polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Η βασιλεία τού Δαρείου ήταν σύντομη: ο Στράβωνας αναφέρει, ότι ο Πολέμων και ο Λυκομήδης από τα Κόμανα επιτέθηκαν στον αδελφό του Αρσάκη στο Σαγύλιον, διότι "έκανε τον δυνάστη και προσπάθησε να επαναστατήσει , χωρίς την έγκριση τού Ρωμαίου επάρχου ".
Αδέλφια του ήταν ο Αρσάκης του Πόντου και η Δύναμις του Πόντου, σύζυγος τού σάνδρου, τού Σκριβωνίου και τού Πολέμωνα Α της Κιλικίας και μετά και τού Πόντου.
Τοποθετήθηκε ένα άγαλμα τού Αριαράθη Ε στο ιερό τους και εορτάστηκαν τα γενέθλια της Νύσσας και τού Αριαράθη Ε ως αναγνώριση των δωρεών τους, που οι καλλιτέχνες έλαβαν.
Την περίοδο 1988 - 2010 το μουσείο και η γκαλερί έργων τέχνης στεγάζονταν σε ένα ξεχωριστό κτίριο δίπλα στον Πύργο του Ρολογιού του Μπότεβγκραντ, το σύμβολο της πόλης.
Την 10 Ιανουαρίου 1927 στην τοπική εφημερίδα «Νέα της Οράνιε» δημοσιεύτηκε η ανακοίνωση για την ίδρυση ενός αρχαιολογικού μουσείου ως μέρος της Βιβλιοθήκης Ιβάν Βάζοφ, που βρισκόταν στην πόλη.
Δύο από τους πρώτους ερευνητές του ήταν ο ιερέας Γκεόργκι Ποπντιμιτρόφ από το χωριό Σκραβένα, και ο επί πολλών χρόνων δάσκαλος του χωριού Τρούντοβετς, ο Γκεόργκι Ποπιβανόφ.
Το 1950 η πλέον εμπλουτισμένη και επεκταμένη συλλογή μεταφέρθηκε στο τοπικό πολιτιστικό κέντρο «Χρίστο Μπότεφ 1884», και δύο χρόνια αργότερα η συλλογή ανακηρύχθηκε ως κρατικό μουσείο και της παρασχέθηκε ένα ξεχωριστό κτίριο.
Στις 9 Απριλίου, ο Ειδικός Απεσταλμένος των Ηνωμένων Εθνών μετέβη στην Καμπούλ και συζήτησε με τον Μουλά Ραμπανί και άλλους ηγέτες των Ταλιμπάν για το πώς θα προχωρήσει η ιδέα της διευθύνουσας επιτροπής για την προετοιμασία μιας συνάντησης των ουλεμάδων.
Όμως, μόλις ο Μούλας Ραμπανί έδωσε αυτή τη διαβεβαίωση στον απεσταλμένο του ΟΗΕ, η θρησκευτική ηγεσία με έδρα την Κανταχάρ απέρριψε τις συνομιλίες με την Καμπούλ, καταργώντας τις προσπάθειες του Μεστιρί και συνεχίζοντας τον εμφύλιο πόλεμο.
Αρχικά ιδέα των Ταλιμπάν η οποία εγκρίθηκε από τον πρωθυπουργό του Πακιστάν Ναγουάζ Σαρίφ και έγινε αποδεκτή εκ μέρους του προέδρου Μπουρχανουντίν Ραμπανί στις αρχές Ιανουαρίου 1998 εκ μέρους του Ηνωμένου Μετώπου , η πρόταση αυτή διαμορφώθηκε όταν η επιτροπή προτάσεων ουλεμάδων ή θρησκευτικών μελετητών διευθετήσει τη σύγκρουση στο Αφγανιστάν σύμφωνα με τη σαρία.
Ωστόσο, δεν σημειώθηκε πρόοδος μέχρις ότου ο Πρωθυπουργός Σαρίφ παρενέβη δύο μήνες αργότερα, τον Μάρτιο, καλώντας τον Μουλά Ραμπανί, επικεφαλής των Ταλιμπάν στην Καμπούλ, στην Ισλαμαμπάντ και έλαβε από αυτόν μια κατ' αρχήν συμφωνία για τη σύγκληση μιας διευθύνουσας επιτροπής για την προετοιμασία της επιτροπής των ουλεμάδων.
Ο ρόλος του στον εμφύλιο πόλεμο έφτασε σε τέλος όταν ο Σοβιετικός Στρατός αποσύρθηκε το 1989, αν και άλλα μέλη και φατρίες των μουτζαχεντίν πολέμησαν, πρώτα εναντίον της κομμουνιστικής κυβέρνησης του Αφγανιστάν και στη συνέχεια μεταξύ τους.
