polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Για την εξέταση της πρώτης προσφυγής αρμόδιο είναι ένα ανώτατο δικαστήριο, αν ο κατηγορούμενος απευθύνει έκκληση σε αυτό και, από το 2007, το Ανώτατο Λαϊκό Δικαστήριο της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας Πεκίνο εξετάζει αυτομάτως άλλη μία προσφυγή προκειμένου να αποφευχθούν περιπτώσεις, στις οποίες ο εναγόμενος αποδείχθηκε αθώος μετά την εφαρμογή της "εσχάτης των ποινών" - μιας προφανώς αμετάκλητης τιμωρίας.
Παρόλο που η κινεζική κυβέρνηση συχνά επιπλήττεται από τις ευρωπαϊκές κυβερνήσεις για το θέμα αυτό, η θανατική ποινή ως νομική κύρωση λαμβάνει συντριπτική δημόσια στήριξη στην ηπειρωτική Κίνα.
Στην κινεζική φιλοσοφία, η θανατική ποινή υποστηρίχθηκε από τους Νομικιστές, αλλά η εφαρμογή της αμβλυνόταν υπό την επίδραση των Κομφουκιανών, οι οποίοι προτιμούσαν την αναμόρφωση και το έλεος αντί της θανατικής ποινής.
Ο Κομφούκιος δεν απέρριψε απολύτως τη θανατική ποινή, αλλά έκρινε ότι σε μια σωστά διατεταγμένη κοινωνία που βασίζεται στην ηθική πειθώ, η θανατική ποινή θα καθίστατο περιττή.
Το 1554, το βασίλειο του Τλεμσέν βρέθηκε υπό οθωμανική κυριαρχία, η οποία απομάκρυνε την κυριαρχία των Σαάντι του Μαρόκου αλλά η οποία αποκαταστάθηκε από τους Μαροκινούς το 1556.
Οι Οθωμανοί πραγματοποιούσαν ναυτικό πόλεμο εναντίον των Ισπανών σε ολόκληρη τη Μεσόγειο και το Βασίλειο του Τλεμσέν έγινε ένα ακόμη υποτελές κράτος του σουλτάνου στην Κωνσταντινούπολη.
Το Τλεμσέν και οι αλγερινές επαρχίες ανέκτησαν την πραγματική ανεξαρτησία τους στα εσωτερικά τους θέματα το 1671, αν και το Τλεμσέν δεν ήταν πια κυβερνητική έδρα όπως πριν.
Ο μεγάλος ηγέτης των Βερβερίνων Αμπντ ελ-Καντέρ, πολέμησε με απίστευτη ικανότητα και ανδρεία, αλλά η ήττα του το 1844 στη μάχη του Ισλύ έφερε το τέλος στο όνειρο μιας νέας ανεξάρτητης Αλγερίας.
Το Τλεμσέν ήταν σημείο αναψυχής και ησυχαστήριο για τους Γάλλους εποίκους στην Αλγερία, οι οποίοι το βρήκαν πολύ πιο εύκρατο από το Οράν ή το Αλγέρι.
Η πόλη προσαρμόστηκε και έγινε πιο κοσμοπολίτικη, με μια μοναδική οπτική για την τέχνη και τον πολιτισμό και η αρχιτεκτονική της και η αστική ζωή εξελίχθηκαν για να φιλοξενήσουν αυτή τη νέα έννοια.
Στις κινητοποιήσεις ανεξαρτησίας των μέσων του εικοστού αιώνα, ήταν σχετικά ήσυχη, αντικατοπτρίζοντας την αίσθηση ψυχρότητας της πόλης από την αναταραχή του Αλγέρι.
Καθώς ο αμερικανικός στρατός προέλαυνε προς τα ανατολικά από τις μαροκινές περιοχές απόβασης, η βρετανική 8η στρατιά κινήθηκε δυτικά, αναγκάζοντας τους Γερμανούς σε εκκένωση στον θύλακα της Τύνιδας.
Κατά τους επόμενους δύο αιώνες, το Ζαγιανιδικό Τλεμσέν βρισκόταν περιστασιακά υποτελές στην Ιφρικίγια , στο Μαγκρίμ αλ-Ακσά , ή στην Αραγωνία.
