polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Πρόκειται για τον εσωτερικό διάλογο ενός ανθρώπου που πιστεύει ότι έχει δύο φύσεις: μία υψηλή, την πνευματική φύση του ανθρώπου, και μία υποδεέστερη και κτηνώδη, έναν «λύκο της στέπας».
Αυτός ο άνθρωπος είναι μπλεγμένος σε έναν ανεπίλυτο αγώνα, ποτέ ικανοποιημένος από μία μοναδική φύση εφόσον δεν του επιτρέπει να δει πέρα από αυτήν την αυτοδημιούργητη επινόηση.
Το φυλλάδιο δίνει μια εξήγηση για την πολύπλευρη και απροσδιόριστη υπόσταση της κάθε ανθρώπινης ψυχής, αλλά ο Χάρι αδυνατεί ή είναι απρόθυμος να το αναγνωρίσει.
Ο Χάρι Χάλερ είναι ένας παράξενος και μοναχικός μεσήλικας άντρας που ζει για κάποιο χρονικό διάστημα σε μια πανσιόν ως οικότροφος από την οποία και χάνεται ξαφνικά μια μέρα χωρίς να εξηγήσει τίποτα σε κανέναν και χωρίς να γίνει γνωστός ο προορισμός του.
Το μόνο που αφήνει πίσω του είναι κάτι χειρόγραφα - σημειώσεις για τον εαυτό του, τη ζωή του, τις σκέψεις του, - αφιερωμένα στον άνθρωπο που του έκανε παρέα για όσο καιρό έμεινε στην πόλη , τον ανιψιό της σπιτονοικοκυράς του, με την παρατήρηση ότι μπορούσε να τα κάνει ότι ήθελε.
Εκείνος τότε, βρίσκοντας το υλικό, ενδιαφέρον, πρόσθεσε έναν πρόλογο -που είναι και η αρχή του βιβλίου - με τις εντυπώσεις του από αυτόν τον άνθρωπο, τον Λύκο της στέπας, όπως τον ονομάζει, και το εξέδωσε με τον τίτλο «Γραπτά του Χάρι Χάλερ ».
Προσπαθώντας να αναβάλει την επιστροφή στο σπίτι του, όπου φοβάται ότι μόνο σκέψεις αυτοκτονίας θα τον περιμένουν, ο Χάρι περιπλανάται άσκοπα γύρω από την πόλη για το μεγαλύτερο μέρος της νύχτας, όταν τελικά σταματά για να ξεκουραστεί στο κέντρο χορού που τον έστειλε ο άνθρωπος νωρίτερα.
Μιλάνε πολύ και η Ερμίνα εκ περιτροπής χλευάζει την αυτολύπηση του Χάρι και ενδίδει στις εξηγήσεις του σχετικά με τις απόψεις του για τη ζωή προς μεγάλη ανακούφισή του.
Η Ερμίνα υπόσχεται ότι θα ξανασυναντηθούν δίνοντας στον Χάρι ένα λόγο για να ζήσει (ή τουλάχιστον μία σημαντική δικαιολογία για να συνεχίσει τη ζωή) τον οποίο ενστερνίζεται ενθουσιωδώς.
Όταν επιστρέφει από την κηδεία, ο Χάρι συναντά έναν πρώην ακαδημαϊκό φίλο με τον οποίο είχε συζητήσει πολλάκις για την μυθολογία της Ανατολής και που προσκαλεί τον Χάρι στο σπίτι του.
Με τη σειρά του ο Χάρι προσβάλλει τον άνθρωπο και τη γυναίκα του κριτικάροντας μία προτομή του Γκαίτε της συζύγου του, την οποία χαρακτηρίζει ως βαθιά συναισθηματική και προσβλητική για την αληθινή λαμπρότητα του Γκαίτε.
Η προκύπτουσα αίσθηση απομόνωσης και αδυναμίας για σύναψη μακροχρόνιων επαφών με τον έξω κόσμο τον οδήγησε σε αυξανόμενη απελπισία και του επανέφερε τις σκέψεις αυτοκτονίας.
Η ιστορία σε μεγάλο βαθμό αντικατοπτρίζει μια βαθιά κρίση στον πνευματικό κόσμο του Έσσε κατά την δεκαετία του 1920 ενώ απεικονίζει αξιομνημόνευτα τη διττή υπόσταση του πρωταγωνιστή που διχάζεται μεταξύ της ανθρωπότητας και μίας κτηνώδους, σαν του λύκου, επιθετικότητας, εναντίωσης και ματαίωσης.
Η πρώτη αγγλική έκδοση κυκλοφόρησε το 1929 από τον Μάρτιν Σέκερ στο Ηνωμένο Βασίλειο, και από την Εταιρεία του Χένρι Κολτ στις Ηνωμένες Πολιτείες, μετάφρασης του Μπάσιλ Κράιτον.
