polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Τα επόμενα χρόνια οι Σταυροφόροι έβαλαν στόχο να κυριεύσουν τις υπόλοιπες περιοχές στον Ελληνικό χώρο, οι αδελφοί Γκίζι προσανατολίστηκαν ιδιαίτερα σε νησιά του Αιγαίου.
Το 1207 ο Ανδρέας Γκίζι κατέλαβε την Τήνο και τη Μύκονο και έγινε Κύριος των νησιών σε μια ενωμένη ηγεμονία υπό την ψηλή κυριαρχία του Δουκάτο του Αιγαίου με έδρα τη Νάξο.
Τα μέλη της Οικογένειας Γκίζι κυβέρνησαν τα νησιά περίπου δυο αιώνες με τελευταίο εκπρόσωπο τον Γεώργιο Γ Γκίζι Κύριο της Τήνου και της Μυκόνου, μετά τον θάνατο του η δυναστεία ξεκληρίστηκε.
Η Κέα και η Σέριφος είχαν κατακτηθεί αρχικά από τους Σταυροφόρους μαζί με τα υπόλοιπα νησιά , ο πρώην Ορθόδοξος αρχιεπίσκοπος Αθηνών Άγιος Μιχαήλ Χωνιάτης ή Ακομινάτος όταν έπεσε η Αθήνα στους Σταυροφόρους εξορίστηκε στην Κέα .
Ο Λομβαρδός τυχοδιώκτης Λικάριος που υπηρετούσε τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Μιχαήλ Παλαιολόγο μετά την πτώση της Λατινικής Αυτοκρατορίας ανακατέλαβε τα νησιά από τους Φράγκους .
Η Οικογένεια Γκίζι ήταν οικογένεια ευγενών από τη Δημοκρατία της Βενετίας με καταγωγή από την Πάντοβα ή την Ακυληία, που κατέκτησε και κυβέρνησε για περίπου δυο αιώνες πολλά νησιά του Αιγαίου ιδιαίτερα την Τήνο και τη Μύκονο.
Ωστόσο, σε πολλά μέρη του κόσμου, όπου ο πολιτικός γάμος δεν είναι τόσο διαδεδομένος, υπάρχει αντ 'αυτού ο συνηθισμένος γάμος, ο οποίος συνήθως ρυθμίζεται ανεπίσημα από την κοινότητα.
Ιστορικά, πολλές κοινωνίες έδωσαν σύνολα δικαιωμάτων και υποχρεώσεων στους άνδρες συζύγους που διέφεραν πολύ διαφορετικά από τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις που δόθηκαν στις γυναίκες συζύγους.
Συγκεκριμένα, ο έλεγχος της συζυγικής περιουσίας, τα κληρονομικά δικαιώματα και το δικαίωμα καθορισμού των δραστηριοτήτων των παιδιών του γάμου, τυπικά δόθηκαν σε ανδρικές συζύγους.
Ωστόσο, αυτή η πρακτική περιορίστηκε σε μεγάλο βαθμό σε πολλές χώρες τον 20ό αιώνα και πιο σύγχρονα καταστατικά τείνουν να ορίζουν τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις ενός συζύγου χωρίς αναφορά στο φύλο.
Μεταξύ των τελευταίων ευρωπαϊκών χωρών που καθιέρωσαν την πλήρη ισότητα των φύλων στον γάμο ήταν η Ελβετία, η Ελλάδα, η Ισπανία, η Γαλλία και η Γερμανία την δεκαετία του 1980.
Στην παραδοσιακή κινεζική αστρονομία, ο όρος , δηλαδή «το δεξί περιτείχισμα της Ουράνιας Αγοράς» αναφέρεται μια μικρή ομάδα αστέρων, η οποία αντιπροσώπευε ένδεκα αρχαίες επαρχίες-κρατίδια της Κίνας και την οποία αποτελούσαν οι γ Όφεως, β, γ και κ Ηρακλέους, β, δ, α και ε Όφεως, και δ, ε και ζ Οφιούχου.
Ο ίδιος ο γ Όφεως ήταν έτσι γνωστός ως , δηλαδή «ο τέταρτος του δεξιού περιτειχίσματος της Ουράνιας Αγοράς», και αντιπροσώπευε την επαρχία-κρατίδιο Τζενγκ ή Τσινγκ).
Μερικές φορές αναφέρεται ότι έχει δύο συνοδούς αστέρες δέκατου μεγέθους σε απόσταση περίπου τριών λεπτών της μοίρας από αυτόν, που μάλλον εμφανίζονται απλώς ότι είναι κοντά του από την οπτική γωνία της Γης, ενώ στην πραγματικότητα δεν έχουν σχέση με τον γ Όφεως.
Ο αστέρας απομακρύνεται από τη Γη και το Ηλιακό Σύστημα με μέση ταχύτητα 6,8 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο , ενώ εμφανίζει και σημαντική ιδία κίνηση.
