polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Για παράδειγμα, υποστηρίχθηκε από τον υπουργό Άμυνας Γκουλάμ Χαϊντάρ Ρασουλί, τον Ασλάμ Βαταντζάρ διοικητή των χερσαίων δυνάμεων, και τον Αρχηγό του Επιτελείου της Πολεμικής Αεροπορίας του Αφγανιστάν, Αμπντούλ Καντίρ.
Αυτό προκάλεσε μια πολιτική κρίση στο Αφγανιστάν, καθώς ο Αμίν ξεκίνησε μια πολιτική ακραίας καταστολής, η οποία έγινε ένας από τους κύριους λόγους για τη σοβιετική παρέμβαση αργότερα εκείνο το έτος.
Στις 28 Ιουλίου, μια ψηφοφορία στο Πολιτικό Γραφείο του ΛΔΚΑ ενέκρινε την πρόταση του Αμίν για τη δημιουργία συλλογικής ηγεσίας με συλλογική λήψη αποφάσεων.
Αυτό ήταν ένα πλήγμα για τον Ταρακί και πολλοί από τους υποστηρικτές του αντικαταστάθηκαν από μέλη του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος που ήταν προσκείμενους στον Αμίν.
Ο Ιβάν Παβλόφσκι, διοικητής των Σοβιετικών Χερσαίων Δυνάμεων, επισκέφθηκε την Καμπούλ στα μέσα Αυγούστου για να μελετήσει την κατάσταση στο Αφγανιστάν.
Ο Αμίν, σε μια ομιλία μόλις λίγες μέρες μετά την άφιξη του Παβλόφσκι, δήλωσε ότι επιθυμούσε στενότερες σχέσεις μεταξύ του Αφγανιστάν και της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας.
Ο Ταρακί, εκπρόσωπος της διάσκεψης που διοργάνωσε το Κίνημα των Αδεσμεύτων στην Αβάνα, συναντήθηκε προσωπικά με τον σοβιετικό Υπουργό Εξωτερικών Αντρέι Γκρόμικο, για να συζητήσει την κατάσταση στο Αφγανιστάν στις 9 Σεπτεμβρίου.
Οι Σοβιετικοί ανησύχησαν όταν έλαβαν αναφορές ότι ο Αμίν είχε συναντηθεί προσωπικά με τον Γκουλμπουντίν Χεκματιάρ, έναν από τους κορυφαίους αντι-κομμουνιστές στο Αφγανιστάν.
Προσπάθησε να βελτιώσει τις σχέσεις, αποκαθιστώντας τις επαφές, συναντήθηκε με τρεις διαφορετικούς Αμερικανούς επιτετραμμένους και έδωσε συνέντευξη σε έναν Αμερικανό ανταποκριτή.
Μπρους Άμστουτζ, πίστευε ότι το πιο ορθό είναι να «διατηρήσετε χαμηλό προφίλ, προσπαθώντας να αποφύγετε ζητήματα ώστε να περιμένουμε να δούμε τι συμβαίνει».
Στις αρχές Δεκεμβρίου του 1979, το Υπουργείο Εξωτερικών πρότεινε κοινή συνάντηση κορυφής μεταξύ του Αμίν και του Μουχάμαντ Ζία-Ουλ-Χακ, Προέδρου του Πακιστάν.
Η κυβέρνηση του Πακιστάν, αποδεχόμενη μια τροποποιημένη μορφή της προσφοράς, συμφώνησε να στείλει στην Καμπούλ για συνομιλίες τον Αγκά Σαχί, Υπουργό Εξωτερικών του Πακιστάν.
Η κατάσταση επιδεινώθηκε από την η οποία κατηγορούσε τον Αμίν ότι παραποίησε τη σοβιετική θέση στο Αφγανιστάν στην Κεντρική Επιτροπή του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος και στο Επαναστατικό Συμβούλιο.
Η σημείωσε επίσης την αύξηση της αντισοβιετικής ανησυχίας από την κυβέρνηση κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Αμίν ενώ η παρενόχληση κατά των Σοβιετικών αυξήθηκε υπό τον Αμίν.
Μία ομάδα ανώτερων πολιτικών ανέφερε στη Σοβιετική Κεντρική Επιτροπή ότι ήταν απαραίτητο να κάνει «όλα τα δυνατά» για να αποτρέψει μια αλλαγή στον πολιτικό προσανατολισμό του Αφγανιστάν.
Ωστόσο, η σοβιετική ηγεσία δεν υποστήριξε την παρέμβαση αυτήν την στιγμή και, αντιθέτως, ζήτησε την αύξηση της επιρροής της στην ηγεσία του Αμίν για να παρουσιάσει τις «αληθινές προθέσεις» του.