Βόρεια είναι ο ναός του Ηρακλή Νικηφόρου, στη μέση ο κυκλικός Ναός του Πορτούνους και νότια η εκκλησία Σάντα Μαρία ιν Κοσμεντίν, στην κρύπτη της οποίας μία βάση από τόφφο θεωρείται ο Μεγάλος Βωμός του Ηρακλή.
Η περιοχή ήταν και θρησκευτικό κέντρο, καθώς εκεί ήταν ο κυκλικός ναός του Νικητήριου Ηρακλή, ο ναός του Πορτούνους και ο ογκώδης Μεγάλος Βωμός του Ηρακλή του 6ου ή 5ου αι.
Σε κάθε μια από τις οκτώ γωνίες της οκταγωνικής πλατείας υπάρχει ένα άγαλμα πάνω σε κολοσσιαίο βάθρο, που το καθένα αντιπροσωπεύει μια γαλλική πόλη: Μπρεστ, Ρουέν, Λυών, Μασσαλία, Μπορντώ, Νάντη, Λιλ και Στρασβούργο.
Μετά τον ατυχή Γαλλο-Πρωσικό πόλεμο του 1870-1871, όταν η Γερμανία κατέλαβε την Αλσατία και τη Λωρραίνη, το άγαλμα του Στρασβούργου καλύπτονταν με μαύρα πέπλα σε επίσημες περιστάσεις και ήταν συχνά διακοσμημένο με στεφάνια.
Το δυτικό κτίριο αγοράστηκε από τον κόμη ντε Κριγιόν, η οικογένειά του οποίου κατοικούσε εκεί μέχρι το 1907, οπότε και εξαγοράστηκε από μεγάλη ξενοδοχειακή εταιρεία.
Μέσα στους κήπους και συνορεύοντας με την πλατεία υπάρχουν δύο κτήρια που κατασκεύασε ο Ναπολέων Γ: Η Εθνική Πινακοθήκη του Ζε ντε Πομ, που χτίστηκε το 1851 σαν κλειστό γήπεδο τένις και αργότερα και μέχρι σήμερα χρησιμοποιείται ως εκθεσιακός χώρος έργων τέχνης και ένα θερμοκήπιο, σήμερα Μουσείο της Ορανζερί, όπου εκτίθενται κυρίως έργα του ιμπρεσιονισμού.
Άλλα σημαντικά πρόσωπα που καρατομήθηκαν στην πλατεία, μπροστά στα πλήθη, ήταν η βασίλισσα Μαρία Αντουανέτα, η πριγκίπισσα Ελισάβετ της Γαλλίας, η Σαρλότ Κορντέ, η Μαντάμ ντυ Μπαρύ, ο Αντουάν Λωράν Λαβουαζιέ η Ολυμπία ντε Γκουζ αλλά και επαναστάτες αρχηγοί, όπως ο Ζωρζ Νταντόν, ο Καμίγ Ντεμουλέν, οι Γιρονδίνοι και ο Ροβεσπιέρος.
Η πλατεία διαμορφώθηκε από τον αρχιτέκτονα Ανζ-Ζακ Γκαμπριέλ το 1755 με σχήμα οκτάγωνο που περιβάλλονταν από τάφρο μεταξύ των Ηλυσίων Πεδίων στα δυτικά και του κήπου του Κεραμεικού στα ανατολικά.
Η νέα επαναστατική κυβέρνηση εγκατέστησε μια γκιλοτίνα στην πλατεία και εδώ εκτελέστηκε ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΣΤ στις 21 Ιανουαρίου 1793.
Στα νότια της πλατείας βρίσκεται ο ποταμός Σηκουάνας, που τον διασχίζει η γέφυρα Κονκόρντ, κατασκευασμένη από τον Ζαν-Ροντόλφ Περονέ μεταξύ 1787-1790.
Κτίστηκε το διάστημα 1395-1406 στα ερείπια της εκκλησίας της Σάντα Μαρία ντι Κάπο Μπόβε για τον Φραγκίσκο Α Γκοντζάγκα δούκα της Μάντοβας, σε σχέδια του Μπαρτολίνο ντα Νοβάρα.
Ο εγγονός του Λουδοβίκος Γ Γκοντζάγκα παραχώρησε τα δωμάτιά του στην Παλαιά Αυλή (άλλο τμήμα του συγκροτήματος του δουκικού Ανακτόρου της πόλης) στον πάπα Πίο Β για το Συνέδριο της Μάντοβας .
Ο οικοδόμημα ήταν η κύρια κατοικία των Έστε για έναν αιώνα, ώσπου ο Γουλιέλμος Γκοντζάγκα μετακόμισε τα διαμερίσματά του στην ανακαινισμένη Παλαιά Αυλή.
Η Μάντοβα έγινε μέρος της Αυστριακής αυτοκρατορίας το 1814 και το 1815 ήταν φυλακή υψίστης ασφαλείας για τους πολιτικούς αντιπάλους της, όπως οι μάρτυρες Μπελφιόρε από το 1852 και μετά.
