polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Σε έναν τελικό διάλογο μεταξύ του Καρδιναλίου Αλταμιράνο και του Ντον Χόνταρ, ο δεύτερος θρηνεί και αναφέρει πως ό,τι έγινε ήταν ατυχές, αλλά αναπόφευκτο, διότι «πρέπει να εργαζόμαστε εντός του κόσμου, και ο κόσμος είναι έτσι».
Ο Αλταμιράνο τού απαντά: «Όχι, έτσι έχουμε κάνει εμείς τον κόσμο. Και εγώ μαζί τον έχω κάνει έτσι.» Μερικές ημέρες αργότερα, μια βάρκα με παιδιά επιστρέφουν στον τόπο της σφαγής της ιεραποστολής και περισώζουν λίγα υπάρχοντα.
Στην οθόνη εμφανίζεται ένα κείμενο που αναφέρει ότι πολλοί ιερείς ανά τον κόσμο συνεχίζουν και σήμερα να μάχονται για τα δικαιώματα των ντόπιων πληθυσμών, και κατόπιν ο στίχος α 5 από το Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιον: «Καὶ τὸ φῶς ἐν τῇ σκοτίᾳ φαίνει, καὶ ἡ σκοτία αὐτὸ οὐ κατέλαβεν.»
Ο Ισπανός Ιησουίτης ιερέας πατήρ Γκαμπριέλ εισέρχεται στην απάτητη ζούγκλα πάνω από τους Καταρράκτες Ιγκουασού, σήμερα στα σύνορα Αργεντινής-Παραγουάης, προκειμένου να ιδρύσει μια ιεραποστολή και να κηρύξει τον Χριστιανισμό στον τοπικό πληθυσμό των Ινδιάνων Γ ουαρανί.
Οι Πορτογάλοι αποικιοκράτες ζητούν τους ιθαγενείς για δούλους και, καθώς οι ανεξάρτητες ιεραποστολές μπορούν να παρεμποδίσουν την εξέλιξη αυτή, ο ειδικός παπικός απεσταλμένος Καρδινάλιος Αλταμιράνο, πρώην Ιησουίτης ο ίδιος, στέλνεται από το Βατικανό για να επιθεωρήσει τις ιεραποστολές και να αποφασίσει ποιες και αν θα έπρεπε να παραμείνουν.
Αρχίζοντας με ένα εκκλησιαστικό κομμάτι , το οποίο εξελίσσεται στο «ισπανικό» μουσικό θέμα, περνά γρήγορα στο «γ ουαρανικό» θέμα, γραμμένο σε πολύ τοπικό ύφος με χρήση αρκετών ινδιάνικων μουσικών οργάνων.
Η αποστολή είναι βρετανικής παραγωγής δραματική κινηματογραφική ταινία του 1986, που βασίζεται σε ιστορικά γεγονότα σχετικά με την ιεραποστολή στη Νότια Αμερική του 17ου και του 18ου αιώνα.
Σκηνοθέτης της ταινίας είναι ο Αγγλογάλλος Ρολάν Ζοφέ , σεναριογράφος ο Ρόμπερτ Μπολτ και πρωταγωνιστούν οι ηθοποιοί Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Τζέρεμι Άιρονς, Ρέυ Μακάναλυ, Άινταν Κουίν, Τσέρι Λούνγκι και Λίαμ Νίσον.
Η μουσική της, έργο του Ιταλού συνθέτη Ένιο Μορικόνε, αξιολογήθηκε πρώτη σε ψηφοφορία που οργάνωσε ο αυστραλιανός ραδιοσταθμός για τις 100 καλύτερες μουσικές ταινιών το έτος 2013.
Έχει εμφανιστεί επίσης στην Όπερα του Σαν Φρανσίσκο και την Λυρική Όπερα του Σικάγου, παίζοντας ρόλους στις όπερες Ερνάνι, Σιμόν Μποκανέγκρα, Καβαλλερία ρουστικάνα, Φεντόρα.
Αργότερα έπαιξε άλλους απαιτητικούς ρόλους, όπως η Ονταμπέλλα στην Ατίλα και η Λαίδη Μάκβεθ στο Μάκβεθ , στο συνεχώς αυξανόμενο ρεπερτόριό της.
Επίσης, έκανε το ντεμπούτο της στο θέατρο Μαριίνσκι στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας το 1992, ως Λίζα στην Βασίλισσα των Σπάδων του Τσαϊκόφσκι.
Η Μαρία Γκουλέγκινα γεννήθηκε στην Οδησσό της Ουκρανίας , από Αρμένιο πατέρα και Ουκρανή μητέρα, όπου σπούδασε φωνητικά στο μουσικό ωδείο με τον Εβγκένι Νικολάγιεβιτς Ιβάνοφ.
Η Γκουλέγκινα έχει λάβει πολλά βραβεία και άλλες διακρίσεις, είναι μέλος του Τιμητικού Συμβουλίου της Διεθνούς Παραολυμπιακής Επιτροπής καθώς και Πρεσβευτής Καλής Θέλησης της ΟΥΝΙΣΕΦ.
