polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Κάποιες από τις βιογραφίες του Γκουρού Χαρ Ράι που γράφτηκαν τον 18ο αιώνα, όπως αυτή από τον Κεσάρ Σινγκ Τσιμπέρ, και η Σιχ λογοτεχνία του 19ου αιώνα, είναι ιδιαίτερα ασυνεπείς.
Ο Γκουρού Χαρ Ράι είναι αξιοσημείωτος για τη διατήρηση του μεγάλου Σιχ στρατού που ο έκτος Σιχ-Γκουρού είχε συγκεντρώσει, αλλά ταυτόχρονα την αποφυγή οποιασδήποτε στρατιωτικής σύγκρουσης.
Στήριξε τον μετριοπαθή Σούφι Ντάρα Σουκόχ αντί τον συντηρητικό Σουνίτη Αοραντζέμπ, όταν τα δύο αδέλφια ενεπλάκησαν σε πόλεμο για τη διαδοχή στον θρόνο της Μογγολικής Αυτοκρατορίας.
Σύμφωνα με τις Σιχ καταγραφές, ο Γκουρού Χαρ Ράι ρωτήθηκε γιατί βοηθούσε τον Μουγκάλ πρίγκιπα Ντάρα Σουκόχ του οποίου οι προπάτορες είχαν διώξει Σιχ αλλά και Σιχ-Γκουρού.
Ο Χαρ Ράι φέρεται να απάντησε πως αν ένας άντρας μαδά λουλούδια με το ένα του χέρι ενώ με το άλλο του χέρι τα προσφέρει, και τα δύο χέρια παίρνουν την ίδια ευωδία.
Πριν τον θάνατό του το 1661, ο Γκουρού Χαρ Ράι έχρισε ως διάδοχό του τον πεντάχρονο γιο του, Χαρ Κρισάν, ο οποίος έγινε ο όγδοος Σιχ-Γκουρού.
Από την άλλη πλευρά, οι Πορτογάλοι, είχαν υποστεί μια τεράστια ήττα και αποτυγχάνοντας να αποτρέψουν τη δύναμη του φον Λέτοβ-Φόρμπεκ να διασχίσει το Ροβούμα, του επέτρεψαν να συνεχίσει την εκστρατεία του έως το τέλος του πολέμου.
Οι εκτιμήσεις των Πορτογαλικών απωλειών ποικίλλουν, με κάποιες πηγές να παρέχουν στοιχεία για άνω των 200 Πορτογάλων οι οποίοι σκοτώθηκαν και τραυματίστηκαν και περίπου 700 που πάρθηκαν αιχμάλωτοι· άλλοι συγγραφείς, δηλώνουν περί τους 25 νεκρούς Πορτογάλους, μαζί με άλλους 162 και περί τους 500 αιχμαλώτους.
Οι αιχμάλωτοι πολέμου, χρησιμοποιήθηκαν από τους Γερμανούς, ως αχθοφόροι για τις 250.000 σφαίρες πυρομαχικών, έξι οπλοπολυβόλα και αρκετές εκατοντάδες τυφεκίων τα οποία επίσης κυριεύθηκαν.
Ο φον Λέτοβ-Φόρμπεκ εγκατέλειψε και κατέστρεψε την πλειονότητα του Γερμανικού οπλισμού της δύναμής του για τον οποίο δεν είχε πυρομαχικά και όπλισε τα στρατεύματά του με Πορτογαλικό και Βρετανικό οπλισμό.
Οι Πορτογαλικές στολές που κατασχέθηκαν από τους αιχμαλωτισθέντες κρατούμενους, χρησιμοποιήθηκαν για να αντικαταστήσουν τις παλαιές Γερμανικές, που η δύναμη είχε φορέσει κατά το παρελθόν.
Αν και η δύναμη του Τάφελ παρεμποδίστηκε από τους Συμμάχους και συνθηκολόγησε πριν φτάσει στα σύνορα, ο φον Λέτοβ-Φόρμπεκ και η φάλαγγά του κατόρθωσαν να φτάσουν τον Ποταμό Ροβούμα .
Αντιμετωπίζοντας ελλείψεις στον εφοδιασμό, ο Γερμανός στρατηγός τότε μείωσε τη δύναμή του, απολύοντας ένα μεγάλο αριθμό από τους Ασκάρι, οι οποίοι δεν μπορούσαν να είναι επαρκώς εξοπλισμένοι, καθώς και αρκετούς συνοδούς στρατοπέδου .
Η Πορτογαλική δύναμη ήταν ένα έκτακτο εγχώριο σώμα με επικεφαλής Ευρωπαίους αξιωματικούς υπό τον , έναν βετεράνο με μεγάλη εμπειρία μάχης στην Αφρική.
Αντί να προετοιμάσουν αμυντικές θέσεις, οι Πορτογάλοι άρχισαν κατά την άφιξή τους στο Νγκομάνο στις 20 Νοεμβρίου, να κατασκευάζουν ένα μεγάλο στρατόπεδο.
