polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ο τάφος θεωρήθηκε ο καλύτερα διατηρημένος και ο μοναδικός ίσως άθικτος τάφος φαραώ που βρέθηκε ποτέ στην Κοιλάδα των Βασιλέων, οπότε η ανακάλυψη καλύφθηκε με ενθουσιασμό από τον παγκόσμιο τύπο, αλλά οι περισσότεροι από τους ανταποκριτές του περιορίσθηκαν στα ξενοδοχεία τους, προς μεγάλη τους απογοήτευση.
Μόνο στον Χένρυ Βόλαμ Μόρτον των του Λονδίνου επιτράπηκε να επισκεφθεί τον τάφο και οι ζωηρές περιγραφές του βοήθησαν να εδραιωθεί η φήμη του Κάρτερ στο βρετανικό κοινό.
Στις 26 Νοεμβρίου ο Κάρτερ έσκαψε ένα «μικροσκοπικό άνοιγμα στην επάνω αριστερή γωνία» της θύρας, ενώπιον του Κάρναρβον, της κόρης του και άλλων, με μία σμίλη που του είχε δωρίσει η γιαγιά του για τα δέκατα έβδομα γενέθλιά του.
Δεν γνώριζε ακόμα αν ήταν καν «τάφος ή απλώς ένα παλαιό θησαυροφυλάκιο», αλλά μπόρεσε να διακρίνει μια πολλά υποσχόμενη σφραγισμένη θύρα ανάμεσα σε δύο αγάλματα-φρουρούς.
» και ο Κάρτερ απάντησε με λέξεις που έμειναν ιστορικές: «Ναι, θαυμαστά πράγματα!» Στην πραγματικότητα ο Κάρτερ είχε ανακαλύψει τον τάφο του φαραώ Τουταγχαμών, που αναφέρεται από τους αιγυπτιολόγους ως 62.
Στις 4 Νοεμβρίου 1922 το παιδί που είχαν για να τους φέρνει νερό σκόνταψε τυχαία σε μια πέτρα που αποδείχθηκε το πρώτο σκαλοπάτι μιας σκάλας σκαλισμένης πάνω στον βράχο.
Ο Κάρτερ είπε και ξανακάλυψαν τη σκάλα, και έστειλε ένα τηλεγράφημα στον Κάρναρβον, ο οποίος έφθασε δυόμισυ εβδομάδες αργότερα, στις 23 Νοεμβρίου.
Εκεί κοντά βρισκόταν η έπαυλη της οικογένειας Άμερστ, το Ντίντλινγκτον Χωλ, που περιείχε μια μεγάλη συλλογή αιγυπτιακών αρχαιοτήτων, γεγονός που κίνησε το ενδιαφέρον του μικρού Κάρτερ για το θέμα.
Το 1891 η Εταιρεία Εξερεύνησης Αιγύπτου , με την παρότρυνση της βαρόνης Μαίρης Σέσιλ, τον έστειλε να βοηθήσει έναν φίλο των Άμερστ, τον Πέρσυ Νιούμπερυ, στην ανασκαφή και την καταγραφή τάφων του Μέσου Βασιλείου στο Μπενί Χασάν της Αιγύπτου.
Τον Φεβρουάριο του 1923 μια ρήξη ανάμεσα στον Κάρτερ και στον Λόρδο Κάρναρβον, πιθανώς εξαιτίας διαφωνίας στο πώς να χειρισθούν τις εποπτεύουσες αιγυπτιακές αρχές, προκάλεσε το προσωρινό κλείσιμο της ανασκαφής.
Η λεπτομερής και προσεκτική καταγραφή από τον Κάρτερ των χιλιάδων αντικειμένων που βρέθηκαν μέσα στον τάφο συνεχίσθηκε μέχρι το 1932, με τα περισσότερα να μεταφέρονται στο Μουσείο Αιγυπτιακών Αρχαιοτήτων Καΐρου.
Οι εργασίες διακόπηκαν και αρκετές άλλες φορές, τη μία επί σχεδόν ένα έτος , όταν σημειώθηκε διαφωνία σχετικώς με αυτό που ο Κάρτερ θεωρούσε ως υπερβολικό έλεγχο της ανασκαφής από την Υπηρεσία Αρχαιοτήτων.
Επαινέθηκε για τις βελτιώσεις του στις τεχνικές προστασίας και στην προσβασιμότητα στις υπάρχουσες θέσεις ανασκαφών, καθώς και για την ανάπτυξη ενός συστήματος καννάβου για την αναζήτηση τάφων.
Μετά, από το 1894 έως το 1899, εργάσθηκε με τον Ανρί Εντουάρ Ναβίλ στο Ντέιρ ελ-Μπαχάρι, όπου κατέγραψε τα ανάγλυφα στον ναό της Χατσεψούτ.
Ωστόσο, οι ανασκαφές διακόπηκαν σύντομα από την έναρξη του ΑΠαγκόσμιου Πολέμου και ο Κάρτερ πέρασε τα χρόνια του πολέμου ως διπλωματικός μεταφορέας και μεταφραστής.
