polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ακολουθώντας ρητά την καθοδήγηση του Γκότχολντ Εφραίμ Λέσσινγκ, ο Στράους δείχνει ότι οι μεσαιωνικοί πολιτικοί φιλόσοφοι, όχι λιγότερο από τους αρχαίους ομολόγους τους, προσαρμόζονταν προσεκτικά τη διατύπωσή τους στις κυρίαρχες ηθικές απόψεις της εποχής τους, ώστε τα γραπτά τους να μην καταδικάζονται ως αιρετικά ή άδικα, όχι από τους "πολλούς" , αλλά από εκείνους τους "λίγους" οι πολλοί θεωρούνται ως οι πιο δίκαιοι κηδεμόνες της ηθικής.
Ήταν ακριβώς αυτές οι δίκαιες προσωπικότητες που θα τείνουν περισσότερο να διώκουν / εξαπατούν όποιον ήταν στην επιχείρηση να εκθέσει το ευγενές ή μεγάλο ψέμα πάνω στο οποίο η εξουσία των λίγων πάνω από τις πολλές στάσεις ή πτώσεις.
Το 1969 ο Στράους μετακόμισε στο Κολέγιο Κλερμόν ΜακΚίνα στην Καλιφόρνια για ένα χρόνο, και στη συνέχεια στο Κολέγιο Σεντ Τζον της Αννάπολις το 1970, όπου ήταν Διακεκριμένος Κάτοικος Μελετητής ο Σκοτ Μπιουκάναν, μέχρι το θάνατό του από πνευμονία το 1973.
Συγκεκριμένα για την Ανοιχτή Κοινωνία και τους Εχθρούς της και την κατανόηση του Πόπερ για τη Δημοκρατία του Πλάτωνα, αφού έδωσε μερικά παραδείγματα, έγραψε ο Βόγκελιν.
Ο Στράους προχώρησε να δείξει αυτή την επιστολή στον Κουρτ Ρίτσλερ ο οποίος χρησιμοποίησε την επιρροή του για να αντιταχθεί στο διορισμό του Πόπερ στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο.
Μετά την παρακολούθηση του Κίρτσέιν Δημοτικού Σχολείου και της Προτεσταντικής , ο Λέο Στράους γράφτηκε στο Γυμνάσιο Φιλιπίνουμ , σε κοντινή απόσταση από το Μάρμπουργκ (από την οποίο αποφοίτησαν επίσης οι Γιοχάνες Αλθούσιους και Καρλ Ι.
Συγκεκριμένα, μαζί με πολλούς στη Γερμανική Δικαιοσύνη πριν από τον Β 'Παγκόσμιο Πόλεμο, φοβόταν ότι οι άνθρωποι προσπαθούσαν να αναγκάσουν ένα μέλλον του κόσμου να δημιουργηθεί στο μέλλον, πιστεύοντας ότι αναπόφευκτα θα γίνει τυραννία Ως εκ τούτου, κράτησε αποστάσεις από τον ολοκληρωτισμό του 20 αιώνα, τους δεξιούς φασίστες και τους αριστερούς κομμουνιστές.
Ο Τόμας Χομπς, υπό την επιρροή του Φράνσις Μπέικον, επαναπροσδιόρισε την πολιτική σκέψη σε ό, τι ήταν πιο σταθερό αλλά και πολύ χαμηλό στον άνθρωπο - στις φυσικές του ελπίδες και φόβους - δημιουργώντας ένα προηγούμενο για τον Τζον Λοκ και τη μεταγενέστερη οικονομική προσέγγιση στην πολιτική σκέψη, όπως των Ντέιβιντ Χιουμ και Άνταμ Σμιθ.
Οι Σωκρατικοί, αντιδρώντας στους πρώτους Έλληνες φιλόσοφους, έφεραν τη φιλοσοφία πίσω στη γη και, επομένως, πίσω στην αγορά, καθιστώντας την πιο πολιτική.
Γράφοντας στον Σμιτ το 1932, ο Στράους συνοψίζει την πολιτική θεωρία του Σμιτ ότι "επειδή ο άνθρωπος είναι κακός από τη φύση του, χρειάζεται επομένως εξουσία, αλλά μπορεί να εδραιωθεί η κυριαρχία, δηλαδή οι άνδρες μπορούν να ενωθούν μόνο ενάντια σε άλλους άνδρες.
των ανδρών είναι απαραιτήτως ένας διαχωρισμός από άλλους άντρες . το πολιτικό που κατανοείται έτσι δεν είναι η συστατική αρχή του κράτους, της τάξης, αλλά μια κατάσταση του κράτους»
Δύο σημαντικοί πολιτικο-φιλοσοφικοί διάλογοι που είχε ο Στράους με τους ζωντανούς στοχαστές ήταν εκείνοι που κράτησε με τους Καρλ Σμιτ και Αλεξάντρ Κοζέβ.
Ο Σμιτ, ο οποίος αργότερα θα γινόταν, για λίγο, ο επικεφαλής νομικός της ναζιστικής Γερμανίας, ήταν ένας από τους πρώτους σημαντικούς γερμανούς ακαδημαϊκούς που αξιολόγησαν θετικά το πρώιμο έργο του Στράους.
