polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Το θέμα αμέσως απασχόλησε τα μέσα ενημέρωσης και η Λεβίνσκι πέρασε τις επόμενες εβδομάδες να κρύβεται από την προσοχή του κοινού στην κατοικία της μητέρας του στο συγκρότημα Γουότεργκέιτ.
Η είδηση για την υπόθεση της Λεβίνσκι με τον Μπλάιλερ ήρθε στο φως και αυτός παρέδωσε στον Σταρρ διάφορα αναμνηστικά, φωτογραφίες και έγγραφα που έστειλε η Λεβίνσκι σε αυτόν και τη σύζυγό του κατά τη διάρκεια της θητείας της στο Λευκό Οίκο.
Τον Ιούνιο του 1999, το περιοδικό . δημοσίευσε μια σειρά άρθρων από την συγγραφέα Σούζαν Τζέιν Γκίλμαν, την σεξολόγο Σούυ Μπράιτ , και την συγγραφέα Αμπίσια Άμπραμς , συζητώντας από την πλευρά τριών γενεών γυναικών κατά πόσον η συμπεριφορά της Λεβίνσκι είχε νόημα για τον φεμινισμό.
Επίσης, το 1999, η Λεβίνσκι αρνήθηκε να υπογράψει αυτόγραφο σε αεροδρόμιο, λέγοντας: «Είμαι γνωστή για κάτι που δεν είναι τόσο σπουδαίο για να είναι κανείς γνωστός».
Έκανε μια σύντομη εμφάνιση ως ο εαυτός της σε δύο σκετς κατά τη διάρκεια του επεισοδίου του του , το οποίο περιέγραφε τη σχέση της με τον Κλίντον τους προηγούμενους 16 μήνες.
Μέχρι το 2005, η Λεβίνσκι διαπίστωσε ότι δεν μπορούσε να ξεφύγει από το επίκεντρο της προσοχής στις ΗΠΑ, γεγονός που δυσχέραινε τόσο την επαγγελματική όσο και την προσωπική της ζωή.
Επίσης, στις αρχές του 2000, η Λεβίνσκι μετακόμισε στη Νέα Υόρκη, έζησε στο , και έγινε ευπρόσδεκτη ως κατά προτεραιότητα προσκεκλημένη στην κοινωνία του Μανχάταν.
Τον Φεβρουάριο του 2000 εμφανίστηκε στο του , σε ένα επεισόδιο στο οποίο ο οικοδεσπότης την πήγε στο σπίτι των γονέων του στην Οτάβα αναζητώντας υφάσματα για τη νέα τσάντα την επιχείρησής του.
Αργότερα το 2000, η Λεβίνσκι εργάστηκε ως ανταποκρίτρια για το 5 στο Ηνωμένο Βασίλειο, στο σόου ' , αναφέροντας τον πολιτισμό και τις τάσεις των ΗΠΑ από διάφορες τοποθεσίες.
Το όνομα της Λεβίνσκι εμφανίστηκε κατά τη διάρκεια της φάσης ανακάλυψης της υπόθεσης Τζόουνς, όταν οι δικηγόροι της Τζόουνς επιδίωξαν να δείξουν πρότυπο συμπεριφοράς του Κλίντον που αφορούσε ανάρμοστες σεξουαλικές σχέσεις με άλλους κυβερνητικούς υπαλλήλους.
Μετά την αποφοίτηση του γυμνασίου, η Λεβίνσκι παρακολούθησε το κολλέγιο της Σάντα Μόνικα , ένα κοινοτικό σχολείο διετούς διάρκειας, και εργάστηκε για το τμήμα δράματος στο γυμνάσιο του Μπεβερλυ Χιλς και σε ένα κατάστημα πώλησης γραβατών.
Η Λεβίνσκι αλληλογραφούσε το 2009 με τον μελετητή Κεν Γκόρμλυ , ο οποίος έγραφε μια εις βάθος μελέτη για τα σκάνδαλα του Κλίντον, υποστηρίζοντας ότι ο Κλίντον είχε πει ψέματα ενόρκως όταν ρωτήθηκε λεπτομερώς με συγκεκριμένες ερωτήσεις σχετικά με τη σχέση του με αυτήν.
Το 2013, τα στοιχεία που συνδέονταν με την Λεβίνσκι τα οποία ο Μπλάιτερ είχε δώσει στο Στάρρ πωλήθηκαν σε δημοπρασία από την πρώην σύζυγο του Μπλάιτερ, η οποία τα είχε στην κατοχή της.
Το 2014 επέστρεψε στη δημοσιότητα ως κοινωνική ακτιβίστρια που μίλησε ενάντια στον ηλεκτρονικό αποκλεισμό , τον οποίο υπέστη προσωπικά όταν γελοιοποιήθηκε δημοσίως στο Διαδίκτυο σχετικά με το σκάνδαλο με τον Κλίντον.
Με τη βοήθεια οικογενειακού γνωστού η Λεβίνσκι άρχισε άμισθη καλοκαιρινή πρακτική στο Λευκό Οίκο στο γραφείο του αρχηγού του Λευκού Οίκου Λέον Πανέττα .