Το 1907, μετά από μια δύσκολη τριετία για τον Κάρτερ, ο Λόρδος Κάρναρβον τον προσέλαβε για να διευθύνει ανασκαφές στους τάφους ευγενών στο Ντέιρ ελ-Μπαχάρι, κοντά στις Θήβες.
Κάρτερ γεννήθηκε στο Κένσινγκτον του Λονδίνου και το νεότερο από τα δέκα τέκνα του ζωγράφου Σάμιουελ Τζων Κάρτερ και της Μάρθα Τζόυς Κάρτερ, το γένος Σαντς .
Ο Κάρτερ παραιτήθηκε από την Υπηρεσία Αρχαιοτήτων το 1905, μετά από μία διερεύνηση στη λεγόμενη «Υπόθεση της Σακκάρα», μία αντιπαράθεση μεταξύ φρουρών αρχαιολογικών χώρων και μιας ομάδας Γάλλων τουριστών.
Ο Χάουαρντ Κάρτερ ήταν Βρετανός αρχαιολόγος και αιγυπτιολόγος, ο οποίος έγινε διάσημος για την ανακάλυψη του άθικτου τάφου του Φαραώ Τουταγχαμών, τον Νοέμβριο του 1922.
Το 1922 ο Λόρδος Κάρναρβον είχε απογοητευθεί πλέον με την έλλειψη ευρημάτων και πληροφόρησε τον Κάρτερ ότι είχε μία ακόμη ανασκαφική περίοδο με χρηματοδότηση για να βρει κάτι σημαντικό στην Κοιλάδα των Βασιλέων.
Οι σημειώσεις του Κάρτερ και φωτογραφίες υποδεικνύουν ότι ο ίδιος μαζί με τον Λόρδο Κάρναρβον και τη λαίδη Έβελυν Χέρμπερτ εισήλθαν στον ταφικό θάλαμο τον Νοέμβριο του 1922, πριν από το επίσημο άνοιγμά του.
Την ίδια δεκαετία ανακηρύχθηκε επίσης επίτιμος διδάκτορας από το Πανεπιστήμιο Γέιλ και έγινε επίτιμο μέλος της Βασιλικής Ακαδημίας Ιστορίας της Μαδρίτης.
Στις 23 Ιανουαρίου 2018, κατέγραψε νταμπλ νταμπλ με 24 πόντους και 11 ριμπάουντ, σκοράροντας 9/18 εντός πεδίας, μαζί με 3 ασίστ και 2 κλεψίματα στη νίκη με 81-77 επί της Σιντίγκας Αβελίνο, με συνέπεια να κερδίσει μία θέση στην Τσάμπιονς Λιγκ Ομάδα της Εβδομάδας.
Κέρδισε το Κύπελλο Τσεχίας και το Πρωτάθλημα Τσεχίας με τη Νίμπουργκ, καθώς και έφτασε μέχρι τον γύρο των 16 του Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ 2017-18, όπου τελικά η ομάδα αποκλείστηκε από την ΑΕΚ.
Στις 16 Φεβρουαρίου 2020, κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας, καθώς η ΑΕΚ να κέρδισε στον τελικό τον Προμηθέα Πατρών με 61-57, ενώ ο ίδιος βγήκε πρώτος σκόρερ του τελικού με 16 πόντους.
Στις 18 Ιουνίου 2018, εντάχθηκε στην ισραηλινή Μακάμπι Τελ Αβίβ της Ευρωλίγκα, υπογράφοντας διετές συμβόλαιο, με επιλογή για ακόμη ένα έτος.
Ο Κέντρικ Ρέι είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως σούτινγκ γκαρντ / πόιντ γκαρντ για την ιταλική Βενέτσια.
Το 1860, πήρε δίπλωμα . (πτυχίο ελευθέρων τεχνών, με έμφαση στις κοινωνικές επιστήμες, τις γλώσσες και τις ανθρωπιστικές επιστήμες) με άριστα στις Σύγχρονες Γλώσσες.
Ο Μακώλιφ ήταν αυτός ο οποίος απέδωσε στην αγγλική γλώσσα τα ιερά κείμενα του Σιχισμού, το Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ, ενώ έγραψε επίσης το : , .
Σε αυτά του τα έργα δέχθηκε βοήθεια από τον Πρατάπ Σινγκ Τζιάνι, έναν Σιχ μελετητή, όπως και από τον δια βίου φίλο του, Καν Σινγκ Νάμπα, ο οποίος τον βοήθησε στη μελέτη των ιερών κειμένων των Σιχ και την πρώιμη ιστορία του Σιχισμού.
Σε μία διάλεξη κατά τη διάρκεια της ετήσιας συνόδου του κινήματος Σινγκ Σαμπά, ο Μακώλιφ διακήρυξε πως το Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ ήταν απαράμιλλο ως βιβλίο για ιερά διδάγματα.
Ο προσωπικός του βοηθός έγραψε στα απομνημονεύματά του πως δέκα λεπτά πριν πεθάνει στο κρεβάτι του, ο Μακώλιφ απάγγειλε την πρωινή Σιχ προσευχή, Τζαπτζί Σαχίμπ.
