polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Η Αλκάμο βρίσκεται στο κέντρο του κόλπου του Καστελαμάρε σε υψόμετρο 258 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας σε ένα ασβεστολιθικό βουνό με μέγιστο ύψος 825 μέτρα, στα 500 μέτρα υψόμετρο υπάρχει ένα φυσικό καταφύγιο.
Η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 16.9 βαθμούς Κελσίου με υψηλότερες θερμοκρασίες τον Αύγουστο της τάξης των 24.8 βαθμών Κελσίου και χαμηλότερες τον Φεβρουάριο με 10.3 βαθμούς Κελσίου.
Η μέση ετήσια βροχόπτωση είναι 558 χιλιοστά, βρίσκεται στο χαμηλότερο σημείο της τον Ιούλιο με 4 χιλιοστά και στο υψηλότερο τον Δεκέμβριο με 83 χιλιοστά.
Υπάρχουν πολλές διαφωνίες σχετικά με την προέλευση του ονόματος "Άλκαμο", το πιθανότερο προέρχεται από το Αραβικό "Αλ-Κάμα" που μεταφράζεται ως "υγρό έδαφος" ή "εύφορα γη".
Οι αρχιερείς Στέφανο Τρίολο Γκαλίφι και Τζιουζέπε Βιργκίλιο με τον βαρόνο Φελίτσε Πάστορε ήταν αντιπρόσωποι της Άλκαμο στο Ιταλικό Κοινοβούλιο.
Ο Στέφανος και ο Τζιουζέπε Τρίολο ύψωσαν την Ιταλική Τρικολόρε στο δημαρχείο της πόλης, δημιούργησαν ομάδες για να βοηθήσουν τον Τζουζέπε Γκαριμπάλντι και ο Βίκτωρ Εμμανουήλ Β έκδωσε μερικά διατάγματα.
Η πόλη ήταν σημαντικό κέντρο βιοτεχνίας και εμπορίου ιδιαίτερα σε σιτηρά και κρασί από τις γειτονικές πόλεις, είχε πολλούς τεχνίτες, αρτοποιούς και σιδηρουργούς.
Η Άλκαμο βρισκόταν γύρω στο 1500 υπό την εξουσία του Καπετάνιου Φερδινάνδο Βέγκα που πολεμούσε τους Τούρκους πειρατές, οχύρωσε την πόλη με ισχυρά τείχη και τέσσερις μεγάλες πύλες.
Την ίδια εποχή η Άλκαμο χωρίστηκε σε τέσσερα προάστια που πήραν το όνομα τους από τις αντίστοιχες εκκλησίες : Αγίου Γιάκομο, Αγίου Καλογήρου, Αγίου Φραγκίσκου της Ασσίζης και Μαγκιόρε Κιέζα.
Όταν ο Κάρολος Κουίντος την επισκέφτηκε μετά την επιστροφή του από την Τυνησία έκλεισε η "Πύλη Τραπάνι" και άνοιξαν τέσσερις νέες πύλες : "Νέα Πύλη Τραπάνι", "Νέα Πύλη Παλέρμο", "Πύλη Στέλλα" και "Πύλη Νουόβο".
Ο αρχαιολόγος Πάολο Όρσι ανακάλυψε πολλά άλλα ευρήματα από τη Νεολιθική εποχή κοντά στον ποταμό Φιούμε Φρέντο , βρίσκονται στο Αρχαιολογικό Μουσείο Πάολο Όρσι στις Συρακούσες.
Στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία οι κάτοικοι μετακινήθηκαν στους πρόποδες του βουνού και ασχολήθηκαν με την αγροτική παραγωγή, δημιούργησαν έναν νέο οικισμό με το όνομα "Λονγκαρίκουμ".
Η Άλκαμο κατοικήθηκε τον Μεσαίωνα από Άραβες, ο Αραβικός πληθυσμός μειώθηκε σημαντικά όταν κατέκτησαν την πόλη οι Νορμανδοί , τη μοίρασαν σε τέσσερα προάστια : Άγιο Βίτο, Άγιο Λεονάρδο, Άγιο Ιππόλυτο και Άγιο Νικολό ντελ Βάσο.
Η βαρονία πέρασε στη συνέχεια στον γιο του Γουλιέλμο, την οικογένεια Βεντιμίλια, την οικογένεια Καμπρέρα, τον Πιέτρο Μπάλσαμο και τελικά στον Τζουζέπε Αλβάρες .
Τον 14ο αιώνα η Άλκαμο είχε μερικές χιλιάδες κατοίκους, πολλοί από αυτούς ήταν μετανάστες από άλλες περιοχές της Σικελίας και της Ιταλίας όπως η Πίζα, το Αμάλφι, η Μπολόνια, η Καλαβρία, η Λυγούρια και την Ισπανία.
Το πρώτο έγγραφο με το όνομα της Άλκαμο παρουσιάζει ο Βέρβερος γεωγράφος Μωχάμετ αλ-Ιντρίσι , ο Ρογήρος Β της Σικελίας του είχε αναθέσει τη συλλογή Γεωγραφικών χαρτών.
