polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ο Ιωάννης της Γάνδης παραιτήθηκε από όλα τα δικαιώματα στον θρόνο της Καστίλης, τακτοποιήθηκαν ταυτόχρονα οι γάμοι ανάμεσα στην κόρη του Αικατερίνη και στον μελλοντικό Ερρίκο Γ της Καστίλης διάδοχο του θρόνου και μεγαλύτερο γιο του Ιωάννη Α από τον πρώτο του γάμο.
Ο Εκατονταετής Πόλεμος διεκόπη, ακολούθησε η "Συνθήκη του Μονκάο" με την οποία έκλεισε ειρήνη ανάμεσα στα βασίλεια της Καστίλης και της Πορτογαλίας, η Βεατρίκη συνέχισε ωστόσο τις διεκδικήσεις.
Η παρουσία της Βεατρίκης στο βασίλειο της Καστίλης ήταν πολύτιμη, εκπροσωπούσε τα νόμιμα κληρονομικά δικαιώματα του Οίκου της Τραστάμαρα στην Πορτογαλία απέναντι στον Οίκο των Αβίς που ήταν νόθοι.
Ο μεγάλος αριθμός από εξόριστους δημιούργησε ένταση ανάμεσα στα δύο βασίλεια, εγκαταστάθηκαν στις πόλεις που η χήρα αντιβασίλισσα είχε μεγάλη δημοτικότητα όπως η Τόρο και η Βαγιαδολίδ.
Με την ειρήνη οι Καστιλιάνοι επέμεναν στα κληρονομικά δικαιώματα της Βεατρίκης και πρότειναν γάμο ανάμεσα στην ίδια και τον μεγαλύτερο γιο του Ιωάννη Α της Πορτογαλίας Αλφόνσου, οι Πορτογάλοι δεν το δέχτηκαν.
Ο Ερρίκος Γ της Καστίλης ισχυρίστηκε επιπλέον ότι έχει κληρονομικά δικαιώματα στην Πορτογαλία επειδή ο πατέρας του ήταν πρώτος ξάδελφος του Φερδινάνδου Α της Πορτογαλίας.
Με τον πρόωρο θάνατο του Ερρίκου Γ ξεκίνησε μιά νέα αρχή στις σχέσεις με την Πορτογαλία, με τη διαθήκη του κηδεμόνες του νεογέννητου Ιωάννη ορίστηκαν η χήρα του Αικατερίνη και ο αδελφός του Φερδινάνδος.
Όταν αποκαταστάθηκε η ειρήνη ξεκίνησαν οι διαφωνίες, η Αικατερίνη του Λάνκαστερ υποστήριζε τον Ιωάννη Α της Πορτογαλίας που είχε παντρευτεί την αδελφή της Φιλίππη του Λάνκαστερ, ο Φερδινάνδος αντίστοιχα τον ανεψιό του, οι διαφωνίες καθυστέρησαν τη σύναψη της ειρήνης .
Σε έναν μήνα με την "Ειρήνη του Έλβας" η Βεατρίκη αρραβωνιάστηκε τον Φερδινάνδο δεύτερο γιο του Ιωάννη Α της Καστίλης με την πρώτη σύζυγο του Ελεονώρα της Αραγωνίας, βασίλισσα της Καστίλης.
Ο Ιωάννης Α της Καστίλης έμεινε χήρος και ο κόμης της Ουρέμ ευνοούμενος της βασίλισσας Ελεονώρας υπέγραψε νέα γαμήλια συμφωνία για τη μικρή Βεατρίκη, αυτή τη φορά με τον ίδιο τον βασιλιά της Καστίλης.
Ο Φερδινάνδος Α συμφώνησε με τον γάμο επειδή ήθελε έναν πολύ ισχυρό σύμμαχο σαν γαμπρό για να αντιμετωπίσει τις φιλοδοξίες των παιδιών της Ινές ντε Κάστρο, από την άλλη ο Ιωάννης Α θα μπορούσε να αφήσει τις Πορτογαλικές υποθέσεις στην Ελεονώρα σαν αντιβασίλισσα.
Η υπογραφή του γάμου έγινε στις 2 Απριλίου 1383, η Συνθήκη καθόριζε ότι αν ο Φερδινάνδος Α πέθαινε χωρίς γιους ο θρόνος της Πορτογαλίας θα περνούσε στη Βεατρίκη και τον σύζυγο της Ιωάννη Α της Καστίλης.
Η Συνθήκη καθόριζε ότι τα δύο βασίλεια δεν θα ενωθούν και θα παραμείνει η Ελεονώρα αντιβασίλισσα στην Πορτογαλία μέχρι την εποχή που ο γιος της Βεατρίκης και του Ιωάννη Α θα γινόταν 14 ετών, θα ορκιζόταν κατόπιν βασιλιάς της Πορτογαλίας και της Καστίλης.
Άν πέθαινε η Βεατρίκη χωρίς παιδιά το στέμμα θα περνούσε στις επόμενες αδελφές της, αν δεν υπήρχαν θα περνούσε στον Ερρίκο μεγαλύτερο γιο του Ιωάννη Α από τον πρώτο του γάμο αποκληρώνοντας ξανά τα παιδιά της Ινές ντε Κάστρο.
