polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Είναι ένα βιβλίο που μεταφέρει τον αναγνώστη πίσω στην εποχή των μεγάλων αρχαιολογικών ανακαλύψεων στην Αίγυπτο, μία εποχή που ζωντανεύει ξανά μέσα από το έργο αυτό, που παράλληλα διαπνέεται από μία στοιχειωμένη μελαγχολία.
Χέρμπερτ Ιούστις Ουίνλοκ ( , 1 Φεβρουαρίου 1884, Ουάσινγκτον – 26 Ιανουαρίου 1950, Βενετία της Φλόριντα), ήταν Αμερικανός Αιγυπτιολόγος που εργάστηκε στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης Νέας Υόρκης σε όλη τη διάρκεια της αιγυπτιολογικής σταδιοδρομίας του.
Ο Ουίνλοκ έδρασε σε μία εποχή που το έργο του Μητροπολιτικού Μουσείου ως χρηματοδότης των ανασκαφών στην Αίγυπτο, βρισκόταν στην καρδιά της "χρυσής εποχής" του.
Η προσφορά του ίδιου στην ανάπτυξη της Αιγυπτιολογίας υπήρξε μεγάλη, ιδιαιτέρως σε ό,τι αφορά στην αναπαράσταση του "γενεαλογικού δέντρου" των Αιγύπτιων ηγεμόνων του Μέσου Βασιλείου.
Ένα μεγάλο κομμάτι της συλλογής των αιγυπτιακών έργων τέχνης του Μητροπολιτικού Μουσείου προοέρχεται από τις δικές του αρχαιολογικές αποστολές, κυρίως από τις ανασκαφές του στις Θήβες, όπου εργάστηκε για πολλά χρόνια στις έρευνες του νεκρικού ναού της Χατσεψούτ και του Μεντουχοτέπ Β'.
Ο , αναγνωρίζοντας τις ικανότητές του, τον κάλεσε να δουλέψει μαζί του στις ανασκαφές στην Αίγυπτο και έτσι ο Ουίνλοκ δεν άργησε να γίνει το νεότερο μέλος της εξερευνητικής αποστολής του Μητροπολιτικού Μουσείου, το 1906, στη βασιλική νεκρόπολη του Λιστ, 25 μίλια νότια του Καΐρου.
Το 1911, ο Ουίνλοκ ξεκίνησε να ανασκάπτει τον νεκρικό ναό του Φαραώ Μεντουχοτέπ Β της 11ης Δυναστείας στο Ντέιρ ελ-Μπαχάρι, στην Κοιλάδα των Βασιλέων.
Εκεί, ανακάλυψε τους τάφους 60 στρατιωτών, θυμάτων της μάχης της Ηρακλεόπολης, που ενταφιάστηκαν σε λινά σάβανα τα οποία ήταν διακοσμημένα με τη βασιλική δέλτο του Φαραώ εντουχοτέπ Β'.
Στις 17 Μαρτίου 1920, ο Γουίνλοκ ανακάλυψε τον τάφο του Μεκετρέ, ενός ανώτατου αξιωματούχου του εντουχοτέπ Β', όπου βρέθηκαν πολλά ξύλινα ταφικά ομοιώματα.
Ο Ουίνλοκ συνέβαλε σημαντικά στον σχεδιασμό ενός θεαματικού έργου, του λεγόμενου " " του Μητροπολιτικού Μουσείου, κοντά στην Κοιλάδα των Βασιλέων, ένα μέρος όπου διέμενε κατά τη διάρκεια του χειμώνα, έχοντας συντροφιά την συγγραφέα και με καταγωγή από τη Βοστώνη σύζυγό του, και τις δύο μικρές κόρες τους, και .
Το " " που είναι περισσότερο γνωστό ως «το Σπίτι των Αμερικανών», ήταν το "αρχηγείο" για τον ίδιο και τους διακεκριμένους αρχαιολόγους της ομάδας του, αρκετοί από τους οποίους είχαν βοηθητικό ρόλο στη διερεύνηση του τάφου του Τουταγχαμών, όταν ανακαλύφθηκε από τον Χάουαρντ Κάρτερ το 1922.
Ο Ουίνλοκ είχε στενή σχέση με αυτήν την ανακάλυψη και, ως κοντινός φίλος του , "παγιδεύτηκε" στο απατηλό παιχνίδι της πολιτικής διαμάχης που δημιουργήθηκε μόλις ανοίχθηκε ο θρυλικός τάφος 62.
Όπως σχολιάστηκε στο εγκώμιό του μετά το θάνατό του το 1950, ο Ουίνλοκ είχε την σπάνια ικανότητα "να μεταφέρει τον εαυτό του μέσα σε έναν αρχαίο πολιτισμό και να δίνει ζωή ξανά σε ένα κομμάτι του, για τους συγχρόνους του".
Ο σύζυγός της βασίλευσε το διάστημα 20 - 40 και ήταν γιος τού Ιόβα Β της Νουμιδίας & μετά της Μαυριτανίας και της Κλεοπάτρας Σελήνης Β των Πτολεμαίων.
Σύμφωνα με τον Νικίτα Χρουστσόφ, ο αντιπρόεδρος Λαβρέντι Μπέρια παρότρυνε τον συμπατριώτη του Γεωργιανό Ιωσήφ Στάλιν προκειμένου, ο τελευταίος, να αναλάβει δράση επί του συγκεκριμένου ζητήματος, επιμένοντας στην επιστροφή των συγκεκριμένων ιστορικών γεωργιανών εδαφών.
Τελικώς, ο Στάλιν συμφώνησε και, στις 7 Ιουνίου 1945, ο Σοβιετικός Υπουργός Εξωτερικών Υποθέσεων Βιατσεσλάβ Μόλοτοφ ενημέρωσε τον Τούρκο πρέσβη στη Μόσχα πως οι επαρχίες του Καρς, του Αρνταχάν και του Αρτβίν θα έπρεπε να επιστραφούν στην ΕΣΣΔ, εις το όνομα των γεωργιανών και αρμενικών σοβιετικών δημοκρατιών.
Η Άγκυρα βρέθηκε σε δυσχερή θέση: από τη μία πλευρά, επιθυμούσε τη διατήρηση καλών σχέσεων με τη Μόσχα, ωστόσο, από την άλλη πλευρά, αρνείτο την παραχώρηση των συγκεκριμένων εδαφών.
Η Τουρκία ουδόλως ευρισκόταν σε κατάλληλη κατάσταση προκειμένου να διεξάγει πόλεμο εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης, η οποία είχε αναδειχθεί ως υπερδύναμη μετά το πέρας του Β Παγκοσμίου Πολέμου.
Οι σοβιετικές εδαφικές διεκδικήσεις επί της Τουρκίας έχαιραν της υποστήριξης του Αρμένιου Καθολικού Γεωργίου ΣΤ, καθώς και του συνόλου της αρμενικής διασποράς, συμπεριλαμβανομένης, ακόμη, της αντισοβιετικής Αρμενικής Επαναστατικής Ομοσπονδίας.
Συγκεκριμένα, το νότιο τμήμα του πρώην όμπλαστ, το οποίο αντιστοιχούσε σε μεγάλο βαθμό στο Όκρουγκ του Αρτβίν, μαζί με την πόλη του Αρτβίν, θα προσαρτώταν στην Τουρκία.
Το βόρειο τμήμα, το οποίο αντιστοιχούσε σε μεγάλο βαθμό στο Όκρουγκ του Μπατούμι, μαζί με τη στρατηγική πόλη-λιμένα του Μπατούμι, θα καθίστατο τμήμα της Σοβιετικής Γεωργίας ως η Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Αντζάρ .
Καθώς ο Ψυχρός Πόλεμος ξεκινούσε, η αμερικανική κυβέρνηση θεώρησε τις συγκεκριμένες διεκδικήσεις ως μέρος μίας «κίνησης επεκτατισμού εκ μέρους μίας κομμουνιστικής αυτοκρατορίας», καθώς και ως μία ενθύμηση των ναζιστικών αλυτρωτικών σχεδίων επί της Σουδητίας, στην Τσεχοσλοβακία.
Κατέληξαν στο συμπέρασμα πως η προγενέστερη υποστήριξή τους υπέρ της Αρμενίας από την περίοδο του Προέδρου Γούντροου Ουίλσον είχε εκπνεύσει, κατόπιν της απώλειας της αρμενικής ανεξαρτησίας.
Συγκεκριμένα, η προσάρτηση του Σουρμαλί, καθώς και του διαδρόμου του Καρς, πλέον, είχε ως συνέπεια για την Τουρκία ένα ελαφρώς μεγαλύτερο μήκος κοινών συνόρων με το Ιράν.
Καθώς η Τουρκία επιχείρησε καταστείλει την εξέγερση, οι Κούρδοι εξεγερθέντες διέφυγαν μέσω των ιρανικών συνόρων προς την ανατολική πλευρά του Ελάσσονος Αραράτ, το οποίο και χρησιμοποίησαν «ως ένα ορμητήριο εναντίον του κράτους κατά τη διάρκεια της εξεγέρσεώς τους.» Ως απάντηση, η Τουρκία διέβη τα σύνορα με το Ιράν και κατέλαβε τη συγκεκριμένη περιοχή.
Η περιοχή του Ελάσσονος Αραράτ αποτέλεσε το αντικείμενο συζητήσεων μεταξύ Τούρκων και Ιρανών διπλωματών στα πλαίσια διαπραγματεύσεων σχετικά με την οριοθέτηση της κοινής συνοριογραμμής.
Το 1932, στην Τεχεράνη, το Ιράν συμφώνησε στην παραχώρηση της συγκεκριμένης περιοχής στην Τουρκία, λαμβάνοντας, ως αντάλλαγμα, ορισμένα εδάφη ευρισκόμενα νοτιότερα.
