polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ορισμένοι ανθρωπολόγοι όπως ο και ο . πιστεύουν ότι αυτοί οι Μογγολοειδείς λέγεται ότι προέρχονται από τη Νότια Κίνα και το Βόρειο Βιετνάμ και συνδέονται στενότερα με αρκετές αυτόχθονες ομάδες στις Φιλιππίνες και στην Ταϊβάν παρά με τους αυτόχθονες πληθυσμούς των γειτονικών Σαράουακ και Καλιμαντάν.
Οι ισχυρισμοί αυτοί υποστηρίχθηκαν επίσης από τα ευρήματα του και του στο «Οι παγανιστικές φυλές του Βόρνεο» στο οποίο δηλώνουν ότι «Οι λαοί στο Βόρειο Βόρνεο είναι πιθανώς μογγολικής καταγωγής και κατέβηκαν από μια φυλή που κατοικούσε στη νότια Κίνα».
Στο πλαίσιο της εκστρατείας του Βόρνεο για την επανάκτηση της περιοχής, οι δυνάμεις των συμμάχων βομβάρδισαν τις περισσότερες από τις μεγάλες πόλεις υπό ιαπωνικό έλεγχο, συμπεριλαμβανομένου του Σάντακαν, το οποίο καταστράφηκε ολοσχερώς.
Οι κρατούμενοι υπέστησαν αξιοσημείωτες απάνθρωπες συνθήκες και εν μέσω συνεχών συμμαχικών βομβαρδισμών οι Ιάπωνες τους ανάγκασαν να κατευθυνθούν στο , το οποίο βρίσκεται περίπου 260 χιλιόμετρα μακριά, σε μια πορεία που ονομάζεται Πορεία Θανάτου του Σάντακαν.
Επιπλέον, από το σύνολο των 17.488 Ινδονήσιων εργατών που έφεραν οι Ιάπωνες κατά τη διάρκεια της κατοχής, μόνο 1.500 επέζησαν κυρίως λόγω της λιμοκτονίας, των σκληρών συνθηκών εργασίας και της κακομεταχείρισης.
Τον Μάρτιο του 1945, οι αυστραλιανές δυνάμεις ξεκίνησαν την Επιχείρηση προκειμένου να συγκεντρώσουν πληροφορίες για την περιοχή και να ξεκινήσουν εχθροπραξίες εναντίον των Ιαπώνων.
Κατά τη βασιλεία του πέμπτου σουλτάνου του Μπρουνέι, , μεταξύ 1485 και 1524, η θαλασσοκρατία του σουλτανάτου επεκτάθηκε στο βόρειο Βόρνεο και το αρχιπέλαγος Σούλου, μέχρι την Κότα Σελούντονγκ με την επιρροή της να επεκτείνεται μέχρι το , εκμεταλλευόμενο το θαλάσσιο εμπόριο μετά την πτώση της πόλη της Μαλάκκα στους Πορτογάλους.
Πολλοί Μαλαισιανοί του Μπρουνέι μετανάστευσαν στο Σαμπάχ κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, μετά την κατάκτηση του Σαμπάχ από το Μπρουνέι τον 15ο αιώνα.
Αλλά μαστιζόμενη από εσωτερικές συγκρούσεις, εμφύλιο πόλεμο, πειρατεία και την άφιξη δυτικών δυνάμεων, η Αυτοκρατορία του Μπρουνέι άρχισε να συρρικνώνεται.
Οι πρώτοι Ευρωπαίοι που επισκέφθηκαν το Μπρουνέι ήταν οι Πορτογάλοι, οι οποίοι περιγράφουν την πρωτεύουσα του Μπρουνέι να περιβάλλεται από ένα πέτρινο τείχος.
Ακολούθησαν οι Ισπανοί, φτάνοντας αμέσως μετά το θάνατο του Φερδινάνδου Μαγγελάνου το 1521, όταν τα υπόλοιπα μέλη της αποστολής του κατέπλευσαν στα νησιά Μπαλάμπαγκαν και Μπάνγκι στο βόρειο άκρο του Βόρνεο.
Αργότερα, στον Καστιλιάνικο πόλεμο του 1578, οι Ισπανοί που είχαν πλεύσει από τη Νέα Ισπανία και είχαν καταλάβει τη Μανίλα από το Μπρουνέι, κήρυξαν ανεπιτυχώς τον πόλεμο στο Μπρουνέι καταλαμβάνοντας την πρωτεύουσα, για μικρό χρονικό διάστημα, πριν την εγκαταλείψουν.
Οι ιαπωνικές δυνάμεις έφτασαν στο Λαμπουάν στις 3 Ιανουαρίου του 1942, κατά τη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου και αργότερα εισέβαλαν στο υπόλοιπο Βόρειο Βόρνεο.
Από το 1942 έως το 1945, οι ιαπωνικές δυνάμεις κατέλαβαν το Βόρειο Βόρνεο, μαζί με το μεγαλύτερο μέρος του υπόλοιπου νησιού, ως τμήμα της αυτοκρατορίας της Ιαπωνίας.