Η θετική αναφορά του Σμιτ για την έγκριση του έργου του Στράους σχετικά με τον Χομπς συνέβαλε στο να κερδίσει ο Στράους τη χρηματοδότηση των υποτροφιών που του επέτρεψε να εγκαταλείψει τη Γερμανία.
Δημοσιογράφοι όπως ο Σέιμουρ Χερς αποφάνθηκαν ότι ο Στράους ενέκρινε ευγενικά ψέματα, "μύθοι που χρησιμοποιούνται από πολιτικούς ηγέτες που επιδιώκουν να διατηρήσουν μια συνεκτική κοινωνία".
Αυτές περιλαμβάνουν την πεποίθηση ότι η γη του κράτους ανήκει σ 'αυτήν, παρόλο που μπορεί να έχει αποκτηθεί παράνομα και ότι η ιθαγένεια έχει τις ρίζες της σε κάτι περισσότερο από τα ατυχήματα της γέννησης.
Ο Στράους θεωρείται μία από τις πιο σημαντικές στιγμές στην ιστορία της φιλοσοφίας του Σωκράτη, έθεσε το επιχείρημα ότι οι φιλόσοφοι δεν μπορούσαν να μελετήσουν τη φύση χωρίς να εξετάσουν τη δική τους ανθρώπινη φύση, , η οποία, σύμφωνα με τα λόγια του Αριστοτέλη, είναι «πολιτικό ζώο».
Σύμφωνα με τους επικριτές του, και ειδικά την Σαντία Ντρούρι , ο Στράους λανθασμένα λαμβάνει μια διάκριση ανάμεσα σε μια «εξωτερική» ή μια «εσωστρεφή» ή «αληθινή» πλευρά της φιλοσοφίας των προ-σύγχρονων πολιτικών φιλοσόφων.
Η κατηγορία φαίνεται να βασίζεται στην πεποίθηση ότι στις σύγχρονες φιλελεύθερες κοινωνίες και ιδιαίτερα στις Ηνωμένες Πολιτείες οι φιλόσοφοι δεν είναι ελεύθεροι να εκφράζουν δημόσια τις φιλοσοφικές τους απόψεις χωρίς να κατηγορούνται για παρατυπία.
Ενώ ο σύγχρονος φιλελευθερισμός είχε τονίσει την επιδίωξη της ατομικής ελευθερίας ως τον υψηλότερο στόχο του, ο Στράους θεώρησε ότι πρέπει να υπάρξει μεγαλύτερο ενδιαφέρον για το πρόβλημα της ανθρώπινης αριστείας και της πολιτικής αρετής.
Ο Στράους, αντιθέτως, πίστευε ότι οι φιλόσοφοι πρέπει να διαδραματίσουν έναν ρόλο στην πολιτική μόνο στο βαθμό που μπορούν να εξασφαλίσουν ότι η φιλοσοφία, την οποία είδε ως ανώτατη δραστηριότητα της ανθρωπότητας, μπορεί να είναι ελεύθερη από την πολιτική παρέμβαση.
Το επιχείρημα του Στράους δεν είναι ότι οι μεσαιωνικοί συγγραφείς που μελετούσε διατηρούσαν ένα εξωτερικό νόημα για τους πολλούς και ένα εσωτεριστικό, κρυμμένο για τους λίγους , αλλά ότι, μέσω ρητορικών στράτων που περιλαμβάνουν αυτοτραυματισμό και υπερβολές, αυτοί οι συγγραφείς κατάφεραν να μεταδώσουν την ορθή τους έννοια στη σιωπηρή καρδιά των γραπτών τους - μια καρδιά ή ένα μήνυμα που δεν μπορούσε να αναφερθεί στο «γράμμα» ή στην ιστορική διάσταση των κειμένων.
Σύμφωνα με τον Στράους, Η Πολιτεία του Πλάτωνα δεν είναι «ένα σχέδιο για καθεστώς μεταρρύθμισης» στην «Ανοιχτή Κοινωνία και τους Εχθρούς της», που προσβάλλει η Δημοκρατία για να είναι ακριβώς αυτό).
Ο Στράους αναφέρει τον Κικέρωνα: «Η Δημοκρατία δεν φέρνει στο φως το καλύτερο δυνατό καθεστώς, αλλά μάλλον τη φύση των πολιτικών πραγμάτων - τη φύση της πόλης»
Πέρασε μεγάλο μέρος της καριέρας του ως καθηγητής πολιτικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, όπου δίδαξε πολλές γενιές φοιτητών και δημοσίευσε δεκαπέντε βιβλία.
Τα έργα του Στράους διαβάζονταν και θαυμάζονταν από διάφορους στοχαστές όπως Γκέρσον Σόλεμ , Βάλτερ Μπένγιαμιν, Ζακ Λακάν, Χανς-Γκέοργκ Γκάνταμερ και Αλεξάντρ Κοζέβ .
