polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Έπαιξε τον 100ο αγώνα του για τη Γκρέμιο στις 9 Μαρτίου 2017, αφού αγωνίστηκε ως αλλαγή στην εκτός έδρας νίκη με 2-0 επί της Ζαμόρα για το Κόπα Λιμπερταδόρες.
πήρξε, επίσης, τακτικός συνεργάτης του ελληνικού Εθνικού Κέντρου Κοινωνικών Ερευνών , ενώ συμμετείχε και σε ερευνητικά προγράμματα των πανεπιστημίων Θεσσαλίας και Ιωαννίνων.
Σε ερευνητικό επίπεδο διακρίθηκε για την εργασία του στον αγροτικό χώρο, αλλά και γύρω από την κοινωνιολογία του ρεμπέτικου τραγουδιού, του Καραγκιόζη, τη μελέτη της κοινωνικής ληστείας και, ευρύτερα, διαφόρων εκφάνσεων του λαϊκού πολιτισμού, της υποκουλτούρας κ.
Ο νομός συμμετείχε επίσης στην τρίτη φάση της εξέγερσης των Σουάνων, κυρίως μέσω του αρχηγού των Σουάνων της περιοχής Πιέρ Τωπέν, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε κυρίως στο ανατολικό τμήμα του Τρεγκόρ.
Ενώ συνόδευε τον επίσκοπο στη φυγή του προς το Τζέρσι τον Μάιο του 1794, η σύζυγός του καρατομήθηκε στην πλατεία του Τρεγκιέ και τα πέντε παιδιά τους σκορπίστηκαν.
Ως εκ τούτου, επέστρεψε στο Τρεγκιέ και δολοφόνησε στο κρεβάτι του τον επί κεφαλής του επαναστατικού δικαστηρίου που εξέδωσε την ποινή εις βάρος της συζύγου του.
Η επιστροφή του προκάλεσε μεγάλη αναστάτωση στην περιοχή, και παντού το όνομα του προκαλούσε τον τρόμο, αυτός ο άνθρωπος, τρελός για εκδίκηση για το τρομερό κακό που είχε βρει την οικογένειά του, έκανε την περιοχή να τρέμει.
Στα νότια και νοτιοδυτικά η μορφολογία είναι πιο έντονη και το υψόμετρο φθάνει και συχνά υπερβαίνει τα 300 μέτρα, σχηματίζεται εν μέρει από το ανατολικό άκρο των βουνών Αρέ και Μενέ.
Μετά τη νίκη των Συμμάχων στη μάχη του Βατερλώ τον Ιούνιο 1815, ο νομός επρόκειτο να καταληφθεί από τους Πρώσους, αλλά η η αντίσταση των Σουάνων - ήδη οργανωμένων και εναντίον της επιστροφής του Ναπολέοντα - εμπόδισε συνολική κατοχή του νομού και η πρωσική κατάληψη περιορίστηκε στην περιοχή της Ντινάν.
Στο νομό υπάρχουν δύο σημαντικά τεχνολογικά κέντρα: διαστημικές τηλεπικοινωνίες και νέες τεχνολογίες στο Τρεγκόρ γύρω από το Λανιόν στο τεχνολογικό πάρκο .
Ο νομός Κοτ-ντυ-Νορ ήταν ένας από τους αρχικά 83 νομούς , που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης στις 4 Μαρτίου 1790, σύμφωνα με το νόμο της 22ας Δεκεμβρίου 1789.
Ο νομός Κοτ-ντ'Αρμόρ αποτελεί τμήμα της διοικητικής περιοχής της Βρετάνης και οριοθετείται από τους νομούς Ιλ-ε-Βιλαίν στα ανατολικά, Μορμπιάν στο νότο και Φινιστέρ στα δυτικά.
Σχηματίστηκε από το σύνολο της ιστορικής επισκοπής του Σαιν-Μπριέκ, το μεγαλύτερο μέρος της ιστορικής περιοχής Τρεγκόρ, το ανατολικό μισό της Κορνουάιγ και το βορειοδυτικό τμήμα της πρώην επισκοπής του Σαιν-Μαλό.
Στις μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες οι υποψήφιοι χρειαζόταν να έχουν την πλειοψηφία των ψήφων που θα εκλεγούν στον πρώτο γύρο και μια πλειοψηφία στον δεύτερο γύρο.
Εάν κανένας κατάλογος δεν λαμβάνει περισσότερο από το 50% των ψήφων στον πρώτο γύρο, διεξάγεται ένας δεύτερος γύρος, με το νικητήριο κόμμα να παίρνει και τις δύο έδρες.
Σε εκλογικές περιφέρειες με τρεις ή περισσότερες έδρες, χρησιμοποιείται αναλογική με κλειστές λίστες, με τις έδρες να κατανέμονται χρησιμοποιώντας τη μέθοδο του μεγαλύτερου υπολοίπου.
