polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ενώ περιμένουν για τη λήξη της, οι δυο τους επισκέπτονται το "Κέρινο Σπίτι της Τρούντι", ένα κέρινο μουσείο, το οποίο είναι φτιαγμένο εξ' ολοκλήρου από κερί και αποτελεί το πιο δημοφιλές σημείο της πόλης.
Στην αντανάκλαση ενός καθρέπτη, η Κάρλι βλέπει έναν άνθρωπο που εξαφανίζεται κατευθείαν, αλλά ο Γουέιντ την πείθει ότι επρόκειτο για κέρινο ομοίωμα.
Μέσα στο σπίτι, ο Γουέιντ δέχεται επίθεση και χάνει τις αισθήσεις του από το δίδυμο αδελφό του Μπο, Βίνσεντ , ο οποίος φοράει κέρινη μάσκα, για να κρύψει το παραμορφωμένο του πρόσωπο, μιας και γεννήθηκαν ως σιαμαία δίδυμα.
Έξω, η Κάρλι παρατηρεί το σπασμένο προβολέα στο αυτοκίνητο του Μπο, συνειδητοποιώντας ότι εκείνος ήταν που τους επισκέφθηκε ενώ έκαναν κάμπινγκ.
Η Κάρλι, στην αρχή ξεφεύγει από τον Μπο, αλλά έπειτα την αιχμαλωτίζει και την ακινητοποιεί στο κελάρι του βενζινάδικου, ενώ παράλληλα της κολλάει τα χείλη με κόλλα.
Κατά τη διάρκεια της νύχτας κάποιος άγνωστος μαγνητοσκοπεί την παρέα με την κάμερα του Ντάλτον, τότε η Κάρλι ακούει έναν θόρυβο έξω από τη σκηνή της, αλλά δε βρίσκει κανέναν.
Αφότου η παρέα την βγάζει από εκεί, γνωρίζουν έναν περίεργο άνδρα, ονόματι Λέστερ , που προσφέρεται να οδηγήσει την Κάρλι και τον Γουέιντ στην κοντινή πόλη της Αμπρόουζ, για να αγοράσουν έναν καινούργιο ιμάντα, ενώ οι υπόλοιποι θα πάνε στον αγώνα του ράγκμπι.
Το Σπίτι του Θανάτου είναι σλάσερ ταινία αυστραλιανής και αμερικανικής συμπαραγωγής του 2005, σε σκηνοθεσία του Ζάουμε Κολέτ-Σέρα και πρωταγωνιστούν οι Ελίσα Κάθμπερτ, Τσαντ Μάικλ Μάρεϊ, Μπράιαν Βαν Χολτ, Πάρις Χίλτον, Τζάρεντ Πανταλέκι, Τζον Άμπραχαμς και Ρόμπερτ Ρίτσαρντ.
Η Κάρλι , το αγόρι της Γουέιντ , ο αδελφός της Νικ , η κολλητή της Πέιτζ , το αγόρι της Πέιτζ, Μπλέικ και ο φίλος του Νικ, Ντάλτον , πηγαίνουν να παρακολουθήσουν έναν αγώνα ράγκμπι στη Λουιζιάνα.
Την επόμενη ημέρα, η αστυνομία καταφθάνει και αναφέρει ότι η πόλη Αμπρόουζ έχει εγκαταλειφθεί εδώ και δέκα χρόνια, από τότε που το εργοστάσιο ζάχαρης πτώχευσε.
Το 1690 κατηγορήθηκε για τη δηλητηρίαση της βασίλισσας Μαρίας Λουίζας, κόρης της Δούκισσας της Ορλεάνης και ανιψιάς του Λουδοβίκου ΙΔ, της οποίας είχε κερδίσει την εμπιστοσύνη.
Ήταν κόρη του βαρόνου Λορέντσο Μαντσίνι, Ιταλού αριστοκράτη, νεκρομάντη και αστρολόγου και της Τζιρόλαμα Μαζαρίνι, αδελφής του καρδιναλίου Μαζαρέν, πρωθυπουργού της Γαλλίας.
Εξορίστηκε από τη γαλλική Αυλή το 1680 μετά την κατηγορία για συνεργεία στην απόπειρα δηλητηρίασης της Λα Βαλλιέρ και για την επιτυχή δηλητηρίαση του συζύγου της, τριών υπηρετών και της Ερριέττας, Δούκισσας της Ορλεάνης.
Ήταν η πρώτη ιεραρχικά κυρία επί των τιμών της βασίλισσας Μαρίας Θηρεσίας και, για σύντομο χρονικό διάστημα, ερωμένη του Λουδοβίκου ΙΔ έως ότου εκείνος γνώρισε τη Λουίζ ντε Λα Βαλλιέρ.
Στο σημείο αυτό, στις αρχές του 20ού αιώνα, για τη διέλευση της σιδηροδρομικής γραμμής κατασκευάστηκε μια θεαματική οδογέφυρα, μήκους 244 μέτρων και ύψους 44 μέτρων.