Εκπαιδευμένος στη νεο-Καντιανή παράδοση με τον Ερνστ Κασσίρερ και επηρεασμένος από το έργο στη Φαινομενολογία των Έντμουντ Χούσερλ και Μάρτιν Χάιντεγκερ, ο Στράους αργότερα εστίασε την έρευνά του στα ελληνικά κείμενα του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, για να ξαναβρεί την ερμηνεία τους μέσα από τη μεσαιωνική Ισλαμική και Εβραϊκή φιλοσοφία και ενθαρρύνοντας την εφαρμογή αυτών των ιδεών στη σύγχρονη πολιτική θεωρία.
Στην πεποίθηση ότι ο σχετικισμός του 20ου αιώνα, ο επιστημισμός, ο ιστορικισμός και ο μηδενισμός εμπλέκονται στην υποβάθμιση της σύγχρονης κοινωνίας και της φιλοσοφίας, ο Στράους επιδίωξε να αποκαλύψει τις φιλοσοφικές οδοί που οδήγησαν σε αυτή την κατάσταση.
Αν και σκεπτικιστής της «προόδου», ο Στράους ήταν εξίσου επιφυλακτικός όσον αφορά τις πολιτικές ατζέντες της «επιστροφής» - που είναι, πηγαίνοντας προς τα πίσω αντί για μπροστά.
Ο Χάρβεϊ Μάνσφιλντ υποστήριξε ότι δεν υπάρχει κάτι τέτοιο όπως ο "Στραουσιανισμός" ωστόσο, υπάρχουν οι Στρούσιοι και μια σχολή των Στραούσιων.
Ο Μάνσφιλντ περιγράφει το σχολείο ως "ανοικτό για το σύνολο της φιλοσοφίας" και χωρίς καθόλου σαφή δόγματα που πρέπει να πιστεύουμε ότι ανήκουμε σε αυτά.
Ενώ ο Στράους διατήρησε ένα συμπαθητικό ενδιαφέρον για τον Σιωνισμό, αργότερα αναφέρθηκε στο Σιωνισμό ως «προβληματικό» και απογοητεύτηκε με ορισμένους από τους στόχους του.
Η κεντρική ιδέα του κοινωνικού μοντέλου είναι ότι μεγάλο μέρος της ταλαιπωρίας και της δυσκολίας της ζωής με βλάβη δεν είναι εγγενές χαρακτηριστικό της ίδιας της βλάβης, αλλά η αποτυχία της κοινωνίας να προσαρμοστεί στις ανάγκες των ανάπηρων ατόμων.
Ενώ η διάκριση μεταξύ «βλάβης» και «αναπηρίας» είχε γίνει από την Ένωση των Ατόμων με Κινητικές Βλάβες Ενάντια στον Διαχωρισμό, ο Όλιβερ επινόησε τον όρο «κοινωνικό μοντέλο» για να περιγράψει αυτήν τη διάκριση.
Επινόησε επίσης τον όρο «Χειραφετητικές Σπουδές για την Αναπηρία» με τον οποίο εννοούσε ότι οι ερευνητές δεν πρέπει να είναι «παράσιτα» αλλά να εξυπηρετούν τα συμφέροντα των αναπήρων.
Το βασικό πρόβλημα οικειοποίησης παρουσιάζεται όταν οι χρήστες ενός πόρου είναι περισσότεροι από όσους μπορεί να συντηρήσει ο πόρος, όταν αντλούνται μονάδες πόρου μεγαλύτερες από ένα όριο ή γίνονται υπερβολικές επενδύσεις σε εξοπλισμό άντλησης των μονάδων του πόρου.
Όταν οι χρήστες αντιμετωπίζουν προβλήματα οικειοποίησης αυτά αφορούν τις μεθόδους κατανομής των αφαιρέσιμων μονάδων του πόρου μεταξύ των χρηστών και τα κέρδη που αποφέρουν αυτές στον κάθε χρήστη.
Αυτή οδηγεί στην ανάγκη δημιουργίας δίκαιων κανόνων εκχώρησης της τοπικής και χρονικής πρόσβασης στον πόρο ανάλογα με τα ειδικά χαρακτηριστικά του πόρου αλλά και των χρηστών του.
Όταν οι χρήστες θεωρούν ότι η εκχώρηση πρόσβασης είναι άδικη, ασύμφορη και αβέβαιη, ή ότι εφαρμόζεται με λανθασμένο τρόπο, αυτό μπορεί να επηρεάσει αρνητικά την προθυμία τους να επενδύσουν σε δραστηριότητες παροχής ή ακόμα και να οδηγήσει σε έντονες διαμάχες.
Οι ψαρότοποι, οι βοσκότοποι, τα αρδευτικά κανάλια, οι λίμνες, τα ποτάμια, οι ωκεανοί, οι λεκάνες υπόγειων υδάτων κλπ αποτελούν συστήματα πόρων.
