polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Συνελήφθη ζωντανός από στρατιώτες της ομάδας Γκρομ, αλλά ημιαναίσθητος, νιώθοντας σπασμούς οι οποίοι προκλήθηκαν λόγω διακοπής της ιατρικής θεραπείας της δηλητηρίασης που είχε υποστεί.
Η επίσημη ανακοίνωση του θανάτου του στο Ράδιο Καμπούλ, όπως ανέφεραν οι στις 27 Δεκεμβρίου 1979, ήταν ότι «ο Αμίν είχε καταδικαστεί σε θάνατο από επαναστατικό δικαστήριο για εγκλήματα κατά του κράτους και η ποινή αυτή εκτελέστηκε».
Σύμφωνα με όσα λέγονταν εκείνη την εποχή, ο Αμίν δολοφονήθηκε από τον Σαγιέντ Μοχαμάντ Γκουλαμπζόι, πρώην υπουργό Επικοινωνίας ο οποίος απομακρύνθηκε από το αξίωμά του από τον Αμίν, ο οποίος βρισκόταν στον χώρο μαζί με δύο άλλους πρώην υπουργούς ώστε να φαφνεί ότι η επιχείρηση ήταν καθοδηγούμενη από το Αφγανιστάν.
Περίπου 100 ακόμη Αφγανοί, συμπεριλαμβανομένων των περισσότερων προσωπικών φρουρών του Αμίν και 40 φρουρών του ανακτόρου, πέθαναν επίσης στις μάχες και μέρος του παλατιού τυλίχθηκε στις φλόγες.
Περίπου 150 από τους 180 φύλακες του ανακτόρου, οι οποίοι ήταν τακτικοί στρατιώτες, παραδόθηκαν όταν συνειδητοποίησαν ότι τα στρατεύματα που πραγματοποίησαν την επίθεση ήταν από την ΕΣΣΔ, και όχι από αφγανική μονάδα.
Υπήρχαν επίσης 87 στρατιώτες του 345ου αερομεταφερόμενου λόχου φρουρών, και 520 άνδρες από το 154ο Διακριτό Απόσπασμα Σπετσνάζ του Υπουργείου Άμυνας της ΕΣΣΔ, γνωστό και ως «Μουσουλμανικό Τάγμα» επειδή αποτελούνταν αποκλειστικά από στρατιώτες από τις νότιες δημοκρατίες της ΕΣΣΔ.
Αυτό το μηχανοκινούμενο τάγμα τυφεκιοφόρων είχε σχηματιστεί στην ΕΣΣΔ νωρίτερα το 1979, κατόπιν ειδικού αιτήματος του Προέδρου του Αφγανιστάν για τη διαφύλαξη της οικίας του μιας και δεν μπορούσε να βασιστεί στα αφγανικά στρατεύματα.
Αυτά τα υποστηρικτικά στρατεύματα δε διέθεταν πανοπλίες ή κράνη, αλλά ένας στρατιώτης από αυτούς ανέφερε ότι χρησιμοποίησε περιοδικό κρυμμένο στα ρούχα για να τον προστατεύει από μια σφαίρα .
Η Λαϊκή Δημοκρατία του Αφγανιστάν ηγούνταν αρχικά από τον Νουρ Μουχαμάντ Ταρακί, ο οποίος ήταν φιλοσοβιετικός, και έτσι οι αφγανοσοβιετικές σχέσεις ήταν καλές.
Σύμφωνα με τον Όλεγκ Μπαλάσοφ, ο οποίος ήταν δεύτερος στη διοίκηση της ομάδας επίθεσης, η ομάδα καθοδηγούνταν από δύο επίλεκτες μονάδες των Άλφα και Βίμπελ .
Η ομάδα Άλφα είχε στόχο τον Αμίν και η ομάδα Βίμπελ είχε ως καθήκον τη συγκέντρωση στοιχείων που αποδείκνυαν ότι ο Αμίν συνεργαζόταν με τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Και οι δύο ομάδες μεταφέρθηκαν στο Αφγανιστάν κρυφά και αναμείχθηκαν με τα Μουσουλμανικά Τάγματα για να δώσουν την εντύπωση ότι η επιχείρηση πραγματοποιήθηκε από τοπικές μονάδες, ενώ στην πραγματικότητα σχεδόν ολόκληρη η επιχείρηση έγινε από τις Άλφα και Βίμπελ.
Κατά τη διάρκεια της επίθεσης εναντίον των Τατζμπέγκ, 5 αξιωματικοί των ειδικών δυνάμεων της , 6 στρατιώτες από το «Μουσουλμανικό Τάγμα» και 9 αλεξιπτωτιστές σκοτώθηκαν.
Κουζνετσένκοφ, ο οποίος περιποιούνταν τον Πρόεδρο Αμίν, σκοτώθηκε από φίλια πυρά στο παλάτι και του απονεμήθηκε μεταθανάτια το μετάλλιο του Τάγματος του Κόκκινου Λαβάρου.