Στο τμήμα του ποταμού ανάμεσα στις κοινότητες Ντι και Ουστ-συρ-Σι μέσω Σαγιάν, βρίσκεται ένας σημαντικός χώρος αναψυχής με πολλές δυνατότητες που προσφέρονται στους τουρίστες κατά τη θερινή περίοδο.
Ο ποταμός Ντρομ είναι ένα υδάτινο ρεύμα των Προάλπεων, με χαρακτηριστικά μεσογειακά (ήρεμο και μικρό ποτάμι το καλοκαίρι, βίαιο και ορμητικό το φθινόπωρο και την άνοιξη).
Στα χαμηλότερα σημεία της ροής του, ανάμεσα στο Κρεστ και το Λοριόλ-συρ-Ντρομ, διασχίζει το Φυσικό καταφύγιο των Ραμιέρ, ένα φυσικό καταφύγιο με πολλά είδη ζώων και φυτών.
Στην πορεία όμως οι Σταυροφόροι άλλαξαν γνώμη και κατευθύνθηκαν προς την Κωνσταντινούπολη όπου την άλωσαν στις 13 Απριλίου 1204 ιδρύοντας τη Λατινική Αυτοκρατορία και τα υπόλοιπα λατινικά βασίλεια στον Ελλαδικό χώρο.
Με την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204 η Βυζαντινή Αυτοκρατορία κατέρρευσε και ιδρύθηκαν 5 ελληνικά βασίλεια, την Αυτοκρατορία της Νίκαιας, το Δεσποτάτο της Ηπείρου, την Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας, το Δεσποτάτο του Μοριά και το Πριγκιπάτο της Θεοδωρούς.
Ωστόσο μόνο η Νίκαια, η Ήπειρος και ο Μοριάς βοήθησαν στον αγώνα ανακατάληψης της Κωνσταντινούπολης και θεωρούνται ως οι νόμιμοι διάδοχοι του Βυζαντίου.
Τότε η Αυτοκρατορία της Νίκαιας, με τον Αυτοκράτορα Ιωάννη Γ Δούκα Βατάτζη κατέκτησε τη Θράκη και την Ανατολική Μακεδονία, παίρνοντας ένα κομμάτι του πρώην Βασιλείου της Θεσσαλονίκης.
Αντιθέτως στην άλλη πλευρά, το Δεσποτάτο του Μοριά βρίσκεται σε μεγάλο πόλεμο με το Πριγκιπάτο της Αχαΐας και την Αρχιεπισκοπική Λατινική Βαρωνία της Πάτρας.
Τα πράγματα μέχρι το 1400 είναι αμφίρροπα έως ότου ήρθε ο δεσπότης Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, ο οποίος μετέπειτα έγινε και Αυτοκράτορας του Βυζαντίου και κατέκτησε το Πριγκιπάτο της Αχαΐας και περιόρισε σε ένα μικρό κομμάτι της Ηλείας την Αρχιεπισκοπική Λατινική Βαρωνία της Πάτρας.
Το 1261, η Αυτοκρατορία της Νίκαιας με τον στρατηγό Αλέξιο Στρατηγόπουλο και τον μετέπειτα Αυτοκράτορα Μιχαήλ Η Παλαιολόγο μπήκαν στην Κωνσταντινούπολη και επανίδρυσαν τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Αντιθέτως το Δεσποτάτο της Ηπείρου διατήρησε ανεξάρτητη πορεία ενώ η Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας παρέμεινε και εκείνη ανεξάρτητη, όχι όμως οικειοθελώς, αλλά λόγω της μεγάλης απόστασης που υπήρχε.
Οι Βυζαντινο-Λατινικοί Πόλεμοι ήταν πόλεμος της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας, του Δεσποτάτου του Μοριά, του Δεσποτάτου της Ηπείρου, της Αυτοκρατορίας της Τραπεζούντας, και του Πριγκιπάτου της Θεοδωρούς εναντίον της Λατινικής Αυτοκρατορίας, του Πριγκιπάτου της Αχαΐας, του Βασιλείου της Θεσσαλονίκης, Δουκάτου των Αθηνών, του Μαρκιζάτου της Βοδονίτσας και της Αρχιεπισκοπικής Λατινικής Βαρωνίας της Πάτρας.
Έπειτα από περίπου 250 χρόνια ο πόλεμος έληξε με την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 από τους Οθωμανούς ενώ ήδη είχαν κατακτηθεί όλα τα Λατινικά βασίλεια.
και στον δρόμο προς τη Μικροκλεισούρα, στη τοποθεσία "Κρεμαστός" έχουν βρεθεί ευρήματα τα οποία χρονολογούνται στην Αρχαία Νεολιθική περίοδο στην 7η χιλιετία π.
Στον Κώδικα της Ζάβορδας αναφέρονται πολλοί κάτοικοί του ως αφιερωτές της Ιεράς Μονής Αγίου Νικάνορος ή Ζάβορδας τόσο την περίοδο 1534 έως 1692 όσο και 1692 και μετά .