Από την άλλη πλευρά, μονάδες πόρου είναι αυτό που οικειοποιούνται τα άτομα από τα συστήματα πόρων, όπως οι τόνοι ψαριών που ψαρεύονται από ένα ψαρότοπο ή τα κυβικά μέτρα νερού που αντλούνται από ένα αρδευτικό κανάλι.
Το πρόβλημα αναφέρεται στις περιπτώσεις όπου η χρήση μιας συγκεκριμένης τεχνολογίας από κάποιους μπορεί να οδηγήσει στην αύξηση του κόστους κάποιων που χρησιμοποιούν άλλες τεχνολογίες.
Ο πόρος κοινής δεξαμενής, σύμφωνα με την Έλινορ Όστρομ, είναι ένα τεχνητό ή φυσικό σύστημα πόρου που είναι αρκετά μεγάλο ώστε να είναι αρκετά δαπανηρός ο αποκλεισμός ατόμων που μπορούν να αποκομίσουν κέρδη ή οφέλη από τη χρήση του.
Μετά από μήνες διφορούμενων απαντήσεων, κατά τη διάρκεια της εκπομπής για την παραμονή της πρωτοχρονιάς του Κβαρτάλ 95 στο τηλεοπτικό κανάλι 1+1 ανακοίνωσε επίσημα την υποψηφιότητά του για τις προεδρικές εκλογές του 2019.
Δύο μέρες αργότερα ο Ζελένσκι δήλωσε ότι δεν κρύβεται από τους δημοσιογράφους, αλλά ότι δεν θέλει να πάει σε εκπομπή όπου «οι άνθρωποι της παλιάς εξουσίας» κάνουν «μόνο δημόσιες σχέσεις» και ότι απλά δεν έχει το χρόνο για να ικανοποιήσει όλες τις αιτήσεις συνέντευξης.
Ο πρόεδρος της Γαλλίας, Εμανουέλ Μακρόν, δέχτηκε τον υποψήφιο πρόεδρο Ζελένσκι στο Παλάτι των Ηλυσίων στο Παρίσι στις 12 Απριλίου 2019.
Κατά τη διάρκεια της προεδρικής εκστρατείας, ο Ζελένσκι είπε ότι θα ήθελε η Ουκρανία να γίνει μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του ΝΑΤΟ, αλλά θέλει οι Ουκρανοί ψηφοφόροι να αποφασίσουν σχετικά με την ουκρανική ένταξη σε δημοψηφίσματα.
Στις προεδρικές εκλογές του 2019, ο Ζελένσκι υποστήριξε ότι η ουκρανική ένταξη στο ΝΑΤΟ είναι «η επιλογή του Μαϊντάν και η πορεία που κατοχυρώνεται στο Σύνταγμα, καθώς και μέσο για την ενίσχυση της αμυντικής ικανότητας.» Στο πρόγραμμά του δήλωσε ότι η Ουκρανία θα πρέπει να ορίσει στόχο να βάλει υποψηφιότητα για μέλος του ΝΑΤΟ το 2024.
Το πρόγραμμα αναφέρει επίσης ότι ο Ζελένσκι «θα κάνει τα πάντα για να εξασφαλίσει» ότι η Ουκρανία μπορεί να υποβάλει αίτηση για ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2024.
Δύο μέρες πριν από το δεύτερο γύρο ο Ζελένσκι δήλωσε ότι ήθελε να χτίσει «μια ισχυρή, ελεύθερη χώρα, η οποία δεν είναι η μικρότερη αδελφή της Ρωσίας, η οποία δεν είναι διεφθαρμένος εταίρος της Ευρώπης, αλλά η ανεξάρτητη Ουκρανία.»
Σε μια συνέντευξη τον Δεκέμβριο του 2018, ο Ζελένσκι δήλωσε ότι ως Πρόεδρος θα προσπαθήσει να σταματήσει το συνεχιζόμενο πόλεμο στο Ντονμπάς μέσω διαπραγμάτευσης με τη Ρωσία.
Δεδομένου ότι θεωρεί τους ηγέτες της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ και του Λουχάνσκ ως «μαριονέτες» της Ρωσίας, «δεν έχει κανένα νόημα να μιλήσει μαζί τους».
Σε συνέντευξή του που δημοσιεύθηκε 3 ημέρες πριν από τις προεδρικές εκλογές του 2019 ο Ζελένσκι, δήλωσε ότι είναι κατά της χορήγησης «ειδικού καθεστώς στο Ντονμπάς».
Η χορήγηση «ειδικού καθεστώτος» σε «Συγκεκριμένες Περιοχές των περιφερειών Ντονέτσκ και Λουγκάνσκ καθώς και η χορήγηση αμνηστίας Περιφέρεια Ντονέτσκ μαχητές των ΛΔΝ και ΛΔΛ» είναι μέτρα της 2ης συμφωνίας του Μινσκ του Φεβρουαρίου 2015, την οποία συνυπέγραψε η Ουκρανία.)
Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του, ο Ζελένσκι επέβλεψε την άρση της βουλευτικής ασυλίας, την μεταρρύθμιση του πλαισίου για τα δημοψηφίσματα, την αντιμετώπιση της πανδημίας -19 και την επακόλουθη οικονομική ύφεση και επιχείρησε να αντιμετωπίσει τη διαφθορά στην Ουκρανία.
