polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Η ιδέα μιας εντελώς μη υλικής υπόστασης ήταν τόσο ξένη στην αιγυπτιακή σκέψη, που όταν ο Χριστιανισμός διαδόθηκε στην Αίγυπτο, δανείστηκε την ελληνική λέξη ψυχή για να την αντίστοιχη έννοια, αντί για τον όρο μπα.
Ο συμπεραίνει ότι η έννοια του μπα ήταν τόσο συγκεκριμένη για τους αρχαίους Αιγυπτίους, που δεν πρέπει να μεταφράζεται αλλά να παραθέτεται στη βιβλιογραφία αμετάφραστη και με περιφραστική περιγραφή ως ένα από τα πλαίσια περιγραφής για το άτομο, που ίσχυε για τους αρχαίους Αιγυπτίους.
Αν όλα τα τελετουργικά, τελετές και ξόρκια για το χατ γίνονταν σωστά, και επίσης ο νεκρός κρινόταν άξιος από τον Όσιρι και τους θεούς του Κάτω Κόσμου για να περάσει στην επόμενη ζωή, δημιουργούταν το σαχού ή δηλαδή η πνευματική αναπαράσταση του φυσικού σώματος.
Ως μέρος ενός μεγαλύτερου συνόλου, του ανχ, το σαχού κάποιες φορές μπορεί να εμφανίζεται ως πνεύμα εκδίκησης που γυρνάει στον κόσμο από τον Κάτω Κόσμο για εκδικηθεί αυτούς που το αδίκησαν.
Ένα γνωστό παράδειγμα έχει βρεθεί σε τάφο του Μέσου Βασιλείου όπου ένας άντρας αφήνει γράμμα στην πεθαμένη γυναίκα του, που μπορούμε να υποθέσουμε, τον στοιχειώνει:
Για τους αρχαίους Αιγύπτιους η καρδιά ήταν η έδρα του συναισθήματος, της σκέψης, της θέλησης και της πρόθεσης, όπως φαίνεται και από τις πολλές εκφράσεις της αιγυπτιακής γλώσσας που περιλαμβάνουν τη λέξη αμπ.
Το κα ήταν η αιγυπτιακή έννοια για την ζωτική ουσία, που διαφοροποιούσε ένα ζωντανό από ένα νεκρό πρόσωπο, με το θάνατο να συμβαίνει όταν το κα εγκατέλειπε το σώμα.
Σύμφωνα με μια εκδοχή στην αιγυπτιακή μυθολογία, ο θεός Χνουμ έφτιαχνε τα σώματα των μικρών παιδιών στο τροχό της πηλοποιίας του, και τα έβαζε στα σώματα των μητέρων τους.
Πιστευόταν ότι η Χεκέτ ή η Μεσκνέτ, ανάλογα με τη μυθολογία κάθε περιοχής, εμφυσούσε στον νέο άνθρωπο το κα τη στιγμή της γέννησής του ως το μέρος της ψυχής τους που τους καθιστούσε ζωντανούς.
Πριν ένα άτομο μπορούσε να κριθεί από τους θεούς, το φυσικό σώμα έπρεπε να «ζωντανέψει» ξανά με μια σειρά από τελετουργίες, η κυριότερη των οποίων ήταν η τελετή ανοίγματος του στόματος.
Η τελετή αυτή, που μάλλον γινόταν κατά τον ενταφιασμό, είχε σκοπό να το ζωντάνεμα των μελών του σώματος, ώστε το πνευματικό σώμα να μπορεί να κινείται στην επόμενη ζωή.
Έτσι, ήταν απαραίτητο να διατηρηθεί το σώμα όσο πιο καλά και πλήρως γινόταν, και ο ταφικός θάλαμος να ήταν επίσης όσο το δυνατόν πιο προσωποποιημένος, με ζωγραφιές και αγάλματα του νεκρού που να αναπαριστούν σκηνές θριάμβου από τη ζωή του νεκρού.
Στο Παλαιό Βασίλειο, μόνο ο φαραώ είχε δικαίωμα στην αιωνιότητα, από το Μέσο Βασίλειο και μετά όμως, όλοι ανάλογα με την οικονομική τους δυνατότητα μπορούσαν να εξασφαλίσουν το παραπάνω.
Με την έννοια του συνόλου των μοναδικών χαρακτηριστικών, και τα άψυχα πράγματα μπορούσαν να έχουνε μπα, και όντως, κατά την περίοδο του Παλαιού Βασιλείου οι πυραμίδες συχνά αποκαλούνταν μπα του ιδιοκτήτη τους.
Το μπα ως μέρος του ατόμου πιστευόταν ότι θα ζούσε μετά το θάνατο του σώματος, και κάποιες φορές απεικονίζεται ως πουλί με ανθρώπινο κεφάλι να πετάει έξω από το τάφο για να ενωθεί με το κα στην μεταθανάτια ζωή .
