polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Διαδοχικές ελληνικές κυβερνήσεις και αξιωματούχοι, θεωρούν τους Τούρκους μουσουλμάνους της Δυτικής Θράκης ως μέρος της ελληνικής μειονότητας των μουσουλμάνων και όχι ως ξεχωριστή τουρκική μειονότητα.
Η πολιτική αυτή, αποσκοπεί να δώσει την εντύπωση ότι οι μουσουλμάνοι της περιοχής είναι απόγονοι ομογενών Ελλήνων, της τότε υπό Οθωμανική κατοχή Ελλάδας, οι οποίοι προσηλυτίστηκαν στο Ισλάμ, όπως οι Βαλαχάδες της, πριν το 1923, Μακεδονίας και έτσι να αποφευχθεί μια πιθανή μελλοντική κατάσταση στην οποία θα παραχωρηθεί η Δυτική Θράκη στη Τουρκία με βάση την εθνική καταγωγή των μουσουλμάνων κατοίκων της.
Οι πρώτοι μετανάστες ισλαμικής πίστης, κυρίως Αιγύπτιοι, έφθασαν στις αρχές της δεκαετίας του 1950 από την Αίγυπτο και συγκεντρώθηκαν στα δύο κύρια αστικά κέντρα της χώρας, την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη.
Από το 1990, σημειώθηκε αύξηση του αριθμού των μουσουλμάνων μεταναστών από διάφορες χώρες της Μέσης Ανατολής, της Βόρειας Αφρικής, καθώς και από το Αφγανιστάν, το Πακιστάν, την Ινδία, το Μπαγκλαντές, τη Σομαλία και τη μουσουλμανική Νοτιοανατολική Ασία.
Ωστόσο, το μεγαλύτερο μέρος της μεταναστευτικής μουσουλμανικής κοινότητας προέρχεται από τα Βαλκάνια, συγκεκριμένα από την Αλβανία και τις Αλβανικές κοινότητες της Βόρειας Μακεδονίας και από άλλες πρώην Γιουγκοσλαβικές δημοκρατίες.
Μετά την κατάρρευση του κομμουνισμού στην Ανατολική Ευρώπη στις αρχές της δεκαετίας του 1990, πολλοί Αλβανοί άρχισαν να μεταναστεύουν στην Ελλάδα, δουλεύοντας σε εργασίες με χαμηλό μισθό σε αναζήτηση οικονομικών ευκαιριών και φέρνοντας τις οικογένειές τους να εγκατασταθούν σε πόλεις, όπως η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη.
Ο όρος Μουσουλμανική μειονότητα αναφέρεται σε μια ισλαμική θρησκευτική, γλωσσική και εθνική μειονότητα στη Δυτική Θράκη, η οποία αποτελεί μέρος της ελληνικής διοικητικής περιφέρειας της Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης.
Το 1923, σύμφωνα με τους όρους της Συνθήκης της Λωζάνης, οι Έλληνες Μουσουλμάνοι της Ηπείρου, της Μακεδονίας και άλλων περιοχών, κυρίως της Βόρειας Ελλάδας, χρειάστηκε να μεταναστεύσουν στην Τουρκία, ενώ οι χριστιανοί που ζούσαν στην Τουρκία έπρεπε να μεταναστεύσουν στην Ελλάδα σε μία "Ανταλλαγή Πληθυσμών".
Οι Μουσουλμάνοι της δυτικής Θράκης και οι Χριστιανοί της Κωνσταντινούπολης και των νησιών της Ίμβρου και της Τένεδου ήταν οι μόνοι πληθυσμοί που δεν ανταλλάχθηκαν.
Ακόμη και πριν από τη μετανάστευση, όλο και περισσότεροι κάτοικοι στο νότο της Αλβανίας προσποιούνται ότι είναι Έλληνες και μάλιστα αλλάζουν τα μουσουλμανικά τους ονόματα σε ελληνικά, προκειμένου να μην γίνονται διακρίσεις εναντίον τους στην Ελλάδα.
Υπάρχει επίσης μια μικρή μουσουλμανική κοινότητα σε κάποια από τα νησιά των Δωδεκανήσων που, ως μέρος των Ιταλικών Δωδεκανήσων του Βασιλείου της Ιταλίας μεταξύ 1911 και 1947, δεν υποβλήθηκαν στην ανταλλαγή πληθυσμού μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας το 1923.
Αριθμούν περίπου 3.000, μερικοί εκ των οποίων υιοθετούν μια τουρκική ταυτότητα και μιλούν Τουρκικά, ενώ άλλοι είναι ελληνόφωνοι απόγονοι των Κρητικών Μουσουλμάνων.
Σε αναγνώριση των θρησκευτικών τους δικαιωμάτων, η ελληνική κυβέρνηση κατασκεύασε το Τζαμί του Βοτανικού που εγκαινιάστηκε και ξεκίνησε τη λειτουργία του στις 2 Νοεμβρίου 2020.
Θεωρώντας τους τα κατάλοιπα μιας πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και πολιτισμικά συνδεδεμένους με μια ξένη χώρα , πολλοί Τούρκοι δεν δείχνουν ενδιαφέρον για την ισλαμική πίστη για να μην αντιμετωπίσουν διακρίσεις από το ελληνικό κράτος.
Τους Μουσουλμάνους που ζούσαν στην Ελλάδα από την εποχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας , τους Έλληνες που ασπάζονται το Ισλάμ και τους Μουσουλμάνους μετανάστες που άρχισαν να φτάνουν στο τελευταίο τέταρτο του 20ού αιώνα, κυρίως στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη.
Το Ανώτατο Σοβιέτ ήταν η κοινή ονομασία για τα νομοθετικά σώματα των Σοβιετικών σοσιαλιστικών δημοκρατιών στην Ένωση των Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών .
Τα Σοβιέτ ήταν μέχρι τότε σε μεγάλο βαθμό ιδρύματα επικύρωσης, εγκρίνοντας τις αποφάσεις που τους δίνονταν από το Κομμουνιστικό Κόμμα της ΕΣΣΔ ή της κάθε ΣΣΔ.
Τα Σοβιέτ συναντούνταν σπάνια και εξέλεγαν το Προεδρείο του Ανωτάτου Σοβιέτ, ένα μόνιμο σώμα που ενεργούσε για λογαριασμό τους όσο τα Σοβιέτ δεν ήταν σε σύνοδο.
Ύστερα από την ενσωμάτωση και της Ανατολικής Ρωμυλίας στο Πριγκιπάτο της Βουλγαρίας, η οποία επετεύχθη το φθινόπωρο του 1885, -αν και η Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν είχε αναγνωρίσει την πράξη αυτή - η Βουλγαρία διατηρούσε σημαντικό τμήμα του στρατού της στην περιοχή.
Έτσι με το ξέσπασμα του Α' Βαλκανικού πολέμου, ο διοικητής της 2ης βουλγαρικής στρατιάς Νικόλα Ιβάνωφ διέταξε τον διοικητή του «στρατιωτικού απσπάσματος του Χάσκοβο» ισυνταγματάρχη Βασίλι Ντέλοφ να διώξει τον τουρκικό στρατό από την περιοχή και να τον απωθήσει μέχρι τη νότια πλευρά του ποταμού Μαρίτσα (σημ.
700 στρατιώτες και 42 πυροβόλα βαρέως τύπου ήρθε σε σύγκρουση με τμήμα του Οθωμανικού στρτού του Κάρτζαλι υπό τις διαταγές του Γιαβέρ Πασά, , που αριθμούσε 24.000 στρατιώτες αλλά ελάχιστα πυροβόλα.
Στις 18 Οκτωβρίου 1912 το σώμα που διοικούσε ο Ντέλοφ ξεκίνησε να βαδίζει προς το νότο, στα σύνορα των δυο χωρών και την επόμενη μέρα 19 Οκτωβρίου συγκρούστηκαν με τις οθωμανικές δυνάμεις στα χωριά που σήμερα ονομάζονται Πτσελάροβο και Στρέμτσι απωθώντας τους Οθωμανούς προς το Κάρτζαλι.
Οι οθωμανοί στρατάρχες διαβλέποντας τον κίνδυνο αποκοπής των στρατών της Θράκης και της Μακεδονίας αν οι Βούλγαροι προχωρούσαν και άλλο, διέταξαν τον Γιαβέρ Πασά να αντεπιτεθεί - στην περιοχή του Κάρτζαλι για να σταματήσει την προέλαση.
Ωστόσο, ο Ντέλοφ - όταν πήρε την άδεια να πράξει κατά βούληση, συνέχισε την πορεία προς το νότο, και έφτασε στα βουνά βόρεια του Κάρτζαλι πριν από τους Οθωμανούς.
Η μάχη στο Κάρτζαλι ήταν η πρώτη μάχη που δόθηκε ανάμεσα στο Βασίλειο της Βουλγαρίας και στην Οθωμανική Αυτοκρατορία κατά τη διάρκεια του Α Βαλκανικού πολέμου.
Στις 19 Νοεμβρίου 2017, σημείωσε ένα συναρπαστικό γκολ στην ισοπαλία 1-1 με τον ΠΑΣ Γιάννινα, το οποίο πήρε το Βραβείο του Καλύτερου Γκολ της 11ης αγωνιστικής.
Στις 16 Σεπτεμβρίου 2018, σκόραρε στην εκτός έδρας ισοπαλία 1-1 με την Ξάνθη, εκμεταλλευόμενος την κακή αντίδραση του Ζίβκο Ζίβκοβιτς.
Στη θερινή μεταγραφική περίοδο του 2012, μετακόμισε στην Πετρόλουλ Πλοϊέστι, αφού ένας μεγάλος αριθμός παιχτών της Ουνιβερσιτάτεα Κλουζ υπέγραψε στους «Κίτρινους Λύκους».
