polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Η Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Βιετνάμ περιγράφει την οικονομία της ως «σοσιαλιστική οικονομία της αγοράς» που αποτελείται από ένα μίγμα δημόσιων, ιδιωτικών και συνεργατικών επιχειρήσεων - μια μικτή οικονομία που προσανατολίζεται προς τη μακροπρόθεσμη ανάπτυξη μιας σοσιαλιστικής οικονομίας.
Ο σοσιαλδημοκρατικός θεωρητικός Έντουαρντ Μπέρνσταϊν υποστήριξε μια μορφή μικτής οικονομίας, πιστεύοντας ότι ένα μικτό σύστημα δημόσιων, συνεταιριστικών και ιδιωτικών επιχειρήσεων θα ήταν απαραίτητο για μεγάλο χρονικό διάστημα πριν ο καπιταλισμός εξελιχθεί από μόνος του στο σοσιαλισμό.
Ως οικονομικό ιδανικό, οι μικτές οικονομίες υποστηρίζονται από ανθρώπους με διάφορες πολιτικές επιφυλάξεις, συνήθως κεντροαριστερά και κεντροδεξιά, όπως οι σοσιαλδημοκράτες ή οι χριστιανοδημοκράτες.
Ο Ναός της Παναγίας Παναξιώτισσας βρίσκεται περίπου 2 χιλιόμετρα έξω από το χωριό της Αιτωλοακαρνανίας Τρίκορφο και αποτελεί ένα από τα σημαντικότερα αξιοθέατα της περιοχής.
Στο ανατολικό μέρος υπάρχουν τρεις ημικυκλικές αψίδες και στο δυτικό νάρθηκας, στην κάθε πλευρά του οποίου υπάρχουν είσοδοι που οδηγούν στον εσωτερικό χώρο.
Σε νεότερη έρευνα στον περιβάλλοντα χώρο του ναού καταγράφηκαν 13 γλυπτά μέλη, που ανάγονται χρονολογικά στην Παλαιοχριστιανική περίοδο, υποδεικνύοντας προφανώς την ύπαρξη στο σημείο παλαιοχριστιανικής Βασιλικής.
Παρά τη φαινομενικά συντριπτική υποστήριξη προς τον Αλφρέδο και τη δήλωση της Συνέλευσης ότι ο Αλφρέδος είναι ο νέος βασιλιάς, οι Δυνάμεις ήταν αδιάλλακτες και ο Αλφρέδος αρνήθηκε τον θρόνο.
Ο δεύτερος, ο Πρίγκιπας του Λόιχτενμπεργκ, καθώς και πολλοί από τους άλλους υποψηφίους, επίσης ήταν μη αποδεκτοί για τις μεγάλες Δυνάμεις, δεδομένου ότι ήταν μέλη της γαλλικής και ρωσικής βασιλικής οικογένειας, τα οποία αποκλείονταν σύμφωνα με τη Διάσκεψη του Λονδίνου.
Οι Έλληνες και οι μεγάλες Δυνάμεις έψαχναν για εναλλακτική λύση υποψηφίων και η επιλογή τους τελικά έπεσε στον Πρίγκιπα Γουιλιέλμο της Δανίας, ο οποίος ήταν ο δευτερότοκος γιος του Βασιλιά Χριστιανού Θ.
Ο πρίγκιπας Αλφρέδος ονομάστηκε Δούκας του Εδιμβούργου από τη μητέρα του, το 1866, και έγινε ο βασιλεύων Δούκας του Σαξ-Κόμπουργκ και Γκότα στη Γερμανία το 1893.
Έτσι συμμάχησαν υπό την ιδέα ότι ο πρίγκιπας Αλφρέδος, ο δευτερότοκος γιος της Βασίλισσας Βικτωρίας και του Πρίγκιπα Αλβέρτου, θα μπορούσε να γίνει ο επόμενος βασιλιάς.
Ο Βρετανός Υπουργός Εξωτερικών υποκόμης Πάλμερστον πίστευε ότι οι Έλληνες «παρακαλούσαν για εδαφική επέκταση», αναμένοντας ότι η εκλογή του Αλφρέδου ως βασιλιά θα είχε ως επακόλουθο την ενσωμάτωση των Ιονίων Νήσων στο ελληνικό κράτος.
Από τις 19 Νοεμβρίου 1862 , στην Ελλάδα έλαβε χώρα δημοψήφισμα για την υποστήριξη της απόφασης επιλογής του Πρίγκιπα Αλφρέδου του Ηνωμένου Βασιλείου, μετέπειτα Δούκα του Εδιμβούργου, ως βασιλιά της χώρας.
Η Διάσκεψη του Λονδίνου του 1832 απαγόρευσε στις βασιλικές οικογένειες των τριών δυνάμεων να δεχθούν το ελληνικό στέμμα, ενώ η Βασίλισσα Βικτωρία ήταν κάθετα αντίθετη με την ιδέα.