Ο Πίντο είχε στη διάθεσή του 900 στρατιώτες με έξι οπλοπολυβόλα και μια μεγάλη ποσότητα ανεφοδιασμού, αλλά η άπειρη δύναμή του δεν συγκρινόταν με τη δύναμη φον Λέτοβ-Φόρμπεκ, η οποία διέσχισε τον ποταμό με 1.500 έως 2.000 βετεράνους καθώς και μεγάλο αριθμό αχθοφόρων.
Οι δύο μεγαλύτερες από αυτές, υπό την ηγεσία του Τέοντορ Τάφελ και του Πάουλ Έμιλ φον Λέτοβ-Φόρμπεκ, είχαν αποκοπεί μεταξύ τους, εντελώς.
Αν και η φάλαγγα του φον Λέτοβ-Φόρμπεκ είχε νικήσει μια μεγάλη Βρετανική δύναμη στη Μάχη της Μαχίουα, είχε χάσει μεγάλο αριθμό των στρατευμάτων του και είχε εξαντλήσει σχεδόν όλα του τα αποθέματα σε σύγχρονα πυρομαχικά.
Με αποκλειστικά πεπαλαιωμένο οπλισμό και χωρίς μέσα ανανέωσής του, ο φον Λέτοβ-Φόρμπεκ αποφάσισε να εισβάλει στην Πορτογαλική Ανατολική Αφρική ελπίζοντας να αποκτήσει επαρκείς προμήθειες, προκειμένου να συνεχίσει τον πόλεμο.
Δεν υπήρχε νομικό εμπόδιο για αυτή την επίθεση· ενεργώντας κατόπιν αιτήματος της Βρετανίας, η Πορτογαλία κατάσχεσε 36 Γερμανικά και Αυστρο-Ουγγρικά εμπορικά πλοία τα οποία είχαν αγκυροβολήσει έμπροσθεν της Λισαβόνας στις 24 Φεβρουαρίου 1916 και η Γερμανία κήρυξε τον πόλεμο στην Πορτογαλία στις 9 Μαρτίου 1916.
Στις 07:00 το πρωί της 25ης Νοεμβρίου, η Πορτογαλική φρουρά στο Νγκομάνο, έλαβε μήνυμα από ένα Βρετανό αξιωματικό πληροφοριών ότι επίκειται επίθεση.
Ενώ το πυροβολικό προσέβαλε το στρατόπεδο, οι Γερμανοί μετέφεραν τις δυνάμεις τους αντίθετα στο ρεύμα προς τα πάνω και διέσχισαν με ασφάλεια τον Ροβούμα , εκτός του οπτικού πεδίου του Πίντο και των ανδρών του.
Οι Πορτογάλοι, όταν οι δυνάμεις του φον Λέτοβ-Φόρμπεκ διέσχισαν τον ποταμό, δεν αντιστάθηκαν και παρέμειναν στρατοπεδευμένοι στο Νγκομάνο.
Οι Γερμανοί κατάφεραν να πλευρίσουν τις θέσεις των Πορτογάλων εύκολα και να τις περικαλύψουν εντελώς, με έξι λόχους του Γερμανικού πεζικού που επιτέθηκαν στο στρατόπεδο από τα νότια, τα νοτιοανατολικά και τα δυτικά.
Παρά τη στενή έλλειψη πυρομαχικών, ο φον Λέτοβ-Φόρμπεκ κατόρθωσε να μεταφέρει τέσσερα οπλοπολυβόλα πλησίον των σκαμμάτων, χρησιμοποιώντας τα μόνο από κοντινή απόσταση ώστε να εξασφαλίσει ότι τα πυρομαχικά τους δεν θα σπαταληθούν.
Η απειρία των Πορτογάλων, αποδείχτηκε να γίνει η πτώση τους· παρά την ρίψη άνω των 30.000 σφαιρών, οι Γερμανικές απώλειες ήταν εξαιρετικά ελαφρές, συμπεριελάμβαναν μόνο μια απώλεια μεταξύ των αξιωματικών της.
Έχοντας υποστεί βαρύτατες απώλειες, έχοντας χάσει τον διοικητή αξιωματικό τους και βρίσκοντας τον εαυτό τους να μειονεκτούν αριθμητικά, οι Πορτογάλοι τελικά παραδόθηκαν, παρά το γεγονός ότι είχαν αρκετές στρατιωτικές προμήθειες για να συνεχίσουν τη μάχη.
Η Μάχη του Νγκομάνο ή Νεγκομάνο διεξήχθη μεταξύ του Γερμανικού Ράιχ και Πορτογαλίας κατά τη διάρκεια του Α Παγκοσμίου Πολέμου στην Εκστρατεία της Ανατολικής Αφρικής.
Μία δύναμη αποτελούμενη από Γερμανούς και υπό τον Υποστράτηγο Πάουλ Έμιλ φον Λέτοβ-Φόρμπεκ είχε πρόσφατα κερδίσει μια δαπανηρή νίκη εναντίον των Βρετανών στη Μάχη της Μαχίουα, στην σημερινή Τανζανία και ευρίσκετο με πολύ χαμηλά αποθέματα τροφίμων και άλλων εφοδίων.