Κατά τη διάρκεια της επιχείρησης καταλήφθηκαν και άλλα κυβερνητικά κτίρια, όπως το κτίριο του Υπουργείου Εσωτερικών, το κτίριο της Υπηρεσίας Εσωτερικής Ασφάλειας και το κτίριο του Γενικού Επιτελείου .
Δημοσιευμένα ρωσικά έγγραφα αναφέρουν ότι η σοβιετική ηγεσία πίστευε ότι ο Αμίν είχε μυστικές επαφές με την αμερικανική πρεσβεία και ήταν πιθανώς πράκτορας των ΗΠΑ.
Η Επιχείρηση Καταιγίδα-333 ήταν στρατιωτική επιχείρηση που έλαβε χώρα στις 27 Δεκεμβρίου 1979, κατά την οποία οι σοβιετικές δυνάμεις κατέστρεψαν το παλάτι Τατζμπέγκ στο Αφγανιστάν και δολοφόνησαν τον πρόεδρο του Αφγανιστάν Χαφιζουλάχ Αμίν.
Η επίθεση στο ανάκτορο Τατζμπέγκ, όπου διέμενε ο Πρόεδρος Αμίν με την οικογένειά του, κατόπιν πρότασης των συμβούλων ασφαλείας της , έλαβε χώρα στις 27 Δεκεμβρίου 1979.
Ωστόσο, αυτό το τελευταίο μοναστήρι που έκλεισε στη Μόσχα έγινε και το πρώτο που επιστράφηκε, το 1983, στο Πατριαρχείο της Μόσχας και κατέστη πνευματικό και διοικητικό κέντρο της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Το 1988 οι εγκαταστάσεις της Μονής αποκαταστάθηκαν και κτίσθηκε μια κατοικία για τον Πατριάρχη Μόσχας και πασών των Ρωσιών, μια αίθουσα για τις συνεδριάσεις της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, ένα παρεκκλήσιο για την τέλεση νεκρώσιμων ακολουθιών και ένα ακόμα παρεκκλήσιο σε ανάμνηση των χιλίων ετών από τον εκχριστιανισμό των Ρως.
Εκτός από τα αμυντικά τείχη και πύργους του 17ου αιώνα, τα σωζόμενα κτίσματα είναι το καθολικό της μονής, ο νεοκλασικού ρυθμού ναός της Αγίας Τριάδος , ο ναός και κωδωνοστάσιο του Αγίου Συμεών του Στυλίτη στην πύλη, σε ρυθμό μπαρόκ , μια συστάδα κελλιών του 19ου αιώνα για τους μοναχούς και τον ηγούμενο, και τέλος τα προαναφερθέντα εκτεταμένα κτίσματα της σημερινής κατοικίας του Πατριάρχη και των συνεδριάσεων της Ιεράς Συνόδου .
Ακριβώς δίπλα σε αυτά υψώνεται ο μεγάλος ενοριακός ναός της Αναστηλώσεως του Ναού της Ιερουσαλήμ, κτισμένος το 1832-1837 σύμφωνα με νεοκλασικά σχέδια του Φιοντόρ Σεστάκοφ.
Η Μονή Ντανίλοφ ιδρύθηκε πιθανώς στα τέλη του 13ου αιώνα από τον γιο του Αλεξάνδρου Νιέφσκι, τον Δανιήλ της Μόσχας, από όπου και η ονομασία της.
Κατά το δεύτερο ήμισυ του 19ου αιώνα το κοιμητήριο της Μονής Ντανίλοφ έγινε ο τόπος αναπαύσεως των σορών πολλών συγγραφέων, καλλιτεχνών και διανοουμένων, όπως των Νικολάι Γκόγκολ, Νικολάι Γιαζίκοφ, Βασίλι Περόφ, Νικολάι Ρουμπινστάιν, Βλαντίμιρ Σολοβιέφ και αρκετών άλλων.
Το παλαιότερο σωζόμενο κτίσμα είναι το καθολικό, αφιερωμένο στους Αγίους Πατέρες των επτά πρώτων Οικουμενικών Συνόδων (κανένας άλλος ναός στον χριστιανικό κόσμο δεν τιμάται στο όνομα αυτό).
Ο κάτω ναός του, στο επίπεδο του εδάφους, κτίσθηκε κατά τη βασιλεία του Τσάρου Αλεξίου, ενώ οι επάνω ναοί σε ρυθμό μπαρόκ ολοκληρώθηκαν το 1730 και το 1752.
Ανάμεσα στους μοναχούς που διέμειναν στη Μονή κατά τη μακραίωνη ιστορία της συγκαταλέγεται και ο φημισμένος Έλληνας λόγιος Νικηφόρος Θεοτόκης, που αποσύρθηκε σε μεγάλη ηλικία πλέον σε αυτή, το 1792, από την επισκοπή του στη νότια Ρωσία και απεβίωσε στη μονή το 1800.
Η Μονή του Αγίου Δανιήλ ή Μονή Ντανίλοφ είναι περιτειχισμένο μοναστήρι, που βρίσκεται στη δεξιά όχθη του Μόσκοβα, περίπου 5 χιλιόμετρα νοτίως του κέντρου της Μόσχας.
