polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Επιστρέφοντας στο Τατέβ, ο Γρηγόριος κατέστη ηγούμενος του μοναστηριού, του οποίου πέτυχε να διατηρήσει την οργάνωση παρά τις τιμουριδικές εισβολές, ενώ, μεταξύ άλλων, είχε ως μαθητή τον Θωμά του Μετσόπ.
Υποχρεούμενος, συχνά, να εγκαταλείψει το Τατέβ μαζί με τους μαθητές του για λόγους ασφαλείας, απεβίωσε εκεί στις 27 Δεκεμβρίου 1409, ενώ ετάφη στην ίδια τοποθεσία.
Ο Γρηγόριος του Τατέβ, Γκριγκόρ Τατεβατσί ή Γκριγκόρ Τατεβιάντς ήταν Αρμένιος μοναχός, νομιναλιστής φιλόσοφος, διδάσκαλος, ποιητής, ζωγράφος και αντιγραφέας του 14ου αιώνα.
Υπερασπιστής της ανεξαρτησίας της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας, ο συγκεκριμένος ηγούμενος του Μοναστηριού του Τατέβ ήταν συγγραφέας αριθμού θεολογικών και φιλοσοφικών έργων.
Ο Οκτώηχος της Τσετίνιε αποτελείται από δύο τόμους: ο πρώτος, ο Οκτώηχος του Πρώτου Τόνου ολοκληρώθηκε στις 4 Ιανουαρίου 1494 και έχει 270 φύλλα διαστάσεων 29 21,6 εκ.
Τα επίτιτλα, που είναι τυπωμένα με σκαλιστό ξύλο, είναι φτιαγμένα στο πνεύμα της Αναγέννησης αλλά έχουν και στοιχεία που συναντώνται σε παλαιότερα χειρόγραφα.
Η ποιότητα της εκτύπωσης και της διακόσμησης του Οκτώηχου του Πρώτου Τόνου θεωρείται ότι είναι στο ίδιο επίπεδο με τις εκτυπώσεις στη Βενετία της ίδιας χρονικής περιόδου.
Ο 'Οκτώηχος της Τσετίνιε είναι ορθόδοξο λειτουργικό βιβλίο, που τυπώθηκε το 1494, στο τυπογραφείο Τσερνόγιεβιτς στην πόλη Τσετίνιε, την πρωτεύουσα του Πριγκιπάτου της Ζέτα, από τον Ιερομόναχο Μακάριο .
Ο Μίχκελ Λούντιγκ (εσθονικά: , 9 Μαΐου 1880 στη Βασκράαμα, Ρωσική Αυτοκρατορία – 7 Μαΐου 1958 στη Βάντρα, Εσθονική ΣΣΔ, Σοβιετική Ένωση) ήταν Εσθονός συνθέτης, οργανίστας και επικεφαλής χορωδίας.
Είναι 1η στη διύλιση πετρελαίου, παραγωγή βενζίνης, πετρέλαιου εσωτερικής καύσης και μαζούτ, 4η στη παραγωγή τρόλεϊ, 5η στα λεωφορεία, ενώ παράγει το 19% της καυστικής σόδας που παράγεται στη Ρωσική Ομοσπονδία, το 53% της ισοβουτίλης και των βουτυλαλκοολών, το 58% του ανθρακικού νατρίου και είναι ο μόνος εγχώριος παραγωγός λευκού αιθάλης και μαγειρικής σόδας.
Η οικονομία του Μπασκορτοστάν είναι συνδυασμός οικονομικών δραστηριοτήτων και βιομηχανιών στην εθνική οικονομία της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν μιας από τις ηγετικές περιοχές της Ρωσίας .
Εδώ πραγματοποιήθηκε η σφαγή του Νταστ-ι Λέιλι τον Δεκέμβριο του 2001 κατά τη διάρκεια της αμερικανικής εισβολής στο Αφγανιστάν, όταν αιχμάλωτοι Ταλιμπάν σκοτώθηκαν σε φορτηγό ενώ μεταφερόταν από το Κουντούζ στο Σεμπαργάν από στρατεύματα των ΗΠΑ και της Βόρειας Συμμαχίας.
Το Σεμπαργάν βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Ντάρια-γιε Σαφίντ, περίπου 130 χιλιόμετρα δυτικά του Μαζάρι Σαρίφ επί της κεντρικής κυκλικής εθνικής οδού Χεράτ-Κανταχάρ-Καμπούλ-Μαζάρι Σαρίφ-Σεμπαργάν-Μαϊμάνα-Χεράτ.
Το Σεμπαργάν είναι το προπύργιο του Ουζμπέκου πολέμαρχου Αμπντούλ Ρασίντ Ντοστούμ, ο οποίος μάχεται εναντίον του Τατζίκου εχθρού του Ατά Μοχαμάντ Νοόρ για τον έλεγχο του βόρειου Αφγανιστάν.
Το Σεμπαργάν ήταν η πρωτεύουσα του ανεξάρτητου Ουζμπεκικού χανάτου, το οποίο προσαρτήθηκε στο Αφγανιστάν μετά τον Αγγλορωσικό πόλεμο μέσω συνοριακών συμφωνιών το 1873.
