polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Εμίλιο Λιζάρδο/Λόρδος Τζον Γουόρφιν, έναν Ιταλό φυσικό που έχει καταληφθεί από έναν κακό εξωγήινο, τον οποίο έπαιξε στην καλτ ταινία του 1984 Οι περιπέτειες του Μπακαρού Μπανζάι στην 8η διάσταση.
Το 2002, αφηγήθηκε το σίκουελ επεισόδιο ' , ένα ντοκιμαντέρ σχετικό με την εμβρυική ανάπτυξη, ενώ το 2004, απεικόνισε τον ηθικό, άκαμπτο πατέρα του Άλφρεντ Κίνσεϊ στη βιογραφική ταινία –του ίδιου έτους– – Ας μιλήσουμε για το σεξ.
Το 2006, ο Λίθγκοου είχε έναν μικρό ρόλο στη νικητήρια με βραβείο Ακαδημίας ταινία , ως Τζέρι Χάρις, ένας παραγωγός ταινιών που προσφέρει στην Ντίνα Τζόουνς έναν κινηματογραφικό ρόλο.
Στη θεατρική σκηνή, έχει εμφανιστεί σε παραγωγές του Μπροντγουέι, συμπεριλαμβανομένων των μουσικών διασκευών των έργων Σκοτεινοί δολοφόνοι και Απατεώνες και τζέντλεμεν.
Το 1973, ο Λίθγκοου έκανε την πρώτη του εμφάνιση –στο Μπροντγουέι– στο έργο του Ντέιβιντ Στόρι , για το οποίο έλαβε και Τόνυ και βραβείο ως «Καλύτερος Εξέχων Ηθοποιός σε Παράσταση».
Το επόμενο έτος πρωταγωνίστησε με τη Λιν Ρεντγκρέιβ στο έργο και το 1976 πρωταγωνίστησε με τη Μέριλ Στριπ στο έργο Ανάμνηση από δύο Δευτέρες του Άρθουρ Μίλερ.
Επιπροσθέτως, ο Λίθγκοου υπήρξε υποψήφιος για βραβείο Έμμυ Ζώνης για την κατηγορία «Εξαιρετικός Υποστηρικτικός Ηθοποιός σε Σειρά Περιορισμένης Διάρκειας ή Σπέσιαλ» για το έργο και για δύο βραβεία Έμμυ για την κατηγορία «Εξαιρετικός Πρωταγωνιστής σε Μίνι ή Σπέσιαλ Σειρά» για τα έργα και ' .
Έχει λάβει δύο βραβεία Τόνυ, έξι βραβεία Έμμυ, δύο βραβεία Χρυσών Σφαιρών, τρία βραβεία Σωματείου Ηθοποιών, ένα βραβείο Αμερικανικής Κωμωδίας, τέσσερα βραβεία , και ήταν υποψήφιος για δύο βραβεία της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου και τέσσερα βραβεία Γκράμι.
Στην τηλεόραση, ο Λίθγκοου είναι πιθανώς ευρύτερα γνωστός για τον πρωταγωνιστικό του ρόλο ως Ντικ Σόλομον στο σίτκομ του τηλεοπτικού δικτύου με τίτλο 3 .
Ήταν υποψήφιος για βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης για την κατηγορία «Εξαιρετικός Πρωταγωνιστής σε Κωμική Σειρά», για καθέναν από τους έξι κύκλους του προγράμματος, και νίκησε τρεις φορές· το 1996, το 1997 και το 1999.
Το 2002, ο Λίθγκοου κέρδισε ένα βραβείο Τόνυ ως «Καλύτερος Πρωταγωνιστής σε Μουσικοχορευτικό Έργο» για την απεικόνιση του Τζέι Τζέι Χάνσεκερ στη διασκευή –του Μπροντγουέι– της ταινίας Σκοτεινοί Δολοφόνοι, του 1957.
Ανακοινώθηκε τον Φεβρουάριο του 2014 ότι θα επέστρεφε στο Θέατρο Ντελακόρτ του Σέντραλ Παρκ και στο θεατρικό πρόγραμμα για τη θερινή περίοδο του 2014 για τον ρόλο του τίτλου του έργου Βασιλιάς Λιρ του Σέξπιρ, σκηνοθετημένο από τον βραβευμένο με Τόνυ νικητή Ντάνιελ Σάλιβαν.
Εμφανίστηκε στο σόλο έργο : , το οποίο έκανε πρεμιέρα στο Μπροντγουέι στις 11 Ιανουαρίου του 2018, στο Θέατρο Αμέρικαν Έρλαϊνς, σε σενάριο του Λίθγκοου.
Ο Λίθγκοου έχει εκτελέσει το έργο αυτό σε πολλές περιοχές των ΗΠΑ, ξεκινώντας από το Θέατρο Λίνκολν Σέντερ το 2008, με μία επανεμφάνιση στο Λίνκολν Σέντερ να είναι προγραμματισμένη για τον Απρίλιο έως τον Μάιο του 2019.