Για τις εκλογικές περιφέρειες των τριών εδρών, οι κατάλογοι των κομμάτων πρέπει να περιλαμβάνουν μια υποψήφια γυναίκα στην πρώτη ή τη δεύτερη θέση στον κατάλογο.
Οι υπόλοιπες 40 έδρες εκλέγονται από μια ενιαία εθνική εκλογική περιφέρεια, χρησιμοποιώντας επίσης αναλογική με κλειστές λίστες, με το ήμισυ να είναι εκλεγμένο σε ξεχωριστούς καταλόγους που προορίζονται για γυναίκες.
Ως αποτέλεσμα των εκλογών, η Ένωση για τη Δημοκρατία παρέμεινε το μοναδικό μεγαλύτερο κόμμα σε εθνικό επίπεδο τόσο από την άποψη της λαϊκής ψήφου όσο και των εδρών.
Από το 1719 ιδρύθηκε εκεί το εργαστήριο αγγειοπλαστικής « » και άρχισε να παράγει κεραμικά πλακάκια σε στυλ παρόμοιο με της κεραμικής , αλλά επηρεασμένο από ευρωπαϊκά σχέδια και χρώματα.
Ως αποτέλεσμα, μόνο η περίτεχνη εξωτερική πρόσοψη από τούβλα και πέτρα σώζεται σήμερα ως ένα από τα ελάχιστα διασωθέντα παραδείγματα της κοσμικής Βυζαντινής Αρχιτεκτονικής.
Το παλάτι κατασκευάστηκε στα τέλη του 13ου ή στις αρχές του 14ου αιώνα ως μέρος του συγκροτήματος του ανακτόρου των Βλαχερνών, στο σημείο όπου τα Θεοδοσιανά Τείχη ενώνονται με τους μεταγενέστερους τοίχους του προαστίου των Βλαχερνών.
Παρ' όλο που το ανάκτορο δίνει την εντύπωση ότι πήρε το όνομά του από τον αυτοκράτορα του 10ου αιώνα Κωνσταντίνο Ζ' Πορφυρογέννητο, χτίστηκε πολύ μετά τη βασιλεία του και στην πραγματικότητα ονομάστηκε προς τιμήν του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου, γιου του αυτοκράτορα Μιχαήλ Η' Παλαιολόγου.
Πορφυρογέννητος σημαίνει κυριολεκτικά «γεννημένος στην αίθουσα της Πορφύρας τού ανακτόρου», όπως συνηθιζόταν στους βασιλόπαιδες, ιδίως όταν επρόκειτο για γιο και διάδοχο βασιλεύοντος αυτοκράτορα.
Οι υπόλοιποι τοίχοι είναι περίτεχνα διακοσμημένοι με γεωμετρικά σχέδια από κόκκινο τούβλο και λευκό μάρμαρο, χαρακτηριστικά της ύστερης βυζαντινής περιόδου.
Το παλάτι του Πορφυρογέννητου , γνωστό στα Τουρκικά ως « » , είναι ένα βυζαντινό παλάτι του ύστερου 13ου αιώνα στη βορειοδυτική πλευρά της Κωνσταντινούπολης.
Αποτελεί τμήμα του ανακτόρου των Βλαχερνών και είναι το καλύτερα διατηρημένο βυζαντινό παλάτι της Πόλης μαζί με τα ερείπια του παλατιού του Βουκολέοντα και τα ερείπια του Μεγάλου Παλατιού.
Αποτελεί έδρα ομώνυμης δημοτικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Καλλονής, του δήμου Δυτικής Λέσβου, της περιφερειακής ενότητας Λέσβου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα.
Ο Στέφανος κυβέρνησε για 47 χρόνια, ένα ασυνήθιστα μεγάλο διάστημα για εκείνη την περίοδο – δεδομένου ότι μόνο 13 ηγεμόνες σε όλο τον κόσμο έχει καταγραφεί ότι έχουν κυβερνήσει για τουλάχιστον 50 χρόνια μέχρι τα τέλη του 15ου αιώνα.
Ήταν επιτυχημένος ως στρατιωτικός ηγέτης και ως κυβερνήτης του κράτους , και ενόψει κάθε νίκης του έκτιζε ένα ιερό, ιδρύοντας συνολικά 48 εκκλησίες και μοναστήρια, πολλά από τα οποία είχαν ένα μοναδικό αρχιτεκτονικό στυλ και συμπεριλήφθηκαν στον Κατάλογο της με Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς.
Η ανεξάρτητη Βλαχία βρισκόταν κοντά στα σύνορα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας από τον 14ο αιώνα έως ότου σταδιακά υπέκυψε υπό την επιρροή των Οθωμανών κατά τους επόμενους αιώνες με μικρές περιόδους ανεξαρτησίας.
