polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Στο δρόμο προς τα νότια κατά την κατάκτηση της Κεντρικής Ασίας κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα, οι Ρώσοι υπό τον Νικολάι Αλεξάντροβιτς Βεριόβκιν κατέλαβαν την πόλη Τουρκιστάν το 1864.
Τουρκικά έπη, όπως ο μύθος του Εργκένεκον, και γραπτές πηγές όπως οι επιγραφές Ορχόν δηλώνουν ότι τουρκικά φύλα προήλθαν από τα κοντινά Όρη Αλτάι και, μέσω νομαδικών οικισμών, ξεκίνησαν το μακρύ ταξίδι τους προς τα δυτικά.
Το Τουρκεστάν περιλαμβάνει τα σημερινά κράτη Καζακστάν, Κιργιστάν, Τατζικιστάν, Τουρκμενιστάν, Ουζμπεκιστάν και τμήματα της κινεζικής Σιντσιάνγκ .
Το Τουρκεστάν , αναφέρεται σε μια περιοχή στην Κεντρική Ασία μεταξύ Σιβηρίας προς βορρά, Ιράν, Αφγανιστάν και Θιβέτ προς νότο, Κασπία Θάλασσα προς τα δυτικά και έρημο Γκόμπι στα ανατολικά.
Μετά το πέρας της βασιλείας του Αυτοκράτορα Ηράκλειου και την απώλεια όλων των υπερπόντιων εδαφών, τα Βυζαντινά εδάφη περιορίστηκαν στα Βαλκάνια και την Ανατολία, δύο κυρίως Ελληνόφωνες περιοχές.
Όταν το Βυζάντιο άρχισε να ανακάμπτει μετά από μια σειρά συγκρούσεων κατά τον 8ο αιώνα και τα εδάφη σταθεροποιήθηκαν, ο πληθυσμός άρχισε να ανακάμπτει.
Η απώλεια σημαντικών περιοχών στην Μικρασία και μια σειρά συγκρούσεων με τους Οθωμανούς παγίωσε τον αριθμό των Ελλήνων στα 4 με 5 εκατομμύρια στους επόμενους αιώνες.
Σύμφωνα με τον γνωστό αρχαιολόγο και αντιπρόεδρο του κολλεγίου του Ντεκάν καθηγητή Βασάντ Σίντε, τα πρώτα στοιχεία για ένα πιάτο παρόμοιο με το σημερινό κοτόπουλο ταντούρι εντοπίζονται στον πολιτισμό της κοιλάδας του Ινδού και ανάγονται στο 3000 π.
Η ομάδα του έχει βρει φούρνους που χρονολογούνται από την εποχή του πολιτισμού της κοιλάδας του Ινδού, οι οποίοι μοιάζουν με τα ταντούρ που χρησιμοποιούν στο ινδικό κρατίδιο Παντζάμπ.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1940, το κοτόπουλο ταντούρι έγινε γνωστό στο Μότι Μαχάλ του Πεσαβάρ από τους ινδουιστές παντζαμπιανούς Κουντάν Λαλ Τζάγκι, Θακούρ Ντας και Κουντάν Λαλ Γκουτζράλ, καθώς και τους ιδρυτές του εστιατορίου Μότι Μαχάλ.
Το 1963, οι , δημοσίευσαν μια συνταγή του κοτόπουλου ταντούρι σε άρθρο με τίτλο "η οικοδέσποινα αναζητά μια νέα ιδέα σε ένα πάρτι δείπνου", ενώ το 1964 η ίδια εφημερίδα παρουσίασε μια παρόμοια συνταγή.
Καρυκεύεται και χρωματίζεται με διάφορα πράγματα, όπως κόκκινο πιπέρι, κόκκινο τσίλι σε σκόνη, Κασμιρικό κόκκινο τσίλι σε σκόνη, κουρκουμάς ή χρωστικές τροφίμων.
Το μαριναρισμένο κοτόπουλο προσκολλείται σε ξυλάκια και μαγειρεύεται σε υψηλές θερμοκρασίες σε φούρνο ταντούρ, ο οποίος θερμαίνεται με κάρβουνο ή ξύλο.
Ο σουλτάνος Μουχάμαντ μπιν Τουγλούκ με τις στρατιωτικές του εκστρατείες επέκτεινε την επικράτεια της χώρας, που στη μέγιστη έκτασή της κάλυπτε σχεδόν όλη την Ινδική υποήπειρο, αλλά μετά το 1335 άρχισε να συρρικνώνεται.
Οι πολιτικές του οδήγησαν σε κατάρρευση της οικονομίας του κράτους, τα αποθέματα χρυσού και αργύρου εξαντλήθηκαν και τα νομίσματα άρχισαν να κόβονται από χαλκό και άλλα φτηνά μέταλλα.
Ο Μπαράνι, ένας Μουσουλμάνος λόγιος, έγραψε ότι στη δυναστεία των Τουγλούκ «ο κυβερνήτης πρέπει να ακολουθεί τα διδάγματα του Προφήτη, να επιβάλλει τον Ισλαμικό νόμο, να καταστέλλει τις επαναστάσεις, να τιμωρεί τους αιρετικούς, να υποτάσσει τους άπιστους και να προστατεύει τους αδύναμους από τους ισχυρούς».