Από το 1983 μέχρι σήμερα στεγάζει την κεντρική διοίκηση της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και την επίσημη μόνιμη κατοικία του Πατριάρχη Μόσχας και πασών των Ρωσιών.
Το 1591, όταν ο στρατός του Χάνου Κάζι Β Γκιράι του Χανάτου της Κριμαίας προσέγγισε τη Μόσχα, η έκταση της μονής οχυρώθηκε και χρησίμευσε ως στρατόπεδο.
Οι πρώτες καταγεγραμμένες πληροφορίες σχετικά με τα κτήματα της Μονής χρονολογούνται από το 1785, όταν αναφέρεται ότι κατείχε 18 ντεσιατίνες γης, ενώ μέχρι τα τέλη του 19ου αιώνα η περιουσία είχε αυξηθεί σε 178 ντεσιατίνες και δυο-τρία κτήρια στη Μόσχα.
Ωστόσο, το θησαυροφυλάκιο και τα αγιωτικά της μονής είχαν μεταφερθεί στη Βόλαγκντα και στη Λαύρα του Αγίου Σεργίου λίγο πριν την κατάληψη της Μόσχας από τους Γάλλους.
Το 1805 ιδρύθηκε στον χώρο της μονής ένα πτωχοκομείο-γηροκομείο για ηλικιωμένες γυναίκες, το οποίο αργότερα στέγαζε ηλικιωμένους κληρικούς και τις χήρες τους.
Οι περισσότερες από τις τρέχουσες μοτοσικλέτες της σειράς της σχεδιάστηκαν από τον , ο οποίος ήταν ο κύριος σχεδιαστής της εταιρείας από το 1993 έως το 2012, όταν και αντικαταστάθηκε από τον .
Η μεγαλύτερη ενιαία αγορά το 2015 ήταν και πάλι η Γερμανία , ακολουθούμενη από τις Ηνωμένες Πολιτείες , τη Γαλλία , την Ιταλία , το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ισπανία .
Η τρέχουσα παραγωγή περιλαμβάνει μια ποικιλία μοντέλων άξονα, αλυσίδας και ιμάντα, με κινητήρες από 310 έως 1.649 κε και μοντέλα σχεδιασμένα για δραστηριότητες εκτός δρόμου, διπλής χρήσης, αθλήματα και τουριστικές δραστηριότητες.
Μάλιστα η εταιρεία εξακολουθεί να χρησιμοποιεί τη διαμόρφωση διπλού μπόξερ, αλλά τώρα κατασκευάζει μοτοσυκλέτες και με διάφορες διαρρυθμίσεις κινητήρα.
Στη συνέχεια ο Νταβός θα πάει να συνάντησει τον Άρθουρ, έναν παλιό συνεργάτη του για να τον βοήθησει να βρει ένα πλαστό διαβατήριο, που θα του επιτρέψει να διαφύγει στην Αμερική.
Ένας σκληρός κακοποιός, ο Άμπελ Νταβός , ξεκινάει μαζί με τη γυναίκα του, τα δυο του παιδιά και τον συνεργό του, Ρέιμοντ, από το Μιλάνο και προσπαθούν να το σκάσουν προς Γαλλία.
Όλα βαίνουν καλώς, μέχρι τη στιγμή που θα αποβιβαστούν στη Μασσαλία και θα τους επιτεθούν οι λιμενοφύλακες, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν η γυναίκα του και ο φίλος του, και να μείνει αυτός μόνος με τα δύο παιδιά, κυνηγημένος από όλη την αστυνομία.
Έπειτα ο Νταβός με τον Σταρκ θα πάνε σε ένα παλιό φίλο του πατέρα του Νταβός, που ζει σε ένα χωριό για να κρύψει τα δύο παιδιά του και να μην διάτρεχουν κάποιο κίνδυνο.
Τότε θα ζητήσει τη βοήθεια των παλιών φίλων και πρώην «συνεργάτων» του από το Παρίσι αλλά αυτοί, μη θέλοντας να μπλέξουν, του στέλνουν έναν άγνωστο νεαρό, τον Έρικ Σταρκ .
Παρότι ξεκίνησε μια πολλά υποσχόμενη χρονιά, διοικητικά και οικονομικά προβλήματα στα μέσα του δεύτερου γύρου ανάγκασαν τους παίκτες αρχικά σε αποχή και έπειτα σε αποχώρηση, εκδίδοντας ανακοίνωση κατά της διοίκησης ζητώντας τα δεδουλευμένα τους.
Για το κύπελλο Ελλάδος 2018-19 στην πρώτη αγωνιστική της πρώτης φάσης κέρδισε τους Ίκαρους Σερρών εντός έδρας με 64-61.Στην δεύτερη αγωνιστική της ίδιας φάσης πέρασε χωρίς αγώνα τον Αίολο Τρικάλων.
