polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ο Λεσάζ εξέλιξε τη γραφή του, τόσο στο μυθιστόρημα όσο και στα θεατρικά του έργα, προχωρώντας από απομιμήσεις ή μεταφράσεις σε έργα όλο και πιο προσωπικά.
Στο απόγειο της έμπνευσής του, έγραψε τον Ζιλ Μπλας, ο οποίος, με όλα του τα χαρακτηριστικά και παρά τον «χώρο» που διαδραματίζεται και το τοπικό χρώμα, ανήκει εξ ολοκλήρου σ' αυτόν.
Ένα επεισόδιο από τον Ζιλ Μπλας αποτέλεσε τη βάση δύο ξεχωριστών γαλλικών έργων όπερας στη δεκαετία του 1790, και τα δύο με τον ίδιο τίτλο: από τον και το από τον .
Η Ιστορία του Ζιλ Μπλας ντε Σαντιλιάν είναι ένα γαλλικό μυθιστόρημα πικαρέσκο του Αλαίν Ρενέ Λεσάζ, που εκδόθηκε από το 1715 έως το 1735.
Τότε η χήρα του Κωνσταντίνου Α, η Μαρία Καντακουζηνή, επίτροπος του 7ετούς γιου της Μιχαήλ Β, περιορισμένη από τον Ιβάιλο στην πρωτεύουσα Τάρνοβο, συμφώνησε με τον Ιβάιλο να τον παντρευτεί με τον όρο να μείνει συμβασιλιάς ο γιος της.
Ο Ιβάν Γ κράτησε για δυναστικούς λόγους το επώνυμο της μητέρας του Ασέν, εξελληνισμένα Ασάν και το ίδιο έφεραν και οι απόγονοί του, που έλαβαν αξιώματα στην Κωνσταντινούπολη.
Ο Ιβάν Γ και η Ειρήνη, βλέποντας ότι δεν έχουν επικρατήσει σε όλη τη χώρα και ότι στο παλάτι περιβαλλόταν από εχθρούς, επέλεξαν θησαυρούς από το θησαυροφυλάκιο, συμπεριλαμβανομένων και κομματιών από ήττες Ρωμαίων Αυτοκρατόρων και διέφυγαν το 1280 κρυφά στη Μεσημβρία .
Ο Μιχαήλ Η, φοβούμενος τη γρήγορη επιτυχία της στάσης, κάλεσε τον Ιβάν Γ, γιο του Μίτσο πρώην βασιλιά της Βουλγαρίας, που του είχε προσφέρει διαμονή στην Τρωάδα και του απένειμε τον τίτλο του δεσπότη.
Τον νύμφευσε με την πρώτη κόρη του Ειρήνη Παλαιολογίνα και προσπαθώντας να τον εγκαταστήσει στον Βουλγαρικό θρόνο, του απέστειλε μερικές φορές Ρωμαϊκά στρατεύματα.
Το 1282 απεβίωσε ο Μιχαήλ Η και τον διαδέχθηκε ο Ανδρόνικος Β, που πάντρεψε την κόρη της Ειρήνης, τη Μαρία Μίτσο-Ασέν με τον αρχηγό της Καταλανικής Εταιρείας μισθοφόρων Ροζέ ντε Φλορ.
Ο Κούπερ υπηρέτησε στο Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ ως ανθυπασπιστής, κάτι που επηρέασε σε μεγάλο βαθμό πολλά από τα μυθιστορήματά του και άλλα κείμενα.
Το μυθιστόρημα που ξεκίνησε την καριέρα του ήταν Ο κατάσκοπος, μια ιστορία σε ένα αντικατασκοπικό περιβάλλον κατά τη διάρκεια της Αμερικανικής Επανάστασης και δημοσιεύτηκε το 1821.
Τα έργα του Κούπερ για το Πολεμικό Ναυτικό των ΗΠΑ ήταν ευπρόσδεκτα μεταξύ ναυτικών ιστορικών, αλλά μερικές φορές επικρίθηκαν από τους συγχρόνους του.
Στα ελληνικά έχει κυκλοφορήσει μόνο το μυθιστόρημά του: Ο τελευταίος των Μοϊκανών, σε μετάφραση Άρη Δικταίου για τις εκδόσεις "100 Αθάνατα Έργα - Γ.ΠΑΠΑΔΗΜΗΤΡΙΟΥ" , σε μετάφραση Χριστίνας Ακουρή, για τις εκδ.
Το κυρίως βουνό είναι πολύ τραχύ και αποτελείται κυρίως από σχιστόλιθο και ασβεστόλιθο του Παλαιοζωικού Αιώνα, καθώς και φθαρμένα στρώματα γύψου του Μεσοζωικού.
Υπάρχει μία δεύτερη κορυφή, η Κόραμπ Β , που απέχει μόλις 150 μέτρα σε οριζόντια απόσταση στα βορειοδυτικά της υψηλότερης κορυφής και μέσα στο αλβανικό έδαφος.