Οι Ισλαμικές αξίες που εξιδανικεύτηκαν στο σουλτανάτο ήταν αυτές που έφεραν τους ανθρώπους σε συμφωνία με το θέλημα του Θεού καλλιεργώντας ηθικές αξίες στις διοικητικές αρχές.
Ο Γκουρού Αρντζάν ολοκλήρωσε την κατασκευή του Χρυσού Ναού στην Αμριτσάρ και συνέλεξε τους ύμνους των προηγούμενων Γκουρού σε ένα βιβλίο, το Αντί Γκραντ.
Συνελήφθη επειδή παρεμπόδιζε τις μεταστροφές των Βραχμάνων του Κασμίρ στο Ισλάμ, και το 1665 αποκεφαλίστηκε δημόσια στο Δελχί με εντολή του αυτοκράτορα Αόρανζεμπ.
Αντιμετώπισε πολλές εισβολές, κυρίως από τον Εμίρη του Αφγανιστάν Αχμάντ Σαχ Ντουρανί, που οδήγησαν στην τρίτη μάχη του Πάνιπατ, μεταξύ των Αφγανών και της αυτοκρατορίας των Μαράτα.
Το 1771 οι Μαράτα ανέκτησαν τον έλεγχο του Δελχί από τους Αφγανούς και το 1788 ανέλαβαν την προστασία του αυτοκράτορα στο Δελχί, μία συμφωνία που διατηρήθηκε για δύο δεκαετίες.
Μετά τον Τρίτο πόλεμο Άγγλων-Μαράτα, οι Μαράτα εκτοπίστηκαν από τη Βρετανική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών, που ανέλαβε την προστασία της δυναστείας των Μουγκάλ.
Ένα σημαντικό γεγονός της εποχής του Ριγκβέντα ήταν η «Μάχη των Δέκα Βασιλέων», που διεξήχθη στις όχθες του ποταμού Παρούσνη, μεταξύ του βασιλιά Σούντα του οίκου Τρτσου της φυλής Μπαράτα στη μία πλευρά, και της συνομοσπονδίας δέκα φυλών στην άλλη.
Ο Σούντα υποστηρίχθηκε από τον Βεδη Ρίσι Βασίστα, ενώ ο πρώην πουροχίτα του, ο Ρίσι Βισβαμίτρα, τάχθηκε με την συνομοσπονδία των δέκα φυλών.
Η Ιστορία του Παντζάμπ αφορά την ιστορία της ομώνυμης ιστορικής περιοχής στο βόρειο τμήμα της Ινδικής υποηπείρου, που είναι χωρισμένη μεταξύ των δύο σύγχρονων χωρών, της Ινδίας και του Πακιστάν.
Ο τρίτος ποταμός Υδραώτης ρέει μόνο εν μέρει στο Παντζάμπ, κυρίως κατά μήκος της διεθνούς συνοριακής γραμμής των χωρών Ινδία - Πακιστάν, και στη συνέχεια εισέρχεται στο Πακιστάν.
Και οι πέντε ποταμοί τελικά ενώνονται με τον Ινδό ποταμό άμεσα ή έμμεσα και ο Ινδός εκβάλει στην Αραβική Θάλασσα κοντά στην πόλη Καράτσι του Πακιστάν.
Ο Αλέξανδρος οδήγησε τα στρατεύματά του και κατέστρεψε αρκετές πόλεις, πολέμησε μια μάχη στη Μάσακα που κατέληξε σε σφαγή, και κατάφερε μία αποφασιστική νίκη στη μάχη της Άορνου Πέτρας.
Ο Ονησίκριτος στάλθηκε να μιλήσει με τους ντόπιους ασκητές για τον τρόπο ζωής τους, αλλά λέγεται ότι η επικοινωνία ήταν δύσκολη καθώς οι Έλληνες επιστράτευσαν τρία επίπεδα διερμηνέων.
Οι Χαλτζί αντιμετώπισαν με επιτυχία τις Μογγολικές εισβολές από το Χανάτο Τσαγκατάι και κατέκτησαν τα βασίλεια Γκουτζαράτ , Ρατζαστάν , Τσιτόργκαρθ και Μάλβα , επεκτείνοντας την Ισλαμική κυριαρχία στη Νότια Ινδία.
Ο Τσανάκυα έστειλε τον νεαρό Τσαντραγκούπτα στο πανεπιστήμιο της Ταξίλας για να σπουδάσει τέχνες, επιστήμες, λογική, μαθηματικά, στρατιωτική και πολιτική διοίκηση.
Οι δύο πλευρές συμφώνησαν για ανακωχή, και σύναψαν συνθήκη ειρήνης στην οποία ο Σέλευκος παραχώρησε στον Ινδό ηγεμόνα πολλά από τα εδάφη στα δυτικά του Ινδού ποταμού και πήρε από αυτόν 500 πολεμικούς ελέφαντες.