Οι Μαλαισιανοί γενικά φαινόταν να ευνοούνται από τους Ιάπωνες, αν και ορισμένοι από αυτούς αντιμετώπισαν καταστολή, ενώ άλλες φυλές όπως οι κινέζοι και οι αυτόχθονες λαοί καταπιέστηκαν σοβαρά.
Οι ντόπιοι Κινέζοι σχημάτισαν αντίσταση, γνωστή ως , με επικεφαλής τον , με ευρεία υποστήριξη από διάφορες εθνοτικές ομάδες στο Βόρειο Βόρνεο, όπως οι λαοί , , και .
Όταν ο εμφύλιος πόλεμος ξέσπασε στο Μπρουνέι μεταξύ των σουλτάνων Αμπντούλ Χακούλ Μουμπίν και Μουχιντίν, το Σούλου διεκδίκησε τα εδάφη του Μπρουνέι στο βόρειο Βόρνεο.
Το Σούλου ισχυρίστηκε ότι ο σουλτάνος ​​Μουχιντίν είχε υποσχεθεί να παραχωρήσει σε αυτό το βόρειο και ανατολικό τμήμα του Βόρνεο σε αποζημίωση για τη βοήθειά του στη διευθέτηση του εμφυλίου πολέμου.
Η περιοχή φαίνεται να μην παραχωρήθηκε επίσημα, αλλά το Σούλου συνέχισε να διεκδικεί την περιοχή, με τον Μπρουνέι να αποδυναμώνεται και να μην μπορεί να αντισταθεί.
Οι λαοί - και έφθασαν έπειτα από το αρχιπέλαγος Σούλου και άρχισαν να εγκαθίστανται στις ακτές του βόρειου και ανατολικού Βόρνεο, πολλοί από αυτούς έφυγαν από την καταπίεση της ισπανικής αποικιοκρατίας.
Ενώ τα σουλτανάτα του Μπρουνέι και του Σούλου ελέγχουν τις δυτικές και ανατολικές ακτές του Σαμπάχ αντίστοιχα, η εσωτερική περιοχή παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό ανεξάρτητη από τα δύο σουλτανάτα.
Η επιρροή του σουλτανάτου του Μπουλούνγκαν περιορίστηκε στην περιοχή , η οποία τέθηκε υπό την επιρροή του Σουλτανάτου του Σούλου πριν αποκτήσει την δική της κυβέρνηση μετά τη συνθήκη του 1878 μεταξύ της βρετανικής και της ισπανικής κυβέρνησης.
Το 1846, το νησί Λαμπουάν στη δυτική ακτή του Σαμπάχ παραχωρήθηκε στη Βρετανία από τον σουλτάνο του Μπρουνέι με τη συνθήκη του Λαμπουάν και το 1848 έγινε Βρετανική αποικία του Στέμματος.
Βλέποντας την παρουσία των Βρετανών στο Λαμπουάν, ο αμερικανός πρόξενος στο Μπρουνέι, , έλαβε δεκαετή μίσθωση το 1865 για ένα κομμάτι γης στο Βόρειο Βόρνεο.
Το Μπρουνέι συμφώνησε να παραχωρήσει υπό τον έλεγχό του όλη την επικράτεια του Βόρειου Βόρνεο, ενώ ο σουλτάνος ​​έλαβε ετήσια πληρωμή ύψους 12.000 δολαρίων ενώ ο τοπικός αρχηγός έλαβε το ποσό των 3.000 δολαρίων.
Ο παλαιότερος ανθρώπινος οικισμός στο Σαμπάχ χρονολογείται πριν από 20.000-30.000 χρόνια κατά μήκος της περιοχής του όρμου Ντάρβελ στις σπηλιές Μαντάι-Μπατουρόνγκ.
Το Σαμπάχ βρισκόταν υπό την επιρροή της Αυτοκρατορίας του Μπρουνέι τον 14ο και 15ο αιώνα ενώ το ανατολικό τμήμα της επικράτειας βρισκόταν υπό την επιρροή του Σουλτανάτου του Σούλου μεταξύ του 17ου και του 18ου αιώνα.
Μετά από αυτό, το Σαμπάχ έγινε ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Ομοσπονδίας της Μαλαισίας μαζί με το Σαράουακ, τη Σιγκαπούρη και την Ομοσπονδία της Μαλάγια .
Οι κυβερνήσεις των Φιλιππίνων και της Ινδονησίας αντιτάχθηκαν στη νέα ομοσπονδία, το οποίο οδήγησε στην αντιπαράθεση Ινδονησίας-Μαλαισίας για τρία χρόνια μαζί με τις απειλές της προσάρτησης από τις Φιλιππίνες.
Ο ποταμός Κιναμπατανγκάν, ο δεύτερος μακρύτερος ποταμός στη Μαλαισία, διέρχεται από το Σαμπάχ και το όρος Κιναμπάλου είναι το υψηλότερο σημείο του Σαμπάχ καθώς και της Μαλαισίας.
