polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Η ονομασία «Ομόνοια» δόθηκε στο σύλλογο από τους ιδρυτές του, ως έκφραση του διακαούς πόθου τους να σταματήσουν οι διαπληκτισμοί και οι έριδες που υπήρχαν μεταξύ των γηγενών κατοίκων της Σίνδου και των Μικρασιατών προσφύγων που εγκαταστάθηκαν εκεί.
Τον 9ο αιώνα χτίστηκε ένα κάστρο εδώ, όπου το 1364 τα βρετονικά στρατεύματα του Καρόλου, δούκα της Βρετάνης με αρχηγό τον Μπερτράν ντυ Γκεσλέν συγκεντρώθηκαν για να μεταβούν στη μάχη του Ωραί, στα πλαίσια του πολέμου της διαδοχής στο δουκάτο της Βρετάνης.
Έχει εργαστεί στη Διεύθυνση Οικονομικών Μελετών του ΟΟΣΑ στο Παρίσι ως οικονομολόγος και κατόπιν στην Αθήνα για την Εργαλειοθήκη Ανταγωνισμού του ΟΟΣΑ ως οικονομολόγος ειδικός στον ανταγωνισμό.
Ακόμη έχει συντονίσει εθνικά σχέδια κινητροδότησης επιχειρηματικής δραστηριότητας, ως επιστημονικός συνεργάτης στο κέντρο Σπουδών Μέσης Ανατολής του Κέιμπριτζ, του εμπορικού επιμελητηρίου του Σουδάν και του Υπουργείου Υγείας του Ιράν.
Τον Ιούλιο του 2020 το Υπουργείο Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων υπέγραψε μνημόνιο συνεργασίας με τη για την προστασία των παιδιών, την αποϊδρυματοποίηση και ανάπτυξη καινοτόμων υπηρεσιών φροντίδας και υποστήριξης με σκοπό την ομαλή μετάβαση των παιδιών στην ενηλικίωση, την κοινωνία και την αγορά εργασίας.
Επιπλέον η Ελλάδα επιλέχθηκε από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή για την πιλοτική εφαρμογή δράσεων στο πλαίσιο της πρωτοβουλίας για την αντιμετώπιση της παιδικής φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού.
Για την προστασία και τη στήριξη των αστέγων, η Μιχαηλίδου νομοθέτησε την επέκταση του δικαιώματος για το Ελάχιστο Εγγυημένο Εισόδημα στους αστέγους οι οποίοι ζουν σε ξενώνες φιλοξενίας.
Ακόμη χρηματοδοτήθηκαν επιπλέον επιδοτούμενες θέσεις σε βρεφονηπιακούς σταθμούς ενω συστάθηκε ομάδα έργου για την τροποποίηση του πλάνου λειτουργίας των σταθμών.
Το 2016 συμμετείχε στη σύνταξη της ετήσιας έκθεσης του ΟΟΣΑ για την Ελλάδα και το 2017 στη σύνταξη της ειδικής έκθεσης του ίδιου οργανισμού για την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας.
Η Μιχαηλίδου, μετά την ανάληψη των καθηκόντων της, επικρίθηκε για μια παλαιότερη παρέμβασή της, στην οποία είχε χαρακτηρίσει «συλλογική ψυχική νόσο» τον αγώνα της Αριστεράς ενάντια στη δικτατορία και είχε αναφερθεί στην «αγιοποίηση του αντιδικτατορικού αγώνα».
Παρ' όλα αυτά, τις αμέσως επόμενες ώρες, ο συγγραφέας Απόστολος Δοξιάδης δήλωσε ότι τα παραπάνω λόγια δεν ανήκουν στη Μιχαηλίδου, αλλά αποτελούν απόσπασμα από το βιβλίο του "Ερασιτέχνης Επαναστάτης".
Η Μιχαηλίδου έχει έρθει σε αντιπαράθεση με το Χαμόγελο του Παιδιού όσον αφορά τις αποϊδρυματοποίησεις, κάνοντας αναφορές για κακοποιητική συμπεριφορά και κακοδιαχείριση χωρίς ωστόσο να παρουσιάζει κανένα στοιχείο.
Έχει σπουδάσει οικονομικά στο Πανεπιστήμιο του Γιορκ, ενώ κατέχει μεταπτυχιακό στις Αναπτυξιακές Σπουδές από το Πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ και διδακτορικό στην Ανάπτυξη και τις Οικονομικές Κρίσεις επίσης από το πανεπιστήμιο του Κέιμπριτζ.
Τον Ιούλιο του 2019 ανέλαβε υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων αρμόδια για θέματα Πρόνοιας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης στην κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Το Δεκέμβριο του 2019, ενώ ήταν γενικός γραμματέας του πρωθυπουργού ο Δημητριάδης συνέστησε ως μοναδικός εταίρος με κεφάλαιο 50.000 ευρώ την εταιρεία παραγωγής και διάθεσης ηλεκτρικής ενέργειας από ΑΠΕ .
