polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Τον Δεκέμβριο του 2018, η ομάδα κυκλοφόρησε το τρίτο τους "" και ισχυρίστηκε ότι έχει σπάσει μετά την αποτυχία της αποστολής τους να σταματήσουν τον καπιταλισμό.
Ωστόσο, τον Ιανουάριο του 2019, οι επιβεβαιώθηκαν ως μία από τις 10 συμμετοχές που πρόκειται να διαγωνιστούν στο 2019, τον εθνικό διαγωνισμό της Ισλανδίας για να επιλέξει την συμμετοχή της στο Διαγωνισμό Τραγουδιού της 2019.
Οι κέρδισαν τον τελικό και εκπροσώπησαν την Ισλανδία στη 2019 το τραγούδι " ", με το οποίο κέρδισαν την 3η θέση στον 1ο ημιτελικό, και κατέκτησαν την 10η θέση στον τελικό του διαγωνισμού.
Το 2004, η μητέρα του τον δήλωσε εν αγνοία του στον διαγωνισμό "" της ΕΡΤ για την επιλογή του εκπρόσωπου της Ελλάδας στον διαγωνισμό τραγουδιού της εκείνης της χρονιάς.
Η γνωριμία του με τον παραγωγό Σωκράτη Σουμέλα, μέλος της κριτικής επιτροπής του ήταν καταλυτική, καθώς εκείνος ήταν που τον παρότρυνε να ασχοληθεί επαγγελματικά με το τραγούδι.
Κατά καιρούς έχει συνεργαστεί με μεγάλα ονόματα του ελληνικού τραγουδιού, όπως Σταμάτης Γονίδης, Έλλη Κοκκίνου, Γιώργος Τσαλίκης, Νατάσα Θεοδωρίδου και Νίκος Μακρόπουλος, ενώ έχει εμφανιστεί και σε διάφορα γνωστά νυχτερινά κέντρα της Αθήνας.
Μεγάλωσε στο Παλαιό Φάληρο και από τα πρώτα χρόνια του Δημοτικού άρχισε να ασχολείται με τη κολύμβηση και εν συνεχεία με την υδατοσφαίριση σε επίπεδο πρωταθλητισμού, καθώς ανήκε στο δυναμικό του Αθλητικού Ομίλου Παλαιού Φαλήρου.
Ωστόσο, είχε από πολύ μικρός κλίση προς τη μουσική και πριν γίνει δέκα ετών ζήτησε από τους γονείς του να εγγραφεί στο Εθνικό Ωδείο, όπου παρακολούθησε μαθήματα κλασικής κιθάρας, θεωρίας της μουσικής και σολφέζ.
Αυτό αμφισβητείται ότι συνέβη, ή αν συνέβη πιθανολογείται ότι οφείλεται στο ότι οι Αιγές σχετίζονταν με τον Λικίνιο που ήταν πολιτικός αντίπαλος του Κωνσταντίνου.
Το Ασκληπιείο φαίνεται ότι συνέχισε να λειτουργεί ως θεραπευτήριο με "εγκοίμηση" μέχρι τον ύστερο 4ο αιώνα και κατόπιν σταδιακά η λατρεία του Ασκληπιού αντικαταστάθηκε από τη λατρεία των ιατρών αγίων Αναργύρων Κοσμά και Δαμιανού και του επίσης ιατρού αγίου Θαλελαίου.
Πιστεύεται ότι τέτοιες πλήρεις καταστροφές ήταν οι εξαιρέσεις, και κατά μία άποψη οι Χριστιανοί ήταν ιδιαίτερα εχθρικοί προς θεούς που είχαν την επωνυμία του Σωτήρα, όπως ο Ασκληπιός, ο Σέραπις και η Ίσις.
Σύμφωνα με περιγραφή του Μάρκου του Διακόνου στον "Βίο Αγίου Πορφυρίου επισκόπου Γάζης", το 402 καταστράφηκε ο ναός του θεού Μάρνα ή Δία, ονομαζόμενο και Μάρνειο στην Γάζα από τους Χριστιανούς.
Η ιστορική ακρίβεια αυτής της περιγραφής έχει αμφισβητηθεί από σύγχρονους ιστορικούς και τον Προτεστάντη θεολόγο . , ενώ δεν έχει βρεθεί κάποιο ίχνος του αρχαίου ναού ούτε της εκκλησίας που φέρεται ότι κατασκευάστηκε πάνω από τα ερείπια, και είναι άγνωστη η ακριβής τοποθεσία του.
Επίσης οι Χριστιανοί είχαν κοινωνικές επαφές με άτομα εκτός των τοπικών τους κοινωνιών, αρνούνταν την ύπαρξη και την ισχύ των θεών του κράτους, και είχαν την ικανότητα να προσελκύουν νέους πιστούς οι οποίοι ενσωματώνονταν με μια ειδική τελετή, τη βάπτιση.
