polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Το 2000, η ίδια και Υφυπουργός Εξωτερικών Υποθέσεων, Ατζίτ Κουμάρ Πάντζα, παραιτήθηκαν από τις θέσεις τους ως διαμαρτυρία για την αύξηση των τιμών πετρελαίου, αλλά τελικά απέσυραν τις παραιτήσεις και επέστρεψαν στα γραφεία τους.
Το 1999, εντάχθηκε στην κυβέρνηση της Εθνικής Δημοκρατικής Συμμαχίας, όπου κυρίαρχο ήταν το Κόμμα Μπαρατίγια Τζανάτα, και ανέλαβε το Υπουργείο Σιδηροδρόμων.
Ο Λες ήταν το τελευταίο μέλος που μπήκε στους πριν εξελιχθούν σε , αντικατέστησε τν Ντέινα Μόργκαν το Νεότερο που έπαιξε μπάσο σε μερικές εκδηλώσεις.
Εξαιρουμένου του Μακέρναν, ο οποίος πέθανε το 1973, και του Χαρτ, ο οποίος έκανε διάλειμμα το 1971-1974, το συγκρότημα έμεινε ενωμένο στον πυρήνα του σε όλη την 30ετή ιστορία του.
Τα άλλα επίσημα μέλη του συγκροτήματος είναι ο Τομ Κονσταντέν , ο Τζον Πέρι Μπάρλοου , ο Κιθ Γκοντσο , ο Ντόνα Γκοντσο , ο Μπρεντ Μίντλαντ και ο Βινς Ουέλνικ .
Οι ήταν ένα Αμερικανικό ροκ συγκρότημα που σχηματίστηκε το 1965 στο Πάλο Άλτο της Καλιφόρνια Το συγκρότημα είναι γνωστό για το εκλεκτικό στυλ του, που συνδύαζε στοιχεία από ροκ, παραδοσιακή, κάντρι, τζαζ, μπλουγράς, μπλουζ, γκόσπελ και ψυχεδελικό ροκ, για τις ζωντανές ερμηνείες μεγάλων τζαμαρισμάτων, και για την βάση αφοσιωμένων θαυμαστών, γνωστή ως "".
Αυτές οι διάφορες επιρροές ενσταλάχθηκαν σε ένα ποικίλο και ψυχεδελικό σύνολο που ανέδειξε τους ως «πρωτοπόρους Νονους στον κόσμο των συγκροτημάτων τζαμ ».
Το συγκρότημα μπήκε στην Αίθουσα Φήμης του Ροκ εντ Ρολ το 1994, και η ηχογράφηση της συναυλίας τους της 8ης Μαΐου 1977, στο Πάρτον Χωλ του Πανεπιστημίου Κορνέλ, προστέθηκε στο Εθνικό Μητρώο Ηχογραφήσεων της Βιβλιοθήκης του Αμερικανικού Κογκρέσου το 2012.
Έχουν διασωθεί και παλαιότερες ντέμο κασέτες τους, αλλά η πρώτη συναυλία τους που ηχογραφήθηκε από τους θαυμαστές τους ήταν στο του Σαν Φρανσίσκο, την 8η Ιανουαρίου 1966.
Εν τω μεταξύ, επωφελούμενοι από την επιτυχία του , το συγκρότημα γρήγορα επέστρεψε στο στούντιο και το επόμενο έτος, το 1974, κυκλοφόρησαν άλλο ένα άλμπουμ, με τίτλο .
Το 1998, οι Μπομπ Βέιρ, Φιλ Λες και Μίκι Χαρτ, μαζί με αρκετούς άλλους μουσικούς, σχημάτισαν το συγκρότημα , πραγματοποίησαν αρκετές συναυλίες μέσα στο έτος, και κυκλοφόρησαν ένα ζωντανό άλμπουμ, με τίτλο το 1999.
Κατά καιρούς, ο ευέλικτος σχηματισμός των περιλάμβανε τους κιθαρίστες Μαρκ Καράν, Στηβ Κίμοκ και Τζίμι Χέρινγκ, τους κιμπορντίστες Μπρους Χόρνσμπι, Τζεφ Τσιμέντι και Ρομπ Μπαράκο, τον σαξοφωνίστα Ντέηβ Έλις, τον ντράμερ Τζον Μόλο, τον μπασίστα Αλφόνσο Τζόνσον και την τραγουδίστρια Σούζαν Τεντέσχι.
Όπως έγραψε ο Φιλ Λες, στην αυτοβιογραφία του , ". . . Ο Τζέρι Γκαρσία πήρε ένα παλιό Παγκόσμιο Λεξικό της . . . . με εκείνη την γλυκιά φωνή ξωτικού μου είπε: «Έι, άνθρωπε, τι λές για Ευγνώμονες Νεκροί;
Άλλοι συνεργάτες τους που συμμετείχαν από νωρίς είναι: Ο Ροκ Σκάλι, ο οποίος έμαθε για το συγκρότημα από τον Κέσει και ανέλαβε τη θέση του μάνατζερ τους αφού τους συνάντησε στο .