Ως επικεφαλής επιστήμονας, υπεύθυνος για την πυρηνική έρευνα που περιλαμβάνει πλουτώνιο, παίρνει ένα μάθημα από τον έφηβο γιο της νέας του κοπέλας σχετικό με τον ηθικό κίνδυνο πραγματοποίησης καθαρής έρευνας, η οποία σίγουρα θα οδηγήσει στον θάνατο και την καταστροφή.
Ο Λίθγκοου απεικόνισε τον Ουίνστον Τσόρτσιλ στη δραματική σειρά του Το Στέμμα , ρόλος για τον οποίο κέρδισε ένα βραβείο Σωματείου Ηθοποιών και ένα βραβείο Έμμυ.
Ο Λίθγκοου επέστρεψε στο Μπροντγουέι ως Τζόζεφ Άλσοπ στην παραγωγή –της εταιρείας – του νέου θεατρικού έργου του Ντέιβιντ Όμπερν, με τις ανεπίσημες προβολές να ξεκινούν στις 4 Απριλίου του 2012.
Τον Σεπτέμβριο του 2009, ο Λίθγκοου συμμετείχε στο καστ της τηλεοπτικής σειράς Ντέξτερ ως Άρθουρ Μίτσελ, ένας κατά συρροήν δολοφόνος και τιμωρός του Ντέξτερ Μόργκαν.
Ο χαρακτήρας ήταν ελαφρώς βασισμένος στον πραγματικό σκηνοθέτη/χορογράφο Μάικλ Μπένετ, ο οποίος είναι περισσότερο γνωστός για τη δουλειά του στα έργα και .
Ο Λίθγκοου πρωταγωνίστησε με την Τζένιφερ Ίλι στην κωμωδία του Ντάγκλας Κάρτερ Μπιν & , η οποία παρουσιάστηκε στο Οφ Μπροντγουέι από την εταιρεία , από τις 22 Φεβρουαρίου του 2010 έως τις 4 Απριλίου του ίδιου έτους.
Το 2004 και το 2007, ο Λίθγκοου έκανε την πρώτη εμφάνιση του χαρακτήρα ενός ελέφαντα στο έργο –της νοσοκόμας Μέιμπελ Μπάντζ–, με την υποστήριξη των εταιρειών και , αντίστοιχα.
Το 1976, συμμετείχε σε έναν κεντρικό ρόλο στο έργο Εφιάλτης από το παρελθόν του Μπράιαν Ντε Πάλμα, με τον Κλιφ Ρόμπερτσον και τη Ζενεβιέβ Μπιζόλντ, ως μακροπρόθεσμος επιχειρηματικός εταίρος Ρόμπερτ Λασάλ.
Αργότερα, έπαιξε τον ρόλο του Αμερικανού διαστημικού μηχανικού Ουόλτερ Κέρναου στην ταινία 2010: Το έτος της παγκόσμιας συμφιλίωσης, σίκουελ της κλασικής ταινίας επιστημονικής φαντασίας 2001: Η οδύσσεια του διαστήματος.
Το 1986, ο Λίθγκοου έλαβε βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης για την κατηγορία «Εξαιρετικός Γκεστ Ηθοποιός σε Δραματική Σειρά» για την εμφάνισή του στο επεισόδιο της σειράς ανθολογίας .
Στις 5 Μαρτίου του 2009, ο Λίθγκοου έκανε μία κάμεο εμφάνιση στο σατιρικό σίτκομ του 30 , στο επεισόδιο , , με αρκετές αναφορές για τον ρόλο του στο έργο Χάρι ο απίθανος.
Το 2007, ο Λίθγκοου έπαιξε τον Μαλβόλιο στην παραγωγή της με τίτλο Δωδέκατη νύχτα, στο Θέατρο Κουρτγιάρντ της πόλης Στράτφορντ–απόν–Έιβον του Ηνωμένου Βασιλείου.
Εμφανίστηκε στη λονδρέζικη παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου τον χειμώνα του 2012/13 ως αστυνομικός δικαστής Ινίας Πόσκετ σε μία αναβίωση του έργου του Άρθουρ Γουίνγκ Πινέρο.
Το 2008 έως και το 2009, ο Λίθγκοου έπαιξε τον Τζόου Κέλερ σε μία αναβίωση –του Μπροντγουέι– του έργου Ήταν όλοι τους παιδιά μου του Άρθουρ Μίλερ.
Πρόσφατες ανασκαφές και οι αναλύσεις που ακολούθησαν, υποδεικνύουν ότι η δομή που σήμερα έχει ύψος μόλις 9 μέτρα και βάση 104,6 μέτρων, σχεδιάστηκε ως βαθμιδωτή πυραμίδα.
Υπό το φως αυτών των ανακαλύψεων, οι μελετητές σήμερα πιστεύουν ότι η πυραμίδα δεν ήταν ημιτελής αλλά στην αρχική της μορφή είχε μέγεθος σχεδόν σαν εκείνη της Πυραμίδας του Μυκερίνου, της τρίτης μεγαλύτερης πυραμίδας του συγκροτήματος πυραμίδων της Γκίζας.