Το Σεμπαργάν : ) είναι η πρωτεύουσα της περιφέρειας Τζοουζτζάν στο βόρειο Αφγανιστάν και έχει πληθυσμό περίπου 43.000 κατοίκων με βάση στοιχεία του 2012.
Συγχρόνως με τη λογοτεχνική τάση της βουκολικής ποίησης αναπτύχθηκε ένα αξιόλογο ρεύμα ζωγραφικής, όπου ζωγραφικοί πίνακες και σχέδια απεικόνιζαν ποιμένες μέσα σε ένα βουκολικό και ειδυλλιακό τοπίο, πλαισιωμένο με δάση και λόφους.
Πιο ειδικά, το 17ο αιώνα, ο Γάλλος ζωγράφος Νικολά Πουσέν βασιζόμενος στο καλλιτεχνικό αυτό ρεύμα ζωγράφισε έναν από τους σημαντικότερους πίνακές του, γνωστό σαν "Οι ποιμένες της Αρκαδίας" ή " " , που εκτίθεται στο Μουσείο του Λούβρου.
Στον πίνακα αυτόν αναπαριστώνται στοχαστικά και μελαγχολικά τρεις ποιμένες Αρκάδες, ντυμένοι προκλασικά, στεκούμενοι συμμετρικά γύρω από έναν τάφο στο μοτίβο ενός όμορφου τοπίου.
Ένας από τους ποιμένες είναι γονατισμένος στο έδαφος και διαβάζει τη λατινική επιγραφή που είναι χαραγμένη πάνω στον τάφο: " ", που κατά λέξη μεταφράζεται σαν "και στην Αρκαδία εγώ " και συνάδει με την κεντρική παραβολή του έργου.
Ο δεύτερος βοσκός αντικατοπτρίζεται συζητώντας για την επιγραφή με μια νεαρή κοπέλα που στέκεται πλάι του, ενώ ο τρίτος βοσκός κάθεται δίπλα του σκεπτικός.
Ο Ρωμαίος ποιητής Βιργίλιος άντλησε την έμπνευσή του από τους ελληνικούς μύθους και από τους Έλληνες βουκολικούς ποιητές —ιδιαίτερα τον Θεόκριτο— όταν έγραψε τις Εκλογές του, μια σειρά ποιημάτων που προσδιορίζονται τοπικά στην αρκαδική γη.
Στην τέχνη, είτε πρόκειται για τη λογοτεχνία, τη ζωγραφική ή άλλη μορφή, ο όρος συνδέεται με αγροτικά θέματα όπως τα χωριά και τα ειδυλλιακά τοπία της φύσης που απεικονίζονται με τρόπο ιδιαίτερα μη ρεαλιστικό και σημαντική απλότητα.
Ροπή προς την αποκαλούμενη αρκαδική ποίηση απαντάται στους προσολωμικούς ποιητές της Επτανησιακής Σχολής, στη νεανική περίοδο του Σολωμού, στα μικρά ερωτικά ποιήματα του Π.
Με αναφορά τους κλασσικούς χρόνους, η Αρκαδία είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ειδυλλιακή φύση, αλλά ταυτόχρονα και με τις θεμελιώδεις αρχές του ανθρωπισμού.
Με τη συνέχεια των αιώνων και πιο ειδικά κατά το Διαφωτισμό και την Αναγγένηση η ευρωπαϊκή κουλτούρα επηρεάστηκε σημαντικά από τον Αρκαδικό Μύθο, γεννώντας φιλοσοφικά, λογοτεχνικά και καλλιτεχνικά ρεύματα που συγκροτούν τη βάση του ευρωπαϊκού πνεύματος και πολιτισμού.
Στην αρχαιότητα η Αρκαδία γνωστή ως μια ορεινή και άβατη χώρα, κατοικίσιμη στην πλειονότητά της από βοσκούς προβάτων και αιγών, συνδέθηκε ως τοπικός πολιτισμός με τα τοπικά παραδοσιακά τραγούδια, όπως και με το παίξιμο του αυλού, συνήθεια που οι Αρκάδες υιοθέτησαν κατά τη διάρκεια της βοσκής.
Ο ντόπιος Θεός Πάνας έδωσε πνοή στη ροπή αυτή, καθώς ήταν αυτός που σύμφωνα με τη Μυθολογία ανακάλυψε τον ομώνυμο αυλό, ο οποίος αποτελούνταν από επτά μη ισομήκη καλάμια ενωμένα με κερί και σπάγκο.
Ο Θεόκριτος με καταγωγή από την Κω και διαμένοντας στην Αίγυπτο, στην εποχή του Πτολεμαίου Β, υπήρξε ο τελευταίος ποιητής που έγραψε στη Δωρική διάλεκτο.
Στα ποιήματά του με τίτλο "Ειδύλλια", τα οποία έγραψε κατά τη παραμονή του στην αυλή του Πτολεμαίου στην Αλεξάνδρεια, αξιοποίησε την ανταλλαγή στίχων μεταξύ μυθιστορηματικών ποιμένων.
