polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Αλβίζε Α Μοτσενίγκο υπέφερε από κατάθλιψη, δεν μιλούσε καθόλου σε ενήλικες παρά μονάχα στα παιδιά του, τελικά κρεμάστηκε και αυτοκτόνησε.
Ο Γιαλισέβ γράφει ότι η Θεσσαλία παρουσίασε για πρώτη φορά την εποχή του ενδείξεις Ελληνικού εθνικισμού ειδικά στις σχέσεις του με τις πόλεις του νότου, προειδοποίησε την Θήβα να μην επιτεθεί στην Σπάρτη μετά την Μάχη των Λεύκτρων.
Οι αναφορές τόνιζαν τις προσπάθειες του να δημιουργήσει μια μεγάλη Ελληνική αυτοκρατορία υπό την εξουσία του όπως ο Φίλιππος Β μετά την Μάχη της Χαιρώνειας .
Ο Ιάσων αποτελεί σε κάθε περίπτωση ιστορικό παράδειγμα πώς μπορεί ένας τοπικός ηγέτης να αποκτήσει γρήγορα αυτοκρατορική εξουσία απέναντι σε γειτονικές πόλεις και κράτη με την χρήση μισθοφόρων.
Ο Παυσανίας καταγράφει ότι ο Ιάσων ασπάστηκε την διδασκαλία του Σοφιστή Γοργία, ο Ισοκράτης αναφέρει ότι βρισκόταν συνέχεια σε επαφή μαζί του αλλά δεν υπάρχει η πληροφορία σε σύγχρονη πηγή.
Ο λαός των Δελφών σύμφωνα με τον Ξενοφώντα ρώτησε το μαντείο τι θα κάνουν με την περίπτωση του, το μαντείο του απάντησε ότι ο Θεός Απόλλων θα φροντίσει για το ιερό του.
Ο Διόδωρος Σικελιώτης γράφει ότι είναι ασαφές αν σκοτώθηκε από φόβο για τα μεγαλεπήβολα σχέδια του ή οι δολοφόνοι εκτέλεσαν τις εντολές του αδελφού του, Πολύδωρου.
Με εκπαιδευμένους μισθοφόρους και το περίφημο Θεσσαλικό ιππικό μετέτρεψε σύντομα την Θεσσαλία σε πανίσχυρη δύναμη που μιλούσε συχνά με τους Αχαιμενίδες εισβολείς.
Η Επιτροπή Εθνικής Απελευθέρωσης δρούσε ως επί το πλείστον στην περιοχή των Άλπεων, στα Απέννινα Όρη και στην Κοιλάδα του Πάδου της Ιταλικής Δημοκρατίας του Σαλό , καθώς και στη γερμανική Επιχειρησιακή Ζώνη Παράκτιας Περιοχής της Αδριατικής και στη ζώνη Επιχειρησιακής Περιοχής στους Πρόποδες των Άλπεων , δηλαδή στις περιοχές Τρεντίνο και Νότιο Τιρόλο.
Οι αριθμοί αυξήθηκαν σταδιακά από την εισροή νέων ανδρών που δραπεύτευαν από την στρατολογία της Ιταλικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας, καθώς και από λιποτάκτες των ένοπλων δυνάμεων της Ιταλικής Δημοκρατίας του Σαλό.
Οι αριθμοί των μονάδων των Παρτιζάνων ποικίλουν, ανάλογα με την διοικητική μέριμνα (όπως η δυνατότητα να επαρκούν για όλους τα όπλα, τα ενδύματα και τα τρόφιμα) και τν βαθμό της τοπικής στήριξης.
Ένας λογαριασμός από τον Παολίνο «Αντρέα» Ρανιέρι περιέγραφε μαχητές να χρησιμοποιούν τα γαϊδούρια για να μεταφέρουν εξοπλισμό τη νύχτα, ενώ κατά τη διάρκεια της ημέρας αγρότες να τους χρησιμοποιούν στα χωράφια.
Οι Ναζί προσπάθησαν να χωρίσουν τον τοπικό πληθυσμό από τους αγωνιστές υιοθετώντας μια πολιτική αντίποινων: τη δολοφονία 10 Ιταλών για κάθε Γερμανό που σκοτωνόταν από τους Παρτιζάνους.
Τα αυτόματα όπλα εμφανίζονταν ολοένα και συχνότερα, με το που άρχισαν να καταλαμβάνονται σε μάχες και όταν οι στρατιώτες του καθεστώτος της Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας ξεκίνησαν να αυτομολούν, φέρνοντας τα δικά τους όπλα.
Τα όπλα άρχισαν να χρησιμοποιούνται όλο και περισσότερο τον Οκτώβριο του 1943, όταν αρπάχτηκαν μαζικά από το εργοστάσιο της το οποίο τα παρήγαγε για την Βέρμαχτ.
Τα όπλα αμερικανικής προέλευσης προσφέρθηκαν σε μικρότερη κλίμακα από το Γραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών : οπλοπολυβόλα , 42 και καραμπίνες 1 με πτυσσόμενα αποθέματα.
