polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Η Πον Νεφ αποτελείται από δύο ξεχωριστές γέφυρες, μία με πέντε καμάρες που συνδέει την αριστερή όχθη του Σηκουάνα με το Ιλ ντε λα Σιτέ και μία άλλη με επτά καμάρες που ενώνει το νησί με τη δεξιά όχθη.
Η γέφυρα κατασκευάστηκε για να διευκολύνει την επικοινωνία με το Ιλ ντε λα Σιτέ, το νησί στη μέση του ποταμού, που κατά τη διάρκεια της μεσαιωνικής περιόδου ήταν η καρδιά της πόλης και πολύ παλιότερα, ανάμεσα στα 250 και 225 π.
Οι παλαιότερες σουηδικές αρχαιολογικές εργασίες πεδίου στην Ελλάδα πραγματοποιήθηκαν στο Ιερό του Ποσειδώνα στην Καλαυρεία το 1894, υπό τη διεύθυνση των και .
Η Καλαυρεία ήταν ένας από τους πολλούς αρχαιολογικούς χώρους που είχε προταθεί από τον Γερμανό αρχαιολόγο , ο οποίος ήρθε επίσης να ενεργήσει ως σύμβουλος του έργου.
Κατά τη διάρκεια των ανασκαφών, οι προσπάθειες επικεντρώθηκαν στην αποκάλυψη της αρχιτεκτονικής του ιερού και ευρήματα περιλάμβαναν χάλκινα αγαλματίδια, επιγραφές και διάφορα αναθήματα.
Οι ανασκαφές από τότε πραγματοποιήθηκαν στα πλαίσια δύο μεγάλων αρχαιολογικών προγραμμάτων: Το Ερευνητικό Πρόγραμμα «Καλαυρεία» υπό τη διεύθυνση της , και Η Θάλασσα, η Πόλη και ο Θεός , αρχικά υπό τη διεύθυνση της και αργότερα του , ο οποίος είναι και ο σημερινός διευθυντής των ανασκαφών.
Από το 2012, πραγματοποιούνται ανασκαφές κάθε χρόνο στο χώρο με στόχο να διερευνηθεί η σχέση μεταξύ του ιερού του Ποσειδώνα και της αρχαίας πόλης της Καλαυρείας.
Ο και ο Νικόλαος Βερδελής συνέχισαν τις εργασίες στην περιοχή το 1963 και πραγματοποίησαν μια νέα ανασκαφή μικρής κλίμακας κοντά στην Ανατολική Πύλη της ακρόπολης.
Το 1983 ξεκίνησαν συστηματικές ανασκαφές στη Μιδέα στα πλαίσια ενός κοινού ελληνοσουηδικού ανασκαφικού προγράμματος υπό τη διεύθυνση της Καίτης Δημακοπούλου και του .
Αρχαιολογικά στοιχεία μαρτυρούν συνεχή κατοίκηση από τους Νεολιθικούς χρόνους μέχρι σήμερα, με μόνο μια μικρή διακοπή στα τέλη της Ύστερης Εποχής του Χαλκού.
Ο Γιάννης Τζεδάκης, πρώην Γενικός Διευθυντής Αρχαιοτήτων στο Υπουργείο Πολιτισμού, ξεκίνησε ανασκαφές στο λόφο Καστέλλι την περίοδο 1964-1969.
Επικοινώνησε με τον τότε διευθυντή του Σουηδικού Ινστιτούτου Αθηνών, - , για να συζητήσει μια πιθανή συνεργασία που είχε ως αποτέλεσμα το κοινό ερευνητικό πρόγραμμα που ξεκίνησε το 1969.
Σουηδοί αρχαιολόγοι πραγματοποίησαν νέες ανασκαφές την περίοδο 1989-1990 και το 2010 το Ινστιτούτο της Δανίας στην Αθήνα εντάχθηκε και επίσημα στο πρόγραμμα των ανασκαφών.
Οι σουηδικές εργασίες πεδίου στο Μπερμπάτι ξεκίνησαν το 1934 όταν οι . , και . αναζητούσαν πιθανές ανασκαφικές τοποθεσίες και βρήκαν τον πολλά υποσχόμενο προϊστορικό χώρο του Μαστού.
Ο οικισμός αποτέλεσε αντικείμενο έρευνας και μελέτης από Σουηδούς αρχαιολόγους από τη δεκαετία του 1920, ξεκινώντας με τον το 1926 που καθώς επισκέφτηκε την περιοχή του επέδειξαν δύο θολωτούς τάφους, τους οποίους αργότερα ανέσκαψε.
Όταν οι αρχαιολογικές έρευνες πεδίου συνεχίστηκαν στον λόφο την περίοδο 1933-1934, οι αρχαιολόγοι ανακάλυψαν πολλά διαδοχικά γεωλογικά στρώματα ενός μικρότερου οικισμού κάτω από ένα λεπτό στρώμα εδάφους.