Ο Μάικλ ΜακΏλιφ, επίσης γνωστός ως Μαξ Άρθουρ Μακώλιφ , ήταν ανώτερος Σιχ-Βρετανός διοικητής, παραγωγικός μελετητής και συγγραφέας.
Αρχικά γνωστό ως Ακάλ Μπούνγκα, το κτίριο βρίσκεται ακριβώς απέναντι από τον Χαριμαντίρ Σαχίμπ και ιδρύθηκε από τον έκτο Σιχ-Γκουρού, Γκουρού Χάργκομπιντ, ως ένα σύμβολο πολιτικής κυριαρχίας όπου οι Σιχ μπορούσαν να παρουσιάσουν τις πνευματικές και κοσμικές τους ανησυχίες αναζητώντας βοήθεια και επίλυσή τους.
Μαζί με τον Μπάμπα Μπούντχα και τον Μπάι Γκούρντας, ο έκτος Σιχ-Γκουρού έχτισαν με τα ίδιά τους τα χέρια την πλατφόρμα που θα αποτελούσε το Ακάλ Ταχτ.
Όταν στις 15 Ιουνίου 1606 ο Γκουρού Χάργκομπιντ αποκάλυψε την πλατφόρμα, τοποθέτησε σε αυτήν δύο σπαθιά, όπου το ένα υποδείκνυε το πνευματικό του κύρος και το άλλο την κοσμική του δύναμη .
Το Ακάλ Ταχτ , ο θρόνος του ενός διαχρονικού, είναι ένα από τα πέντε ταχτ των Σιχ και βρίσκεται στο συγκρότημα του Χαριμαντίρ Σαχίμπ στην πόλη Αμριτσάρ του Παντζάμπ.
Το Ακάλ Ταχτ χτίστηκε από τον Γκουρού Χάργκομπιντ ως ένα μέρος απονομής δικαιοσύνης και για την εξέταση κοσμικών θεμάτων, ενώ αποτελεί την υψηλότερη έδρα της επίγειας εξουσίας της Χάλσα και το μέρος του Τζατίνταρ, του ανώτερου εκπροσώπου των Σιχ.
Ο σημερινός Τζατίνταρ του Ακάλ Ταχτ είναι ο Γιάννι Χάρπριτ Σινγκ, ο οποίος διορίστηκε από την Επιτροπή Σιρομανί Γκουρντβάρα Παρμπαντάκ, ενώ η Σάρμπατ Χάλσα ζητά την επαναφορά του Τζαγκτάρ Σινγκ Χάβαρα.
Η Ινδική κυβέρνηση ξεκίνησε να ανακατασκευάζει το Ακάλ Ταχτ με την μύηση του Μπάμπα Σάντα Σινγκ, τον προστατευόμενο του Υπουργού Ένωσης, Μπούτα Σινγκ.
Οι Σιχ ονόμασαν το καινούριο κτίριο Σαρκάρι Τακχτ (η λέξη σαρκάρ στα Ινδουιστικά και στα Παντζάμπι σημαίνει «κυβέρνηση») για να υποδείξουν πως είχε χτιστεί από την κυβέρνηση και δεν ήταν Ακάλ .
Για τον ρόλο του στην ανακατασκευή του Τακχτ, ο Υπουργός Ένωσης Μπούτα Σινγκ αφορίστηκε και εκδιώχθηκε, ενώ έγινε αποδεκτός και πάλι πίσω στην κοινότητα έπειτα από μία περίοδο μεταμέλειας (καθαρίζοντας τα σκεύη και τα παπούτσια των προσκυνητών στον Χρυσό Ναό).
Το αυθεντικό Ταχτ ήταν μια απλή πλατφόρμα ύψους 3,5 μέτρων, όπου ο Γκουρού θα καθόταν για να λαμβάνει τις αναφορές των Σιχ και να παρέχει δικαιοσύνη, ενώ περιβαλλόταν από τα διακριτικά της εξουσίας όπως ένα αλεξήλιο κι ένα φλάιγουϊσκ.
Το σύγχρονο κτίριο είναι μία πενταώροφη κατασκευή με μαρμάρινη επένδυση και έναν επιχρυσωμένο θολωτό τρούλο, με τους τρεις από τους πέντε ορόφους να προστέθηκαν από τον Μαχαραγιά Ραντζίτ Σινγκ.
Κατά τη διάρκεια σύγχρονων εργασιών αποκατάστασης, βρέθηκε ένα βαμμένο στρώμα διακοσμημένο με ασβέστη, το οποίο πιθανόν να ήταν μέρος της αυθεντικής οικοδομής.
Στις 4 Ιουνίου 1984, το Ακάλ Ταχτ υπέστη ζημιές όταν ο Ινδικός στρατός, υπό τις διαταγές της Ίντιρα Γκάντι, της τότε Πρωθυπουργού της Ινδίας, εισέβαλε στον Χαριμαντίρ Σαχίμπ κατά τη διάρκεια της επιχείρησης «Μπλε Αστέρι» .