Η σημερινή κατάσταση οφείλεται ότι αρχίζοντας από την εποχή του Νέου Βασιλείου και κατόπιν στη ρωμαϊκή και κοπτική εποχή, το μνημείο αποτέλεσε πηγή άντλησης πέτρας.
Η τοποθεσία βρίσκεται πάνω σε ένα λόφο από ασβεστόλιθο με θέα το Δέλτα του Νείλου, όπου βρίσκεται η Πυραμίδα του Ρετζεντέφ, που στα αρχαία αιγυπτιακά είχε το όνομα «Στερέωμα του Ρετζεντέφ», γιου και διαδόχου του Χέοπα της Τέταρτης Δυναστείας.
Ο Ρετζεντέφ επέλεξε αυτή τη τοποθεσία ίσως για να απομακρυνθεί από τη νεκρόπολη της Μέμφιδος λόγω δυναστικών προβλημάτων ή για να επανασυνδεθεί με τις παραδόσεις της Τρίτης Δυναστείας, ή και για τους δύο λόγους.
Η γαλλό-ελβετική αρχαιολογική αποστολή που δραστηριοποιείται στο Αμπού Ροάς από το 1995, έφερε στο φως ίχνη του τελετουργικού διαδρόμου μήκους περίπου 1500 μέτρων, που συνέδεε το ταφικό ναό, διάδρομος ο οποίος ήταν κατασκευασμένος από άψητους πλίνθους, με το ναό της κοιλάδας δίπλα στην όχθη του Νείλου.
Τέλος, στην τοποθεσία υπάρχουν δύο ακόμα νεκροταφεία, το ένα χρονολογείται από την Πρώτης Δυναστείας, όπου βρέθηκαν αντικείμενα που φέρουν τα ονόματα των Αχά και Ντεν, και το άλλο με αξιωματούχους της 4ης Δυναστείας.
Ο προσδιορισμός της ταυτότητας της πυραμίδας κατέστη δυνατός από την ανακάλυψη των υπολειμμάτων περίπου είκοσι αγαλμάτων του ταφικού ναού, μεταξύ των οποίων κάποια της συζύγου του Ρετζεντέφ βασίλισσας Χεντετκά.
Τα τρένα μπορούν επίσης να λειτουργούν αποκλειστικά με ηλεκτρονικούς υπολογιστές, καθιστώντας μία από τις πρώτες εγκαταστάσεις του συστήματος « » της , εξαλείφοντας την ανάγκη για ανθρώπινο χειριστή.
Άλλα συστήματα εκμεταλλεύτηκαν πλήρως την αυτοματοποιημένη λειτουργία και το του Βανκούβερ έχει αυτοματοποιηθεί από το 1985 χωρίς δυσκολίες.) Τα τρένα γραμμής έχουν μόνο έναν υπάλληλο, σε αντίθεση με τις περισσότερες άλλες γραμμές του μετρό , οι οποίες φέρουν τόσο έναν φύλακα στο πίσω μέρος, ο οποίος χειρίζεται τις πόρτες του τρένου, και ένα χειριστή, ο οποίος οδηγεί το τρένο από μπροστά.
Η γραμμή 4 , ωστόσο, χρησιμοποίησε έναν μόνο φορέα εκμετάλλευσης μόνο από τον Οκτώβριο του 2016.) Στην πράξη, τα τρένα γραμμής οδηγούνται μόνα τους Ο χειριστής παρακολουθεί τις λειτουργίες τους και ελέγχει τις πόρτες.
Ένα χαρακτηριστικό, το οποίο δεν εφαρμόστηκε την εποχή του ανοίγματος της γραμμής , είναι το αυτοματοποιημένο σύστημα αναγγελιών επόμενης στάσης, το οποίο εισήχθη τον Ιανουάριο του 2008 (πράγμα που σημαίνει ότι οι χειριστές δεν χρειάζεται πλέον να καλέσουν στάσεις χειροκίνητα).
Τα 7 τρένα με αυτοκινητάμαξες που χρησιμοποιούνται αποκλειστικά για τη γραμμή αναπτύχθηκαν από την Αστική Συγκοινωνία , που τότε ήταν μια δημόσια επιχείρηση στο Οντάριο, αλλά αργότερα πωλήθηκε στην .
Η επιχειρησιακή πρόταση είχε αρχικά λίγους καρπούς - ένα πιλοτικό σχέδιο που προτάθηκε για το Χάμιλτον ακυρώθηκε μετά από συνάντηση με πολλούς δημόσιους αντιπάλους και τα μόνα άλλα συστήματα διαμετακόμισης που χρησιμοποίησαν την τεχνολογία, που ονομαζόταν το Σύστημα Διαμεσολαβητικής Διαμετακόμισης , τότε ήταν του το και το στο Ντιτρόιτ.