Αυτή η πράξη επιλογής ήταν ίσως η πλέον επαναστατική καινοτομία του Χριστιανισμού, και ήταν πολύ διαφορετική από τις προηγούμενες πρακτικές αλλαγής θρησκείας γιατί απαιτούσε την απόρριψη του παρελθόντος, την αποκοπή από τελετές της οικογένειας και της κοινότητας και την αποδοχή νέων υποχρεώσεων.
Κατά την άποψή του στην ύστερη αρχαιότητα δεν υπήρχαν βαθείς διαχωρισμοί στη ζωή των ατόμων και των κοινοτήτων, και "οι μεταξύ τους σχέσεις δεν καθορίζονταν από τις θρησκευτικές ταυτότητες τόσο πολύ όσο οι τότε πηγές άφηναν να εννοηθεί ή οι περισσότεροι μοντέρνοι συγγραφείς θέλουν να φαντάζονται".
Με την άνοδο του Διαφωτισμού, οι παραδοσιακές πατριστικές σπουδές εκτοπίστηκαν από απόψεις που συνοψίζονται στα κεφάλαια 15 και 16 της "Παρακμής και της πτώσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας" του Γκίμπον .
Περί τα μέσα του 18ου αιώνα, η "πραγματική" ιστορία είχε αντικαταστήσει την χριστιανική "ιδεολογία", αν και η νέα "διαφωτισμένη" ιστορία ήταν η ίδια δεμένη σε μια ιδεολογία, αυτή του αντικληρικαλισμού και της ανοχής .
Στο μνημειώδες για την εποχή του έργο του Γκίμπον, το κεφάλαιο 15 αναφέρεται στην άνοδο του Χριστιανισμού, την οποία ο συγγραφέας αποδίδει σε ανθρώπινους και κοινωνικούς παράγοντες.
Στο κεφάλαιο 16 αναφέρεται στις διώξεις που υπέστησαν οι πρώτοι Χριστιανοί, και θεωρεί ότι αυτές δεν πρέπει να ήταν πολύ εντατικές γιατί ο κλασικός παγανισμός είχε ήπιο και ανεκτικό χαρακτήρα.
Μελετητές της βίας της ύστερης αρχαιότητας αναφέρουν ότι η φυσική βία μεταξύ Χριστιανών και παγανιστών είναι σχετικά σπάνια στις δυτικές πηγές του 4ου και αρχών 5ου αιώνα.
Ενώ δεν πρέπει να υποβαθμίζονται οι μεμονωμένες αναφορές στη βία, πιστεύεται ότι αυτές είναι διογκωμένες επειδή είχαν κεντρική θέση στο φαντασιακό των πρώτων Χριστιανών, που ήταν επηρεασμένοι από τη δικαστική βία της σταύρωσης και τους βίαιους θανάτους των μαρτύρων.
Για τη σύγχρονη ιστοριογραφία δεν είναι τόσο σημαντικό να εκτιμηθεί η συχνότητα της βίας μεταξύ Χριστιανών και παγανιστών - ειδικά σε κοινωνίες όπου η βία ήταν συνηθισμένο φαινόμενο - όσο το να αντιληφθούμε πώς παρουσιαζόταν η βία στις διάφορες και συχνά αντικρουόμενες αφηγήσεις των τότε Χριστιανών.
Οι γραπτές πηγές της εποχής δείχνουν ότι οι ιστορίες βίας έκαναν ζωηρή εντύπωση στους συγχρόνους της, Χριστιανούς και παγανιστές, ανεξάρτητα από την πραγματική συχνότητα αυτών των γεγονότων.
Όμως, επειδή οι μόνοι σημαντικοί καταγραφείς των καθημερινών γεγονότων ήταν Χριστιανοί, δεν κατέγραφαν τα γενικότερα φαινόμενα καθημερινής βίας αλλά εστίαζαν στη θρησκευτική βία.
Όπως αναφέρει ο αρχαιολόγος . της Πολωνικής Αρχαιολογικής Αποστολής που ερεύνησε την περίπτωση της Παλαιστίνης, "με όρους θρησκευτικής σύγκρουσης Παγανισμού - Χριστιανισμού, η ανέγερση μιας εκκλησίας σε ένα μέρος που εγκαταλήφθηκε και ήταν ερείπια για δύο, τρείς ή περισσότερους αιώνες, δεν ήταν ένα εντυπωσιακό φαινόμενο".
Επίσης δεν επιβεβαιώνεται η παλαιότερη αντίληψη ότι ο εκχριστιανισμός της Παλαιστίνης ήταν γρήγορος, λόγω της ύπαρξης των Αγίων Τόπων, και ότι είχε σχεδόν ολοκληρωθεί τον 4ο αιώνα.
Η αρχαιολογική έρευνα έδειξε ότι στις μεν πόλεις ο Χριστιανισμός εγκαταστάθηκε γρήγορα, αλλά στα χωριά και την ύπαιθρο προχώρησε αργά και συνεχιζόταν έως και τον 6ο αιώνα.
καθηγητής αναφέρει ότι οι Χριστιανοί ήταν μια από τις νέες θρησκευτικές ομάδες οι οποίες είχαν εμφανιστεί στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήδη από τον 3ο αι.
και λάτρευαν έναν συγκεκριμένο θεό, είχαν εσωτερικούς νόμους και ειδική κοινωνική οργάνωση, και δεν ακολουθούσαν τις παραδοσιακές ελληνο-ρωμαϊκές λατρείες.
Ο αναφέρει αυτές τις λατρείες (π.χ. Βάκχου, Ίσιδας, Μίθρα κ.ά. γνωστές και ως "ανατολικές θρησκείες") ως μονοθεϊστικές και πιστεύει ότι το σημείο έναρξης της σύγκρουσης μεταξύ αυτών και των παγανιστών ήταν όταν οι πρώτες καταδίκασαν τη λατρεία των πολλών θεών.
Κατά τον ίδιο, οι διώξεις δεν προέρχονται από τους ανθρώπους των θρησκειών αλλά από το κράτος, όταν αυτό αισθανόταν ότι υπήρχαν πολιτικοί κίνδυνοι από μια θρησκεία.
Παρ' ότι ο Θεοδόσιος απαγόρευσε τον παγανισμό και τις σχετικές τελετές το 392, οι ναοί της Ρώμης δεν καταστράφηκαν μέχρι τον 5ο αιώνα, εκτός από διάφορα ιερά του Μίθρα που αρχικώς γκρεμίστηκαν και μετά ξαναχτίστηκαν ως εκκλησίες.
Η καταστροφή των παγανιστικών ναών για λόγους θρησκευτικής σύγκρουσης έχει αμφισβητηθεί από σύγχρονους ερευνητές, οι οποίοι πιστεύουν ότι καταστροφές έγιναν για πραγματιστικούς λόγους, όπως για να επαναχρησιμοποιούνταν τα οικοδομικά υλικά των αρχαίων ναών επειδή ήταν υψηλής τεχνικής.
Μέχρι και την ίδρυση του Παπικού κράτους , οι Χριστιανοί επίσκοποι της Ρώμης χρειάζονταν άδεια του αυτοκράτορα για να χρησιμοποιήσουν ένα παγανιστικό ως εκκλησία.
Τότε συνέβησαν και φαινόμενα συγκρητισμού παγανιστικών και χριστιανικών αντιλήψεων, ακόμα και μεταξύ διανοουμένων όπως ο Κλήμης Αλεξανδρείας και ο Ωριγένης και μέχρι τους ύστερους Γνωστικούς και Νεοπλατωνικούς συγγραφείς.
Η σύγκρουση του χριστιανισμού με τον παγανισμό στη ρωμαϊκή εποχή είναι ένα θέμα της Ευρωπαϊκής ιστορίας που έχει απασχολήσει πολύ την ιστοριογραφία από την εποχή της Αναγέννησης και μετά.
Η σύγχρονη ιστοριογραφία αμφισβητεί ότι συνέβη μεγάλης κλίμακας βίαιος εκχριστιανισμός των παγανιστών, και υποστηρίζει ότι αυτή η παλαιότερη άποψη βασίζεται σε υπερβολές των Χριστιανών συγγραφέων της ύστερης αρχαιότητας.
καθηγητής με το βιβλίο του "Οι τελευταίοι παγανιστές της Ρώμης" υποστήριξε ότι η αντίληψη περί θρησκευτικής σύγκρουσης παγανισμού-χριστιανισμού στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία είναι μια καθαρά ιστοριογραφική κατασκευή, που έγινε ευρύτερα γνωστή από τον Ούγγρο ιστορικό .
Σύμφωνα με τον , το έργο του ήταν προϊόν πολιτικών καταστάσεων στην κεντρική Ευρώπη σε εποχή όπου ένας εκφοβιστικός "νέος παγανισμός" φαινόταν να επιβάλλεται εκ των άνω.
Από τον 20ό αιώνα, οι αρχαιολόγοι άρχισαν να εξετάζουν πιό προσεκτικά τα υπολείμματα των παγανιστικών ναών και να παρουσιάζουν εξηγήσεις για τις καταστροφές τους.
Σημαντικός μεταξύ αυτών ήταν ο αρχαιολόγος και ιστορικός της τέχνης , που το 1939 υπέθεσε ότι η καταστροφή των ναών είχε στόχο να δείξει τον "θρίαμβο" του Χριστιανισμού επί του Ελληνο-ρωμαϊκού παγανισμού.
Η αντίληψη για τις σχέσης 'παγανιστών' και "χριστιανών" στην ύστερη αρχαιότητα έχει μετατοπιστεί από το παλαιό μοντέλο της "σύγκρουσης" σε πιο σύνθετες προσεγγίσεις, με νέα ερμηνευτικά μοντέλα όπως των πολυπολιτισμών, της συνύπαρξης, της συνεργασίας, της ταυτότητας και της συνοχής των ομάδων.
