polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Στις αρχές του 19ου αιώνα πραγματοποιήθηκαν εργασίες επισκευής και συντήρησης στην οικία του Μωχάμετ Άλη και τον κήπο της με την χρηματοδότηση του αιγυπτιακού κράτους και την υποστήριξη της βασιλικής οικογένειας της Αιγύπτου.
Η ινδική κατασκευαστική εταιρεία & κέρδισε τη σύμβαση στις 27 Οκτωβρίου 2014, δίνοντας τη χαμηλότερη προσφορά αξίας 290 εκατομμυρίων δολαρίων για το σχεδιασμό, την κατασκευή και τη συντήρηση.
Η αφιέρωση και τα αποκαλυπτήρια έγιναν από τον Ινδό Πρωθυπουργό Ναρέντρα Μόντι στις 31 Οκτωβρίου 2018, στην 143η επέτειο της γέννησης του Πατέλ.
Η κατασκευή πήρε 56 μήνες για να ολοκληρωθεί, από τους οποίους οι 15 μήνες ήταν για το σχεδιασμό, οι 40 μήνες ήταν για την κατασκευή και δύο μήνες ήταν για την παράδοση στην κοινοπραξία.
Το Άγαλμα της Ενότητας είναι το άγαλμα του Ινδού πολιτικού και εθνοπατέρα Σαρντάρ Βαλαμπμπάι Πατέλ στην επαρχία Ναρμάντα του Γκουτζαράτ της Ινδίας.
Το άγαλμα απεικονίζει τον Βαλαμπμπάι Πατέλ, ένας από τους πιο επιφανείς ηγέτες του ινδικού κινήματος ανεξαρτησίας, ο πρώτος Αναπληρωτής Πρωθυπουργός της Ινδίας και υπεύθυνος για την ενοποίηση των εκατοντάδων πριγκιπικών κρατών για να σχηματίσουν τα σύγχρονα πολιτικά όρια της Ινδίας.
Το άγαλμα χτίστηκε στο μοντέλο της σύμπραξης Δημόσιου και Ιδιωτικού τομέα, με τα περισσότερα από τα χρήματα να συγκεντρώνονται από τη Κυβέρνηση του Γκουτζαράτ.
Το Κίνημα Αγάλματος της Ενότητας οργάνωσε τη Σουράτζ , μια αίτηση η οποία υπογράφηκε από περίπου 20 εκατομμύρια άτομα, κάνοντάς την τη μεγαλύτερη συλλογή υπογραφών στο κόσμο.
Ο Ναρέντρα Μόντι, ο οποίος υπηρετούσε τότε ως Επικεφαλής Υπουργός του Γκουτζαράτ, έθεσε το θεμέλιο λίθο του αγάλματος στις 31 Οκτωβρίου 2013, ακριβώς πέντε χρόνια πριν τα αποκαλυπτήρια.
Το ενδιαφέρον του Τάουμπε για τις δομές συντονισμού κινήθηκε όταν επιλέχθηκε για να αναπτύξει ένα μάθημα για την προχωρημένη ανόργανη χημεία στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο.
Αυτή η έρευνα ήταν η πρώτη στην οποία αναγνωρίστηκε η συσχέτιση μεταξύ της ταχύτητας υποκατάστασης του προσδέτη και της δ-διαμόρφωσης ηλεκτρονίων του μετάλλου.
Η σημαντική ανακάλυψη του Τάουμπε ήταν ο τρόπος με τον οποία τα μόρια χτίζουν ένα είδος "χημικής γέφυρας" αντί απλά να ανταλλάξουν ηλεκτρόνια, όπως πιστευόταν παλαιότερα.
Ένα άρθρο στην Επιστήμη χαρακτήρισε την εργασία του ως «ένα από τα πραγματικά κλασικά έργα της ανόργανης χημείας» κατόπιν της ανακοίνωσης για την απονομή του Βραβείου Νόμπελ.
Το 1976 ο Πρόεδρος Τζίμι Κάρτερ απένειμε στον Τάουμπε το Προεδρικό Εθνικό Μετάλλιο Επιστήμης «ως αναγνώριση στη συνεισφορά του στην κατανόηση της αντιδραστικότητας και των μηχανισμών αντίδρασης στην ανόργανη χημεία.» Το 1985, ο Τάουμπε τιμήθηκε με την ύψιστη τιμητική διάκριση της Αμερικάνικης Χημικής Εταιρείας, το Μετάλλιο Πρίστλυ, το οποίο απονέμεται ως αναγνώριση «διακεκριμένων υπηρεσιών στη χημεία».
Ο Τάουμπε έγινε επίτιμο μέλος στο Κολέγιο των Χημικών της Καταλονίας και των Βαλεαρίδων Νήσων , στην Καναδική Χημική Εταιρεία , και στην Ουγγρική Ακαδημία Επιστημών .