Είναι μέρος τού συγκροτήματος τού δουκικού Ανακτόρου της Μάντοβας και στον βορειοανατολικό πύργο του υπάρχει το Δωμάτιο των Συζύγων, διάσημο για τις νωπογραφίες του Αντρέα Μαντένια.
Το πρώτο αφορούσε την υπόθεση του Φλόιντ Κόλινς, ο οποίος το 1925 παγιδεύτηκε μέσα σε μια υπόγεια σπηλιά στο Κεντάκι, μετά από μια κατολίσθηση.
Μια εφημερίδα του Λούισβιλ, η , έστειλε τον ρεπόρτερ της Γουίλιαμ Μπερκ Μίλερ στο σημείο της κατολίσθησης και η καταγραφή των γεγονότων από τον Μίλερ κατέστησε το τραγικό αυτό επεισόδιο σε υπόθεση εθνικού ενδιαφέροντος.
Ο Τσακ Τέιτουμ , ένας δημοσιογράφος, ο οποίος έχει απολυθεί από 7 μεγάλα ειδησιογραφικά γραφεία λόγω κακής συμπεριφοράς καταλήγει να δουλεύει συντάκτης σε εφημερίδα του Νέου Μεξικού.
Όταν του αναθέτουν ρεπορτάζ για το κυνήγι των κροταλιών που λαμβάνει χώρα στην περιοχή, ο Τσακ ανακαλύπτει ότι ένας άνδρας έχει παγιδευτεί σε μια παλιά ινδιάνικη κατοικία .
Οι κριτικές της ταινίας του Γουάιλντερ ήταν ανάμεικτες μετά την πρεμιέρα της, με την εφημερίδα να υποστηρίζει ότι το σενάριο του σκηνοθέτη αποτελεί κόλαφο για δυο από τους πιο ευυπόληπτους θεσμούς των Η.
Ο Μπόσλεϊ Κράουδερ των υποστήριξε ότι η ταινία διαστρεβλώνει το λειτούργημα της δημοσιογραφίας και ότι η πλοκή δεν είναι σωστά δομημένη με αποτέλεσμα να φαίνεται γκροτέσκα.
Πρωταγωνιστής της ταινίας είναι ο Κερκ Ντάγκλας στο ρόλο ενός κυνικού και αδίστακτου δημοσιογράφου, ο οποίος χωρίς κανένα ηθικό φραγμό προσπαθεί χρησιμοποιώντας θεμιτά και αθέμιτα μέσα να ανέλθει κερδίζοντας μια θέση σε μια από τις μεγάλες εφημερίδες.
Η ταινία σηματοδοτεί μια σειρά από πρωτιές για τον Μπίλι Γουάιλντερ, εφόσον ήταν η πρώτη φορά που πληρούσε χρέη σεναριογράφου, παραγωγού και σκηνοθέτη, η πρώτη μετά το καλλιτεχνικό του διαζύγιο με τον πρώην συνεργάτη του Τσαρλς Μπράκετ, με τον οποίο είχε συνεργαστεί για τη συγγραφή των σεναρίων των ταινιών Το Χαμένο Σαββατοκύριακο και Η Λεωφόρος της Δύσης , ήταν επίσης η πρώτη του ταινία που δεν έλαβε την εύνοια των κριτικών, ούτε εμπορική απήχηση.
Τα εξωτερικά γυρίσματα της ταινίας έγιναν έξω από το Γκάλαπ της Καλιφόρνια, όπου στήθηκε ένα από τα μεγαλύτερα σετ της περιόδου, ενώ οι σκηνές που απεικονίζουν το εσωτερικό της σπηλιάς γυρίστηκαν στα στούντιο της .
Χωρίς να λάβει την έγκριση του Γουάιλντερ, ένας από τους παραγωγούς της εταιρίας , άλλαξε τον τίτλο της ταινίας σε , μερικές ημέρες μετά την πρεμιέρα της στις κινηματογραφικές αίθουσες κι αφού η ταινία δεν είχε την αναμενόμενη υποδοχή.
Μετά την προβολή της ταινίας, ο σεναριογράφος Βίκτορ Ντέσνι, μήνυσε για λογοκλοπή, εφόσον η αρχική ιδέα για τη δημιουργία μιας ταινίας σχετική με την υπόθεση του Κόλινς ήταν δική του κι ότι ο ίδιος την είχε εκμυστηρευτεί στη γραμματέα του Γουάιλντερ.
Όταν η επόμενη ταινία του Γουάιλντερ Ο καταδότης του θαλάμου 17 έκανε εμπορική επιτυχία η αρνήθηκε να δώσει μερίδιο από τα έσοδα στον σκηνοθέτη, υποστηρίζοντας ότι αυτά τα κέρδη επρόκειτο να καλύψουν τη ζημία που προκλήθηκε από την προηγούμενή του ταινία.
Στο αρχικό σενάριο, ο Τσακ Τείτουμ συνωμοτεί με τον σερίφη της περιοχής, ώστε ο εγκλωβισμένος άνδρας να μείνει στη σπηλιά για περισσότερες ημέρες, κάτι που προκάλεσε την αντίδραση του Γραφείου Λογοκρισίας του γερουσιαστή Χέιζ.