Το 1872, το σουλτανάτο του Σούλου χορήγησε τη χρήση μιας έκτασης γης στον κόλπο Σάντακαν στον , πρώην πράκτορα της γερμανικής προξενικής υπηρεσίας που είχε ζήσει στο νησί , του αρχιπελάγους Σούλου, από το 1864.
Η άφιξη του γερμανικού πολεμικού πλοίου στη θάλασσα του Σούλου το 1872 για να διερευνήσει τη σύγκρουση Σούλου-Ισπανών έκανε το σουλτανάτο να πιστέψει ότι ο συνδέθηκε με τη γερμανική κυβέρνηση.
Το σουλτανάτο εξουσιοδότησε τον να δημιουργήσει ένα λιμάνι για να μονοπωλήσει το εμπόριο στη βορειοανατολική ακτή, όπου ο θα μπορούσε να λειτουργήσει ελεύθερα, χωρίς τον ισπανικό αποκλεισμό.
Ο συνέχισε αυτή τη λειτουργία μέχρις ότου αυτή η γη παραχωρήθηκε και στον Όβερμπεκ, ενώ ο σουλτάνος έλαβε ετήσια πληρωμή ύψους 5.000 δολαρίων, με συνθήκη που υπεγράφη το 1878.
Με τον δεύτερο γάμο της η Ισαβέλλα έγινε πριγκίπισσα των Αστουριών, τον Σεπτέμβριο του 1497 που αρρώστησε και πέθανε αιφνίδια ο αδελφός της Ιωάννης των Αστουριών έγινε διάδοχος στο Στέμμα της Καστίλης.
Ο Φίλιππος Α της Καστίλης σύζυγος της μικρότερης αδελφής της Ιωάννας της Τρελής διεκδίκησε και αυτός το Στέμμα αλλά η Ισαβέλλα είχε προτεραιότητα σαν μεγαλύτερη αδελφή.
Οι Καθολικοί βασιλείς όρισαν διαδόχους τους την Ισαβέλλα και τον σύζυγο της Εμμανουήλ Α της Πορτογαλίας, πήγαν στην Σαραγόσα με σκοπό να το επικυρώσουν στα Κορτές της Αραγωνίας.
Η διαδοχή σε μια γυναίκα επιτρεπόταν στην Καστίλη αλλά το Στέμμα της Αραγωνίας δεν το δέχτηκε, αν γεννούσε γιο θα μπορούσε να κληρονομήσει όλα τα βασίλεια.
Την εποχή που η Ισαβέλλα βρισκόταν στην Σαραγόσα με την βασιλική οικογένεια γέννησε γιο, το μοναδικό της παιδί με τον Εμμανουήλ Α Ινφάντη Μιγκουέλ ντα Παζ .
Η επιβαρυμένη υγεία της από την συνεχή ασιτία και οι πολλές μετακινήσεις την εποχή της εγκυμοσύνης οδήγησαν σε περιπλοκές και στον θάνατο της μια ώρα μετά την γέννηση του γιου της.
Ο σύζυγος της Εμμανουήλ Α έχασε με τον θάνατο της Ισαβέλλας τις ελπίδες του να γίνει βασιλιάς της Καστίλης, στηρίχτηκε στον γιο του που πέθανε όμως σε βρεφική ηλικία, στα δεύτερα γενέθλια του .
Ο Εμμανουήλ Α παντρεύτηκε κατόπιν την μικρότερη αδελφή της Ισαβέλλας Μαρία, με τον γάμο αυτό γεννήθηκε ο διάδοχος του Πορτογαλικού θρόνου Ιωάννης Γ της Πορτογαλίας.
Η Πορτογαλία και η Ισπανία θα ενωθούν τελικά την περίοδο 1580-1640 με τον Φίλιππο Β της Ισπανίας, μητέρα του ήταν η Ισαβέλλα της Πορτογαλίας κόρη του Εμμανουήλ Α και της Μαρίας.
Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τον πρίγκιπα Αλφόνσο, τον μοναδικό γιο και διάδοχο του βασιλιά της Πορτογαλίας Ιωάννη του Τέλειου με την σύζυγο του Ελεονώρα του Βιζέου.
Η Ισαβέλλα έφτασε στην Μπαδαχόθ και έγινε δεκτή με ενθουσιασμό από τον θείο του μνηστήρα της τον μελλοντικό Εμμανουήλ Α της Πορτογαλίας, την παντρεύτηκε έξι χρόνια μετά τον πρόωρο θάνατο του πρώτου συζύγου της.
Η Ισαβέλλα συνάντησε τους γονείς της, τους Καθολικούς βασιλείς στην Έλβας , την επόμενη μέρα συνάντησε την πεθερά της βασίλισσα Ελεονώρα στην Έβορα, επικυρώθηκε η συνθήκη του γάμου.
Ο θρήνος της ήταν τεράστιος, αργότερα άρχισε να πιστεύει ότι ο θάνατος του Αλφόνσου ήταν θεία τιμωρία επειδή οι γονείς της έκαναν διωγμούς στην Ισπανία εναντίον όλων των Εβραίων.