Αξιοθέατο είναι η εκκλησία της Κοίμησης της Θεοτόκου, η οποία κτίστηκε το 1885, διακοσμείται από αξιόλογο τέμπλο και από το 1962 έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο.
Μαζί με τη Μικροκλεισούρα, την Ιτέα, το Πιστικό και τον Πόρο αποτελούν τη τοπική κοινότητα Κνίδης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Βεντζίου του Δήμου Γρεβενών και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 610 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 264.
Επίσης, στα χωριά της περιοχής θα βρείτε σε αφθονία φρέσκα και αποξηραμένα μανιτάρια, σπιτικές μαρμελάδες και γλυκά του κουταλιού από φρέσκα φρούτα, εκλεκτά κρεατικά και χειροποίητα ζυμαρικά.
Οι Έλυμοι ήρθαν αργότερα από το Αιγαίο Πέλαγος και εκτόπισαν τους Σικανούς ανατολικά, οι Σικελοί ήρθαν αργότερα από την κεντρική Ιταλική χερσόνησο και εγκαταστάθηκαν ανατολικά.
Ο Μίνωας ήρθε σύμφωνα με την Ελληνική μυθολογία στη Σικελία την εποχή που ζούσαν οι Σικανοί για να αναζητήσει τον Δαίδαλο, εκεί βρήκε βίαιο θάνατο.
Ο Θουκυδίδης έγραψε ότι κατάγονταν από την περιοχή που βρισκόταν ο ομώνυμος ποταμός στην Καταλονία, στην Ιβηρική, ήρθαν ύστερα από επίθεση που δέχτηκαν από τους Λίγυρες.
Ο Διόδωρος Σικελιώτης γράφει ότι οι άλλοι δύο λαοί ήταν οι Έλυμοι που ζούσαν δυτικά και οι Σικελοί στα ανατολικά , το όριο ύστερα από μεγάλες μάχες ανάμεσα στις φυλές ήταν ο ποταμός Ίμερα.
Η δακτυλιοειδής φάση ήταν ορατή από τους νομούς Λακωνίας, Χανίων, Ρεθύμνης, Ηρακλείου , Κυκλάδων , Σάμου, Δωδεκανήσου καθώς και από τα Κύθηρα.
Η μέγιστη διάρκεια της δακτυλιοειδούς φάσης στον Ελλαδικό χώρο, ήταν στο νησί της Σαντορίνης , ενώ στα Χανιά έφτασε τα 6 λεπτά και στη Ρόδο τα 5.
Το 94% του ηλιακού δίσκου καλύφθηκε στην Ορεστιάδα και ήταν η μεγαλύτερη κάλυψη του ηλιακού δίσκου σε έκλειψη ηλίου, σε ελληνικό έδαφος από το 1966.
Μία έκλειψη ηλίου συμβαίνει, όταν η Σελήνη μπαίνει ανάμεσα στη Γη και στον Ήλιο, καλύπτοντας τον ηλιακό δίσκο μερικώς ή πλήρως, για έναν παρατηρητή στη Γη.
Στα βόρεια σύνορα της Ελλάδας, η κάλυψη του ηλιακού δίσκου από τη Σελήνη ξεπέρασε το 40%, στην Αθήνα έφτασε το 34%, ενώ στο Ηράκλειο άγγιξε το 30%.
Τερέζε Τσεντς, 87, Γερμανίδα αργυρή Ολυμπιονίκης του κανόε ταχύτητας στο Κ1 των 500 μέτρων και στο Κ-2 500 μέτρων , παγκόσμια πρωταθλήτρια .
Χερβίν Χαλάφ, 34, Σύρια Κούρδισσα πολιτικός, γενική γραμματέας του κόμματος Το Κόμμα της Συρίας του Μέλλοντος, σκοτώνεται από ομάδα Τούρκων "μισθοφόρων".
Αντώνης Λιόγας, 65, Έλληνας δικαστικός, αντεισαγγελέας του Αρείου Πάγου, πρώην προϊστάμενος της Εισαγγελίας Εφετών, γνωστός από την έρευνα για τα δομημένα ομόλογα, αυτοκτονία με όπλο.
Γκόραν Μάρκοβιτς, 33, Σέρβος ποδοσφαιριστής, πρωταθλητής και κυπελλούχος Βοσνίας και Ερζεγοβίνης , σκοτώνεται από πτώση από τον 5ο όροφο ενώ επισκεύαζε ένα παράθυρο.
Την εποχή που ήταν αυτοκράτορας ο Φλάβιος Ονώριος καταγράφεται ο κόμης Μάρκελλος της Σενέντα, την λεηλάτησε ο Αττίλας αλλά την οχύρωσε ξανά ο Θεοδώριχος ο Μέγας.
Ο Αγαθίας γράφει ότι την εποχή που είχαν ξεσπάσει οι Γοτθικοί Πόλεμοι επί Ιουστινιανού τον στρατιωτικό οικισμό κατέλαβαν διαδοχικά οι Οστρογότθοι, οι Φράγκοι και η Βυζαντινή αυτοκρατορία.