Η Γκουλέγκινα έκανε το ντεμπούτο της το 1985 ως Γιολάντα στην Κρατική Όπερα στο Μινσκ λίγο πριν εγκαταλείψει την ΕΣΣΔ για να συνεχίσει μια διεθνή σταδιοδρομία.
Η Μαρία Γκουλέγκινα είναι σοπράνο της όπερας γεννημένη στην Οδησσό της πρώην Ουκρανικής ΣΣΔ της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, με ειδίκευση στο ιταλικό ρεπερτόριο.
Μετά την πρεμιέρα του επιτυχημένου έργου του Νόελ Κάουαρντ Το Πονηρό Πνεύμα το 1941, ο δραματουργός προσεγγίστηκε από τον παραγωγό Άντονι Χέιβλοκ-Άλαν, που συνεργαζόταν με την .
Ο διευθυντής της εταιρίας Φιλίπο Ντελ Τζούντιτσε ζητούσε από τον Κάουαρντ, που ήταν φημισμένος δραματουργός στην Αγγλία να γράψει το σενάριο για τη δημιουργία μιας ταινίας προπαγάνδας.
Το ναυάγιο του αντιτορπιλικού Κέλι, που είχε γίνει εκείνη την περίοδο αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για τον Κάουαρντ και χρησιμοποίησε τη βύθισή του ως βάση του σεναρίου.
Για να κάνει έρευνα ο Κάουαρντ επισκέφτηκε τη ναυτική βάση του Πλύμουθ, όπου ήταν στρατιώτης ο περίφημος ηθοποιός του θεάτρου και του κινηματογράφου Μάικλ Ρέντγκρεϊβ, με τον οποίο ο Κάουαρντ εκείνη την περίοδο είχε συνάψει ερωτική σχέση.
Έτσι ο Κάουαρντ αναγκάστηκε μ' αυτόν τον τρόπο να αφαιρέσει ό,τι δε σχετιζόταν με το ναυάγιο του πλοίου και με τις ζωές των ηρώων πριν από αυτό.
Το αντιτορπιλικό πλοίο Τόριν, κατασκευάζεται λίγο πριν την είσοδο της Αγγλίας στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο κι έχει ως κυβερνήτη του τον καπετάνιο Ε.
Μαζί με το Τόριν αφήνουν την Αγγλία, μεταξύ άλλων και ο ναύτης Σόρτι Μπλέικ περιμένει το πρώτο τους παιδί), ο ναύτης Στρόουκερ που δειλιάζει σε κάποια μάχη, ο αρχικελευστής Γουόλτερ Χάρντι του οποίου η σύζυγος Καθ είναι συγγενής της Φρίντα και ο καπετάνιος Κίνρος, του οποίου η σύζυγος Άλιξ και τα παιδιά του, αγωνιούν για την τύχη του.
Μετά από μια σειρά επιτυχημένων πολεμικών επιχειρήσεων το Τόριν βυθίζεται από μια τορπίλη στη Μάχη της Κρήτης και οι διασωθέντες απομακρύνονται από το ναυάγιο πάνω σε μια σχεδία.
Οι επιβάτες της σχεδίας βλέπουν σε φλας μπακ όλη τους τη ζωή να περνάει μπροστά από τα μάτια τους, μέχρι και τη στιγμή που θα τους περισυλλέξει ένα άλλο αγγλικό καράβι.
Ο Κάουαρντ ήταν αποφασισμένος να ερμηνεύσει το ρόλο του Καπετάνιου Κίνρος, παρά το γεγονός ότι η εταιρία παραγωγής φοβόταν ότι το κοινό δε θα ήταν σε θέση να τον δεχτεί στο ρόλο ενός σκληρού ναυτικού, εφόσον ήταν γνωστός για τους λεπτούς του τρόπους και για το καλό του γούστο .
Ο Κάουαρντ έπρεπε να πείσει επίσης τους λογοκριτές ότι η βύθιση του πλοίου ήταν απαραίτητη για τη ροή της ταινίας και ότι επουδενί δε θα μπορούσε να επηρεάσει αρνητικά την ψυχολογία των θεατών που εκείνη την περίοδο είχαν χτυπηθεί από τον πόλεμο.
Ο Άγγλος δραματουργός Νόελ Κάουαρντ έκανε επίσης την παραγωγή, έγραψε και το σενάριο της ταινίας, συνέθεσε τη μουσική της ταινίας και πρωταγωνίστησε στο ρόλο του καπετάνιου Κίνρος.
Το σενάριο της ταινίας ήταν εμπνευσμένο από τη βιογραφία του καπετάνιου Λούις Μάουντμπατεν, κυβερνήτη του αντιτορπιλικού Κέλι που βυθίστηκε στα νερά της Κρήτης.
Η ταινία σάρωσε τα βραβεία " ", καθώς κι εκείνα των κριτικών της Νέας Υόρκης , αλλά τη βραδιά των όσκαρ ήταν η σειρά του Καζαμπλάνκα να πάρει τη ρεβάνς και να γράψει ιστορία.