Άλλες προμήθειες περιελάμβαναν εκρηκτικές ύλες, ρουχισμό, μπότες, σιτηρέσια και χρήματα (που χρησιμοποιούνταν για την αγορά όπλων ή για την αποζημίωση πολιτών για κατασχέσεις).
Στις 26 Σεπτεμβρίου 1944, μια κοινή δύναμη 250 Παρτιζάνων και τριών στρατιωτικών ομάδων των ΗΠΑ από την 88η Διεύθυνση Πεζικού, επιτέθηκαν στο λόφο που βρισκόταν υπό την κυριαρχία του 290ου γερμανικού συντάγματος Γρεναδιέρων.
Οι επιτιθέμενοι κατέλαβαν το λόφο και τον κράτησαν για πέντε ημέρες εναντίον ενισχυμένων γερμανικών μονάδων, εξασφαλίζοντας το δρόμο για την επέλαση των Συμμάχων.
Οι Ιταλοί Παρτιζάνοι, όπως και οι αντίστοιχοι αντάρτες των υπόλοιπων περιοχών της Ευρώπης, είχαν στην κατοχή τους οποιοδήποτε όπλο μπορούσαν να βρουν.
Τα πρώτα όπλα αποκτήθηκαν από πρώην στρατιώτες που πολέμησαν τους Γερμανούς κατακτητές και ανήκαν στα αποθέματα του Βασιλικού Ιταλικού Στρατού : τουφέκια , πιστόλια 1934 και 1935, περίστροφα 1889, χειροβομβίδες και καθώς και τα οπλοπολυβόλα - 1935, 30 και 37.
Ενώ τα πολυπληθέστερα βοηθητικά τμήματα του στρατού δρούσαν στις ορεινές περιοχές των Άλπεων και στα Απέννινα Όρη, άλλα μεγάλα τμήματα πολεμούσαν γύρω από τον ποταμό Πάδο.
Στις μεγάλες πόλεις της βόρειας Ιταλίας, όπως η Πιατσέντσα, και στις γύρω κοιλάδες κοντά στη Γοτθική Γραμμή, το Κάστρο του Μοντετσίνο στεγάζει ένα από τα κεντρικά αρχηγεία των Παρτιζάνων.
Η στρατιωτική ιστορία της Ελλάδας είναι η ιστορία των πολέμων και μαχών του ελληνικού λαού στην Ελλάδα, τα Βαλκάνια και τις ελληνικές αποικίες στη Μεσόγειο και τη Μαύρη Θάλασσα, από την κλασική αρχαιότητα μέχρι σήμερα.
Την ίδια χρονιά οι παραγωγοί Χάρι Γκετζ και Μαξ Γκόρντον αγόρασαν τα δικαιώματα του θεατρικού για 125 χιλιάδες δολάρια, θέλοντας να δώσουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Μαίρη Χέινς στην Κλοντέτ Κολμπέρ και να αναθέσουν τη σκηνοθεσία στον Γκρέγκορι Λα Κάβα.
Το 1938 τα δικαιώματα του θεατρικού πέρασαν στην , η οποία επιστράτευσε τα μεγαλύτερά της ονόματα για να συμμετάσχουν σ' αυτήν, εκτός των Γκρέτα Γκάρμπο και Μίρνα Λόι (η Λόι κάποια στιγμή ήταν υποψήφια για το ρόλο της Κρύσταλ Άλεν).
Η Τζόαν Κρόφορντ, της οποίας οι ταινίες είχαν αρχίσει να χάνουν χρήματα είχε βαρεθεί να παίζει συνεχώς ρόλους της γλυκανάλατης ενζενί και ζήτησε με επιμονή από τον Λούι Μπι Μάγιερ να υποδυθεί τη σκύλα του θεατρικού, Τζόαν Άλεν.
Ο Μάγιερ τότε της είπε: "Μα ο ρόλος είναι μικρός και διόλου κολακευτικός" κι εκείνη του απάντησε: "Θα έπαιζα ακόμα και τη γιαγιά του Γουάλας Μπίρι αν ο ρόλος ήταν καλός".
Η Κρόφορντ έπρεπε όμως να συνεργαστεί με την εχθρό της στην εταιρία, τη γυναίκα που της στερούσε τους καλύτερους ρόλους και χήρα του παραγωγού Έρβιν Θάλμπεργκ, Νόρμα Σίρερ.
Οι δυο γυναίκες παρά την αμοιβαία τους αντιπάθεια συνεργάστηκαν με επαγγελματισμό, παρά το γεγονός ότι υπήρξαν εντάσεις στο πλατό (μια από τις οποίες ξεκίνησε η Κρόφορντ, όταν άρχισε να πλέκει κατά τη διάρκεια βωβής λήψης της Σίρερ).
Όταν κάποια στιγμή η Νόρμα Σίρερ και η Τζόαν Κρόφορντ κλήθηκαν για να βγάλουν διαφημιστικές φωτογραφίες, καμιά από τις ηθοποιούς δεν είχε το κουράγιο να μπει πρώτη στο στούντιο, κάνοντας κύκλους γύρω από το κτίριο με τις λιμουζίνες τους.