Άνθρωποι με τους οποίους συναλλάχθηκε ο Δημητριάδης συνδέονται άμεσα ή έμμεσα με την , την εταιρεία διάθεσης του λογισμικού , και την , που είχε προμηθεύσει λογισμικό παρακολούθησης στην ΕΥΠ, μεταξύ των οποίων και ο Φέλιξ Μπίτζιος, αναπληρωτής διαχειριστής της και σύμβουλος της .
Ο Δημητριάδης απάντησε στα αρχικά δημοσιεύματα για την επενδυτική του δραστηριότητα αποστέλλοντας τον Ιούνιο του 2022 εξώδικο στο οποίο έλεγε ότι γίνεται προσπάθεια κατασυκοφάντησής του και αρνούμενος ότι οι συναλλαγές του προσκρούουν στο ασυμβίβαστο περί γενικών γραμματέων.
Στις αρχές Αυγούστου 2022, η Εφημερίδα των Συντακτών και οι δημοσίευσαν έρευνα όπου ονομάτιζε το Δημητριάδη ως επικεφαλής ομάδας του Γραφείου του Πρωθυπυργού και της Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών, που πραγματοποιεί παράνομες παρακολουθήσεις πολιτικών και δημοσιογράφων διά της χρήσης του κακόβουλου λογισμικού "".
Παρόλο που χειρισμοί της κυβέρνησης επιχείρησαν με ειδικούς νόμους να αποκρύψουν το ιστορικό παρακολουθήσεων, η υπόθεση πήρε νέα τροπή λόγω της αποκάλυψης ότι και ο Πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, Νίκος Ανδρουλάκης, φερόταν να βρίσκεται επίσης θύμα των παρακολουθήσεων.
Το 2013 εργάστηκε ως σύμβουλος του τότε Υπουργού Διοικητικής Μεταρρύθμισης & Ηλεκτρονικής Διακυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη και ήταν υπεύθυνος για τα νομικά, οργανωτικά και επικοινωνιακά ζητήματα του Υπουργού.
Μετά την εκλογή του Μητσοτάκη στην προεδρία της Νέας Δημοκρατίας, υπηρέτησε ως διευθυντής του γραφείου του προέδρου, υπεύθυνος για την πολιτική αλλά και εκλογική στρατηγική του κόμματος μέχρι και τις εκλογές του Ιουλίου του 2019, οπότε ο Μητσοτάκης έγινε πρωθυπουργός.
Ο Γρηγόρης Δημητριάδης είναι Έλληνας δικηγόρος που διετέλεσε από το 2019 ως το 2022 Γενικός Γραμματέας του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη , του οποίου είναι επίσης ανιψιός.
Οι Οθωμανοί κράτησαν το φρούριο μέχρι τον Ρωσο-Τουρκικό πόλεμο του 1828-1829, μετά τον οποίο το κάστρο προσαρτήθηκε στη Ρωσική Αυτοκρατορία.
Τον 16ο αιώνα το κάστρο ανήκε στον φεουδαρχικό οίκο των Χερτβισάρι, μέχρι το 1578 που καταλήφθηκε από τους Οθωμανούς, οι οποίοι κατά τα επόμενα 300 χρόνια είχαν υπό έλεγχο ολόκληρη την περιοχή του Χερτβίσι.
Το 1771, κατά τον Ρωσο-Τουρκικό πόλεμο του 1768-1774 , ο Γεωργιανός βασιλιάς Ηράκλειος Β' επανέκτησε για λίγο το κάστρο, αλλά τελικά αναγκάστηκε να το παραδώσει κατόπιν προδοσίας.
Στη δυτική άκρη της πεδιάδας, ο ποταμός συναντά τον πιο σημαντικό παραπόταμό του, τον Λάνα, ο οποίος πηγάζει στις δυτικές πλαγιές του Όρους Ντάιτι και ρέει από το κέντρο της πόλης των Τιράνων στα νότια του ποταμού Τίρανα με δυτική κατεύθυνση μέχρι να συναντηθούν.
Στο σημείο αυτό υπάρχει φράγμα που σχηματίζει τον ταμιευτήρα Μποβίλα με επιφάνεια περίπου 8.000.000 μ³ ο οποίος υδροδοτεί την πόλη των Τιράνων από τον Δεκέμβριο του 1998.
Διέρχεται επίσης από ένα φαράγγι, το οποίο ονομάζεται Σκάλα ε Κρυεμάντες, και στη συνέχεια διασχίζει την πεδιάδα με βορειοδυτική κατεύθυνση, περνώντας από τη Φούσα-Κρούγια.
Ο Ίσεμ εκβάλει στην Αδριατική νοτιοδυτικά του Λατς στον κόλπο Ροντόν, ο οποίος οριοθετείται στο δυτικό άκρο από το ακρωτήριο Ροντόν και αποτελεί μέρος του κόλπου του Δρίνου.