Αλλά όσον αφορά τον κινηματογράφο δεν ήταν σχετικός με την κίνηση της κάμερας και άλλων τεχνικών προσόντων που απαιτούνται και γι' αυτό το λόγο ζήτησε από τον Ντέιβιντ Λιν να τον βοηθήσει να γυρίσει τις σκηνές δράσης (ο Λιν έκανε το σκηνοθετικό του ντεμπούτο στην ταινία και επρόκειτο να ξανασυνεργαστεί με τον Κάουαρντ άλλες τρεις φορές).
Η ταινία αποτελεί μέχρι και σήμερα πρότυπο του βρετανικού κινηματογράφου κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, καθώς πραγματεύεται το αίσθημα του πατριωτισμού, της συνοχής και της αλληλεγγύης κατά την διάρκεια του πολέμου.
Διορίστηκε απεσταλμένος της Δημοκρατίας στη Μαδρίτη , στη Βιέννη και οργάνωσε τον Ιούλιο του 1698 την επίσκεψη του τσάρου Πέτρου του Μέγα στη Βενετία, η επίσκεψη επειδή ξέσπασε στη Μόσχα η επανάσταση των Στρέλτσι.
Το επεισόδιο αυτό του στοίχισε προσωρινά αλλά δεν έπληξε σημαντικά τη σταδιοδρομία του αφού αργότερα εμφανίζεται ξανά εκπρόσωπος της Δημοκρατίας στη Χάγη , στην Οθωμανική αυλή και στη Βιέννη.
Διετέλεσε αντιπρόσωπος της Βενετίας σε πολλές διεθνείς διαπραγματεύσεις όπως στην Ουτρέχτη αλλά η παρακμή της Βενετίας περιόριζε σημαντικά τις εξουσίες του.
Όταν τελείωσαν οι Βενετοτουρκικοί πόλεμοι ο Κάρλο Ρουτζίνι εκπροσώπησε τη Βενετία στις διαπραγματεύσεις που ακολούθησαν στο Ποζάρεβατς τον Ιούλιο του 1718 αλλά η αδυναμία της Βενετίας τον εμπόδισε να έχει μεγάλα κέρδη.
Μετά τη Συνθήκη του Πασάροβιτς συνέχισε τη διπλωματική του σταδιοδρομία στην Κωνσταντινούπολη αλλά η ασθένεια του τον ανάγκασε να επιστρέψει στη Δημοκρατία που έπαιξε σημαντικό πολιτικό ρόλο χάρη στην εμπειρία του.
Αντίθετα με τον φίλο του Χάινριχ Συτς, ο Σάιν έζησε μία δυστυχισμένη ζωή, χάνοντας τη γυναίκα του στη γέννα του παιδιού τους, πέντε εξ αυτών, πέθαναν σε βρεφική ηλικία.
Παρόλα αυτά, μνημονεύεται, γιατί έφερε στη γερμανική μουσική την ιταλική καινοτομία: μονωδία, ύφος κονσέρτου, συνεχές βάσιμο, τα οποία τα εισήγαγε με τρόπο που άφησαν μεγάλο αντίκτυπο στη γερμανική μουσική.
Ήταν ένας από τους πρώτους συνθέτες που έφεραν στη γερμανική μουσική τις ιταλικές στυλιστικές καινοτομίες, ενώ υπήρξε κι ένας από τους σπουδαιότερους συνθέτες της εποχής του.
Κοντά στο τζαμί, στο εσωτερικό του κάστρου, υπήρχαν οικίες, ένας στρατώνας και φυλακές ενώ στην πύλη είχε οργανωθεί ιμαρέτ το οποίο πρόσφερε δωρεάν σίτιση στους φτωχούς.
Σύμφωνα με προφορικές πληροφορίες που συνέλεξε ο Σεραφείμ Ξενόπουλος, μητροπολίτης Άρτας από κάποιον Οθωμανό κάτοικο της Άρτας, η ανέγερση του τζαμιού ξεκίνησε κατ' εντολή του σουλτάνου Μωάμεθ Β, ο οποίος όταν πληροφορήθηκε την ανέγερση του τεμένους του Φαΐκ Πασά, ζήτησε να κατασκευαστεί ένα νέο μεγαλοπρεπές τζαμί και να αφιερωθεί στο ονομά του αλλά δεν έμεινε ικανοποιημένος από το αρχικό αποτέλεσμα και διέταξε την διακοπή των εργασιών.
Ο μητροπολίτης Άρτας μας πληροφορεί επίσης ότι το τζαμί είχε κατασκευαστεί πάνω στα θεμέλια χριστιανικού ναού, από τον οποίο ελήφθησαν υλικά, γεγονός που πιστοποιούσε η ύπαρξη χριστιανικών συμβόλων στις πλάκες του τεμένους.