Ορίζει τις απαιτήσεις σε όλα τα σκάφη όσον αφορά τον προγραμματισμό του ταξιδιού και ελλιμενισμού, κάνοντας προσεκτική αξιολόγηση όλων των προτεινόμενων διαδρομών.
Κάθε ναυτικός πρέπει να λαμβάνει υπόψη του διάφορους παράγοντες, όπως τους πιθανούς κινδύνους για τη ναυσιπλοΐα, τις καιρικές προβλέψεις, τις παλιρροϊκές προβλέψεις και την ικανότητα του πληρώματος.
Αναφέρει επίσης την υποχρέωση για όλους τους πλοιάρχους να προσφέρουν βοήθεια σε όσους βρίσκονται σε κατάσταση κινδύνου, καθώς και να διαχειρίζονται τα μηνύματα διάσωσης με συγκεκριμένες απαιτήσεις.
Είναι διαφορετικό από τα άλλα κεφάλαια, καθώς οι απαιτήσεις αυτές ισχύουν για όλα τα σκάφη και τα πληρώματά τους, συμπεριλαμβανομένων των ιδιωτικών σκαφών, για όλα τα ταξίδια.
Από αυτά, το κεφάλαιο πέντε είναι το μόνο που ισχύει για όλα τα πλοία στη θάλασσα, συμπεριλαμβανομένων των ιδιωτικών σκαφών αναψυχής και των μικρών σκαφών σε τοπικά ταξίδια, καθώς και στα εμπορικά πλοία που εκτελούν διεθνείς μεταφορές.
Πολλές χώρες έχουν μετατρέψει τις απαιτήσεις του κεφαλαίου πέντε σε εθνικούς νόμους, έτσι ώστε όποιος τον παραβιάσει, να έρχεται αντιμέτωπος με τη δικαιοσύνη.
Οι απαιτήσεις σχετικά με τη μεταφορά κάθε είδους επικίνδυνων φορτίων, ώστε να συμμορφώνονται με το Διεθνή κώδικα χύδην χημικών , το Διεθνή κώδικα σχετικά με την κατασκευή και τον εξοπλισμό των πλοίων που μεταφέρουν χύδην χημικά και το Διεθνή κώδικα θαλάσσιων επικίνδυνων εμπορευμάτων .
Η σύμβαση για την ασφάλεια της ζωής στη θάλασσα είναι μία διεθνής ναυτιλιακή σύμβαση που ορίζει τα ελάχιστα πρότυπα ασφαλείας για την κατασκευή, τον εξοπλισμό και τη λειτουργία των εμπορικών πλοίων.
Το Παγκόσμιο Ναυτιλιακό Σύστημα Κινδύνου και Ασφάλειας απαιτεί από τα επιβατηγά και φορτηγά πλοία που εκτελούν διεθνή δρομολόγια να μεταφέρουν ραδιοεξοπλισμό, συμπεριλαμβανομένων δορυφορικών ραδιοφωνικών σημείων και αναναμεταδοτών αναζήτησης και διάσωσης .
Οι απαιτήσεις σχετικά με τους οργανισμούς που είναι υπεύθυνοι για τη διεξαγωγή ερευνών και επιθεωρήσεων, καθώς και για αναγνώριση αριθμού πλοίου και επιχειρησιακές απαιτήσεις.
Ο Αουίτα, έχοντας τον έλεγχο του αγώνα, πραγματοποίησε ακριβώς πριν αρχίσει ο τελευταίος γύρος την επίθεσή του με ένα μεγάλο σπριντ, που τού έφερε τη νίκη με χρόνο 13.26,44.
Κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στον δρόμο των 5.000 μέτρων στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984 και έγινε παγκόσμιος πρωταθλητής στο ίδιο αγώνισμα τρία χρόνια αργότερα.
Το επόμενο έτος, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988, ο Αουίτα επεχείρησε να τρέξει στα 800 και στα 1500 μέτρα, αλλά τραυμάτισε τον οπίσθιο μηριαίο μυ του και έτσι τερμάτισε τρίτος στα 800 μ.
Παρά το γεγονός αυτό, το χάλκινο μετάλλιο που πήρε τον κατέστησε τον πρώτο και μοναδικό μέχρι σήμερα αθλητή στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων που πήρε μετάλλιο τόσο στα 800, όσο και στα 5000 μέτρα.
Αργότερα το ίδιο έτος κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ στην ίδια απόσταση στην Κολωνία με χρόνο 7.29,45, καθιστάμενος ο πρώτος αθλητής στην ιστορία που έτρεξε την απόσταση σε λιγότερο από επτάμισυ λεπτά.
Είχε κερδίσει σε αγώνες τους χρυσούς Ολυμπιονίκες Ζουακίμ Κρουζ , Πίτερ Ρόνο , Τζον Νγκούγκι και Αλμπέρτο Κόβα στις αντίστοιχες βασικές αποστάσεις τους.
Μετά τη λήξη της αθλητικής του σταδιοδρομίας, ο Αουίτα εργάσθηκε ως σύμβουλος σε αρκετούς αθλητικούς θεσμούς, όπως στη θέση του εθνικού τεχνικού μάνατζερ στο Μαρόκο και στη θέση του εθνικού προπονητή αποστάσεων στην Αυστραλία.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 ο Αουίτα χειρουργήθηκε στο πόδι και μετά από αυτό οι γιατροί του τον συμβούλευσαν να βάλει τέλος στην αθλητική του σταδιοδρομία για λόγους υγείας.
Από τις αρχές του 18ου μέχρι και τα τέλη του 20ου αιώνα, το νομικό καθεστώς της Κασπίας ρυθμιζόταν με μια σειρά διμερών συμφωνιών μεταξύ της Ρωσίας/ΕΣΣΔ και της Περσίας/Ιράν.
Στις 26 Φεβρουαρίου 1921 μεταξύ της Ρωσικής Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Σοβιετικής Δημοκρατίας και της Περσίας στη Μόσχα υπεγράφη Συνθήκη Φιλίας και Συνεργασίας αόριστης χρονικής διάρκειας.
Στο πλαίσιο της Διακήρυξης της Άλμα-Άτα της 21 Δεκεμβρίου 1991, τα νέα κράτη αποδέχθηκαν το σύνολο των υποχρεώσεων των Συμβάσεων της ΕΣΣΔ σύμφωνα με τη Σύμβαση της Βιέννης του 1978 περί Διαδοχής Κρατών ως προς τις Συνθήκες.
Η διαμάχη άρχισε μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991, καθώς η Σοβιετική Ένωση και το Ιράν τηρούσαν τις αμοιβαίες Συνθήκες του 1921 και του 1940.
Ωστόσο, σύμφωνα με το Αζερμπαϊτζάν, το Καζακστάν και το Τουρκμενιστάν, αυτές οι Συνθήκες δεν ασχολήθηκαν με την εκμετάλλευση του θαλάσσιου βυθού, συνεπώς ήταν απαραίτητη μια νέα Συνθήκη.
Η Συνθήκη για το νομικό καθεστώς της Κασπίας Θάλασσας υπεγράφη στην Πέμπτη Σύνοδο κορυφής της Κασπίας στο Ακτάου του Καζακστάν στις 12 Αυγούστου 2018 από τους προέδρους της Ρωσίας, του Καζακστάν, του Αζερμπαϊτζάν, του Ιράν και του Τουρκμενιστάν.
Στη συνέχεια, το 2014, μετακινήθηκε στη Γιαγκιελόνια Μπιαουίστοκ της Εκστρακλάσα, παίζοντας για πρώτη φορά, αρχικά, στην ομάδα της ακαδημίας νέων στη 3 Λίγκα και ακολούθως, αποκλειστικά στην πρώτη ομάδα τη σεζόν 2016-17.
Στις 2 Ιουλίου 2015, έκανε το ντεμπούτο του σε ευρωπαϊκή διοργάνωση, όπου σκόραρε στη νίκη της ομάδας του επί της λιθουανικής Κρουόγια Πακρουόγις για το Γιουρόπα Λιγκ.
Το 2019-2020 αποτέλεσε, μαζί με τον Άγγλο επιθετικό Τσούμπα Άκπομ, το επιθετικό δίδυμο της ομάδας του Δικεφάλου, χωρίς ωστόσο να φτάσει στην κατάκτηση κάποιου τίτλου.
Το 2020-2021, ήταν, για ακόμη μία χρονιά, βασικό στέλεχος της ομάδος, συμμετέχοντας συνολικά σε 49 αγώνες σε όλες τις διοργανώσεις, πετυχαίνοντας 11 γκολ και μοιράζοντας 8 ασίστ.
Στις 21 Απριλίου 2019, σκόραρε το τελευταίο γκολ στη νίκη με 5–0 επί του Λεβαδειακού, που επιβεβαίωσε την κατάκτηση του πρωταθλήματος από τον ΠΑΟΚ ύστερα από 34 χρόνια.
Στις 5 Σεπτεμβρίου 2015, έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Πολωνίας Κ19, σε μία φιλική αναμέτρηση εναντίον της Ουαλίας, που έληξε ισόπαλη με 1-1.
Ήταν εύστοχος στα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος Κ19 στην Κύπρο, εναντίον των Εθνικών Ομάδων Κ19 των Βουλγαρίας, Κύπρου και Λουξεμβούργου, σημειώνοντας 3 γκολ.
Ο Κάρολ Σφιντέρσκι είναι Πολωνός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για την Σάρλοτ ΦΚ στη Μέιτζορ Λιγκ Σόκερ.
Μετά το θάνατο του Θεόδωρου Σβετοσλάβ ο γιος του, Γεώργιος Τέρτερ Β ξεκίνησε νέο πόλεμο με το Βυζάντιο, αλλά πέθανε ξαφνικά το 1323.
Ανησυχώντας για την εξέλιξη των γεγονότων οι βογιάροι διορίζουν στο βουλγαρικό θρόνο του πρίγκιπα Μιχαήλ Γ Σισμάν ο οποίος εκτόπισε τους Βυζαντινούς από τις περιοχές που κατέλαβαν και το 1324 και σύναψε συνθήκη με τον αυτοκράτορα Ανδρόνικο Β.
Ο Μιχαήλ Σισμάν σκοτώθηκε στη Μάχη της Βέλμπαστ κατά των Σέρβων και στο βουλγαρικό θρόνο τοποθετήθηκε ο Ιβάν Στέφαν από την πρώτη σύζυγό του Άννα Νέδα.
Ο Θεόδωρος Σβετοσλάβ έγινε τσάρος της Βουλγαρίας το 1300 και το 1303 επιτέθηκε στην Βυζαντινή αυτοκρατορία κατακτώντας πολλές περιοχές στην Θράκη.
Παντρεύτηκε το Βούλγαρο ηγεμόνα Θεόδωρου Σβετοσλάβ, ήταν η δεύτερη σύζυγος του από το 1308 μέχρι το 1321 , και μετά τον θάνατο του τον νέο ηγεμόνα Μιχαήλ Ασέν Γ, το 1324, του οποίου επίσης ήταν δεύτερη σύζυγος, απέκτησε και με τους δύο παιδιά αλλά είναι άγνωστα ο αριθμός τους και τα ονόματα τους.
Το 1854 έγινε δεκτός στον τοπικό δικηγορικό σύλλογο και τον επόμενο χρόνο εξελέγη εισαγγελικός κατήγορος της επαρχείας της Νεβάδα, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1856.
Υποστηρίζεται, όμως, ότι ο Σάρτζεντ ειχε αποτεφρωθεί και ότι η τάφρος του είχε διασκορπιστεί στα ορυχεία που κατείχε στην περιοχή της Νεβάδα Σίτυ.
Ο Άαρον Σάρτζεντ ήταν Αμερικανός δημοσιογράφος, δικηγόρος και Ρεπουμπλικάνος πολιτικός που διετέλεσε μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων καθώς και γερουσιαστής της Καλιφόρνια στη Αμερικανική Γερουσία.
Μετά την αποχώρησή του από την πολιτική, το 1879, ιδιώτευσε ως δικηγόρος στο Σαν Φρανσίσκο ενώ το 1882 διορίστηκε πρέσβης των ΗΠΑ στη Γερμανία, θέση στην οποία παρέμεινε μέχρι το 1884, οπότε και παραιτήθηκε.
Οι Αλαχούζοι είναι κυρίως αυτοδίδακτοι, καθώς οι γνώσεις τους πάνω στα θέματα των ειδικών εφέ, του μακιγιάζ και της γλυπτικής προήλθαν αρχικά από βιβλία και περιοδικά.
Η συγκεκριμένη εμπειρία χαρακτηρίστηκε από τους ίδιους ως "υπερπαραγωγή" με "εξαιρετική οργάνωση, παραγωγή, συνέπεια" και ως η πιο συγκλονιστική τους εμπειρία.
Η πρώτη τους επαγγελματική δουλειά έγινε σε ένα τηλεοπτικό διαφημιστικό της εταιρείας Υφαντής το 1984, για το οποίο κατασκεύασαν μία κούκλα μάπετ που απεικονίζει έναν παππού με μηχανισμό στα μάτια και μηχανικά σαλάμια και λουκάνικα.
Έχουν εργαστεί σε μια πλειάδα εγχειρημάτων, μεταξύ των οποίων τα Ανατομία ενός εγκλήματος, Το Νησί, Χάρι Πότερ, Έτερος Εγώ αλλά και οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 2004.
Ψαχνόντας τον Φισκ θα πέσει πάνω στην φιλενάδα του Τζόαν Γκράχαμ , η οποία του είχε δανείσει 2000 δολάρια και μαζί θα αρχίσουν να κηνηγούν τον Φισκ από την μια πόλη στην άλλη στο Μεξικό.
Ο Χαλιντέι και η Γκράχαμ θα εντοπίσουν τον Φισκ σε ένα απομονωμένο σπίτι στην έρημο, όπου ο Φισκ έχει συνάντηση με τον Σέτον , έναν κλεπτάποδοχο που προσφέρει στον Φισκ 150.000 δολάρια σε αντάλλαγμα για την κλεμμένη μισθοδοσία του στρατού.
του Ντον Σίγκελ και πρωταγωνιστές τον Ρόμπερτ Μίτσαμ και την Τζέιν Γκριρ, που συνεργαστήκαν ξανά για δευτέρη φορά μαζί μετά από την ταινία του 1947 Αμάρτημα του Παρελθόντος.
Την ίδια στιγμή θα εμφανιστεί και ο Λοχαγός Μπλέικ με τον Χαλιντέι να συνειδητοποιεί ότι ο Λοχαγός του ήταν τελικά ο συνεργός του Φισκ στην κλοπή της μισθοδοσίας του στρατού.