Στα πλαίσια περιορισμού της επιρροής των ολιγαρχών στα μέσα ενημέρωσης και της αύξησης του ανταγωνισμού, πρότεινε αλλαγές στους νόμους ανάμεσα στις οποίες ήταν και ο κρατικός έλεγχος για παραπληροφόρηση, που επικρίθηκε καθώς μπορούσε να οδηγήσει σε περιορισμό της ελευθερίας του τύπου αν καταχραστεί.
Ο Ζελένσκι δικαιολόγησε την απόφαση στα πλαίσια αντιμετώπισης της ρωσικής επιθετικότητας στον τομέα της πληροφόρησης, αλλά προκάλεσε έντονη συζήτηση για την ισορροπία μεταξύ εθνικής ασφαλείας και ελευθερίας του τύπου.
Τον Ιανουάριο του 2022 ο Ζελένσκι κατηγόρησε τη Δύση ότι προκαλεί πανικό σχετικά με επικείμενη ρωσική επίθεση, με αποτέλεσμα να πλήττεται η οικονομία της χώρας.
Σημειώθηκε επίσης η χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης από τον Ζελένσκι, που τον βοήθησε να ξεπεράσει παραδοσιακά εμπόδια στη διάδοση πληροφορίας και χαρακτηρίστηκε από το ως ο πρώτος διαδικτυακός πολεμικός ηγέτης.
Σε ηλικία 17 ετών, εντάχθηκε στο τοπική ομάδα του διαγωνισμού κωμωδίας «ΚΒΝ» και σύντομα κλήθηκε να συμμετάσχει στην τοπική ουκρανική ομάδα «Ζαπορίζια-Κριβί Ριχ-Τράνσιτ», το οποίο συμμετείχε στο πρωτάθλημα ΚΒΝ και τελικά κέρδισε το 1997.
Το 2003, το Κβαρτάλ 95 άρχισε να παράγει εκπομπές για το ουκρανικό τηλεοπτικό κανάλι 1+1, και το 2005 η ομάδα μετακόμισε στο ουκρανικό τηλεοπτικό κανάλι .
Τον Απρίλιο του 2019, δήλωσε ότι δεν ήταν εναντίον μιας ποσόστωσης της ουκρανικής γλώσσας και ότι οι Ρώσοι καλλιτέχνες «που έχουν μετατραπεί σε πολιτικούς» πρέπει να παραμείνουν απαγορευμένοι από το δικαίωμα εισόδου στο έδαφος της Ουκρανίας.
Τον Δεκέμβριο του 2018, ο Ζελένσκι δήλωσε ότι το Κβαρτάλ 95 παρήγαγε την τελευταία ταινία από τη ρωσική θυγατρική του το 2012, και πως το 2014 τα γραφεία του στη Μόσχα έκλεισαν.
Τον Ιανουάριο του 2019, είπε ότι εξακολουθεί να μοιράζεται εμπορικά συμφέροντα με τις ρωσικές εταιρείες, αλλά μόνο ως συνιδιοκτήτης της « » με έδρα την Κύπρο, η οποία κατέχει την ρωσική εταιρεία παραγωγής ταινιών .
Ο Ζελένσκι τις πρώτες 100 ημέρες συνέχισε σε γενικές γραμμές την πολιτική του Ποροσένκο και διατήρησε τον φιλοδυτικό προσανατολισμό της Ουκρανίας, επιδιώκοντας την είσοδο της Ουκρανίας στην ΕΕ και το ΝΑΤΟ, και επιχείρησε να βελτιώσει τις σχέσεις Ουκρανίας-Πολωνίας, επιχειρώντας να αμβλύνει τις ιστορικές διαφορές των δύο χωρών, κάτι που επιδοκιμάστηκε από τους Πολωνούς.
Προσπάθησε επίσης να έρθει σε συμφωνία με τη Ρωσία σχετικά με το Ντονμπάς, ζητώντας να γίνουν διαπραγματεύσεις με τη μεσολάβηση ευρωπαϊκών χωρών, ώστε να λήξει ο Ρωσο-ουκρανικός Πόλεμος.
Ο Ζελένσκι δήλωσε ότι ως Πρόεδρος θα αναπτύξει την οικονομία της χώρας και να προσελκύσει επενδύσεις στην Ουκρανία μέσω της «επανεκκίνησης του δικαστικού συστήματος» και την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης προς την πολιτεία.
Επίσης, προτείνει φορολογική αμνηστία και 5% κατ' αποκοπή φόρο για τη μεγάλη επιχείρηση, η οποία θα μπορούσε να αυξηθεί «σε διάλογο μαζί τους και αν όλοι συμφωνήσουν.» Σύμφωνα με τον Ζελένσκι, αν οι άνθρωποι παρατηρήσουν ότι η νέα κυβέρνηση «λειτουργεί ειλικρινώς από την πρώτη μέρα», θα αρχίσουν να πληρώνουν τους φόρους τους.