Μεταξύ των πολυάριθμων μειονεκτημάτων του που καταγράφηκαν ήταν η «ανειλικρίνεια και η διπροσωπία» του όταν αναφερόταν στη Σοβιετική Ένωση, δημιουργώντας φανταστικές κατηγορίες εναντίον μελών του ΛΔΚΑ, οι οποίες αντιτάχθηκαν σε μια πολιτική νεποτισμού, καθώς και η τάση του να διεξάγει μια πιο «ισορροπημένη πολιτική «προς τις χώρες του Πρώτου Κόσμου.
Σύμφωνα με τον πρώην ανώτερο σοβιετικό διπλωμάτη, Όλεγκ Γκρινέφσκι, η πείθονταν όλο και περισσότερο ότι ο Αμίν δεν μπορούσε να συνυπολογιστεί για την αποτελεσματική αντιμετώπιση της εξέγερσης και τη διατήρηση του μαρξιστικού κράτους του Αφγανιστάν.
Το 1966, όταν η Κεντρική Επιτροπή του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος του Αφγανιστάν απέκτησε νέα μέλη, ο Αμίν εξελέγη ως μέλος χωρίς δικαίωμα ψήφου και την άνοιξη του 1967 απέκτησε την πλήρη συμμετοχή.
Η θέση του Αμίν στη συνιστώσα Χαλκ του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος βελτιώθηκε όταν υπήρξε ο μόνος εκλεγμένος της στο κοινοβούλιο στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 1969.
Όταν το Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα του Αφγανιστάν διαχωρίστηκε στις δύο συνιστώσες του το 1967, (Χαλκ με επικεφαλής τον Νουρ και Παρτσάμ με επικεφαλής τον Μπαμπράκ Καρμάλ), ο Αμίν εντάχθηκε στο Χαλκ.
Σύμφωνα με μια βιογραφία του Αμίν, χρησιμοποίησε τη θέση του ως βουλευτή για την καταπολέμηση του ιμπεριαλισμού, της φεουδαρχίας και των αντιδραστικών τάσεων και πολέμησε εναντίον του «σάπιου» καθεστώτος, της μοναρχίας.
Μετά τη σύλληψη των συναδέλφων του μελών του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος, Ντασταγκίρ Παντζσερί και Σαλέχ Μοχαμάντ Ζεαρί το 1969, ο Αμίν έγινε ένα από τα κορυφαία μέλη του κόμματος και συνέχισε να είναι κύριο μέλος του κόμματος τη στιγμή της απελευθέρωσής τους το 1973.
Χάρη στον αδελφό του Αμπντουλάχ, δάσκαλο σε δημοτικό σχολείο, ο Αμίν ήταν σε θέση να παρακολουθήσει τόσο το δημοτικό όσο και το γυμνάσιο, γεγονός που με τη σειρά του επέτρεψε να εγγραφεί στο Πανεπιστήμιο της Καμπούλ.
Ο Αμίν αργότερα έγινε αντιπρόεδρος της σχολής αυτής και στη συνέχεια διευθυντής του εγνωσμένου κύρους Γυμνασίου Αβεσινά και το 1957 έφυγε από το Αφγανιστάν για το Πανεπιστήμιο Κολούμπια στη Νέα Υόρκη, όπου απέκτησε μεταπτυχιακό δίπλωμα στην εκπαίδευση.
Ο Αμίν βρισκόταν σε αυτό το πανεπιστήμιο όταν προσελκύστηκε από τον μαρξισμό, και το 1958 έγινε μέλος του Σοσιαλιστικού Προοδευτικού Συλλόγου του Πανεπιστημίου.
Όταν επέστρεψε στο Αφγανιστάν, ο Αμίν έγινε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Καμπούλ και αργότερα, για δεύτερη φορά, διευθυντής του γυμνασίου Αβεσινά.
Περίπου αυτήν την περίοδο, ο Αμίν παραιτήθηκε από τη θέση του ως επικεφαλής του Γυμνασίου Αβεσινά προκειμένου να γίνει διευθυντής του Κολεγίου Νταρούλ Μουαλιμίν.
Ο Τάρακι είχε εντολή να σταματήσει στη Μόσχα, όπου οι Σοβιετικοί ηγέτες του προέτρεψαν να απομακρύνει τον Αμίν από την εξουσία σύμφωνα με την απόφαση της , επειδή ο Αμίν αποτελούσε κίνδυνο.
Στην Καμπούλ οι βοηθοί του Ταρακί, η Συμμορία των Τεσσάρων (αποτελούμενη από τους Βαταντζάρ, Μαζντοργιάρ, Γκουλαμπζόι και Σαρβαρί) σχεδίασαν μια πλεκτάνη για να δολοφονήσουν τον Αμίν, αλλά απέτυχαν, καθώς ο Αμίν είχε ενημερωθεί γι' αυτή.
Μέσα σε λίγες ώρες από την επιστροφή του Ταρακί στην Καμπούλ στις 11 Σεπτεμβρίου, ο Ταρακί συγκάλεσε το υπουργικό συμβούλιο «φαινομενικά για να το ενημερώσει για τη Σύνοδο Κορυφής της Αβάνας».