Τελικά, ο Πρίγκιπας Γουλιέλμος της Δανίας, ο οποίος έλαβε έξι ψήφους στο δημοψήφισμα, ανέλαβε καθήκοντα ως ο νέος "Βασιλιάς των Ελλήνων".
Οι πρωταγωνιστές είναι οι Μένα Μασούντ , μαζί με τους Γουίλ Σμιθ, Ναόμι Σκοττ, Μαργουάν Κενζάρι, Ναβίντ Νεγκαχμπάν, Μπίλι Μάγκνουσεν και Τζόνι Λι Μίλερ.
Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους στο στούντιο Λόνγκκρος του Σάρρεϊ στην Αγγλία, ενώ γυρίσματα έγιναν και στο Ουάντι Ρουμ στην Ιορδανία.
Νέιβιντ Νέγκαμπαν Ο Σουλτάνος, κυβερνήτης του φανταστικού λιμανιού της Άγκραμπα, είναι ένας σοφός και σεβαστός ηγέτης αλλά και ένας παθιασμένος και αφοσιωμένος πατέρας που προστατεύει υπερβολικά την κόρη του.
Μαρουάν Κενζάρι παίζει τον ρόλο του Τζαφάρ του Βασιλικού Βεζύρη του Σουλτάνου και ενός πονηρού και ισχυρού μάγου που είναι απογοητευμένος με την παθητική στάση του σουλτάνου σε ό,τι αφορά το μέλλον της Άγκραμπα.
Ναόμι Σκοτ ερμηνεύει τη Γιασμίν, την όμορφη, θαρραλέα και αποφασιστική κόρη του σουλτάνου, θέλει να βιώσει τη ζωή πέρα από τα τείχη του παλατιού και να χρησιμοποιήσει τον τίτλο της για να υπηρετήσει καλύτερα τους ανθρώπους της Άγκραμπα.
Το 817, ο Φράγκος βασιλιάς Λουδοβίκος ο Ευσεβής απέσπασε την περιοχή της Καρκασσόν και του Ραζέ από την Σεπτιμανία και τις προσάρτησε στη μαρκιωνία της Τουλούζης και το βασίλειο της Ακουιτανίας.
Το Ραζέ ήταν μία άλλη κομητεία που σχηματίστηκε από τον αρχιεπίσκοπο της Ναρμπόν, εκδιωγμένο από την πόλη του από τους Άραβες, ο οποίος είχε μεταφέρει την επισκοπική του έδρα και παρείχε στη μικρή περιοχή τιμές φεουδαρχικού τίτλου.
Και μπροστά στον κίνδυνο της βαθιάς διείσδυσης και επίδρασής της στις κομητείες της Καρκασσόν και της Τουλούζης, ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ' οργάνωσε το 1209 τη Σταυροφορία εναντίον των Αλβιγηνών, όπως ονομάστηκαν οι αιρετικοί, από την πόλη Αλμπί όπου πρωτοεκδηλώθηκε.
Καθώς ο κόμης Ραϋμόνδος ΣΤ της Τουλούζης και η κομητεία του, μπροστά στον κίνδυνο, εντάχτηκε στη Σταυροφορία, οι σταυροφόροι στράφηκαν κατά των κτήσεων του Ραϊμόν-Ροζέ Τρανκαβέλ, υποκόμητος του Αλμπί, της Μπεζιέ και της Καρκασσόν, περιοχές με μεγάλο αριθμό Καθαρών.
Συνεχίζει με τις κελτικές φυλές που κατοικούσαν στην περιοχή στη Γαλατία και ακολουθούν η ρωμαϊκή κατάκτηση και ευημερία του τόπου που αναστάτωσαν οι βαρβαρικές εισβολές, η ίδρυση του Βησιγοτθικού βασιλείου και η επικράτηση των Φράγκων.
Συνεχίζει με την κατάκτηση της περιοχής από τους Άραβες και την εκδίωξή τους, την άνοδο της φεουδαρχίας με τη δημιουργία των κομητειών στην περιοχή και στον 13ο αιώνα ακολουθεί η Σταυροφορία κατά των Αλβιγηνών όταν οι κάτοικοι της περιοχής είχαν προσχωρήσει στην αίρεση των Καθαρών και για την πάταξη της αίρεσης ερημώθηκε η περιοχή.
Την εποχή εκείνη, στα εδάφη του νομού Ωντ κατοικούσαν οι Ελισύκοι, οι οποίοι έρχονταν σε επαφή με τους εμπορικούς λαούς της Μεσογείου στους οποίους παρείχαν γεωργικά προϊόντα και ορυκτά από το έδαφός τους ή από πιο απομακρυσμένες περιοχές (σίδηρο, άργυρο, χαλκό από το Μαύρο Όρος, τα όρη Σεβέν, Κορμπιέρ) και τα αντάλασσαν με κρασί, ελαιόλαδο και κεραμικά καθώς και εργαλεία, όπλα και κοσμήματα.
Πολλά αρχαιολογικά ευρήματα μαρτυρούν την παρουσία τους στο χώρο και αναφέρονται από τον Εκαταίο τον Μιλήσιο, ο οποίος τους ανέφερε ως Λίγυρες και τον Ηρόδοτο.
