polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Οι Αχαιμενίδες κατέλαβαν το Βασίλειο του Κους, ίσως από την εποχή του Καμβύση Β , και ακόμα πιο πιθανό από την εποχή του Δαρείου Α , ο οποίος αναφέρει την κατάκτηση του Κους στις επιγραφές του.
Το τοπικό όνομα για το Βασίλειο έχει καταγραφεί στην αιγυπτιακή γλώσσα ως 3, όπου ο όρος χρησιμοποιείται πρώτη φορά για τη Νουβία, που βασίζεται στην ακκαδική μεταγραφή του Νέου Βασιλείου της γενικής .
Οι Κουσίτες χρησιμοποιούσαν τον τροχό νερού που κινούσαν ζώα για να αυξήσουν την παραγωγή και το πλεόνασμα τροφής, ειδικά κατά την περίοδο του βασιλείου της Νάπατα και της Μερόη.
Το Βασίλειο του Κους ή Κουσιτικό Βασίλειο ή Κους ή ιστορικά Βασίλειο των Αιθιόπων , ήταν ένα αρχαίο βασίλειο στη Νουβία, στη σουδανική και νότια αιγυπτιακή Κοιλάδα του Νείλου.
Σημειώνουν ότι τα τοπωνύμια που μοιάζουν με Ιαπωνικά εντοπίζονται κυρίως στο κεντρικό τμήμα της Κορεατικής χερσονήσου και θεωρούν ότι δεν αντικατοπτρίζουν τη γλώσσα Κόγκουριο αλλά μάλλον τη γλώσσα του πληθυσμού προτέρου των Κόγκουριο στο κεντρικό και νότιο τμήμα της Κορεατικής χερσονήσου .
Δεδομένου ότι στην νότια πλευρά της κορεατικής χερσονήσου διανεμήθηκαν επίσης πολλά τοπωνύμια που βρέθηκαν στο Σιλλανικό βασίλειο, οι γλωσσολόγοι πρότειναν πως ομιλούτο μια Ιαπωνική γλώσσα στην κορεατική χερσόνησο, η οποία αποτελεί ένα υπόστρωμα της γλώσσας Σίλλα.
Κανένα από τα ιαπωνικά τοπωνύμια δεν έχει βρεθεί στην ιστορική πατρίδα του Κόγκουριο στο βόρειο τμήμα της Κορεατικής χερσονήσου ή στη νοτιοδυτική Μαντζουρία.
Οι Βουγιοϊκές γλώσσες είναι θεωρητική γλωσσική οικογένεια που αποτελείται από τις Κογκουριοϊκές γλώσσες, τις Ιαπωνικές γλώσσες και τις αρχαίες γλώσσες της Κορεατικής Χερσονήσου και της Μαντζουρίας .
Σύμφωνα με τα αρχαία κινεζικά αρχεία, οι Βουγιοϊκές γλώσσες, η Γογουριοϊκή, η Δονγεϊκή, η Οκγεϊκή και η Γοζιοσεονική γλώσσα ήταν παρόμοιες μεταξύ τους αλλά πολύ διαφορετικές από τις τουνγκουζικές γλώσσες.
Η υπόθεση είναι τόσο ενδιαφέρουσα, διότι όλες αυτές οι γλώσσες έχουν ορισμένες ομοιότητες με τα αρχαία ιαπωνικά, γι 'αυτό ορισμένοι ερευνητές μιλάνε για γλωσσική οικογένεια Ιαπωνικών-Κογκουριό.
Αυτό έμμεσα αμφισβητεί την ύπαρξη της υποτιθέμενης Αλταϊκής οικογένειας γλωσσών, καθώς οι Βουγιοϊκές γλώσσες οριοθετούνται ρητά από τη γλώσσα της αυτοκρατορίας Σίλλα και έτσι από την Παλαιά Κορέα.
Το 1931 ίδρυσε στο Μιλάνο την «Καμπίνι Βενάρ», την πρώτη εταιρεία στον κόσμο με αποκλειστικό έργο τους κινητήρες με αεριώθηση, και αμέσως συνέταξε μία πρόταση προς το ιταλικό Υπουργείο Αεροπορίας για την αξία της αεριωθήσεως.
Οι αρμόδιες αρχές ήταν δικαιολογημένα επιφυλακτικές απέναντι στις επαναστατικές ιδέες ενός τόσο νεαρού μηχανικού, έστω και αν οι υπολογισμοί του ήταν σωστοί.
Ο Καμπίνι πήρε έτσι την εξής απάντηση: «Προκειμένου να αποδείξετε το βάσιμο των απόψεών σας, αρχίστε με το να κατασκευάσετε πρώτα ένα πλοίο αεριωθούμενο. Για το αεροπλάνο θα δούμε αργότερα.» Πράγματι, το 1932 ο Καμπίνι επέδειξε στη Βενετία την επιτυχημένη λειτουργία ενός αεριωθούμενου πλοιαρίου, για το οποίο πήρε δίπλωμα ευρεσιτεχνίας.