Υπάρχουν αρκετές άλλες κορυφές που φτάνουν πάνω από τα 2.700 μέτρα: η Σουλάνι ι Ραντομίρες , η Κοράμπ Γ , ανώνυμες κορυφές στα βόρεια της υψηλότερης και 2 περίπου χιλιόμετρα στα νοτιοδυτικά της η Πύλη του Κόραμπ φθάνει τα 2.727 μέτρα.
Δεν υπάρχουν ακριβείς και επικαιροποιημένοι χάρτες, ενώ οι πινακίδες είναι ελάχιστες και οι ορειβάτες μπορεί να χρειασθεί να αντιμετωπίσουν επιθετικά τσοπανόσκυλα.
Το Κόραμπ είναι η υψηλότερη κορυφή τόσο της Αλβανίας, όσο και της Βόρειας Μακεδονίας: αποτελεί τη μία από τις δύο μόνο κορυφές σε ολόκληρη την Ευρώπη που είναι το υψηλότερο σημείο δύο ή περισσότερων κρατών.
Η μικρή οροσειρά του Κόραμπ εκτείνεται σε μήκος 40 χιλιομέτρων στη διεύθυνση βορρά-νότου, μεταξύ του κάτω ρου του Μαύρου Δρίνου και του παραπόταμού του Ράντικα.
Η Ρίγκαν Σκοτ ξεκίνησε επίσημα να παίζει βόλεϊ το 2001 σε ηλικία 18 ετών, στην ομάδα του Πανεπιστημίου της Λουιζιάνας, που με την επωνυμία Τάιγκερς μετείχε στην Κατηγορία Ι της Εθνικής Πανεπιστημιακής Αθλητικής Ομοσπονδίας των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής.
Το 2005 υπογράφει το πρώτο της επαγγελματικό συμβόλαιο στην ισπανική ομάδα Ίκαρος της Πάλμας , που αγωνιζόταν στο 3ο επίπεδο της ισπανικής πετοσφαίρισης.
Εκτοτε αναδεικνύεται σε μια "γυρολόγο" των παγκόσμιων γηπέδων, αφού έχει αγωνιστεί και στις 3 πετοσφαιρικές ηπείρους, με μέγιστη όμως παραμονή σε ομάδα τις δύο περιόδους, στη ΑΣΠΤΤ Μυλούζ και στην Ίλμπανκ Άγκυρας .
Μετά τον Ίκαρο αγωνίζεται κατά σειρά το 2006-07 στην ολλανδική ΝΤΟΚ της πόλης Ντουίνγκελο , στην ισπανική Αλμπαθέτε , στη γαλλική Ολυμπίκ της πόλης Τερβίλ-Φλοράνζ , για να καταλήξει το 2009 στη ισχυρή γαλλική ΑΣΠΤΤ Μυλούζ.
Στα δύο χρόνια που έμεινε στην ομάδα της Μυλούζης κατέκτησε δυο δεύτερες θέσεις στο Πρωτάθλημα Γαλλίας καθώς και το Ασημένιο μετάλλιο στο Κύπελλο Γαλλίας το 2010.
Μπακού της ομώνυμης πρωτεύουσας του Αζερμπαϊτζάν, με την οποία κατακτά το Ασημένιο μετάλλιο στο Κύπελλο Θριάμβου εκείνης της περιόδου και ακολουθεί η Δυναμό Βουκουρεστίου, με την οποία κατακτά τη 2η θέση τόσο στο Πρωτάθλημα όσο και στο Κϋπελλο Ρουμανίας.
Ακολουθούν δύο χρονιές στην τουρκική Ίλμπανκ Άγκυρας, χωρίς κάποια ιδιαίτερη διάκριση, για να έρθει το πρώτο της πρωτάθλημα το 2015, όταν αγωνίστηκε για δύο μήνες με τις Κρεολές από το Κάγκουας του Πουέρτο Ρίκο.
Την ίδια χρονιά επανέρχεται στην Τουρκία και αγωνίζεται στο Πρωτάθλμα της περοόδου 2015-16 με τα χρώματα της Σαριγιέρ Κωνσταντινούπολης , αλλά η νέα περίοδος τη βρίσκει για 6 μήνες στην πολωνική ΜΚΣ Ντομπρόβα-Γκορνίτσα της ομώνυμης πόλης, ενώ τον Ιανουάριο του 2017 αναχωρεί για την Περταμίνα Ένερτζι της Τζακάρτας.
Για την περίοδο 2017-18 ξαναπηγαίνει στην Τουρκία, αυτή τη φορά για την Ανακέντ της Σαμψούντας , τον Μάιο του 2018 δοκιμαζει την τύχη της στην ιταλική Σαβίνο Ντελ Μπένε της πόλης Σκάντιτσι , όπου όμως δεν αγωνίζεται ως βασική.
Εκεί την ανακαλύπτει ο Ολυμπιακός Πειραιώς και την φέρνει στην Ελλάδα τον Ιανουάριο του 2019 ως αντικαταστάτρια της Άλισον Μέιφιλντ στη θέση της ακραίας.