Ο Βλάντ Γ' ο Ανασκολοπιστής , Πρίγκιπας της Βλαχίας κατά τα έτη 1448, 1456-1462 και 1476 είναι αξιομνημόνευτος για τις επιδρομές του εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και για την αρχική του επιτυχία στο να κρατήσει τη μικρή χώρα του ελεύθερη για λίγο καιρό.
Στο δυτικό κόσμο, ο Βλαντ είναι περισσότερο γνωστός ως η πηγή έμπνευσης για το «βαμπίρ» που ήταν ο κύριος χαρακτήρας στο μυθιστόρημα του Μπραμ Στόκερ το 1897 με τίτλο Δράκουλας.
Στη Ρουμανική ιστοριογραφία αξιολογείται ως ένας θηριώδης αλλά δίκαιος ηγεμόνας και ως υπερασπιστής της Βλάχικης ανεξαρτησίας και του Ευρωπαϊκού χριστιανισμού ενάντια στον Οθωμανικό επεκτατισμό.
μετά το θάνατο του Χαν Χουβράτη και την επακόλουθη διάσπαση της Μεγάλης Βουλγαρίας, μια μεγάλη ομάδα Βουλγάρων ακολούθησε τον τρίτο γιο του μεγάλου Χαν, τον Ασπαρούχ, που κατευθύνθηκε προς τα δυτικά.
Το 680 ο Βυζαντινός Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Α' οδήγησε έναν μεγάλο στρατό εναντίον των Βουλγάρων, αλλά ηττήθηκε στη μάχη του Ονγκάλ και κατόπιν αυτού οι Βυζαντινοί αναγκάστηκαν να αναγνωρίσουν το σχηματισμό μιας νέας χώρας, της Πρώτης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας.
Ο Βλάντισλαβ επιτέθηκε στην Τρανσυλβανία όταν ο Λουδοβίκος Α' κατέλαβε τα εδάφη στα νότια του Δούναβη, δέχτηκε να τον αναγνώρισει ως ηγεμόνα το 1368, αλλά επαναστάτησε τον ίδιο χρόνο.
Επί της βασιλείας του συνέβηκε η πρώτη σύγκρουση της Βλαχίας με την Οθωμανική Αυτοκρατορία (σε μια μάχη στην οποία ο Βλάντισλαβ είχε για σύμμαχο τον Ιβάν Σισμάν).
Μετά την κατάκτηση των Μαγυάρων , η Τρανσυλβανία είχε γίνει ένα αυτόνομο και πολυεθνικό βοεβοδάτο, με βοεβόδα που οριζόταν από τον Βασιλιά της Ουγγαρίας μέχρι τον 16ο αιώνα.
Πολλοί Βασιλιάδες της Ουγγαρίας προσκάλεσαν εποίκους από την Κεντρική και τη Δυτική Ευρώπη, όπως τους Σάξονες, να έρθουν στην Τρανσυλβανία και να καταλάβουν την περιοχή.
Τα ευρήματα που ανακαλύφθηκαν στο «Σπήλαιο με τα Οστά» είναι από τις παλαιότερες ενδείξεις για την παρουσία σύγχρονων ανθρώπων στην Ευρώπη, και ίσως προέρχονται από τους πρώτους που βρέθηκαν στην ήπειρο.
Κατά τη νεολιθική περίοδο στη βορειοανατολική Ρουμανία αναπτύχθηκε ένας από τους αρχαιότερους ευρωπαϊκούς πολιτισμούς, ο πολιτισμός των Κουκουτένι-Τριπολί.
Επίσης, τα παλαιότερα γνωστά αλατωρυχεία στον κόσμο βρίσκονται στο Ποϊάνα Σλατινέι, κοντά στο χωριό Λούνκα στη Ρουμανία, και χρησιμοποιήθηκαν πρώτα κατά την πρώιμη Νεολιθική περίοδο, περί το 6050 π.
Μετά την ήττα από τους Ρώσους, η Οθωμανική Αυτοκρατορία επέστρεψε τα Δουνάβεια λιμάνια των πόλεων Τουρνού, Τζιούρτζιου και Βραΐλα στη Βλαχία, συμφώνησε να παραιτηθεί από το μονοπώλιο του εμπορίου και επίσης αναγνώρισε την ελευθερία ναυσιπλοΐας στο Δούναβη, όπως ορίστηκε στη Συνθήκη της Αδριανούπολης που υπογράφηκε το 1829.
Παράλληλα, η πολιτική αυτονομία των ρουμανικών πριγκιπάτων αυξήθηκε καθώς οι ηγέτες τους εκλέγονταν για θητεία εφ' όρου ζωής από μια Κοινοτική Συνέλευση που απαρτιζόταν από βογιάρους, και τοιουτοτρόπως περιοριζόταν η πολιτική αστάθεια και οι οθωμανικές παρεμβάσεις.