Ο Τάουμπε έλαβε τιμητικές διακρίσεις από πολλά ιδρύματα, όπως το Πανεπιστήμιο του Σασκάτσουαν , το Πανεπιστήμιο του Σικάγο , το Πολυτεχνείο της Νέας Υόρκης , το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης στο Στόνι Μπρουκ , το Πανεπιστήμιο του Γκελφ , το Πανεπιστήμιο του Σέτον Χολ , το Πανεπιστήμιο του Ντέμπρετσεν Ουγγαρίας και το Πανεπιστήμιο Νορθουέστερν .
Αρχικά θέλησε να επιστρέψει στον Καναδά για να εργαστεί, αλλά δεν έλαβε απάντηση όταν υπέβαλε αίτηση για θέσεις εργασίας στα μεγάλα Καναδικά πανεπιστήμια.
Όταν έφυγε από το Σικάγο, ο Τάουμπε εργάστηκε ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ μέχρι το 1986, μια θέση που του επέτρεψε να επικεντρωθεί στην έρευνα, ενώ δίδασκε μαθήματα σε τάξεις προπτυχιακού και μεταπτυχιακού επίπεδο.
Έγινε Ομότιμος Καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Στάνφορντ το 1986, , αλλά συνέχισε το ερευνητικό του έργο μέχρι το 2001, και επισκεπτόταν τα εργαστήριά του καθημερινά μέχρι την ημέρα που πέθανε το 2005.
Το 1970 εκδόθηκε το βιβλίο του, με τίτλο "Αντιδράσεις Μεταφοράς Ηλεκτρονίων των Συμπλόκων Ιόντων σε Διάλυμα ." Οι μαθητές του κέρδισαν θέσεις στις σχολές πολλών ευυπόληπτων πανεπιστημίων, όπως τα Κορνέλ, Πανεπιστήμιο Ρούτγκερς, Πανεπιστήμιο Τζώρτζταουν και Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Τζόρτζια.
Από την συνεργασία του με την μεταπτυχιακή φοιτήτρια Κάρολ Κρέτζ, προέκυψε το σύμπλοκο που ονομάστηκε Κρέτζ-Τάουμπε, ένα σύμπλοκο μετάλλων με τον τύπο 5]2 5+.
Η ετήσια σειρά Πρόοδος στην Ανόργανη Χημεία αφιέρωσε τον 30ο τόμο στον Τάουμπε, με τίτλο «Με Εκτίμηση για τον Χένρι Τάουμπε.» Ετήσια, το Κολλέγιο Λούθερ στη Ρεγκίνα του Σασκάτσουαν προσφέρει μια υποτροφία για έναν φοιτητή εισακτέο στην σχολή επιστημών προς τιμήν του Τάουμπε και του Πολ Λιφελντ, του καθηγητή Φυσικής του.
Έχει δημιουργηθεί μια σειρά σεμιναρίων προς τιμήν του έργου του στο πανεπιστήμιο του Στάνφορντ, και την εναρκτήρια διάλεξη της σειράς την έδωσε ο ίδιος ο Τάουμπε.
Το 1983 ο Τάουμπε τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Χημείας «για το έργο του σχετικά με τους μηχανισμούς των αντιδράσεων μεταφοράς ηλεκτρονίων, ιδιαίτερα στα σύμπλοκα μετάλλων.» Έλαβε το βραβείο του την 8 Δεκεμβρίου 1983, με ομιλητή της παρουσίασης τον Ίνγκβαρ Λίντκβιστ από την Σουηδική Βασιλική Ακαδημία Επιστημών.
Η Διάλεξη του στην απονομή είχε τίτλο «Μεταφορά Ηλεκτρονίων μεταξύ Σύμπλοκων Μετάλλων - Αναδρομή.» Το Βραβείο Νόμπελ ήταν το πρώτο που απονεμήθηκε σε χημικό γεννημένο στον Καναδά.
Μολονότι όταν κέρδισε το Νόμπελ, είχαν ήδη περάσει 30 χρόνια από την αρχική δημοσίευση του στις Χημικές Ανασκοπήσεις, το άρθρο του που περιέγραφε τη συσχέτιση μεταξύ της ταχύτητας υποκατάστασης του προσδέτη και της διαμόρφωσης των ηλεκτρονίων για τα σύμπλοκα συντονισμού των μεταβατικών μετάλλων, διατήρησε την σημασία του ως η κυρίαρχη θεωρία για την χημεία των αντιδράσεων αυτών των ουσιών.
Μετά την αποφοίτησή του, ο Τάουμπε έμεινε στο Κολέγιο Λούθερ και εργάστηκε ως βοηθός εργαστηρίου για τον Πολ Λίφιλντ, επιτρέποντάς του να παρακολουθήσει τα πρώτα πανεπιστημιακά μαθήματα.
Φοίτησε στο Πανεπιστήμιο του Σασκάτσουαν και έλαβε το μπάτσελορ επιστημών το 1935 και το μεταπτυχιακό μάστερ το 1937, με επιβλέποντα της διατριβής του τον Τζον Σπινκς.
Μετακόμισε στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, Μπέρκλεϋ, όπου και ολοκλήρωσε τις σπουδές για το Διδακτορικό του δίπλωμα το 1940, με μέντορα τον Ουίλιαμ Μπράι.