Την άνοιξη του 553 ενώ ο στρατηγός Ναρσής συνομιλούσε με τους Οστρογότθους οι Φράγκοι κατέκτησαν μεγάλο τμήμα της Βενετίας και οι κάτοικοι κατέφυγαν στην Κενέντα, την κράτησαν για έναν χρόνο.
Οι επίσκοποι εξακολουθούσαν να έχουν τον τίτλο του κόμη αλλά αργότερα παραχώρησαν την πολιτική εξουσία της περιοχής στην Βενετία , διατήρησαν μονάχα την κοινότητα και μερικές βίλες.
Ο Ουγγρικός στρατός κατέστρεψε τα επισκοπικά αρχεία της Κενέντα , η Κενέντα και η Σερραβάλε υπέφεραν σημαντικά όταν ξέσπασε ο "Πόλεμος του Καμπραί".
Στην Κενέντα δημιουργήθηκε μια σημαντική Ιουδαϊκή κοινότητα σε ολόκληρη την Βενετική περίοδο, ο γηγενής Ιουδαίος Λορέντζο ντα Πόντε που έγινε επίσκοπος της πόλης βαπτίστηκε Καθολικός.
Ο μοναχός Πολ Δε Ντίκον αναφέρει ότι το δουκάτο επεκτάθηκε σημαντικά όταν ενσωμάτωσε το Οντέρζο μετά την καταστροφή της πόλης από τους Λομβαρδούς.
Ο Λομβαρδός βασιλιάς Γκριμόλντ Δε Έλντερ οργάνωσε την Κενέντα σε εκκλησιαστική επισκοπή και την ανέθεσε στην επισκοπή του Οντέρζο, ήταν στην δικαιοδοσία του πατριαρχείου της Ακυληία.
Στους πρόποδες στο ίδιο ύψος με το κάστρο του δούκα οικοδομήθηκε ένας Καθεδρικός ναός, μεταφέρθηκαν εκεί τα οστά του Αγίου Τιτσιάνο επισκόπου του Οντέρζο που έγινε ο Πολιούχος της πόλης.
Οι Φράγκοι κατέλαβαν την πόλη μετά την ήττα των Λομβαρδών , το δουκάτο έμεινε πιστό στον Καρλομάγνο ακόμα και όταν επαναστάτησαν την επόμενη χρονιά το Τρεβίζο και η Βιτσέντζα.
Όθων Γ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας παραχώρησε στον επίσκοπο της Κενέντα τον τίτλο του κόμη και του κυβερνήτη της πόλης αλλά τον 12ο, τον 13ο και τον 14ο αιώνα ξέσπασαν ταραχές στην Κενέντα και την Σερρεβάλε.
Την ίδια εποχή ο επίσκοπος που είχε τον ρόλο του κόμη αναγκάστηκε να αναμιχτεί στις πολιτικές εξελίξεις και να συμμαχήσει με την "Λομβαρδική Λίγκα" απέναντι στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
Η Κενέντα αντιμετώπισε πολλές απειλές από τους γείτονες της όπως επίσης δέχτηκε και μία επίθεση από την κοινότητα του Τρεβίζο, με την μεσολάβηση του πάπα επέστρεψαν τα ιερά κειμήλια που είχαν λεηλατηθεί με οστά του Αγίου Τιτσιάνου.
Η ακριβής θέση του κάστρου δεν έχει προσδιοριστεί αλλά το γεγονός ότι περνούσε από εκεί η Οδός Κλαυδία Αλτίνατε που βρισκόταν νότια από την Ποστούμια Οδό δείχνει ότι είχε στρατηγική σημασία.
Το κάστρο πήρε το όνομα "Κενέντα", ήταν μία από τις δύο κωμοπόλεις από τις οποίες δημιουργήθηκε η πόλη του Βιττόριο Βένετο , το γεγονός ότι περνούσαν από εκεί άλλοι δυο δρόμοι δείχνει ότι ήταν κάτι περισσότερο από ένα απλό .
Το Βιττόριο Βένετο είναι πόλη που βρίσκεται στην Ιταλική επαρχία του Τρεβίζο, στην Ιταλική περιφέρεια Βένετο στην βόρεια Ιταλία ανάμεσα στους ποταμούς Πιάβε και Λιβένζα.
Οι μεταγωγές ξεκίνησαν με ένα κόλπο των Γερμανικών δυνάμεων: από τα τελευταία χρήματα που είχαν απομείνει στους εγκλείστους ,κάθε οικογενειάρχης εδικαιούτο μία «επιταγή» των 600 ζλότι προς εξαργύρωση στην «καινούργια πατρίδα».
Με την άφιξή της πρώτης μεταγωγής στο Άουσβιτς ,οι περίπου 2400 εκτοπισμένοι πέρασαν από «επιλογή» και μόνο ο πιο σκληροί καταγράφηκαν και εισήχθησαν στο στρατόπεδο ,καθώς οι υπόλοιποι οδηγήθηκαν για εξόντωση στους θαλάμους αερίων.