Όταν ο Ειδικός Απεσταλμένος των Ηνωμένων Εθνών, Μεχμούντ Μεστιρί, επανέλαβε τις ειρηνευτικές συνομιλίες στο Αφγανιστάν τον Μάρτιο του 1996, είχε ήδη διαβεβαιωθεί από την πολιτική ηγεσία των Ταλιμπάν, η οποία εκπροσωπούνταν από τον Μουλά Ραμπανί, ο οποίος διοικούσε επίσης τις δυνάμεις που βρισκόταν γύρω από την Καμπούλ, ότι οι Ταλιμπάν ήταν έτοιμοι για συνομιλίες με την κυβέρνηση του Μπουρχανουντίν Ραμπανί.
Ενώ ο Ραμπανί και το κυβερνών συμβούλιο αποτελούσαν τη βιτρίνα του Αφγανιστάν, οι σημαντικές αποφάσεις λαμβανόταν από τον Μουλά Ομάρ, ο οποίος διέμενε στην πόλη Κανταχάρ στα νότια της χώρας.
Στις 26 Σεπτεμβρίου 1996, οι δυνάμεις των Ταλιμπάν σύστησαν μεταβατική κυβέρνηση υπό τον Μοχαμάντ Ραμπανί και το Αφγανιστάν χαρακτηρίστηκε ως πλήρες ισλαμικό εμιράτο σύμφωνα με το νόμο της Σαρίας.
Ο Ραμπανί και περίπου τριάντα άλλοι φιλόθρησκοι σπουδαστές αποφάσισαν να αναλάβουν θέσεις πολεμάρχων, πρώτα στην παραμεθόρια πόλη Σπιν Μπολντάκ και στη συνέχεια στην ίδια την Κανταχάρ.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Ραμπανί υποστήριζε πως «Η μέριμνα μας είναι η εγκαθίδρυση ενός ισλαμικού συστήματος και η εξάλειψη των αναταραχών και της βιαιότητας από τη χώρα μας».
Έχοντας καταπατήσει μια διαταγή του Φραγκίσκου Α η οποία του απαγόρευε να κάνει αστεία στη βασίλισσα και τις εταίρες της, ο βασιλιάς διέταξε τη δολοφονία του Τριβουλέτου.
Έχοντας υπηρετήσει πολύ καλά τον βασιλιά για πολλά χρόνια, ο Φραγκίσκος Α έδωσε στον Τριβουλέτο το δικαίωμα να επιλέξει τον τρόπο που θα πεθάνει.
Ο Τριβουλέτος, με το πανούργο μυαλό του, δήλωσε τα εξής: «Κύριε, για όνομα των Αγίων Νιτούς και Πανσάρδου, προστατών της παραφροσύνης, επιλέγω να πεθάνω από γηρατειά».
Εμφανίζεται στο έργο Ο βασιλιάς διασκεδάζει του Βίκτωρος Ουγκώ και στην εκδοχή του για όπερα, Ριγκολέττο του Τζουζέπε Βέρντι, το οποίο ήταν συνδυασμός των λέξεων “” και του ρήματος , με σκοπό να αποφευχθεί η λογοκρισία που είχε υποστεί το έργο του Ουγκώ.
Λίγο αργότερα, ο μονάρχης χαλάρωσε λίγο και υποσχέθηκε να συγχωρήσει τον Τριβουλέτο αν αυτός μπορούσε να σκεφτεί μια απολογία πιο προσβλητική από την πράξη του.
Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, ο Τριβουλέτος αποκρίθηκε: «Λυπάμαι πολύ, Μεγαλειότατε, που δεν σε αναγνώρισα! Νόμισα πως ήταν η βασίλισσα!»
Ο Νικολά Φεριάλ , ή αλλιώς γνωστός και ως Λε Φεβριάλ ή Τριβουλέτος , ήταν γελωτοποιός των βασιλιάδων Λουδοβίκου ΙΒ και Φραγκίσκου Α της Γαλλίας.
Το Κοίτασμα του Άλτσαρ είναι μια χαμηλής θερμοκρασίας υδροθερμική απόθεση χρυσού–αρσενικού–αντιμονίου–θαλλίου στον Δήμο Καβάνταρτσι της Δημοκρατίας της Βόρειας Μακεδονίας.
Για ορισμένη περίοδο γινόταν εξόρυξη θαλλίου από τα κοιτάσματα, όπως στο ορυχείο Σρβεν Ντολ , και εκτιμήθηκε ότι μπορούν να αποδώσουν ακόμα τουλάχιστον 500 τόνους θαλλίου.
Το ορυχείο Σρβεν Ντολ λειτούργησε στο στρώμα των μεταλλευμάτων που είχαν μικρή περιεκτικότητα σε ορυκτά αντιμονίου και μεγάλη σε ορυκτά αρσενικού και θαλλίου.
Το κοίτασμα είναι μία Καρλινικού τύπου απόθεση χρυσού, παρόμοια με εκείνη που βρέθηκε στην θέση επαφής γεωλονικά ανομοιόμορφων στρωμάτων στο Κάρλιν Νεβάδας.
Ο Μπερντ Νότκε ζωγράφισε αυτό το έργο στο τέλος του 15ου αιώνα, και είναι η συγγραφική επανάληψη ενός Χορού του Θανάτου στην Εκκλησία της Αγίας Μαρίας της Λυβέκκης.