Ενώ η θέση του Αμίν στο Αφγανιστάν γινόταν όλο και πιο ασταθής μέρα με τη μέρα, οι αντίπαλοί του που εξορίστηκαν στη Σοβιετική Ένωση και στο Ανατολικό Μπλοκ εξεγείρονταν για την απομάκρυνσή του.
Ο Μπαμπράκ Καρμάλ, ηγέτης του Παρτσάμ, συνάντησε αρκετές κορυφαίες μορφές του Ανατολικού Μπλοκ κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου και ο Μοχαμάντ Ασλάμ Βαταντζάρ, ο Σαγιέντ Μοχαμάντ Γκουλαμπζόι και ο Ασαντουλάχ Σαρβαρί ήθελαν να εκδικηθούν τον Αμίν.
Υποστηρίζεται ότι ο Αμίν ασπάστηκε τον ριζοσπαστισμό κατά τη διάρκεια της δεύτερης παραμονής του στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1962, όταν εγγράφηκε σε μια ομάδα εργασίας-μελέτης στο Πανεπιστήμιο του Ουισκόνσιν.
Εκεί, ο Αμίν συναντήθηκε με τον Αφγανό πρέσβη στη Σοβιετική Ένωση, τον παλιό του φίλο Αλί Αχμάντ Ποπέλ, πρώην υπουργό Παιδείας του Αφγανιστάν.
Μερικοί άνθρωποι, ο Ναμπί Μισντάκ, για παράδειγμα, δεν γνώριζαν ότι ταξίδευε μέσω Μόσχας, αλλά μάλλον μέσω Δυτικής Γερμανίας και Λιβάνου.
Μέχρι τη στιγμή που επέστρεψε στο Αφγανιστάν, το κομμουνιστικό Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα του Αφγανιστάν είχε ήδη διοργανώσει το ιδρυτικό του συνέδριο, το οποίο έλαβε χώρα το 1965.
Ο λαός του Αφγανιστάν εξεγέρθηκε ενάντια στην κυβέρνηση του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος όταν η κυβέρνηση εισήγαγε διάφορες σοσιαλιστικές μεταρρυθμίσεις, συμπεριλαμβανομένων μεταρρυθμίσεων της γης.
Λίγο μετά τη σύνθλιψη της εξέγερσης της Χεράτ, το Επαναστατικό Συμβούλιο συνεδρίασε για να επικυρώσει το νέο πενταετές σχέδιο, τη συνθήκη αφγανικής-σοβιετικής φιλίας και να ψηφίσει για το αν θα ανασχηματίσει ή όχι το υπουργικό συμβούλιο και θα ενισχύσει τη δύναμη της εκτελεστικής εξουσίας .
Ενώ η επίσημη εκδοχή των γεγονότων ανέφερε ότι όλα τα ζητήματα ψηφίστηκαν δημοκρατικά κατά τη συνάντηση, το Επαναστατικό Συμβούλιο πραγματοποίησε μια άλλη συνεδρίαση την επόμενη ημέρα για να κυρώσει το νέο πενταετές σχέδιο και να συζητήσει τον ανασχηματισμό του υπουργικού συμβουλίου.
Τα μέλη του Παρτσάμ αρνούνται ότι σκόπευαν να δολοφονήσουν την ηγεσία του Χαλκ, αλλά η ιστορικός Μπέβερλι Μέιλ υποστηρίζει ότι οι επακόλουθες δραστηριότητες του Καρμάλ ενισχύουν την εκδοχή του Χαλκ για τα γεγονότα.
Οι δύο συνιστώσες, οι οποίες είχαν διαφορετικούς γενικούς γραμματείς, πολιτικά γραφεία, κεντρικές επιτροπές και άλλες οργανωτικές δομές, ενοποιήθηκαν επισήμως το καλοκαίρι του 1977.
Ένας λόγος ενοποίησης ήταν ότι το διεθνές κομμουνιστικό κίνημα, εκπροσωπούμενο από το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ινδίας, το Ιρακινό Κομμουνιστικό Κόμμα και το Κομμουνιστικό Κόμμα της Αυστραλίας, ζήτησαν την ενοποίηση των κομμάτων.
Στη συνεδρίαση αποφασίστηκε ότι τα μέλη του Χαλκ είχαν αποκλειστικά δικαιώματα να διατυπώνουν και να αποφασίζουν πολιτική, η οποία άφησε το Παρτσάμ αδύναμο.
Ο Σοβιετικός πρέσβης Πουζανόφ έπεισε τον Αμίν να επισκεφθεί το Προεδρικό Μέγαρο μαζί με τον Αρχηγό της Αστυνομίας Ταρούν και τον Ναβάμπ Αλί, αξιωματικό της υπηρεσίας πληροφοριών.
Μετά τη σύλληψη του Ταρακί, οι Σοβιετικοί προσπάθησαν να τον διασώσουν μέσω της πρεσβείας ή της Αεροπορικής Βάσης Μπαγκράμ, αλλά η δύναμη των αξιωματικών του Αμίν απώθησε την απόφασή τους να κάνουν κάποια κίνηση.