Κατά συνέπεια, οι Γερμανοί εισέβαλαν νοτίως στην Πορτογαλική Ανατολική Αφρική, τόσο για να προμηθευτούν Πορτογαλικό στρατιωτικό υλικό όσο και για να ξεφεύγουν από τις υπέρτερες Βρετανικές δυνάμεις στο βορρά.
Η Πορτογαλία ήταν μέλος της Αντάντ ) και εμπόλεμη, που απασχολούσε στρατεύματα στη Γαλλία και την Αφρική· έτσι μια δύναμη υπό τον Ταγματάρχη στάλθηκε για να σταματήσει τον φον Λέτοβ-Φόρμπεκ να διαβεί τα σύνορα.
Η συνθηκολόγηση των Πορτογάλων επέτρεψε στους Γερμανούς να καταλάβουν μια μεγάλη ποσότητα εφοδίων και να συνεχίσουν τις επιχειρήσεις τους στην Ανατολική Αφρική έως το τέλος του πολέμου.
Ο φον Λέτοβ-Φόρμπεκ δεν έμεινε για πολύ στο Νγκομάνο και σύντομα κατευθύνθηκε με τη δύναμή του νότια, ώστε να επιτεθεί σε περισσότερες Πορτογαλικές θέσεις, αφήνοντας στο Νγκομάνο μόνο ένα λόχο ως οπισθοφυλακή, σε περίπτωση που οι Βρετανοί ήθελαν να τον ακολουθήσουν στην Πορτογαλική Ανατολική Αφρική.
Η δύναμή του κέρδισε πολλές ακόμα νίκες, ενώ κατάφερε να πάρει ακόμη περισσότερα εφόδια και πυρομαχικά πριν κινηθεί το 1918, πίσω στη Γερμανική Ανατολική Αφρική.
Έχοντας προειδοποιηθεί για την επίθεση, ο Πορτογάλος διοικητής είχε τη δυνατότητα να ξεκινήσει τις προετοιμασίες για την επίθεση· Ωστόσο, είχε προετοιμαστεί στην περίπτωση που θα ελάμβανε μετωπική επίθεση και όταν η δύναμή του δέχτηκε επίθεση από την οπισθία πλευρά, εξεπλάγη παντελώς.
Οι Πορτογάλοι επιχείρησαν να οχυρωθούν σε σκάμματα, αλλά αποπροσανατολίστηκαν αφού ο Πίντο και αρκετοί άλλοι αξιωματικοί είχαν φονευθεί στη συμπλοκή από ενωρίς.
Η Μαργαρίτα της Σικελίας μέλος του Οίκου των Χοενστάουφεν ήταν κόρη του Γερμανού αυτοκράτορα Φρειδερίκου Β με την τρίτη σύζυγο του Ισαβέλλα της Αγγλίας.
Οι παππούδες της από πατέρα ήταν οι Ερρίκος ΣΤ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και η Κωνσταντία του Ωτβίλ, οι παππούδες της από μητέρα ήταν ο Ιωάννης της Αγγλίας και η Ισαβέλλα του Ανγκουλέμ.
Από τον δεύτερο γιο της Φρειδερίκο μετέπειτα μαγδράβο του Μάισσεν κατάγονται οι Εκλέκτορες και βασιλείς της Σαξονίας και οι μετέπειτα βασίλισσες της Αγγλίας Μαργαρίτα του Ανζού και Άννα της Κλέβης.
Ο σύζυγος της δέχτηκε τους τίτλους του λαγδράβου της Θουριγγίας και του κόμη του Παλατινάτου της Σαβοΐας μετά την παραίτηση του πατέρα του που διατήρησε τον έλεγχο του Μάισσεν.
Μετά την εκτέλεση του μικρού ανεψιού της Κορραδίνου και το ξεκλήρισμα των Χοενστάουφεν η Μαργαρίτα ήταν η μοναδική διάδοχος των κληρονομικών δικαιωμάτων της οικογένειας στο Δουκάτο της Σουαβίας και στο Βασίλειο της Ιερουσαλήμ.
Όταν ανακάλυψε την μοιχεία του συζύγου της με την Κουνιγκούντε την Άιζενμπερκ η Μαργαρίτα εγκατέλειψε το Βάρτμπουργκ, σύμφωνα με τον θρύλο πριν φύγει έκοψε το μάγουλο του γιου της Φρειδερίκου, γι'αυτό πήρε τον τίτλο "Φρειδερίκος ο κομμένος".
Ο Πεπίνος ο Βραχύς και η Γκιζέλα έγιναν βασιλείς των Φράγκων όταν καθαιρέθηκε με πραξικόπημα ο τελευταίος Μεροβίγγειος βασιλιάς Χιλδέριχος Γ .
Η Μπερτράντα του ζήτησε να αποσύρει την Χιμιλτρούδη και να παντρευτεί την Δεζιδεράτα κόρη του βασιλιά των Λομβαρδών Δεσιδέριου, ο γάμος ήταν ωστόσο αποτυχημένος, ο Καρλομάγνος την επόμενη χρονιά την χώρισε.