Αντίθετα, η Μολδαβία, η Βλαχία και η Τρανσυλβανία, βρίσκονταν υπό Οθωμανική επικυριαρχία, διατηρώντας όμως την πλήρη εσωτερική αυτονομία τους και, μέχρι τον 18ο αιώνα, αρκετή εξωτερική ανεξαρτησία.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι Ρουμανικές χώρες χαρακτηρίστηκαν από την αργή και σταδιακή εξαφάνιση του φεουδαρχικού συστήματος και τη διάκριση κάποιων ηγετών όπως ο Βασίλε Λούπου και ο Δημήτρης Καντεμίρ στη Μολδαβία, ο Ματέι Μπασαράμπ και ο Κωνσταντίνος Μπρινκοβεάνου στη Βλαχία, και ο Γαβριήλ Μπετλέν στην Τρανσυλβανία.
Υπάρχουν στοιχεία ότι η Δεύτερη Βουλγαρική αυτοκρατορία κυβέρνησε, τουλάχιστον κατ 'όνομα, τη γη της Βλαχίας μέχρι το ορεινό πέρασμα Ρούκαρ-Μπραν ως τα τέλη του 14ου αιώνα. Σε ένα χάρτη του Ράντου Α', ο βοεβόδας των Βλάχων ζητά από τον Τσάρο Ιβάν Αλεξάνταρ της Βουλγαρίας να διατάξει τους τελωνειακούς υπαλλήλους του στη Ρουκάρ και και στη γέφυρα του ποταμού Νταμποβιτσά να εισπράττουν φόρους σύμφωνα με το νόμο.
Η παρουσία ουλγάρων φοροσυλλεκτών στα Καρπάθια δείχνει μια βουλγαρική επικυριαρχία στα εδάφη αυτά, αν και ο επιτακτικός τόνος του Ράντου ενδεικνύει μια ισχυρή και αυξανόμενη Βλάχικη αυτονομία.
Υπό την ηγεσία του Ράντου Α' και του διάδοχό του, του Νταν Α', οι περιφέρειες της Τρανσυλβανίας και του Σέβεριν παρέμειναν αντικείμενα διεκδίκησης με την Ουγγαρία.
Ο Ιούλιος Καίσαρας σχεδίαζε να εκστρατεύσει εναντίον των Δακών, με αιτιολόγηση την υποστήριξη που παρείχε ο Βυρεβίστας στον Πομπήιο, αλλά δολοφονήθηκε το 44 π.
Στη Ρουμανία, στα τέλη του 18ου και στις αρχές του 19ου αιώνα , ο αποκλεισμός των προικισμένων κοπέλων από την οικογενειακή κληρονομιά οδήγησε σε αυξημένη συνοχή εντός της πυρηνικής οικογένειας.
Το μακροπρόθεσμο αποτέλεσμα ήταν η θέσπιση νόμων για την χειραφέτηση των γυναικών, παράλληλα με την παροχή οικονομικής ασφάλειας σε διαζευγμένες γυναίκες, σε χήρες και παιδιά.
Μολονότι το 2011 ανακαλύφθηκαν ακόμα προγενέστερα ανθρώπινα οστά στο Ηνωμένο Βασίλειο και στην Ιταλία , τα Ρουμανικά ευρήματα παραμένουν μεταξύ των αρχαιότερων του στην Ευρώπη, και ίσως είναι αντιπροσωπευτικά των πρώτων ανθρώπων που έζησαν στην ήπειρο.
Τα οστά έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον επειδή παρουσιάζουν ένα μείγμα μορφολογικών χαρακτηριστικών του αρχαϊκού, του πρώιμου σύγχρονου ανθρώπου και του Νεάντερταλ.
Οι Αψβούργοι, με τη σειρά τους, επέκτειναν γρήγορα την αυτοκρατορία τους: το 1718 ένα σημαντικό τμήμα της Βλαχίας, η Ολτενία, προσαρτήθηκε στη μοναρχία των Αψβούργων και δεν επιστράφηκε παρά μόνο μέχρι το 1739.
Μετά την κατάρρευση του Ουγγρικού Βασιλείου, που ακολούθησε την καταστροφική Μάχη του Μόχατς το 1526, η περιοχή έγινε το ανεξάρτητο Πριγκιπάτο της Τρανσυλβανίας μέχρι το 1711.
Ο νέος ενεργητικός ηγέτης επέστησε την προσοχή του στα βορειοδυτικά όπου οι παλιοί εχθροί της Βουλγαρίας, οι Άβαροι, αντιμετώπιζαν δυσκολίες και αποτυχίες εναντίον των Φράγκων του Καρλομάγνου.
Η επικράτεια της Βουλγαρίας επεκτάθηκε εις διπλούν, από τα μέσα του Δούναβη στα βόρεια της Βουδαπέστης ως τον Δνείστερο, μολονότι η κατοχή της Τρανσυλβανίας είναι αμφισβητήσιμη.