Σύμφωνα με τα απομνημονεύματα του Σιμόν Βρατσιάν, ύστατου Πρωθυπουργού της Πρώτης Αρμενικής Δημοκρατίας, οι Μπολσεβίκοι επιχείρησαν να επαναδιαπραγματευτούν του καθεστώς του Ανί και του Κουλπ, καθώς και να πετύχουν την ανάκτησή τους ως τμήμα της Σοβιετικής Αρμενίας.
Ο Γκανέτσκι τόνισε τη «μεγάλη ιστορική και επιστημονική αξία» του Ανί για τους Αρμένιους, ενώ χαρακτήρισε το Κουλπ ως «αναπόσπαστο τμήμα της Υπερκαυκασίας.» Ωστόσο, η Τουρκία αρνήθηκε να προχωρήσει σε επαναδιαπραγμάτευση των όρων οι οποίοι είχαν συμφωνηθεί εντός της Συνθήκης της Μόσχας, προς απογοήτευση των Σοβιετικών.
Το μεγαλύτερο μέρος των αρμενικών εδαφών τα οποία παραχωρήθηκαν στην Τουρκία, ήδη, βρίσκονταν υπό τουρκικό στρατιωτικό έλεγχο έπειτα από τον Τουρκοαρμενικό Πόλεμο.
Η συνθήκη απαιτούσε την απόσυρση των τουρκικών στρατευμάτων από περιοχή η οποία αντιστοιχούσε, περίπου, στο δυτικό ήμισυ της σημερινής Επαρχίας του Σιράκ, στην Αρμενία, συμπεριλαμβανομένης της πόλης του Αλεξαντροπόλ .
Το νέο αυτόνομο έδαφος του Ναχιτσεβάν αποτελείτο από το πρώην Ναχιτσεβάνσκι Ουγιέζντ, το τμήμα του Σαρούρ από το Σαρούρ-Νταραλαγκέζσκι Ουγιέζντ, καθώς και τα νοτιότερα μέρη του Εριβάνσκι Ουγιέζντ του πρώην Κυβερνείου του Ερεβάν.
Η δημιουργία της συγκεκριμένης αυτόνομης δημοκρατίας επέτρεψε στο Αζερμπαϊτζάν να μοιράζεται κοινή συνοριογραμμή με τον, πλέον υπό τουρκικό έλεγχο, διάδρομο του Αράς.
Το 1991, το ανεξάρτητο, πλέον, Αζερμπαϊτζάν αυτοανακηρύχθηκε ως διάδοχο κράτος της Λαϊκής Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν (1918-1920} και όχι της Αζερικής ΣΣΔ (υπό την προστασία της οποίας είχε τεθεί το Ναχιτσεβάν μέσω της Συνθήκης του Καρς).
Ωστόσο, η συμφωνία μεταξύ των δύο πλευρών καθυστέρησε, λόγω ενστάσεων εκ μέρους ορισμένων Ιρανών διπλωματών οι οποίοι θεωρούσαν την περιοχή του Ελάσσονος Αραράτ ως στρατηγικής σημασίας και οι οποίοι, επίσης, αμφισβητούσαν την εγκυρότητα της Συνθήκης του Καρς.
Οι συγκεκριμένοι διπλωμάτες ένιωθαν πως η Τουρκία δεν διέθετε νόμιμη αξίωση επί του εδάφους του Σουρμαλί, το οποίο, προ της παραχώρησής της του στη Ρωσική Αυτοκρατορία μέσω της Συνθήκης του Τουρκμαντσάι, αποτελούσε τμήμα του Ιράν.
Έπειτα από μία εποικοδομητική συνάντηση με τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ στην Άγκυρα, το 1934, ο Ρεζά Σαχ, ο οποίος, αρχικώς, ήταν υπέρ της προσαρτήσεως του διαδρόμου του Αράς, τελικώς, διέταξε τους διπλωμάτες του να παύσουν οποιαδήποτε ένσταση και να αποδεχθούν τις συνθήκες επί των νέων συνόρων.
Έπειτα από τον θάνατο του Στάλιν, το 1953, η σοβιετική κυβέρνηση παραιτήθηκε των εδαφικών διεκδικήσεών της εις βάρος της Τουρκίας, ως μέρος μίας προσπάθειας προώθησης φιλικών σχέσεων με τη χώρα της Μέσης Ανατολικής, καθώς και τη σύμμαχό της, τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ουόλκερ, η Μόσχα προχώρησε σε αναθεώρηση της συγκεκριμένης συνθήκης το 1968, όταν και επιχείρησε τη διαπραγμάτευση μίας προσαρμογής των συνόρων με την Τουρκία, στα πλαίσια της οποίας, τα ερείπια του Ανί θα τίθονταν υπό τον έλεγχο της Σοβιετικής Αρμενίας, ενώ, ως αντάλλαγμα, η Τουρκία θα έθετε υπό τον έλεγχό της δύο αζερικά χωριά στην περιοχή του Όρους Ακμπαμπά.