Σκοπός των νέων ανασκαφών ήταν η διόρθωση ορισμένων ανακριβειών στη χρονολόγηση των αρχαιολογικών στρωμάτων που είχαν αναγνωριστεί νωρίτερα από τον , αλλά περιλάμβανε επίσης και μια σειρά από μικρότερες νέες ανασκαφές με σκοπό να αποσαφηνιστεί περαιτέρω η στρωματογραφία και η τοπογραφία της περιοχής.
Ως Ξένη Αρχαιολογική Σχολή και σύμφωνα με το Ελληνικό Δίκαιο περί Αρχαιοτήτων, το Σουηδικό Ινστιτούτο Αθηνών μπορεί να διεξάγει αρχαιολογικές έρευνες πεδίου σε ελληνικά εδάφη κατόπιν άδειας από το Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού.
Έχει παράλληλα την υποχρέωση της διαχείρισης όλων των αρχαιολογικών ερευνών στην Ελλάδα που πραγματοποιούνται από μελετητές της Σουηδίας, την παρουσίαση του πρόσφατου ερευνητικού του έργου κατά τη διάρκεια της Ετήσιας Συνέλευσης, τη δημοσίευση των αποτελεσμάτων των εργασιών σε ένα διεθνές επιστημονικό περιοδικό , καθώς και τη διατήρηση μιας ερευνητικής βιβλιοθήκης που θα είναι προσβάσιμη σε Έλληνες και ξένους επιστήμονες.
Η εν λόγω βιβλιοθήκη του Σουηδικού Ινστιτούτου Αθηνών είναι η Βιβλιοθήκη Βορείων Χωρών την οποία διαθέτει μαζί με το Ινστιτούτο της Δανίας, το Φινλανδικό και το Νορβηγικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο Αθηνών.
Το αρχαιολογικό πρόγραμμα : , στην Αργολίδα, ξεκίνησε το 2015 ως συνεργασία μεταξύ της Εφορείας Αρχαιοτήτων Αργολίδας και του Σουηδικού Ινστιτούτου Αθηνών.
Κατά τη διάρκεια των εργασιών έχουν μελετηθεί τα κτήρια, η οικογενειακή ζωή, οι κοινωνικές δομές και οι θρησκευτικές πρακτικές, συμπεριλαμβανομένων των ταφικών εθίμων.
Έχουν καταβληθεί προσπάθειες για την ανάπτυξη και δοκιμή ορισμένων ψηφιακών μεθόδων για τη διερεύνηση της έκτασης και της δομής της αρχαίας πόλης, χωρίς να πραγματοποιηθούν εκτεταμένες και χρονοβόρες ανασκαφές.
Η τοποθεσία της κοιλάδας ήταν σημαντική καθώς λειτουργούσε ως «κύρια» οδική αρτηρία μεταξύ της Κορινθίας και της Αργολίδας στα ανατολικά, και της Ολυμπίας στα δυτικά.
Ο . πραγματοποίησε τις πρώτες ανασκαφές στην ακρόπολη που βρίσκεται στο λόφο του Παλαιόκαστρου την περίοδο 1936-1938 και έφερε στο φως αρχαιολογικά κατάλοιπα από τη Νεολιθική, την Εποχή του Χαλκού και την Ελληνιστική περίοδο.
Η τρέχουσα αρχαιολογική έρευνα πεδίου στον Βλοχό της Θεσσαλίας είναι μια συνεργασία μεταξύ του Σουηδικού Ινστιτούτου Αθηνών και της Εφορείας Αρχαιοτήτων Καρδίτσας.
Μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο αρχαιολόγος συνέχισε τις αρχαιολογικές έρευνες πεδίου στα Δενδρά σε συνεργασία με τις τοπικές αρχαιολογικές αρχές, μετατρέποντας τις ανασκαφές σε ένα κοινό ελληνοσουηδικό έργο.
της Σουηδικής , και του Έλληνα συναδέρφου του, τον Γενικό Πρόξενο Ευγένιο Ευγενίδη, επικοινώνησαν με τον , τότε καθηγητή της Κλασικής Αρχαιολογίας και Αρχαίας ιστορίας στο Πανεπιστήμιο του Γκέτεμποργκ και πρώην διευθυντή του Σουηδικού Ινστιτούτου Κλασικών Σπουδών στη Ρώμη, με σκοπό την επανεξέταση του ενδεχομένου ίδρυσης ενός ερευνητικού ινστιτούτου στην Ελλάδα.
Σε αυτή τη φάση των συζητήσεων συμμετείχε και ο Σουηδός Πρίγκιπας Γουσταύος Αδόλφος, ο οποίος αργότερα στέφθηκε Γουσταύος ΣΤ Αδόλφος της Σουηδίας.
Σκοπός του Σουηδικού Ινστιτούτου Αθηνών είναι η διεξαγωγή έρευνας για τον πολιτισμό της αρχαίας Ελλάδας, η παροχή ανώτατης εκπαίδευσης στον προαναφερόμενο τομέα καθώς και η ενθάρρυνση και η υποστήριξη της πολιτιστικής ανταλλαγής μεταξύ Σουηδίας και Ελλάδας.