Ο Φερδινάνδος Α άλλαξε πολιτική τον Ιούλιο του 1380, συμμάχησε με τον Ριχάρδο Β της Αγγλίας και τον θείο του Ιωάννη της Γάνδης που ήταν οπαδοί του Πέτρου της Καστίλης.
Η κόρη του Βεατρίκη αρραβωνιάστηκε τον Εδουάρδο του Νόργουιτς, γονείς του ήταν ο Εδμόνδος του Λάνγκλεϊ μικρότερος αδελφός του Ιωάννη της Γάνδης και η Ισαβέλλα της Καστίλης, δούκισσα της Υόρκης, κόρη του Πέτρου της Καστίλης.
Όταν ο βασιλιάς της Καστίλης άκουσε τη συμφωνία προσέγγισε τον Ιωάννη της Βαλένσια, συμμάχησε με τη Γαλλία, δήλωσε με τη "Συνθήκη του Βενσέν" την υποταγή του στον αντίπαπα Κλήμη Ζ και ξεκίνησε τον "Γ Φερδινανδικό Πόλεμο".
Την εποχή που ο Φερδινάνδος Α και οι σύμβουλοι του βρίσκονταν στον Έλβα για να συζητήσουν τις πολεμικές επιχειρήσεις η βασίλισσα Ελεονώρα γέννησε γιο τον Αλφόνσο , πέθανε σε τέσσερις μέρες .
Οι γνώμες διίστανται, πολλοί ιστορικοί λένε ότι πέθανε από ασθένεια, άλλοι όπως ο Φερνάο Λόπες γράφουν ότι τον σκότωσε ο ίδιος ο Φερδινάνδος Α επειδή ήταν μπάσταρδος γιος της συζύγου του με τον κόμη της Ουρέμ.
Ο ιστορικός Φερνάο Λόπες έγραψε ότι η αυλή τον θρήνησε μόνο για να τηρήσουν το πρωτόκολλο, όχι επειδή ο Αλφόνσος ήταν πραγματικός γιος του βασιλιά.
Σε περίπτωση που ο Ιωάννης Α και οι γιοι του δεν εξασφάλιζαν τη διαδοχή το στέμμα θα περνούσε στην αδελφή του Ελεονώρα της Καστίλης, βασίλισσα της Ναβάρρας και αν πέθαινε χωρίς απογόνους το στέμμα της Καστίλης θα περνούσε στους απογόνους του Φερδινάνδου Α.
Ο βασιλιάς της Καστίλης καθόρισε επίσης την προίκα της Βεατρίκης και έβαλε τον όρο να μεγαλώσουν οι γιοι της στην Πορτογαλία και η μητέρα της Ελεονώρα θα ήταν αντιβασίλισσα στο πλευρό τους, οι όροι αυτοί ήταν δευτερεύοντες έγιναν ωστόσο αποδεκτοί.
Ο παπικός απεσταλμένος στην Καστίλη, την Αραγωνία, την Πορτογαλία και τη Ναβάρρα Πέντρο ντε Λούνα υπέγραψε τον αρραβώνα στην Έλβας , η επίσημη τελετή έγινε στον Καθεδρικό ναό της Μπαδαχόθ .
Μια ομάδα από Καστιλιανούς ευγενείς και ιερείς ορκίστηκαν ότι θα καθαιρέσουν τον μονάρχη τους αν παραβεί τους όρους της Συνθήκης, το ίδιο έγινε και με μια ομάδα Πορτογάλων, ανάμεσα τους ο αρχηγός του Τάγματος των Αβίς.
Τα "Κορτές της Σανταρέμ" επικύρωσαν τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο τη γαμήλια συνθήκη και αποδέχθηκαν τη Βεατρίκη και τον Ιωάννη Α της Καστίλης σαν διαδόχους του θρόνου της Πορτογαλίας.
Η βασίλισσα Ελεονώρα Τέλλες γέννησε κόρη που έζησε επίσης μόνο δυο μέρες, η Βεατρίκη παρέμεινε το μοναδικό νόμιμο παιδί του Πορτογάλου βασιλιά Φερδινάνδου Α.
Η ανάκτηση της Πορτογαλίας ήταν πάντοτε μία από τις προτεραιότητες του βασιλιά της Καστίλης, στα "Κορτές της Γκουανταλαχάρα" πρότεινε να παραιτηθεί για να αφοσιωθεί αποκλειστικά στην Πορτογαλία.
Ο Ιωάννης Α της Καστίλης έγραψε στη διαθήκη του ότι την οικονομική διαχείριση του βασιλικού νοικοκυριού θα την είχε η χήρα του Βεατρίκη που είχε στη διάθεση της όλους τους Πορτογάλους εξόριστους οπαδούς της στην Καστίλη.
Ο Ολιβέιρα Σερράνο ισχυρίζεται ότι ο Ιωάννης αναγνώριζε τη Βεατρίκη σαν τη νόμιμη βασίλισσα της Πορτογαλίας, αν πέθαινε χωρίς απογόνους τα κληρονομικά δικαιώματα θα περνούσαν όπως υπέγραψε ο πάπας στον γιο του Ερρίκο Γ.
Ο Ολιβέιρα Μαρτέν από την άλλη ισχυρίζεται ότι μόνο ο πάπας θα μπορούσε να αποφασίσει μετά τον θάνατο του Ιωάννη αν τα κληρονομικά δικαιώματα της Πορτογαλίας περνούσαν στη Βεατρίκη ή τον Ερρίκο Γ.
Τα κληρονομικά δικαιώματα της Βεατρίκης αποτελούσαν για πολλά χρόνια πεδίο συγκρούσεων ανάμεσα στα βασίλεια της Πορτογαλίας και της Καστίλης, θα επιλυθεί οριστικά με τη "Συνθήκη της Μεδίνα δελ Κάνπο" .
Η απώλεια της Πορτογαλικής ανεξαρτησίας από το Βασίλειο της Καστίλης οδήγησε σε εξέγερση και εμφύλιο πόλεμο ανάμεσα στον σύζυγο της και τον θείο της Ιωάννη των Αβίς.
Ο εμφύλιος κράτησε τρία χρόνια αλλά μετά την ήττα του Ιωάννη Α της Καστίλης στη Μάχη της Αλζουμπαρότα ο Ιωάννης των Αβίς ανακηρύχτηκε βασιλιάς της Πορτογαλίας διαγράφοντας τις ελπίδες της Βεατρίκης και του συζύγου της για το Πορτογαλικό στέμμα.
Η Βεατρίκη από τότε έδειξε έντονο ενδιαφέρον να αποκαταστήσει τους Πορτογάλους εξόριστους στην Καστίλη που της είχαν μείνει πιστοί, μετά τον θάνατο του συζύγου της υποβαθμίστηκε στην αυλή.
Βεατρίκη της Πορτογαλίας, μέλος του Πορτογαλικού Οίκου της Βουργουνδίας ήταν πριγκίπισσα της Πορτογαλίας και με τον γάμο της με τον Ιωάννη Α των Τραστάμαρα έγινε βασίλισσα της Καστίλης.
Η Βεατρίκη ήταν κόρη του Φερδινάνδου Α της Πορτογαλίας και της Ελεονώρας Τέλες, κόρης του Μαρτίμ Αλφόνσο Τέλο δε Μενέθεθ ευγενούς της Πορτογαλίας.
Με τον θάνατο του πατέρα της χωρίς γιο διεκδίκησε τον θρόνο της Πορτογαλίας αλλά τον κέρδισε ο ετεροθαλής αδελφός του πατέρα της Ιωάννης Α της Πορτογαλίας, γενάρχης του Οίκου των Αβίς.
Τα πρώτα χρόνια της ζωής της έγινε πιόνι των συμμάχων του πατέρα της που διαπραγματεύτηκαν διαδοχικά γάμους για τη Βεατρίκη, τελικά παντρεύτηκε τον Ιωάννη Α της Καστίλης και έγινε βασίλισσα της Καστίλης.
Μετά την ίδρυση του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας, ο Φράντσετιτς διορίστηκε περιφερειάρχης και αντιπρόσωπος των Ούστασε για τον τομέα της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, με στόχο να κερδίσει την υποστήριξη του λαού στην περιοχή.
Σφαγές, συλλήψεις και απελάσεις ήταν συνηθισμένο έργο των οπαδών του- οι Ούστασε είχαν δηλώσει πως είχαν σκοπό να εξοντώσουν όλους τους Εβραίους μαζί με το 1/3 των Σέρβων, να εξορίσουν στη Σερβία το δεύτερο 1/3 και να μετατρέψουν σε καθολικούς το τελευταίο 1/3.
Στις 23 Ιούλη 1941 τα κεντρικά γραφεία της αστυνομίας των Ούστασε έστειλαν διαταγή σ όλους τους πολιτικούς αντιπροσώπους περιοχών, συμπεριλαμβανομένου του Φράντσετιτς, να ξεκινήσουν τη σύλληψη και τη μεταφορά Εβραίων, των Σέρβων και των κομμουνιστών στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Γκόσπιτς.
Μετά τη δολοφονία του βασιλιά Αλεξάνδρου Α της Γιουγκοσλαβίας, ο Φράντσετιτς τέθηκε υπό κράτηση στη Σαρδηνία από τον Μουσολίνι, μετά από αίτημα της γιουγκοσλαβικής κυβέρνησης.
Ύστερα από μια διακήρυξη αμνηστίας στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας, ο Φράντσετιτς αφέθηκε ελεύθερος να επιστρέψει στην Κροατία τον Νοέμβριο του 1937, αλλά συνελήφθη αμέσως και εξορίστηκε πάλι στο Ότοτσατς.