Όταν οι Ισπανοί κατέλαβαν την πόλη του Οράν από το βασίλειο το 1509, η συνεχής πίεση από τους Βερβέρους ώθησε τους Ισπανούς να επιχειρήσουν αντεπίθεση εναντίον της πόλης Τλεμσέν , η οποία θεωρήθηκε από τον παπισμό ως σταυροφορία.
Οι Ισπανοί απέτυχαν να καταλάβουν την πόλη στην πρώτη επίθεση, αν και η στρατηγική ευπάθεια του Τλεμσέν προκάλεσε το βάρος του βασιλείου να μετατοπιστεί προς την ασφαλέστερη και πιο βαριά οχυρωμένη βάση των κουρσάρων στο Αλγέρι.
Μετά το τέλος της κυριαρχίας των Αλμοάδων κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1230, το Τλεμσέν έγινε η πρωτεύουσα ενός από τα τρία διάδοχα κράτη, του Ζαγιανιδικού Βασιλείου του Τλεμσέν .
Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, το Τλεμσέν δεν αποτελούσε μόνο εμπορική πόλη που συνέδεε την «παράκτια» διαδρομή μέσω του Μαγκρέμπ με τα δρομολόγια των καραβανιών της Σαχάρας αλλά φιλοξένησε και ένα ευρωπαϊκό εμπορικό κέντρο ή φουντούκ που αποτελούσε τον μεσάζοντα μεταξύ Αφρικανών και Ευρωπαίων εμπόρων.
Παρόλα αυτά, παρά τις θρησκευτικές ελευθερίες, η κοινότητα τους δεν είχε ποτέ πάνω από 5.000-6.000 μέλη κατά τον 20ό αιώνα, αλλά οι νόμοι των διακρίσεων είχαν τεθεί σε ισχύ από το 1881.
Το 2009 αναφέρθηκαν από πηγές της Ιορδανίας ότι η αλγερινή κυβέρνηση σκόπευε να αποκαταστήσει τους κατεστραμμένους εβραϊκούς τάφους στο ιστορικό νεκροταφείο.
Το 1082 ο ηγέτης των Αλμοραβιδών Γιουσούφ ιμπν Τασφίν ίδρυσε την πόλη Ταγκράρτ , η οποία συγχωνεύθηκε με τον υπάρχοντα οικισμό, που τότε ονομαζόταν Αγκαντίρ και από τότε έγινε γνωστό ως Τλεμσέν .
Ωστόσο, στις αρχές του δέκατου τρίτου αιώνα, ο Αμπντάλαχ ιμπν Γκανίγια προσπάθησε να αποκαταστήσει τον έλεγχο των Αλμοραβιδών στο Μαγκρέμπ.
Το 1209 περίπου, η περιοχή γύρω από το Τλέμσεσν καταστράφηκε από την υποχώρηση των δυνάμεων των Αλμοραβιδών, λίγο πριν την τελική ήττα τους από τους Αλμοάδες στη μάχη του Τζεμπέλ Ναφούσα το 1210.
Παρά την καταστροφή της ήδη αδύναμης γεωργικής βάσης του Τλεμσέν, το Τλεμσέν πρωτοστάτησε ως σημαντικό εμπορικό και διοικητικό κέντρο στην περιοχή υπό την επακόλουθη βασιλεία των Αλμοάδων.
Στο σουκ γύρω από το Μεγάλο Τέμενος, οι έμποροι πωλούσαν μάλλινα υφάσματα και χαλιά από την Ανατολή, σκλάβους και χρυσό από όλη τη Σαχάρα, τοπικά πήλινα και δερμάτινα είδη και πληθώρα θαλάσσιων προϊόντων της Μεσογείου τα οποία «μεταφερόταν» στο Τλεμσέν με κουρσάρους—μαζί με τις ευρωπαϊκές εισαγωγές που πωλούνταν στο φουντούκ.
Τα κλωστοϋφαντουργικά και χειροποίητα αντικείμενα, ο κομψός συνδυασμός της βερβερικής και της Αλ-Ανταλούς κουλτούρας και το δροσερό κλίμα του στα βουνά το κατέστησαν ένα σημαντικό τουριστικό κέντρο στην Αλγερία.
Ο επίσκοπος του, Βίκτορας, ήταν εξέχων εκπρόσωπος στο Συμβούλιο της Καρχηδόνας και ο επίσκοπος Ονοράτος εξορίστηκε το 484 από τον Βάνδαλο βασιλιά Ουνέριχο επειδή αρνήθηκε τον Αρειανισμό.