Οι δραστηριότητες διεξάγονται κυρίως στην Ελλάδα και περιλαμβάνουν πρωτίστως την εκπαίδευση και την έρευνα που σχετίζονται με την αρχαιολογία, την ιστορία και την κοινωνία της αρχαίας αλλά και σύγχρονης Ελλάδας.
Το Ινστιτούτο στεγάζεται από το 1976 σε ένα νεοκλασικό κτήριο στη συμβολή των οδών Μητσαίων και Καβαλλότι, κοντά στο νέο Μουσείο της Ακρόπολης και στη Βιβλιοθήκη Βορείων Χωρών, καθώς και σε πολλά αξιοθέατα ιστορικής σημασίας.
Οι συζητήσεις είχαν ως αποτέλεσμα τη σύσταση επιτροπής το 1946 και το φθινόπωρο του 1947 ο Σουηδός αρχαιολόγος . επισκέφτηκε την Αθήνα για να προετοιμάσει το έδαφος για την ίδρυση ενός ερευνητικού ινστιτούτου.
Από την ίδρυση του Σουηδικού Ινστιτούτου Αθηνών το 1948 πραγματοποιούνται όλες οι αρχαιολογικές έρευνες Σουηδών αρχαιολόγων στην Ελλάδα υπό την αιγίδα του.
Τα ενεργά αρχαιολογικά προγράμματα περιλαμβάνουν σήμερα τις ανασκαφές στο Ιερό του Ποσειδώνα στην Καλαυρεία στον Σαρωνικό κόλπο, το ερευνητικό πρόγραμμα στην αρχαία πόλη της Ερμιόνης στην άκρη της χερσονήσου της Αργολίδας και έρευνες πεδίου στον Βλοχό της Θεσσαλίας.
Κάθε χρόνο απονέμει υποτροφίες σε φοιτητές ή μελετητές σουηδικών πανεπιστημίων (ή Σουηδούς μελετητές που δραστηριοποιούνται σε χώρες εκτός Σουηδίας), οι οποίοι επιθυμούν να διεξάγουν έρευνα στην Ελλάδα.
Ακόμη, διοργανώνει εκπαιδευτικά προγράμματα προπτυχιακού και μεταπτυχιακού επιπέδου σε συνεργασία με πανεπιστήμια και άλλα εκπαιδευτικά ιδρύματα της Σουηδίας.
Μεταξύ των επαναλαμβανόμενων εκδηλώσεων είναι οι Ημέρες Ελληνικού Κινηματογράφου που διεξάγονται τον Οκτώβριο και η Ετήσια Συνέλευση που παρουσιάζει το πρόσφατο ερευνητικό έργο του Ινστιτούτου.
Οι εκδηλώσεις στη Σουηδία πραγματοποιούνται συνήθως σε συνεργασία με τον Σύλλογο φίλων του Σουηδικού Ινστιτούτου Αθηνών καθώς και με τα άλλα δύο σουηδικά ερευνητικά ινστιτούτα στη Μεσόγειο, της Ρώμης και της Κωνσταντινούπολης.
Το 2014 τα τρία σουηδικά μεσογειακά ινστιτούτα , συμπεριλαμβανομένου του Σουηδικού Ινστιτούτου Αθηνών, απειλήθηκαν με κλείσιμο μετά από μια ριζική μείωση των κονδυλίων στον προϋπολογισμό της σουηδικής κυβέρνησης για το έτος 2015.
Το διοικητικό του συμβούλιο απαρτίζεται από έναν πρόεδρο που διορίζεται από τη Σουηδική Κυβέρνηση, έναν αντιπρόεδρο, έναν γραμματέα, έναν ταμία και μέλη που εκπροσωπούν την Κλασική Αρχαιολογία, την Ιστορία της Τέχνης και τα Αρχαία Ελληνικά.
Ακόμη, είναι ένα από τα τρία σουηδικά ερευνητικά ινστιτούτα στη Μεσόγειο, μαζί με το Σουηδικό Ινστιτούτο Κλασικών Σπουδών της Ρώμης και το Σουηδικό Ινστιτούτο Ερευνών της Κωνσταντινούπολης.
Εργασίες στα πλαίσια αρχαιολογικών ερευνών έχουν διεξαχθεί παλαιότερα στην Άφιδνα , στην Ασίνη , στον Άγιο Ηλία , στο Μπερμπάτι , στο Καστέλλι Χανίων , στα Δενδρά , στη Μάλθη , στη Μιδέα , στον Παράδεισο , ενώ έρευνες έχουν επίσης πραγματοποιηθεί στην Ασέα και στη Μακρακώμη .
Η λειτουργία του Σουηδικού Ινστιτούτου χρηματοδοτείται κυρίως από τη Σουηδική Κυβέρνηση μέσω του Υπουργείου Παιδείας της Σουηδίας, ενώ κάποια σουηδικά ιδιωτικά ιδρύματα καλύπτουν το υπόλοιπο της χρηματοδότησης.