Όπως και σε άλλες Ευρωπαϊκές χώρες, το 1848 έφερε την επανάσταση στη Μολδαβία, στη Βλαχία και στην Τρανσυλβανία, μέσω του Τούντορ Βλαντιμιρέσκου και των Πανδούρων του στη Βλαχική εξέγερση του 1821.
Οι στόχοι των επαναστατών - η πλήρης ανεξαρτησία της Μολδαβίας και της Βλαχίας, και η εθνική χειραφέτηση στην Τρανσυλβανία - δεν εκπληρώθηκαν, αλλά αποτέλεσαν τη βάση των επακόλουθων επαναστάσεων.
Επομένως, η Ρουμανία δημιουργήθηκε ως προσωπική ένωση, με όνομα "Ηνωμένα Πριγκιπάτα της Μολδαβίας και Βλαχίας", που όμως δεν περιλάμβανε την Τρανσυλβανία όπου η ανώτερη τάξη και η αριστοκρατία παρέμειναν κυρίως Ουγγρικά, μολονότι το Ρουμανικό εθνικιστικό πνεύμα αναπόφευκτα εγέρθηκε κατά του Ουγγρικού εθνικισμού στα τέλη του 19ου αιώνα.
Όπως και κατά τα προηγούμενα 900 χρόνια, η Αυστρία-Ουγγαρία, ειδικά στο καθεστώς Δυαδικής Μοναρχίας του 1867, κράτησε σταθερά τον έλεγχο της επικράτειάς της, ακόμη και σε τμήματα της Τρανσυλβανίας όπου οι Ρουμάνοι αποτελούσαν τη συντριπτική πλειοψηφία.
Τα εδάφη της Βλαχίας και της Μολδαβίας βρίσκονταν υπό τον έλεγχο της Πρώτης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας, από την ίδρυσή της το 681 μέχρι την κατάκτηση της Τρανσυλβανίας από τους Ούγγρους στα τέλη του 10ου αιώνα.
Ιστορία της Ρουμανίας συμβατικά αφορά την ιστορία της γεωγραφικής περιοχής της Ρουμανικής επικράτειας και των ανθρώπων που έζησαν σε αυτήν, και οι οποίοι, παρά τις πολιτιστικές διαφορές και τις πολιτικές ανακατατάξεις, διαμόρφωσαν την εθνική ταυτότητα που οδήγησε στην αναγνώριση της Ρουμανίας ως ανεξάρτητου ιστορικού αντικειμένου.
Με την στενή έννοια του όρου, ο όρος αναφέρεται στην ιστορία του σημερινού ενιαίου κράτους, του παλαιότερου Βασιλείου της Ρουμανίας, των ενδιάμεσων μορφών οργάνωσης και των ιστορικών γεγονότων που την διαμόρφωσαν.
Οι Πετσενέγοι κατέλαβαν τις στέπες στα βόρεια της Μαύρης Θάλασσας και από τον 10ο αιώνα έλεγχαν όλες τις περιοχές μεταξύ των ποταμών Ντον και Κάτω Δούναβη.
Κατά τη διάρκεια του 11ου και του 12ου αιώνα, η νομαδική συνομοσπονδία των Κουμάνων και των Κιπτσάκων ήταν η κυρίαρχη δύναμη στις τεράστιες εκτάσεις που εκτείνονταν από το σημερινό Καζακστάν, τη νότια Ρωσία, την Ουκρανία, ως τη νότια Μολδαβία και τη δυτική Βλαχία.
Ο Βασιλιάς της Ουγγαρίας Ιωάννης Β', που δεν ήταν Αψβούργος, μετέφερε τη βασιλική του αυλή στην Άλμπα Ιούλια στην Τρανσυλβανία, και μετά την παραίτησή του από τον Ουγγρικό θρόνο, έγινε ο πρώτος «Πρίγκιπας της Τρανσυλβανίας».
Οι πρώτες γραπτές μαρτυρίες για ανθρώπους που έζησαν στα εδάφη της σημερινής Ρουμανίας, των Γετών, προέρχονται από τον Ηρόδοτο, και αναφέρονται στο βιβλίο του Ιστορίαι Δ' .
Τα εδάφη στα βόρεια του Δούναβη κατοικούνταν από τους Δάκες, οι οποίοι θεωρούνταν ότι ανήκαν στις φυλές των Γετών, που ανέφερε ο Ηρόδοτος ότι ήταν παρακλάδι του Θρακικού λαού.
Μετά την ανεπιτυχή Επανάσταση του 1848, οι Μεγάλες Δυνάμεις απέρριψαν τη ρητή επιθυμία των Ρουμάνων να ενωθούν επίσημα σε ένα ενιαίο κράτος, αναγκάζοντας τους Ρουμάνους να προχωρήσουν μόνοι τους στον αγώνα τους εναντίον των Τούρκων.
