polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Στην Ακαρνανική πλευρά του πορθμού, στη χερσόνησο που καταλήγει στο ακρωτήριο του Ακτίου, ο Αλή είχε ήδη κατασκευάσει οχυρά, από τα τέλη του 18ου αιώνα, όταν η Πρέβεζα ήταν ακόμη υπό ενετική εξουσία, ενώ το Άκτιο στην κυριαρχία του.
Σύμφωνα με εκθέσεις του ντε Βωντονκούρ και του συνεργάτη του, λοχαγού του μηχανικού, Πονσετόν , που βρίσκονται τώρα στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη των Αθηνών, οι εργασίες κατασκευής του κάστρου ξεκίνησαν την Άνοιξη του 1807 και ολοκληρώθηκαν το Φθινόπωρο του ίδιου έτους!
Στην Πρέβεζα είχαν έρθει αναγκαστικά για να δουλέψουν στα οχυρωματικά έργα αρκετές εκατοντάδες εργάτες από όλη την επικράτεια του Αλή, που δούλευαν με τη μέθοδο της αγγαρείας .
Το Κάστρο του Αγίου Γεωργίου ή Γενή Καλέ ή Χιζίρ Καλεσί είναι μία εκ των τεσσάρων μεγάλων οχυρώσεων οι οποίες σώζονται εντός του αστικού ιστού της Πρέβεζας.
Το επικεντρώνεται κυρίως στο φανταστικό χαρακτήρα Τζέισον Βόρχις ο οποίος πνίγηκε ως μικρό αγόρι στη Κατασκήνωση Κρίσταλ Λέικ λόγω της αδιαφορίας του προσωπικού της κατασκήνωσης.
Η αρχική ταινία, που δημιουργήθηκε για να εξαργυρώσει την επιτυχία του Η Νύχτα με τις Μάσκες , γράφτηκε από το Βίκτορ Μίλερ, ενώ ο Σον Κάνινγκχαμ ήταν ο παραγωγός και ο σκηνοθέτης.
Η τηλεοπτική σειρά δεν είχε συνδεθεί με το από οποιοδήποτε χαρακτήρα ή τοποθεσία, αλλά δημιουργήθηκε με βάση την ιδέα της «κακής τύχης και της κατάρας», την οποία η σειρά ταινιών συμβόλιζε.
Ενώ το ήταν στην ιδιοκτησία της τέσσερις ταινίες προσαρμόστηκαν σε μυθιστορήματα, με το Παρασκευή και 13 Μέρος να γίνεται μυθιστόρημα από δυο ξεχωριστούς συγγραφείς.
Όταν το πωλήθηκε στη , ο Κάνινγκχαμ επέστρεψε ως παραγωγός για να επιβλέψει δυο ακόμη ταινίες και εκτός από αυτό μια ταινία με το χαρακτήρα Φρέντυ Κρούγκερ από το Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες.
Η δημοτικότητα του έχει δημιουργήσει μια ομάδα θαυμαστών που έχουν δημιουργήσει το δικές τους ταινίες Παρασκευή και 13 και πιστά αντίγραφα των ενδυμάτων του Τζέισον Βόρχις.
Όμως οι ευγενείς, που είχαν πρόσφατο το παράδειγμα της συγγενούς της Αυτοκράτειρας πριν 9 έτη, δεν ήθελαν και επέλεξαν την Προκοπία και τον σύζυγό της για τον θρόνο.
Η διαδοχή έπρεπε να γίνει άμεσα, καθώς ο πόλεμος με τον Κρούμο ήταν σε εξέλιξη και ταυτόχρονα συνεχιζόταν οι διαπραγματεύσεις με τον Καρλομάγνο για τη νομιμότητα τού τίτλου του.
Η Θεοφανώ, αν και ήταν μνηστευμένη με άλλον, έλαβε μέρος στη συγκέντρωση υποψηφίων συζύγων για τον Σταυράκιο και επελέγη, μάλλον για να νομιμοποιηθεί η νέα δυναστεία τού Νικηφόρου, καθώς η μόνη σύνδεση με την προηγούμενη Δυναστεία των Ισαύρων/Συρίας ήταν αυτή εδώ η επιγαμία.
Μερικοί ευγενείς την υποστήριξαν, όμως μία δεύτερη μερίδα δημιουργήθηκε στην Αυλή, που επικεντρώθηκε στη διαδοχή από την αδελφή του Σταυρακίου, την Προκοπία και τον άνδρα της Μιχαήλ Ραγκαβέ.
Σύμφωνα με το Χρονικό τού Θεοφάνη τού Ομολογητή ήταν συγγενής της Ειρήνης Σαρανταπήχαινας Αυτοκράτειρας , συζύγου τού Λέοντα Δ του Χαζάρου.
Η πρωτεύουσα Τουρ, κατά τον πρώιμο Μεσαίωνα, αποτέλεσε προπύργιο του Χριστιανισμού και της διάδοσής του από τότε που ο Σαιν-Μαρτέν έγινε επίσκοπος γύρω στο 375.