Λίγα χρόνια αργότερα, ο διάδοχος του Τζερνέλ Σινγκ Μπιντζάβαλι από τον Ινδικό εκπαιδευτικό οργανισμό , Μπάμπα Τακάρ Σινγκ, ξεκίνησε τελετουργικά την κατεδάφιση του Ακάλ Τακχτ επειδή είχε ανακατασκευαστεί από μισθωμένους Σιχ, όπως ο Μπάμπα Σάντα Σινγκ και ο Μπούτα Σινγκ, και ως εκ τούτου δεν θεωρείτο αγνός.
Τον 18ο αιώνα, ο Αχμάντ Σαχ Αμπντάλι και ο Μάσα Ρανγκάρ ηγήθηκαν μιας σειράς επιθέσεων προς το Ακάλ Ταχτ και τον Χαριμαντίρ Σαχίμπ.
Έπειτα από τις επιθέσεις, το Ταχτ ξαναχτίστηκε με τούβλο μεταξύ 1770-1780, υπό τον Σουλτάνο-ουλ-Καούμ Τζάσα Σινγκ Αλουβάλια , τον ηγέτη της Σιχ Ομοσπονδίας στο Παντζάμπ.
Μεταξύ 3-8 Ιουνίου 1984, ο Ινδικός στρατός υπό τις διαταγές της Πρωθυπουργού της Ινδίας, Ίντιρα Γκάντι, πραγματοποίησε μια επιχείρηση με σκοπό την ανάκτηση του ελέγχου του συγκροτήματος Χαριμαντίρ Σαχίμπ στην πόλη Αμριτσάρ, Παντζάμπ.
Η Χιρ ήταν μια εξαιρετικά όμορφη γυναίκα, η οποία γεννήθηκε μέσα σε μία εύπορη οικογένεια της φυλής Σίαλ στην πόλη Τζανγκ, το σημερινό Παντζάμπ, Πακιστάν.
Ο Ραντζιά , ένας Τζατ από τη φυλή Ραντζιά, ήταν ο μικρότερος από τα τέσσερα αδέλφια της οικογένειας και ζούσε στο χωριό Τακχτ Χαζαρά, δίπλα στον ποταμό Ακεσίνη.
Ως ο αγαπημένος γιος του πατέρα του, σε αντίθεση με τα αδέλφια του που έπρεπε να μοχθούν στα χωράφια, ο Ραντζιά ζούσε μια άνετη ζωή, παίζοντας φλάουτο .
Έπειτα από μια διαμάχη που είχε με τα αδέλφια του για τη γη, ο Ραντζιά έφυγε από το σπίτι (στην εκδοχή του Ουαρίς Σαχ, αναφέρεται πως ο Ραντζιά έφυγε από το σπίτι επειδή οι σύζυγοι των αδελφών του αρνούνταν να του δώσουν φαγητό).
Μετά την επανασύνδεσή τους, το ζευγάρι επέστρεψε στο χωριό της Χιρ, όπου οι γονείς της Χιρ συμφώνησαν να τους παντρέψουν (μερικές εκδοχές της ιστορίας δηλώνουν πως η σύμφωνη γνώμη των γονιών για τον γάμο ήταν μια εξαπάτηση).
Ακούγοντας τα μαντάτα, ο Ραντζιά έτρεξε να βοηθήσει τη Χιρ αλλά ήταν πολύ αργά, αφού εκείνη είχε ήδη φάει από το δηλητηριασμένο φαγητό και είχε πεθάνει.
Με ηλικία περίπου έξι αιώνων σήμερα, την ιστορία αφηγήθηκε πρώτη φορά ο ποιητής Νταμοντάρ Ντας Αρόρα κατά την περίοδο βασιλείας του Αυτοκράτορα Ακμπάρ.
Ο Νταμοντάρ ήταν ντόπιος της πόλης Τζανγκ, όπου βασίζεται κατά κύριο λόγο η ιστορία, και την άκουσε από τον Ράτζα Ραμ Χάτρι, ο οποίος είναι υποτιθέμενος αυτόπτης μάρτυρας όλων όσων συνέβησαν.
Μετά τη συνάντησή του με τον Γκόρακνατ, τον ιδρυτή της σέκτας , στην Τιλά Τζούγιαν (ο 'λόφος των ασκητών', 50 μίλια βόρεια της ιστορικής πόλης Μπίρα, Περιφέρεια Σαργκοντά, Παντζάμπ), ο Ραντζιά έγινε κι εκείνος ασκητής, τρύπησε τα αυτιά του και παραιτήθηκε από τον υλικό κόσμο.
Για αρκετά χρόνια, οι δυο τους συναντιόντουσαν κρυφά μέχρι που τους ανακάλυψαν ο ζηλιάρης θείος της Χιρ, ο Κάιντο, και οι γονείς της, Τσουτσάκ και Μαλκί.
Κάποιοι ιστορικοί λένε πως η ιστορία ήταν πρωτότυπη δουλειά του Σαχ, η οποία γράφτηκε όταν ερωτεύτηκε ένα κορίτσι με το όνομα Μπαγκ Μπαρί.
Άλλοι λένε πως οι Χιρ και Ραντζιά ήταν υπαρκτά πρόσωπα, οι οποίοι έζησαν κατά την περίοδο της δυναστείας των Λόντι, και πως ο Σαχ χρησιμοποίησε αργότερα αυτές τις προσωπικότητες για την ιστορία του.