Ο αποχωρισμός του ακ και η επανένωση του κα με το μπα μετά το θάνατο, μπορούσαν να γίνουν μόνο με τις κατάλληλες προσφορές και γνωρίζοντας τα συγκεκριμένα αποτελεσματικά ξόρκια, διατρέχοντας πάντα τον κίνδυνο το άτομο να πεθάνει ένα δεύτερο θάνατο, αν τα παραπάνω αποτύγχαναν.
Για αυτό το λόγο προσφέρονταν στους νεκρούς τροφή και πόση, αν και ήταν το κα-αού των προσφορών αυτών, δηλαδή η πνευματική ουσία, που κατανάλωνε το κα του νεκρού, και όχι η φυσική μορφή των προσφορών.
Το κα συχνά αναπαρασταινόταν στη αιγυπτιακή εικονογραφία ως μια δεύτερη εικόνα του βασιλιά, που είχε ως αποτέλεσμα την απόδοση της λέξης στα πρώτα έργα της αιγυπτιολογίας ως σωσίας .
Όπως το φυσικό σώμα, η καρδιά λοιπόν ήταν σημαντικό μέρος της κρίσης στον άλλο κόσμο, και έπρεπε να διατηρηθεί προσεκτικά, και να τοποθετηθεί μέσα στο σώμα με ένα φυλακτό σκαραβαίο καρδιάς από πάνω της.
Καθώς η κατάσταση του σώματος ήταν τόσο στενά συνδεδεμένη με την κατάσταση του ατόμου στην άλλη ζωή, μέχρι την εποχή του Μέσο Βασίλειο, όχι μόνο υπήρχαν αναπαραστάσεις σκηνών ευτυχίας και επιτευγμάτων του νεκρού, αλλά και μικρά αγαλματίδια, τα ουσάμπτι, τα οποία πιστευόταν ότι θα έκαναν τις εργασίες εκ μέρους του νεκρού στον άλλο κόσμο.
Σε άλλο πλαίσιο αναφοράς για το μπα, αυτό απεικονίζεται στο Βιβλίο των Νεκρών' να επιστρέφει στην μούμια και να συμμετέχει στη ζωή έξω από τον τάφο σε μη υλική μορφή, πλαίσιο το οποίο απηχεί την ηλιακή θεολογία του κατά την οποία ο Ρα ενώνεται κάθε βράδυ με τον Όσιρι.
Ο Κασάρ με τον Βάζνα επελέξαν για τον ρόλο του Τζων Ράμπο, τον Σιλβέστερ Σταλόνε λόγω μιας προηγούμενης συνεργασίας που είχαν και θεωρώντας ότι θα τους εξασφάλιζε την απαιτούμενη επένδυση.
Το αποτέλεσμα ήταν η ταινία να έχει μεγάλη εμπορική επιτυχία τον Οκτώβριο του 1982, με εισπράξεις 125 εκατομμύριων δολάριων, κάνοντας την μια από τις μεγάλες εταιρείες παραγωγής του Χόλυγουντ την δεκαετία του 1980.
Το 1975 στο Φεστιβάλ των Καννών ο Κασάρ γνώρισε τον Άντριου Βάζνα, έναν Ουγγρό-Αμερικάνο παραγωγό ταινίών, όπου έναν χρόνο αργότερα θα ιδρύσουν μαζί την εταιρία παραγωγής , αρχικά με έδρα τον Παναμά και κατόπιν το Λος Άντζελες, όπου και ο Κασάρ θα εγκατασταθεί μόνιμα.
Το 2013, κέρδισε το Α' Βραβείο Ποίησης στον Διεθνή Ποιητικό Διαγωνισμό του Βαφοπούλειου Πνευματικού Κέντρου "100 χρόνια Ελεύθερης Θεσσαλονίκης" και συμμετείχε στον ομώνυμη επετειακή ποιητική ανθολογία.
Τον Σεπτέμβριο του 2014 εκδόθηκε η ποιητική συλλογή Κάτι μας διαφεύγει. από τις εκδόσεις και το 2015 έλαβε το Βραβείο Ποίησης «Μαρία Πολυδούρη» που προκηρύσσει ετησίως για πρωτοεμφανιζόμενο ποιητή σε πανελλήνια κλίμακα ο Δήμος Καλαμάτας, η Κοινωφελής Επιχείρηση «Φάρις» και ο Σύνδεσμος Φιλολόγων Μεσσηνίας.
Η χρήση της κρέμας δεν ενδέχεται να επιφέρει επιδράσεις κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης/κύησης, εφόσον δεν χρησιμοποιείται σε μεγάλες ποσότητες ή για παρατεταμένη χρονική περίοδο κατά τη διάρκεια της κύησης.
Η χρήση της κρέμας δεν ενδέχεται να επιφέρει επιδράσεις κατά τη διάρκεια του θηλασμού, τόσο στο νεογνό/βρέφος όσο και στη θηλάζουσα γυναίκα, δεδομένου ότι η χρήση της είναι αμελητέα .