Από τα μέσα του 15ου αιώνα, η βασιλική Αυλή εγκαταστάθηκε στην κοιλάδα του Λίγηρα και η Τουρ σε ορισμένες περιπτώσεις έγινε πρωτεύουσα της Γαλλίας, πρώτα κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς Πολέμου, αλλά και κατά τους Θρησκευτικούς πολέμους, από το 1588, όπως αποφασίστηκε από τον βασιλιά Ερρίκο Γ μετά την Ημέρα των δοφραγμάτων.
Η συμβολή του ποταμού Λίγηρα και του ποταμού Σερ έγινε κέντρο παραγωγής μεταξιού και άλλων ειδών πολυτελείας, συμπεριλαμβανομένου του εμπορίου κρασιού, δημιουργώντας μια ευημερούσα αστική τάξη.
Συνορεύει στα βόρεια με το νομό Σαρτ, στα βορειοανατολικά με το νομό Λουάρ-ε-Σερ, νοτιοανατολικά με το νομό Αντρ, νοτιοδυτικά από το νομό Βιέν και δυτικά με το νομό Μαιν-ε-Λουάρ.
Η συντηρητική Τουρ αρνήθηκε να καλωσορίσει τους σιδηρόδρομους οι οποίοι, κατεύθυναν τις γραμμές τους μέσω του Σαιν-Πιερ-ντε-Κορ στην ανατολική άκρη της πόλης.
Μέχρι το 1920, το Σαιν-Πιερ-ντε-Κορ είχε γίνει ένας σημαντικός σιδηροδρομικός κόμβος και κέντρο σιδηροδρομικών εργαστηρίων: είχε επίσης αποκτήσει φήμη ως προπύργιο αλληλεγγύης της εργατικής τάξης.
Όταν ιδρύθηκε, τα κύρια καθήκοντα του ήταν η στήριξη της βασικής και της εφαρμοσμένης ακαδημαϊκής έρευνας και η ενθάρρυνση των νέων για σταδιοδρομία στην επιστήμη, παρέχοντας κίνητρα σε νέους ερευνητές, ιδίως στους καταρτισμένους στις φυσικές επιστήμες.
Για την εκπλήρωση αυτών των καθηκόντων, συστάθηκαν 4 επιτροπές επιχορηγήσεων για να αναλάβουν τη χρηματοδότηση προγραμμάτων σε τομείς των βασικών επιστημών, της μηχανικής, της ιατρικής, της γεωργίας και της κτηνοτροφίας.
Ο αριθμός των επιτροπών τώρα ανέρχεται σε δέκα, με συμπεριλαμβανόμενη την επιτροπή των κοινωνικών και ανθρωπιστικών επιστημών, και όλες λειτουργούν στο πλαίσιο του Τμήματος Υποστήριξης Ερευνητικών Προγραμμάτων.
Μία ξεχωριστή «Ομάδα Επιστημονικής Κατάρτισης» που συστάθηκε τότε για τον επαγγελματικό προσανατολισμό των πολλά υποσχόμενων σπουδαστών προς τις σταδιοδρομίες στην επιστήμη και για την μετέπειτα πρόοδό τους, εξελίχθηκε στο σημερινό Τμήμα Επιστημονικών Υποτροφιών και Προγραμμάτων Επιχορηγήσεων.
278, στη νέα εποχή της σχεδιασμένης οικονομίας που ακολούθησε το πρώτο πενταετές αναπτυξιακό πρόγραμμα της χώρας, που όριζε τη νομική μορφή και τα καθήκοντα του Συμβουλίου.
Τα 10 πρώτα μέλη του Συμβουλίου ήταν οι καθηγητές Ερντάλ Ινονού, Ρατίπ Μπέρκερ, Χικμέτ Μπινάρκ, Μέτσιτ Τσάγκαταϊ, Ρεσάτ Γκαράν, Φέζα Γκουρσέι, Ορχάν Ισίκ, Μουσταφά Ινάν, Ατίφ Σενγκούν και Ιχσάν Τοπαλόγλου.
Το ορίζει τις πολιτικές στους τομείς της επιστήμης και της τεχνολογίας και διαχειρίζεται τα ινστιτούτα έρευνας & ανάπτυξης, όπου διενεργούνται έρευνες, τεχνολογικές και αναπτυξιακές μελέτες σύμφωνα με τις «εθνικές προτεραιότητες».
Το Συμβούλιο γνωμοδοτεί στην τουρκική κυβέρνηση και λειτουργεί ως γραμματεία του Ανώτατου Συμβουλίου για την Επιστήμη και την Τεχνολογία, το υπέρτατο σώμα χάραξης επιστημονικής και τεχνολογικής πολιτικής στην Τουρκία.
