polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Λόγω των πολλαπλών και επικαλυπτόμενων ρόλων των θεών, μπορούσαν να έχουν πολλούς επιθετικούς προσδιορισμούς —με τους πιο σημαντικούς θεούς να συγκεντρώνουν πολλούς τίτλους— και ο ίδιος επιθετικός προσδιορισμός μπορούσε να αφορά πολλές θεότητες.
Κάποιοι τίτλοι τελικά ξεχωριστές θεότητες, όπως η Ουερεθεκαού, ένας επιθετικός προσδιορισμός που σημαίνει "μεγάλη μάγισσα" και αποδιδόταν σε πολλές θεότητες, και που τελικά κατέληξε να αντιμετωπίζεται ως ξεχωριστή θεότητα.
Κάποιοι μελετητές έχουν προτείνει, βάση ενός μέρους των αρχαίων αιγυπτιακών γραπτών, ότι οι αρχαίοι Αιγύπτιοι είχαν καταλήξει να αναγνωρίζουν μία μοναδική θεϊκή δύναμη που ήταν πίσω από όλα τα πράγματα, και παρούσα σε όλες τις άλλες θεότητες.
Το όνομα της θεάς θηρεύτριας Σεκχμέτ σημαίνει "ισχυρή", το όνομα του μυστηριώδους θεού Άμμωνα σημαίνει "κρυμμένος", και το όνομα της Νεκχέμπ, που λατρευόταν στην πόλη Νεκχέμπ, σημαίνει "αυτή από τη Νεκχέμπ".
Κάποιες θεότητες είναι ανδρόγυνες, αλλά συνήθως στο πλαίσιο των μύθων για τη δημιουργία, στους οποίους αντιπροσωπεύουν την αδιαμόρφωτη κατάσταση που επικρατούσε πριν τη δημιουργία του κόσμου.
Ο Ατούμ ήταν κυρίως αρσενικός αλλά είχε μια θηλυκή πτυχή μέσα του, που κάποιες φορές βλέπουμε ως θεά, την Ιουσαασέτ ή τη Νεμπεθετεμπέτ.
Ο για παράδειγμα, πίστευε ότι οι Αιγύπτιοι πρώτα λάτρευαν προγονικά «μαγικά» αντικείμενα, κατόπιν θεότητες με μορφή ζώων, και τελικά θεότητες με ανθρώπινη μορφή, ενώ ο πίστευε ότι είχαν συλλάβει / φανταστεί τους θεούς με ανθρώπινη μορφή εξαρχής.
Κάποιες από αυτές τις θεωρίες σήμερα θεωρούνται ότι υπεραπλουστεύουν τα πράγματα, ενώ άλλες πιο πρόσφατες, όπως η υπόθεση του ότι οι θεότητες εμφανίστηκαν όταν οι άνθρωποι ξεχώρισαν από και άρχισαν να προσωποποιούν το περιβάλλον τους, είναι δύσκολες στο να αποδειχθούν.
Ο Ντεντούν, που αναφέρεται πρώτα κατά το Παλαιό Βασίλειο, μπορεί να έχει προέρθει από τη Νουβία, και ο Βάαλ, Ανάτ, Κετές και Αστάρτη, μεταξύ άλλων, υιοθετήθηκαν από την καναανιτική θρησκεία κατά το Νέο Βασίλειο .
και μέχρι τους πρώτους αιώνες μετά Χριστόν, στην Αίγυπτο λατρεύονταν θεότητες από την ευρύτερη περιοχή της Μεσογείου, αλλά οι ιθαγενείς θεοί παρέμειναν, και κάποιες φορές απορροφούσαν στη λατρεία τους εκείνη των νεοφερμένων θεών.
Επειδή πολλές θεότητες στους μετέπειτα καιρούς είχαν ισχυρούς δεσμούς σε συγκεκριμένες πόλεις και περιοχές, πολλοί μελετητές έχουν προτείνει ότι το πάνθεον των θεοτήτων δημιουργήθηκε καθώς πολλές διάσπαρτες κοινότητες ενώνονταν σε μεγαλύτερα κρατίδια, διαδίδοντας και «ανακατεύοντας» τη λατρεία παλιών τοπικών θεοτήτων.
Άλλοι έχουν προτείνει ότι οι πιο σημαντικοί προδυναστικοί θεοί, όπως και άλλα στοιχεία του αιγυπτιακού πολιτισμού, ήταν παρόντες σε όλη τη χώρα παρά τους τοπικούς πολιτικούς διαχωρισμούς.
Η σημασία του ονόματος με αυτή την έννοια, καταδεικνύεται σε ένα μύθο, όπου η Ίσις δηλητηριάζει τον ανώτερο της θεό Ρα, και αρνείται να τον θεραπεύσει εκτός αν της πει το μυστικό του όνομα.