Κάποιοι άλλοι πιο «προνομιούχοι Εβραίοι» (αξιωματούχοι της κοινότητας ,καθώς και Εβραίοι ισπανικής υπηκοότητας) στάλθηκαν στο στρατόπεδο του Μπέργκεν Μπέλζεν στο οποίο δεν συνέβαινε τουλάχιστον συστηματική θανάτωση ,έτσι ώστε τελικά πολλοί επέζησαν και απελευθερώθηκαν αργότερα από τους Βρετανούς.
Τον Φεβρουάριο του 1943,περίπου δύο χρόνια μετά την εισβολή των Γερμανικών δυνάμεων στην πόλη της Θεσσαλονίκης, οι γερμανικές αρχές συγκέντρωσαν τους Εβραίους σε δύο γκέτο, ένα στα ανατολικά και ένα στα δυτικά της πόλης, στην περιοχή Βάρων ντε Χιρς.
Ένας θρύλος, που δημιουργήθηκε τον 19ο αιώνα από την οικογένεια Μονγκολφιέ, ήθελε να προσδώσει στις χαρτοποιίες του Αμπέρ μια καταγωγή που χρονολογείται από τις Σταυροφορίες.
Ωστόσο, όπως και άλλες οικογένειες χαρτοποιών στο Αμπέρ, οι Μονγκολφιέ είναι γνωστοί ως χαρτοβιομήχανοι μόνο από το τελευταίο τέταρτο του 16ου αιώνα.
Προέρχεται από το που κατά τη διάρκεια της Γαλατο-Ρωμαϊκής περιόδου σήμαινε «το πέρασμα στο ποτάμι », καθώς σύμφωνα με το Λεξικό της γαλατικής γλώσσας η γαλατική λέξη «» σημαίνει «ποτάμι» και η λέξη «» είναι ισοδύναμη με το «πέρασμα».
Σύμφωνα με κάποιους ιστορικούς,οι κάτοικοι της περιοχής θα μπορούσε να είναι οι Αμπιβαρέτοι που αναφέρει ο Ιούλιος Καίσαρας που βρίσκονταν σε διχόνοια με τους Αρβέρνους και που «ακόμη και μετά τη μάχη της Αλέσιας παρέμειναν απείθαρχοι», προσθέτοντας ότι το όνομά τους θα μπορούσε να σημαίνει «εκείνοι που προστατεύονται από όλες τις πλευρές» .
Αυτή η κοινότητα έχει την ιδιαιτερότητα να έχει ένα δημαρχείο σχήματος ροτόντας, το οποίο είναι η παλιά αγορά σιτηρών, το δε ιστορικό κέντρο έχει διατηρήσει τα μεσαιωνικά σπίτια με ξυλοδεσιές.
Μέχρι τον 15ο αιώνα, η πόλη Αμπέρ ήταν χωρισμένη σε τρεις χωριστές γειτονιές, που αντιστοιχούσαν σε τριμερή διάσπαση της κοινωνίας: μια εμπορική συνοικία, μια εκκλησιαστική και μοναστική γειτονιά και μια «διοικητική» περιοχή.
Οι Ουγενότοι, υπό την εντολή του ηγέτη τους Ματιέ Μερλ, κατέλαβαν την πόλη το 1574, την λεηλάτησαν και σφαγίασαν τον πληθυσμό που στην πλειοψηφία του ήταν καθολικός.
Για τρεις αιώνες, αυτή η χαρτοβιομηχανία άνθισε, τα εργαστήρια του Αμπέρ κατασκεύαζαν χαρτί εξαιρετικής ποιότητας που πωλούσαν στους εκτυπωτές της Λυών, και στη συνέχεια, στο Παρίσι.
Η οροσειρά των Εκρέν εκτείνεται σε μικρό τμήμα στα νοτιοανατολικά του νομού Ιζέρ και σε μεγάλο τμήμα κεντρικά στο νομό Ωτ-Αλπ, μεταξύ των κοινοτήτων Γκρενόμπλ στα βορειοδυτικά, Μπριανσόν στα ανατολικά και Γκαπ στο νότο.
2016 στην κοινότητα φιλοξενήθηκαν τα βραβεία Πιολέ ντ'Ορ, μία ετήσια εκδήλωση που επιβραβεύει εξαιρετικές αλπικές αναρριχήσεις που έγιναν το προηγούμενο έτος.
Η υψηλότερη κορυφή είναι το Μπαρ ντεζ Εκρέν, στα 4.101 μέτρα, η δεύτερη υψηλότερη κορυφή στη Γαλλία μετά το Μον Μπλαν, και ακολουθούν το Ντομ ντε Νεζ ντεζ Εκρέν με 4.009 μέτρα και η κορυφή Λα Μεζ με 3.983 μέτρα.