Η Ιουλία ανέθρεψε τους γιους της και ο Πλούταρχος αναφέρει, πως ήταν μία από τις πιο ευγενείς και αξιοθαύμαστες γυναίκες της εποχής της, αν και άλλες πηγές είναι λιγότερο κολακευτικές γι' αυτήν.
Αντωνίου ο πατέρας, Κρητικός αποκαλούμενος, δεν ήταν διακεκριμένος στα πολιτικά άνδρας, ούτε σπουδαίος, αλλά ήταν καλοκάγαθος και χρηστός άνδρας και έδινε ελεύθερα,
Μετά αναζητιόταν ο σκύφος και δεν βρισκόταν στους υπηρέτες· όταν έπειτα είδε τη γυναίκα του να δυσκολεύεται και να θέλει να εξετάσει τον καθένα χωριστά, ομολόγησε και ζήτησε να έχει συγγνώμη.
κατά τη διάρκεια της Β Τριανδρίας: "Οι οπαδοί του γιου της Αντωνίου ζητούσαν τον Λεύκιο Ιούλιο Καίσαρα και εκείνος διωκόμενος, κατέφυγε προς την αδελφή του . Αυτή, όταν οι σφαγείς έφθασαν στο σπίτι της και ήθελαν με τη βία να εισέλθουν στο δωμάτιό της, στάθηκε στη θύρα και απλώνοντας τα χέρια της, εβόησε πολλές φορές: "δεν θα σκοτώσετε τον Λεύκιο Καίσαρα, πριν πρώτα εμένα σκοτώσετε, 6.
Ο Ιούλιος Καίσαρας, αν και αποστρεφόταν τον άνδρα της και γενικά είχε χαμηλή γνώμη για τις ικανότητες των τέκνων της, υποχρεώθηκε λόγω της συγγένειας να προωθήσει τις πολιτικές σταδιοδρομίες των τριών γιων της.
Όταν ανέλαβε την εξουσία, ο Καρμάλ υποσχέθηκε τον τερματισμό των εκτελέσεων, την εγκαθίδρυση δημοκρατικών θεσμών και ελεύθερων εκλογών, τη δημιουργία συντάγματος και τη νομιμοποίηση εναλλακτικών πολιτικών κομμάτων.
Οι τρεις σημαντικότερες δεσμεύσεις του Καρμάλ ήταν η γενική αμνηστία των κρατουμένων, η δημοσίευση των Θεμελιωδών Αρχών της Λαϊκής Δημοκρατίας του Αφγανιστάν και η υιοθέτηση μιας νέας σημαίας που περιείχε τα παραδοσιακά χρώματα, μαύρο, κόκκινο και πράσινο .
Ενώ το γεγονός χαιρετίστηκε με ενθουσιασμό από μερικούς, πολλοί άλλοι το περιφρόνησαν, αφού οι αγαπημένοι ή συνεργάτες τους είχαν πεθάνει κατά τη διάρκεια προηγούμενων εκκαθαρίσεων.
Ο Αμίν σχεδίαζε να εισαγάγει μια γενική αμνηστία την 1η Ιανουαρίου 1980, για να συμπέσει με τη 16η επέτειο ίδρυσης του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος.
Οι Σοβιετικοί διαμαρτυρήθηκαν και ο Καρμάλ αποκρίθηκε: «Εφόσον κρατάτε τα χέρια μου δεμένα και δε με αφήνετε να ασχοληθώ με τη συνιστώσα Χαλκ, δε θα υπάρξει ενότητα στο Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα και η κυβέρνηση δεν μπορεί να ισχυροποιηθεί … Μας βασάνισαν και μας σκότωσαν. Μας μισούν ακόμα! Είναι εχθροί του κόμματος…» Η κόρη του Αμίν μαζί με το βρέφος της φυλακίστηκαν για δώδεκα χρόνια, μέχρις ότου ο Μοχαμάντ Νατζιμπουλάχ, τότε ηγέτης του ΛΔΚΑ, την απελευθέρωσε.
Η συνιστώσα Χαλκ απομακρύνθηκε από την εξουσία και μόνο οι τεχνοκράτες, οπορτουνιστές και άτομα που εμπιστευόταν οι Σοβιετικοί διορίστηκαν στις υψηλότερες κυβερνητικές θέσεις.
Εκτός από τις αλλαγές στην κυβέρνηση, τα μέλη του Παρτσάμ κατείχαν ισχυρή πλειοψηφία στο στην Κεντρική Επιτροπή του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος.
Ο Καρμάλ επέκρινε την εφημερίδα επειδή ήταν υπερβολικά κομμουνιστική και πίστευε ότι η διοίκησή της θα έπρεπε να είχε αποκρύψει τον μαρξιστικό προσανατολισμό της αντί να τον προωθεί.