Οι άνθρωποι αλληλεπιδρούσαν μαζί τους σε ναούς και ανεπίσημα ιερά, για προσωπικούς λόγους, όπως και για ευρύτερους σκοπούς όπως τα τελετουργικά που αφορούσαν την ευημερία του κράτους.
Αντίθετα, η μυθολογία κυρίως αφορά τις πράξεις των θεών κατά το απροσδιόριστο μακρινό παρελθόν κατά το οποίο οι θεοί ήταν παρόντες στη γη και αλληλεπιδρούσαν άμεσα με τους ανθρώπους.
Ένα απόσπασμα στα Κείμενα των Σαρκοφάγων αποδίδει το όνομα του θεού για την ταφή Σοκάρ ως , που σημαίνει "καθαρισμός του στόματος", για να συνδέσουν το όνομά του με τον ρόλο του στην Τελετή ανοίγματος του στόματος, ενώ ένα άλλο απόσπασμα στα Κείμενα των Πυραμίδων αναφέρει ότι το όνομα βασίζεται στις λέξεις που φώναξε ο Όσιρις σε μια στιγμή απελπισίας, συνδέοντας έτσι τον Σοκάρ με τον Όσιρι, την πιο σημαντική θεότητα των νεκρών.
Οι θηλυκές θεότητες επίσης είχαν μια βίαια πλευρά, που μπορούσε να ειδωθεί είτε θετικά, όπως στην περίπτωση της θεάς Ουατζέτ και Νεκχέμπ που ήταν οι προστάτιδες του φαραώ, είτε αρνητικά.
Ο μύθος για το Μάτι του Ρα αντιπαραβάλει τη θηλυκή επιθετικότητα με τη σεξουαλικότητα και την ανατροφή των παιδιών, καθώς η θεότητα φέρνει τον όλεθρο με τη μορφή της Σεκχέμπ ή άλλης επικίνδυνης θεότητας μέχρι οι άλλοι θεοί να την ειρηνεύσουν, οπότε γίνεται γαλήνια και όμορφη θεότητα, όπως η Αθώρ.
Οι θηλυκές θεότητες, όπως οι ανθρώπινες βασίλισσες, συχνά περιορίζονταν σε υποστηρικτικό ρόλο, διεγείροντας την αρρενωπότητα των συντρόφων τους και φροντίζοντας τα παιδιά τους, αν και οι θεές πιστώνονταν με ένα μεγαλύτερο ρόλο στην αναπαραγωγική διαδικασία στο ύστερη εποχή της αιγυπτιακής ιστορίας.
Τα αιγυπτιακά κείμενα αναφέρουν τα ονόματα πολλών θεοτήτων η φύση των οποίων είναι άγνωστη, όπως και επίσης κάνουν έμμεσες αναφορές σε θεούς που δεν κατονομάζονται καν.
Ο αιγυπτιολόγος εκτιμά ότι στα αιγυπτιακά κείμενα αναφέρονται πάνω από 1.400 θεότητες, ενώ ο συνάδελφός του αναφέρει ότι υπάρχουν "χιλιάδες επί χιλιάδων" θεοί.
Οι νεκροί αποκαλούνταν γιατί θεωρούνταν ότι ήταν σαν θεοί, ενώ ο όρος σπανίως χρησιμοποιούνταν σε πολλά ελάσσονος σημασίας υπερφυσικά όντα, που οι σύγχρονοι μελετητές αποκαλούν «δαίμονες».
Το εννιά, το γινόμενο του τρία επί τρία, αντιπροσώπευε το πλήθος, έτσι οι Αιγύπτιοι αποκαλούσαν πολλές μεγάλες ομάδες "εννεάδες", ακόμα κι αν είχαν παραπάνω από εννιά μέλη.
Η πιο σημαντική εννεάδα ήταν αυτή της Εννεάδα της Ηλιουπόλεως, μια εκτενή οικογένεια θεοτήτων που κατάγονται από δημιουργό θεό Ατούμ, η οποία περιλαμβάνει πολλούς σημαντικούς θεούς.
Τα πολύπλοκα χαρακτηριστικά των θεών εκφράζονταν στους μύθους και στις περίπλοκες σχέσεις μεταξύ των θεοτήτων: οικογενειακοί δεσμοί, ομάδες χαλαρής συνοχής και ιεραρχίες, και συνδυασμοί πολλών θεών σε έναν.
Τα διαφορετικά χαρακτηριστικά των θεών στην τέχνη —ως ζώα, άνθρωπο, αντικείμενα και συνδυασμών των παραπάνω —επίσης αναφερόταν, μέσω του συμβολισμού, στα βασικά χαρακτηριστικά τους.
Το τελικό βήμα για τη δημιουργία της αρχαίας αιγυπτιακής θρησκείας ήταν η ενοποίηση της Αιγύπτου, κατά την οποία οι ηγεμόνες της Άνω Αιγύπτου γίνανε φαραώ όλης της χώρας.