Η σημερινή μορφή της πλατείας και του στη νότια πλευρά της αποφασίσθηκε από τον βασιλέα Λουδοβίκο Α, ο οποίος το 1816, ενώ ακόμα ήταν διάδοχος του θρόνου, ανέθεσε στον Λέο φον Κλέντσε να διαμορφώσει ολόκληρη τη σημερινή Λούντβιχστράσε, συμπεριλαμβανομένης της πλατείας στο νότιο τέρμα της.
Ο ιταλικός νεοκλασικός ρυθμός του πρώτου κτίσματος, του Μεγάρου Λέουχτενμπεργκ, έδωσε τον τόνο και, αντίθετα με προγενέστερα σχέδια του Φρήντριχ Λούντβιχ φον Σκελ, που ήθελαν κτήρια στο κέντρο περιβαλλόμενα από περιμετρικό πάρκο, ο Κλέντσε δημιούργησε μία περίκλειστη αστική πλατεία προκειμένου να ταιριάζει καλύτερα με τη διπλανή παλαιά πόλη.
Ωστόσο, η , που ανεγέρθηκε για να κλείσει τη θέα προς την κατεδαφισμένη πύλη, ανατέθηκε στον ανταγωνιστή αρχιτέκτονα του Κλέντσε, τον Φρίντριχ φον Γκέρτνερ, και ανεγέρθηκε το 1840-1841.
Για τον λόγο αυτό ο οβελίσκος στη μνήμη των Βαυαρών στρατιωτών που είχαν σκοτωθεί πολεμώντας στο πλευρό του Ναπολέοντα κατά την εκστρατεία του στη Ρωσία, ανεγέρθηκε στην Καρολίνενπλατς το 1833 αντί της Οντεόνσπλατς.
Το 1862 προστέθηκε ένας έφιππος ανδριάντας του Λουδοβίκου Α στην αρχή της οδού μεταξύ της αίθουσας συναυλιών και του Μεγάρου Λέουχτενμπεργκ, σχεδιασμένος από τον Λούντβιχ Μίκαελ Σβαντάλερ και φιλοτεχνημένος από τον Μαξ φον Βίντνμαν.
Σύμφωνα με πολλούς ιστορικούς, αυτή η παραδοσιακή χρήση ήταν ο λόγος για την πορεία των μελών του ναζιστικού κόμματος προς τη στις 9 Νοεμβρίου 1923, κατά το λεγόμενο Πραξικόπημα της μπιραρίας, πορεία που έληξε με ένοπλη συμπλοκή, κατά την οποία σκοτώθηκαν 4 αστυνομικοί και 16 μέλη του κόμματος.
Σε όλη τη διάρκεια του Τρίτου Ράιχ, η ετήσια αναμνηστική παρέλαση περνούσε από την Οντεόνσπλατς και συνέχιζε μέχρι την Καίνιχσπλατς, όπου οι σκοτωμένοι ναζιστές είχαν ταφεί.
Στη δυτική πλευρά της πλατείας υπάρχουν το κτήριο του πρώην , που σήμερα στεγάζει το Βαυαρικό Υπουργείο Εσωτερικών, και το πανομοιότυπο Μέγαρο Λέουχτενμπεργκ , που σήμερα στεγάζει το Βαυαρικό Υπουργείο Οικονομικών.
Τόσο αυτή η οδός, όσο και η , που ξεκινά από το νότιο άκρο της πλατείας, οδηγούν στην πολύ κοντινή πλατεία Βίτελσμπάχερ , η οποία επίσης σχεδιάσθηκε από τον Κλέντσε.
Η Οντεόνσπλατς είναι μεγάλη πλατεία στην κεντρική περιοχή του Μονάχου, που σχεδιάσθηκε στις αρχές του 19ου αιώνα από τον Λέο φον Κλέντσε και βρίσκεται στο νότιο τέρμα της λεωφόρου Λούντβιχστράσε.
Από εδώ πέρασε η νικητήρια πομπή για τα βαυαρικά στρατεύματα που είχαν συμμετάσχει στον Γαλλοπρωσικό Πόλεμο του 1871, η οποία διάνυσε τη Λούντβιχστράσε μέχρι το , και η ίδια πορεία ακολουθείται κατά την ετήσια παράτα της Οκτόμπερφεστ, με την εξέδρα των «επισήμων» να βρίσκεται συνήθως στον ανδριάντα του Λουδοβίκου Α.
Ωστόσο, επειδή προέκυψε κενή θέση πριν την έναρξη της επόμενης περιόδου, πραγματοποιήθηκαν αγώνες μπαράζ, με αποτέλεσμα μόνο δύο ομάδες να υποβιβαστούν.
Επιπρόσθετα, η πρωταθλήτρια ομάδα και οι ομάδες που τερμάτιζαν στην δεύτερη και τρίτη θέση είχα δικαίωμα συμμετοχή στο Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ 2018, μέσα από τα οποίο καθορίζονταν οι ομάδες που θα συμμετείχαν την επόμενη ποδοσφαιρική περιόδο στην Επίλεκτη Κατηγορία ΣΤΟΚ 2018-19.