Υποσχέθηκε επίσης νομοσχέδια για την καταπολέμηση της διαφθοράς, συμπεριλαμβανομένης της αφαίρεσης της ασυλίας του προέδρου της χώρας, τους βουλευτές του Βερχόβνα Ράντα και τους δικαστές, ένας νόμος για την παραπομπή, τη μεταρρύθμιση του εκλογικού νόμου, και την παροχή αποτελεσματικών δικών με ενόρκους.
Το πολιτικό κόμμα Υπηρέτης του Λαού δημιουργήθηκε το Μάρτιο του 2018, από ανθρώπους της τηλεοπτικής εταιρίας παραγωγής Κβαρτάλ 95 που δημιούργησε την τηλεοπτική σειρά με το ίδιο όνομα.
Ο πατέρας του Ολεξάντρ Ζελένσκι είναι καθηγητής και επικεφαλής του Τμήματος Κυβερνητικής και Υλικού Πληροφορικής στο Κρατικό Πανεπιστήμιο Οικονομικών και Τεχνολογίας του Κριβί Ριχ, ενώ η μητέρα του Ρίμμα Ζελένσκα δούλευε ως μηχανικός.
Ο πρώτος ρόλος του στην ουκρανική γλώσσα ήταν η ρομαντική κωμωδία «Εγώ, Εσύ, Αυτός, Αυτή», το οποίο πρωτοπροβλήθηκε στην Ουκρανία τον Δεκέμβριο του 2018.
Στη φορολογική δήλωση του ο Ζελένσκι δήλωσε για το 2017 7,3 εκατομμύρια εισόδημα εθνικού νομίσματος, ένα διαμέρισμα στη Γιάλτα, λογαριασμούς στην τράπεζα "", ενώ αργότερα έγιναν αλλαγές — προστέθηκαν πληροφορίες για την κυπριακή εταιρεία " ".
Αφού τα ουκρανικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι κατά τη διάρκεια του Πολέμου στο Ντονμπάς το Κβαρτάλ 95 του Ζελένσκι δώρησε 1 εκατομμύριο χρίβνιες στον ουκρανικό στρατό, Ρώσοι πολιτικοί και καλλιτέχνες ζήτησαν την απαγόρευση των έργων του στη Ρωσία.
Τα έγγραφα δείχνουν ότι ο Ζελένσκι έδωσε το μερίδιό του στις εταιρίες στον συνεργάτη του Σερχίι Σεφίρ πριν εκλεγεί πρόεδρος, αλλά είναι πιθανόν η οικογένεια του Ζελένσκι να συνέχισε να λαμβάνει χρήματα από τις εταιρείες.
Στη σειρά, ο Ζελένσκι είναι ένας κοινός καθηγητής ιστορίας, ονόματι Βασίλι Χολομπορόντκο, που κερδίζει τις προεδρικές εκλογές μετά από δημοφιλές βίντεο στο οποίο κάνει κριτική στην κυβέρνηση της Ουκρανίας σχετικά με τη διαφθορά.
Τον Μάρτιο 2019, σε συνέντευξη για το , ο Ζελένσκι δήλωσε ότι μπήκε στην πολιτική για να αποκαταστήσει την εμπιστοσύνη προς τους πολιτικούς και ότι ήθελε να «φέρει επαγγελματίες, άξιους ανθρώπους στην εξουσία» και να «αλλάξει τη διάθεση και το ηχόχρωμα του πολιτικού κατεστημένου, όσο το δυνατόν περισσότερο.»
Επίσης δήλωσε ότι ο Στεπάν Μπαντέρα, «υπερασπίστηκε την ελευθερία της Ουκρανίας» και ότι είναι «κανονικό» ότι «κάποιο ποσοστό των Ουκρανών» τον θεωρεί ήρωα».
Ο Βολοντίμιρ Ολεξάντροβιτς Ζελένσκι είναι Ουκρανός πολιτικός, κωμικός, σεναριογράφος, ηθοποιός και διευθυντής της εταιρείας παραγωγών Κβαρτάλ 95, που υπηρετεί ως Πρόεδρος της Ουκρανίας από το 2019.
Ο Ζελένσκι είναι υποστηρικτής της ελεύθερης διανομής της ιατρικής κάνναβης, υποστηρικτής της ελεύθερης άμβλωσης και της νομιμοποίησης της πορνείας και των τυχερών παιχνιδιών στην Ουκρανία.
Το πολιτικό κόμμα Υπηρέτης του Λαού δημιουργήθηκε το Μάρτιο του 2018, από ανθρώπους της τηλεοπτικής εταιρίας παραγωγής Κβαρτάλ 95, η οποία δημιούργησε επίσης την τηλεοπτική σειρά με το ίδιο όνομα.
Έξι μήνες πριν ο ίδιος ανακοινώσει την υποψηφιότητά του για τις ουκρανικές προεδρικές εκλογές το 2019, στις 31 Δεκεμβρίου 2018, ο Ζελένσκι ήταν ήδη ένας από τους πρωτοπόρους σε δημοσκοπήσεις.