Ο Χένρι Τάουμπε ήταν ένας Καναδοαμερικανός χημικός που το 1983 τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Χημείας «για το έργο του στους μηχανισμούς των αντιδράσεων μεταφοράς ηλεκτρονίων, ειδικά στα σύμπλοκα μετάλλων.» Ήταν ο δεύτερος γεννημένος στον Καναδά χημικός που κέρδισε Βραβείο Νόμπελ, και παραμένει μοναδικός γεννημένος στο Σασκάτσουαν που του απονεμήθηκε Νόμπελ.
Ο Τάουμπε ολοκλήρωσε τις προπτυχιακές σπουδές του και έλαβε μεταπτυχιακό Μάστερ πτυχίο από το Πανεπιστήμιο του Σασκάτσουαν, και Διδακτορικό δίπλωμα από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, Μπέρκλεϋ.
Μετά την ολοκλήρωση των μεταπτυχιακών σπουδών του ο Τάουμπε εργάστηκε στο Πανεπιστήμιο του Κορνέλ, στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο και στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ.
Συν το Βραβείο Νόμπελ, ο Τάουμπε τιμήθηκε και με πολλά άλλα σημαντικά επιστημονικά βραβεία, όπως το Μετάλλιο Πρίστλυ το 1985 και δύο Υποτροφίες Γκούγκενχαϊμ νωρίς στην καριέρα του , καθώς και πολλά τιμητικά διδακτορικά.
Ο Τάουμπε και η γυναίκα του, η Μαίρη, έκαναν τρία παιδιά, και ο γιος του Καρλ είναι ανθρωπολόγος στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας Ρίβερσαιντ.
Αναπολώντας τις ερευνητικές του εργασίες, ο Τάουμπε εξήγησε ότι συχνά δυσκολεύτηκε να βρει μεταπτυχιακούς φοιτητές πρόθυμους να εργαστούν στις αντιδράσεις μεταφοράς ηλεκτρονίων, εφόσον προτιμούσαν να εργάζονται σε πιο "συναρπαστικά" εργαστηριακά θέματα εστιάζοντας στις εφαρμογές των ισοτοπικών ιχνηθετών και της κινητικής.
Ο Τάουμπε θεώρησε ότι το "πρωταρχικό ελάττωμα" στην συσχέτιση μεταξύ της διαφόρφωσης των ηλεκτρονίων και της υποκατάστασης του προσδέτη ήταν ότι περιγράφηκε κύρια από την άποψη της θεωρίας των δεσμών του σθένους, επειδή η θεωρία κρυστάλλων πεδίου και η θεωρία του πεδίου προσδέτη δεν ήταν καλά εδραιωμένες όταν δημοσίευσε το έργο του το 1952.
Η αρχική έρευνα του Τάουμπε στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ επικεντρώθηκε στα ίδια θέματα που μελέτησε όταν φοιτούσε ως μεταπτυχιακός φοιτητής, τους οξειδωτικούς παράγοντες που περιέχουν οξυγόνο και αλογόνα, και τις οξειδοαναγωγικές αντιδράσεις στις οποίες συμμετέχουν αυτές οι ουσίες.
Ο Τζιμ Κόλμαν του Στάνφορντ δήλωσε: «Ο Χένρι ήταν επιστημονικός επιστήμονας και μια κυρίαρχη μορφή στο πεδίο της ανόργανης χημείας.» Ο Χάρι Γκρι, καθηγητής στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Καλιφόρνια είπε, «ήταν εν τάξει μοναδικός, πρότυπο και αρχηγός τον οποίο όλοι θαυμάσαμε και αγαπήσαμε.» Ο παλιός φοιτητής του Πήτερ Φόρντ θυμάται ότι ο Τάουμπε «έκανε τη χημεία όχι μόνο πρόκληση και κίνητρο, αλλά και πολύ διασκεδαστική».
Είχε επιβάλει στους ευγενείς όρκο να αναγνωρίσουν διάδοχο τον μικρανεψιό του Ραϋμόνδο Ρουπέν αλλά στο τέλος της ζωής του συγκρούστηκε μαζί του, στο νεκροκρέβατο του ζήτησε από τους ευγενείς να λύσουν τους όρκους και να αναγνωρίσουν διάδοχο την μικρότερη κόρη του Ισαβέλλα.
Ο Ιωάννης του Μπριέν εγκατέλειψε τον Φεβρουάριο του 1220 την Ε Σταυροφορία, μετέβη στο Αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας για να διεκδικήσει τα δικαιώματα του.
Τον Απρίλιο του 1214 η Στεφανία παντρεύτηκε τον Ιωάννη του Μπριέν στον δεύτερο γάμο του, είχε χάσει πρόσφατα την πρώτη σύζυγο του Μαρία του Μομφερράτου που ήταν αδελφή της Σιβύλλας, θετής μητέρας της Στεφανίας.
Η Στεφανία της Αρμενίας ήταν κακή μητριά στην κόρη του Ιωάννη από τον πρώτο γάμο Ισαβέλλα Β της Ιερουσαλήμ , ο ίδιος ο Ιωάννης είχε οριστεί αντιβασιλιάς και κηδεμόνας.