Τον άλλο χρόνο, ο Φράντσετιτς γύρισε στο Ζάγκρεμπ με σκοπό να ολοκληρώσει τις σπουδές του στη Νομική, ωστόσο υποχρεώθηκε να εκπληρώσει πρώτα τα στρατιωτικά του καθήκοντα.
Οι εθνικιστικές του δραστηριότητες συμπεριελάμβαναν χαιρετισμούς προς στους κατοίκους του Ότοτσατς με το σύνθημα "Να ζήσει ο Άντε Πάβελιτς. Να ζήσει το Ανεξάρτητο Κράτος της Κροατίας." Στα τέλη του 1940 συνελήφθη στο Ζάγκρεμπ για ένα συγχαρητήριο τηλέγραφο στον Δρ.
Ύστερα από έναν πύρινο εθνικιστικό λόγο σε ένα τοπικό σχολείο του Ότοτσατς στις 12 Ιανουαρίου1941, δραπέτευσε στη Γερμανία για να αποφύγει ξανά τη σύλληψη.
Μετά το Γυμνάσιο όπου είχε επηρεαστεί από εθνικιστές δασκάλους, μελέτησε νομικά στο Πανεπιστήμιο του Ζάγκρεμπ, ώσπου έγινε μέλος των Ούστασε και εγκατέλειψε τις σπουδές του.
Έμεινε στο Ότοτσατς για λίγο καιρό μέχρι να μεταναστεύσει στην Ιταλία τον Μάρτιο του 1933, όπου έδωσε τον όρκο των Ούστασε στην σκηνή Μποργκοτάρο στις 24 Απριλίου 1933.
Στην Ουγγαρία εντάχθηκε στο στρατόπεδο των Ούστασε στο , λαμβάνοντας το ψευδώνυμο "", έγινε υποδιοικητήςτου στρατοπέδου, και εξελίχθηκε σε έναν φανατικό Ούστασα.
Σχετικά με τις στρατιωτικές ικανότητες του Φράντσετιτς, ο Έουγκεν 'Ντίντο' Κβάτερνικ έγραψε: "Δεν είχε καμία βασική στρατιωτική γνώση ή παιδεία, ούτε είχε κάποιο ταλέντο για μια βασική στρατιωτική οργάνωση." Μετά την επιβολή του φασιστικού καθεστώτος τον Απρίλιο του 1941, ο Γιούρε και άλλοι 10 οργάνωσαν τη Μαύρη Λεγεώνα.
Ο Κβάτερνικ πίστευε ότι ο Φράντσετιτς ήταν "γεννημένος αντάρτης και γιος της ορεινής μας Ερζεγοβίνης", που ήταν αρκετός λόγος για να ανέλθει στο αξίωμα του.
Ο Γιούρε Φράντσετιτς ήταν Κροάτης Ούστασα διοικητής του τομέα της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας και συνταγματάρχης της Μαύρης Λεγεώνας των Ούστασε, στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο.
Συγκεντρωμένο για υπηρεσία στην ανατολική Βοσνία, μέχρι το Δεκέμβρη απέκτησε το όνομα 'Μαύρη Λεγεώνα' επειδή τα μέλη της φορούσαν μαύρες στολές.
Αρχίζοντας στις 31 Μαρτίου του 1942, και ενάντια στα αιτήματα των Γερμανών, ο Φράντσετιτς οδήγησε μια δική του επίθεση ενάντια στους Παρτιζάνους και στους Τσέτνικ στην ανατολική Βοσνία.
Η Μαύρη Λεγεώνα κατέλαβε την Ντρίνιατσα, τη Βλασένιτσα, το Μπράτουνατς και τη Σρεμπρένιτσα από τους Παρτιζάνους και νίκησε μεγαλύτερες δυνάμεις των Τσέτνικ υπό τον Γέζντιμιρ Ντάνγκιτς.
Τον χειμώνα μεταξύ 1941–1942, η Μαύρη Λεγεώνα προκάλεσαν σφαγές στο Πρίγεντορ στη βορειοδυτική Βοσνία και όρος Ρομάνια κοντά στο Σαράγεβο.
Η Μαύρη Λεγεώνα επίσης έλαβε μέρος στην επιχείρηση Τρίο στην ανατολική Βοσνία μεταξύ Απριλίου και Ιουνίου 1942, και σύμφωνα με τον Γενικό Αρχηγό, Μπάντερ, η Λεγεώνα "συνέβαλε σημαντικά στην επιτυχία της κοινής επίθεσης".
Τον Σεπτέμβριο του 1942, ο Φράντσετιτς καθαιρέθηκε από το αξίωμα του στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη, επειδή οι Ούστασε δέχτηκαν κατηγορίες για αγριότητες σε βάρος των Βοσνίων μουσουλμάνων τους τελευταίους 18 μήνες.
Ο Φράντσετιτς απέδωσε αυτά τα εγκλήματα "στην προπαγάνδα της Εβραϊκής κομμουνιστικής ύδρας η οποία είχε οδηγήσει την πλειοψηφία των Σέρβων σε εγκληματικές ενέργειες ενάντια στο καθεστώς."