Ειδικότερα, το Αρκαδικό ιδεώδες ως αξιόλογο πνευματικό και καλλιτεχνικό κίνημα, που ξεκίνησε αρχικά στη Ρώμη το 1656 από μια ομάδα ανθρώπων των γραμμάτων υπό την αιγίδα της βασίλισσας Χριστίνας της Σουηδίας, εκφράστηκε μέσα από την Ιταλική Αρκαδική Ακαδημία της Ρώμης.
Η τάση αυτή επιδίωκε μια ψυχρότητα προς το ποιητικό ρεύμα του μαρινισμού, το οποίο κυριαρχούσε εκείνη την εποχή στην Ιταλία, καθώς πρότεινε μια περισσότερο απτή ποιητική μορφή βασισμένη στην κλασική γραμματεία και ειδικότερα στην Ελληνική και Ρωμαϊκή βουκολική ποίηση.
Ο Βιργίλιος , ο μεγαλύτερος Ρωμαίος ποιητής, εμπνεύστηκε από τα "Ειδύλλια" για να γράψει στα Λατινικά δέκα ποιητικά αριστουργήματα της βουκολικής ποίησης, γνωστά σαν "Βουκολικά".
Έχει παρατηρηθεί από μελετητές, πως τα "Βουκολικά" είναι πλήρη αναφορών στην πολιτική και στους πολιτικούς αυτής της περιόδου, όπως ο Ιούλιος Καίσαρ και ο Οκτάβιος .
Τα επόμενα χρόνια η Ακαδημία μέσα από τα προγράμματα και τις εκδηλώσεις της σημείωσε δυνατή δραστηριότητα και εμψύχωσε τη γένεση νέων σημαντικών ποιητικών, δραματικών και μουσικών έργων ποιμενικής έμπνευσης.
Μεταξύ των επιφανών μελών της διακρίθηκαν οι συνθέτες Μπερνάρντο Πασκίνι , Αλεσάντρο Σκαρλάτι και Αρκάντζελο Κορέλι , ενώ μαζί της συνεργάστηκε και ο Γκέοργκ Φρίντριχ Χαίντελ .
Σύμφωνα μάλιστα με το ιδρυτικό της μέλος και πρώτο της πρόεδρο Τζοβάνι Μάριο Κρεσιμπένι , στα 30 πρώτα χρόνια λειτουργίας της η Ακαδημία συγκέντρωνε 1300 μέλη, ενώ διατηρούσε 114 "αποικίες" εκτός Ρώμης.
Η άμεση, ευρεία απήχηση της βουκολικής ποίησης και μουσικής στον Ελληνικό κόσμο, άρχισε να εμπνέει σημαντικούς ποιητές της εποχής, μουσική ανοιχτή και εγκάρδια που επινοήθηκε από τον Πάνα και τους ποιμένες Αρκάδες.
Οι τελευταίοι τραγουδούσαν στίχους των ποιητών και αντάλλασσαν τραγούδια μέσα σ' ένα όμορφο, γαλήνιο και γνήσιο φυσικό τοπίο, απαλλαγμένο από κάθε επικίνδυνη εξωτερική παρέμβαση.
Συνεπώς, με το πέρασμα του χρόνου, αναπτύχθηκε το λογοτεχνικό είδος της βουκολικής, ποιμενικής ποίησης, που μιμείται την αγροτική ζωή και συχνά τη ζωή μιας φανταστικής εποχής, στην οποία πρωταρχικό ρόλο διαδραματίζουν οι έρωτες μεταξύ ποιμένων.
Σύμφωνα με την παραπάνω ερμηνευτική αντίφαση, ο πίνακας του Πουσέν πραγματεύεται τη μελαγχολική ενατένιση του θανάτου, υπογραμμίζοντας το γεγονός ότι η κοσμική ευτυχία είναι ολιγόχρονη και μεταβατική.
Έτσι, το κεντρικό μήνυμα και νόημα της ρήσης - επιγραφής αυτής όπως και του πίνακα φαίνεται να αποδίδεται μέσα από τη ματαιότητα και το εφήμερο του επίγειου κόσμου και των φευγαλέων ηδονών.
Σύμφωνα μάλιστα με την ερμηνεία του πρώτου βιογράφου του Πουσέν, Τζιοβάνι Πιέτρο Μπελόρι: " τάφος μπορεί να βρεθεί ακόμα και στην Αρκαδία και αυτός ο θάνατος συμβαίνει μέσα στην ανθρώπινη απόλαυση".
Το έργο απέκτησε ιδιαίτερη δημοτικότητα και κατέστη αντικείμενο μίμησης κατά την περίοδο της Αναγέννησης, ειδικότερα στην Ιταλία, Ισπανία, Γαλλία και Αγγλία, από τον 14ο μέχρι τον 16ο αιώνα.
Εξήγηση δίδεται από το γεγονός ότι οι βοσκοί, απλοί άνθρωποι της καθημερινότητας, με τους οποίους ο καθένας μας μπορεί να ταυτισθεί, δραστηριοποιούνται σε ένα καθολικό αντικείμενο.