Ο Ροζέ Γ' πέθανε χωρίς παιδιά το 1067 και η περιοχή πέρασε στην κληρονόμο αδελφή του Ερμενγκάρντ και στον σύζυγό της Ραϊμόν ντε Τρανκαβέλ, υποκόμη του Αλμπί και της Νιμ, και οι απόγονοί τους κυριαρχούσαν για σχεδόν δύο αιώνες .
Μνημεία όπως ο μεγαλιθικός τάφος του Ρυσόλ ή τα μενίρ στις κοινότητες Κουνοζούλ, Μαλβ και Φουρν-Καμπαρντές χρονολογούνται μεταξύ 6.000 και 1.800 χρόνια π.
Το 1218, οι Οξιτανοί άρχοντες προσπάθησαν να ανακτήσουν τη γη τους και ο Σιμόν ντε Μονφόρ έχασε τη ζωή του κατά τη διάρκεια της πολιορκίας της Τουλούζης στις 25 Ιουνίου 1218.
Μετά την πτώση της Μπεζιέ τον Ιούλιο του 1209, οι σταυροφόροι στράφηκαν προς την Καρκασσόν, η οποία συνθηκολόγησε στις 15 Αυγούστου 1209 και χαρίστηκε η ζωή κατοίκους της πόλης υπό τον όρο να την εγκαταλείψουν με μόνο ό,τι φορούσαν.
Η περιοχή του νομού Ωντ επί ρωμαϊκής κυριαρχίας αποτελούσε τμήμα της Σεπτιμανίας, που ονομάστηκε έτσι είτε επειδή αποτελούνταν από επτά πόλεις: Ελν, Αγκντ, Ναρμπόν, Λοντέβ, Μπεζιέ, Μαγκελόν και Νιμ, είτε από το ρωμαϊκό όνομα της Μπεζιέ .
Οι Θρησκευτικοί πόλεμοι, εμφύλιος γαλλικός πόλεμος που διαίρεσε τη Γαλλία σε δύο στρατόπεδα κατά το δεύτερο μισό του 16ου αιώνα είχαν επίσης επιπτώσεις και στην περιοχή του νομού Ωντ.
Από τον 17ο αιώνα συνεχίζει με την ανάπτυξη της οικονομίας του νομού και τη δημιουργία έργων υποδομής και φθάνει έως τη δημιουργία του νομού κατά τη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης.
Άλλες εδαφικές διαιρέσεις πραγματοποιήθηκαν αργότερα και δημιουργήθηκαν η κομητεία της Βαρκελώνης, η κομητεία της Φουά και η υποκομητεία της Μπεζιέ που ανταγωνίζονταν για την εξουσία.
Τον 12ο αιώνα, ο Ραϊμόν-Ροζέ Τρανκαβέλ, υποκόμης της Μπεζιέ, κατείχε την Καρκασσόν, η οποία, μετά τον πόλεμο των Αλβιγηνών, πέρασε, όπως και η Μπεζιέ, στην εξουσία του Σιμόν ντε Μονφόρ.
Το 507, στη μάχη του Βουγιέ, ο Φράγκος βασιλιάς Κλόβις Α κατέκτησε τα περισσότερα εδάφη των Βησιγότθων, δηλαδή την Τουλούζη και την Ακουιτανία, και η κυριαρχία των Βησιγότθων περιορίσθηκε στην Ιβηρική χερσόνησο και τη Σεπτιμανία.
Για να αποφευχθεί αναζωπύρωση της αίρεσης, ο λεγάτος του πάπα αποφάσισε να εμπιστευτεί τη διοίκηση των εδαφών του Τρανκαβέλ στον Σταυροφόρο Σιμόν ντε Μονφόρ, με αποστολή την συνέχιση της πάταξης της αίρεσης.
Το λιμάνι του Νινγκμπό-Ζουσάν ασχολείται με το οικονομικό εμπόριο με φορτία, πρώτες ύλες και μεταποιημένα προϊόντα από τη Βόρεια και τη Νότια Αμερική και την Ωκεανία.
Το λιμάνι βρίσκεται στο Νινγκμπό και στο ουσάν, στην ακτή της Ανατολικής Θάλασσας της Κίνας, στην επαρχία Τσετσιάνγκ νότια του κόλπου Χανγκτσόου, απέναντι από τον οποίο βρίσκεται η Τζιασίνγκ και η Σαγκάη.
Το συνδυασμένο λιμάνι Νινγκμπό-Ζουσάν χειρίστηκε συνολικό όγκο φορτίου 744.000.000 μετρικών τόνων το 2012, καθιστώντας το το μεγαλύτερο λιμάνι στον κόσμο όσον αφορά το βάρος των φορτίων, ξεπερνώντας το λιμάνι της Σαγκάης για πρώτη φορά.