Η Στεφανία της Αρμενίας ή Ρίτα της Αρμενίας , μέλος του Οίκου των Ρουπενιδών και διεκδικήτρια του Αρμενικού θρόνου της Κιλικίας ήταν μοναδική κόρη και παιδί του Λέων Β της Αρμενίας από την πρώτη σύζυγο του Ισαβέλλα της Αντιόχειας.
Ο Λέων Β παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Σιβύλλα των Λουζινιάν κόρη του Αμωρί Β της Ιερουσαλήμ και της Ισαβέλλας Α της Ιερουσαλήμ, από τον γάμο γεννήθηκε η μικρότερη ετεροθαλής αδελφή της Ισαβέλλα της Αρμενίας.
Η Στεφανία πέθανε ωστόσο τον Ιούνιο του 1220, σύμφωνα με μερικές πηγές ο ίδιος ο σύζυγος της την χτύπησε θανάσιμα επειδή επιχείρησε να δηλητηριάσει την θετή της κόρη Ισαβέλλα Β.
Τη σεζόν 2007-2008 πρωταγωνίστησε μαζί με τους Ρένια Λουιζίδου, Αιμίλιο Χειλάκη και Άρη Λεμπεσόπουλο στην δραματική σειρά Κλεμμένη Ζωή". Ακολούθησαν συμμετοχές στις σειρές Αληθινοί Έρωτες, "Έχω ένα μυστικό" και ο πρωταγωνιστικός ρόλο στην καθημερινή σειρά "Κάρμα". Το 2014 έδωσε τη φωνή της στη σατιρική σειρά του Λάκη Λαζόπουλου "Από άλλο ανέκδοτο", ενώ το 2015 έκανε σειρά εμφανίσεων στην κωμική σειρά Το σόι σου.
Τη σεζόν 2015-2016 πρωταγωνίστησε μαζί με τον Μάξιμο Μουμούρη στην καθημερινή δραματική σειρά "Χωρίς Εσένα" του ΑΝΤ1 Κύπρου που προβλήθηκε και στην Ελλάδα.
Ακολούθησαν πρωταγωνιστικοί ρόλοι στις ταινίες Δεσμά Αίματος του Νίκου Παναγιωτόπουλου, Μια φορά και ένα. μωρό του Νίκου Ζαπατίνα, "Κοινός Παρονομαστής" σε σκηνοθεσία Σωτήρη Τσαφούλια και στη μικρού μήκους " " του Πάρη Πατσουρίδη.
Βουλευτικές και τοπικές εκλογές διεξήχθησαν στο Ελ Σαλβαδόρ στις 11 Μαρτίου 2012 για την ανάδειξη 84 μελών της Νομοθετικής Συνέλευσης και 262 δημάρχων.
Σε κάθε κύκλο επώνυμοι από τον καλλιτεχνικό, αθλητικό ή και τηλεοπτικό χώρο, κάνουν ντουέτο με κάποιον γνωστό επαγγελματία τραγουδιστή και ετοιμάζουν κάθε εβδομάδα ένα τραγούδι που παρουσιάζουν στο .
Τα ντουέτα βαθμολογούνται από την κριτική επιτροπή με βαθμό από το 1 μέχρι το 10 για την παρουσίαση του κομματιού τους, ενώ ακόμη δέχονται θετικές ψήφους από το τηλεοπτικό κοινό, καθ' όλη τη διάρκεια του επεισοδίου.
Το 2 είναι ελληνικός τηλεοπτικός διαγωνισμός τραγουδιού γνωστών προσωπικοτήτων που αρχικά προβλήθηκε ο 1ος και ο 2ος κύκλος από το , ο 3ος και ο 4ος κύκλος από το , ο 5ος, ο 6ος και ο 7ος κύκλος από τον .
Ο σκηνοθέτης Δημήτρης Αρβανίτης αποχώρησε από την κριτική επιτροπή της εκπομπής μετά την έκτη ζωντανή εκπομπή εξαιτίας των γυρισμάτων της τότε επερχόμενης καθημερινής σειράς Δικαίωση.
Στην αίθουσα πίσω από την σκηνή τους παίκτες υποδέχεται στον πρώτο κύκλο η Δούκισσα Νομικού, στον δεύτερο ο Δημήτρης Ουγγαρέζος, στον τρίτο η Βίκυ Κάβουρα, στον τέταρτο η Λάουρα Καραΐσκου, και από τον πέμπτο και έπειτα η Κατερίνα Στικούδη η οποία στο τέταρτο και πέμπτο του πέμπτου απουσίαζε καθώς έφερε στον κόσμο το πρώτο της παιδί και την αντικατέστησε η Κατερίνα Καινούργιου.
Τον Ιούνιο του 2020 η εκπομπή ανανεώθηκε για τέταρτη σεζόν με την πρεμιέρα να πραγματοποιείται τον Οκτώβριο του 2020 από το με τον ίδιο παρουσιαστή και την ίδια κριτική επιτροπή.
Η κριτική επιτροπή από τον τρίτο κύκλο αποτελούνταν από την τραγουδίστρια Δέσποινα Βανδή, τον σκηνοθέτη και θεατρικό παραγωγό Σταμάτη Φασουλή, την ηθοποιό Βίκυ Σταυροπούλου και την παρουσιάστρια Μαρία Μπακοδήμου.