Η Τουρκία πέτυχε να λάβει το έδαφος του πρώην Όμπλαστ του Καρς της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, το οποίο περιελάμβανε τις πόλεις του Καρς, του Αρνταχάν και του Ολτί, τη Λίμνη Τσιλντίρ, καθώς και τα ερείπια του Ανί.
Από τα εδάφη του πρώην Κυβερνείου του Ερεβάν έλαβε, επίσης, το Σουρμαλίνσκι Ουγιέζντ , μαζί με το Όρος Αραράτ, τα αλατωρυχεία του Κουλπ και την πόλη του Ιγντίρ, καθώς και τον διάδρομο του Αράς, μία στενή λωρίδα γης εκτεινόμενη μεταξύ των ποταμών Αράς και Κάτω Καρασού, τα οποία αποτελούσαν, έως τότε, μέρος του Εριβάνσκι Ουγιέζντ.
Τα περισσότερα εκ των εδαφών τα οποία παραχωρήθηκαν στην Τουρκία εντός της συνθήκης είχαν αποκτηθεί από τη Ρωσική Αυτοκρατορία σε βάρος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού Πολέμου του 1877-1878.
Μοναδική εξαίρεση αποτέλεσε το η περιοχή του Σουρμαλί, το οποίο αποτελούσε μέρος του ιρανικού Χανάτου του Ερεβάν, προτού το τελευταίο προσαρτηθεί από τη Ρωσία εντός της Συνθήκης του Τουρκμαντσάι, μετά το πέρας του Ρωσοπερσικού Πολέμου του 1826-28.
Στους υπογράφοντες της Συνθήκης του Καρς περιλαμβάνονταν πέντε εκπρόσωποι της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης της Τουρκίας, η οποία, το 1923, διακήρυξε τη Δημοκρατία της Τουρκίας, καθώς και εκπρόσωποι των αρμενικών, αζερικών και γεωργιανών σοβιετικών δημοκρατιών, με την ταυτόχρονη εκπροσώπηση της Ρωσικής ΣΟΣΔ.
Οι τελευταίοι τέσσερις συμμετέχοντες, στη συνέχεια, κατέστησαν ως ιδρυτικά μέλη της Σοβιετικής Ένωσης, έπειτα από τη νίκη των Μπολσεβίκων κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου και την Ενωσιακή Συνθήκη του Δεκεμβρίου του 1922.
Η Συνθήκη του Καρς ήταν συνθήκη ειρήνης η οποία όριζε τα κοινά σύνορα μεταξύ της Τουρκίας και των τριών υπερκαυκάσιων δημοκρατιών της Σοβιετικής Ένωσης (οι σημερινές ανεξάρτητες δημοκρατίες της Αρμενίας, της Γεωργίας και του Αζερμπαϊτζάν).
Η Συνθήκη του Καρς επικύρωσε, εκ νέου, τους όρους της προγενέστερης Συνθήκης της Μόσχας, η οποία είχε υπογραφεί το 1921 μεταξύ της Μεγάλης Εθνοσυνέλευσης της Τουρκίας και της Ρωσικής ΣΟΣΔ.
Το 1888 που παρουσιάστηκε το σχέδιο στο δημοτικό συμβούλιο, οι ντούμα ενέκριναν την εμφάνιση του ναού, αλλά για οικονομικούς λόγους ζήτησαν από τον αρχιτέκτονα να μειώσει το μέγεθός του.
Ήταν διακοσμημένος με τοιχογραφίες, σύμφωνα με σκίτσα των αδελφών Βασνετσόφ, και διέθετε τρία εικονοστάσια : το κεντρικό αφιερωμένο στον Άγιο Αλέξανδρο Νιέφσκι και τα πλευρικά αφιερωμένα στον Άγιο Παντελεήμονα και τον Άγιο Πέτρο.
Το 1875 «εις ανάμνησιν της αποτροπής της απόπειρας δολοφονίας που έγινε κατά του τσάρου Αλέξανδρου Β' την 4η Απριλίου 1866» ορίστηκε ο χώρος για την κατασκευή του καθεδρικού ναού του Αγίου Αλεξάνδρου σύμφωνα με τα σχέδια του αρχιτέκτονα Σ.
Κατά μία άποψη η Παρυσάτιδα Α ήθελε να σώσει τη ζωή τού Σπαρτιάτη Κλέαρχου στρατηγού των μισθοφόρων και των συναδέλφων του στρατηγών, που είχαν αιχμαλωτιστεί από τον Τισσαφέρνη.
Η Στάτειρα ήταν δημοφιλής με τον λαό· λέγεται, ότι αυτό οφείλεται, στο ότι άφηνε τα παραπετάσματα τού αμαξιού της ανοικτά, όταν περνούσε και διότι μιλούσε στους απλούς ανθρώπους.