Η Ρίγκαν Σκοτ είναι Αμερικανίδα διεθνής αθλήτρια πετοσφαίρισης, η οποία αγωνίζεται με τη φανέλα του Ολυμπιακού Πειραιώς στο Πρωτάθλημα Βόλεϊ Λιγκ της Ελλάδας ως ακραία.
Ο Ιωάννης Κατακουζηνός και ο Νικηφόρος Γρηγοράς αναφέρονται στην βαριά ασθένεια του αυτοκράτορα Ανδρονίκου του Γ του Παλαιολόγου, μετά από κολύμβηση στα νερά του Ερυθροπόταμου το χειμώνα του 1330.
Το βυζαντινό Παρεκκλήσιο του Αγίου Νικολάου βρισκόταν μέσα σε μικρό αμυγδαλεώνα και κατεδαφίστηκε κατά τη δεκαετία του 1960 για να κτιστεί το μαθητικό οικοτροφείο της πόλης.
Σήμερα στο κτιριακό αυτό συγκρότημα λειτουργεί το «Κέντρο Πολιτισμού και Κοινωνικής Διακονίας», όπου φιλοξενούνται η Σχολή Βυζαντινής Μουσικής και η Χορωδία Παραδοσιακής Μουσικής.
Μια αμφιπρόσωπη εικόνα στην οποία απεικονίζονται η Σταύρωση και η Βρεφοκρατούσα Θεοτόκος η επονομαζόμενη Διδυμοτειχίτισσα, η οποία αποτελεί δώρο του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Γ Παλαιολόγου.
Δίπλα στη βόρεια πλευρά του ναού, σώζονται κτιριακά κατάλοιπα σημαντικού μοναστηριακού συγκροτήματος που περιλαμβάνουν ένα επίμηκες ταφικό παρεκκλήσι, μια στενή αυλή και δύο δεξαμενές.
Ο τόπος αυτός αποτέλεσε σημείο μαρτυρίου του οσιομάρτυρα αγίου Ιακώβου το 1519 αλλά και του οσιομάρτυρα αγίου Παρθενίου, ο οποίος αφού έζησε οριακά στην Ικαρία και την Πάτμο, ευρισκόμενος ως πνευματικός στο Διδυμότειχο τουφεκίστηκε στην είσοδο του Μητροπολιτικού Ναού από Οθωμανό στις 5 Μαρτίου 1805.
Επάνω από την κεντρική είσοδο του κυρίως ναού υπάρχει κτητορική επιγραφή σε μαρμάρινη πλάκα που αναγράφει ως ημερομηνία εγκαινίων του νέου καθολικού 15 Αυγούστου 1857.
Τα σημαντικότερα κειμήλια είναι το αντίγραφο της θαυματουργής εικόνας της Παναγίας της Πορταίτισσας καθώς και τα λείψανα του ποδιού του Αγίου Χαραλάμπους τα οποία μεταφέρθηκαν στη Μονής μετά την παραχώρησή της στην Μονή Ιβήρων.
Ο Ιερός Ναός Κοιμήσεως της Θεοτόκου ανοικοδομήθηκε το έτος 1843, στη θέση παλαιότερου ναού, σύμφωνα με επιγραφές στο ναό και αρχειακές μαρτυρίες, στα χρόνια του Μητροπολίτη Διδυμότειχου Βησσαρίωνα.
Στον ναό φυλάσσεται και η μοναδική εικόνα του αγίου Ιωσήφ, έργο του αγιογράφου Νικολάου Αδριανουπολίτη, στην οποία απεικονίζονται ο γνώμονας, ο διαβήτης, το τρίγωνο και ο κανόνας.
Εντός των ορίων της Μητροπόλεως Διδυμοτείχου περιλαμβάνεται και τμήμα της ιστορικής παλαιάς Μητροπόλεως Λιτίτσης της Βόρειας Θράκης, που είχε ως έδρα το Ορτάκιοϊ της Βόρειας Θράκης.
Στο ημείο είχε βρεθεί θαμμένη η εικόνα της Αγίας Παρασκευής και το 1931 οι κάτοικοι της Νέας Βύσσας είχαν κτίσει Παρεκκλήσιο στη χάρη της Αγίας Παρασκευής.
Κάηκε το 1913 από τους Βούλγαρους κατακτητές και στη συνέχεια από τους Τούρκους, ανεσυνεστήθη το 1959 και βρίσκεται μέσα στο περίφημο δάσος της Δαδιάς με την σπάνια πανίδα και χλωρίδα.
Η Μονή Αγίας Παρασκευής βρίσκεται στην πόλη του Διδυμοτείχου, καθιερώθηκε τον Ιούλιο του 2019 και σε αυτήν εγκαταβιοί και ο Μητροπολίτης Διδυμοτείχου.
Ο Πιέτρο Α Ορσεόλο γεννήθηκε στο Ούντινε και ανήκε σε μια από τις ισχυρότερες οικογένειες της Βενετίας, ήταν απ'ευθείας απόγονος των πρώτων δόγηδων της Δημοκρατίας Τεοντάτο και Όρσο.