Οι γονείς της προσπαθούσαν να της αλλάξει γνώμη αλλά ο πεθερός της Ιωάννης ο Τέλειος πέθανε και τον διαδέχθηκε ο πρώτος ξάδελφος της Εμμανουήλ Α που ζήτησε αμέσως το χέρι της Ισαβέλλας.
Το πρόβλημα υπήρχε στην μεταστροφή του Εμμανουήλ Α υπέρ των Εβραίων, οι Καθολικοί βασιλείς συμφώνησαν να του δώσουν το χέρι της Ισαβέλλας με τον όρο να διώξει όλους τους Εβραίους από την Πορτογαλία.
Κατά τα πρώτα έτη της βασιλείας της, η Ισαβέλλα Α ενεπλάκη σε έναν πόλεμο διαδοχής, καθώς ο Ερρίκος Δ είχε μόνο μία κόρη, την Ιωάννα, που όμως δεν την αναγνώριζε ως δική του.
Αυτή είχε νυμφευτεί ο Αλφόνσος Ε της Πορτογαλίας και οι δύο τους διεκδικούσαν το στέμμα της Καστίλης, έτσι η Ισαβέλλα Α και ο Φερδινάνδος Β περιήλθαν σε πόλεμο με την Πορτογαλία.
Κατά τη διαμάχη, η νεαρή Ισαβέλλα της Αραγωνίας έγινε μάρτυς χαοτικών καταστάσεων: ήταν στη Σεγόβια, όταν η πόλη τέθηκε υπό τον έλεγχο του Αντρές δε Καμπρέρα.
Τότε η 7ετής Ισαβέλλα της Αραγωνίας παγιδεύτηκε σε έναν πύργο του Κάστρου για κάποιο διάστημα, ώσπου η μητέρα της επέστρεψε στη Σεγόβια και ανέλαβε τον έλεγχο της κατάστασης.
Πράγματι ο Αλφόνσος το 1480 πήγε να ζήσει στην πόλη Μούρα με την εκ μητρός μάμμη του Βεατρίκη, δούκισσα του Βιζέου και στις αρχές του επομένου έτους ενώθηκε με τη 10ετή πριγκίπισσα.
Η πριγκίπισσα πέρασε ένα σημαντικό μέρος της νεότητάς της εκστρατεύοντας με τους γονείς της, που κατακτούσαν τα υπόλοιπα Μουσουλμανικά κρατίδια της νότιας Ισπανίας.
Η Ισαβέλλα της Αραγωνίας, μέλος του Οίκου της Τραστάμαρα ήταν πριγκίπισσα της Αραγωνίας και της Καστίλης και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Πορτογαλίας.
Η μητέρα της είχε παντρευτεί τον Φερδινάνδο Β χωρίς την άδεια του αδελφού της Ερρίκου Δ και έτσι τα πρώτα έτη της η Ισαβέλλα της Αραγωνίας τα έζησε με την ένταση μεταξύ του Ερρίκου Δ και της μητέρας της.
Το Νοζάν-συρ-Σεν βρίσκεται στα βορειοδυτικά του νομού Ωμπ, στη διοικητική περιοχή Γκραντ-Εστ, σε απόσταση 108 χιλιομέτρων νοτιοανατολικά του Παρισιού και 52 χιλιόμετρα βορειοδυτικά της Τρουά, της πρωτεύουσας του νομού Ωμπ.
Η διαταραχή μετατραυματικού στρες είναι διανοητική διαταραχή που μπορεί να αναπτυχθεί μετά την έκθεση ατόμου σε τραυματικό συμβάν, όπως σεξουαλική επίθεση, πολεμική σύγκρουση, τροχαία ατυχήματα, παιδική κακοποίηση ή άλλες απειλές κατά της ζωής ατόμου.
Τα συμπτώματα ενδεχομένως περιλαμβάνουν ενοχλητικές σκέψεις, συναισθήματα ή όνειρα που σχετίζονται με γεγονότα, διανοητική ή σωματική δυσφορία σε συναισθήματα που σχετίζονται με τραύματα, προσπάθειες αποφυγής συνθηκών τραύματος, αλλοιώσεις στον τρόπο σκέψης και συναισθήματος ενός ατόμου και αύξηση του συναισθήματος φυγής.
Πρόκειται για νέα διάγνωση που αφορά κυρίως ασθενείς που έχουν εκτεθεί σε πολλαπλές τραυματικές εμπειρίες ή σε τραυματικές εμπειρίες για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Οι ασθενείς αυτοί πέρα από τα συμπτώματα διαταραχής μετατραυματικού στρες εμφανίζουν συναισθηματική δυσλειτουργία, αρνητική αυτοεικόνα και δυσλειτουργίες στις σχέσεις.
Παράδειγμα διαγνωστικού εργαλείου που μπορεί να συμβάλει στη διάγνωση τόσο της μετατραυματικής διαταραχής στρες όσο και της σύνθετης μετατραυματικής διαταραχής στρες είναι το Διεθνές Ερωτηματολόγιο Ψυχικού Τραύματος , το οποίο έχει μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες συμπεριλαμβανομένων και των ελληνικών.