Το 2004 συμμετείχε στην ταινία "Ο παππούς και η γιαγιά" ενώ το 2007 στις ταινίες "Πρώτη φορά νονός" και " . Ακολούθησαν οι ταινίες "Λούφα και απαλλαγή: Ι4" , "Σούλα Έλα Ξανά" , " - " και " " .
Ακολούθησαν δύο ακόμη βιβλία της ίδιας σειράς με τίτλους "Φιστίκιος ο Αιγινίτης 2: Αρχαία Ελλάδα έχεις ταλέντο" και "Φιστίκιος ο Αιγινίτης 3: Η Φιστικιάδα" μέσα στα επόμενα χρόνια.
Τελειώνοντας το σχολείο ξεκίνησε τις σπουδές του στην υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου ενώ αργότερα έκανε σπουδές και στην Αμερική όπου και συμμετείχε σε διάφορες κινηματογραφικές και τηλεοπτικές παραγωγές.
Γοητεύονται από τις φωτιές που βλέπουν αναμμένες από τους βοσκούς στο βουνό Πείθουν τους γονείς να τους δώσουν άδεια να ζήσουν στο βουνό και γίνονται οι πρώτες ετοιμασίες .
Συναγερμός για την προστασία του δάσους από τους Πουρναρίτες, που «τὸ εἶχαν ἐπάγγελμα νὰ ζοῦνε ρημάζοντας τὸ δάσος» πληγώνοντας τα δέντρα για να παίρνουν το ρετσίνι τους .
Ο Τριανταφυλλίδης γράφει το 1921 την αντέκθεσή του στο βιβλίο του Πριν καούν όπου καταπιάνεται με ένα-ένα επιχείρημα της Έκθεσης της Επιτροπείας εναντίον των νέων αναγνωστικών της Μεταρρύθμισης, με πλουσιότατο υπομνηματισμό.
Μιλά για την «ἄδικη τυφλωμένη κρίση» της Επιτροπείας, που «προτείνει καὶ ἀξιώνει νὰ καοῦν σὰν τὰ πιὸ 'ἐξαμβλωματικὰ' βιβλία» .
Ειδικά για "Τα Ψηλά Βουνά" γράφει:«πρώτη φορὰ εἶδαν δάσκαλοι ἕλληνες νὰ ρουφιέται ἀναγνωστικὸ ἑλληνικὸ ἀπὸ τοὺς μικροὺς των μαθητές -ὄχι μόνο βουνίσιους- μέσα σὲ λίγες μέρες» «πρώτη φορὰ ζωντάνεψαν μέσα στὸ ἑλληνικὸ σχολεῖο μὲ τέτοιο καὶ μὲ τόσο πλούσιο τρόπο ἕνα κομμάτι Ἑλλάδα, τὸ ἑλληνικό βουνό» .
Μετά την ήττα του Βενιζέλου στις εκλογές του 1920, η νέα κυβέρνηση της Ηνωμένης Αντιπολιτεύσεως συστήνει την "Επιτροπεία" που συντάσσει τη γνωστή Έκθεση για τα αναγνωστικά της Μεταρρύθμισης απαγορεύοντάς τα και ρίχνοντάς τα "στην πυρά".
Ο Γεώργιος Χατζιδάκις, καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, αντιδημοτικιστής, και δάσκαλος του Τριανταφυλλίδη, καταδίκασε τη γλώσσα όλων των νέων αναγνωστικών, όπως ήταν αναμενόμενο, και ειδικότερα τον ιδεολογικό προσανατολισμό των Ψηλών Βουνών στο βιβλίο του "Γενηθήτω φῶς. Ὁ μαλλιαρισμὸς εἰς τὰ δημοτικὰ σχολεῖα" .
Σ' αυτό ο Χατζιδάκις κάνει συνολική κριτική του βιβλίου κατηγορώντας το για μπολσεβικισμό, για έλλειψη θρησκευτικότητας και φιλοπατρίας και για απουσία αναφοράς στο θεσμό της οικογένειας.
Παράλληλα υποστηρίζει ότι η δημοτική δεν πρέπει να διδάσκεται στο σχολείο ενώ προχωρεί σε ενδεικτική εξέταση του περιεχομένου του βιβλίου με ειρωνικές παρατηρήσεις.
Επιπλέον κατακρίνει τη γλώσσα, τη γραμματική, την ποικιλία των γραμματικών τύπων, τους ιδιωματισμούς, πολλές λέξεις που τις θεωρεί ξένες αλλά και τα σχέδια του Παπαντωνίου που τον ενόχλησαν.
Διατυπώνει την άποψη ότι τα κείμενα των αναγνωστικών πρέπει να είναι γραμμένα από παιδαγωγούς με διδασκαλική πείρα και «οὐχὶ ὑπὸ τοῦ πρώτου τυχόντος».