Σε ηλικία 20 ετών έγινε διοικητής του Βενετσιάνικου στόλου αφού πήρε πρώτα πολλές διακρίσεις σαν απλός στρατιώτης σε εκστρατείες εναντίον των πειρατών στην Δαλματία, ήταν πάντα πιστός στην Καθολική Εκκλησία.
Ο δόγης Πιέτρο Δ Καντιάνο δολοφονήθηκε σε επανάσταση επειδή προσπάθησε να δημιουργήσει κληρονομική μοναρχία , ο Καμαλδολέζος μοναχός και Καρδινάλιος Πιέτρο Νταμιάν αναφέρει ότι ήταν ο ίδιος ο Πιέτρο Ορσεόλο πρωταγωνιστής αλλά αυτό δεν έχει αποδειχτεί.
Σε δύο χρόνια μετά την εκλογή του αιφνίδια χωρίς να ειδοποιήσει κανέναν ούτε την γυναίκα του και τα παιδιά του δραπέτευσε μεσάνυχτα από την Βενετία με τον ηγούμενο Γκουαρίν και άλλους δυο Βενετούς στο Βενεδίκτινο αβαείο του Σαιντ Μισέλ ντε Κούξα στην Πράντα της νότιας Γαλλίας.
Ο Πιέτρο Α Ορσεόλο αποφάσισε να ζήσει σαν ασκητής μόνο με τα απαραίτητα, αφού πέρασε λίγα χρόνια στο αβαείο με παρότρυνση του Αγιου Ρόμουαλντ κατέφυγε σε ένα δάσος και έζησε σαν ερημίτης επτά χρόνια μέχρι τον θάνατο του.
Ο Βενετός βιβλιοθηκάριος Τζιουζέππε Μπετινέλλι δημοσίευσε μια έκδοση της βιογραφίας του που είχε γράψει ο διάσημος αιρετικός Φρίαρ Φουλγκένζιο Μανφρέντι .
Σαν Δόγης της Βενετίας ο Πιέτρο Α Ορσεόλο ήταν αποφασισμένος να αποκαταστήσει την τάξη στην Δημοκρατία της Βενετίας και έδειξε τεράστια φροντίδα για την χήρα του προηγούμενου δόγη, έχτισε νοσοκομεία για τις χήρες, τα ορφανά και τους προσκυνητές.
Ο Πέτρο Α Ορσεόλο εορτάζεται σαν Άγιος από την Καθολική εκκλησία, αγιοποιήθηκε από τον πάπα Κλήμη ΙΒ που τοποθέτησε την εορτή του στις 14 Ιανουαρίου.
Η ημερολογιακή μεταρρύθμιση μετέφερε την εορτή του στις 10 Ιανουαρίου την ημέρα του θανάτου του αλλά οι Καμαλδολέζοι εορτάζουν την μνήμη του στις 19 Ιανουαρίου.
Με την έγκριση του Βαγγέλη Παπαθανασίου για την ηχογράφηση της Μυθωδίας με πλήρη ορχήστρα, όπως πρότεινε ο Γκελμπ, η ανέπτυξε σχέδιο μάρκετινγκ της Μυθωδίας, που με τη βοήθεια του φίλου και συναδέλφου του Βαγγέλη Παπαθανασίου , Δρ.
Σκοττ Μπόλτον, , το οποίο περιελάμβανε έναν αποκλειστικό ιστότοπο για το , μια ζωντανή συναυλία με συμμετοχή της Ελληνικής Κυβέρνησης την μετάδοση της συναυλίας από την τηλεόραση και την κυκλοφορία του της συναυλίας.
Αυτή η αποστολή έθεσε το διαστημικό σκάφος στην τροχιά του Άρη στις 23 Οκτωβρίου 2001 και το της Μυθωδίας είχε προγραμματιστεί να κυκλοφορήσει επίσημα την ίδια μέρα.
Ο ίδιος ο Άρης πραγματοποίησε ιδιαίτερη «εμφάνιση» στη συναυλία, καθώς ένας εκφωνητής είπε στους θεατές να αναζητήσουν ένα πορτοκαλί σημείο που λάμπει στον καθαρό ουρανό πάνω από την ορχήστρα.
Ο προϋπολογισμός ορίστηκε στα 7 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ, χωρισμένος στο μισό μεταξύ της δισκογραφικής εταιρείας και της ελληνικής κυβέρνησης, η οποία θεωρούσε τη συναυλία καλή διαφήμιση για την Ελλάδα στο εξωτερικό και την περιέλαβε ως μέρος της ελληνικής πολιτιστικής ολυμπιάδας που οδήγησε τους θερινούς Ολυμπιακούς του 2004.
Υπήρξαν κάποιες αντιδράσεις που διατυπώθηκαν κυρίως από τον Μίκη Θεοδωράκη για «σπατάλη» δημόσιου χρήματος και χρήση αρχαιολογικού χώρου δηλώνοντας στα ΜΜΕ: «Δεν θα έδινα ένα δις ούτε στον Μπετόβεν».