Αυτοί οι «ιεροί» βασιλιάδες και οι υποτακτικοί τους πήραν το δικαίωμα να αλληλεπιδρούν με τους θεούς, και ο θεσμός της βασιλείας έγινε το ενοποιητικό κεντρικό σημείο της θρησκείας.
Το 2012 αγοράστηκαν από το Πατριαρχείο δύο ναοί: ο ναός των Ταξιαρχών στη Συγή, κοντά στα Μουδανιά της Προύσας και της της Παναγίας Παντοβασίλισσας της Τρίγλιας, οι οποίοι είχαν ερημωθεί μετά το 1922.
Οι λειτουργίες γίνονται κυρίως στον προτεσταντικό ναό της Προύσας αλλά τελούνται μερικές φορές και στον Ορθόδοξο ναό του Αγίου Παντελεήμονα στην Απολλωνιάδα, καθώς επίσης και σε ανακαινισμένους ναούς που λειτουργούν ως πολιτιστικά κέντρα και σε ερείπια άλλων ναών.
Είχε προηγηθεί Θεία λειτουργία από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο στον ανακαινισμένο ναό του Αγίου Βασιλείου που λειτουργεί σαν πολιτιστικό κέντρο.
Η Μητρόπολη Προύσης είναι ιστορική επισκοπή της Ορθόδοξης Εκκλησίας, Μητρόπολη της Μικράς Ασίας που ανήκει στο Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως.
Δεν είναι τυχαίο ότι η λέξη «όπερα» χρησιμοποιείται πάντοτε σε όλες σχεδόν τις γλώσσες του κόσμου: ακόμα κι αν άλλα έθνη έχουν επίσης οπερατικές παραδόσεις αναμφισβήτητης σημασίας και αξίας, το είδος γεννήθηκε και αναπτύχθηκε στην Ιταλία, μια χώρα που έχει τον μεγαλύτερο αριθμό θεάτρων όπερας στον κόσμο και ένα από τα μεγαλύτερα καυχήματά της είναι ότι θεωρείται παγκοσμίως η πατρίδα της όπερας.
Το ειδικά συνθεμένο λογοτεχνικό κείμενο, το οποίο περιέχει τους διαλόγους που διεξάγονται από τους χαρακτήρες και τις επεξηγηματικές σημειώσεις, ονομάζεται λιμπρέτο.
Από την πρώτη εμφάνισή της, η όπερα πυροδοτούσε έντονες διαφωνίες μεταξύ των διανοουμένων, με στόχο να καθοριστεί αν το σημαντικότερο στοιχείο ήταν η μουσική ή το ποιητικό κείμενο.
Μεταξύ των πολυάριθμων συνωνύμων, περισσότερο ή λιγότερο κατάλληλων, αρκεί να θυμηθούμε το μελόδραμα, την όπερα στη μουσική, το μουσικό θέατρο και το λιγότερο κατάλληλο συνώνυμο, τη λυρική όπερα, έκφραση που χρησιμοποιείται από την κοινή γλώσσα και τη γλώσσα των μέσων ενημέρωσης, αλλά όχι από τη μουσικολογία .
Ο όρος είναι έντονα συσχετισμένος με τη χρήση του, καθώς η λέξη όπερα, στα ιταλικά, είναι λατινικής προέλευσης που υποδεικνύει κατά κανόνα ένα έργο, ιδιαίτερα στον καλλιτεχνικό τομέα .
Το 18ο αιώνα, ατομικά νούμερα συνδεδεμένα με ρετσιτατίβα, που συνοδεύονταν μόνο από τσέμπαλο και μπάσο, έγιναν γνωστά ως ρετσιτατίβα σέκο, στα οποία εξελίχθηκε το « » του μελοδράματος του τέλους του 16ου αιώνα.
Αυτά τα δύο είδη συμβίωναν κατά το δεύτερο μισό του 18ου αιώνα και στις αρχές του 19ου αιώνα, έως ότου το τελευταίο έπεσε σε αχρηστία, επιβιώνοντας λίγο περισσότερο στον τομέα του κωμικού μουσικού θεάτρου.
Στην πραγματικότητα, σήμερα η επιτυχία μιας όπερας απορρέει από ένα συνδυασμό παραγόντων, στη βάση των οποίων εκτός από την ποιότητα της μουσικής (που θα πρέπει να ικανοποιεί την επικρατούσα γεύση αλλά και μερικές φορές να έχει έντονα χαρακτηριστικά καινοτομίας), βρίσκεται η θεατρική αποτελεσματικότητα του λιμπρέτο και όλα εκείνα τα στοιχεία από τα οποία αποτελείται η θεατρική παράσταση.
Σε αυτούς τους τύπους μπορούν να προστεθούν οι φωνές του κοντρα-τενόρου και της αρσενικής σοπράνου, οι οποίες χρησιμοποιούν μια προσέγγιση υψιφωνίας για να μιμηθούν τη γυναικεία φωνή.