Το λιμάνι βρίσκεται στο σταυροδρόμι της εσωτερικής και παράκτιας ναυσιπλοΐας βορά-νότου, συμπεριλαμβανομένων των καναλιών της εσωτερικής πλωτής οδού προς την εσωτερική Κίνα και τον ποταμό "" προς τα βόρεια.
Ορίστηκε ως ένα από τα "πέντε λιμάνια της συνθήκης" μαζί με το "", το "", το "" και αυτό της Σαγκάης μετά τη συνθήκη του "" του 1842 που τερματίζει τον πρώτο "πόλεμο του οπίου".
Κατά τη διάρκεια της Δυναστείας Τανγκ , ήταν γνωστό ως ένας από τους τρεις μεγάλους θαλάσσιους λιμένες για το εξωτερικό εμπόριο με την επωνυμία "", μαζί με το "" και το "".
Τον Σεπτέμβριο του 1998 αποδεσμεύτηκε από την ομάδα και κατόπιν πήρε μεταγραφή στην Χαλκηδόνα, με τη φανέλα της οποίας κέρδισε την άνοδο στην Γ' Εθνική και το τρεμπλ, κατακτώντας το πρωτάθλημα 2ου ομίλου Δ' Εθνικής της περιόδου 1998-99, το Κύπελλο Ε.
Τον Δεκέμβριο του 1999 και μεσούσης της χρονιάς 1999-2000 πήρε μεταγραφή στον Ατρόμητο Αθηνών, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε το υπόλοιπο της χρονιάς στην Γ' Εθνική και το καλοκαίρι του 2000 αποδεσμεύτηκε, και κατόπιν τερμάτισε την επαγγελματική του ποδοσφαιρική καριέρα.
Προτού έρθει στην Ελλάδα, αγωνίστηκε στα Σοβιετικά και διάφορα Ασιατικά πρωταθλήματα με τις ομάδες Νεφτσί Μπακού, Νεφτσί Φαργκόνα, Κοπέτ Νταγκ Ασγκαμπάτ, Σογκντιάνα Τζιζάκ και Τεμιριούλχι Κοκάντ και αξιοσημείωτα, το 1993 αναδείχθηκε 3ος καλύτερος Ουζμπέκος ποδοσφαιριστής.
Το καλοκαίρι του 1995 ήρθε στην Ελλάδα για την Προοδευτική, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε ως ελληνοποιημένος για 1 χρόνο στην Β' Εθνική όποτε και το καλοκαίρι του 1996 αποδεσμεύτηκε και επέστρεψε στα Ασιατικά πρωταθλήματα.
Οι λόφοι του Κεντρικού Μολδαβικού Υψίπεδου, με μέσο υψόμετρο κορυφών περί τα 350 έως 400 μέτρα, έχουν διάταξη λοφοσειρών που χωρίζονται από βαθιές κοιλάδες με επίπεδα κέντρα, φαράγγια και βυθίσματα.
Μεγάλο μέρος του εδάφους καλύπτεται από απότομες δασωμένες πλαγιές, όπου τα συνηθέστερα είδη δέντρων είναι ο καρπίνος, η βελανιδιά, η φίλυρα, το σφεντάμι, η αγριαχλαδιά και η αγριοκερασιά.
Η ονομασία «Κόντρι» αναφέρεται γενικότερα σε όλα τα δάση μεταξύ των Καρπαθίων και του Δνείστερου, και ακόμα γενικότερα σε όλα τα δάση της περιοχής των Καρπαθίων.
Ωστόσο, καθώς τα περισσότερα δάση στη Μολδαβία που διασώθηκαν βρίσκονται στην κεντρική περιοχή, κάποτε ο όρος αναφέρεται στα εναπομείναντα δάση στους λόφους δυτικά και βόρεια της πρωτεύουσας Κισινάου.
Χώρα της Ανατολικής Ευρώπης, η Μολδαβία συνορεύει στα δυτικά και τα νοτιοδυτικά με τη Ρουμανία, ενώ στα βόρεια, στα νότια και στα ανατολικά με την Ουκρανία.
Το μεγαλύτερο μέρος του εδάφους της, ως ένα είδος «Μεσοποταμίας», βρίσκεται ανάμεσα στους δύο βασικούς ποταμούς της ευρύτερης περιοχής: τον Δνείστερο και τον Προύθο .
Ο Δνείστερος σχηματίζει μικρό μέρος των συνόρων της Μολδαβίας με την Ουκρανία στα βορειοανατολικά και τα νοτιοανατολικά, αλλά κυρίως ρέει στο εσωτερικό της χώρας, διαχωρίζοντας τη Βεσσαραβία από την ιστορική περιοχή της Υπερδνειστερίας.
Το τοπίο της βόρειας Μολδαβίας χαρακτηρίζεται από ομαλές σειρές των «Λόφων του Δνείστερου», που υψώνονται έως τα 320 μέτρα, και μικρές πεδιάδες ανάμεσά τους, στις κοιλάδες των πολυάριθμων μικρών ποταμών .