Ακόμα και τότε, πέρασαν άλλα τρία χρόνια προτού δεχθεί το Υπουργείο Αεροπορίας να στηρίξει οικονομικά την προσπάθειά του: όταν αυτό έγινε, ο Καμπίνι συνεργάσθηκε με τον εδραιωμένο Ιταλό κατασκευαστή αεροσκαφών και ανέπτυξαν το πρότυπο μοντέλο .2, γνωστό και ως Ν.1, που εκτέλεσε την πρώτη του πτήση στις 28 Αυγούστου 1940, ημέρα των γενεθλίων του Καμπρίνι.
Είχαν προηγηθεί μέχρι τότε δοκιμές στο εργαστήριο από τον Βρετανό Φράνκ Χουίτλ, ενώ οι πραγματικά πρώτοι σε αυτό τον τομέα ήταν ο Γάλλος Ρενέ Λορέν και ο Ρουμάνος Ανρί Κουάντα.
Αλλά η πρώτη δοκιμαστική πτήση του Χουίτλ, του μοντέλου .28/39 ή «Γκλόστερ Χουίτλ», έγινε στις 15/5/1941, εννέα μήνες μετά από αυτή του Καμπίνι.
Επιπλέον, ενώ το δοκιμαστικό αεροσκάφος του Χουίτλ ήταν μονοθέσιο, το αντίστοιχο του Καμπίνι ήταν διθέσιο, οπότε ο Άλντο Καμπίνι ανέβηκε ως συγκυβερνήτης, με πιλότο τον έμπειρο πτέραρχο Μάριο ντε Μπερνάρντι.
Η πρώτη πτήση περιορίσθηκε στα περίχωρα του Μιλάνου, αλλά στις 30 Νοεμβρίου 1941 η πρώτη απευθείας πτήση αεριωθούμενου αεροπλάνου μεταξύ δύο πόλεων στην παγκόσμια ιστορία έγινε πραγματικότητα: από το Μιλάνο το δεύτερο πρωτότυπο του .2 ταξίδεψε στη Ρώμη, για την ακρίβεια στην αεροπορική βάση Γκουιντόνια, 40 χιλιόμετρα από τη Ρώμη, καλύπτοντας την απόσταση των 500 χιλιομέτρων σε 2 ώρες και 15 λεπτά.
Ο κινητήρας μότορτζετ ονόματι «Θερμοτζέτ» που ανέπτυξε ο Καμπίνι για το σκάφος αυτό διαφέρει ουσιωδώς από τους σημερινούς κινητήρες τζετ: χρησιμοποιούσε μία συνηθισμένη μηχανή με πιστόνια υψηλών στροφών για να συμπιέζει τον αέρα, ο οποίος στη συνέχεια αναμιγνυόταν με το καύσιμο και πυροδοτείτο.
Οι σύγχρονοι κινητήρες αεριωθούμενων βασίζονται στην αρχή του τουρμποτζέτ, ωστόσο ο κινητήρας του Καμπίνι ήταν ένας πραγματικός τζετ κινητήρας, καθώς ήταν η δύναμη αντιδράσεως των καυσαερίων που ωθούσε το σκάφος προς τα εμπρός.
Μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Καμπίνι μετανάστευσε στις ΗΠΑ μετά από αίτημα του σχεδιαστή αυτοκινήτων Πρέστον Τάκερ, που ήθελε τη βοήθεια του Καμπίνι για τη νέα του επιχείρηση.
Ο Τάκερ ζήτησε από τον Ιταλό μηχανικό να αναπτύξουν μαζί ένα αεριωθούμενο αυτοκίνητο, ενώ εκμεταλλεύθηκε και τη φήμη του Καμπίνι για να προσπαθήσει να πάρει ένα συμβόλαιο από την Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ.
Μετά το κλείσιμο της το 1948, ο Καμπίνι εργάσθηκε σε μερικά στρατιωτικά προγράμματα, μεταξύ των οποίων και το βομβαρδιστικό αεροσκάφος χωρίς ουρά -49, καθώς και το -47 .
Συνάπτοντας συνεργασία με μία άλλη ιταλική εταιρεία αεροσκαφών, τη , και με τον σχεδιαστή αεροσκαφών Ρομπέρτο Λόνγκι, άρχισε να εργάζεται πάνω σε έναν πολύ διαφορετικό σχεδιασμό.
Από τα πιο δημοφιλή και κοινά είναι το μπράτβουρστ, που φτιάχνεται από κιμά χοιρινού κρέατος και μπαχαρικά, το βιένερ , που είναι χοιρινό ή βοδινό κρέας που καπνίζεται και μαγειρεύεται σε υδατόλουτρο, και το μπλάτβουρστ ή το σβάρβουρστ που φτιάχνονται από αίμα .
Υπάρχουν πολλές τοπικές σπεσιαλιτέ, όπως το βάις βουρστ δημοφιλές στη Βαυαρία και το Κάριβουρστ (ανάλογα με την περιοχή, αχνισμένο χοιρινό λουκάνικο ή παραλλαγή του βάις βουρστ κομμένου σε φέτες και καρυκευμένο με κέτσαπ κάρι) δημοφιλές στις μητροπολιτικές περιοχές του Βερολίνου, του Αμβούργου και στην Περιοχή του Ρουρ.