Ο Καρμάλ και η μισή Κεντρική Επιτροπή του κόμματος εγκατέλειψαν το κόμμα για την ίδρυση ενός Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος υπό την ηγεσία του Παρτσάμ.
Επίσημα, η διάσπαση προκλήθηκε από ιδεολογικές διαφορές, αλλά το κόμμα ίσως διαχωρίστηκε εξαιτίας των διαφορετικών μορφών ηγεσίας και σχεδίων του Ταρακί έναντι του Καρμάλ.
Τα μέλη του Χαλκ κατηγόρησαν αυτά του Παρτσάμ ότι είχαν σχέση με τη μοναρχία και γι' αυτό αναφερόταν στο Παρτσάμ ως «Βασιλικό Κομμουνιστικό Κόμμα».
Στις 27 Ιουνίου, τρεις μήνες μετά την Εξέγερση του Σάουρ, ο Αμίν απέφυγε τα μέλη του Παρτσάμ σε συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής δίνοντας στα μέλη του Χαλκ το αποκλειστικό δικαίωμα να διαμορφώνουν και να αποφασίζουν την πολιτική.
Οι εργασίες για τις Θεμελιώδεις Αρχές άρχισαν υπό τον Αμίν: εξασφάλιζαν δημοκρατικά δικαιώματα όπως η ελευθερία του λόγου, το δικαίωμα στην ασφάλεια και τη ζωή, το δικαίωμα στον ειρηνικό συνεταιρισμό, το δικαίωμα έκφρασης και το δικαίωμα «κανένας να μην κατηγορείται για εγκλήματα, αλλά σύμφωνα με τις διατάξεις του νόμου» και ότι ο κατηγορούμενος είχε δικαίωμα σε δίκαιη δίκη.
Οι Θεμελιώδεις Αρχές ανέφεραν ότι το κράτος είχε το δικαίωμα να αλλάξει την οικονομία του Αφγανιστάν από μια οικονομία όπου ο άνθρωπος ήταν αντικείμενο εκμετάλλευσης σε μια οικονομία όπου ο άνθρωπος ήταν ελεύθερος.
Ο Ταρακί ορίστηκε Επικεφαλής του Προεδρείου του Επαναστατικού Συμβουλίου και Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου, διατηρώντας τη θέση του Γενικού Γραμματέα του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος.
Ο Καρμάλ έγινε Αναπληρωτής Επικεφαλής του Επαναστατικού Συμβουλίου ενώ ο Αμίν έγινε Υπουργός Εξωτερικών και Αναπληρωτής Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου.
Ο διορισμός του Αμίν, του Καρμάλ και του Βαταντζάρ οδήγησε σε τριχοτόμηση του Υπουργικού Συμβουλίου: τα μέλη του Χαλκ ήταν υπόλογοι στον Αμίν, ο Καρμάλ καθοδήγησε τους πολιτικούς του Παρτσάμ, ενώ και οι στρατιωτικοί ήταν υπόλογοι στον Βαταντζάρ .
Η πρώτη σύγκρουση προέκυψε όταν τα μέλη του Χαλκ ήθελαν να αποδώσουν την ιδιότητα μέλους της Κεντρικής Επιτροπής του ΛΔΚΑ σε στρατιωτικούς που είχαν συμμετάσχει στην Εξέγερση του Σαούρ.
Φοίτησε στο Λύκειο Νετζάτ, μια γερμανόφωνη σχολή αποφοιτώντας από αυτή το 1948 και υπέβαλε αίτηση να εισαχθεί στη Σχολή Νομικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου της Καμπούλ.
Το 1953 ο Καρμάλ συνελήφθη λόγω των δραστηριοτήτων του ως μέλους της Φοιτητικής Ένωσης, αλλά απελευθερώθηκε τρία χρόνια αργότερα, το 1956 με αμνηστία που του χορηγήθηκε από τον Μοχάμεντ Νταούντ Χαν.
Ο Καρμάλ αποφοίτησε από το Κολλέγιο Νομικών και Πολιτικών Επιστημών το 1960 και το 1961 εργάστηκε ως υπάλληλος στο Τμήμα Σύνταξης και Μετάφρασης του Υπουργείου Παιδείας.
Ο πατέρας του τον απείλησε εξαιτίας των αριστερών του απόψεων μιας και Καρμάλ ενεπλάκη σε πολλές ακολασίες, οι οποίες ήταν αμφιλεγόμενες στη συντηρητική αφγανική κοινωνία.
Ο Μοχάμεντ Νταούντ Χαν, σε συνεργασία με τη συνιστώσα του Παρτσάμ και τους ριζοσπάστες στρατιωτικούς, ανέτρεψε τη μοναρχία και ίδρυσε την Αφγανική Δημοκρατία το 1973.
Μετά την ανάληψη της εξουσίας από τον Νταούντ, ένα τηλεγράφημα της αμερικανικής πρεσβείας ανέφερε ότι η νέα κυβέρνηση είχε δημιουργήσει μια Κεντρική Επιτροπή σοβιετικού τύπου, στην οποία είχαν δοθεί ηγετικές θέσεις στους Καρμάλ και Μιρ Ακμπάρ Χαϊμπέρ.