Ο Στούαρτ Μπραντ «με την δευτερεύουσα εκπομπή του για τις μουσικές κασέτες και τα σλάιντ της ινδικής ζωής, μια παρουσίαση πολυμέσων» στο και, κατ'επέκταση, στο Φεστιβάλ Τριπς.
Και ο Όουσλεϊ Στάνλει, ο " " του οποίου το χρησιμοποιήθηκε στις δοκιμές του , και στις αρχές του 1966 έγινε ο οικονομικός υποστηρικτής του συγκροτήματος, ενοικιάζοντάς τους ένα σπίτι στα περίχωρα του Ουάτς στο Λος Άντζελες, και αγοράζοντάς τους εξοπλισμό ήχου.
«Ζούσαμε μόνο με ό,τι είχε ευχαρίστηση ο Όουσλει εκείνο τον καιρό. . . . Το σφάλμα ήταν ότι ήθελε να σχεδιάσει εξοπλισμό για εμάς, και εμείς θα έπρεπε να είμαστε σε κατάσταση αποστείρωσης για να το κάνει», είπε ο Γκαρσία.
Μετά την ανάρρωσή του, τον Ιούλιο του 1987, οι κυκλοφόρησαν το δωδέκατο άλμπουμ τους, με τίτλο , που ήταν το καλύτερό τους στις πωλήσεις, και το σινγκλ του με τίτλο " " ήταν το μοναδικό τους που μπήκε στο τοπ 10 των επιτυχιών.
Τον ίδιο χρόνο το συγκρότημα έκανε περιοδεία μαζί με τον Μπομπ Ντίλαν, και τον Φεβρουάριο του 1989 κυκλοφόρησαν το ζωντανό άλμπουμ της περιοδείας, με τίτλο & .
Την 31η Ιανουαρίου 1970, η τοπική αστυνομία εισέβαλε στο ξενοδοχείο τους στην οδό Μπέρμπον, και συνέλαβαν 19 άτομα με την κατηγορία της κατοχής ναρκωτικών.
Τελικά, οι κατηγορίες αποσύρθηκαν, εκτός από εκείνες εναντίον του μηχανικού ήχου Όουσλει Στάνλει, ο οποίος είχε ήδη κατηγορηθεί στην Καλιφόρνια για παραγωγή .
Μία από τις πρώτες μεγάλες παραστάσεις του συγκροτήματος το 1967, ήταν η μουσική εκδήλωση «- » , που πραγματοποιήθηκε την 29η Ιανουαρίου 1967 στην αίθουσα χορού Άβαλον δίπλα στο ναό του Χάρε Κρίσνα στο Σαν Φρανσίσκο.
Οι έπαιξαν στην εκδήλωση μαζί με τον ιδρυτή του ναού, τον Μπακτιβεντάντα Σουάμι, τον ποιητή Άλλεν Γκίνσμπεργκ, τα συγκροτήματα και με την Τζάνις Τζόπλιν, δωρίζοντας τα κέρδη από τις εισπράξεις στον ναό του Κρίσνα.
Την άνοιξη του ίδιου έτους έκαναν μία περιοδεία που εκτιμήθηκε ιδιαίτερα από τους θαυμαστές τους, και η συναυλία τους, της 8ης Μαΐου στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ στην Ιθάκη της Νέας Υόρκης, θεωρείται συχνά ως μια από τις καλύτερες παραστάσεις της καριέρας τους.
Ο Μπιλ Κρέτζμαν έπαιζε ντραμς και το Σεπτέμβριο του 1967 προστέθηκε ένας δεύτερος ντράμερ, ο ντόπιος Νεοϋορκέζος Μίκι Χάρτ, ο οποίος έπαιζε επίσης και μια μεγάλη ποικιλία άλλων κρουστών οργάνων .
Το 2015, τα τέσσερα επιζώντα μέλη σηματοδότησαν την επέτειο των 50 χρόνων του συγκροτήματος με μια σειρά συναυλιών που εκλήφθηκαν ως οι τελευταίες εμφανίσεις τους μαζί.
Στα σχήματα του συγκροτήματος περιλαμβάνονταν οι κιθαρίστες Τζίμι Χέρινγκ και Γουόρεν Χέινς, οι κιμπορντίστες Τζεφ Τσιμέντι και Ρομπ Μπάρακο, και η τραγουδίστρια Τζόαν Όσμπορν.
Ο Μίντλαντ ήταν ο κιμπορντίστας των για 11 χρόνια, μέχρις ότου πέθανε από υπερβολική δόση ναρκωτικών τον Ιούλιο του 1990, και ήταν ο τρίτος θάνατος κιμπορντίστα του συγκροτήματος.
Σε λιγότερο από δύο χρόνια, στα τέλη του 1971, ο Μακέρναν πλαισιώθηκε από άλλον έναν κιμπορντίστα, τον Κιθ Γκοντσό, ο οποίος έπαιζε ένα πιάνο με ουρά δίπλα στο όργανο -3 του Μακέρναν.
Υπάρχει ένας πύργος μετάδοσης στο Λαμπερσάρ, λιγότερο ισχυρός από αυτόν στον Μποντού, ο οποίος επιτρέπει στους κατοίκους της αστικής κοινότητας της Λίλλης και σε ορισμένες περιφερειακές ζώνες να παρακολουθούν από τις 31 Μαρτίου 2005 τηλεόραση μορφής .
Στα τέλη του 2006, το 63% του γαλλικού πληθυσμού μπορεί να λάβει το , με περισσότερα από 4 εκατομμύρια να έχουν αποκωδικοποιητές. Στη βόρεια Γαλλία, μόνο το ένα τέταρτο του πληθυσμού την λαμβάνει λόγω της παρεμπόδισης του ραδιοφωνικού συστήματος και των διεθνών διαφωνιών στον τομέα αυτό).
Σύμφωνα με το τοπωνύμιο, η ονομασία Λαμπερσάρ φέρεται να προήλθε από ένα δάσος το οποίο «αποψιλώθηκε» από τον «Λαμβέρτο» , γεγονός το οποίο υποδεικνύεται από την λατινική προέλευση της ονομασίας: « ».
Παρόλο που δεν εξυπηρετείται απευθείας από τη γραμμή 2 του μετρό Λιλ, η πόλη βρίσκεται κοντά στο σταθμό του μετρό Σεν Φιλιμπέρ που βρίσκεται ανάμεσα στο νοσοκομείο και το εμπορικό κέντρο.
Πλαισιωμένη από τον ποταμό Ντελ και το Δάσος της Μπουλόν, γειτνιάζει με τις παρακάτω κοινότητες: Λιλ , Λομ, Λομπρέ, Βερλανγκέμ και Σαιντ-Αντρέ-λε-Λιλ.
Τα δημοφιλέστερα αποσπάσματα είναι τα εξής: αυτό όπου ο Χίτλερ συνειδητοποιεί ότι η Γερμανία έχει ηττηθεί, εκείνο όπου ο Χίτλερ ζητά από τον Ότο Γκύνσε να βρει τον Χέρμαν Φέγκελαϊν και αυτό όπου ο Χίτλερ συζητά μια πιθανή γερμανική αντεπίθεση ενάντια στις σοβιετικές δυνάμεις.
Καθώς τα γεγονότα λαμβάνουν χώρα μέσα και γύρω από το καταφύγιο του Χίτλερ, ο Χίρσμπιγκελ χρησιμοποίησε δεδομένα από αυτόπτες μάρτυρες, μαρτυρίες επιζόντων και άλλες ιστορικές πηγές κατά την διάρκεια της παραγωγής, προκειμένου να αναπαραστήσει την ατμόσφαιρα του Βερολίνου της δεκαετίας του 1940.
Η ταινία βασίστηκε στα βιβλία Μέσα στο καταφύγιο του Χίτλερ του ιστορικού Γιόαχιμ Φεστ και Μέχρι την Τελική Ώρα της Τράουντλ Γιούνγκε, μεταξύ άλλων αναφορών για την περίοδο.
Η ταινία έβγαλε έσοδα άνω των 92 εκατομμυρίων δολαρίων, δέχθηκε θετικές κριτικές και προτάθηκε για το βραβείο καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας στα 77α βραβεία Όσκαρ.
Στην ταινία προταγωνιστούν οι Μπρούνο Γκαντς, Αλεξάντρα Μαρία Λάρα, Κορίνα Χάρφουχ, Ούλριχ Μάτες, Γιουλιάνε Κέλερ, Χάινο Φερχ, Κρίστιαν Μπέρκελ, Ματίας Χάμπιχ και Τόμας Κρέτσμαν.
Ο Χίρσμπιγκελ μίλησε θετικά για τις παρωδίες σε μια συνέντευξη του 2010 στο περιοδικό , λέγοντας ότι μερικές ήταν αστείες και είναι μια κατάλληλη επέκταση του σκοπού της ταινίας:
Προσχολικά: Αλμπέρ Καλμέτ, Ζουλ Φερύ, Ζαν ντε Λα Φονταίν, Πωλίν Κεργκομάρ, Λα Ρουζέτ, Σαρλ Περώ, Ζακ Πρεβέρ, Αντουάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ,
Δημοτικά σχολεία: Εντουάρ Μπρανλύ, Πιερ ε Μαρί Κιουρί, Ζουλ Φερύ, Καμίλ Φλαμαριόν, Ζαν Ζωρές, Λουί Παστέρ, Αντυοάν ντε Σαιντ-Εξυπερύ
Το Ατίς-Μονς σχηματίστηκε το 1817 από την ένωση δύο χωριών, του Ατίς (κατά μήκος του Σηκουάνα, και παλαιότερα γνωστό ως Ατίς-σουρ-Ορζ ) και Μονς .
Ήταν η δεύτερη κόρη του Αλβέρτου Β αρχιδούκα της Αυστρίας και βασιλιά της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας και της Ελισάβετ του Οίκου του Λουξεμβούργου, κόρη του Σιγισμούνδου εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου και βασιλιά της Ουγγαρίας & Γερμανίας.