Η ανοιχτόχρωμη λάγκερ πίλσνερ, ένα στυλ που αναπτύχθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα, είναι κυρίαρχη στις περισσότερες περιοχές της χώρας σήμερα, ενώ και η μπύρα σίτου και άλλα είδη λάγκερ είναι κοινά, ειδικά στη Βαυαρία.
Μεταξύ αυτών η Άλτμπιαρ, μια μαύρη μπύρα που διατίθεται γύρω από το Ντίσελντορφ και τον κάτω Ρήνο, η Κελς, μία παρόμοιου στυλ αλλά πιο ανοιχτόχρωμη μπύρα στην περιοχή της Κολωνίας, και η χαμηλής περιεκτικότητας σε αλκοόλη Μπερλίνερ Βάισε , μια ξινή μπύρα που παράγεται στο Βερολίνο και είναι συχνά αναμειγμένη με σιρόπι σμέουρου ή γάλιου του αρωματικού.
Από την Γερμανική επανένωση του 1990, η Σβάρτσμπιαρ που ήταν κοινή στην Ανατολική Γερμανία, αλλά δυσεύρετη στη Δυτική Γερμανία, ακολούθησε ανοδική πορεία όσον αφορά τη δημοτικότητα στη Γερμανία.
Λόγω της φυσιογεωγραφικής κατάστασης στην Κοιλάδα του Άνω Ρήνου με το θερμότερο κλίμα της Γερμανίας, τα εύφορα ηφαιστειογενή εδάφη, όπου ήδη από την Ρωμαϊκή περίοδο χρησιμοποιούνταν ιαματικές πηγές και ιαματικά λουτρά με πολύ καλές χαρακτηριστικές υποδομές, η γειτνίαση με τη Γαλλία και τη Βάδη Ελβετίας είχε καλύτερες προοπτικές για την ανάπτυξη μίας υψηλής ποιότητας γαστρονομία από ότι με τη Βυρτεμβέργη ή τη Βαυαρία.
Οι ιδιαίτερες φυτικές καλλιέργειες όπως του καπνού, του κρασιού, των φρούτων και η κηπουρική είναι υπερεθνικής σημασίας και προσφέρουν στους κατοίκους και στους επισκέπτες μια πλούσια και ευρεία ποικιλία από τοπικά προϊόντα.
Τα σπαράγγια και τα κάστανα χρησιμοποιούνται στην κουζίνα τόσο επιδέξια όσο ο πατσάς και τα εσκαργκό, και μια ποικιλία από φρουτώδη επιδόρπια και γλυκίσματα προσφέρονται για το παραδοσιακό γερμανικό Καφε ουντ Κύχεν .
Σε εθνικό επίπεδο η περιοχή αυτή επιδεικνύει την υψηλότερη πυκνότητα από τιμημένα με αστέρια εστιατόρια, όπως και η γειτονική περιοχή, η Αλσατία, που κάνει το ίδιο για τη Γαλλία.
Μερικά ψωμιά παρασκευάζονται από μείγμα αλεύρου σίτου και σικάλεως , ή ολικής αλέσεως και συχνά με σπόρους όπως λιναρόσπορους, ηλιόσπορους ή κολοκυθόσπορους .
Το Παµπερνίκελ, ένα ψωμί με γλυκιά γεύση που παρασκευάζεται με παρατεταμένο άχνισμα αντί για το συμβατικό ψήσιμο, είναι διεθνώς γνωστό, μολονότι δεν είναι αντιπροσωπευτικό του συνόλου των μαύρων ψωμιών της Γερμανίας.
Οι Γερμανοί χρησιμοποιούν σχεδόν όλους τους διαθέσιμους τύπους σιτηρών για τα ψωμιά τους: σιτάρι, σίκαλη, κριθάρι, όλυρα, βρώμη, κεχρί, καλαμπόκι και ρύζι.
Τα Γερμανικά ντόνατ είναι συνήθως μπάλες με γέμιση μαρμελάδα ή άλλη, και είναι γνωστά ως μπερλίνερ, φανκύχεν , κρέπελ ή κράπφεν, ανάλογα με την περιοχή.
Υπάρχουν αλμυρές παραλλαγές με τυρί, κιμά ή μπέικον, καθώς και παραλλαγές με ψητές φέτες μήλου , αλλά συνήθως εκλαμβάνονται μάλλον ως κύρια πιάτα παρά για επιδόρπια.
Σε ορισμένες περιοχές, τα αϊερκύχεν γεμίζονται και τυλίγονται, αλλού κόβονται σε μικρά κομμάτια και στοιβάζονται στο πιάτο (που ονομάζεται Κάιζερσμαρν και συχνά περιέχει ψημένες σταφίδες).
Η μουστάρδα είναι κοινότατο συνοδευτικό για τα λουκάνικα και χαρακτηρίζεται από επίπεδα δύναμης, με πιο κοινή εκδοχή την μέτρια καυτή , που βρίσκεται κάπου ανάμεσα στην παραδοσιακή αγγλική και τη γαλλική μουστάρδα σε δύναμη.
Το Ντίσελντορφ και τα περίγυρα του παράγουν μία ιδιαίτερα πικάντικη μουστάρδα, παρόμοια με την μουστάρδα Ντέλι αλλά πολύ διαφορετική από την Ντιζόν, η οποία χρησιμοποιείται εξίσου ως επιτραπέζιο συνοδευτικό και σε τοπικά πιάτα όπως το ζενφροστμπράτεν .
Τα πιο κοινά βότανα που χρησιμοποιούνται παραδοσιακά είναι μαϊντανός, θυμάρι, δάφνη, σχοινόπρασο, μαύρο πιπέρι , μούρα αρκεύθου, μοσχοκάρυδο και κύμινο.
Κάρδαμο, γλυκάνισος και κανέλα χρησιμοποιούνται συχνά στα γλυκά κέικ ή ροφήματα που συνδέονται με τα Χριστούγεννα, και μερικές φορές στην παρασκευή αλλαντικών, αλλά κατά τα άλλα σπανίζουν στα γερμανικά γεύματα.
Άλλα βότανα και καρυκεύματα, όπως ο βασιλικός, το φασκόμηλο, η ρίγανη, και οι καυτές πιπεριές τσίλι, έχουν γίνει δημοφιλή από τις αρχές της δεκαετίας του '80.
Το βραδινό είναι γενικά ένα μικρότερο γεύμα, που συχνά αποτελείται μόνο από μια ποικιλία από ψωμιά, κρέας ή λουκάνικα, τυρί και κάποια λαχανικά, παρόμοια με του πρωινού, ή ενδεχομένως σάντουιτς.
Πρόκειται για πολύ γερμανικό έθιμο και συγκρίσιμο με το αγγλικό Τσάι-στις-Πέντε, κατά το χρονικό διάστημα μεταξύ του μεσημεριανού γεύματος και του βραδινού δείπνου, συχνά τις Κυριακές με όλη την οικογένεια παρούσα.
Είναι πολύ συνηθισμένο να καταναλώνονται άφθονα τρόφιμα στο πρωινό, με συμπεριλαμβανόμενα αλλαντικά, όπως ζαμπόν, αλμυρά κρέατα, σαλάμι και προϊόντα με βάση το κρέας όπως τα λίβερβουρστ , τίβουρστ ή μέτβουρστ και τυριά όπως τα γκούντα, τυρί κρέμα, μπρι, χάρζερ, μπεργκάσε και άλλα.
Τα ψωμάκια στα γερμανικά ονομάζονται μπρότεν, που είναι υποκοριστικό του μπροτ, αλλά υπάρχουν και γλωσσικές παραλλαγές της λέξης ανά περιφέρεια, όπως σέμμελ , σρίπε , ρούντστουκ ή βέκεν, βεκ, βέκλε, βέκλι και βέκλα (στη Βάδη-Βυρτεμβέργη, Ελβετία, τμήματα της Νότιας Έσση και στη βόρεια Βαυαρία).
Στη συνέχεια, μεταξύ των δύο μισών ή σε κάθε μισό ξεχωριστά, προσθέτονται τυρί, μέλι, μαρμελάδα, μερέντα, αλλαντικά όπως το ζαμπόν, ψάρια, ή συντηρημένα τρόφιμα.
Ο καφές είναι επίσης πολύ κοινός, , όχι μόνο στο πρωινό, αλλά και συνοδεύοντας ένα κομμάτι κέικ το απόγευμα, συνήθως τις Κυριακές ή σε ειδικές περιστάσεις και γενέθλια.
Πριν από τη βιομηχανική επανάσταση και την συνακόλουθη ρύπανση των ποταμών, οι σολομοί βρίσκονταν παντού στους ποταμούς Ρήνος, Έλβας και Όντερ και μόνο σιγά-σιγά άρχισαν να επιστρέφουν, μαζί με μια αυξανόμενη συνείδηση για τα περιβαλλοντικά ζητήματα και τα επακόλουθα μέτρα, όπως οι αριστουργηματικές εγκαταστάσεις αποχέτευσης, η μείωση των γεωργικών καταλοίπων από φυτοφάρμακα, κτλ.
Τα δημοφιλέστερα Γερμανικά ψωμιά είναι το σίκαλης-σίτου , το ψωμί τοστ , το ολικής αλέσεως , το σίτου-σίκαλης , το λευκό ψωμί , το πολύσπορο, συνήθως σίτου- σίκαλης-βρώμης με σουσάμι ή λιναρόσπορο , το σίκαλης , το μαύρο ψωμί σίκαλης με ηλιόσπορους , το σκούρο ψωμί σίκαλης με κολοκυθόσπορους και το ελαφρύ ψωμί σίτου-σίκαλης με ψητά κρεμμύδια .
Ένα δημοφιλές επιδόρπιο στη βόρεια Γερμανία είναι το Ρότε Γκρύτσε, μία πουτίγκα κόκκινων φρούτων, που φτιάχνεται με μαύρα και κόκκινα φραγκοστάφυλα, σμέουρα και μερικές φορές φράουλες ή κεράσια μαγειρεμένη σε χυμό με άμυλο καλαμποκιού ως πυκνωτικό παράγοντα.
Τα πιάτα θαλασσινών παραδοσιακά αποφεύγονταν στις βόρειες παράκτιες περιοχές, εκτός από την παστή ρέγγα, που μπορεί να σερβίρεται σε ένα σάντουιτς, σε ρολό (φιλέτο παστής ρέγγας τυλιγμένο σε κυλινδρικό σχήμα γύρω από ένα κομμάτι αγγουράκι ή κρεμμύδι τουρσί) ή ως τηγανητή μαριναρισμένη ρέγκα.
Τα Ρίσλινγκ και Σιλβάνερ είναι από τις πιο γνωστές ποικιλίες λευκού κρασιού, ενώ τα Πινό νουάρ και Ντόρνφελντερ είναι σημαντικά γερμανικά κόκκινα κρασιά.
Αρκετοί τρόποι μαγειρέματος που εφαρμόζονται για να μαλακώσουν τα σκληρά κομμάτια έχουν εξελιχθεί σε εθνικές σπεσιαλιτέ, όπως το ζαουερμπράτεν , που περιλαμβάνει μαρινάρισμα του βοείου κρέατος, του κρέατος αλόγου ή κρέας ελαφιού σε ξύδι ή μείγμα από ξύδι και κρασί για αρκετές ημέρες.
Το σβαρτσβάλντερ κιρστόρτε είναι τούρτα Μπλακ Φόρεστ φτιαγμένη με κεράσια και είναι αντιπροσωπευτική μιας μεγάλης ποικιλίας από τυπικά γερμανικά τόρτε πληρωμένα με σαντιγί ή κρέμα βουτύρου.
Το σκόρδο ποτέ δεν ήταν σημαντικό συστατικό της παραδοσιακής γερμανικής κουζίνας, καθώς αποδοκιμάζεται για την δύσοσμη αναπνοή που προκαλεί, αλλά έχει αυξηθεί σε δημοτικότητα κατά τις τελευταίες δεκαετίες λόγω της επιρροής της γαλλικής, ιταλικής, ισπανικής, πορτογαλικής, ελληνικής και τουρκικής κουζίνας.
Το πρωινό παραμένει πολύ δημοφιλές και μπορεί να είναι εκλεπτυσμένο και λουκούλλειο τα σαββατοκύριακα, με προσκεκλημένους φίλους ως επισκέπτες και το ίδιο ισχύει και για τον καφέ και κέικ.
Η χρήση του στη Γερμανία έχει τεκμηριωθεί από τον 16ο αιώνα, όταν χρησιμοποιούταν ως φάρμακο και τρόφιμο, ενώ τα φύλλα του καταναλώνονταν ως λαχανικά.
Τα Ιταλικά παγωτατζίδικα ήταν το πρώτο μεγάλο κύμα από επιχειρήσεις του τύπου φαγάδικα της διεθνούς κουζίνας στη Γερμανία, που ξεκίνησε γύρω στα μέσα του 1850 και ήταν ευρέως διαδεδομένα στη δεκαετία του 1920.
Ένα πολύ συνηθισμένο πιάτο στη Χριστιανική γερμανική κουλτούρα είναι το Βούρστεν μιτ Καρτόφελσαλατ, δηλαδή λουκάνικο με πατατοσαλάτα, που συνήθως σερβίρεται την Παραμονή Χριστουγέννων.
Στα δημοφιλή αναψυκτικά συμπεριλαμβάνονται τα , χυμός ή κρασί αναμειγμένο με ανθρακούχο μεταλλικό νερό, και τα , που φτιάχνονται από κόλα και με γεύση πορτοκάλι.
Οι Γερμανοί είναι οι μοναδικοί μεταξύ των γειτόνων τους που προτιμούν το εμφιαλωμένο, ανθρακούχο μεταλλικό νερό, είτε σκέτο ή αρωματισμένο από τα μη ανθρακούχα.
Κατόπιν των μεταρρυθμίσεων στη φορολογική νομοθεσία της μπύρας το 1993, πολλές ζυθοποιίες υιοθέτησαν αυτήν την τάση ανάμειξης μπύρας με άλλα ποτά, διαθέτοντας στο εμπόριο φιάλες με προπαρασκευασμένα μείγματα ποτών.
Ειδικά στο νοτιοδυτικό τμήμα της χώρας, η κυρίαρχη ποικιλία από ζυμαρικά είναι τα Σπέτσλε , που παρασκευάζονται με μεγάλο αριθμό αυγών, και τα μαουλτάσεν, παραδοσιακά γεμιστά νουντλς που μοιάζουν με τα ραβιόλια.
Σήμερα, πολλοί άνθρωποι τρώνε μόνο ένα μικρό γεύμα στη μέση της μέρας στη δουλειά, και συχνά ένα δεύτερο πρωινό, και απολαμβάνουν ένα ζεστό δείπνο το βράδυ στο σπίτι με όλη την οικογένεια.
Ο Οδηγός Μισελέν το 2015 επιβράβευσε 11 εστιατόρια στη Γερμανία με τρία αστέρια, την ανώτατη βαθμολογία, ενώ σε άλλα 38 απονεμήθηκαν δύο αστέρια και σε 233 ένα αστέρι.
Η Γερμανική τοπική κουζίνα είναι αντιπροσωπευτική κάθε περιοχής και περιλαμβάνει τη Βαυαρική κουζίνα την κουζίνα της Θουριγγίας και την Κάτω Σαξονική κουζίνα μεταξύ άλλων.
Όλα τα κρύα ποτά στα μπαρ και στα εστιατόρια πωλούνται σε ποτήρια με ένδειξη βαθμονόμησης που συχνά ελέγχεται από το Γραφείο Μέτρων και Σταθμών για να διασφαλιστεί ότι ο πελάτης παίρνει όλη την ποσότητα που δικαιούται.
Οι ψαροκροκέτες είναι ένα δημοφιλές τρόφιμο που προκύπτει κατόπιν επεξεργασίας από λευκά ψάρια, όπως ο γάδος, ο μπακαλιάρος ή ο βακαλάος, κατόπιν παναρίσματος με κουρκούτι ή γαλέττα.
Ο βασιλιάς είχε συντάξει την διαθήκη του πριν από 4 μέρες στην οποία καθόριζε ότι η εγγονή του θα κυβερνούσε με ένα συμβούλιο αντιβασιλείας μέχρι να φτάσει σε ηλικία 25 ετών.
Το συμβούλιο θα είχε πρόεδρο την Σάντσα και μέλη τον καγκελάριο Φιλίπ ντα Καμπασόλ, επίσκοπο της Καβαϊγιόν, τον Φιλίπ ντι Σαντζινέττο, μέγα Σενεσκάλιο της Προβηγκίας και τον Ναύαρχο Τζιφρέντο ντι Μαρζάνο.
Τον Σεπτέμβριο του 1343 ο Πετράρχης επισκέφτηκε την Νάπολη σαν απεσταλμένος του πάπα Κλήμη ΣΤ και δήλωσε ότι το βασίλειο "ήταν ένα καράβι έτοιμο να βυθιστεί".
Ο Φρα Ρομπέρτο ήταν ένας κοντόχοντρος άντρας που ντυνόταν με κουρέλια και φορούσε ένα ψηλό καπέλο, είχε άθλια εμφάνιση και έμοιαζε σαν ένα "φρικτό τρίποδο κτήνος".
Η Σάντσα αρραβωνιάστηκε τον Ροβέρτο, δούκα της Καλαβρίας και πρίγκιπα του Σαλέρνο , ο Ροβέρτος ήταν χήρος από την πρώτη του σύζυγο Γιολάντα της Αραγωνίας, δούκισσα της Καλαβρίας.
Η Σάντσα έγινε βασίλισσα της Μαγιόρκας όταν πέθανε ο πεθερός της Κάρολος Β της Νεαπόλεως , σε δυο χρόνια ο σύζυγος της δέχτηκε τις ηγεμονίες της Ποτέντσα, της Βενόζα, του Λαντσιάνο και της Αλέσσα .
Ο Φίλιππος της Μαγιόρκας ήθελε να τηρήσει αυστηρά τους κανόνες του Φραγκίσκου της Ασίζης και συγκέντρωσε γύρω του μια ομάδα αντρών γνωστοί σαν "οι αδελφοί της φτωχής ζωής" ένας κλάδος των "Φρατιτσέλλι".
Ο Φίλιππος ζήτησε από την αδελφή του και τον γαμπρό του να μεσολαβήσουν στους Πάπες στην Αβινιόν να του δώσουν τα απαραίτητα προνόμια για να μετατρέψει το μοναστήρι της Σάντα Τσιάρα στην Νάπολη σε χώρο υποδοχής των "αδελφών της φτωχής ζωής".
Η Σάντσα της Μαγιόρκας ή Σάντσα, βασίλισσα της Νεαπόλεως μέλος του Οίκου της Βαρκελώνης ήταν η δεύτερη σύζυγος του Βασιλιά της Νεαπόλεως Ροβέρτου του Σοφού.
Η ακριβής ημερομηνία που γεννήθηκε δεν είναι γνωστή, το Χρονικό του Σαν Χουάν ντε λα Πένια την καταγράφει σαν δεύτερη κόρη του βασιλικού ζεύγους της Μαγιόρκας "η πρώτη Ισαβέλλα . η δεύτερη Σάντσα" και παραδοσιακά το προτελευταίο από τα έξι παιδιά του ζεύγους.
Η Σάντσα υποστήριξε την θετή της εγγονή Ιωάννα απέναντι στους διεκδικητές του θρόνου αλλά η ανικανότητα της αντιβασιλείας ανάγκασε τον πάπα που ήταν ο υψηλός επικυρίαρχος να διορίσει κυβερνήτη τον Καρδινάλιο Εμερί ντε Σατελάς.
Στο ετήσιο μνημόσυνο του συζύγου της ύστερα από έντονες πιέσεις των εξομολόγων της παραιτήθηκε από την κηδεμονία και εισήλθε στην μονή της Σάντα Μαρία ντελλα Κρος στην Νάπολη, μια τοποθεσία που ήταν γνωστή σαν "Νεκροταφείο ζωντανών".
Πέθανε 18 μήνες αργότερα σε ηλικία περίπου 60 ετών, τάφηκε αρχικά στην Σάντα Μαρία ντελλα Κρος, τα οστά της μεταφέρθηκαν αργότερα στον μητροπολιτικό ναό της Σάντα Τσιάρα στην Νάπολη.
Με τον θάνατο του Φιλίππου η Σάντσα και ο σύζυγος της παρέμειναν υπό την επίδραση των "αδελφών της φτωχής ζωής", οι προστάτες τους ήταν ο Αντρέα ντε Γκαλιάνο και ο Πιέτρο του Καντενέτο, οπαδοί του Μιχαήλ της Τσεζένα.
Το βασιλικό ζεύγος φιλοξένησε στο Καστέλ Νουόβο δυο μορφωμένους επισκόπους, τον Τζων Μπερθολέο που είχε μόλις απαλλαγεί από τα αξιώματα του στο Καλβί και τον Γουίλιαμ ντε Σκάλα που έγινε ο εξομολογητής της βασίλισσας.
Αυτή κληρονόμησε κάποιες από τις επενδύσεις που κατείχε προηγουμένως η " ", για παράδειγμα, την "", ένα κοινό σχέδιο που δημιουργήθηκε σε συνεργασία με την " ", η οποία κατασκευάζει αυτοκίνητα που προορίζονται για μια «νέα, διεθνούς φήμης αγορά» στην Κίνα.
Είναι επίσης και ο κύριος μέτοχος της " ", μια δημόσια εταιρεία η οποία βρίσκεται στη λίστα του χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης, και της " " τη μεγαλύτερη δημόσια εταιρεία επενδύσεων, η οποία είναι και στη λίστα του χρηματιστηρίου του Τελ Αβίβ.
Ο Ιντάν Όφερ είναι ένας Ισραηλινός επιχειρηματίας και φιλάνθρωπος στο Λονδίνο, με ενδιαφέροντα πάνω στη ναυτιλία, στη γεώτρηση και στην εξόρυξη.
Είναι κύριος μέτοχος της , που είναι στη λίστα του Χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης, της που είναι στη λίστα του Χρηματιστιρίου του Τελ Αβίβ και της που είναι στη λίστα και των δύο χρηματιστηρίων.
Με τον και με άλλους, είναι συνιδρυτής του " ", μια ομάδα που αφορά τον προβληματισμό πάνω στην αλλαγή του κλίματος και βασίζεται στην Ουάσινγκτον, .Σύμφωνα με τους " ", είναι "ένας φιλελεύθερος του Τελ Αβίβ στο καλούπι του παλιού Ισραηλινού Εργατικού Κόμματος".
Το 2014, φέρεται να πλήρωσε την Ισραηλινή κατασκοπευτική εταιρεία για να εντοπίσει πληροφορίες για τον τότε Ισραηλινό υπουργό Οικονομικών και άλλους κυβερνητικούς αξιωματούχους σε μια προσπάθεια να επηρεάσει τη φορολογική πολιτική.
Ο Όφερ μεγάλωσε στη Χάιφα, και εκτέλεσε την υποχρεωτική του στρατιωτική υπηρεσία στο Ισραηλινό Ναυτικό, όπου υπηρέτησε ως υπαρχηγός σε περιπολικό σκάφος.
Όταν οι Άραβες κατέλαβαν το Παλέρμο ιδρύοντας το Εμιράτο της Σικελίας ανάγκασαν τον επίσκοπο να μεταθέσει την έδρα του έξω από την πρωτεύουσα, μητρόπολη έγινε ο μικρός ναός της Αγίας Κυριακής κοντά στο Παλέρμο στην μικρή κώμη του Μονρεάλε.
Φαίνεται πως ο ρόλος της κώμης ως προσωρινό εκκλησιαστικό κέντρο ήταν ο λόγος που ο Γουλιέλμος Β της Σικελίας αποφάσισε να κτίσει έναν Καθεδρικό ναό εκεί.
Το Μονρεάλε έμεινε μικρή κώμη για πολύ καιρό ώσπου οι Νορμανδοί βασιλείς της Σικελίας επέλεξαν την περιοχή ως κυνηγετικό κατάλυμα, περισσότεροι άνθρωποι και έμποροι ήρθαν όταν οι ηγεμόνες έκτισαν ένα ανάκτορο, μάλλον το σημερινό δημαρχείο.
Υπό τον Γουλιέλμο Β ήλθαν Βενεδικτίνοι από το Κάβα ντε Τιρρένι του Σαλέρνο και ίδρυσαν ναό και μεγάλη μονή, τους παραχωρήθηκαν μεγάλες ιδιοκτησίες.
Τον 19ο αιώνα στην περιοχή γινόταν γάμοι με ανήλικες ή χωρίς την ευλογία των γονέων της νύφης, η Ελίζα Λυνν Λίντον τους ονόμασε "γάμους του Μονρεάλε", γίνονταν σε απομονωμένα μέρη όπου η ακριβής εφαρμογή του νόμου ήταν λιγότερο παρατηρήσιμη.
Το εσωτερικό έχει κάτοψη σταυρού και αποτελείται από οξυκόρυφες στοές με νωπογραφίες, που εκτελέστηκαν κατά τη βασιλεία του Γουλιέλμου Β και του διαδόχου εξαδέλφου του Τανκρέδου .
Η στοά γύρω από τη γειτονική εσωτερική αυλή έχει 228 μικρούς κίονες, καθεμία με διαφορετικό διάκοσμο, επηρεασμένο από τη μεσαιωνική τέχνη της Προβηγκίας, της Βουργουνδίας, των Αράβων και του Σαλέρνο.
Έχει κάτοψη σταυρού και τρούλο· στη χορωδία υπάρχουν ζωγραφιές του Πάολο ντε Ματτέις · έχει δύο μικρά ημιθόλια , παρεκκλήσια στο εγκάρσιο κλίτος και δέκα παρεκκλήσια στα πλάγια κλίτη.
Το Μονρεάλε είναι η τρίτη πόλη της Μητροπολιτικής πόλης της Παλέρμο στην Ιταλική Περιφέρεια Σικελία που αντικατέστησε την Ιταλική επαρχία του Παλέρμο με διοικητική μεταρρύθμιση .
Η πόλη εκτείνεται στην πλαγιά του όρους Καπούτο, με θέα την πολύ εύφορη κοιλάδα το Χρυσό Κοχύλι , περιοχή με πορτοκαλιές, ελιές και αμυγδαλιές, των οποίων η μεγάλη παραγωγή εξάγεται.
Οι Καθεδρικοί ναοί του Μονρεάλε και της Τσεφαλού είναι δύο από τα εννέα κτίσματα στο Αραβο-Νορμανδικού Παλέρμο που έχουν χαρακτηριστεί από την Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς
Το 2002 παρουσιάστηκε στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης το 1973 και ήταν το πρώτο αυτοκίνητο παραγωγής με υπερσυμπιεστή της , καθώς και το πρώτο υπερτροφοδοτούμενο ευρωπαϊκό αυτοκίνητο παραγωγής.
Το 2002 εκτός των πολλών εμφανισιακών αλλαγών στο αμάξωμα, χρησιμοποίησε έναν υπερσυμπιεστή στον κινητήρα του 2002 με λόγο συμπίεσης 6,9: 1 για να αποφύγει την κρουστική καύση του κινητήρα .
Χρησιμοποιήθηκε μηχανική έγχυση καυσίμου , με ενσωματωμένο χαρακτηριστικό εμπλουτισμού κατά την φάση υπερτροφοδότησης με μέγιστη απόδοση 170 ίππων στον ίδιο αριθμό στροφών με αυτόν των ατμοσφαιρικών .
Όταν συνειδητοποίησαν ότι και οι δύο είχαν κάνει την ίδια τροποποίηση στα δικά τους αυτοκίνητα, προετοίμασαν μια κοινή πρόταση στο συμβούλιο της για να κατασκευάσει μια έκδοση 2 λίτρων του 1600-2.
Το 1600-2 το οποίο ήταν η αρχική έκδοση παρουσίασης της σειράς 02 ήταν μια «εισαγωγική» , μικρότερη, λιγότερο ακριβή και λιγότερο καλά εξοπλισμένη από την στην οποία βασίστηκε.
Το 23 εκατοστών μικρότερο μήκος και το μικρότερο μεταξόνιο και βάρος του 2-πορτου σεντάν, το κατέστησαν πιο κατάλληλο από το αρχικό σεντάν της " " για σπορ οδήγηση.
Αυτός ο κινητήρας ήταν κατά τα άλλα ίδιος με εκείνον του 1602 των 85 ίππων εκτός της χαμηλότερης αναλογίας συμπίεσης 8,0: 1, ώστε να μπορεί να χρησιμοποιεί βενζίνη χαμηλότερων οκτανίων.
Αντίστοιχα με τα μεγαλύτερα μοντέλα κουπέ και 4-πορτων σεντάν, ο 2.0 λίτρων κινητήρας πωλούνταν σε δύο διαφορετικές εκδόσεις: τον βασικό μονού καρμπυρατέρ στην 2002 που παράγει 101 ίππους και τον με υψηλής συμπίεσης διπλού καρμπυρατέρ στην 2002 που παράγει 119 ίππους.
Η Σειρά 02 ήταν μια σειρά από μεσαίων διαστάσεων αυτοκίνητα πολυτελείας με έντονα σπορ χαρακτήρα, που κατασκευάστηκαν από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία , μεταξύ του 1966 και του 1977.