Υποστήριξε τον άνδρα της στη φιλονικία του με τον νεότερο αδελφό του Κύρο και κατέκρινε την πεθερά της Παρυσάτιδα Α για την αιχμηρή γλώσσα της· η βασιλομήτωρ ευνοούσε τον νεότερο γιο της Κύρο στην προσπάθειά του να εκτοπίσει τον Αρταξέρξη Β και να λάβει τον θρόνο.
Η έχθρα των δύο γυναικών λέγεται, ότι οδήγησε την Παρυσάτιδα Α να ενθαρρύνει τον Αρταξέρξη Β να αποκτήσει παλλακίδες, με σκοπό να λυπήσει τη νόμιμη σύζυγό του.
Η Στάτειρα μιλούσε δημόσια για τις κακουργίες της πεθεράς της στην Περσική Αυλή: για παράδειγμα, έψεξε τη βάναυση συμπεριφορά της βασιλομήτορος προς τον ευνούχο Μασαβάτη και έτσι οξύνθηκε η αντιπαράθεση με την Παρυσάτιδα Α.
Φαίνεται, πως ο Δαρείος Β ήθελε να δημιουργήσει καλές σχέσεις με μία σημαντική ευγενή οικογένεια, καθώς νύμφευσε τον διάδοχό του με τη Στάτειρα και την κόρη του Άμηστρη με τον Τεριτούχμη , αδελφό της Στατείρας.
Κατά τη διάρκεια του συμβουλίου του στέμματος της 7ης Ιουλίου, το οποίο θα όριζε την πολιτική η οποία θα ακολουθείτο εντός των αμέσως επόμενων εβδομάδων, εξέφρασε την επιθυμία του για μία φιλοπόλεμη πολιτική εναντίον του βασιλείου του Βελιγραδίου, το οποίο αποτελούσε, σύμφωνα με τον ίδιο, νευραλγικό κέντρο των εντάσεων στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη.
Εντός του συγκεκριμένου πλαισίου, συνάντησε, επί του συγκεκριμένου σημείου, την αντίθεση του Πρωθυπουργού της Ουγγαρίας, Ίστβαν Τίσα, ο οποίος ήταν θετικά διακείμενος, αρχικώς, στη χρήση της διπλωματικής οδού και τον οποίον επιχείρησε, κατά τη διάρκεια των αμέσως επόμενων ημερών, να μεταπείσει.
Ο Μπέρχτολντ, επίσης, έλαβε υπόψη τις υπόλοιπες παρατηρήσεις του πρωθυπουργού του Βασιλείου της Ουγγαρίας: το ξέσπασμα μίας ένοπλης σύγκρουσης θα έπρεπε να πραγματοποιηθεί μόνον μετά το πέρας μίας διπλωματικής διαδικασίας η οποία θα διαβεβαίωνε πως η Δυαδική Μοναρχία δεν ήταν ο θύτης, όμως το θύμα.
Κατά τη διάρκεια των μηνών οι οποίοι ακολούθησαν, ο Μπέρχτολντ, χαίροντας δημοφιλίας προερχόμενης από την επιτυχία της πρωτοβουλίας του τον Οκτώβριο του 1913, επιχείρησε να επαναπροσανατολίσει τη βαλκανική πολιτική της παραδουνάβιας μοναρχίας, η οποία βασιζόταν σε μία ανατροπή των συμμαχιών της Δυαδικής Μοναρχίας, όπως πρότεινε ένας εκ των στενών συμβούλων του εντός αναφοράς η οποία παραδόθηκε στον υπουργό στις 24 Ιουνίου 1914.
Η συγκεκριμένη διπλωματική διακοίνωση, στη σύνταξη της οποίας ο ίδιος συμμετείχε, ενσάρκωνε τη θέση της Δυαδικής Μοναρχίας επί της ανισόρροπης καταστάσεως η οποία επικρατούσε στα Βαλκάνια ολίγον καιρό προ του ξεσπάσματος της Κρίσεως του Ιουλίου.
Ως αποτέλεσμα, υποδέχτηκε τον Κόνραντ στις 29 Ιουνίου, με τον τελευταίο να του υπενθυμίζει την επιθυμία του για τη διεξαγωγή ενός προληπτικού πολέμου εναντίον της Σερβίας, ενώ, στη συνέχεια, τον Υπουργό Οικονομικών, Λέο Μπιλίνσκι, καθώς και τον Υπουργό Πολέμου, Αλεξάντερ φον Κρόμπατιν, οι οποίοι ήσαν, και οι δύο, υποστηρικτές μίας φιλοπόλεμος πολιτικής απέναντι στο Βελιγράδι.
Πράγματι, στις 5 Ιουλίου, απέστειλε στο Βερολίνο τον προϊστάμενο του ιδιαιτέρου γραφείου του, τον κόμη Χόγιος, προκειμένου να παραδώσει μία διακοίνωση στον τοπικό Αυστροούγγρο πρέσβη.