Ταϊβάν: Χσου Σούι-Τεχ, νομοθετικές αντιπρόεδρος Τσιάνγκ Πιν-κουνγκ, υπουργός Οικονομικών Υποθέσεων Τσεν Ρουιλόνγκ, υπουργός Παιδείας Του Τσενγκ-Σενγκ , Κοινοβουλευτικός Γραμματέας του Υπουργείου Οικονομικών Ζανγκ Τσανγκμπάνγκ, Γενικός Διευθυντής του Υπουργείου Εξωτερικών Γενικός Διευθυντής Βανέσα Σιχ , πρόεδρος της Επιτροπής Υποθέσεων των Κινέζων της Ομογένειας Τσεν Σιχ-Κουέι.
Τον Σεπτέμβριο του 2004, η σύζυγος του προέδρου της Δημοκρατίας της Κίνας Γου Σουζέν επισκέφθηκε την Ελλάδα ως επικεφαλής της αντιπροσωπείας της κινεζικής Ταϊπέι στους Παραλιπικούς Αγώνες της Αθήνας, ενώ η ελληνική κυβέρνηση παρείχε ιδιωτική ασφάλεια για τη Σουζέν.
Ελλάδα: Αρχηγός του Συνταγματικού και Διοικητικού Δικαστηρίου Γιώργος Παναγιωτόπουλος και Αναπληρώτρια Διοικήτρια Κρήτης Θεανώ Βρεντζώ-Σκορδαλάκη, Αντιδήμαρχος Αθηναίων, Κέλλυ Μπουρντάρα.
Η ηβική περιοχή είναι μία από τις πιο ευαίσθητες περιοχές του σώματος και κατά τη διάρκεια της διαδικασίας πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη προσοχή για να αποφευχθεί ο ερεθισμός.
Ο τύπος κεριού που χρησιμοποιείται για τις γραμμές μπικίνι συχνά γίνεται από μείγμα κεριού μελισσών και και όχι από τα συνηθέστερα συνθετικά κεριά που χρησιμοποιούνται για την αποτρίχωση των κανονικών μαλλιών.
Το «μουστάκι» είναι η αφαίρεση των ηβικών τριχών εκτός από ένα φαρδύ, ορθογώνιο έμπλαστρο ακριβώς πάνω από την κουκούλα της κλειτορίδας στην κορυφή της γεννητικής σχισμής.
Η αμερικανίδα ηθοποιός-μοντέλο σχολίασε αρνητικά την πρώτη της εμπειρία: «Ήταν τόσο οδυνηρό που κατέρρευσα. Έχω υποσχεθεί να μην το δοκιμάσω ξανά».
Ορισμένοι επικριτές της διαδικασίας πιστεύουν ότι η βραζιλιάνικη αποτρίχωση μπορεί να συμβάλει στην εμφάνιση μιας γυναίκας, υποστηρίζοντας ότι αυτό μπορεί να είναι ένας λόγος για τη δημοτικότητά της στη βιομηχανία του σεξ.
Βραζιλιάνικη αποτρίχωση )είναι η αφαίρεση όλων των ηβικών τριχών από την περιοχή της πυέλου, του αιδοίου, των χειλέων, του περιναίου και του πρωκτού, ενώ μερικές φορές αφήνει μια λεπτή λωρίδα τριχών στο εφηβαίο.
Το στυλ αυτό ονομάστηκε για πρώτη φορά "βραζιλιάνικο κερί" από το . στο Μανχάταν, το οποίο ιδρύθηκε το 1987 από επτά αδελφές που ονομάζονταν από τη Βραζιλία.
Είναι επίσης γνωστή ως "βασικό μπικίνι", "τρίγωνο" ή "γραμμή μπικίνι", καθώς περιλαμβάνει την αποτρίχωση των πλευρών για να σχηματίσουν ένα τρίγωνο, ώστε οι ηβικές τρίχες να μην μπορούν να γίνουν αντιληπτές ενώ φορούν μαγιό.
Η «γαλλική αποτρίχωση» (μερικές φορές αποκαλείται «λωρίδα προσγείωσης» ή «μερική βραζιλιάνικη κηλίδα») αφήνει μια κάθετη ταινία ηβικής τρίχας μήκους 3.8 μέχρι 7.6 ακριβώς πάνω από το αιδοίο.
Εάν ένα άτομο δεν έχει αποτριχωθεί ποτέ πριν ή δεν έχει αποτριχωθεί για μεγάλο χρονικό διάστημα, μπορεί να χρειαστεί να κοπούν οι ηβικές τρίχες χρησιμοποιώντας ψαλίδι ή ηλεκτρικό ξυράφι πριν από την αποτρίχωση.
Μερικές φορές ένας αναστολέας ανάπτυξης τριχών εφαρμόζεται μετά την αποτρίχωση και επιβραδύνει την αναγέννηση των τριχών εάν εφαρμόζεται καθημερινά για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Η εφαρμογή του αυγολέλαιου για λίγες μέρες μετά την αποτρίχωση μπορεί να βοηθήσει στην ενυδάτωση του δέρματος και στη μείωση της φλεγμονής, του πόνου ή της ανάπτυξης βακτηριδίων.