Καθώς το έργο του βιβλίου λογαριασμών της εκκλησίας του Αγίου Νικολάου δεν το αναφέρει, μπορεί να υποτεθεί ότι ήταν δωρεά από λίγους πλούσιους ιδιώτες, μια συντεχνία ή αδελφότητα.
Οι θνητοί κατατάσσονται σε μια ιεραρχία, αρχίζοντας με τον δυνατότερο άνθρωπο του κόσμου – τον πάπα και τους αυτοκράτορες – και τελειώνει με τους αγρότες, τους ανόητους ή το βρέφος.
Το αρχικό κομμάτι από το αρχικό πίνακα πλάτους 30 μέτρων , έχει διατηρηθεί και σήμερα εμφανίζεται στο Ναό του Αγίου Νικολάου στο Τάλιν, πρωτεύουσα της Εσθονίας.
Το εσωτερικό του χωρίζεται με δύο σειρές ξύλινων οκτάπλευρων στύλων, υποτυπωδώς, σε τρία κλίτη, διακοσμείται με τοιχογραφίες σε 5 ζώνες και έχει αξιόλογο ξυλόγλυπτο τέμπλο με εικόνες του 18ου αιω.
Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Καλογριανών που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Σελλάνων του δήμου Παλαμά και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 589 κατοίκους.
Το χωριό ειναι κτισμένο ανάμεσα στην ΕΟ Τρικάλων - Καρδίτσας με τον αυτοκινητόδρομο Κεντρικής Ελλάδας και ανατολικά συνορεύει με την Αγία Τριάδα.
Τον Μάρτιο του 2015, η αναγκάστηκε να αναστείλει όλες τις πτητικές λειτουργίες μέχρι νεωτέρας, λόγω όσο της στρατιωτικής σύγκρουσης που είχε ως στόχο τις αεροπορικές επιδρομές στο διεθνές αεροδρόμιο ' όσο και τους περιορισμούς στον εναέριο χώρο της Υεμένης.
Ο αποκλεισμός επαναφέρθηκε στις 21 Φεβρουαρίου του 2016 και άρθηκε στις 14 Νοεμβρίου του 2017, όταν η πρώτη εμπορική πτήση έφθασε στο αεροδρόμιο του Άντεν.
Το Αμπού Ντάμπι, η Αθήνα, το Κάιρο, η Δαμασκός, το Ντάχραν, το Ντουμπάι, η Τζέντα, το Καράτσι, το Κουβέιτ, το Μουσκάτ, η Ρώμη και το Σάρτζα.
Έκτοτε, πραγματοποιούνται συστηματικοί έλεγχοι των αεροσκαφών της που σταθμεύουν στους αερολιμένες της ΕΕ, προκειμένου να αξιολογούνται και να επαληθεύονται τα πρότυπα ασφαλείας.
Στις 20 Ιανουαρίου 2010, ο βρετανός πρωθυπουργός Γκόρντον Μπράουν ανακοίνωσε ότι, λόγω ανησυχιών για τρομοκρατική δραστηριότητα στην Υεμένη, οι πτήσεις μεταξύ Ηνωμένου Βασιλείου και Υεμένης ειχαν ανασταλει μέχρι η κατάσταση ασφαλείας να βελτιωθεί.
Όταν η Νότια Υεμένη ενώθηκε με την Αραβική Δημοκρατία της Υεμένης για να σχηματίσει τη σημερινή Υεμένη το 1990, καταρτίστηκαν σχέδια για τη δημιουργία μιας ενιαίας εθνικής αεροπορικής εταιρείας με τη συγχώνευση της εταιρείας της Νότιας Υεμένης με την .
Λειτουργεί προγραμματισμένες εσωτερικές και διεθνείς πτήσεις επιβατών με προορισμούς στην Αφρική και τη Μέση Ανατολή, καθώς την Ασία και την Ευρώπη από τους κόμβους της στο Διεθνές Αεροδρόμιο ' και στο Διεθνές Αεροδρόμιο του .
Σύμφωνα με την Εθνική εφημερίδα τον Νοέμβριο του 2018, η ανακοίνωσε ότι θα επιδιώξει να ξαναρχίσει πτήσεις από το Διεθνές Αεροδρόμιο Αδέν προς το Ντουμπάι, το Αμπού Ντάμπι, το Μουσκάτ, το Σαλάλα το , και το Τζιμπουτί στην Αφρική.
Διεκδικούσε τον τίτλο του βασιλιά της Γαλλίας μέσω της γενεαλογίας του προπάππου του Εδουάρδου Γ, αν και ήταν έτοιμος να παραιτηθεί από αυτήν τη διεκδίκηση εάν οι Γάλλοι αναγνώριζαν την αγγλική κυριαρχία στην Ακουιτανία, μετά τη συνθήκη του Μπρετινί το 1360.