Μέσω της παρακολούθησης και της αξιολόγησης των εθνικών και παγκόσμιων πολιτικών και πραγματοποιώντας ή αναθέτοντας έρευνες σχετικά με τις μεθόδους διαμόρφωσης πολιτικής, το ετοιμάζει τις επιστημονικές, τεχνολογικές, καινοτόμες πολιτικές του προτάσεις και διεξάγει μελέτες.
Το είναι υπεύθυνο για την ανάπτυξη και το συντονισμό της επιστημονικής έρευνας σύμφωνα με τους εθνικούς στόχους και προτεραιότητες, όπως καθορίζονται από την Τουρκική Ακαδημία Επιστημών .
Περισσότεροι από 2.500 ερευνητές εργάζονται στα 15 ερευνητικά ινστιτούτα και κέντρα που υπάγονται στον , όπου διεξάγονται έρευνες εξίσου βάσει σύμβασης όσο και στοχοθετημένες σε εθνικό επίπεδο.
Το εκπροσωπεί την Τουρκία στις διεθνείς ερευνητικές προσπάθειες, όπως συμμετέχοντας στο Ευρωπαϊκό Ίδρυμα Επιστημών και στα Κοινοτικά Προγράμματα Πλαίσια δραστηριοτήτων Έρευνας και Τεχνολογικής Ανάπτυξης.
Το ιδρύθηκε από τον Πρόεδρο Τζεμάλ Γκιουρσέλ, ο οποίος το 1960 όρισε για πρώτη φορά ένα επιστημονικό συμβούλιο για να καθοδηγεί το Υπουργείο Άμυνας (παράλληλα με ένα ξεχωριστό επιστημονικό νομικό συμβούλιο για τη συγγραφή του νέου συντάγματος της Τουρκικής Δημοκρατίας) και αργότερα ίδρυσε με νόμο το Συμβούλιο Επιστημονικής και Τεχνολογικής Έρευνας της Τουρκίας, ως διευρυμένη συνέχεια του Επιστημονικού Συμβουλίου του ΥΑ με πρωταρχικό συμβουλευτικό καθήκον να παρέχει καθοδήγηση στα σχέδια και τις πολιτικές της κυβέρνησης.
Το Συμβούλιο Επιστημονικής και Τεχνολογικής Έρευνας της Τουρκίας είναι ένας κυβερνητικός οργανισμός της Τουρκίας, του οποίου η αποστολή είναι να ορίσει πολιτικές στους τομείς «επιστήμης, τεχνολογίας και καινοτομίας», να προάγει την έρευνα και να επιτύχει ανάπτυξη, και να «ηγηθεί στη δημιουργία ενός επιστημονικού και τεχνολογικού πολιτισμού» στη χώρα.
Τα τελευταία χρόνια, το , που ιδρύθηκε ως θεσμός άνευ πολιτικής σκοπιμότητας, έχει κατηγορηθεί ότι υπέκυψε στις πολιτικές πιέσεις που άσκησε το κυβερνών συντηρητικό Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης, και επίσης για την άρνησή του να χρηματοδοτήσει κάποιες έρευνες εξελικτικής βιολογίας.
Εν τω μεταξύ, γίνεται σαφές ότι η Πηνελόπη ούτε θέλει, ούτε σέβεται τον πατέρα της, τον οποίο έχει ελάχιστα γνωρίσει, ενώ μεγαλώνε η ίδια.
Ο Χάρι πέφτει στην πισίνα και είναι πολύ μεθυσμένος για να κολυμπήσει, ενώ ο Ζαν-Πωλ, ο οποίος έχει επίσης πιει αρκετό αλκόολ, προσπαθεί να σταματήσει τον Χάρι να βγει έξω από την πισίνα, και τον σπρώχνει σκόπιμα κάτω και τον κρατά εκεί μέχρι να πνίγει.
Όταν ο ίδιος ο Ζαν-Πωλ ομολογεί τα πάντα σε αυτήν, και πηγαίνει να δει τα στοιχεία που έχουν εις βάρος του στην αστυνομία, τότε ανακαλύπτει ότι η έρευνα έχει σταματήσει και η υπόθεση έχει μπει στο αρχείο.
Μετά η Μαριάν και ο Ζαν-Πωλ καθώς ετοιμάζονται να αποχωρήσουν από την βίλα, εκείνη του λέει ότι δεν θα φύγουν μαζί και καλεί για ένα ταξί, αλλά τότε ο Ζαν-Πωλ τοποθετεί το χέρι του στο τηλέφωνο και της κόβει την κλήση.
Ο Χάρι , ένας παλιός φίλος και μουσικός παραγωγός ο οποίος υπήρξε πρώην σύντροφος της Μαριάν πριν από τον Ζαν-Πωλ, έρχεται για μια επίσκεψη, εκπλήσσοντας το ζευγάρι, φέρνοντας μαζί του την 18χρόνη κόρη του Πηνελόπη , η ύπαρξη της οποίας δεν ήταν προηγουμένως γνωστή.