Με μεγάλη φορολογία και κακή διαχείριση υπό την Οθωμανική Αυτοκρατορία, το 1859, οι εκπρόσωποι των πολιτών στη Μολδαβία και τη Βλαχία επέλεξαν τον ίδιο «Ντόμνιτορ» : τον Αλέξανδρο Ιωάννη Κούζα.
Μετά το θάνατό του η ένωση διαλύθηκε και τα υποτελή κράτη, η Μολδαβία και η Βλαχία, διατήρησαν την εσωτερική αυτονομία τους και κάποια εξωτερική ανεξαρτησία, που όμως χάθηκαν κατά τον 18ο αιώνα.
Οι Ρωμαίοι αποίκισαν εκτεταμένα την επαρχία και έτσι ξεκίνησε μια περίοδος έντονου εκρομανισμού, κατά την οποία η Λαϊκή Λατινική γλώσσα γέννησε την Πρωτο-Ρουμανική γλώσσα.
Οι Δάκες, που θεωρούνταν ευρέως ως μέρος των Γετών όπως περιγράφηκαν νωρίτερα από τους Έλληνες, ήταν ένα παράρτημα των Θρακών που κατοικούσαν στη Δακία (που αντιστοιχούσε στη σημερινή Ρουμανία, τη Μολδαβία, τη Βόρεια Βουλγαρία και τα περίγυρα).
Είτε πρόκειται για συνέχεια του Δακο-Ρωμαϊκού πληθυσμού που επέζησε τους Σκοτεινούς Αιώνες στην Τρανσυλβανία ή οι πρώτοι Βλάχοι / Ρουμάνοι εμφανίστηκαν στην περιοχή κατά τον 13ο αιώνα από μετανάστευση λαών από τη Βαλκανική Χερσόνησο και εποικισμό των βόρειων περιοχών.
Στα ιστορικά χρονικά της Ρουμανικής γης αναφέρονται ότι ζούσαν και άλλες φυλές, όπως οι Πετσενέγοι, οι Κουμάνοι και οι Ουζέ, μέχρις ότου ιδρύθηκαν τα Ρουμανικά πριγκιπάτα της Βλαχίας στα νότια, από τον Βασάραβα Α' περί το 1310 κατά τον Ύστερο Μεσαίωνα, και της Μολδαβίας στα ανατολικά, από τον Βοεβόδα Ντράγκος περί το 1352.
Με τη σειρά της, η Ρουμανία παραχώρησε την περιφέρεια της Βεσσαραβίας στη Ρωσία «με αντάλλαγμα» την πρόσβαση στα λιμάνια της ακτής της Μαύρης Θάλασσας, και απέκτησε την Δοβρουτσά .
Πολλά μικρά τοπικά κράτη με διαφορετικούς βαθμούς ανεξαρτησίας αναπτύχθηκαν στην επικράτεια της σημερινής Ρουμανίας, αλλά τον 14ο αιώνα μόνο τα μεγαλύτερα πριγκιπάτα της Μολδαβίας και της Βλαχίας αναδύθηκαν για να πολεμήσουν τους Οθωμανούς Τούρκους, που κατέκτησαν την Κωνσταντινούπολη το 1453.
Παρά το γεγονός ότι το θρησκευτικό λεξιλόγιο της Ρουμανικής γλώσσας προέρχεται από τα λατινικά, υπάρχουν πολλοί όροι που έχουν υιοθετηθεί από τη Σλαβική Ορθοδοξία, δείχνοντας μια σημαντική επιρροή που χρονολογείται από τον καιρό της Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας .
Στο πραξικόπημα του 1866, ο Κούζας εξορίστηκε και αντικαταστάθηκε από τον πρίγκιπα Κάρολο του Χοεντσόλερν-Ζιγκμαρίνγκεν, ο οποίος έγινε γνωστός ως Πρίγκιπας Κάρολος της Ρουμανίας όταν διορίστηκε Ντόμνιτορ - Κυβερνών Πρίγκιπας των Ηνωμένων Πριγκιπάτων της Ρουμανίας.
Κατά την περίοδο της Αυστρο-Ουγγρικής κυριαρχίας στην Τρανσυλβανία, οι Ρουμάνοι αποτελούσαν την πλειοψηφία του πληθυσμού, και υπήρχαν ζητήματα εθνικότητας μεταξύ των Ούγγρων και των Ρουμάνων λόγω της πολιτικής Εκμαγυαρισμού.
Για να προστατεύσουν τα βόρεια σύνορά τους, οι Βούλγαροι κατασκεύασαν πολλές τεράστιες τάφρους που διέσχιζαν όλο το μήκος των συνόρων, από τον ποταμό Τίμοκ μέχρι τον Εύξεινο Πόντο.
Η Ρουμανία κήρυξε την ανεξαρτησία της από την Οθωμανική Αυτοκρατορία μετά τον Ρωσοτουρκικό πόλεμο το 1877-78, στον οποίο πολέμησε στο πλευρό των Ρώσων.