Μετά τα μέσα του 20ου αιώνα, η παραγωγή νέων έργων μειώθηκε σημαντικά, λόγω της εμφάνισης νέων μορφών θεάματος και ψυχαγωγίας, που δεν συνδέονται πλέον με το χώρο του θεάτρου, όπως ο κινηματογράφος, το ραδιόφωνο και η τηλεόραση.
Από τον Αύγουστο του 2013, η Ένωση Επαγγελματιών Τραγουδιστών της Ιταλίας έχει καταθέσει στο Υπουργείο Πολιτιστικών Αγαθών και Δραστηριοτήτων την αίτηση υποψηφιότητας στην για την ιταλική λυρική όπερα, με σκοπό να καταχωριστεί η όπερα στην Άυλη Πολιτιστική Κληρονομιά που προστατεύεται από την .
Ιδιαίτερα σημαντικά είναι, επομένως, και το στήσιμο (σκηνογραφία, σκηνοθεσία, κοστούμια και ενδεχομένως η χορογραφία), η υποκριτική, αλλά κυρίως η ποιότητα φωνής των τραγουδιστών.
Διαδέχτηκε τον θείο του, Ιωσήφ Κλήμη της Βαυαρίας, ως Αρχιεπίσκοπος της Κολωνίας το 1723, και οι εργασίες για το ανάκτορο ξεκίνησαν το 1725 σύμφωνα με τα σχέδια του αρχιτέκτονα Γιόχαν Κόνραντ Σλάουν της Βεστφαλίας, βάσει των οποίων θα χρησιμοποιούνταν τα θεμέλια του προηγούμενου κτιρίου για το νέο κάστρο.
Για το λόγο αυτό, οι άξονες των παραθύρων στις πλευρικές πτέρυγες δεν είναι εντελώς συμμετρικά κατανεμημένοι, καθώς το πλάτος του κάστρου εκεί συμπίπτει με του παλαιότερου κτιρίου.
Το 1728 ο βασιλικός αρχιτέκτονας Φρανσουά ντε Κουβιγιέ από το Μόναχο ολοκλήρωσε τις εργασίες στο ανάκτορο, έχοντας σχεδιάσει τις προσόψεις και την μεγάλη αίθουσα σε τεχνοτροπία Ρετζένς και πρώιμου ροκοκό.
Το κυνηγετικό καταφύγιο Φάλκενλουστ ήταν σχεδιασμένο ως παλάτι ευχαριστήσεων και, σε αντίθεση με το Κάστρο Αουγκούστουσμπουργκ, οι αίθουσές του είχαν οικείο, διακριτικό και ήρεμο χαρακτήρα.
Στην τραπεζαρία πάνω από το τζάκι βρίσκεται το πορτρέτο του Εκλέκτορα Κάρολου Ζ' της Βαυαρίας, αδερφού του Κλήμη Αυγούστου, και του τελευταίου αυτοκράτορα Κάρολου Ζ'.
κυνηγετικό περίπτερο Φάλκενλουστ σχεδιάστηκε από τον Φρανσουά ντε Κουβιγιέ, και χτίστηκε την περίοδο 1729 - 1740, στο στυλ του κυνηγετικού περίπτερου Αμαλίενμπουργκ, για το εξαιρετικά δημοφιλές κυνήγι με γεράκια.
Τα Κάστρα Αουγκούστουσμπουργκ και Φάλκενλουστ είναι ένα ιστορικό συγκρότημα κτιρίων στο Μπριλ, στη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία, στη Γερμανία, που έχει αναγνωριστεί ως μνημείο Παγκόσμιας πολιτιστικής Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ από το 1984.
Στην ανακτορική εκκλησία του 1493 που είναι αφιερωμένη στην Αγία Μαρία των Αγγέλων, και παλαιότερα ανήκε σε ένα φραγκισκανικό μοναστήρι, υπάρχει ένας εντυπωσιακός ψηλός βωμός που είναι έργο του Βαλτάσαρ Νόιμαν.
Τα ανάκτορα χτίστηκαν στις αρχές του 18ου αιώνα από τον Αρχιεπίσκοπο-Εκλέκτορα της Κολωνίας, Κλήμη Αύγουστο της Βαυαρίας, του Οίκου Βίττελσμπαχ.
Αρχικά είχε σχεδιαστεί ένας περίτεχνος κήπος με άνθη στην περιοχή νότια των ανακτόρων αλλά τελικά ο Πέτρος Ιωσήφ Λενέ, τον 19ο αιώνα, τον αναδιαμόρφωσε ως υπαίθριο χώρο κήπου.
Αμέσως μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και μέχρι το 1994 το Αουγκούστουσμπουργκ χρησιμοποιήθηκε ως αίθουσα υποδοχής για τους επισκέπτες του κράτους από τον Γερμανό Πρόεδρο, καθώς δεν είναι μακριά από τη Βόννη, που ήταν η πρωτεύουσα της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας εκείνη την περίοδο.
