polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Η επίσκεψη έλαβε μεγάλη κάλυψη από τον εγχώριο τύπο, ενώ συναντήθηκε με τον βασιλιά Παύλο και τη σύζυγό του Φρειδερίκη, ενώ τους έκανε δώρο δύο άλογα.
Παρά τις διαφορές των δύο χωρών για το θέμα της Μακεδονίας, μετά το 1951 η Ελλάδα δεν προέβη σε κάποια ιδιαίτερη αντίδραση αφού χρειαζόταν τη γιουγκοσλαβική στήριξη στο κυπριακό ζήτημα.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, η Γιουγκοσλαβία διαλύθηκε σε μεγάλο βαθμό καθώς αποσχίστηκαν η Σλοβενία, η Κροατία, η Βοσνία-Ερζεγοβίνη και η Βόρεια Μακεδονία .
Οι Δούκες της Λωρραίνης κατείχαν διαφορετικές ηγετικές θέσεις σε αντίστοιχες περιοχές, οι πρώτοι κυβερνήτες ήταν οι Φράγκοι και το βασίλειο ονομαζόταν Λοθαριγγία.
Όταν διαλύθηκε η Δυναστεία των Καρολιδών τον 9ο αιώνα η περιοχή κυβερνήθηκε με δούκες· στα μέσα του 10ου αιώνα διαιρέθηκε στην Κάτω Λοθαριγγία και την Άνω Λοθαριγγία.
Η Κάτω Λοθαριγγία ενσωματώθηκε αργότερα στις Κάτω Χώρες, ενώ η Άνω Λοθαριγγία εξελίχθηκε στο Δουκάτο της Λωρραίνης και με το όνομα αυτό έγινε γνωστή μέχρι τη σύγχρονη εποχή.
Η Λωρραίνη διαιρέθηκε σε δύο περιοχές την Άνω και την Κάτω Λοθαριγγία , σε κάθε ένα από τα δύο τμήματα κυβερνούσε ένας Μαργράβος υποτελή του Μπρούνο, όταν πέθανε ο Μπρούνο οι μαργράβοι κυβέρνησαν τις δύο περιοχές σαν ανεξάρτητοι κυβερνήτες.
Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του με την Ταρραγόνα το 1989, αλλά ποτέ δεν κατόρθωσε να εδραιωθεί ως βασικός παίκτης, κατορθώνοντας μόνο να αγωνίζεται πιο τακτικά ύστερα από το δανεισμό του στη Μογιερούσα.
Ο Ραμίρεθ ασχολήθηκε με την προπονητική αμέσως μετά την ποδοσφαιρική συνταξιοδότησή του, ενεργώντας ως βοηθός προπονητής στην πρώτη ομάδα του, Ταρραγόνα, μέχρι το 2007.
Το Μάιο του 2010, μετά από τρία χρόνια υπεύθυνος της ομάδας νέων, ορίστηκε προπονητής της δορυφορικής ομάδας Πόμπλα ντε Μαφούμετ της Τερθέρα Ντιβισιόν.
Στη συνέχεια, αγωνίστηκε στις Σαβαδέλ, Μάλαγα, Θέουτα, Καρταχένα, Νοβέλδα και Τάρεγα, σταματώντας το ποδόσφαιρο με την τελευταία το 2002, σε ηλικία 32 ετών.
Κατά τη διάρκεια της σεζόν 1996-97, σημείωσε 18 γκολ, το οποίο είναι ρεκόρ καριέρας, ενώ αγωνιζόταν στη Σαβαδέλ και κέρδισε τη μοναδική του άνοδο με τη Μάλαγα την επόμενη σεζόν.
Ο Φρανσίσκο «Κίκο» Ραμίρεθ Γκονζάλεθ είναι Ισπανός πρώην ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως επιθετικός και νυν προπονητής ποδοσφαίρου της Ξάνθης.
Στις 3 Ιανουαρίου 2017, μετακόμισε για πρώτη φορά στη σταδιοδρομία του στο εξωτερικό, αφού προσλήφθηκε ως προπονητής της πολωνικής Βίσλα Κρακοβίας της Εκστρακλάσα.
Από το 2008, ο Ζαγκλής εργάζεται στο Διαιτητικό Δικαστήριο της Καλαθοσφαίρισης, είναι νομικός σύμβουλος της ΔΟΠ, παρέχοντας συμβουλές για διάφορα εμπορικά και αθλητικά νομικά ζητήματα.
Ο Ζαγκλής έχει συνεργαστεί με την Μπάγερν Μονάχου για μεταγραφές ποδοσφαιριστών στη Μπάγερν, ενώ έχει συνεργαστεί με ομάδες όπως οι Φενέρμπαχτσε, Παναθηναϊκός, ΠΑΟΚ και ΑΕΚ.
Υπηρετεί επίσης ως μέλος της Πειθαρχικής Επιτροπής της Διεθνούς Γυμναστικής Ομοσπονδίας και του Δικαστηρίου Αντιντόπινγκ της Διεθνούς Ομοσπονδίας Ποδηλασίας.
Επίσης απέκτησε πολύτιμη εμπειρία στο αθλητικό δίκαιο συνεργαζόμενος με τον Ρίτσαρντ Μακ Λάρεν και τον καθηγητή Ντιρκ Ράινερ Μάρτενς στην Γερμανία .
Ολοκλήρωσε τις προπτυχιακές και μεταπτυχιακές σπουδές του στο τμήμα Νομικής του Πανεπιστημίου Αθηνών, ενώ πέρασε δύο εξάμηνα ως φοιτητής στο Πανεπιστήμιο της Σαλαμάνκα και το Πανεπιστήμιο του Δυτικού Οντάριο, αντίστοιχα.
Ο Ανδρέας Ζαγκλής είναι Έλληνας δικηγόρος και παράγοντας του μπάσκετ, που υπηρετεί από τον Δεκέμβριο 2018 ως γενικός γραμματέας της Διεθνούς Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης .
Σύμφωνα με αρχαιολογική έρευνα που έχει διεξαχθεί, υπήρχε ένα παλιό νεκροταφείο μέσα στον οικισμό, που υποδεικνύει ότι κατοικείται για μεγάλο χρονικό διάστημα.
Κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα, υπήρχε τουλάχιστον 1 άτομο που έφερε το επώνυμο Αλεξανδρής στις Αλεξανδράδες, από τον οποίο ο οικισμός θα μπορούσε ενδεχομένως να έχει πάρει το όνομά του.
Αυτή ήταν η μόνη αναφορά που βρέθηκε για το συγκεκριμένο επώνυμο στην περιοχή, γεγονός που οδηγεί στην υπόθεση ότι είτε πρόκειται για μια από τις τελευταίες αναφορές στο εν λόγω επώνυμο, είτε ότι οι αναφορές σε αυτό είναι γενικά σπάνιες.
Εικάζεται ότι οι Αλεξανδράδες είχαν μεγαλύτερο πληθυσμό τα παλαιότερα χρόνια, αφού στην οθωμανική απογραφή του 1715, διακρίθηκε σε 4 ενορίες, οι οποίες ήταν οι Αγ.
Εκεί ο Δανιήλ συνεισέφερε τα μέγιστα στην πνευματική ανόρθωση της Μονής με την εισαγωγή του αγιορείτικου τυπικού στη νηστεία και στις ακολουθίες, και κέρδισε την αγάπη όλων.
Εφόσον είχε επιτευχθεί από τους Ρώσους μοναχούς η εκρώσσιση της Ιεράς Μονής Παντελεήμονος και είχε επικυρωθεί με Πατριαρχικό Σιγίλλιο η εκλογή του Ρώσου Ηγουμένου Μακαρίου, ανακλήθηκε η εξορία του Δανιήλ.
Επιστρέφοντας στο Άγιον Όρος παρέμεινε για πέντε περίπου έτη στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου, όπου συνέβη η θαυματουργική θεραπεία του από τον κολικό νεφρού που τον ταλαιπωρούσε συχνά.
Παρέμεινε στη Σμύρνη εννέα μήνες και τόσο πολύ εκτιμήθηκε από τον τότε μητροπολίτη Σμύρνης Μελέτιο, ώστε του έγινε η πρόταση να μείνει εκεί και να χειροτονηθεί επίσκοπος βοηθός του.
Ειδικότερα, την περίοδο 1874-1875 οι Ρώσοι μοναχοί προσπαθούσαν να ελέγξουν τη διοίκηση της Μονής Αγίου Παντελεήμονος με αποτέλεσμα να ανακύψουν φιλονικίες και εντάσεις.
Αποφασιστική ήταν η συνάντησή του στην Πάρο με τον όσιο Αρσένιο της Πάρου, ο όποιος στην παράκληση του νεαρού Δημητρίου να μείνει και να ασκητεύσει κοντά του, του συνέστησε να μεταβεί στο περιώνυμο τότε και ακμάζον κοινόβιο του Αγίου Παντελεήμονος στο Άγιον Όρος.
Στη Μονή Αγίου Παντελεήμονος εκάρη μοναχός το 1866, απολαμβάνοντας μεγάλη αγάπη και εκτίμηση από τον Έλληνα ηγούμενο της Μονής και τους άλλους, κατά πλειοψηφία Έλληνες μοναχούς.
Όμως περισσότερο έχουν μείνει ιστορικές οι πραγματείες, οι μελέτες και οι εκατοντάδες επιστολές του που αντιμετωπίζουν με σύνεση και πατερική κατοχύρωση, σοβαρά πνευματικά και θεολογικά ζητήματα.
Από τα 19 του έτη έχοντας διάθεση να μονάσει επισκέφθηκε στην αρχή, μετά από συμβουλή του Αγιοταφίτη πνευματικού του, διάφορες μονές στην Πελοπόννησο και στα νησιά Ύδρα, Τήνο, Πάρο και Ικαρία, όπου γνώρισε σπουδαίους και φημισμένους για την αγιότητά τους Γέροντες.
Ήταν ο μικρότερος γιος πολύτεκνης οικογένειας και αποφοίτησε αριστούχος από την Ευαγγελική Σχολή Σμύρνης, το μορφωτικό ίδρυμα της ελληνικής κοινότητας της Σμύρνης, ένα από τα σημαντικότερα της εποχής για τον Ελληνισμό.
Προσεφέρθησαν υπουργικοί θώκοι σε πολιτικούς ήσσονος σημασίας για να στηρίξουν τις κυβερνήσεις, έτσι ώστε δημιουργήθηκε η εντύπωση πως όποιος βουλευτής αποχωρούσε από την Ένωση Κέντρου λάμβανε αυτόματα και υπουργείο.
Ο Παναγιώτης Κανελλόπουλος, αρχηγός της ΕΡΕ, που είχε στηρίξει την Αποστασία και τις βασιλικές επιλογές, σε υπόμνημά του προς τον Βασιλιά Κωνσταντίνο τον Ιανουάριο 1966, σχολιάζοντας την στάση των αποστατών της ΕΚ, σημείωσε ότι εκ των υστέρων πληροφορήθηκε ορισμένες λεπτομέρειες της κρίσης.
Αφορμή υπήρξε η απόφαση του Γεωργίου Παπανδρέου να αντικαταστήσει τον Πέτρο Γαρουφαλιά από το Υπουργείο Εθνικής Αμύνης και η άρνηση του τότε Βασιλιά Κωνσταντίνου Β να υπογράψει το σχετικό διάταγμα, αν ο διάδοχος του Γαρουφαλιά δεν απολάμβανε της απόλυτης εμπιστοσύνης του.
Οι βουλευτικές εκλογές 1967 ήταν προγραμματισμένες να διεξαχθούν στις 28 Μαΐου 1967 όμως δεν διεξήχθησαν ποτέ, καθώς οι τρεις συνταγματάρχες, Παπαδόπουλος, Παττακός, Μακαρέζος, κατέλυσαν τη δημοκρατία επιβάλλοντας στρατιωτικό καθεστώς.
Φοβούμενος την επανεκλογή Παπανδρέου και την άνοδο της ΕΔΑ, ο Κανελλόπουλος, ο οποίος από την 3η Απριλίου διατελούσε χρέη πρωθυπουργού, έδειχνε μια θετική στάση προς ένα στρατιωτικό καθεστώς.
Στις 6 και 7 Ιουνίου 1944, οι βομβαρδισμοί των Συμμάχων κατά την Απόβαση στη Νορμανδία, σκότωσαν περισσότερους από 800 ανθρώπους και κατέστρεψαν την πόλη κατά τα δύο τρίτα, συμπεριλαμβανομένης της μονής των Βενεδικτίνων, όπου είκοσι μοναχές έχασαν τη ζωή τους.
Πριν από το 1944 το Λιζιέ αποκαλούνταν «πρωτεύουσα των ξυλόγλυπτων», επειδή τα μεσαιωνικά σπίτια στα στενά σοκάκια του, που μερικά στέγαζαν εμπορικές επιχειρήσεις αιώνων, ήταν επενδεδυμένα με ξύλινες διακοσμημένες προσόψεις.
Στο έργο του Απομνημονεύματα περί του Γαλατικού πολέμου, ο Ιούλιος Καίσαρας αναφέρει ένα γαλατικό , έναν όρο που αναφέρεται σε κελτικές πόλεις, φρούριο-καταφύγιο που χρησίμευε σαν πρωτεύουσα και αγορά και που συνήθως βρίσκονταν σε κορυφή λόφου, το οποίο έχει εντοπιστεί σε ένα μέρος που αναφέρεται ως Καστελιέ και βρίσκεται 3 χιλιόμετρα στα νοτιοδυτικά της πόλης.
Τον 20ό αιώνα, με την ανάπτυξη της λατρείας της Αγίας Τερέζας, ένας μεγάλος νεοβυζαντινός ναός ανεγέρθηκε σε έναν από τους λόφους που περιβάλλουν την πόλη.
Η ροή προσκυνητών στην Αγία Τερέζα, που έζησε στο μοναστήρι Καρμελιτών μοναχών του Λιζιέ και αγιοποιήθηκε το 1925, καθιστά την πόλη δεύτερο μεγαλύτερο τόπο προσκυνήματος στη Γαλλία, μετά τη Λούρδη, με σχεδόν ένα και μισό εκατομμύριο προσκυνητές και επισκέπτες κάθε χρόνο.
Από τον Μεσαίωνα μέχρι τη Γαλλική Επανάσταση, η πόλη κυβερνήθηκε από ισχυρούς επισκόπους-κόμητες, οι οποίοι έκαναν την πόλη τους μια ακμάζουσα μητρόπολη που παρέμεινε ισχυρή για αρκετούς αιώνες.
Είναι επομένως περιτριγυρισμένη από αγροκτήματα περιφραγμένα με δέντρα και θάμνους, το χαρακτηριστικό αγροτικό τοπίο της Νορμανδίας, όπου κυριαρχεί η κτηνοτροφία και η καλλιέργεια μήλων και παραγωγή μηλίτη και Καλβαντός.
Το όνομα της πόλης προέρχεται από την κελτική φυλή των Λεξοβίων που κατοικούσαν στην περιοχή αυτή της Γαλατίας πριν τη ρωμαϊκή κατάκτηση, και των οποίων ήταν η πρωτεύουσα.
Στη δεκαετία του ’30 οργάνωσε και διηύθυνε τη νεοσύστατη Υπηρεσία Αναδασώσεων του υπουργείου Γεωργίας, αναλαμβάνοντας στη συνέχεια υπηρεσία στα Παραγωγικά Έργα Μακεδονίας .
Έως τον θάνατό του δημοσίευσε περισσότερες από 300 μελέτες φιλοδασικού, γεωργικού, θηρευτικού, οικονομικού και πολιτικού περιεχομένου και αρκετά βιβλία, μεταξύ των οποίων τα «Ελληνικά δάση και αρκαδικοί δρυμοί» , «Η ιστορία της Αρβανιτοκερασιάς Αρκαδίας» , «Η λαογραφία της Αρβανιτοκερασιάς Αρκαδίας» , «Ο Γέρος του Μωριά» , «Ο Πλάτανος, το εθνικό μας δένδρο» , «Το δάσος που λαχτάριζες» , « , ο πρώτος ελληνικός Τεχνητός Δρυμός στην αρκαδική Σκιρίτιδα» , «Ιστορία της Πάρνηθας» .
Στη συνέχεια, επέστρεψε στην Ελλάδα το 1916 και, όντας από τους πρώτους Έλληνες δασολόγους, υπηρέτησε ως πρώτος δασολόγος-δασάρχης στη Θεσσαλία με αρμοδιότητα τους δασικούς όγκους Πίνδου, Ολύμπου, Όσσας και Πιερίων και διευθυντής της νεοσύστατης Δασικής Σχολής Αγιάς, έως την επιστράτευσή του το 1921.
Ωστόσο, το 2013, ο βουλευτής Εκλογικής Περιφέρειας Λευκωσίας του ΔΗΣΥ, Ιωνάς Νικολάου, διορίστηκε Υπουργός Δικαιοσύνης και Δημοσίας Τάξεως στην Κυβέρνηση Νίκου Αναστασιάδη.
Πρώτη επιλαχούσα για τη θέση του στη βουλή ήταν η Μαρία Κυριακού, η οποία ανέλαβε καθήκοντα βουλευτή στις 7 Μαρτίου 2013, για την Ι Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Τον Ιανουάριο 1793, εμφανίστηκε στο προσκήνιο ο κόμης Ζοζέφ Ζενεβιέβ Πυϊζέ, Νορμανδός στην καταγωγή, πρώην αξιωματικός, αντιπρόσωπος των ευγενών στη Συνέλευση των Τάξεων, ο οποίος είχε τρομοκρατηθεί από τη θριαμβευτική επικράτηση των Ορεινών το 1792 και κρυβόταν στη Βρετάνη.
Συνειδητοποίησε την αναγκαιότητα της κεντρικής διοίκησης και επιβλήθηκε γρήγορα στους Σουάνους, ανακηρύχθηκε στρατηγός τους και ανέλαβε να συντονίσει την εξέγερση.
Μικρές ομάδες με επικεφαλής τον Ζαν Σουάν, τον Αιμέ ντυ Μπουαγκί και τον Ζαν-Λουί Τρετόν, ανασύνταξαν τους Σουάνους και τους εξεγερμένους της Βανδέας που επιβίωσαν από την πορεία του Καθολικού Στρατού.
Οι αρχηγοί των κατά τόπους οργανώσεων, που έβαλαν την προσωπική τους σφραγίδα στα γεγονότα της εποχής εκείνης, ήταν ο Αιμέ ντυ Μπουαγκύ στη Φουζέρ, ο Αματέρ ντε Μπουαζαρντί στο Μονκοντούρ, ο Γκιγμό, επονομαζόμενος «βασιλιάς του Μπινιάν», στο Μπινιάν, ο Ζωρζ Καντουντάλ στην περιοχή του Ωραί και ο ο Ζαν Κοτερώ, γνωστός ως Ζαν Σουάν.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου της Βανδέας, οι εξεγερμένοι, μετά την καταστροφή του Καθολικού Στρατού τους κατά την πορεία προς την Γκρανβίλ όπου ανέμεναν αγγλική βοήθεια, περί τον Ιανουάριο 1794, προσπάθησαν να αντισταθούν στις λεγόμενες «φάλαγγες της κολάσεως» της αντεπίθεσης του δημοκρατικού στρατηγού Τυρώ, που έσπειραν τον θάνατο και την καταστροφή σε ολόκληρη την εξεγερμένη περιοχή.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ομάδες Σουάνων βόρεια του Λίγηρα πήραν τα όπλα και πάλι στις περιοχές που διέσχιζε ο Καθολικός στρατός και συνενώθηκαν μαζί του.
Μετά την πτώση του Ροβεσπιέρου στις 28 Ιουλίου 1794 και το τέλος της Τρομοκρατίας, η Συμβατική Εθνοσυνέλευση χορήγησε γενική αμνηστία στους εξεγερμένους τον Δεκέμβριο του 1794, υπό τον όρο της κατάθεσης των όπλων.
Τον Απρίλιο 1795 στη Ρεν υπογράφηκε η συνθήκη του Μαμπιλαί, που παραχωρούσε πλήρη και γενική αμνηστία στους Σουάνους και ο πόλεμος προσωρινά τελείωσε.
Το 1791, η υιοθέτηση του Πολιτικού Συντάγματος του Κλήρου προκάλεσε τους αγρότες γύρω από τη Βαν να υπερασπιστούν τον επίσκοπό τους εναντίον των Δημοκρατικών του Λοριάν, οι οποίοι τον πίεζαν να ορκιστεί πίστη στο Πολιτικό Σύνταγμα.
Στη χερσόνησο Κιμπερόν αποβιβάστηκε αγγλικός στόλος αποτελούμενος από 3.500 άνδρες, κυρίως εκπατρισμένους Γάλλους ευγενείς και πολλούς εθελοντές που συνενώθηκαν με 15.000 Σουάνους.
Στις 15 Μαρτίου 1794 έφτασε στο Μορμπιάν, όπου προκλήθηκε εξέγερση των χωρικών και τεχνιτών, που υπέφεραν επί πλέον και από την οικονομική κρίση, με στόχο τη Βαν.
Στις εχθροπραξίες, οι Σουάνοι, συνήθως σε ομάδες λίγων ανδρών, καθοδηγούμενες από μοναρχικούς ευγενείς, πρώην αξιωματικούς του στρατού στην πλειοψηφία τους, κινούνταν αιφνιδιαστικά και έστηναν ενέδρες, χρησιμοποιώντας κυρίως τακτικές ανταρτοπόλεμου.
Μια πρώτη απόπειρα εξέγερσης διεξήχθη το 1791 από τη Βρετονική Ένωση για την υπεράσπιση της μοναρχίας και την αποκατάσταση των ιδιαίτερων νόμων και τα εθίμων της Βρετάνης που καταργήθηκαν το 1789.
Αλλά η εξέγερση ενός σημαντικού τμήματος του πληθυσμού της Γαλλικής Δύσης και η εμπλοκή της στην αντεπανάσταση οφείλεται κυρίως στον κατατρεγμό του κλήρου και του Ρωμαιοκαθολικισμού, καθώς και στην επιστράτευση 300.000 ανδρών από την Εθνοσυνέλευση.
Ωστόσο, ο στρατηγός Ος άλλαξε τακτική στις αρχές του 1796 και δημιούργησε κινητές μονάδες, υποσχέθηκε αμνηστία στους Σουάνους που θα παραδίδονταν, εξασφάλισε την θρησκευτική ελευθερία και προσπάθησε να πειθαρχήσει τον στρατό.
Ο στρατός των ακτών της Βρέστης, υπό την ηγεσία του Λαζάρ Ος, που έδρευε εναλλάξ στη Ρεν ή τη Βαν, έλεγχε τους νομούς Φινιστέρ, Μορμπιάν, Κοτ-ντ'Αρμόρ, Ιλ-ε-Βιλαίν και Μαγιέν.
Κατά την περίοδο της Τρομοκρατίας εντάθηκαν οι διωγμοί του Κλήρου, απαγορεύτηκε η τέλεση οποιασδήποτε θρησκευτικής λειτουργίας και ο Καθολικός κλήρος αποσχηματίστηκε.
Η ειρήνη διαλύθηκε τον Αύγουστο 1795 όταν ο στρατηγός Λαζάρ Ος, ο οποίος διαδέχτηκε τον Ζαν Αντουάν Ροσινιόλ ως επικεφαλής της στρατιάς των ακτών της Βρέστης, διέταξε τη σύλληψη εκείνων που αρνήθηκαν να υπογράψουν τη συνθήκη του Μαμπιλαί.
Την αδράνειά τους εκμεταλλεύτηκε ο στρατηγός Λαζάρ Ος, που είχε πληροφορηθεί για την κατάσταση και με μια αντεπίθεση τους ανάγκασε να επιστρέψουν στη χερσόνησο Κιμπερόν.
Στις μάχες που ακολούθησαν ο στρατός των Σουάνων και των εκπατρισμένων υπέστη συντριπτική ήττα τον Ιούλιο 1795 και ακολούθησαν 748 θανατικές καταδίκες και 6.000 αιχμάλωτοι.