Δύο χρόνια μετά από την επιτυχία στο Πόρτλαντ, ο Γουόλς υπερασπίστηκε τον τίτλο του στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2018 στο Μπέρμιγχαμ, με βολή στα 22.31 μέτρα, που ήταν ρεκόρ πρωταθλήματος.
Στους Κοινοπολιτειακούς Αγώνες 2018 στη Χρυσή Ακτή, κέρδισε μεν τον αγώνα με βολή στα 21.41 μέτρα, έκανε όμως και μια βολή στα 22.45 μέτρα, καταρρίπτοντας το προηγούμενο ρεκόρ αγώνων για παραπάνω από 80 εκατοστά.
Στην Ολυμπιακή χρονιά, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2016 στο Πόρτλαντ με επίδοση 21.78 μέτρα.
Στον μεγαλύτερο αγώνα του 2016, στους Ολυμπιακούς Αγώνες, κατέκτησε την τρίτη θέση και το χάλκινο μετάλλιο πίσω από τους Αμερικανούς, με επίδοση 21.36 μέτρων.
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 ο Γουόλς, μπορεί να έκανε επίδοση που να συγκαταλέγεται στις 10 καλύτερες όλων των εποχών στο αγώνισμα , αλλά ήταν μόλις τρίτος.
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017 κατέκτησε την πρωτιά και το χρυσό μετάλλιο, με επίδοση πάνω από τα 22 μέτρα στον τελικό, έχοντας κάνει 22.14 μέτρα στον προκριματικό γύρο.
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2015 στο Πεκίνο, κατέκτησε την 4η θέση, κάνοντας όμως με 21.58 μέτρα ρεκόρ Ωκεανίας, και φυσικά Νέας Ζηλανδίας.
Οι Ρώσοι υποψιάζονταν ότι και τα δύο πάντα ήταν αρσενικά, και ως αποτέλεσμα, οι Σοβιετικοί επέστρεψαν τον Τσι Τσι στην Κίνα σε αντάλλαγμα για ένα άλλο πάντα τον Ιανουάριο του 1958.
Τον Μάιο του ιδίου έτους, ο Αυστριακός Χάινι Ντέμερ απέκτησε την Τσι Τσι από τον ζωολογικό κήπο του Πεκίνου και έφερε το ζώο πίσω στον ζωολογικό κήπο της Μόσχας.
Ωστόσο, το Υπουργείο Οικονομικών παρενέβη και ανακοίνωσε ότι το εμπάργκο των ΗΠΑ για αγαθά από τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας επεκτάθηκε ακόμη και στα πάντα.
Ο ζωολογικός κήπος της Φρανκφούρτης παρείχε προσωρινή κατοικία για το πάντα μέχρι που ο Ντέμερ αποφάσισε να προσλάβει προσωρινά το ζώο σε ευρωπαϊκούς ζωολογικούς κήπους.
Η Τσι Τσι δεν ήταν το πρώτο πάντα του Ζωολογικού Κήπου, ήταν ένα από τα τέσσερα που έφτασαν στο 1938 αλλά ήταν η Τσι Τσι που έγινε το αστέρι και πόλος έλξης των επισκεπτών του ζωολογικού κήπου.
Αφού πρώτα ο Σατέντραναθ έβγαλε την επίλεκτη λυκειακή σχολή της Καλκούτας (το αρχαιότερο ίδρυμα δυτικής εκπαιδεύσεως σε ολόκληρη την Ασία, με έτος ιδρύσεως το 1817), έγινε δεκτός στο μέσο πρόγραμμα θετικών επιστημών στο Κολέγιο της Καλκούτας, όπου καθηγητές του υπήρξαν οι Τζαγκαντίς Τσάντρα Μπόους και Πραφούλα Τσάντρα Ρέι.
Το 1924 στο Πανεπιστήμιο της Ντάκα ο Μπόους έγραψε μια εργασία όπου εξήγε τον Νόμο του Πλανκ για την ακτινοβολία χωρίς την παραμικρή καταφυγή στην Κλασική Φυσική, με χρήση ενός νέου τρόπου για τη μέτρηση των φυσικών καταστάσεων με πανομοιότυπα σωματίδια.
Ως αποτέλεσμα, ο Μπόους είχε την ευκαιρία να εργασθεί επί δύο έτη σε ευρωπαϊκά εργαστήρια κρυσταλλογραφίας ακτίνων Χ, συνεργαζόμενος επίσης με τον Λουί ντε Μπρολί, τη Μαρία Κιουρί και τον ίδιο τον Αϊνστάιν.
Μαζί με τον πρώην συμφοιτητή του στο Μεγκνάντ Σάχα συνέγραψαν το πρώτο βιβλίο στην αγγλική (βασισμένο σε μεταφράσεις από τη γερμανική και τη γαλλική των πρωτότυπων εργασιών) για την ειδική και τη γενική Θεωρία της Σχετικότητας το 1919.