Το 1881, το Ρουμανικό Πριγκιπάτο προάχθηκε σε Βασίλειο και την 26η Μαρτίου ο πρίγκιπας Κάρολος ονομάστηκε Βασιλιάς Κάρολος Α' της Ρουμανίας.
Το 2010, επέστρεψε στην πατρίδα της και συμμετείχε σε μια οντισιόν που διοργάνωσε η , μπαίνοντας αργότερα στη δισκογραφική ως εκπαιδευόμενη όπου και προπονήθηκε για 6 χρόνια.
Και τα δύο στούντιο άλμπουμ τους, και , έσπασαν κατά τη διάρκεια της έκδοσης τους το ρεκόρ για το άλμπουμ με τις περισσότερες πωλήσεις από Κορεάτισσα γυναίκα καλλιτέχνη.
Το συγκρότημα είναι πλέον γνωστό ως το μεγαλύτερο γυναικείο γκρουπ στον κόσμο, ενώ κατέχουν το μουσικό κανάλι στο με τις περισσότερες εγγραφές καθώς και το μουσικό βίντεο με τις περισσότερες προβολές για ένα κορεατικό συγκρότημα.
Έπειτα μετακόμισε στη Βραζιλία όπου δημιούργησε δίκτυο διακίνησης ναρκωτικών, αλλά στις 2 Νοεμβρίου 1972 συνελήφθη από τη στρατιωτική κυβέρνηση της Βραζιλίας και στη συνέχεια εκδόθηκε στην Ιταλία όπου αρχίσε να εκτιεί ποινή ισόβιας κάθειρξης για την προηγούμενη καταδίκη του της διπλής δολοφονίας.
Στις 22 Οκτωβρίου 1983, ο Μπουσκέτα στάλθηκε πίσω ξανά στην Ιταλία αφού συνελήφθη πάλι στη Βραζιλία, όπου προσπάθησε να αυτοκτονήσει με υπερβολική δόση βαρβιτουρικών και καθώς απέτυχε, αποφάσισε ότι ήταν απογοητευμένος από τη μαφία.
Ο Μπουσκέτα τότε ζήτησε να μιλήσει με τον δικαστή κατά της μαφίας Τζοβάνι Φαλκόνε και άρχισε τη ζωή του ως πληροφοριοδότης, γνωστός και ως πεντίτο.
Ο Μπουσκέτα κατέφυγε στις ΗΠΑ μετά τη Σφαγή του Τσακούλι το 1963, που ήταν μέρος μιας εσωτερικής σύγκρουσης της μαφίας γνωστής ως "Πρώτος Πόλεμος της Μαφίας".
Στην πόλη της Νέας Υόρκης συνεργάστηκε με την τοπική Εγκληματική οικογένεια Γκαμπίνο της ιταλοαμερικανικής μαφίας, που τον βοήθησε να ξεκινήσει με μια επιχείρηση πίτσας.
Το 1968, ο Μπουσκέτα καταδικάστηκε από ιταλικό δικαστήριο για μια διπλή δολοφονία, αλλά η καταδίκη ήταν ερήμην, καθώς δεν βρισκόταν παρών ο ίδιος στη δίκη.
Μπήκε αρχικά στη Σικελική Μαφία το 1945 και τα επόμενα χρόνια έγινε πλήρες μέλος της οικογένειας , όπου δραστηριοποιήθηκε κυρίως στο λαθρεμπόριο τσιγάρων.
Μετά τη δολοφονία των δικαστών Τζοβάνι Φαλκόνε και Πάολο Μπορσελίνο, ο Μπουσκέτα έδωσε περαιτέρω στοιχεία στην Επιτροπή Αντιμαφίας που συνέδεε Ιταλούς πολιτικούς με τη μαφία.
Ο Μπουσκέτα συμμετείχε σε εγκληματικές δραστηριότητες στην Ιταλία, στις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Βραζιλία πριν εκδοθεί στην Ιταλία, όπου παρείχε σημαντικά
Το Βάνις Κβαμπέμπι είναι ένα μοναστηριακό συγκρότημα λαξευμένο στα σπήλαια βράχων που βρίσκεται κοντά στις πόλεις Ασπίντζα και Βάρτζια, στο μχάρε Σάμτσχε-Τζαβαχέτι, στη Νότια Γεωργία.
Επίσης, δύο εκκλησίες, εκ των οποίων η νεότερη είναι σε καλή κατάσταση και βρίσκεται κοντά στην κορυφή του τείχους, ενώ η μικρότερη θολωτή βρίσκεται χαμηλότερα.
Το μοναστηριακό συγκρότημα περιλαμβάνει τα οικήματα των μοναχών, 6 εκκλησίες, σήραγγες και διαδρόμους, τάφους, κρύπτη, σύστημα υδροδότησης και δεξαμενές νερού.
