polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Εκμεταλλευόμενος την υψομετρική διαφορά του οικοπέδου η κατοικία αποτελούμενη από πέντε στάθμες, χωρίζεται σε δύο ενότητες, τις τρεις πρώτες στάθμες που δημιουργούν μια βάση πάνω στην οποία εδράζεται η αυλή, αλλά και οι δύο τελευταίες στάθμες που περιλαμβάνουν τους χώρους διημέρευσης και τα υπνοδωμάτια, που δείχνουν σαν να αιωρούνται πάνω από την οδό Αρχιμήδους.
Η βάση, που συμπληρώνει τον φυσικό βράχο με έναν πέτρινο αναλημματικό τοίχο, περικλείει τους βοηθητικούς χώρους, δηλαδή το γκαράζ και το λεβητοστάσιο, αλλά και το γραφείο του Αλεξάνδρου Ξύδη.
Η τοποθέτηση του κτιριακού όγκου στο οικόπεδο γίνεται παράλληλα στην οδό Κλειτομάχους και προσκολλάται σε αυτήν, δημιουργώντας το κενό της αυλής μεταξύ αυτού και της διπλανής μεσοτοιχίας.
Αποτελείται από ένα καθιστικό, την κουζίνα με τις σκάλες ανόδου από τα κατώτερα επίπεδα και την σκάλα ανόδου στο ανώτερο επίπεδο, όπου υπάρχουν τρία υπνοδωμάτια και δύο λουτρά.
Τα ορθογωνικά ανοίγματα του καθιστικού και ο εξώστης των υπνοδωματίων, παράλληλα προς την οδό Κλειτομάχους, ανοίγονται προς το Παναθηναϊκό Στάδιο και το πευκόδασος του Αρδηττού.
Πέρα από την βοηθητική είσοδο που βρίσκεται στο ισόγειο στο γκαράζ, η κύρια είσοδος γίνεται από την οδό Κλειτομάχους, στην τέταρτη στάθμη, ομοεπίπεδα με την αυλή.
Το κτίριο αποτελείται από έναν φέροντα οργανισμό οπλισμένου σκυροδέματος, πληρώσεις από επιχρισμένη οπτοπλινθοδομή σε χρώμα άσπρο, και πέτρινους τοίχους αντιστήριξης από πέτρα Καπανδριτίου.
Όντας πολύ πιστός σε μια αρχιτεκτονική που να χαρακτηρίζεται από ειλικρίνεια, ο αρχιτέκτονας επέλεξε να αφήσει εμφανή τον μπετονένιο φέροντα οργανισμό, τόσο στα υποστυλώματα όσο και στις πλάκες.
Η πιστή αυτή, σε μια κατασκευαστική ειλικρίνεια, διατρέχει και το υπόλοιπο κτίριο, όπως φαίνεται από τους ισχυρούς πέτρινους τοίχους σε απόχρωση ώχρας, τις σιδεριές, οι οποίες διατηρούσαν το χρώμα του μίνιου , αλλά και από το τζάκι το οποίο είναι χτισμένο με κίτρινα πυρότουβλα που παραμένουν εμφανή και μια μπετονένια επίστεψη από την οποία βγαίνει ο τσιμεντοσωλήνας του καπναγωγού.
Ο Κωνσταντινίδης γράφει πως "Η κατασκευαστική διάρθρωση σ’αυτή τη Μονοκατοικία, προβάλλει ξεκάθαρη και με τον τρόπο που το κάθε υλικό προβάλλεται στη φυσική του υφή και στο δικό του χρώμα, - και για να πω ακόμα πως και στους εσωτερικούς της χώρους έχει κρατήσει αυτή η κατοικία μια χρωματική διαύγεια, που ταυτίζεται με την άψογη κατασκευαστική της ειλικρίνεια."
Το 1961 αποτέλεσε μια πολύ γόνιμη χρονιά για τον Άρη Κωνσταντινίδη, αφού μέσα στην ίδια χρονιά υλοποίησε τρεις κατοικίες , την κατοικία της οδού Αρχιμήδους καθώς και μια στην Βουλιαγμένη και μια στην Φιλοθέη.
Στην περίπτωση της Μονοκατοικίας της οδού Κλειτομάχους, το οικόπεδο που είχε αγοράσει ο Αλέξανδρος Ξύδης, ήταν ένας πολύ έντονα επικλινής βράχος με υψομετρική διαφορά που έφτανε τα εφτά μέτρα από το επίπεδο της οδού Αρχιμήδους.
Ως προς την υλοποίηση του έργου, ο Κωνσταντινίδης είχε απόλυτη σχεδιαστική ελευθερία και εμπιστοσύνη από τον εργοδότη του, και ο ίδιος σχολιάζει με χαρά "πώς ο ιδιοκτήτης της με αφήσανε ελεύθερο να κάνω αυτό πού το νόμιζα για το πιο σωστό κι αφού, "τα είχαμε μιλήσει" όλα πιο πρίν για να κατατοπιστώ στις τυχόν πιο δικές τους επιθυμίες."