Ο γ Όφεως είναι ένας συνηθισμένος αστέρας της Κύριας ακολουθίας φασματικού τύπου 6 . Ο δείκτης χρώματος του αστέρα είναι +0,48, που αντιστοιχεί σε επιφανειακή θερμοκρασία 6.200 έως 6.500 . Είναι μεγαλύτερος σε διάμετρο και σε μάζα από τον Ήλιο, ενώ η απόλυτη λαμπρότητά του είναι τριπλάσια της ηλιακής, δηλαδή αντιστοιχεί σε απόλυτο μέγεθος +3,60.
Στους αρχαίους Άραβες ο γ Όφεως μαζί με τους β Ηρακλέους , γ Ηρακλέους και β Όφεως σχημάτιζαν τον μικρό αστερισμό - -', δηλαδή «η Βόρεια Γραμμή», μέρος του αστερισμού - Αργότερα, υπό την επίδραση της ελληνικής και ρωμαϊκής ονοματολογίας, ο γ Όφεως έλαβε το ιδιαίτερο όνομα , από την αραβική φράση , δηλαδή το «Μάτι του Όφεως».
Σε αντίθεση με συγχρόνους του, όπως οι Χίλντεμπραντ και Φίσερ φον Έρλαχ, ο Πράνταουερ παρέμεινε αρχιτέκτονας επαρχιακού επιπέδου, καθώς το σύνολο των αρχιτεκτονικών έργων του κατασκευάστηκαν εκτός της Βιέννης, ενώ, επίσης, ήταν θρησκευτικού χαρακτήρα.
Το 1702 ο Πράνταουερ ανέλαβε την διεύθυνση των εργασιών ανακατασκευής, μεταξύ των οποίων η εκκλησία δεν ολοκληρώθηκε παρά μόνον το 1734, με τον Γιόχαν Μίχαελ Ρόττμαϊρ να φιλοτεχνεί τις τοιχογραφίες της, με την βοήθεια του Ιταλού Αντόνιο Γκάλλι-Μπιμπιένα για τις οφθαλμαπάτες.
Η εκκλησία βρίσκεται στο βάθος μιας δεύτερης αυλής, η οποία συνεχίζεται με μια αναβαθμίδα, που επιβλέπει τον Δούναβη, ενώ ταυτόχρονα προσφέρει πανοραμική θέα.
Ο Γιάκομπ Πράνταουερ ήταν Αυστριακός μπαρόκ αρχιτέκτονας, γεννημένος στο Σταντς στις 16 Ιουλίου 1660 και αποβιώσας στο Σανκτ Πέλτεν στις 16 Σεπτεμβρίου 1726.
Ο Ζαμάν Σαχ διασώθηκε όταν ο αδελφός του Σουτζάχ Σαχ Ντουρανί ανέβηκε στον βασιλικό θρόνο μετά την ανατροπή του Μαχμούντ Σαχ Ντουρανί το 1803.
Ενώ ο αδερφός του, Σουτζάχ Σαχ αιχμαλωτίστηκε από τον κυβερνήτη του Ατόκ, ο Ζαμάν Σαχ κατάφερε να διαφύγει με τις ζενανά του αδελφού του στη Λαχόρη και ζήτησε άσυλο από τον Μαχαραγιά Ραντζίτ Σινγκ το 1810.
Αρχικά του επετράπη να διαμείνει στο Ραβαλπίντι αλλά, το 1811, ο Ζαμάν Σαχ έλαβε πλήρεις κρατικές τιμές στη Λαχόρη από τον ηγεμόνα των Σιχ Ραντζίτ Σινγκ.
Ο Ζαμάν Σαχ δεν επέστρεψε ποτέ στο Αφγανιστάν ακόμη και όταν ο Σουτζάχ Σαχ Ντουρανί αποκαταστάθηκε στον θρόνο με τη βοήθεια των Βρετανών και των Σιχ υπό τον Ραντζίτ Σινγκ.
Ο θείος του Σαϊφουλάχ Χαν Ντουρανί, οι γιοι του Μοχαμάντ Ουμάρ, Μπασίρ Αχμάντ Χαν και Σαμς Ουρ Ρεχμάν, οι ξάδελφοι του Φαϊζουλάχ Χαν και Αμπντουλάχ Χαν ζούσαν στο Ακόρα Χατάκ στο σημερινό Χαϊμπέρ Παχτούνκουα.
Ο Σαϊφουλάχ Χαν πέθανε το 1779 και έπειτα η οικογένεια ηγούνταν από τον Φαϊζουλάχ Χαν ο οποίος ήταν δυσαρεστημένος με τις κακές συνήθειες του Αμπντουλάχ Χαν και του Μπασίρ Αχμάντ Χαν με αποτέλεσμα να αποχωρήσει από το Ακόρα Χατάκ και να μεταβεί στο Μπανού χωρίς να ενημερώσει τους συγγενείς του.
Ωστόσο, ο Μαχμούντ συμμάχησε με τον Φατέχ Χαν, με του οποίου την υποστήριξη μπόρεσε να επιστρέψει το 1800, και ο Ζαμάν υποχώρησε στην Πεσαβάρ.
Επεχείρησε να επαναλάβει την επιτυχία του πατέρα του στην Ινδία, αλλά οι προσπάθειες επέκτασής του απέτυχαν από τους Σιχ ενώ ήρθε σε αντιπαράθεση με τους Βρετανούς.