Με την επανειλημμένη αφαίρεση με την πάροδο του χρόνου, η ηβική τρίχα γίνεται ασθενέστερη και αναπτύσσεται πιο αργά, οδηγώντας σε ευκολότερη αφαίρεση με λιγότερο πόνο και λιγότερο συχνή αποτρίχωση.
Μία γραμμή μπικίνι είναι η περιοχή του άνω ποδιού και του εσωτερικού μηρού στον οποίο μεγαλώνει η ηβική τρίχα που κανονικά δεν καλύπτεται από το κάτω μέρος ενός μαγιό.
Ωστόσο, ορισμένοι άνθρωποι απομακρύνουν την ηβική τρίχα που δεν εκτίθεται για άλλους λόγους όπως η αισθητική, η προσωπική περιποίηση και η υγιεινή, ο πολιτισμός, η θρησκεία ή η μόδα.
Όταν το κερί είναι ρυθμισμένο, αλλά εξακολουθεί να είναι εύκαμπτο, οι ταινίες του αποσύρονται προς την κατεύθυνση της ανάπτυξης των τριχών διατηρώντας παράλληλα το δέρμα τεντωμένο.
Αποτρίχωση μπικίνι είναι η μερική ή πλήρης αφαίρεση του τριχώματος του εφηβαίου, χρησιμοποιώντας ένα ειδικό κερί, το οποίο μπορεί να είναι ζεστό ή κρύο, που προσκολλάται στις τρίχες και τις τραβά όταν το κερί αφαιρείται γρήγορα από το δέρμα, συνήθως με μια λωρίδα υφάσματος.
Μερικοί άνθρωποι τροποποιούν τις ηβικές τρίχες είτε για να ταιριάζουν με τις κοινωνικές τάσεις είτε απλώς ως έκφραση του δικού τους στυλ ή τρόπου ζωής, ενώ άλλοι αντιτίθενται σε οποιοδήποτε στυλ ή δεν το κάνουν εξαιτίας των εκτιμήσεων κόστους.
Η Αρσινόη Β, για να εξασφαλίσει τη διαδοχή στον γιο της Πτολεμαίο, παντρεύτηκε τον Πτολεμαίο Κεραυνό ετεροθαλή αδελφό της, Ο Πτολεμαίος Κεραυνός ήταν πρωτότοκος, όμως εκτοπίστηκε από τη διαδοχή ένεκα της μητριάς του.
Τα αντίποινα του Κεραυνού ήταν γρήγορα: κατέλαβε την Κασσάνδρεια και σκότωσε τους μικρότερους αδελφούς του Πτολεμαίου Επιγόνου, τον Λυσίμαχο και τον Φίλιππο, ενώ η Αρσινόη Β και ο Επίγονος διέφυγαν.
Μάλλον με υποκίνηση αυτής, η Αρσινόη Α κατηγορήθηκε για συνωμοσία εναντίον του Πτολεμαίου Β· ο βασιλιάς χώρισε τη σύζυγό του και την εξόρισε στον Κοπτό της νότιας Αιγύπτου.
Στην Τελμησσό βρέθηκε επιγραφή του 258, που αναφέρει, ότι ο Πτολεμαίος Επίγονος έφθασε ως αξιωματούχος του Πτολεμαίου Β και του δόθηκε μεγάλη ιδιοκτησία.
Ο στρατός εξέλεγε βραχύβιους βασιλείς: τον Μελέαγρο, αδελφό του Κεραυνού , τον Αντίπατρο, εξάδελφο των τριών αδελφών βασιλέων της Μακεδονίας, γιων του Κασσάνδρου και τον στρατηγό Σωσθένη .
Η αναρχία έληξε το 277, όταν ο Αντίγονος Β Γονατάς, γιος του Δημητρίου Α Πολιορκητή νίκησε τους Γαλάτες κοντά στη Λυσιμάχια της Θράκης και αναγνωρίστηκε βασιλιάς.
Τότε η σύζυγος τού Αγαθοκλή, η Λυσάνδρα διέφυγε με τα παιδιά της και τον Αλέξανδρο στη Βαβυλώνα, στην Αυλή του Σελεύκου Α και ζήτησε τη βοήθειά του.
Στη τοποθεσία "Τούμπα Ξηροπήγαδου", στην περιοχή της πρώην λίμνης Σαρί Γκιόλ εντοπίστηκε οργανωμένο νεκροταφείο της Εποχής του Χαλκού το οποίο θεωρείται ένα από τα αρχαιότερα οργανωμένα προϊστορικά νεκροταφεία.
Οι κάτοικοί του χωριού ασχολούνται κυρίως με την καλλιέργεια σιτηρών, πατάτας, καλαμποκιού, τεύτλων, λιγότεροι με τη συστηματική κτηνοτροφία και πολλοί εργάζονται στα γειτονικά εργοστάσια της ΔΕΗ.