Τείνουν να σμηνουργούν ή να αντικαθιστούν τη βασίλισσα όταν υπάρχουν αρκετά αποθέματα (γενικά σμηνουργούν κατά την άνοιξη και αντικαθιστούν κατά το φθινόπωρο).
Αναπαράγεται καλά με το Ιταλικό υποείδος έχοντας την τάση να υπερασπίζεται καλά εναντίον της , έχοντας μια καλή απόδοση μελιού και δεν είναι τόσο επιθετική, αν και αυτό θέτει σε κίνδυνο το υποείδος της ως μια γενετικά διακριτή οντότητα· ωστόσο μετά από μερικές γενεές επιστρέφει στη φυσική επιθετική της κατάσταση.
Άλλες ανασκαφές στα τέλη της Χαλκολιθικής περιόδου αποκαλύπτουν γκρι άχρωμη κεραμική που συνδέεται με κεραμική που βρέθηκε την ίδια εποχή στο Παλέρμο και κεραμική από την Εποχή του Ορείχαλκου στην κεντρική και βόρεια Σικελία.
Πολλές ακόμα οχυρώσεις χρονολογούνται από τη Μεγάλη Ελλάδα, τη Βυζαντινή αυτοκρατορία και τη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, στη συνέχεια κατέλαβαν την περιοχή οι Σαρακηνοί .
Οι Άραβες έφεραν μεγάλη ανάπτυξη, αυτό φαίνεται από τα Αραβικά τοπωνύμια που διασώζονται μέχρι σήμερα, το ίδιο το όνομα της Φαβάρας έχει Αραβική προέλευση και μεταφράζεται ως "αφρίζουσα λίμνη".
Οι Νορμανδοί που ακολούθησαν τους Άραβες οικοδόμησαν μεγάλες κατασκευές ανάμεσα στις οποίες το "Κάστρο του Κιαραμόντε", τον 14ο αιώνα κυβέρνησε η Οικογένεια Κιαραμόντε που έδωσε στην πόλη το σημερινό της όνομα.
Τον 15ο αιώνα κτίστηκαν ισχυρά τείχη αλλά πέρασε περίοδο παρακμής , ακολούθησε νέα ακμή , η οικογένεια Ντε Μάρινης που κυβέρνησε την πόλη τον 16ο αιώνα έφερε μεγάλη ανάπτυξη.
Όλα τα μοντέλα μπήκαν στη μαζική παραγωγή και παρουσιάστηκαν μέσα στο 2020, με μοναδική εξαίρεση την εκδοχή , που μπήκε στην παραγωγή τον Ιανουάριο του 2021.
Ακόμα, ο ανακοίνωσε πως το θα κατασκευάζεται σε ένα καινούργιο εργοστάσιο, αφού ήταν πολύ πιθανό το εργοστάσιο στο Φρίμοντ να μην έχει χώρο για ακόμα μια γραμμή παραγωγής.
Τελικώς, στις 14 Μαρτίου 2019 ο Μασκ παρουσίασε το στην εκδήλωση που λάμβανε χώρα στο στο Χόθορν της Καλιφόρνια, οπού παρουσιάστηκαν και όλα τα τεχνικά χαρακτηριστικά μαζί με το όχημα.
Μετά από κάποιες ακόμα πινελιές στο ντιζάιν τον Οκτώβριο του 2018, ο Μασκ αποκάλυψε πως το ο τελικός σχεδιασμός του έχει ολοκληρωθεί, παρόλα αυτά η παραγωγή του δεν θα ξεκινήσει μέχρι το 2020.
Κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του '80 και του '90 έκανε σταδιοδρομία ως παίκτης, κατά τη διάρκεια της οποίας έπαιξε για τις Άιντραχτ Κόεσφελντ, Βίλμσμπεργκ, Πρόισεν Μύνστερ, Χάμμερ ΣπΒγ, Ντύλμεν και Φουλεντόρφ.
Ο Μάρκος Τύλλιος Κικέρων περιγράφει την Κεντόριπα σαν από τις μεγαλύτερες και πλουσιότερες Σικελικές πόλεις της εποχής του με πληθυσμό που έφτανε τους 10.000 κατοίκους.
Όταν ο Σέξτος Πομπήιος και ο Οκταβιανός Αύγουστος βρέθηκαν σε εμφύλιο πέρασε περίοδο κρίσης, υποστήριξε τον Αύγουστο που όταν νίκησε έδωσε στους κατοίκους τον τίτλο του Ρωμαίου πολίτη.
Στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία πέρασε μεγάλη περίοδο ακμής με τεράστια μνημεία, γλυπτά και αμέτρητες επιγραφές, δέχτηκε έναν Σύμβουλο που ήταν πιθανότατα γιος ή μέλος της συνοδείας του αυτοκράτορα Αδριανού.
Στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο την εποχή που η Σικελία προσπαθούσε να ελευθερωθεί κατελήφθη προσωρινά από το την 38η Ταξιαρχία Πεζικού των αμυνόμενων Γερμανών και υπέστη καταστροφές.