Η γενική του χρήση είναι η τοπική θεραπεία της επιμολυσμένης ατοπικής δερματίτιδας, περισσότερο γνωστής ως έκζεμα, ασθένεια του δέρματος συνοδευόμενη από φλεγμονή,ερυθρότητα, εξίδρωση ή εφελκίδα και κνησμό, συχνά αλλεργικής προέλευσης.
Από την κορυφή του Ωλενού, προσφέρεται εξαιρετική θέα που περιλαμβάνει: α) το μεγαλύτερο μέρος της δυτικής αλλά και της βορειοδυτικής Πελοποννήσου, ενώ σε μικρότερη κλίμακα και την βόρεια Αρκαδία, β) τη λοφώδη και ημιορεινή περιοχή της ανατολικής Ηλείας, γ) τα βουνά της βόρειας και ανατολικής Αχαΐας έως και μέρους της ορεινής Κορινθίας, δ) τη νότια Στερεά Ελλάδα, ε) τη Ζακύνθο, την Κεφαλλονιά και την Ιθάκη, που διακρίνονται καλύτερα και πιο ξεκάθαρα τις λεγόμενες "καθαρές" μέρες.
Σύμφωνα το σύγγραμα του Χρήστου Κορύλλου «Χωρογραφία της Ελλάδος - Α: Νομός Αχαΐας» συμπεραίνεται πως από τον Ωλενό του Ερυμάνθου μπορεί κανείς να θαυμάσει το ειδυλλιακό φαινόμενο της ανατολής του ηλίου όπου παράλληλα καθώς συμβαίνει και μέχρι να ανέβει ψηλά ο ήλιος, η "κολοσσιαία σκιά του όρους σαν τεράστιο τρίγωνο" όπως αναφέρεται, καλύπτει μια πολύ μεγάλη έκταση προς τα δυτικά περιλαμβάνοντας την περιοχή της Ήλιδας αλλά ακόμη και το νησί της Ζακύνθου.
Σύμφωνα με την λαϊκή παράδοση, η ονομασία δόθηκε στην βουνοκορφή επειδή κατά τον κατακλυσμό του Νώε τα νερά κάλυψαν ολόκληρο τον Ερύμανθο πέραν ενός μικρού χώρου στην υψηλότερη κορυφή του ο οποίος είχε την έκταση ενός αλωνιού και για αυτό εκλήθη «Αλωνός» όπου τελικά εκ παραφθοράς έγινε «Ωλονός» ή «Ωλενός» .
Ο Ωλενός βρίσκεται στο κεντρικό τμήμα του κύριου όγκου του Ερυμάνθου ενώ χωροθετείται στα βορειο-κεντρικά του ορεινού όγκου του Ερύμανθου, που λογίζεται ως οροσειρά.
Ο Ωλονός ή Ωλενός είναι η υψηλότερη κορυφή του Ερυμάνθου με το υψόμετρό της να ανέρχεται σε 2.224 μέτρα, στοιχείο που καθιστά τον Ερύμανθο το δεύτερο ψηλότερο βουνό της Αχαΐας και το τέταρτο της Πελοποννήσου.
Μια διαφορετική εκδοχή λέει πως η ονομασία προέρχεται βασιζόμενη στο ότι η κορυφή ως ύψωμα θυμίζει το σχήμα του οστού της ωλένης, ενώ άλλη εκδοχή συνδέει το όνομα με την μυθολογία .
Κοντά του περνούσε ο δρόμος που επικοινωνούσε τη Φλώρινα με την Κορυτσά και Καστοριά -«…παρέρχεται του χωρίου Ρούλια κειμένου 5 αριστερόθεν της οδού, και έχοντος 400 χριστιανούς, εκκλησίαν και 2 χάνια επί της οδού», περιγράφει ο Σχινάς.
Μεταφέρθηκε λοιπόν στην τωρινή τοποθεσία, όπου μετά το 1880 χαράχτηκε ο νέος δρόμος Φλώρινας-Κορυτσάς, με διακλάδωση μάλιστα και προς την Καστοριά.
Από τότε βέβαια προέκυψε η ανάγκη της σύνδεσης του χωριού με τη συγκεκριμένη αρτηρία και η κατασκευή του γεφυριού -πάντως στα 1886 δεν πρέπει να υπήρχε ακόμη αφού δεν αναφέρεται από τον Σχινά.
Το 1886 επέστρεψε στη Ρούλια, μετά την περίοδο των ταξιδιών που έκανε για βιοποριστικούς λόγους, και άσκησε εκεί τα επαγγέλματα του παντοπώλη, του υποδηματοποιού, του κηροπλάστη και του ξενοδόχου.
Ανέγειρε ξενώνα στη Ρούλια, όπου παρέχονταν δωρεάν τροφή και στέγη στους άπορους και με δική του δωρεά ανεγέρθηκε οίκημα στη μονή της Αγίας Τριάδας Πισοδερίου.
Η τότε «Ρούλια» αναγνωρίστηκε ως οικισμός με το ΦΕΚ 259Α - 29/12/1918, όταν και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Ρούλιας, αποτελώντας παράλληλα έδρα της κοινότητας.