Ο ποιητής Μπαναμπάτα έγραψε τη βιογραφία του Χάρσα με τίτλο "Χαρσαχαρίτα" , όπου ανέφερε την ιστορική πόλη Θανεσάρ , τις αμυντικές δομές και το διώροφο λευκό ανάκτορο Νταβαλαγκρίχα.
Όταν προσπάθησε να επεκτείνει την αυτοκρατορία του στο νότιο τμήμα της χερσονήσου, νικήθηκε από τον νότιο Ινδό Αυτοκράτορα Πουλακέσιν Β' της δυναστείας Τσαλούκια.
Η αυτοκρατορία του εκτεινόταν από τον ποταμό Υδραώτη στα δυτικά ως τον ποταμό Βραχμαπούτρα στα ανατολικά, και από τους πρόποδες των Ιμαλαΐων στα βόρεια ως την κεντρική Ινδία στα νοτιοδυτικά.
Τις επόμενες δύο δεκαετίες, οι διάδοχοί του αντιστάθηκαν στον Μαχμούντ, αλλά τελικά, περί το 1021, το Παντζάμπ προσαρτήθηκε στο Σουλτανάτο του Γκαζνί.
Μετά τις επιθέσεις των Μουσουλμάνων, «πολλοί λόγιοι της Σανσκριτικής εγκατέλειψαν τα κατακτημένα εδάφη του Παντζάμπ και κινήθηκαν προς τα σχολεία και τα πανεπιστήμια στο Βαρανάσι, στο Κασμίρ, και αλλού» όπως ανέφερε ο αλ Μπιρούνι.
Ο Μπαχαντούρ Σάχ Α' αντιμετώπισε αρκετές εξεγέρσεις: των Σιχ υπό την ηγεσία του Μπάντα Μπαχαντούρ, των Ράτζπουτ υπό την ηγεσία του Ντουργκάντα Ράθορ, και του ετεροθαλούς αδελφού του Καμ Μπάκς.
Στη μάχη του Καρνάλ οι Πέρσες νίκησαν τους Μουγκάλ σε λιγότερο από τρείς ώρες, και μετά προχώρησαν και λεηλάτησαν το Δελχί, έκλεψαν ανεκτίμητους θησαυρούς και τους πήραν μαζί τους στην Περσία.
Η περίοδος της βασιλείας του Τσαντραγκούπτα χαρακτηρίστηκε από μια σειρά από μεγάλες οικονομικές και πολιτικές μεταρρυθμίσεις, μια ισχυρή κεντρική διαχείριση, και ισχυρή οικονομία και εμπόριο.
Οι Μαουρϋανοί είχαν ένα αυτοκρατικό και συγκεντρωτικό σύστημα διοίκησης, υποστηριζόμενο από υπουργικό συμβούλιο, και ένα καθιερωμένο δίκτυο κατασκοπείας.
Μεγάλο μέρος της επιτυχίας του Τσαντραγκούπτα αποδίδεται στον Τσανάκυα, τον συγγραφέα του "Αρθασάστρα", μία πραγματεία για θέματα πολιτικής επιστήμης, οικονομίας και τα συναφή.
Η αυτοκρατορία των Μαουρύα είχε ισχυρή γραφειοκρατία που έλεγχε τη φορολογία, το εμπόριο και τις συναλλαγές, τις βιομηχανικές δραστηριότητες, τα ορυχεία, τις στατιστικές και τα δεδομένα, τη συντήρηση των δημόσιων χώρων και των ναών.
Τα στρατεύματα των Αράβων προσπάθησαν να διεισδύσουν βαθιά στη Νότια Ασία, αλλά νικήθηκαν από τον Νότιο Ινδό Αυτοκράτορα Βικραμαντίτια Β' της δυναστείας Τσαλούκια, τον Νότιο Ινδό βασιλιά Νταντιντούργκα της δυναστείας Ραστρακούτα στο Γκουτζαράτ, και τον βασιλιά Ναγκαμπάτα Α' της δυναστείας Πρατιχάρα στη Μάλβα, στις αρχές του 8ου αιώνα.
Παρά τις επανειλημμένες εκστρατείες το 698-700, οι Άραβες απέτυχαν, επίσης, να καταλάβουν τη διαδρομή Κανταχάρ-Γκαζνί-Καμπούλ στο Πέρασμα Κάιμπερ, ένα ορεινό μονοπάτι μήκους 53 χλμ.
Η αυτοκρατορία των Μουγκάλ ιδρύθηκε από τον Μπαμπούρ , έναν Κεντρασιατικό άρχοντα που ήταν απόγονος του Τουρκο-Μογγόλου κατακτητή Ταμερλάνου από την μεριά του πατέρα του, και του Τζένγκις Χαν από την μεριά της μητέρας του.
Το 1526 στη Μάχη του Πάνιπατ κατάφερε αποφασιστική νίκη εναντίον του Ιμπραήμ Λόντι, και προσάρτησε το Σουλτανάτο του Δελχί στην αυτοκρατορία των Μουγκάλ.