Υπήρχαν κάποιες εξαιρέσεις στην ομαδοποίηση: η Λιβερία κατέλαβε τη θέση μιας χώρας της Δυτικής Ευρώπης το 1961, η Ακτή Ελεφαντοστού πήρε την έδρα μιας χώρας της Κοινοπολιτείας το 1964–1965 και στην ομάδα της Ανατολικής Ευρώπης συμπεριελήφθησαν ασιατικές χώρες από το 1956.
Η ψηφοφορία για την εκλογή των μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών διεξάγεται από τα πέντε μόνιμα μέλη του Συμβουλίου και τα 10 εκλεγμένα, μη μόνιμα.
Προκειμένου να εξασφαλιστεί η γεωγραφική συνέχεια, οι έδρες κατανέμονται με συγκεκριμένο αριθμό για καθεμιά από τις πέντε γεωγραφικές ταξινομήσεις των Ηνωμένων Εθνών .
Το καλοκαίρι του 1966, λόγω επιδείνωσης της κατάσταση της υγείας του, ο Γέροντας Παΐσιος πήγε στην Θεσσαλο­νίκη για εξετάσεις, οι οποίες ἐδειξαν ὁτι ἐπρεπε νὰ χειρουργηθεί στους πνεύμονες και εισήχθη στο Κέντρο Νοσημάτων Θώρακος Βορείου Ἑλλάδος.
Ἐτσι ιδρύθηκε τὸ Ησυχα­στήριο του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στη Σουρωτὴ Θεσσα­λονίκης, το οποίο ο Γέροντας Παΐσιος βοηθούσε πνευματικὰ μέ­χρι την κοίμηση του στις 12 Ιουλίου 1994.
Οι πρώτοι Έλληνες που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή ήταν μια οικογένεια Βλάχων από την Βλάστη, μέρος που ανήκει στην περιφερειακή ενότητα της Κοζάνης, η οικογένεια του Χρήστου Λόλα.
Στις 13 Ιανουαρίου 2015 συνήλθε η Αγία και Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου και αποφάσισε την κατάταξη του μοναχού Παϊσίου του Αγιορείτου στο Αγιολόγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Στις 2 Νοεμβρίου 2017, ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης, ανακηρύχθηκε προστάτης του όπλου των Διαβιβάσεων στον Ελληνικό Στρατό, στο οποίο είχε υπηρετήσει και ο ίδιος ως ασυρματιστής κατά τον εμφύλιο πόλεμο.
Η κύρια απασχόλησή τους ήταν η παραγωγή μεταξιού και γι’ αυτό μετανάστευσαν στην Σουρωτή, με σκοπό να εκμεταλλευτούν τις τοπικές εκτάσεις στις οποίες ευδοκιμούσαν τα μούρα, με τα φύλλα των οποίων τρέφονται οι μεταξοσκώληκες.
Το 1922, μετά την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ της Ελλάδας και της Τουρκίας, περίπου 48 οικογένειες κατέφθασαν στη Σουρωτή από την Μικρά Ασία, με ρίζες από τη Σμύρνη, το Αϊδίνιο, την Κίο, τα Μουδανιά, αλλά και από την ανατολική Θράκη.
αναφέρεται ότι οι ευγενείς προτιμούσαν το δροσιστικό νερό της πηγής για τα συμπόσιά τους και ακόμα ότι ο ίδιος ο Μέγας Αλέξανδρος επισκεπτόταν συχνά την πηγή της Σουρωτής για το πολύτιμο νερό της.
Στην δυτική είσοδο του χωριού υπάρχει το γήπεδο ποδοσφαίρου της τοπικής ομάδας του Ορφέα Σουρωτής με έτος ίδρυσης το 1964 που αγωνίζεται στο τοπικό πρωτάθλημα της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Μακεδονίας.
Η Σουρωτή είναι ένα σχετικά νέο χωριό κτισμένο στο πρανές του όρους Κάλαυρος απέναντι από το Χορτιάτη, φτάνοντας μέχρι τον κάμπο της κοιλάδας του Ανθεμούντα.
Από την κεντρική πλατεία της Σουρωτής υπάρχει δρόμος που οδηγεί στον γειτονικό Άγιο Αντώνιο και το Μονοπήγαδο που ανήκουν επίσης στον δήμο της Θέρμης αλλά και στο σπήλαιο των Πετραλώνων και στα Νέα Μουδανιά της Χαλκιδικής.
Ο Γέροντας Παΐσιος, ετάφη στην Ιερά Μονή της Σουρωτής και έκτοτε το μνήμα του επισκέπτονται χιλιάδες πιστοί Χριστιανοί από την Ελλάδα αλλά και από όλες τις Ορθόδοξες χώρες για να προσκυνήσουν
Είναι ένα χωριό που ιδρύθηκε από πρόσφυγες, ένα από τα πολλά χωριά που ιδρύθηκαν στην Μακεδονία μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους και της ανταλλαγής πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας.