polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Η πόλη επεκτείνεται στρατηγικά στις Αλβανικές Άλπεις ανάμεσα σε οροσειρές και στις τέσσερις πλευρές, μεταξύ των οποίων η Γκιάλιτσα νότια, το Κόριτνικ ανατολικά, το Πάστρικ στα βορειοανατολικά και αρκετά βουνά στα δυτικά.
Βρίσκεται περίπου 3 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της πρώην θέσης της πόλης, η οποία μεταφέρθηκε ως μέρος ενός σχεδίου για παραγωγή ηλεκτρικού ρεύματος από υδροηλεκτρική ενέργεια.
Στη σύγχρονη εποχή και λόγω της στενής εγγύτητας με το Κοσσυφοπέδιο, η πόλη πέτυχε παγκόσμια αναγνώριση κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Κοσσυφοπέδιυ, καθώς χιλιάδες πρόσφυγες αλβανικής καταγωγής από το Κοσσυφοπέδιο διέσχισαν τα σύνορα και βρήκαν καταφύγιο στην πόλη.
Το Κούκεσι βρίσκεται 98 χιλιόμετρα βορειοανατολικά των Τιράνων, 75 χιλιόμετρα ανατολικά της Σκόδρας, 34 χιλιόμετρα νότια της Γιάκοβα και 30 χιλιόμετρα δυτικά του Πρίζρεν στο Κοσσυφοπέδιο.
Το Κούκεσι προσέλκυσε διεθνή προσοχή κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης στο Κοσσυφοπέδιο, όταν 450.000 Αλβανοί πρόσφυγες από το Κοσσυφοπέδιο πέρασαν τα σύνορα και στεγάστηκαν σε στρατόπεδα μέσα και γύρω από την πόλη.
Ήταν ένας μικρός ρωμαϊκός οικισμός, μία στάση σε έναν κλάδο της αρχαίας Εγνατίας Οδού καθώς και μικρό οθωμανικό εμπορικό κέντρο στον δρόμο προς το νότιο Κοσσυφοπέδιο.
Η πόλη αναπτύσσεται κατά μήκος της πεδιάδας Λούμα στις Αλβανικές Άλπεις, ανάμεσα στις όχθες της λίμνης Φιέρζα και στους λόφους των οροσειρών Κόραμπ στα βόρεια και Σκάρδος στα δυτικά.
Η πόλη προτάθηκε για το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης όσον αφορά τη φιλοξενία και την αγκαλιά των χιλιάδων προσφύγων κατά τη διάρκεια του πολέμου στο Κοσσυφοπέδιο.
Η βιομηχανία τροφίμων περιορίζεται μόνο στην παραγωγή οινοπνευματωδών ποτών που παράγονται σε εργοστάσιο παραγωγής ποτών και σε ορισμένα τοπικά μικρά εργαστήρια που παράγουν ποτά και γαλακτοκομικά προϊόντα.
Στην πόλη υπάρχει ένα τζαμί και ένα κλειστό αλπικού τύπου ξενοδοχείο, μέρος μιας αποτυχημένης προσπάθειας να δημιουργηθεί τουριστική βιομηχανία στην περιοχή.
Χρησιμοποιούμενο, κατά κύριο λόγο, από τις αρχές της δεκαετίας του 1990 ως χώρος συναυλιών, το στάδιο αποτελεί αντικείμενο αριθμού μελετών με απώτερο σκοπό την μετατροπή του.
Για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016, η Πράγα υπέβαλε την υποψηφιότητά της για την διοργάνωση του συγκεκριμένου αθλητικού γεγονότος, έχοντας ως ολυμπιακό χωριό το στάδιο του Στραχόφ.
Ουδέποτε φιλοξένησε πραγματικές αθλητικές διοργανώσεις αναγνωρισμένες σε παγκόσμιο επίπεδο, ωστόσο χρησιμοποιήθηκε κυρίως ως χώρο προπονήσεων για το Σοκόλ, τσεχοσλοβακική εταιρεία γυμναστικής η οποία το χρησιμοποιούσε για ασκήσεις μαζικής γυμναστικής.
Το συγκεκριμένο κίνημα «οικειοποιήθηκε», έπειτα από το Πραξικόπημα της Πράγας, από το κομμουνιστικό καθεστώς το οποίο προχώρησε στη θεσμοθέτηση των Σπαρτακιάδων, μαζικών αθλητικών επιδείξεων του κομμουνιστικού καθεστώτος.
Ως προς την μέγιστη χωρητικότητά τους, οι κερκίδες του είναι δυνατό να φιλοξενήσουν έως θεατές, γεγονός το οποίο το καθιστά ως το δεύτερο παγκοσμίως μεγαλύτερο αθλητικό στάδιο έπειτα από το Ιντιανάπολις Μότορ Σπίντγουεϊ, το οποίο είναι δυνατό να φιλοξενήσει έως θεατές.
Ο κεντρικός αγωνιστικός χώρος, περιτριγυρισμένος από κερκίδες, καλύπτει έκταση της τάξεως των 63.500 ² ήτοι έκταση η οποία αντιστοιχεί σε περισσότερα από 9 γήπεδα ποδοσφαίρου.
Η άνοδος του Μοχάμεντ Νταούντ Χαν στην εξουσία μετά το πραξικόπημα του 1973 έπληξε άλλους υποψήφιους διαδόχους, όπως ο Σαρντάρ Αμπντούλ Βάλι, ο οποίος φυλακίστηκε σε σύντομο διάστημα.
Το εάν ο Μαϊβαντάλ συμμετείχε στο σχέδιο από την αρχή είναι ένα ανοικτό ερώτημα, αλλά η φιλοδυτική φήμη του ίσως εξηγεί γιατί επιλέχθηκε για την καθοδήγησή του.
Αυτό οδήγησε στη σύλληψη του Μαϊβαντάλ και είκοσι άλλων ατόμων στις 20 Σεπτεμβρίου 1973, συμπεριλαμβανομένου του προσφάτως προβιβασμένου αρχηγού του επιτελείου της αεροπορίας, δύο υπηρετούντων αντιστρατήγων, πέντε συνταγματαρχών και ενός μέλους της καταργημένης πλέον Βολεσί Τζιργκά .
Τον Οκτώβριο του 1965, μετά την εκλογή του νέου νομοθετικού σώματος, αδιέξοδο το οποίο προέκυψε κατά την έγκρισή του νέου υπουργικού συμβουλίου προκάλεσε αναταραχές και παρέμβαση του στρατού, οδηγώντας στο θάνατο τουλάχιστον τριών σπουδαστών διαδηλωτών.
Το προτεινόμενο υπουργικό συμβούλιο αποσύρθηκε και η σύσταση ενός νέου υπό την ηγεσία του Μοχάμεντ Χασίμ Μαϊβαντβάλ, ανώτερου διπλωμάτη, εγκρίθηκε με ελάχιστη αντίσταση.
Υποστηριζόμενος από τον βασιλιά, δημιούργησε γρήγορα φιλικές σχέσεις με τους σπουδαστές, ενώ κατέστησε σαφές ότι ήταν υπεύθυνος για την κυβέρνηση και ότι επρόκειτο να υπάρξουν όρια στη φοιτητική πολιτική δραστηριότητα.
Ο Μαϊβαντβάλ δεν είχε παιδιά, και άφησε όλη του την περιουσία στον ανιψιό του, ο οποίος είχε μεταναστεύσει στον Καναδά, αλλά η περιουσία δεσμεύτηκε από το κράτος.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950, διορίστηκε πρεσβευτής του Αφγανιστάν στη Βρετανία, τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Πακιστάν εναλλάξ από το 1955 έως το 1963.
Το Μουσείο Εθνικής Μνήμης - πρόκειται για ένα μουσείο στο Κισινάου που είναι αφιερωμένο στα θύματα από τη Σοβιετική κατοχή της Βεσσαραβίας και της Βόρειας Μπουκοβίνας, και μνημονεύει της αντι-κομμουνιστική αντίσταση στην περιοχή.
Η χώρα προσφέρεται και για οινοτουρισμό, και οι «δρόμοι του κρασιού» περνούν από αμπελώνες/οινοποιεία σε όλην την χώρα, από την Κρίκοβα, το Πουρκάρι, τη Βινογκράντοβκα, το Ρομανέστι, το Κόζουσνα, το Μίλεστιι Μίτσι.
Από τον Ιανουάριο του 2007, για τη Μολδαβία ισχύει καθεστώς ταξιδίων απαλλαγμένων από την υποχρέωση θεωρήσεων με τις Ηνωμένες Πολιτείες, τον Καναδά, την Ιαπωνία και την Ελβετία, που διευκολύνει τους ξένους τουρίστες.
Βιτένις Αντριουκάιτις, Ευρωπαίος Επίτροπος της Λιθουανίας, πρώην υπουργός Υγείας και συνυπογράφων της Πράξης της Επανίδρυσης του Κράτους της Λιθουανίας το 1990.
Κανένας υποψήφιος δεν έλαβε το 50% των συνολικών ψήφων στον πρώτο γύρο, γεγονός που οδήγησε στη διεξαγωγή του δεύτερου γύρου εκλογών ανάμεσα στους δυο πρώτους υποψηφίους, την Ίνγκριντα Σιμονιτέ και τον Γκιτάνας Ναουσέντα .
Λόγω του ότι υπάρχει προεδρικό διάταγμα που ορίζει το όριο των δυο θητειών για κάθε πρόεδρο, η απερχόμενη πρόεδρος της Λιθουανίας Ντάλια Γκριμπαουσκάιτε ήταν αδύνατο να συμμετάσχει στις εκλογές, δεδομένου ότι είχε κερδίσει τις εκλογές του 2009 και του 2014.
Ο Αλμπον ξεκίνησε την καριέρα του στην Φορμουλα 1 το 2019 με την ιταλική ομάδα της όπου έδειξε γρήγορα το ταλέντο του και στα μέσα της σεζόν προβιβάστηκε στην ομάδα της .
Πατέρας του είναι ο Νάιτζελ Άλμπον, ένας παλαίμαχος οδηγός αγώνων ο οποίος συμμετείχε στο Βρετανικό Πρωτάθλημα Τουρισμού και στο Πόρσε Καρέρα Καπ.
Ο Αλεξάντερ μορφώθηκε στο Κολλέγιο του Ίψουιτς όμως σε ηλικία 12 περίπου ετών εγκατέλειψε οριστικά το σχολείο για να αφοσιωθεί στο Μηχανοκίνητο Αθλητισμό.
Τη Δευτέρα 12 Αυγούστου του 2019, το Διοικητικό Συμβούλιο της κλήθηκε σε έκτακτη συνεδρίαση επειδή είχε προκύψει το θέμα της πολύ άσχημης απόδοσης του Γάλλου οδηγού Πιερ Γκασλί.
Σε αυτήν όλα τα μέλη αποφάσισαν ομόφωνα να γίνει ανταλλαγή θέσεων μεταξύ του προαναφερόμενου και του Άλμπον δηλαδή να πάει ο 2ος στη και να επιστρέψει ο 1ος στην Τόρο Ρόσο.
Τη θέση του Γάλλου Πιερ Γκασλί ο οποίος προήχθη στη όπου αντικατέστησε τον Αυστραλό Ντάνιελ Ρικιάρντο ο οποίος πήγε στη στο άλλο μονοθέσιο της ομάδας πήρε ο Ρώσος Ντανιίλ Κβίατ.
Ο Αλί-μπεγ Φιρντούς προχώρησε στην ίδρυση, το 1899, της Μουσουλμανικής Λαϊκής Οργανώσεως, η οποία, σύντομα, κατέστη ως το σημαντικότερο κίνημα εντός της συγκεκριμένης κοινότητας.
Τον Οκτώβριο του 1908, έθεσε προς υπογραφή έκκληση απευθυνόμενη προς τον σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίτ Β, ο οποίος, τύποις, εξακολουθούσε να βρίσκεται στην εξουσία, παρά την Επανάσταση των Νεοτούρκων, η οποία του είχε αφαιρέσει το μεγαλύτερο μέρος της εξουσίας του, προκειμένου να διαμαρτυρηθεί ενάντια στην προσάρτηση και να αιτηθεί την επιστροφή της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Αντιθέτως, ο Εσάντ Κούλοβιτς, ο οποίος είχε οριστεί ως Δήμαρχος του Σαράγιεβο το 1905 και ηγέτης του Μουσουλμανικού Προοδευτικού Κόμματος, προχώρησε στη φωταγώγηση των οδών για τον εορτασμό της προσαρτήσεως.
Στις 9 Νοεμβρίου 1908, ηγήθηκε αντιπροσωπείας στον αυτοκράτορα Φραγκίσκο Ιωσήφ, προκειμένου να τον συγχαρεί και να του ζητήσει την επικύρωση των προνομίων των Μουσουλμάνων μεγαλογαιοκτημόνων.
Ο Αντέμαγκα Μέσιτς, επίσης φιλοαυστριακός, καθώς και μετέπειτα αρχηγός των , ήταν υποστηρικτής μίας ενώσεως με τους Κροάτες, η οποία θα επέτρεπε τη δημιουργία ενός «τριαδισμού», ο οποίος θα αντικαθιστούσε τον αυστροουγγρικό δυαδισμό.
Από το 1908 έως το 1910, η από κοινού άρνηση της προσαρτήσεως είχε ως αποτέλεσμα μία συμμαχία συνθηκών μεταξύ Μουσουλμάνων και Σέρβων αντιπολιτευόμενων, ωστόσο, η αγροτική εξέγερση του 1910, η οποία έφερε αντιμέτωπους Μουσουλμάνους μεγαλογαιοκτήμονες και Σέρβους αγρότες, οδήγησε σε μία σύγκλιση μεταξύ Μουσουλμάνων και Κροατών σε βάρος των Σέρβων.
Τέλος, η ιδέα μίας ενότητας των Νότιων Σλάβων με επίκεντρο τη Σερβία διαδιδόταν μέσω μυστικών οργανώσεων με έδρα το Βελιγράδι, όπως η Άμυνα του Λαού , ιδρυθείσα το 1908, ή η Μαύρη Χείρα , ιδρυθείσα το 1911.
Ο Μπένι Κάλοϊ, πρώην γενικός πρόξενος στο Βελιγράδι, καλός γνώστης των Βαλκανίων, καθώς και συγγραφέας έργου υπό τον τίτλο Ιστορία των Σέρβων, υποχρεώθηκε να διευθετήσει τις αντιπαλότητες μεταξύ των διαφορετικών εθνοτικών και θρησκευτικών ομάδων.