Ο Ερρίκος Ε συγκάλεσε μεγάλο συμβούλιο την άνοιξη του 1414 για να συζητήσουν τον πόλεμο με τη Γαλλία, αλλά οι Άγγλοι βαρόνοι επέμεναν να διαπραγματευθεί πιο δυναμικά και να μετριάσει τις απαιτήσεις του.
Στις διαπραγματεύσεις που ακολούθησαν, ο Ερρίκος Ε ανακοίνωσε ότι θα εγκατέλειπε την αξίωση στον γαλλικό θρόνο, αν οι Γάλλοι πλήρωναν το υπόλοιπο των 1,6 εκατομμυρίων φράγκων για τα λύτρα του βασιλιά Ιωάννη Β και αν αναγνώριζαν την κυριαρχία της Αγγλίας στη Νορμανδία, την Τουραίνη, το Ανζού, τη Βρετάνη και τη Φλάνδρα, καθώς και φυσικά στην Ακουιτανία.
Τον Δεκέμβριο του 1414, το αγγλικό κοινοβούλιο χορήγησε στον Ερρίκο διπλή επιδότηση, φόρο διπλάσιο από το συνηθισμένο, ώστε να μπορέσει να ανακτήσει αυτό που θεωρούσε κληρονομιά του στη Γαλλία.
Προώθησε τους άνδρες του, μετακινώντας τους πασάλους 600 μέτρα προς τις γαλλικές γραμμές, πρώτον για να προκαλέσει τους Γάλλους και να αναγκάσει μια γαλλική επίθεση και δεύτερον για να καταλάβει το στενότερο τμήμα του εδάφους ανάμεσα στα δύο δάση.
Επιπλέον, τοποθετούμενος τόσο κοντά, έθεσε τους Γάλλους σε απόσταση βολής από τα βέλη των αγγλικών τόξων, τα οποία κάλυπταν απόσταση μέχρι και 250 μέτρα, πολύ μεγαλύτερη απ’ ότι το συνηθισμένο τόξο και διαπερνούσαν τις χοντρές πανοπλίες των ιπποτών, ενώ ένας καλός τοξότης μπορούσε να εκτοξεύσει και 12 βέλη το λεπτό.
Ωστόσο, οι Γάλλοι εξακολούθησαν να υποστηρίζουν τους εχθρούς της Αγγλίας στη Σκωτία και την Ουαλία και το 1403 έκαναν επιδρομές σε πολλά λιμάνια της Μάγχης.
Η διαλείπουσα παραφροσύνη του βασιλιά Καρόλου ΣΤ οδήγησε σε μια πάλη εξουσίας μεταξύ των αντιπάλων δουκών της Ορλεάνης και της Βουργουνδίας που κατέληξε σε εμφύλιο πόλεμο, με τις δύο πλευρές να απευθύνονται στην αγγλική βοήθεια και στο βασίλειο επικρατούσε χάος.
Το 1413 ο Ερρίκος Ε ήρθε στον αγγλικό θρόνο και δημιούργησε μια συμμαχία με τον Ιωάννη, δούκα της Βουργουνδίας: ο δούκας υποσχέθηκε να παραμείνει ουδέτερος σε ενδεχόμενη επέμβαση των Άγγλων, με αντάλλαγμα να κερδίσει γη ως υποτελής του Ερρίκου Ε.
Στις 13 Αυγούστου 1415, περίπου 12.000 Άγγλοι ιππότες και τοξότες με τον βασιλιά τους Ερρίκο Ε αποβιβάστηκαν στη βόρεια Γαλλία κοντά στην Αρφλέρ και άρχισαν την πολιορκία της πόλης, που έπειτα από πολιορκία ενάμιση μήνα και παρά τη σθεναρή αντίσταση των υπερασπιστών της παραδόθηκε και λεηλατήθηκε.
Με αποδεκατισμένα όμως τα στρατεύματά του από τις κακουχίες κατά την πολιορκία και τη δυσεντερία, ο Ερρίκος Ε εγκατέλειψε προσωρινά τα όνειρά του για περαιτέρω κατακτήσεις και αποφάσισε να επιστρέψει στην Αγγλία.
Ανέβηκε την αριστερή όχθη του Σομ, βρήκε όμως τα περάσματα πιασμένα καθώς οι Γάλλοι προσπαθούσαν να του κλείσουν τον δρόμο και προχωρώντας ψηλότερα συνάντησε τον στρατό των Γάλλων στο Αζενκούρ.
Οι δύο στρατοί συγκεντρώθηκαν κοντά στο στενό πέρασμα ανάμεσα στα δάση του Αζενκούρ και του Τραμκούρ, στο σημερινό Πα-ντε-Καλαί, κοντά στην κοινότητα ζενκούρ, που τότε ανήκε στην παλαιά κομητεία Αρτουά.
Ο γαλλικός στρατός, διοικούμενος από τον Κάρολο Α του Αλμπρέ, κοντόσταυλο της Γαλλίας, στρατοπέδευσε στα βόρεια, στους πρόποδες λόφου και μέσα σε πρόσφατα οργωμένα χωράφια.