Στη συνέχεια ασχολήθηκε με μια ποικιλία εγχειρημάτων που περιελάμβανε τη σχεδίαση μιας σειράς τσαντών υπό το όνομά της, διαφήμιση για δίαιτα διατροφής και εργασία ως τηλεοπτική προσωπικότητα.
Η Λεβίνσκι δήλωσε ότι από το Νοέμβριο του 1995 έως το Μάρτιο του 1997 είχε εννέα σεξουαλικές συναντήσεις στο Οβάλ Γραφείο με τον τότε Πρόεδρο Μπιλ Κλίντον .
Η Μόνικα Λεβίνσκι γεννημένη στις 23 Ιουλίου 1973, είναι Αμερικανίδα ακτιβίστρια, τηλεοπτική προσωπικότητα, σχεδιάστρια μόδας και πρώην εκπαιδευόμενη στον Λευκό Οίκο.
Μετά την αυτοβιογραφία του Κλίντον, η ζωή μου , εμφανίστηκε το 2004, η Λεβίνσκι είπε σε μια συνέντευξη με τη βρετανική ταμπλόιντ ότι περίμενε ότι ο Κλίντον θα έλεγε την αλήθεια για τη σχέση της, ενώ αυτός την παρουσίασε ως μονόπλευρη
Το 1995, η έκταση των δασών που περιλαμβάνει το εθνικό πάρκο Γιουγκίντ Βα και το κοντινό φυσικό καταφύγιο Πετσόρα-Ιλίτς αναγνωρίστηκαν από την Ουνέσκο ως μνημείο Παγκόσμιας πολιτιστικής Κληρονομιάς με τίτλο Παρθένα Δάση Κόμι.
Μεταξύ των θηλαστικών που ζουν στο πάρκο είναι ο λαγός των βουνών, ο τάρανδος, η ερμίνα, η βίδρα, η άλκη, ο λύκος, η αλεπού, ο αδηφάγος, η αρκούδα, το δενδροκούναβο, η νυφίτσα και η Αρκτική αλεπού.
Η φύτευση και ανθοφορία του είναι πιο δύσκολη σε γλάστρα, καθώς ως φυτό θέλει πρόσβαση σε αρκετό χώμα προκειμένου να μπορέσει να αναπτύξει πλήρως το ριζικό σύστημα του.
Όταν δημιουργούνταν κάποιο πρόβλημα αν δεν μπορούσε να το λύση συγκαλούσε συνέλευση γερόντων, είχε δικαστικές αρμοδιότητες για το όρος, επικύρωνε τις εκλογές των ηγουμένων και τους έδινε τη ποιμαντική ράβδο.
Η διαδικασία αυτή γινόταν μέχρι τον 14ο αιώνα, τότε ο αυτοκράτορας μετά από αίτημα τους επέλεξε τον Πρώτο λόγω αδυναμίας τον μοναχών να το κάνουν, ο Πρώτος αυτός, Αθανάσιος, έλαβε την ευλογία του πατριάρχη και έκτοτε αυτός επικύρωνε την εκλογή ενώ ο αυτοκράτορας έδινε μόνο τη ποιμαντική ράβδο.
Ο Πρώτος είχε και κατώτερους αξιωματούχους που τον βοηθούσαν , μοναχοί και αυτοί, τα αξιώματα αυτά ήταν ο οικονόμος, ο επιτηρητής, ο εκκλησιάρχης και ο δίκαιος.
Παρά την αντιπαλότητα του Γιέργκεν με τον Άιλερτ για την Έντα, παραμένει ένας συμπαθητικός και συμπονετικός οικοδεσπότης, τόσο που σκοπεύει να επιστρέψει στον Άιλερτ το χειρόγραφό του, όταν αυτός το χάνει σε ένα μεθύσι του.
Ο Γιέργκεν επιστρέφει στο σπίτι από το πάρτι και αποκαλύπτει ότι βρήκε το πλήρες χειρόγραφο του μεγάλου έργου του Άιλερτ, το οποίο ο τελευταίος έχασε ενώ ήταν μεθυσμένος.
Όταν έρχεται η είδηση ότι ο Άιλερτ έχει πράγματι αυτοκτονήσει, ο Γιέργκεν και η Τέα είναι αποφασισμένοι να προσπαθήσουν να ξαναγράψουν το βιβλίο του από τις σημειώσεις του Άιλερτ, τις οποίες κράτησε η Τέα.
Ο Τζόζεφ Γουντ Κρατς κάνει μια σύνδεση μεταξύ της Έντα Γκάμπλερ και του Φρόυντ, του οποίου η πρώτη εργασία για την ψυχανάλυση δημοσιεύθηκε σχεδόν μια δεκαετία αργότερα.
Ένα από τα σημαντικά πράγματα που συνεπάγεται ένας τέτοιος χαρακτήρας, είναι η υπόθεση ότι υπάρχει ένας μυστικός, ενίοτε ασυνείδητος, κόσμος των στόχων και των μεθόδων, ίσως ένα μυστικό σύστημα αξιών που συχνά είναι πολύ πιο σημαντικό από το ορθολογικό και τον κοινώς αποδεκτό σύστημα.