Ξύδη, βρίσκεται, στη γειτονιά του Μετς, στην Αθήνα, στον λόφο του Αρδηττού δίπλα στο Παναθηναϊκό Στάδιο, και είναι έργο του αρχιτέκτονα Άρη Κωνσταντινίδη, για τον κριτικό τέχνης και διπλωμάτη Αλέξανδρο Ξύδη.
Το κτίριο κατασκευάστηκε το 1961, και αποτελεί ένα από τα γνωστότερα έργα του αρχιτέκτονα στην πορεία του ως ελεύθερο επαγγελματία, έχοντας δημοσιευτεί και σε ξένα περιοδικά όπως το " ".
Η Νάνσι Πελόζι ως Ηγέτης του Δημοκρατικού Κόμματος στην Βουλή, έθεσε υποψηφιότητα για την Προεδρία της Βουλής, την οποία κέρδισε κατά την πρώτη συνεδρίαση του 110ου Κογκρέσου, στις 4 Ιανουαρίου 2007, γίνοντας έτσι η πρώτη γυναίκα Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων και η πρώτη γυναίκα που αναλαμβάνει το υψηλότερο αξίωμα στην πολιτική ιστορία των ΗΠΑ.
Η Νάνσι Πατρίτσια Πελόζι , είναι Αμερικανίδα πολιτικός, που υπηρέτησε ως 52η Πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών, από τον Ιανουάριο του 2019 μέχρι τον Ιανουάριο του 2023, με την λήξη της θητείας της.
Το 1963, μετακόμισε στην Νέα Υόρκη, και κατόπιν, ύστερα από λίγα χρόνια, κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1960 , μετακόμισε στο Σαν Φρανσίσκο, όπου δικτυώθηκε και ενασχολήθηκε ως πολιτική σύμβουλος, σε προεκλογικές εκστρατείες Δημοκρατικών πολιτικών στην ευρύτερη περιοχή.
Γονείς της ήταν, ο Ιταλοαμερικανός Τόμας Ντ'Αλεσάντρο τζούνιορ, μετέπειτα Δήμαρχος της Βαλτιμόρης και η Ιταλίδα Αννουντσιάτα Λομπάρντι.
Ως Πρόεδρος της Βουλής, η Νάνσι Πελόζι ήταν δεύτερη στη διαδοχή της Προεδρίας των Ηνωμένων Πολιτειών, αμέσως μετά την Αντιπρόεδρο Κάμαλα Χάρις, ακόμη θεωρούνταν η τρίτη ισχυρότερη πολιτική παράγοντας των Ηνωμένων Πολιτειών.
Μπαρθ , φέρνει στο φως μία άλλη οπτική της υπόθεσης, με τον Σίντλερ, σιγά σιγά να αρχίζει ξανά να θεωρείται πλέον μία χρήσιμη πηγή για τη ζωή του Μπετόβεν.
Στα τέλη του 1902 και τις αρχές του επόμενου έτους συμμετείχε ενεργά στις επαφές του κόμματος με την Εβραϊκή Εργατική Ένωση και στις συνδιασκέψεις του εβραϊκού τομέα του ΠΣΚ που καταπιάστηκαν με μια σειρά ζητημάτων όπως η παραγωγή ρωσόγλωσσου υλικού, η κατάσταση του κομματικού Τύπου και οι σχέσεις με την Μπουντ.
Το 1905 διαδραμάτισε πρωταγωνιστικό ρόλο στο συνέδριο του ΠΣΚ που πραγματοποιήθηκε στη Βαρσοβία και ακολούθως εξελέγη στην κεντρική επιτροπή του κόμματος και αναδείχτηκε υπέρμαχος της εβραϊκής πολιτιστικής αυτονομίας στις τάξεις του σοσιαλιστικού κόμματος.
Το επόμενο έτος, με την όξυνση των πολωνοσοβιετικών σχέσεων, συνελήφθη από τις πολωνικές αρχές και εκτοπίστηκε σε στρατόπεδο από το οποίο όμως δραπέτευσε φεύγοντας στο εξωτερικό.
Το 1924, ο Χόρβιτς, ο Άντολφ Βάρσκι και η Μαρία Κοσούτσκα αποπέμφθηκαν από την κεντρική επιτροπή του ΚΚ Πολωνίας μετά από ενέργειες του Ιωσήφ Στάλιν, καθώς η συγκεκριμένη τριάδα δεν είχε στηρίξει τους Στάλιν και Γκριγκόρι Ζινόβιεφ στη σύγκρουσή τους με τον Λέων Τρότσκι.
Ο Χόρβιτς γεννήθηκε το 1877 στη Βαρσοβία και ανατράφηκε σε ένα δίγλωσσο μεσοαστικό οικογενειακό περιβάλλον όπου χρησιμοποιούνταν τόσο τα πολωνικά όσο και τα γίντις.
Κατά την παραμονή του στο Βέλγιο έγινε μέλος του Βελγικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, της Ένωσης Πολωνών Σοσιαλιστών του εξωτερικού και κατόπιν του Πολωνικού Σοσιαλιστικού Κόμματος.
Ο Μαξιμίλιαν ή Μαξ Χόρβιτς , γνωστός και με το ψευδώνυμο Χένρικ Βαλέτσκι , ήταν Πολωνός κομμουνιστής ηγέτης και διανοούμενος, εβραϊκής καταγωγής.
Όντας μόνιμα εγκατεστημένος στην ΕΣΣΔ, έχασε τη ζωή του κατά τα τέλη του 1937, στο πλαίσιο των σταλινικών διώξεων που έμειναν γνωστές ως «Μεγάλη Εκκαθάριση».
Κατά τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο ανέπτυξε αντιπολεμική δράση, ενώ το 1918 συμμετείχε στην κοινή συνδιάσκεψη με το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα του Βασιλείου της Πολωνίας και της Λιθουανίας που οδήγησε στη δημιουργία του Κομμουνιστικού Κόμματος Πολωνίας.
Τον Φλεβάρη του 2019 κατέκτησε το Κύπελλο Ελλάδας στον τελικό απέναντι στον ΠΑΟΚ με σκορ 79-73 που έγινε στο Κλειστό "Δυο Αοράκια" στο Ηράκλειο Κρήτης.
Στις 12 Ιανουαρίου 2016 ο Κιλπάτρικ υπέγραψε συμβόλαιο διάρκειας 10 ημερών με τους Ντένβερ Νάγκετς το οποίο ανανεώθηκε στις 23 Ιανουαρίου για ακόμη 10 ημέρες.
Άξιο αναφοράς είναι ότι ο Κιλπάτρικ την σεζόν 2017-2018 φόρεσε τη φανέλα τεσσάρων ομάδων Μπρούκλιν Νετς, Μιλγουόκι Μπακς, Λος Άντζελες Κλίπερς, Σικάγο Μπουλς.
Λόγω της έλλειψης διαθέσιμων εκτάσεων για την επέκταση του υπάρχοντος μηχανοστασίου στο κέντρο της πόλης, η σιδηροδρομική εταιρία αποφάσισε να κατασκευάσει ένα νέο εμπορικό αμαξοστάσιο σε αγροτεμάχια νότια της λεωφόρου όπου η γραμμή προς το Μόντρεαλ διέσχισε την οδό , και η κίνηση εκτρέπονταν σε ένα νέο δρόμο που ονομάζεται .
Η έγινε μέρος των Εθνικού Καναδικού Σιδηρόδρομου το 1923 και από τη δεκαετία του 1940 ο χώρος δεν χρησιμοποιείται πλέον για φορτηγά τρένα και η ροτόντα ήταν κατεδαφισμένη.
Το - έχει αναγνωριστεί από το ως κόμβος μεταφορικής κινητικότητας καθώς βρίσκεται στην διασταύρωση δύο ή περισσότερων σημερινών ή προγραμματισμένων περιφερειακών γραμμών ταχείας διέλευσης.
Οι ζωγραφιές σε βράχους που βρίσκονται σε διάφορα μέρη του Γκιλγκίτ-Μπαλτιστάν, ειδικά εκείνες που βρέθηκαν στο χωριό Πασσού του Χούνζα, υποδηλώνουν ανθρώπινη παρουσία από το 2000 π.
Μέσα στους επόμενους αιώνες, μετά την ανθρώπινη εγκατάσταση στο οροπέδιο του Θιβέτ, η περιοχή αυτή κατοικήθηκε από τους Θιβετιανούς, οι οποίοι προηγήθηκαν των Μπάλτι από το Μπαλτιστάν.
Στο Γκιλγκίτ, Τσιλάς, Αστόρ και Ντιαμίρ ομιλείται η γλώσσα Σίνα, ενώ στη Χούνζα και τις ορεινότερες περιοχές ομιλούνται τα Μπορουσάσκι και Χοουάρ.
Οι Δάρδες βρίσκουν αναφορά στα έργα του Ηρόδοτου, του Νεάρχου, του Μεγασθένη, του Πλινίου, του Πτολεμαίου, και τους γεωγραφικούς καταλόγους του Πουράνα.
Μεταξύ των ετών 399 και 414, ο κινεζικός βουδιστής προσκυνητής Φασιάν επισκέφθηκε το Γκιλγκίτ-Μπαλτιστάν, ενώ τον 6ο αιώνα η Σομάνα Παλόλα κυβερνώνταν από έναν άγνωστο βασιλιά.
Δημιουργήθηκε από τη συγχώνευση της πρώην περιοχής Γκιλγκίτ, της περιφέρειας Μπαλτιστάν και αρκετών μικρών πρώην πριγκιπικών κρατών, με μεγαλύτερα τα Χούνζα και Ναγκάρ.
Το 2009 χορηγήθηκε περιορισμένη αυτονομία και μετονομάστηκε σε Γκιλγκίτ-Μπαλτιστάν μέσω του διατάγματος αυτοδιοίκησης που υπέγραψε ο πακιστανός πρόεδρος Ασίφ Αλί Ζαρνταρί, ο οποίος στόχευε επίσης στην ενίσχυση του πληθυσμού του Γκιλγκίτ-Μπαλτιστάν.
Ο πληθυσμός του Γκιλγκίτ-Μπαλτιστάν θέλει να συγχωνευθεί στο Πακιστάν ως ξεχωριστή πέμπτη επαρχία και αντιτίθεται στην ενσωμάτωση με το Κασμίρ.
Η κυβέρνηση του Πακιστάν απέρριψε το αίτημα των Γκιλγκίτ-Μπαλτιστανών για ένταξη με το Πακιστάν με το σκεπτικό ότι θα διακυβεύσει το αίτημά του για το όλο θέμα του Κασμίρ ώστε να επιλυθεί σύμφωνα με τα ψηφίσματα του ΟΗΕ.
Συνορεύει με το Αζάντ Κασμίρ προς τα νότια, με την επαρχία Χαϊμπέρ Παχτούνχουα προς τα δυτικά, με το βόρειο διάδρομο Ουαχάν του Αφγανιστάν, με την επαρχία Σιντσιάνγκ της Κίνας στα ανατολικά και βορειοανατολικά και με την ινδική πολιτεία του Τζαμού και Κασμίρ στα νοτιοανατολικά.
Σύμφωνα με το ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών του 1947, το έδαφος είναι μέρος της αμφισβητούμενης περιοχής του Κασμίρ μαζί με το Αζάντ Κασμίρ, το Ακσάι Τσιν, την κοιλάδα Σάκσγκαμ, το Τζαμού, το Λαντάχ και την Κοιλάδα του Κασμίρ.
Σύμφωνα με τα κινεζικά αρχεία της δυναστείας των Τανγκ, μεταξύ του 7ου και 8ου αιώνα, η περιοχή κυβερνώνταν μια βουδιστική δυναστεία που αναφέρεται ως Μπολού , επίσης μεταγραφόμενη ως Παλόλα, Πατόλα, Μπαλούρ.
Εκείνη τη στιγμή, ο όρος Μικρή Παλόλα αναφερόταν στο Γκιλγκίτ, ενώ ο όρος Μεγάλη Παλόλα χρησιμοποιήθηκε για να αναφερθεί στο Μπαλτιστάν.
Ήταν κόρη του Θεόδωρου Μουζάλωνα που μεγάλωσε στην αυτοκρατορική αυλή με γιαγιά από τους Παλαιολόγους, κι από μητέρα άγνωστη από την οικογένεια των Καντακουζηνών η οποία πέθανε από χρόνια ασθένεια όταν η Ευδοκία ήταν μικρή, είχε κι έναν αδελφό που πέθανε σε μικρή νεανική ηλικία.
Το 1293-1294 η Ευδοκία αναφέρεται σε ηλικία γάμου, λόγω του ότι ο πατέρας της την ίδια εποχή ήταν βαριά ασθενής, ανέλαβε ο αυτοκράτορας Ανδρόνικος Β να την παντρέψει.
Την αρραβώνιασε με τον αδελφό του Θεόδωρο αλλά ξεσηκώθηκαν αντιδράσεις από τον κύκλο του αυτοκράτορα, πιθανότατα λόγω της συγγένειας, μάλιστα έγινε συνέλευση αρχιερέων με την παρουσία του πατέρας της που ήταν βαριά άρρωστος χωρίς να λειφθεί απόφαση.
Αναφέρεται ένα περιστατικό με την Ευδοκία, η οποία κάποτε υπέφερε από πόνους στο στομάχι δεν μπορούσε να φάει κι έχανε κιλά, τότε την πήγαν σε ένα προάστιο της Κωνσταντινούπολης με καθαρότερο περιβάλλον.
Το προάστιο αυτό λεγόταν Μελιτιάς κι είχε μία πηγή λεγόμενη Ζωοδόχος πηγή, έλεγαν ότι το νερό της ήταν θαυματουργό κι πίνοντας από αυτό στο τέλος έγινε καλά.
Αρχικά, το στάδιο θα κατασκευαζόταν από την ΑΕΛ και τον Άρη, στον ίδιο χώρο, στο μέρος της έκτασης που είχε παραχωρηθεί στις δύο ομάδες σε προηγούμενα χρόνια.
Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανταγωνισμού θεώρησε παράνομη την χρηματοδότηση αυτή γιατί το στάδιο θα άνηκε στις ομάδες, οπόταν προέκυπτε προνομιακή μεταχείριση από το κράτος για τις ομάδες αυτές εις βάρος άλλων ομάδων.