Οι λόφοι αυτοί μπορούν να υποδιαιρεθούν στους Βόρειους Μολδαβικούς Λόφους και στη Λοφοσειρά του Δνείστερου, και συνεχίζονται στα βόρεια, μέσα στην Ουκρανία.
Στους βόρειους λόφους υπάρχουν πιο αργιλώδη εδάφη, ενώ στον νότο κυριαρχεί το κοκκινωπό χώμα, που είναι λιγότερο εύφορο, αλλά και πάλι μπορεί να στηρίξει καλλιέργειες αμπελιών και ηλίανθου.
Το νότιο ήμισυ της Υπερδνειστερίας, η πεδιάδα του Κάτω Δνείστερου, μπορεί να θεωρηθεί ως η δυτική απόληξη της Ευρασιατικής Στέπας και έχει μέσο υψόμετρο περί τα 100 μέτρα και μέγιστο τα 170 μέτρα.
Η υψηλή δεξιά όχθη και η χαμηλή αριστερή όχθη του Δνείστερου έρχονται σε κτυπητή αντίθεση εδώ, όπου η ορατότητα δεν παρεμποδίζεται από τη δασοκάλυψη.
Το υψίπεδο μπορεί να θεωρηθεί ότι έχει 5 μέρη: τους Λόφους -, ευθυγραμμισμένους στα βόρεια κατά μήκος της δεξιάς όχθης του ποταμού Ρέουτ, με έκταση 1.690 τ.
Το υψηλότερο σημείο της χώρας, η κορυφή του Λόφου Μπαλανέστι, με υψόμετρο 429 μέτρα, βρίσκεται στους Λόφους Κορνέστι, στο δυτικό τμήμα του Κεντρικού Μολδαβικού Υψίπεδου.
Διαθέτει πολλά φαράγγια και ρεματιές, και βαθμιαία δίνει τη θέση του στην εκτεταμένη πεδιάδα Μπουγκεάτς, που συνεχίζεται με το ίδιο όνομα στα ουκρανικά, Μπουντζάκ, στη γειτονική Ουκρανία, όπου και το μεγαλύτερο μέρος της.
Στα κεντρικά και νότια της χώρας απλώνεται η λεγόμενη Μολδαβική Πεδιάδα, στην πραγματικότητα μια επίσης διάστικτη με λόφους περιοχή, με μέσο υψόμετρο 200 μέτρα και μέγιστο 250 μέτρα.
Γεωλογικώς, η Μολδαβία εδράζεται κυρίως πάνω σε μεγάλου πάχους ιζηματογενή πετρώματα, από τα οποία αναδύονται σκληρότερα κρυσταλλικά πετρώματα μόνο στα βόρεια.
Διατήρησε την εύνοια και του νέου γάλλου βασιλιά Φραγκίσκου Α', τον οποίο ο Μπυντέ συνόδευε σχεδόν σε όλα του τα ταξίδια κι έπεισε να διασώσει τα κλασσικά γράμματα της αρχαιότητας, να ιδρύσει πρώτα το , μετά το και τελικά το 1522 μαζί με τον Ιανό Λάσκαρι τη βιβλιοθήκη στο Φονταινεμπλώ.
Ο Λάσκαρις χρησιμοποίησε σε αυτή τις γνώσεις που είχε αποκτήσει στη Φλωρεντία όταν έκανε κει το ίδιο το 1486 για τον Λαυρέντιο τον Μεγαλοπρεπή.
Δάσκαλός του έγινε το 1494 ο λόγιος από το Μυστρά Γεώργιος Ερμώνυμος και όπως έλεγε αργότερα ο Μπυντέ, τού μετέδωσε τον ζήλο και την αγάπη για τη σπουδή της ελληνικής γλώσσας και τον μύησε στην ποίηση του Ομήρου.
Έγινε γραμματέας στη βασιλική αυλή και γνώρισε τον έλληνα λόγιο Ιανό Λάσκαρι που είχε έρθει από τη Φλωρεντία μετά τη φυγή των Μεδίκων και την προστασία που του παρείχε ο βασιλιάς Κάρολος Η'.
Συνέγραψε το 1529 με παρότρυνση του Εράσμου τα Σχόλια στην ελληνική γλώσσα , μια εκτεταμένη συλλογή λεξικογραφικών σημειώσεων που συνέβαλαν σημαντικά στη μελέτη της ελληνικής λογοτεχνίας στη Γαλλία κι ήταν για πολλά χρόνια σημείο αναφοράς για όσους μάθαιναν ελληνικά.
Ο Μπυντέ επίσης έπεισε τον Φραγκίσκο να μην απαγορέψει την εκτύπωση βιβλίων στη Γαλλία, όπως του είχαν πει από τη Σορβόννη το 1533 για να μη διαδοθούν οι ιδέες των Μεταρρυθμιστών κατά της καθολικής εκκλησίας.
Υπερασπίστηκε την ανάγκη εκμάθησης ελληνικών για να κατανοηθεί καλύτερα η εξέλιξη του χριστιανισμού, αν και κατηγορήθηκε γι' αυτό από μερικούς σαν αιρετικός.