Η Μυθωδία θα παραμείνει άγνωστη στο κοινό για τα επόμενα οκτώ χρόνια, αλλά ο Βαγγέλης Παπαθανασίου κράτησε στα «συρτάρια» του την συναυλία του 1993 για τον εαυτό του.
Περιέγραψε το γεγονός σε μια συνέντευξη: «Όταν άκουσα για πρώτη φορά την Μυθωδία ήμουν σε έκσταση με την «δύναμη των θεμάτων» και του ρυθμού και χωρίς άλλο δισταγμό πρότεινα να ηχογραφηθεί αμέσως.
Το και της Μυθωδίας του 2001 ηχογραφήθηκε/γυρίστηκε ζωντανά στην συναυλία στους Στύλους του Ολυμπίου Διός και στη σκηνή έπαιξαν: ο Βαγγέλης Παπαθανασίου - συνθεσάιζερ και πλήκτρα, η Μητροπολιτική Ορχήστρα του Λονδίνου, η οποία συμπληρώθηκε από δύο υψίφωνες, τη σοπράνο Καθλήν Μπάτλ και την Τζέσυ Νόρμαν, η χορωδία της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και τα σύνολα κρουστών και .
Η συναυλία πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα στις 28 Ιουνίου 2001 και το κυκλοφόρησε επισήμως στις 23 Οκτωβρίου 2001 για να συμπέσει με την προσέγγιση του διαστημόπλοιου στην τροχιά του πλανήτη Άρη.
Το θέαμα περιελάμβανε 224 μουσικούς στη σκηνή, οι ίδιοι συμμετείχαν και στην ηχογράφηση: ο Βαγγέλης, δύο αρπίστριες, η Μητροπολιτική Ορχήστρα του Λονδίνου 75 μουσικών, η χορωδία της Εθνικής Λυρικής Σκηνής 123 ατόμων, καθώς και 20 νεοεισερχομένων ελληνικών συνόλων κρουστών και , 24 τυμπάνων.
Αν και το άλμπουμ ολοκληρώθηκε από την ημερομηνία της συναυλίας τον Ιούνιο του 2001, η κυκλοφορία του «πάγωσε» μέχρι τις 23 Οκτωβρίου 2001, για να συμπέσει με την είσοδο του διαστημοπλοίου 2001 στην τροχιά του Άρη.
Ένας - ωστόσο δόθηκε στον Τύπο κατά την ημερομηνία της συναυλίας και από ένα σε μια μπλε βελούδινη θήκη δόθηκε σε καλεσμένους ιδιωτικού δείπνου που παρασχέθηκε μετά τη συναυλία.
Το 2004, δύο από από αυτά τα με αυτές τις θήκες δημοπρατήθηκαν στο διαδίκτυο για φιλανθρωπικούς σκοπούς, συγκεντρώνοντας συνολικά 2.435 δολάρια ΗΠΑ.
Το άλμπουμ έφθασε στο # 1 στα της Ελλάδας, όπου έγινε πλατινένιο και ήταν υποψήφιο για τα ελληνικά βραβεία μουσικής "" του 2002, στην κατηγορία "Καλύτερης ορχηστρικής μουσικής".
Αντ 'αυτού, ο Βαγγέλης Παπαθανασίου συνοδεύτηκε από την Μητροπολιτική Ορχήστρα του Λονδίνου, η οποία συμπληρώθηκε με δύο αρπίστριες, τη σοπράνο Καθλήν Μπάτλ και την Τζέσυ Νόρμαν καθώς και την Χορωδία της Ελληνικής Εθνικής Όπερας με το συγκρότημα κρουστών.
Η παγκόσμια πρεμιέρα της «Μυθολογίας» πραγματοποιήθηκε στις 13 Ιουλίου 1993 ως δημόσια παράσταση στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, στην Αθήνα, για φιλανθρωπικούς σκοπούς.
Στη σκηνή ήταν: ο Βαγγέλης, ο οποίος παρείχε το πλήρες μουσικό σκορ συνοδευόμενο από δύο ερμηνεύτριες, την μεσόφωνη Μαρκέλα Χατζηιωάννου, την Υψίφωνη Λουσιέν Ντεβάλ, καθώς και την χορωδία και τα κρουστά της Ελληνικής Εθνικής Λυρικής Σκηνής, υπό την Διεύθυνση του Γάλλου μαέστρου Υβάν Σεζάρ.
Μυθωδία - Μουσική για την αποστολή της : 2001 Η Οδύσσεια του Άρη είναι χορωδιακή συμφωνία του 1993 από τον Έλληνα συνθέτη και καλλιτέχνη της ηλεκτρονικής μουσικής, Βαγγέλη Παπαθανασίου.
Για το , ο Βαγγέλης Παπαθανασίου έπαιξε μερικές επιλογές του ρεπερτορίου του, συμπεριλαμβανομένων των " " , " ", "" κομμάτια από την μουσική επένδυση της ταινίας "Η κατάκτηση του παραδείσου" και ολοκλήρωσε με τον Ελληνικό Εθνικό Ύμνο.