Σημειωτέον ότι το βουκολικό ειδύλλιο του Ιταλού δραματουργού Τζάκοπο Σαννατσάρο , το οποίο γνώρισε μεγάλη επιτυχία στην εποχή του, αποτέλεσε ίσως την πηγή έμπνευσης του θαλασσοπόρου Τζοβάννι ντα Βερρατσάνο όταν ο τελευταίος ονόμασε Αρκαδία κάποιες αμερικανικές ακτές του Ατλαντικού
Ο όρος "Αρκαδία" χρησιμοποιείται για να δηλώσει κάθε περιοχή που προσφέρει αγροτική απλότητα και ευχαρίστηση και αναφέρεται συχνά σε ένα φανταστικό και παραδεισένιο τόπο.
Τα καταπράσινα βουνά, τα πλούσια νερά, οι μυθικές τοποθεσίες, οι εκθαμβωτικές κοιλάδες έκαναν τους ανθρώπους να πιστεύουν ήδη από την αρχαιότητα ότι η Αρκαδία ήταν ένας ονειρικός τόπος.
Το Οριστάνο έγινε η ισχυρότερη πόλη της Σαρδηνίας τον Μεσαίωνα, ακολούθησαν πολλοί πόλεμοι ανάμεσα στην "Δικαιοδοσία της Αρμπορέας" και τα υπόλοιπα βασίλεια της Σαρδηνίας.
Οι συγκρούσεις έφτασαν στο αποκορύφωμα όταν ο βασιλιάς Μαριάνος Δ και στην συνέχεια ο γιος του Ούγος Γ και η κόρη του Ελεονώρα προσπάθησαν να κατακτήσουν ολόκληρο το νησί.
Η Δικαιοδοσία της Αρμπορέα παρέμεινε το τελευταίο Σαρδηνιακό βασίλειο και διαλύθηκε περίπου δέκα χρόνια μετά την ήττα του στην "μάχη του Σανλουρί" , στην συνέχεια πέρασε μαζί με το υπόλοιπο Βασίλειο της Σαρδηνίας στο Στέμμα της Αραγωνίας.
Οι Αραγωνέζοι την μετέτρεψαν στην υποτελή "Μαρκησία της Αρμπορέα", κυριεύθηκε από τα Καταλανικά στρατεύματα στην "μάχη του Μάκομερ" μετά την εξέγερση του τελευταίου μαρκησίου Λεονάρντο Αλαγκόν.
Οι Σαρακηνοί έκαναν σκληρές επιδρομές στην πόλη τον 9ο - 10ο αιώνα και ο αρχιεπίσκοπος Τορκοτορίο την έκανε έδρα επισκοπής , μετέφερε την επισκοπή της γειτονικής παραλιακής πόλης Θάρρος.
Έγινε η πρωτεύουσα της "Δικαιοδοσίας της Αρμπορέας", σχεδιάστηκαν ισχυρές οχυρώσεις που τελικά πραγματοποιήθηκαν όταν ανέβηκε στην εξουσία ο "Δικαστής" Μαριάνο Β.
Το Οριστάνο είναι Ιταλική πόλη και κοινότητα, πρωτεύουσα της της Ιταλικής επαρχίας του Οριστάνο, βρίσκεται στην κεντροδυτική Σαρδηνία στα βόρεια της πεδιάδας του Καμπιντάνο.
Σύμφωνα με τον Ιουστίνο, όταν ο Αριαράθης Ε αρνήθηκε να νυμφευτεί την αδελφή τού Δημητρίου Α, ο τελευταίος, όταν ήλθε ο Οροφέρνης ως ικέτης σε αυτόν, τον υποδέχθηκε και υποστήριξε το αίτημά του για τον θρόνο της Καππαδοκίας.
Ο λαός της Αντιόχειας επέμενε στην εξέγερσή του· όταν τους επιτέθηκε ο Δημήτριος Α, τους υποστήριξε ο Πτολεμαίος ΣΤ της Αιγύπτου, ο Άτταλος Β της Περγάμου και ο Αριαράθης Ε.
Οι τρεις τους έστειλαν έναν νέο, τον Βάλα, να παραστήσει ότι ήταν αδελφός τού Αντιόχου Ε, εξαδέλφου τού Δημητρίου Α, τον οποίο ο Δημήτριος Α είχε εκτοπίσει και να διεκδικήσει τον θρόνο με τη βία.
Ήρθε από τη Σμύρνη, απεσταλμένος από τον Άτταλο Β, που είχε ενοχληθεί με την εκτόπιση τού Αριαράθη Ε και είχε λόγους να θέλει να κρατήσει τον Δημήτριο Α υπό έλεγχο.
Τού έδωσε βασιλικά διάσημα και τον έστειλε στον Ξενοφάνη, έναν στην Κιλικία που είχε διαφωνήσει με τον Δημήτριο Α και είχε βοηθηθεί από τον Ευμένη Β, πατέρα τού Αττάλου Β.