Ωστόσο, την εξέγερση δεν την προκάλεσε τόσο η αφοσίωση στη μοναρχία όσο η δυσαρέσκεια της παρέμβασης της νέας δημοκρατικής κυβέρνησης στις παλιές συνήθειες της περιοχής, η καταστροφή του λαθρεμπορίου τους στο αλάτι με την κατάργηση του φόρου , τα κυβερνητικά μέτρα εναντίον των κληρικών, και η επιβολή της στρατολόγησης.
Η εξέγερση των Σουάνων ή Σουανερί ήταν εμφύλιος πόλεμος μεταξύ Γάλλων Δημοκρατικών και Βασιλοφρόνων στα δυτικά της Γαλλίας, στη Βρετάνη, το Μαιν, το Ανζού και τη Νορμανδία, κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης.
Τον Δεκέμβριο του 1795, το Διευθυντήριο ονόμασε τον στρατηγό Λαζάρ Ος γενικό επικεφαλής όλων των Δημοκρατικών δυνάμεων που έδρευαν στη δυτική Γαλλία και του έδωσε πλήρη εξουσία.
Μετά την αποτυχία της αγγλικής εκστρατείας, οι επιθέσεις των Σουάνων συνεχίστηκαν με μορφή ανταρτοπόλεμου και εξαπλώθηκαν στη Νορμανδία όπου ο Λουί ντε Φροτέ, πρόσφατα αφιχθείς στη Γαλλία το 1795, διοργάνωσε την εξέγερση.
Το διάταγμα της 24ης Φεβρουαρίου 1793 που προέβλεπε την επιστράτευση 300.000 ανδρών επέφερε στις εμπλεκόμενες περιοχές Βρετάνη, Μαιν, Ανζού και Νορμανδία μεγάλη αναστάτωση.
Τον Ιανουάριο 1793 καρατομήθηκε ο βασιλιάς, γεγονός που συγκλόνισε βαθιά την κοινωνία αυτών των επαρχιών που είχαν μείνει πιστές στον Ρωμαιοκαθολικισμό και τη Μοναρχία.
Έχει πραγματοποιήσει τις μεταπτυχιακές του σπουδές στη Σχολή Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών στο αντικείμενο “Πολιτική Επιστήμη και Κοινωνιολογία” με ειδίκευση στην Κοινωνιολογία.
Πραγματοποίησε διδακτορικές σπουδές στις “Πολιτικές επιρροές στην Αθλητική Πολιτική της Τοπικής Αυτοδιοίκησης μετά τη Μεταπολίτευση” στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου.
Από το ακαδημαϊκό έτος 2013-2014 έως και το ακαδημαϊκό έτος 2018-2019, διδάσκει στο Τμήμα Κοινωνικής και Εκπαιδευτικής Πολιτικής και στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου μαθήματα σχετικά με τις Κρατικές πολιτικές στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, την κοινωνική πολιτική, την εκλογική συμπεριφορά και ανάλυση και τα πολιτικά κόμματα και δημοσκοπήσεις, ως Ειδικό Διδακτικό Προσωπικό .
Υπήρξε επιστημονικός συνεργάτης και πρόεδρος της εταιρείας ΑΕ, από το 2000 έως το 2016, έχοντας την επιστημονική εποπτεία σε εκατοντάδες κοινωνικές και πολιτικές έρευνες στην Ελλάδα, Κύπρο, Βουλγαρία και Ρουμανία.
Τον Ιανουάριο του 1990, στο 5ο συνέδριο της ΚΝΕ, που πραγματοποιήθηκε μετά τη διάσπαση της ΚΝΕ του 1989, εκλέχτηκε Γραμματέας του Κεντρικού Συμβουλίου της ΚΝΕ.
Ο Τάκης Θεοδωρικάκος είναι Έλληνας πολιτικός ερευνητής - αναλυτής και πολιτικός που διατέλεσε υπουργός Εσωτερικών και υπουργός Προστασίας του Πολίτη στην κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Το Ετυμολογικόν του 5ου αιώνα του Ωρίωνα του Θηβαίου προτείνει δύο εναλλακτικές προελεύσεις της λέξης ευνούχος: πρώτον, το την ευνήν έχειν, την «φύλαξη του κρεβατιού», μια εκδοχή που υπονοεί τον καθιερωμένο ρόλο των ευνούχων εκείνη την εποχή ως «υπηρετών της κρεβατοκάμαρας» του αυτοκρατορικού παλατιού, και δεύτερον, το ευ του νου έχειν, το «να έχεις μυαλό σε καλή κατάσταση», το οποίο ο Ωρίων αποδίδει στην στέρηση σεξουαλικών επαφών αρσενικών-θηλυκών , πράγματα που οι αρχαίοι αποκαλούσαν «ανόητα», κυριολεκτικά: «χωρίς μυαλό».
Η δεύτερη επιλογή του Ωρίωνα αντικατοπτρίζει καλά εδραιωμένους ιδιωματισμούς της ελληνικής γλώσσας, όπως φαίνεται από τις καταχωρίσεις για τις λέξεις νους, εύνους και έχειν στο ελληνοαγγλικό λεξικό Λίντελ-Σκοτ, ενώ η πρώτη επιλογή δεν αναφέρεται ως ιδιωματισμός κάτω από το ευνή σε αυτό το πρότυπο έργο αναφοράς.