Στις εκβολές του, ο ποταμός και ο κόλπος είναι μολυσμένοι από τα λύματα, τα πλαστικά και τα άλλα απόβλητα από τα Τίρανα, τα οποία απειλούν τον σημαντικό χώρο αναπαραγωγής της θαλάσσιας χελώνας.
Την περίοδο 1999-200 διετέλεσε αναπληρωτής επαρχιακός γραμματέας της Οργάνωσης Νέων Επιστημόνων του ΔΗΣΥ Αμμοχώστου και την περίοδο 2003-2007 διετέλεσε επαρχιακός γραμματέας της οργάνωσης.
Ως βουλευτής, είναι αναπληρωτής πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Παιδείας και Πολιτισμού και μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Άμυνας, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εσωτερικών και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Περιβάλλοντος.
Στις βουλευτικές εκλογές του 2016 εκλέχτηκε για πρώτη φορά βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου με τον ΔΗΣΥ για την ΙΑ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Το χωριό, μαζί με την Πογωνιά και τα Σκλάβαινα, αναφέρεται επίσημα για πρώτη φορά σε πράξη του νοταρίου της Αγίας Μαύρας Τζερμπάνη με ημερομηνία 30 Μαΐου 1692.
Εντός της οχύρωσης υπάρχει ενετικό κάστρο με την ονομασία Άγιος Γεώργιος που χτίστηκε στα τέλη του 17ου αιώνα και αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα οχυρωματικής της περιόδου εκείνης.
Γειτονικά αξιοθέατα θεωρούνται στα βορειοανατολικά το παλιό χωριό και τα εκεί "Καστέλια της Πλαγιάς", που πιθανολογείται ότι αποτελέσαν τμήμα του οχυρωματικού συγκροτήματος της Στέρνας.
Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζει και ο Παλαιός οικισμός του χωριού, στον οποίο υπάρχουν τα πρώτα σπίτια των κατοίκων του οικισμού, οι Ιεροί Ναοί του Αγίου Δημητρίου και της Αγίας Παρασκευής, το κτίσμα του παλιού Δημοτικού Σχολείου και η πέτρινη βρύση που χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα.
Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με την Αμμούσα και την Παλιά Πλαγιά αποτελούν την Τοπική κοινότητα Πλαγιάς που ανήκει στη Δημοτική Ενότητα Πάλαιρου του Δήμου Ακτίου - Βόνιτσας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 899 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 822.
Κατά τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο, το καλοκαίρι του 1940, ο νομός κατελήφθη από στρατεύματα της Βέρμαχτ, όπως όλη η βόρεια Γαλλία, αφού η Γερμανία νίκησε τις συμμαχικές δυνάμεις με ταχύτατες στρατιωτικές επιχειρήσεις στη μάχη της Γαλλίας και κατέλαβε το Παρίσι.
Πρωτεύουσα των Ρεδόνων ήταν η σημερινή Ρεν, που οι Ρωμαίοι ονόμαζαν , που σημαίνει «συμβολή δύο ποταμών», λόγω της γεωγραφικής της θέσης και την διοργάνωσαν σε πόλη .
Ο νομός Ιλ-ε-Βιλαίν αποτελεί τμήμα της σημερινής διοικητικής περιοχής της Βρετάνης και συνορεύει στα βορειοανατολικά με το νομό Μανς, στα ανατολικά με το νομό Μαγιέν, προς τα νοτιοανατολικά με τον Μαιν-ε-Λουάρ, προς νότο με το νομό Λουάρ-Ατλαντίκ, στα νοτιοδυτικά με τον Μορμπιάν και στα δυτικά και βορειοδυτικά με το νομό Κοτ-ντ'Αρμόρ.
Ο νομός Ιλ-ε-Βιλαίν είναι ένας από τους αρχικά 83 νομούς , που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης στις 4 Μαρτίου 1790, σύμφωνα με το νόμο της 22ας Δεκεμβρίου 1789, για τη διοικητική διαίρεση της Γαλλίας σε νομούς.
τον Ρανς, που οριοθετεί το νομό στα βορειοδυτικά και ρέει προς τα βόρεια, δημιουργώντας ένα βαθύ φιόρδ πριν φτάσει στη Μάγχη, στο δυτικό τμήμα της ακτής μεταξύ των πόλεων Ντινάρ και Σαιν-Μαλό.
Το πραξικόπημα της 2ας Δεκεμβρίου 1851 του Ναπολέοντα Γ' υποστηρίχθηκε ευρέως στον καθολικό, συντηρητικό και μοναρχικό εκείνη την εποχή νομό Ιλ-ε-Βιλαίν.
Τον 8ο αιώνα η περιοχή αποτέλεσε τμήμα της μαρκιωνίας της Βρετάνης και από τον 9ο αιώνα ενσωματώθηκε βαθμιαία στο δουκάτο της Βρετάνης, το οποίο προσαρτήθηκε στο βασίλειο της Γαλλίας το 1532.