Εκεί συνέστησε ολόκληρα νέα τμήματα και εργαστήρια, και έθεσε τις βάσεις για τη διδασκαλία προχωρημένων μαθημάτων, ενώ ο ίδιος δίδαξε θερμοδυναμική και την κλασική θεωρία του Μάξγουελ για τον ηλεκτρομαγνητισμό.
Ο λόγος για τον οποίο εξαγωγή του Μπόους έδινε τα σωστά αποτελέσματα ήταν ότι, αφού τα φωτόνια δεν μπορούν να διακριθούν το ένα από το άλλο, δεν μπορούμε να θεωρήσουμε οποιαδήποτε δύο φωτόνια ίσης ενέργειας ως δύο στατιστικώς ξεχωριστές οντότητες.
Σε αναλογία, αν σε ένα «άλλο Σύμπαν» τα κέρματα συμπεριφέρονταν ως φωτόνια , η πιθανότητα να φέρουμε δύο διαδοχικές φορές «κορώνα» παίζοντας «κορώνα-γράμματα» θα ήταν 1 στις 3 αντί 1 στις 4.
Διότι η κατάσταση να έρθει πρώτα κορώνα και μετά γράμματα θα ήταν ταυτόσημη με την κατάσταση να φέρουμε πρώτα γράμματα και μετά κορώνα, οπότε θα υπήρχε μία ενιαία κατάσταση στη θέση δύο διαφορετικών, ισοπίθανη με την κατάσταση «κορώνα-κορώνα» και την κατάσταση «γράμματα-γράμματα».
Αλλά μετά τη δεύτερη εργασία του με τη χρήση της, στην οποία ο Αϊνστάιν προέβλεπε το συμπύκνωμα -, άρχισε να συνειδητοποιεί το πόσο ανατρεπτική ήταν, και τη συνέκρινε με τον κυματοσωματιδιακό δυΐσμό, λέγοντας ότι μερικά σωματίδια δεν συμπεριφέρονται ακριβώς σαν σωματίδια.
Διδάσκοντας στο Πανεπιστήμιο της Ντάκα την ακτινοβολία μέλανος σώματος και την απόκλιση του νόμου - από την πραγματικότητα στα μικρά μήκη κύματος , ο Μπόους είχε για πρώτη φορά την ιδέα ότι η κατανομή Μάξγουελ-Μπόλτσμαν δεν ίσχυε για τα μικροσκοπικά σωματίδια, ενώ οι διακυμάνσεις εξαιτίας της Αρχής της απροσδιοριστίας θα ήταν σημαντικές.
Τόνισε έτσι τη σημασία της πιθανότητας ευρέσεως των σωματιδίων στον χώρο των φάσεων, με κάθε κατάσταση να έχει «όγκο» 3, απορρίπτοντας τις έννοιες της μονοσήμαντης θέσεως και ορμής των σωματιδίων.
Η ερμηνεία του Μπόους ονομάζεται σήμερα στατιστική - και έθεσε τα θεμέλια της κβαντικής στατιστικής, ενώ εισήγαγε τη νέα έννοια της μη διακρισιμότητας των σωματιδίων μεταξύ τους, όπως παραδέχθηκαν οι Αϊνστάιν και Ντιράκ.
Ο Μπόους απάντησε με κάθε ειλικρίνεια ότι όχι, δεν ήταν τόσο εξοικειωμένος με τη στατιστική του Μπόλτσμαν και δεν συνειδητοποίησε ότι υπολόγιζε διαφορετικά τα πράγματα.
Δεν είχε διδακτορικό και έτσι σύμφωνα με τον κανόνα, δεν είχε τα τυπικά προσόντα για να καταλάβει τη θέση του Καθηγητή, για την οποία υπέβαλε υποψηφιότητα, αλλά τον συνέστησε ο Αϊνστάιν, οπότε έγινε Καθηγητής, αλλά και πρόεδρος του Τμήματος Φυσικής στο Πανεπιστήμιο της Ντάκα.
Οργάνωσε εργαστήρια και βιβλιοθήκες προκειμένου να καταστήσει το τμήμα κέντρο ερευνών στη φασματοσκοπία ακτίνων , την περίθλαση ακτίνων , τις μαγνητικές ιδιότητες της ύλης, την οπτική φασματοσκοπία και τις ενοποιημένες θεωρίες πεδίου.
Αφιέρωσε πολύ χρόνο στην προαγωγή της βεγγαλικής ως γλώσσας διδασκαλίας, μεταφράζοντας σε αυτή επιστημονικές δημοσιεύσεις και ενθαρρύνοντας την ανάπτυξη της περιοχής.
Στη συνέχεια ο Μπόους εντάχθηκε στο προσωπικό του Πανεπιστημίου της Καλκούτας ως ερευνητής και διδάσκων , και άρχισε τη μελέτη της Θεωρίας της Σχετικότητας, σε μια συναρπαστική εποχή για την εξέλιξη της φυσικής: Η πρώτη κβαντική θεωρία είχε μόλις εμφανισθεί και σημαντικά πειραματικά αποτελέσματα είχαν αρχίσει να δημοσιεύονται.