Η σύγχρονη έρευνα που έγινε στη Ρώμη δείχνει ότι μάλλον συνέβη μια ήπια μετάβαση στον Χριστιανισμό, και όχι η σύγκρουση και οι καταστροφές που πιστευόταν παλαιότερα.
Η εικόνα του Χριστιανού όχλου με τα λιβάνια που καταστρέφει ελληνο-ρωμαϊκούς ναούς είναι ένα δημιούργημα του "ιστορικού της πολυθρόνας" Έντουαρντ Γκίμπον.
που εξετάζει την εξέλιξη της έννοιας της ανακτικότητας στην Ευρώπη, θεωρεί πως ο πρώιμος χριστιανισμός ήταν η πλεον καταπιεστική από όλες τις γνωστές μεγάλες θρησκείες.
Σύμφωνα με τους και το 2017, από την εποχή του Διαφωτισμού μέχρι τον Ψυχρό Πόλεμο η κύρια αφήγηση της ευρωπαϊκής ιστοριογραφίας για την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας αναφέρεται στη μάχη μεταξύ παγανισμού και χριστιανισμού, ανακυκλώνοντας μια ερμηνεία της ιστορίας βασισμένη στον Ευσέβιο Καισαρείας.
Η αρχαιολόγος . χαρακτηρίζει το βιβλίο σαν "επιστήμη υπό μορφή πολεμικής" και θυμίζει ότι η δίωξη αντίθετων απόψεων δεν ήταν μονοπώλιο των Χριστιανών αλλά ήταν συνήθης στην αρχαιότητα, υπενθυμίζοντας την περίπτωση του Σωκράτη.
Η νότια παραλιακή περιοχή κυριαρχείται από λιμνοθάλασσες ή παράκτιες λίμνες υφάλμυρου νερού που αποτελούν φυσικό εμπόδιο μεταξύ ξηράς και θάλασσας και σχηματίστηκαν από συσσωρευμένα ιζήματα που καταλήφθηκαν από τους ποταμούς Ωντ, Ορμπ και Ερώ.
Βασική οικονομική δραστηριότητα του νομού Ωντ είναι η γεωργία, κυρίως την αμπελοκαλλιέργεια, με τις διάσημες περιοχές Κορμπιέρ και Μινερβουά να παράγουν καλής ποιότητας κρασί κάθε χρόνο.
Συνορεύει στο νότο με το νομό Ανατολικά Πυρηναία, δυτικά με το νομό Αριέζ, βορειοδυτικά με το νομό Ωτ-Γκαρόν, βόρεια με τον Ταρν και βορειοανατολικά με το νομό Ερώ.
Ο νομός εξυπηρετείται από τον αυτοκινητόδρομο Α61, που συνδέει τη Ναρμπόν με την Τουλούζ μέσω Καρκασσόν και από τον Α9, που διασχίζει το νομό από βορρά προς νότο κατά μήκος της μεσογειακής ακτής και συνδέει το Μονπελιέ με την Ισπανία και ακολουθεί τη διαδρομή της ρωμαϊκής Δομιτίας οδού.
Ο κυριότερος ποταμός του νομού είναι ο Ωντ που πηγάζει στα Πυρηναία, διασχίζει το νομό από νότο προς βορρά και εκβάλλει στη Μεσόγειο στο ύψος της κοινότητας Φλερύ.
Η βιομηχανική δραστηριότητα εκπροσωπείται έντονα στην άνω κοιλάδα του Ωντ, ιδιαίτερα στην περιοχή της Λιμού από τα τέλη του 19ου αιώνα, με μεγάλες εταιρείες και μονάδες όπως το εργοστάσιο τούβλων .
Την 1η Ιανουαρίου 2016, η περιοχή Λανγκντόκ-Ρουσιγιόν, στην οποία ανήκε ο νομός, συνενώθηκε με την περιοχή Μιντί-Πυρηναία και πλέον αποτελούν τη νέα διοικητική περιοχή Οξιτανία.
Ο νομός Ωντ δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, στις 4 Μαρτίου 1790, σύμφωνα με το νόμο της 22ας Δεκεμβρίου 1789, από τμήμα της πρώην επαρχίας Λανγκντόκ.
Έως το 2016 ο νομός Ωντ ανήκε στην περιοχή Λανγκεντόκ-Ρουσιγιόν, η οποία συνενώθηκε με τα Μιντί-Πυρηναία και πλέον αποτελούν τη νέα διοικητική περιοχή Οξιτανία.
Ο σκηνοθέτης του 3, Σέιν Μπλακ, ένιωσε πως η «είδε τόσα αρνητικά πράγματα» γύρω από την απεικόνιση του , που δημιούργησε αυτή την ταινία μικρού μήκους ως «μια απολογία προς τους θαυμαστές, οι οποίοι ήταν πολύ θυμωμένοι».