Ο Αμίν έλαβε εντολή από τους Σοβιετικούς να μην τιμωρήσει τον Ταρακί και να απομακρύνει τον ίδιο και τους συμβούλους του από τις θέσεις τους, αλλά ο Αμίν τους αγνόησε.
Από το 1973 μέχρι την ενοποίηση του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος του Αφγανιστάν το 1977, ο Αμίν ήταν δεύτερος μόνο μετά τον Ταρακί στη συνιστώσα Χαλκ.
Σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή των γεγονότων, ο Ταρακί προστάτευσε τον Αμίν από μέλη του κόμματος ή άλλους που ήθελαν να βλάψουν το Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα του Αφγανιστάν και τη χώρα.
Ο Αμίν προσπάθησε να κερδίσει τη στήριξη από εκείνους που εξεγέρθηκαν κατά του κομμουνιστικού καθεστώτος που είχε ξεκινήσει υπό τον Ταρακί, αλλά η κυβέρνησή του δεν μπόρεσε να λύσει αυτό το πρόβλημα.
Η Σοβιετική Ένωση, η οποία ήταν δυσαρεστημένη από τον Αμίν και ισχυρίστηκε επίσης ότι θα μπορούσε να είναι πράκτορας της , παρενέβη στο Αφγανιστάν, επικαλούμενη την Εικοσαετή Συνθήκη Φιλίας μεταξύ του Αφγανιστάν και της Σοβιετικής Ένωσης.
Ο Αμίν δολοφονήθηκε από τους Σοβιετικούς στις 27 Δεκεμβρίου 1979, στο πλαίσιο της επιχείρησης Καταιγίδα-333, έχοντας διακυβερνήσει για λίγο περισσότερο από τρεις μήνες.
Επισκέφθηκε τις Ηνωμένες Πολιτείες για δεύτερη φορά πριν μετακομίσει μόνιμα στο Αφγανιστάν ξεκινώντας παράλληλα τη σταδιοδρομία του στη ριζοσπαστική πολιτική.
Ο Αμίν ήταν το μοναδικό μέλος του κόμματος Χαλκ που εξελέγη στο κοινοβούλιο στις κοινοβουλευτικές εκλογές του 1969, βελτιώνοντας έτσι τη θέση του στο κόμμα.
Η παρουσία του Αμίν στις δύο αυτές συνεδριάσεις δεν αναφέρθηκε καθόλου και έγινε σαφές ότι ο Ταρακί, μέσω του γραφείου του ως Προέδρου του Επαναστατικού Συμβουλίου, προήδρευε επίσης στο Υπουργικό Συμβούλιο.
Η κατάσταση επιδεινώθηκε όταν ο Αμίν προειδοποίησε προσωπικά τον Ταρακί ότι «το κύρος και η δημοτικότητα των ηγετών μεταξύ των ανθρώπων δεν έχει κοινά στοιχεία με τη λατρεία της προσωπικότητας».
Όταν οι σοβιετικοί αξιωματούχοι τον επέκριναν για την κτηνωδία του, ο Αμίν απάντησε: «Ο σύντροφος Στάλιν μας έδειξε πώς να οικοδομήσουμε τον σοσιαλισμό σε μια οπισθοδρομούσα χώρα».
Η ακριβής θέση και η αληθινή ύπαρξη του ναού είναι μεταξύ των αρχαιολόγων αντικείμενο διαφωνίας, που συνεχίζεται από τους Τζέιμς Πάκερ και Ρομπέρτο Μενεγκίνι.
Για να κτιστεί αυτό το μνημειώδες σύνολο, χρειαζόταν εκτεταμένες σκαπτικές εργασίες: οι εργάτες εξάλειψαν πλευρές του Κυριναλίου και του Καπιτωλίνου λόφου, οι οποίοι έκλειναν την κοιλάδα των Αγορών προς την κατεύθυνση του Πεδίου του Άρεως.
Ίσως οι εκσκαφές να ξεκίνησαν από τον Αυτοκράτορα Δομιτιανό· πάντως το σχέδιο της Αγοράς αποδίδεται εξ ολοκλήρου στον αριτέκτονα Απολλόδωρο από τη Δαμασκό, που συνόδευσε επίσης τον Τραϊανό στην εκστρατεία εναντίων των Δακών.
Κατά την εποχή της κατασκευής του, αρκετά άλλα σχέδια εκτελούντο, όπως η κατασκευή του Μερκάτους Τραϊάνι και η ανακαίνιση της Αγοράς του Καίσαρα, όπου κτίστηκε η Βασιλική Αργκεντάρια και ο Ναός της Αφροδίτης Γκενέτριξ.
Αυτό που ήταν νέο στην καινούργια πλατεία το 1612 ήταν ότι όλες οι κατοικίες χτίστηκαν στο ίδιο σχέδιο, από τον Ζαν Μπαπτίστ Αντρουέ ντι Σερκώ, με κόκκινα τούβλα και πέτρες, με απότομες στέγες από σχιστόλιθο και φεγγίτες στις σοφίτες.