Ο τελευταίος, οικείος αριθμού Γερμανών διπλωματών, έλαβε διαβεβαιώσεις για την υποστήριξη του Ράιχ υπέρ μίας πολιτικής αυστηρότητας την οποία η Δυαδική Μοναρχία επιθυμούσε να ακολουθήσει.
Παράλληλα, εμπνεόμενος από τις σχετικές παρατηρήσεις του Αυστροούγγρου πρέσβη στο Λονδίνο, ο Μπέρχτολντ εκτίμησε πως η εσωτερική πολιτική κατάσταση του Ηνωμένου Βασιλείου, μεταξύ άλλων λόγω των εξελίξεων στην Ιρλανδία, περιόριζε σημαντικά τις δυνατότητες δράσης της Δυαδικής Μοναρχίας στην Κεντρική Ευρώπη.
Το 1915, συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις οι οποίες οδήγησαν στην είσοδο στον πόλεμο της Ιταλίας εναντίον της Δυαδικής Μοναρχίας, αδυνατώντας να διατηρήσει τον νότιο γείτονα της χώρας του σε καθεστώς ουδετερότητας, εμφανιζόμενος επιφυλακτικός ως προς την παραχώρηση αυστροουγγρικών εδαφών στην Ιταλία.
Ωστόσο, σύντομα, όντας υπό την ισχυρή επιρροή του Ράιχ, υπεραμύνθηκε της παραχώρησης του Τρεντίνο στην Ιταλία, προκειμένου να αποφύγει τον διασκορπισμό των μετώπων στα οποία οι δυνάμεις του Κοινού Στρατού πολεμούσαν.
Από την Αγία Πετρούπολη, ενημέρωνε τακτικά τους πολιτικούς ηγέτες της Δυαδικής Μοναρχίας σχετικά με την κατάσταση στη Ρωσία, καθώς και διαχειριζόταν τις ρωσικές αντιδράσεις σχετικά με την προσάρτηση της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης από τη Δυαδική Μοναρχία, κατά τη διάρκεια του Φθινοπώρου του 1908.
Με τη συγκεκριμένη αφορμή, παρουσίασε στην ιεραρχία του το όραμά του σχετικά με την εξωτερική πολιτική της Δυαδικής Μοναρχίας, αντιλαμβανόμενος πως η κρίση του 1908 θα περιέπλεκε το έργο του.
Ωστόσο, το 1913, ολίγες ημέρες προ του ξεσπάσματος του Β Βαλκανικού Πολέμου, έχων την υποστήριξη του Χέτσεντορφ, εμφανίστηκε ως υποστηρικτής μίας στρατιωτικής επέμβασης εναντίον της Σερβίας, κυρίου πολιτικού αντιπάλου της Δυαδικής Μοναρχίας.
Ωστόσο, εξεπλάγη εμπρός στην ταχύτητα της ήττας των Βουλγάρων απέναντι στα συμμαχικά στρατεύματα των γειτόνων της, με αποτέλεσμα να μην δώσει συνέχεια στα σχέδιά του εναντίον του βασιλείου του Βελιγραδίου.
Κατά τη διάρκεια της υπουργικής θητείας του, υποχρεώθηκε, μονίμως, να συμβιβάζεται μεταξύ των υποστηρικτών της άμεσης πολεμικής σύγκρουσης, υπό την ηγεσία του Αυστροούγγρου επιτελάρχη, Φραντς Κόνραντ φον Χέτσεντορφ, και των υποστηρικτών της διατήρησης της ειρήνης και των εσωτερικών μεταρρυθμίσεων της Δυαδικής Μοναρχίας, υπό την ηγεσία του αρχιδούκα και διαδόχου, Φραγκίσκου Φερδινάνδου.
Η δολοφονία στο Σαράγιεβο του αρχιδούκα Φραγκίσκου Φερδινάνδου από έναν Σέρβο εθνικιστή, στις 28 Ιουνίου 1914, έδωσε την ευκαιρία στον υπουργό να θέσει σε εφαρμογή τη νέα πολιτική του.
Ως αποτέλεσμα, εξέταζε, από τη γνωστοποίηση της δολοφονίας, την εισβολή στη Σερβία δίχως προηγούμενη κήρυξη πολέμου, σε συμφωνία με τον Κόνραντ και τον Αλεξάντερ φον Κρόμπατιν, από κοινού υπουργό πολέμου, επιμένοντας στον μικρό αριθμό των θετικών επιπτώσεων των αυστροουγγρικών διπλωματικών επιτυχιών επί της Σερβίας από το 1903.
Τον Οκτώβριο του 1913, ο Μπέρχτολντ εμφανίστηκε ως υποστηρικτής της αποστολής ενός τελεσιγράφου στη Σερβία, προκειμένου να υποχρεώσει το βασίλειο του Βελιγραδίου στην εκκένωση των αλβανικών εδαφών, τα οποία βρίσκονταν, ακόμη, υπό κατοχή παρά την υπογραφή της Συνθήκης του Βουκουρεστίου.
Πράγματι, παρατήρησε τον αόριστο χαρακτήρα των σερβικών απαντήσεων απέναντι στο αυστροουγγρικό αίτημα εκκένωσης της Αλβανίας κατά τη διάρκεια ανεπίσημων συζητήσεων με τον Νίκολα Πάσιτς, στις 3 Οκτωβρίου 1913, στη Βιέννη.
Εμπρός στις συγκεκριμένες αόριστες απαντήσεις, συνέγραψε και απέστειλε ένα τελεσίγραφο στο βασίλειο του Βελιγραδίου, μέσω του οποίου απαιτούσε την εκκένωση της Αλβανίας από τον σερβικό στρατό.
Το τελεσίγραφο, απεσταλμένο στις 17 Οκτωβρίου 1913, έγινε δεκτό από τη Σερβία, η οποία προχώρησε στην εκκένωση των περιοχών οι οποίες ευρίσκονταν υπό την κατοχή της, κατά τη διάρκεια των ημερών οι οποίες ακολούθησαν της λήψεως του τελεσιγράφου στο Βελιγράδι.
Ο κόμης Λέοπολντ Μπέρχτολντ , γεννημένος στις 18 Απριλίου 1863 στη Βιέννη και αποβιώσας στις 21 Νοεμβρίου 1942 στο Πέρεσνιε, ήταν διπλωμάτης, ο οποίος, μεταξύ άλλων, διετέλεσε Υπουργός Εξωτερικών Υποθέσεων της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, κατά τις απαρχές του Α Παγκοσμίου Πολέμου.
Μεταξύ της 6ης και της 23ης Ιουλίου, όχι μόνον παρουσίασε τα σχέδιά του για τη διαίρεση του Βασιλείου της Σερβίας μεταξύ της Βουλγαρίας, της Αλβανίας και της Ελλάδας, διατηρώντας, ταυτόχρονα, ένα κολοβό κράτος πλήρως υποταγμένο στη Δυαδική Μοναρχία, αλλά, ταυτόχρονα, διέταξε την μέγιστη δυνατή διακριτικότητα προκειμένου να μην διαρρεύσουν οι προετοιμασίες της Δυαδικής Μοναρχίας, επί ματαίω.
Έχοντας, προηγουμένως, υπηρετήσει στο συγκεκριμένο αξίωμα στο Λονδίνο, καθώς και, μετά το 1903, στο Παρίσι, ορίστηκε ως πρέσβης στη Ρωσία, από το 1907 έως το 1912.
Τότε, εμφανίστηκε ως ένθερμος υποστηρικτής της αυστρορωσικής συμμαχίας, θεωρώντας πως η σύγκλιση μεταξύ των δύο αυτοκρατοριών θα αποτελούσε μία εγγύηση σταθερότητας για τη Δυαδική Μοναρχία και ειρήνης για την Ευρώπη.
Έχοντας περάσει χρονικό διάστημα δέκα μηνών εντός των προσωπικών εδαφών του, εκλήθη προκειμένου να αναλάβει καθήκοντα Υπουργού Εξωτερικών Υποθέσεων, αξίωμα το οποίο είχε χηρεύσει έπειτα από τον θάνατο του προκατόχου του, κόμη Έρενταλ, στις 17 Φεβρουαρίου 1912.
Αγανακτισμένος, επίσης, από την επιδεικτική πολυτέλεια της ρωσικής υψηλής κοινωνίας, επέστρεψε στην Αυστρία, τον Απρίλιο του 1911, και αποσύρθηκε στα προσωπικά εδάφη του.
Κατά τη διάρκεια του Καλοκαιριού και του Φθινοπώρου του 1913, ενθαρρυνόμενος από τον Ίστβαν Τίσα, εξέτασε μία ανατροπή των βαλκανικών συμμαχιών της Δυαδικής Μοναρχίας, εκφράζοντας την επιθυμία του για μία συμμαχία με τη Βουλγαρία, παρά τους ιστορικούς δεσμούς με τη Ρουμανία, καθώς και ενάντια στη γνώμη του Κρόνπριντς.
Παράλληλα, υποστηριζόμενος από τον αυτοκράτορα, ο οποίος ήταν υποστηρικτής της πολιτικής αυστηρότητας, επισήμως στις 9 Ιουλίου, διέταξε τη σύνταξη ενός τελεσιγράφου με αποδέκτη το βασίλειο του Βελιγραδίου, προκειμένου το τελευταίο να μην γίνει αποδεκτό από τη σερβική κυβέρνηση.
Η Σερβία γνώριζε μία δίχως προηγούμενο αύξηση της ισχύος της, ενώσω η Ρουμανία απομακρυνόταν όλο και περισσότερο από τη γερμανοαυστροουγγρική συμμαχία, ενώ η Βουλγαρία, θεωρούμενη, στη Βιέννη, ως αντιστάθμισμα απέναντι στη νέα σερβική ισχύ, ήταν αποδυναμωμένη από την ήττα της.