Οι Καθολικοί , κυρίως Κροάτες, ήσαν ευνοημένοι από την αυστροουγγρική διοίκηση, η οποία προχώρησε στην ανέγερση του καθολικού καθεδρικού ναού του Σαράγιεβο το 1889, ενώ, επίσης, προχώρησε στην ανέγερση αριθμού θρησκευτικών σχολείων.
Η Καθολική ιεραρχία, της οποίας ηγείτο, από το 1882, ο Γιόζιπ Στάντλερ, Αρχιεπίσκοπος του Σαράγιεβο, ήταν θετικά διακείμενη υπέρ της ιδρύσεως μίας «Μεγάλης Κροατίας».
Ως αποτέλεσμα, κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1880, η αυστροουγγρική διοίκηση ενθάρρυνε την εγκατάσταση αποίκων προερχόμενων από άλλες επαρχίες, όπως Κροάτες, Γερμανούς, Πολωνούς ή Τσέχους, γεγονός το οποίο οδήγησε σε ενίσχυση του καθολικού στοιχείου.
Επιπλέον, καθότι ο ίδιος ήταν ένθερμος αντισέρβος, ο Στάντλερ ενθάρρυνε την αυστροουγγρική διοίκηση προκειμένου να προχωρήσει σε μία στρατηγική κροατομουσουλμανικής συμμαχίας εναντίον των Σέρβων.
Η αυστροουγγρική διοίκηση στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, οριζόμενη ως Συγκυριαρχία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, είναι το καθεστώς υπό το οποίο ετέθησαν τα βιλαέτια της Βοσνίας και της Ερζεγοβίνης υπό αυστροουγγρική κατοχή, έπειτα από τη σύντομης διάρκειας κατάληψή τους κατά τη διάρκεια στρατιωτικών επιχειρήσεων οι οποίες πραγματοποιήθηκαν από τον Κοινό Στρατό το 1879.
Καταληφθέντα βάσει των μέτρων του Άρθρου 25 της Συνθήκης του Βερολίνου του 1878, τα βιλαέτια τέθηκαν υπό τη διοικητική αρμοδιότητα του Υπουργού Οικονομικών της Δυαδικής Μοναρχίας.
Το 1908, τα βιλαέτια προσαρτήθηκαν από την Αυστροουγγαρία, ωστόσο δεν ενσωματώθηκαν ούτε στην Κισλεϊθανία (η Αυστρία μαζί με τις απευθείας εξαρτώμενες από τη Βιέννη επαρχίες), ούτε στο Βασίλειο της Ουγγαρίας.
Η άνοδος των εθνικισμών αποδυνάμωσε το συγκεκριμένο σύστημα, ενώ, με το πέρας του Α Παγκοσμίου Πολέμου, στις 29 Οκτωβρίου 1918, τα εδάφη της συγκυριαρχίας ενσωματώθηκαν εντός του Κράτους των Σλοβένων, Κροατών και Σέρβων, το οποίο, στις 1 Δεκεμβρίου 1918, ενσωματώθηκε εντός του Βασιλείου των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων.
Οι διαχωρισμοί μεταξύ Κροατών Καθολικών, Σέρβων Ορθοδόξων και Βόσνιων Μουσουλμάνων καταστάθηκαν ως ένας παράγοντας έντασης σε τοπικό και διεθνές επίπεδο.
Οι Σέρβοι, κάτοικοι αγροτικών περιοχών σε ποσοστό της τάξεως του 90%, καθώς και, στην πλειοψηφία τους, δουλοπάροικοι κατά την αυστροουγγρική κατάληψη της περιοχής, διέθεταν, μόνον, 309 σχολεία υπό τον έλεγχο του ορθόδοξου κλήρου.
Η διοίκηση του Μπένι Κάλοϊ, η οποία επιθυμούσε την παρεμπόδιση της ανάπτυξης εθνικιστικών φρονημάτων εντός της περιοχής, επέβαλε έναν αυστηρό έλεγχο των δραστηριοτήτων της κάθε κοινότητας.
Ως αποτέλεσμα, η τελευταία επέβαλε κοινά σχολεία, ενώ, επίσης, απαγόρευσε τη χρήση, εντός των σχολείων, της κυριλλικής γραφής, καθώς και εγχειριδίων και καθηγητών προερχόμενων από τη Σερβία.
Η σχολική φοίτηση παρέμεινε στάσιμη ή υποχώρησε: το 1908, ποσοστό της τάξεως, μόνον, του 14% επί του συνόλου των Σέρβων παιδιών φοιτούσαν σε σχολείο, ήτοι τρεις φορές λιγότερα συγκριτικά με το αντίστοιχο ποσοστό στη Σερβία.
Οι Αυστροούγγροι διπλωμάτες επιθυμούσαν να εκμεταλλευτούν την εχθρότητα μεταξύ της Ρωσίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας με απώτερο σκοπό την κατάληψη της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, ενδοχώρας της Κροατίας και της Δαλματίας, περιοχή η οποία, από καιρό, αποτελούσε το αντικείμενο ενδιαφέροντος της Δυαδικής Μοναρχίας.