Ο Μπορίς Αμπράμοβιτς Μπερεζόφσκι γεννήθηκε το 1946, στη Μόσχα, από τον Άμπραμ Μάρκοβιτς Μπερεζόφσκι , έναν Εβραίο πολιτικό μηχανικό σε κατασκευαστικά έργα, και της Άννας Αλεξάντροβνα Γκέλμαν .
Μετά την αποφοίτησή του από το Ινστιτούτο Δασικών Μηχανικών της Μόσχας το 1968, ο Μπερεζόφσκι εργάστηκε ως μηχανικός από το 1969 έως το 1987, υπηρετώντας αρχικά ως βοηθός ερευνητής, έπειτα υπεύθυνος έρευνας και τέλος επικεφαλής τμήματος στο Ινστιτούτο Επιστημών Ελέγχου της Ακαδημίας Επιστημών της Σοβιετικής Ένωσης.
Ο Μπερεζόφσκι αντιτάχθηκε πολιτικά στον Πρόεδρο της Ρωσίας Βλαντίμιρ Πούτιν από την εκλογή του το 2000 και παρέμεινε επικριτικός του Πούτιν για το υπόλοιπο της ζωής του.
Στα τέλη του 2000, αφού ο Ρώσος αναπληρωτής γενικός εισαγγελέας ζήτησε να εμφανιστεί ο Μπερεζόφσκι για ανάκριση, δεν επέστρεψε από το εξωτερικό και μετακόμισε στο Ηνωμένο Βασίλειο, το οποίο του χορήγησε πολιτικό άσυλο το 2003.
Παρά την Κόκκινη Ειδοποίηση της Ιντερπόλ για τη σύλληψη του Μπερεζόφσκι, η Ρωσία απέτυχε επανειλημμένα να αποκτήσει την έκδοση του Μπερεζόφσκι από τη Βρετανία, η οποία έγινε ένα σημαντικό σημείο διπλωματικής έντασης μεταξύ των δύο χωρών.
Το καλοκαίρι του 1996, ο Μπερεζόφσκι είχε αναδειχθεί ως βασικός σύμβουλος του Γέλτσιν, συμμαχώντας με τον Ανατόλι Τσουμπάϊς, εναντιούμενος σε μια ομάδα σκληροπυρηνικών με επικεφαλής τον στρατηγό Αλεξάντερ Κορζάκοφ.
Ένα βράδυ του Ιουνίου, στο σαλόνι του , ο Μπερεζόφσκι, ο Τσουμπάϊς και άλλοι σχεδίασαν την εκδίωξη του Κορζάκοφ και άλλων σκληροπυρηνικών.
Στις 20 Ιουνίου 1996, ο Γέλτσιν απέλυσε τον Κορζάκοφ και δύο άλλους δύο, αφήνοντας την ομάδα των μεταρρυθμιστών να έχει τον πλήρη έλεγχο του Κρεμλίνου.
Η απόλυσή τους ήταν αμφιλεγόμενη ωστόσο, καθώς ο Κορζάκοφ λίγες μέρες πριν έπιασε δύο από τους διοργανωτές της εκστρατείας του Γέλτσιν που μετέφεραν 500.000 δολάρια ΗΠΑ μετρητά χωρίς τιμολόγια έξω από το κτίριο της προεδρικής διοίκησης.
Απέκτησε πλούτο και πολιτική δύναμη επί διακυβέρνησης του Μπορίς Γέλτσιν, όταν ήταν αναπληρωτής γραμματέας του Συμβουλίου Ασφαλείας της Ρωσίας, και φίλος της κόρης του Γέλτσιν, Τατιάνας, και μέλος της «οικογένειας» του Γέλτσιν .
Ο Μπερεζόφσκι βοήθησε να χρηματοδοτηθεί η Ενότητα (το πολιτικό κόμμα, το οποίο συγκρότησε την κοινοβουλευτική βάση του Βλαντίμιρ Πούτιν), και εκλέχθηκε στη βουλή της Δούμα με την Ενότητα του Πούτιν.
Τον Ιανουάριο του 1996, στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός, ο Μπερεζόφσκι συνδέθηκε με άλλους ολιγάρχες για να σχηματίσει μια συμμαχία – η οποία αργότερα έγινε γνωστή ως «Σύμφωνο του Νταβός» – για να χρηματοδοτήσει την εκστρατεία του Μπορίς Γιέλτσιν στις επερχόμενες προεδρικές εκλογές.
Σύμφωνα με ένα μεταγενέστερο άρθρο της εφημερίδας , "Ο Μπερεζόφσκι ήταν ο εγκέφαλος της επανεκλογής του Μπορίς Γέλτσιν το 1996. Αυτός και οι δισεκατομμυριούχοι φίλοι του έδωσαν 140 εκατομμύρια στερλίνες για την εκστρατεία του Γέλτσιν".