κυνηγετικό περίπτερο Φάλκενλουστ σχεδιάστηκε από τον Φρανσουά ντε Κουβιγιέ και χτίστηκε την περίοδο 1729 - 1740, στο στυλ του κυνηγετικού περίπτερου Αμαλίενμπουργκ, στο πάρκο του Παλατιού Νίμφενμπουργκ.
Το 1760 στο Φάλκενλουστ πραγματοποιήθηκε ένα εορταστικό δείπνο στο οποίο προσήλθαν ο Τζάκομο Καζανόβα, ο δήμαρχος της Κολωνίας, και άλλοι κύριοι από την κοινωνία της Κολωνίας.
Παρά τις προτάσεις που του έγιναν να αποχωρήσει ασφαλής από τη Σμύρνη καθώς το μέτωπο κατέρρεε, ο Χρυσόστομος αρνήθηκε να εγκαταλείψει το ποίμνιό του.
Το απόγευμα της 27ης Αυγούστου, Τούρκος αρχιαστυνόμος μαζί με ένοπλους στρατιώτες, μετέβη στα γραφεία της Μητρόπολης Σμύρνης και διέταξε τον Χρυσόστομο να παρουσιαστεί στον Τούρκο στρατιωτικό διοικητή Νουρεντίν πασά, μαζί με τους Έλληνες Δημογέροντες της Σμύρνης Γεώργιο Κλιμάνογλου και Νικόλαο Τσουρούκτσογλου.
Εκεί ο τούρκος διοικητής τον κατηγόρησε για τη φιλελληνική του στάση και τις ενέργειές του εναντίον του τουρκικού έθνους και αφού τον εξύβρισε τον παρέδωσε στους εξαγριωμένους Τούρκους που είχαν κατακλύσει την πλατεία του Διοικητηρίου.
Ο Μητροπολίτης Χρυσόστομος βασανίσθηκε, τυφλώθηκε και διαμελίστηκε από τον τουρκικό όχλο βρίσκοντας έτσι μαρτυρικό θάνατο, στις 27 Αυγούστου 1922.
Τον Σεπτέμβριο του 1922, κατά τη διάρκεια των γεγονότων της Μεγάλης Φωτιάς της Σμύρνης, χιλιάδες πολίτες έχασαν τη ζωή τους και οι επιζώντες βρήκαν καταφύγιο ως πρόσφυγες στην Ελλάδα.
Παράλληλα, επικοινωνούσε συνεχώς με Οθωμανούς αξιωματούχους και εξηγούσε με συνεντεύξεις κι επιστολές για τον διωγμό των Ελλήνων της Ανατολής σε πρόσωπα στην Ελλάδα και το εξωτερικό.
Ο τότε πρέσβης της Γερμανίας στην Κωνσταντινούπολη, Βόλφ Μέττερνιχ, γράφει σχετικά με τον Χρυσόστομο: "…Δεν γνωρίζω προσωπικώς τον αρχηγόν της Ορθοδόξου Εκκλησίας Σμύρνης.
Αλλά από τας εκθέσεις της πρεσβείας δύναμαι να βεβαιώσω ότι ο ελληνικός κλήρος της Σμύρνης κατά την αγωνιώδη περίοδο των ταραχών εξήρθη εις το ύψος του καλυτέρου επί της γης κλήρου, του Αγγλικανικού.
Επικεφαλής αυτού του κλήρου ο Μητροπολίτης Σμύρνης, μαζί με τρεις άλλους εκτοπισθέντες επισκόπους, είχε το θάρρος να εξαπολύση εις τα τέσσαρα σημεία του ορίζοντος τας φλογεράς διαμαρτυρίας του, ενώ εγνώριζεν ότι ίστατο επί ηφαιστείου”.
Ο υπουργός θρησκευμάτων του Σουλτάνου ζήτησε την ανάκληση του από την Σμύρνη καθώς οι τουρκικές αρχές είχαν θορυβηθεί έντονα από την πολυσχιδή δράση του υπέρ του Ελληνισμού.
Το πολύπλευρο έργο του επεκτάθηκε σε όλα τα επίπεδα της κοινοτικής ζωής - ποιμαντικό, εθνικό, κοινωνικό, εκπαιδευτικό, φιλανθρωπικό - με πρωτοποριακή πρωτοβουλία το μεγάλο κοινωνικό έργο δημιουργίας ευαγών ιδρυμάτων και αθλητικών εγκαταστάσεων για τη νεολαία.
Ενδεικτικά με έμπνευση και ενέργειες του Χρυσοστόμου δημιουργήθηκε στη Σμύρνη το γήπεδο του Πανιωνίου Γυμναστικού Συλλόγου Σμύρνης, έχοντας μάλιστα αρνηθεί δάνειο 100.000 χρυσών λιρών που του προσέφεραν οι Άγγλοι.
Συγκεκριμένα, με εισήγηση του μητροπολίτη Χρυσόστομου η Δημογεροντία και η Κεντρική Επιτροπή παραχώρησαν έκταση 105 στρεμμάτων, αν και είχαν δελεαστική προσφορά 100.000 λιρών από Άγγλους, για να την πουλήσουν.