Το 1876, ο αυτοκράτορας Φραγκίσκος Ιωσήφ πρότεινε στον τσάρο Νικόλαο Β εκατέρωθεν παραχωρήσεις: οι Ρώσοι θα έθεταν, εκ νέου, υπό τον έλεγχό τους το νότιο τμήμα της Βεσσαραβίας, το οποίο είχε τεθεί υπό την κυριαρχία των Οθωμανών μετά το πέρας του Κριμαϊκού Πολέμου, καθώς, επίσης, θα έθεταν υπό την προστασία τους τη Βουλγαρία , ενώ η Αυστροουγγαρία θα έθετε υπό τον έλεγχό της τα βιλαέτια της Βοσνίας και της Ερζεγοβίνης, τα οποία, εκείνη την περίοδο, βρίσκονταν εν μέσω εξεγέρσεως ενάντια στην οθωμανική κυριαρχία.
Κατά τη διάρκεια του Ιουνίου-Ιουλίου του 1878, το Συνέδριο του Βερολίνου, υπό την προεδρία του Γερμανού καγκελαρίου Μπίσμαρκ, παραχώρησε άδεια στην Αυστροουγγαρία για την κατάληψη της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, προκειμένου να επιβάλει, εκ νέου, την τάξη, παρά τις διαμαρτυρίες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η οποία, μέσω της συγκεκριμένης απόφασης, έβλεπε έναν ακρωτηριασμό των εδαφών της, καθώς και του Πριγκιπάτου της Σερβίας, το οποίο διεκδικούσε τις συγκεκριμένες επαρχίες λόγω του σημαντικού σερβικού πληθυσμού τους.
Ωστόσο, το συνέδριο παραχώρησε άδεια μόνον για στρατιωτική κατοχή, προσθέτοντας, επίσης, το Σαντζάκι του Νόβι Πάζαρ υπό ειδικό καθεστώς, καθώς τα συγκεκριμένα εδάφη παρέμεναν, τύποις, υπό την κυριαρχία του σουλτάνου.
Πράγματι, το Πριγκιπάτο της Σερβίας, το οποίο είχε διακηρύξει την ανεξαρτησία του, το 1878, καθώς και αναβαθμιστεί σε Βασίλειο της Σερβίας, το 1882, αποτελούσε το κύριο εμπόδιο προς μία βαλκανική επέκταση της Μοναρχίας των Αψβούργων, καθώς και έναν παράγοντα εσωτερικής αποσταθεροποίησης.
Ωστόσο, τα είκοσι πρώτα χρόνια ανεξαρτησίας της Σερβίας σημαδεύτηκαν από την υποταγή των διαδοχικών μοναρχών της Σερβίας στα αυστροουγγρικά συμφέροντα.
Ο Στέφαν Μπουριάν φον Ράγιετς, ο οποίος διαδέχθηκε τον Μπένι Κάλοϊ ως Υπουργός Οικονομικών, υπεύθυνος επί της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης , εφάρμοσε μία περισσότερο ήπια πολιτική: εγκατέλειψε την πολιτική του Κάλοϊ σχετικά με τη δημιουργία μίας νέας βοσνιακής ταυτότητας, καθώς και παραχώρησε άδεια για τη λειτουργία σερβικών θρησκευτικών σχολείων, το 1905, και μουσουλμανικών θρησκευτικών σχολείων, το 1909.
Το ποσοστό σχολικής φοίτησης των Μουσουλμάνων ήταν καλύτερο εκείνου των Σέρβων, καθώς αριθμούσαν, συνολικά, 917 μεκτέμπ και 43 μεντρεσέδες στα τέλη της συγκεκριμένης περιόδου.
Παρεμβαλλόμενη μεταξύ του σουλτάνου και των πληθυσμών, η αυστροουγγρική διοίκηση θεωρείτο υποχρεωμένη να λαμβάνει υπόψη την οθωμανική κυριαρχία επί των δύο συγκεκριμένων βιλαετιών.
Ωστόσο, το 1881, κατά την υπογραφή της συνθήκης των τριών αυτοκρατόρων μεταξύ του Ράιχ, της Δυαδικής Μοναρχίας και της Ρωσίας, οι Αυστροούγγροι διπλωμάτες πέτυχαν να λάβουν, εκ μέρους των Ρώσων ομόλόγων τους, μία μεγάλη ελευθερία δράσης στην περιοχή, η οποία θα αποτελούσε εγγύηση για μία μεγαλύτερη χρονική παρουσία συγκριτικά με εκείνη η οποία είχε, αρχικώς, προβλεφθεί κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου του Βερολίνου.
Ως αποτέλεσμα, προήλθε μία προσπάθεια δημιουργίας ενός «βοσνιακού έθνους», καθώς και μίας «βοσνιακής γλώσσας», η οποία θα ήταν κοινή μεταξύ των Σέρβων, των Κροατών και των Μουσουλμάνων.