Η ιστορία των Χιρ και Ραντζιά είναι μία από τις πολλές δημοφιλείς τραγικές ιστορίες αγάπης από το Παντζάμπ, με κάποιες άλλες σημαντικές να αποτελούν οι ιστορίες των Σόνι και Μαχιβάλ και Σασούι και Πουνούν.
Η ιστορία αναφέρεται σε δημοφιλή τραγούδια όπως το του Ρουπές Κουμάρ Ραμ από την ταινία του 2014, το της Ρίχα Μπαρντβάλ και του Τζάβεντ Αλί από την ταινία του 2010 και το από την ταινία .
Επειδή η πλοκή της ιστορίας περιλαμβάνει μια αγάπη στην οποία αντιτίθενται τα μέλη των οικογενειών των πρωταγωνιστών και τελειώνει με τον θάνατο των δύο, η ιστορία συγκρίνεται συχνά με το θεατρικό του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ, Ρωμαίος και Ιουλιέτα.
Ο Αλάμ Λοχάρ είναι ξακουστός για την ερμηνεία της ιστορίας σε διάφορα στυλ και ένας από τους πρώτους διεθνείς παραδοσιακούς τραγουδιστές που ερμήνευσε την ιστορία σε μορφή τραγουδιού.
Γενικές εκλογές διεξήχθησαν στη Νιγηρία στις 23 Φεβρουαρίου 2019 για να εκλέξουν τον Πρόεδρο, τον Αντιπρόεδρο, τη Βουλή των Αντιπροσώπων και τη Γερουσία.
Οι εκλογές είχαν αρχικά προγραμματιστεί για τις 16 Φεβρουαρίου, αλλά η εκλογική επιτροπή ανέβαλε την ψηφοφορία για μία εβδομάδα στις 03:00 την αρχική ημέρα των εκλογών, επικαλούμενη τις υλικοτεχνικές προκλήσεις για την έγκαιρη παραλαβή του εκλογικού υλικού στα εκλογικά κέντρα.
Η ψηφοφορία σε ορισμένες περιοχές αργότερα καθυστέρησε μέχρι τις 9 Μαρτίου, όταν διεξήχθη ψηφοφορία παράλληλα με τις εκλογές των κυβερνητών και των πολιτειακών συνελεύσεων.
Τα 109 μέλη της Γερουσίας εκλέχθηκαν από 109 εκλογικές μονοεδρικές περιφέρειες (τρεις για καθεμιά πολιτεία και μία στην επικράτεια της Ομοσπονδιακής Πρωτεύουσας ) με το πλειοψηφικό σύστημα.
Ο πρόεδρος Μουχαμάντου Μπουχάρι κέρδισε την επανεκλογή του, νικώντας τον πλησιέστερο αντίπαλο Άτικου Αμπουμπακάρ με διαφορά άνω των 3 εκατομμυρίων ψήφων και ορκίστηκε στις 29 Μαΐου 2019, την παραμονή της Ημέρας της Δημοκρατίας.
Τα αρσενικά βοηθούν στο μεγάλωμα των νεογνών και παραμένουν με την αγέλη τους όλη τους τη ζωή, ενώ τα θηλυκά αφήνουν την εκ γεννήσεως αγέλη τους στην ηλικία των δυόμισι ετών περίπου για να ενωθούν με μία αγέλη χωρίς θηλυκά.
Τα μελανόραχο τσακάλια στη μεσημβρινή και ανατολική Αφρική και τα κογιότ που βρίσκονται μόνο στη Βόρεια Αμερική έχουν έναν μοναδικό μακροχρόνιο σύντροφο, αλλά συνήθως κυνηγούν μόνα τους ή σε ζευγάρια.
Αυτή η εποχή αντιπροσωπεύει το πρώτο μισό της Αυτοκρατορίας της Ιαπωνίας, περίοδο κατά την οποία η Ιαπωνία μετατράπηκε από μια απομονωμένη φεουδαρχική κοινωνία, που κινδύνευε από την αποικιοκρατία των ευρωπαϊκών δυνάμεων, στο νέο υπόδειγμα ενός σύγχρονου, βιομηχανικού έθνους-κράτους και σε μία αναδυόμενη μεγάλη δύναμη, με επιρροές από την επιστήμη, την τεχνολογία, τη φιλοσοφία, την πολιτική, το δίκαιο, και την τέχνη της Δύσης.
Ως αποτέλεσμα αυτής της μαζικής υιοθέτησης ριζικά διαφορετικών ιδεών, οι αλλαγές στην Ιαπωνία ήταν βαθιές και επηρέασαν την κοινωνική δομή, την εσωτερική πολιτική, την οικονομία, τον στρατό και τις εξωτερικές της σχέσεις.
Εκτός από την πρόβλεψη ενός νέου Συμβουλίου της Επικρατείας, νέων νομοθετικών οργάνων και συστημάτων ιεράρχησης των ευγενών και των κρατικών αξιωματούχων, το σύνταγμα αυτό περιόρισε τη θητεία των αξιωματούχων στα τέσσερα χρόνια, θέσπισε τη λαϊκή ψήφο, προσέφερε ένα νέο φορολογικό σύστημα και όρισε νέους κανόνες τοπικής αυτοδιοίκησης.