Την περιγραφή έκανε από το "κάστρο του Καλατούμπο" από το οποίο έβλεπε ολόκληρη την περιοχή, το περιγράφει σαν ένα οικισμό με εύφορο έδαφος και πλούσια αγορά, οι Άραβες τον έλεγαν "Αλκαμάχ".
Ο προσκυνητής από την Ανδαλουσία Ίμπν-Ζουμπαίρ σε ένα ταξίδι του από το Παλέρμο στο Τράπανι σταμάτησε στην Άλκαμο, την περιγράφει σαν μία πόλη με τζαμί και μουσουλμανική αγορά.
Όταν παντρεύτηκε τον Αρσαμπώ των Γκραγύ, πρωτεύοντα του Μπυς στη Γασκώνη και υποτελή τού βασιλιά της Αγγλίας, ο βασιλιάς της Γαλλίας τής αρνήθηκε την κληρονομία της, διότι ο Οίκος των Γκραγύ ήταν με τη μεριά των Άγγλων στον Εκατονταετή Πόλεμο.
Ο Κάρολος ΣΤ της Γαλλίας ήθελε να αποτρέψει το Φουά να περιέλθει στην επιρροή της Αγγλίας, έτσι ο βασιλικός στρατός υπό την ηγεσία τού κονόσταυλου ντε Σανσέρ εισέβαλε στο Φουά και κατέλαβε μεγάλα τμήματα.
Το 1399 η συνθήκη τού Τάρμπες όρισε την Ισαβέλλ κόμισσα, όσο ο άνδρας της θα έπαυε τη συμμαχία του με τους Άγγλους· οι δύο μεγαλύτεροι γιοί της έπρεπε να μεταβούν στην Αυλή στο Παρίσι.
Το 1402 η Ισαβέλλα και ο άνδρας της κανόνισαν τον γάμο τού πρωτότοκου γιού τους Ιωάννη με τη μεγαλύτερη κόρη τού Καρόλου Γ της Ναβάρρας, την Ιωάννα των Εβρέ, η οποία έπειτα το ίδιο έτος αναγνωρίστηκε διάδοχος τού βασιλείου της Ναβάρρας.
Επιπρόσθετα, διετέλεσε πρόεδρος της Φιλολογικής Σχολής Ιωαννίνων , συγκλητικός του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης , κοσμήτορας της Φιλοσοφικής Σχολής , πρύτανης και πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος .
Ακόμη, διετέλεσε πρόεδρος της Εταιρείας Ελληνοαραβικών Σπουδών και είχε την επιμέλεια της έκδοσης του περιοδικού Ελληνικά της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών .
Το 2009 εκλέχθηκε τιμητικά ως «Εταίρος» της Αμερικανικής Ενώσεως για την Πρόοδο της Επιστήμης , «για τις διακεκριμένες συνεισφορές του στην αστροφυσική δια των ερευνών αστέρων και γαλαξιών, και για την παρουσίαση των φυσικών επιστημών και των μαθηματικών στο ευρύ κοινό».
Από το 1991 μέχρι το 2015 εργαζόταν ως αστροφυσικός στο Επιστημονικό Ινστιτούτο του Διαστημικού Τηλεσκοπίου, το οποίο λειτουργεί το Διαστημικό τηλεσκόπιο Χαμπλ.
Είναι ίσως περισσότερο γνωστός για το βιβλίο του με θέμα τον αριθμό φ με τίτλο Ο χρυσός λόγος: η ιστορία του Φ, του εκπληκτικότερου αριθμού, που εκδόθηκε και στην ελληνική γλώσσα.
Γνώστης και οπαδός των καλών τεχνών, ιδιοκτήτης εκατοντάδων βιβλίων τέχνης, ο Λίβιο χρησιμοποίησε αυτή του την ιδιότητα στο επόμενο βιβλίο του, το Ο χρυσός λόγος: η ιστορία του Φ, του εκπληκτικότερου αριθμού .
Σε αυτό διατρέχει την επίδραση της χρυσής τομής σε πολλούς αιώνες τέχνης, όχι μόνο στις καθαυτό εικαστικές τέχνες, αλλά και στην αρχιτεκτονική, στη μουσική, ακόμα και σε θεωρίες σχετικές με τη χρηματιστηριακή αγορά.
Ο Λίβιο γεννήθηκε στο Βουκουρέστι της Ρουμανίας, όπου έμεινε για λίγα χρόνια με τους παππούδες και γιαγίαδες του όταν οι γονείς του υποχρεώθηκαν να διαφύγουν από τη χώρα για πολιτικούς λόγους.
Ο Λίβιο πήρε πτυχίο φυσικομαθηματικών από το Εβραϊκό Πανεπιστήμιο της Ιερουσαλήμ, μεταπτυχιακό στη θεωρητική σωματιδιακή φυσική από το Ινστιτούτο και διδακτορικό στη θεωρητική αστροφυσική από το Πανεπιστήμιο του Τελ Αβίβ.