Μετά την ανάληψη της από τη , ανασχεδίασε την τεχνολογία με νεότερα, μακρύτερα αυτοκίνητα, που χρησιμοποιούνται για την επέκταση του δικτύου καθώς και για νέες εγκαταστάσεις σε όλο τον κόσμο.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η εργάζονταν σε σχέδια για επέκταση του δικού της δικτύου με μια σειρά συστημάτων τραμ χρησιμοποιώντας ένα νέο και πολύ διευρυμένο σχέδιο τραμ, το Καναδικό Ελαφρύ Σιδηροδρομικό Όχημα .
Η κυβέρνηση του Οντάριο, υπεύθυνη για το δίκτυο , αναζητούσε έναν τόπο δοκιμών για το σύστημα και ζήτησε από το να το χρησιμοποιήσει για ένα από τα προγραμματισμένα έργα του, επιλέγοντας την επέκταση του .
Η αρνήθηκε αρχικά να κάνει την αλλαγή, υποστηρίζοντας ότι ήταν και η λανθασμένη λύση και ότι από τότε που άρχισε η κατασκευή της γραμμής, θα ήταν σπατάλη χρημάτων.
Ωστόσο, καθώς η κυβέρνηση του Οντάριο παρέχει το 75% της χρηματοδότησης για τη γραμμή, αλλάξαν γνώμη όταν η κυβέρνηση απείλησε τότε να μειώσει τη χρηματοδότηση.
Τα σχέδια για εκσυγχρονισμό και επέκταση - είτε για να μετατραπεί η γραμμή στη χρήση σύγχρονων ελαφρών σιδηροδρομικών οχημάτων είτε για να κλείσει η γραμμή και να επεκταθεί περαιτέρω η Γραμμή 2 - στο - έχουν συζητηθεί εδώ και πάνω από μια δεκαετία από την πόλη του Τορόντο.
Τον Σεπτέμβριο του 2013, η κυβέρνηση του Οντάριο, υπό τον πρωθυπουργό , ανακοίνωσε ότι θα χρηματοδοτήσει την επέκταση της Γραμμής 2 στο κέντρο της πόλης του Σκάρμπορο κατά μια νέα ευθυγράμμιση, η οποία θα οδηγήσει στο ενδεχόμενο κλείσιμο της Γραμμής 3.
Τρία χρόνια μετά το άνοιγμα της, η ανακαίνισε το νοτιοδυτικό άκρο της στο σταθμό , διότι η κυκλική τροχιά επιστροφής, που σχεδιάστηκε για μονοκατευθυντικά τραμ σύμφωνα με το προηγούμενο σχέδιο δεν ήταν βολική για τα αμφίδρομα τρένα , με σοβαρό κίνδυνο εκτροχιασμών των τρένων.
Αντικαταστάθηκε με μια ενιαία τερματική τροχιά και ο σταθμός λειτουργούσε, με μία πλευρά για επιβίβαση και μία άλλη πλευρά για την αποβίβαση, αν και η πλευρά επιβίβασης χρησιμοποιείται επίσης για την αποβίβαση κατά τις ώρες εκτός αιχμής και τα σαββατοκύριακα.
Το 1972, η επαρχιακή κυβέρνηση ανακοίνωσε το -, σχέδιο για την κατασκευή ενός ενδιάμεσου συστήματος μεταφορικής ικανότητας στο προαστιακό Τορόντο, χρησιμοποιώντας το πειραματικό - .
Μετά από μία οικονομική ύφεση που βίωσε και μερικές αποτυχημένες προσπάθειες να δημοσιεύσει τη μουσική της απευθύνθηκε στον Φέρντιναντ Χίλερ και την Κλάρα Σούμαν, να τη βοηθήσουν στον κόσμο της μουσικής.
Εξ αιτίας του παππού της, Γιόζεφ Στίλερ, η Λανγκ ήρθε σε επαφή με μεγάλους καλλιτέχνες της εποχής όπως ο Φέλιξ Μέντελσον και ο Φέρντιναντ Χίλερ, οι οποίοι χρησιμοποίησαν τις διασυνδέσεις του για να δημοσιεύσει τα έργα της.
Είχε περιγραφεί από μικρή ηλικία ότι είχε αδύναμο οργανισμό έτσι κατά τη διάρκεια της νεαρής της ηλικίας προσπαθούσε και να ασχοληθεί με τα μαθήματά της αλλά και να φροντίζει την υγεία της.
Παράδειγμα αυτού ήταν όταν σε μία εκτέλεσή της μπροστά στο βασιλιά και τη βασίλισσα της Βαυαρίας, Καρολίνα Αυγούστα, πρόσεξε την κατάσταση της υγεία της και της κανόνισε να πάει στις Γερμανικές Άλπεις για να αναρρώσει.
Ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός της Μακεδονίας , συχνά αναφερόμενος ως Εθνικός Απελευθερωτικός Στρατός της Μακεδονίας, ήταν ένας κομμουνιστικός αντιστασιακός στρατός που σχηματίστηκε στη σημερινή Βόρεια Μακεδονία κατά τη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου στην Γιουγκοσλαβική Μακεδονία.