Ο ρόλος πήγε τελικά στην Ρόζαλιντ Ράσελ και η ηθοποιός μετά από οδηγίες του σκηνοθέτη Τζορτζ Κιούκορ, τον έπαιξε με κωμικό τρόπο, προκειμένου να κερδίσει τις εντυπώσεις, εφόσον πρόκειται για το ρόλο μιας γυναίκας που διέλυσε ένα σπίτι, αποκαλύπτοντας στην απατημένη Μαίρη την εξωσυζυγική σχέση του συζύγου της.
Η Μαίρη Χέινς μια γυναίκα που ζει ευτυχισμένη μια ζωή γεμάτη ανέσεις και πλούτη με τον σύζυγο, Στίβεν, και τη μικρή της κόρη, Μαίρη, αγνοεί το γεγονός ότι ο σύζυγός της, την απατά με την Κρύσταλ Άλλεν , μια πωλήτρια σε μαγαζί με αρώματα.
Η ξάδελφή της Μαίρη, Σύλβια Φάουλερ και η κολλητή της φίλη Ήντιθ Πόττερ, μαθαίνουν τυχαία το κουτσομπολιό για τη σχέση της Κρύσταλ με τον Στίβεν από μια μανικιουρίστα.
Ο κόσμος της Μαίρη γκρεμίζεται και μετά από μια αποτυχημένη προσπάθεια επανασύνδεσης με τον Στίβεν, αποφασίζει να τον χωρίσει και φεύγει για την πόλη του Ρίνο, όπου τα διαζύγια εκδίδονται άμεσα.
Στο ταξίδι για το Ρίνο, η Μαίρη αποκτά δυο νέες φίλες που πηγαίνουν κι εκείνες για να βγάλουν διαζύγιο, την κόμισσα Ντε Λαβ και την Μύριαμ Άαρονς .
Φτάνοντας στο Ρίνο οι μέλλουσες ζωντοχήρες νοικιάζουν δωμάτια στο ράντσο της Λούσυ, όπου σύντομα καταφθάνει και η Σύλβια, εφόσον κι εκείνη θέλει να χωρίσει τον σύζυγό της, για τον οποίον ανακαλύπτει ότι την απατά.
Τα γεγονότα της ταινίας τοποθετούνται στο Μανχάταν, της υψηλής κοινωνίας της δεκαετίας του '30 και στο Ρίνο της Νεβάδας, όπου οι πρωταγωνίστριες της ταινίας καταφεύγουν προκειμένου να πάρουν διαζύγιο από τους συζύγους τους. Το εγχείρημα του Κιούκορ σατιρίζει με οξύτητα τα προβλήματα, τη ματαιοδοξία, τον παραλογισμό και τον πολυέξοδο τρόπο ζωής των καλομαθημένων γυναικών της καλής κοινωνίας. Παρά το γεγονός ότι καθ' όλη τη διάρκεια της ταινίας δεν εμφανίζεται κανένας άνδρας, η υπόθεσή της αφορά τις σχέσεις μεταξύ ανδρών και γυναικών.
Η ταινία Γυναίκες , είναι δραματική κομεντί παραγωγής 1939 σε σκηνοθεσία Τζορτζ Κιούκορ, βασισμένη στο ομώνυμο θεατρικό της Κλαιρ Μπουθ Λούσι, το οποίο διασκεύασαν για τη μεγάλη οθόνη οι Ανίτα Λους και Τζέιν Μέρφι.
Πρωταγωνίστριες της ταινίας είναι οι: Νόρμα Σίρερ, Τζόαν Κρόφορντ, Ρόζαλιντ Ράσελ, Τζόαν Φοντέιν, Πολέτ Γκοντάρ, Λουσίλ Ουάτσον, Μαίρη Μπόλαντ, Φλόρενς Νας και Βιρτζίνια Γκρέι.
Κωμωδία του Τζορτζ Κιούκορ, βασισμένη σε θεατρικό της Κλερ Μπουθ Λούσι, με ένα καστ εξ ολοκλήρου γένους θηλυκού, που περιλαμβάνει μερικές από τις μεγαλύτερες σταρ της --: Νόρμα Σίρερ, Τζόαν Κρόφορντ, Ρόζαλιντ Ράσελ και Πολέτ Γκοντάρ και μια άσημη ακόμα Τζόαν Φοντέιν, ένα χρόνο πριν γυρίσει τη Ρεβέκκα του Άλφρεντ Χίτσκοκ.
Το 2007 η ταινία επελέγη από τη Βιβλιοθήκη του Αμερικάνικου Κογκρέσου ως τμήμα του Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου ως πολιτιστικά, ιστορικά και αισθητικά σημαντική.