Δύο κυκλοφόρησαν επίσης, και τα δύο παρουσιάζουν ένα κομμάτι που ονομάζεται " " , το οποίο συνδυάζει μέρη των "Ωδή 9" και "Ωδή 1", αλλά και "Ωδή 1" και "Ωδή 7".
Για την ηχογράφηση, ο Βαγγέλης επέκτεινε την αρχική σύνθεση του 1993 προσθέτοντας δύο ωδές, επεκτείνοντας δύο ακόμα και εισήγαγε κάποια νέα θέματα σε όλα τα σημεία.
Υπήρχαν παραλλαγές στη λίστα: ορισμένες εκδόσεις του άλμπουμ φέρουν εναλλακτικούς τίτλους "Ωδή 1" μέσω της "Ωδή 11", και το " " μερικές φορές το συμπεριελάμβανε είτε ως μπόνους είτε ως κρυφό κομμάτι.
Ο Βαγγέλης Παπαθανασίου σημείωσε ότι «είναι πραγματικά η μουσική που καταφέρνει να μιλήσει σε όλους. Στη Μυθωδία, ο καθένας μπορεί να βρει κάτι για να ταυτιστεί, διότι είναι σε αυτή την κοινή γλώσσα».
«Αυτό το κομμάτι συντέθηκε σε μια ώρα . Ναι, μου πήρε μια ώρα Δεν χρησιμοποιώ την τεχνολογία με τον συμβατικό τρόπο, δεν χρησιμοποιώ υπολογιστές».
Τα έτη 1990 έως 1992 διετέλεσε κοινοβουλευτικός συνεργάτης στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, όπου ήταν υπεύθυνος για την εκπόνηση εκθέσεων και γνωμοδοτήσεων στα πλαίσια του έργου των Ευρωβουλευτών στις επιτροπές και στην Ολομέλεια του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, έχοντας επαφές με τα άλλα θεσμικά Όργανα των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων και την Μόνιμη Ελληνική Αντιπροσωπεία.
Ολοκλήρωσε την πρακτική του άσκηση στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή, και συγκεκριμένα στην Γενική Διεύθυνση ΙΙΙ, Εσωτερική Αγορά και Βιομηχανικές Υποθέσεις .
Ανέλαβε την επιμέλεια, παραγωγή και παρουσίαση της τηλεοπτικής και ραδιοφωνικής εκπομπής «Ευρωπαϊκοί Ορίζοντες», για την προώθηση της Ευρωπαϊκής Ιδέας.
Είναι πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και κατέχει δύο μεταπτυχιακά διπλώματα: μεταπτυχιακό Δίπλωμα στις Διεθνείς Εμπορικές Σχέσεις, από την Εμπορική Σχολή , , στις Βρυξέλλες και μεταπτυχιακό Δίπλωμα Ανώτερων Ευρωπαϊκών Σπουδών, Νομικό Τμήμα του Κολεγίου της Ευρώπης στην Μπρυζ .
Είναι συγγραφέας του βιβλίου «Ν αλλάξουμε πόλη», στο οποίο καταγράφει τα προβλήματα, τις ανάγκες και τις δυνατότητες της πόλης μας και προτείνει μελετημένες και ρεαλιστικές θέσεις για τη Θεσσαλονίκη.
Κούβελας είναι Έλληνας πολιτικός, βουλευτής στην Α’ Θεσσαλονίκης με το κόμμα της Νέας Δημοκρατίας και πρώην αντιπρόεδρος και δημοτικός σύμβουλος του Δήμου Θεσσαλονίκης.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου μολονότι η κατανάλωση ΛΟΑΤ προϊόντων και υπηρεσιών ήταν περιθωριακή, δημιουργήθηκαν ομόφυλες ενώσεις για να διεκδικήσουν μια θετικότερη ματιά απέναντι στην ομοφυλοφιλία από την πλευρά της ευρύτερης κοινωνίας.
Το κίνημα δεν είχε τα προβλεπόμενα και θεμιτά αποτελέσματα καθώς οδήγησε σε αρνητική κοινωνική ανταπόκριση η οποία οφείλεται στην εμφάνιση και εξάπλωση του / και η οποία με τη σειρά της οδήγησε στην ανάπτυξη ενός άλλου κινήματος, αυτό των , με στόχο την καταπολέμηση των φυλετικών διακρίσεων.
Ροζ καπιταλισμός είναι ένας όρος που χρησιμοποιείται για να περιγραφεί η ενσωμάτωση του κινήματος ΛΟΑΤ και του δικαιώματος της διαφορετικότητας όσον αφορά τον σεξουαλικό προσανατολισμό στην αγορά της οικονομίας και τον καπιταλισμό, ειδικά καθώς τέτοιου είδους ενσωμάτωση αφορά την αγορά των μελών της ΛΟΑΤ κοινότητας, των πληθυσμών του δυτικού κόσμου, των λευκών καθώς και ατόμων μεσαίας και ανώτερης κοινωνικής τάξης.