Λόγω του αυξημένου κόστους που δεν μπορούσαν να αναλάβουν οι ομάδες αλλά και λόγω του γεγονότος ότι το υφιστάμενο στάδιο της Λεμεσού, το Τσίρειο, είχε αρκετά προβλήματα και η πόλη χρειαζόταν καινούργιο στάδιο, ο ΚΟΑ αποφάσισε να χρηματοδοτήσει το έργο.
Η ονομασία αυτή προέκυψε από χορηγική συνεργασία μεταξύ της εταιρείας διαχείρισης του σταδίου και των υπεραγορών Αλφαμέγα για την χρήση του ονόματος των υπεραγορών ως την εμπορική επωνυμία του σταδίου.
Το στάδιο ανήκει στον Κυπριακό Οργανισμό Αθλητισμού , ενώ διαχειριστές του σταδίου είναι οι τρεις ποδοσφαιρικές ομάδες της Λεμεσού, ΑΕΛ, Απόλλων και Άρης.
Οι υπογραφές των συμβολαίων κατασκευής μεταξύ ΚΟΑ και της κοινοπραξίας – . που ανέλαβε να χτίσει το γήπεδο πραγματοποιήθηκαν στις 4 Ιανουαρίου 2019.
Ωστόσο, επειδή το έργο δεν θα ήταν κρατικό αλλά θα άνηκε σε άλλους χρήστες και θα ξεπερνούσε τα 15 εκατομμύρια ευρώ χρηματοδότησης, η χρηματοδότηση αυτή έπρεπε να εγκριθεί από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανταγωνισμού.
Κατά την διάρκεια της μάχης της , η μαθαίνει και τον λόγο για τον οποίο τα τέρατα θέλουν τη ΨΥΧΗ της: Αν τα τέρατα μαζέψουν 7 ανθρώπινες ΨΥΧΕΣ θα ελευθερωθούν από το και θα γυρίσουν στην επιφάνεια.
Αργότερα, θα πάει στο σπίτι του και θα μάθει περισσότερα για εκείνον, όπως το ότι , ξάδερφός του, αφότου έφυγε ο άλλος τους ξάδερφος, ο , αποφάσισε να φύγει και αυτή για να πραγματοποιήσει το όνειρό του: να γίνει διάσημος στην τηλεόραση.
Αποφάσισε να αναπτύξει ένα παιχνίδι με "ενδιαφέροντες χαρακτήρες", και ότι "χρησιμοποιεί το μέσο ως συσκευή αφήγησης. αντί να έχει την ιστορία και τις αφαιρέσεις του παιχνιδιού εντελώς ξεχωριστές".
Το παιχνίδι ήταν σχεδιασμένο να διαρκεί περίπου 2 ώρες και ήταν προγραμματισμένο να βγει στην αγορά στα μέσα του 2014, αλλά τελικά αποφασίστηκε να διαρκεί για 6-6,30 ώρες και βγήκε στην αγορά από τον Σεπτέμβριο του 2015 μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2018.
Ύστερα, θα συναντήσει στο τον , έναν τεμπέλη σκελετό που του αρέσουν τα λογοπαίγνια, και τον μικρό του αδερφό , έναν χαρούμενο σκελετό που του αρέσουν οι γρίφοι, τα μακαρόνια και το όνειρό του είναι να γίνει μέλος της στρατιάς του .
Όμως, θα γυρίσει και πάλι τον χρόνο πίσω και, μετά από μια διασκεδαστική μέρα με τους φίλους της, στην προσπάθειά της να φύγει, ο θα μεταμορφωθεί, με την βοήθεια, πάλι, των 6 ανθρώπινων ΨΥΧΩΝ, στον .
Τα τέρατα μιλούν στον παίκτη κατά την διάρκεια της ΜΑΧΗΣ και γενικώς μέσα στο παιχνίδι και έτσι ο παίκτης μπορεί να μάθει τον χαρακτήρα τους και πως να συμπεριφερθεί: μπορεί να είναι καλός με όλους ή και να τους σκοτώσει.
Αυτή είναι επιλογή του παίκτη και, ακόμη και αν ξαναρχίσει από την αρχή το παιχνίδι και να κάνει σαν να μην συνέβη τίποτα, κάποιοι από τους χαρακτήρες θα θυμούνται κάποια πράγματα.
Στην συνέχεια, πριν ο γίνει ξανά ένα λουλούδι που δεν μπορεί να νιώσει αγάπη, θα της εξηγήσει πως έγινε λουλούδι και πως είναι αδικαιολόγητος για το τι έκανε στο παρελθόν.
Θα ζητήσει από την συγγνώμη και θα χρησιμοποιήσει τις ΨΥΧΕΣ των ανθρώπων για να σπάσει τον μαγικό τοίχο που χώριζε την επιφάνεια με τον Κάτω Κόσμο και θα ελευθερώσει τα τέρατα πίσω στην γη.