Η παλιά ονομασία ήταν οροσειρά του Πελβού, από τον τέταρτο υψηλότερο ορεινό όγκο στην περιοχή, το 3.946 μέτρων όρος Πελβού, που κάποτε εθεωρείτο η υψηλότερη κορυφή της περιοχής και πριν την προσάρτηση της Σαβοΐας στη Γαλλία το 1860 ως το υψηλότερο βουνό στη Γαλλία.
Στην οροσειρά ασκούνται πολλές δραστηριότητες, προσαρμοσμένες στις διάφορες εποχές και συνθήκες του τόπου, του κλίματος, του υψομέτρου και των προστατευόμενων φυσικών τοποθεσιών.
Η Οδηγία για τους βιολογικούς καθαρισμούς λυμάτων ορίζει την ελάχιστη αναγκαία τεχνική υποδομή σε δίκτυα αποχέτευσης και εγκαταστάσεις επεξεργασίας λυμάτων που πρέπει να διαθέτουν οι πόλεις και οι οικισμοί της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ανάλογα με τον ισοδύναμο πληθυσμό και τον αποδέκτη των επεξεργασμένων λυμάτων και διακρίνοντας τους υδάτινους αποδέκτες στους οποίους καταλήγουν τα αστικά λύματα σε τρεις κατηγορίες: σε κανονικούς, ευαίσθητους και λιγότερο ευαίσθητους.
Επίσης καθορίζει τα ανώτατα επιτρεπτά όρια των ποιοτικών χαρακτηριστικών των επεξεργασμένων λυμάτων που πρέπει να επιτυγχάνονται στις εκροές των εγκαταστάσεων επεξεργασίας λυμάτων.
Παράλληλα προβλέπει συγκεκριμένα χρονικά όρια μέσα στα οποία οι οικισμοί, που εμπίπτουν στις διατάξεις της, οφείλουν να ολοκληρώσουν την απαιτούμενη σε κάθε περίπτωση υποδομή συλλογής, επεξεργασίας και διάθεσης των αστικών τους λυμάτων.
Οι μονάδες επεξεργασίας λυμάτων και οι εγκαταστάσεις επεξεργασίας βιομηχανικών λυμάτων είναι συνήθως απαραίτητες για την προστασία των υδάτινων σωμάτων από τα μη επεξεργασμένα λύματα.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι βέλτιστες πρακτικές διαχείρισης για τη ρύπανση των υδάτων περιλαμβάνουν προσεγγίσεις για τη μείωση της ποσότητας νερού και τη βελτίωση της ποιότητας του νερού.
Η παρουσία των μικροπλαστικών απορριμμάτων στους βιολογικούς καθαρισμούς και τη θάλασσα αποτελεί μια σύγχρονη σχετικά ανακάλυψη, με απροσδιόριστους ακόμα τους κινδύνους για τα έμβια όντα.
Οι Εγκαταστάσεις Επεξεργασίας Λυμάτων απομακρύνουν μεν ένα μεγάλο ποσοστό μικροπλαστικών σωματιδίων, όμως επιτρέπουν τη διαφυγή μεγάλων ποσοτήτων μικροπλαστικών στους υδάτινους αποδέκτες.
Σχετικά χρησιμοποιούνται διάφορα φυτά που είτε έχουν το ριζικό τους σύστημα στο έδαφος-πυθμένα του υγροβιότοπου ή επιπλέουν στηριζόμενα σε ένα δίκτυο υφασμένων ινών.
Στο πλαίσιο των απαιτήσεων της Οδηγίας 91/271/ΕΟΚ και για την άμεση παρακολούθηση της πορείας εφαρμογής της στην Ελλάδα, ολοκληρώθηκε και λειτουργεί η Εθνική Βάση Δεδομένων των Εγκαταστάσεων Επεξεργασίας Λυμάτων των οικισμών της χώρας που εμπίπτουν στις διατάξεις της Οδηγίας 91/271/ΕΟΚ της χώρας.
Η καταχώρηση όλων των στοιχείων και λειτουργικών δεδομένων των Εγκαταστάσεων Επεξεργασίας Λυμάτων πραγματοποιείται μέσω διαδικτύου απευθείας από τους αρμόδιους φορείς λειτουργίας τους.
Η καταχώρηση δεδομένων έχει ήδη ξεκινήσει και τα στοιχεία είναι διαθέσιμα για την άμεση πληροφόρηση φορέων και πολιτών, σε σχέση με τη συλλογή, επεξεργασία και διάθεση των αστικών λυμάτων.
Προβλέπει την κατασκευή και λειτουργία αποχετευτικών δικτύων και εγκαταστάσεων επεξεργασίας υγρών αποβλήτων σε πόλεις και οικισμούς, ανάλογα με τον πληθυσμό τους και τον τελικό αποδέκτη.
Ενδείκνυται η ανάπτυξη ενός ειδικού λογισμικού πρόβλεψης και έγκαιρης ειδοποίησης για κινδύνους ρύπανσης του εδάφους με βαρέα μέταλλα, βέλτιστης δόσης θρεπτικών συστατικών και σωστής εφαρμογής λιπασμάτων, ανάλογα με την καλλιέργεια.