Στις 16 Ιουνίου 1996, ο Γέλτσιν ήρθε πρώτος στον πρώτο γύρο των εκλογών μετά από μια τακτική συμμαχία με τον στρατηγό Αλεξάντρ Λέμπεντ, ο οποίος τερμάτισε τρίτος.
Η νίκη του οφειλόταν σε μεγάλο βαθμό στην υποστήριξη των τηλεοπτικών δικτύων που ελέγχονταν από τον Βλαντιμίρ Γκουζίνσκι και τον Μπερεζόφσκι και τα χρήματα από την επιχειρηματική ελίτ.
Οι αποκάλεσαν τον Μπερεζόφσκι τον «δημόσιο εκπρόσωπο και τον κύριο λομπίστα αυτής της νέας ελίτ, η οποία πέρασε από τη σκιά στην αξιοπρέπεια μέσα σε λίγα χρόνια».
Το 2012, ο Μπερεζόφσκι έχασε μια υπόθεση στο Ανώτατο δικαστήριο του Λονδίνου που αφορούσε την κυριότητα του σημαντικότερου παραγωγού πετρελαίου , κατά του Ρομάν Αμπράμοβιτς, όπου ζητούσε πάνω από 3 δισεκατομμύρια δολάρια αποζημιώσεις.
Ο Μπερεζόφσκι μπήκε στον στενό κύκλο του Κρεμλίνου το 1993 μέσω της οργάνωσης για τη δημοσίευση των απομνημονευμάτων του Γέλτσιν και έγινε φίλος του Βαλεντίν Γιουμάσεφ, του συγγραφέα-φάντασμα του Προέδρου.
Σύμφωνα με τις αναφορές που έχουμε για το οινόμελο από τον Πατέρα της Ιατρικής τον Ιπποκράτη, η κατανάλωση του έχει ευεργετική επίδραση καθώς περιέχει μέλι το οποίο εξαφανίζει την κόπωση ενώ προσφέρει ευεξία και μακροζωία όπως αναφέρει ο Δημόκριτος και ο Πυθαγόρας .
Σε συγγράμματα του Ιπποκράτη αναφέρεται ότι το μέλι κάνει πιο ζωηρό το χρώμα του ανθρώπου, ενώ εξαίρετη είναι η ευεργετική επίδραση του «οινόμελου» σε υγιείς και ασθενείς.
Το Οινόμελο έχει τις ρίζες του στην Αρχαία Ελλάδα και ότι γνωρίζουμε μέχρι σήμερα για αυτό είναι καταγεγραμμένο από τον Ιπποκράτη καθώς και από αναφορές του σε αρχαία συμπόσια και μελέτες που μας έχουν χαρίσει αρκετές πληροφορίες για τις διατροφικές συνήθειες των αρχαίων Ελλήνων αλλά και την αξία του οίνου και του μελιού Το οινόμελο αποτελούσε ένα ποτό το οποίο κατανάλωναν καθημερινά οι Αρχαίοι Έλληνες .
Πίνετε τόσο ζεστό όσο και κρύο με την προσθήκη πάγου έχει υπέροχη μυρωδιά και γλυκιά γεύση αφού περιέχει αρκετή ποσότητα μελιού το οποίο αποτελεί το φυσικό γλυκαντικό του Παραδοσιακές, σύγχρονες συνταγές ακόμα και μέσα σε κρύο ή ζεστό κοκτέιλ καθώς αποτελεί εξαιρετική βάση γι αυτό .
Τέλος, το εμφιαλωμένο οινόμελο παράγεται στα πλαίσια όλων των ελέγχων που υφίσταται ένα επίσημο αποσταγματοποιείο έτσι ώστε το προϊόν να είναι ασφαλές για εσάς.
Στον Μεσαίωνα η παράδοση ήθελε κατά τον μήνα του μέλιτος το νεόνυμφο ζευγάρι να πίνει οινόμελο το οποίο συνέβαλε αποφασιστικά στην χαλάρωση των αναστολών και στην επιτυχημένη εκκίνηση του γάμου καθώς το οινόμελο συμβόλιζε την γονιμότητα και την καλή υγεία .
Ο Σώρανος από την Έφεσο αρχαίος Ιατρός ο οποίος θεωρείται ο μεγαλύτερος γυναικολόγος της αρχαιότητας σχετικά με τα γυναικολογικά – παιδιατρικά συνιστά στην θηλάζουσα να πίνει για σαράντα ημέρες νερό και στη συνέχεια κάθε δύο τρεις ημέρες να πίνει οινόμελο.