Οι γονείς του και είχαν τιμηθεί από τον βασιλιά Κάρολο ΣΤ' της Γαλλίας κι ο πατέρας του, που συμβούλετε τον βασιλιά, είχε στην κατοχή του μεγάλη βιβλιοθήκη από την οποία ο μικρός μορφώθηκε αρχικά.
Ο Γκιγιόμ Μπυντέ 26 Ιανουαρίου 1467 23 Αυγούστου 1540) ήταν Γάλλος λόγιος, ουμανιστής, μελετητής ελληνικής λογοτεχνίας, μαθητής του Γεώργιου Ερμώνυμου και του Ιανού Λάσκαρι και ιδρυτής μαζί με τον τελευταίο της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Γαλλίας.
Το πρωτάθλημα αρχικά ήταν να ξεκινήσει στις 15 Σεπτεμβρίου, αλλά λόγω προβλημάτων ξεκίνησε στις 29 Σεπτεμβρίου και η κανονική διάρκεια αναμενόταν να ολοκληρωθεί στις 1 Μαρτίου 2020 με την 22η και τελευταία αγωνιστική.
Η Εκτελεστική Επιτροπή της ΕΠΟ στις 31 Ιουλίου αποφάσισε να εγκριθεί η πρόταση της 1 που προέβλεπε άνοδο μιας ομάδας απευθείας και αγώνα κατάταξης μεταξύ 13ου της 1 και δεύτερου της 2.
Οι 12 ομάδες που θα συμμετέχουν είναι οι τρείς τελευταίες της της προηγούμενης περιόδου, ο ηττημένος των δύο αγώνων μπαράζ, δηλαδή ο Πλατανιάς που έχασε από τον ΟΦΗ , και όσες ομάδες κατέλαβαν από την 3η θέση έως την 10η θέση της 2018-19.
Με την Γερμανική εισβολή στην Ελλάδα κατά τον Β Παγκόσμιο πόλεμο ο Γεροθανάσης ανέπτυξε αντιστασιακή δράση με ομάδα που βοήθησε στην ίδρυση της στην περιοχή του Ξηρόμερου Αιτωλοακαρνανίας όπου ήταν το χωριό της οικογένειας του.
Τον Οκτώβριο του 1943 έγινε μέλος της ομάδας 7 του κλιμακίου της συμμαχικής οργάνωσης 122 . όπου για την αντιστασιακή του δράση έλαβε δίπλωμα από τον Αρχιστράτηγο Μέσης Ανατολής Χάρολντ Αλεξάντερ.
Συνελήφθη από την Γκεστάπο στις 28 Φεβρουαρίου 1944 στο πατρικό του σπίτι στην Πάτρα κρατώντας πάνω του ενοχοποιητικά έγγραφα, και οδηγήθηκε στις φυλακές "Μαργαρίτη.
Κατά την παραμονή του στη φυλακή, φίλοι του μαζί και ο Ανδρέας Γεωργιάδης δωροδόκησαν τον Γερμανό φρουρό ώστε να δραπετεύσει, η οικογένεια του όμως δεν δέχτηκε το σχέδιο επειδή πίστευαν είχαν βρει καλύτερη λύση.
Είχαν μεταβεί στην Αθήνα και είχαν λάβει υπόσχεση από ανώτερο Γερμανό αξιωματικό ότι θα τον αφήσουν ελεύθερο, αλλά αυτός μόλις βγήκαν από το γραφείο του έδωσε εντολή να εκτελεστεί αμέσως, όπως κι έγινε στις 6 Απριλίου 1944.
Στην ΕΑΠ φαίνεται να γράφτηκε, πιθανότατα, το 1932 όταν έγιναν αθλητές της την ίδια χρονιά σχεδόν όλοι οι αθλητές του Ναυτικού Ομίλου λόγω της μη συμμετοχής τους με τον όμιλο σε πρωτάθλημα.
Από τους πρωτοπόρους του Προσκοπισμού στην Πάτρα και την Ελλάδα ήταν μέλος της τοπικής εφορείας Πατρών και υπαρχηγός της, το σημερινό 2ο Σύστημα Προσκόπων Πάτρας
Έπαιξε μάλιστα στο πρώτο στην ιστορία του ομίλου αγώνα υδατοσφαίρισης για το πρωτάθλημα Ελλάδος με τον Άρη Θεσσαλονίκης στις 16 Αυγούστου 1930, στην Αθήνα.
Το 2002 υιοθέτησε τη σύσταση 5, της Επιτροπής των Υπουργών προς τα κράτη μέλη για την προστασία των γυναικών από τη βία και τη διετία 2006-2008 διεξήγαγε πανευρωπαϊκή καμπάνια ενάντια στην έμφυλη βία και την ενδοοικογενειακή βία.
Και η Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης εξέδωσε ψηφίσματα και συστάσεις προς τα κράτη μέλη για την υιοθέτηση νομικά δεσμευτικών προτύπων με σκοπό την παρεμπόδιση της βίας κατά των γυναικών και την προστασία των θυμάτων.