Το 1839, ο Παναγιώτης Ζωγράφος απεικόνισε με την καθοδήγηση του Μακρυγιάννη, την πολιορκία της Άρτας όπου διαφαίνεται η θέση του κάστρου και η ανάπτυξη της πόλης ενώ διακρίνονται το τέμενος του Σουλτάν Μεχμέτ και εκείνα του Σουλτάν Βαγιαζήτ και Κιλίτς Μπέη.
Μετά την απελευθέρωσης της πόλης, στις 24 Ιουνίου 1881, άρχισε σταδιακά η αναδιαμόρφωση του αστικού τοπίου με την απομάκρυνση όλων εκείνων των στοιχείων που θύμιζαν το Οθωμανικό παρελθόν.
Το τζαμί του Σουλτάν Μεχμέτ πιθανολογείται ότι ήταν ένα από τα πρώτα οθωμανικά μνημεία που μπήκαν στο στόχαστρο λόγω της συμβολικής του θέσης στο εσωτερικό του κάστρου ενώ το μεγαλύτερο μέρος από τα υπόλοιπα μνημεία οθωμανικής τεχνοτροπίας αφέθηκαν στην τύχη τους και κατέρρευσαν μετά την φυγή των μουσουλμάνων πολιτών της Άρτας.
Τα τζαμιά της περιοχής της Άρτας ήταν 8 από τα οποία το Φεϋζούλ τζαμί, το Τζαμί Σουλτάν Μεχμέτ, το Τζαμί Σουλτάνου Βαγιαζήτ, το Τζαμί Κιλίτς Μπέη, το Τζαμί του Τεκέ και το Τζαμί των Μπέηδων βρίσκοταν εντός της πόλης ενώ το Τζαμί Φαίκ Πασά και το Τζαμί στα Ρόκκα βρισκόταν έξω από την Άρτα.
Το Τζαμί Σουλτάν Μεχμέτ ή Σουλεϊμάν Αγά Τζαμισί ήταν ένα μνημείο Οθωμανικής περιόδου στην Άρτα και βρισκόταν στο εσωτερικό του κάστρου της πόλης.
Ο πρώτος σκηνοθέτης που συνδέθηκε με το πρότζεκτ ήταν ο εικονογραφιστής Τζον Μάσκερ, όταν του προτάθηκε η δουλειά από τον επικεφαλής παραγωγής Τομ Γουίλχαϊτ.
Όταν η παραγωγή της ταινίας Η Αλεπού και το Κυνηγόσκυλο ολοκληρώθηκε, αρκετοί σκηνοθέτες όπως οι Αρτ Στίβενς, Ρίτσαρντ Ριτς, Τεντ Μπέρμαν και Ντέιβ Μισένερ, ενεπλάκησαν στο Μαύρο Καζάνι.
Όταν ο Μίλερ είδε πως ήταν αρκετοί αυτοί που συμμετείχαν στην ταινία, αποφάσισε πως ο Στίβενς δεν ήταν κατάλληλος στο να επιβλέπει το πρότζεκτ κι έτσι επικοινώνησε με τον Τζο Χέιλ, ο οποίος δούλευε πολλά χρόνια ως καλλιτέχνης στα , για να αναλάβει ως παραγωγός.
Πέταξε έξω την οπτική δουλειά χαρακτήρων που υποβλήθηκε από τον Τιμ Μπάρτον και μαζί με τους σκηνοθέτες της Αλεπούς και του Κυνηγόσκυλου, Ρίτσαρντ Ριτς και Τεντ Μπέρμαν, επιθυμούσαν να προσεγγίσουν ένα στυλ πιο κοντά σε αυτό της ταινίας Η Ωραία Κοιμωμένη.
Έτσι, κάλεσαν τον Μιλτ Καλ να επιστρέψει από τη συνταξιοδότησή του για να δημιουργήσει τα σχέδια των χαρακτήρων για τους Τάραν, Αϊλόνη, Φλίουντουρ Φλαμ και άλλων βασικών χαρακτήρων.
Ο Καλ μαζί με την ομάδα της ιστορίας (συμπεριλαμβανομένων δύο καλλιτεχνών ιστορίας, τους Ντέιβιντ Τζόνας και Αλ Γουίλσον, τους οποίους είχε φέρει στο πρότζεκτ ο Χέιλ) αναθεώρησαν την ταινία συμπυκνώνοντας την ιστορία των δύο πρώτων βιβλίων και κάνοντας μερικές σημαντικές αλλαγές, οι οποίες οδήγησαν στην αποχώρηση της Σισσόν εξαιτίας δημιουργικών διαφορών με τον Χέιλ και τους σκηνοθέτες.
Οι εικονογραφιστές Τζον Μασκέρ και Ρον Κλέμεντς, αναφέροντας επίσης δημιουργικές διαφορές, απομακρύνθηκαν από το πρότζεκτ και ξεκίνησαν να δουλεύουν πάνω στην ανάπτυξη της ταινίας Ο μεγάλος Ποντικο-ντετέκτιβ.