Ο όρος χρησιμοποιείται επίσης για να υποδηλώσει τη συμμετοχή των Σλαβομακεδόνων στους Γιουγκοσλάβους Παρτιζάνους καθώς και άλλων κομμουνιστικών οργανώσεων αντίστασης που λειτουργούσαν στη Μακεδονία κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Το πλήρες επίσημο όνομα του κινήματος ήταν ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός και οι Διμοιρίες Παρτιζάνων της Γιουγκοσλαβίας (σερβοκροατικά: Ναροντνοοσλοπμοντιλατσκα βοϊσκα ι παρτιζανσκι οντραντι Γιουγοσλαβιγιε, σλοβένικα: Ναροντνοοσβομποντιλνα βοϊσκα ιν παρτιζανσκι οντρεντι Γιουγκοσλαβιγιε, σλαβομακεδόνικα: (Ναροντνοοσλομποντιτελνα βοϊσκα ι παρτιζανσκι οντρντι να Γιουγκοσλαβιγια)).
Στις 11 Νοεμβρίου 1943 δημιουργήθηκε στη βορειοδυτική Μακεδονία η 1η Μακεδονική Κοσοβάρικη Ταξιαρχία, με τη συγχώνευση δύο ταγμάτων από την Μακεδονία του Βαρδάρη και ενός τάγματος από το Κοσσυφοπέδιο.
Η δεύτερη, μεγαλύτερη σλαβομακεδονική στρατιωτική μονάδα ήταν η 2η Μακεδονική Ταξιαρχία, που σχηματίστηκε στις 22 Δεκεμβρίου 1943, δίπλα στα σύνορα της ελληνικής Μακεδονίας.
Αυτές οι τρεις ταξιαρχίες ήταν ο πυρήνας του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού της Μακεδονίας, ο οποίος μετά από συνεχείς μάχες έγινε ισχυρότερος αριθμητικά.
Από 7.000 παρτιζάνους στα τέλη του 1943, μέχρι τις τελικές στρατιωτικές επιχειρήσεις στον εθνικοαπελευθερωτικό πόλεμο της Γιουγκοσλαβίας τον Απρίλιο του 1945, ο Λαϊκός Απελευθερωτικός Στρατός της Μακεδονίας είχε αυξηθεί σε τρία Σώματα, επτά μεραρχίες και τριάντα ταξιαρχίες, με συνολικά 100.000 τακτικούς στρατιώτες.
Η αντίσταση κατά του Άξονα ξεκίνησε στις 11 Οκτωβρίου 1941, με την εμφάνιση των Μακεδονικών Παρτιζάνων στρατιωτικών μονάδων οι οποίες, κατά τη διάρκεια του πολέμου, εξελίχτηκαν στον Λαϊκό Απελευθερωτικό Στρατό της Μακεδονίας.
Η ημερομηνία της δημιουργίας της κύριας μονάδας του, του τάγματος του Μιρτσε Ατσεφ, στις 18 Αυγούστου 1943 στο Όρος Σλαβεϊ, μεταξύ Οχρίδας, Λίμνης Οχρίδας και Κιτσέβου, γιορτάζεται επίσημα στη Βόρεια Μακεδονία ως Ημέρα του Ενόπλων Δυνάμεων της Βόρειας Μακεδονίας.
Ο στρατός ήταν υπό την ηγεσία του Κεντρικού Αρχηγείου του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού και των Παρτιζάνων Μονάδων της Μακεδονίας, με επικεφαλής τον Μιχαηλο Αποστολσκι.
Στις 23 Φεβρουαρίου 1991 εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Αγίου Γεωργίου Σελληναρίου και χειροτονήθηκε Διάκονος και αργότερα Πρεσβύτερος , από τον Μητροπολίτη Πέτρας και Χερρονήσου Νεκτάριο.
Από το 1994 διακόνησε ως εφημέριος στον Μητροπολιτικό Ναό Μεγάλης Παναγίας Νεαπόλεως και από το 1997 ανέλαβε τη διεύθυνση του Εκκλησιαστικού Πνευματικού Κέντρου του Αγίου Νικολάου.
Έχει διατελέσει Αντιπρόεδρος του Συνδέσμου Κρητών Θεολόγων , Αντιπρόεδρος της Εταιρείας Προστασίας Ανηλίκων και της Εταιρείας Αποφυλακιζομένων Νομού Λασιθίου, Μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Εταιρείας Στήριξης ατόμων με ειδικές ανάγκες της Περιφέρειας Κρήτης «Ὁ Άγιος Τίτος» και Πρόεδρος του Σωματείου «Οι φίλοι του παιδιού Κρήτης», το οποίο εδρεύει στη Νεάπολη.
Ο Αρχιεπίσκοπος Ευγένιος (κατά κόσμον Ευάγγελος Αντωνόπουλος, Ηράκλειο Κρήτης 14 Φεβρουαρίου 1968) είναι Έλληνας Επίσκοπος του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, τέταρτος Αρχιεπίσκοπος Κρήτης και υπέρτιμος και Έξαρχος Ευρώπης, ως επικεφαλής της ημιαυτόνομης Εκκλησίας της Κρήτης από τον Ιανουάριο του 2022"'.