Το πιο σημαντικό αξιοθέατο της περιοχής είναι το δάσος Φράξου στα νότια του χωριού που έχει χαρακτηριστεί ως Τοπίο Ιδιαίτερου Φυσικού Κάλους και συμπεριλαμβάνεται στο πανευρωπαϊκό δίκτυο Ν 2000.
Πρόκειται για ένα από τα λίγα διασωθέντα υγρόφιλα δάση της Ελλάδας, το οποίο σχηματίζεται κυρίως από το δένδρο Νερόφραξος καθώς και ασημόλευκες , φτέλιες , ασημοϊτιές .
Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Λεσινίου που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Οινιάδων του Δήμου Ιεράς Πόλης Μεσολογγίου και σύμφωνα με την απογραφή 2021 έχει πληθυσμό 671 κατοίκους.
Εκτιμάται ότι το Λεσίνι έχει πληθυσμό διπλάσιο της απογραφής καθώς οι περισσότεροι κάτοικοι εργάζονται σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της Ελληνικής επικράτειας και του εξωτερικού.
Το Λεσίνι, επίσημα Λεσίνιον, είναι πεδινό χωριό της Περιφερειακής Ενότητας Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 20 μέτρα και με μόνιμο πληθυσμό 671 άτομα, σύμφωνα με την τελευταία απογραφή .
Είναι το μοναδικό χωριό του δήμου Ιεράς Πόλης Μεσολογγίου με φυσική ομορφιά και εξαιρετική δόμηση, καθώς το μεγαλύτερο τμήμα του χωριού είναι χτισμένο αμφιθεατρικά σε λόφο.
Καλλονής την περίοδο 2008-09 στην Δ Εθνική, την οποία ανέλαβε έπειτα από σχετική πρόταση του φίλου και παλαιού του συμπαίκτη Προκόπη Κάρταλη, ο οποίος αγωνιζόταν σαν παίκτης-προπονητής στην ομάδα της Λέσβου.
Ένα μήνα αργότερα, τον Απρίλιο, ανέλαβε εκ νέου τον Πανηλειακό, και το καλοκαίρι του ίδιου έτους ανέλαβε τον Δωτιέα Αγιάς, νεοφώτιστος στην Γ Εθνική, από τον οποίο αποχώρησε τον Οκτώβριο του 2014.
Το όνομα Αιθίοπας εμφανίζεται για πρώτη φορά στα Ομηρικά έπη, αλλά είναι απίθανο ότι ο όρος αναφερόταν σε συγκεκριμένο έθνος, δηλαδή μάλλον θα εννοούσε τους ανθρώπους Αφρικανικής καταγωγής σε γενικές γραμμές.
Ο εξερευνητής Τζέιμς Μπρους ανέφερε ότι ένας αριθμός Ελλήνων προσφύγων από τη Σμύρνη έφτασε στο Γκοντάρ κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αυτοκράτορα Ιγιάσου Β.
Ωστόσο μετά την επανάσταση που ανέτρεψε τον Χαϊλέ Σελασιέ το 1974 η κοινότητα υπέφερε, καθώς η εχθρότητα του Ντεργκ εναντίον των ξένων κοινοτήτων μείωσε δραστικά το μέγεθος της κοινότητας, με τα περισσότερα μέλη της να έχουν εγκαταλείψει την χώρα για την Ελλάδα ή αλλού στο εξωτερικό.
Κατά τις αρχές 20ου αιώνα η κοινότητα βρισκόταν στην ακμή της, με την ίδρυση της Ιεράς Μητρόπολης του Αξούμ, το 1908, καθώς και την ίδρυση ελληνικών οργανώσεων στην Αντίς Αμπέμπα και τη Ντίρε Ντάουα .
Ο Αμπάτε ειδικεύτηκε στην εικονογράφηση μεγάλων ζωφόρων, στις οποίες καλλιτεχνούσε κοσμικές και μυθολογικές παραστάσεις, όπως έκανε στο Παλάτσο ντέι Μπεκκερίε το 1537, σε αίθουσες του "Ρόκκα ντι Σκαντιάνο", το οποίο κατείχαν οι κόμητες Μποϊάρντο , όπου ζωγράφισε 12 τοιχογραφίες, μία για κάθε βιβλίο της Αινειάδας και, ιδιαίτερα, μια τοιχογραφία συναυλιών σε οροφή, η οποία αποτελείται από ένα δακτύλιο νεαρών μουσικών σε προοπτική .
Μεγάλο μέρος της παραγωγής του αντικατόπτριζε μια συχνά παραβλεπόμενη λειτουργία των καλλιτεχνών της εποχής: οι εφήμερες εορταστικές διακοσμήσεις που δημιουργήθηκαν για να γιορτάσουν ειδικές περιστάσεις στον Αυλικό κύκλο, για παράδειγμα, οι διακοσμήσεις για τη θριαμβευτική είσοδο του βασιλέα Καρόλου Θ' της Γαλλίας και της συζύγου του Ελισάβετ της Αυστρίας.