Συγχρόνως, μαθαίνουν να συνεργάζονται και να λειτουργούν σαν ομάδα («Καθένας ἐργάστηκε γιὰ τὸν ἐαυτό του, ἀλλὰ καὶ γιὰ ὅλους· ὅλοι πάλι δούλεψαν γιὰ τὸν ἕνα.» κεφ.16).
Έντονο είναι το μήνυμα της κοινωνικής ισότητας («Ὁ δρόμος εἶναι γιὰ ὅλο τὸν κόσμο. Εἶναι γιὰ τὸν πλούσιο καὶ τὸ φτωχό, γιὰ τὸν ἄρχοντα καὶ τὸ ζητιάνο.» κεφ.17), της δικαιοσύνης και της τιμιότητας.
Τα Ψηλά Βουνά είναι ένα παιδικό μυθιστόρημα του Ζαχαρία Παπαντωνίου που εκδόθηκε τον Δεκέμβριο του 1918 ως αναγνωστικό της Γ' Δημοτικού στο πλαίσιο της βενιζελικής Γλωσσοεκπαιδευτικής Μεταρρύθμισης του 1917 που εισήγαγε τη δημοτική γλώσσα στο Δημοτικό σχολείο.
Αντίθετα οι ντόπιοι περιγράφονται με λεπτομέρεια, κυρίως οι βλάχοι τσοπάνηδες που είναι αναπόσταστο μέρος του βουνού: ο περήφανος τσέλιγκας Γεροθανάσης και τα εγγόνια του: ο Λάμπρος, ένα ικανό τσοπανόπουλο, η όμορφη Αφρόδω.
Οι διάφοροι τύποι του χωριού: ο Κώστας ο κορφολόγος που συλλέγει βοτάνια, ο Ζαβοπαναγής που όλο τσακώνεται , ο μυλωνάς -πάντα μεθυσμένος- , ο ράφτης , ο μπαλωματής , ο Θύμιος ο κουδουνάς .
Οι Πουρναρίτες είναι οι εχθροί του δάσους, που «τὸ εἶχαν ἐπάγγελμα νὰ ζοῦνε ρημάζοντας τὸ δάσος» καταστρέφοντας αλόγιστα τα δέντρα για να πάρουν το ρετσίνι τους.
Για τη διδασκαλία της δημοτικής γλώσσας, που ποτέ πριν δεν είχε διδαχθεί στα σχολεία, γράφτηκαν οδηγίες Γραμματικής από τον Τριανταφυλλίδη και ολιγοσέλιδος Οδηγός διδασκαλίας ειδικά για τα Ψηλά Βουνά.
Κυκλοφορούν 13 νέα αναγνωστικά «εἰς τὴν κοινὴν ὁμιλουμένην γλῶσσαν, ἀπηλλαγμένην παντὸς ἀρχαϊσμοῦ ἢ ἰδιωτισμοῦ. ἁπλᾶ καὶ σαφῆ κατὰ τὴν γλῶσσαν καὶ τὸ ὕφος.» .
Παρ' όλο που το βιβλίο είναι γραμμένο σε τριτοπρόσωπη γραφή , συχνά μεταπηδά σε πρωτοπρόσωπη (προσωπικές σκέψεις των παιδιών, μα και ζώων· μας μιλά η αλεπού, ο λύκος, ο σκύλος).
Τα αναγνωστικά της Μεταρρύθμισης και ειδικά τα Ψηλά Βουνά ξεσήκωσαν θύελλα διαμαρτυριών από τους αντιδημοτικιστές, κυρίως από καθηγητές, όπως οι Γεώργιος Χατζιδάκις και Ανδρέας Σκιάς.
Η νομοθεσία της Μεταρρύθμισης δεν όριζε ένα μόνον αναγνωστικό υποχρεωτικό για κάθε τάξη, αλλά έδινε δυνατότητα επιλογής στους διδάσκοντες ανάμεσα σε εγκεκριμένα αναγνωστικά.
Εκτός από τα φυλλάδια Γραμματικής, τυπώθηκε και στάλθηκε σε όλα τα σχολεία, ξεχωριστό φυλλάδιο με τίτλο Ὀδηγίαι διὰ τὴν διδασκαλίαν τοῦ ἀναγνωστικοῦ τῆς Γ' δημοτικοῦ, 'Τὰ ψηλὰ βουνά.
«Ἔλεγε τὰ πρόβατα π ρ ά τ α, τὸ ροῦχο σ κ τ ί, τὸ πάλι τὸ ἔλεγε μ ά τ α καὶ τὰ γίδια τὰ ἴ δ ι α» .
Οι πρώτες βουλγάρικες δυνάμεις πέρασαν τα σύνορα στις 18 Οκτωβρίου 1912 με την 2η βουλγάρικη στρατιά να κινείται προς την Αδριανούπολη, την 1η βουλγάρικη στρατιά του στρατηγού Βασίλι Κουντίτσεφ προς τον δρόμο Αδριανούπολη - Κιρ-κιλίζ, με σκοπό να τον κλείσει και την 3η στρατιά του Ντιμιτρίεφ να κατευθύνεται προς τον ορεινό όγκο της Στράντζας.