Την ενότητα της σύνθεσης των κτιρίων και το ομοιόμορφο ύψος επέβαλε ένα βασιλικό διάταγμα, με εξαίρεση την κατοικία του βασιλιά, στο κέντρο της νότιας πλευράς και την κατοικία της βασίλισσας, απέναντι στη βόρεια πλευρά, οι οποίες είναι οι μόνες ψηλότερες.
Παρόλο που ονομάζονται κατοικίες του βασιλιά και της βασίλισσας, κανένας βασιλιάς δεν έζησε ποτέ στην αριστοκρατική πλατεία, εκτός από την Άννα της Αυστρίας, για λίγο.
Δημιουργήθηκε στο χώρο που καταλάμβαναν οι κήποι και τα παλιά ανάκτορα Τουρνέλ , τα οποία η Αικατερίνη των Μεδίκων εγκατέλειψε και μετακόμισε στο παλάτι του Λούβρου, μετά τον τραυματισμό και θάνατο του συζύγου της Ερρίκου Β κατά τη διάρκεια μιας έφιππης κονταρομαχίας σε ένα τουρνουά στα Τουρνέλ.
Κατά τη διάρκεια του 17ου και 18ου αιώνα ήταν μια μοντέρνα και ακριβή πλατεία όπου ζούσε η παρισινή αριστοκρατία και αποτέλεσε ένα από τα πρώτα ευρωπαϊκά προγράμματα βασιλικού πολεοδομικού σχεδιασμού.
Η πλατεία κατασκευάστηκε ως Πλας Ρουαγιάλ και διατήρησε αυτό το όνομα ως το 1800, οπότε και μετονομάστηκε σε Πλας ντε Βοζ, προς τιμήν του νομού των Βοσγίων, που πλήρωσε πρώτος επιβληθέντες φόρους και έστειλε εθελοντές για στελέχωση του επαναστατικού στρατού κατά τη Γαλλική επανάσταση.
Η πλατεία εγκαινιάστηκε το 1612, δύο χρόνια μετά το θάνατο του βασιλιά, με ένα μεγάλο καρουζέλ με την ευκαιρία των αρραβώνων του Λουδοβίκου ΙΓ με την Άννα της Αυστρίας.
Η πλατεία ήταν συχνά τόπος συνάντησης και διοργάνωσης αγώνων ιππικής δεξιοτεχνίας και έφιππων κονταρομαχιών ή ξιφομαχιών ανάμεσα στους ιππότες καθώς επίσης και μονομαχιών.
Η σχεδιάστρια πούλησε το 75% των μετοχών της εταιρείας το 1999 στον Ιταλικό οίκο μόδας και παραιτήθηκε λίγους μήνες αργότερα, λόγω διαφορών δημιουργικής φύσεως.
Στα χέρια του νέου διευθυντή δημιουργίας Μίλαν Βουκμίροβιτς, ο οποίος παλαιότερα είχε εργαστεί για τις εταιρείες και , η εταιρεία δεν κατάφερε να πετύχει την ίδια επιτυχία που είχε με την ιδρυτή της.
Η Χαϊντεμαρί Ζιλίν «Τζιλ» Ζάντερ είναι Γερμανή σχεδιάστρια μόδας, που ακολούθησε το κίνημα του μινιμαλισμού και δημιούργησε τον οίκο μόδας .
Πιο πριν ο Ροντόλφο Λανκιάνι ήταν ο πρώτος, που συγκέντρωσε τις μαρτυρίες των ιστορικών πηγών, οι οποίες αναφέρονται στην Αγορά του Νέρβα το 1883.
Το ανατολικό άκρο της Αγοράς του Νέρβα αποκαλύφθηκε κατά τις μεγάλης κλίμακας ανασκαφές, που ανέλαβε το Φασιστικό καθεστώς, κατά την κατασκευή της λεωφόρου που αρχικά ονομάστηκε ' , που τώρα καλείται .
πέραν των γραπτών πηγών , αλλά οι μετέπειτα ανασκαφές και οι πληροφορίες από αυτές, οδήγησαν τους ιστορικούς σε νέες, ενδιαφέρουσες θεωρίες για τη χρήση της Αγοράς οι οποίες την κάνουν σημαντική για τη περεταίρω γνώση του Ρωμαϊκού αστικού τοπίου.
Μετά από τις Αγορές του Καίσαρα, του Αυγούστου, του Βεσπασιανού, η Αγορά του Νέρβα ήταν η 4η Αυτοκρατορική Αγορά· η αμέσος επόμενη Αγορά του Τραϊανού θα είναι η τελευταία.
Πιο πριν ήταν μία φαρδιά οδός με βιβλιοπωλεία και καταστήματα επιδιόρθωσης ρούχων· όταν μετατράπηκε σε Αγορά, συνέχισε να λειτουργεί ως ευρύς δρόμος, αλλά κατασκευάστικε και μία μνημειώδης είσοδος στη μεγάλη Ρωμαϊκή Αγορά στα νότια και στις πλαϊνές Αυτοκρατορικές Αγορές του Καίσαρα και του Αυγούστου στα δυτικά και του Βεσπασιανού στα ανατολικά.
Ο ναός της Αθηνάς παρέμεινε σχετικά άθικτος, ως το γκρέμισμά του το 1606 από τον πάπα Παύλο Ε Μποργκέζε για να προμηθεύσει με οικοδομικό υλικό το ξανακτίσιμο του αναβρυτηρίου Άκουα Τραϊάνα στον Γιανίκουλο λόφο και για το παρεκκλήσιο των Μποργκέζε στη Σάντα Μαρία Ματζόρε.
Ο ναός αφιερώθηκε στην Αφροδίτη, διότι ο δικτάτορας καταγόταν από το Ιούλιο Γένος, που ισχυριζόταν καταγωγή από τον Ασκάνιο, γιο του Αινεία, ο οποίος ήταν γιος της Αφροδίτης.
Ο ναός ολοκληρώθηκε από τη Σύγκλητο έπειτα από τη δολοφονία του , οπότε έγιναν πολυποίκιλοι αγώνες με αναφορά στα αρχικά εγκαίνια του Καίσαρα για την Αγορά.
Η αρχική αφιέρωση στην Αφροδίτη Νικηφόρο έγινε, διότι ήταν η προστάτιδα θεά του Πομπήιου και ο Καίσαρας ήθελε να αποσπάσει την εύνοια της θεάς, πριν τη μάχη εναντίον του.
Ο Καίσαρας αποφάσισε να κατασκευάσει την αγορά, που θα έφερε το όνομά του, στο βορειοδυτικό τμήμα της Ρωμαϊκής Αγοράς και αγόρασε πολύ ακριβά επιλεγμένα τμήματα γης στην περιοχή αυτή.
Μερικοί ερευνητές πιστεύουν, ότι ο Οκταβιανός Αύγουστος παρείχε το νότιο τμήμα με τα καταστήματα και τα γραφεία του, έτσι ήταν αυτός, που είδε την ολοκλήρωσή της.
Ως μέρος των εγκαινίων έγιναν αγώνες και πολλές εκδηλώσεις, υπέρογκου κόστους, που χρηματοδοτήθηκαν από τον Καίσαρα· αυτό δείχνει το προσωπικό ενδιαφέρον του Καίσαρα.
Αργότερα ο διάδοχός του Αύγουστος, επίσης ο Νέρβας και ο διάδοχός του Τραϊανός, έκαναν τις δικές τους Αυτοκρατορικές Αγορές, μετατοπίζοντας το κέντρο της πόλης.
Οι Αυτοκράτορες Δομιτιανός και Τραϊανός γέμισαν τον χώρο μεταξύ της Αγοράς και του Καπιτωλίνου λόφου, δηλαδή την Οδό των Αργυροχόων, και εκεί προέκτειναν τη νότια στοά της Αγοράς.
Επίσης έφτιαξαν έναν δεύτερο όροφο στα εκεί καταστήματα και ξανάκτισαν τον ναό, που εγκαινιάστηκε την ίδια ημέρα με τη Στήλη του Τραϊανού, στις 12 Μαΐου 113, όπως αναφέρεται στην επιγραφή της πλάκας .
Η αναδόμησή της έφερε την Κούρια να εφάπτεται της Αγοράς: η νότια πλευρά της Αγοράς αποτελείτο από δέκα καταστήματα και η Κούρια να βρίσκεται στο νοτιοανατολικό άκρο της.
Ωστόσο η Αγορά του εξελίχθηκε έτσι, ώστε να υπηρετεί δύο επιπλέον σκοπούς: καθώς δηλαδή ο Καίσαρας απασχολείτο όλο και περισσότερο με τον σχεδιασμό της, η Αγορά έγινε ο χώρος των δημοσίων υποθέσεων που συνδεόταν με τη Σύγκλητο και επιπρόσθετα δημιουργήθηκε ένας ναός της Αφροδίτης Μητέρας, προστάτιδας του γένους του και τελικά δικό του ναός.
Θεωρητικά, ένα ηλιακό νεφέλωμα χωρίζει έναν όγκο από ένα μοριακό νέφος με βαρυτική κατάρρευση, ο οποίος αρχίζει να περιστρέφεται και επιπεδώνεται προς έναν περιαστρικό δίσκο, από τον οποίο, στη συνέχεια, αναπτύσσονται οι πλανήτες παράλληλα με το αστέρι.
Στην υπόθεση των νεφελωμάτων, τα πλανητοειδή αρχίζουν να σχηματίζονται από σωματίδια ύλης που συσσωρεύονται και συγκρατούνται μεταξύ τους αρχικά από συνεκτικές δυνάμεις και μετά από τη βαρύτητα.