Όπως αναφέρει ο ίδιος, «εντελώς συναισθηματικά και αυθόρμητα από μικρός βλέποντας τον πατέρα μου με τη φόρμα της δουλειάς, ακούγοντας συζητήσεις, πηγαίνοντας στο εργοτάξιο και γνωρίζοντας εργάτες είχα μια αγάπη και συμπάθεια στην εργατική τάξη, που μαζί με την αγάπη στην αγροτιά από τις εμπειρίες του χωριού, την αγάπη στους εργαζόμενους θα ολοκληρωθεί με τον καιρό και θα γίνει συνείδηση».
Στους τοίχους της Γενικής Ασφάλειας της οδού Μπουμπουλίνας, όπου βρίσκεται σε απομόνωση, σκαλίζει για να διαβάσουν, όπως λέει, οι επόμενοι αγωνιστές και να μην τα σβήσουν οι ασφαλίτες: «Συμβουλή: Όταν μπαίνεις εδώ μέσα ξέχασέ τα όλα. Και να σκέφτεσαι μόνο το Λαό και το Κόμμα».
Ο Γιώργης Μωραΐτης ήταν Έλληνας δημοσιογράφος, συγγραφέας, αγωνιστής της Αντίστασης μέσα από τις γραμμές του ΕΛΑΣ και μαχητής του ΔΣΕ κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου.
Διετέλεσε στέλεχος του Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας για 75 χρόνια, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Κόμματος από το 1973 έως το 1991 και μέλος της Διεύθυνσης και Αρχισυνταξίας του «Ριζοσπάστη».
Ο πατέρας του Νίκος πήρε μέρος στην ΕΑΜική Αντίσταση, καπετάνιος του εφεδρικού ΕΛΑΣ, οργανώθηκε στο ΚΚΕ και μετά την απελευθέρωση κατέφυγε στην Αθήνα.
Ως μέλος του Γραφείου της Κομματικής Οργάνωσης Αθήνας του ΚΚΕ αναλαμβάνει δουλειά για την έκδοση του «Ριζοσπάστη», της «Αδούλωτης Αθήνας», του «Οδηγητή» και άλλων εντύπων για την περίοδο 1967-1968.
Στην Ουγγαρία δουλεύει στο χτίσιμο του χωριού «Νίκος Μπελογιάννης», για μια σχολική χρονιά δάσκαλος στον παιδικό σταθμό στο Ντιγκ, αργότερα διευθυντής στο κολέγιο «Παπαρήγας».
Το 1942 οργανώνεται στην Ένωση Νέων Αγωνιστών Ρούμελης , εντάσσεται στην ΕΠΟΝ το 1943 και κατατάσσεται στον ΕΛΑΣ το 1944, όπου παίρνει μέρος σε αποστολές και ενέδρες που χτυπούσαν τις τελευταίες φάλαγγες των χιτλερικών που εγκατέλειπαν την Ελλάδα.
Τον Δεκέμβρη του 1954, μετά από αίτημά του, στέλνεται παράνομα στην Ελλάδα με αποστολή να δουλέψει στο μηχανισμό του κόμματος στην παρανομία, όπου θα κρατούσε με τον ασύρματο την επαφή του κλιμακίου της ΚΕ στην Ελλάδα με την καθοδήγηση στο εξωτερικό.
Ο Γιώργης Μωραΐτης το Φλεβάρη του 1968 παίρνει θέση υπεράσπισης των Αποφάσεων της 12ης Ολομέλειας της ΚΕ, γράφει και την ανακοίνωση που δημοσιεύεται στην «Αδούλωτη Αθήνα» και στον «Ριζοσπάστη».
Ξεκίνησε το επαγγελματικό ποδόσφαιρο στην ομάδα της γενέτειρας του Πιερικό, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε από το 1987 μέχρι και το 1992, κάνοντας ντεμπούτο στα πρωταθλήματα της Β Εθνικής και Α Εθνικής.
Ακολούθως έπαιξε 1 χρονιά με τον Ιάλυσο Ρόδου στην Β Εθνική και το 1996 επέστρεψε στην Προοδευτική, με την οποία αγωνίστηκε εκ νέου για 1 χρονιά στην Β Εθνική, κερδίζοντας την άνοδο στη μεγάλη κατηγορία.
Με την ομάδα του Αιγίου αγωνίστηκε συνολικά 3 χρονιές, κερδίζοντας αμέσως την άνοδο στην Β Εθνική το 1999 και ακολούθως αγωνίστηκε 2 χρόνια στην Β Εθνική.
Το 2001 επέστρεψε στον Πιερικό με τον οποίο και τερμάτισε την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία το 2003, έχοντας κατακτήσει το πρωτάθλημα Δ Εθνικής τη χρονιά 2002-03 και αγωνιστεί στο μπαράζ ανόδου με τη Ρόδο στην Καισαριανή στην Αθήνα στις 21 Ιουνίου 2003.
Έχει εργαστεί ως βοηθός προπονητή αλλά και ως προπονητής τερματοφυλάκων και υπηρεσιακός προπονητής στον Πιερικό, ενώ έχει εργαστεί και σαν προπονητής και προπονητής τερματοφυλάκων στον Εθνικό Κατερίνης.