Πράγματι, οι Κροάτες και οι Σέρβοι δεν φάνηκαν δεκτικοί προς τη «βοσνιακή ταυτότητα», ενώ η πλειοψηφία των Μουσουλμάνων εξακολουθούσαν, από την πλευρά τους, να θεωρούν τους εαυτούς τους ως υπηκόους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Μόνον το ένα τέταρτο εξ'αυτών ήσαν γηγενείς, ενώ οι υπόλοιποι προέρχονταν από την Κροατία, καθώς και τις υπόλοιπες σλαβικές επαρχίες της Αυστροουγγαρίας.
Οι Σέρβοι εθνικιστές σχολίαζαν, επί του συγκεκριμένου ζητήματος, πως το μεγαλύτερο μέρος των εσόδων διοχετευόταν προς την κατασκευή στρατώνων, στρατηγικών δρόμων, καθώς και έξοδα γοήτρου, παρά προς την ευημερία των πληθυσμών.
Η αυστροουγγρική εκστρατεία στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη απεδείχθη δυσκολότερη του αναμενόμενου: ο αυτοκρατορικός και βασιλικός στρατός, εκπροσωπούμενος από το 13ο Κροατικών Σώμα του στρατηγού Γιόσιπ Φιλίποβιτς, συνάντησε ισχυρή αντίσταση εκ μέρους των μουσουλμανικών πληθυσμών στο Ντόμποϊ, το Γιάιτσε και το Μάγκλαϊ.
Ο τελευταίος, ο Ούγγρος υπουργός Μπένι Κάλοϊ , ευρισκόμενος στο συγκεκριμένο αξίωμα από τον Ιούνιο του 1882 έως τον θάνατό του, τον Ιούλιο του 1903, εφάρμοσε μία πολιτική εκσυγχρονισμού και διοικητικού εξορθολογισμού.
Αμέσως μετά την κατάληψη των βιλαετιών, η αυστροουγγρική διοίκηση ακολούθησε μία πολιτική εκσυγχρονισμού, η οποία στόχευε στην ισχυρή αφομοίωσή τους με τα υπόλοιπα εδάφη της αυτοκρατορίας, καθώς και να τα καταστήσει ως μία ανεπτυγμένη περιοχή.
Οι αυτοκρατορικοί δημόσιοι υπάλληλοι επιχείρησαν να δημιουργήσουν τις απαραίτητες συνθήκες προκειμένου να επιτευχθεί η οικονομική ανάπτυξη των καταληφθέντων εδαφών.
Κατά τις πρώτες ημέρες της κρίσεως της Ανατολής, τον Ιανουάριο του 1875, ο Αλβέρτος του Τέσεν, γενικός επιθεωρητής του αυστροουγγρικού στρατού, εξέθεσε τις αυστροουγγρικές φιλοδοξίες στα Βαλκάνια.
Ωστόσο, οι εξελίξεις σε διεθνές επίπεδο ώθησαν τον αρχιδούκα να χαμηλώσει τους τόνους, το Φθινόπωρο του 1876, καθώς και να υιοθετήσει μία επιχειρηματολογία επικεντρωμένη στα εμπόδια τα οποία, πιθανώς, να συναντούσε ο στρατός κατά την περίπτωση μίας βαλκανικής εκστρατείας.
Το κοινωνικό πλαίσιο, όπως αυτό θεσμοθετήθηκε μέσω του οθωμανικού τανζιμάτ του 1859, το οποίο μετέτρεπε τους μπέηδες σε μεγαλογαιοκτήμονες, διατηρήθηκε σε μεγάλο βαθμό, καθώς η Αυστροουγγαρία επιθυμούσε να αποφύγει την εχθρότητα των μουσουλμανικών ελίτ της Βοσνίας.
Το γεγονός αυτό οδήγησε σε σημαντική απογοήτευση μεταξύ των Σέρβων αγροτών, οι οποίοι ήλπιζαν σε μία βελτίωση των συνθηκών ζωής τους, οι οποίες ήσαν ιδιαιτέρως δύσκολες.
Το 1880, έως Μουσουλμάνοι μεγαλογαιοκτήμονες απασχολούσαν εξαρτώμενους αγρότες, εκ των οποίων τα τρία τέταρτα ήσαν Χριστιανοί Ορθόδοξοι, ένα τέταρτο Καθολικοί, καθώς και ένας μικρός αριθμός Μουσουλμάνων.
Η αυστροουγγρική διοίκηση ευνόησε την εξαγορά γαιών από τους αγρότες, ωστόσο, λόγω της δημογραφικής ανάπτυξής τους, οι τελευταίοι, ιδιαιτέρως οι Χριστιανοί Ορθόδοξοι, δεν επωφελήθηκαν από την οικονομική ανάπτυξη.
Ο Γκιούλα Αντράσι, τότε Υπουργός Εξωτερικών Υποθέσεων της Βιέννης, επιθυμώντας να αποφύγει την περαιτέρω ενίσχυση των Σλάβων εντός της Δυαδικής Μοναρχίας, δεν επιθυμούσε την πλήρη προσάρτηση των βιλαετιών.