Είναι πιθανό, ότι ο ναός έγινε, όπως και άλλες κατασκευές, κατά τον ανταγωνισμό με τον επίσκοπο του Παλέρμο Βάλτερ Οφάμιλ, όταν αυτός άρχισε τον καθεδρικό του Παλέρμο.
Η μοναστική αυτή στοά είναι καλά διατηρημένη και είναι μία από τις πιο εκλεπτυσμένες ιταλικές στοές -που τώρα έχουν εξαλειφθεί- ως προς το μέγεθος και την ωραιότητα στις λεπτομέρειες.
Υπάρχουν 216 συνολικά κίονες, εναλλάξ απλοί ή διακοσμημένοι με λωρίδες σχεδίων με χρυσό και χρώματα· τα σχέδια είναι από τετράπλευρες ψηφίδες σε σπειροειδείς ή ευθύγραμμες σπείρες από τη μία άκρη ως την άλλη κάθε κίονα.
Το ημιθόλιο, στο οποίο απολήγει ανατολικά το κύριο κλίτος, έχει μία κολοσσιαία μορφή του Χριστού Παντοκράτορα· στην πιο κάτω ζώνη η ένθρονη Θεοτόκος με την επιγραφή Ρ ΘΕΟΥ Η ΠΑΝΑΧΡΑΝΤΟ· περιβάλλεται από αγγέλους και αποστόλους.
Στο κύριο κλίτος υπάρχουν σκηνές από την Παλαιά Διαθήκη, προφήτες, ενώ στην κάτω ζώνη και στη χορωδία υπάρχουν σκηνές από την Καινή Διαθήκη με τα θαύματα και τα πάθη του Χριστού.
Τα σχέδια, η εκτέλεση και η επιλογή των θεμάτων είναι όλα Βυζαντινής σύλληψης και μοιάζουν επιλεγμένα από το Μηνολόγιον του Βασιλείου Β, βιβλίο που εικονογραφήθηκε για τον Αυτοκράτορα τον 12ο αι.
Εκτός από μία οριζόντια λωρίδα από μάρμαρο στον τοίχο, όλες οι επιφάνειες, ακόμη και το κάτω μέρος των γείσων και οι πλαϊνές, εσωτερικές επιφάνειες των παραθύρων, είναι καλυμμένες από λεπτομερή ψηφιδωτά με λαμπερά χρώματα σε χρυσό βάθος.
Οι εικονογραφία είναι από την Παλαιά και την Καινή διαθήκη και οι σκηνές διατάσσονται σε ζώνες, χωρισμένες με οριζόντιες λωρίδες: στους τοίχους της χορωδίας υπάρχουν πέντε επάλληλες ζώνες με μορφές.
Όμως το 1811 η χορωδία κάηκε: μερικά ψηφιδωτά έπαθαν ζημία· οι τάφοι θρυμματίστηκαν· τα καρυδένια στασίδια της χορωδίας, το όργανο και το μεγαλύτερο μέρος της οροφής της κάηκαν.
Ξεκίνησε το 1174 από τον Γουλιέλμο Β της Σικελίας και το 1182 ο ναός αφιερώθηκε στο Γενέθλιο της Παρθένου Μαρίας· τότε ο Πάπας Λούκιος Γ τον αναβάθμισε σε μητροπολιτικό καθεδρικό ναό.
Το ανάκτορο του αρχιεπισκόπου και τα μοναστικά κτήρια της νότιας πλευράς ήταν μεγάλου μεγέθους και μεγαλείου και περιβάλλοντο από από ένα μεγάλο περιφερειακό τείχος, που είχε δώδεκα πύργους ανά διαστήματα.
Το μεγαλύτερο μέρος του τείχους έχει επανακτιστεί· από τους πύργους σώζονται, εκτός λίγων τμημάτων, ερείπια· επίσης μεγάλο μέρος από τους κοιτώνες των μοναχών και την τραπεζαρία· σώζεται η εξαίρετη στοά γύρω από την τετράγωνη, εσωτερική αυλή , που ολοκληρώθηκε το 1200.
η μεγάλη χορωδία και το ιερό βήμα- έχει τρία ημιθόλια, όμοια με τους πρώιμους με τρία ημιθόλια ναούς, που τόσο πολλά δείγματα υπάρχουν στη Συρία και αλλού στη Μέση Ανατολή.
Το 1547-69 προστέθηκε ένα προστώο στη βόρεια πλευρά, σχεδιασμένο από τους Τζοβάννι Ντομένικο Γκατζίνι και Φάτσι Γκατζίνι, σε αναγεννησιακό ρυθμό.
Το 1880, ο Πούλεφσκι δημοσίευσε το σλαβιανο-νασελιενσκι μακεντονσκα σλογκνιτσα ρετσοβσκα , ένα έργο που σήμερα είναι γνωστό ως η πρώτη απόπειρα συγγραφής μιας σλαβομακεδονικής γραμματικής.