Ο Χασάν Σαρκ έγινε αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, ο στρατηγός Φαΐζ Μοχαμάντ έγινε Υπουργός Εσωτερικών και ο Νεματουλάχ Παζβάκ έγινε Υπουργός Παιδείας.
Όντας φυλακισμένος από το 1953 έως το 1956, ο Καρμάλ συναντήθηκε με τον συγκρατούμενό του Μιρ Ακμπάρ Χαϊμπέρ, ο οποίος εισήγαγε τον Καρμάλ στον μαρξισμό.
Ο Καρμάλ άλλαξε το όνομά του από Σουλτάν Χουσεΐν σε Μπαμπράκ Καρμάλ, που σημαίνει «Σύντροφος των Εργατών» στα παστού, για να ξεχωρίσει από το αστικό του υπόβαθρο.
Όταν εισήχθη το Προσωρινό Σύνταγμα του Αφγανιστάν του 1964, το οποίο νομιμοποίησε την ίδρυση νέων πολιτικών οντοτήτων, αρκετοί εξέχοντες μαρξιστές συμφώνησαν να ιδρύσουν ένα κομμουνιστικό πολιτικό κόμμα.
Ο Μπαμπράκ Καρμάλ (νταρί/παστού: , γεννημένος ως Σουλτάν Χουσεΐν, 6 Ιανουαρίου 1929 – 1 ή 3 Δεκεμβρίου 1996) ήταν Αφγανός πολιτικός που ορίστηκε πρόεδρος του Αφγανιστάν από τη Σοβιετική Ένωση μετά την εισβολή της το 1979.
Όταν ιδρύθηκε το Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα του Αφγανιστάν , ο Καρμάλ έγινε ένα από τα κορυφαία μέλη του, έχοντας προσχωρήσει στον μαρξισμό μέσω του Μιρ Ακμπάρ Χαϊμπέρ κατά τη διάρκεια της φυλάκισής του για δραστηριότητες που θεωρούνταν εξαιρετικά ριζοσπαστικές από την κυβέρνηση.
Αυτό με τη σειρά του οδήγησε στην αναμόρφωση του ΛΔΚΑ το 1977 και ο Καρμάλ διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην Εξέγερση του Σαούρ του 1978 όταν το ΛΔΚΑ ανέλαβε την εξουσία, αν και στα επόμενα χρόνια την καταδίκασε.
Ο Καρμάλ γεννήθηκε ως Σουλτάν Χουσεΐν στις 6 Ιανουαρίου 1929 και ήταν γιος του Μουχαμάντ Χουσεΐν Χασέμ, ενός υποστράτηγου του αφγανικού στρατού και πρώην κυβερνήτη της επαρχίας Πακτιά, και ήταν το δεύτερο από τα πέντε αδέλφια.
Το εθνοτικό του υπόβαθρο αμφισβητείται, μιας και μερικοί ισχυρίζονται ότι ήταν Τατζίκος που παρουσιαζόταν ως Γκιλτζί Παστούν, και άλλοι ισχυρίζονται ότι καταγόταν από Ινδουιστές από το Κασμίρ.
Το 1986, ο Καρμάλ ανακοίνωσε ότι αυτός και ο αδελφός του Μαχμούντ Μπαργιαλάι ήταν Παστούν, επειδή η μητέρα τους καταγόταν από τον κλάδο Μουλαχέλ των Παστούν.
Η κατηγορία ότι είχε ινδική μουσουλμανική καταγωγή προέρχεται από το γεγονός ότι το όνομα του, Σουλτάν Χουσεΐν, είναι ένα συνηθισμένο ινδικό μουσουλμανικό όνομα.
Ο Καρμάλ ορίστηκε Αναπληρωτής Πρόεδρος του Επαναστατικού Συμβουλίου, μία θέση ισόβαθμη με αυτή του αντιπροέδρου της χώρας, στην κομμουνιστική κυβέρνηση.
Τον Ιούνιο του 1978, μια συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής του ΛΔΚΑ ψήφισε υπέρ του να δοθεί στη συνιστώσα Χαλκ ο αποκλειστικός έλεγχος της πολιτικής του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος.
Την απόφαση αυτή ακολούθησε ένα αποτυχημένο πραξικόπημα του Παρτσάμ, μετά το οποίο ο Χαφιζουλάχ Αμίν, μέλος του Χαλκ, ξεκίνησε εκκαθάριση ενάντια στα μέλη του Παρτσάμ.
Ο Καρμάλ παρέμεινε στην εξορία μέχρι τον Δεκέμβριο του 1979, όταν η Σοβιετική Ένωση παρενέβη στο Αφγανιστάν για να σταθεροποιήσει την κατάσταση της χώρας.