Δυσαρεστημένος από το θέμα του Βανς Γκέρι για τον Κερασφόρο Βασιλιά, ο Χέιλ μετέτρεψε τον Κερασφόρο Βασιλιά σε ένα λιγνό πλάσμα με κουκούλα, το οποίο κουβαλούσε μια φασματική παρουσία με σκιώδες πρόσωπο και λαμπερά κόκκινα μάτια.
Ο Τάραν και η Αϊλόνη απέκτησαν στοιχεία από σχέδια και κοστούμια παλαιότερων χαρακτήρων της , ειδικά η Αϊλόνη, η οποία σχεδιάστηκε με τρόπο που να μοιάζει στην Πριγκίπισσα Ορόρα από την Ωραία Κοιμωμένη.
Η επέλεξε τη σειρά των πέντε βιβλίων του Λόιντ Αλεξάντερ το 1971 και η δουλειά της προ-παραγωγής ξεκίνησε το 1973, όταν απέκτησαν τα δικαιώματα των βιβλίων.
Σύμφωνα με τον Όλι Τζόνστον, ήταν εκείνος και ο Φρανκ Τόμας που έπεισαν τα στούντιο να κάνουν την ταινία και, αν γινόταν σωστά, θα μπορούσε να ήταν «τόσο καλή όσο και η Χιονάτη και οι επτά νάνοι».
Εξαιτίας των πολλών ιστοριών και με περισσότερους από τριάντα χαρακτήρες στην αυθεντική σειρά, αρκετοί καλλιτέχνες ιστορίας και εικονογραφιστές δούλεψαν στην ανάπτυξη της ταινίας καθ'όλη τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, ενώ ήταν αρχικά προγραμματισμένη να κυκλοφορήσει το 1980.
Ο βετεράνος καλλιτέχνης Μελ Σόου δημιούργησε εμπνευσμένα εννοιολογικά σκίτσα από παστέλ, τα οποία ο τότε Γενικός Διευθυντής της , Ρον Μίλερ, θεώρησε πολύ προχωρημένα για τους εικονογραφιστές.
Ως εκ τούτου, τον Αύγουστο του 1978, τα στούντιο μετακίνησαν την κυκλοφορία για αργότερα, για τα Χριστούγεννα του 1984, εξαιτίας της ανικανότητας των εικονογραφιστών να φτιάχνουν ρεαλιστικούς ανθρώπινους χαρακτήρες.
Κατά τη διάρκεια του κενού διαστήματος στην ανάπτυξη, αυτός που επιλέχθηκε για να δημιουργήσει το εικονογραφημένο σενάριο το οποίο θα αποτελούσε το σχεδιάγραμμα της πλοκής, της δράσης και των τοποθεσιών, ήταν ο βετεράνος καλλιτέχνης εικονογράφος σεναρίου Βανς Γκέρι.
Έχοντας σχεδιάσει τους τρεις βασικούς χαρακτήρες, ο Γκέρι υιοθέτησε τον Κερασφόρο Βασιλιά ως έναν μεγαλόσωμο Βίκινγκ, ο οποίος είχε κόκκινη γενειάδα, φλογερή ιδιοσυγκρασία και φορούσε ένα ατσαλένιο κράνος με δύο μεγάλα κέρατα.
Ακολουθώντας το δρόμο της Χεν Γουέν, οι τέσσερίς τους φτάνουν στο υπόγειο βασίλειο του Φέαρ Φολκ όπου ανακαλύπτουν πως η Χεν Γουέν βρίσκεται εκεί υπό την προστασία του.
Όταν ο πρόσχαρος και ηλικιωμένος βασιλιάς Άιντιλιγκ αποκαλύπτει πως γνωρίζει πού βρίσκεται το καζάνι, ο Τάραν ανακοινώνει πως θα πάει ο ίδιος να το καταστρέψει.
Η Αϊλόνη, ο Φλίουντουρ και ο Γκάργκι συμφωνούν να πάνε μαζί του και ο απεχθής βοηθός του Άιντιλιγκ, Ντόλι, αναλαμβάνει έπειτα από διαταγή του βασιλιά να τους οδηγήσει στη Μόρβα.
Στη Μόρβα, η παρέα μαθαίνει πως το καζάνι κρατείται από τρεις μάγισσες - τη φιλοκερδή Ορντού η οποία συμπεριφέρεται σαν η αρχηγός των τριών, την άπληστη Όργκοχ και την πιο καλοκάγαθη Όργουεν, η οποία ερωτεύεται τον Φλίουντουρ με την πρώτη ματιά - κάτι το οποίο οδηγεί τον Ντόλι να εγκαταλείψει την ομάδα.
Η Ορντού συμφωνεί να ανταλλάξει το καζάνι με το μαγικό σπαθί του Τάραν, ο οποίος δέχεται απρόθυμα, παρόλο που ξέρει πως αν το κάνει θα του κοστίσει την ευκαιρία του να γίνει ήρωας.