Τα κείμενα της διδασκαλίας του στο Κολέγιο της Γαλλίας συλλέχθηκαν και δημοσιεύθηκαν από την Σελ το 1999: ’ : (Μέρη και προορισμοί της εικόνας: ένα μάθημα ποιητικής στο Κολέγιο της Γαλλίας .
Από αυτά τα συνέδρια έχουν δημοσιευθεί τρία έργα του: , , , , , , , και μία ανθολογία: , (2008, Αυτογνωσία της ποίησης, ανθολογία από τα συνέδρια στο Ίδρυμα Ουγκώ).
Οι σχέσεις του συγγραφέα πρέπει να μεταφέρονται: όταν ο Γέιτς, μιλώντας για τον Απόλυτο, βασίστηκε στον φίλο του, τότε και ο μεταφραστής έπρεπε να βρει αυτόν τον φίλο.
Για τον Σαίξπηρ, ο Μπονφουά πιστεύει ότι είχε ενσαρκωθεί με κάποιον τρόπο σε κάθε έναν από τους χαρακτήρες των έργων του, και για να τον μεταφράσεις πρέπει να ακούσεις τον Σαίξπηρ που βρίσκεται πίσω από τον κάθε ρόλο.
Μετά από τις πρώτες λογοτεχνικές συνεργασίες του, στα βιβλία με τον Ραούλ Ουμπάκ το 1958 και στο Αντί-Πλάτων με τον Ζουάν Μιρό το 1962, ο Ιβ Μπονφουά πραγματοποίησε συνεργασίες με γραφίστες και εκδόθηκαν εικονογραφημένα βιβλία με ποιήματά του.
Στους συνεργάτες του περιλαμβάνονται οι: Πιερ Αλεσίνσκι, Νασέρ Ασάρ, Εντουάρντο Τσιλίντα, Κλοντ Γκαράς, Ζακ Χάρμαν, Αλεξάντρ Ολάν, Ζωρζ Ναμά, Φαρχάντ Οστοβανί, Άντονι Ταπιέ, Ζεράρ Τίτους-Καρμέλ, Μπραμ Βαν Βελντ, Ζάο Γούκι.
Παράλληλα, ο Ιβ Μπονφουά έκανε πολλές μεταφράσεις έργων: περίπου 15 βιβλία του Σαίξπηρ, το Σαράντα πέντε ποιήματα του Ουίλιαμ Μπάτλερ Γέιτς , έργα του Πετράρχη και του Λεοπάρντι, καθώς και του Έλληνα ποιητή Γιώργου Σεφέρη, με τον οποίο δέθηκε με μακροχρόνια φιλία.
Εργάστηκε ως Αναπληρωτής Καθηγητής στο Πανεπιστημιακό Κέντρο του Βανσέν , στο Πανεπιστήμιο της Νίκαιας και στο Πανεπιστήμιο του Αιξ-αν-Προβάνς , και προσκεκλημένος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Γενεύης .
Το 1945-1947, ήταν κοντά στους σουρεαλιστές και συνδέθηκε με τους: Έντουαρντ Τζάγκερ, Τζαροσλάβ Σερπάν, Ιβ Μπατιστίνι, Ζαν Μπρουν.
Στη συνέχεια, ήταν ερευνητικός συνεργάτης για τρία χρόνια στο Εθνικό Κέντρο Επιστημονικής Έρευνας της Γαλλίας , όπου μελέτησε την Αγγλο-Αμερικανική κριτική μεθοδολογία.
Αργότερα παρουσίασε αρκετά παρόμοια έργα, που επικεντρώθηκαν στην ιστορία της ζωγραφικής, στη σχέση της τέχνης με την ποίηση, στην ιστορία της ποίησης και στην ερμηνεία της, στη φιλοσοφία του ποιητικού έργου και πράξης.
Μετά το ’- που ήταν μια αυτοβιογραφική αφήγηση για την ένταση ανάμεσα στην επιθυμία του να βρίσκεσαι αλλού, που διεγείρεται από πίνακες ζωγραφικής, και στην επιστροφή στο εδώ και τώρα, ο Ιβ Μπονφουά έγραψε και ποιήματα σε πρόζα, όπως το .
Επίτιμος διδάκτωρ σε πολλά πανεπιστήμια από ολόκληρο τον κόσμο, με συμπεριλαμβανόμενα: το Πανεπιστήμιο του Νοσατέλ, το Αμερικανικό Κολλέγιο στο Παρίσι, το Πανεπιστήμιο του Σικάγο, το Κολέγιο Τρίνιτι του Δουβλίνου, τα Πανεπιστήμια του Εδιμβούργου, της Ρώμης, της Οξφόρδης και της Σιένας.
Ο Ιβ Μπονφουά ήταν συντάκτης του βραχύβιου περιοδικού ' την περίοδο 1966-1972, μαζί με τους Αντρέ ντου Μπουσέ, Λουί Ρενέ ντε Φορέτ, Γκαετάν Πικόν.