Από τα τέλη του 19ου αιώνα έχουν εξαπλωθεί σε πόλεις της Ευρώπης και της Αμερικής μπαρ, καμπαρέ, πορνεία ακόμη και έντυπος τύπος που στοχεύει στην αγορά της ΛΟΑΤ κοινότητας.
Μολονότι τα μέλη μιας τέτοιας κοινότητας διώκονταν δημοσίως, η δημιουργία αυτών των επιχειρήσεων μπορεί να θεωρηθεί μια πρώτη προσπάθεια απόκτησης δικαιωμάτων για τα άτομα της ΛΟΑΤ κοινότητας και συνέβη στο Βερολίνο της Γερμανίας τη δεκαετία του 1920.
Σύμφωνα με ορισμένους μελετητές η ανάπτυξη του παγκόσμιου καπιταλισμού συμπίπτει σε κάποιο βαθμό με την ανάπτυξη του ροζ καπιταλισμού στον δυτικό κόσμο.
Από ιστορικά στοιχεία προκύπτει το συμπέρασμα πως σεξουαλική ποικιλομορφία υπήρχε πάντα και οι διάφορες περίοδοι επιχειρησιακής ανάπτυξης που στοχεύουν στην γκέι κοινότητα μπορούν να διακριθούν ως εξής
Ο όρος εξυπηρετεί ακόμα σε συζητήσεις αντικρουόμενων απόψεων για το κατά πόσο είναι αποδεκτή η σεξουαλική διαφορετικότητα και την ανάγκη να γίνει σύντομα αποδεκτή από όσο το δυνατόν μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού, καθώς η αγορά αναζητεί μανιωδώς νέο αγοραστικό κοινό το οποίο έχει βρει σε ένα βαθμό στο πρόσωπο της ΛΟΑΤ κοινότητας.
Αξιοσημείωτα παραδείγματα ανάλογης ένταξης μπορούν να αποτελέσουν τα και νυχτερινά κέντρα, τοποθεσίες για τουρισμό και γενικά καταναλωτικά αγαθά που είναι διάσπαρτα στην αγορά και προορίζονται για τα μέλη της γκέι κοινότητας.
Αναλυτικότερα, ο όρος αναφέρεται στην ένταξη των μελών της ΛΟΑΤ κοινότητας στο καπιταλιστικό σύστημα, καθώς έχει πλέον και αυτή την απαραίτητη αγοραστική δύναμη για να επικεντρώσει μια αγορά στο πρόσωπό της.
Η αποανάπτυξη έχει χαρακτήρα εθελοντικό, εκούσιο και δεν επιβάλλεται βίαια από τα όρια του συστήματος, όπως στην περίπτωση της αρνητικής ανάπτυξης και την προσέγγισή της από τους κλασσικούς οικονομολόγους.
Ο δρόμος για την οικοδόμηση της “Κοινωνίας της λιτής αφθονίας” είναι ένα πρόγραμμα αποανάπτυξης, όπως μας πληροφορεί ο Σερζ Λατούς, για να συνεχίσει αναφερόμενος στην οικονομική και χρηματοοικονομική κρίση των κοινωνιών της κατανάλωσης και την λύση που προτείνεται από τη σκοπιά της αποανάπτυξης.
Κάνει λόγο για τη φορολόγηση και το ανώτατο επιτρεπόμενο εισόδημα, την έκδοση χρήματος, τις χρηματαγορές και τα δάνεια, την αύξηση της απασχόλησης μέσω της επανατοπικοποίησης και της μείωσης του χρόνου εργασίας και κυρίως την έξοδο από το φαντασιακό της οικονομικής μεγέθυνσης.
Αναφορικά με την εργασία αναφέρεται ότι η επανατοποικοποίηση όπως άλλωστε και η οικολογική στροφή των οικονομικών δραστηριοτήτων, θα αυξήσει τις θέσεις εργασίας, σε αντίθεση με την αλλαγή του τρόπου ζωής και την εγκατάλειψη των περιττών αναγκών.
Είναι ενάντια στην τυφλή πίστη στην παντοδυναμία της επιστήμης, η οποία προβάλλεται ικανή να παρέχει τις λύσεις για όλα τα προβλήματα - ενέργεια, περιορισμένοι φυσικοί πόροι, υπερθέρμανση και κλιματική αλλαγή, περιβαλλοντική μόλυνση – καθώς και να μας εξασφαλίσει την αφθονία.
Το βιβλίο “Προς μια κοινωνία της λιτής αφθονίας. Παρανοήσεις και διαμάχες γύρω από την αποανάπτυξη” είναι δημιουργία του Γάλλου καθηγητή Σερζ Λατούς, ενός από τους πιο γνωστούς θεωρητικούς της αποανάπτυξης.
Ο Κοκ εξελέγη μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων στις 3 Ιουνίου 1986, μετά τις βουλευτικές εκλογές του 1986 και στις 21 Ιουλίου 1986 ανέλαβε και την ηγεσία του Εργατικού Κόμματος, διαδεχόμενος τον πρώην πρωθυπουργό Γιουπ ντεν Ούιλ.