Το πρώτο του εκλαϊκευτικό βιβλίο ήταν το Επιταχυνόμενο Σύμπαν , που εξηγούσε με απλά λόγια την θεωρία ότι το Σύμπαν διαστέλλεται με ολοένα και ταχύτερο ρυθμό.
Στο βιβλίο Η εξίσωση που δεν μπορούσε να λυθεί ο Λίβιο εξηγεί το πώς οι προσπάθειες να επιλυθεί η πεμπτοβάθμια εξίσωση οδήγησαν στη Θεωρία ομάδων και στα μαθηματικά της συμμετρίας.
Επί σχεδόν είκοσι χρόνια ο Λίβιο εκλαϊκεύει την αστρονομία και τα μαθηματικά με βιβλία, διαλέξεις, άρθρα σε περιοδικά, καθώς και ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές παρουσιάσεις.
Στην ταινία, ο Κεραυνός Μακουίν πρέπει να αποδείξει σε μια νέα γενιά αγωνιστικών αυτοκινήτων υψηλής τεχνολογίας ότι είναι ακόμα το καλύτερο αγωνιστικό αυτοκίνητο στον κόσμο.
Κυκλοφόρησε μαζί με τη ταινία κινουμένων σχεδίων Λου, απέφερε έσοδα ύψους 383.000.000 δολαρίων σε όλο τον κόσμο και έλαβε κυρίως θετικά σχόλια από τους κριτικούς, ενώ την εξήραν ως μια βελτίωση σε σχέση με τον προκάτοχό του, καθώς και τη συναισθηματική ιστορία και κίνηση.
Η Αργυρώ Μπαρμπαρίγου είναι Ελληνίδα σεφ, ιδιοκτήτρια εστιατορίου, πρέσβειρα της Ελληνικής κουζίνας, τηλεοπτική παρουσιάστρια καθώς και συγγραφέας βιβλίων μαγειρικής.
Την ίδια χρονιά μετακομίζει μόνιμα στην Αθήνα και το 2005 ξεκινάει τη λειτουργία του το Εστιατόριο Παπαδάκης στο Κολωνάκι, στο οποίο εργάζεται ως έως και σήμερα.
Έτσι, η ΕΣΣΔ έγινε το πρώτο κράτος που στόχευε, σύμφωνα με την επίσημη ιδεολογία της, στην εξάλειψη των υφιστάμενων θρησκειών, και την πρόληψη μελλοντικής εμφάνισης θρησκευτικών πεποιθήσεων, με στόχο να δημιουργηθεί ο κρατικός αθεϊσμός .
Σύμφωνα με το δόγμα του κρατικού αθεϊσμού στη Σοβιετική Ένωση, υπήρχε μια "κυβερνητικό πρόγραμμα μετατροπής προς τον αθεϊσμό" που διεξαγόταν από τους Κομμουνιστές.
Το Κομμουνιστικό καθεστώς στόχευε τις θρησκείες με βάση τα συμφέροντα του Κράτους, και ενώ οι περισσότερες οργανωμένες θρησκείες ήταν πάντα νόμιμες, τα θρησκευτικά κτίρια κατάσχονταν, οι πιστοί παρενοχλούνταν, και η θρησκεία γελοιοποιούταν, ενώ ο αθεϊσμός διαδόθηκε στα σχολεία.
Κατά συνέπεια, η προσωπική έκφραση της θρησκευτικής πίστης ήταν εν μέρει απαγορευμένη, ενω η ισχυρή αίσθηση του κοινωνικού στίγματος που είχε επιβληθεί από τις επίσημες κρατικές δομές και τα κοσμικά μέσα μαζικής ενημέρωσης έκανε γενικά να θεωρείται απαράδεκτο για τα μέλη ορισμένων κυβερνητικών επαγγελμάτων να είναι ανοιχτά θρησκευόμενοι και αντικοσμικοί.
Οι κύριες θρησκείες της προεπαναστατικής Ρωσίας συνέχισαν να υπάρχουν σε ολόκληρη τη Σοβιετική περίοδο, αλλά ήταν μόνο ανεκτές εντός ορισμένων ορίων.
Γενικά, αυτό σήμαινε ότι οι πιστοί ήταν ελεύθεροι για να προσκυνήσουν ιδιωτικά και στα αντίστοιχα θρησκευτικά κτίρια , αλλά οι δημόσιες εμφανίσεις της θρησκείας, απαγορεύονταν.
Μέσα σε περίπου ένα χρόνο από την επανάσταση, το κράτος απαλλοτρίωσε όλη την περιουσία της εκκλησίας προς όφελος του λαού, και κατά την περίοδο από το 1922 μέχρι το 1926, 28 ρώσοι ορθόδοξοι επίσκοποι και περισσότεροι από 1.200 ιερείς σκοτώθηκαν.
Έμαθε ελληνικά από τον Ανδρόνικο Κοντοβλάκα στη Βασιλεία το 1476/77, το Γεώργιο Ερμώνυμο στο Παρίσι το 1478 και το Δημήτριο Χαλκοκονδύλη στη Φλωρεντία .