Ωστόσο, χαρακτηρίστηκε ως «ιστορική σηματοδότηση εθνοτικής και γλωσσικής συνείδησης αλλά όχι επαρκώς αναπτυγμένη για να χρησιμεύσει ως κωδικοποίηση».
Στο τελευταίο έργο του: «Γιαζιτσνιτσα, σοντερζσαγιουσταγια σταρομπολγκαρσκι εζικ, ουρεντενα εμ ιζπραβλενα ντα σε ουτσατ μπολγκαρσκι ι μακεντονσκι σινοβε ι κερκι» («Γραμματική, περιέχουσα παλαιά βουλγαρική γλώσσα, διευθετημένη και διορθωμένη για να διδαχθεί στους Βούλγαρους και Μακεδόνες γιους και κόρες»), θεωρούσε ότι οι σλαβομακεδονικές διάλεκτοι ήταν παλιά βουλγαρικά και οι διαφορές μεταξύ των δύο καθαρά γεωγραφικές.
Ο ορισμός της εθνοτικής σλαβομακεδονικής ταυτότητας προέκυψε από τα γραπτά του Γκεόργκι Πούλεφσκι, που αναγνώρισαν την ύπαρξη μιας ξεχωριστής σύγχρονης σλαβομακεδονικής γλώσσας και έθνους.
Ο Πούλεφσκι συνόψισε τις λαϊκές ιστορίες του σλαβομακεδονικού λαού και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι οι Σλαβομακεδόνες ήταν απόγονοι των Αρχαίων Μακεδόνων.
Η άποψη αυτή βασίστηκε στον ισχυρισμό ότι η αρχαία μακεδονική γλώσσα είχε σλαβικά συστατικά σε αυτήν, και έτσι, οι αρχαίοι Μακεδόνες ήταν Σλάβοι, και ότι οι σύγχρονοι Σλαβομακεδόνες ήταν απόγονοί τους.
Επίσης, μερικές φορές περιγράφει τον εαυτό του ως «Σέρβο πατριώτη», αλλά αντιλαμβανόταν επίσης τον εθνικό του χαρακτηρισμό ως «Βούλγαρο από το χωριό του Γκαλίτσνικ».
Οι διαφορετικές αναγνωρίσεις του Πούλεφσκι αποκάλυψαν την απουσία σαφούς εθνοτικής ταυτότητας σε ένα τμήμα του τοπικού σλαβικού μακεδονικού πληθυσμού εκείνη την εποχή.
Συμμετείχε επίσης στον Σερβοτουρκικό πόλεμο το 1876 και στη συνέχεια στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1877-1878, ο οποίος οδήγησε στην απελευθέρωση της Βουλγαρίας.
Πρόκειται για ένα βιβλίο διαλόγων που συντάσσεται σε στυλ «ερωτήσεων και απαντήσεων» σε τρεις παράλληλες στήλες, στα σλαβομακεδονικά, τα αλβανικά και τα τουρκικά, και τα τρία γραμμένα με κυριλλικό.
Η γλώσσα του ήταν μια προσπάθεια να δημιουργηθεί ένα υπερδιαλεκτικό σλαβομακεδονικό πρότυπο, αλλά με μια προκατάληψη προς τη δική του τοπική γαλικιτσνική διάλεκτο.
Σύμφωνα με μια άποψη, το επώνυμο είναι βλάχικης καταγωγής, όπως συμβαίνει με πολλά άλλα επώνυμα στην περιοχή των Μιγιάκων, επισημασμένο από την βλαχική κατάληξη -ουλ (που υπάρχει στα Πούλεφσκι, Γκουγκουλεφτσι, Τουλεφτσι, Γκουλοφτσι, Τσουντουλοφτσι, κ.λπ.), ωστόσο, οι οικογένειες αυτές υιοθέτησαν μια Μιγιάκικη ταυτότητα και δεν είχαν δεσμούς με την κοινότητα των Βλάχων .
Σύμφωνα με μια πηγή, οι πρόγονοι του Πούλευσκι εγκαταστάθηκαν στο Γκαλίτσνικ από την Πουλα, μια μικρή παραθαλάσσια πόλη νότια της Σκόδρας, στα τέλη του 15ου αιώνα, εξ ου και το επώνυμο Πούλεφσκι.
Ο Γκεόργκι Πούλεφσκι ή Γκιόργκι Πούλεφσκι ήταν συγγραφέας και επαναστάτης από το Γκαλίτσνικ, σήμερα στην Βόρεια Μακεδονία, γνωστός σήμερα ως ο πρώτος συγγραφέας για που εξέφρασε δημοσίως την ιδέα ενός σλαβομακεδονικού έθνους ξεχωριστού από το βουλγαρικό, καθώς και μιας ξεχωριστής σλαβομακεδονικής γλώσσας.
Ο Πούλεφσκι γεννήθηκε το 1817 στο Γκάλιτσνικ, τότε υπό την κυριαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και πέθανε το 1895 στη Σόφια, στο Πριγκιπάτο της Βουλγαρίας.
Τα επόμενα έργα που δημοσίευσε ήταν ένα επαναστατικό ποίημα, το Σαμοβιλα Μακεντονσκα που δημοσιεύθηκε το 1878, και ένα Βιβλίο Μακεδονικών Τραγουδιών σε δύο τόμους, που δημοσιεύθηκε το 1879 στο Βελιγράδι, το οποίο περιείχε και λαϊκά τραγούδια που συλλέχθηκαν από τον Πούλεφσκι και μερικά δικά του πρωτότυπα ποιήματα.
Κρέας: Αυτός είναι ο πιο δημοφιλής τύπος ψωμιού στη Σαϊγκόν, οι άνθρωποι πωλούν ψωμί σε φέτες ψωμιού και γέμιση κρέατος , παστεριωμένο γύψο, κάποιο κόλιανδρο, λαχανικά.
Ψωμί : κρέας σηοωμαι χοιρινό με σάλτσα ντομάτας, ψωμί Σαϊγκόν διαφορετικό από το ψωμί Δαλάτ σηοωμαι, πικάντικη συχνά γλυκιά γεύση.
Σύμφωνα με έναν παραδοσιακό γενικό κανόνα, οι εργάτες ψωμιού χωρίζονται σε 3 τεχνίτες στη γραμμή παραγωγής τούβλων, ηλεκτρικών φούρνων ή κλιβάνων: Οι πιο εξειδικευμένοι, ψημένοι ή γνωστοί ως φούρνοι.
Όλα τα στάδια των τοιχοποιών γίνονται με το χέρι, ο πιο εξειδικευμένος εργαζόμενος είναι ο κύριος εργαζόμενος που ελέγχει την παραγωγική διαδικασία, αναλαμβάνει την υψηλότερη τεχνική ευθύνη και είναι αυτός που λαμβάνει την υψηλότερη αμοιβή.
Ο φούρνος παίρνει το κέικ στο φούρνο με ένα "χονδρό" δέντρο σαν βάρκα και ένα μαξιλάρι κωπηλασίας με ένα αντικείμενο που ονομάζεται "" σαν ένα φτυάρι με μια ελαφριά ξύλινη λαβή, το τμήμα της λεπίδας είναι ένα ορθογώνιο ορθογώνιο κομμάτι.
Ο αναμικτήρας ζύμης, ανακατέψτε και επωάστε σε μεγάλα ξύλινα βαρέλια ή γλάστρες, αναπηρικές καρέκλες, ζυγαριές και αναπηρικές καρέκλες σε ξύλινα τραπέζια και αποθηκεύστε και ψήστε τα κέικ σε μακρά ξύλινα κουτιά που ονομάζονται "κιβώτια" κέικ.
Πριν από το 1975, με το κυβερνητικό πρόγραμμα που χρηματοδοτήθηκε από τη Δημοκρατία του Βιετνάμ, το Υπουργείο Παιδείας παρείχε δημόσια και ιδιωτικά δημοτικά σχολεία με ένα σνακ με ψωμί και φρέσκο γάλα και γάλα που παρήγαγε η εταιρία Φορέ Μοστ γαλακτοκομικών προϊόντων.
την παροχή και το ψωμί που τροφοδοτείται από το φούρνο Αντιμετωπίζοντας αυτή την ανάγκη, οι ιχθυοπαραγωγοί του Σαϊγκόν το θεωρούν μια "θαυμάσια" πρόκληση.
Οι παραδοσιακοί κλιβάνες τούβλου από τη δεκαετία του '50 και του '60 δεν έχουν τη δυνατότητα να συναντηθούν και στις αρχές της δεκαετίας του '70 είχαν σταδιακά αντικατασταθεί από τυπικούς ηλεκτρικούς φούρνους, όπως το Ταυρομάχος ή το Ανεξάρτητο της Ιαπωνίας.
Μετά το 1975 καταστράφηκε η ιδιωτική οικονομία , η ζήτηση για ηλεκτρική ενέργεια περιοριζόταν στο ελάχιστο, μερικοί ηλεκτρικοί φούρνοι και φούρνοι με τούβλα λειτουργούσαν μόνο ως συνεταιρισμοί και παρήγαγαν "παράνομο".
Έκτοτε, υπήρξε ένας τύπος ψωμιού που ονομάζεται "μη τηγανισμένα ψίχουλα ψωμιού / τύμπανα", οι άνθρωποι της Σαϊγκόν που ζουν στην περίοδο "επιδότησης" γνωρίζουν το "όνομα" του ψωμιού τυμπάνου.
Ο ηλεκτρικός κλίβανος χωρίζεται επίσης σε 3 σταθμούς εργασίας όπως οι κλιβάνους, αλλά η διαφορά είναι ότι οι εργαζόμενοι των καταστημάτων τριών ποδηλάτων είναι οι κύριοι εργαζόμενοι που ελέγχουν τους εργαζόμενους, βεβαίως την υψηλότερη τεχνική ευθύνη και επίσης λαμβάνουν την υψηλότερη αμοιβή.