Αυτό οδήγησε στην πρόβλεψη φαινομένων που έγιναν γνωστά ως συμπύκνωμα -, μια συλλογή μποζονίων (σωματιδίων με ακέραιο σπιν, που ονομάσθηκαν έτσι προς τιμή του Μπόους), η οποία αποδείχθηκε ότι μπορεί να υπάρξει με ένα πείραμα που έγινε το 1995.
Ο Μπόους υπήρξε αυτοδίδακτος πολυμαθής και είχε ευρύτατα ενδιαφέροντα, που απλώνονταν στη χημεία, τη βιολογία, την ορυκτολογία, τη φιλοσοφία, τις τέχνες, τη λογοτεχνία και τη μουσική.
Ο Σατέντραναθ Μπόους (αγγλ. , βεγγ. ্ে্্া ু, προφέρ. Σοτέντρονατ Μποσού, 1 Ιανουαρίου 1894 – 4 Φεβρουαρίου 1974) ήταν Ινδός θεωρητικός φυσικός.
Ο Μπόους απέστειλε τη σύντομη σχετική εργασία του υπό τον τίτλο «Ο Νόμος του Πλανκ και η υπόθεσις των κβάντων του φωτός» στον Αϊνστάιν με το ακόλουθο συνοδευτικό σημείωμα:
Οι εννέα πολιτείες κατηγορίας Α ήταν οι εξής: Άσαμ, Μπιχάρ, Βομβάη, Μάντια Πραντές , Μαντράς, Ορίσσα, Παντζάμπ , Ούταρ Πραντές και Δυτική Βεγγάλη (αποτελούσε μέρος της διχοτομημένης, ανάμεσα στο Πακιστάν και την Ινδία, επαρχίας της Βεγγάλης).
Αυτές οι πολιτείες κυβερνούνταν από έναν ρατζπραμούχ, ο οποίος συνήθως ήταν κυβερνήτης ενός πριγκιπάτου, ενώ διέθεταν εκλεγμένο κοινοβούλιο.
Οι πολιτείες κατηγορίας Β ήταν οι εξής: Χαϊντεραμπάντ, Τζαμού και Κασμίρ, Μάντια Μπαράτ, Μαϊσόρ, Πατιάλα και Ένωση Κρατών του Ανατολικού Παντζάμπ, Ρατζαστάν, Σαουράστρα και Τραβανκόρ-Κοτσίν.
Πολιτείες κατηγορίας Γ: Σε αυτή τη κατηγορία συμπεριλαμβάνονται οι πολιτείες που συγκροτήθηκαν από εδάφη επαρχιών που κυβερνούνταν από ανώτερο επίτροπο καθώς και εδάφη από μερικά πριγκιπάτα.
Οι πολιτείες κατηγορίας Γ ήταν οι εξής: Ατζμέρ, Μποπάλ, Μπιλασπούρ, Κουργκ, Δελχί, Χιματσάλ Πραντές, Κατσχ, Μανιπούρ, Τρίπουρα και Βίντια Πραντές.
Η πολιτεία Μαϊσόρ αναδιοργανώθηκε με την προσάρτηση των επαρχιών Μπελάρι και Νότιας Καμάρας και του ταλούκ Κολλεγκάλ της επαρχίας Κοϊμπατόρ.
Ακόμη, η πολιτεία Κουργκ και οι επαρχίες Ραϊτσούρ και Γκουλμπάργκα της πολιτείας Χαϊντεραμπάντ επίσης προσαρτήθηκαν στην πολιτεία Μαϊσόρ.
Οι πολιτείες Ρατζαστάν και Παντζάμπ διευρύνθηκαν με την προσάρτηση εδαφών από τις πολιτείες Ατζμέρ και Πατιάλα και Ένωση Κρατών του Ανατολικού Παντζάμπ αντίστοιχα.
Μερικά αναδιοργανώθηκαν σε νέες επαρχίες, όπως η Ρατζπουτάνα, το Χιμάτσαλ Πραντές, η Μαντία Μπαράτ και η Βίντια Πραντές, τα οποία αποτελούνταν από επικράτειες διάφορων πρώην πριγκιπάτων.
Σύμφωνα με το Νόμο Αναδιοργάνωσης της Βομβάης, η πολιτεία της Βομβάης διχοτομήθηκε στις πολιτείες Γκουτζαράτ και Μαχαράστρα στις 1 Μαΐου 1960.
Στις 1 Νοεμβρίου του ίδιου έτους δημιουργήθηκε η πολιτεία Χαρυάνα και οι βόρειες επαρχίες του Παντζάμπ μεταφέρθηκαν στο Χιμάτσαλ Πραντές.
Οι επαρχίες βρίσκονταν υπό την άμεση διακυβέρνηση των Βρετανών, ενώ τα πριγκιπάτα κυβερνώνταν από ένα πρίγκιπα ή ραγιά πιστό προς τη Βρετανική Αυτοκρατορία.