Αυτοί οι ίδιοι Χαριζίτες Βέρβεροι άρχισαν επίσης να αναπτύσσουν διάφορες μικρές Σαχάριες οάσεις και να τις συνδέουν με τακτικά δρομολόγια καραβανιών τα οποία τερμάτιζαν στο Τλεμσέν—ξεκινώντας μια διαδικασία που θα καθορίσει τον ιστορικό ρόλο του Τλεμσέν για όλη σχεδόν την επόμενη χιλιετία.
Μια θεωρία είναι ότι είναι ο θηλυκός πληθυντικός του Ταλμέστ, που αποτελεί ένα συγκεκριμένο είδος πηγαδιού που σχηματίζει με φυσικό τρόπο μια μικρή λίμνη.
Ο κυβερνήτης του Τλεμσέν αναφέρεται ότι έχει ειδοποιηθεί από έναν Εβραίο αντιβασιλέα ονόματι Αβραάμ, ο οποίος, κατά την περίοδο της Ιεράς Εξέτασης του Τορκεμάδα, άνοιξε τις πύλες του Τλεμσέν σε Εβραίους και Μουσουλμάνους πρόσφυγες που διέφυγαν από την Ισπανία.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, η Υπηρεσία Προτιμήσεων Αλληλογραφίας συνθέτει έναν κατάλογο Ρόμπινσον, ο οποίος χρηματοδοτείται από τη βιομηχανία άμεσης διαφήμισης μέσω ταχυδρομείου, και η οποία συλλέγει ονόματα και διευθύνσεις ατόμων που δεν επιθυμούν να λάβουν άμεση διαφήμιση.
Αυτός ο κατάλογος διανέμεται σε διαφημιστικές εταιρείες, οι οποίες στη συνέχεια είναι υπεύθυνες να μην επικοινωνούν με τους ανθρώπους που περιλαμβάνονται στον κατάλογο.
Παρόλο που η χρήση αυτού του καταλόγου διέπεται από την Αρχή Διαφημιστικών Προτύπων και τον Κώδικα Δεοντολογίας της Ένωσης Άμεσης Διαφήμισης , υπάρχει το ενδεχόμενο τα ονόματα που περιλαμβάνονται στον κατάλογο να χρησιμοποιηθούν για το αντίθετο από τον σκοπό του καταλόγου, είτε τυχαία είτε εκ προθέσεως.
Ένας κατάλογος Ρόμπινσον ή Κατάλογος Υπηρεσίας Προτιμήσεων Αλληλογραφίας είναι ένας κατάλογος αποκλεισμού ατόμων, τα οποία δεν επιθυμούν να λαμβάνουν μεταδόσεις διαφημίσεων.
Αν και ο σκοπός ενός τέτοιου καταλόγου είναι η μείωση της ανεπιθύμητης προώθησης αγαθών, η αρχή ότι "τα δεδομένα είναι ιδιωτικά μόνο έως ότου κάποιος αποφασίσει ότι δεν είναι" δείχνει ότι μπορεί επίσης να δημιουργήσει μη ζητηθείσα διαφήμιση.
Στις 25 Μαΐου 1606, ο Γκουρού Αρντζάν επέλεξε τον Γκουρού Χάργκομπιντ ως τον διάδοχό του και του έδωσε οδηγίες να αρχίσει μια στρατιωτική παράδοση για να προστατέψει τον κόσμο, καθώς επίσης κι ο ίδιος να είναι πάντα περιτριγυρισμένος από ένοπλους Σιχ για προστασία.
Η τελετή διαδοχής του Γκουρού Χάργκομπιντ έλαβε χώρα στις 24 Ιουνίου 1606 και ο ίδιος εγκαθίδρυσε την έννοια του Μίρι πίρι· έφερε μαζί του πάντα δύο σπαθιά όπου το ένα συμβόλιζε το πνευματικό του κύρος και το άλλο την κοσμική του δύναμη .
Σύμφωνα με τον Σουρτζίτ Σινγκ Γκάντι, 52 Ράτζας οι οποίοι ήταν φυλακισμένοι στο κάστρο ως όμηροι για «εκατομμύρια ρούπια» και για αντίσταση στην Αυτοκρατορία των Μουγκάλ, ήταν απογοητευμένοι με την αποφυλάκιση του Γκουρού Χάργκομπιντ, καθώς θα έχαναν έναν πνευματικό μέντορα.