Αν και κάποιοι από τους διαλόγους είναι γραμμένοι ως απάντηση στις κριτικές της απεικόνισης του στον 3, η ιστορία γράφτηκε απλά ως μια προέκταση της ιστορίας των Δέκα Δακτυλιδιών και του που ακολουθείται σε όλες τις ταινίες .
Ο Πιρς έγραψε τη μικρού μήκους με έναν πολύ ασαφή τρόπο, έτσι ώστε η ιστορία να μπορεί να εξερευνηθεί περισσότερο σε πιθανές μελλοντικές ταινίες ή τηλεοπτικές σειρές.
Σχετικά με τα Δέκα Δακτυλίδια, ο Πιρς δήλωσε πως βρήκε την ομάδα να είναι ένα «πολύ ισχυρό» μέρος του εξαιτίας της εισαγωγής τους στην πρώτη ταινία του σύμπαντος, και σημείωσε πως ο παραγωγός Κέβιν Φάιγκι ήταν ενθουσιασμένος να δει ένας μέλος της οργάνωσης να είναι «πραγματικά κακό».
Εξαιτίας αυτού, ο Πιρς δούλεψε στο να κάνει τη δράση στην ταινία «πραγματική και βίαιη» για να αντισταθμίσει τον πιο κωμικό τόνο που οδηγούσε σε αυτήν, κάτι το οποίο θα έκανε το χιούμορ του Σλάτερι πιο δυνατό έτσι κι αλλιώς, δεδομένου ότι ο χαρακτήρας «δεν αντιδρά σε τίποτα με τον ίδιο τρόπο που ένας λογικός άνθρωπος» θα έπρεπε να αντιδράσει.
Μιλώντας για την προσθήκη κάποιων κρυμμένων αναφορών προς τα κόμικ, ο Πιρς σημείωσε πως το ότι εκείνος τα πρόσθεσε στο σενάριο δε σήμαινε απαραίτητα πως ήταν μέρος ενός μεγαλύτερου πλάνου της για το , και είπε πως απόλαυσε «να γεμίζει με αυτά», περιμένοντας να δει αν «κάποια θα εμφανίζονταν στο ή αν απλά θα παρέμεναν ως ένας γοητευτικός υπαινιγμός».
Ο σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ Τζάκσον Νόρις παίρνει συνέντευξη από τον Σλάτερι, αφού επιθυμεί να καταγράψει τα γεγονότα σχετικά με τον που συνέβησαν στον 3.
Ο Νόρις, προσπαθώντας να μάθει περισσότερα για την προσωπικότητα του Σλάτερι, αναφέρεται στο παρελθόν του και στην πρώτη του ακρόαση ως παιδί, καθώς και στον πρωταγωνιστικό του ρόλο σε ένα αποτυχημένο πιλοτικό επεισόδιο για το , με τον τίτλο .
Τελικά ενημερώνει τον Σλάτερι πως η ερμηνεία του ως έχει εκνευρίσει μερικούς ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένης και της αληθινής τρομοκρατικής ομάδας «Τα Δέκα Δακτυλίδια», της οποίας ο Σλάτερι αγνοούσε την ύπαρξη.
Σκουτ ΜακΝέρι ως Τζάκσον Νόρις: Μέλος της τρομοκρατικής οργάνωσης «Τα Δέκα Δακτυλίδια» ο οποίος παρουσιάζεται στον Σλάτερι ως σκηνοθέτης ντοκιμαντέρ.
Σχετικά με την κάμεο εμφάνιση του Ρόκγουελ, ο Πιρς εξήγησε πως τόσο η όσο και ο Ρόκγουελ «ήταν σύμφωνοι» στο να γίνει, αλλά ο Ρόκγουελ δεν μπορούσε να το κάνει λόγω των υποχρεώσεων της συμμετοχής του στο ριμέικ της ταινίας Το Πνεύμα του Κακού .
Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της μετά-παραγωγής της ταινίας, ο Ρόκγουελ διάβασε το σενάριο του , τηλεφώνησε στον Πιρς και του είπε πως θα ήθελε πολύ να συμμετέχει αν οι σκηνές του θα μπορούσαν να γυριστούν μέσα σε μία ώρα στο Τορόντο.
είναι αμερικανική ταινία μικρού μήκους παραγωγής 2014, η οποία κυκλοφόρησε απευθείας σε βίντεο και επικεντρώνεται στον χαρακτήρα Τρέβορ Σλάτερι από το κινηματογραφικό σύμπαν της .
Την ταινία έγραψε και σκηνοθέτησε ο Ντρου Πιρς και σε αυτήν πρωταγωνιστούν οι Μπεν Κίνγκσλεϊ, Σκουτ ΜακΝέρι, Λέστερ Σπέιτ και Σαμ Ρόκγουελ, με τον Κίνγκσλεϊ να επαναλαμβάνει τον ρόλο του από τον 3 και τον Ρόκγουελ τον δικό του ρόλο ως Τζάστιν Χάμερ από τον 2.