Αν η αποφασίσει να κάνει ένα ή ένα , ο θα χρησιμοποιήσει τις 6 ανθρώπινες ΨΥΧΕΣ και θα μεταμορφωθεί στον και θα προσπαθήσει να της πάρει την ΨΥΧΗ.
Κατά την διάρκεια της ΜΑΧΗΣ, ο παίκτης ελέγχει μια μικρή κόκκινη καρδιά, την λεγόμενη ΨΥΧΉ του, και πρέπει να αποφεύγει τις διάφορες επιθέσεις των τεράτων.
Είτε η αποφασίσει να διαγράψει τον κόσμο είτε όχι, η θα την "τρομάξει" και πολύ απλά το παιχνίδι θα σταματήσει και θα πρέπει ο παίκτης να περιμένει μέχρι το παιχνίδι να ξεκινήσει από την αρχή.
Ο Πουλέν γράφει με τη μορφή διαλόγου στον οποίο εμφανίζονται τέσσερα πρόσωπα: ο Στασίμαχος, ο πρωταγωνιστής του βιβλίου που ταυτίζεται με τον συγγραφέα, η σύμμαχός του η Σοφία που είναι μία πολύ μορφωμένη γυναίκα όπως λέει και το όνομά της, η Ευλαλία, μία πολύ νεώτερη γυναίκα που πρόκειται να μυηθεί στον κόσμο της επιστήμης και ο Τίμανδρος, ένας έντιμος άντρας που όμως χρειάζεται να ξεφορτωθεί τις προκαταλήψεις του.
Οι δύο πρώτοι μεταπείθουν τους υπόλοιπους δύο με τα επιχειρήματά τους σχετικά με τη γνώση και τον ρόλο της παραδοσιακής ακαδημαϊκής ελίτ, της Εκκλησίας, τον νόμων και των εθίμων.
Συγκεκριμένα, ο Πουλέν κριτικάρει το σχολαστικό πρόγραμμα των πανεπιστημίων που στηρίζεται στην αυθεντία, την αριστοτελική σκέψη και στην άκριτη αποδοχή τους καθώς και την κυριαρχία της ακαδημαϊκής ελίτ στην επιστημονική σκέψη της εποχής του.
Ασκεί επίσης κριτική στους φιλοσόφους του φυσικού νόμου που ισχυρίζονταν ότι η εξουσία των αντρών πάνω στις συζύγους τους ήταν φυσική και λέει πως δεν υπάρχει τίποτα φυσικό σε αυτό αλλά είναι απλά μία εθιμική πεποίθηση ενώ η στάση τους αυτή έρχεται σε αντίθεση με τις απόψεις τους ότι η εξάρτηση και η υποτέλεια είναι αντίθετες προς τη φυσική ισότητα των ανθρώπων.
Δεν διστάζει επίσης να αμφισβητήσει, όχι μόνο τη θέση της γυναίκας όπως προέκυπτε από την κυρίαρχη ερμηνεία της Βίβλου, αλλά γενικά την ερμηνεία των Ιερών Γραφών καθώς και το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας ενώ υποστηρίζει τη χειροτόνηση των γυναικών.
Μία γυναίκα την εποχή εκείνη είχε τρεις επιλογές: να αποκαλύψει δημόσια τις γνώσεις της και το έργο της και να υποστεί την κοινωνική κατακραυγή, να κρατήσει κρυφή την εκπαίδευσή της και τα ενδιαφέροντά της ή να μη μορφωθεί καθόλου για να μην διακινδυνεύσει να λοιδορηθεί.
Η επιθετική και αδιακιολόγητα σκληρή κριτική που δέχονταν οι μορφωμένες γυναίκες τότε διαφαίνεται και σε δύο από τα έργα του ολιέρου, ενός από τους πιο διάσημους θεατρικούς συγγραφείς της εποχής, το και το .
Ειδικά το δεύτερο εξέφραζε ιδιαίτερα έντονα τους αντρικούς φόβους σχετικά με τη γυναικεία διανόηση και εξουσία και περιλάμβανε έναν τέτοιο εξευτελισμό των μορφωμένων γυναικών που μέσα σε δεκαπέντε μόλις ημέρες από την ημέρα που πρωτοεμφανίστηκε στις θεατρικές αίθουσες το 1672 οι γυναίκες προτιμούσαν να κατηγορηθούν για ανηθικότητα παρά για ανώτερη μόρφωση.
Και το δεύτερο βιβλίο του πέρασε απαρατήρητο και, απογοητευμένος από την αδιαφορία του κοινού, ο Πουλέν εξέδωσε το 1675 ένα βιβλίο στο οποίο κατέγραφε ο ίδιος την κριτική στις απόψεις του που είχε φανταστεί ότι θα είχαν προκαλέσει τα δύο προηγούμενα βιβλία του.