Σε άλλο σημείο ο Πολύβιος αναφέρει, ότι ο Οροφέρνης εκτόπισα τον Αριαράθη Ε με τη συνδρομή τού Δημητρίου Α και αποκαταστάθηκε στον θρόνο με τη βοήθεια τού Αττάλου Β.
Σύμφωνα με τον Διόδωρο Σικελιώτη τού παρουσίασε δύο τέκνα, τον Αριαράθη και τον Οροφέρνη ως δικά της, αλλά όταν έκανε με τον Αριαράθη Δ γιο τον Μιθριδάτη, αποκάλυψε την αλήθεια στον σύζυγό της.
Τότε τα δύο πρώτα παιδιά εστάλησαν στη Ρώμη και στην Ιωνία, για να αποφευχθεί διαφωνία με τον νόμιμο γιο, που άλλαξε το όνομά του σε Αριαράθη Ε και διαδέχθηκε τον πατέρα του το 163.
Στο έργο τού Λίβιου όμως Περιοχαί αναφέρει ότι "ο βασιλιάς Αριαράθης της Καππαδοκίας, που εκτοπίστηκε από το βασίλειό του με πρωτοβουλία και στρατό τού Δημητρίου, .".
Στην δεκαετία του 1960 κτίστηκαν επίσης άλλες έξι εστίες οι οποίες ονομάστηκαν προς τιμήν πρώην Διευθυντών του Πανεπιστημίου ως ακολούθως: Μπερντ , Γιούινγκ , Λη , Τέρνερ , Μπρούστερ και Γκραντ .
Μαζί τους εγκαινιάστηκε και ένα εστιατόριο, το οποίο αργότερα ονομάστηκε Κέντρο Τζων ΜακΙντάιρ , κατ' όνομα του πρώτου ανωτέρου διευθυντή του συγκροτήματος, ο οποίος διετέλεσε για κάποιο διάστημα και ως Διευθυντής του Πανεπιστημίου.
Η πρώτη εξ αυτών ήταν ο Οίκος Χόλαντ , ο οποίος σχεδιάστηκε από τον Σερ Ουίλλιαμ Κίνινμονθ · ακολουθούμενος συντόμως από τον αδελφό του οίκο, τον Φρέιζερ .
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, Οίκος Χόλαντ και ο Οίκος Φρέιζερ άρχισαν να τελούν υπό κοινή διοίκηση και σήμερα είναι γνωστά απλώς ως Οίκος Χόλαντ.
Λίγο μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο , ο Σερ Ντόναλντ Πόλλοκ δώρισε τον χώρο στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου και έτσι δημιουργήθηκαν οι Πολλόκειοι Οίκοι.
Στον τόμο 34 του Σάμγκουκ Σάτζι, μια σημείωση για τη λέξη αναφέρει ότι, "στη γλώσσα Κάγια, η "πύλη" ονομάζεται ." Ο κινέζικος χαρακτήρας χρησιμοποιήθηκε για να γράψει τη λέξη για την "κορυφογραμμή" στα Σίλλα, η οποία είναι η ρίζα στο Μέσο Κορεατικό που σημαίνει "κορυφογραμμή", που υποδηλώνει ότι η λέξη των Γκάγια για την "πύλη" μπορεί να προφερόταν κάπως σαν το τούολ.
Ο Μπέκγουιθ κατατάσσει την Ιαπωνική οικογένεια με τη τοπωνυμική προ-Κάρα ως εξής:Ο γλωσσολογικός λόγιος από τη Νότια Κορέα, Γιουνγκ Χο Ουάν, ισχυρίστηκε ότι η γλώσσα Γκάγια είναι μόνο μια υπόθεση, η οποία είναι η μόνη γλώσσα που είναι παρόμοια με την Ιαπωνική γλώσσα που έχει απομείνει .
Αν η υπόθεση είναι αληθής, ωστόσο, αυτό υποδηλώνει ότι ο πολιτισμός και η γλώσσα των Γκάγια επηρέασε τους Γιαγιόι που πέρασαν πάνω από την κορεατική Χερσόνησο.
Πιστεύεται ότι υπάρχει υποθετικά από δεκατρία τοπωνύμια, αλλά δεν μπορεί να είναι βέβαιο ότι αυτά αντικατοπτρίζουν τη γλώσσα Γκάγια και όχι μια προηγούμενη γλώσσα.
Στις αρχές του 19ου αιώνα στην Αμερική αλλά και τη Δυτική Ευρώπη, τα κομμάτια αυτά του σχιστόλιθου χρησιμοποιούνταν ευρέως στα δημόσια σχολεία, μια και το χαρτί ήταν πάρα πολύ ακριβό.
Μια από τις παλιότερες καταγραφές δείχνει πως σε στρατιωτικές σχολές γύρω στο 1801 οι εκπαιδευτικοί δεν μπορούσαν πια να ξοδεύουν τόσο πολύ χρόνο για να σημειώνουν πάνω στις πλάκες των μαθητών και το κρέμασμα του σχιστόλιθου στον τοίχο ήταν περισσότερο βολικό και λιγότερο χρονοβόρο, μια και μπορούσαν να απευθυνθούν σε ολόκληρη την τάξη και να έχουν πρόσβαση όλοι οι μαθητές από το πρώτο μέχρι το τελευταίο θρανίο.