Ο Ντρου Πιρς, ο συν-σεναριογράφος του 3, και ο παραγωγός Στίβεν Μπρουσάρντ είχαν την ιδέα για την ταινία μικρού μήκους κατά τη διάρκεια της παραγωγής του 3, για να παρέχουν «μια νέα σκοπιά» στον χαρακτήρα του .
Το κυκλοφόρησε αρχικά μαζί με την κυκλοφορία της ψηφιακής λήψης της ταινίας 2: Σκοτεινός Κόσμος στις 4 Φεβρουαρίου 2014, και στις 25 Φεβρουαρίου της ίδιας χρονιάς κυκλοφόρησε ως ένθετο στη - κυκλοφορία της ίδιας ταινίας.
Συμπεριλήφθηκε επίσης στον μπόνους δίσκο του πακέτου συλλογής 13 δίσκων με τίτλο «Κινηματογραφικό Σύμπαν της : Συλλογή δεύτερης φάσης», το οποίο περιελάμβανε και τις έξι ταινίες της δεύτερης φάσης, καθώς και τις άλλες ταινίες μικρού μήκους.
Τα γυρίσματα της ταινίας έγιναν στο Λος Άντζελες, με την κάμεο σκηνή του Ρόκγουελ να γυρίζεται στο Τορόντο, σε ένα σκηνικό το οποίο βάφτηκε ώστε να ταιριάζει με αυτό του Λος Άντζελες.
Τη μουσική της ταινίας συνέθεσε ο Μπράιαν Τάιλερ, αλλά τη μουσική για τις σκηνές από το συνέθεσε ο Μάικ Ποστ, ο οποίος είχε συνθέσει τη μουσική σε αρκετές τηλεοπτικές σειρές της δεκαετίας του 1980.
Επιπρόσθετα, ο Ματ Τζέραλντ υποδύεται τον Γουάιτ Πάουερ Ντέιβ, η Κρίσταλ η Μαϊμού υποδύεται τη μαϊμού στο μπαρ και ο Άλεν Μαλντονάντο υποδύεται τον Φλέτσερ Χεγκς.
Γεννήθηκε στην Κολωνία της Δυτικής Γερμανίας, μεγάλωσε στη Καβάλα και σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου της Θεσσαλονίκης.
Σύνδρομο οπίσθιας πρόσκρουσης, ανάλογα με την περιοχή που βρίσκεται η θυλακίτιδα ή και ο ουλώδης ιστός, λόγω του τραυματισμού των αντίστοιχων θυλακοσυνδεσμικών στοιχείων
Εφόσον ο ακτινολογικός έλεγχος και η αξονική τομογραφία έχουν αποκλείσει τη βλάβη του χόνδρου, η διάγνωση του συνδρόμου πρόσκρουσης μαλακών μορίων είναι η πιο πιθανή αιτία του πόνου.
Σύνδρομο του ποδοσφαιριστή: Η οστική πρόσκρουση που αναφέρεται σαν πόδι του ποδοσφαιριστή ή του αθλητή, αφορά το πρόσθιο χείλος της κνήμης ή της γειτονικής περιοχής του αστραγάλου και πρόκειται για οστεόφυτα εκφυλιστικής ή τραυματικής αιτιολογίας.
Κυρίως μετά από διαστρέμματα της ποδοκνημικής και ρήξη του πρόσθιου κνημοπερονιαίου συνδέσμου λόγω αναστροφής των χειλέων του συνδέσμου στη φάση επούλωσης, δημιουργείται στην έξω επιφάνεια της ποδοκνημικής μια ευμεγέθης ουλώδης μάζα, η οποία στη φάση κίνησης της άρθρωσης προσκρούει στην άνω έξω επιφάνεια του αστραγάλου και προκαλεί πόνο, κατά κύριο λόγο μετά ή κατά τη διάρκεια της άθλησης.
Η αρθροσκόπηση της ποδοκνημικής είμαι μία επέμβαση με 2-3 πολύ μικρές τομές 4, κατά την οποία με χρήση μίκρο-κάμερας ανιχνεύονται, τεκμηριώνονται και θεραπεύονται ενδαρθρικές βλάβες.
Συνήθως ο ασθενής με σύνδρομο πρόσκρουσης εμφανίζει πόνο στην έξω επιφάνεια της ποδοκνημικής και την κνημοπερονιαία συνδέσμωση, κυρίως μετά από αθλητική δραστηριότητα.
Το 2009 έκανε το ντεμπούτο του στον τηλεοπτικό σταθμό με το Μαγειρικό ριάλιτι "Εφιάλτης στην Κουζίνα" που προσπαθούσε να βοηθήσει εστιάτορες που είτε αντιμετωπίζουν σοβαρά προβλήματα είτε θέλουν να βελτιώσουν την επιχείρηση τους και να προχωρήσουν σε αλλαγές επειδή το αποτέλεσμα δεν είναι ικανοποιητικό.