Πριν εξαφανιστούν, οι μάγισσες αποκαλύπτουν πως το καζάνι είναι άφθαρτο και πως η δύναμή του μπορεί να χαθεί μόνο αν κάποιος πέσει μέσα με τη θέλησή του, κάτι το οποίο θα τον σκοτώσει.
Αν και ο Τάραν νιώθει ανόητος με τη φιλοδοξία του να καταστρέψει το καζάνι μόνος, οι φίλοι του του δείχνουν την πίστη τους σε εκείνον προκαλώντας ευθυμία σε όλη την ομάδα.
Λίγο πριν την αρχικά προγραμματισμένη κυκλοφορία στις αίθουσες το 1984, προβλήθηκε μια δοκιμαστική προβολή με την ακατέργαστη μορφή του Μαύρου Καζανιού στην ιδιωτική αίθουσα των στούντιο στο Μπέρμπανκ της Καλιφόρνια.
Μετά την προβολή, ειδικά η σκηνή της κλιμάκωσης όπου ο Κερασφόρος Βασιλιάς δημιουργεί τους αθάνατους πολεμιστές, θεωρήθηκε πολύ έντονη και τρομακτική για την πλειοψηφία των παιδιών που βρίσκονταν στο κοινό, τα περισσότερα από τα οποία έτρεξαν έξω από την αίθουσα τρομαγμένα προτού ολοκληρωθεί η ταινία.
Εξαιτίας αυτού, ο τότε καινούριος Πρόεδρος των στούντιο, Τζέφρι Κάτζενμπεργκ, διέταξε κάποιες σκηνές να κοπούν, ως αποτέλεσμα του φόβου πως η πολύ γραφική φύση τους θα αποξένωνε τα παιδιά και το οικογενειακό κοινό.
Δεδομένου ότι οι ταινίες κινουμένων σχεδίων επεξεργάζονταν γενικά σε μορφή πινάκων εικονογραφημένου σεναρίου χρησιμοποιώντας (γνωστά αργότερα ως : διαδοχικές εικόνες στις οποίες ρυθμίζονται προσωρινά ηχητικά κομμάτια), ο παραγωγός Τζο Χέιλ έφερε ένσταση τις απαιτήσεις του Κάτζενμπεργκ.
Πληροφορημένος από τον Χέιλ για το τι έκανε ο Κάτζενμπεργκ, ο Γενικός Διευθυντής της , Μάικλ Άισνερ, κάλεσε τον Κάτζενμπεργκ και τον έπεισε να σταματήσει.
Παρόλο που έκανε αυτό που ζητούσε ο Άισνερ, ο Κάτζενμπεργκ παρακάλεσε να καθυστερήσει η προγραμματισμένη κυκλοφορία της ταινίας και να μεταφερθεί από τα Χριστούγεννα του 1984 στον Ιούλιο του 1985, έτσι ώστε να μπορέσει να ξαναδουλευτεί.
Πολλές από τις κομμένες σκηνές περιελάμβαναν εκτεταμένες αλληλεπιδράσεις χαρακτήρων, ενώ άλλες περιελάμβαναν βίαιο περιεχόμενο, όπως αυτή της αναγέννησης των αθάνατων πολεμιστών, οι οποίοι χρησιμοποιήθηκαν ως ο στρατός του Κερασφόρου Βασιλιά στην τελευταία πράξη της ταινίας.
Ενώ οι περισσότερες σκηνές αφαιρέθηκαν άψογα από την ταινία, η σκηνή της αναγέννησης περιέχει σφάλματα καθώς η αφαίρεση της σκηνής όπου ο αθάνατοι παραβιάζουν τους μπράβους, όπως και η σκηνή όπου διαλύονται στην ομίχλη, δημιουργούν κενά στο της ταινίας.
Στις κατακόμβες του κάστρου, ο Τάραν και η Αϊλόνη ανακαλύπτουν το νεκρικό δωμάτιο του βασιλιά, όπου ο Τάραν οπλίζεται με το μαγικό σπαθί του πεθαμένου βασιλιά.
Μετά την ανακάλυψη πως ο Τάραν έχει δραπετεύσει, ο Κερασφόρος Βασιλιάς διατάζει τον Κόλακα να στείλει τα τέρατα ξοπίσω του, ώστε να βρουν τον Τάραν και να τον φέρουν πίσω ζωντανό.
Ο Γκάργκι καταφέρνει να απελευθερώσει τους φίλους του και ο Τάραν αποφασίζει να πέσει μέσα στο καζάνι, αλλά ο Γκάργκι τον σταματάει και πέφτει εκείνος στη θέση του.
Η μαγεία του καζανιού, ωστόσο, είναι εκτός ελέγχου, με αποτέλεσμα να καταβροχθίσει τον Κερασφόρο Βασιλιά σε ένα τούνελ φωτιάς και αίματος, παγιδεύοντάς τον στο καζάνι και καταστρέφοντας το κάστρο, καταναλώνοντας όλη τη δύναμη που είχε.
Ο Τάραν συνειδητοποιεί επιτέλους την πραγματική φιλία που είχε προς εκείνον ο Γκάργκι και πείθει τις μάγισσες να τον αναστήσουν, χάνοντας μια για πάντα το μαγικό σπαθί του.