Μέχρι το 1840 τα περισσότερα σχολεία του ανεπτυγμένου κόσμου είχαν τη δυνατότητα να έχουν έναν πίνακα στον οποίο έγραφαν και ο δάσκαλος αλλά και οι μαθητές και μπορούσε να παρακολουθεί ολόκληρη η τάξη.
Η χρήση του μαυροπίνακα σε σχολικές τάξεις δεν μπορεί να προσδιοριστεί χρονικά, όμως εμφανίζεται στη μουσική εκπαίδευση στην Ευρώπη τουλάχιστον από το 16ο αιώνα.
Ο πίνακας διδασκαλίας είναι εργαλείο διδασκαλίας που επιτρέπει την εκπαίδευση των μαθητών μέσω γραφικών αναπαραστάσεων του αντικειμένου διδασκαλίας, τις οποίες οι μαθητές βλέπουν ταυτόχρονα.
Σε κάθε περιφέρεια, οι 8 ομάδες παίζουν μεταξύ τους σειρές αγώνων μέχρι εν τέλει να μείνει 1 ομάδα από κάθε περιφέρεια και αυτές οι 2 ομάδες θα αναμετρηθούν στου Τελικούς του και ο νικητής θα κατακτήσει το πρωτάθλημα.
Οι πρώτοι 2 αγώνες διεξάγονται στην έδρα της ομάδας με το πλεονέκτημα, οι 2 επόμενοι είναι στην έδρα της άλλης ομάδας και μετά αν χρειαστούν και άλλα ματς πάει ως εξής: 5ο ματς στην έδρα της ομάδας με το πλεονέκτημα, 6ο ματς στην έδρα της άλλης ομάδας και 7ο ματς στην έδρα της ομάδας με το πλεονέκτημα.
Τα Πλέι-Οφ του διεξάγονται κάθε χρόνο μετά την κανονική περίοδο για να καθοριστεί ο πρωταθλητής της σεζόν στο κορυφαίο πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης ανδρών των ΗΠΑ.
Το 72 ο Λεύκιος Καισέννιος Παίτος, Ρωμαίος κυβερνήτης της Συρίας έστειλε επιστολές στον Βεσπασιανό κατηγορώντας τον Αντίοχο Δ και τον αδελφό του Καλλίνικο, ότι σχεδιάζουν εξέγερση εναντίον της Ρώμης με σύμμαχο τους Πάρθους.
Ήταν το μόνο τέκνο τού Τιβερίου Κλαυδίου Βαλβίλου, ανώτατου αξιωματούχου, της τάξης των ιππέων στη Ρώμη· ήταν αστρολόγος, εμβριθής λόγιος, που αργότερα έγινε έπαρχος της Αιγύπτου.
Η Καπιτωλίνα ήταν 2η εξαδέλφη με τον Αρχέλαο Αντίοχο: μητέρα τού Βαλβίλου ήταν η Άκα Β της Κομμαγηνής, αδελφή τού Αντιόχου Γ της Κομμαγηνής.
Αρχέλαος Αντίοχος μνηστεύθηκε τη Δρουσίλλα, κόρη τού Ηρώδη Αγρίππα Α βασιλιά της Ιουδαίας, ο οποίος πίστευε ότι ο Αρχέλαος Αντίοχος θα υιοθετούσε τη θρησκεία και τις συνήθειες των Ιουδαίων.
Ο Γάιος Ιούλιος Αρχέλαος Αντίοχος Επιφανής από τη Δυναστεία των Οροντιδών ήταν ένας πρίγκιπας, διάδοχος της Κομμαγηνής με επιρροή, που έζησε τον 1ο αι.
Ο αέρας οδηγείται στο φάτλο μέσω ενός μικρότερου παράλληλου σωλήνα, που ονομάζεται βζντουχόβοντ στα σλοβακικά , το οποίο τοποθετείται πάνω στο κύριο σώμα του οργάνου.
Λόγω του υψηλού λόγου διαστάσεων του θαλάμου ήχου , ο παίκτης μπορεί να χρησιμοποιήσει τους υπερτόνους για να παίξει μια διατονική κλίμακα χρησιμοποιώντας τρεις οπές τόνων.
Δύο συνηθισμένοι τύποι διακοσμητικών αντικειμένων είναι το πρέφουκ, το γρήγορο υπερφύσηγμα μιας ενιαίας νότας από το και το ρόζφουκ, μια φθίνουσα σειρά υπερτόνων, από το .
Ο Μάρκος Τύλλιος Κικέρων την καταγράφει σαν "ύψιστη της Μεσογείου" και αναφέρει ότι χρειαζόταν μια μέρα ταξίδι από την Έννα σε μία από τις τρεις πλησιέστερες ακτές.