Ωστόσο, η πρώτη εκδοχή αναφέρεται από τον βυζαντινό αυτοκράτορα Λέοντα ΣΤ στα τέλη του 9ου αιώνα στο έργο του Νέο Σύνταγμα 98 που απαγόρευε τον γάμο των ευνούχων, όπου ανέφερε τη φήμη των ευνούχων ως αξιόπιστων φρουρών του κρεβατιού του γάμου και ισχυριζόταν ότι η ίδια η λέξη ευνούχος μαρτυρεί αυτό το είδος απασχόλησης.
Ο αυτοκράτορας προχωρεί επίσης πέραν του Ωρίωνα, αποδίδοντας την έλλειψη σεξουαλικών επαφών των ευνούχων στον ευνουχισμό, ο οποίος λέει ότι εκτελέστηκε με πρόθεση «να μην κάνουν πλέον τα πράγματα που κάνουν τα αρσενικά ή τουλάχιστον να εξαφανίσουν ό,τι έχει να κάνει με την επιθυμία για το γυναικείο φύλο».
Ο βυζαντινός μοναχός του 11ου αιώνα Νίκων ο Μαυρορείτης, επιλέγοντας την δεύτερη εναλλακτική λύση του Ωρίωνα, δήλωσε ότι η λέξη προέρχεται από το ευνοείν , που σημαίνει «να είναι κανείς καλοπροαίρετος, καλά διατεθειμένος ή ευνοϊκός», αλλά σε αντίθεση με τον Ωρίωνα υποστήριξε ότι αυτό οφειλόταν στην εμπιστοσύνη με την οποία ορισμένοι ζηλότυποι ξένοι ηγέτες περιέβαλαν τους ευνούχους υπηρέτες τους.
Ο Θεοφύλακτος Αχρίδος στο διαλογικό του έργο «Υπέρ Ευνούχων» σημειώνει επίσης ότι η προέλευση της λέξης προέρχεται από το ευνοείν και το έχειν, καθώς ήταν πάντα «καλά διατεθειμένοι» απέναντι στον κύριο που τους «κατείχε» Το Μέγα Ετυμολογικόν του 12ου αιώνα ουσιαστικά επαναλαμβάνει την εκδοχή του Ωρίωνα, αλλά προτιμά την πρώτη επιλογή, αποδίδοντας την δεύτερη «σε γνώμες κάποιων».
Στα τέλη του 12ου αιώνα, ο Ευστάθιος της Θεσσαλονίκης αποδίδει την προέλευση της λέξης στο «εύνις του οχεύειν, ο έστερημένος όχείας», δηλαδή ο «στερημένος από ζευγάρωμα».
Το χαρέμι της αυτοκρατορικής Αυλής - στο παλάτι Τοπ Καπί και αργότερα στο Ντολμαμπαχτσέ στην Κωνσταντινούπολη - ήταν υπό τη διοίκηση των ευνούχων.
Οι λευκοί ευνούχοι ήταν Ευρωπαίοι από τα Βαλκάνια ή τον Καύκασο, οι οποίοι είτε είχαν αγοραστεί σε σκλαβοπάζαρα, είτε ήταν αγόρια από χριστιανικές οικογένειες στα Βαλκάνια που δεν μπόρεσαν να πληρώσουν τον φόρο της .
Επικεφαλής τόσο του χαρεμιού όσο και ενός δικτύου κατασκόπων στους μαύρους ευνούχους, ο Κιζλάρ Αγάς ήταν αναμεμειγμένος σχεδόν σε όλες τις ίντριγκες του παλατιού και μπορούσε έτσι να αποκτήσει επιρροή είτε στον σουλτάνο είτε σε έναν από τους βεζίρηδες, τους υπουργούς ή άλλους αξιωματούχους της Αυλής.
Ένας από τους ισχυρότερους αρχηγούς των ευνούχων ήταν ο στη δεκαετία του 1730, ο οποίος διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στην καθιέρωση της οθωμανικής εκδοχής του σε όλη την αυτοκρατορία, ιδρύοντας βιβλιοθήκες και σχολεία.
Με το σύστημα του παιδομαζώματος απάγονταν παιδιά χριστιανικών οικογενειών στα Βαλκάνια που δεν μπορούσαν να πληρώσουν τον βαρύ φόρο της και, ανάλογα με το φύλο τους, γίνονταν είτε παλλακίδες, στην περίπτωση των κοριτσιών, είτε, στην περίπτωση των αγοριών, στρατολούνταν στο Σώμα των Γενιτσάρων ή γίνονταν ευνούχοι.
Ο όρος , ένας όρος της Ουρντού που παραδοσιακά μεταφράζεται στα αγγλικά ως «ευνούχος», αναφέρεται στην πραγματικότητα σε αυτό που οι σύγχρονοι Δυτικοί θα αποκαλούσαν γυναίκες τρανσέξουαλ και θηλυπρεπείς ομοφυλόφιλους άνδρες (αν και μερικοί από αυτούς αναφέρεται ότι ανήκουν σε ένα τρίτο φύλο ).
Άλλο μέσο για να κερδίσουν τη ζωή τους είναι το να έρχονται απρόσκλητοι σε γάμους, γεννήσεις, εγκαίνια νέων καταστημάτων και άλλα μεγάλα οικογενειακά γεγονότα και να τραγουδούν μέχρι να πληρωθούν ή να τους δοθούν δώρα για να φύγουν.
Κάποιοι Ινδοί επαρχιακοί αξιωματούχοι έχουν χρησιμοποιήσει τη βοήθεια των για τη συλλογή φόρων με τον ίδιο τρόπο - χτυπούν στις πόρτες καταστηματαρχών, ενώ χορεύουν και τραγουδούν, ντροπιάζοντάς τους μέχρι να πληρώσουν.
Τα αρχεία δείχνουν ότι οι Βιετναμέζοι έκαναν τον ευνουχισμό με οδυνηρό τρόπο, αφαιρώντας εξολοκλήρου τα γεννητικά όργανα, με το πέος και τους όρχεις να κόβονται με αιχμηρό μαχαίρι ή μεταλλική λεπίδα.
Οι ευνούχοι χρησίμευαν ως δούλοι των γυναικών του χαρεμιού του Βιετναμέζικου παλατιού - όπως οι σύζυγοι, οι παλλακίδες, οι υπηρέτες, η βασίλισσα και οι πριγκίπισσες - και έκαναν το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς .
Ο μόνος άντρας που επιτρεπόταν στο παλάτι ήταν ο αυτοκράτορας και οι μόνοι που επιτρέπονταν πέραν αυτού ήταν οι γυναίκες του και οι ευνούχοι, αφού δεν μπορούσαν να έχουν σεξουαλικές σχέσεις με τις γυναίκες.
Ο φιλόλογος και θεολόγος των αρχών του 17ου αιώνα, , εξηγεί ότι η λέξη αρχικά περιέγραφε ένα αξίωμα και επιβεβαιώνει την άποψη ότι προέρχεται από το ευνή και έχειν .
Στη συνέχεια, αφού προηγουμένως λέει ότι ο όρος καθόριζε ένα λειτούργημα , ο συνοψίζει τελικά το επιχείρημά του με διαφορετικό τρόπο, λέγοντας ότι η λέξη «αρχικά σήμαινε εγκρατείς άνδρες» στους οποίους ανατέθηκε η φροντίδα των γυναικών, και αργότερα εννοούσε τον ευνουχισμό επειδή «στους ξένους» το λειτούργημα αυτό ανατίθονταν σε ακρωτηριασμένους άνδρες.
Στην ύστερη περίοδο της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, μετά την υιοθέτηση του ανατολικού μοντέλου Αυλής από τους αυτοκράτορες Διοκλητιανό και Κωνσταντίνο, οι αυτοκράτορες περιβάλλονταν από ευνούχους για υπηρεσίες όπως λουτρό, κόψιμο μαλλιών, ένδυση και γραφειοκρατικές λειτουργίες.
Δρούσαν έτσι ουσιαστικά ως ασπίδα μεταξύ του αυτοκράτορα και των υπαλλήλων του από φυσική επαφή, απολαμβάνοντας έτσι μεγάλη επιρροή στην αυτοκρατορική Αυλή .
Ο Ρωμαίος ποιητής Μαρτιάλης καταφέρεται εναντίον μιας γυναίκας που έχει σεξουαλική επαφή με μερικώς ευνουχισμένους (εκείνους των οποίων οι όρχεις απομακρύνθηκαν ή κατέστησαν μόνο ανενεργοί) στον δηκτικό του αφορισμό : «Ρωτάτε, Πάνυχε, γιατί η Καιλία σας συσχετίζεται μόνο με ευνούχους;
Οι ευνούχοι χρησιμοποιούνταν συχνά στα αυτοκρατορικά ανάκτορα από μουσουλμάνους ηγέτες ως υπηρέτες γυναικών ευγενών, ως φύλακες του βασιλικού χαρεμιού και ως σεξουαλικοί σύντροφοι ευγενών.
Οι ευνούχοι στα αυτοκρατορικά ανάκτορα ήταν οργανωμένοι ιεραρχικά, συχνά με ανώτερο ή αρχηγό ευνούχο που διεύθυνε τους κατώτερους ευνούχους κάτω από αυτόν.
Η πρακτική του θρησκευτικού ευνουχισμού συνεχίστηκε στη χριστιανική εποχή, με κάποια μέλη της πρώτης εκκλησίας να τηρούν αγαμία για θρησκευτικούς σκοπούς, αν και η έκταση ή και ακόμη και η ύπαρξη αυτής της πρακτικής μεταξύ των χριστιανών υπόκειται σε συζήτηση.