Η μάχη έλαβε χώρα από τις 22 έως τις 24 Οκτωβρίου 1912, στη πόλη Κιρκ Κιλισέ της Ανατολικής Θράκης που σήμερα στα τουρκικά ονομάζεται Κιρκλάρελι, γνωστή στους Έλληνες και ως οι Σαράντα Εκκλησιές, και έληξε με νίκη του βουλγάρικου στρατού, ο οποίος συνέχισε απρόσκοπτα πλέον, την πορεία του προς την απελευθέρωση της Αδριανούπολης.
Με το ξέσπασμα του Α' Βαλκανικού πολέμου, η μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη της Βουλγαρίας υπό τον στρατηγό Ιβάν Φίτσεβ, κατευθύνθηκε στην Ανατολική Θράκη με σκοπό την κατάληψη της Αδριανούπολης και την αποκοπή του ανεφοδιασμού του Οθωμανικού στρατού από την Κωνσταντινούπολη.
Η μάχη του Κιρκ Κιλισέ γνωστή και ως μάχη του Λόζενγκραντ ήταν η δεύτερη μάχη μεταξύ του Βασιλείου της Βουλγαρίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας που δόθηκε στα πλαίσια του Α' Βαλκανικού πολέμου.
Στο δρόμο προς την Αδριανούπολη, η 1η και 3η βουλγάρικη στρατιά συγκρούστηκαν έξω από το Κιρκ Κιλισέ με την Οθωμανική Στρατιά της Θράκης υπό τον Αμπντουλάχ Πασά.
Το 1483 ο αρχηγός των «στρατιωτών» της Ζακύνθου Θεόδωρος Παλαιολόγος ειδοποιεί τη γερουσία της Γαληνοτάτης ότι οι υποτελείς του Αντωνίου Τόκκου προτιμούν να κυβερνώνται από τη Βενετία.
Ή βενετική γερουσία δικαιολογούμενη στον Σουλτάνο για την κατάληψη των δύο νησιών υποστήριξε ότι η πράξη αυτή είχε σκοπό να σταματήσει την πειρατεία προς όφελος και των δύο μερών, ενώ ζήτησε αμέσως διαπραγματεύσεις με την Πύλη για να σώσει το εμπόριο με την ανατολή.
Αποτέλεσμα ήταν να υπογραφεί στην Κωνσταντινούπολη συνθήκη στις 22 'Απριλίου 1484 όπου αποφασίσθηκε οι μεν Τούρκοι να πάρουν την Κεφαλλονιά οι δε Βενετοί να κρατήσουν τη Ζάκυνθο πληρώνοντας στον Σουλτάνο πεντακόσια δουκάτα σαν φόρο υποτέλειας.
Όταν ο Σουλτάνος αποφάσισε να κατακτήσει και το τελευταίο Λατινικό κρατίδιο στον Ελλαδικό χώρο, την Παλατινή Κομητεία Κεφαλληνίας και Ζακύνθου, έστειλε το 1479 στο Ιόνιο τον τουρκικό στόλο υπό την αρχηγία του Γκεντίκ Αχμέτ Πασσά.
Ο Λεονάρδος Γ' Τόκκος αφού πούλησε διάφορα κτήματά του σε πλούσιους Βενετούς έναντι 70.000 δουκάτων, έφυγε μαζί με την οικογένειά του και τους αδελφούς του Αντώνιο και Ιωάννη με βενετικό πλοίο για τον Τάραντα της Ιταλίας.
Οι Τούρκοι κυρίευσαν τα δύο νησιά για τρία περίπου χρόνια προξενώντας τεράστιες καταστροφές ερημώνοντας τον τόπο και αιχμαλωτίζοντας και φονεύοντας πολλούς από τους εναπομείναντες κατοίκους.
Ο Αντώνιος Τόκκος κυρίευσε τα δύο νησιά το 1482 σχετικά εύκολα διότι στη μεν Κεφαλλονιά η φρουρά τών Τούρκων ήταν ανίσχυρη και δεν αντέταξε σοβαρή άμυνα στη δύναμη των Καταλανών, στη δε Ζάκυνθο εγκατάλειψε το νησί πριν από την αποβίβασή τους.
Εγκαταστάθηκε αμέσως στο Κάστρο του Αγίου Γεωργίου της Κεφαλονιάς και προσπάθησε να ανασυγκροτήσει τη διοίκηση της χαμένης Παλατινής Κομητείας συνεχίζοντας όμως να καταπιέζει τον ελληνικό πληθυσμό.
Το 1482 διατάσσεται ο Βενετός προβλεπτής τής Με­θώνης να στείλει στρατό και να κυριεύσει τη Ζάκυνθο όπου ο Αντώνιος είχε αφήσει μια μικρή φρουρά Καταλανών.
Την άνοιξη του 1481 ο στόλος του Λεονάρδου με ναύαρχο τον Μπερνάρντο Βιγιαμαρίν ξεκίνησε για την κατάληψη των δύο νησιών έχοντας την εντολή να τα κυριεύσουν χωρίς πόλεμο.