Το προέβαλε μια τηλεοπτική παραγωγή του έργου το 1962 με τους Ίνγκριντ Μπέργκμαν, Μάικλ Ρέντγκρεϊβ, Ραλφ Ρίτσαρντσον και Τρέβορ Χάουαρντ, ενώ το το 1972 χαρακτήρισε τους Τζάνετ Σουζμάν και Ίαν ΜακΚέλεν στους δύο κύριους άξονες.
Παραδείγματα της προβληματικής γυναίκας του 19ου αιώνα μπορεί να περιλαμβάνουν καταπιεσμένους, αλλά "κανονικούς", εσκεμμένους χαρακτήρες: γυναίκες σε καταχρηστικές ή χωρίς αγάπη σχέσεις, και εκείνες με κάποιο είδος οργανικής νόσου του εγκεφάλου.
Ο ερμηνεύει τις πράξεις της Έντα ως απόρροια από την «ανάγκη της για ελευθερία τόσο επιτακτική όσο η λαχτάρα της για την εξουσία . όσο η επιθυμία της να διαμορφώσει το πεπρωμένο ενός ανθρώπου».
Η κρίσιμη επιτυχία του πρόσφατα δημοσιευμένου έργου του καθιστά τον Άιλερτ απειλή για τον Γιέργκεν, καθώς ο Άιλερτ είναι τώρα ανταγωνιστής για την θέση καθηγητή του πανεπιστημίου που ο Γιέργκεν υπολόγιζε να πάρει.
Ο Γιέργκεν και η Έντα είναι υπερβολικά εκτεθειμένοι και ο Γιέργκεν λέει στην Έντα ότι δεν θα μπορέσει να χρηματοδοτήσει τις συχνές ψυχαγωγικές ή πολυτελείς υπηρεσίες που προσδοκούσε.
Κατά τη συνάντηση με τον Άιλερτ όμως, το ζευγάρι ανακαλύπτει ότι δεν έχει καμία πρόθεση να ανταγωνιστεί για την θέση του καθηγητή, αλλά έχει περάσει τα τελευταία χρόνια να εργάζεται σε αυτό που θεωρεί αριστούργημά του, την συνέχεια του πρόσφατα δημοσιευμένου έργου του.
Χάρη σε μια σχέση με μία παλιά συμμαθήτρια της Έντα, την Τέα Έλβστεντ , ο Άιλερτ παρουσιάζει σημάδια αποκατάστασης και μόλις δημοσίευσε ένα στο ίδιο πεδίο με τον Γιέργκεν.
Ο σύζυγός της είναι ο Γιέργκεν Τέσμαν, ένας νέος, επίδοξος και αξιόπιστος ακαδημαϊκός που συνέχιζε την έρευνά του κατά τη διάρκεια του μήνα του μέλιτος.
Σχετικά με τον τίτλο, ο Ίψεν έγραψε: «Η πρόθεσή μου να δώσω αυτό το όνομα ήταν να δείξω ότι η Έντα ως προσωπικότητα πρέπει να θεωρείται περισσότερο κόρη του πατέρα της από ότι σύζυγος του συζύγου της».
Σήμερα μελετητές πιστεύουν ότι το παλιότερο νεκροταφείο χρονολογείται από την εποχή των Ραμεσσιδών και χρονολογούν τις παλιότερες ταφές στο τέλος της Εικοστής Δυναστείας , αν και ο άλλαξε την άποψή του και τώρα υποστηρίζει μια χρονολογία πιο κοντινή σε εκείνη που είχε προτείνει ο Ράισνερ.
Οι τέσσερεις τάφοι στην πρώτη σειρά πιθανόν χρονολογούνται από την εποχή του Πιύ, οι τάφοι στη δεύτερη σειρά την εποχή του Σαμπακά, οι τάφοι στην τρίτη την εποχή του Σεμπιτκού, και αυτοί στην τέταρτη σειρά στην εποχή του Τανταμανί.
Οι τάφοι είχαν συληθεί, αλλά είχαν μείνει αρκετά στοιχεία για να προσδιορίσουν ότι τα άλογα ήταν όλα θαμμένα σε όρθια στάση, με όλα τα διακοσμητικά στοιχεία της ιπποσκευής.
Όπως φαίνεται για προσωπικούς λόγους, που πιθανώς σχετίζονται με ομιλία του αρχιμανδρίτη στα εγκαίνια του εργατικού κέντρου Βόλου το 1908, έπεσε στη δυσμένεια του μητροπολίτη Γερμανού, ο οποίος κήρυξε συνεχή πόλεμο στον ιεροκήρυκα αρχιμανδρίτη, που αρχικά οδήγησε σε απόφαση μετάθεσης του τελευταίου στη Λευκάδα.