Το 1955, με τον σκηνοθέτη Ρότζερ Λιβέ γύρισαν μια ταινία , διάρκειας 17 λεπτών, με τίτλο , για το νόημα του Ευαγγελισμού στη ζωγραφική, που παρουσιάστηκε και βραβεύτηκε στο Γκραν πρι ταινιών μικρού μήκους της Τουρ.
Ο τότε πρόεδρος της Γαλλίας, Φρανσουά Ολλάντ, δήλωσε για τον θάνατό του ότι θα τον θυμούνται για την «ανύψωση της γλώσσας στον υπέρτατο βαθμό ακρίβειας και ομορφιάς».
Ήταν επίσης ένας τρόπος για τον ποιητή να ολοκληρώσει το διάλειμμα του με τον σουρεαλισμό του Αντρέ Μπρετόν, ο οποίος έκανε την έννοια της εικόνας ως ένα από τα σημεία της ποιητικής του:
Εκείνη την εποχή, οι κάτοικοι ήταν συγκεντρωμένοι στη συμβολή των ποταμών Ουάζ και Βιόν, στον τόπο όπου η ρωμαϊκή Οδός του Ιουλίου Καίσαρα, που συνέδεε τη Λουτέτια και το Ροτομάγκους , περνούσε μέσα από μια δασώδη περιοχή.
Οι βαρβαρικές εισβολές και η απειλή των Βίκινγκς ανάγκασαν τους κατοίκους να καταφύγουν στη βραχώδη προεξοχή πάνω στον ποταμό Ουάζ , το οποίο ενίσχυσε την άμυνα της πόλης και επέτρεπε τον έλεγχο της διέλευσης του ποταμού.
Απέκτησε μεγάλη φήμη μέσω της ιμπρεσιονιστικής τέχνης μετά τη μακρά παραμονή του Καμίλ Πισαρό, που την αποτύπωσε σε πολλούς πίνακες που εκτίθενται στα μεγαλύτερα μουσεία του κόσμου.
Το Ποντουάζ είναι η επίσημη πρωτεύουσα του νομού Βαλ-ντ'Ουάζ, αν και στην πραγματικότητα το κτίριο και η διοίκηση της νομαρχίας καθώς και το διοικητικό συμβούλιο, βρίσκονται στη γειτονική κοινότητα Σερζί, μοναδική περίπτωση στην ηπειρωτική Γαλλία, μετά τη συνένωση των δύο κοινοτήτων στη νέα Σερζί-Ποντουάζ.
Η σιδηροδρομική γραμμή του 19ου αιώνα χώρισε την πόλη σε δύο τμήματα, το άνω τμήμα προς τα βόρεια και το δασώδες τμήμα του Σαιν-Μαρτέν στα νότια, από όπου διέρχεται και ο αυτοκινητόδρομος Α15.
Η παλαιότερη ονομασία της πόλης ήταν Μπριβισάρα, όπως αναφέρεται στο Δρομολόγιο του Αντωνίνου στα μέσα του 2ου αιώνα και στη συνέχεια στον χάρτη του Πόιτινγκερ, στα μέσα του 3ου αιώνα, ονομασία προερχόμενη από τους κελτικούς όρους και .
Είναι πρωτεύουσα του νομού Βαλ-ντ'Ουάζ και από τη δεκαετία του 1970 αποτελεί μέρος της νέας πόλης Σερζί-Ποντουάζ μετά την συνένωση των δύο κοινοτήτων.
Στα προάστια, υπάρχουν μικρές γραφικές συνοικίες όπως το Ετανέ ή το Ερμιτάζ, στο οποίο σύχναζαν οι Ιμπρεσιονιστές και διατηρεί σήμερα ατμόσφαιρα χωριού, με τους τεράστιους πολύχρωμους κήπους γύρω από τα αρχοντικά, σε ένα λοφώδες τοπίο.
Το 911, με τη συνθήκη του Σαιν-Κλαιρ-συρ-Επτ, ο Κάρολος ο Απλός, βασιλιάς των Φράγκων, παραχώρησε στον Νορμανδό Ρόλλο τα εδάφη από τον ποταμό Επτ έως τη θάλασσα.
Η κοινότητα Ποντουάζ βρίσκεται στα νότια-κεντρικά του νομού Βαλ-ντ'Ουάζ, στη διοικητική περιοχή Ιλ-ντ-Φρανς, περίπου 28 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Παρισιού.
Κατά τη διάρκεια της μουσουλμανικής εποχής, η πόλη είναι η έδρα του Κοτσέιλα, ο οποίος διοικεί την περιοχή Αβερμπά ενώ είχε επίσης εξουσία στους Σαουί και Ζενάτα.
Και μετά από αυτή τη διαμάχη, η πόλη βρέθηκε υπό τον έλεγχο των Ομεϋαδών και ο Κοτσέιλα άλλαξε έδρα της και όρισε το Καϊρουάν ως πρωτεύουσα των Βερβερών δηλώνοντας ότι ανήκει στη χριστιανική κοινότητα και επιθυμεί να εξεγερθεί εναντίον της μουσουλμανικής αρχής.