Ο Γιάννης Μπικούδης γεννήθηκε στην Κατερίνη στις 15 Ιουλίου 1967 και είναι Έλληνας παλαίμαχος ποδοσφαιριστής που αγωνιζόταν στη θέση του τερματοφύλακα και νυν προπονητής.
Ο Μητροπολίτης Ιωάννης έγραψε, στα τέλη του 18ου αιώνα, ότι «παρά το γεγονός ότι ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού έχει εξισλαμιστεί, υπάρχει ακόμα λειτουργική Ορθόδοξη Εκκλησία».
Μετά την υπογραφή της Συνθήκης του Γκεοργκίεβσκ μεταξύ του Βασιλείου του Κάρτλι και της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, προέκυψε το ζήτημα της τύχης του Ακχαλτσίχε.
Το 1828, κατά τον Ρωσο-Τουρκικό πόλεμο του 1828-29, ο πρίγκιπας Πασκέβιτς ηγήθηκε του Ρωσικού αυτοκρατορικού στρατού και κατέλαβε το φρούριο, στη μεγάλη μάχη του Ακχαλτσίχε.
Σύμφωνα με τα Γεωργιανά Χρονικά η πόλη ιδρύθηκε τον 9ο αιώνα από τον Γκουαράμ Μαμπάλι, έναν Γεωργιανό Βαγρατίδη πρίγκιπα που ήταν γιος του βασιλιά της Ιβηρίας Άσοτ Α' ο Κουροπαλάτης.
Μετά τη Συνθήκη της Κωνσταντινούπολης το 1590, ολόκληρη η επικράτεια του Σάμτσχε-Σααταμπάγγκο ήρθε υπό την κυριαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Από τον 13ο έως το τέλος του 14ου αιώνα ήταν η πρωτεύουσα του Σάμτσχε-Σααταμπάγκο, που κυβερνούταν από την Γεωργιανή Πριγκιπική οικογένεια και μια κυρίαρχη δυναστεία του Πριγκιπάτου του Σάμτσχε, τον Οίκο των Ζακέλι.
Ο Ασουμανί διεκδίκησε την επανεκλογή του, ενώ στους υποψηφίους που επεχείρησαν να εγγραφούν περιλαμβάνονται δύο υποψήφιοι στις εκλογές του 2016 και ο Σαλίμ Σααντί, ο οποίος έλαβε μέρος στις προηγούμενες εκλογές του 2016 ως ανεξάρτητος.
Ωστόσο, ένα συνταγματικό δημοψήφισμα τον Ιούλιο του 2018, επέτρεψε στους ψηφοφόρους να εγκρίνουν συνταγματικές τροπολογίες που κατέρριψαν το σύστημα της εναλλαγής και καθιέρωσαν ένα κανονικό σύστημα δύο γύρων στο οποίο ένας υποψήφιος που λαμβάνει την πλειοψηφία των ψήφων εκλέγεται από τον πρώτο γύρο, διαφορετικά θα διεξαχθεί και δεύτερος γύρος.
Οι αλλαγές μετέφεραν επίσης τις επόμενες προεδρικές εκλογές για το 2019 και επέτρεψαν στον πρώην πρόεδρο Αζαλί Ασουμανί να διεκδικήσει μια δεύτερη θητεία.
Ένας δεύτερος γύρος θα διεξαγόταν στις 21 Απριλίου αν χρειαζόταν αλλά ο πρώην πρόεδρος Αζαλί Ασουμανί επανεξελέγη στον πρώτο γύρο ψηφοφορίας.
Το δημοψήφισμα οδήγησε σε βίαιες διαμαρτυρίες και ένοπλη εξέγερση στο Ανζουάν τον Οκτώβριο του 2018, η οποία κατεστάλη από τον στρατό έπειτα από αρκετές ημέρες.
Ο Τζόφρι βάζει στην άκρη τον προηγούμενο αρραβώνα του με τη Σάνσα Σταρκ για χάρη της Μάρτζερι Ταϊρελ, ενισχύοντας μια συμμαχία μεταξύ των Λάννιστερ και του οίκου των Ταϊρέλ.
Ο Τύριον αποφεύγει την τιμωρία μόνο όταν ο Τάιγουιν διαβεβαιώνει τον Τζόφρι πως ο θείος του ήταν μεθυσμένος και δεν είχε καμία πρόθεση να απειλήσει τον βασιλιά.
Κατά τη διάρκεια της γαμήλιας γιορτής του, προσβάλλει συνεχώς τον Τύριον και τη Σάνσα, παρουσιάζοντας ένα έργο για τον «Πόλεμο των Πέντε Βασιλέων», με κάθε έναν από τους βασιλιάδες να παίζονται από νάνους προκειμένου να ταπεινώσει τον θείο του, τον οποίο επίσης αναγκάζει να ενεργεί ως οινοχόος του.