Ο Κοκ ηγήθηκε το Εργατικό Κόμμα στις βουλευτικές εκλογές του 1989, στις οποίες παρόλο που είχε απώλεια τριών εδρών από το κοινοβούλιο, συμφωνήθηκε να συμμετάσχει στην τρίτη κυβέρνηση του Ρουντ Λούμπερς.
Ο Κοκ ανέλαβε Αναπληρωτής Πρωθυπουργός της Ολλανδίας και Υπουργός Οικονομικών στις 7 Νοεμβρίου 1989 και διατέλεσε σε αυτές τις θέσεις έως τις 22 Αυγούστου 1994.
Το 1982, η Ολλανδική Ένωση των Συνδικαλιστών εξελίχτηκε στην Ομοσπονδία για τα Δικαιώματα των Ολλανδών Εργατών και ο Κοκ διατέλεσε πρόεδρός της από το 1982 έως το 1986.
Σε όλη αυτή την περίοδο ο Λάντι ήταν πολύ παραγωγικός ως συνθέτης, γράφοντας θείες λειτουργίες, άριες και εκκλησιαστικές ωδές , κυρίως στο ύφος του πρώιμου μπαρόκ, κάτι που ήταν αμφιλεγόμενο για κάποιους από τους πιο συντηρητικούς μουσικούς, οι οποίοι θεωρούσαν τη λεγόμενη — το στιλ του ντα Παλεστρίνα — πιο κατάλληλο για την εκκλησιαστική μουσική.
Το έργο γράφτηκε για «εκσυγχρονισμένη» συνοδεύουσα ορχήστρα, χωρίς τις αναγεννησιακές βιόλες ντα γκάμπα, αλλά με βιολιά, βιολοντσέλα, άρπες, λαγούτα, θεόρβες και τσέμπαλα.
Χοροί και κωμικά μέρη αναμιγνύονται με σοβαρές άριες, ρετσιτατίβα, μέχρι και ένα μαδριγάλιο-θρήνο, δίνοντας ένα συνολικά δραματικό αποτέλεσμα, που ήταν εξαιρετικά αποτελεσματικό, καθώς πιστοποιείται από τα συχνά ανεβάσματα της όπερας στην εποχή της.
Φαίνεται ότι είχε καταλάβει μία θέση χοράρχη στην Πάδοβα, όπου και έγραψε την πρώτη του όπερα, που είχε τίτλο ' και μάλλον αποτελούσε μέρος των εκδηλώσεων για κάποιον γάμο.
Οι εμπειρίες του στην Πάδοβα και στη Βενετία ήταν ουσιώδεις για την ανάπτυξη του μουσικού ύφους του, καθώς εκεί γνώρισε το έργο των προοδευτικών συνθετών της ενετικής σχολής, των οποίων η μουσική γενικώς απεφεύγετο στη συντηρητική Ρώμη.
Η διασημότερη σύνθεση του Λάντι είναι μία από τις σημαντικότερες όπερες του πρώιμου μπαρόκ, η ' , που εξιστορεί τη ζωή του Αγίου Αλεξίου «του ανθρώπου του Θεού» .
Εκτός του ότι πρόκειται για το πρώτο έργο στην ιστορία της όπερας που έχει ιστορικό θέμα, περιγράφει προσεκτικά την εσωτερική ζωή του αγίου και επιχειρεί μια ψυχολογική απεικόνιση πρωτοφανή για την όπερα.
Ωστόσο, ο συνθέτης χρησιμοποιεί το στιλ «κοντσερτάτο» της ενετικής σχολής σε ορισμένα από τα μοτέτα του, καθώς και στα ψαλμικά του και ωδές του Εσπερινού, μάλλον ως αποτέλεσμα της διαμονής του στη βόρεια Ιταλία.
Η επιγραφή στον τάφο του δεν τονίζει τόσο τον ρόλο του στη σωτηρία των Ιεροσολύμων όσο για τις καταστροφές που προκάλεσε στην επιστροφή του στα Ελληνικά νησιά, συγκεκριμένα γράφει "τρόμος για τους Έλληνες και ευχή για τη Βενετία".
Ο στόλος άρχισε τον χειμώνα να πολιορκεί την Κέρκυρα αλλά όταν έμαθε ότι ο Βαλδουίνος Β της Ιερουσαλήμ συνελήφθη από τους Ορτοκίδες και το Βασίλειο της Ιερουσαλήμ δέχτηκε επίθεση από το Χαλιφάτο των Φατιμιδών έλυσε την πολιορκία.
Οι Βενετοί στρατοπέδευσαν στην Άκρα, ο Ντομένικο Μικιέλ δέχτηκε σημαντικά εμπορικά προνόμια και φοροαπαλλαγές για τη Δημοκρατία της Βενετίας όπως και οι υπόλοιπες πόλεις που συμμετείχαν στη Σταυροφορία.