Το 1907, το διοικητικό μοντέλο της τοπικής ελληνικής Ορθόδοξης κοινότητας διατηρούσε ακόμη τις παραδοσιακές κοινοτικές αρχές της Εκκλησίας και της Δημογεροντίας, αλλά η εξουσία ασκούνταν στην πραγματικότητα από ένα νέο όργανο, την Κεντρική Επιτροπή, η οποία δεν περιλάμβανε μόνο Οθωμανούς Έλληνες αλλά και πολίτες του ανεξάρτητου Βασιλείου της Ελλάδος.
Ωστόσο, σύμφωνα με αυτό το μοντέλο, ο μητροπολίτης Σμύρνης διατηρούσε ουσιαστικό ρόλο, εκπροσωπούσε τόσο την Εκκλησία όσο και την Ορθόδοξη κοινότητα της Σμύρνης σε όλες τις εξωτερικές τους υποθέσεις και τις επόπτευε μαζί με το Συμβούλιο των Πρεσβυτέρων και την Κεντρική Επιτροπή.
Ο σημαντικός ρόλος των Εκκλησιαστικών αρχών έγινε πιο εμφανής στην δραστηριότητα του μητροπολίτη Χρυσόστομου που επέδειξε πολύπλευρη δράση για την παιδεία, τον αθλητισμό, την κοινωνική πρόνοια και τη διατηρηση της εθνικής συνείδησης των Ελλήνων.
Κατά τη διάρκεια του 17ου και του 18ου αιώνα, καταγράφεται σημαντικός αριθμός τοπικών αγίων νεομαρτύρων στην πόλη, οι οποίοι αρνήθηκαν να ασπαστούν το Ισλάμ και βασανίστηκαν από τις μουσουλμανικές αρχές.
Την περίοδο αυτή η χριστιανική κοινότητα αυξήθηκε πάρα πολύ, λόγω της γενικής δημογραφικής έκρηξης της περιοχής ως αποτέλεσμα της εμπορικής ανάπτυξης της Σμύρνης.
Από την άλλη πλευρά, η τοπική ηγεσία της Εκκλησίας ήταν επιφυλακτική απέναντι σε προοδευτικές ιδέες, ειδικά στην εκπαίδευση, και υποστήριξε ένα πιο παραδοσιακό εκπαιδευτικό σύστημα.
Φαίνεται πως οι ντόπιοι χριστιανοί απολάμβαναν ένα ιδιαίτερο καθεστώς μετά την οθωμανική κατάκτηση της Σμύρνης, σε αντίθεση με πολλές γειτονικές μητροπόλεις που καταργήθηκαν, ενώ την πτώση της Κωνσταντινούπολης στους Οθωμανούς ακολούθησε σημαντική αναδιοργάνωση στην εκκλησιαστική διοίκηση μετά ον νέο ρόλο του Οικουμενικού Πατριαρχείου ως εκπροσώπου των χριστιανών εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Έτσι, παρότι ο Χριστιανισμός στην Ανατολία μειώθηκε σταθερά κατά την διάρκεια αυτής της περιόδου, η επισκοπή της Σμύρνης διεσώθη, αν και με περιορισμένη δικαιοδοσία, και κατάφερε να διατηρήσει το καθεστώς της ως μητρόπολη της Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Κατά τα έτη 1919 έως 1922, οπότε και η περιοχή της Σμύρνης βρισκόταν υπό Ελληνική Διοίκηση, ο Χρυσόστομος αποτελούσε τον εθνάρχη του Μικρασιάτικου Ελληνισμού.
Η κατάρρευση του Μικρασιάτικου μετώπου τον Αύγουστο του 1922 απογοήτευσε τον Χρυσόστομο, ο όποιος αποδοκίμασε τα σχέδια των Μεγάλων Δυνάμεων για την απομάκρυνση του Ελληνικού στοιχείου από την Μικρά Ασία, ενώ ταυτόχρονα ζητούσε έντονα από την Ελληνική Κυβέρνηση τρόπους, έως την ύστατη, ώρα για τη διάσωση του Ελληνισμού από την επερχόμενη σφαγή.
Την εποχή του προβιβασμού της, η επισκοπή της Σμύρνης κατείχε την 39η θέση στο , ενώ κατά τη διάρκεια της βασιλείας του αυτοκράτορα Λέοντα ΣΤ κατείχε την 44η θέση.
Η πόλη ήταν ο τόπος εξορίας του μοναχού Θεόδωρου του Στουδίτη, ο οποίος έπαιξε σημαντικό ρόλο στην αναβίωση τόσο του βυζαντινού μοναχισμού όσο και των κλασικών λογοτεχνικών ειδών στο Βυζάντιο.