Ο Σαχ Ζαμάν προσπάθησε ότι καλύτερο μπορούσε για να επανασυνδέσει την οικογένειά και τους συγγενείς του ώστε να αποκτήσει δύναμη, αλλά πολλοί εξ αυτών ζούσαν άγνωστο βίο.
Το διοικητικό συμβούλιο του Ρόιτερς αποφάσισε την υιοθέτηση διαφορετικού προφίλ, λιγότερο σχετιζόμενου με την οικογένεια, ενώ, ταυτόχρονα, προχώρησε στην επιλογή του Σερ Ρόντερικ Τζόουνς για την διεύθυνσή του, δημοσιογράφου ο οποίος είχε καταθέσει τα πειστήρια για την αξία του εργαζόμενος στο Τράνσβααλ, στη Νότια Αφρική, κατά την διάρκεια του Πολέμου των Μπόερς, γεγονότος του οποίου το πέρας το Ρόιτερς ήταν το πρώτο ειδησεογραφικό πρακτορείο το οποίο το γνωστοποίησε.
Στις 28 Απριλίου 1915, αυτοκτόνησε με την χρήση πιστολιού, τρεις ημέρες μετά τον θάνατο της συζύγου του και το Κραχ της Τράπεζας Ρόιτερς, η οποία μετονομάστηκε ως , της οποίας τα περιουσιακά στοιχεία πάγωσαν, με αποτέλεσμα την πτώση της τιμής των μετοχών Ρόιτερς στο Χρηματιστήριο του Λονδίνου.
Το ειδησεογραφικό πρακτορείο είχε φροντίσει ώστε η δημοσιογραφική κάλυψη να είναι σε πλαίσιο ουδετερότητας, με τον λόγο να δίνεται και στις δύο πλευρές, γεγονός το οποίο συνέλαβε στην φήμη της αξιοπιστίας του.
Ο βαρόνος Χέρμπερτ ντε Ρόιτερ διηύθυνε για διάστημα 16 ετών το βρετανικό ειδησεογραφικό πρακτορείο Ρόιτερς από το 1899 έως το 1915, το οποίο ιδρύθηκε το 1851 από τον πατέρα του, Πάουλ Γιούλιους Ρόιτερ.
Η καλλιτεχνική πορεία του Γκούντε δεν χαρακτηρίστηκε από δραστική αλλαγή και επανάσταση, αλλά αντίθετα ήταν μια σταθερή εξέλιξη που αντιδρούσε αργά στις γενικές τάσεις στον καλλιτεχνικό κόσμο.
Είχε αρχικά δυσκολία με τη σχεδίαση ανθρώπινων μορφών και έτσι συνεργαζόταν με τον Αντολφ Τίντεμαντ σε κάποια από τα έργα του, σχεδιάζοντας ο ίδιος το τοπίο και αφήνοντας τον Τίντεμαντ να ζωγραφίσει τις μορφές.
Αργότερα ζωγράφιζε με ακουαρέλες, καθώς και γκουάς σε μια προσπάθεια να διατηρήσει την τέχνη του διαρκώς φρέσκια και εξελισσόμενη, και παρόλο που αυτά δεν έγιναν ποτέ τόσο ευμενώς δεκτά από το κοινό όσο οι ελαιογραφίες του, οι συνάδελφοί του καλλιτέχνες τα θαύμαζαν πολύ.
Ως καθηγητής δίδασκε έξι ώρες στην τάξη, καθόταν δύο ώρες στο γραφείο, επόπτευε εκ περιτροπής με άλλους καθηγητές να το μάθημα ζωγραφικής γυμνού και παρευρισκόταν σε συναντήσεις του προσωπικού.
Το 1857 υπέβαλε την παραίτησή του, αναφέροντας επισήμως τις οικογενειακές του υποχρεώσεις και λόγους υγείας ως αιτίες παραίτησης, αν και στα απομνημονεύματα του μέμφεται την εχθρότητα και τις κακολογίες από δύο μαθητές του.
Ο καθηγητής τοπιογραφίας αμειβόταν με το κατώτατο όριο της κλίμακας αμοιβών της Ακαδημίας και ο Γκούντε ήταν ένας από τους λίγους καθηγητές που δεν δέχτηκαν αύξηση όπως οι περισσότεροι έλαβαν το 1855.
Παρόλο που οι καθηγητές της Ακαδημίας παραπονιούνταν ότι η διδασκαλία τους τους εμπόδιζε να αναλάβουν πιο προσοδοφόρα έργα ο Γκούντε μπόρεσε να πουλήσει αρκετά έργα για να μένει σε ένα καλούτσικο σπίτι στο Ντύσσελντορφ, στο σημερινό Χοφγκάρτεν.
Πολλοί από τους συνομηλίκους του Γκούντε έφυγαν από την Ακαδημία του Ντύσσελντορφ σε άλλες σχολές τέχνης, αλλά αυτός αποφάσισε να αναζητήσει πιο άμεση επαφή με τη φύση.
Είχε αποκτήσει μια βάση στη βρετανική αγορά τέχνης τη δεκαετία του 1850, αφότου τα έργα του έγιναν δεκτά στις γκαλερί του Φράνσις Εγκερτον, 1ου Κόμη του Έλσμιρ, και του Μαρκήσιου του Λάνσντοουν και έτσι όταν ένας Άγγλος έμπορος τέχνης και πρώην μαθητής του - ο κ.
Το φθινόπωρο του 1862 ο Γκούντε ξεκίνησε για την Κοιλάδα Λεντρ κοντά στο Κόνγουεϊ της Ουαλίας, ένα μέρος φημισμένο για το γραφικό του τοπίο, που φιλοξενούσε ήδη μια αποικία Βρετανών καλλιτεχνών της υπαίθρου.
Εκεί όπου μικρές ομάδες καλλιτεχνών ζούσαν στην ύπαιθρο για να αλληλοεμπνέονται, να είναι πιο κοντά στο θέμα τους και να ξεφύγουν από την πόλη, ο Γκούντε ήταν ένας από τους πρώτους Νορβηγούς καλλιτέχνες που ζούσε έτσι.
Ο Γκούντε ενοικίασε ένα σπίτι με θέα στον Ποταμό Λεντρ, όπου ζωγράφισε μία από τις αρχαίες ρωμαϊκές γέφυρες που ήταν δημοφιλής στους καλλιτέχνες της εποχής.
Ο Γκούντε αναφέρει ότι οι Βρετανοί και οι Ουαλλοί ζωγράφοι τοπίου ήταν περιφρονούνταν από τους καλλιτέχνες της ηπειρωτικής Ευρώπης και χρησιμοποιούσαν ένα πολύ διαφορετικό στυλ ζωγραφικής από αυτούς.
Ενώ ο Γκούντε και οι συνάδελφοί του καλλιτέχνες της ηπειρωτικής Ευρώπης έβγαιναν στη φύση και έκαναν σκίτσα για να λειτουργήσουν ως μελέτες σε στούντιο, οι Βρετανοί και οι Ουαλλοί ζωγράφοι τοποθετούσαν τα καβαλέτα τους επί τόπου και δούλευαν στους πίνακες τους με τα θέματα τους μπροστά τους.
Ο Γκούντε προσπάθησε να βελτιώσει τη φήμη του ανάμεσα στους ντόπιους ζωγράφους με συμμετοχές στις ανοιξιάτικες εκθέσεις της Βασιλικής Ακαδημίας στο Λονδίνο το 1863 και το 1864, αλλά και οι δύο ήταν αποτυχημένες, κάτι που ο Γκούντε περιέγραψε ως «χρήσιμο αλλά πικρό φάρμακο».
Παρά τις δυσκολίες αυτές - που εντάθηκαν από την οικονομική ζημιά του ταξιδιού, λόγω έλλειψης πωλήσεων ζωγραφικών έργων - ο Γκούντε θεώρησε ότι το ταξίδι τον ωφέλησε πολύ ως καλλιτέχνη, γράφοντας στον κουνιάδο του Τέοντορ Κγέρλουφ:
Οι κλασικιστές ενδιαφέρονταν περισσότερο να αναδημιουργήσουν τοπία από το ηρωικό ή το μυθικό παρελθόν και συχνά τα τοποθετούσαν εν μέσω θρησκευτικών ή ιστορικών γεγονότων.
Μέσω του Αχενμπαχ - του πρώτου δασκάλου του κατά την άφιξή του στο Ντύσσελντορφ - εκτέθηκε στη ρομαντική παράδοση, ενώ μέσω των μαθημάτων του και αργότερα της διδασκαλίας του για τον Σίρμερ στην κλασική παράδοση.
Στην Καρλσρούη ο Γκούντε συνέχισε να αναπαράγει πιστά τα τοπία που έβλεπε, ένα στυλ που πέρασε στους μαθητές του, μεταφέροντάς τους στην Κιμζέε για να ζωγραφίσουν τη λίμνη στο ύπαιθρο.
Ενώ σε αυτά τα ταξίδια ο Γκούντε και οι μαθητές του συναντούσαν συχνά τον Εντουαρντ Σλάιχ τον Πρεσβύτερο με τους δικούς του μαθητές από το Μόναχο, οι οποίοι, όπως περιέγραψε ο Γκούντε, έβγαιναν έξω μόνο για να συλλάβουν την ατμόσφαιρα του σκηνικού και ήταν δύσπιστοι για τα πλεονεκτήματα της υπαίθριας ζωγραφικής.
Ο διορισμός του ήταν εν μέρει πολιτικός, καθώς σε σύγκρουση μεταξύ της Ρηνανίας και των συμφερόντων της Πρωσίας ο Γκούντε θεωρήθηκε ουδέτερος υποψήφιος λόγω των νορβηγικών του ριζών.
Προτάθηκε για τη θέση από τον τότε διευθυντή της Ακαδημίας Βίλχελμ φον Σάντοβ, αλλά μόνο μετά την απόρριψη της θέσης από τους Αντρεας Αχενμπαχ, Οσβαλντ Αχενμπαχ και Λέσινγκ λόγω χαμηλής αμοιβής.
Μέχρι τα μέσα του 19ου αιώνα η Ακαδημία του Ντύσσελντορφ είχε γίνει κέντρο εκπαίδευσης Νορβηγών καλλιτεχνών, αλλά στη Νορβηγία προέκυψε μια συζήτηση σχετικά με το αν η τέχνη ήταν πραγματικά νορβηγική καθώς δεν προήλθε από τη Νορβηγία και στην πραγματικότητα δημιουργήθηκε από καλλιτέχνες που είχαν εκπαιδευτεί στη Γερμανία.
Η συζήτηση ξεκίνησε από προτάσεις για τη δημιουργία καλλιτεχνικής σχολής τέχνης στη Νορβηγία, και ως εκ τούτου ήταν ουσιώδες για τους θιασώτες μιας νορβηγικής ακαδημίας να υποστηρίξουν ότι οι νορβηγικές αξίες δεν θα μπορούσαν να ενσταλαχθούν στους καλλιτέχνες εάν έπρεπε να πάνε στο εξωτερικό.
Ο Γκούντε πέρασε σαράντα πέντε χρόνια ως καθηγητής τέχνης και έτσι έπαιξε σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της νορβηγικής τέχνης, ενεργώντας ως μέντορας τριών γενεών Νορβηγών καλλιτεχνών.
Νέοι Νορβηγοί καλλιτέχνες συνέρρεαν οπουδήποτε δίδασκε, πρώτα στην Ακαδημία Τέχνης του Ντύσσελντορφ και αργότερα στη Σχολή Τέχνης της Καρλσρούης.
Ο Γκούντε υπηρέτησε επίσης ως καθηγητής στην Ακαδημία Τέχνης του Βερολίνου από το 1880 ως το 1901, αν και εκεί προσέλκυσε λίγους Νορβηγούς στην Ακαδημία του Βερολίνου, γιατί τότε στα μάτια τους το Βερολίνο είχε ξεπεραστεί σε κύρος από το Παρίσι.
Το 1827 οι Σίρμερ και Καρλ Φρήντριχ Λέσινγκ είχαν ιδρύσει ένα Σύλλογο Σύνθεσης Τοπίου που έκανε συναντήσεις μερικές φορές κάθε χρόνο στο σπίτι του Σίρμερ, όπου αυτός έδινε συμβουλές σχετικά με τη σύνθεση των τοπίων.
Δεκαπέντε χρόνια αργότερα ο Γκούντε άρχισε να παρακολουθεί τις συναντήσεις του συλλόγου με άλλους μαθητές από την τάξη του, αλλά καθώς προχωρούσε σε μεγαλύτερα επίπεδα ρεαλισμού άρχισε να καθιστά σαφές ότι δεν συμφωνούσε με τις ιδέες για τη σύνθεση που διατύπωνε ο Σίρμερ κατά τις συναντήσεις, λέγοντας συγκεκριμένα:
Εκείνη την εποχή η ανθρωπογραφία θεωρείτο είδος μεγαλύτερου κύρους από την τοπιογραφία, καθώς πιστευόταν ότι μόνο μέσω της ζωγραφικής του ανθρώπινου σώματος θα μπορούσε να εκφραστεί η αληθινή ομορφιά.
Όταν δέχτηκε τη θέση στην Καρλσρούη η ροή των Νορβηγών ζωγράφων από την Ακαδημία του Ντύσσελντορφ στράφηκε προς τα εκεί, από όπου θα αποφοιτούσαν πολλοί από τους Νορβηγούς ζωγράφους της δεκαετίας του 1860 και του 1870, μεταξύ των οποίων οι Φρέντερικ Κόλετ, Γιόχαν Μάρτιν Νίλσεν, Κίτυ Λ.
Ωστόσο οι δύο καλλιτέχνες διέφεραν στο ύφος, με το Λέσινγκ να ζωγραφίζει θεαματικά, ιστορικά έργα, ενώ ο Γκούντε δεν χρησιμοποιούσε ποτέ ιστορικά γεγονότα στους δικούς του πίνακες.
Το Δεκέμβριο του 1863 προσφέρθηκε στον Γκούντε θέση καθηγητή στη Σχολή Τέχνης του Μπάντεν στην Καρλσρούη, που την αποδέχθηκε, όπου διαδέχθηκεν για άλλη μια φορά τον Σίρμερ, και έτσι έφυγε από την Ουαλία.
Στην Ακαδημία Τέχνης του Ντύσσελντορφ ο Γκούντε συνάντησε τον Γιόχαν Βίλχελμ Σίρμερ - καθηγητή τοπιογραφίας - που τον συμβούλεψε να εγκαταλείψει τις φιλοδοξίες του να γίνει ζωγράφος και να επιστρέψει στις κανονικές του σπουδές προτού να είναι πολύ αργά.
Στον έλεγχό του για το σχολικό έτος 1843–44 ήταν ο μόνος μαθητής που χαρακτηρίστηκε ως «πολύ ταλαντούχος» και σε εκείνο για το τέταρτο έτος αναφερόταν ότι «ζωγραφίζει το νορβηγικό τοπίο με αληθινό και ξεχωριστό τρόπο».
Σε μια επιστολή προς τον Γέργκεν Μόε ο Γκούντε γράφει ότι βλέπει δυνατότητες για τη δική του εξέλιξη στο Ντύσσελντορφ και ότι ακόμα κι αν αυτό θα τον έκανε να γίνει γνωστός ως Γερμανός καλλιτέχνης αντί για Νορβηγός, δεν θα ντρεπόταν για αυτό.
Ο Χανς Φρέντρικ Γκούντε ήταν Νορβηγός ρομαντικός ζωγράφος και θεωρείται μαζί με τον Γιόχαν Κρίστιαν Νταλ ένας από τους σημαντικότερους ζωγράφους τοπίου της Νορβηγίας.
Ξεκίνησε την καλλιτεχνική του καριέρα με ιδιωτικά μαθήματα από τον Γιοχάνες Φλίντοε και το 1838 παρακολουθούσε τα βραδινά μαθήματά του στη Βασιλική Σχολή Ζωγραφικής στη Χριστιανία.
Το φθινόπωρο του 1841 ο Γιόχαν Σεμπάστιαν Βελχάβεν πρότεινε ο νεαρός Γκούντε να σταλεί στο Ντύσσελντορφ για να συνεχίσει την καλλιτεχνική εκπαίδευσή του.
Κατά τη διάρκεια της ζωής του ο Γκούντε κέρδισε πολλά μετάλλια, έγινε δεκτός ως επίτιμο μέλος σε πολλές ακαδημίες τέχνης και του απονεμήθηκε ο Μεγάλος Σταυρός του Τάγματος του Αγίου Όλαφ.
Ωστόσο ο Φον Σάντοβ υποστήριξε ότι η τέχνη του Γκούντε ήταν στην πραγματικότητα γερμανική σε μια προσπάθεια να υπερασπιστεί την εισήγησή του να διαδεχθεί ο Γκούντε τον Σίρμερ.
Ενώ βρισκόταν στην Ουαλία τον επισκέφθηκαν ο Αντολφ Τίντεμαντ με τον Φρέντερικ Κόλετ και οι τρεις τους ταξίδεψαν στο Κερνάρφον και στο Χόλυχεντ, από όπου ο Γκούντε παρατήρησε για πρώτη φορά πραγματική καταιγίδα στον Ατλαντικό.
Ο Γκούντε ήταν πεπεισμένος ότι για τους Νορβηγούς καλλιτέχνες της Ακαδημίας ήταν αδύνατο να ξεφύγουν από την κληρονομιά τους και ότι η Νορβηγία επηρέαζε την τέχνη τους είτε το ήθελαν είτε όχι.
Κυκλοφόρησε σε τον Νοέμβριο του 2015 από την κερκυραϊκή 39, καθώς το εξώφυλλο του δίσκου είχε αποτελέσει αφορμή για τη λύση της συνεργασίας του συγκροτήματος με την , ενώ τον Απρίλιο του 2017 επανακυκλοφόρησε σε διπλό , με τρία επιπλέον τραγούδια.
Το 1985 συμμετείχε με ολόγλυφη μακέτα, σε διαγωνισμό που είχε προκηρύξει ο Δήμος Γαλατσίου, για Μνημείο Εθνικής Αντίστασης σε ένα από τα νταμάρια της περιοχής , με θέατρο, ιατρείο, χώρους στάθμευσης και αναψυχής
Ο Κώστας Μαργέλης ήταν Έλληνας ζωγράφος, χαράκτης, γλύπτης, μορφολόγος, διακοσμητής και καθηγητής σχεδίου (Ελεύθερου – Διακοσμητικού - προοπτικού – κατασκευαστικού και ρυθμολογίας) .
Κατά τον εορτασμό της «Παγκόσμιας Εβδομάδας Τέχνης» εκτέθηκε εντυπωσιακή ολόγλυφη μακέτα του αρχοντικού σπιτιού Βεροιας, στο Πολεμικό Μουσείο και Ζωγραφικά του έργα στα Γραφεία της εφημερίδας «Διαμαρτυρία».
Τον Γενάρη του 1959 πραγματοποίησε την Α ατομική του έκθεση στην Γκαλερί «Τέχνη» με 61 κομμάτια Ζωγραφικής – Χαρακτικής – Γλυπτικής και Σχέδια με μολύβι, σινική μελάνη και έργα με ξυσμένο γυαλί.
Μαθήτευσε κοντά σε σπουδαίους δασκάλους όπως ο χαράκτης Δημήτριος Γαλάνης, η ζωγράφος Τζένη Μανούση, ο γλύπτης Θανάσης Απάρτης και ο Γάλλος διακοσμητής Πωλ Πατρινό .
Γλυπτικό έργο του από ορείχαλκο είναι η Λάρνακα του Παλαιών Πατρών Γερμανού, καθώς και πολλά μικρά γλυπτά από μόλυβδο, χαλκό, γύψο, μάρμαρο και πωρόλιθο.
Μετά την ανακοίνωση της Άνγκελα Μέρκελ την 29η Αυγούστου 2018, να μη θέσει υποψηφιότητα για την προεδρία του κόμματος στο συνέδριο της στο Αμβούργο στις 7 και 8 Δεκεμβρίου 2018, ο Μερτς ανακοίνωσε την επόμενη μέρα την υποψηφιότητά του.
Στο πρόσφατο συνέδριο του κόμματος, όπου ο Μερτς πραγματοποίησε την επάνοδό του, ηττήθηκε από την Ανεγκρετ Κραμπ-Κάρενμπαουερ, προσωπική επιλογή της Μέρκελ.
Μέχρι τις 17 Δεκεμβρίου 2021, ο είχε ήδη κερδίσει την απόλυτη πλειοψηφία του 62,1 τοις εκατό των μελών στον πρώτο γύρο ψηφοφορίας, επομένως δεν ήταν απαραίτητος ο δεύτερος γύρος ψηφοφορίας.
Ερωτηθείς για την αντίδρασή του στα αποτελέσματα της ψηφοφορίας, ο Μερτς είπε: «Ήσυχα μόλις είπα στον εαυτό μου, «», αλλά μόνο ήσυχα, τα νικητήρια τραγούδια της πορείας είναι μακριά μου».
Ο Κροάτης Καθολικός Ζέλικο Κόμσιτς, ο Βόσνιος Μουσουλμάνος Μπάκιρ Ιζετμπέγκοβιτς και ο Σερβοβοσνιος Ορθόδοξος Νεμπόισα Ραντμάνοβιτς εξελέγησαν στην τριμελή εναλλασσόμενη προεδρεία της κεντρικής κυβέρνησης.
Στην Ομοσπονδία εξελέγησαν τα 98 μέλη της Βουλή των Αντιπροσώπων της οντότητας και οι σύμβουλοι στις συνελεύσεις των 10 καντονιών, ενώ στη Σερβική Δημοκρατία εξελέγησαν τα 83 μέλη της Εθνικής Συνέλευσης.
για τις κάτω βουλές των κοινοβουλίων των οντοτήτων (Βουλή των Αντιπροσώπων του Κοινοβουλίου της Ομοσπονδίας Βοσνίας-Ερζεγοβίνης και Εθνική Συνέλευση Σερβικής Δημοκρατίας)
Την επόμενη ημέρα ο αριθμός είχε αναθεωρηθεί σε 43 θανάτους – 33 στο Παντεγκλάνγκ, 7 στο Νότιο Λαμπούνγκ και 3 στο Σεράνγκ, ενώ υπήρχαν επίσης 584 τραυματίες και 2 αγνοούμενοι.
Στις 21:03 τοπική ώρα , το Ανάκ Κρακατάου εξερράγη και κατέστρεψε τοπικό σεισμογραφικό εξοπλισμό, όμως ένα κοντινό σεισμογραφικό σταθμό που εντόπιζε συνεχείς δονήσεις.
Η ΙΥΜΚΓ εντόπισε τσουνάμι εκδήλωση γύρω στις 21:27 τοπική ώρα στη δυτική ακτή του Μπάντεν, αλλά ο οργανισμός δεν είχε εντοπίσει οποιοδήποτε προηγούμενο τεκτονικό γεγονός.
Ο Ινδονησιακός Εθνικός Οργανισμός για τα Αντίμετρα Καταστροφών κυκλοφόρησε μια δήλωση μέσω του εκπροσώπου της Σουτόπο Πούρβο Νουγκρόχο, η οποία απέδιδε το τσουνάμι σε ασυνήθιστα υψηλές παλίρροιες που προκλήθηκαν από την πανσέληνο σε συνδυασμό με υποθαλάσσια κατολίσθηση που προκλήθηκε από την έκρηξη του Ανάκ Κρακατάου.
Ένα βίντεο που κυκλοφόρησε στο διαδίκτυο δείχνει το χώρο που έπαιζε το συγκρότημα να χτυπηθεί από το τσουνάμι στη μέση του σόου στο Ταντζούνγκ Λεσούνγκ, με αποτέλεσμα να καταρρεύσει και το κοινό να φύγει.
Γκρουπ από την κρατική εταιρεία και το Υπουργείο Αθλητισμού και Νεολαίας επλήγησαν επίσης από το τσουνάμι, με μερικά μέλη να πεθαίνουν, να παραμένουν αγνοούμενοι ή να τραυματίζονται.
Η Ινδονησία, που βρίσκεται στο δακτύλιο της Φωτιάς του Ειρηνικού, υφίσταται από υψηλή συχνότητα σεισμών ενώ σε αυτή βρίσκονται 127 ενεργά ηφαίστεια.
Δημιουργήθηκε το 1927 και προέκυψε από την έκρηξη του ηφαιστείου Κρακατόα το 1883 – μία από τις πιο βίαιες εκρήξεις στην ιστορία που σκότωσαν πάνω από 30.000 άτομα μέσα από πτώσεις τεράστιων ποσοτήτων στάχτης και λάβας.
Στις 22 Δεκεμβρίου 2018, τσουνάμι που προκλήθηκε από την έκρηξη του ηφαιστείου Ανάκ Κρακατόα στο στενό Σούντα έπληξε τις παράκτιες επαρχίες Μπάντεν και Λαμπούνγκ στην Ινδονησία.
Η Ινδονησιακή Υπηρεσία Μετεωρολογίας, Κλιματολογίας και Γεωφυσικής αποδίδει το τσουνάμι σε υψηλή παλίρροια και υποθαλάσσια κατολίσθηση που προκλήθηκε από την έκρηξη του ηφαιστείου.
Ο παλιρροιογράφος για το τσουνάμι μέτρησε κύματα ύψους περίπου 90 εκατοστών στο Σεράνγκ και 30 εκατοστών στο Λαμπούνγκ, στην κορυφή της παλίρροιας ύψους 2 μέτρων.
Αλλά όλα τα ποτάμια νοτίως του Γκουαβιάρε εισέρχονται στην τεράστια λεκάνη του Αμαζονίου και τα νερά τους καταλήγουν στον μεγαλύτερο σε όγκο νερού ποταμό της Γης.
Ο Γκουαβιάρε χωρίζει ουσιαστικά την ανατολική Κολομβία στα λιάνος του βορρά και στο τροπικό δάσος του νότου, αδιαχώριστο μέρος του Τροπικού δάσους του Αμαζονίου, που είναι το μεγαλύτερο του πλανήτη.
Αρχίζοντας στην ακτή του Ειρηνικού Ωκεανού στα δυτικά και ακολουθώντας τον 5ο παράλληλο βόρειου πλάτους, συναντούμε μία ακολουθία διαφορετικών χαρακτηριστικών.
Στα δυτικά υπάρχει μία πολύ στενή παραλιακή πεδιάδα, που διακόπτεται σε κάποια μέρη της ακτής, με δίπλα της τα όρη Μπαουντό , τη χαμηλότερη και στενότερη οροσειρά της χώρας με μέγιστο υψόμετρο λιγότερο από 1.800 μέτρα και τροπική βλάστηση.
Ακολουθεί η ευρύτερη χαμηλή περιοχή των ποταμών Ατράτο και Σαν Χουάν, που έχει προταθεί ως πιθανή εναλλακτική διαδρομή της Διώρυγας του Παναμά μεταξύ του Ειρηνικού και του Ατλαντικού Ωκεανού.
Καθώς συμβαίνει με αρκετές μεγάλες χώρες, ο πληθυσμός της Κολομβίας είναι άνισα κατανεμημένος στην έκτασή της, με τον περισσότερο να ζει στο ορεινό δυτικό μέρος της και στη βόρεια ακτή της ή στην περιοχή της πρωτεύουσας Μπογκοτά.
Οι αραιοκατοικημένες νότιες και ανατολικές επαρχίες της χώρας καλύπτονται κυρίως από τροπικό δάσος, αλλά υπάρχουν εκεί και περιοχές με μεγάλη οικονομική σημασία: μεγάλα αγροκτήματα με κτηνοτροφία και κοιτάσματα πετρελαίου και φυσικού αερίου.
Χαμηλές πεδιάδες καταλαμβάνουν όλη την έκταση της Κολομβίας βορείως μιας νοητής γραμμής που εκτείνεται προς τα βορειοανατολικά από τον Κόλπο Ουραμπά μέχρι το σύνορο με τη Βενεζουέλα στο βόρειο άκρο της Ανατολικής Κορδιλιέρας.
Η ξηρότερη Χερσόνησος Γκουαχίρα και η ευρύτερη «Ξηρική περιοχή Γκουαχίρα-Μπαρρανκίγια», ελάχιστες ομοιότητες παρουσιάζουν με την υπόλοιπη περιοχή.
Στο νότο της περιοχής υψώνεται η Σιέρα Νεβάδα δε Σάντα Μάρτα, θεαματικός τριγωνικός βραχώδης ορεινός όγκος με αιώνια χιόνια στις κορυφές, που περιλαμβάνει την υψηλότερη κορυφή της Κολομβίας, την Πίκο Κριστόμπαλ Κολόν .
Κοντά στα σύνορα με το Κράτος του Ισημερινού οι Άνδεις χωρίζονται σε τρεις, χονδρικά παράλληλες, οροσειρές , που εκτείνονται προς τα βορειοανατολικά σχεδόν μέχρι την Καραϊβική Θάλασσα.
Τα υψίπεδα και οι λεκάνες που σχηματίζονται σε αυτές παρέχουν ήπιο κλίμα που προσελκύει την εγκατάσταση ανθρώπων και σε πολλά μέρη, εξαιτίας του ότι ανήκουν στην τροπική ζώνη, επιτρέπουν δύο συγκομιδές το έτος.
Τα ορμητικά ποτάμια στις πλαγιές των βουνών διαθέτουν μεγάλο υδροηλεκτρικό δυναμικό και προσθέτουν τα νερά τους στους πλωτούς ποταμούς στις χαμηλότερες κοιλάδες.
Στα βόρεια της Μπογκοτά, στις πυκνοκατοικημένες λεκάνες των Τσικινκιρά και Μπογιακά, υπάρχουν εύφοροι αγροί, πλούσια ορυχεία και μεγάλα εργοστάσια που παράγουν μεγάλο μέρος του ΑΕΠ της χώρας.