Στις 26 Μαΐου 2005 εξελέγη Επίσκοπος Κνωσού και Βοηθός του Αρχιεπισκόπου Κρήτης και παράλληλα ανέλαβε και Αρχιγραμματέας της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου της Εκκλησίας της Κρήτης.
Το 1992 έλαβε μεταπτυχιακό δίπλωμα στον τομέα της Ιστορικής Θεολογίας από τμήμα Μεταπτυχιακών Σπουδών της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Στις 6 Ιουνίου 2001 διορίσθηκε Υπογραμματέας της Ιεράς Επαρχιακής Συνόδου της Εκκλησίας Κρήτης και το 2004 ανέλαβε την Διεύθυνση Συντάξεως του Επίσημου Δελτίου της Εκκλησίας Κρήτης «Απόστολος Τίτος».
Σήμερα βρίσκεται στην τρίτη σειρά του και εδώ και δεκαετίες είναι χωρισμένο σε επιμέρους περιοδικά, το καθένα από τα οποία καλύπτει έναν συγκεκριμένο κλάδο της φυσικής.
Λίγο μετά τον θάνατο του Τέιτ το 1950, τα γραφεία του περιοδικού μετακόμισαν στο Εθνικό Εργαστήριο του Μπρουκχέιβεν, στο Λονγκ Άιλαντ, όπου και παραμένουν.
Το 1970 το χωρίσθηκε σε επιμέρους περιοδικά, τα , , και . Το 1993 προστέθηκε και πέμπτο, το , κυρίως ώστε να εξυπηρετηθεί ο τεράστιος όγκος νέων δημοσιεύσεων στο πεδίο της μη γραμμικής δυναμικής.
Η έδρα του περιοδικού παρέμεινε στο Κορνέλ, με αρχισυντάκτη τον . , μέχρι το 1926, και μετά μετακόμισε στο γραφείο του συντάκτη Τζων Τόρενς Τέιτ, στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα.
Κατά την οικονομική ύφεση του Μεσοπολέμου, ο εύπορος επιστήμονας Άλφρεντ Λούμις πλήρωνε ανωνύμως το κόστος δημοσίευσης για συγγραφείς που δεν μπορούσαν να καταβάλουν τα χρήματα.
Ο μητροπολίτης Άρτας Σεραφείμ Ξενόπουλος στο «Δοκίμιον Ιστορικόν περί Άρτης & Πρεβέζης» μας πληροφορεί ότι ο ναός κατασκευάστηκε το 1812 αλλά πυρπολήθηκε μερικώς το 1821 και ανακατασκευάστηκε το 1829 με έξοδα του αρχιμανδρίτη Μεθοδίου.
Ο ναός βρισκόταν στη συνοικία Μονοπώλιο, είχε ένα παρεκκλήσι στο όνομα του Αγίου Νικολάου Παράσχη, το οποίο υπήρξε Μετόχι της Μονής Φανερωμένης και η ενορία αριθμούσε 75 οικίες.
Ο ναός υπήρξε στενά συνδεδεμένος με τον βίο των Όσιων αυτάδελφων Θεοχάρη και Απόστολου, οι οποίοι ήταν τέκνα του Γεωργίου Ντούια, ιερέα στο ναό της Άγίας Σοφίας.
Μετά το θάνατο των γονιών τους, τα δύο αδέλφια φρόντισαν το μικρότερο αδελφό τους μέχρι την ημέρα του γάμου του και μετά αποσύρθηκαν σε ένα μικρό σπίτι κοντά στο ναό της Αγίας Σοφίας.
Ο Θεοχάρης άρχισε να διδάσκει και να μαθαίνει γραφή και ανάγνωση τα μικρά παιδιά της Άρτας στο εκκλησάκι της Παναγιάς της Κασσωπίτρας στην πλατεία Μονοπωλίου, το οποίο λειτουργούσε ως κρυφό σχολείο μέχρι το 1818.
Ο ναός είναι αφιερωμένος στην Κοίμηση της Θεοτόκου, χάρη στην εικόνα «Παναγία η Αγία Σοφία» του 19ου αιώνα, διαστάσεων 1,02 0,67 μ, έργο του Δημήτρη Παπαδιαμάντη.
Στο εσωτερικό ο ναός είναι διακοσμημένος με τοιχογραφίες του 19ου αιώνα με την ιδιοτυπία ότι, οι μεμονωμένοι Άγιοι και οι παραστάσεις του εικονογραφικού προγράμματος περικλείονται μέσα σε έξεργα γύψινα πλαίσια φυτικού μοτίβου.
Το σπουδαιότερο στοιχείο του ναού είναι το ξυλόγλυπτο τέμπλο με ολόγλυφο σκάλισμα το οποίο αποτελεί ένα από τα καλύτερα δείγματα ξυλογλυπτικής των μέσων του 19ου αιώνα στην Ελλάδα.