Οι μύθοι για τη δημιουργία του κόσμου, σε πολλές θρησκείες, θυμίζουν ιστορίες για μια υπερφυσική θεότητα ή θεότητες που χώρισαν τη γη από τους ωκεανούς και τον αέρα.
Τα δύο μοντέλα που εξηγούν τη μάζα της γης προτείνουν είτε μια σταθερή ανάπτυξη έως τις σημερινές μορφές ή, ενδεχομένως, ταχεία ανάπτυξη νωρίς στην ιστορία της Γης που ακολουθήθηκε από μια μακροχρόνια σταθερότητα στις ηπειρωτικές περιοχές.
Οι γεωμορφές στερεών βράχων ξεχωρίζονται με μεγαλύτερη ακρίβεια από ότι οι ελώδεις ή βαλτώδεις τοποθεσίες, εφόσον τα σημεία στα οποία η στεριά τελειώνει και αρχίζει το νερό δεν είναι ευδιάκριτα ή σταθερά.
Σε αυτό το μοντέλο, τα ατμοσφαιρικά αέρια θερμοκηπίου προστάτευσαν τους ωκεανούς από το πάγωμα την περίοδο που ο νεοσύστατος Ήλιος βρισκόταν στο 70% μόνο της φωτεινότητάς του.
Σε αντίθεση με την κοινή πίστη, κατά τον Μεσαίωνα οι περισσότεροι άνθρωποι δεν πίστευαν ότι η Γη ήταν επίπεδη: αυτή η παρεξήγηση συχνά αναφέρθηκε ως ο «Μύθος της Επίπεδης Γης».
Πριν από τον περίπλου του πλανήτη και την πραγματοποίηση των διαστημικών πτήσεων, η πίστη στη σφαιρική Γη βασιζόταν στις παρατηρήσεις των δευτερογενών επιδράσεων του σχήματος της Γης και στους παραλληλισμούς με τα σχήματα των άλλων πλανητών.
Η έκταση ή εμβαδόν γης αναφέρεται στην συνολική επιφάνεια της γης μιας γεωγραφικής περιοχής ή χώρας (που μπορεί να περιλαμβάνει ασυνεχή κομμάτια στεριάς, όπως νησιά).
Ωστόσο, όταν συνυπολογίζονται το ανάγλυφο του εδάφους και των φυτικών γαιών, η πραγματική τοπογραφική επιφάνεια - που εκτίθεται στον Ήλιο, τον αέρα και τη βροχή - είναι περίπου τετραπλάσια .
Το Αιγυπτιακό σύμπαν απεικονιζόταν ως ένα ορθογώνιο κουτί με προσανατολισμό βορρά-νότου, και με μία ελαφρώς κοίλη επιφάνεια, με την Αίγυπτο στο κέντρο.
βάσει της οποίας «ο Ωκεανός, η προσωποποίηση της υδατικής μάζας που περιβάλλει την κυκλική επιφάνεια της Γης, είναι ο δημιουργός όλης της ζωής και, ενδεχομένως, όλων των θεών.» Η βιβλική γη ήταν ένας επίπεδος δίσκος που επιπλέει στο νερό.
Η συντριπτική πλειοψηφία των ανθρώπινων δραστηριοτήτων σε όλη την πορεία της ιστορίας έχει συμβεί σε στεριανές περιοχές που υποστηρίζουν τη γεωργία, τους οικοτόπους, και είναι πηγές φυσικών πόρων.
Ο εξωτερικός φλοιός της γης δημιουργήθηκε όταν το λιωμένο εξωτερικό στρώμα του πλανήτη Γη ψύχθηκε και σχηματίστηκε μια στερεή μάζα καθώς οι συσσωρευμένοι υδρατμοί άρχισαν να ενεργούν στην ατμόσφαιρα.
Μόλις η Γήινη στεριά έγινε ικανή να υποστηρίξει τη ζωή, αναπτύχθηκε βιοποικιλότητα που εξελίχθηκε με την πάροδο εκατοντάδων εκατομμυρίων ετών, και εμπλουτίζεται περαιτέρω, εκτός από όταν μαστίζεται από μαζικές εξοντώσεις.
Ετυμολογικά, η λέξη στεριά προέρχεται από το αρχαίο ελληνικό επίθετο στερεός, που περιγράφει μία κατάσταση της ύλης που χαρακτηρίζεται από μικρή κίνηση των μορίων, με αποτέλεσμα τα σώματα που βρίσκονται σε αυτήν την κατάσταση να έχουν σταθερό όγκο και σώμα.
Τα Κείμενα των Πυραμίδων και τα Κείμενα των Σαρκοφάγων αποκαλύπτουν ότι οι αρχαίοι Αιγύπτιοι πίστευαν ότι ο Νουν ήταν ένα κυκλικό σώμα που περιέβαλλε τα νμπωτ , και συνεπώς πίστευαν σε μια παρόμοια κυκλική κοσμογραφία της Αρχαίας Εγγύς Ανατολής για την Γη που περιβάλλεται από νερό.