Η Σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης για την Πρόληψη και την Καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών και της ενδοοικογενειακής βίας υπογράφτηκε το 2011, στην Κωνσταντινούπολη, γι’ αυτό και είναι γνωστή και ως Σύμβαση της Κωνσταντινούπολης.
Η καμπάνια του Συμβουλίου ανέδειξε τη μεγάλη διαφοροποίηση στον τρόπο αντιμετώπισης της βίας κατά των γυναικών στα κράτη μέλη και την ανάγκη εναρμόνισης των νομοθεσιών προκειμένου να διασφαλιστεί ότι τα θύματα θα έχουν το ίδιο επίπεδο προστασίας σε κάθε κράτος μέλος.
Η Τουρκία ήταν η πρώτη χώρα που κύρωσε τη Σύμβαση, τον Μάρτιο του 2012, ενώ εννέα χρονια αργότερα, τον Μάρτιο του 2021, ανακοίνωσε την απόσυρση της από τη σύμβαση.
Η παλιά πόλη εξακολουθεί να διατηρεί τον μεσαιωνικό της χαρακτήρα όπως αντικατοπτρίζεται στα στενά δρομάκια και τα σπίτια με τις χαρακτηριστικές μεσαιωνικές ξυλοδεσιές.
Το κάστρο, του οποίου τα θεμέλια χρονολογούνται από τις αρχές του 10ου αιώνα, ήταν ένα ισχυρό φρούριο που αντιστάθηκε στις επανειλημμένες επιθέσεις του Σιμόν ντε Μονφόρ μεταξύ 1211 και 1217, κατά τη διάρκεια της Σταυροφορίας κατά των Αλβιγηνών.
Το 1272, όταν ο κόμης της Φουά αρνήθηκε να αναγνωρίσει την κυριαρχία του βασιλιά της Γαλλίας, ο Φίλιππος Γ της Γαλλίας πήρε προσωπικά την ηγεσία μιας εκστρατείας εναντίον της πόλης και η κομητεία παραδόθηκε.
Το μουσείο έχει επίσης οργανώσει εκθέματα που επικεντρώνονται στην ιστορία του ίδιου του κάστρου, έτσι ώστε να αναπαραστήσει τη ζωή της πόλης κατά τη διάρκεια των μεσαιωνικών χρόνων.
Στο τέλος του 16ου αιώνα, κατά τη διάρκεια των Θρησκευτικών πολέμων, στη Φουά κυριάρχησε η Μεταρρύθμιση και η πόλη υπέστη πολλές καταστροφές κυρίως στις εκκλησίες και τα μοναστήρια της κατά τη διάρκεια των μαχών αλλά και λόγω του μένους των Ουγενότων.
Η πόλη Φουά οφείλει πιθανότατα την καταγωγή της σε ένα παρεκκλήσι που ιδρύθηκε από τον Καρλομάγνο, το οποίο στη συνέχεια έγινε το αβαείο του Αγίου Βολουσιανού.
Η Οινάνθη και οι οικείοι της κατέφυγαν στον ναό Θεσμοφόριον, ελπίζοντας βοήθεια από τις θεές και πως οι ευχές τους θα έδιωχναν τις απειλές τού όχλου·μερικές ευγενείς κυρίες ήλθαν προς παρηγορία της.
Αν το μητρικό σώμα των χονδριτών ήταν μεγαλύτερο, τότε θα είχε υποστεί τήξη και πλανητική διαφοροποίηση, οπότε οι χονδρίτες δεν θα είχαν τα ξεχωριστά χαρακτηριστικά τους.
Χρονολόγηση με χρήση των ισοτόπων του μολύβδου 206 και 204 δίνει μια εκτίμηση για την ηλικία τους 4,57 1,0 δισεκατομμύρια έτη, σε συμφωνία με άλλες μεθόδους.
Μία άλλη ένδειξη για τη μεγάλη ηλικία και την πρωτογενή σύνθεσή τους είναι το ότι η περιεκτικότητα σε μη πτητικά στοιχεία της ύλης στους χονδρίτες είναι παρόμοια με εκείνη της ατμόσφαιρας του Ήλιου και άλλων αστέρων του Γαλαξία.
Αν και τα μητρικά σώματα των χονδριτών δεν θερμάνθηκαν ποτέ αρκετά ώστε να τηχθούν εσωτερικά, πολλά από αυτά έφθασαν σε αρκετά υψηλές θερμοκρασίες ώστε να επέλθει κάποιος θερμικός μεταμορφισμός στο εσωτερικό τους.
Η πηγή της θερμότητας ήταν μάλλον η ραδιενεργός διάσπαση ισοτόπων με χρόνους ημιζωής μικρότερους από λίγα εκατομμύρια έτη, ιδίως του 26 και του 60, αλλά πρόσθετη θέρμανση μπορεί να προήλθε από προσκρούσεις άλλων πρωτοπλανητικών σωμάτων.