Κατά την περίοδο που εξέπεμψε για πρώτη φορά πρόγραμμα το κανάλι, ο τότε αντιπρόεδρος του δικτύου Μπιλ Ρίντι είπε ότι: «στόχος του είναι να ανατρέψει τις προκαταλήψεις της Δύσης για τον αραβικό κόσμο και κυρίως τους νέους που ζουν σε αυτόν».
Οι Άκον, , καθώς και ο Λιβανός-Καναδός Καρλ Βολφ, ο ράπερ Κουσάι Κιντρ - ο πρώτο Σαουδάραβας καλλιτέχνης της χιπ χοπ, και οι της πήραν μέρος στις τελετές έναρξης του καναλιού τον Νοέμβριο του 2007.
Το πρόγραμμα του σταθμού αρχικά περιελάμβανε 60% αραβικά τραγούδια και 40% ξένα, και την εκπομπή «Η ΗΝ» , την σημαντικότερη του καναλιού, όπου ο Κουσάι και ο παραγωγός Φρεντ Ρεκ περνούσαν από ακροάσεις τραγουδιστές χιπ χοπ από εφτά πόλεις της Μέσης Ανατολής.
Ως μια προσθήκη στο δίκτυο του , επρόκειτο για κοινοπραξία μεταξύ των εταιρειών και , θυγατρική της , και μέλος της , τον μεγαλύτερο όμιλο μέσων μαζικής ενημέρωσης στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα.
Η πρώτη αναφορά για το πρότζεκτ προήλθε από κάλυψη της 25ης επετείου του το 2006, και αποκαλύφθηκε από τον Φέισαλ Άμπας, τον συντάκτη της εδρευόμενης στο Λονδίνο παναραβικής εφημερίδας -, που ανέφερε ότι το «ενδιαφέρεται πολύ για την Αραβική αγορά δορυφορικών σταθμών» και παρέθεσε τον Ντιν Ποσένισκι, τον τότε αντιπρόεδρο του δικτύου και γενικό μάνατζερ για αναδυόμενες αγορές, λέγοντας, «Ελπίζουμε ότι θα είμαστε στην αγορά για τους επόμενους 24 μήνες» αλλά «όλα εξαρτώνται από την εύρεση των κατάλληλων τοπικών συνεργατών».
Από τις 5 Ιανουαρίου 2015, το σταμάτησε να μεταδίδεται στο , και αντ' αυτού ξεκίνησε να εκπέμπει στο κανάλι ονόματι , με εκπομπές και σειρές να διατείθονται ακόμη για προβολή από τον επίσημο ιστότοπο.
Κτήση της Ιωάννας του Αλμπρέ και έπειτα του γιου της Ερρίκου Γ' της Ναβάρρας, μελλοντικού βασιλιά Ερρίκος Δ' της Γαλλίας, η πόλη έγινε προτεσταντικό οχυρό.
Ο Ερρίκος Γ 'της Ναβάρας, ως αρχηγός των Προτεσταντών, μπήκε στην πόλη κατακτητής στις 22 Νοεμβρίου 1583 και υποσχέθηκε στους κατοίκους το δρόμο προς μια περίοδο οικονομικής ευημερίας.
Ο Πιέρ ντε Λομπανέ κάλεσε κατοίκους από γειτονικές περιοχές να εγκατασταθούν γύρω από το νέο κάστρο, στους οποίους υποσχέθηκε και έδωσε ελευθερίες και προνόμια σε αντάλλαγμα για τη βοήθεια και υπεράσπισή του.
Το 1152, η Ελεονώρα της Ακουιτανίας έδωσε προίκα το δουκάτο της Ακουιτανίας στον άντρα της Ερρίκο Πλανταγενέτη, ο οποίος έγινε βασιλιάς της Αγγλίας ως Ερρίκος Β ' το 1154.
Ο πληθυσμός έβρισκε καταφύγιο πίσω από τα τείχη της πόλης κατά τη διάρκεια των μαχών και λεηλασιών που σχετίζονται με τον Εκατονταετή πόλεμο και παράλληλα, δημιουργήθηκαν στην περιοχή οχυρωμένα χωριά.
Τα μοναδικά απομεινάρια αυτών των οχυρώσεων σήμερα είναι μερικά τμήματα των παλαιών τειχών, ένα οχυρωμένο σπίτι στο κέντρο της πόλης και το παλιό παρατηρητήριο.
Κατασκεύασε πρώτα ένα φρούριο, το οποίο αργότερα θα πάρει το όνομα Παλιό-Κάστρο, στην σημερινή θέση του θεάτρου, για να ελέγξει τη συμβολή των ποταμών, να επιβάλει φόρους στα αγαθά που κυκλοφορούσαν και να εξασφαλίσει έτσι σημαντικό εισόδημα.
Η νέα πρωτεύουσα της υποκομητείας συμμετείχε σε μια σημαντική εμπορική ανταλλαγή: τα σιτηρά και η ρητίνη κατέβαιναν από το Μον-ντε-Μαρσάν προς τη Μπαγιόν, από όπου επέστρεφαν αλάτι ή μέταλλα.