Μετά την Ισλαμική εισβολή, οι κατακτητές κυριάρχησαν στην περιοχή για μια μεγάλη περίοδο της ιστορίας της, και το Δυτικό Παντζάμπ έγινε κέντρο του Ισλαμικού πολιτισμού στην Ινδική υποήπειρο.
Η Αυτοκρατορία των Σιχ κυριάρχησε στην περιοχή υπό την ηγεσία του μαχαραγιά Ραντζίτ Σινγκ, και τότε αναδύθηκε για λίγο καιρό ο παραδοσιακός πολιτισμός της, μέχρις ότου οι Βρετανοί την προσάρτησαν στις Βρετανικές Ινδίες.
Μετά την αποχώρηση των Βρετανών, η περιοχή χωρίστηκε σε δύο τμήματα, ένα που πλειοψηφούσαν οι Σιχ και έγινε μέρος του Ινδικού κράτους, και ένα με Μουσουλμανική πλειοψηφία που κινήθηκε προς το Ισλαμικό Κράτος του Πακιστάν προς αποφυγήν συγκρούσεων.
Το 1206, ο στρατηγός των Γκουριδών Κουτμπ αλ ντιν Αϊμπέκ και η μαμελουκική δυναστεία του ίδρυσαν το πρώτο Σουλτανάτο του Δελχί, στο οποίο βασίλευσε μέχρι το 1210 που πέθανε.
Οι 5 ποταμοί είναι οι Υδάσπης, Ακεσίνης, Υδραώτης, Ζάραδρος και Ύφασης, που στα Ινδικά φέρονται με τα ονόματα Τζέλουμ, Τσενάμπ, Ράβι, Σάτλετζ και Μπέας αντίστοιχα.
Η αυτοκρατορία του επεκτάθηκε από τον Ινδό ποταμό στα δυτικά ως τη Βεγγάλη στα ανατολικά, και από τους πρόποδες των Ιμαλαΐων στα βόρεια ως τον ποταμό Ναρμάντα στα νότια.
Ο Αόρανζεμπ χαρακτηριζόταν από θρησκευτική ευσέβεια, καθιέρωσε τη σαρία και την Ισλαμική οικονομία σε όλην την Ινδική υποήπειρο, απομνημόνευσε το Κοράνι και μελέτησε τα χαντίθ.
Η προέλευση των Γκούπτα παραμένει αντικείμενο μελετών, ίσως ήταν από το σημερινό Ούταρ Πραντές ή από τη Βεγγάλη, όπως δείχνουν τα ιστορικά ευρήματα, νομίσματα, επιγραφές, και άλλα στοιχεία.
Όλες οι τζαναπάντα της αρχαίας Ινδίας επικοινωνούσαν μεταξύ τους, και έχουν περιγραφεί περιοδεύοντα καραβάνια, κινητικότητα φοιτητών στα πανεπιστήμια, και πριγκιπικά ταξίδια.
ο τελευταίος αυτοκράτορας των Μαουρύα, ο Μπιχαντράβα, δολοφονήθηκε από τον διοικητή των στρατευμάτων του, τον Πουσιαμίτρα, ο οποίος ίδρυσε την αυτοκρατορία των Σούγκα.
Η κυρίαρχη αυτοκρατορία των Μαουρύα ήταν προηγμένη για την εποχή της, και στην ξένη λογοτεχνία αναφέρονται Ινδικές πόλεις με πολλούς ναούς, βιβλιοθήκες, πανεπιστήμια, κήπους και πάρκα.
Ο Σαχ Τζαχάν είδε τη χρυσή εποχή της Αρχιτεκτονικής των Μουγκάλ, χτίζοντας το Ταζ Μαχάλ, το Κόκκινο Οχυρό, το Τζάμα Μασγίντ, το μαυσωλείο του Τζαχανγκίρ, και πολλά άλλα θαυμαστά έργα.
ο τελευταίος βασιλιάς των Σούγκα, ο Ντεβαμπούτι, δολοφονήθηκε από τον υπουργό του, τον Βασουντέβα Κάνβα, ο οποίος ίδρυσε την δυναστεία των Κάνβα.
Ο βρίσκει ένα πακέτο που περιέχει μια μάσκα κόκορα και οδηγίες για το πώς θα χτυπήσει τη ρωσική μαφία και θα κλέψει έναν χαρτοφύλακα που είναι στην ιδιοκτησία της, απειλώντας τον ότι παρακολουθείται και ότι "η αποτυχία δεν είναι επιλογή".
Τοποθετημένο στο Μαϊάμι του 1989, το παιχνίδι εστιάζει κυρίως σε έναν ανώνυμο, σιωπηλό πρωταγωνιστή —που ονομάστηκε "" από τους φανς— που λαμβάνει μηνύματα στον αυτόματο τηλεφωνητή του που τον συμβουλεύει να δολοφονήσει στην τοπική ρωσική μαφία.
Το παιχνίδι εξελίσσεται σε οπτική και περιλαμβάνει στοιχεία , έντονη βία και σουρεαλιστική αφήγηση, με και οπτικά εμπνευσμένα από την κουλτούρα της δεκαετίας του 1980.
Αφού ο ολοκληρώνει την αποστολή, δέχεται κι άλλα μηνύματα, κάθε ένα από τα οποία του ζητά να λύσει ένα άκακο "πρόβλημα" σε κάποια συγκεκριμένη διεύθυνση.
Κατά τη διάρκεια του παιχνιδιού, ο βλέπει οράματα όπου για τις πράξεις του τον αντιμετωπίζουν τρεις φιγούρες με μάσκες: ο μυστηριώδης με μάσκα κόκορα, ο εχθρικός με μάσκα κουκουβάγιας και ο συμπαθητικός με μάσκα αλόγου.
Ο όρος ‘αίσθηση του τόπου’ αναφέρεται ‘στις νοοτροπίες και τα συναισθήματα των ατόμων και των ομάδων σε σχέση με τις γεωγραφικές περιοχές που ζουν’, ή με άλλα λόγια, στις ‘βαθιές, προσωπικές και συναισθηματικές σχέσεις μεταξύ εαυτού και τόπου’ .
Ο αναφέρεται στην αίσθηση του τόπου ως “ ” , προσθέτοντας ότι η ιστορία και η μνήμη ενός τόπου χάνονται όταν χάνεται το “ ”, πράγμα που μεταφράζεται και ως απώλεια τοπίου.
Για παράδειγμα, το 2005 και για πρώτη φορά στα 58 χρόνια ιστορίας του Πακιστάν, επιλέχθηκε κάποιος Σιχ, ο Χέρτσαρν Σινγκ, για να υπηρετήσει στον Πακιστανικό Στρατό.
Πριν την επιλογή του Χέρτσαρν Σινγκ, κανένα άτομο το οποίο ήταν μέλος της Ινδουιστικής ή της Σιχ κοινότητας δεν μπορούσε να εγγραφεί στον στρατό, παρά το ότι μέλη της Χριστιανικής κοινότητας είχαν υπηρετήσει στις Ένοπλες Δυνάμεις του Πακιστάν και κάποιοι είχαν φτάσει μέχρι και σε υψηλόβαθμες θέσεις όπως υποστράτηγοι στον στρατό ξηράς και στην αεροπορία και υποναύαρχοι στο ναυτικό.
Ο Γκουλάμπ Σινγκ κατάγεται από το ίδιος μέρος που κατάγεται και ο Χέρτσαρν Σινγκ , ενώ μιλάει άπταιστα Ούρντου, Παντζάμπι, Παστού, Σαραΐκι και Σίντι, καθώς και λίγα Αγγλικά.
Η μεγαλύτερη Σιχ κοινότητα του Πακιστάν βρίσκεται στην Πεσαβάρ, στην περιοχή Κιμπέρ-Πακτούνκβα, όπου ο νόμος Παστούν περί «ναναβάτι» μείωσε την κλίμακα της βίας η οποία μαινόταν κατά μήκος του Ινδού ποταμού στο Παντζάμπ.
Σήμερα, υπάρχουν μικρές κοινότητες Σιχ στη Λαχόρη και στη Νανκάνα Σαχίμπ στο Παντζάμπ καθώς οι Σιχ και οι Ινδουιστές των επαρχιών του Δυτικού Παντζάμπ και του Σινδ, έχουν μεταναστεύσει στην Ινδία μετά την ανεξαρτησία του Πακιστάν το 1947.
Σήμερα, τμήματα των πληθυσμών του Δελχί και των πολιτειών του Ανατολικού Παντζάμπ και της Χαρυάνα στην Ινδία, μπορούν να εντοπίσουν την καταγωγή τους σε πόλεις και χωριά του σημερινού Πακιστάν, συμπεριλαμβανομένου και του πρώην Ινδού Πρωθυπουργού, Μανμοχάν Σινγκ.
Από το 1984 μέχρι το 2002, το Πακιστάν διατηρούσε ένα ξεχωριστό σύστημα ψηφοφόρων για όλες τις εθνικές νομοθετικές συνελεύσεις, με λίγες μόνο κοινοβουλευτικές έδρες να προορίζονται για μέλη της μειοψηφίας.
Το καθεστώς του πρώην Γενικού Προέδρου Περβέζ Μουσάραφ, είχε διακηρύξει μια ατζέντα ισότητας για τις μειοψηφίες και την προώθηση και προστασία των δικαιωμάτων τους, ωστόσο, η εφαρμογή διορθωτικών μεταρρυθμίσεων γίνεται με αργούς ρυθμούς.
Υπήρξε τεράστια έξοδος προσφύγων από το Αφγανιστάν προς το Πακιστάν κατά τη διάρκεια των τελευταίων 30 χρόνων των αναταραχών, από την άνοδο των Ταλιμπάν και τη μεταγενέστερη εισβολή των ΗΠΑ προς τα τέλη του 2001.
Εξαιτίας των πορωδών συνόρων Πακιστάν-Αφγανιστάν, μεγάλοι αριθμοί των μειοψηφικών κοινοτήτων του Αφγανιστάν, οι οποίοι διέμεναν κυρίως στις πόλεις Καμπούλ, Κανταχάρ και Τζαλαλαμπάντ, κατέφυγαν προς το Πακιστάν και κάποιοι Σιχ βρήκαν τους συγγενείς τους σε Πεσαβάρ και Λαχόρη, και διαμένουν εκεί.
Ωστόσο, η απογραφή που έγινε από το Κέντρο Πόρων και Μελετών του Σιχισμού ) την προηγούμενη χρονιά, ανέφερε πως ο πληθυσμός των Σιχ στο Πακιστάν ανέρχεται στις 50,000.
Τις δεκαετίες που ακολούθησαν την ανεξαρτησία του Πακιστάν το 1947, η Σιχ κοινότητα άρχισε να αναδιοργανώνεται, σχηματίζοντας την Πακιστανική Επιτροπή για να αντιπροσωπεύει την κοινότητα και να προστατεύει τις ιερές τοποθεσίες και την κληρονομιά της Σιχ θρησκείας στο Πακιστάν.
Η Πακιστανική κυβέρνηση άρχισε να επιτρέπει στους Σιχ από την Ινδία να έρχονται στο Πακιστάν για προσκύνημα σε χώρους λατρείας που βρίσκονταν στη χώρα και, αντίστοιχα, στους Σιχ του Πακιστάν να ταξιδεύουν στην Ινδία.
Τον 18ο και 19ο αιώνα, η Σιχ κοινότητα έγινε μια ισχυρή πολιτική δύναμη, με τον ηγέτη Ραντζίτ Σινγκ να ιδρύει την πρώτη Αυτοκρατορία των Σιχ με πρωτεύουσα τη Λαχόρη, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη σήμερα στο Πακιστάν.
Μετά τη διαίρεση της Ινδίας το 1947, οι μειονότητες των Ινδουιστών και των Σιχ μετανάστευσαν στην Ινδία, ενώ αρκετοί μουσουλμάνοι πρόσφυγες από την Ινδία, εγκαταστάθηκαν στο Πακιστάν.
Η Λαχόρη, η πρωτεύουσα του Παντζάμπ, ήταν και είναι μέχρι σήμερα η τοποθεσία πολλών σημαντικών θρησκευτικών και ιστορικών τοποθεσιών του Σιχισμού, συμπεριλαμβανομένου και του τάφου του Ραντζίτ Σινγκ.
Ο Σιχισμός στην περιοχή του σημερινού Πακιστάν διαθέτει μια εκτεταμένη κληρονομιά και ιστορία, παρά το ότι οι Σιχ σήμερα αποτελούν μια μικρή κοινότητα στο Πακιστάν.
Οι περισσότεροι Σιχ ζουν στην περιοχή του Παντζάμπ, ένα μέρος της ευρύτερης περιοχής του Παντζάμπ όπου γεννήθηκε ο Σιχισμός την περίοδο του Μεσαίωνα, και στην Πεσαβάρ στην περιοχή Κιμπέρ-Πακτούνκβα.
Μια ακόμη προσφορά στην Πακιστανική Σιχ κοινότητα, αποτελεί η θέσπιση της Σιχ Ανάντ Πράξης Γάμου από την Πακιστανική Κυβέρνηση τον Νοέμβριο του 2007.
Η Πράξη Γάμου Σιχ επιτρέπει όχι μόνο στους Σιχ του Πακιστάν, αλλά και στους Σιχ που ζουν οπουδήποτε στον κόσμο, να εγγραφούν στο Πακιστάν με αυτήν.
Πριν την ανεξαρτησία του 1947, δύο εκατομμύρια Σιχ κατοικούσαν στο σημερινό Πακιστάν και ήταν εξαπλωμένοι σε όλο το βόρειο τμήμα της χώρας, ειδικά στην περιοχή του Παντζάμπ, παίζοντας σημαντικό ρόλο στην οικονομία ως αγρότες, επιχειρηματίες και έμποροι.
Οι ιστορικές και ιερές τοποθεσίες των Σιχ διατηρούνται από έναν κυβερνητικό φορέα του Πακιστάν, την Πακιστανική Επιτροπή , η οποία είναι υπεύθυνη για τη συντήρηση και διατήρησή τους.
Ωστόσο, η αμυλάση σίκαλης είναι ενεργή σε πολύ υψηλότερες θερμοκρασίες από την αμυλάση του σίτου, πράγμα το οποίο κάνει την δομή του ψωμιού να καταρρέει κατά τη διάρκεια του μαγειρέματος μιας και τα άμυλα διασπώνται.
Μερικές φορές σε αυτή την περίπτωση, η ζύμη αφήνεται για μεγαλύτερα διαστήματα ξεκούρασης, ώστε να μπορέσει να αναπτυχθεί μια κάποια βακτηριακή δραστηριότητα και να ενισχυθεί η γεύση.)
Το αλεύρι με πίτουρα περιέχει τη μεγαλύτερη ποικιλία μικροοργανισμών και πρόσθετων ιχνοστοιχείων, αν και σε μερικές καλλιέργειες χρησιμοποιούνται αρχικά μείγματα από λευκό αλεύρι και σίκαλη ή αλεύρι ολικής αλέσεως.