Ο μητροπολίτης δεν συμπαθούσε τον Πολύκαρπο Ζάχο, γιατί ο αδελφός του, ο δικηγόρος Κωνσταντίνος Ζάχος, που εξέδιδε την εφημερίδα «Εργάτης», δημοσιογραφούσε εναντίον του .
Η διένεξη μεταξύ των δύο ανδρών εξελίχτηκε σε σοβαρό πρόβλημα, που ανάγκασε τον νουνεχή εμπνευστή και θεμελιωτή του συλλόγου σε παραίτηση στις 11 Μαΐου 1909.
του Συλλόγου απεδέχθησαν «μετά πολλής θλίψεως» την παραίτηση και εξέφρασαν «θερμή ευγνωμοσύνη δια τον πολύν ζήλο και την προθυμία μεθ’ ὧν υπερβαλλόντως εργάστηκε προς επίτευξη της τε προόδου και του σκοπού του Συλλόγου» .
Είναι αλήθεια, πως και ο αρχιμανδρίτης, όπως και ο αδελφός του, ο δικηγόρος Κωνσταντίνος, ένας από τους πρωτεργάτες της δημιουργίας του Εργατικού Κέντρου Βόλου, επίσης βοήθησε με δράσεις, εισηγήσεις κι ενέργειες, τους εργάτες του Βόλου, στην κατοχύρωση της αργίας της Κυριακής στα 1912.
Με την ανώμαλη πολιτική κατάσταση εκείνης της εποχής, το κτίριο της βιβλιοθήκης επιτάχθηκε από το Φεβρουάριο του 1916 μέχρι το Μάιο του 1919 διαδοχικά από διάφορες, ελληνικές, αλλά και από τις γαλλικές στρατιωτικές αρχές.
Όταν ο Βόλος, το Μάιο του 1917, αποκλείστηκε από τα γαλλικά στρατεύματα που υποστήριζαν το Βενιζέλο, ο αρχιμανδρίτης μαζί με τον πατέρα του, τον Ιωάννη Ζάχο , που ήταν και ακραιφνείς βασιλόφρονες, κατηγορήθηκαν από τους φιλοβενιζελικούς παράγοντες.
Το σπουδαιότερο έργο που άφησε στο Βόλο και την περιοχή του Πηλίου, ήταν η δημιουργία του γνωστού Θρησκευτικο-Φιλολογικού Συλλόγου «Οι Τρεις Ιεράρχαι», στα πλαίσια του οποίου οργάνωσε τη σημαντική Βιβλιοθήκη του Συλλόγου «Τριών Ιεραρχών», που ήταν η πρώτη και μοναδική βιβλιοθήκη της πόλης.
Κι αυτό έγινε, γιατί ο δραστήριος, ανήσυχος και μορφωμένος Πολύκαρπος, διαβλέποντας τη γενική πρόοδο του Βόλου, ανταποκρίθηκε στην ανάγκη των ανθρώπων της πόλης.
Έτσι ο Πολύκαρπος, ως πρόεδρος του συλλόγου των «Τριών Ιεραρχών» απευθύνθηκε στο Δήμο Παγασών-Βόλου και με τις ενέργειες του, το 1908, επί δημαρχίας Κωνσταντίνου Γκλαβάνη, όσα βιβλία διασώθηκαν μεταφέρθηκαν στο Αναγνωστήριο του Συλλόγου, το οποίο τότε στεγαζόταν σε ενοικιασμένο κτίριο στη διασταύρωση των οδών Δημητριάδος και Κουμουνδούρου.
Από μικρός αγαπούσε τα γράμματα κι έτσι αφού τελείωσε την εγκύκλια εκπαίδευση στο Βόλο, εγγράφηκε στη Θεολογική Σχολή Χάλκης, όπου το 1901 χειροτονήθηκε ιεροδιάκονος και μετονομάστηκε Πολύκαρπος .
Η υγεία του όμως είχε κλονιστεί βαριά, τόσο από τις ταλαιπωρίες όσο και από τη φυματίωση από την οποία έπασχε, και έτσι απομονώθηκε στη μοναξιά του, όπως κι όλοι οι φυματικοί τότε.
Αργότερα, με δικό του αίτημα, ζήτησε να καταταγεί ως εθελοντής στρατιωτικός ιερέας, με την ελπίδα να συμμετάσχει στην απελευθέρωση της ιδιαίτερης πατρίδας του πατέρα του.
Ο Πολύκαρπος Ζάχος ήταν αρχιμανδρίτης, ιεροκήρυκας και συγγραφέας, ιδρυτής του Θρησκευτικοφιλολογικού Συλλόγου «Οι Τρεις Ιεράρχαι» και της αντίστοιχης Βιβλιοθήκης στο Βόλο Μαγνησίας.
Έγινε ευρύτερα γνωστός τη σεζόν 2004-2005 πρωταγωνιστώντας στην νεανική σειρά μαζί με τους Παναγιώτα Βλαντή, Μαρία Σολωμού, Σάννυ Χατζηαργύρη και Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλο.
Μετά το τέλος του πρώτου κύκλου αποφάσισε να αποχωρίσει από το πρωταγωνιστικό καστ, κάνοντας ωστόσο κάποιες έκτακτες εμφανίσεις στον δεύτερο και τρίτο κύκλο της σειράς.