Επιπλέον, οι Κροάτες, λόγω της ιστορικής και πολιτισμικής μεταξύ τους σχέσεως, απαιτούσαν την προσάρτηση των βιλαετιών εντός του Βασιλείου της Κροατίας, γεγονός το οποίο δεν ήταν αποδεκτό για τους Ούγγρους.
Οι σιδηροδρομικές μεταφορές στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, ανύπαρκτες έως το 1878, γνώρισαν ταχεία ανάπτυξη: οι γραμμές, συχνά στενού πλάτους, συνέδεαν μεταξύ τους τα κύρια κέντρα.
Η επαρχία εξήγαγε μέταλλα, σίδηρο, βωξίτη, χρώμιο, μαγγάνιο, μόλυβδο, ενώ, αντιθέτως, εισήγαγε σιτάρι από την Ουγγαρία, καθώς και βιομηχανικά προϊόντα από την Κισλεϊθανία.
Εντός ενός πλαισίου εσωτερικής και διεθνούς εντάσεως, ο στρατηγός Όσκαρ Πότιορεκ, κυβερνήτης της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης από τις 10 Μαΐου 1911 έως τις 22 Δεκεμβρίου 1914, εφάρμοσε μία αυταρχική πολιτική, προχωρώντας, ταυτόχρονα, στην απαγόρευση της πλειοψηφίας των, συνολικά, 710 σερβικών ή σερβοκροατικών σωματείων της επαρχίας.
Μετά τη δεκαετία του 1890, ο Κάλοϊ, προκειμένου να παύσει την ανάπτυξη του σερβικού και κροατικού εθνικισμού, αποπολιτικοποιώντας, ταυτόχρονα, γενικώς τον πληθυσμό, επιχείρησε τη δημιουργία ιδιαίτερης εθνικής ταυτότητας για λογαριασμό της Βοσνίας, η οποία θα αντικαθιστούσε τους ιδιαίτερους εθνικισμούς των διαφόρων κοινοτήτων.
Οι εκλογές της 17ης Φεβρουαρίου 1910, οι πρώτες οι οποίες λάμβαναν χώρα υπό το καθεστώς του συντάγματος της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης του 1908, είχαν ως αποτέλεσμα μία τοπική συνέλευση αποτελούμενη από 72 μέλη, εκ των οποίων 31 ήσαν Σέρβοι, 24 ήσαν Μουσουλμάνοι, 16 ήσαν Κροάτες και ένας ήταν Εβραίος.
Σύντομα, η περιοχή του Σαράγιεβο γνώρισε σημαντική ανάπτυξη, με τον πληθυσμό της ίδιας της πόλης να τριπλασιάζεται μεταξύ του 1880 και του 1910, ενώ η περιοχή της Ζένιτσα, στο κεντρικό τμήμα της Βοσνίας, κατέστη σημαντικό βιομηχανικό κέντρο.
Έχοντας λάβει πλήρη ελευθερία κινήσεων εντός των συγκεκριμένων επαρχιών και επιθυμώντας την πλήρη ενσωμάτωσή τους, οι Αυστροούγγροι ηγέτες δημιούργησαν τις νομικές προϋποθέσεις μίας ενσωμάτωσης εντός της Δυαδικής Μοναρχίας.
Σύντομα, οι νομικές διακρίσεις, μεταξύ άλλων η δουλοπαροικία, καταργήθηκαν, ενώ το ισχύον δίκαιο εντός των υπό κατοχή βιλαετιών, σταδιακά, ενσωμάτωσε τις αυστροουγγρικές νομικές διατάξεις.
Αν και είχε το πλεονέκτημα ότι δεν πρόβαλε κάποια από τις περιοχές, δεν είχε όμως ταυτότητα και ήταν διφορούμενο, αφού η περιοχή δεν βρίσκεται στο κέντρο της Γαλλίας.
Από τις τέσσερις προτάσεις : «Κοιλάδα της Γαλλίας», «Κοιλάδα του Λίγηρα», «Καρδιά της Γαλλίας» και «Κέντρο-Κοιλάδα του Λίγηρα», επιλέχθηκε το τελευταίο.
Με πληθυσμό 2.577.866 κατοίκους ή 4% του μητροπολιτικού πληθυσμού, η περιοχή καταλαμβάνει τη 12η θέση στη χώρα, μία από τις λιγότερο πυκνοκατοικημένες περιοχές της μητροπολιτικής Γαλλίας.
Τα κάστρα του Λίγηρα που είναι διάσπαρτα σε όλη την κοιλάδα, όπως τα: Σαμπόρ, Μπλουά, Σενονσώ, Αμπουάζ, Συλλί-συρ-Λουάρ και πολλά άλλα, μαρτυρούν την ιστορία της περιοχής και αντανακλούν την κοινή κληρονομιά.