Οι ανακαλύψεις των αρχαιολόγων φαίνεται να πιστοποιούν την παρουσία μιας σημαντικής ομάδας νεολιθικών αγροτών στο μεσαιωνικό κάστρο, που βρίσκεται στην όχθη του ποταμού Μιντούζ.
Δεδομένης της τοποθεσίας του στη συμβολή των ποταμών και των αρχαίων λειψάνων που έχουν ανακαλυφθεί, θεωρείται πιθανό ότι ο χώρος του Μον-ντε-Μαρσάν ήταν ποτάμιο λιμάνι κατά τη ρωμαϊκή περίοδο.
Ανάμεσα στα μεγάλα έργα ήταν η ταυτόχρονη κατασκευή του Δικαστηρίου, της Φυλακής και της Νομαρχίας, της εκκλησίας Μαντλέν το 1830 σε νεοκλασικό ρυθμό, κ.
Σημαντικό εμπορικό κέντρο, η πόλη έστελνε προς το λιμάνι της Μπαγιόν τα προϊόντα της ενδοχώρας κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα και του Παλαιού καθεστώτος.
Η πόλη ιδρύθηκε τον Μεσαίωνα γύρω από τρεις ποταμούς, πάνω στο δρόμο του Βεζελαί της διαδρομής του Αγίου Ιακώβου της Κομποστέλα και ήταν η κυριότερη οχυρωμένη πόλη των Λαντ.
Η ιστορία της έχει αφήσει ίχνη ορατά σήμερα στο κέντρο της πόλης: ο ακρόπυργος Λακαταί, που σήμερα στεγάζει ένα μουσείο γλυπτών, μεσαιωνικά δρομάκια, τμήματα των αρχαίων τειχών, παλιά αρχοντικά, αρχαίο λιμάνι του ποταμού, πάρκα, κήποι και χώροι περιπάτου, κ.
Το έργο ανέδειξε την αρχιτεκτονική και φυσική κληρονομιά που μέχρι τότε δεν είχε αξιοποιηθεί στο κέντρο της πόλης, συμπεριλαμβανομένου του παλιού λιμανιού με τις αποβάθρες του και τις κύριες πλατείες του κέντρου της πόλης.
Στο πλαίσιο αυτό, η πλατεία θεάτρου και οι γύρω πεζόδρομοι αναβαθμίστηκαν το 2011 και αποκαταστάθηκαν και αναπαλαιώθηκαν ιστορικά κτίρια της πόλης.
Η πόλη είχε εξέχουσα θέση ως αγορά κρασιού, αρμανιάκ και σιτηρών: το 1654, το Μον-ντε-Μαρσάν θεωρούνταν ο σιτοβολώνας της Κάτω Γκιγιέν.
Το 1777 έλαβε άδεια να κατεδαφίσει τις πύλες της πόλης και το 1809, τα ερείπια του Παλιού κάστρου καταστράφηκαν οριστικά, ώστε να διευκολυνθεί η ανάπτυξη της πόλης.
Η ίδρυση του Μον-ντε-Μαρσάν οφείλεται στον Πιέρ ντε Λομπανέ, υποκόμη του Μαρσάν, του Τουρσάν και του Γκαμπαρντάν, ο οποίος μέχρι τότε είχε την έδρα του στο Ροκφόρ, στα ανατολικά.
Η αγγλική κυριαρχία οδήγησε σε μια μοναδική παράδοση, η οποία απαιτούσε κάθε νέος δήμαρχος να ορκίζεται στην εκκλησία του Σαιν-Πιέρ-ντυ-Μον πριν αναλάβει το αξίωμα.
Ονομάστηκε «η πόλη των τριών ποταμών», καθώς είναι χτισμένη στη συμβολή δύο ποταμών, των Μιντού και Ντουζ, που συμβάλουν στο κέντρο της πόλης για να αποτελέσουν έναν τρίτο: τον ποταμό Μιντούζ, κύριο παραπόταμο του Αντούρ.
Το εμβληματικό πρόγραμμα «Ποτάμια στην πόλη» είναι ένα μεγάλο αναπτυξιακό έργο που προχώρησε από το 2011 στην πόλη, με το οποίο αναβαθμίσθηκαν τα τρία ποτάμια κατά τη νέα ανάπτυξη του κέντρου.
Τον Ιανουάριο 1790 δημιουργήθηκε ο νομός Λαντ και πρωτεύουσα ορίστηκε το Μον-ντε-Μαρσάν, προβλέποντας αρχικά εναλλαγή με το Νταξ, έδρα της επισκοπής των Λαντ, αλλά αυτή η εναλλαγή δεν έγινε ποτέ.
Το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο της Βραζιλίας δημιουργήθηκε το 1922 και διαθέτει περισσότερα από 287.000 αντικείμενα, μεταξύ των οποίων τη μεγαλύτερη νομισματική συλλογή σε ολόκληρη τη Λατινική Αμερική.
Το βασικό αρχιτεκτονικό συγκρότημα που στεγάζει το μουσείο είναι από τα παλαιότερα στο Ρίο ντε Τζανέιρο, καθώς ανεγέρθηκε το 1603 ως το Φρούριο του Αγίου Ιακώβου του Ελεήμονα, ενώ κάποιες δομές χρονολογούνται από το 1567.