Από το 1930 έως το 1932, μετά από ένα σύντομο διάστημα διδασκαλίας στη Θεολογική Ακαδημία των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου στο Πρίζρεν, ο Ιουστίνος έγινε βοηθός του μητροπολίτη Μοναστηρίου Ιωσήφ.
Το έργο του εκεί υπήρξε μεγάλο και γι’ αυτό εξελέγη Επίσκοπος της νεοσυσταθείσας Επισκοπής Καρπαθίας, αξίωμα που δεν αποδέχθηκε λόγω ταπεινώσεως.
Επιστρέφοντας στο Μοναστήριο, η μοίρα έφερε εκεί δύο γνωστούς του: τον Νικολάι Βελιμίροβιτς και τον Ιωάννη Μαξίμοβιτς, Επίσκοπο Σαγκάης και Σαν Φρανσίσκο.
Ο νεαρός Ιωάννης Μαξίμοβιτς έγινε βοηθός του Ιουστίνου στην εκεί εκκλησιαστική σχολή, ενώ ο Νικολάι Βελιμίροβιτς έγινε μητροπολίτης Οχρίδος.
Το συνηθισμένο επώνυμο «Πόποβιτς» εξάλλου υποδηλώνει καταγωγή από παλαιότερη οικογένεια ιερέως, όντας αντίστοιχο του ελληνικού «Παπαδόπουλος», και πράγματι επτά γενεές των Πόποβιτς είχαν ως επικεφαλής τους ιερείς.
Γενέτειρα τού μετέπειτα Αγίου Ιουστίνου ήταν το Βράνιε, της νότιας Σερβίας και γεννήθηκε την 25η Μαρτίου 1894 με το παλαιό ημερολόγιο, που ακολουθεί ακόμα η Εκκλησία της Σερβίας, δηλαδή ανήμερα την εορτή του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, από όπου και το βαφτιστικό του όνομα .
Μετά την έναρξη του Α Παγκόσμιου Πολέμου, το φθινόπωρο του 1914, ο Μπλαγκόγιε υπηρέτησε ως νοσοκόμος του στρατού στη νότια κυρίως Σερβία , στη Σκόδρα και στο Κοσσυφοπέδιο.
Στις 8 Ιανουαρίου 1915 επέστρεψε στα καθήκοντά του, ακολουθώντας την κοινή μοίρα του σερβικού στρατού και συμμετέχοντας στην πορεία από το Ιπέκιο μέχρι τη Σκόδρα .
Εκεί, την Πρωτοχρονιά του 1916 έγινε μοναχός στον Ορθόδοξο Καθεδρικό Ναό και πήρε το όνομα του μεγάλου Χριστιανού φιλοσόφου και μάρτυρα του Β αιώνα Αγίου Ιουστίνου.
Μετά την επιστροφή του από τη Ρωσία, ο Ιουστίνος Πόποβιτς πήγε στην Αγγλία για μεταπτυχιακές σπουδές μετά από προτροπή του πνευματικού του πατέρα Νικολάι Βελιμίροβιτς, ώστε να έχει μία ολοκληρωμένη οπτική της θεολογίας και από την πλευρά του Δυτικού Χριστιανισμού.
Σπούδασε πράγματι θεολογία στο Λονδίνο μεταξύ 1916 και 1920, αλλά η διδακτορική διατριβή του στην Οξφόρδη υπό τον τίτλο «Η φιλοσοφία και η θρησκεία του Φ.Μ. Ντοστογιέφσκι») απορρίφθηκε εξαιτίας των ανατρεπτικών επικρίσεων που περιείχε για τον δυτικό ανθρωπισμό, τον ορθολογισμό, τον Ρωμαιοκαθολικισμό και τον ανθρωποκεντρισμό.
Το 1926 ο Ιουστίνος πήρε τελικώς τον τίτλο του διδάκτορα της Θεολογίας από τη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών με τίτλο της διατριβής του Το πρόβλημα του προσώπου και της γνώσεως κατά τον Άγιον Μακάριον τον Αιγύπτιον.
Για το μάθημα των «Βίων των Αγίων» ο Ιουστίνος άρχισε να μεταφράζει στη σερβική γλώσσα μια σύνθεση βίων αγίων από ελληνικές, συριακές και σλαβονικές πηγές, καθώς και αρκετά ελάσσονα έργα, όπως τους λόγους των Πατέρων της Εκκλησίας Ιωάννου του Χρυσοστόμου, Μακαρίου και Ισαάκ του Σύρου.
Λίγο αργότερα, ο μοναχός Ιουστίνος, μαζί με αρκετούς πρώην συμφοιτητές του, ταξίδεψε στην Αγία Πετρούπολη της Ρωσίας για μια μονοετή σπουδή στην εκεί Θεολογική Σχολή, όπου αφιερώθηκε με μεγαλύτερη πληρότητα στην Ορθοδοξία και στον μοναστικό βίο, ενώ έμαθε πολλά για τους μεγάλους Ρώσους ασκητές: τους Αντώνιο και Θεοδόσιο των Σπηλαίων του Κιέβου, τον Σεραφείμ του Σαρώφ, τον Σέργιο του Ράντονεζ, τον Ιωάννη της Κρονστάνδης και άλλους.