Καθώς ο Γκουρού Χάργκομπιντ έβγαινε από το κάστρο, οι άλλοι 52 κρατούμενοι Ράτζας κρατούσαν τον χιτώνα του με αποτέλεσμα να τους επιτραπεί να φύγουν μαζί του.
Δέχθηκε ξανά επίθεση από μια επαρχιακή απόσπαση των Μουγκάλ, αλλά οι επιτιθέμενοι κυνηγήθηκαν και οι ηγέτες τους σφαγιάστηκαν, ενώ οδήγησε το στρατό του εναντίον και των επαρχιακών Μουσουλμάνων κυβερνητών.
Ο Γκουρού Χάργκομπιντ ανέμενε την επιστροφή μεγαλύτερης δύναμης Μουγκάλ, κι έτσι υποχώρησε προς τους λόφους Σίβαλικ για να ενδυναμώσει την άμυνα και τον στρατό του, διατηρώντας μία βάση στην πόλη Κιράτπουρ, όπου και συνέχισε να διαμένει μέχρι τον θάνατό του.
Ο Γκουρού Χάργκομπιντ ήταν δάσκαλος πολεμικών τεχνών , αγαπούσε το κυνήγι και, σύμφωνα με Περσικές καταγραφές, σε αντίθεση με τους προηγούμενους Σιχ-Γκουρού, αυτός και οι μετέπειτα Σιχ-Γκουρού έτρωγαν κρέας, μια πρακτική που υιοθέτησαν και αρκετοί από τους ακολούθους τους.
Το 1612, ως απάντηση, ο Τζαχανγκίρ φυλάκισε τον 17χρονο Γκουρού Χάργκομπιντ στο κάστρο του Γκουάλιορ, με το πρόσχημα πως το πρόστιμο που επεβλήθη στον Γκουρού Αρντζάν δεν είχε πληρωθεί.
Περσικές καταγραφές, όπως η , υποδηλώνουν πως παρέμεινε στη φυλακή για δώδεκα χρόνια, ενώ μετά και την αποφυλάκιση πως βρισκόταν, μαζί με τη συνοδεία του, υπό την επίβλεψη του Μουσουλμανικού στρατού του Τζαχανγκίρ.
Μπροστά από τον Χαριμαντίρ Σαχίμπ στην πόλη Αμριτσάρ, ο Γκουρού Χάργκομπιντ έχτισε το Ακάλ Ταχτ , ως δικαστήριο προς εξέταση των κοσμικών θεμάτων και απονομή δικαιοσύνης.
Η μάχη έγινε ως απάντηση στην στρατιωτικοποίηση των Σιχ και οι Μουγκάλ, τους οποίους οδήγησε στη μάχη ο Κυβερνήτης Αμπντούλ Χαν, ηττήθηκαν.
Ο Γκουρού Χάργκομπιντ γεννήθηκε το 1595 στο Βαντάλι Γκουρού, ένα χωριό 7 δυτικά της πόλης Αμριτσάρ, και ήταν ο μοναδικός γιος του Γκουρού Αρντζάν, του πέμπτου Σιχ-Γκουρού.
Μικρός πέρασε ευλογιά, επιβίωσε από απόπειρα δηλητηρίασής του από κάποιον άγνωστο, καθώς επίσης κι από μια ακόμα απόπειρα εναντίον της ζωής του, όταν κάποιος πέταξε μία κόμπρα προς το μέρος του.
Λόγω της καταπίεσης των Μουγκάλ Αυτοκρατόρων, από το ξεκίνημα της ηγεσίας του ο Γκουρού Χάργκομπιντ ήταν φανατικός εχθρός της κυριαρχίας των Μουγκάλ και συμβούλευε τους Σιχ να είναι οπλισμένοι και να πολεμούν τους Μουγκάλ.
Μελετητές λένε πως ο Τζαχανγκίρ, περίπου το 1611, είχε λίγο πολύ επανέλθει στις ανεκτικές πολιτικές που ακολουθούσε και ο Ακμπάρ, αφού άρχισε να νιώθει ασφαλής για τον θρόνο του.
Άλλη θεωρία αναφέρει πως ο Τζαχανγκίρ ζύγισε τις περιστάσεις και θεώρησε πως ο Γκουρού Χάργκομπιντ δεν ήταν επικίνδυνος, με αποτέλεσμα να διατάξει την αποφυλάκισή του.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σαχ Τζαχάν, η οποία ξεκίνησε το 1627, οι σχέσεις μεταξύ του Γκουρού Χάργκομπιντ και του Αυτοκράτορα χάλασαν και πάλι.