Την περίοδο 20/10/1942-13/03/1944 το χωριό και η περιφέρεια της κοινότητάς του είχαν υπαχθεί διοικητικά στην τότε επαρχία Καστοριάς του νομού Καστοριάς από την επαρχία Φλωρίνης του νομού Φλωρίνης.
Το σπίτι του Κώττα ανακαινίστηκε και μετατράπηκε σε μουσείο Μακεδονικού Αγώνα, το οποίο λειτουργεί από το 1995 με τη βοήθεια του σωματείου «Οι φίλοι του Μουσείου Μακεδονικού Αγώνα» και με τα συνεργαζόμενα γυναικεία σωματεία.
Στο πάνω όροφο εκτίθενται όπλα της εποχής του Μακεδονικού Αγώνα, μετάλλια και φωτογραφίες των Μακεδονομάχων οπλαρχηγών της περιοχής Φλώρινας, παραδοσιακές φορεσιές της οικογένειας καθώς και μια βιβλιοθήκη δωρεά από τον σύλλογο γυναικών Δυτικής Μακεδονίας.
Εγγύς του οικισμού βρίσκονται: στα νότια το χωριό Βατοχώρι, στα νοτιοδυτικά η Κρυσταλλοπηγή, στα βορειοδυτικά τα χωριά Καρυές και Μικρολίμνη στην περιοχή του εθνικού δρυμού των Πρεσπών, ενώ στα βόρειά του βρίσκονται τα χωριά Πράσινο και Ανταρτικό.
Από την περιοχή διέρχονται τόσο οι εθνικές οδοί ΕΟ2 και ΕΟ15 όσο και η οδική αρτηρία που συνδέει τη Φλώρινα με την Καστοριά με το να χωριό βρίσκεται σε τοποθεσία πολύ κοντά στο μέσω της διαδρομής Φλώρινα-Καστοριά.
Στο μεταξύ, ο Μήτρος Βλάχος εισέβαλε στο χωριό του Κώττα και έβαλε φωτιά στο σπίτι όπου έμεναν η γυναίκα και τα παιδιά του, οι οποίοι σώθηκαν τελευταία στιγμή από συγχωριανούς.
Στον 1,5 χρόνο στην ομάδα έκανε εκπληκτικές εμφανίσεις στη Μπούντεσλιγκα 19 και είχε άριστη παρουσία στην πρώτη ομάδα, όπου συμμετείχε τακτικά στις προπονήσεις, καθώς και σε επίσημα φιλικά παιχνίδια.
Ο Παυλίδης ψηφίστηκε, σύμφωνα με τη , ως ένα από τα 15 μεγαλύτερα ταλέντα στους τελικούς του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 17 του 2005 στη Βουλγαρία.
Η ομάδα της Βεστφαλίας πόνταρε πολύ στον νεαρό επιθετικό από την περίοδο 2016-17 και έτσι έσπευσε να τον δεσμεύσει με νέο συμβόλαιο μέχρι το 2019, καθώς γερμανικές, αγγλικές και ιταλικές ομάδες ενδιαφέρθηκαν για αυτόν.
Στις 23 Ιανουαρίου 2019 σημείωσε το πρώτο του γκολ με την ομάδα, ύστερα από ασίστ του Μάριου Βρουσάι, σε μια εκτός έδρας νίκη με 3-2 για το Κύπελλο εναντίον της Τβέντε.
Στις 16 Φεβρουαρίου 2019 σημείωσε το πρώτο του γκολ στο Πρωτάθλημα με σουτ από πολύ κοντινή απόσταση, στην εκτός έδρας ήττα με 3-2 από τη Φίτεσε.
Μουσική επένδυση,η δύναμη της μουσικής : η μουσική υπόκρουση που θα χρησιμοποιηθεί ή άλλοι ήχοι που θα πρέπει να εμπλουτίζουν την ιστορία και να ενισχύουν έτσι τις αισθήσεις ή το συναίσθημα
Ως αιτία για το πραξικόπημα προβλήθηκε η κλιμακούμενη σύγκρουση των πολιτικών κομμάτων και ένα ρεύμα φιλελευθερισμού που χαρακτήριζε την κοινή γνώμη στη χώρα μετά τις προηγηθείσες εκλογές, αντίθετο με το πνεύμα στρατιωτικοποίησης που επικρατούσε στο στράτευμα.
Αφορμή για την εκδήλωση του κινήματος ήταν η απόφαση της κυβέρνησης να μην εγκρίνει νέες στρατιωτικές πιστώσεις, που είχαν σκοπό να ενισχύσουν το μιλιταριστικό χαρακτήρα του στρατιωτικού επιτελείου και την επιθυμία της ηγεσίας του στρατεύματος για μεγαλύτερη διείσδυση σε Κίνα, Μογγολία και Σιβηρία.