Ως άμεσο αποτέλεσμα του νόμου, η πολιτεία Μαντράς συρρικνώθηκε καθώς αρκετά εδάφη μεταφέρθηκαν σε νέες πολιτείες, ενώ τα σύνορα άλλων πολιτειών μεταβλήθηκαν προς ένα βαθμό.
Η ενωσιακή επικράτεια του Πουντουτσέρι δημιουργήθηκε το 1954, ως αποτέλεσμα της συνένωσης των πρώην γαλλικών θυλάκων Πουντουτσέρι, Καραϊκάλ, Γιάναμ και Μαχέ.
"'Ἡδονὴ δέ ἐστιν ἄλογος ἔπαρσις ἐφ' αἱρετῷ δοκοῦντι ὑπάρχειν, ὑφ' ἣν τάττεται κήλησις, ἐπιχαιρεκακία, τέρψις, διάχυσις.
Κήλησις μὲν οὖν ἐστιν ἡδονὴ δι' ὤτων κατακηλοῦσα• ἐπιχαιρεκακία δὲ ἡδονὴ ἐπ' ἀλλοτρίοις κακοῖς• τέρψις δέ, οἷον τρέψις, προτροπή τις ψυχῆς ἐπὶ τὸ ἀνειμένον• διάχυσις δ' ἀνάλυσις ἀρετῆς.
Οι έρευνες που έχουν διεξαγάγει οι επιστήμονες διαφόρων πανεπιστημίων ειδικότερα αυτών των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής διαπίστωσαν ότι τρία είναι τα κίνητρα πίσω από την χαιρεκακία: η επιθετικότητα, ο ανταγωνισμός και το δίκιο.
Η απόλαυση είναι η ευχαρίστηση που κολακεύει το αυτί- η χαιρεκακία είναι η ηδονή από την κακοτυχία του άλλου- η γοητεία, ένα είδος αντιστροφής της ψυχής ή μια τάση για χαλάρωση - η διάλυση της αρετής.
Εκτός από τον τελικό για την ανάδειξη της πρωταθλήτριας ομάδας, πραγματοποιήθηκε αγώνας κατάταξης μεταξύ των δύο ηττημένων των ημιτελικών αγώνων για την ανάδειξη της 3ης και 4ης θέσης.
Στις 23 Απριλίου 1998 προχειρίστηκε αρχιμανδρίτης στην Μονή Αγίου Γεωργίου Επανωσήφη, ενώ την Κυριακή του Πάσχα του 2008 ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος του απένειμε το οφφίκιο του αρχιμανδρίτη του Οικουμενικού Θρόνου στο Φανάρι.
Υπηρέτησε ως διάκονος στόν Μητροπολιτικό Ναό Αγίου Μηνά Ηρακλείου, ως εφημέριος στην ενορία Αγίου Νικολάου Χαρασού Ηρακλείου και στην ιστορική κοινότητα του Αγίου Γεωργίου στις Η.
Στην Αρχιεπισκοπή Κρήτης διετέλεσε Διευθυντής του Ραδιοφωνικού Σταθμού της, Πρόεδρος της Διοικούσης Επιτροπής της Σχολής Βυζαντινής Μουσικής, Διευθυντής της Εστίας Εκκλησιαστική Εκπαιδεύσεως της Πατριαρχικής Ακαδημίας, μέλος της Συνοδικής Επιτροπής «Βιοηθικής και Συγχρόνου
Το 2008 η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου τον όρισε εκπρόσωπο στην Πανορθόδοξη Επιτροπή Βιοηθικής και το 2018 Πρόεδρο στη Συνοδική Επιτροπή Βιοηθικής του Πατριαρχείου.
Μετά τις εγκύκλιες σπουδές του στη γενέτειρά του σπούδασε στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή Αθηνών, στην Ανωτέρα Εκκλησιαστική Σχολή Αθηνών και κατόπιν Θεολογία στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστήμιου Αθηνών.
Κατόπιν έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στην Χριστιανική Ηθική στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης, στην Ιστορία της Επιστήμης στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ και στην Βιοηθική στο Πανεπιστήμιο του .
Το 2018, κατόπιν εντολής του Πατριάρχη Βαρθολομαίου, ανέλαβε να μελετήσει το ζήτημα της Αυτοκεφαλίας της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας και κατέληξε σε ένα πόρισμα ενενήντα σελίδων, το οποίο παρουσιάστηκε τον Σεπτέμβριο του 2018.
Από το 2003 ως το 2019 δίδαξε στην Πατριαρχική Ακαδημία Ηρακλείου Κρήτης και ως επισκέπτης καθηγητής σε διάφορα Πανεπιστήμια, μεταξύ των οποίων η Θεολογική Σχολή του Τιμίου Σταυρού Βοστώνης, το Πανεπιστήμιο του και οι Ιατρικές Σχολές των Πανεπιστημίων Κρήτης, Θεσσαλίας και Αθηνών.
Ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Μακάριος (κατά κόσμον Κωνσταντίνος Γρινιεζάκης, Ηράκλειο, 15 Μαρτίου 1973) είναι Έλληνας Ιεράρχης του Οικουμενικού Πατριαρχείου, ο οποίος υπηρετεί ως Αρχιεπίσκοπος της Ιεράς Αρχιεπισκοπής Αυστραλίας, από τις 9 Μαΐου 2019.
Στις 9 Μαΐου 2019 εξελέγη παμψηφεί από την Αγία και Ιερά Σύνοδο του Οικουμενικού Πατριαρχείου, Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας, Υπέρτιμος και Έξαρχος πάσης Ωκεανίας.
Στην αναδιοργάνωση του Στρατού μετά την ήττα στη Μικρά Ασία, το 13ο Σύνταγμα τοποθετήθηκε για άλλη μια φορά στην 11η Μεραρχία Πεζικού, με έδρα το Κιλκίς.
Η συγκρότησή του ολοκληρώθηκε στα μέσα Νοεμβρίου και για άλλη μια φορά τοποθετήθηκε στην 11η Μεραρχία πεζικού και συμμετείχε στην ελληνική επίθεση στην Αλβανία στον άξονα Ερσέκε-Ντομπρουζέ .
Στο δεύτερο μισό του Ιουνίου 1920, το σύνταγμα τέθηκε στη διάθεση της βρετανικής διοίκησης στο Τσανάκκαλε, βοηθώντας στη διασφάλιση της βρετανικής κατοχικής ζώνης γύρω από το στενό των Δαρδανελλίων.
Η 13η ΔΕΕ κατάγεται από το 13ο Σύνταγμα Πεζικού, το οποίο σχηματίστηκε το Νοέμβριο-Δεκέμβριο του 1913 στο πλαίσιο της διεύρυνσης και αναδιοργάνωσης του Ελληνικού Στρατού μετά τους Βαλκανικούς Πολέμους.
Αντύπας, συνέχισε την καλλιτεχνική του δράση, στο ομώνυμο θέατρο από το 1990 έως το 2012, ιδρύοντας μαζί με την Ελένη Καραΐνδρου, τη μη κερδοσκοπική εταιρεία "Καλλιτεχνικός Οργανισμός Φάσμα".
Ο Καλλιτεχνικός Οργανισμός Φάσμα στην πορεία του χρόνου, ταυτίστηκε με το όνομα Απλό Θέατρο, το οποίο και επικράτησε στις αναφορές για τις θεατρικές δράσεις του Οργανισμού.
Ο Καλλιτεχνικός Οργανισμός Φάσμα σταμάτησε τη δράση του 2012, ως απότοκο της οικονομικής κρίσης της περιόδου και της δραστικής μείωσης των επιχορηγήσεων από του Υπουργείου Πολιτισμού.
Αρχικά, μέσα από διάφορα εταιρικά σχήματα, προσανατολίστηκε στην παρουσίαση θεατρικών παραστάσεων, έργων κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου όπως το Ήταν όλοι τους παιδιά μου του Άρθουρ Μίλερ, Η ζωή είναι όνειρο" του Πέδρο Καλντερόν δε λα Μπάρκα, Γύπαρης του Γεωργίου Χορτάτση, Γυάλινος κόσμος του Τενεσί Ουίλιαμς κ.
Το 1982, το Απλό Θέατρο αποκτά συγκεκριμένη εταιρική μορφή, ως ομόρρυθμη εταιρεία και σταθερή θεατρική στέγη στο ομώνυμο θέατρο στην Καλλιθέα, όπου παρουσιάζονται μια σειρά από παραστάσεις ξένου κυρίως ρεπερτορίου.
Ως βουλευτής, διετέλεσε αναπληρώτρια πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Υγείας, πρόεδρος της Επιτροπής Κοινωνικών Υποθέσεων, Υγείας και Αειφόρου Ανάπτυξης της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης και πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης .
Διετέλεσε πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και Ίσων Ευκαιριών μεταξύ Ανδρών και Γυναικών, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εξωτερικών και Ευρωπαϊκών Υποθέσεων και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Υγείας, επικεφαλής της αντιπροσωπίας της Βουλής στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης από το 2012 και μέλος του Προεδρείου της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης από τον Ιανουάριο του 2016 έως το 2019.
Ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο του Μάντσεστερ και σπουδές παιδοψυχολογίας στο Ινστιτούτο Ψυχιατρικής, Ψυχολογίας και Νευροεπιστήμης.
Επιπρόσθετα, παρακολούθησε ειδικά σεμινάρια για τις ψυχολογικές επιπτώσεις σε παιδιά και εφήβους με καρκίνο και λευχαιμία, τη βία στην οικογένεια, τις μαθησιακές δυσκολίες σε παιδιά και τη διασυνδετική συμβουλευτική ψυχιατρική σε γενικό παιδιατρικό νοσοκομείο.