Μετά τον θάνατο του διοικητή , η Καχένα, η οποία έγινε βασίλισσα των Αουρές, εξεγέρθηκε εναντίον των Αράβων και διέταξε τη συνομοσπονδία των Ταχούντα να δολοφονήσει τον Οκμπά ιμπν Ναφί στα περίχωρα της πόλης κάτι που έγινε με επιτυχία.
Μόλις απομακρύνθηκαν οι εκπρόσωποι των αραβικών και των βερβερικών δυνάμεων, μια νέα εποχή ξεκίνησε με την περίοδο διακυβέρνησης του Ταρίκ ιμπν Ζιγιάντ και η πόλη έγινε συνδετήριο σημείο μεταξύ της ερήμου και πόλεων όπως οι Καϊρουάν, Τλεμσέν, Κωνσταντίνη, Μπετζάγια, Φεζ ή Κόρδοβα .
Οι υψηλές θερμοκρασίες κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού μπορούν να προκαλέσουν έντονες καταιγίδες στο τέλος του καλοκαιριού και συνήθως λαμβάνουν χώρα τον Σεπτέμβριο, όταν η υγρασία του αέρα γίνεται πολύ υψηλότερη από τον ετήσιο μέσο όρο του 41%.
Ο μήνας με την υψηλότερη υγρασία στη Μπίσκρα είναι ο Δεκέμβριος με υγρασία που φτάνει το 59%, ενώ ο Ιούλιος είναι ο λιγότερο υγρός μήνας, με μόλις 27%.
Εκτός από τις βροχοπτώσεις ή την υγρασία, οι αμμοθύελλες εμφανίζονται αρκετές φορές τον μήνα και ακόμη να λάβουν τη μορφή χαμπούμπ, γεγονός που μπορεί να μηδενίσει την ορατότητα.
Το καλοκαίρι, η ανώτερη θερμοκρασία είναι από τις υψηλότερες στη χώρα με θερμοκρασίες που μπορούν να ξεπεράσουν τους 48 . Ο πιο θερμός μήνας είναι ο Ιούλιος με μέγιστη θερμοκρασία περίπου 42 . Κατά μέσο όρο, η πόλη έχει περίπου 92 ημέρες κατά τη διάρκεια των οποίων η θερμοκρασία είναι ίση ή μεγαλύτερη από 38 και περίπου 20 ημέρες πάνω από 43 . Οι θερμοκρασίες γενικά αρχίζουν να προσεγγίζουν ή και να υπερβαίνουν τους 35 από τον Απρίλιο.
Το πιο πιθανό είναι ότι η Βεσκέρα, προέρχεται από το βερβερικό ρήμα ή , το οποίο στα Τουαρέγκ σημαίνει «τοποθεσία βάσης», «πάει καλά» ή στα καβυλιακά «κατά μέσο όρο», «μάλλον καλή», «κάνει» ή προέρχεται από τη λέξη των βερβερικών του κεντρικού Μαρόκου που σημαίνει «μικρή πεδιάδα» ή «μικρή επίπεδη γη».
Το τοπωνύμιο «Μπίσκρα» προέρχεται από το όνομα της ρωμαϊκής πόλης Βεσκέρα, το οποίο σύμφωνα με μια πρώτη υπόθεση δεν επιβεβαιώνει την παρουσία των Καρχηδονίων στην περιοχή και σύμφωνα με μια δεύτερη υπόθεση είναι λατινικής προέλευσης, και σημαίνει «σταθμός».
Στον 12ο αιώνα, οι Χιλαλιανοί εγκαταστάθηκαν στη Μπίσκρα και συνέβαλαν στην αραβοποίηση των γηγενών που δεν είχαν βιώσει το πρώτο κύμα αραβοποίησης κατά τη διάρκεια της Ομεϋαδών.
Έπειτα από τον δι' αντιπροσώπου γάμο τους τον Ιούλιο του 1687 στη Χαϊδελβέργη, η Μαρία Σοφία άφησε τη Γερμανία τον Αύγουστο και ταξίδευσε κατά μήκος του Ρήνου.
Ο Λουδοβίκος ΙΔ δυσαρεστήθηκε πολύ, που ο Πέτρος Β αποφάσισε να νυμφευτεί την κόρη του εκλέκτορα του Παλατινάτου και όχι μία Γαλλίδα πριγκίπισσα, όπως ήλπιζε.
Το 1676 η αδελφή της Μαρίας Σοφίας, η Ελεονώρα Μαγδαληνή παντρεύτηκε τον Λεοπόλδο Α της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, καθώς η οικογένειά της είχε τη φήμη πολύτεκνων γυναικών · ο Λεοπόλδος Α είχε κάνει πιο πριν δύο γάμους, χωρίς όμως απογόνους.
Όμοια κατάσταση υπήρχε και στην Πορτογαλία: ο Πέτρος Β είχε μόνο ένα τέκνο, την Ισαβέλλα Λουίζα, που όμως ήταν ασθενική και την απέφευγαν οι Ευρωπαίοι ηγεμόνες.