Σε αυτό πήραν μέρος 60 περίπου, χαμηλόβαθμοι και στην πλειοψηφία τους μικροί σε ηλικία αξιωματικοί με επικεφαλής το λοχαγό Νανάκα και πολλοί στρατιώτες, των οποίων ο αριθμός κυμάνθηκε, σύμφωνα με διάφορες εκτιμήσεις, από 600 έως 3.000 άνδρες του 3ου Συντάγματος της 1ης Μεραρχίας του Ιαπωνικού στρατού με έδρα την πρωτεύουσα.
Από τα πρώτα θύματα των κινηματιών υπήρξε ο υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησης, Τακαχάσι και ο υπουργός Εσωτερικών, κόμης Σαίτο, ενώ ο πρωθυπουργός, ναύαρχος Οκάντα διασώθηκε την τελευταία στιγμή.
Αντίθετα, οι κινηματίες δεν σκόπευαν σε ανατροπή της δυναστείας, στην οποία είχαν δηλώσει πίστη, ενώ πρότειναν σα νέο, μεταβατικό πρωθυπουργό, το ναύαρχο Οσούμι.
Οι κινηματίες αρχικά δε συνάντησαν αντίσταση, ωστόσο εν-συνεχεία συγκρούσθηκαν με την αυτοκρατορική φρουρά, με συνέπεια να υπάρχουν 80 έως 100 νεκροί και περί των 3.000 τραυματιών.
Οι περισσότεροι από τους κινηματίες ήταν μέλη της οργάνωσης «Παλινόρθωση του Σόβα» (όπου «Σόβα» εννοούνταν το μετά θάνατο δικαίωμα του αυτοκράτορα) και δεν έφεραν διακριτικά στις στολές τους.
Με εντολή του Χιροχίτο, η κυβέρνηση του ναυάρχου Γκόττο, που αρχικά θέλησε να παραιτηθεί, παρέμεινε στη θέση της, ενώ μονάδες του Ιαπωνικού στόλου έσπευσαν προς ενίσχυση των κυβερνητικών δυνάμεων.
Μετά από την εκφύλιση του κινήματος, οι πραξικοπηματίες αναγκάσθηκαν να παραδοθούν, αφού πρώτα ήρθαν σε διαπραγμάτευση με εκπροσώπους του ανώτατου πολεμικού συμβουλίου της χώρας.
Οι κινηματίες αφού κατέλαβαν τα περισσότερα από τα δημόσια κτίρια του Τόκυο, εν συνεχεία εισέδυσαν στο Κοινοβούλιο και στο πρωθυπουργικό μέγαρο, αιχμαλωτίζοντας τα μέλη της κυβέρνησης.
Ως επακόλουθο, κηρύχθηκε στρατιωτικός νόμος, διακόπηκαν οι ταχυδρομικές και τηλεγραφικές υπηρεσίες με το εξωτερικό και αναστάλθηκε η λειτουργία των Χρηματιστηρίων του Τόκυο και της Οσάκα, ενώ επιβλήθηκε λογοκρισία στον Τύπο.
Οι πραξικοπηματίες είχαν σα βασικότερα αιτήματα, να τους αναγνωρισθεί το δικαίωμα να διαχειρίζονται την εξωτερική πολιτική, να ασκούν έλεγχο στα δημόσια οικονομικά, καθώς και να προβούν σε εσωτερικές μεταρρυθμίσεις, μεταξύ των οποίων η ελάφρυνση των ασθενέστερων τμημάτων του πληθυσμού και η ορθότερη κατανομή των φορολογικών βαρών.
Το στρατιωτικό κίνημα στην Ιαπωνία του Φεβρουαρίου του 1936 ήταν μία αποτυχημένη απόπειρα ανατροπής της κυβέρνησης του Ιαπωνικού κράτους και κατάληψης της εξουσίας, το οποίο επιχειρήθηκε από ομάδα νεαρών, κυρίως, αξιωματικών του Ιαπωνικού στρατού.
Οι κινηματίες πέτυχαν να καταλάβουν αρκετά κυβερνητικά κτίρια και να δολοφονήσουν ορισμένα πολιτικά πρόσωπα, ωστόσο χάρις στη σθεναρή στάση του αυτοκράτορα Χιροχίτο και την εναντίωση των δυνάμεων του αυτοκρατορικού στόλου, οι πραξικοπηματίες υποχρεώθηκαν να παραδοθούν την τρίτη μέρα του κινήματος, ενώ ο επικεφαλής τους αυτοκτόνησε.
Σε τοιχογραφία που βρέθηκε στο , στον τάφο του νομάρχη Κνουμχοτέπ Β της 12ης Δυναστείας, απεικονίζονται οικογένειες Ασιατών (σε ειρηνική πομπή/ επίσκεψη, μετανάστευση ή εμπορική αποστολή) και δίπλα στον αρχηγό τους υπάρχει επιγραφή με το όνομά του και τη φράση "-".
Στον βασιλικό Κανόνα του Τορίνο τα ονόματα των ηγεμόνων της 15ης Δυναστείας που βασίλευαν στην Άβαρι ακολουθούνται από τη φράση -, ενώ η ίδια φράση συνοδεύει τα ονόματά τους και στις σφραγίδες τους.
Τους Υξώς πολέμησαν οι Αιγύπτιοι βασιλείς των Θηβών Σεκενένρε Τάο και Κάμωθις στη διάρκεια της 17ης Δυναστείας, ενώ ο Άμωσις Α ήταν αυτός που κατόρθωσε τελικά να εξουδετερώσει τη δύναμη των Υξώς, ιδρύοντας τη 18η Δυναστεία και το Νέο Βασίλειο, και αποκαθιστώντας την ηγεμονία των εντόπιων ηγεμόνων στην Αίγυπτο, με πρωτεύουσα τις Θήβες.
Κάποιοι μελετητές πιστεύουν ότι υπήρχαν δύο βασιλιάδες με το όνομα Απέπι, οι Απέπι Ακαι Απέπι Β, αλλά αυτό συμβαίνει κυρίως λόγω του ότι υπάρχουν δύο γνωστά Ονόματα Θρόνου για αυτόν τον βασιλιά: Αουοσερέ και Ακενενρέ.
Όμως, ο Δανός αιγυπτιολόγος στη μελέτη του για τη Δεύτερη μεταβατική περίοδο υποστηρίζει ότι αυτά τα ονόματα αναφέρονται σε ένα άτομο, τον Απέπι, που βασίλευσε για 40 ή παραπάνω χρόνια .
Το παραπάνω έχει στήριξη επιπλέον από το γεγονός ότι αυτός ο βασιλιάς χρησιμοποίησε και τρίτο Όνομα Θρόνου κατά τη βασιλεία του, το Νεμπκεπεσχρέ.
Ο Απέπι πιθανόν χρησιμοποίησε αρκετά ονόματα θρόνου κατά τη διάρκεια της βασιλείας του, γεγονός που δεν είναι χωρίς προηγούμενο, καθώς και γνωστοί φαραώ των τελευταίων περιόδων, όπως ο Ραμσής Β και Σετί Β έκαναν το ίδιο.
Η ηγεμονία των Υξώς ταυτίζεται με τη Δέκατη πέμπτη δυναστεία της Αιγύπτου, με την οποία ξεκινά η Δεύτερη Μεταβατική περίοδος , μετά το τέλος του Μέσου Βασιλείου .
Από την ανακατασκευή του Κανόνα του Τορίνο από τον , μπορούν τώρα να κατονομαστούν 15 βασιλιάδες της δυναστείας, πέντε από τους οποίους εμφανίζονται σε σύγχρονες με εκείνη την εποχή πηγές.
Ενώ ήταν κατά πάσα πιθανότητα ηγεμόνες με βάση τις ίδιες τις Θήβες, κάποιοι ήταν τοπικοί ηγεμόνες από άλλες σημαντικές πόλεις της Άνω Αιγύπτου, συμπεριλαμβανομένων της Αβύδου, Ελ Καμπ, και Ένφου.
Στον Κανόνα του Τορίνο υπάρχει ο Ουεπαουουετεμσάφ,από τον οποίο έχουμε μια στήλη στην Άβυδο και ο οποίος πιθανόν ήταν τοπικός βασιλίσκος της Δυναστεία της Αβύδου.
Οι στρατοί της 15ης Δυναστείας κατακτώντας τη μία πόλη μετά την άλλη από τους νότιους εχθρούς της, εισέβαλε στην επικράτεια της 16ης Δυναστείας, απειλώντας και τελικά κατακτώντας τις ίδιες τις Θήβες.
Στη μελέτη του για τη Δεύτερη μεταβατική περίοδο, ο υποστήριξε ότι ο Ντετουμόσε επεδίωξε ανακωχή τα τελευταία χρόνια της δυναστεία, αλλά ένας από τους προκατόχους του, ο Νεμπιριράου Α', μπορεί να ήταν πιο επιτυχής και φαίνεται ότι πέτυχε μια περίοδο ειρήνης κατά τη διάρκεια της βασιλείας του.
Ο , που ακολουθήθηκε από τον , ανακατασκευάζοντας τον Κανόνα του Τορίνο, ερμήνευσε έναν κατάλογο με βασιλιάδες με βάση τις Θήβες για να σχηματίσει τη 16η Δυναστεία έτσι όπως περιγράφει ο Μανέθων, αν και είναι ένα από "τα πιο αμφισβητούμενα και τραβηγμένα συμπεράσματα του ".
Η 13η Δυναστεία αποδείχτηκε ανίκανη να κρατήσει όλη την επικράτεια της Αιγύπτου υπό τον έλεγχό της, και μια επαρχιακή οικογένεια ηγεμόνων από τη Δυτική Ασία με καταγωγή από την Άβαρι, αποσπάστηκε από την κεντρική εξουσία και σχημάτισε τη 14η Δυναστεία.
Από τις δύο βασικές εκδοχές των Αιγυπτιακών του Μανέθωνα, η 16η Δυναστεία περιγράφεται από τον πιο αξιόπιστο Αφρικανό ) ως δυναστεία των "βασιλέων βοσκών, ", αλλά από τον Ευσέβιο ως Θηβαϊκή.
Η Δεύτερη μεταβατική περίοδος σηματοδοτεί την περίοδο όπου η αρχαία Αίγυπτος περιήλθε σε αποδιοργάνωση για δεύτερη φορά, κατά την περίοδο μεταξύ του τέλους του Μέσου Βασιλείου και την αρχή του Νέου Βασιλείου.
Κατά το τέλος της 13ης και τη 14η Δυναστεία την Άνω Αίγυπτο μάστιζε λιμός, που έπλειξε και τη 16η Δυναστεία, κυρίως κατά και μετά τη βασιλεία του Νεφερχοτέπ Γ.
Ο Καθεδρικός του Κάντερμπερι ( , επίσημη ονομασία: Καθεδρική και Μητροπολιτική Εκκλησία του Χριστού στο Κάντερμπερι - ) είναι η παλαιότερη και πιο γνωστή εκκλησία της Αγγλίας.
Το 1976, χάρη στις προσπάθειες του Χρήστου Παπαηλιόπουλου και την αμέριστη συμπαράσταση του Γενικού Γραμματέα Αθλητισμού, Κωνσταντίνου Παπαναστασίου, ιδρύθηκε υπό την αιγίδα του ΣΕΓΑΣ η πρώτη τεχνική επιτροπή τζούντο στη χώρα μας.
Ένα χρόνο αργότερα διεξήχθησαν οι 1οι προκριματικοί αγώνες τζούντο, με σκοπό τη συγκρότηση της πρώτης εθνικής ομάδας, η οποία και αντιπροσώπευσε την Ελλάδα στους Βαλκανικούς Αγώνες του Βουκουρεστίου.
Συγκεκριμένα άρχισε να «καλλιεργείτε» το 1947, όταν ένας Άγγλος εκπαιδευτικός Σίντνεϊ Βάος άρχισε να διδάσει ένα μίγμα Τζουτζούτσου και Τζούντο.
Μετά το θάνατό του , το έργο του συνέχισε στον Πανελλήνιο Γυμναστική Σύλλογο , ένας εκ των μαθητών του, ο Δημήτριος Δαμιανού, ο οποίος κατά πολλούς θεωρείται και ο «πατέρας» του Τζουτζούτσου και του Τζούντο στην Ελλάδα.
Στον ΟΑΑ, άρχισε να διδάσει και ο Γιώργος Καράγιωργας , ενώ ο Δημήτριος Δαμιανού απήλθε και συνέχισε να διδάσκει στον όμιλο που ίδρυσε στην Ελληνοαμερικανική Ένωση.
Ο πρώτος, επισκέφθηκε αργότερα το Κόντοκαν στην Ιαπωνία, όπου του απενεμήθη το 2ο Νταν (σ.σ. ο πρώτος Έλληνας που προήχθη σε αυτόν το βαθμό μέσα στο ίδιο το Κόντοκαν).
Ο Δημήτριος Δαμιανού συνέχισε το έργο του στον Όμιλο Αντισφαιρίσεως Αθηνών , ενώ στον ΠΓΣ άρχισε να διδάσκει ο Χρήστος Παπαηλιόπουλος , που προερχόμενος από τη Γερμανία ήταν ουσιαστικά ο πρώτος δάσκαλος αγωνιστικού τζούντο στην Ελλάδα.
Το 1958, ήλθε στην Ελλάδα ο Ιάπωνας δάσκαλος Κιγιόσι Κομπαγιάσι , ο οποίος κατόπιν εξετάσεων απένειμε στους Δημήτριο Δαμιανού και Χρήστο Φιλιππίδη το 1ο Νταν, που ισοδυναμούσε και με τις πρώτες μαύρες ζώνες στη χώρα μας.
Το 1977, αφίχθη από τη Ρουμανία ο ομογενής Δημήτριος Βασιλείου , διεθνής διαιτητής, ο οποίος δίδαξε τους κανόνες διαιτησίας του τζούντο, βάζοντας ουσιαστικά τα θεμέλια του αμιγώς αγωνιστικού τζούντο.
Στις αρχές του 13ου αιώνα, ο Λουδοβίκος Θ, ο επιλεγόμενος άγιος, το μετέτρεψε σε βασιλικό φρούριο, μεταξύ άλλων μεγάλων έργων πρόσθεσε αμυντικούς τοίχους και τέσσερις κυκλικούς πύργους γύρω από το κάστρο.
Ο Ρενέ του Ανζού βελτίωσε σημαντικά την άνεση του συνόλου του κάστρου, το μετέτρεψε σε πολυτελές παλάτι και το ονόμασε «Κάστρο της Αγάπης», είχε πλέον τη μορφή που εμφανίζεται στο χειρόγραφο του 1411 Οι πολύ πλούσιες ώρες του δούκα του Μπερύ, στην εικονογράφηση του μήνα Σεπτεμβρίου που αναπαριστά τον τρύγο.