Στις 9 Νοεμβρίου 1867, ο τότε Τοκουγκάουα Γιοσινόμπου υπέβαλε την παραίτησή του στον αυτοκράτορα και αποχώρησε, όπως προβλεπόταν από τον νόμο, δέκα ημέρες αργότερα.
Η πτώση του Έντο το καλοκαίρι του 1868 σηματοδότησε το τέλος του σογκουνάτου Τοκουγκάβα και ανακηρύχθηκε το πέρασμα σε μια νέα εποχή, την περίοδο Μεϊτζί.
Η πρώτη μεταρρύθμιση ήταν η έκδοση του Όρκου των Πέντε Άρθρων το 1868, μια γενική δήλωση των στόχων των ηγετών του Μεϊτζί, ώστε να τονώσουν το ηθικό και να κερδίσουν οικονομική υποστήριξη για τη νέα κυβέρνηση.
Στις 3 Φεβρουαρίου 1867, ο 14χρονος πρίγκιπας διαδέχτηκε τον πατέρα του, αυτοκράτορα Κομέι, στον Θρόνο του Χρυσάνθεμου, ως 122ος αυτοκράτορας.
Στις 6 Αυγούστου 1914, ευρισκόμενο στον Ινδικό Ωκεανό και κοντά στην είσοδο προς την Ερυθρά Θάλασσα, συνέλαβε το Βρετανικό φορτηγό πλοίο , το οποίο μετέφερε τσάι αξίας άνω των 2.000.000$.
Μετά από βλάβη στη μηχανή του που προκλήθηκε από τη βύθιση του Βρετανικού καταδρομικού προστασίας , το μετά του πλοίου εφοδιασμού του , κρύφτηκαν στο δέλτα του ποταμού Ρουφίτζι, ενώ οι κατεστραμμένες μηχανές του μεταφέρθηκαν δια ξηράς προς το Νταρ ες Σαλαάμ, για επισκευή.
Στις αρχές Νοεμβρίου, το άνοιξε πυρ τη μεγίστη απόσταση και προκάλεσε πυρκαγιά στο , αλλά, δεν κατόρθωσε να πλήξει το , το οποίο κινήθηκε άμεσα προς τα πάνω, αντίθετα από το ρεύμα του ποταμού.
Στις 30 Νοεμβρίου 1914, το , κινήθηκε προς τα πάνω, αντίθετα από το ρεύμα του ποταμού και πυροβόλησε εναντίων του , το κινήθηκε άμεσα προς τα πάνω, έως ότου δεν μπορούσε να προχωρήσει άλλο.
Όλη αυτή την περίοδο, μεταξύ των πληρωμάτων των δυο πλευρών, είχε δημιουργηθεί ένας περίεργος δεσμός και τα Χριστούγεννα του 1914, το πλήρωμα το , έστειλε μέσω του ποταμού, ένα μήνυμα που έγραφε: «Σας ευχόμαστε χαρούμενα Χριστούγεννα και το Νέο Έτος και ευχόμαστε να σας δούμε σύντομα», η οικεία απάντηση του Γερμανού Κυβερνήτη , ήταν: «Ευχαριστώ. Επίσης. Αν επιθυμείτε να με δείτε, είμαι πάντα στο σπίτι».
Δυο σκάφη με ρηχές καρίνες τα και , ρυμουλκήθηκαν από τη Μάλτα στον Ρουφίτζι μέσω της Ερυθράς Θάλασσας και στις 15 Ιουνίου 1915, έφτασαν στο δέλτα.
Με τα μη βασικά στοιχεία τους να έχουν αφαιρεθεί, βιδωμένη την πρόσθετη θωράκιση και καλυπτόμενοι με πλήρη βομβαρδισμό από τον υπόλοιπο στόλο, άρχισαν την πρόκληση.
Συνεπικουρούμενοι από μια μοίρα τεσσάρων αεροσκαφών, δυο και δυο , έχοντας τη βάση τους στη Νήσο Μαφία προκειμένου να εντοπίσουν την πτώση των οβίδων, ενεπλάκησαν σε μια μακρόχρονη μονομαχία μετά του , η οποία υποβοηθήθηκε από τους παραποτάμιους παρατηρητές.
Οι Βρετανοί αποπειράθηκαν αρκετές φορές να βυθίσουν το , συμπεριλαμβανομένης και μιας απόπειρας να γλιστρήσουν μια ρηχή σχεδία τορπιλακάτου εντός της εμβέλειας, μια απόπειρα η οποία αποκρούστηκε εύκολα από τη δύναμη στο δέλτα.
Το , , βυθίστηκε από τους Βρετανούς σε ένα από τα στόμια του δέλτα προκειμένου να αποτρέψει τη διαφυγή του· ωστόσο, σύντομα συνειδητοποίησαν ότι το θα μπορούσε ακόμα να ξεφύγει, μέσα από ένα από τα άλλα κανάλια του δέλτα.