Ο ναός της Αγίας Σοφίας βρίσκεται πίσω από την πλατεία Μονοπωλίου, στη γωνία των οδών Βασιλέως Κωνσταντίνου και Αγίας Σοφίας, πολύ κοντά στο εκκλησάκι της Παναγιάς της Κασσωπίτρας.
Προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα του Ολυμπιακού με την επιστροφή του και έκανε το ντεμπούτο του στις 4 Ιανουαρίου 2002, αλλά στο υπόλοιπο της σεζόν ήταν κυρίως αναπληρωματικός.
Ωστόσο, παρόλο που μέχρι τις αρχές του 2003/04 ήταν ακόμα η τέταρτη επιλογή, ο συνδυασμός του τραυματισμού του Κατεργιαννάκη, η αναχώρηση του Ελευθερόπουλου και η έλλειψη φόρμας του Γιουράι Μπούτσεκ, τον έφερε στην επιλογή του ως βασικό, στις τελευταίες 12 αγωνιστικές του Πρωταθλήματος.
Έπαιξε σε μόλις έναν αγώνα Πρωταθλήματος, όταν ο Νικοπολίδης ήταν τιμωρημένος και σε τρεις αγώνες του Κυπέλλου, καθώς ο Ολυμπιακός έκανε το νταμπλ.
Τη σεζόν 2005-06, ήταν πάλι αναπληρωματικός του Νικοπολίδη και αγωνίστηκε πάλι σε έναν αγώνα Πρωταθλήματος και έκανε το ντεμπούτο του στο Τσάμπιονς Λιγκ, σε ένα αγώνα εναντίον της Ολιμπίκ Λυών.
Το 1948, ο ίδιος και οι μαθητές του επανεξέτασαν μία έρευνα του 1939 του Σίντνεϊ Ντάνκοφ που προσπάθησε, αλλά απέτυχε, να δείξει ότι οι άπειρες ποσότητες που προκύπτουν στην Κβαντική ηλεκτροδυναμική μπορούν να αλληλοεξουδετερωθούν.
Ο Τομονάγκα εφάρμοσε την υπέρ-πολύωρη θεωρία του και μια σχετικιστική μέθοδο με βάση την μη-σχετικιστική μέθοδο των Βόλφγκανγκ Πάουλι και Φίερζ για να διασαφηνίσει και να επιταχύνει κατά πολύ τους υπολογισμούς.
Τοιουτοτρόπως ο Τομονάγκα ανακάλυψε την μέθοδο της επανακανονικοποίησης ανεξάρτητα από τον Τζούλιαν Σουίνγκερ και υπολόγισε φυσικές παραμέτρους όπως την μετατόπιση Λάμπ ταυτόχρονα.
Δύο χρόνια αργότερα, επέστρεψε στην Ιαπωνία εξαιτίας του ξεσπάσματος του ' Παγκοσμίου Πολέμου, αλλά ολοκλήρωσε το διδακτορικό του για τη μελέτη των πυρηνικών υλικών ως συνέχεια της θέσης του στη Λειψία.
Το 1965 του απονεμήθηκε το Βραβείο Νόμπελ Φυσικής, μαζί με τους Τζούλιαν Σουίνγκερ και Ρίτσαρντ Φάινμαν, για το έργο του στην Κβαντική Ηλεκτροδυναμική, και ειδικότερα για την ανακάλυψη της μεθόδου επανακανονικοποίησης.
Σιν-Ιτίρο Τομονάγκα ήταν ένας Ιάπωνας φυσικός, σημαντικός στην ανάπτυξη της κβαντικής ηλεκτροδυναμικής, στον οποίο απονεμήθηκε για την εργασία του Βραβείο Νόμπελ Φυσικής το 1965 μαζί με τους Ρίτσαρντ Φάινμαν και Τζούλιαν Σουίνγκερ.
Σε αναγνώριση της προσφοράς των τριών βραβεύσεων με Νόμπελ, τα χάλκινα αγάλματα των Σιν-Ιτίρο Τομονάγκα, Λίο Έσάκι, και Μακότο Κομπαγιάσι ανεγέρθηκαν στο Κεντρικό Πάρκο του Αζούμα 2 στην Τσουκούμπα, Ιμπαράκι το 2015.
Σύμφωνα με την έκθεση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ για το 2013 σχετικά με την ανταγωνιστικότητα και την τουριστική κίνηση, η τουριστική βιομηχανία της Κύπρου κατατάσσεται στην 29η θέση παγκοσμίως όσον αφορά τη συνολική ανταγωνιστικότητα.
Με μερικές από τις πιο δημοφιλείς και καθαρότερες παραλίες στην Ευρώπη, μεγάλο μέρος της τουριστικής βιομηχανίας βασίζεται σε "θαλάσσιο ήλιο και άμμο" για να προσελκύσει τουρίστες.