Στη Σμύρνη συνέχισε τους εθνικούς αγώνες, οργανώνοντας μάλιστα πάνδημο συλλαλητήριο ώστε να καταγγείλει τις βιαιότητες των Βουλγάρων στην Μακεδονία εναντίον των Ελλήνων και την υποστήριξη των τουρκικών αρχών προς την βουλγαρική προπαγάνδα.
Μετά τον Μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσόστομο, ο οποίος μαρτύρησε κατά την Μικρασιατική Καταστροφή, δεν εξελέγη άλλος τοπικός Μητροπολίτης μέχρι το 2016, οπότε χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Σμύρνης ο Βαρθολομαίος .
Στις 29 Αυγούστου 2016, η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου εξέλεξε τον Βαρθολομαίο Σαμαρά ως νέο Μητροπολίτη Σμύρνης, μετά το μαρτύριο του αγίου Χρυσοστόμου Σμύρνης και τη χηρεία του μητροπολίτικού θρόνου για 94 ετη.
Τον 13ο αιώνα, η πόλη άκμασε υπό την Αυτοκρατορία της Νίκαιας και ανεγέρθηκαν πολλές εκκλησίες και μοναστήρια, με πιο αξιοσημείωτη την Μονή των Λέμβων.
Τέσσερις μέρες αργότερα, το γκολ του έδωσε στη ομάδα του μια σημαντική νίκη με 1-0 επί του Αστέρα Τρίπολης για το πρώτο σκέλος της φάσηες των 16 κυπέλλου 2017-18.
Στις 8 Φεβρουαρίου 2018, σκόραρε στην εντός έδρας ήττα με 1-3 από τον ΠΑΟΚ για τους προημιτελικούς του κυπέλλου, γεγονός που οδήγησε στον αποκλεισμό της ομάδας από τους ημιτελικούς.
Στο τέλος της σεζόν 2017-18, ηΜακάμπι Χάιφα και δύο άλλες ισραηλινές ομάδες εξέφρασαν ενδιαφέρον για την υπογραφή του, ο οποίος εντυπωσίασε με τις επιδόσεις του, σημειώνοντας 6 γκολ και δίνοντας 1 ασίστ, αλλά καμία επίσημη προσφορά δεν έγινε ποτέ στη διοίκηση του συλλόγου.
Ο σύλλογος κατέληξε σε συμφωνία με τη Βέροια, η οποία συμφώνησε να αποδεσμεύσει τον 21χρονο μέσο, ο οποίος προσέλκυσε το ενδιαφέρον τόσο του Άρη όσο και της Μαιντζ.
Ο νόμος χρησιμοποιεί κατά πρώτο λόγο την έννοια του καταναλωτή σε σχέση με τους νόμους περί προστασίας των καταναλωτών και ο ορισμός του καταναλωτή περιορίζεται συχνά σε ζωντανά άτομα και αποκλείει τους εμπορικούς χρήστες.
Ένα τυπικό νομικό σκεπτικό για την προστασία του καταναλωτή βασίζεται στην έννοια της αστυνόμευσης των αποτυχιών της αγοράς και της αναποτελεσματικότητας, όπως οι ανισότητες της διαπραγματευτικής ισχύος μεταξύ ενός καταναλωτή και μιας επιχείρησης.
Η ανησυχία για τα συμφέροντα των καταναλωτών έχει δημιουργήσει τον ακτιβισμό των καταναλωτών, όπου οι οργανωμένοι ακτιβιστές πραγματοποιούν έρευνα, εκπαίδευση και υπεράσπιση για τη βελτίωση της προσφοράς προϊόντων και υπηρεσιών.
Σε μεγάλο βαθμό λόγω της ανόδου του Διαδικτύου, οι καταναλωτές μετακινούνται ολοένα και περισσότερο σε μια μικτή κατάσταση, όπου οι καταναλωτές είναι επίσης παραγωγοί (συχνά παράγουν πληροφορίες και μέσα ενημέρωσης στον κοινωνικό ιστό), επηρεάζουν τα προϊόντα που δημιουργούνται (π.χ. με προσαρμογή, συλλογή χρημάτων ή δημοσίευση των προτιμήσεων τους), ή με συμμετοχή ενεργά στη διαδικασία παραγωγής ή με χρήση διαδραστικών προϊόντων.
Στην Ινδία, ο νόμος περί προστασίας των καταναλωτών του 1986 διαφοροποιεί την κατανάλωση ενός αγαθού ή μιας υπηρεσίας για προσωπική χρήση ή για να κερδίσει ένα βιοπορισμό.
Μόνο οι καταναλωτές προστατεύονται από τον νόμο και κάθε πρόσωπο, οντότητα ή οργανισμός που αγοράζει ένα εμπόρευμα για εμπορικούς λόγους απαλλάσσεται από οποιαδήποτε οφέλη από τον νόμο αυτό.