Επειδή ο χρόνος φουσκώματος των περισσότερων προζυμένιων ψωμιών είναι περισσότερος από τα ψωμιά που παρασκευάζονται με μαγιά εμπορίου, οι μηχανές ψωμιού δεν ενδείκνυνται για την παρασκευή τους.
Παρ' όλα αυτά, προζυμένιο ψωμί που έχει αφεθεί να φουσκώσει για πολλές ώρες, με την χρήση προζυμιού ή παλαιότερης ζύμης, μπορεί να μεταφερθεί σε μηχανή ψωμιού, μόνο για το στάδιο του ψησίματος και όχι για το πλάσιμο.
Αυτό μπορεί να είναι βολικό για την παραγωγή ενός μόνο καρβελιού αλλά δεν μπορεί να επιτευχθεί η περίπλοκα ξεροψημένη και χαρακωμένη κόρα του ψωμιού που έχει ψηθεί στον φούρνο, επειδή αυτό συνήθως απαιτεί την χρήση πλάκας ψησίματος και το άτμισμα του ψωμιού στον φούρνο.
Όταν το σιτάλευρο έρχεται σε επαφή με νερό, το ένζυμο αμυλάση μετατρέπει το άμυλο στα σάκχαρα γλυκόζη και μαλτόζη, τα οποία μπορούν να μεταβολιστούν από τους σακχαρομύκητες του προζυμιού.
Με τον κατάλληλο χρόνο, θερμοκρασία και ανανεώσεις με αλεύρι και νερό, η καλλιέργεια μικροοργανισμών του προζυμιού θα περιέλθει σε μια ισορροπία και θα μπορεί να φουσκώσει μία ζύμη εάν η γλουτένη της ζύμης έχει αναπτυχθεί στον απαιτούμενο βαθμό.
Τα βακτήρια της καλλιέργειας προζυμιού μπορούν να ζυμώσουν άμυλα που οι σακχαρομύκητες δεν μπορούν να μεταβολίσουν αλλά τα παραπροϊόντα αυτής της αντίδρασης, κυρίως η μαλτόζη, μεταβολίζονται από τους σακχαρομύκητες, παράγοντας παράλληλα διοξείδιο του άνθρακα και έτσι φουσκώνει η ζύμη.
Το ένα φτιάχνεται από σταθεροποιημένα προζύμια που διατηρούνται με τον παραδοσιακό τρόπο και συχνά αποξηραίνονται, στα οποία οι αναλογίες μικροοργανισμών είναι αβέβαιες.
Με τον άλλο τρόπο, οι επιθυμητοί μικροοργανισμοί απομωνώνονται εργαστηριακά, πολλαπλασιάζονται ωσότου γίνουν μεγάλες και ομογενείς καλλιέργειες σε αντιδραστήρες που προκαλλούν ζύμωση και χρησιμοποιούνται για την παραγωγή συνδυαστικών προϊόντων αρτοποιίας με αριθμητικά καθορισμένες αναλογίες και γνωστές ποσότητες μικροοργανισμών που είναι οι βέτλιστες για την παραγωγή συγκεκριμένων ειδών ψωμιών.
Το πόσιμο νερό βρύσης που τροφοδοτεί τις περισσότερες αστικές περιοχές έχει υποστεί χλωρίωση ή χλωραμίνωση, διαδικασίες που προσθέτουν μικρές ποσότητες ουσιών που καταπολεμούν δυνητικά επικίνδυνους μικροοργανισμούς αλλά είναι αβλαβείς για τα ζώα και τους ανθρώπους.
Μερικοί αρτοποιοί συνιστούν μη χλωριωμένο νερό για την ανανέωση των καλλιεργειών του προζυμιού, επειδή η ζύμωση με προζύμι βασίζεται σε μικροοργανισμούς και η χρήση νερού χωρίς χλωρίωση μπορεί να έχει καλύτερα αποτελέσματα.
Ένα στεγνότερο και ψυχρότερο προζύμι έχει λιγότερη βακτηριακή δραστηριότητα και περισσότερη ανάπτυξη μαγιάς, η οποία έχει ως αποτέλεσμα την βακτηριακή παραγωγή περισσότερου οξικού οξέος σε σχέση με γαλακτικό οξύ.
Αντίθετα, ένα υγρότερο και θερμότερο προζύμι έχει περισσότερη βακτηριακή δραστηριότητα και λιγότερη ανάπτυξη μαγιάς, με περισσότερο γαλακτικό οξύ σε σχέση με οξικό οξύ.
Υψηλές ποσότητες γαλακτικού οξέος είναι επιθυμητές σε ζύμες που περιέχουν σίκαλη, ενώ σχετικά μεγαλύτερες ποσότητες οξικού οξέος είναι επιθυμητές σε ζύμες σίτου.
Στην Εγκυκλοπαίδεια Μικροβιολογίας Τροφίμων, ο γράφει: «Οι ρίζες της αρτοποιίας είναι τόσο αρχαίες που όλα όσα λένε γι' αυτήν πρέπει να είναι καθαρή εικασία.
και ανασκάφθηκε στην Ελβετία, αλλά η προέλευση της ζύμωσης με προζύμι είναι πιθανό να σχετίζεται με την απαρχή της γεωργίας στη Γόνιμη Ημισέληνο αρκετές χιλιάδες χρόνια νωρίτερα. Η παραγωγή του ψωμιού βασίστηκε στη χρήση του προζυμιού ως παράγοντα διόγκωσης για το μεγαλύτερο μέρος της ανθρώπινης ιστορίας, ενώ η χρήση μαγιάς εμπορίου ως διογκωτικού παράγοντα χρονολογείται σε λιγότερο από 150 χρόνια.
Η παρασκευή του προζυμιού ξεκινά με μία διαδικασία γνωστή ως "πιάσιμο" ή "ανάπιασμα", που σημαίνει ότι ένα μείγμα νερού και αλευριού υφίσταται ζύμωση από επωφελείς μικροοργανισμούς που συπεριλαμβάνουν την άγρια μαγιά και τους γαλακτοβάκιλλους.
Στην πράξη, υπάρχουν διάφορα είδη προζυμιών, καθώς η αναλογία νερού προς αλεύρι του προζυμιού ποικίλλει και ένα προζύμι μπορεί να έχει ποικίλλει σε σύσταση από αυτή ενός υδαρούς χυλού μέχρι μιας σφιχτής ζύμης.
Λόγω των επιπέδων και της παρουσίας αντιβακτηριακών παραγόντων, οι παλιές καλλιέργειες τείνουν να είναι σταθερές και να μπορούν να εμποδίζουν την μόλυνση από ανεπιθύμητους μύκητες και βακτήρια.
Γι'αυτό το λόγο, τα προϊόντα προζυμιού διατηρούνται φρέσκα για περισσότερο καιρό απ' ότι άλλα ψωμιά και μπορούν να μην χαλάνε ή να μουχλιάζουν, χωρίς την προσθήκη συντηρητικών.
Το επιθυμητό φούσκωμα από το προζύμι χρειάζεται περισσότερο χρόνο από μια ζύμη που φουσκώνει με μαγιά εμπορίου, επειδή η φυσική μαγιά του προζυμιού είναι λιγότερο δυνατή.
Παρ' όλα αυτά, παρουσία βακτηρίων γαλακτικού οξέος, έχει παρατηρηθεί ότι κάποια είδη φυσικής μαγιάς μπορούν να δώσουν ένα φούσκωμα παρόμοιο ή και δύο φορές αυτού της μαγιάς εμπορίου.
Η οξύτητα του προζυμιού, μαζί με τα βακτήρια που παράγουν ένζυμα που διασπούν πρωτεΐνες, έχουν ως αποτέλεσμα ένα ασθενέστερο δίκτυο γλουτένης και μπορεί να καταλήξουν σε ένα πιο σφιχτό τελικό προϊόν.
Σε γενικές γραμμές, οι ζυμομύκητες παράγουν αέριο που φουσκώνει τη ζύμη, και τα βακτηρίδια γαλακτικού οξέος παράγουν γαλακτικό οξύ, το οποίο συμβάλλει στην ξινή γεύση.
Τα βακτηρίδια γαλακτικού οξέος μεταβολίζουν τα σάκχαρα που οι ζυμομύκητες δεν μπορούν, ενώ οι ζυμομύκητες μεταβολίζουν τα παραπροϊόντα της ζύμωσης του γαλακτικού οξέος.
Παρά το γεγονός ότι το προζυμένιο ψωμί σταμάτησε να παράγεται στα περισσότερα αρτοποιεία κατά τον 20ό αιώνα, τα τελευταία χρόνια είναι πολύ διαδεδομένο μεταξύ μικρών ανεξάρτητων και ερασιτεχνών αρτοποιών.
Τα διαστήματα μεταξύ των ανανέωσεων του προζυμιού μπορούν να μειωθούν προκειμένου να αυξηθεί ο ρυθμός παραγωγής αερίου , μια διαδικασία που περιγράφεται ως "επιτάχυνση".
Γενικά, εκτός και οι ημερήσιες ανανεώσεις έχουν μοιωθεί σε ανανεώσεις κάθε λίγες ώρες, το ποσοστό αρχικού προζυμιού στην τελική ζύμη θα πρέπει να μειωθεί για να φουκσώσει ικανοποιητικά το προζύμι.
Το προζυμένιο ψωμί είναι το αποτέλεσμα μιας ζύμης που έχει υποστεί ζύμωση με προζύμι φυσικής προέλευσης, το οποίο αποτελείται από καλλιέργειες γαλακτοβάκιλλων και ζυμομυκητών .
Το προζυμένιο ψωμί έχει μια πιο ξινή γεύση και διατηρείται καλύτερα από τα ψωμιά που παρασκευάζονται με μαγιά εμπορίου, λόγω του γαλακτικού οξέος που παράγεται από τους γαλακτοβάκιλλους.