Πολλοί ισχυρίζονται ότι οι πολιτικές δεν είναι όσο σκληρές θα έπρεπε λόγω των μεγάλων επιχειρηματικών συμφερόντων, αν και η κυβέρνηση αρνείται τους ισχυρισμούς.
στην αριστερή όχθη του ποταμού Ιζέρ υψώνονται οι οροσειρές Βερκόρ, Μπελντόν, Γκραντ Ρους και Εκρέν, όπου βρίσκεται η κορυφή Πικ Λορί, το υψηλότερο σημείο του νομού, το οποίο ανέρχεται στα 4.088 μέτρα.
Στο παρελθόν, αυτές οι δραστηριότητες υποστηρίχθηκαν από την ύπαρξη διαθέσιμων και ανανεώσιμων ενεργειακών πόρων: ο λευκός άνθρακας που κατέστησε δυνατή την ανάπτυξη πολυάριθμων βιομηχανικών δραστηριοτήτων.
Οι οικονομικές δραστηριότητες αναπτύχθηκαν επίσης από την εκμετάλλευση των δασικών και των γεωργικών πόρων και την εκμετάλλευση ανθρακωρυχείων από την Πρώτη Αυτοκρατορία και περισσότερο στη στροφή του 19ου αιώνα και του 20ού αιώνα.
από τον γαλατικό όρο , που σημαίνει «ορμητικός, γρήγορος», ο οποίος χαρακτηρίζει τον αλπικό ποταμό πριν από τη ρύθμιση της ροής (χάρη, μεταξύ άλλων, στο φράγμα Σεβρίλ που τέθηκε σε λειτουργία το 1953, χωρίς να έχει αποσοβηθεί οριστικά ο κίνδυνος πλημμύρας).
Ο νομός Ιζέρ υπόκειται σε ένα πολύ διαφοροποιημένο κλίμα ανάλογα με το υψόμετρο και την έκθεση των περιοχών: Το νότιο τμήμα του νομού είναι εκτεθειμένο σε ατλαντικές, ηπειρωτικές, αλπικές και μεσογειακές επιρροές.
Μέρος του νομού που χαρακτηρίζεται από το μεγάλο υψόμετρο, μέχρι και περισσότερα από 4.000 μέτρα στην οροσειρά των Εκρέν, έχει ορεινό κλίμα και πολλές χιονοπτώσεις.
Η κελτική προέλευση του όρου δεν είναι βέβαιη, επειδή αυτό το όνομα του ποταμού απαντάται και σε περιοχές που υποθέτουμε ότι δεν επηρεάστηκαν από την κελτική κουλτούρα αλλά χωρίς βεβαιότητα.
Από τη δεκαετία του 1990, ο νομός είναι πρωτοπόρος σε μια πολιτική αποκατάστασης και προστασίας των βιολογικών διαδρόμων, με δράσεις για τις οποίες του απονεμήθηκε βραβείο και δίπλωμα από το Υπουργείο Περιβάλλοντος το 2011.
Ο νομός Ιζέρ είναι ένας από τους αρχικά 83 νομούς που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης στις 4 Μαρτίου 1790, σύμφωνα με το νόμο της 22ας Δεκεμβρίου 1789, με την κατάργηση των παλαιών επαρχιών.
Έχει τρία φυσικά πάρκα, το Περιφερειακό Φυσικό Πάρκο Σαρτρέζ, το Περιφερειακό Φυσικό Πάρκο Βερκόρ και το Εθνικό Πάρκο Εκρέν, που ανήκει εν μέρει στην Ιζέρ.
Βρίσκεται στο νοτιοανατολικό τμήμα της Γαλλίας και συνορεύει με τη μητρόπολη της Λυών και τους νομούς Ρον, Αιν, Σαβοΐα, Ωτ-Αλπ, Ντρομ, Αρντές και Λουάρ.
Από το 2002 έως το 2003 εργάστηκε ως εισαγγελέας του τμήματος για τη σύνταξη νομικών στατιστικών της Επιτροπής Νομικών Στατιστικών και Ειδικών Καταστάσεων της Γενικής Εισαγγελίας της Δημοκρατίας του Καζακστάν.
Από το 2010 έως το 2012, ήταν ο κρατικός επιθεωρητής του τμήματος κρατικού ελέγχου και οργανωτικής και εδαφικής εργασίας της Προεδρικής Διοίκησης της Δημοκρατίας του Καζακστάν.
Στεγάζει κάθε εθνικό νομοθετικό, εκτελεστικό και δικαστικό όργανο της Ομοσπονδίας (με την εξαίρεση του Συνταγματικού Δικαστηρίου το οποίο εδρεύει στην πρώην πρωτεύουσα, Αγία Πετρούπολη, από το 2008).
Οι ιδιαιτερότητες του νομικού καθεστώτος της Μόσχας ως πρωτεύουσα της χώρας διέπονται από τον ομοσπονδιακό νόμο «Περί του καθεστώτος της πρωτεύουσας της Ρωσικής Ομοσπονδίας» .