Γνωστά μέλη της οικογένειας ήταν ο Αθανάσιος Σουλτάνος και η κόρη του Ευδοκία Κομνηνή Αγγελίνα Δούκαινα σύζυγος του Θεόδωρου Σαραντηνού, για τον Αθανάσιο υπάρχει η άποψη ότι ίσως ήταν γιος του Καικούς, ταιριάζουν χρονολογικά, που εκχριστιανίστηκε και ήταν ο γενάρχης της οικογένειας, ο προνοιάριος Αλέξιος Σουλτάνος Παλαιολόγος, ίσως γιος του Αθανασίου και ανηψιός του Θεόδωρου Σαραντηνού, και η γυναίκα του Ξένη Σουλτανίνα Παλαιολογίνα.
Ο Δημήτριος Σουλτάνος Παλαιολόγος που πέθανε όταν ήταν 18 ετών και ο Μανουήλ Φιλής του αφιέρωσε ποίημα στο οποίο τον αναφέρει ανηψιό του Δημητρίου Παλαιολόγου, άγνωστο μέλος των Παλαιολόγων, ο Δημήτριος στο ποίημα του Φιλή αναφέρεται μικρότερος γιος Σουλτάνου και Κομνηνής Παλαιολογίνας χωρίς να ονομάζονται ίσως αδελφή του προηγούμενου Δημητρίου Παλαιολόγου και αδελφός του ήταν ο προηγούμενος Αλέξιος.
Η Δημιουργία της οικογένειας ξεκινά το 1259 όταν ο σουλτάνος του Ικονίου Ιζζεδίν Καϊκαούς Β έχασε την εξουσία του και κατέφυγε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και στον Μιχαήλ Η με όλη του την οικογένεια, υπηρετικό προσωπικό και στρατιώτες, όπου εκχριστιανίστηκαν.
Οι δύο νεότεροι γιοί του Καϊκαούς, δεν γνωρίζουμε τα ονόματα τους, μαζί με τη γιαγιά τους αδελφή του αυτοκράτορα από τη Δυναστεία των Παλαιολόγων εγκαταστάθηκαν στη Βέροια σε πρόνοια που τους παραχωρήθηκε από τον αυτοκράτορα Μιχαήλ Η.
Σχετικά με τη γιαγιά των δύο γιων του Καϊκαούς αναφέρεται αδελφή του αυτοκράτορα Μιχαήλ αλλά δεν μπορεί να ταυτιστεί με καμία από τις αδελφές του, όλες είναι γνωστοί οι γάμοι που έκαναν, ούτε άλλη γνωστή Παλαιολογίνα της εποχής, λόγω του ότι το όνομα της δεν αναφέρεται ίσως ήταν κάποια μακρινή συγγενείς του αυτοκράτορα.
Λόγω της πειρατείας που επικρατούσε εκείνες τις εποχές , ασφάλεια παρείχαν μόνο υψώματα που είχαν καλή ορατότητα στη θάλασσα αλλά ταυτόχρονα και δύσκολη προσβασιμότητα.
Βάσει αυτών των κριτηρίων επέλεξαν την τοποθεσία αυτή οι πρώην πειρατές κρίνοντας την ασφαλή και "αποβάλλοντας" την πειρατική ιδιότητα, ασχολήθηκαν με την αλιεία.
Πριν από περίπου 40 χρόνια, εξαιτίας ορισμένων σοβαρών κατολισθήσεων, οι κάτοικοι των Κορακάδων εξαναγκάστηκαν να αναζητήσουν ένα νέο μέρος κατοικίας.
Απαλλοτριώνοντας μεγάλες εδαφικές εκτάσεις του οικισμού , τις διένειμε στις οικογένειες των κατοίκων του χωριού Κορακάδες, εξασφαλίζοντας έτσι την ασφαλή μεταφορά τους.
Έχοντας μεταφερθεί όλοι στο σύγχρονο παραθαλάσσιο χωριό Πετριτή, ορισμένοι επέλεξαν να μην εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και παρά τις κατολισθήσεις που σημειώνονταν παρέμειναν στις Κορακάδες μέχρι και σήμερα.
Το 1863, ο δεύτερος Βασιλιάς της Ελλάδας, Γεώργιος Α', ήταν δανικής καταγωγής και οι διάδοχοί του, ο Οίκος του Γκλύξμπουργκ, κυβέρνησαν τη χώρα μέχρι το 1973/1974.
Και οι δύο χώρες είναι πλήρη μέλη του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη, του Οργανισμού Οικονομικής Συνεργασίας και Ανάπτυξης, του ΝΑΤΟ και της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ο Θεόδωρος αποφάσισε να κάνει την τελική του επίθεση στην Κωνσταντινούπολη αλλά για άγνωστο λόγο έκανε στροφή στα βόρεια για τη Βουλγαρία προκειμένου να αντιμετωπίσει απ'ευθείας τον ίδιο τον Ιβάν Ασέν Β.
Ακολούθησε η Μάχη της Κλοκοτνίτσας στην οποία οι Ηπειρώτες γνώρισαν μεγάλη συντριβή από τους Βούλγαρους, ο ίδιος ο Θεόδωρος συνελήφθη αιχμάλωτος του Ιβάν Ασέν Β και αργότερα τυφλώθηκε.