Όσον αφορά τη ρωσική προσάρτηση της Κριμαίας, ο Ζελένσκι είπε ότι θα είναι δυνατό να επιστραφεί η Κριμαία υπό ουκρανικό έλεγχο μόνο μετά από αλλαγή του καθεστώτος στη Ρωσία.
Ο Ζελένσκι σπούδασε Νομική στο τμήμα του Εθνικού Οικονομικού Πανεπιστημίου Κιέβου στο Κριβί Ριχ, χωρίς να έχει δουλέψει επαγγελματικά στο νομικό πεδίο.
Η πρώτη εκπομπή που παρουσίασε είναι οι Γλυκές Αλχημείες που ξεκίνησαν να προβάλλονται στις 6 Δεκεμβρίου του 2008 στο και ολοκληρώθηκαν σε 86 επεισόδια.
Στις 15 Δεκεμβρίου του 2018, η εκπομπή απέκτησε ταξιδιωτικό χαρακτήρα και ξεκίνησε να προβάλλεται με τον τίτλο Οι Γλυκές Αλχημείες Ταξιδεύουν.
Ανακάλυψε τη ζαχαροπλαστική το 1979, όταν ακόμα πήγαινε σε νυχτερινό σχολείο, δουλεύοντας στα εργαστήρια Παπασπύρου και διδασκόμενος από Αιγυπτιώτες καθηγητές.
Ο Μπαρτάνγκ κυλά στο δυτικό τμήμα της οροσειράς Παμίρ, για 132 χιλιόμετρα, προτού εκβάλει στον ποταμό Παντζ στα σύνορα μεταξύ Τατζικιστάν και Αφγανιστάν.
Λίγα χιλιόμετρα κοντά στο Μουργκάμπ βρίσκεται η λίμνη Σαρέζ, η οποία σχηματίστηκε λόγω κατολισθήσεων μετά τον σεισμό του Σαρέζ το 1911, μέσω του οποίου δημιουργήθηκε το μεγαλύτερο φυσικό φράγμα του κόσμο, το φράγμα Ουσόι.
Η υψηλότερη θέση που έχει κατακτήσει η ομάδα στην Τζε 1 Λιγκ είναι η 7η το 2016 όταν με 55 βαθμούς ισοβάθμησε με Σανφρέτσε Χιροσίμα αλλά έχασε την 6η θέση στη διαφορά γκολ, ενώ επίσης ήταν μόλις 3 βαθμούς κάτω από την τετράδα που οδηγεί στα κύπελλα Ασίας.
Το 1995 η πόλη Κόμπε ήρθε σε συμφωνία με την Καβασάκι Στιλ ώστε να μετακινηθεί η έδρα του συλλόγου στην πόλη Κόμπε και η ονομασία της να αλλάξει στη σημερινή.
Η Βίσερου Κόμπε, εσφαλμένα έχει επικρατήσει στον ελληνικό Τύπο το Βίσελ Κόμπε από αγγλική προφορά της λατινικής γραφής του ονόματος, είναι ιαπωνική επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα, που σήμερα αγωνίζεται στην Πρώτη Κατηγορία του Πρωταθλήματος Ιαπωνίας .
Εδρεύει στην πόλη Κόμπε που είναι πρωτεύουσα της Περιφέρειας Χιόγκο, στη νότια πλευρά του νησιού Χονσού και αγωνίζεται στο Στάδιο Νοεβίρ, χωρητικότητας 30.132 θέσεων.
Η μασκότ "φοράει" την εκάστοτε αμφίεση της ομάδας, καθώς και ένα σε μόνιμη βάση ένα ναυτικό καπέλο ώστε να συμβολίζει την ιστορία του Κόμπε ως λιμάνι.
Οι αγώνες του παγκόσμιου κυπέλλου που έλαβαν μέρος στο στάδιο το 2002 ήταν στις 5 Ιουνίου το Ρωσία - Τυνησία 2–0 για τον 8ο Όμιλο, στις 7 Ιουνίου το Σουηδία - Νιγηρία 2–1 για τον 6ο Όμιλο και στις 17 Ιουνίου το Βραζιλία - Βέλγιο 2–0 για τη Φάση των 16.
Παλιότερα στην πρώτη εμφάνιση - ως παραδοσιακά χρώματα της ομάδας - κυριαρχούσαν το μαύρο και το λευκό, ενώ συγκεκριμένα από το 1995 έως και το 2004 η πρώτη εμφάνιση της ήταν αμιγώς ασπρόμαυρη με ριγέ φανέλα.
Ήταν μάλιστα το πρώτο γήπεδο ποδοσφαίρου στην Ιαπωνία που είχε εγκατάσταση ηλεκτροφωτισμού και που μπορούσε συνάμα να φιλοξενήσει παιχνίδια κατά τις νυκτερινές ώρες.
Αγωνίστηκε για πρώτη φορά σε επαγγελματικό επίπεδο το 1986, όταν κατάφερε και κέρδισε την άνοδο της από την προηγούμενη χρονιά στο Περιφερειακό Πρωτάθλημα, για τη Β Κατηγορία της Ιαπωνίας, την τότε ονομαζόμενη Τζαπάν Σόκκερ Λιγκ 2.