Σύμφωνα με τον νόμο της Ταϊβάν, για να υποβληθεί η πρωτοβουλία στους ψηφοφόρους, χρειάστηκαν συνολικά 280.000 υπογραφές για να εξεταστούν από την Κεντρική Εκλογική Επιτροπή .
Πέντε από τις ερωτήσεις που εξετάστηκαν και εγκρίθηκαν από την αφορούσαν τα δικαιώματα των ΛΟΑΤ , την σεξουαλική διαπαιδαγώγησή τους και το γάμο των ομοφυλοφίλων .
Τέσσερα άλλα ερωτήματα σχετικά με την ψηφοφορία αφορούσαν τη διεθνή εκπροσώπηση των παιχνιδιών , την πυρηνική ενέργεια , την ενέργεια από άνθρακα και την απαγόρευση των εισαγωγών γεωργικών προϊόντων και τροφίμων από περιοχές που επλήγησαν από την πυρηνική καταστροφή της Φουκουσίμα .
Το δέκατο ερώτημα ζήτησε από τους ψηφοφόρους να απορρίψουν το άρθρο 95-1 του νόμου για την ηλεκτρική ενέργεια, το οποίο όριζε ότι όλες οι εγκαταστάσεις παραγωγής πυρηνικής ενέργειας της χώρας πρέπει να παροπλιστούν μέχρι το 2025.
Αυτή η ερώτηση είχε αρχικά απορριφθεί από την Κεντρική Εκλογική Επιτροπή, αν και η επιτροπή αντέστρεψε την απόφασή της, αφού διέταξε το ανώτατο διοικητικό δικαστήριο της Ταϊπέι να δεχθεί άλλες 24.000 υπογραφές που προστέθηκαν στην αναφορά.
Τον Φεβρουάριο του 2018, μία χριστιανική ομάδα για τα δικαιώματα από την Ταϊβάν που αντιτάχθηκε στον γάμο του ιδίου φύλου πρότεινε τη διενέργεια δημοψηφίσματος για το θέμα, με στόχο την ανατροπή της απόφασης του Συνταγματικού Δικαστηρίου του Μαΐου του 2017 που διέταξε τη νομιμοποίηση του γάμου ομοφύλων στην Ταϊβάν εντός δύο ετών.
Το ένα αναφερόταν στο αν ο γάμος θα πρέπει να περιορίζεται σε δεσμό μεταξύ ενός άνδρα και μιας γυναίκας και το άλλο για το αν πρέπει να υπάρχει ένας ειδικός νόμος για την προστασία του δικαιώματος των ομοφυλοφίλων σε μια «μόνιμη ένωση» .
Μια τρίτη ερώτηση ζήτησε από τους ψηφοφόρους να αποτρέψουν την εφαρμογή νόμων που υποχρεώνουν την εισαγωγή πληροφοριών σχετικά με την ομοφυλοφιλία στα μαθήματα σεξουαλικής αγωγής στα σχολεία.
Το δημοψήφισμα ήταν το πρώτο μετά τη μεταρρύθμιση του Δεκεμβρίου του 2017 στο νόμο για το δημοψήφισμα, ο οποίος μείωσε το όριο για την υποβολή ερωτήσεων στην ψηφοφορία.
Σύμφωνα με το νέο σύστημα, απαιτούνταν οι υπογραφές από το 1,5% του εκλογικού σώματος ώστε να τεθεί με επιτυχία μια ερώτηση στην ψηφοφορία, σε σύγκριση με το ποσοστό 5% που ίσχυε προηγουμένως.
Τον Σεπτέμβριο του 2018, μια ομάδα υπέρ του γάμου μεταξύ ατόμων του ιδίου φύλου ανακοίνωσε ότι είχε συγκεντρώσει αρκετές υπογραφές για να υποβάλει τις δικές της ερωτήσεις σε δημοψήφισμα.
Οι ερωτήσεις του ομίλου θα απαιτούσαν από τον νομοθέτη να τροποποιήσει τον Αστικό Κώδικα για να επιτρέψει ρητά στα ζευγάρια του ίδιου φύλου να παντρευτούν και επίσης να επιβάλει τη συμπερίληψη της σεξουαλικής πολυμορφίας στη σεξουαλική αγωγή.
Στο Παρίσι του 18ου αιώνα, η Μαρκησία ντε Μερτέιγ σχεδιάζει ένα παιχνίδι εκδίκησης και αποπλάνησης και ζητάει τη βοήθεια του πρώην εραστή της, υποκόμη ντε Βαλμόν , για να το πραγματοποιήσει.
Η Μαρκησία ζητάει εκδίκηση από τον Μπαστίντ, τον άνδρα που την εγκατέλειψε για τα μάτια της νεαρής παρθένας Σεσίλ ντε Βολάνζ και την οποία πρόκειται να παντρευτεί αφού επιστρέψει από το μέτωπο του πολέμου.