Τη σεζόν 2005-2006 πρωταγωνίστησε μαζί με τον Γιώργο Νινιό, την Αλεξάνδρα Σακελλαροπούλου και την Κλέλια Ρένεση στη δραματική σειρά Σαν όνειρο ενώ συμμετείχε και σε δύο επεισόδια της σειράς 10η εντολή.
Τη σεζόν 2007-2008 πρωταγωνίστησε μαζί με τους Δημήτρη Κουρούμπαλη, Θάλεια Ματίκα, Σοφία Φαραζή και Πηνελόπη Αναστασοπούλου στην κωμική σειρά .
Την ίδια περίοδο συμμετείχε σε δύο επεισόδια της σειράς Οι ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα, σε μια ιστορία της σειράς Ιστορίες από την απέναντι όχθη και σε μία ιστορία των Επτά θανάσιμων πεθερών.
Τη σεζόν 2001-2002 άνηκε στο βασικό καστ της θεατρικής εκπομπής 1 Λεπτό Θέατρο που προβλήθηκε από το ενώ το 2003 έκανε μια εμφάνιση στην δραματική σειρά Κλείσε τα μάτια.
Αυτό προκάλεσε πληθωρισμό: ο λαός αποθησαύριζε τα δηνάρια με αποτέλεσμα οι έμποροι, που αναγνώρισαν τη μικρότερη εσωτερική αξία του αντωνινιανού, ύψωσαν τις τιμές για εξισορρόπηση.
Τα μεταλλεία αργύρου της Ιβηρικής είχαν εξαντληθεί και μία σειρά στρατιωτικών Αυτοκρατόρων και σφετεριστών ήθελαν νομίσματα για να πληρώσουν το στράτευμά τους και να εξαγοράσουν την πίστη των στρατιωτών τους.
Η κατάσταση έμοιαζε με τον υπερπληθωρισμό της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης, που τη δεκαετία του 1920 στη Γερμανία τα χαρτονομίσματα τυπώθηκαν με απερίσκεπτη αφθονία.
Ο νεαρός Καίσαρας ήταν ένας από εκείνους, που ο Σύλλας στράφηκε εναντίον του, όταν επέστρεψε στη Ρώμη, αν και δεν είχε λάβει μέρος στη διακυβέρνηση του Μάριου και του Κίννα, ούτε έκανε κάτι για να αντιτεθεί στην επιστροφή του Σύλλα.
είχε ηττηθεί από τον Σύλλα και είχε αυτοκτονήσει, καθώς η πόλη έπεφτε· ακόμη ο Μάριος και ο Σύλλας είχαν θέσει τον Καίσαρα σε ένα σημαντικό ιερατικό αξίωμα και με το να νυμφευτεί την κόρη τού Κίννα, ο Καίσαρας περιέλαβε τον έλεγχο μίας σημαντικής περιουσίας.
Ούτε όμως η στέρηση του ιερατικού αξιώματος ή η προίκα της Κορνηλίας, ούτε η δική του κληρονομία ή η απειλή βίας, έκαμψαν τον Καίσαρα, ώστε να εγκαταλείψει τη σύζυγό του.
Ο Καίσαρ καλλιέργησε μία πολιτική συμμαχία με τον Πομπήιο και τον πρώην συνάδελφό του Μάρκο Λικίνιο Κράσσο, που το 59 εξελίχθηκε στην Α Τριανδρία.
Ήταν κόρη του Λεύκιου Κορνήλιου Κίννα υπάτου τετράκις , ενός με επιρροή πολιτικού άνδρα στη Ρώμη κατά τη διάρκεια των συγκρούσεων μεταξύ των στρατηγών Γάιου Μάριου και Λεύκιου Κορνήλιου Σύλλα.
Ο Καίσαρας ήταν έτοιμος να αναχωρήσει για την Ισπανία και είχε ήδη εκφωνήσει τον επικήδειο λόγο της θείας του Ιουλίας από τα Ρόστρα, όπως ήταν έθος για τις ηλικιωμένες Ρωμαίες δέσποινες.
Από τη σύζυγό του Αννία, ο Κίννας είχε έναν γιο, τον Λεύκιο Κορνήλιο Κίννα και δύο κόρες, την Κορνηλία την Πρεσβύτερη, σύζυγο του Γναίου Δομίτιου Αηνόβαρβου και την Κορνηλία τη Νεότερη, σύζυγο του Καίσαρα.
Οι μαγνήτες Μπίτερ κατασκευάζονται από κυκλικούς μεταλλικούς αγώγιμους δίσκους και ηλεκτρικά μονωμένα πλαίσια στοιβαγμένα σε ελικοειδή διαμόρφωση, αντί για καλώδια.
Ο σκοπός της σχεδίασης σε στοιβαγμένους δίσκους είναι η αντίσταση στην τεράστια προς τα έξω μηχανική πίεση που παράγεται από τις δυνάμεις Λόρεντζ λόγω της επίδρασης του μαγνητικού πεδίου στα κινούμενα ηλεκτρικά φορτία στον δίσκο, που αυξάνεται με το τετράγωνο της έντασης του μαγνητικού πεδίου.