Ο πρίγκηπας Τζόφρι μεταφέρεται από τους γονείς του στο Γουίντερφελ και τον προξενεύουν με τη Σάνσα Σταρκ για να δημιουργήσουν μια συμμαχία μεταξύ του οίκου των Μπαράθιον και του οίκου των Σταρκ.
Αργότερα, ο Τζόφρι λέει ψέματα για το πώς έγιναν τα γεγονότα και απαιτεί να σκοτωθεί η Νιμέρια, αλλά αντί αυτής, σκοτώνεται ο ανταρόλυκος της Σάνσα, Λαίδη.
Δημόσια, ο Τζόφρι φέρεται να είναι ο μεγαλύτερος γιος και κληρονόμος του βασιλιά Ρόμπερτ Μπαράθιον και της βασίλισσας Σέρσεϊ Λάννιστερ, οι οποίοι εισήλθαν σε πολιτική συμμαχία γάμου αφότου ο Ρόμπερτ πήρε το θρόνο με τη βία από τον «Τρελό Βασιλιά» Αέρις Ταργκάρυεν.
Έχει μια μικρότερη αδελφή, τη Μυρσέλα, και έναν μικρότερο αδελφό, τον Τόμμεν, και οι δύο από τους οποίους είναι επίσης προϊόντα της αιμομικτικής σχέσης του Τζέιμι και της Σέρσεϊ.
Αυτό ανταποκρίνεται καλύτερα στην απάντηση του όταν η οργισμένη μνηστή του τον προσβάλλει: ο Τζόφρι δηλώνει ότι η μητέρα του τον είχε διδάξει ποτέ να μην χτυπήσει μια γυναίκα και έτσι διατάζει έναν ιππότη της Βασιλικής Φρουράς να την χτυπήσει αντ 'αυτού.
Η μάχη κερδίζεται μόνο από τον θείο του Τύριον, ο οποίος χρησιμοποίησε Υγρή Φωτιά, και από την τελευταίας στιγμής αντεπίθεση του παππού του Τάιγουιν, με τη βοήθεια των δυνάμεων του οίκου των Ταϊρέλ.
Αργότερα, ο Ένταρντ Σταρκ ανακαλύπτει ότι ο Τζόφρι δεν είναι βιολογικός γιος του βασιλιά Ρόμπερτ και, όταν ο βασιλιάς πεθαίνει, αρνείται να αναγνωρίσει την αξίωση του Τζόφρι στον θρόνο και τίθεται υπό κράτηση.
Έπειτα από τις εκκλήσεις της Σάνσα, ο Ένταρντ εκδίδει μια ψεύτικη ομολογία της προδοσίας του και η Σάνσα τη χρησιμοποιεί ως μετάνοια, ζητώντας να αποδοθεί χάρη στον πατέρα της.
Ο Τζόφρι της υπόσχεται πως θα δείξει ευσπλαχνία αλλά δεν κρατάει την υπόσχεσή του και αποκεφαλίζει τον Ένταρντ, αναγκάζοντας αργότερα τη Σάνσα να κοιτάξει το αποκομμένο κεφάλι του.
Ο Τζόφρι δεν γνωρίζει πως ο βασιλιάς Ρόμπερτ δεν είναι ο βιολογικός του πατέρας - στην πραγματικότητα, είναι ο γιος του θείου του και δίδυμου αδελφού της μητέρας του, Τζέιμι Λάννιστερ.
Ο Τζόφρι Μπαράθιον δεν είναι κεντρικός χαρακτήρας στα μυθιστορήματα, έτσι οι δράσεις του μαρτυρούνται και ερμηνεύονται μέσα από τα μάτια των άλλων ανθρώπων, όπως του θείου του Τύριον Λάννιστερ και της εφάπαξ αρραβωνιαστικιάς του Σάνσα Σταρκ.
Ο Τζόφρι Μπαράθιον είναι φανταστικός χαρακτήρας στην σειρά των επικών μυθιστορημάτων φαντασίας, Το Τραγούδι της Φωτιάς και του Πάγου του Αμερικανού συγγραφέα Τζωρτζ Ρ.
Εκεί έπαιξε μαζί με τους Ρένο Χαραλαμπίδη, Δήμητρα Ματσούκα και Ελευθερία Βιδάκη, ενώ το σενάριο και τη σκηνοθεσία της σειράς ανήκε στον Βασίλη Νεμέα.
Από το 2004 ως το 2005 συμμετείχε στις σειρές "Επτά θανάσιμες πεθερές", "Κανείς δε λέει σ' αγαπώ" και " " ενώ πρωταγωνίστησε στην τηλεταινία "Συμφωνίες γυναικών".
Τη σεζόν 2005-2006 έπαιξε στις σειρές "Οι αταίριαστοι" και "Η κατάλληλη στιγμή" ενώ την επόμενη σεζόν στο "Τύχη βουνό" και "Οι ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα".