polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Το Κοινοβούλιο της Ρουμανίας εκλέγει τον Λούντοβικ Όρμπαν στην πρωθυπουργία μετά την ανατροπή της Βιόριτσα Ντάντσιλα με πρόταση δυσπιστίας στις 10 Οκτωβρίου.
Στο Χονγκ Κονγκ ένας φοιτητής του πανεπιστημίου του εδάφους πεθαίνει από τραύμα στον εγκέφαλο έπειτα από πτώση στη διάρκει ατων αντικυβερνητικών διαδηλώσεων.
Εξαιτίας των οικονομικών κυρώσεων των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν, η κυβέρνηση της Τεχεράνης ανακοινώνει ότι η βενζίνη θα δίνεται με το δελτίο και οι τιμές θα αυξηθούν κατά 50%.
Το Ριζοσπαστικό Σοσιαλιστικό Κίνημα του πρωθυπουργού Πράβιντ Τζάγκνοτ κερδίζει τη νίκη με μεγάλη πλειοψηφία, εξασφαλίζοντας επανεκλογή.
Η αστυνομία κάνει χρήση δακρυγόνων και συσκευών εκτίναξης νερού, ενώ οι διαδηλωτές που ζητούν δημοκρατία επιτίθενται με τόξα και βέλη και με αυτοσχέδιες βόμβες, και ανάβουν φωτιές.
Οι ψηφοφόροι στη Λευκορωσία προσέρχονται στις κάλπες για τις βουλευτικές εκλογές, οι οποίες εποπτεύονται από παρατηρητές του ΟΑΣΕ, λόγω της κακής επίδοσης της χώρας σε θέματα ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Απαγγέλλονται επίσημα κατηγορίες εναντίον του Ισραηλινού πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου από τον εισαγγελέα Αβιχάι Μαντελμπλίτ για μίζες, απάτη και κακοπιστία.
Διαδηλωτές εισβάλλουν με τη βία στην πρεσβεία της Αργεντινής στο Σαντιάγκο και την πυρπολούν εξαιτίας της υποστήριξης του Μπουένος Άιρες προς τον πρόεδρο Σεμπαστιάν Πινιέρα.
Επτά Νοτιοκορεάτες αγνοούνται έπειτα από τη συντριβή ελικοπτέρου της πυροσβεστικής στο οποίο επέβαιναν, στα ανοικτά των διαφιλονικούμενων νησίδων Ντοκντό ή Τακεσίμα, για τις οποίες ερίζουν η Νότια Κορέα και η Ιαπωνία.
Η μεταβατική Πρόεδρος της Βολιβίας Τζανίν Άνιες συνάπτει επίσημα διπλωματικές σχέσεις με την κυβέρνηση του Χουάν Γκουαϊδό στη Βενεζουέλα, μετά την αναγνώρισή της ως προέδρου της Βολιβίας από τον ίδιο στο .
Στη Βενεζουέλα έπειτα από τα μέτρα της Αργεντινής τον περασμένο μήνα, η κυβέρνηση του Ελ Σαλβαδόρ απελαύνει τους διπλωμάτες της κυβέρνησης της Βενεζουέλας με επικεφαλής τον Νικολάς Μαντούρο.
Καθώς συνεχίζονται οι διαδηλώσεις κατά της αύξησης των καυσίμων στο Ιράν, η Διεθνής Αμνηστία αναφέρει ότι 106 διαδηλωτές έχουν πεθάνει στη διάρκεια των ταραχών.
Σε απάντηση στην επιδημία ιλαράς, η Σαμόα κηρύσσει κατάσταση έκτακτης ανάγκης, κλείνει όλα τα σχολεία και καλεί όλα τα άτομα ηλικίας κάτω των 17 να αποφεύγουν τις δημόσιες συγκεντρώσεις.
Στο Σαν Ντιέγκο των ΗΠΑ, ένας άντρας σκοτώνει την παράξενη σύζυγό του και τα τρία τους παιδιά και τραυματίζει ένα ακόμα παιδί, και στη συνέχεια αυτοκτονεί.
Διαιτήτευσε τον πρώτο διεθνή αγώνα τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, μία νίκη της Ρουμανίας με 2-0 επί του Λουξεμβούργου για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2008.
Ο Μπάστιαν Ντάνκερτ και Μάρκο Φριτζ υπηρέτησαν ως πρόσθετοι βοηθοί διαιτητές, με τον Ράφαελ Φόλτιν να ορίζεται ως αναπληρωματικός βοηθός διαιτητής.
Στις 29 Μαρτίου 2018, ο Μπριχ επιλέχθηκε από τη ως ένας από τους διαιτητές που θα διαιτητεύσουν στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018 στη Ρωσία, το δεύτερο του Παγκόσμιο Κύπελλο.
Ο Μπριχ διαιτήτευσε τον πρώτο αγώνα της ημιτελικής φάσης του Τσάμπιονς Λιγκ 2011-12 μεταξύ της Τσέλσι και της Μπαρτσελόνα, ένας αγώνας που τελείωσε με νίκη για τους Μπλε επί της υπερασπίστριας του τίτλου.
Ο αγώνας τελείωσε με 0-0 ύστερα από την παράταση και πήγε στη διαδικασία των πέναλτι, στην οποία η Σεβίλλη κέρδισε με 4-2, σε έναν αγώνα που θεωρήθηκε ως αμφιλεγόμενη η διαιτησία του.
Σύμφωνα με την ίδια, από το 1930, όταν απολύθηκε από την ασφαλιστική εταιρία στη Βιέννη στην οποία δούλευε λόγω της συγγένειας της με τον Αδόλφο Χίτλερ, ως και την αυτοκτονία του το 1945, ο Αδόλφος της έστελνε τακτικά χρήματα.
Αυτή την περίοδο ζούσε χρησιμοποιώντας το επώνυμο Βολφ, μετά από αίτημα του Χίτλερ (αυτό ήταν το παιδικό παρατσούκλι του, το οποίο χρησιμοποίησε ως επώνυμο και ο ίδιος κατά την δεκαετία του 1920 για λόγους ασφαλείας), και δούλευε σποραδικά.
Ο Αδόλφος φαίνεται πως είχε χαμηλή εκτίμηση της νοημοσύνης των αδελφών του, αναφερόμενος στην Πάουλα και την ετεροθαλή αδελφή του Άνγκελα ως "ηλίθιες χήνες".
Για το μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωής της, δεν είχε καμία επαφή με τον αδερφό της, κατά τα δύσκολα χρόνια του ως ζωγράφος στη Βιέννη και αργότερα στο Μόναχο, τη συμμετοχή του σε μάχες του Α Παγκοσμίου Πολέμου και στις πρώτες πολιτικές δραστηριότητες πίσω στο Μόναχο.
Ωστόσο, το ποσό ήταν σχετικά πενιχρό και ο Αδόλφος, ο οποίος ήταν τότε αρκετά μεγάλος για να υποστηρίξει τον εαυτό του, συμφώνησε να παραδώσει το μερίδιο του στην αδελφή του.
Μετά τον πόλεμο, έζησε τα τελευταία οχτώ χρόνια της ζωής της στο Μπερχτεσγκάντεν της νότιας Βαυαρίας, όπου την φρόντιζαν πρώην μέλη των Ες-Ες και μέλη του εσωτερικού κύκλου του αδερφού της.
Η Πάουλα Χίτλερ (επίσης γνωστή ως Πάολα Βολφ, 21 Ιανουαρίου 1896, Χάφελντ, Άνω Αυστρία, Αυστρία – 1 Ιουνίου 1960, Μπέρχτεσγκαντεν, Βαυαρία, Γερμανία) ήταν η μικρότερη αδελφή του Αδόλφου Χίτλερ και το τελευταίο παιδί του Αλοΐσιου Χίτλερ, καθώς και το τελευταίο παιδί της τρίτης συζύγου του Κλάρας Χίτλερ.
Η πόλη ιδρύθηκε στην αρχαιότητα με το όνομα Λεοντίνοι με κατοίκους από τη Σικελική Νάξο που είχε ιδρυθεί πέντε χρόνια παλαιότερα με εποίκους από τη Χαλκίδα.
Οι Λεοντίνοι ήταν αρχαία ελληνική αποικία στη Σικελία που δεν ιδρύθηκε στις ακτές (όλες οι σημαντικές αποικίες της αρχαϊκής περιόδου αυτής ήταν παράκτιες με εξαίρεση τους Λεοντίνους και την Κυρήνη στη Λιβύη) αλλά περίπου πέντε χιλιόμετρα προς το εσωτερικό του νησιού.
Οι ανασκαφές βρήκαν μία Σικελική Νεκρόπολη που χρονολογείται από την τρίτη περίοδο, στις Ελληνικές Νεκροπόλεις βρέθηκαν μπρούτζινα αντικείμενα και ένας λέβητας.
Μετά την αποτυχία της Αθηναϊκής εκστρατείας, οι Λεοντίνοι υποτάχθηκαν ξανά στις Συρακούσες, η ανεξαρτησία επανήλθε με τη συνθήκη που έκλεισε ο Διονύσιος ο Πρεσβύτερος αλλά σύντομα χάθηκε πάλι.
Επίσης, το μουσείο διαθέτει αντίγραφο του Αγάλματος της Τάρα, έργο το οποίο αγοράστηκε από τον κυβερνήτη, ενώ, στη συνέχεια, παραχωρήθηκε στο Βρετανικό Μουσείο το 1830.
Ένα χμερ άγαλμα του Λοκεσβάρα, χρονολογούμενο από τον 12ο ή 13ο αιώνα και το οποίο ανακαλύφθηκε από τον Βίκτορ Γκολούμπεφ στην Ντόντρα, το 1920, αποτελεί μαρτυρία των από παλαιόθεν σχέσεων μεταξύ της Σρι Λάνκα και της Καμπότζης.
Τα κειμήλια του στέμματος και του θρόνου του ύστατου βασιλέα του Κάντι, τα οποία επιστράφηκαν στη Σρι Λάνκα από την Βρετανική Κυβέρνηση, αποτελούν, επίσης, τμήμα της συλλογής του μουσείου.
Εγκαινιασμένο στις 1 Ιανουαρίου 1877, το μουσείο δημιουργήθηκε από τον Σερ Ουίλιαμ Χένρι Γκρέγκορι, Βρετανό κυβερνήτη της Κεϋλάνης, κατόπιν σχετικών παραινέσεων, μεταξύ άλλων, της Βασιλικής Ασιατικής Εταιρείας της Σρι Λάνκα.
Η κατασκευή του, την οποία επέβλεπε ο Αράσι Μαρικάρ Ουάπτσι Μαρικάρ, ολοκληρώθηκε το 1876, ενώ τα εγκαίνια του μουσείου πραγματοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια του αμέσως επόμενου έτους.
Φιλοξενεί συλλογές μεγάλης σημασίας, όπως παραδοσιακές ενδυμασίες και ιστορικά κειμήλια, μεταξύ άλλων ο θρόνος και το στέμμα των βασιλέων της Κάντι, καθώς και αριθμός άλλων ευρημάτων σχετιζόμενων με την ιστορία της Σρι Λάνκα.
Το μουσείο περιλαμβάνει σριλανκέζικα έργα τέχνης, μεταξύ των οποίων μία συλλογή προσωπείων δαιμόνων, καθώς και πίνακες ζωγραφικής και αντικείμενα χρονολογούμενα από την αποικιακή περίοδο, μεταξύ άλλων όπλα.
Οι νικητές του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2019–20 και του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ 2019-20 παίρνουν μία θέση στους ομίλους εάν δεν προκριθούν μέσω των εγχώριων πρωταθλημάτων τους.
Συνολικά 79 ομάδες από 54 από τις 55 ποδοσφαιρικές ομοσπονδίες μέλη της ΟΥΕΦΑ πρόκειται να πάρουν μέρος στην διοργάνωση (με εξαίρεση το Λιχτενστάιν, το οποίο δεν έχει εγχώριο πρωτάθλημα).
Το ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 2020-21 είναι η 66η σεζόν της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης της Ευρώπης με διοργανώτρια την ΟΥΕΦΑ και η 29η σεζόν από τότε που μετονομάστηκε σε ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ .
Τη νύχτα της 22ας προς 23η Αυγούστου πραγματοποιήθηκε επίθεση από τσέτες, οι οποίοι μετά από αψιμαχίες με Έλληνες ενόπλους επικράτησαν προβαίνοντας σε λεηλασίες και μεμονωμένους φόνους και βιασμούς μέχρι να περιοριστούν από τον επικεφαλής τους και κάτοικο του Ακχισάρ, Κιόρ Μπεχλιβάν.
Ακολούθησε μάχη με Αρμένιους που είχαν καταφύγει εντός του ενοριακού τους ναού και δύο μέρες αργότερα ξεκίνησε η σφαγή των Ελλήνων του Ακχισάρ, οι οποίοι εξοντώθηκαν μαζικά εντός της πόλης, αλλά και σε παρακείμενες τοποθεσίες όπως η κοιλάδα Τσαγλάκ Ντερέ και η χαράδρα Κιρτίκ Ντερέ.
Σύμφωνα με τον συγγραφέα και ιστορικό Απόλλωνα Λεονταρίτη ο ακριβής αριθμός των θυμάτων της σφαγής παραμένει άγνωστος, ενώ ο συγγραφέας Ελευθέριος Κασιάνης τα υπολογίζει κοντά στις 7000.
Από τα τέλη του 17ου αιώνα, ξεκίνησαν να επισκέπτονται την - οθωμανική πλέον - πόλη περιηγητές διαφόρων εθνικοτήτων , αναζητώντας και καταγράφοντας τα ερείπια των αρχαίων Θυάτειρων.
Ο Άγγλος περιηγητής Τζέικομπ Σπον που επισκέφθηκε την πόλη εκείνη την περίοδο, αναφέρει το Ακχισάρ ως μια αμιγώς μουσουλμανικό με πληθυσμό 4000-5000 χιλιάδων κατοίκων, επισημαίνοντας πως οι μόνοι μη μουσουλμάνοι ήταν ορισμένοι εργάτες, έμποροι και δούλοι από άλλα μέρη.
Ο Γάλλος διπλωμάτης και συγγραφέας Κλωντ-Σαρλ ντε Πεσονέλ που επισκέφθηκε το Ακχισάρ το 1750 θεώρησε την εκτίμηση του Σπον ως λανθασμένη, στηριζόμενος στην παρουσία χριστιανών και την ύπαρξη ενός ορθόδοξου και ενός αρμενικού ναού.
Σύμφωνα με υπολογισμούς, τα θύματα ανέρχονται σε πενήντα, ενώ η συγκεκριμένη επίθεση εντασσόταν στο πλαίσιο των ευρύτερων διωγμών που υπέστη το αρμενικό στοιχείο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εκείνη την περίοδο.
Οι Τούρκοι αποτελούσαν ακόμη την πλειοψηφία, ωστόσο η ελληνική κοινότητα παρουσίαζε αύξηση, κυμαινόμενη μεταξύ 5.000-7.000 ατόμων, οι οποίοι ήταν κυρίως τουρκόφωνοι και σε μεγάλο βαθμό απόγονοι μεταναστών από τα Κύθηρα, την Καισάρεια, τη Χίο, τη Λέσβο κ.
Στα τέλη Μαΐου του 1919, κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής εκστρατείας, μικρή δύναμη του Ελληνικού Στρατού κατέλαβε προσωρινά το Ακχισάρ, από το οποίο αποχώρησε μερικές μέρες αργότερα.
Σχετικά με την υποχώρηση υποστηρίζεται πως αυτή ήταν αποτέλεσμα της αντίδρασης του αντιπροσώπου των Μεγάλων Δυνάμεων στη Σμύρνη που δεν συναινούσε σε αυτή την ενέργεια, είτε - σύμφωνα με τον Τσελάλ Μπαγιάρ - τουρκικής αντεπίθεσης.
Η πόλη κατελήφθη εκ νέου στις 9 Ιουνίου του 1920 από απόσπασμα της 13ης Μεραρχίας και παρέμεινε υπό ελληνικό έλεγχο μέχρι το βράδυ της 22ας Αυγούστου του 1922.
Αργότερα κατακτήθηκε από το αρχαίο ελληνικό βασίλειο των Μακεδόνων στη διάρκεια της εκστρατείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου κατά της Περσικής Αυτοκρατορίας, ενώ αναμορφώθηκε τον 3ο αι.
Τη δεκαετία του 1820 επισκέφθηκε το Ακχισάρ και ο αγγλικανός ιερέας Φράνσις Άραντελ, ο οποίος ανέφερε την ύπαρξη αρκετών αρχαιοτήτων, σημειώνοντας ακόμη πως η κύρια πηγή εσόδων της πόλης σχετιζόταν με το εμπόριο βαμβακερών μαλλιών, τα οποία κατόπιν στέλνονταν στη Σμύρνη.
Η συγκεκριμένη ονομασία διατηρήθηκε και κατά τη βυζαντινή περίοδο, ενώ μετά την τουρκική κατάκτηση η πόλη μετονομάστηκε σε Ακχισάρ , που σύμφωνα με την παράδοση προέρχεται από κάποιο κάστρο ή φρούριο που υπήρχε εκεί.
Η ελληνική κοινότητα ήταν η δεύτερη πολυπληθέστερη, αριθμούσε περίπου 10.000 άτομα, διέθετε διάφορα εκπαιδευτικά και πολιτιστικά ιδρύματα, καθώς και κεντρικό ναό αφιερωμένο στον Άγιο Νικόλαο.
Κατά τη βυζαντινή περίοδο αποτέλεσε έδρα της επισκοπής Θυατείρων και οι κατά καιρούς προκαθήμενοί της συμμετείχαν στην Α, Β, Δ και Ζ Οικουμενική Σύνοδο.
Μετά το τέλος του Ελληνοτουρκικού Πολέμου και την ανταλλαγή πληθυσμών που ακολούθησε, εγκαταστάθηκαν στο Ακχισάρ Τούρκοι πρόσφυγες από τα Βαλκάνια .
Στις 19 Φεβρουαρίου 2016, ο Γενικός Γραμματέας Σι Τζινπίνγκ πραγματοποίησε επίσκεψη επιθεώρησης στα γραφεία του ειδησεογραφικού πρακτορείου , της Λαϊκής Ημερησίας, καθώς και του τηλεοπτικού σταθμού .
Μετά το πέρας της επίσκεψής του, ο Σι Τζινπίνγκ «διέταξε τα, ελεγχόμενα Κομμουνιστικό Κόμμα Κίνας και την Κινεζική Κυβέρνηση, ΜΜΕ να ακολουθούν απαρεγκλίτως τις κατευθυντήριες εντολές του Κόμματος».
Ως αντίδραση, ο μπλόγκερ Ρεν Ζικιάνγκ ανέφερε πως το κόμμα δεν υποστηρίζει οικονομικά από μόνο του τα συγκεκριμένα ΜΜΕ, όμως χρησιμοποιείται ποσοστό επί του κρατικού προϋπολογισμού για τον συγκεκριμένο σκοπό: «Σταματήστε να χρησιμοποιείτε τα χρήματα των φορολογούμενων για πράγματα τα οποία δεν τους παρέχουν καμία υπηρεσία».
Τον Μάρτιο του 1948, τα γραφεία της μεταφέρθηκαν στο Πεκίνο, όπου το συγκεκριμένο έντυπο όργανο κατέστη ως η επίσημη εφημερίδα του Κομμουνιστικού Κόμματος, τον Αύγουστο του ιδίου έτους.