Ιστορικά, η πόλη της Μόσχας εδραιώθηκε ως πρωτεύουσα κατά τον 14ο αιώνα, ως αποτέλεσμα του γεγονότος ότι οι πρίγκιπες της Μόσχας ξεκίνησαν την ενοποίηση της Ρωσίας σε ενιαίο κράτος.
Η Ρωσική Αυτοκρατορία μετέφερε την πρωτεύουσα της στην Αγία Πετρούπολη, αλλά μετά την Μπολσεβίκικη Οκτωβριανή επανάσταση πρωτεύουσα έγινε και πάλι η Μόσχα.
Σύμφωνα με άλλα στοιχεία, η κατοικία του Ρούρικ βρισκόταν στο κέντρο του Μεγάλου Νόβγκοροντ (πλέον η κατοικία του είναι γνωστή ως φρούριο Ρουρίκοβο και απέχει 2 χιλιόμετρα από το κέντρο της πόλης) .
Έχει εργαστεί ως ηθοποιός σε πολλούς θιάσους ερμηνεύοντας, μεταξύ άλλων, πρωταγωνιστικούς ρόλους, όπως τη Ρεβέκκα Βεστ στο Ρόσμερσχολμ του Ίψεν, σε σκηνοθεσία Α.
Το 2008, σκηνοθέτησε την παράσταση Στο Βυθό του Μαξίμ Γκόρκι στην Πειραματική Σκηνή του Εθνικού Θεάτρου, ενώ διασκεύασε και ανέβασε την παράσταση Οιδίπους με το Εθνικό Θέατρο στην Αρχαία Επίδαυρο.
Το 2005 τιμήθηκε με το Βραβείο «Κάρολος Κουν», για την ερμηνεία της στον Φιλόσοφο του Γιάννη Πάνου και το 2009, κέρδισε το Βραβείο «Κάρολος Κουν» σκηνοθετώντας το του Μάνου Λαμπράκη.
Ιδρυτικό μέλος του Θεατρικού Εργαστηρίου Θεσσαλονίκης, ίδρυσε η ίδια κατόπιν την Επιθεώρηση Δραματικής Τέχνης , μια διπλή δομή Δραματικής Σχολής και Επαγγελματικού Θιάσου στη Θεσσαλονίκη, όπου σκηνοθέτησε και πρωταγωνίστησε σε έργα των Στόππαρντ, Μπέκετ, Μπρεχτ, Ίψεν κ.
Απόφοιτος της Αγγλικής Φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης, σπούδασε θέατρο στη Δραματική Σχολή του Κυριαζή Χαρατσάρη και υπήρξε μέλος του επαγγελματικού θιάσου Ελεύθερο Θέατρο.
Το 1990, ίδρυσε το Δραματικό Θέατρο «Ρούλα Πατεράκη» με έδρα την Αθήνα και ανέβασε έργα μεγάλων κλασικών αλλά και σύγχρονων συγγραφέων (Ζενέ, Στρίντμπεργκ, Κέιν, Προυστ, Μπέρνχαρντ, Μ. Φάις, Δ. Δημητριάδη, Γ. Πάνου, Γ. Βέλτσου κ.ά.), σε μερικά από τα οποία επίσης πρωταγωνίστησε.
Η λειτουργία του σταθμού άρχισε να στοχεύει στις περιφέρειες και να επεκτείνεται ειδικά στην Κροατία, τη Σερβία και τη Σλοβενία, οδηγώντας στη δημιουργία τριών ξεχωριστών σταθμών μετάδοσης, ανεπισήμως γνωστοί ως , και , που επέτρεπαν την κοινοποίηση του ίδιου περιεχομένου, διαδικτυακής παρουσίας και τηλεοπτικών προγραμμάτων, με τοπικούς υπότιτλους, διαφημίσεις και χορηγίες, κάνοντας καθέναν από τους τρεις προσιτό σε μια από τις τρεις κύριες αγορές εντός της περιοχής.
Στις 3 Αυγούστου 2009, το κρυπτογράφησε το κύριο δορυφορικό αναμεταδότη του, που ήταν εξαρχής ελεύθερος σε σήμα, και έγινε έτσι μόνο διαθέσιμο σε και πελάτες καλωδιακής και συνδρομητικής τηλεόρασης στην περιοχή.
Στις 16 Σεπτεμβρίου 2009, το λάνσαρε τρεις τοπικούς ιστότοπους, διαθέσιμους στην Κροατική, Σλοβενική και Σέρβικη γλώσσα, με τον καθένα στο - της δικιάς του χώρας και με σχεδόν καθόλου αναφορές της λέξης .
Παρ' όλα αυτά, ο τομέας συνέχισε να λειτουργεί, κατευθύνοντας στις τοπικές σελίδες στο και χρησιμοποιώντας το όνομα «» ως καθολικό όρο περιλαμβάνοντας όλους τους.