Στην ιστορία αναφέρεται για πρώτη φορά σαν Κυβερνήτης της Γαλέρας που έστειλε ο μεγαλύτερος αδελφός του Λεονάρδος Γ', Παλατινός κόμης Κεφαλληνίας και Ζακύνθου στο Νεγκρεπόντε για να βοηθήσει τους Βενετούς στον αγώνα τους ενάντια στους Τούρκους κατά τη διάρκεια του Βενετο-Τουρκικού πολέμου το 1470.
Ήταν δευτερότοκος γιος του Καρόλου Β Τόκκου, Παλατινού Κόμητος Κεφαλληνίας και Ζακύνθου, Δεσπότη Άρτας και Δούκα Λευκάδας και της Ραμοντίνας Βεντιμίλια θυγατέρας του κόμητος Ιωάννου Βεντιμίλια.
Μέχρι το φθινόπωρο του 1913, ο Ουέρτα είχε αντικαταστήσει πλήρως τη σύνθεση του υπουργικού συμβουλίου και ο Μονδραγκόν και ο Ρέγιες έχασαν τις θέσεις τους.
Νέες προεδρικές εκλογές ήταν προγραμματισμένες για τις 26 Οκτωβρίου, αλλά παραβιάζοντας τη συμφωνία που είχε συναφθεί, ο Φέλιξ Ντίας στάλθηκε για αποστολή στην Ιαπωνία.
Έτσι ο Ουέρτα προσπάθησε να περιβάλλει τον εαυτό του με άτομα που ήταν προσωπικά πιστά σε αυτόν για να παραμείνει στην εξουσία, διατηρώντας την επίφαση της τήρησης του συντάγματος.
Τα μέλη του Κογκρέσου ζήτησαν έρευνα για την εξαφάνιση του Ντομίνγκες και απείλησαν να μετακινηθούν από την Πόλη του Μεξικού σε ένα ασφαλέστερο μέρος - αυτό ήταν ένας σαφής υπαινιγμός της πιθανότητας μετακίνησης σε έδαφος Συνταγματικών.
Επιπλέον, ο Ουέρτα έκανε ό, τι μπορούσε για να περιπλέξει την εκλογική διαδικασία και λόγω της χαμηλής συμμετοχής, οι προεδρικές εκλογές κηρύχθηκαν άκυρες.
Αρνητικά συναισθήματα υπήρχαν επίσης στην κυρίαρχη ελίτ, κάποιοι από τους οποίους άρχισαν να θεωρούν τον στρατηγό Μπερνάρδο Ρέγιες ως διάδοχο του Ντίας.
Ωστόσο, οι υποστηρικτές του Ρέγιες δεν ήταν διατεθειμένοι να αντιταχθούν ανοιχτά στην επανεκλογή του Ντίας, οπότε πρότειναν τον Ρέγιες ως υποψήφιο αντιπρόεδρο στις εκλογές του 1910.
Οι εργαζόμενοι των κλωστοϋφαντουργικών επιχειρήσεων πέτυχαν πολλές παραχωρήσεις: η εργάσιμη ημέρα μειώθηκε σε 10 ώρες την ημέρα και 9 ώρες τη νύχτα, θεσπίστηκε άδεια 15 ημερών και δεν επιτρεπόταν η απασχόληση παιδιών κάτω των 14 ετών (όλες αυτές οι παραχωρήσεις ήταν εθελοντικές για τους εργοδότες).
Στην Πόλη του Μεξικού, δημιουργήθηκε το «Σπίτι των εργαζομένων του κόσμου» το οποίο εξέδωσε τη δική του εφημερίδα και είχε αντίκτυπο σε χιλιάδες εργαζόμενους.
Μέχρι το καλοκαίρι του 1913, το καθεστώς Ουέρτα αναγνωρίστηκε από χώρες όπως η Αγγλία, η Γαλλία, η Ρωσία, η Γερμανία, η Αυστροουγγαρία, η Ισπανία, η Κίνα και η Ιαπωνία.
Από τις μεγάλες παγκόσμιες δυνάμεις, το δικτατορικό καθεστώς δεν έλαβε αναγνώριση μόνο από τις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου τον Μάρτιο ανέλαβε καθήκοντα ένας νέος πρόεδρος, ο Γούντροου Ουίλσον, ο οποίος είχε τη φήμη του υπερασπιστή των δημοκρατικών αξιών.
Καθώς οι ΗΠΑ επέβαλαν εμπάργκο όπλων στο Μεξικό, η κυβέρνηση Ουέρτα απέστειλε εκπροσώπους στην Ευρώπη και στην Ιαπωνία για να προμηθευτεί τουφέκια και πυρομαχικά.
Το 1900, εμφανίστηκε το πρώτο εκτεταμένο κίνημα αντιπολίτευσης στο Μεξικό, στόχος του οποίου δεν ήταν να αλλάξει το καθεστώς Ντίας, αλλά να το εξαλείψει πλήρως.
Η Μεξικανική Επανάσταση , γνωστή και ως Μεξικανικός Εμφύλιος Πόλεμος , ήταν ένας μεγάλος ένοπλος αγώνας που διήρκεσε περίπου από το 1910 έως το 1920 και άλλαξε ριζικά την μεξικάνικη κουλτούρα επιφέροντας δραστικές κυβερνητικές μεταβολές.