Μετέφρασε πολλά ελληνικά έργα στα γερμανικά, κάνοντάς τα γνωστά για πρώτη φορά στη γερμανόφωνη Ευρώπη, κυρίως έργα του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη, προάγωντας τον Αναγεννησιακό ουμανισμό.
Σε φιλολογική διαμάχη με τον Έρασμο, επέμενε στη διατήρηση της βυζαντινής ή ιωτακιστικής προφοράς της αρχαία ελληνικής γλώσσας , ενώ ο Έρασμος ευνοούσε τη διατήρηση της αρχαίας προφοράς.
Από το 1482 ως το 1496 υπηρέτησε τον Έμπερχαρτ Α της Βυρτεμβέργης σα γραμματέας και νομικός σύμβουλος και ταξίδεψε γι' αυτό συχνά στην Ιταλία, όπου ήρθε σ' επαφή στη Ρώμη με τον πάπα Σιξτο Δ και στη Φλωρεντία με σημαντικούς ουμανιστές όπως τον Άντζελο Πολιτσιάνο, το Μαρσίλιο Φιτσίνο, το Τζιοβάννι Πικο ντελλά Μιράντολα και το Δημήτριο Χαλκοκονδύλη.
Εγγονός της αδερφής του υπήρξε ο Φίλιππος Μελάγχθωντον οποίο δίδαξε ελληνικά από το 1508 όταν ο μικρός ήρθε να μείνει σπίτι του όταν έχασε τον πατέρα του.
Ο Γιόχαν Ρόιχλιν (γνωστός και εξελληνισμένα ως Ιωάννης Καπνίων, γερμ. , Πφορτσχάιμ 29 Ιανουαρίου 1455 - Στουτγκάρδη 30 Ιουνίου 1522) ήταν Γερμανός λόγιος ανθρωπιστής, νομικός, ακαδημαϊκός και μελετητής ελληνικών κι εβραϊκών έργων.
Το 1498 ταξίδεψε στη Βενετία, όπου συνάντησε τον Άλδο Μανούτιο, που με το Μάρκο Μουσούρο, το Ζαχαρία Καλλιέργη και το Νικόλαο Βλαστό εξέδωσαν για πρώτη φορά ελληνικά έργα σε έντυπη, βιβλιοδετημένη μορφή, αρκετά από τα οποία αγόρασε.
Το 1518 του προτάθηκε η νέα έδρα Ελληνικών του Πανεπιστημίου της Βιττεμβέργης, ωστόσο αρνήθηκε λόγω της μεγάλης ηλικίας του και πρότεινε στη θέση του το νεαρό Φίλιππο, που έτσι έγινε συνάδελφος του Μαρτίνου Λούθηρου.
Ο Γιοάχιμ Χαν, γνωστός ως «Κιμ» στον χώρο της αρχαιολογικής και προϊστορικής έρευνας, ξεκίνησε ανώτατες σπουδές το 1962 στο Πανεπιστήμιο της Κολωνίας.
Στη συνέχεια, πραγματοποίησε την εξειδίκευσή του στο Πανεπιστήμιο του Τύμπινγκεν, υπό τη διεύθυνση του Γερμανού προϊστορικού αρχαιολόγου και ερευνητή του Σπηλαίου του Φόγκελχερντ — αρχαιολογικής τοποθεσίας του Σουηβικού Ιούρα στη Βάδη-Βυρτεμβέργη — Γκούσταφ Ρικ, καθώς και στο Μπορντώ υπό τη διεύθυνση του Γάλλου προϊστοριολόγου Φρανσουά Μπορντ.
Οι ερευνητικές εργασίες του επί της λίθινης και οστικής βιομηχανίας τον οδήγησαν, επίσης, στην πραγματοποίηση εξερευνήσεων και αρχαιολογικών ανασκαφών στον Καναδά, στην ντορσετιανή αρχαιολογική τοποθεσία του Ουμινγκμάκτοκ, πέραν του αρκτικού κύκλου, καθώς και στην ανατολική περιοχή της Σαχάρας, στη νεολιθική αρχαιολογική τοποθεσία του Τζεμπέλ-Καμίλ, στα νοτιοδυτικά της Αιγύπτου.
Πραγματοποίησε μεταξύ άλλων αρχαιολογική έρευνα επί του Ωρινάκιου και του Γκραβέτιου πολιτισμού στον Σουηβικό Ιούρα και τον Άνω Δούναβη, στη Γερμανία.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970 ο Γερμανός προϊστορικός πραγματοποίησε επίσης αρχαιολογικές έρευνες εντός παλαιολιθικής αρχαιολογικής τοποθεσίας στο Λόμμερζουμ, στο ομοσπονδιακό κρατίδιο της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας, καθώς και σε μαγδαληναία αρχαιολογική τοποθεσία ευρισκόμενη εντός της πόλεως του Άντερναχ, στη Ρηνανία-Παλατινάτο.