Ο Καρμάλ προσπάθησε να πείσει ορισμένες ομάδες, οι οποίες είχαν αναφερθεί ως εχθροί της επανάστασης κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Ταρακί και του Αμίν, να υποστηρίξουν το ΛΔΚΑ.
Στις 14 και 15 Μαρτίου 1982, το Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα του Αφγανιστάν διοργάνωσε κομματική διάσκεψη στο Πολυτεχνικό Ινστιτούτο της Καμπούλ αντί για κομματικό συνέδριο, δεδομένου ότι ένα κομματικό συνέδριο θα έδινε στη συνιστώσα Χαλκ πλειοψηφία και αυτή θα μπορούσε να οδηγήσει σε ανάληψη της ηγεσίας του κόμματος από το Χαλκ.
Το συνέδριο διαλύθηκε μετά από μιάμιση μέρα αντί για τρεις μέρες όπως ήταν προγραμματισμένο, λόγω της ενδοκομματικής διαμάχης για την ανάληψη της εξουσίας μεταξύ Χαλκ και Παρτσάμ.
Στην πέμπτη ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του ΛΔΚΑ τον Ιούνιο, ο Καρμάλ παραιτήθηκε από την προεδρία του Υπουργικού Συμβουλίου και αντικαταστάθηκε από τον Σουλτάν Αλί Κεστμάντ ενώ ο Νουρ Αχμάντ Νουρ ανέλαβε μεγαλύτερο ρόλο στο Επαναστατικό Συμβούλιο.
Η προηγούμενη βαρύτητα που δόθηκε σε μη μέλη του ΛΔΚΑ σε σημαντικές θέσεις έπαψε να αποτελεί σημαντικό θέμα στα μέσα ενημέρωσης έως τον Ιούνιο του 1981.
Ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 1981, καθώς ο Καρμάλ διπλασίασε τους μισθούς του στρατιωτικού προσωπικού, πραγματοποίησε αρκετές προαγωγές και παρασημοφόρησε έναν στρατηγό και δεκατρείς συνταγματάρχες.
Τον Ιούνιο του 1981, ο Ασαντουλάχ Σαρβαρί έχασε την έδρα του στο Πολιτικό Γραφείο του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος, και αντικαταστάθηκε από τον Μοχαμάντ Ασλάμ Βαταντζάρ, πρώην διοικητή των τεθορακισμένων και Υπουργό Επικοινωνιών, ο υποστράτηγος Μοχαμάντ Ραφί έγινε Υπουργός Άμυνας και ο Μοχαμάντ Νατζιμπουλάχ διορίστηκε επικεφαλής της Υπηρεσίας Πληροφοριών.
Ο Αμίν ενημερώθηκε για την απόφαση της Σοβιετικής Ένωσης να παρέμβει στο Αφγανιστάν και αρχικά έδειξε την υποστήριξή του, αλλά στη συνέχεια δολοφονήθηκε.
Στις 27 Δεκεμβρίου 1979, η προ-ηχογραφημένη ομιλία του Καρμάλ προς τον αφγανικό λαό μεταδόθηκε μέσω του Ράδιο Καμπούλ από την Τασκένδη στη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Ουζμπεκιστάν (το μήκος κύματος της ραδιοφωνικής εκπομπής τροποποιήθηκε σε εκείνο της Καμπούλ).
Η ομιλία ανέφερε: «Σήμερα η μηχανή βασανιστηρίων του Αμίν συνετρίβη, οι συνένοχοί του – οι κύριοι εκτελεστές, σφετεριστές και δολοφόνοι δεκάδων χιλιάδων συμπατριωτών μας – πατέρες, μητέρες, αδελφές, αδελφοί, γιοι και κόρες, παιδιά και ηλικιωμένοι…» Ο Καρμάλ δεν ήταν στην Καμπούλ όταν μεταδόθηκε η ομιλία.
Καθ' όλη τη διάρκεια της θητείας του, ο Καρμάλ εργάστηκε για να δημιουργήσει μια υποστηρικτική βάση για το Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα, εισάγοντας αρκετές μεταρρυθμίσεις.
Μεταξύ αυτών ήταν οι Θεμελιώδεις Αρχές της Λαϊκής Δημοκρατίας του Αφγανιστάν, οι οποίες εισήγαγαν γενική αμνηστία για όσους φυλακίστηκαν κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Νουρ Μουχαμάντ Ταρακί και του Αμίν.
Τα όρια των ιδιοκτησιών αυξήθηκαν για να αποκτηθεί η υποστήριξη των αγροτών της μεσαίας τάξης, ενώ συνεχίστηκε το πρόγραμμα γραμματισμού και έγιναν παραχωρήσεις στις γυναίκες.
Το 1986 ο Αμπντούλ Ραχίμ Χατέφ, ο οποίος δεν ήταν μέλος του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος, εξελέγη επικεφαλής του Εθνικού Πατριωτικού Μετώπου.
Λίγο μετά την απαγόρευση της αντιπολίτευσης στο Εθνικό Επαναστατικό Κόμμα, ο Νταούντ ξεκίνησε μια μαζική εκκαθάριση των μελών του Παρτσάμ που συμμετείχαν στην κυβέρνηση.
Ενώ η Εξέγερση του Σαούρ σχεδιάστηκε για τον Αύγουστο, η δολοφονία του Χαϊμπέρ οδήγησε σε μια αλυσίδα γεγονότων που έληξε με την ανάληψη της εξουσίας από τους κομμουνιστές.
Αυτές οι αποτυχίες της πολιτικής και το αδιέξοδο που ακολούθησε μετά τη σοβιετική παρέμβαση οδήγησαν τη σοβιετική ηγεσία να γίνει ιδιαίτερα επικριτική στην ηγεσία του Καρμάλ.
Υπό τον Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, η Σοβιετική Ένωση απομάκρυνε τον Καρμάλ από τη θέση του το 1986 και τον αντικατέστησε με τον Μοχαμάντ Νατζιμπουλάχ.
Η Αναχίτα Ρατεμπζάντ έπεισε τον Νατζιμπουλάχ να επιτρέψει στον Μπαμπράκ Καρμάλ να επιστρέψει στο Αφγανιστάν το 1991, όπου ο Καρμάλ έγινε συνεργάτης του Αμπντούλ Ρασίντ Ντοστούμ και ίσως βοήθησε στην απομάκρυνση της κυβέρνησης του Νατζιμπουλάχ από την εξουσία το 1992.
Ο Καρμάλ έγινε ηγέτης στο φοιτητικό κίνημα τη δεκαετία του '60, το οποίο συνέβαλε στην εκλογή του Μοχαμάντ Χασίμ Μαϊβαντβάλ ως πρωθυπουργού μετά από φοιτητική διαδήλωση που ολοκληρώθηκε με τρεις νεκρούς από την πρώην κυβέρνηση.
Τα Αμυντικά Συμβούλια δημιουργήθηκαν σε εθνικό, επαρχιακό και περιφερειακό επίπεδο για την ενίσχυση της τοπικής οργάνωσης του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος.
Εκείνο το απόγευμα ο Πρόεδρος της , Γιούρι Αντρόπωφ, συνεχάρη τον Καρμάλ για την ανάληψη της εξουσίας στο Προεδρείο του Επαναστατικού Συμβουλίου, αρκετό καιρό πριν ο Καρμάλ δεχθεί επίσημη συνάντηση.
Την 1η Ιανουαρίου 1980 ο Λεονίντ Μπρέζνιεφ, Γενικός Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης και ο Αλεξέι Κοσίγκιν, Πρόεδρος του σοβιετικού Υπουργικού Συμβουλίου, συνεχάρησαν τον Καρμάλ για την «εκλογή» του ως προέδρου.
Οι Θεμελιώδεις Αρχές οδήγησαν στη δημιουργία δύο σημαντικών κρατικών οργάνων: το Ειδικό Επαναστατικό Δικαστήριο, ένα εξειδικευμένο δικαστήριο για εγκλήματα κατά της εθνικής ασφάλειας και εδαφικής ακεραιότητας και το Ινστιτούτο Νομικών και Επιστημονικών Ερευνών και Νομοθετικών Υποθέσεων, το ανώτατο νομοθετικό όργανο του κράτους.
Τον Μάρτιο του 1979, ο προϋπολογισμός του στρατού ανερχόταν σε 6,4 εκατομμύρια δολάρια, και αποτελούσε το 8,3% του κρατικού προϋπολογισμού, αλλά μόνο το 2,2% του ακαθάριστου εθνικού προϊόντος.
Τον Οκτώβριο του 2013, όταν ο Πρόεδρος της Αρμενίας Σερζ Σαρκισιάν απευθύνθηκε στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης, στο Στρασβούργο, η Ποστανγιάν πήρε τον λόγο για να τον ρωτήσει αν είχε επισκεφθεί ένα καζίνο στην Ευρώπη, αν ήταν αλήθεια ότι είχε χάσει το 70 εκατ.
Ο Σαρκισιάν αρνήθηκε σθεναρά ότι είχε επισκεφθεί καζίνο και η Ποστανγιάν στη συνέχεια αποβλήθηκε από την Αρμενική αντιπροσωπεία στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση.
Σύμφωνα με την αντιπολιτευόμενη ιστοσελίδα ., η Ποστανγιάν είχε υποδοχή ηρωίδας από υποστηρικτές της στο Αεροδρόμιο μετά την πρόκληση του Πρόεδρου, στο Στρασβούργο.
Από το 2000 έως το 2007 ήταν η Πρόεδρος της ΜΚΟ των Δικηγόρων για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, και η συντάκτρια και παρουσιάστρια του τηλεοπτικού προγράμματος Υπεράσπιση.
Η Ζαρουχί Ποστανγιάν είναι Αρμένια Μέλος του Κοινοβουλίου από το 2007, δημόσια ακτιβίστρια και μέλος του ΔΣ του πολιτικού κόμματος Ζαρανγκουτιούν .