Η δημοσίευση του κυρίου άρθρου της 26ης Απριλίου 1989 αποτέλεσε την αφορμή για την εκδήλωση αυθόρμητων φοιτητικών διαδηλώσεων, ενώ, επίσης, είναι δυνατό να θεωρηθεί ως το σημείο εκκίνησης των γεγονότων της Πλατείας Τιενανμέν.
Η Λαϊκή Ημερησία, χαρακτηριζόμενη ως εφημερίδα-φάρο του Κόμματος από το επίσημο ειδησεογραφικό πρακτορείο , εκδίδεται στα κινεζικά, ενώ, επίσης, διαθέτει εκδόσεις στα αγγλικά, τα ιαπωνικά, τα γαλλικά, τα ισπανικά, τα ρωσικά και τα αραβικά.
Κατά τη διάρκεια της Πολιτιστικής Επανάστασης, η Λαϊκή Ημερησία αποτέλεσε το μοναδικό έντυπο όργανο το οποίο επέτρεπε την ενημέρωση των ξένων δημοσιογράφων σχετικά με την πολιτική της Κεντρικής Επιτροπής.
Τον Μάιο του 1966, ο Μάο Τσετούνγκ όρισε στην ηγεσία της εφημερίδας τον Τσεν Μπόντα, γεγονός το οποίο του επέτρεψε να θέσει υπό τον έλεγχό του την εκδοτική γραμμή της.
Εκδιδόμενη σε μεγάλη κλίμακα, η Λαϊκή Ημερησία αριθμούσε κυκλοφορία ανώτερη των 7 εκατομμυρίων αντιτύπων στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και στις αρχές της δεκαετίας του 1980.
Το 2015, σύμφωνα με το ειδησεογραφικό πρακτορείο , η έκδοση της Λαϊκής Ημερησίας η οποία κυκλοφορούσε στο εξωτερικό αριθμούσε κυκλοφορία της τάξεως των 600000 αντιτύπων σε, συνολικά, 86 χώρες και περιοχές.
Η ιδιαίτερη γεωγραφική του θέση τον τοποθετεί σε ένα σημείο συνάντησης μεταξύ τριών από τα τέσσερα μεγάλα κλίματα της Γαλλίας: το μεσογειακό κλίμα για το νότιο τμήμα του, το ορεινό κλίμα για το βορειοανατολικό τμήμα του με τα όρη του Βωκλύζ και την οροσειρά των Μπαρονί και τέλος μια σχετική επιρροή του ηπειρωτικού κλίματος για το βορειοδυτικό τμήμα του.
Ο βασιλιάς της Γαλλίας Φίλιππος Δ' ο Ωραίος , έχοντας και την υποστήριξη των Γενικών Τάξεων, ανάγκασε τον πάπα να μεταφέρει την έδρα του από τη Ρώμη στην Αβινιόν και η περίοδος αυτή ονομάστηκε Περίοδος ή Αιχμαλωσία της Αβινιόν.
Η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία παρουσίασε την εποχή αυτή φαινόμενα διαφθοράς και ηθικής παρακμής, με αποτέλεσμα να διατυπώνεται έντονα το αίτημα για θρησκευτική μεταρρύθμιση.
Η μεγαλύτερη από αυτές τις πεδιάδες, που βρίσκεται νότια και δυτικά του όρους Βαντού, είναι η πεδιάδα Κοντά, στην οποία συγκεντρώνεται η πλειοψηφία του πληθυσμού.
Το γαλλικό όνομα του νομού προέρχεται από το προβηγκιανό του όνομα όρο , Λα Βαουκλύζα, από το λατινικό , «η κλειστή κοιλάδα», μια κοιλάδα από την οποία πηγάζει η Πηγή του Βωκλύζ.
Συνορεύει με τους νομούς : Γκαρ στα δυτικά, Αρντές στα βορειοδυτικά, Ντρομ στα βόρεια, Αλπ-ντ-Ωτ-Προβάνς στα ανατολικά, Βαρ και Μπους-ντυ-Ρον στο νότο.
Η ιστορία της είναι επίσης έντονα συνδεδεμένη με την ανάπτυξη καλλιεργειών, συμπεριλαμβανομένης της σηροτροφίας ή της καλλιέργειας του ριζάριου, από την ρίζα του οποίου παραγόταν μια κόκκινη χρωστική ουσία κατάλληλη για βαφή νημάτων, της εκμετάλλευσης ορυχείων και λατομείων.
Σήμερα ονομάζεται Πανεπιστήμιο της Αβινιόν και περιοχών του Βωκλύζ και φιλοξενεί περίπου 8.000 φοιτητές όλων των επιπέδων εκπαίδευσης, μέχρι το διδακτορικό.
Το 1303 ιδρύθηκε το Πανεπιστήμιο της Αβινιόν από τον Πάπα Βονιφάτιο Η για να ανταγωνιστεί το Πανεπιστήμιο της Σορβόννης, που θεωρήθηκε πολύ κοντά στη βασιλική δύναμη της Γαλλίας.
Ο νομός Βωκλύζ δημιουργήθηκε στις 12 Αυγούστου 1793 από τμήματα των νομών Μπους-ντυ-Ρον, Ντρομ και Μπας Αλπ, που αργότερα μετονομάστηκε σε Αλπ-ντε-Ωτ-Προβάνς.
Κατά τη ρωμαϊκή εποχή της περιοχής δημιουργήθηκαν πολλά μνημεία, θέατρα όπως το αρχαίο θέατρο της Οράνζ, δρόμοι και γέφυρες και πολλά άλλα δημόσια κτίρια.
Κατά τη διάρκεια της ηγεμονίας του Αθανάριχου, πολλοί υπήκοοί του είχαν προσηλυτισθεί στον Αρειανισμό , κάτι που έβρισκε τον Αθανάριχο αντίθετο, καθώς φοβόταν ότι ο Χριστιανισμός γενικότερα θα κατέστρεφε τον γοτθικό πολιτισμό.
Σύμφωνα με τον Σωζομενό, περισσότεροι από 300 Χριστιανοί σκοτώθηκαν στον Διωγμό του Αθαναρίχου κατά τη δεκαετία του 370, με γνωστότερο ίσως τον Άγιο Νικήτα.
Καταφεύγοντας προσωρινά στα Καρπάθια Όρη, ο Αθανάριχος έγινε δεκτός αργότερα με μεγάλες τιμές από τον Θεοδόσιο Α στην Κωνσταντινούπολη το 381, οπότε και υπέγραψε συνθήκη φιλίας με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
Σε όλη σχεδόν τη διάρκεια της ηγεμονίας του, ο Αθανάριχος αντιμετώπιζε εισβολές στα εδάφη του από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, τους Ούννους, αλλά και έναν εμφύλιο πόλεμο.
Θεωρείται ο πρώτος βασιλιάς των Βησιγότθων, που αργότερα κυρίευσαν και την ίδια τη Ρώμη, προτού εγκατασταθούν στην Ιβηρία και ιδρύσουν εκεί το Βασίλειο των Βησιγότθων.
Ο Θεοδόσιος τον κήδευσε με τόση μεγαλοπρέπεια και πολυτέλεια, ώστε «οι βάρβαροι έμειναν έκπληκτοι» Με συνθήκη το 382, συμφωνήθηκε ειρήνη με όσους Θερβιγγιανούς πολεμούσαν ακόμα τους Ρωμαίους στη Θράκη, και κράτησε μέχρι το τέλος του Θεοδοσίου Α το 395.
Στην παραδοσιακή λογική, μια πρόταση , είναι ένας λεκτικός ισχυρισμός , όχι το περιεχόμενο του ισχυρισμού, όπως συμβαίνει στη σύγχρονη φιλοσοφία της γλώσσας και της λογικής.
Μια κατηγορηματική πρόταση είναι μια απλή πρόταση που περιέχει δύο όρους, υποκείμενο και κατηγόρημα, στην οποία το κατηγόρημα είτε χαρακτηρίζει είτε όχι το υποκείμενο.
Μια άλλη λογική αντίθεση που προκύπτει από την παραπάνω διαπίστωση, εάν και δεν αναφέρεται ρητά από τον Αριστοτέλη, είναι η μετατροπή , η οποία αποτελείται από την υπό-μετατροπή και την υπέρ-μετατροπή.
Αναφέρει ότι για κάθε κατάφαση αντιστοιχεί μια ακριβώς άρνηση, και ότι κάθε κατάφαση είναι αντίθετη προς την άρνησή της, με τέτοιον τρόπο ώστε μόνο η μια εκ των δύο μπορεί να είναι πάντα αληθής και η άλλη ψευδής.
Παραδείγματα αντιφάσεων είναι η πρόταση 'κάθε άνθρωπος είναι λευκός' και 'κάθε άνθρωπος δεν είναι λευκός' (η οποία μπορεί να διατυπωθεί ως 'μερικοί άνθρωποι δεν είναι λευκοί'), όπως επίσης και η πρόταση 'κανένας άνθρωπος δεν είναι λευκός' με την πρόταση 'μερικοί άνθρωποι είναι λευκοί'.
Αφού κάθε πρόταση έχει μια ενάντια και αφού μια ενάντια είναι αληθής όταν η αντίθετή της είναι ψευδής, συνεπάγεται ότι οι αντίθετες των ενάντιων προτάσεων μπορούν να είναι και οι δύο αληθείς, αλλά δεν μπορούν να είναι και οι δύο ψευδείς.
Παρόλου που η τυποποιημένη μορφή "Κανένα δεν είναι " είναι σαφώς καθορισμένη, ο πρόταση της μορφής "Όλα τα δεν είναι " είναι ασαφής και συνεπώς δεν είναι μια τυποποιημένη μορφή καθώς μπορεί να είναι μια πρόταση είτε της Ε μορφής είτε της Ο.
Εκκλησιαστικά το Ανταβάλ υπαγόταν στην επισκοπή Πέρτων της μητρόπολης Ικονίου και διέθετε αρκετούς ορθόδοξους ναούς, οι σημαντικότεροι εκ των οποίων ήταν του Αγίου Νικολάου και του Αγίου Κωνσταντίνου .
Τον Ιούνιο του 1924, ως συνέπεια της Μικρασιατικής Καταστροφής και της ανταλλαγής πληθυσμών που συμφωνήθηκε μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας, αποχώρησαν από τον οικισμό περίπου 530 οικογένειες Ελλήνων, οι οποίες εγκαταστάθηκαν κυρίως στη Μακεδονία.
Ο οικισμός βρίσκεται 99 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Καισαρείας και 10 χλμ βορειοανατολικά της Νίγδης σε υψόμετρο 1380 μέτρων, κοντά στην κοιλάδα του Μπουτάκ Οβά.
Το 1815 αναφέρεται από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Κύριλλο ΣΤ ως χριστιανικό χωριό, ενώ υπολογίζεται πως κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα ο πληθυσμός του γνώρισε αλματώδη άνοδο, με αποτέλεσμα να υπολογίζεται πως γύρω στο 1900 αριθμούσε 2000 κατοίκους.
Γλωσσικά, οι κάτοικοι του Ανταβάλ ήταν τουρκόφωνοι αν και υποστηρίχθηκε από τον Αναστάσιο Λεβίδη πως σε παλαιότερες εποχές είχαν ως μητρική γλώσσα την ελληνική.
Σύμφωνα με κάποιες εκτιμήσεις αποτελεί ιστορική συνέχεια της βυζαντινής πόλης Αντάβαλις, ενώ ως σύγχρονος οικισμός αναφέρεται πρώτα υπό τις ονομασίες Κάγνετζικ, Καγνιτζίκ ή Καλετζίκ.
Είναι μέλος του Ολλανδικού Ινστιτούτου Αθηνών, έχει διευθύνει ανασκαφές σε μούμιες της Μέσης Ελλαδικής Αργολίδας και του Άργους και σήμερα διευθύνει την ανασκαφή στο βόρειο κοιμητήριο του Αγίου Βασιλείου Σπάρτης, καθώς και την έρευνα εδάφους στην γύρω περιοχή.
Η Βουτσάκη ειδικεύεται στην μέση ελλαδική περίοδο και ιδιαίτερα στην νεκροτομειακή αρχαιολογία, και το 2015 έδωσε διάλεξη με τίτλο "Θάνατος, αποσύνθεση και αϋλικότητα: μερικές αντανακλάσεις σε πρόσφατες εξελίξεις στην νεκροτομειακή θεωρία και μεθοδολογία' στο 22ο Συμπόσιο Αρχαιολογίας και Θεωρίας.
Η Σοφία Βουτσάκη σπούδασε ιστορία και αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών , ακολουθούμενη από μεταπτυχιακό και διδακτορικό στην αρχαιολογία στο Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ.
Η διατριβή της, υπό την επίβλεψη του Κόλιν Ρένφριου, είχε τίτλο "Κοινωνία και πολιτισμός στον Μυκηναϊκό κόσμο: ανάλυση των νεκροτομειακών πρακτικών στην Αργολίδα, την Θεσσαλία και τα Δωδεκάνησα".
Η Σοφία Βουτσάκη είναι καθηγήτρια ελληνικής αρχαιολογίας στο Πανεπιστήμιο του Χρόνινγκεν και ειδικεύεται στην αρχαιολογία του Αιγαιακού πολιτισμού και της κλασσικής Ελλάδας.
Έχει διευθύνει ανασκαφές και έρευνες στη θέση Άγιος Βασίλειος κοντά στη Σπάρτη, ενώ έχει δημοσιεύσει έργα για τη κοινωνική αλλαγή, τη νεκροτομειακή αρχαιολογία και την ιστορία της ελληνικής αρχαιολογίας τον 19ο και 20ό αιώνα.
Λέει, "Ένα μικρό βήμα για τη γυναίκα, ένα γιγαντιαίο άλμα για τη γυναίκα", μια παραλλαγή στο απόσπασμα του : "Αυτό είναι ένα μικρό βήμα για έναν άνθρωπο, ένα γιγάντιο άλμα για την ανθρωπότητα.
Όταν οι Νορμανδοί κατέκτησαν τη Σικελία ο τοπικός Άραβας ηγεμόνας ηττήθηκε από τον βαρόνο Σαλβατόρε Παλμιέρι , ο Ρογήρος Α της Σικελίας του έδωσε δώρο την πόλη, η οικογένεια Παλμιέρι μεγάλωσε το τοπικό Αραβικό φρούριο και το μετέτρεψε σε κάστρο.