Το πεδίο της μάχης, σε όλο το μήκος του, έγινε λασπώδες, ιδιαίτερα στη γαλλική πλευρά, τοποθετημένη στο κάτω μέρος του λόφου, όπου έρεε ένα ρυάκι, που είχε μετατραπεί σε ορμητικό χείμαρρο κατά τη διάρκεια της νύχτας.
Το λασπώδες έδαφος έφερε τον γαλλικό στρατό σε μειονεκτική θέση, καθώς απαρτίζονταν από πολλούς ιππότες με πανοπλία, μερικοί από τους οποίους πνίγηκαν κάτω από το βάρος της.
Το Χρονικό του Σαιν-Ντενί αναφέρει ότι τα γαλλικά στρατεύματα «περπατούσαν βυθισμένα στη λάσπη ως τα γόνατα. Ήταν ήδη νικημένα από την κόπωση πριν ακόμη συναντήσουν τον εχθρό».
Μετά από αρκετές δεκαετίες σχετικής ειρήνης,το 1415 ο νέος βασιλιάς της Αγγλίας Ερρίκος Ε, ανανέωσε τις αγγλικές αξιώσεις στον γαλλικό θρόνο και εισέβαλε στη Γαλλία.
Ο αγγλικός στρατός, αποτελούμενος από 12.000 άνδρες, αποβιβάστηκε στις 13 Αυγούστου κοντά στην πόλη Αρφλέρ, την πολιόρκησε και την κατέλαβε, εξασφαλίζοντας έτσι ένα προγεφύρωμα στη Νορμανδία.
Επειδή τα αγγλικά στρατεύματα άρχισαν να αποδεκατίζονται από δυσεντερία, ο Ερρίκος Ε δεν βάδισε προς το Παρίσι, αλλά κατευθύνθηκε με τον στρατό του προς το Καλαί, με σκοπό να επιστρέψει στην Αγγλία.
Ξεχνώντας τα μαθήματα της μάχης του Κρεσί και του Πουατιέ, οι Γάλλοι, 1.200 σιδηρόφρακτοι ιππότες σε κάθε πτέρυγα, επιτέθηκαν, αγνοώντας τις διαταγές των ανωτέρων.
Το πρώτο εμπόδιο ήταν το έδαφος, εμποτισμένο από τη βροχή που έπεσε όλη τη νύχτα, το δεύτερο εμπόδιο ήταν οι τρομερές δυνατότητες των Άγγλων τοξοτών, που τους τόξευαν από το πλάι.
Κάτω από βροχή βελών και παρεμποδισμένοι από το βάρος της πανοπλίας τους, το λασπώδες έδαφος και τις σειρές των πασσάλων, οι Γάλλοι βρέθηκαν σύντομα σε απελπιστική θέση.
Όμως, η μάχη που ακολούθησε κατέληξε σε μια μεγάλη ήττα για το γαλλικό στρατόπεδο: οι σιδηρόφρακτοι Γάλλοι ιππότες χτυπήθηκαν από τους Άγγλους και Ουαλούς τοξότες, που ήταν εξοπλισμένοι με το βρετανικό μακρύ τόξο μεγάλης βαλλιστικής απόστασης.
Οι Άγγλοι από την πλευρά τους ζήτησαν ελεύθερη πρόσβαση στο Καλαί και ήταν έτοιμοι να επιστρέψουν τα φρούρια που κατείχαν στο βόρειο τμήμα του βασιλείου της Γαλλίας (την Αρφλέρ, που μόλις είχαν κατακτήσει μετά από μια μακρά πολιορκία, μεταξύ άλλων).
Οι Άγγλοι, έχοντας τοποθετήσει σειρές πασάλων μπροστά από τις γραμμές τους, για να αντιμετωπίσουν την επίθεση του ιππικού, προκαλούσαν τους Γάλλους να τους επιτεθούν.
Αυτή η κατεστραμμένη πρώτη γραμμή μάχονταν υποχωρώντας, αλλά αναμίχθηκε με τη δεύτερη γραμμή γαλλικής επίθεσης που μπήκε στη μάχη, γεγονός που δημιούργησε τεράστια σύγχυση.
Επί πλέον, τα τραυματισμένα άλογα αφηνίασαν και επιδιώκοντας να ξεφύγουν έριχναν τους αναβάτες, που αδυνατούσαν πλέον να σηκωθούν, και έπεσαν πάνω στην εμπροσθοφυλακή των Γάλλων πεζικάριων, οι οποίοι μπροστά σαυτή τη σφαγή αποφάσισαν να επιτεθούν.
Έχοντας εξασφαλίσει την ουδετερότητα των Βουργουνδών, ο Ερρίκος Ε προετοιμαζόταν για τον πόλεμο ενώ συγχρόνως βρισκόταν σε διαπραγματεύσεις με τους Γάλλους.