Αυτές είχαν ως αποτέλεσμα διάφορες τροποποιήσεις, όπως συμπύκνωση, μετατροπή σε συντρίμματα, τοπική τήξη και δημιουργία ορυκτών που σχηματίζονται μόνο από υψηλή πίεση.
Το γενικό αποτέλεσμα αυτών των δευτερευόντων διαδικασιών είναι ότι μόνο λίγοι γνωστοί χονδρίτες διατηρούν πλήρως στην πρωτογενή τους μορφή τους κόκκους σκόνης και τους χόνδρους από τους οποίους προήλθαν.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η τάξη των ανθρακούχων χονδριτών , αν και αποτελεί μόλις το 4,6% του συνόλου των πτώσεων μετεωριτών και οι χόνδροι τους είναι δυσδιάκριτοι.
Τον Μάρτιο του 2015 επιστήμονες της ανακοίνωσαν για πρώτη φορά τη σύνθεση βάσεων των νουκλεϊκών οξέων και στο εργαστήριο, υπό συνθήκες ίδιες με αυτές που επικρατούν στο διάστημα, εμπνεόμενοι από πυριμιδίνες που έχουν βρεθεί σε μετεωρίτες . Οι πυριμιδίνες πιθανότατα σχηματίσθηκαν στα εξωτερικά στρώματα ερυθρών γιγάντων αστέρων ή σε διαστρικά νέφη αερίου και σκόνης, ενώ μετά ενσωματώθηκαν στους προηλιακούς κόκκους, που με τη σειρά τους έγιναν χόνδροι σε χονδρίτες μετεωρίτες.
Τον Ιανουάριο του 2018 ερευνητές στο Εθνικό Εργαστήριο Λώρενς στο Μπέρκλεϋ, ανακάλυψαν μετά από επισκόπηση με ακτίνες Χ σε μικροσκοπικό επίπεδο ότι δύο μετεωρίτες που έπεσαν στο Τέξας και στην Αφρική το 1998 περιείχαν νερό σε υγρή μορφή, μαζί με πολύπλοκες οργανικές ενώσεις-προδρόμους της ζωής.
Καθώς σχολίασε η ερευνήτρια , «αυτή είναι πραγματικά η πρώτη φορά που ανευρίσκεται άφθονο οργανικό υλικό συνδεδεμένο με υγρό νερό, κάτι αληθινά κρίσιμο για την προέλευση της ζωής και των πολύπλοκων οργανικών ενώσεων στο διάστημα».
Γενικότερα, σε ανθρακούχους χονδρίτες έχουν βρεθεί περισσότερες από 600 οργανικές ενώσεις, οι οποίες πρέπει να έχουν συντεθεί σε διαφορετικές συνθήκες, τόπους και χρονικές περιόδους.
Το εξέχον χαρακτηριστικό ενός χονδρίτη είναι η παρουσία των χόνδρων, σφαιροειδών σωμάτων με διαστάσεις από 0,1 χιλιοστό μέχρι και λίγο πάνω από ένα εκατοστό του μέτρου .
Οι χόνδροι γεννήθηκαν ως ελεύθερα σώματα περιπλανώμενα στον χώρο του υπό διαμόρφωση Ηλιακού Συστήματος και το σφαιροειδές τους σχήμα υποδεικνύει ότι ήταν τηγμένοι, ολικώς ή μερικώς, σε κάποια περίοδο.
Αυτοί είναι είτε ενσωματωμένοι στο κυρίως πέτρωμα του μετεωρίτη, είτε σχηματίζουν κελύφη-«χείλη» γύρω από τους χόνδρους ή τις πυρίμαχες προσμίξεις.
Ενσωματωμένοι μέσα σε αυτή τη σκόνη έχουν ανακαλυφθεί οι λεγόμενοι προηλιακοί κόκκοι, οι οποίοι υπήρχαν πριν τη δημιουργία του Ηλιακού Συστήματος.
Η επιστημονική κοινότητα γενικώς δέχεται πλέον ότι σχηματίσθηκαν από τη δράση ενός κρουστικού κύματος που πέρασε κάποτε από το Ηλιακό Σύστημα, παρότι δεν υπάρχει συμφωνία για την προέλευση αυτού του κύματος.
Ως αποτέλεσμα, χονδρίτες που προήλθαν από αστεροειδείς που δεν συσσώρευσαν όλο το περιεχόμενό τους σε μέταλλα έχουν έλλειψη σιδηρόφιλων στοιχείων, ενώ όσοι συσσώρευσαν περισσότερα είναι εμπλουτισμένοι σε αυτά σε σχέση με τον Ήλιο.
Με παρόμοιο τρόπο , «πυρίμαχα» στοιχεία όπως το ασβέστιο και το αργίλιο διαχωρίσθηκαν από λιγότερο πυρίμαχα, όπως το μαγνήσιο και το πυρίτιο, οπότε δεν λήφθηκαν με τις ίδιες αναλογίες από κάθε αστεροειδή.