Τους Νορμανδούς ακολούθησαν ο Οίκος των Χοενστάουφεν και οι Ανδεγαυοί που τους έδιωξε ο Οίκος της Αραγωνίας όταν ξέσπασε ο Σικελικός Εσπερινός.
Η πόλη παραχωρήθηκε από τον άτεκνο Αντόνιο Παλμιέρι στον ανεψιό του Αντρέα ντε Κρεσέντσο , ο Ιωάννης Β της Αραγωνίας του έδωσε δικαίωμα να αυξήσει την έκταση και τον πληθυσμό της πόλης και να κάνει απονομή δικαιοσύνης.
Με την οικογένεια Μπονάνο η Κανικαττί γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη, οικοδομήθηκαν πολλά μεγάλα νέα κτίρια και πηγές, η κυριαρχία των Μπονάνο γνώρισε παρακμή τον 18ο αιώνα μέχρι την εποχή που ο τελευταίος εκπρόσωπος της οικογένειας αντικαταστάθηκε από τον Γκαμπριέλε Κιαραμόντε Μπορντονάρο.
Μετά τις σφαγές και την Ιταλική ενοποίηση έγιναν πολλοί μύλοι, τράπεζες και καλλιεργήσιμες εκτάσεις, αυξήθηκε σημαντικά το εμπόριο, τον 20ο αιώνα η οικονομία βασίστηκε στο εμπόριο και τη γεωργία.
Έλαβε πτυχίο στον τομέα της αεροδιαστημικής μηχανικής από το Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν το 1973 και μεταπτυχιακό το 1978 και διδακτορικό δίπλωμα στο τμήμα του Πανεπιστημίου της Αριζόνα .
Γουΐλιαμ Ρίτσαρντ Στήβενς ) ήταν γεννημένος στην Βόρεια Ροδεσία Αμερικανός συγγραφέας βιβλίων επιστήμης ηλεκτρονικών υπολογιστών, ιδιαίτερα βιβλία για και / .
Ο Μουνίθ έκανε το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα στις 16 Μαΐου 2010, στην ήττα με 0-2 εναντίον της Ραθίνγκ Σανταντέρ, καθιστώντας τον έτσι το δεύτερο νεώτερο παίκτη που έπαιξε ποτέ στην Πριμέρα Ντιβισιόν για την ομάδα της πατρίδας του, σε ηλικία 18 ετών και 63 ημερών.
Λίγο μετά την προαγωγή του στην πρώτη ομάδα, σημείωσε το πρώτο επαγγελματικό του γκολ, το τελευταίο στην ήττα με 2-3 εναντίον της Ρεάλ Μούρθια για τη Σεγούντα Ντιβισιόν στις 25 Αυγούστου 2012.
Στις 8 Ιουλίου 2015, αφού βοήθησε την ομάδα στον προβιβασμό της στην κορυφαία κατηγορία, παίζοντας σε 29 αγώνες και σημειώνοντας 3 γκολ, ο Μουνίθ ανανέωσε το συμβόλαιο του με τη Σπόρτινγκ Χιχόν μέχρι το 2018.
Στις 8 Ιανουαρίου του επόμενου έτους, αφού χρησιμοποιήθηκε σπανίως κατά τη διάρκεια της σεζόν, αποχώρησε από το σύλλογο και λίγο αργότερα εντάχθηκε στην Ταρραγόνα.
Ο Χουάν Μουνίθ Γκαλέγκο είναι Ισπανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μεσοεπιθετικός/πλάγιος μέσος για τον Ατρόμητο Αθηνών.
Το 2001, δενδροχρονολογικές αναλύσεις των ξύλινων στηριγμάτων που βρέθηκαν στο τείχος χρονολογήθηκαν από αυτή την περίοδο, που συμπίπτει με την κατασκευή του μοναστηριού.
Αυτό δεν σημαίνει, ωστόσο, ότι το τείχος κατασκευάστηκε εκείνη την εποχή, οι ξύλινοι αυτοί πίροι θεωρείται ότι αποτελούν μέρος ενός έργου αποκατάστασης του τείχους και δεν υπάρχουν ακόμη στοιχεία που να αποδεικνύουν με βεβαιότητα την ακριβή χρονική στιγμή της δημιουργίας του.
Η προέλευση του ειδωλολατρικού τείχους παραμένει για καιρό ασαφής και αμφιλεγόμενη, βασιζόμενη περισσότερο σε ιστορίες και θρύλους παρά σε αδιαμφισβήτητα ιστορικά γεγονότα.
Ο χαρακτηρισμός «ειδωλολατρικό» δόθηκε στο τείχος από τον Πάπα Λέοντα Θ επειδή χρονολογείται από την προχριστιανική εποχή, εποχή που χαρακτηρίζεται ως παγανιστική, ειδωλολατρική.
Το ειδωλολατρικό τείχος είναι ένα αρχαίο τείχος που βρίσκεται στο όρος Σαιντ-Οντίλ, ένα από τα Βόσγια όρη, στο νομό του Κάτω Ρήνου, με υψόμετρο 764 μέτρα.