Συνολικά η ομάδα έχει αγωνισθεί μέχρι σήμερα 16 φορές στην πρώτη κατηγορία, 11 φορές στη δεύτερη, 2 στην τρίτη και 8 σε περιφερειακά πρωταθλήματα.
Παίκτες της ομάδας τη σεζόν 2018–19 υπήρξαν οι παγκοσμίου φήμης Ευρωπαίοι ποδοσφαιριστές Λούκας Ποντόλσκι, Νταβίντ Βίγια και Αντρές Ινιέστα.
Μετά τον πόλεμο έζησε στην Ιταλία για λίγο καιρό και, μετά το θάνατο του συζύγου της, επέστρεψε στη Γαλλία, όπου εγκαταστάθηκε μόνιμα στο Μαντελιέ-λα-Ναπούλ κοντά στις Κάννες.
Η Μαρία Φραγκίσκη Άννα Ρωμανή γεννήθηκε στις 26 Δεκεμβρίου 1914 στη Ρώμη, και ήταν το νεότερο παιδί και κόρη του Βίκτωρα Εμμανουήλ Γ της Ιταλίας και της Έλενας του Μαυροβουνίου.
Ο Γεώργιος Α Γκίζι παντρεύτηκε μια ανώνυμη κόρη του βαρόνου Γκυ ντε Λα Τρεμουάιγ, με τον θάνατο του πεθερού του κληρονόμησε τη Βαρωνία της Χαλανδρίτσας στο πριγκιπάτο της Αχαΐας και διορίστηκε Καστελάνος της Καλαμάτας .
Την ίδια χρονιά ο Αραγωνέζος Ρουτζέρο ντι Λαούρια ξεκίνησε επιδρομές στην Πελοπόννησο και στα Φραγκοκρατούμενα νησιά του Αιγαίου, έφτασε μέχρι την Πύλο.
Ο Γεώργιος συγκέντρωσε 100 ιππότες στην Ανδρούσα και επιτέθηκε στους Αραγωνέζους, στη σύντομη μάχη που ακολούθησαν οι Αχαιοί ηττήθηκαν και ο Γεώργιος συνελήφθη αιχμάλωτος στη Μάχη του Ζόγκλου.
Ο Γεώργιος Γκίζι παρέμεινε βαρόνος της Χαλανδρίτσας μέχρι τον θάνατο του , έπεσε στη Μάχη του Αλμυρού, όπου είχε σπεύσει να βοηθήσει τον Δούκα των Αθηνών Γκωτιέ Ε του Μπριέν απέναντι στην Καταλανική Εταιρεία .
Η Χαλανδρίτσα Αχαΐας δεν κληροδοτήθηκε στους απογόνους του, επόμενος βαρόνος εμφανίζεται ο Νικολά ντε Λα Τρεμουάιγ ένα μέλος της οικογένειας του πεθερού του.
Ο Βενετός ευγενής Μαρίνο Ντάντολο ανιψιός του Δόγη της Βενετίας και αρχηγού της Δ Σταυροφορίας Ενρίκο Ντάντολο κατέλαβε την ίδια χρονιά την Άνδρο και έγινε Κύριος του νησιού.
Ο Μαρίνο Ντάντολο έκτισε το Μέσα κάστρο της Άνδρου σε νησίδα μπροστά στη Χώρα και το χρησιμοποίησε για κατοικία, επικυρίαρχος του ήταν όπως στα αδέλφια Γκίζι ο Μέγας Δούκας του Αιγαίου Άγγελος Α Σανούδος.
Η Βενετία δεν το δέχτηκε με κανέναν τρόπο παρά το γεγονός ότι ο Μαρίνο Ντάντολο πέθανε αμέσως μετά, τα δυο αδέλφια κλήθηκαν σε απολογία, εξορίστηκαν και έγινε κατάσχεση όλης της περιουσίας τους στη Βενετία.
Ο Ανδρέας στη συνέχεια συμφιλιώθηκε με τη Βενετία και έδωσε πίσω το νησί με αντάλλαγμα την ακύρωση των κυρώσεων, η Άνδρος δόθηκε στον Δούκα του Αιγαίου Άγγελο Σανούδο που διόρισε έναν υποτελή του να την κυβερνήσει.
Ο Ιερεμίας Γκίζι πέθανε χωρίς γιους, ο συγγενής του Φίλιππος Γκίζι παντρεύτηκε με τη βία την κόρη του Ιζαμπέττα και έγινε ο νέος Αφέντης της Σκοπέλου, της Σκύρου και της Σκιάθου.
Τα δυο αδέλφια μέλη της Οικογένειας Ιερεμίας Γκίζι και Ανδρέας Γκίζι συμμετείχαν στην Δ Σταυροφορία που κατέλαβε την Κωνσταντινούπολη από τους Βυζαντινούς και δημιούργησε τη Λατινική Αυτοκρατορία .