Μετά το πέρας του Β Βαλκανικού Πολέμου, ο από κοινού υπουργός εξωτερικών υποθέσεων ευρέθηκε αντιμέτωπος με την άνοδο της ισχύος των βαλκανικών κρατών, επιχειρώντας, υπό την επιρροή του Φραγκίσκου Φερδινάνδου, τη δημιουργία μίας νέας βαλκανικής ενώσεως, με επίκεντρο τη Βιέννη
Ωστόσο, οι πολιτικές απόψεις του εξελίχθηκαν, υπό την πίεση της μείωσης των οικονομικών πόρων τους οποίους διέθετε η Δυαδική Μοναρχία, καθώς είχε αποδυναμωθεί οικονομικά λόγω του κόστους των επαναλαμβανόμενων μερικών επιστρατεύσεων οι οποίες λάμβαναν χώρα μετά το 1909.
Μετά την παράδοση του συγκεκριμένου τελεσιγράφου μέσω της διπλωματικής οδού στο Βελιγράδι, απέρριψε όχι μόνον τη σερβική απάντηση, αλλά και τις προτάσεις διαμεσολάβησης εκ μέρους των Μεγάλων Δυνάμεων, μεταξύ άλλων των Βρετανών.
Ο Μπέρχτολντ εντάχθηκε στο διπλωματικό σώμα το 1893, ενώ, παρά το γεγονός πως δεν αποτέλεσε αντικείμενο προσοχής λόγω των ικανοτήτων του, ωστόσο, εντυπωσίασε μέσω των εξαίρετων τρόπων του και της αριστοκρατικής καταγωγής του.
Έχοντας προτείνει συμφωνία επί της Αλβανίας στο Βασίλειο της Σερβίας, ενέκρινε, ωστόσο, την πολιτική αμφισβητήσεως των σερβικών κεκτημένων κατόπιν της Συνθήκης του Βουκουρεστίου, η οποία έθεσε τέλος στον Β Βαλκανικό Πόλεμο.
Όντας Υπουργός Εξωτερικών Υποθέσεων, έδρασε στα πλαίσια των καθηκόντων του κατά τις απαρχές της σύγκρουσης, μεταξύ άλλων κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων με τα γειτονικά ουδέτερα κράτη της Δυαδικής Μοναρχίας.
Αποδέχθηκε το συγκεκριμένο αξίωμα λόγω υποχρεώσεως και πίστεως προς τον αυτοκράτορα και βασιλέα Φραγκίσκου Ιωσήφ, όντας έτοιμος να παραιτηθεί σε περίπτωση ανάγκης.
Το αρχικό σενάριο ήθελε τη σειρά να λαμβάνει μέρος στο 1976 και να αφορά τρεις μάγισσες , οι οποίες δεν είχαν κάποια συγγενική σχέση και να ενώνονται για να πολεμήσουν το κακό σε μια μικρή πόλη του .
Το νέο σενάριο άλλαξε και η ιστορία λαμβάνει μέρος στη σημερινή εποχή, στην οποία τρεις αδερφές μετά τον τραγικό θάνατο της μητέρας τους ανακαλύπτουν ότι είναι μάγισσες.
Στις 8 Νοεμβρίου του 2018, το έδωσε το πράσινο φως για επέκταση του πρώτου κύκλου στα 22 επεισόδια και στις 31 Ιανουαρίου του 2019, η σειρά ανανεώθηκε για δεύτερο κύκλο.
Η σειρά που έκανε πρεμιέρα στις 14 Οκτωβρίου του 2018, ακολουθεί τις ζωές τριών αδερφών Βέρα, της Μέισι , της Μελ και της Μάγκι , όπου μετά τον θάνατο της μητέρας τους ανακαλύπτουν ότι είναι Οι Μαγευτικές, οι πιο δυνατές μάγισσες, οι οποίες μαζί κατέχουν την δύναμη των τριών.
Η κάθε αδερφή έχει δικές της μαγικές δυνάμεις, τις οποίες ενώνουν για να βοηθήσουν και να προστατέψουν τους ανθρώπους από υπερφυσικούς κακούς και δαίμονες στην πόλη τους, το Χιλτάουν του Μίσιγκαν.
Στις 8 Νοεμβρίου του 2018, το έδωσε το πράσινο φως για επέκταση του πρώτου κύκλου στα 22 επεισόδια, ενώ τον Ιανουάριο του 2019 η σειρά ανανεώθηκε για δεύτερο κύκλο.
Επιπρόσθετα, η πρωταθλήτρια ομάδα και οι ομάδες που τερμάτιζαν στην δεύτερη και τρίτη θέση είχα δικαίωμα συμμετοχή στο Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ 2019, μέσα από τα οποίο καθορίζονταν οι ομάδες που θα συμμετείχαν την επόμενη ποδοσφαιρική περίοδο στην Επίλεκτη Κατηγορία ΣΤΟΚ 2019-20.