Ενώ τα περισσότερα ανατολικά θέρετρα όπως ο Πρωταράς και η Αγία Νάπα βρίσκονται αδρανοποιημένα τους χειμερινούς μήνες, η δυτική πλευρά του νησιού παραμένει ανοιχτή στον τουρισμό με την προώθηση της πολιτιστικής ιστορίας της Κύπρου, της τέχνης και των εξειδικευμένων αθλημάτων όπως το γκολφ και το τένις που έχουν ευρύτερη δημοφιλία.
Διάφοροι παράγοντες συμβάλλουν σε αυτό, συμπεριλαμβανομένης της ευρείας γνώσης των αγγλικών, οι παραδοσιακοί δεσμοί από τη βρετανική αποικιοκρατία και η παρουσία βρετανικών στρατιωτικών βάσεων στο Ακρωτήρι και στη Δεκέλεια.
Η κάμψη της βρετανικής οικονομίας στα τέλη της δεκαετίας του 2000 είχε ως αποτέλεσμα την πτώση των αφίξεων τουριστών, γεγονός που τονίζει την υπερβολική εξάρτηση της τουριστικής βιομηχανίας της Κύπρου από έναν πελάτη.
Συγκεκριμένα, και σύμφωνα με τις τελευταίες γεωπολιτικές εξελίξεις, ο δεύτερος μεγαλύτερος πελάτης είναι οι Ρώσοι τουρίστες - ένας τομέας που αναμένεται να αυξηθεί ακόμη περισσότερο.
Η αναφορά του 2016 του Παγκόσμιου Συμβουλίου Τουρισμού για το νησί αναφέρει ότι η συνολική επένδυση στον κλάδο του τουρισμού - ταξιδιών το 2015 ανήλθε σε 273.7 εκατομμύρια ευρώ ή 14.0% μεταξύ τω συνολικών επενδύσεων.
Σε μια παγκόσμια έρευνα του 2015 βασισμένη σε στοιχεία για τον πληθυσμό, τις εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα, το προσωπικό της αστυνομίας, τους θανάτους από τροχαία, τις κλοπές, τις επιθέσεις και το προσδόκιμο ζωής, το νησιωτικό κράτος κατέλαβε την θέση της 5ης ασφαλέστερης χώρας στον κόσμο.
Σύμφωνα με την τελευταία έκθεση της , η Κύπρος έχει την πιο πυκνή συγκέντρωση παραλιών με γαλάζια σημαία, τις περισσότερες παραλίες με γαλάζια σημαία ανά ακτή και τις περισσότερες γαλάζιες σημαίες ανά κάτοικο στον κόσμο.
Η Άνω Αίγυπτος παρέμεινε για κάποιο καιρό υπό τον έλεγχο του Τανταμανί, ενώ η Κάτω Αίγυπτος ήταν υπό την κυριαρχία της Εικοστής έκτης Δυναστείας, την οποία αποτελούσαν υποτελείς βασιλείς τοποθετημένους από τους Ασσύριους, αλλά που παρόλ’ αυτά κατάφεραν να επαναφέρουν την πολιτική ανεξαρτησία της Αιγύπτου κατά την περίοδο που η Ασσυριακή Αυτοκρατορία ήταν αντιμέτωπη με προβλήματα.
ο Ψαμμήτιχος Α κατέλαβε τις Θήβες και έγινε φαραώ, βασιλιάς της Άνω και Κάτω Αιγύπτου, φέρνοντας όλο και αυξανόμενη σταθερότητα στη χώρα σε μια βασιλεία 54 χρόνων από την πόλη της Σάιδος.
Ο φαραώ Ψαμμήτιχος Γ είχε διαδεχτεί τον πατέρα του Άμασις Β' για μόλις 6 μήνες πριν να αναγκαστεί να αντιμετωπίσει την Περσική Αυτοκρατορία στη Μάχη του Πελούσιου το 525 π.
Ο Ψαμμήτιχος ηττήθηκε και διέφυγε για λίγο στη Μέμφιδα πριν συλληφθεί και φυλακιστεί, και αργότερα εκτελεστεί στα Σούσα, την πρωτεύουσα του Πέρση βασιλιά Καμβύση Β, ο οποίος τώρα ανέλαβε τον επίσημο τίτλο του φαραώ.
Αυτό έφερε σταθερότητα στη χώρα για πάνω από έναν αιώνα, αλλά μετά τη βασιλεία του Οσορκόν Β η χώρα είχε ουσιαστικά χωριστεί σε δύο κράτη, με τον Σοσένκ Γ της Εικοστής δεύτερης Δυναστείας να ελέγχει την Κάτω Αίγυπτο μέχρι το 818 π.
Οι Θήβες ενεπλάκησαν σε εμφύλιο πόλεμο, με την αντιπαράθεση των δυνάμεων του Πετουβάτη Α, που είχε αυτοανακηρυχθεί φαραώ, εναντίον εκείνων της υπάρχουσας γραμμής διαδοχής του θρόνου των Τακελότ Βκαι Οσορκόν Β.