Όταν το 1683 απεβίωσε η σύζυγός του, ο Πέτρος έστειλε τον πρεσβευτή του Μανουέλ ντα Σίλβα στη Χαϊδελβέργη για να ζητήσει το χέρι της Μαρίας Σοφίας, με την ενθάρρυνση της Ελεονώρας Μαγδαληνής.
Ήταν η δεύτερη κόρη του Φιλίππου Γουλιέλμου του Παλατινάτου-Νόιμπουργκ και της Ελισάβετ Αμαλίας, κόρης του Γεωργίου Β της Έσσης-Ντάρμστατ.
Έργα του έχουν βραβευτεί και έχουν παρουσιαστεί σε αρκετά διεθνή φεστιβάλ, καθώς επίσης σε Πανεπιστήμια, Πολιτιστικά Ιδρύματα και Μουσεία, στην Ευρώπη και την Αμερική.
Ο τίτλος "Βασιλιάς των Φράγκων" διατηρήθηκε μέχρι τα τέλη του 11ου αιώνα, κατόπιν μετατράπηκε σε "Βασιλιάς της Γαλλίας" με μία άλλη μορφή μοναρχίας όπου ο βασιλιάς ήταν ηγέτης του λαού σε καθορισμένη περιοχή.
Το χρονοδιάγραμμα των Φράγκων βασιλέων είναι δύσκολο να ανιχνευτεί, σύμφωνα με τα παλιά Γερμανικά έθιμα το βασίλειο κερματιζόταν με τον θάνατο του βασιλιά, ενωνόταν αργότερα με γαμήλια συμμαχία ή συνθήκη ή κατάκτηση.
Η Φραγκία χωρίστηκε στη Δυτική Φραγκία το μετέπειτα Βασίλειο της Γαλλίας, στην Ανατολική Φραγκία το μετέπειτα Βασίλειο της Γερμανίας και στη Μέση Φραγκία τη μετέπειτα Λοθαριγγία που επέζησε λίγο και διανεμήθηκε.
Οι Σάλιοι Μεροβίγγειοι διακρίθηκαν από τους υπόλοιπους Φράγκους, κατέκτησαν τη Ρωμαϊκή Γαλατία και στη συνέχεια το Βασίλειο των Βησιγότθων .
Οι Καρολίδες ξεκίνησαν τη σταδιοδρομία αρχικά σαν Μαγιόδρομοι στα ανάκτορα των Μεροβίγγειων βασιλέων, αρχικά στην Αυστρασία, κατόπιν στη Νευστρία και τη Βουργουνδία.
Ο Πεπίνος του Χέρσταλ πήρε τον τίτλο "Δούκας και Πρίγκιπας των Φράγκων" μετά την κατάκτηση της Νευστρίας στη "μάχη του Τερτρύ" , σύμφωνα με μερικούς χρονικογράφους ήταν η αρχή της βασιλείας του.
Τον Μάρτιο του 752 ο Πιπίνος ο Βραχύς έγινε επίσημα βασιλιάς των Φράγκων και το αξίωμα του Μαγιόδρομου εξαφανίστηκε, οι Καρολίδες εκτόπισαν τους Μεροβίγγιους σαν βασιλική δυναστεία.
Ο Κλόβις Α ένωσε όλα τα μικρότερα Φραγκικά βασίλεια και τη Ρωμαϊκή Γαλατία υπό την κυριαρχία του, κατέκτησε την περιοχή της Σουασόν από τον Ρωμαίο στρατηγό Συάγριο και το Βασίλειο των Βησιγότθων της Τουλούζης.
Μετέφερε την πρωτεύουσα στο Παρίσι με τη Σουασόν, τη Ρενς, τη Μετς και την Ορλεάνη σαν τόπους κατοικίας του, όταν πέθανε μοίρασε το βασίλειο στους γιους του.
Ο Θευδέριχος Γ αναγνωρίστηκε σαν "Βασιλιάς όλων των Φράγκων", το Βασίλειο των Φράγκων ενώθηκε άλλη μία φορά σε μία ενιαία οντότητα αλλά θα διατηρηθεί πολύ λίγο.
Σταρ Τρεκ: Η Πρώτη Επαφή είναι μια αμερικανική ταινία επιστημονικής φαντασίας και δράσης του 1996 σε σκηνοθεσία του Τζόναθαν Φρεϊκς και βασίζεται στην τηλεοπτική σειρά Σταρ Τρεκ: Η Επόμενη Γενιά.
Στην ταινία αυτήν ο κάπταιν Ζαν-Λουκ Πικάρντ και το πλήρωμα του ταξιδεύουν πίσω στον χρόνο, από τον 24ο αιώνα στα μέσα του 21ου αιώνα, για να σταματήσουν τους Μποργκ, μια ρομποτική φυλή που προσπάθει να κατακτήσει την Γη αλλάζοντας το παρελθόν της.
Στο τέλος, οι Μποργκ καταφέρνουν να εισέλθουν στο και να προκαλέσουν καταστροφή, αλλά ο Πικάρντ και η ομάδα του καταφέρνουν να αποτρέψουν την αλλαγή της ιστορίας και να σταματήσουν τους Μποργκ μια για πάντα.