Εκεί, τα περισσότερα έργα του απεικόνιζαν λεπτομερή τοπία ή ήταν ρωπογραφίες από τη ζωή αριστοκρατών, όπως σκηνές κυνηγίου, έρωτες στις Αυλές, συχνά παραλληλιζόμενες με μυθολογικές αφηγήσεις.
Εκείνη την εποχή άρχισε να διακοσμεί το Παλάτσο Πότζι και δημιούργησε ένα κύκλο τοιχογραφιών με εικονογραφήσεις από το "Μαινόμενο Ορλάνδο" του Αριόστο και μνημονεύθηκε σε ένα σονέτο στο οποίο συγκρινόταν, ανάμεσα σε άλλους, με τον Ραφαήλ και τον Τιτσιάνο.
Ένα από τα πρώιμα έργα του, χάρη στο οποίο εδραιώθηκε η φήμη του, ήταν το Μαρτύριο των Αγίων Πέτρου και Παύλου στην εκκλησία του Αββαείου του Αγίου Πέτρου στη Μόντενα.
Νικολό ντελ’Αμπάτε (ιταλικά: ', αναφερόμενος ενίοτε και ως και ως, 1509 ή 1512 - 1571) ήταν Ιταλός μανιεριστής ζωγράφος, που ασχολήθηκε τόσο με την τοιχογραφία όσο και με την ελαιογραφία.
Όσον αφορά τη "Σχολή" του, κατατάσσεται στη "σχολή της Μπολόνια", ωστόσο αποτελεί έναν από τους ιδρυτές της "Σχολής του Φονταινεμπλώ", μιας ομάδας Ιταλών καλλιτεχνών που εργάστηκαν στο βασιλικό Ανάκτορο του Φονταινεμπλώ και άσκησαν σημαντική επίδραση στην τέχνη της Γαλλίας αλλά και της βόρειας Ευρώπης γενικότερα
Το 1552 ο ντελ' Αμπάτε μετακόμισε στη Γαλλία, ύστερα από πρόσκληση του Γάλλου βασιλέα Ερρίκου Β', όπου εργάστηκε στο βασιλικό Ανάκτορο του Φονταινεμπλώ ως μέλος της ομάδας διακόσμησής του υπό τη διεύθυνση του Φραντσέσκο Πριματίτσο .
Επί δύο χρόνια μετά την άφιξή του ζωγράφιζε το διακοσμητικό έργο που τιμούσε τη μνήμη του Αν του Μονμορανσύ και το προσχέδιο αυτού του έργου σήμερα διασώζεται στο Μουσείο του Λούβρου.
Ενώ ο Ιβάν βρίσκεται έξω, η Χούλια ακούει τη φωνή της ντροπαλής κόρης του Μπλάσκο, της Λία, η οποία της λέει ότι ο Ιβάν είναι ο "αόρατος άνδρας" που βασάνισε και τύφλωσε τη Σάρα με το να καταστρέψει την εγχείρησή της, ανάγκασε τον Ισαάκ να γράψει ένα ψεύτικο γράμμα αυτοκτονίας προτού τον σκοτώσει, και οι τοίχοι του είναι γεμάτοι από φωτογραφίες της Χούλια και της Σάρα.
Ένα κερί και τα γυαλιά προδίδουν το γεγονός ότι η Σολεδάδ δεν είναι στην πραγματικότητα τυφλή και χτυπά την Χούλια, γεγονός που εξοργίζει τον Άνχελ, με αποτέλεσμα να την τυφλώσει.
Η Χούλια ταλαιπωρείται λόγω του ότι δεν μπορεί να προσανατολιστεί και πείθεται ότι κάποιος κρύβεται μέσα στο σπίτι, αλλά η υπομονή του Ιβάν τη βοηθάει να ανακτήσει την ανεξαρτησία της.
Τέσσερις μέρες προτού η Χούλια αφαιρέσει τους επιδέσμους, ένας αθέατος άνδρας σχεδόν καταφέρνει να υπνωτίσει την Χούλια στον ύπνο της, παρόλα αυτά ξυπνά, πανικοβάλλεται και χτυπά κατά λάθος τον εισβολέα.
Η θλιμμένη Χούλια μαθαίνει ότι στο σημείωμά του, ο Ισαάκ εξομολογούνταν ότι ήταν ερωτευμένος με τη Σάρα, με την οποία διατηρούσε δεσμό για έξι μήνες.
Της λένε ότι πρέπει να φοράει επιδέσμους για δύο εβδομάδες, ούτως ώστε να προστατέψει τα μάτια της από το φως, και το νεκροτομείο συμφωνεί να κρατήσει το πτώμα του Ισαάκ, για να τον αποχαιρετήσει η Χούλια.
Η Χούλια συναντά την ηλικιωμένη τυφλή γειτόνισσα της Σάρα, τη Σολεδάδ, η οποία έχει την πεσιμιστική άποψη ότι ο Ισαάκ θα την αφήσει, όπως και ο γιος της, Άνχελ, ο οποίος την εγκατέλειψε όταν τυφλώθηκε.