Αφού κέρδισε το Όσκαρ ερμήνευσε μια σειρά από κινηματογραφικούς ρόλους κατά τη δεκαετία του '70, σε ταινίες όπως: Άγριος και Ατίθασος , πλάι στον Μπαρτ Ρέινολντς, Η Γάτα Είδε το Δολοφόνο , Πονηρές Επισκέψεις , , 1978 και Λίστες για Κλάματα . Κατά τη δεκαετία του '80 οι εμφανίσεις του άρχισαν να λιγοστεύουν.
Εμφανίστηκε στην ταινία του Φρανκ Οζ Τα Μάπετς στο Μανχάταν και στο θρίλερ Εξουσία Πυρός πλάι στην Ντρου Μπάριμορ κι αποσύρθηκε κατά τα τέλη της δεκαετίας του '80.
Ο Αρτ Κάρνεϊ , ήταν Αμερικανός ηθοποιός του κινηματογράφου, της τηλεόρασης, του θεάτρου και του ραδιοφώνου, βραβευμένος με Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία του 1974 Χάρι και Τόντο .
Περί το τέλος του Πολέμου γνώρισε την Άλμα Μάλερ, τη χήρα του Γκούσταβ Μάλερ, την οποία "πολιορκούσε" για 9 χρόνια μέχρι να δεχτεί να τον παντρευτεί.
Ο Φραντς Βίκτορ Βέρφελ ήταν Εβραίος Αυστρό-Βοημιανός μυθιστορηματογράφος, θεατρικός συγγραφέας και ποιητής, του οποίου η καριέρα ξεκίνησε στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, συνεχίστηκε στον Μεσοπόλεμο και τελείωσε στο τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Περισσότερο γνωστός είναι για τα έργα του , ένα μυθιστόρημα που λαμβάνει τόπο στη Γενοκτονία των Αρμενίων και το , ένα μυθιστόρημα που εξιστορεί τη ζωή και τα οράματα της Μπερναντέτ Σουμπιρούς, με το τελευταίο να γίνεται και διασκευή στον κινηματογράφο, στο Χόλιγουντ.
Ένα άλλο σημαντικό επεισόδιο αφορά ακρωτηριασμούς που προκαλούν ο ένας αντίπαλος στον άλλον: ο Ώρος τραυματίζει ή κλέβει τους όρχεις του Σεθ, και ο Σεθ καταστρέφει ή βγάζει ένα, ή κάποιες φορές και τα δύο, μάτι του Ώρου.
Η αφαίρεση του ματιού του Ώρου είναι ακόμα πιο σημαντική, γιατί αυτό το κλεμμένο Μάτι του Ώρου αντιπροσωπεύει μια μεγάλη γκάμα εννοιών στην αρχαία αιγυπτιακή θρησκεία.
Η κλοπή ή καταστροφή του Ματιού του Ώρου ισοδυναμεί συνεπώς με το σκοτείνιασμα στη φάση της χάσης του φεγγαριού κατά το μηνιαίο του κύκλο, ή κατά τη διάρκεια εκλείψεων.
Ο αιγυπτιολόγος υποστηρίζει ότι η παράδοση για τους χαμένους όρχεις είναι μια μετέπειτα παραλλαγή για την απώλεια του σπέρματος του Σεθ , και ότι ο δίσκος που μοιάζει με φεγγάρι που εμφανίζεται στο κεφάλι του Σεθ μετά την «γονιμοποίηση» του από τον Ώρο, είναι το Μάτι του Ώρου.
Αν είναι έτσι, τα επεισόδια των ακρωτηριασμών και της σεξουαλικής κακοποίησης θα προέρχονταν από μία ίδια και μοναδική ιστορία, στην οποία ο Σεθ επιτίθεται στον Ώρο και χάνει το σπέρμα του, ο Ώρος εκδικείται και «γονιμοποιεί» το Σεθ, και ο Σεθ αποκτά το Μάτι του Ώρου όταν εμφανίζεται στο κεφάλι του.
Επειδή ο Θωθ είναι, εκτός από τους άλλους ρόλους του, και θεότητα της σελήνης, βγάζει νόημα σύμφωνα με τον ο Θωθ να εμφανίζεται με τη μορφή του Ματιού και να παρεμβαίνει για να διαμεσολαβήσει μεταξύ των δύο θεών.
Μιαν άλλη συνεχιζόμενη διαμάχη αφορά την αντιπαράθεση του Ώρου με το Σεθ, την οποία οι αιγυπτιολόγοι προσπάθησαν να συνδέσουν με πολιτικά γεγονότα στην πρώιμη ιστορία της αρχαίας αιγυπτιακής ιστορίας ή προϊστορίας.
Οι περιπτώσεις όπου οι δύο αντιμαχόμενοι χωρίζουν το βασίλειο, και η συχνή συσχέτιση του ζευγαριού του Ώρου και του Σεθ με την ένωση της Άνω και Κάτω Αιγύπτου, υποδηλώνουν ότι οι δύο θεότητες αντιπροσωπεύουν κάποιου είδους διαχωρισμού μέσα στο βασίλειο.