Ο Γκάργκι επανέρχεται στη ζωή και οι τέσσερις φίλοι παίρνουν τον δρόμο της επιστροφής προς το Κάερ Ντάλμπεν, όπου ο Ντάλμπεν και ο Ντόλι τους παρακολουθούν μέσω ενός οράματος που δημιούργησε η Χεν Γουέν, και ο Ντάλμπεν συγχαίρει τον Τάραν για τον ηρωισμό του, παρά το γεγονός πως προτιμά να είναι ένας χοιροτρόφος.
Επινοημένη από τον Ντέιβιντ Σπένσερ από το τμήμα φωτογραφίας των στούντιο, η διαδικασία μεταφοράς φωτογραφιών κινουμένων σχεδίων χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά στο Μαύρο Καζάνι.
Αρχικά, η ακατέργαστη εικονογράφηση θα φωτογραφιζόταν σε υψηλής αντίθεσης φιλμ λιθίου και το παραγόμενο αρνητικό θα αντιγραφόταν σε πλαστικά φύλλα , στα οποία θα μεταφέρονταν οι γραμμές και τα χρώματα με τον τελικό αποκλεισμό της χειρόγραφης διαδικασίας προσθήκης μελανιού.
Αλλά, καθώς το -μεταφερόμενο γραμμικό σχέδιο θα ξεθώριαζε με τον χρόνο, το μεγαλύτερο - σχεδόν ολόκληρο - μέρος της ταινίας έγινε με τη χρησιμοποίηση της διαδικασίας της ξηρογραφίας, η οποία χρησιμοποιόταν στη από τα τέλη της δεκαετίας του 1950.
Ο Σπένσερ θα κέρδιζε ένα τεχνικό βραβείο Όσκαρ για αυτή τη διαδικασία, αλλά η χρήση των υπολογιστών θα έκανε σύντομα τη διαδικασία της ξεπερασμένη.
Το Μαύρο Καζάνι είναι αξιοσημείωτο ως η πρώτη ταινία μεγάλου μήκους της που κατά τη διάρκεια της εικονογράφησής της ενσωμάτωσε εικόνες που δημιουργήθηκαν σε υπολογιστή, για σχέδια όπως φυσαλίδες, μια βάρκα, μια κυμαινόμενη σφαίρα φωτός αλλά και του ίδιου του καζανιού.
Παρά το ότι το Μαύρο Καζάνι κυκλοφόρησε ένα χρόνο νωρίτερα από τον Μεγάλο Ποντικο-ντετέκτιβ, οι δύο ταινίες βρίσκονταν στη διαδικασία της παραγωγής ταυτόχρονα για κάποιο διάστημα και πρώτα ολοκληρώθηκαν τα γραφικά στους υπολογιστές για τη δεύτερη.
Όταν ο παραγωγός Τζο Χέιλ άκουσε για το τι είχε γίνει, οι πιθανότητες τον ενθουσίασαν και ζήτησε από το προσωπικό του Μεγάλου Ποντικο-ντετέκτιβ να δημιουργήσει μερικά γραφικά σε υπολογιστές και για τη δική του ταινία.
Αν και επίσημα ειπώθηκε από τους παραγωγούς της ταινίας πως ο προϋπολογισμός ήταν $25 εκατομμύρια, ο διευθυντής παραγωγής της ταινίας, Ντον Χαν, είπε στο ντοκιμαντέρ του, , πως η ταινία κόστισε $44 εκατομμύρια.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οικονομικές απώλειες για τα , κάτι το οποίο έθεσε το μέλλον τους τμήματος κινουμένων σχεδίων σε κίνδυνο με την ταινία να κερδίζει το παρατσούκλι «η ταινία που σχεδόν σκότωσε τη ».
Ο Ντάλμπεν μαθαίνει πως ο Κερασφόρος Βασιλιάς ψάχνει για ένα μυστικιστικό αντικείμενο γνωστό ως το Μαύρο Καζάνι, το οποίο είναι ικανό να δημιουργήσει έναν αήττητο στρατό από αθάνατους πολεμιστές.
Ο Ντάλμεπν φοβάται πως ο Κερασφόρος Βασιλιάς θα επιχειρήσει να κλέψει το γουρούνι του, τη Χεν Γουέν, η οποία έχει την ικανότητα να δημιουργεί οράματα, και να την χρησιμοποιήσει για να εντοπίσει την τοποθεσία του καζανιού.
Έτσι, δίνει οδηγίες στον Τάραν να μεταφέρει την Χεν Γουέν σε ένα ασφαλές μέρος, αλλά η ονειροπόληση του Τάραν οδηγεί την Χεν Γουέν στα χέρια των ανθρώπων του Κερασφόρου Βασιλιά.
Ήταν η πρώτη ταινία κινουμένων σχεδίων της η οποία έλαβε σήμανση «απαραίτητης γονικής συναίνεσης» καθώς και η πρώτη ταινία που περιείχε εικόνες που δημιουργήθηκαν σε υπολογιστή.