Αυτό το βιβλίο έμελλε να δημιουργήσει μεγάλη σύγχυση τους επόμενους αιώνες και να οδηγήσει ορισμένους να τον κατηγορήσουν ότι είχε αλλάξει γνώμη, ότι είχε προδώσει τις απόψεις του ή ότι δεν τις εννοούσε ποτέ.
Στην πραγματικότητα όμως και το βιβλίο αυτό δεν ξέφευγε από τις προοδευτικές και ρασιοναλιστικές απόψεις που είχε ενστερνιστεί μέχρι τότε ο Πουλέν γιατί, αντί να καταγράφει απλώς τις αντίθετες απόψεις, τις ανέφερε και μετά τις αντέκρουε χρησιμοποιώντας και πάλι την καρτεσιανή μέθοδο.
Σε αυτό το βιβλίο έκανε τον «δικηγόρο του διαβόλου» απαντώντας σε αυτό που εκείνος αποκαλούσε “δίκαιο ερώτημα” η επίλυση του οποίο πίστευε πως θα οδηγούσε στη βελτίωση της ανθρώπινης ζωής μέσα σε μία κοινωνία ισότητας.
Με το βιβλίο του αυτό αποδομούσε τα επιχειρήματα των σχολαστικών που στηρίζονταν στα ιερά κείμενα, τη Βίβλο και στους αρχαίους φιλοσόφους δίνοντας έτσι χώρο στα επιχειρήματα όχι μόνο σχετικά με τα δικαιώματα των γυναικών αλλά και με ζητήματα ηθικής, δικαιοσύνης, πολιτικής και θεολογίας.
Υπό αυτή την έννοια, στον πυρήνα των επιχειρημάτων του Πουλέν ντε λα Μπαρ βρίσκεται η έννοια των φυσικών δικαιωμάτων: Οι άντρες δημιούργησαν νόμους που ευνοούσαν τους ίδιους ενώ υποβίβαζαν τις γυναίκες.
Επομένως κάθε θεωρία περί γυναικείας κατωτερότητας μπορούσε μόνο να οδηγήσει σε ένα αυτοεκπληρούμενο αποτέλεσμα που ικανοποιούσε τις προκατηλειμένες αντρικές προσδοκίες.
Η άρνηση του Πουλέν να αποδεχθεί οποιαδήποτε αυθεντία εκτός από εκείνη της λογικής δεν υποστήριζε μόνο τα δικαιώματα των γυναικών, αλλά και κάθε ατομικό δικαίωμα κάθε ανθρώπου μέσα σε ένα σύστημα ισότητας.
Ο ίδιος ο Πουλέν έγραψε πως ασκεί κριτική στην αντρική ανωτερότητα γιατί αποτελεί τη πιο βαθιά κοινωνική προκατάληψη και αν αυτή μπορεί να ανατραπεί τότε θα ακολουθήσουν και όλες οι υπόλοιπες προκαταλήψεις.
Στις σελίδες του «Περί της Ανωτερότητας των Αντρών» διαφαίνεται μία πικρία και μία απογοήτευση, όχι μόνο για τους συνανθρώπους του, αλλά και για τη μοναρχία καθώς ο Λουδοβίκος ΙΔ’ ήδη από το 1661 είχε συγκεντρώσει όλη την κρατική εξουσία στα χέρια του και, υιοθετώντας το προσωνύμιο «Βασιλιάς Ήλιος», φιλοδοξούσε να ενσαρκώσει την απόλυτη εξουσία, δικαιοσύνη, τάξη και κοινωνική σταθερότητα στη Γαλλία.
Μέχρι το 1679 είχε λάβει το χρίσμα του ιερέα και είχε λάβει ακαδημαϊκή θέση στο πανεπιστήμιο της Σορβόννης χωρίς όμως να καταφέρει να αποφύγει την κριτική και την καχυποψία των αρχών και της εκκλησιαστικής ιεραρχίας που γνώριζαν τις ριζοσπαστικές απόψεις που είχε εκθέσει δημόσια με τόσο θάρρος, γεγονός που τελικά οδήγησε στον διορισμό του σε μία μικρή επαρχιακή κοινότητα στη βόρεια Γαλλία.
Λόγω του ιερατικού του αξιώματος είχε τη δυστυχία να παρακολουθήσει από πρώτο χέρι τη βία και τους εκβιασμούς στους οποίους υποβάλλονταν τότε οι Προτεστάντες προκειμένου να γίνουν καθολικοί, μία κυβερνητική πολιτική που οδήγησε τελικά το 1685 στην Ανάκληση του Διατάγματος της Νάντης από τον Λουδοβίκο ΙΔ’ που επί της ουσίας σήμανε το τέλος της θρησκευτικής ελευθερίας στη Γαλλία.
Ο Πουλέν, έχοντας λάβει μια συμβατική και συντηρητική εκπαίδευση, αρχικά είχε ενστερνιστεί τις παραδοσιακές αντιλήψεις αιώνων σχετικά με την κατωτερότητα των γυναικών και τις αδυναμίες της φύσης τους.