Την πλησιάζει ένας ηλικιωμένος επιστάτης, ο Κρέσπουλο, ο οποίος την προειδοποιεί για τους "άνδρες που ζουν στις σκιές", οι οποίοι είναι επικίνδυνοι, λόγω του ότι κουράστηκαν να τους παραμελούν.
Ο σύζυγός της, Ισαάκ, επιμένει να σταματήσει να διερευνά και ο γιατρός της πληροφόρησε ότι η Σάρα είχε κάνει χειρουργική επέμβαση στα μάτια, αλλά δεν ήταν επιτυχής.
Οι διοικητικές θέσεις του ΜακΚόνβιλ περιλαμβάνουν: Γενικός Διοικητής της 101ης Αερομεταφερόμενης Μεραρχίας, όπου επίσης διετέλεσε Γενικός Διοικητής της Ενιαίας Κοινής Ομάδας Κρούσης-101 , Αναπληρωτής Γενικός Διοικητής της Ενιαίας Κοινής Ομάδας Κρούσης-101 , Διοικητής της 4ης Ταξιαρχίας, της 1ης Μεραρχίας Ιππικού , Διοικητής της 2ης Μοίρας, της 17ης Μεραρχίας Ιππικού, της 101ης Αερομεταφερόμενης Μεραρχίας;
Αποφοίτησε από τη Στρατιωτική Ακαδημία των Ηνωμένων Πολιτειών το 1981 και ανέλαβε καθήκοντα αξιωματικού πεζικού στο Στρατό Ξηράς των Ηνωμένων Πολιτειών.
Έλαβε πτυχίο από την Στρατιωτική Ακαδημία των Ηνωμένων Πολιτειών, μεταπτυχιακό στην Αεροδιαστημική Μηχανική από το Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Γεωργίας και το 2002 υπήρξε Συνεργάτης Εθνικής Ασφάλειας στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ.
Ο Τζέιμς Τσαρλς ΜακΚόνβιλ είναι ένας Αμερικανός στρατηγός, ο οποίος κατέχει το αξίωμα του Αρχηγού του Στρατού Ξηράς των Ηνωμένων Πολιτειών.
Από τις 16 Ιουνίου 2017 ως τις 26 Ιουλίου 2019 κατείχε τη θέση του Υπαρχηγού του Στρατού Ξηράς, ενώ προηγουμένως ήταν Αναπληρωτής Αρχηγός Προσωπικού του Στρατού Ξηράς .
Από τις σημαντικότερες θέσεις που έχει αναλάβει ο ΜακΚόνβιλ είναι αυτές του Υπαρχηγού του Στρατού Ξηράς, του Επικεφαλής Νομοθετικού Συνδέσμου, του Εκτελεστικού Αξιωματικού στον Υπαρχηγό του Στρατού Ξηράς, του 5 στρατηγικού προγραμματιστή για την Διοίκηση Ειδικών Επιχειρήσεων των ΗΠΑ κλπ.
Το 2012 ο Νικήτας Νομικός ήταν ο μόνος που ολοκλήρωσε τον αγώνα, στο Φεστιβάλ Υπεραποστάσεων Αθηνών, , σε διάστημα 15 ημερών, 22 ωρών και 41 λεπτών.
Το τρέξιμο υπεραποστάσεων έγινε ένα θεραπευτικό εργαλείο που του επέτρεψε να απαλλαγεί από την κατάθλιψη, στην οποία παγιδεύτηκε κατά τη διάρκεια της κρίσης στην Ελλάδα και από την οποία δεν είχε κατορθώσει να δραπετεύσει παρά την ιατρική βοήθεια.
Το 2005 ξεκίνησε να συμμετέχει σε υπερμαραθώνιους αγώνες, με πρώτο του υπερμαραθώνιο ένα δωδεκάωρο αγώνα με διοργανωτή τον Απόλλωνα Δυτικής Αττικής.
Το 2006 έτρεξε στο Λουτράκι, στο πρώτο φεστβάλ υπεραποστάσεων με διοργανωτή το Σύλλογο Ελλήνων Ημεροδρόμων, διανύοντας 172 χιλιόμετρα σε 24 ώρες.
Από τότε ο Σύλλογος Ελλήνων Ημεροδρόμων έχει διοργανώσει 14 διεθνή φεστιβάλ υπεραποστάσεων στην Αθήνα , όπου ο Νικήτας έχει αγωνιστεί με επιτυχία.
Είναι ο πρώτος και μοναδικός Έλληνας δρομέας που ολοκλήρωσε τη διαδρομή 1.000 μιλίων στο Διεθνές Φεστιβάλ Υπεραποστάσεων Αθηνών εντός του ορίου του αγώνα, σε λιγότερες από 16 μέρες.
Ο Νικήτας Νομικός κατέχει το πανελλήνιο ρεκόρ των 1000 χιλιομέτρων, στο Φεστιβάλ Υπεραποστάσεων Αθηνών, με χρόνο 8 ημέρες 22 ώρες 29 λεπτά.