Ένας ιδιώτης πιλότος ονόματι , προσλήφθηκε για να φέρει για αναγνώριση, το υδροπλάνο του τύπου · το αεροσκάφος του καταρρίφθηκε, παρόλα ταύτα, επιβεβαιώθηκε η παρουσία του φευγαλέου καταδρομικού.
Από τη Βασιλική Ναυτική Αεροπορική Υπηρεσία, ήρθε ένα ζεύγος υδροπλάνων τύπου με σκοπό να κατοπτεύσουν ακόμα και να βομβαρδίσουν το πλοίο, αλλά σύντομα διαλύθηκαν στις τροπικές συνθήκες.
Τρία υδροπλάνα τύπου πέτυχαν κάπως καλύτερα, κατορθώνοντας να τραβήξουν φωτογραφίες του πλοίου πριν προσγειωθούν από τν λίβα της τροπικής ζέστης και τα Γερμανικά πυρά.
Ωστόσο, έως τον Μάρτιο του 1915 τα αποθέματα τροφίμων στο ήσαν χαμηλά και πολλά μέλη του πληρώματος είχαν αποβιώσει από την ελονοσία και άλλες τροπικές ασθένειες.
Το αιχμαλωτισμένο Βρετανικό εμπορικό πλοίο, , μετονομάστηκε σε και του δόθηκαν μια σημαία της Δανίας, έγγραφα και ένα πλήρωμα από Γερμανούς ναύτες ειδικά επιλεγμένους για την ικανότητά τους να ομιλούν τα Δανικά.
Οι Γερμανοί ανέκτησαν από το 10 ταχυ-πυροβόλα των , τα τοποθέτησαν σε αυτοσχέδιες άμαξες και τα χρησιμοποίησαν με μεγάλη επιτυχία ως ισχυρά πυροβόλα όπλα, στην αντατοπολεμική τους εκστρατεία εναντίων των Συμμάχων, πέριξ της Ανατολικής Αφρικής.
Η Ναυμαχία στο Δέλτα του Ποταμού Ρουφίτζι ή απλά Ναυμαχία στο Δέλτα του Ρουφίτζι , διεξήχθη από τον Οκτώβριο του 1914 έως τον Ιούλιο του 1915 κατά τη διάρκεια του Α Παγκοσμίου Πολέμου μεταξύ του ελαφρού καταδρομικού της Γερμανικής Ανατολικής Αφρικής και μιας ισχυρής ομάδας Βρετανικών πολεμικών πλοίων.
Διασώθηκαν τρία πυροβόλα των 105- από το · το ένα εκτίθεται έξω από το Φόρτ , στη Μομπάσα, στην Κένυα, ένα άλλο έξω από το κτίριο της Ένωσης στην Πραιτόρια της Νότιας Αφρικής και το τρίτο στους Στρατώνες της Τζίντζα στην Ουγκάντα.
Απόπειρες να χρησιμοποιήσουν τα πυροβόλα των από το παλαιό θωρηκτό προκειμένου να βυθίσουν το καταδρομικό για μια ακόμη φορά απέβησαν άκαρπες, επειδή τα ρηχά νερά εμπόδιζαν το θωρηκτό, να φτάσει εντός βεληνεκούς.
Έπειτα από διαμαρτυρίες, καθώς και εκκλήσεις για να διενεργηθεί και 2ος γύρος από πολλές ξένες χώρες, ο Μοράλες, ο οποίος είχε δεσμευτεί να σεβαστεί τον έλεγχο του , συμφώνησε στις 10 Νοεμβρίου να πραγματοποιήσει νέες εκλογές, σε μια ημερομηνία που θα καθοριστεί.
Την ίδια ημέρα, ο Μοράλες και ο αντιπρόεδρος του, Άλβαρο Γκαρσία Λινέρα, παραιτήθηκε από το αξίωμά του αφού έχασε την υποστήριξη από την αστυνομία και τον στρατό.
Επιπλέον, ο Πρόεδρος της Γερουσίας και ο Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων - και οι δύο κομματικοί σύμμαχοι του Μοράλες , παραιτήθηκαν επίσης την ίδια ημέρα, εξαντλώντας έτσι τη συνταγματική γραμμή διαδοχής.
Ως αποτέλεσμα, η δεύτερης αντιπρόεδρος της Γερουσίας, Τζανίν Άνιες από το κόμμα της αντιπολίτευσης Δημοκρατικό Κοινωνικό Κίνημα, ανέλαβε την προσωρινή προεδρία της Βολιβίας στις 12 Νοεμβρίου 2019.
Το ίδιο συμβαίνει και στην περίπτωση που ένας υποψήφιος ή υποψήφια κερδίζει μεταξύ 40-50% των ψήφων και είναι τουλάχιστον 10 ποσοστιαίες μονάδες μπροστά από τον πλησιέστερο αντίπαλο.
Οι διαφωνίες σχετικά με τη διαφάνεια και τη νομιμότητα των εκλογών προκάλεσαν συνεχείς διαμαρτυρίες επί πολλές εβδομάδες στη Βολιβία μετά την ανακήρυξη του κατόχου της προεδρίας Έβο Μοράλες ως νικητή με το 47,08% των ψήφων.