Το 2020, ο τηλεοπτικός σταθμός , ανακοίνωσε πως για την τηλεοπτική χρονιά 2020-21 ο Έκτορας Μποτρίνι θα παρουσιάσει ξανά μετά από 11 χρόνια την εκπομπή.
Το 2011 στο ίδιο κανάλι το "’ " που ο Έκτορας Μποτρίνι, εκπαιδεύει 12 άνεργους νέους με μηδενική εμπειρία στην κουζίνα προκειμένου να στελεχώσουν το νέο του εστιατόριο.
Το Μάιο του 2017 έκανε Πρεμιέρα στο ίδιο κανάλι το " " με τον Έκτορα Μποτρίνι και τον Γρηγόρη Αρναούτογλου δοιπορικό με βέσπα, ανά την Αθήνα και την Ελλάδα της γεύσης.
Από το 2003 μέχρι σήμερα τα εστιατόρια του Έκτορα Μποτρίνι, αλλά και τα εστιατόρια με τα οποία συνεργάστηκε κατά καιρούς, έχουν βραβευτεί με 48 Χρυσούς Σκούφους από το περιοδικό Αθηνόραμα, με 11 αστέρια από τον οδηγό και ο ίδιος έχει πολλές φορές αναδειχτεί σεφ της χρονιάς και έχει κερδίσει πολλαπλές διακρίσεις και βραβεία από διάφορα περιοδικά και οδηγούς, ελληνικούς, αλλά και διεθνείς.
Η φιλοσοφία της κουζίνας του είναι ολιστική: Συνδέει τη φύση, τον περιβάλλοντα χώρο και τα υλικά με τις μνήμες του από την οικογενειακή του παράδοση κι από τους τόπους που έζησε και ζει.
Στόχος του είναι να έχει η κουζίνα του το πρόσημο του τόπου του και για αυτό προσπαθεί να παρουσιάσει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο τις γεύσεις της Ελλάδας σε όσους επισκέπτονται τα εστιατόρια του.
Δίνει μεγάλη σημασία στην ομάδα του και στις συνεργασίες με τους ντόπιους παραγωγούς, οι οποίοι του προμηθεύουν τις καλύτερες δυνατόν πρώτες ύλες για να μετατρέψει το φαγητό σε γαστρονομική εμπειρία.
Το 2006 ταξιδεύει στην Ισπανία για να παρακολουθήσει σεμινάρια στη μοριακή γαστρονομία και να κάνει πρακτική εξάσκηση, δίπλα στον βραβευμένο με 3 αστέρια σεφ και φίλο του, Μαρτίν Μπερασατέγκι .
Η επαγγελματική του πορεία ξεκίνησε ως μαθητεία καθώς από το 1986 έως το 1992 εργάστηκε δίπλα στον σεφ πατέρα του, Ετρούσκο Μποτρίνι , σε πολλά κλαμπ ανά τον κόσμο.
Η σειρά ακολουθεί τον «συμβουλευτικό ντετέκτιβ» Χολμς, ο οποίος βοηθάει την Μητροπολιτική Αστυνομία του Λονδίνου, κυρίως τον Επιθεωρητή Ντετέκτιβ Γκρεγκ Λεστράντ , στην επίλυση διαφόρων εγκλημάτων.
Αν και η σειρά απεικονίζει μια ποικιλία εγκλημάτων και δραστών, η διαμάχη του Χολμς με τη νέμεσή του, τον Τζιμ Μοριάρτι , αποτελεί ένα επαναλαμβανόμενο χαρακτηριστικό.
είναι ένα βρετανικό τηλεοπτικό αστυνομικό δράμα, το οποίο παρουσιάζει μια προσαρμογή στη σύγχρονη εποχή των ιστοριών του Άρθουρ Κόναν Ντόυλ με πρωταγωνιστή τον Σέρλοκ Χολμς.
Δημιουργήθηκε από τους Στίβεν Μόφατ και Μαρκ Γκέιτις και τους πρωταγωνιστικούς ρόλους έχουν οι Μπένεντικτ Κάμπερμπατς και Μάρτιν Φρίμαν ως Σέρλοκ Χολμς και Δρ.
Ωστόσο, ανεξαρτήτως αυτού, ο Γκέιτις δήλωσε πως εξαιτίας των αλληλοσυγκρουόμενων προγραμμάτων των Κάμπερμπατς και Φρίμαν, ένας πιθανός πέμπτος κύκλος βρίσκεται ακόμα στον αέρα.
Με εθνικό ρεκόρ 6,63 μέτρων κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο στους Παναμερικανικούς Αγώνες του 2011 στο άλμα εις μήκος, ενώ στο άλμα εις τριπλούν κέρδισε με μεγάλη διαφορά το χρυσό μετάλλιο στα 14,92 μέτρα.
Στον τελικό των αγώνων, η Ιμπάργκουεν ήταν η μόνη αθλήτρια που πήδηξε παραπάνω από 15 μέτρα αφήνοντας τη Γιούλιμαρ Ρόχας και τη Ριπακόβα πίσω της και έτσι πήρε το χρυσό μετάλλιο.
Το 2012, με επίδοση 14,80 μέτρα, πήρε τη δεύτερη θέση και το ασημένιο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες 2012 στο Λονδίνο χάνοντας από την Όλγκα Ριπακόβα.
Οι Σύμμαχοι της Αντάντ το χρησιμοποίησαν εναντίον των Γερμανών και σε μία από αυτές τις επιθέσεις, στις 14 Οκτωβρίου 1918, ένα από τα θύματα ήταν ο νεαρός δεκανέας Αδόλφος Χίτλερ ο οποίος πέρασε μήνες στο νοσοκομείο στο Πάσεβαλκ, κοντά στο Βερολίνο, με φριχτούς πόνους στα μάτια.
Αργότερα στον Β' Παγκόσμιο πόλεμο οι Ιταλοί, οι Ούγγροι, οι Ιάπωνες, οι Γάλλοι, οι Ρώσοι και οι Αμερικανοί, καθώς επίσης και οι Γερμανοί, τελειοποίησαν όλοι το αέριο μουστάρδας, το φωσγένιο και παρόμοιους παράγοντες.
Παρότι δεν τα χρησιμοποίησαν, οι χώρες αυτές συγκέντρωσαν τόσο μεγάλες ποσότητες χημικών πολεμοφοδίων που η απόρριψή τους δημιούργησε ένα τεράστιο πρακτικό πρόβλημα, ένα πρόβλημα που θα ήταν κυριολεκτικά ανυπέρβλητο στον σημερινό, πιο συνειδητοποιημένο περιβαλλοντικά κόσμο.
Σε εκείνα τα χρόνια της μεγαλύτερης «αφέλειας», ωστόσο, τα χημικά πολεμοφόδια απλώς κατέληξαν στα βάθη όλων σχεδόν των ωκεανών του κόσμου, μέσα στα αμπάρια άχρηστων πλοίων που βυθίστηκαν.
Ενα σοβαρό αποτέλεσμα των πολεμικών συρράξεων στις οποίες χρησιμοποιείται αέριο μουστάρδας είναι το ότι το ιατρικό σύστημα επιβαρύνεται με μεγάλο αριθμό τραυματιών, που έχουν ανάγκη από μακροχρόνια και απαιτητική περίθαλψη.
Πολλά αλιευτικά λιμάνια στη νότια Σουηδία και τη Δανία διαθέτουν μέσα περίθαλψης για τα άτομα που τραυματίζονται και για την απολύμανση εξοπλισμού μολυσμένου από αέριο μουστάρδας.
Την εύκολη παρασκευή του αερίου Μουστάρδας εκμεταλλεύτηκαν οι δυνάμεις του στην Συρία και το Ιράκ αφού χρησιμοποιούν το αέριο εναντίον αμάχων αλλά και στρατιωτών.
γ)Αυξαίνει τη δραστηριότητα της Υπεροξειδάσης της γλουταθειόνης , από την εξάντληση της γλουταθειόνης και του φωσφορικού δινουκλεοτιδίου νικοτιναμίδης - αδενίνης {---}, στα λευκά αιμοσφαίρια κατά 42%, στο σπλήνα κατά 43% και ήπαρ κατά 22%.
Έχοντας τεκμηριώσει την αιτιολογική σχέση από την έκθεση στα παραπάνω αέρια και στις μακροχρόνιες επιπτώσεις τους στον άνθρωπο, σε μελέτες των Βετεράνων Αμερικής αναφέρονται: Αυξημένος κίνδυνος ανάπτυξης διάφορων καρκίνων αναπνευστικού και δέρματος, χρόνια έλκη και ουλές δέρματος, χρόνιες παθήσεις αναπνευστικού , χρόνιες παθήσεις οφθαλμών και ψυχολογικές διαταραχές.
Στο αναπνευστικό επίσης αναφέρονται παθήσεις όπως άσθμα, χρόνια βρογχίτιδα, εμφύσημα, χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια και χρόνια λαρυγγίτιδα.
Από το αίμα περιγράφονται η καταστολή μυελού οστών, η καταστολή ανοσοποιητικού, οι χρόνιες φλεγμονές με δευτερογενείς μόνιμες βλάβες ζωτικών οργάνων και η τυπική οξεία μη λεμφοκυτταρική λευχαιμία.
Επίσης προκαλεί βιοχημικές αλλαγές σε όλα τα ζωτικά όργανα που έχουν αυξημένη μεταβολική δραστηριότητα και αυξάνει τις ελεύθερες ρίζες και το οξειδωτικό από αναστολή αντιοξειδωτικών ενζυματικών δραστηριοτήτων, αυξάνει την υπεροξείδωση των λιπιδίων και εξαντλεί τα αποθέματα της γλουταθειόνης σε οφθαλμούς, εγκέφαλο, νεφρούς, ήπαρ και πνεύμονες.