Ο Νικήτας Νομικός είναι ο καλύτερος Έλληνας υπερμαραθωνοδρόμος όλων των εποχών σε αγώνα των 48 ωρών στην ηλικία Μ60, με 266 χιλιόμετρα, όπως καταγράφεται από τη
Έχει τρέξει σε δεκάδες αγώνες δρόμου μικρότερους του μαραθωνίου και από το 2002 έχει αγωνιστεί σε 13 αυθεντικούς μαραθωνίους της Αθήνας, με καλύτερη επίδοση 3 ώρες και 32 λεπτά.
Στη διάρκεια της διακυβέρνησής του η μεγάλη οικονομική ανάπτυξη της Κίνας συνεχίστηκε με αμείωτους ρυθμούς, αν και η Κίνα άρχισε να αντιμετωπίζει σοβαρά κοινωνικά προβλήματα στο εσωτερικό της, με κυριότερα τους ολοένα και περισσότερο αυξημένους ρυθμούς αστικοποίησης, την εγκατάλειψη της υπαίθρου, τα υψηλά ποσοστά ανεργίας που ξεπερνούσαν σε μερικές αστικές περιοχές το 40% και την εκτεταμένη περιβαλλοντική καταστροφή.
Τα έτη 1997 και 1999 επεστράφησαν στην Κίνα το Χονγκ Κονγκ από το Ηνωμένο Βασίλειοκαι το Μακάου από την Πορτογαλία αντίστοιχα, δύο ιδιαίτερα σημαντικά οικονομικά κέντρα της ανατολικής Ασίας.
Στην εξωτερική πολιτική, η Κίνα διατήρησε καλές σχέσεις με τις περισσότερες χώρες, αν και υπήρξαν περίοδοι εντάσεων, ιδίως με τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, μετά τον βομβαρδισμό της κινεζικής πρεσβείας στο Βελιγράδι από τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ, στη διάρκεια του Πόλεμος του Κοσσυφοπεδίου το 1999 .
Ο Τσιανγκ Ζεμίν ανήλθε στην εξουσία απρόσμενα, ως ένας υποψήφιος συμβιβασμού μετά τις Διαδηλώσεις της Πλατείας Τιενανμέν το 1989, αναλαμβάνοντας Γενικός Γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας στις 24 Ιουνίου 1989.
Ο ιστορικός ηγέτης της Κίνας Τενγκ Σιαοπίνγκ, παρά την αυξημένη ηλικία του εξακολουθούσε να ασκεί μεγάλη επιρροή στην κατεύθυνση της πολιτικής του Τσιανγκ Ζεμίν, ιδιαίτερα την οικονομική με την Κίνα να ασπάζεται επισήμως το 1992 το δόγμα της "σοσιαλιστικής οικονομίας της ελεύθερης αγοράς" έπειτα από μία περιοδεία του Τενγκ στη νότια Κίνα.
Στις 15 Νοεμβρίου 2002 ο Τσιανγκ Τσεμίν εγκατέλειψε τη θέση του Γενικού Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας και στις 15 Μαρτίου 2003 αποχώρησε και από την προεδρία της χώρας, παραδίδοντας και τις δύο θέσεις στον Χου Τζιντάο.
Το άλμπουμ προλογίζει ο δημοσιογράφος και μουσικολόγος Γιώργος Παπαδάκης με σημείωμά του, βασισμένο σε εκτενή προσωπική του έρευνα πάνω στην παραδοσιακή μουσική, όπου εν προκειμένω απαντά σε ερωτήματα σχετικά με την προέλευση και τον τρόπο με τον οποίο τα κάλαντα έφτασαν στη μορφή που σώζονται σήμερα, σε αντιστοιχία με τον χρόνο και τον τόπο που καταγράφονται.
Το 2001 κυκλοφόρησε το Ταξίδι στην Ελλάδα, στο οποίο συμμετέχουν μουσικοί όπως οι: Βαγγέλης Καρίπης , Γιάννης Παπαζαχαριάκης , Μίμης Ντουτσούλης , Γιάννης Κουρκουμέλης , Μανώλης Καραντίνης και ο μαέστρος, συνθέτης και παραγωγός Θύμιος Παπαδόπουλος .
Για την υλοποίηση αυτού του άλμπουμ πραγματοποίησε μελέτη για το κάθε τραγούδι ξεχωριστά μουσείο Λαογραφίας της Αθήνας, και συνεργάστηκε με τη μουσικό Ζωή Αναγνωστοπούλου.
Την ίδια χρονιά συμμετείχε στον δίσκο της μητέρας της, Αγγελικής Κονιτοπούλου με τίτλο Καράβι Χάρτινο και στον δίσκο του Βασίλη Καζούλη με τίτλο Βορεινό Λιμάνι, στο κομμάτι "Θαλασσινό".
Το 1994 κυκλοφόρησε ο δίσκος Ένα Με Τη Θάλασσα, σε σύνθεση Βασίλη Κλουβάτου Συμμετέχουν ο Γιώργος Κατσαρής και επίσης ο Γιώργος Ανδρέου, δημιουργώντας τη μουσική και τους στίχους ενός τραγουδιού.