Η περίεργη κατάσταση της πόλης περιγράφεται από πολλούς αρχαίους συγγραφείς με μεγάλο θαυμασμό, βρισκόταν στην κορυφή ενός λόφου με πολλούς απότομους βραχώδεις γκρεμούς στη γύρω περιοχή.
Η ύδρευση ήταν επαρκής με πολλές πηγές να αναβλύζουν γύρω από τους βράχους, μια πεδιάδα γύρω στα 5 χιλιόμετρα περιμετρικά από την κορυφή την είχε μετατρέψει στο ισχυρότερο φρούριο του κόσμου.
Η Έννα έμεινε πασίγνωστη στην αρχαιότητα για τη λατρεία της Θεάς Δήμητρας, ο ναός που ήταν αφιερωμένος στην Κέρες ήταν ένας από τους πιο διάσημους τόπους λατρείας αλλά η προέλευση του ονόματος παραμένει άγνωστη.
Η τοπική παράδοση περιγράφει μια λίμνη περίπου 8 χιλιόμετρα από την Έννα που περιστοιχίζεται από λόφους, τα λιβάδια είναι γεμάτα με λουλούδια και δίπλα υπάρχει ένα σπήλαιο στο οποίο εμφανίστηκε ο βασιλιάς.
Ο Οβίδιος και ο Κλαύδιος Κλαυδιανός ονομάζουν τη λίμνη "Πέργκους" αλλά ο Κικέρων και ο Διόδωρος Σικελιώτης δεν αναφέρουν τίποτα για τη λίμνη.
Ο Διόδωρος περιγράφει το λιβάδι που μεταφέρθηκε η Περσεφόνη, τα λουλούδια μύριζαν τόσο έντονα που οι κυνηγοί δεν μπορούσαν να ακολουθήσουν τα θηράματα τους, τα λιβάδια που ήταν περικυκλωμένα από λόφους είχαν πολλούς ελαιώνες και έλη αλλά δεν αναφέρεται λίμνη.
Ο Κικέρων και ο Διόδωρος περιγράφουν ένα σπήλαιο που βρέθηκε τον 21ο αιώνα και μια μικρή λίμνη μέσα στη λεκάνη αλλά χωρίς δέντρα και λουλούδια, όλοι οι ταξιδιώτες μετά τον 19ο αιώνα περιγράφουν την περιοχή "γυμνή και άνυδρη".
Οι Ισλαμιστές την εποχή που κατέλαβαν τη Σικελία κατάκτησαν την πόλη με πολλές προσπάθειες και μακρόχρονη πολιορκία που τους ανάγκασε να σκάψουν ακόμα και υπόνομο, έσφαξαν 8.000 κατοίκους.
Οι Άραβες άλλαξαν το όνομα της πόλης σε "Κάστρο του Ιωάννη" που είναι συνδυασμός της λέξης "κάστρο" ή "φρούριο" και το "Ιωάννη" που είναι η Αραβική διάλεκτος για την "Έννα".
Το όνομα "Κάστρο του Ιωάννη" ή "Καστροτζιοβάννι" σύμφωνα με τη Σικελική διάλεκτο παρέμεινε το όνομα της πόλης μέχρι την εποχή που ο Μπενίτο Μουσολίνι διέταξε τη μετονομασία του ξανά σε Έννα .
Οι Νορμανδοί κατέκτησαν την Έννα , ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος Β Χοενστάουφεν ίδρυσε μία θερινή κατοικία που ονομάστηκε "Πύργος του Φρειδερίκου".
Στρατεύματα από τη βόρεια Ιταλία ιδιαίτερα τη Λομβαρδία, το Πεδεμόντιο, τη Λιγυρία και την Εμίλια-Ρομάνια ήρθαν να εγκατασταθούν στην Έννα και σε γειτονικές πόλεις όπως η Νικόζια και η Πιάτσα Αρμερίνα.
Ο Μάρκος Τύλλιος Κικέρων την περιγράφει σαν μία πόλη με μεγάλη ακμή ιδιαίτερα χάρη στο εμπόριο σιτηρών μέχρι την εποχή που ερημώθηκε από τις βιαιότητες του Γάιου Λικίνιου Βέρρη, από τότε ελάχιστες πληροφορίες υπάρχουν για την Έννα.
Ο Στράβων την περιγράφει σαν μία πόλη με μικρό πληθυσμό, ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος την παρουσιάζει ανάμεσα στις πόλεις που υπήρχαν την εποχή του στη Σικελία.
Όταν η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία διαιρέθηκε η Έννα προσαρτήθηκε στη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η διάσημη Συγκλητική οικογένεια Νικομάχου είχε εκτάσεις στη Σικελία.
Ο ιστορικός και πολιτικός Νικόμαχος Φλαβιανός εργάστηκε την περίοδο της σύντομης παραμονής του στην Έννα στην έκδοση των δέκα πρώτων βιβλίων του Τίτου Λίβιου και έκανε καταγραφές στα έγγραφα του.
Η απώλεια πολλών Σικελικών πόλεων από τους Ρωμαίους ανησύχησε έντονα τον κυβερνήτη της Έννα Πινάλιους, για να αποφύγει οποιαδήποτε προδοσία συγκέντρωσε τους πολίτες στο αμφιθέατρο της πόλης και τους έσφαξε όλους με τη Ρωμαϊκή φρουρά, οι στρατιώτες στη συνέχεια λεηλάτησαν την πόλη.
Οκτώ χρόνια αργότερα η Έννα έγινε το επίκεντρο της Α Επανάστασης των Δούλων στη Σικελία , αρχηγός του κινήματος ήταν ο Εύννους ένας πρώην σκλάβος, οι δυνάμεις του κατέλαβαν την πόλη.
Η Έννα ήταν η τελευταία πόλη που ανακατέλαβε ο Ανθύπατος Ρουπίλους, σύμφωνα με τον Στράβων ακολούθησαν σκληρά αντίποινα από τους Ρωμαίους, από τότε ξεκίνησε η παρακμή της.
Ο τύραννος των Συρακουσών Διονύσιος ο Πρεσβύτερος έκανε πολλές απόπειρες να καταλάβει την Έννα, βοήθησε έναν πολίτη τον Αείμνηστο να πάρει την εξουσία, στη συνέχεια στράφηκε εναντίον του και βοήθησε τους κατοίκους να τον διώξουν.
Ο Αγαθοκλής των Συρακουσών απέκτησε την εξουσία στην Έννα αλλά όταν ο Ξενόδικος από το Αγκριτζέντο δημιούργησε συμμαχία με στόχο να ελευθερώσει όλες τις Σικελικές πόλεις από την τυραννία η Έννα ήταν η πρώτη πόλη που του άνοιξε τις πύλες .
Όταν ξέσπασε ο Α Καρχηδονιακός Πόλεμος την πόλη κατέλαβαν στην αρχή η Καρχηδόνα με τον Αμίλκα και στη συνέχεια η Ρωμαϊκή Δημοκρατία αλλά πάντοτε με προδοσία επειδή δεν μπορούσαν με μάχη.
Έννα είχε κυρίαρχο ρόλο ανάμεσα στις πόλεις της Σικελίας όταν ξέσπασε ο Σικελικός Εσπερινός, ο Οίκος της Βαρκελώνης στη συνέχεια που κυβερνούσε το Βασίλειο της Αραγωνίας της έδωσε σχετική αυτονομία.
Ο Φρειδερίκος Β της Σικελίας την ευνόησε ιδιαίτερα και τη διακόσμησε αλλά πέρασε περίοδο παρακμής με την Ισπανική κυριαρχία, τη δεκαετία του 1920 έγινε πρωτεύουσα επαρχίας και αργότερα διεθνής πόλη .
Οι κάτοικοι της πόλης υποφέρουν σε σημαντικά ψηλό βαθμό από Πολλαπλή σκλήρυνση, η ασθένεια είναι διαδεδομένη έντονα στη βόρεια Ευρώπη και σχετίζεται με τη Νορμανδική καταγωγή των κατοίκων της Έννας.
Στην Έννα υπήρχε έντονα η λατρεία της Περσεφόνης και της Κέρες, ο Κικέρων αναφέρει ότι ο ναός της Κέρες ήταν τόσο παλιός και ιερός που όλοι οι προσκυνητές ερχόντουσαν με τεράστιο θρησκευτικό δέος, ο Βέρρες λεηλάτησε την εικόνα της θεότητας που ήταν η πιο ιερή σε όλη τη Σικελία.
Η Έννα είναι Ιταλική πόλη στο κέντρο της Σικελίας, πρωτεύουσα της Επαρχίας της Έννας στο ψηλότερο σημείο που δεσπόζει σε ολόκληρη την περιοχή, έχει κερδίσει τα προσωνυμία "Πανοραμική θέα" και "Ομφαλός της Σικελίας".
Συγκεκριμένα αποφασίστηκε να απλοποιηθεί η ποικιλία των ελαστικών και πλέον σε όλους τους αγώνες η άσπρη γόμα θα είναι η σκληρή, η κίτρινη θα είναι η μεσαία και η κόκκινη θα είναι η μαλακή.
Παρότι τα χρώματα θα είναι πάντα 3 συγκεκριμένα , τα ελαστικά που έχει η διαθέσιμα είναι 5 και σε κάθε αγώνα θα επιλέγονται 3 από αυτά ανάλογα με τις ανάγκες της κάθε πίστας.
Ο από το περιοδικό , το ονόμασε «έναν δροσερό, καλοκαιρινό ύμνο, με τους τραγουδιστές να αφήνουν πίσω τα προβλήματα του παρελθόντος, ενώ ονειρεύονται ένα ταξίδι στην κολομβιανή πόλη για την οποία μιλάνε».
Γράφοντας για το περιοδικό , ο θεώρησε ότι «ενώ το τραγούδι μπορεί να μην είναι τόσο χορευτικό όσο ήλπιζαν οι φανς, είναι μια θερμή και ελπιδοφόρα εισαγωγή για το τι πρόκειται να ακούσουμε στο αναμενόμενο άλμπουμ της Μαντόνα».