Στο πλαίσιο των αρχαιολογικών ερευνών του επί του ωρινάκιου πολιτισμού στον Σουηβικό Ιούρα, ο Χαν προχώρησε σε καταγραφή των αρχαιολογικών ευρημάτων, τα οποία ανευρέθηκαν εντός των σπηλαίων του Χόλενσταϊν-Στάντελ και του Φόγκελχερντ, καθώς και στη στρωματογραφική και τυπολογική ταυτοποίησή τους.
Στα πλαίσια των ερευνών του πραγματοποίησε αρχαιολογικές επισκέψεις στις παλαιολιθικές αρχαιολογικές τοποθεσίες της Νοτιοδυτικής Γαλλίας, στα εργοτάξια ανασκαφών του Σπηλαίου του Λασκώ, του Σπηλαίου του Ρουφινιάκ, καθώς και του Λε Μουστιέ.
Στη συνέχεια πραγματοποίησε διαλέξεις για λογαριασμό του Πανεπιστημίου του Μίσιγκαν , εκείνου του Μπίνγκχαμτον της πολιτείας της Νέας Υόρκης), εκείνου του Παρισιού, καθώς και εκείνου της Ζυρίχης.
Η διαδικασία διακόπηκε πρόωρα, μόλις 12 λεπτά μετά την έναρξή της, λόγω προβλημάτων στην πίστα τα οποία έπρεπε να επιλυθούν όσο το δυνατόν πιο γρήγορα.
Εκτός από τον τελικό για την ανάδειξη της πρωταθλήτριας ομάδας, πραγματοποιήθηκε αγώνας κατάταξης μεταξύ των δύο ηττημένων των ημιτελικών αγώνων για την ανάδειξη της 3ης και 4ης θέσης, καθώς και αγώνες κατάταξης για τις θέσεις 5-8.
Κατά την χρονική περίοδο αυτή, η γαλλική έγινε περισσότερο ευδιάκριτη σε σχέση με τις παλαιές γλώσσες Όιλ που συνυπήρχαν κατά την περίοδο των παλαιών γαλλικών στην βόρεια Γαλλία, ορίστηκε ως η επίσημη γλώσσα του βασιλείου της Γαλλίας αντικαθιστώντας τα λατινικά και στην πορεία και τις υπόλοιπες παλαιές γαλλικές και οξιτανικές διαλέκτους, και αποτέλεσε την βάση για την ανάπτυξη της σύγχρονης γαλλικής γλώσσας.
Πολλά γλωσσικά δάνεια έγιναν επίσης και από την ιταλική γλώσσα, ιδιαίτερα οι πόλεμοι της Γαλλίας στην Ιταλία αλλά και η παρουσία Ιταλών ευγενών στην γαλλική βασιλική αυλή συντέλεσαν στην ευρύτερη επαφή με τον ιταλικό ουμανισμό.
Η πιο σημαντική διαφοροποίηση στα μέσα γαλλικά σε σχέση με τα παλαιογαλλικά, είναι η ολική εξαφάνιση του συστήματος κλίσεων των ουσιαστικών, όπου έπαψε να υπάρχει διαφοροποίηση μεταξύ των ονομαστικών και πλαγίων πτώσεων τους, ενώ ο πληθυντικός αριθμός υποδηλώνονταν πλέον με την προσθήκη ενός στο τέλος της λέξης.
Στην επικράτεια της χώρας εξακολουθούσαν να υπήρχαν διαφορές στην γλώσσα, ειδικά στην νότια Γαλλία όπου κυρίαρχη ήταν η οξιτανική γλώσσα με τις διάφορες παραλλαγές της, ενώ στην ανατολική κεντρική Γαλλία η φραγκοπροβηγκιανή γλώσσα χρησιμοποιούνταν ευρέως, και στα βόρεια της χώρας οι παλαιές διαλέκτοι της γαλλικής εξακολουθούσαν να έχουν χρήση.
Κάποιες λέξεις πλέον γράφονταν διαφορετικά έτσι ώστε να ταιριάζουν με τις λατινικές ρίζες τους, με το αποτέλεσμα συχνά να είναι το φαινόμενο κάποιες λέξεις να προφέρονται διαφορετικά από ότι γράφονται.
Αρχικά, στις ανώτερες κοινωνικές τάξεις τα λατινικά εξακολουθούσαν να έχουν ευρεία χρήση, όπως και στους διάφορους εκπαιδευτικούς και διοικητικούς οργανισμούς, αυτό όμως άλλαξε το 1539 όταν ο Φραγκίσκος Α με νομοθετική ρύθμιση όρισε την γαλλική γλώσσα ως την μόνη επίσημη γλώσσα του κράτους.
Εἴ τις εἰς μόνην ἔφθασε τήν ἐνδεκάτην, μή φοβηθῆ τήν βραδύτητα φιλότιμος γάρ ὤν ὁ Δεσπότης, δέχεται τόν ἔσχατον καθάπερ καί τόν πρῶτον ἀναπαύει τόν τῆς ἐνδεκάτης, ὡς τόν ἐργασάμενον ἀπό τῆς πρώτης καί τόν ὕστερον ἐλεεῖ καί τόν πρῶτον θεραπεύει κακείνω δίδωσι καί τούτω χαρίζεται καί τά ἔργα δέχεται καί τήν γνώμην ἀσπάζεται καί τήν πρᾶξιν τιμᾶ καί τήν πρόθεσιν ἐπαινεῖ.
Πλούσιοι καί πένητες μετ’ ἀλλήλων χορεύσατε ἐγκρατεῖς καί ράθυμοι τήν ἡμέραν τιμήσατε νηστεύσαντες καί μή νηστεύσαντες, εὐφράνθητε σήμερον.
Ο Κατηχητικός λόγος του Ιωάννου του Χρυσοστόμου, γνωστός και ως Ιερατικόν, Κατηχητικός εις το άγιον Πάσχα, και σε άλλες γλώσσες ως «Πασχάλιος λόγος» , διαβάζεται μεγαλοφώνως από τον προεξάρχοντα ιερέα στους ναούς της Ορθόδοξης Εκκλησίας κατά την Ακολουθία της Αναστάσεως.
Πιο συγκεκριμένα, στη Ρωσική Ορθόδοξη και άλλες σλαβικές Εκκλησίες διαβάζεται στο τέλος του όρθρου, ενώ στην Ελληνορθόδοξη στο τέλος της Θείας Λειτουργίας.
Η Ανατολική Μεσόγειος είναι ένας χαλαρός όρος που περιγράφει το ανατολικό μισό ή ένα τρίτο της Μεσογείου (με τη Θάλασσα του Λεβάντε να αποτελεί το ελάχιστο κοινό μέρος).
Περιλαμβάνει το νοτιότερο μισό της περιοχής της Ανατολίας της Τουρκίας, τη μικρότερη Επαρχία του Χάταϊ, την Κύπρο, τα Δωδεκάνησα, και τις χώρες Λίβανος, Συρία, Παλαιστίνη, Ισραήλ, Ιορδανία, και Αίγυπτος.
Τέλος, ένα κομμάτι της κεντρικής Μεσογείου, το Ιόνιο, και τη νότια Αλβανία στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, προς παραπέρα στις νοτιοανατολικές ακτές της Ιταλίας.
Ο Φίλιππος Β της Γαλλίας κατέλαβε το Εβρέ το 1199 και το 1200 με τη συνθήκη τού Λε Γκουλέ ο Ιωάννης της Αγγλίας, επικυρίαρχος της κομητείας, το παραχώρησε στον Φίλιππο Β.
Η κόρη αυτών Γιολάντα παντρεύτηκε τον Αρθούρο Β δούκα της Βρετάνης και ο γιος τους Ιωάννης έγινε κόμης τού Μονφόρ, έτσι η κομητεία πέρασε στον Οίκο του Ντρε.
Στις 22 Δεκεμβρίου 2016, έκανε το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα, σε μία εκτός έδρας ήττα με 1-0 εναντίον της Τορίνο για τη Σέριε Α, μπαίνοντας ως αλλαγή στο 88ο λεπτό.
Σε ηλικία 15 ετών και 280 ημερών, ισοφάρισε το ρεκόρ ως ο νεότερος παίκτης που αγωνίστηκε στη Σέριε Α, που κατείχε ο παίκτης της Ρόμα, Αμαντέο Αμαντέι από το 1937.
Με αυτόν τον τρόπο, έγινε επίσης ο πρώτος παίκτης που γεννήθηκε στον 21ο αιώνα και εμφανίστηκε στη Σέριε Α και ο δεύτερος παίκτης που γεννήθηκε στη δεκαετία του 2000 και κάνει το ντεμπούτο του στην ιταλική κορυφαία κατηγορία, μετά το Μόιζε Κεν.
Στις 28 Μαΐου, σημείωσε το πρώτο γκολ του στη Σέριε Α, σε μία εκτός έδρας ήττα με 3-2 εναντίον της Ρόμα, καθιστώντας τον τον πρώτο παίκτη που γεννήθηκε στον 21ο αιώνα που σκόραρε στη Σέριε Α και τον τρίτο νεότερος σκόρερ στη Σέριε Α μετά τον Αμαντέι και τον Τζιάνι Ριβέρα.
Έκανε το ντεμπούτο του με το σύλλογο στις 16 Φεβρουαρίου, σε μία εντός έδρας νίκη με 4-0 επί της Ντιζόν για τη Λιγκ 1, μπαίνοντας στο γήπεδο για τα τέσσερα τελευταία λεπτά, στη θέση του Κεϊτά Μπαλντέ.
Στα 16 χρόνια, 10 μήνες και 30 ημέρες, έγινε ο νεώτερος παίκτης πρωταθλήματος στην ιστορία του συλλόγου, σπάζοντας το ρεκόρ του Κιλιάν Εμπαπέ για έντεκα ημέρες και δέχτηκε συγχαρητήρια από το Γάλλο επιθετικό.
Έλαβε την πρώτη κλήση του για την Εθνική Ιταλίας το Σεπτέμβριο του 2018 από τον προπονητή Ρομπέρτο Μαντσίνι, για τους πρώτους αγώνες της Ιταλίας στο Πρωτάθλημα Εθνών ΟΥΕΦΑ 2018-19 εναντίον της Πολωνίας και της Πορτογαλίας αργότερα εκείνο το μήνα.