Είναι δίδυμος με τον ναό της Ομονοίας, καθώς έχουν ίδιες διαστάσεις και μερικά αρχιτεκτονικά στοιχεία: η διάταξη είχε αποκρυσταλλωθεί σε ένα πρότυπο στην κυρίως Ελλάδα, που το μιμήθηκαν οι δύο ναοί.
Έχοντας αποτύχει σε αυτή την προσπάθεια αλλά και σε μία πολιορκία του Γιαζντ στις αρχές του 1722, ο Μαχμούντ έστρεψε την προσοχή του στην έδρα του Σάχη, Ισφαχάν, αφότου επικράτησε των Περσών στη Μάχη του Γκουλναμπάντ.
Αντί να χάσει τον χρόνο του στην αντίσταση της πόλης από τη πολιορκία την οποία δε θα μπορούσε να σπάσει ο μικρός αφγανικός στρατός, ο Σουλτάνος Χουσεΐν προέλασε για να αντιμετωπίσει τις δυνάμεις του Μαχμούντ στο Γκολναμπάντ.
Ο σάχης παροτρύνθηκε να διαφύγει στις επαρχίες για να συλλέξει περισσότερους στρατιώτες αλλά αρνήθηκε να παραμείνει στην πρωτεύουσα η οποία είχε περικυκλωθεί από τους Αφγανούς.
Οι εντολές του Σουλτάνου Χουσεΐν κατά τη διάρκεια της πολιορκίας απέδειξαν την συνηθισμένη έλλειψη αποφασιστικότητας και την αμφιταλαντευόμενη πίστη στους περιφερειακούς διοικητές μπροστά σε μία τέτοια αναποφασιστικότητα.
Στις πρώτες μέρες της διακυβέρνησής του, ο Μαχμούντ επέδειξε καλοσύνη και καλή συμπεριφορά προς τη βασιλική οικογένεια των Περσών πριν την κατάκτηση της Ισφαχάν, φέρνοντας προμήθειες στην πεινασμένη πρωτεύουσα.
Ο Ταχμάσπ διέφυγε και οι Αφγανοί κατέλαβαν την πόλη, αλλά ο πληθυσμός της πόλης συγκλονισμένος από την αντιμετώπιση που έλαβε από τον στρατό των Αφγανών, εξεγέρθηκε εναντίον του τον Ιανουάριο του 1723.
Δεινοπαθώντας από ψυχικές ασθένειες και υπό τον φόβο μιας εξέγερσης από τα υποκείμενά του, ο Μαχμούντ προσκάλεσε τους Πέρσες πρεσβευτές και ευγενείς σε μία συνάντηση υπό ψευδείς προθέσεις και τους έσφαξε.
Ταυτόχρονα, οι κύριοι αντίπαλοι των Περσών, οι Οθωμανοί και οι Ρώσοι εκμεταλλεύτηκαν το χάος εντός της Περσίας για να κατακτήσουν εδάφη, περιορίζοντας έτσι την επικράτεια που βρισκόταν υπό τον έλεγχο του Μαχμούντ.
Τον Φεβρουάριο του 1725, πιστεύοντας μια φήμη ότι ένας από τους γιους του Σουλτάνου Χουσεΐν, ο Σαφί Μιρζά, είχε δραπετεύσει, ο Μαχμούντ διέταξε την εκτέλεση όλων των άλλων ηγεμόνων των Σαφαβιδών που βρισκόταν στα χέρια του, με εξαίρεση τον σουλτάνο Χουσεΐν.
Όταν ο Σουλτάνος Χουσεΐν προσπάθησε να σταματήσει τη σφαγή, τραυματίστηκε, αλλά η ενέργεια του οδήγησε τον Μαχμούντ να διαφυλάξει τις ζωές δύο παιδιών του.
Στις 22 Απριλίου 1725, ομάδα Αφγανών αξιωματικών απελευθέρωσε τον Ασράφ Χαν από τη φυλακή που είχε σταλθεί από τον Μαχμούντ και ξεκίνησε μία ανακτορική εξέγερση η οποία οδήγησε στην άνοδο του Ασράφ στον θρόνο.
Ήταν ο μεγαλύτερος υιός του Μίρβαϊς Χοτάκ, του αρχηγού της φυλής Γκιλτζί των Παστούν του Αφγανιστάν, ο οποίος οδήγησε στην ανεξαρτησία της Κανταχάρ από την περσική κυριαρχία το 1709.
Όταν ο Μίρβαϊς πέθανε το 1715, τον διαδέχθηκε ο αδελφός του, Αμπντούλ Αζίζ, αλλά οι Γκιλτζί έπεισαν τον Μαχμούντ να καταλάβει την εξουσία και το 1717 αυτός ανέτρεψε και δολοφόνησε τον θείο του.
Ο Σάχης Μαχμούντ Χοτάκ, , γνωστός και ως Σάχης Μαχμούντ Γκιλτζί , ήταν Αφγανός ηγεμόνας της δυναστείας Χοτάκ ο οποίος ανέτρεψε την παρηκμασμένη δυναστεία των Σαφαβιδών ώστε να γίνει βασιλιάς της Περσίας από το 1722 έως τον θάνατό του το 1725.
Ο Σκόμπελ σπούδασε φιλοσοφία και καθολική θεολογία πρώτα στο Ιησουτικό Πανεπιστήμιο του Σαιντ Γκέοργκεν στη Φρανκφούρτη, όπου αποφοίτησε το 1983, καθώς και στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας του Μπέρκλεϋ όπου και αποφοίτησε.
Επιστρέφοντας στη Φρανκφούρτη, συνέχισε τις σπουδές του στη φιλοσοφία της επιστήμης και τη φιλοσοφία της γλώσσας στο πανεπιστήμιο Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε και διετέλεσε διδάσκων στο Πανεπιστήμιο του Σαν Φρανσίσκο για τρεις μήνες.
Παράλληλα με την ερευνητική του εργασία στο Ινστιτούτο Νευροβιολογίας Μαξ Πλανκ στο Μάρτινσριντ κοντά στο Μόναχο - για το οποίο έλαβε υποτροφία, ο Σκόμπελ εργάστηκε ως ελεύθερος επαγγελματίας για το ένθετο περιοδικό της εφημερίδας καθώς και στην τοπική ραδιοφωνία της Έσσης και της Δυτικής Γερμανίας.
Ήδη από την αρχή της σταδιοδρομίας του το 1995, ο Σκόμπελ υπήρξε ένας εκ των συντονιστών της καθημερινής εκπομπής στον τηλεοπτικό σταθμό 3, από την οποία αποχώρησε τον Δεκέμβριο του 2007.
Επιπλέον από το 2001 έως το 2003 συντόνισε το πρωινό μαγκαζίνο του ραδιοφωνικού σταθμού όπως επίσης υπήρξε ο βασικός παρουσιαστής δύο φορές το μήνα από το 2004 έως τον Ιανουάριο του 2008 της εκπομπής στον τηλεοπτικό σταθμό 3.
Από το 2006 έως το 2013 εκπόνησε τη διδακτορική του διατριβή στο Ινστιτούτο Ερμηνευτικής και Φιλοσοφίας της Θρησκείας του Πανεπιστημίου της Ζυρίχης υπό την επίβλεψη του καθηγητή Ίνγκολφ Ντάλφερθ, με θέμα την Πολυφωνία - Σκέψεις για μια Θεωρία Πολύπλοκων Συστημάτων.
Ο Σκόμπρλ πραγματοποίησε πολλές διαλέξεις ως επισκέπτης καθηγητής, μεταξύ άλλων στο Πανεπιστήμιο του Ντούισμπουργκ-Έσσεν και στο Πανεπιστήμιο του Βίττεν / Χέρντεκε.
Ο Σκόμπελ, κατά τη διάρκεια της πρακτικής του στη ραδιοφωνία του κρατιδίου της Έσσης, γνώρισε τη σύντροφό του Σουζάνε Φρέχλιχ με την οποία έζησε στα περίχωρα της Φρανκούρτης ως το 2008 .
Ιστορικά η πρώτη πηγή που μας γνωστοποιεί την ύπαρξη της Μονής είναι δύο σημειώματα του 1193, στο Ευαγγέλιο της Μονής Μεγάλου Σπηλαίου όπου αναφέρεται ότι ηγούμενός ήταν ο Μεθόδιος.
Ο Κυριακός ο Αγκωνίτης επισκέφθηκε την Άρτα το 1436 και μας πληροφορεί ότι παρακολούθησε τη λειτουργία που έγινε στο ναό της Παναγίας και φιλοξενήθηκε στη μονή.
Η Μονή της Κορωνησίας είχε μεγάλη κτηματική περιουσία κυρίως στις ακτές της Αιτωλοακαρνανίας και ιχθυοτροφεία στο Καλογερικό Άρτας ενώ ήταν ιδιαίτερα γνωστή για τα εκτροφεία χελιών που διέθετε στον Αμβρακικό κόλπο, εξαιτίας των οποίων οι μοναχοί δέχονταν απειλές από τους κατοίκους της Βόνιτσας.
Το 1603, ο Σουλτάνος Μουράτ απέστειλε ορισμό προς τον αρχηγό της σημαίας της Ακαρνανίας και τους καδήδες Άρτας, Αγίας Μαύρας και Βόνιτσας και ζήτησε να παύσουν οι στρατιωτικές αρχές να ενοχλούν τους μοναχούς και να σεβαστούν την περιουσία της μονής στο Μυρτάρι της Βόνιτσας.
Το 1670 ανακαινίσθηκε ριζικά από τον ιερομόναχο Ευγένιο από τους Κωστακιούς, ο οποίος πήγε στο μοναστήρι της Κορωνησίας και έχτισε τα κελιά της μονής και συγκέντρωσε τους μοναχούς.
Το 1918 η Μονή Κορωνησίας σταμάτησε να λειτουργεί ως μοναστήρι και έγινε μετόχι του μοναστηριού του Προφήτη Ηλία στα Ηλιοβούνια Πρέβεζας και μετατράπηκε σε ενοριακό ναό.
Προσαρτημένο στο ναό βρίσκεται ένα ερειπωμένο σήμερα κτίσμα που κατά το παρελθόν στέγαζε το ελαιοτριβείο της Μονής ενώ δίπλα υπήρχε η κούλια, όπου διέμεναν οι μοναχοί.
Η είσοδος στο ναό είναι εφικτή μέσω δύο θυρών ενώ το ο δάπεδο του ναού είναι κατασκευασμένο από πλάκες, στο κέντρο του οποίου σώζεται μαρμάρινη ανάγλυφη πλάκα με το διακοσμητικό θέμα των πέντε άρτων.
Η Μονή Γενεσίου της Θεοτόκου είναι μνημείο μεσοβυζαντινής περιόδου στο νησί της Κορωνησίας και για αιώνες έπαιξε σημαντικό ρόλο στην περιοχή του Αμβρακικού κόλπου.
Ο Αλεξάντερ Πουζανόφ, ο Σοβιετικός πρέσβης στο Αφγανιστάν, κατάφερε να πείσει τον Ασλάμ Βαταντζάρ, τον Σαγιέντ Μοχαμάντ Γκουλαμπζόι και τον Σερτζάν Μαζντοργιάρ να γίνουν μέλη μιας συνωμοσίας εναντίον του Αμίν.
Αυτοί οι τρεις άνδρες ασκούσαν πίεση στον Ταρακί, ο οποίος μέχρι εκείνη την εποχή πίστευε ότι «ήταν ο πραγματικά 'μεγάλος ηγέτης'», με σκοπό να απομακρύνει τον Αμίν από το αξίωμα.
Στις 26 Μαρτίου, το Πολιτικό Γραφείο του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος και το Υπουργικό Συμβούλιο ενέκριναν την επέκταση των εξουσιών της εκτελεστικής εξουσίας και την ίδρυση του Ανώτερου Συμβουλίου Άμυνας της Πατρίδας για την αντιμετώπιση ζητημάτων ασφαλείας.
Ωστόσο, ο ανασχηματισμός του υπουργικού συμβουλίου και η ενίσχυση της θέσης του Ταρακί ως προέδρου του Επαναστατικού Συμβουλίου, μείωσαν την εξουσία του Πρωθυπουργού.
Ένα άλλο πρόβλημα για τον Αμίν ήταν ότι ενώ το Υπουργικό Συμβούλιο συνολικά ήταν υπόλογο προς το Επαναστατικό Συμβούλιο και τον πρόεδρό του, οι μεμονωμένοι υπουργοί ήταν μόνο υπόλογοι προς τον Ταρακί.
Όταν ο Αμίν έγινε Πρωθυπουργός, ήταν υπεύθυνος για θέματα σχεδιασμού, χρηματοδότησης και προϋπολογισμού, την τέλεση της εξωτερικής πολιτικής και την τάξη και την ασφάλεια.
Για παράδειγμα, στα μέλη του συμβουλίου συμπεριλαμβανόταν ο Βαταντζάρ, Υπουργό Εθνικής Άμυνας, ο Υπουργός Εσωτερικών Μαζντοργιάρ, ο Πρόεδρος του Συμβουλίου Πολιτικών Υποθέσεων των Ενόπλων Δυνάμεων Μοχαμάντ Ικμπάλ, ο Μοχαμάντ Γιακούμπ, Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου, ο Διοικητής της Αφγανικής Πολεμικής Αεροπορίας Ναζάρ Μοχαμάντ και ο Ασαντουλάχ Σαρβαρί επικεφαλής της αφγανικής μυστικής αστυνομίας.
Μετά την πτώση του Ταρακί από την εξουσία, ο Αμίν εξελέγη Επικεφαλής του Προεδρείου του Επαναστατικού Συμβουλίου και Γενικός Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος του Αφγανιστάν από το Πολιτικό Γραφείο του κόμματος.
Τα μόνα μέλη του υπουργικού συμβουλίου που αντικαταστάθηκαν όταν ο Αμίν ανέλαβε την εξουσία ήταν η Συμμορία των Τεσσάρων – η Μπέβερλι Μέιλ θεώρησε το γεγονός ως «σαφή ένδειξη ότι είχε την υποστήριξη των υπουργών».
Η άνοδος του Αμίν στην εξουσία ακολουθήθηκε από μια πολιτική μετριοπάθειας η οποία επιχειρούσε να πείσει τον αφγανικό λαό ότι το καθεστώς δεν ήταν αντι-ισλαμικό.
Η επικύρωσή του οδήγησε στην επίσημη ανακοίνωση ότι ο Αμίν ήταν ένας ευσεβής μουσουλμάνος – ο Αμίν κατάφερε ένα πλήγμα ενάντια στην αντεπαναστατική προπαγάνδα που υποστήριζε πως το κομμουνιστικό καθεστώς ήταν αθεϊστικό.
Ο Αμίν επιτέθηκε στο Ηνωμένο Βασίλειο και στο και απέρριψε την αμερικανική και κινεζική εμπλοκή, ενώ ο Ταρακί κατηγόρησε τον αμερικανικό ιμπεριαλισμό, το Ιράν και το Πακιστάν για την υποστήριξη της εξέγερσης.
Η κριτική του Αμίν για το Ηνωμένο Βασίλειο και το τροφοδότησε τα παραδοσιακά αντιβρετανικά συναισθήματα που είχαν οι κάτοικοι των αγροτικών περιοχών του Αφγανιστάν.
Σε αντίθεση με τον Ταρακί, «ο Αμίν έκλινε προς τα πίσω για να αποφύγει την εχθρική αναφορά», σε Κίνα, Ηνωμένες Πολιτείες ή άλλες ξένες κυβερνήσεις.
Ένα επιπλέον πρόβλημα στην κυβέρνηση, ήταν η αμφισβήτηση της ικανότητας του Ταρακί να ηγηθεί της χώρας – ήταν αλκοολικός και η κατάσταση της υγείας του δεν ήταν η καλύτερη.
Σε αντίθεση με τη λαϊκή πεποίθηση, η σοβιετική ηγεσία με επικεφαλής τον Λεονίντ Μπρέζνιεφ, τον Αλεξέι Κόσυγκιν και το Πολιτικό Γραφείο, δεν ήταν πρόθυμη να στείλει στρατεύματα στο Αφγανιστάν.
Οι αποφάσεις του Σοβιετικού Πολιτικού Γραφείου καθοδηγούνταν από ειδική επιτροπή για το Αφγανιστάν, η οποία απαρτιζόταν από τον πρόεδρο της Γιούρι Αντρόπωφ, τον Υπουργό Εξωτερικών Αντρέι Γκρόμικο, τον Υπουργό Άμυνας Ντμίτρι Ουστίνοφ και τον Μπόρις Πονομάρεφ, επικεφαλής του Διεθνούς Τμήματος της Κεντρικής Επιτροπής.
Σύμφωνα με τον Μπρέζνιεφ, ο Γενικός Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης, «σε γεγονότα που εξελίχθηκαν τόσο γρήγορα στο Αφγανιστάν υπήρχαν ουσιαστικά λίγες ευκαιρίες εμπλοκής με κάποιο τρόπο. Η αποστολή μας τώρα είναι να καθορίσουμε τις περαιτέρω ενέργειές μας, προκειμένου να διατηρηθεί η θέση μας στο Αφγανιστάν και να διασφαλίσουμε την επιρροή μας εκεί».
Παρότι οι σχέσεις μεταξύ Αφγανιστάν και Σοβιετικής Ένωσης επιδεινώθηκαν κατά τη διάρκεια της βραχύβιας διακυβέρνησης του Αμίν, αυτός προσκλήθηκε σε επίσημη επίσκεψη στη Μόσχα από τον Αλεξάντερ Πουζανόφ, τον σοβιετικό πρέσβη στο Αφγανιστάν, λόγω της ικανοποίησης της σοβιετικής ηγεσίας από την πολιτική του κόμματος και της κρατικής οικοδόμησης.
Δεν πήγαν όλα όπως είχαν προγραμματιστεί και ο Αντρόπωφ μίλησε για «ανεπιθύμητη σειρά γεγονότων» που λαμβάνει χώρα στο Αφγανιστάν υπό τη διακυβέρνηση του Αμίν.
Οι Σοβιετικοί φοβήθηκαν ότι ο Αμίν θα μετατόπιζε την εξωτερική πολιτική του Αφγανιστάν από μια φιλοσοβιετική θέση σε μια προσκείμενη στις ΗΠΑ.
Θεσμοθετήθηκε η σειρά προτεραιότητας, όπου ο Ταρακί ήταν υπεύθυνος για την άμυνα και ο Αμίν υπεύθυνος για την παροχή βοήθειας στον Ταρακί σε θέματα που άπτονται της άμυνας.
Ένα άλλο πρόβλημα για τον Αμίν ήταν ότι το γραφείο του αντιπροέδρου του Συμβουλίου Άμυνας δεν είχε συγκεκριμένες λειτουργίες ή εξουσίες και ο διορισμός νέου υπουργού άμυνας ο οποίος ήταν αντίπαλός του, εξασθένησε δραστικά τον έλεγχό του στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας.
Ο Αμίν είχε ακόμη συμμάχους στην κορυφή, πολλοί εκ των οποίων βρισκόταν σε στρατηγικής σημασίας θέσεις, όπως για παράδειγμα, ο Γιακούμπ που ήταν γαμπρός του και ο Αρχηγός Ασφαλείας στο Υπουργείο Εσωτερικών ήταν ο Σαγιέντ Νταούντ Ταρούν, ο οποίος αργότερα τον Απρίλιο διορίστηκε στο Συμβούλιο Άμυνας ως τακτικό μέλος.
Η πολιτική θέση του Αμίν δεν ήταν ασφαλής όταν ο Αλεξέι Γεπίσεφ, Επικεφαλής της Κύριας Πολιτικής Διεύθυνσης του Σοβιετικού Στρατού και Ναυτικού, επισκέφθηκε την Καμπούλ.
Όταν ο Μοχάμεντ Νταούντ Χαν απομάκρυνε τη μοναρχία και καθιέρωσε τη Δημοκρατία του Αφγανιστάν, η συνιστώσα Χαλκ προσέφερε την υποστήριξή της στο νέο καθεστώς εάν καθιερωνόταν ένα Εθνικό Μέτωπο το οποίο πιθανότατα θα περιελάμβανε την ίδια.
Η συμμαχία του Παρτσάμ με την κυβέρνηση του Νταούντ οδήγησε έμμεσα στο πραξικόπημα του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος υπό την καθοδήγηση του Χαλκ το 1978, που γενικά αναφέρεται ως Εξέγερση του Σαούρ.
Σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή, ο Αμίν «συναντούσε πατριώτες αξιωματικούς μέρα ή νύχτα, στην έρημο ή στα βουνά, στα χωράφια ή στα δάση, φωτίζοντάς τους με βάση τις αρχές της ιδεολογίας της εργατικής τάξης».
Όταν ο Αμίν άρχισε να στρατολογεί αξιωματικούς για το Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα, δεν ήταν δύσκολο γι' αυτόν να βρει δυσαρεστημένους στρατιωτικούς.
Το 1973 φημολογήθηκε ότι ο στρατηγός Ζιά Μοχαμαντζάι, επικεφαλής της Δημοκρατικής Φρουράς και μέλος του Παρτσάμ, σχεδίαζε να δολοφονήσει ολόκληρη την ηγεσία του Χαλκ.
Μετά την εξέγερση του Σαούρ, ο Ταρακί διορίστηκε Επικεφαλής του Προεδρείου του Επαναστατικού Συμβουλίου και Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου και διατήρησε τη θέση του ως Γενικού Γραμματέα του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος.
Ο Καρμάλ έγινε Αναπληρωτής Πρόεδρος του Επαναστατικού Συμβουλίου ενώ ο Αμίν έγινε Υπουργός Εξωτερικών και Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και ο Μοχαμάντ Ασλάμ Βαταντζάρ έγινε Αναπληρωτής Πρωθυπουργός.
Σύμφωνα με τον Έιντζελ Ρασαναγιαγκάμ, ο διορισμός των Αμίν, Καρμάλ και Βαταντζάρ ως αντιπροέδρων οδήγησε στη δημιουργία τριών υπουργικών συμβουλίων.
Τα μέλη του Χαλκ ήταν υπόλογοι στον Αμίν, του Παρτσάμ ήταν υπόλογοι στον Καρμάλ και οι στρατιωτικοί αξιωματικοί ήταν υπόλογοι στον Βαταντζάρ.
Η πρώτη σύγκρουση μεταξύ των μελών του Χαλκ και Παρτσαμ έγινε όταν οι τα μέλη του Χαλκ ήθελαν να κάνουν μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος στρατιωτικούς που συμμετείχαν στην εξέγερση του Σαούρ.
Οι νικητές απεικόνισαν τα μέλη του Παρτσάμ ως οπορτουνιστές, υπονοώντας ότι αυτοί κυριαρχούσαν στο επαναστατικό κύμα, αλλά στην πραγματικότητα δεν συμμετείχαν στην επανάσταση.
Η δολοφονία του Χαϊμπέρ ξεκίνησε μια σειρά γεγονότων που οδήγησαν στην ανάληψη ισχύος από το Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα του Αφγανιστάν έντεκα ημέρες αργότερα, στις 27 Απριλίου.
Ο Νταούντ, ο οποίος δεν κατανόησε τη σημασία των γεγονότων, πραγματοποίησε μαζικές συλλήψεις μελών του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος του Αφγανιστάν επτά ημέρες μετά την κηδεία του Χαϊμπέρ.
Ο Αμίν, ο οποίος διοργάνωσε τη μετέπειτα εξέγερση κατά του Νταούντ, ήταν ένα από τα τελευταία μέλη της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος που συνελήφθησαν από τις αρχές.
Η έλλειψη ενημέρωσης της κυβέρνησης αποδεικνύεται από τη σύλληψη του Ταρακί – η σύλληψη του Ταρακί ήταν το προκαθορισμένο μήνυμα για την έναρξη της εξέγερσης.