Ο Τζέισον Άνκενι από το έδωσε στο θετική κριτική λέγοντας: «Οι ζοφερές ρυθμίσεις του Μπέρνσταϊν και οι δυσοίωνες μελωδίες υπογραμμίζουν έντονα τον φανταστικό κόσμο που απεικονίζεται στην οθόνη και, λαμβάνοντας αποκλειστικά τους δικού της όρους, η μουσική επένδυση είναι μια αδιαμφισβήτητη επιτυχία».
Η σελίδα κριτικής για μουσική ταινιών έγραψε: «Η μουσική του Μαύρου Καζανιού ήταν για τον Μπέρνσταϊν ό,τι ήταν η Μουλάν για τον Τζέρι Γκόλντσμιθ στην επόμενη δεκαετία• ένα συναρπαστικό ταξίδι σε ένα καινούριο βασίλειο στο οποίο η μουσική θα έπαιζε έναν πιο βαρυσήμαντο ρόλο στην ταινία».
Ο Γουόλτερ Γκούντμαν γράφοντας την κριτική του για την εφημερίδα , επαίνεσε την εικονογράφηση και την ερμηνεία του Τζον Χερτ, αλλά ένιωσε πως «το Μαύρο Καζάνι δεν είναι σίγουρα η ταινία η οποία στοχεύει ανθρώπους αρκετά μεγάλους οι οποίοι θα θελήσουν να θυμηθούν την απόλαυση των παλαιότερων κινουμένων σχεδίων. Και προφανώς, δεν προορίζεται ούτε στα παιδιά που μεγάλωσαν με τα πιο εκλεπτυσμένα κινούμενα σχέδια των ταινιών ».
Εξαιτίας των αναθεωρήσεων της ταινίας την τελευταία στιγμή, αρκετά από τα κομμάτια που συνέθεσε ο Μπέρνσταϊν για την ταινία κόπηκαν ή δεν χρησιμοποιήθηκαν καθόλου.
Στη μειονότητά της, η μουσική επένδυση της ταινίας επανηχογραφήθηκε για την επίσημη κυκλοφορία του άλμπουμ το 1985 από την , με τον συνθέτη να διευθύνει την Συμφωνική Ορχήστρα της Γιούτα.
Το άλμπουμ σύντομα σταμάτησε να αναπαράγεται και πολλά από τα κομμάτια της ταινίας δεν επανεμφανίστηκαν μέχρι τη στιγμή που ένα παράνομο αντίγραφο με τον τίτλο «Τάραν» παρεσχέθη σε εξειδικευμένα σημεία πώλησης το 1986.
Με την ιστορία να διαδραματίζεται στη μυθική χώρα της Πράιντεϊν κατά την περίοδο του Πρώιμου Μεσαίωνα, η ταινία επικεντρώνεται στον σατανικό Κερασφόρο Βασιλιά, ο οποίος ελπίζει να εξασφαλίσει ένα αρχαίο μαγικό καζάνι το οποίο θα τον βοηθήσει να εκπληρώσει την επιθυμία του να κατακτήσει τον κόσμο.
Στην προσπάθειά του αυτή έρχεται αντιμέτωπος με έναν νεαρό που φροντίζει χοίρους ονόματι Τάραν, τη νεαρή πριγκίπισσα Αϊλόνη, τον ραψωδό Φλίουντουρ Φλαμ και ένα άγριο πλάσμα με το όνομα Γκάργκι, οι οποίοι επιδιώκουν να καταστρέψουν το καζάνι ώστε να τον αποτρέψουν από το να κυριαρχήσει στον κόσμο.
Προσθέτοντας αλάτι στην πληγή, η ταινία ξεπεράστηκε στο από την ταινία Τα αρκουδάκι της αγάπης, η οποία είχε εγχώρια έσοδα $22.9 εκατομμύρια και έχοντας κυκλοφορήσει αρκετούς μήνες νωρίτερα από τα πολύ μικρότερα στούντιο και ανταγωνιστές της , .
Ωστόσο, η ταινία σημείωσε μεγαλύτερη επιτυχία εκτός Βορείου Αμερικής, ειδικά στη Γαλλία όπου έκοψε 3,074,481 εισιτήρια και ήταν η πέμπτη σε θέαση ταινία της χρονιάς.
Αποτελεί την 25η ταινία κινουμένων σχεδίων μεγάλου μήκους της και η ιστορία της βασίζεται στα πρώτα δύο βιβλία από τη σειρά πέντε βιβλίων του Λόιντ Αλεξάντερ, Τα χρονικά της Πράιντεϊν , τα οποία με τη σειρά τους βασίζονται στην Ουαλική μυθολογία.
Εκείνη την περίοδο, ο Μπέρνσταϊν είχε μόλις βγει από την επιτυχία του να είναι υποψήφιος για Όσκαρ για τη μουσική που είχε συνθέσει για τις ταινίες Πολυθρόνα για Δύο και .