Στις 17 Σεπτεμβρίου 2017, έγινε ο πρώτος 16χρονος που σκόραρε δύο φορές σε έναν αγώνα μεγάλου ευρωπαϊκού πρωταθλήματος, σε μία εντός έδρας ήττα με 3-2 εναντίον της Λάτσιο.
Βρίσκοντας δύσκολο να βρει θέση στο βασικό σχήμα, γρήγορα μετακινήθηκε στη Σπορτίνγκ Τουλόν Βαρ και στη συνέχεια στη Γερμανία, όπου αγωνίστηκε στη Χάνσα Ρόστοκ και στη Σάλκε 04.
Το αφγανικό πραξικόπημα του 1973 έλαβε χώρα στις 17 Ιουλίου 1973 στην Καμπούλ του Αφγανιστάν, όταν οι δυνάμεις του τότε αρχηγού του στρατού, αντιστράτηγου Μοχάμεντ Νταούντ Χαν και του τότε αρχηγού του επιτελείου του στρατού Αμπντούλ Καρίμ Μουσταγκνί, ανέτρεψαν τη μοναρχία με ένα σχετικά αναίμακτο πραξικόπημα.
Την εποχή εκείνη ο βασιλιάς Μοχάμεντ Ζαχίρ Σαχ βρισκόταν στο εξωτερικό για χειρουργική επέμβαση στα μάτια του και για θεραπεία από οσφθαλγίες στην Ίσκια της Ιταλίας.
Ο Νταούντ Χαν έλαβε βοήθεια από αριστερούς αξιωματικούς του Αφγανικού Στρατού και δημόσιους υπάλληλους από τη συνιστώσα Παρτσάμ του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος του Αφγανιστάν, συμπεριλαμβανομένου του συνταγματάρχη της Αφγανικής Πολεμικής Αεροπορίας Αμπντούλ Καντίρ.
Ο Νταούντ Χαν είχε τεταμένες σχέσεις με τον βασιλιά και δεν ήταν μπορούσε να εξασκήσει πολιτική εξουσία μετά το σύνταγμα του 1964, το οποίο εμπόδιζε τα μέλη της βασιλικής οικογένειας.
Ορισμένοι θεωρούσαν ότι ο βασιλιάς το έπραξε αυτό σκόπιμα, λόγω των απόψεων του Νταούντ Χαν οι οποίες ήταν υπέρ της δημιουργίας του Παστουνιστάν, τις οποίες έκρινε ως πάρα πολύ ριζοσπαστικές.
Ο Νταούντ Χαν εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία κατά τη διάρκεια της αυξανόμενης δυσαρέσκειας της κοινωνίας σχετικά με την αποτυχία των μεταρρυθμίσεων από πέντε διαδοχικές κυβερνήσεις από το σχηματισμό του κοινοβουλευτικού συστήματος της συνταγματικής μοναρχίας το 1964, καθώς και την μη ικανοποιητική ανταπόκριση της κυβέρνησης στον λιμό το 1971-72 που θεωρείται ότι σκότωσε χιλιάδες στο κεντρικό και βορειοδυτικό τμήμα της χώρας, ιδιαίτερα στην επαρχία Γκοούρ.
Παρά το γεγονός ότι ήταν μέλος της βασιλικής οικογένειας, ο Νταούντ Χαν κατάργησε το βασίλειο και δημιούργησε μια νέα Δημοκρατία, ανακηρύσσοντας τον εαυτό του αρχηγό του κράτους, πρωθυπουργό, υπουργό εξωτερικών και επικεφαλής του στρατού.
Μέσω ραδιοφωνικής εκπομπής, ονόμασε το πραξικόπημα μια «εθνική και προοδευτική επανάσταση», αποκαλώντας τη διακυβέρνηση του βασιλιά «διεφθαρμένη και βρώμικη» και δεσμεύθηκε να την αντικαταστήσει με «γνήσια δημοκρατία».
Οι σχέσεις του Νταούντ Χαν με τον μαρξισμό και η στήριξη του Παρτσάμ στο στρατιωτικό πραξικόπημα του, οδήγησαν σε υποψίες ότι επρόκειτο για κομμουνιστικό κίνημα.
Προκειμένου να αποτρέψει τυχόν αντιπολιτευτικά κινήματα, διαβεβαίωσε τη συνέχιση της θρησκευτικής και πολιτιστικής παράδοσης, όπως καταδεικνύεται από τα δημοκρατικά διατάγματα που εκδόθηκαν τον Ιούλιο του 1973.
Μετά τα γεγονότα της προηγούμενης ταινίας, ένας βαριά τραυματισμένος και χωρίς μάσκα Τζέισον Βόρχις πηγαίνει σε ένα κατάστημα κοντά στη λίμνη για αλλαγή ρούχων.