Η Μπερτράντα αποσύρθηκε από την βασιλική αυλή μετά τον πρόωρο θάνατο του Καρλομάν Α , όταν πέθανε τάφηκε στην Βασιλική Σαιν-Ντενί δίπλα από τον Πεπίνο τον Βραχύ.
Η Μπερτράντα του Λον ή Μπερτράντα η Νεότερη ή Μπερτράντα η Πλατύπους, από τον Οίκο του Λον ήταν κόρη του κόμη του Λον και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα των Φράγκων και μητέρα του Καρλομάγνου.
Η μητέρα του Χαριβέρτου Μπερτράντα του Προύμ ίδρυσε το "αβαείο του Προύμ" μαζί με τον Χαριβέρτο, πιθανώς ήταν κόρη του Θευδέριχου Γ των Μεροβιγγείων βασιλιά των Φράγκων.
Πολλοί ιστορικοί αναφέρουν ότι η Μπερτράντα ήταν η μοναδική σύζυγος του Πεπίνου του Βραχύ, άλλες πηγές ότι είχε άλλη μια σύζυγο την "Λευτμπέργκα" με την οποία είχε αποκτήσει πέντε παιδιά.
Ο Πεπίνος ο Βραχύς και η Μπερτράντα έκαναν επτά παιδιά από τα οποία μόνο τρία επέζησαν στην ενηλικίωση : ο Καρλομάγνος, ο Καρλομάν Α και η Γκιζέλα, ο Πεπίνος γεννήθηκε και πέθανε σε νηπιακή ηλικία .
Ο Ντέηβιντ Μέριλ , σκηνοθέτης του Χόλυγουντ του 1950, επιστρέφει από το εξωτερικό για να διαπιστώσει ότι μια αυξανόμενη παλίρροια του Μακαρθισμού και του Κόκκινου Φόβου έχει οδηγήσει στο ότι δεν του επιτρέπεται να δουλεύει σε ταινίες.
Πιεζόμενος και από τον παραγωγό του Ντάρυλ Ζάνουκ, πρέπει να αποφασίσει εάν θα μετατραπεί σε καταδότη ή να τηρήσει τις Αρχές του με κόστος το έργο της ζωής του.
Τον εγκαταλείπουν οι καλύτεροί του φίλοι, τα στούντιο του κλείνουν τις πόρτες, τον παρακολουθούν άντρες του , βρίσκεται χωρίς δουλειά και τελικά χάνει το σπίτι του.
Ένοχος Χωρίς Αποδείξεις είναι μια αμερικανική δραματική ταινία του 1991 για τη Μαύρη Λίστα του Χόλυγουντ, τον Μακαρθισμό , καθώς και τις δραστηριότητες της Επιτροπής Αμερικανικών Δραστηριοτήτων.
Σε σενάριο και σκηνοθεσία του Ίρβιν Γουίνκλερ, πρωταγωνιστούσαν ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο, η Ανέτ Μπένινγκ και ο Τζωρτζ Γουέντ.
Στη συνέχεια, πιστοί και πάλι στους Ρωμαίους, οι Αλλόβρογες πολεμιστές συντάχθηκαν με τον Ιούλιο Καίσαρα κατά τη διάρκεια της κατάκτησης της Γαλατίας .
Στο έργο του Απομνημονεύματα περί του Γαλατικού Πολέμου ο Καίσαρας αναφέρει ότι αυτοί ήταν άνθρωποι με «εξαιρετικό θάρρος» και ότι τον βοήθησαν σε όλες τις εκστρατείες του στη Γαλατία.
Ο Καίσαρας καταγράφει ότι δυστυχώς αυτά τα προνόμια τους έκαναν να «παρασυρθούν από ηλίθια, βάρβαρη ματαιοδοξία» και «να περιφρονήσουν τους δικούς τους ανθρώπους, να τους εξαπατήσουν και να κρατήσουν για τον εαυτό τους όλα τα λάφυρα».
Οι συνωμότες έκαναν το λάθος να επιχειρήσουν να στρατολογήσουν ορισμένους αντιπροσώπους των Αλλοβρόγων, οι οποίοι βρίσκονταν στη Ρώμη κατά τη διάρκεια του σχεδιασμού της συνωμοσίας για να παραπονεθούν για τη σκληρότητα του κυβερνήτη τους.
Οι Αλλόβρογες αντιπρόσωποι πρόδωσαν τα σχέδια των συνωμοτών στον Κικέρωνα, στην κατοχή του οποίου περιήλθαν τα αποδεικτικά στοιχεία που ενέπλεκαν τους συνωμότες, οι οποίοι συνελήφθησαν, εκτός του Κατιλίνα που διέφυγε, και καταδικάστηκαν σε θάνατο δια στραγγαλισμού στα υπόγεια του Καπιτωλίου.
Οι Αλλόβρογες (λατινικά: Α, αρχαία ελληνικά: Αλλόβριγες, Αλλόβρυγες, Αλλόβργες) ήταν μια γαλατική φυλή της οποίας η επικράτεια βρισκόταν μεταξύ του ποταμού Ιζέρ, του ποταμού Ροδανού και των βόρειων Άλπεων.
Απών από το Βατερλώ, επειδή η εντολή του ως βουλευτής τον κράτησε στο Κοινοβούλιο, παρακολούθησε την ανατροπή του Ναπολέοντα και την επιστροφή του βασιλιά Λουδοβίκος ΙΗ.
Τοποθετημένος από τον στους καταλόγους προγραφής με το Διάταγμα της 24 Ιουλίου 1815, που καταδίκασε 57 προσωπικότητες για την εξυπηρέτηση του Ναπολέοντα κατά τις Εκατό Ημέρες αφού υποσχέθηκαν υπακοή στον Λουδοβίκο ΙΗ, ο Μπορύ πρώτα κατέφυγε στην κοιλάδα του , από όπου, κρυμμένος, δημοσίευσε το Αιτιολόγηση για τη συμπεριφορά και τις απόψεις του κ.
Πέρασε τα χρόνια από το 1816 έως το 1819 στην εξορία μεταξύ Βελγίου, Πρωσίας (προσκεκλημένος από τον βασιλιά της Πρωσίας χάρη στην προστασία του διάσημου φυσιοδίφης Αλεξάντερ φον Χούμπολτ) και Ολλανδίας όπου ήρθε με πλαστή ταυτότητα.
Στις Βρυξέλλες, ο Μπορύ συνάντησε τον γνωστό καθοδηγητή της Γαλλικής Επανάστασης Εμμανυέλ Ζοζέφ Σιεγές, και μαζί με τους και - , ίδρυσε και έγινε ένας από τους επιστημονικούς διευθυντές των , που εκδόθηκαν από τον εκτυπωτή από το 1819 έως το 1821.
Ο Μπορύ και η ομάδα του των 19 επιστημόνων , οι οποίοι εκπροσώπησαν διάφορες ειδικότητες, φυσική ιστορία και αρχαιότητες , αποβιβάστηκαν από τη φρεγάτα Κυβέλη στο Ναβαρίνο στις 3 Μαρτίου 1829 και συνενώθηκαν εκεί με τον Στρατηγό Νικολά-Ιωσήφ Μαιζώνος που διέταξε τη γαλλική εκστρατευτική δύναμη.
Ο Μπορύ συνάντησε εκεί επίσης τον Στρατηγό Αντουάν Σιμόν Ντυριέ , αρχηγός του Γενικού Επιτελείου, καταγόμενος επίσης από τις Λαντ και με τον οποίο ο Μπορύ είχε ήδη δεσμευτεί πριν από μια δεκαετία.
Οι τοπογραφικοί χάρτες που παρήγαγαν είχαν μια πρωτοφανή υψηλή ποιότητα, ενώ οι καταγραφές, μελέτες, σχέδια, και προτάσεις αποκατάστασης των μνημείων ήταν τότε μια νέα προσπάθεια συστηματικής και εξαντλητικής απογραφής των αρχαίων ελληνικών ερειπίων.
Η εκστρατεία του Μοριά και οι επιστημονικές εκδόσεις της προσέφεραν μια σχεδόν πλήρη περιγραφή των επισκεπτόμενων περιοχών και αποτελούσαν μια επιστημονική, αισθητική και ανθρώπινη απογραφή που παρέμεινε για μεγάλο χρονικό διάστημα μια από τις καλύτερες που είχαν επιτευχθεί για την Ελλάδα.
Συνέχισε να σχεδιάζει στρατιωτικούς χάρτες και κατά τις επισκέψεις του στη Βαυαρία, στη Βιέννη και στο Βερολίνο, όπου βρήκε τα έργα του μεταφρασμένα στα γερμανικά, εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία να συναντήσει πολλούς επιστήμονες , οι οποίοι τον αποδέχτηκαν με ανοιχτές αγκάλες και τον γέμιζαν με πολύτιμα δώρα.
Υπηρέτησε από τον Οκτώβριο του 1808 στο επιτελείο του Στρατάρχη Νεΰ , τον οποίο άφησε σύντομα για να συνδεθεί με τον Στρατάρχη Σουλτ, Δούκα της Δαλματίας , ως υπασπιστής, από τον Οκτώβριο του 1809.
Το 1830, ο Μπορύ ντε Σεν-Βενσάν ήταν απασχολημένος με τη σύνταξη του έργου του για το Μοριά , όταν τέθηκαν τα «Ιουλιανά Διατάγματα», τα οποία διακηρύχτηκαν από τον βασιλιά Κάρολο Ι για να επιτύχουν πιο ευνοϊκές εκλογές για τους υπερ-βασιλόφρονες και, μεταξύ άλλων μέτρων, ανέστειλαν την ελευθερία του Τύπου.
Μετά από αυτές τις «Τρεις Ένδοξες Ημέρες» και το νέο διορισμό του Στρατάρχη Σουλτ στο Υπουργείο Πολέμου στις 3 Νοεμβρίου 1830, ο Μπορύ αποκαταστάθηκε επιτέλους στον στρατό, στο βαθμό του Συνταγματάρχη του Γενικού Επιτελείου και στην υπηρεσία του .
Καθ' όλη τη διάρκεια της Ιουλιανής Μοναρχίας του Βασιλιά Λουδοβίκο Φίλιππο έμεινε εκεί, μέχρι το 1842, δηλαδή τέσσερα χρόνια πριν από το θάνατό του.
Προς το τέλος του έτους 1828, ο υποκόμης ντε Μαρτίνιακ , ο υπουργός Εσωτερικών του βασιλιά Κάρολο Ι και πραγματικός αρχηγός της κυβέρνησης τότε ανέθεσε έξι ακαδημαϊκούς της Γαλλικής Ακαδημίας , Ετιέν Ζοφρουά ντε Σεν Ιλέρ , - , , - και - ) να διορίσουν τους αρχηγούς και τα μέλη κάθε τμήματος μιας επιστημονικής επιτροπής που συνδέθηκε με την στρατιωτική αποστολή του Μοριά, όπως ακριβώς είχε γίνει προηγουμένως κατά την Εκστρατεία της Αιγύπτου του Βοναπάρτη το 1798.
Ο υπουργός και οι ακαδημαϊκοί καθορίστηκαν επίσης οι διαδρομές και οι στόχοι: « Οι κύριοι και μου ζήτησαν ρητώς να μην περιορίσω τις παρατηρήσεις μου στις Μύγες και στα Βότανα, αλλά να τις επεκτείνω στους τόπους και στους ανθρώπους », έγραψε ο Μπορύ αργότερα.
Όμως από το 1824, εξαιτίας κυρίως των συντονισμένων επιχειρήσεων των τουρκο-αιγυπτιακών στρατευμάτων και των εμφυλίων πολέμων μεταξύ των Ελλήνων αγωνιστών, είχε αρχίσει και μια κάμψη της Επαναστάσεως.
Στη Γαλλία, ο βασιλιάς Κάρολος Ι, υποστηριζόμενος τότε από ένα ισχυρό φιλελληνικό ρεύμα κοινής γνώμης, αποφάσισε να παρέμβει μαζί με τους Έλληνες επαναστάτες.
Μετά τη Ναυμαχία του Ναυαρίνου στις 20 Οκτωβρίου 1827, που οδήγησε στην πλήρη εξολόθρευση του τουρκο-αιγυπτιακού στόλου από τον συμμαχικό στόλο, μια γαλλική εκστρατευτική δύναμη 15.000 ανδρών αποβιβάστηκε στα νοτιοδυτικά της Πελοποννήσου τον Αύγουστο του 1828.
Σκοπός αυτής της Εκστρατείας του Μοριά ήταν να απελευθερώσει την περιοχή από τα τουρκο-αιγυπτιακά στρατεύματα κατοχής και να την επιστρέψει στο νέο ανεξάρτητο Ελληνικό Κράτος : αυτό έγινε σε ένα μήνα μόνο.
Στις 24 Αυγούστου 1839, μια επιτροπή επιστημονικής εξερεύνησης της Αλγερίας με βάση το μοντέλο που τέθηκε σε εφαρμογή στην Αίγυπτο και στο Μοριά σχεδιάστηκε για την Αλγερία που πρόσφατα κατακτήθηκε αλλά οπού η ειρήνη δεν είχε ακόμη αποκατασταθεί.
Ο Μπορύ ντε Σεν-Βενσάν, ο οποίος ήταν ένας από τους υποστηρικτές του, έγινε πρόεδρος αυτής της επιτροπής ως Συνταγματάρχης του Γενικού Επιτελείου και πήγε εκεί, συνοδευόμενος από τους συνεργάτες του, για να πραγματοποιήσει τις αναγνωρίσεις, έρευνες, δειγματοληψίες και επιστημονικές εξερευνήσεις του.
Μετά από αρκετές στάσεις στη Μαδέρα, στις Κανάριες Νήσους και στο Πράσινο Ακρωτήριο και μετά τη διέλευση του Ακρωτήριου της Καλής Ελπίδος, προς το μέσο του ταξιδιού, ο Μπορύ έφυγε ξαφνικά από το πλοίο του καπετάνιου με τον οποίο ήρθε σε σύγκρουση και στη συνέχεια διερευνήθηκε μόνος του αρκετά νησιά των αφρικανικών θαλασσών.
Από εκεί πήγε στο γειτονικό νησί της Ρεϋνιόν, οπού τον Οκτώβριο 1801 έκανε την ανάβαση και την πρώτη γενική επιστημονική περιγραφή του , του ενεργού ηφαιστείου του νησιού.
Ένας αήττητος εργάτης, ο Μπορύ έχει γράψει σε διάφορους κλάδους της φυσικής ιστορίας, συμπεριλαμβανομένων των ερπετών, των ψαριών, των μικροσκοπικών ζώων και φυτών, των κρυπτογαμών κλπ.
Έγραψε επίσης καλές γεωγραφικές περιλήψεις, συγκεκριμένα εκείνη της Ισπανίας, και έδωσε στη Σύγχρονη Εγκυκλοπαίδεια πολλά άρθρα αξιοσημείωτα για την πρωτοτυπία των ιδεών.
Περίπου την ίδια εποχή, στις 5 Ιουλίου 1831, εκλέχτηκε βουλευτής του τρίτου κολεγίου του νομού Λοτ-ε-Γκαρόν σε αντικατάσταση του φίλου του, του υποκόμης ντε Μαρτίνιακ.
Στο μανιφέστο του, εκφώνησε κατά της κληρονομικότητας του σώματος των ευπατριδών , που ήταν αντιφατικό με την αρχή της ισότητας ενώπιον του νόμου, υπέρ «την αναθεώρηση των δημοτικών και εκλογικών νόμων και του νομού περί εθνοφρουράς» και υπέρ το ασυμβίβαστο της εντολής του νομοθέτη με τη δημόσια λειτουργία.
Παραιτήθηκε αργότερα, όταν, αφιερώνοντας τον εαυτό του αποκλειστικά στην Επιστήμη, βρήκε στα πολλά βιβλία που πωλούσε στους βιβλιοπώλες, αξιόλογα μέσα ύπαρξης .
Το 1799, έμαθε για την προσεχή αποχώρηση μιας επιστημονικής εκστρατείας στην Αυστραλία που διοργανώθηκε από την κυβέρνηση και, χάρη στον θείο του και στη σύσταση του διάσημου φυσιοδίφη Μπερνάρ-Ζερμαίν ντε Λασεπέντ , έλαβε τη θέση του επικεφαλής βοτανολόγου σε μια από τις τρεις συμμετέχοντες κορβέτες.
Έτσι, μετά την αποχώρηση από τον στρατό της Δύσης στα τέλη Αυγούστου και μετά την απόκτηση μιας άδειας αόριστης διάρκειας από το Υπουργείο Πολέμου, ο Μπορύ έφυγε από το Παρίσι στις 30 Σεπτεμβρίου και επιβιβάστηκε στη Χάβρη στις 2 Οκτωβρίου 1799 στη κορβέτα του Καπετάνιου , .
Το 1794, ως πρώιμος φυσιοδίφης, στην ηλικία των 15 ετών μόνο, έσωσε τον γνωστό εντομολόγο Πιερ-Αντρέ Λατρέιγ , του οποίου είχε διαβάσει το έργο, από τη φυλακή της Καγιέν στη Γαλλική Γουϊάνα.
Δημοσίευσε το που του χάρισε την εκλογή του ως ανταποκριτής του Εθνικού Μουσείου Φυσικής Ιστορίας τον Αύγουστο 1803, και πιο μετά ως ανταποκριτής της πρώτης τάξης της Γαλλικής Ακαδημίας την άνοιξη του 1808.
Μετά την επιστροφή του από την Ελλάδα, ο Μπορύ συνέχισε την ακαδημαϊκή καριέρα του: το 1830 παρουσίασε την υποψηφιότητα του στη Γαλλικής Ακαδημίας για την άδεια θέση που άφησε το θάνατο του Ζαν Μπατίστ Λαμάρκ , λαμβάνοντας τους ψήφους των Φρανσουά Αραγκό , Ζωρζ Κυβιέ , Ζοζέφ Φουριέ και Λουί Ζακ Τενάρ .
Συμμετείχε επίσης στην ίδρυση της Εντομολογικής Εταιρείας της Γαλλίας, της παλαιότερης στον κόσμο, στις 29 Φεβρουαρίου 1832, μαζί με τον παλιό του φίλο Πιερ-Αντρέ Λατρέιγ .
Γεννημένος στο Αζέν στις 6 Ιουλίου 1778, γιος του Ζερώ Μπορύ ντε Σεν-Βενσάν και της Μαντλίν ντε Ζουρνύ , ο Ζαν-Μπατίστ Μπορί ντε Σαιν-Βενσάν ανήκε σε μια βασιλόφρων οικογένεια που τον μεγάλωσε με αισθήματα εχθρικά προς την Επανάσταση.
Σε ένα αφιέρωμα σε αυτόν τον πρωτοπόρο της εξερεύνησης των ηφαιστείων, ένας από τους δύο κρατήρες της κορυφής του στο νησί Ρεϋνιόν φέρει το όνομά του, τον « κρατήρα ».
Ήταν επίσης ένας ένθερμος υπερασπιστής της αυτόματης γένεσης (θέμα της διάσημης αντιπαράθεσης μεταξύ του Λουί Παστέρ και του ) και έναν ένθερμο υποστηρικτής της θεωρίας του "πολυγενισμού".
Το Σεπτέμβριο του 1802, ο Μπορύ παντρεύτηκε στη Ρεν, όπου ήταν σε φρουρά, την - , με την οποία είχε δύο κόρες: η Κλοτίλδη , γεννημένη στις 7 Φεβρουαρίου 1801, και η Αυγουστίνη , γεννημένη στις 25 Μαΐου 1803, που την αποκαλούσε τη μικρή του Αντιγόνη και με την οποία θα παραμείνει πολύ κοντά όλη του τη ζωή.
Ήταν κατά τη διάρκεια αυτής της εύφορης εποχής, το 1822, που ο Μπορύ, μαζί με τους περισσότερους επιστήμονες της εποχής του (όπως οι Αραγκό, Μπρονιάρ, Ντραπιέ, Ζοφρουά ντε Σεν Ιλέρ, φον Χούμπολτ, ντε Ζισιέ, ντε Λασεπέντ, Λατρέιγ, κ.ά.) , άρχισε να γράφει ένα από τα μεγαλύτερα έργα του, το ’ 17 -8 .
Το 1832, δημοσίευσε την έκθεση της εξερεύσεώς του στην Ελλάδα σε ένα θαυμάσιο έργο, το , ' (Αφήγηση του ταξιδιού της επιστημονικής επιτροπής του Μοριά στην Πελοπόννησο, στις Κυκλάδες και στην Αττική), για τ οποί έλαβε πολλές επαίνους και που του επέτρεψε να εκλεγεί επιτέλους ελεύθερο μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας Επιστημών στις 17 Νοεμβρίου 1834.
Του πρόσφερε επίσης στις 10 Οκτωβρίου 1814, την υπηρεσία του (το στρατιωτικό τμήμα αρχειοθέτησης και χαρτογράφησης του υπουργείου) , θέση στην οποία οι τοπογραφικές εργασίες του τον δικαίωνε.
Ο Μπορύ εργάστηκε παράλληλα σε επιστημονικά και λογοτεχνικά έργα και συμμετείχε στη συγγραφή της σατιρικής φιλελεύθερης, αντι-μοναρχιστικής και φιλο-Βοναπαρτιστικής εφημερίδας, .
Μαζί με τον Στρατάρχη Σουλτ, έφυγε βιαστικά από την Ισπανία για να συμμετάσχει στην εκστρατεία της Γερμανίας και μετά στην εκστρατεία της Γαλλίας όπου διοργάνωσε στρατεύματα αντάρτικων και ανιχνευτών στην περιοχή του, στο Αζέν.
Όταν τοποθετήθηκε στους καταλόγους προγραφής με το Διάταγμα της 24 Ιουλίου 1815 και διέφυγε στη Ρουέν, συναντήθηκε εκεί με την ηθοποιό , με την οποία εγκαταστάθηκε το 1817.
Στη συνέχεια έγινε αναπληρωτής-Λοχαγός του Γενικού Επιτελείου του Στρατάρχη Νταβού στις 3 Οκτωβρίου 1804 και ανατέθηκε τότε στο Στρατόπεδο της Βουλώνης όπου δημιουργήθηκε ο Μεγάλος Στράτος του Ναπολέοντα Α.
Ο Μπορύ υποστήριξε επίσης τη θεωρία της διαμετάλλαξης των ειδών του πρώτου μισού του δέκατου ένατου αιώνα μαζί με, μεταξύ άλλων, τον Ζαν Μπατίστ Λαμάρκ .
Το Κλασικό Λεξικό Φυσικής Ιστορίας του περιελάμβανε ήδη πληροφορίες για το Λαμάρκ και τη θεωρία των ειδών και είναι αξιοσημείωτο ότι ταξίδεψε μαζί με τον Κάρολο Δαρβίνο στο .
Με την επιστροφή του Αυτοκράτορα , ο Μπορύ εξελέγη από το κολέγιο του νομού Λοτ-ε-Γκαρόν, στις 16 Μαΐου 1815, Βουλευτής του Αζέν στο Κοινοβούλιο των Εκατό Ημερών και κάθισε στην ομάδα των φιλελευθέρων.
Απεύθυνε έκκληση για ένα σύνταγμα, πρόφερε μια ηχηρή ομιλία στο βήμα, παρατήρησε ο πατριωτισμός του και βίαια αντιτάχτηκε στον υπουργό Αστυνομίας , δούκας του .
Ο πλήρης κατάλογος των δημοσιεύσεων του Ζαν-Μπατίστ Μπορί ντε Σαιν-Βενσάν μπορεί να βρεθεί στο τέλος της εισαγωγής από τον στο « -, , , ’ , 1908. »
Την ίδια σεζόν συμμετέχει και στο Κύπελλο Ερασιτεχνών Ελλάδας αποκλείοντας την Ανατολή Ιωαννίνων εκτός έδρας με 5-3 στην παράταση αλλά γνωρίζοντας όμως στην επόμενη φάση τον αποκλεισμό από την ΑΕ Πολυκάστρου με 4-1 εκτός έδρας.
Από το 2014 και για 2 χρόνια αγωνιζόταν στην Β' ΕΠΣΘ και το 2016 κατακτά το πρωτάθλημα της Β' ΕΠΣΘ και επανέρχεται στην Α' ΕΠΣΘ μετά από 2 χρόνια απουσίας.
Την σεζόν 2016-17 κάνει μια μέτρια προς κακή πορεία αποφεύγοντας τον υποβιβασμό μόλις 4 βαθμούς ισοβαθμώντας με τον Ηρακλή Βόλου στους 31 βαθμούς.
ο γιος του Κελτίλου, ο Βερκιγγετόριξ, συσπείρωσε τους υποστηρικτές του για να πολεμήσει τους Ρωμαίους, αλλά εκδιώχθηκε από την πόλη του, την Ζεργκόβια, από τους ευγενείς, μεταξύ των οποίων και ο θείος του Γκομπανίτιο.