Το Μουσείο ιδρύθηκε τον Αύγουστο του 1922 με διάταγμα του Προέδρου Επιτάσιου Πεσόα και άρχισε τις δραστηριότητές του τον Οκτώβριο, με ολοκληρωμένη παρουσίαση της Εκθέσεως της Εκατονταετηρίδος , σε δύο ειδικές αίθουσες της .
Πρώτος ιστορικά διευθυντής του υπήρξε ο συγγραφέας και πολιτικός Γκουστάβου Μπαρόζο , ο οποίος είχε έντονο ενδιαφέρον για τη λαογραφία και παρέμεινε διευθυντής μέχρι τον θάνατό του.
Ο σχηματισμός της συλλογής του Εθνικού Ιστορικού Μουσείου επικεντρώθηκε σε εκθέματα διαφορετικά εκείνων άλλων μουσείων που υπήρχαν ήδη την εποχή της ιδρύσεώς του.
Συνεργάσθηκαν επίσης για τον εμπλουτισμό του Μουσείου το Νομισματοκοπείο, το Εθνικό Μουσείο Καλών Τεχνών, του Υπουργείο Στρατιωτικών και το Υπουργείο Ναυτικού.
Αρχικώς περιείχε 500 έργα από τη συλλογή των ζωγραφικών πινάκων, που εντάσσονταν σε τρεις κατηγορίες: θαλασσογραφίες, προσωπογραφίες της Αυτοκρατορίας και τοπιογραφίες της Πολιτείας του Ρίο ντε Τζανέιρο.
Συλλογές ιδιωτών συλλεκτών, όπως του γερουσιαστή Μιγκέλ Καλμόν ντε Πιν ε Αλμέιντα, της οικογένειας και της μουσειολόγου Σοφία Τζόμπιν, βοήθησαν επίσης δωριζόμενες το Μουσείο στην αρχική του περίοδο.
Μία ακόμη σημαντική ιδιωτική συλλογή που ενσωματώθηκε στο Μουσείο στα πρώτα του χρόνια είναι τα φιλντισένια θρησκευτικά γλυπτά του επιχειρηματία Σόουζα Λίμα.
Κατά τα 75 χρόνια της συνεχούς λειτουργίας του, το μουσείο συγκέντρωσε τη μεγάλη συλλογή του, υπο την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού της Βραζιλίας, και έγινε σημαντικό κέντρο πολιτισμού, επεκτεινόμενο βαθμιαία σε όλο το αρχιτεκτονικό συγκρότημα του Ακρωτηρίου , όπου κάποτε βρισκόταν το οχυρό Σαντιάγκο.
Ως το πρώτο μουσείο της Βραζιλίας που διοργάνωσε επίσημα μαθήματα μουσειολογίας, το Εθνικό Ιστορικό Μουσείο χρησίμευσε ως το εφαλτήριο για τη δημιουργία άλλων, τοπικών σημαντικών μουσείων.
Η αλυσίδα χαμηλών νησιών και υφάλων που είναι γνωστή ως Γέφυρα του Αδάμ και περιλαμβάνει και την ομώνυμη νήσο, διαχωρίζει τον κόλπο του Μανάρ από τον κόλπο του Παλκ στα βόρεια.
Παρά το ότι πλέον η εύρεση φυσικών μαργαριταριών θεωρείται πλέον υπερβολικά ακριβή στα περισσότερα μέρη του κόσμου και έχει αντικατασταθεί από την παραγωγή καλλιεργούμενων μαργαριτοφόρων, στον κόλπο του Μανάρ συνεχίζεται να διεξάγεται ακόμα.
Έγινε το πιο επιτυχημένο άλμπουμ της Αγκιλέρα στη χώρα, πέρασε εκατόν δύο εβδομάδες στα κορυφαία εκατό του και πιστοποιήθηκε από τη ως εξαπλός πλατινένιος.
Το άλμπουμ έγινε το εικοστό ένατο καλύτερο σε πωλήσεις άλμπουμ εκεί κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 2000 στο Ηνωμένο Βασίλειο, επίσης έγινε το δεύτερο υψηλότερο σε πωλήσεις άλμπουμ από μια Αμερικανίδα καλλιτέχνιδα στη χώρα κατά τη διάρκεια της δεκαετίας, ακριβώς πίσω από το της Νόρα Τζόουνς.
Από το 2006, το άλμπουμ είχε πουλήσει 1.850.852 αντίτυπα στο Ηνωμένο Βασίλειο και κατατάχθηκε στον αριθμό εβδομήντα τρία στην λίστα των εκατό καλύτερων σε πωλήσεις άλμπουμ στο Ηνωμένο Βασίλειο την ίδια χρονική στιγμή.
Σε ολόκληρη την Ευρώπη, το έφτασε επίσης στο 10 διάφορων χωρών, όπως στη Δανία, στη Γερμανία, στη Ιρλανδία, στη Ολλανδία, στη Νορβηγία και στη Ελβετία.