Στην περιοχή γεννήθηκαν ή έζησαν πολλές λογοτεχνικές προσωπικότητες: Ονορέ ντε Μπαλζάκ, Ρενέ Ντεκάρτ, Φρανσουά Ραμπελαί, Ρονσάρ, Γεωργία Σάνδη, Σαρλ Πεγκύ, Μαρσέλ Προυστ, Ζυλ Ρομαίν, νατόλ Φρανς, Μαξ Ζακόμπ, Φρανσουά Βιγιόν, Αλαίν Φουρνιέ, Μωρίς Ζενεβουά, Γκαστόν Κουτέ, Αλφρέ ντε Βινύ, Βολταίρος, Ζαν-Ζακ Ρουσώ, Μπωμαρσαί κ.
Η περιοχή βρίσκεται νότια του Παρισιού και συνορεύει με τις περιοχές: βόρεια με την Ιλ-ντε-Φρανς και την ορμανδία, δυτικά με την Πεΐ ντε λα Λουάρ, νοτιοδυτικά με τη Νέα Ακουιτανία, νότια με την Ωβέρνη-Ρον-Αλπ και ανατολικά με την Βουργουνδία-Φρανς-Κοντέ.
Πέρα από τις μεγάλες εκτάσεις καλλιέργειας δημητριακών, το Σαντρ-Βαλ ντε Λουάρ έχει μεγάλη ποικιλία τοπίων και φυσικού περιβάλλοντος: δάση, λίμνες, ασβεστούχους χερσότοπους, πετρώματα, τύρφη, τις αμμοθίνες του Λίγηρα και προσχωσιγενή δάση.
Η περιοχή φιλοξενεί το μεγαλύτερο δάσος της Γαλλίας, το δάσος της Ορλεάνης, το οποίο εκτείνεται σε 35.000 εκτάρια βορείως του Λίγηρα και της Ορλεάνης.
Το 1964 πρωτεύουσα της περιοχής έγινε η Ορλεάνη, αν και η Τουρ είχε μεγαλύτερο πληθυσμό, γεγονός που προκάλεσε εντάσεις μεταξύ αυτών των δύο πόλεων.
Η Ισραηλινή Αρχή Ραδιοτηλεόρασης, σε συνεργασία με την Πρεσβεία της Ελλάδας στο Τελ Αβίβ, διοργάνωσε μια ειδική ημέρα μετάδοσης ελληνικής μουσικής, παραδοσιακής και σύγχρονης, στις 12 Ιουνίου 2013.
Το πρόγραμμα ξεκίνησε με μια ωριαία εκπομπή η οποία παρουσιάστηκε από τον Πρέσβη Λαμπρίδη και το Διευθυντή του Ραδιοφωνικού Σταθμού Άρι Γιας, με έμφαση στις ρίζες και την ιστορική εξέλιξη της σύγχρονης ελληνικής μουσικής.
Κατά τη διάρκεια όλης της ημέρας, το Κολ Χα Μούσικα μετέδωσε έργα σύγχρονων ελλήνων συνθετών, συμπεριλαμβανομένων των Χατζηδάκη, Θεοδωράκη, Σπανουδάκη, Ρεμπούτσικα, Καραήδρου, Μικρούτσικου και Μαρκόπουλου.
Η ισραηλινή ραδιοφωνική εκπομπή "Γιάρον Ενός" είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου αφιερωμένο στην Ελλάδα, τον ελληνικό πολιτισμό, τη μουσική, τη φιλοσοφία και την ιστορία και έχει ένα ακροατήριο περίπου 800.000 ατόμων.
Ο Άρης Σαν, ένας μη-Εβραίος Έλληνας τραγουδιστής, ο οποίος μετακόμισε στο Ισραήλ και έγινε Ισραηλινός πολίτης, ήταν η κινητήρια πνεύμα πίσω από αυτή την τάση.
Ο Άρης Σαν, ο οποίος εργαζόταν στο κλαμπ Ζορμπάς του Σλόμο Μπαχράμοφ, έγραψε τραγούδια για την Αλίζα Αζίκρη , ουσιαστικά σπάζοντας τα εμπόδια μεταξύ του ισραηλινού τραγουδιού και του κόσμο της ελληνικής μουσικής και της μουσικής μιζράχι.
Οι δημοφιλείς έλληνες μουσικοί που έχουν δώσει συναυλίες στο Ισραήλ περιλαμβάνουν τους: Ελευθερία Αρβανιτάκη, Γιώργος Νταλάρας, Χάρις Αλεξίου, Γλυκερία και Νατάσσα Θεοδωρίδου.
Το 2007, κατά τη διάρκεια συνέντευξης του Σιμόν Πέρες για την ΕΡΤ, αναφερόμενος για τη συναυλία του Γιώργο Νταλάρα στο Ισραήλ, ο Πρόεδρος Πέρες δήλωσε: "Στο Ισραήλ αγαπάμε την ελληνική Μουσική. Για μας η Ελλάδα είναι μια χώρα, αλλά και μια μελωδία".
Στις 14 Νοεμβρίου 1957, τα αφεντικά της μαφίας, οι σύμβουλοι και οι σωματοφύλακες τους, περίπου εκατό άντρες συνολικά, συναντήθηκαν στο κτήμα των 22 στρεμμάτων του Μπάρμπαρα στα Απαλάχια της Νέας Υόρκης.