Συγγράμματα του Γάσπαρη εκδόθηκαν στα ελληνικά από τους Κυριακό και Εμμανουήλ Καπετανάκη στη Βιέννη στις αρχές του 19ου αιώνα: συγκεκριμένα τυπώθηκαν και κυκλοφόρησαν τρία βιβλία το 1808 και ένα επιπλέον το 1816.
Οι Έλληνες αδελφοί Καπετανάκη ήταν εμπορευόμενοι που κατοικούσαν στην αυστριακή πρωτεύουσα και παράλληλα ασχολούνταν με εκδόσεις μελετών, κυρίως βιβλίων γεωγραφίας.
Στόχος των ελληνικών εκδόσεων των βιβλίων του Γάσπαρη ήταν η προσφορά βασικών, πρωταρχικών γνώσεων γεωγραφίας στους διψασμένους για γνώση «ελληνόπαιδες» της εποχής, στο πλαίσιο του φωτισμού του «Γένους» και του συγχρονισμού του με τα προοδευμένα έθνη της Ευρώπης, διαδικασία συνδεδεμένη με την εθνική παλιγεννεσία, με «την υπερτάτην ευδαιμονίαν, ήτις είναι η θεοδώρητος ελευθερία» όπως αναφερόταν.
Το 1795 διορίστηκε έκτακτος καθηγητής της φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Ιένας, στη Θουριγγία, και δύο χρόνια αργότερα έγινε καθηγητής στο Γυμνάσιο του Όλντενμπουργκ, στην Κάτω Σαξονία.
Το 1803 έγινε καθηγητής ιστορίας, γεωγραφίας και στατιστικής στο Πανεπιστήμιο του Τάρτου, στην Εσθονία, και από το 1810 διετέλεσε τακτικός καθηγητής γεωγραφίας και στατιστικής στο Πανεπιστήμιο του Καίνιξμπεργκ, στην Ανατολική Πρωσία.
Η μεταξύ τους απόσταση είναι περίπου 147 αστρονομικές μονάδες και χρειάζονται 2.600 περίπου γήινα έτη για να εκτελέσουν μία πλήρη περιφορά, σε σχεδόν κυκλική τροχιά .
Αμφότεροι οι αστέρες παρουσιάζουν αιφνίδιες και ακανόνιστες μεταβολές στη φωτεινότητα ως αστέρες εκλάμψεων, οπότε τους έχουν δοθεί και ονόματα μεταβλητών αστέρων: Ο φωτεινότερος, ο 34 , είναι ο Ανδρομέδας , ενώ ο αμυδρότερος, ο 34 , είναι ο Ανδρομέδας .
Η πραγματική του λαμπρότητα είναι 45 φορές μικρότερη από τη λαμπρότητα του Ήλιου, οπότε η κατοικήσιμη ζώνη γύρω του βρίσκεται σε απόσταση από 0,112 έως 0,239 από αυτόν.
Με βάση ακριβείς μετρήσεις της παράλλαξής του από τη διαστημική αποστολή Γαία, το σύστημα βρίσκεται σε απόσταση 11,62 ετών φωτός από τη Γη και το Ηλιακό Σύστημα, κάτι που το καθιστά το δέκατο έκτο κοντινότερο αστρικό σύστημα.
Ο φασματικός του τύπος αντιστοιχεί σε λίγο μικρότερη επιφανειακή θερμοκρασία από τον κύριο αστέρα, 3.304 70 μάζα του εκτιμάται στο 15% περίπου της μάζας του Ήλιου και η διάμετρός του σε 18% περίπου της ηλιακής.
Η πραγματική του λαμπρότητα είναι μικρότερη από το ένα χιλιοστό της λαμπρότητας του Ήλιου, οπότε η κατοικήσιμη ζώνη γύρω του βρίσκεται σε απόσταση από 0,048 έως 0,103 από αυτόν.
Το όλο σύστημα, ως κοντινό στη Γη, εμφανίζει μεγάλη ιδία κίνηση, 2,9 ανά έτος, και επιπλέον απομακρύνεται από το Ηλιακό Σύστημα με ταχύτητα 11,6 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο .
Αυτό σημαίνει ότι κάποτε ήταν πλησιέστερα σε εμάς: απλοί υπολογισμοί φανερώνουν ότι πριν από περίπου 15 χιλιετίες πέρασε σε μία ελάχιστη απόσταση 11,0 έτη φωτός από το Ηλιακό Σύστημα.
Με χρήση του φασματογράφου στο Αστεροσκοπείο Καλάρ Άλτο σε συνδυασμό με τα δεδομένα από τους και , ερευνητές δεν μπόρεσαν να επιβεβαιώσουν την ύπαρξη του συγκεκριμένου πλανήτη , αλλά πρότειναν την πιθανή ύπαρξη ενός άλλου πλανήτη, του 34 ή 15 , γύρω από τον ίδιο αστέρα.
Τον Αύγουστο του 2014 αναφέρθηκε ένας πλανήτης σε περιφορά γύρω από τον 34 . Η αναφορά στηρίχθηκε σε ανάλυση των ακτινικών ταχυτήτων του αστέρα με τον φασματογράφο στο Αστεροσκοπείο Κεκ.
Στην πρώτη γενική συνέλευση της 27ης Νοεμβρίου 1918 ο καθηγητής Βολοντιμίρ Βερνάτσκι εξελέγη ως πρόεδρος της Ουκρανικής Ακαδημίας Επιστημών και Γραμματέας διορίστηκε ο Αχατάνχελ Κρίμσκι.
Στο πρώτο έτος της λειτουργίας της η Ακαδημία περιλάμβανε τρία ερευνητικά τμήματα: Ιστορίας-φιλολογίας, φυσικών-μαθηματικών και κοινωνικών επιστημών, που καλύπτονταν από 3 ινστιτούτα, 15 επιτροπές και μία εθνική βιβλιοθήκη.
Με διάταγμα της 14ης Ιουνίου 1921, το Ουκρανικό Συμβούλιο των Λαϊκών Επιτρόπων ενέκρινε το «Διάταγμα για την Πανουκρανική Ακαδημία Επιστημών», βάσει του οποίου η Ακαδημία αναγνωρίστηκε ως ο ανώτατος επιστημονικός κρατικός θεσμός της δημοκρατίας και υπάχθηκε στο Υπουργείο Παιδείας.
Τη δεκαετία '80 η πλειοψηφία των ακαδημαϊκών ήταν επικεντρωμένη στο Τμήμα Φυσικοτεχνικών και Μαθηματικών Επιστημών , στο τμήμα Χημικών, Τεχνολογικών και Βιολογικών επιστημών και στο Τμήμα Κοινωνικών Επιστημών .
Η πρόοδος στις φυσικές και τεχνικές επιστήμες συνοδεύτηκε από απόκρυψη πληροφοριών για την Ακαδημία, όπως τα ονόματα εξέχοντων ερευνητών που αποκρύπτονταν για ιδεολογικούς λόγους.
Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας '20 η σοβιετική κυβέρνηση δεν απέσυρε την εναπομείνουσα αυτονομία της Ακαδημίας παρεμβαίνοντας στην εκλογική διαδικασία της ηγεσίας της.
Δημιουργήθηκε ως ένας αυτοδιοικούμενος οργανισμός που περιλάμβανε 45 ιδρύματα: 15 ινστιτούτα, 14 μόνιμες επιτροπές, 6 μουσεία, 2 γραφεία, 2 εργαστήρια, κήπους βοτάνων και εγκλιματισμού, αστεροσκοπείο, βιολογικό σταθμό, βιβλιοθήκη, τυπογραφείο και αρχειοφυλάκια.
Το καταστατικό τόνιζε τον πανουκρανικό χαρακτήρα της Ακαδημίας: στα τακτικά μέλη θα συμπεριλαμβάνονταν όχι μόνο πολίτες του ουκρανικού κράτους, αλλά και ουκρανοί επιστήμονες της Δυτικής Ουκρανίας .
Τα περισσότερα από αυτά και το Προεδρείο της Ακαδημίας μεταφέρθηκαν στην Ουφά, το Ινστιτούτο Ηλεκτροσυγκόλλησης στη Νίζνι Ταγκίλ, και άλλα ιδρύματα στο Σβερντλόβσκ , στο Τσελιάμπινσκ, στο Ζλατούστ και σε άλλες πόλεις της ΕΣΣΔ .
είναι ένας αυτοδιοικούμενος, χρηματοδοτούμενος από το κράτος οργανισμός στην Ουκρανία, που αποτελεί το κύριο κέντρο ανάπτυξης της επιστήμης και της τεχνολογίας διαχειριζόμενο ένα σύστημα από ερευνητικά ινστιτούτα σε όλη τη χώρα.
Το προεδρείο της ακαδημίας βρίσκεται επί της οδού βουλυτσία Βολοντιμίρσκα 57, απέναντι από το Κτίριο του Παιδαγωγικού Μουσείου όπου είχε την έδρα του το Κεντρικό Συμβούλιο της Ουκρανίας κατά τη διάρκεια της περιόδου ανεξαρτησίας 1917-18.
Στα νότια της χώρας, κλάδοι ιτιάς διαφόρων μηκών δένονται μαζί, ίσως με κλάδους φουντουκιάς ή ψάθα, και η διακόσμηση ολοκληρώνεται με ένα μεγάλο μπουκέτο από λουλούδια και άλλα στολίδια, με συμπεριλαμβανόμενο έναν χρυσό σταυρό.
Σε ορισμένες περιοχές το έθιμο θέλει να χρησιμοποιούνται οι φοίνικες για να ραντίσουν ένα σπίτι με νερό, να ταΐζονται σε ζώα, να διακοσμούν τις αγιογραφίες, και να καίγονται προς τέφρα που φυλάσσεται για τις τελετές της Τετάρτης των Τεφρών του επόμενου έτους.
Στις αρχές του 20ου αιώνα, γύρω από το Βίλνιους (, τώρα ανήκει στη Λιθουανία αλλά μεσοπολεμικά ήταν μέρος της Πολωνίας), οι διακοσμήσεις που έμοιαζαν με στολισμένους φοίνικες άρχισαν να πωλούνται κάθε χρόνο την Κυριακή των Βαΐων.
Οι πασχαλινοί φοίνικες δεν ξεπερνούσαν σε ύψος το 0,5 μέτρο, σύντομα έγιναν δημοφιλείς σε ολόκληρη την Πολωνία και σημαντικές ποσότητές τους εξήχθησαν στη Γαλλία.
Στον διαγωνισμό για Πασχαλινούς φοίνικες, που πραγματοποιείται ετήσια από το 1958, το 2011 μία συμμετοχή ξεπέρασε σε ύψος τα 36 μέτρα και ήταν ο υψηλότερος Πασχαλινός φοίνικας που έχει καταγραφεί ποτέ.
Έχει συμβάλλει στην δημιουργία του λογισμικού ασφαλείας , το οποίο παρακολουθεί την υποδομή των εταιρειών-πελατών, την ανάπτυξη υλικού και λογισμικού και προειδοποιεί το τμήμα πληροφορικής για καταστάσεις που είναι δυνητικά επικίνδυνες για την ασφάλεια της εταιρείας.
Αρχικά ασχολήθηκε με την ανάπτυξη λογισμικού προστασίας από ιούς και αργότερα άρχισε να προωθεί την πρώτη λύση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου στη Ρουμανία υπό την επωνυμία .
Οι επενδύσεις επικεντρώνεται κυρίως για το λογισμικό και τις εταιρείες υψηλής τεχνολογίας, συμπεριλαμβανομένης των εταιρειών παραγωγής λογισμικού ασφάλειας, των τεχνολογιών νέφους, του ηλεκτρονικού εμπορίου, του κρυπτοεμπορίου και των μεθόδων πληρωμής.
Στη συνέχεια εμφανίστηκε σε πολλούς μικρούς ρόλους του Κροατικού κινηματογράφου, και το 2010 υποδύθηκε την Λέιλα στη γερμανική ταινία Σαχάντα (η οποία προτάθηκε για το Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου).
Για την συμμετοχή της στην ταινία του Νταλιβορ Ματανιτς με τίτλο Μητέρα της Ασφάλτου βραβεύτηκε με τη Χρυσή Αρένα Καλύτερης Ηθοποιού στο 57ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Πούλα και με το Βραβείο ' Καλύτερης Ηθοποιού στο Διεθνές Φεστιβάλ Οπτικοακουστικών Προγραμμάτων στο Παρίσι.
Η Μαρίγια Σκάριτσιτς γεννήθηκε την 6 Αυγούστου 1977 στο Σπλιτ, όπου και μαθήτευσε στα σχολεία Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης.
Την ίδια χρονιά, η κριτική επιτροπή του Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σεράγεβο με τον Μάικ Λι στο τιμόνι της απένειμε την Καρδιά του Σεράγεβο, το βραβείο καλύτερης γυναίκας ηθοποιού.
Η αεροπορική εταιρεία ιδρύθηκε στις 25 Ιουλίου 1988 ως ανώνυμη εταιρεία, αλλά αναγκάστηκε να περιμένει δύο χρόνια πριν να αρχίσει να λειτουργεί, λόγω καθυστέρησης στην ελευθέρωση των αερομεταφορών.
Άρχισε να λειτουργεί με προγραμματισμένες εγχώριες και διεθνείς πτήσεις , δεδομένου ότι οι τακτικές διεθνείς πτήσεις δεν επιτρέπονται σύμφωνα με την πορτογαλική νομοθεσία.
Η ανέπτυξε τις δικές της υπηρεσίες συντήρησης από τις πρώτες της μέρες, κατάφερε επίσης να έχει το δικό της υπόστεγο και να αυξήσει τις βασικές της δυνατότητες συντήρησης από το 2005 με το άνοιγμα του στο αεροδρόμιο της Λισαβόνας .
Λειτουργώντας στην περιφερειακή αγορά, η επικεντρώθηκε στη λειτουργία εσωτερικών πτήσεων, καθώς και σε προορισμούς στην Ισπανία, τη Γαλλία, την Ιταλία, τη Γερμανία και το Μαρόκο.
Στις 6 Νοεμβρίου 2006, οι ιδιοκτήτες της και της , , ανακοίνωσαν ότι η εξαγόρασε το 99,81% των μετοχών της , υπό την προϋπόθεση της έγκρισης των ρυθμιστικών αρχών.
Είναι θυγατρική της και λειτουργεί προγραμματισμένες διεθνείς και εγχώριες πτήσεις από τις βάσεις της στο αεροδρόμιο της Λισαβόνας και το αεροδρόμιο της Πόρτο για λογαριασμό της .
Κατά τη διάρκεια της επίθεσης, ο Αμίν συνέχισε να πιστεύει ότι η Σοβιετική Ένωση βρισκόταν στο πλευρό του και είπε στον σύμβουλό του, «Οι Σοβιετικοί θα μας βοηθήσουν».