Το πιστοποιήθηκε ως τριπλό πλατινένιο στην Ευρώπη από την για την αποστολή πάνω από τριών εκατομμυρίων αντίτυπων στην ήπειρο και ήταν το δημοφιλέστερο ποπ άλμπουμ από γυναίκα καλλιτέχνιδα το 2004.
Μιλώντας για την περιοδεία, ο Τίμπερλεϊκ αποκάλυψε ότι «Έχει μία από τις πιο εκπληκτικές φωνές που έχω ακούσει ποτέ. Αυτή η κολλητή μπορεί να τραγουδήσει. γι 'αυτό στέκομαι εδώ» Αρκετές ημερομηνίες της περιοδείας ακυρώθηκαν και ανασχηματίστηκαν.
Η μπαλάντα με πιάνο «», η οποία μιλάει για το θέμα του αυτοσεβασμού, θεωρήθηκε ως το επίκεντρο του άλμπουμ από πολλούς κριτικούς, που επαίνεσαν τη συνολική παραγωγή του.
Το «' » είναι μια μπαλάντα που ενσωματώνει έγχορδα και μιλάει για την βίαιη παιδική ηλικία της Αγκιλέρα από τον πατέρα της, και το τελευταίο τραγούδι από το άλμπουμ « ' » ενσωματώνει στοιχεία από ντραμ εντ μπέις με χορωδία γκόσπελ.
Η της έδωσε μια βαθμολογία 3/5 αστέρια για το άλμπουμ, ονομάζοντας το «σχεδόν» ένα άλμπουμ για τους μεγάλους, αλλά επέκρινε την έλλειψη μουσικής συγκέντρωσης.
Γράφοντας για το , η Ζακλίν Χόνγκς δήλωσε ότι το άλμπουμ «είναι τόσο τολμηρό και ακραίο εξίσου και τα περισσότερα ενδύματα της Κριστίνα. στο περισσότερο μέρος φαίνεται να είναι μια άσκηση τεντώματος των φωνητικών χορδών σε αδύναμα ».
Ο από το περιοδικό σχολίασε ότι το άλμπουμ είναι «τόσο υπερπαραγωγικό και υπερβολικό που θα μπορούσε εύκολα να περάσει για ένα άλμπουμ της Τζάνετ Τζάκσον».
Η προώθηση για το ξεκίνησε στις 28 Οκτωβρίου του 2002, όταν η Αγκιλέρα εμφανίστηκε σε ένα Χαλοουίν πάρτι του ραδιοφωνικού σταθμού του Σικάγου «96» και ερμήνευσε τέσσερα τραγούδια από το άλμπουμ – τα «», « , », «» και «».
Στα « » 2002, η Αγκιλέρα παρουσίασε το «» με τον ράπερ στις 14 Νοεμβρίου 2002, αναδημιουργώντας τη σκηνή ενός ρινγκ πυγμαχίας καθώς έμπαινε στη σκηνή καβαλώντας μια μηχανή και φορώντας δερμάτινες περισκελίδες κατά τη διάρκεια της παρουσίασης, όπως και στο βίντεο κλιπ του τραγουδιού.
Οι ηχογραφήσεις πραγματοποιήθηκαν σε στούντιο γύρω από την Καλιφόρνια και τη Νέα Υόρκη, όπως τα και στη Νέα Υόρκη, το στο Μπέρμπανκ και τα , και στο Λος Άντζελες.
Η Αγκιλέρα πίστευε επίσης ότι οι στίχοι του ήταν τόσο προσωπικοί, και τα φωνητικά της «αντιπροσώπευαν μια ακατέργαστη και πιο γυμνή προσέγγιση, με λιγότερο επιδεικτικό που είχαν ενοχλήσει τους κριτικούς στο παρελθόν».
Δήλωσε: «Έκανα επειδή ήταν διασκεδαστικό. Αυτός είναι ο λόγος που μου αρέσουν και τα μπλουζ, επειδή μπορείς να πειραματιστείς περισσότερο με αυτή την πλευρά της φωνής σου. Αλλά σκέφτηκα ότι οι στίχοι σε αυτό τον δίσκο είναι τόσο προσωπικοί, ουσιαστικοί και καλοί που ήθελα να τους κάνω να ξεχωρίζουν περισσότερο από ό,τι θα μπορούσα να κάνω με τη φωνή μου τεχνικά».
Το εισαγωγικό κομμάτι του άλμπουμ « » περιγράφει τις μουσικές της αλλαγές καθώς τραγουδά: «Συγγνώμη που εκφράζω τη σκέψη μου / Συγγνώμη που δεν κάνω ότι μου είπαν».
Μιλάει για μια γυναίκα που θέλει να ευχαριστήσει έναν άντρα που της έχει κάνει κάτι άσχημο, και ήταν εμπνευσμένο από την δυστυχισμένη παιδική ηλικία της Αγκιλέρα.
Μετά την κυκλοφορία του άλμπουμ που έκανε το ντεμπούτο της το 1999, η Αγκιλέρα έκανε μεγάλη επιτυχία με τέσσερις παγκόσμιες επιτυχίες, όπως το « » και το « ».