Η συντριβή και η αιχμαλωσία του Θεόδωρου είχε σαν αποτέλεσμα την απώλεια ολόκληρου του βασιλείου του, η Θράκη, το μεγαλύτερο τμήμα της Μακεδονίας και η Αλβανία πέρασαν στα χέρια των Βουλγάρων που έγιναν η ισχυρότερη δύναμη στα Βαλκάνια.
Ο αδελφός του Μανουήλ κυβέρνησε την πόλη της Θεσσαλονίκης, τα περίχωρα της και τα οικογενειακά εδάφη στη Θεσσαλία και την Ήπειρο υπό την ψηλή κυριαρχία του ίδιου του Βούλγαρου βασιλιά που ήταν πεθερός του.
Ο Μανουήλ στράφηκε στους παραδοσιακούς αντιπάλους του αδελφού του στη Νίκαια και αναζήτησε συμμαχία μαζί τους, αναγνώρισε την επικυριαρχία του Βατάτζη, τα δικαιώματα του στον αυτοκρατορικό θρόνο και την εκκλησιαστική κυριαρχία του πατριάρχη της Νίκαιας.
Ο Μιχαήλ Β Κομνηνός Δούκας νόθος γιος του Μιχαήλ Α επέστρεψε στο Δεσποτάτο που ίδρυσε ο πατέρας του και ανέλαβε τη διακυβέρνηση του, ο Μανουήλ τον αναγνώρισε και του έδωσε τον τίτλο του Δεσπότη υπό την προϋπόθεση να είναι υποτελής απέναντι του.
Ο Μιχαήλ Β αποκήρυξε σύντομα την υποτέλεια και κυβέρνησε σαν ανεξάρτητος Δεσπότης , κατέλαβε την Κέρκυρα και όλα τα διατάγματα που εκδόθηκαν εκείνη την εποχή εμφανίζουν το όνομα του.
Ο Θεόδωρος πήγε στη Νίκαια σαν προσκεκλημένος του Βατάτζη αλλά ο Αυτοκράτορας της Νίκαιας τον αιχμαλώτισε με δόλο και προχώρησε για να κατακτήσει τη Θεσσαλονίκη αλλά διέκοψε την εκστρατεία όταν έμαθε ότι οι Μογγόλοι έκαναν εισβολή στη Μικρά Ασία.
Στην τελική συμφωνία που έγινε ο γιος του Θεόδωρου Ιωάννης παρέμεινε αυτοκράτορας της Θεσσαλονίκης με τον τίτλο του Δεσπότη υπό την υψηλή κυριαρχία του Βατάτζη που θα είχε επίσης όλα τα αυτοκρατορικά δικαιώματα.
Ο Ιωάννης πέθανε και τον διαδέχτηκε ο μικρότερος αδελφός του Δημήτριος Κομνηνός Δούκας που ήταν σπάταλος και επιπόλαιος ηγεμόνας με αποτέλεσμα να προκαλέσει το μίσος των κατοίκων της πόλης.
Ο Βατάτζης ξεκίνησε εκστρατεία για την Ευρώπη , κατέλαβε από τη Βουλγαρία τη Θράκη και την Ανατολική Μακεδονία, ο Μιχαήλ Β της Ηπείρου κατέλαβε αντίστοιχα τη Δυτική Μακεδονία.
Ο Βατάτζης βάδισε στη συνέχεια στη Θεσσαλονίκη, ζήτησε από τον Δημήτριο να εμφανιστεί αλλά εκείνος που κατάλαβε τους σκοπούς του το αρνήθηκε, οι οπαδοί του Βατάτζη όμως στη Θεσσαλονίκη του άνοιξαν τις πύλες.
Αυτοκρατορία της Θεσσαλονίκης διαλύθηκε, ο Δημήτριος εξορίστηκε στη Βιθυνία και σε λίγο καιρό σε ολόκληρη τη Μακεδονία τοποθετήθηκε κυβερνήτης ο Μέγας Δομέστικος Ανδρόνικος Παλαιολόγος.
Η Αυτοκρατορία της Θεσσαλονίκης είναι ιστορικός όρος που αναφέρεται στην πολύ σύντομη Βυζαντινή κυριαρχία της Θεσσαλονίκης από τη δυναστεία των Κομνηνοδουκών που κυβέρνησε το Δεσποτάτο της Ηπείρου και ήταν κλάδος του Οίκου των Αγγέλων .
Ιδρυτής ήταν ο ικανός Θεόδωρος Κομνηνός Δούκας που βρέθηκε σε σύγκρουση με την Αυτοκρατορία της Νίκαιας και τη Βουλγαρία, την ισχυρότερη δύναμη στα Βαλκάνια.
Ο στόχος του ήταν να διαλύσει τη Λατινική Αυτοκρατορία, να ανακτήσει την Κωνσταντινούπολη από τους Φράγκους και να ανακηρυχτεί ο πρώτος Βυζαντινός αυτοκράτορας μετά το 1204.
Η κυριαρχία του Θεόδωρου στη Θεσσαλονίκη ήταν σύντομη: με τη συντριβή του στη Μάχη της Κλοκοτνίτσας ο Βούλγαρος τσάρος Ιβάν Ασέν Β τον αιχμαλώτισε και τον τύφλωσε.
Ο αδελφός του Μανουήλ Κομνηνός Δούκας, γαμπρός του Βούλγαρου τσάρου τον διαδέχτηκε στον θρόνο της Θεσσαλονίκης με την υποστήριξη του πεθερού του, ενώ στο Δεσποτάτο της Ηπείρου διαδέχθηκε τον θείο του ο Μιχαήλ Β Κομνηνός Δούκας.
Μετά την κατάκτηση της Θεσσαλονίκης η οποία στην κραταιά Βυζαντινή Αυτοκρατορία ήταν η δεύτερη πόλη μετά την πρωτεύουσα Κωνσταντινούπολη ο Θεόδωρος διεκδίκησε τον αυτοκρατορικό τίτλο για λογαριασμό του αμφισβητώντας τα δικαιώματα της Νίκαιας.
Με την υποστήριξη των επισκόπων από την Ήπειρο στέφθηκε αυτοκράτορας στη Θεσσαλονίκη, η στέψη του έγινε από τον αρχιεπίσκοπο της Οχρίδας Δημήτριο Χωματιανό.
Οι μόνοι ικανοί να σταματήσουν τις αυτοκρατορικές του φιλοδοξίες ήταν ο αυτοκράτορας της Νίκαιας Ιωάννης Γ Δούκας Βατάτζης και ο τσάρος της Βουλγαρίας Ιβάν Ασέν Β.
Οι Νικαιώτες κυρίευσαν την Αδριανούπολη από τους Λατίνους αλλά ο Θεόδωρος βάδισε γρήγορα στη Θράκη και τους ανάγκασε να του παραδώσουν όλες τις Ευρωπαϊκές τους κτήσεις.
Ο Θεόδωρος ήταν έτοιμος να επιτεθεί στην Κωνσταντινούπολη αλλά η εκστρατεία καθυστέρησε για άγνωστους λόγους, οι Λατίνοι στο μεταξύ μπόρεσαν να προχωρήσουν σε συμμαχία με τον Βούλγαρο τσάρο Ιβάν Ασέν Β.
Οι φιλοδοξίες της οικογένειας συνεχίστηκαν με τον ανιψιό του Θεοδώρου Μιχαήλ Β της Ηπείρου που έκανε επίμονες προσπάθειες να ανακαταλάβει τη Θεσσαλονίκη και να δημιουργήσει ξανά το νέο ισχυρό Ηπειρώτικο κράτος που θα διεκδικούσε την Κωνσταντινούπολη.
Η πρώτη επίθεση έγινε την τριετία 1251 - 1253 με την προτροπή του ηλικιωμένου θείου του Θεόδωρου που ήθελε να εκδικηθεί την ανατροπή του γιου του, ο Μιχαήλ Β ηττήθηκε και αναγκάστηκε να δώσει τον Θεόδωρο όμηρο στον Βατάτζη που πέθανε σε αιχμαλωσία στη Νίκαια .
Ο Βατάτζης πέθανε και αυτός την επόμενη χρονιά αλλά οι διεκδικήσεις του Μιχαήλ Β απέναντι στη Νίκαια συνεχίστηκαν και προχώρησε σε συμμαχίες με τον πανίσχυρο Πρίγκιπα της Αχαΐας Γουλιέλμο Β Βιλλεαρδουίνο και τον Μανφρέδο της Σικελίας.
Στη Μάχη της Πελαγονίας που ακολούθησε οι σύμμαχοι γνώρισαν τη συντριβή από τον στρατό του Ιωάννη Παλαιολόγου του αδελφού του μελλοντικού αυτοκράτορα Μιχαήλ Η.
Η κυβέρνηση του Μανουήλ στην Αυτοκρατορία της Θεσσαλονίκης διατηρήθηκε μέχρι το 1237, την ίδια χρονιά ο Ιβάν Ασέν Β έμεινε χήρος, προχώρησε σε δεύτερο γάμο με την κόρη του Θεοδώρου Ειρήνη και απελευθέρωσε τον αιχμάλωτο πεθερό του.
Ο Θεόδωρος αν και τυφλός ανακατέλαβε εύκολα τη Θεσσαλονίκη από τον αδελφό του και τοποθέτησε αυτοκράτορα τον γιο του Ιωάννη αλλά έμεινε ο ίδιος η εξουσία πίσω από τον θρόνο.
Ο Μανουήλ δραπέτευσε στον αντίπαλο του αδελφού του Βατάτζη, με τη βοήθεια του ανακατέλαβε πολλές Θεσσαλικές πόλεις όπως τη Λάρισα και τα Φάρσαλα και ήταν έτοιμος να βαδίσει για τη Θεσσαλονίκη .
Ο Θεόδωρος μπροστά στον καταστροφικό κίνδυνο εμφυλίου δέχτηκε να αναγνωρίσει τον Μανουήλ βασιλιά της Θεσσαλίας υπό την προϋπόθεση να διατηρήσει ο ίδιος με τον γιο του την Αυτοκρατορία της Θεσσαλονίκης.
Ο Θεόδωρος ελευθερώθηκε όταν ο Βούλγαρος τσάρος έμεινε χήρος και παντρεύτηκε την κόρη του , αν και είχε τυφλωθεί ανέκτησε τη Θεσσαλονίκη από τον Μανουήλ και τοποθέτησε αυτοκράτορα τον μεγαλύτερο γιο του Ιωάννη.
Ο Ιωάννης πέθανε και τον διαδέχτηκε ο μικρότερος αδελφός του Δημήτριος Αγγελοδούκας υπό την υψηλή κυριαρχία του πατέρα του Θεόδωρου που δεν μπορούσε να κυβερνήσει ο ίδιος λόγω της ασθένειας του.
Ο Δημήτριος ανίκανος με τάσεις σε διασκεδάσεις και σπατάλες προκάλεσε την οργή των κατοίκων της πόλης, ο Βατάτζης ανέτρεψε εύκολα τη δυναστεία και διέλυσε την Αυτοκρατορία .
Την ίδια εποχή οι Έλληνες δημιούργησαν μια σειρά από κράτη: ο Θεόδωρος Α Λάσκαρης την Αυτοκρατορία της Νίκαιας στη Μικρά Ασία και ο Μιχαήλ Α Κομνηνός Δούκας το Δεσποτάτο της Ηπείρου, μια τρίτη μεγάλη εστία Ελληνισμού παρέμεινε η Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας στον Πόντο.
Για τη συγγραφή του σεναρίου χρησιμοποιήθηκαν γράμματα, τα οποία είχαν βρεθεί στον Χάουσερ, το παιδί που είχε απαχθεί τις αρχές του 20ου αιώνα, με τις πτυχές της ζωής του να παραμένουν έως και σήμερα ένα μυστήριο.
Ο Ρότζερ Ίμπερτ τη συγκαταλέγει ανάμεσα στις Σπουδαίες Ταινίες ενώ αναφέρει ότι τον Χέρτζογκ τον ενδιέφερε πιο πολύ η μετάδοση της έντασης παρά η ακρίβεια της ιστορίας.
Κινηματογραφιστής ήταν ο Γιοργκ Σμιτ-Ράιτβεϊν, ενώ μοντέρ η Μπεάτε Μάινκα-Γιέλινγκχαους, η οποία είχε συνεργαστεί ξανά με τον Χέρτζογκ.
Οι μεταλλικοί σκελετοί είναι πολύ πιο ελαφριοί και αυξομειώνονται σε μέγεθος, όμως δεν είναι κατάλληλοι για αθλήματα, επειδή μπορεί να σπάσουν και να τραυματίσουν το άτομο.
Προσοχή πρέπει να δοθεί στα γυαλιά ηλίου που πωλούνται από πλανόδιους πωλητές και των οποίων οι σκελετοί είναι κατασκευασμένοι από φθηνά υλικά, που ξεβάφουν με την πάροδο του χρόνου και προκαλούν αλλεργικές δερματίτιδες, όπως το νικέλιο.
Όλα τα γυαλιά ηλίου πρέπει να διαθέτουν προστασία τουλάχιστον 95% από την υπεριώδη ακτινοβολία και , διαφορετικά όχι μόνο δεν συμβάλλουν στην προστασία των ματιών αλλά τους κάνουν και κακό.
Συνοπτικά, πάντως, οι πολωτικοί φακοί παρέχουν πολύ υψηλή προστασία από τις ακτίνες του ήλιου, ενώ οι - εκτός από την υπεριώδη ακτινοβολία αντανακλούν και το μπλε-ιώδες φως που κουράζει το μάτι.
Ένα ακόμα βασικό χαρακτηριστικό των γυαλιών ηλίου είναι η διαπερατότητά τους, η οποία έχει μεγάλες διακυμάνσεις ανάλογα τη χώρα, στην οποία πωλούνται τα γυαλιά.
Άλλα γυαλιά χρειάζονται σε μια συννεφιασμένη χώρα της βόρειας Ευρώπης, στην οποία εκτός της σπάνιας ηλιοφάνειας είναι και οι ακτίνες του ήλιου λιγότερο κάθετες, και άλλα σε μια ηλιόλουστη χώρα, όπως η Ελλάδα, στην οποία ο βαθμός διαπερατότητας πρέπει να είναι πολύ υψηλός, δηλαδή να αντανακλά στον ύψιστο βαθμό την ηλιακή ακτινοβολία, ώστε αυτή να μην απορροφάται από το μάτι.
Ο βαθμός διαπερατότητας αναγράφεται πάνω στα γυαλιά και στην Ελλάδα πωλούνται συνήθως γυαλιά είτε για υψηλά υψόμετρα είτε για τη μέγιστη ηλιοφάνεια.
Το χρώμα του φακού είναι αυτό που επηρεάζει καθοριστικά τη χρήση που μπορεί να γίνει στα γυαλιά ηλίου, οπότε η επιλογή αυτή δεν εξαρτάται από την αισθητική αντιμετώπισή τους αλλά από λειτουργικά κριτήρια.
Οι γκρι φακοί είναι ιδανικοί για το οδήγημα ακόμα και το βράδυ, όπως και οι κίτρινοι φακοί, γιατί μειώνουν την ένταση του φωτός και αμβλύνουν τις αντανακλάσεις.
Τα χαρακτηριστικά αυτά αφορούν τους φακούς αλλά και το σκελετό και σχετίζονται με την προστατευτική λειτουργία των γυαλιών, τη χρήση τους σε συγκεκριμένα περιβάλλοντα αλλά και την αισθητική τους διάσταση.
Σε κάθε περίπτωση, κρίνεται σκόπιμο να υπάρχει σωστή ενημέρωση των καταναλωτών από τους οπτικούς αλλά και τους οφθαλμιάτρους, ώστε να γνωρίζουν με ακρίβεια ποια γυαλιά πρέπει να φορούν ανάλογα με το οφθαλμολογικό πρόβλημα που έχουν αλλά και τις συγκεκριμένες ανάγκες των δραστηριοτήτων τους.
Ο βαθμός που πρέπει να έχουν οι οφθαλμικοί φακοί στα γυαλιά οράσεως πρέπει να καθορίζεται από τον οφθαλμίατρο, έτσι ώστε να λαμβάνονται υπόψη και οι ελάχιστες παρεκκλίσεις και ανάγκες κάθε ματιού ανάλογα με το συγκεκριμένο πρόβλημα όρασης.
Ο Πέτρος Β προσπάθησε αμέσως να τη διαζευχθεί, ελπίζοντας να νυμφευτεί τη Μαρία του Μομφερά, κόρη της Ισαβέλλας Α της Ιερουσαλήμ και να κρατήσει το Μονπελιέ για τον εαυτό του.
Η Μαρία απεβίωσε στη Ρώμη στις 21 Απριλίου 1213, κατά το ταξίδι της επιστροφής της και ο Πέτρος Β πέντε μήνες μετά, στη μάχη του Μουρέ, στις 14 Σεπτεμβρίου 1213.
Στις 15 Ιουνίου 1204 έκανε τον τρίτο γάμο της με τον Πέτρο Γ της Αραγωνίας· λόγω μίας εξέγερσης εναντίον του Γουλιέλμου Θ, η Μαρία αναγνωρίστηκε ως κυρία του Μονπελιέ.
Αυτή πρώτα παντρεύτηκε τον Ραϋμόνδο-Γοδεφρείδο Β υποκόμη της Μασσαλίας, τον επονομαζόμενο Μπαρράλ το 1192 , όμως στο τέλος του έτους αυτού χήρεψε.
Η Μαρία από τον Οίκο της Βαρκελώνης έγινε από τον πατέρα της κυρία του Μονπελιέ και διαδοχικά από τους συζύγους της υποκόμισσα της Μασσαλίας, κόμισσα του Κομμένζ και βασίλισσα της Αραγωνίας.
Επειδή η μητέρα της ήταν μία Κομνηνή, εγγονή του Ιωάννη Β Κομνηνού, οι επόμενοι βασιλείς της Αραγωνίας ήταν απόγονοι αυτού του Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.
Η βόρεια πλευρά της ήταν επί της Ιεράς Οδού, πιο βόρεια ήταν τα Ρόστρα και ο Κίων του Φωκά· ακόμη βορειότερα από αυτά η Αψίδα του Σεπτίμιου Σεβήρου και πιο πέρα η Ιουλία Κούρια.
Το ανατολικό τμήμα της Ιουλίας Βασιλικής κτίστηκε επί της Σεμπρονίας Βασιλικής και της Κύριας Αποχέτευσης και πιο ανατολικά ήταν η Ετρουσκική Οδός και ο Ναός του Κάστορα και του Πολυδέυκη.
Ήταν ένα μεγάλο, διακοσμημένο, δημόσιο κτήριο, που εχρησιμοποιείτο για συσκέψεις και άλλες κρατικές λειτουργίες κατά την πρώιμη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
Τα ερείπιά της έχουν ανασκαφεί: ό,τι έμεινε από την κλασική περίοδο είναι πιο πολύ θεμελιώσεις, δάπεδα, οι τοίχοι μίας γωνίας με μερικές αψίδες (που είναι μέρος του παλαιού κτηρίου και των μετέπειτα αυτοκρατορικών ανακατασκευών) και ένας κίονας από την πρώτη φάση οικοδόμησης.
Ο Πλίνιος ο Νεότερος στις Επιστολές του, περιγράφει μία υπόθεση που είχε αναλάβει εδώ, όπου ένας ογδοηκονταετής συγκλητικός είχε αποκληρώσει την κόρη του, δέκα ημέρες μετά από τον νέο του γάμο.
Το Ανάκτορο του Δομιτιανού ή παλάτι των Φλαβίων, καθώς και άλλοι του οίκου συνέβαλλαν στην οικοδόμησή του, βρίσκεται στην κορυφή του Παλατίνου λόφου και κτίστηκε από τον Δομιτιανό ως Αυτοκρατορικό ανάκτορο.