Το κάστρο του Σωμύρ κατασκευάστηκε αρχικά από τον Θεοβάλδο Α κόμη του Μπλουά, τον 10ο αιώνα, σαν ενισχυμένο οχυρό ενάντια στις επιδρομές των Βίκινγκς, κοντά σε ένα αβαείο Βενεδικτίνων.
Στη συνέχεια, για μεγάλο μέρος του 19ου αιώνα, μετατράπηκε σε αποθήκη πυρομαχικών, αλλά οι κάτοικοι του Σωμύρ συχνά διαμαρτύρονταν για τις εκρήξεις στο κάστρο.
Κατά τον 17ο και τον 18ο αιώνα, χρησίμευε επίσης σαν φυλακή κυρίως για πολιτικούς κρατούμενους κατόπιν ενταλμάτων σύλληψης με βασιλική επιστολή εντολής εγκλεισμού , αιχμαλώτους πολέμου, Προτεστάντες.
Στο 16ο αιώνα, ένας Ιταλός στρατιωτικός αρχιτέκτονας γνωστός ως Μπαρτολομέο, ενίσχυσε την άμυνα του κάστρου οικοδομώντας προμαχώνες, μια περίφραξη ικανή να ανταπεξέλθει σε επιθέσεις με πυροβόλα όπλα.
Ο Ναγίμπ Αρμάνδο Μπουκέλε Ορτές είναι πολιτικός και επιχειρηματίας από το Ελ Σαλβαδόρ, πρόεδρος της χώρας από τον Ιούνιο του 2019 , έχοντας κερδίσει τις εκλογές του 2019 .
Έγινε ο πρώτος πρόεδρος της χώρας, μετά τον Χοσέ Ναπολέον Ντουάρτε ο οποίος εξελέγη στο αξίωμα χωρίς να είναι υποψήφιος ενός από τα δύο μεγαλύτερα πολιτικά κόμματα της χώρας, το και το .
Τον Φεβρουάριο του 2017 επισκέφθηκε την πόλη της Ταϊπέι , την πρωτεύουσα της Ταϊβάν και συναντήθηκε με τον πρόεδρο της Ταϊβάν Τσάι Ινγκ Γουέν.
Μετά την ανακοίνωση των προεδρικών του φιλοδοξιών, πολεμήθηκε πολιτικά τόσο από το κυβερνών κόμμα στην πολιτική αριστερά όσο και από την στα δεξιά, καθώς εμπόδισαν τις προσπάθειές του να ιδρύσει το δικό του πολιτικό κόμμα και ακύρωσαν πολιτικά οποιοδήποτε κόμμα επιχείρησε να χρησιμοποιήσει για την υποψηφιότητά του.
Στις 10 Οκτωβρίου 2017 ο Μπουκέλε εκδιώχθηκε από το , κατηγορούμενος από το πειθαρχικό συμβούλιο του για την προώθηση του εσωτερικού διχασμού και την τέλεση δυσφημιστικών ενεργειών σε βάρος του πολιτικού κόμματος.
Ο Μπουκέλε δεν προσήλθε στην ακρόαση, που είχε προγραμματιστεί στις 7 Οκτωβρίου 2017 από το πειθαρχικό του , υποστηρίζοντας ότι ήταν προκατειλημμένο υπέρ των εναγόντων.
Μετά την απομάκρυνση του από το , οι προσδοκίες του προς το 2019 κινήθηκαν προς την κατεύθυνση της συμμετοχής στις προεδρικές εκλογές ως ανεξάρτητου , αποκηρύσσοντας το σημερινό πολιτικό σύστημα.
Στις 11 Μαρτίου 2012 εξελέγη δήμαρχος της Νουέβο Κουσκατλάν , στο διαμέρισμα Λα Λιμπερτάδ , εκπροσωπώντας τον συνασπισμό λαμβάνοντας 2.754 ψήφους επικρατώντας του υποψηφίου της , ο οποίος κέρδισε 2.585 ψήφους .
Σε ορισμένες πηγές αναφέρονται πάνω από 40 διαφορετικές ποικιλίες γερμανικών λουκάνικων, με πολλές από αυτές να κατάγονται από τη Φραγκονία (σήμερα στο μεγαλύτερο μέρος της βρίσκεται στη βόρεια Βαυαρία, αλλά εξακολουθεί να είναι αρκετά διακριτή πολιτισμό), στο βόρειο γείτονά της Θουριγγία και σε παρακείμενες περιοχές.
Το σερβίρισμα τους διαφέρει και αυτό τοπικά, αλλά πιο συχνά θεωρούνται ως σνακ που σερβίρεται με ή σε ένα λευκό ψωμί που παράγεται από αλεύρι σιταριού και τρώγονται με μουστάρδα.
Ως πιάτο σε παμπ, συχνά συνοδεύεται από λάχανο τουρσί ή σαλάτα και μερικές φορές σερβίρεται με σκοτεινό, σκληρό ψωμί που παράγεται κυρίως από σίκαλη αλεύρι, λιγότερο συχνά με Μπρέτσελ .