Επιπλέον, κυκλοφορεί νερό μέσα από τις οπές στους δίσκους ως ψυκτικό, για να απομακρύνει την τεράστια δημιουργούμενη θερμότητα στους δίσκους λόγω της θερμότητας Τζάουλ από τα μεγάλα ρεύματα που ρέουν μέσα τους.
Οι χρησιμοποιούμενοι σιδερένιοι πυρήνες σε συμβατικούς ηλεκτρομαγνήτες υφίστανται κορεσμό και σταματούν να παρέχουν οποιοδήποτε πλεονέκτημα σε πεδία πάνω από μερικά , έτσι οι ηλεκτρομαγνήτες με πυρήνα σιδήρου περιορίζονται σε πεδία μέχρι περίπου 2 .
Οι υπεραγώγιμοι ηλεκτρομαγνήτες μπορούν να παραγάγουν ισχυρότερα ηλεκτρομαγνητικά πεδία, αλλά περιορίζονται σε πεδία από 10 έως 20 , λόγω ερπυστικής ροής , αν και τα θεωρητικά όρια είναι μεγαλύτερα.
Ηλεκτρομαγνήτης Μπίτερ ή σωληνοειδές Μπίτερ είναι τύπος ηλεκτρομαγνήτη που επινοήθηκε το 1933 από τον Αμερικανό φυσικό Φράνσις Μπίτερ και χρησιμοποιείται στην επιστημονική έρευνα για τη δημιουργία πολύ ισχυρών μαγνητικών πεδίων.
Οι ηλεκτρομαγνήτες Μπίτερ έχουν χρησιμοποιηθεί για να πετύχουν τα ισχυρότερα συνεχή μαγνητικά πεδία που κατασκευάστηκαν από τον άνθρωπο στη Γη .
Μέχρι τις 31 Μαρτίου 2014 το ισχυρότερο συνεχές πεδίο που έχει επιτευχθεί από μαγνήτη σε θερμοκρασία δωματίου είναι 37,5 από ηλεκτρομαγνήτη Μπίτερ στο στο Πανεπιστήμιο Ράντμπουντ του Ναϊμέχεν στην Ολλανδία.
Στις αρχές του 16ου αιώνα παρουσιάστηκε η κυκλοφορία του σημαντικότερου θεατρικού έργου στην ισπανική λογοτεχνία, η τραγική ποίηση αλλά και πολλές τέχνες αναπτύχθηκαν.
Εδώ γεννήθηκε ο Ισπανός ιστορικός Χουάν ντε Μαριάνα, ο οποίος έγραψε αρκετά βιβλία ιστορίας, δικαίου και πολιτικής, και ο οποίος ήταν πολύ σημαντικός για τις γαλλικές επαναστατικές θεωρίες.
ο Κουίντος Φούλβιος Φλάκκος, αρχαίος Ρωμαίος Πληβείος κατέκτησε την πόλη και την καθιέρωσε ως μέρος της ρωμαϊκής επαρχίας Λουσιτανίας και ως πρωτεύουσα μιας εκτεταμένης περιοχής που περιλαμβάνεται στο νομικό μοναστήρι της πόλης Έμεριτα Αουγκούστα.
Το έτος 602, ο βασιλιάς Λιούβα Β' έκανε δώρα στην πόλη μεταξύ των πιο σημαντικών, το γλυπτό της Παναγίας, που ήταν από τότε ως το σύμβολο των χριστιανών στην Ταλαβέρα ντε λα Ρέινα και το υποκατάστατο της θεάς Κέρες.
Στις 18 Ιουλίου 1936, όταν οι εθνικιστές είχαν ανέλθει με όπλα, οι Ρεπουμπλικανοί άνοιξαν μια περίοδο τρομοκρατίας στην Ταλαβέρα, σκοτώνοντας τους ανθρώπους.
Στις 3 Σεπτεμβρίου ο εθνικιστικός στρατός κατέκτησε την Ταλαβέρα και άνοιξε εκ νέου τον τρόμο, αυτή τη φορά ενάντια στους κομμουνιστές και τους σοσιαλιστές.
Από το 2002 και μετά αποφάσισε να επενδύσει στο ελληνικό , δημιουργώντας την πρώτη ανεξάρτητη και εταιρεία προώθησης παραγωγών με την ονομασία Λεκτικοεπεξεργαστική, η οποία επιβράβευε τους καλλιτέχνες του με συμβόλαια από 10 έως 20%.
Μετά τον θάνατο του Λεκτικού Επεξεργαστή το 2011, το αδρανοποιήθηκε μέχρι το 2020 όπου και το επανέφερε στο προσκήνιο ο γιός του Μαρνέζου, Ηρακλής επίσης ράπερ με το ψευδώνυμο .
Ακολουθούν διάφορες κυκλοφορίες από τον και τον , οι οποίες δημιουργούσαν όλο και περισσότερο ενδιαφέρον για την επιστροφή του , μια συνεργασία του με τον , καλλιτέχνη της , στο κομμάτι , στις 4 Σεπτεμβρίου του 2020, και μια εμφάνιση του στην διαδικτυακή σειρά μουσικών έργων “ ”, του Θεσσαλονικιού μουσικού παραγωγού , στις 23 Σεπτεμβρίου 2020, που λειτουργεί ως προπομπός για το τι θα ακολουθήσει.
Ακολουθούν κάποιες κυκλοφορίες από τον και τον , καθώς και ένα προς την Υπουργό Παιδείας, Νίκη Κεραμέως, από τον βετεράνο , ο οποίος είναι μέλος της πρώτης γενιάς του , τα οποία δημιουργούν τις βάσεις για να κυκλοφορήσει στις 20 Μαϊου του 2021 ο πρώτος προσωπικός δίσκος του , με τίτλο .
Όταν τελικά επέκρινε τον πατέρα του για την εξόντωση της αριστοκρατίας, μας αφηγείται ο Ευστάθιος Θεσσαλονίκης, ο Ανδρόνικος τον επιτίμησε, λέγοντάς του ότι μαζί με τον αδελφό του είναι "γυναίκες" και πως ο Ανδρόνικος και οι γιοί του θα κυβερνήσουν με ασφάλεια, μόνο όταν εξαλειφθούν ο ηγετικές μορφές και μείνει ο κοινός λαός.
Ο Νικήτας Χωνιάτης αναφέρει, ότι ο σφοδρός αντίπαλος του προέχοντος υπουργού του Ανδρονίκου Α και μεγάλου εταιρειάρχη Κωνσταντίνου Τρίψυχου, ο λογοθέτης του Δρόμου Στέφανος Αγιοχριστοφορίτης τον κατηγόρησε, ότι είπε υποτιμητικά σχόλια για τον χαρακτήρα και τις ικανότητες του Ιωάννη, συγκρίνοντάς τον με τον γελωτοποιό Τζιντζιφίντζη, έναν κοινό και χυδαίο άνδρα, γνωστό στους δρόμους και τις ταβέρνες της πρωτεύουσας.
Ο Ιωάννης ήταν ένας από τους διοικητές, που έστειλε ο Ανδρόνικος Α για την ενίσχυση της πόλης και την αντιμετώπιση των Νορμανδών, δίνοντάς του τα στρατεύματα της Φιλιππούπολης.
Είναι βέβαιο ότι ήταν μαζί του στην εξορία, που ακολούθησε και στις μακρές περιπλανήσεις του στα πριγκιπάτα της Εγγύς Ανατολής· ο μεγάλος του αδελφός Μανουήλ και η αδελφή του Μαρία παρέμειναν στην Κωνσταντινούπολη.
Όταν ο Μανουήλ Α απεβίωσε, τον διαδέχθηκε ο 11χρονος γιος του Αλέξιος Β Κομνηνός με αντιβασίλισσα τη μητέρα του Μαρία της Αντιόχειας και τον εξάδελφό του Αλέξιο Κομνηνό, πρωτοσεβαστό.
Τότε η ετεροθαλής αδελφή του νεαρού Αυτοκράτορα, η Μαρία Κομνηνή με τον σύζυγό της καίσαρα Ρενιέ, αντιτέθηκαν στην αντιβασιλεία· με το μέρος τους πήγε ο Ιωάννης και ο Μανουήλ.
Το σχεδιάστηκε για να παρουσιάσει την οικονομική στέγαση, παρέχοντας λειτουργικό σχεδιασμό χρησιμοποιώντας προκατασκευασμένα υλικά για γρήγορη και φθηνή κατασκευή.
Το σπίτι, το οποίο παρουσιάζει μια ισχυρή αντίληψη της χρήσης του χώρου, και έχει ονομαστεί "αληθινό έργο τέχνης της συναίσθησης της αφηρημένης μνημειώδης ομορφιάς".
Η έκθεση του Μούχε στον Εξπρεσιονιστικό κόσμο τον ώθησαν να γίνει ακόμα πιο πρωτότυπος στα έργα του, δημιουργώντας αφηρηματικά έργα που συνδύαζαν στοιχεία από τον Κυβισμό με τα χρωματικά ιδεώδη των και Μαρκ Σαγκάλ.
Πήρε μέρος σε τρεις εκθέσεις από το 1916 έως το 1918, σε κάθε μια από τις οποίες συνδύαζε τα έργα του με αυτά άλλων καλλιτεχνών: Μαξ Ερνστ , Πάουλ Κλέε, και .
Ο Μούχε έφυγε από το Μπάουχαουζ το 1927 για να συμμετάσχει στο καθηγητικό σώμα της Σχολής Μοντέρνας Τέχνης του Βερολίνου που άνηκε στον Γιοχάνες Ίττεν, όπου και δίδαξε μέχρι το 1930.
Ξεκινώντας το 1931, μέχρι που απολύθηκε από τους Ναζί το 1933, ήταν καθηγητής στην Ακαδημία Τέχνης και Εφαρμοσμένων Τεχνών στο Βρότσλαβ, όπου δίδαξε και τον Όσκαρ Σλέμερ.
Οι καλλιτεχνικές σπουδές του Μούχε ξεκίνησαν το 1913 στο Μόναχο στη Σχολή Ζωγραφικής και Γραφικών Τεχνών που ιδρύθηκε από τον και μετά πέρασε στην κατοχή των και .
Μέχρι τότε είχε ήδη επηρεαστεί από τους Βασίλι Καντίνσκι και Μαξ Ερνστ, και έγινε ένας από τους πρώτους υποστηρικτές της Αφηρημένης τέχνης στη Γερμανία.
Δεκατρείς πίνακες και 2 αποτυπώματα του Μούχε κατασχέθηκαν από τους Ναζί από μουσεία και τουλάχιστον 2 από αυτά τα έργα παρουσιάστηκαν στην έκθεση Εκφυλισμένης τέχνης του 1937.
Η έκθεση προοριζόταν να ωθήσει την κοινή γνώμη ενάντια στον μοντερνισμό, που παρουσιαζόταν ως μια συνωμοσία από ανθρώπους που μισούσαν τη Γερμανική ευπρέπεια, και για να διεγείρει απέχθεια απέναντι στο "διεστραμμένο Εβραϊκό πνεύμα" που εισχωρούσε στη Γερμανική κουλτούρα, ωστόσο μόνο 6 από τους 112 καλλιτέχνες που συμπεριλήφθηκαν στην έκθεση ήταν Εβραίοι.
Από τότε που ο Στέφαν Άουστ έγινε αρχισυντάκτης του , ο Άουγκσταϊν αποχώρησε όλο και περισσότερο από τα φώτα της δημοσιότητας, παρόλο που συνέχισε να αρθρογραφεί τακτικά στο περιοδικό μέχρι λίγο πριν τον θάνατό του.
Για τα επιτεύγματά του υπέρ της ειρήνης, τις πολιτικές ελευθερίες και την ελευθερία του Τύπου, τιμήθηκε με τον τίτλο "Δημοσιογράφος του αιώνα" το 2000 από 101 Γερμανούς δημοσιογράφους.
Ο Άουγκσταϊν ήταν μεταξύ των 50 παγκόσμιων Ηρώων Ελευθερίας του Παγκόσμιου Τύπου του Διεθνούς Ινστιτούτου Τύπου το 2000 για το ρόλο του στο σκάνδαλο .
Κατά τη διάρκεια του σκανδάλου το 1961 και το 1962 συνελήφθη και φυλακίστηκε για 103 ημέρες μέχρι την παραίτηση του Φραντς Γιόζεφ Στράους από το αξίωμα του Υπουργού Άμυνας, υπό συνεχή διαμαρτυρία από το κοινό και την παραίτηση άλλων μελών της κυβέρνησης.
Ο Άουγκσταϊν έγινε μέλος της Μπούντεσταγκ το 1972 για τους Ελεύθερους Δημοκράτες για τη Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία, αλλά παρέδωσε την έδρα το επόμενο έτος για να επικεντρωθεί στα καθήκοντά του ως δημοσιογράφος.
Ο σύζυγός της δεν πάτησε το πόδι του ποτέ στη Ρώμη, έτσι είναι πιθανό, ότι ούτε και αυτή βρέθηκε εκεί, τουλάχιστον όσο ζούσε ο Μαξιμίνος ο Θράκας.
μία περίοδο παρακμής και σχεδόν κατάρρευσης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, που προκλήθηκε από τρεις ταυτόχρονες κρίσεις: εισβολές από έξω, εσωτερικός εμφύλιος πόλεμος και οικονομική κατάρρευση.
ο ιστορικός Αμμιανός Μαρκελίνος έγραψε για την Παυλίνα στο κεφάλαιο για τους Γόρδιους Αυτοκράτορες, όμως το τμήμα αυτό απωλέσθηκε και επέζησε το τμήμα για τα έτη 353-378.
Σε επόμενο εδάφιο πάντως αναφέρεται σε αυτήν ως η καλή σύζυγος ενός δύσκολου άνδρα: "με την ευγένειά της το έκανε φιλαλήθη και ελεήμονα, όπως γράψαμε στις πράξεις του μαχητή εκείνου Αυτοκράτορα" .
Για δεκαετίες, ξεκινώντας από τα τέλη της δεκαετίας του 1950, τα δύο τμήματα του χώρου, το Ανθρακωρυχείο του Τσόλφεραϊν και το Εργοστάσιο Παραγωγής Οπτάνθρακα , κατατάσσονταν ανάμεσα στα μεγαλύτερα του είδους τους στην Ευρώπη.
Το Φρεάτιο 12, χτισμένο με τεχνοτροπία Νέας Αντικειμενικότητας, άνοιξε το 1932 και θεωρείται ως ένα αρχιτεκτονικό και τεχνικό αριστούργημα, ίσως και το «πιο όμορφο ανθρακωρυχείο στον κόσμο».