«Όπως μπορείτε να φανταστείτε» έγραψε ο ίδιος κάποια στιγμή αργότερα «όντας σχολαστικός τις έβλεπα σχολαστικά, δηλαδή σαν τέρατα και κατώτερες από τους άντρες γιατί έτσι τις έβλεπαν ο Αριστοτέλης και κάποιοι από τους θεολόγους που είχα διδαχθεί».
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο καμία αυθεντία, καμία αποκεκαλυμμένη θεολογική γνώση και καμία παράδοση δεν μπορούσε να σταθεί ισάξια δίπλα στη λογική και μαθηματική σκέψη.
Ο Πουλέν επέκτεινε τη ρασιοναλιστική σκέψη και στο ζήτημα των γυναικείων δικαιωμάτων και δεχόμενος την καρτεσιανή θέση ότι «το μυαλό δεν έχει φύλο», μία θέση που είχε ήδη διατυπώσει η Μαρί Μερντράκ, κατέληξε στο συμπέρασμα πως οι διακρίσεις ανάμεσα στα φύλα ήταν αδύνατον να γίνουν αποδεκτές ως αλήθεια ανεξάρτητα αν στηρίζονταν στην παράδοση ή όχι.
Σε αυτό το βιβλίο, όπως και στα προηγούμενα, ο Πουλέν χρησιμοποιεί την κοινωνική θέση και την αντιμετώπιση των γυναικών ως αφορμή και παράδειγμα για να σχολιάσει όλων των ειδών τις κοινωνικές αδικίες.
Δεν είναι απαραίτητα οι πιο ικανοί εκείνοι που αριστεύουν, γράφει, γιατί είναι πολύ πιθανό να υπάρχουν πολλοί άλλοι που ζουν περιφρονημένοι που θα τα κατάφερναν καλύτερα αν τους δίνονταν η ευκαιρία.
Γιατί, αναρωτιέται, οι τεχνίτες, οι αγρότες και οι έμποροι, που συνεισφέρουν περισσότερο από κάθε άλλον στα έσοδα του κράτους, θεωρούνται κατώτεροι από τους ευγενείς που δεν κάνουν τίποτα;
Όλοι οι άνθρωποι, καταλήγει, άντρες ή γυναίκες, ευγενείς ή αγρότες, Ευρωπαίοι ή «άγριοι» έχουν το ίδιο βασικό δυναμικό και με αυτόν τον τρόπο ασκεί κριτική στην εξουσία μίας αριστοκρατικής ελίτ η οποία απέκτησε την προνομιακή της θέση σε μία ιστορική διαδικασία κατάκτησης και υφαρπαγής.
Τέτοιου είδους διαλέξεις ήταν συνηθισμένες (αν και συνήθως προωθούσαν τον Αριστοτελισμό και τις συντηρητικές απόψεις του Θωμά Ακινάτη) και μπορούσαν να τις παρακολουθήσουν γυναίκες και άντρες.
Δεδομένου ότι εκείνη την εποχή βρίσκοταν σε έξαρση το λεγόμενο “γυναικείο ζήτημα”, συχνά στα πλαίσια τέτοιων διαλέξεων θέτονταν συχνά ερωτήματα που αφορούσαν τη θέση των γυναικών, την ικανότητά τους να ασχολούνται με τις επιστήμες καθώς και τη χρησιμότητα και τον σκοπό της γυναικείας εκπαίδευσης και πολύ συχνά επιφανείς λόγιοι υποστήριζαν τα φεμινιστικά επιχειρήματα.
Μάλιστα το 1650 οι συγγραφείς Ζιλ Μενάζ και Ζερβέ Σαρπεντιέ είχαν προτείνει τρεις γυναίκες για μέλη της Γαλλικής Ακαδημίας αλλά το αίτημά τους απορρίφθηκε.
Αν και εκδόθηκε σε μία εποχή έντονης αμφισβήτησης της γυναικείας διανόησης, το βιβλίο του Πουλέν δεν ήταν το μοναδικό που υποστήριζε τις γυναίκες και τα δικαιώματά τους.
Τον 17ο αιώνα ο φεμινισμός ήταν ένα κυρίαρχο ρεύμα στη Γαλλία και κάθε χρόνο εκδίδονταν πολυάριθμα φεμνιστικά βιβλία, κάποια από τα οποία ήταν και εξαιρετικά ριζοσπαστικά.
Οι φιλόσοφοι Μαρί ντε Γκουρνέ, Άννα Μαρία βαν Σούρμαν και Γκαμπριέλ Σουσόν είχαν ήδη εκφράσει απόψεις που έμοιαζαν αρκετά με εκείνες του Πουλέν αλλά εκείνος, αν και δεν ήταν ο πρώτος που μίλησε για φεμινιστικά ζητήματα, το έκανε όμως με έναν τρόπο «μοντέρνο» που θυμίζει το σύγχρονο φεμινιστικό λόγο της εποχής μας.