Καθώς αυτό ήταν μεγαλύτερο από το όριο δέκα μονάδων έναντι του πλησιέστερου αντιπάλου του, Κάρλος Μέσα, ήταν αρκετό για τον Μοράλες να ανακοινωθεί ως νικητής χωρίς τη διεξαγωγή επαναληπτικής ψηφοφορίας σε δεύτερο γύρο.
Οι γενικές εκλογές στη Βολιβία για το 2019 διεξήχθησαν την Κυριακή 20 Οκτωβρίου, με σκοπό την ανάδειξη του Προέδρου της χώρας, του Αντιπροέδρου, των 130 βουλευτών, και των 36 Γερουσιαστών.
Αναφορές από το Κέντρο Έρευνας Οικονομικής και Πολιτικής και ακαδημαϊκών ήρθαν σε αντίθεση με τα συμπεράσματα του , δηλώνοντας ότι δεν υπήρχαν αποδείξεις χειραγώγησης και ότι τα αποτελέσματα ήταν σύμφωνα με τη γρήγορη καταμέτρηση των ψηφοδελτίων.
Στις 22 Ιουνίου 2020 η Άνιες ενέκρινε έναν νόμο που ψηφίστηκε τόσο από την Βουλή των Αντιπροσώπων όσο και από τη Γερουσία για να ορίσει ημερομηνία για τις εκλογές για τις 6 Σεπτεμβρίου 2020 και τις εκλεγμένες αρχές σε ισχύ έως τα μέσα έως τα τέλη Νοεμβρίου 2020.
Στις κρατιδιακές εκλογές που διεξήχθησαν στις 13 Μαρτίου 2016 ο Ράινερ Χάζελοφ επανεξελέγη πρωθυπουργός και ηγήθηκε μιας κυβέρνησης συνασπισμού με τους Σοσιαλδημοκράτες και με τους Πράσινους.
Η κίνηση αποπληρώθηκε αμέσως για τους Τορνέιντο, καθώς ο Αποστολίδης οδήγησε την κούρσα του κορυφαίου σκόρερ στο πρωτάθλημα, ισοβαθμώντας με τον Κάρλος Μετιντιέρι για την πρώτη θέση.
Το 1971, κέρδισε τον τίτλο πρωταθλήματος και τερμάτισε τέταρτος στην κατηγορία των κορυφαίων σκόρερ, αλλά άφησε το στο τέλος της σεζόν να επιστρέψει στην Ελλάδα, όπου υπέγραψε με τον ΠΑΟΚ.
Εκεί παρακολούθησε το Πανεπιστήμιο του Σαν Φρανσίσκο, όπου έπαιξε στην ανδρική ομάδα από το 1964 έως το 1967 και στην Ελληνοαμερικανός Σαν Φρανσίσκο στην τοπική ερασιτεχνική κατηγορία του Σαν Φρανσίσκο.
Στις 10 Ιουλίου 2014 ο Καρασιόφ μετακινήθηκε στους Μπρούκλιν Νετς σε μία ανταλλαγή τριών ομάδων, στην οποίο συμμετείχαν οι Καβαλίερς και οι Μπόστον Σέλτικς.
Στις 11 Μαρτίου 2015, τέθηκε εκτός για το υπόλοιπο της σεζόν 2014-15, αφού διαγνώστηκε με εξάρθρωση επιγονατίδας και με διάταση έσω πλαγίου συνδέσμου στο δεξί γόνατο, μαζί με πολλαπλά χαλαρά σώματα στην άρθρωση του γόνατος.
Ο Καρασιόφ ήταν εκπροσώπησε τακτικά τις «μικρές» Εθνικές ομάδες της Ρωσίας, καθώς αγωνίστηκε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 16 του 2009, κέρδισε ένα αργυρό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 18 και ένα χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο 19 του 2011.
Ωστόσο, η αγάπη μεταξύ του Μάουρο και της Φλορένσια είναι αδύνατη επειδή όταν πρόκειται να παντρευτούν, ο Μάουρο ανακαλύπτει ότι η Λουκρέσια, μια παλιά φίλη του, είναι έγκυος με το παιδί του.
Τριάντα χρόνια αργότερα και το παρελθόν της Φλορένσια και του Μάουρο επιστρέφει, όταν ο Μαξιμιλιάνο, γιος του Μάουρο ερωτεύεται την κόρη της Φλορένσια, Αμάγια.
Το σημείο όπου κατασκευάστηκε η πεζογέφυρα ήταν ανέκαθεν τόπος συχνών δυστυχημάτων, καθώς αφενώς η Κηφισίας σε αυτό το ύψος είναι ευθεία με αποτέλεσμα τα οχήματα να αναπτύσσουν μεγάλες ταχύτητες μετά τις ώρες αιχμής και αφετέρου λόγω της διάβασης πολλών μαθητών από εκεί.
Συγκεκριμένα, πολλές χιλιάδες μαθητές από τα ιδιωτικά σχολεία του Ψυχικού περνάνε καθημερινά από αυτό το σημείο για να εξυπηρετηθούν από τα ΜΜΜ ή για να πάνε στην Αβάνα, μια γειτονιά του Νέου Ψυχικού με πολλές καφετέρειες και εστιατόρια.