Κατά τη διάρκεια της εκεί θητείας του, το 1938, ο Ιουστίνος έγινε ένας από τους ιδρυτές της Σερβικής Φιλοσοφικής Εταιρείας, μαζί με μερικούς αξιόλογους διανοούμενους του Βελιγραδίου, όπως οι Μπράνισλαβ Πετρονίγιεβιτς, Βλαντίμιρ Ντβορνίκοβιτς και άλλοι.
Ο Αγιος Ιουστίνος Πόποβιτς ήταν Ορθόδοξος Χριστιανός θεολόγος, αρχιμανδρίτης στη Μονή του Τσέλιε, μελετητής του Ντοστογιέφσκι, αντικομμουνιστής συγγραφέας και επικριτής της πραγματιστικής εκκλησιαστικής ζωής.
Η Κοινωνία των Μπασκιρικών Γυναικών της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν είναι μη-κυβερνητική οργάνωση που ιδρύθηκε για να ενισχύσει τη θέση της γυναίκας στην κοινωνία, το ρόλο της στην κοινωνικο-πολιτική, οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική ζωή της δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν, την οικογένεια, την ενδυνάμωση, τη διατήρηση και την ανάπτυξη του πολιτισμού και της γλώσσας των Μπασκίρ τις λαϊκές παραδόσεις και τις τέχνες.
Ο Μπασκιρικός σύλλογος Γυναικών είναι ένας από τους διοργανωτές δημοκρατικών και περιφερειακών οργανισμών, όπως η "Πρότυπη Νεαρή Οικογένεια", "Διαγωνισμός Ομορφιάς", "Εθνική Φορεσιά των Μπασκίρ".
Επίσης διοργανώνει τους διαγωνισμούς Μπασκίροι ποιητές-παραμυθάδες, "καλή Μητέρα", τις αργίες "Συνάντηση των συγχωριανών", "Γενεαλογικό δέντρο", "Τραγούδι ενός νανουρίσματος" και άλλα.
Η Κοινωνία συνεργάζεται με τον Διαπεριφερειακό Δημόσιο Οργανισμό Γυναικών για την προώθηση της διατήρησης των παραδόσεων από τους τουρκόφωνους πληθυσμούς, με τη Παγκόσμια Ένωση των Γυναικών του Τουρκικού Κόσμου, με τη δημόσια οργάνωση "Ακ Τιρμά" και άλλα.
Η οργάνωση συμμετέχει ενεργά σε διάφορες κοινωνικές εκδηλώσεις, όπως οι Μέρες των πόλεων και περιφερειών του Μπασκορτοστάν, σε εθνικές γιορτές, σε διαγωνισμούς, σε επιστημονικά και πρακτικά συνέδρια.
Η δημόσια οργάνωση "Κοινωνία των Μπασκιρικών Γυναικών της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν" ιδρύθηκε στην Ούφα κατά την Ιδρυτική Συνέλευση στις 17 Νοεμβρίου 1990.
Ραϋμόνδος Βερεγγάριος Δ της Βαρκελώνης , παντρεύτηκε την Πετρονίλα της Αραγωνίας, κόρη του Ραμίρο Β της Αραγωνίας από τον Οίκο των Χιμένεθ
Οι εθνικιστές ιστορικοί σημειώνουν ότι ο γάμος της Ντους Α με τον Ραϋμόνδο Βερεγγάριο ήταν η αρχή ενός μεγάλου σχεδίου να ενωθούν όλα τα εδάφη γύρω από τα Πυρηναία.
Ο Οίκος της Βαρκελώνης έδειξε στην συνέχεια έντονο ενδιαφέρον να επεκταθεί στην Οξιτανία και λίγο πριν τον θάνατο της Ντους ακολούθησαν έντονες συγκρούσεις για την διαδοχή στην Προβηγκία .
Η Ντους Α της Προβηγκίας ή Γλυκιά Α της Προβηγκίας Κόμισσα της Προβηγκίας ήταν κόρη του Γκίλμπερτ Α του Γκεβωντάν και της Γκέρμπεργκας της Προβηγκίας.
Η Ντους Α παραχώρησε τα δικαιώματα της στο Γκεβωντάν και την υποκομητεία του Μιγιώ στον σύζυγο της, την ίδια εποχή σύμφωνα με τους ιστορικούς "τροβαδούροι από την Προβηγκία ήρθαν στην Καταλωνία ".
Ο και ο αδερφός του, , άρχισαν να ασχολούνται με την υποκριτική σε ηλικία οκτώ μηνών μετά από πρόταση της γιαγιάς τους, , η οποία ήταν καθηγήτρια υποκτιτικής και ηθοποιός.
Μεγάλο μέρος της πρώιμης καριέρας του ο το μοιράστηκε με τον αδερφό του - μερικοί από τους πρώτους ρόλους τους ήταν κοινοί ρόλοι ως μωρό ή παιδί σε διαφημίσεις, τηλεοπτικές εκπομπές και ταινίες.