Εντωμεταξύ, η Κρις Χίγκινς και οι φίλοι της ταξιδεύουν στο Καταφύγιο Χίγκινς, το παλιό της σπίτι στη Κρίσταλ Λέικ, για να περάσουν το Σαββατοκύριακο.
Η παρέα συμπεριλαμβάνει την έγκυο Ντέμπι, το σύντροφο της, Άντι, το φαρσέρ Σέλι, τη Βέρα (η οποία είναι το ραντεβού στα τυφλά του Σέλι, αλλά δεν ανταποκρίνεται στα συναισθήματα του) και τους Τσακ και Τσίλι, που καπνίζουν ναρκωτικά.
Αφού πέφτουν σε έναν άνδρα με το όνομα Άμπελ, ο οποίος τους συμβουλεύει να γυρίσουν πίσω, η παρέα βρίσκει το Ρικ, το σύντροφο της Κρις, στο προορισμό τους.
Αργότερα, οι μοτοσυκλετιστές εμφανίζονται στο Καταφύγιο Χίγκινς όπου παίρνουν το φυσικό αέριο από το φορτηγό και προσπαθούν να κάψουν τον αχυρώνα για να τους εκδικηθούν.
Κρις του είπε πως ο κύριος λόγος που επέστρεψε είναι για να αντιμετωπίσει τους φόβους της και του εξηγεί πώς δέχτηκε επίθεση από έναν παραμορφωμένο άνδρα πριν από δύο χρόνια, οδηγώντας τη στο να φύγει από τη Κρίσταλ Λέικ για να ξεπεράσει το ψυχολογικό τραύμα.
Εκείνος αποκτά τις αισθήσεις του και βγάζει τη μάσκα του για να απελευθερωθεί από τη θηλιά και η Κρις τον αναγνωρίζει ως τον άνδρα που της είχε επιτεθεί πριν από δύο χρόνια.
Είναι η τρίτη ταινία στο του Παρασκευή και 13 και πρωταγωνιστούν οι Ντάνα Κιμελ, Ρίτσαρντ Μπρούκερ, Πολ Κράτκα, Λάρι Ζέρνερ και Τρέισι Σάβατζ.
Μετά τα γεγονότα του Παρασκευή και 13 Μέρος 2, η πλοκή αφορά μια έφηβη κοπέλα και τους φίλους της που κάνουν διακοπές σε ένα σπίτι στη Κρίσταλ Λέικ, όπου ένας πληγωμένος Τζέισον Βόρχις έχει προσφύγει.
Η ταινία αυτή είναι το ντεμπούτο του ανταγωνιστή Τζέισον Βόρχις με τη χαρακτηριστική του μάσκα του χόκεϊ που έχει γίνει σήμα κατατεθέν όσο του χαρακτήρα όσο και του , καθώς και σύμβολο στον αμερικανικό κινηματογράφο και στις ταινίες τρόμου γενικά.
Η ταινία κυκλοφόρησε κινηματογραφικά στις 13 Αυγούστου 1982, λαμβάνοντας $36.6 εκατομμύρια στο των ΗΠΑ με προϋπολογισμό $2.3 εκατομμύρια παρά τις αρνητικές κριτικές.
Όσον αφορά τις ταινίες τρόμου, η Παρασκευή και 13 Μέρος ΙΙΙ έγινε η δεύτερη μεγαλύτερη εισπρακτική επιτυχία του 1982, πίσω από το Πόλτεργκαϊστ.
Όταν το ρεύμα πέφτει, ο Τσακ κατεβαίνει τις σκάλες μέχρι το υπόγειο μόνο για να τον ρίξει ο Τζέισον πάνω στο κουτί ασφαλειών, όπου έπαθε ηλεκτροπληξία.
Η Κρις βλέπει ένα εφιάλτη με το Τζέισον χωρίς μάσκα να τρέχει προς τα πάνω της προτού εξαφανιστεί, όμως έπειτα στο όνειρο εμφανίζεται το σώμα της Πάμελα Βόρχις το οποίο βγαίνει από τη λίμνη για να τη τραβήξει μέσα.
Όπως και ολόκληρη η ανατολική πεδινή Αλβανία, το κλίμα είναι υγρό υποτροπικό , παρόμοιο με τη βόρεια Ιταλία, λόγω της εσωτερικής της θέσης, αλλά και της κοντινής απόστασης στη Μεσόγειο.
Το κλίμα της πόλης επηρεάζεται έντονα από τις Αλβανικές Άλπεις στα βορειοανατολικά, το όρος Σκάρδος στα ανατολικά, το όρος Κόραμπ στα νοτιοανατολικά και τον ποταμό Δρίνο νότια.
Η θερμοκρασία της πόλης ποικίλλει κατά τη διάρκεια των εποχών με μια ήπια άνοιξη τον Απρίλιο και τον Μάιο, καλοκαιρινούς μήνες από τον Ιούνιο έως τον Αύγουστο, συχνές βροχές το φθινόπωρο τον Σεπτέμβριο και τον Οκτώβριο και πολύ κρύους χειμερινούς μήνες, συχνά με χιόνι και παγετό, από Δεκέμβριο έως Μάρτιο.