Έλαβε το αξίωμα του Γκουρού στη νεαρή ηλικία των έντεκα χρόνων, μετά την εκτέλεση του πατέρα του, Γκουρού Αρντζάν, από τον Αυτοκράτορα των Μουγκάλ, Τζαχανγκίρ.
Ο Γκουρού Χάργκομπιντ πέθανε το 1644 στην Κιράτπουρ Σαχίμπ, μια πόλη που βρίσκεται στις όχθες του ποταμού Ζάραδρου, εκεί όπου και αποτεφρώθηκε και σήμερα βρίσκεται ο ιερός ναός Παταλμπούρι Σαχίμπ.
Στις πρώτες—και όπως αποδείχθηκε, οι μόνες ελεύθερες εκλογές στην Ανατολική Γερμανία, ο ντε Μεζιέρ εξελέγη μέλος του ανατολικογερμανικού Κοινοβουλίου.
Τον Σεπτέμβριο υπογράφει τη Συνθήκη για την τελική ρύθμιση όσον αφορά τη Γερμανία, η οποία επέτρεψε στη Γερμανία να αναλάβει τον πλήρη έλεγχο επί των εδαφών της.
Σύμφωνα με την εν λόγω συνθήκη, η Ανατολική Γερμανία έπαψε να υφίσταται στις 3 Οκτωβρίου, και η περιοχή προσαρτήθηκε από την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία.
Το 1990, ήταν ο μόνος δημοκρατικά εκλεγμένος πρωθυπουργός της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας και ήταν ο τελευταίος ηγέτης της ανεξάρτητης Ανατολικής Γερμανίας.
Το Ντίνι-λε-Μπαιν χαρακτηρίζεται από ένα υγρό υποτροπικό κλίμα , με έντονο υγρό ηπειρωτικό κλίμα και θερμότερες μεσογειακές κλιματικές επιδράσεις .
Το Ντίνι-λε-Μπαιν είναι γαλλική κοινότητα, πρωτεύουσα του νομού Αλπ-ντε-Ωτ-Προβάνς και βρίσκεται στην περιοχή Προβηγκία-Άλπεις-Κυανή Ακτή, στα νοτιοανατολικά της Γαλλίας.
Η ονομασία Ντίνι-λε-Μπαιν επισημοποιήθηκε στις 25 Ιουνίου 1988, σύμφωνα με το διάταγμα της 21ης ​​Ιουνίου 1988 που δημοσιεύθηκε στις 24 Ιουνίου του ίδιου έτους στην Επίσημη Εφημερίδα.
Στην κοιλάδα του χειμάρρου Ω-Σωντ υπάρχει μια κρύα και οκτώ θερμές ιαματικές πηγές που χρησιμοποιούνται για υδροθεραπεία, μερικές από τις οποίες είναι ραδιενεργές.
Την 1η Μαΐου 2009 (5 χρόνια, 3 μήνες και 27 γήινες ημέρες μετά την προσεδάφιση, 21,6 φορές η προγραμματισμένη διάρκεια της αποστολής), το κόλλησε σε μαλακή άμμο.
Αυτό δεν συνέβη για πρώτη φορά και για τους επόμενους οκτώ μήνες η ανέλυε προσεκτικά την κατάσταση, διεξάγοντας θεωρητικές και πρακτικές προσομοιώσεις στη Γη, πριν τελικά προγραμματίσει το ρόβερ να κάνει κινήσεις απεμπλοκής σε μια προσπάθεια να απελευθερωθεί.
Αυτές οι προσπάθειες συνεχίστηκαν μέχρι τις 26 Ιανουαρίου 2010, όταν οι υπεύθυνοι της ανακοίνωσαν ότι το ήταν πιθανά ανεπανόρθωτα μπλοκαρισμένο στη μαλακή άμμο, αν και συνέχισε να εκτελεί επιστημονική έρευνα από εκείνη τη θέση.
Το Εργαστήριο Αεριοπροώθησης συνέχισε να προσπαθεί να ανακτήσει την επαφή μέχρι τις 24 Μαΐου 2011, όταν η ανακοίνωσε ότι οι προσπάθειες επικοινωνίας με το μη ανταποκρινόμενο ρόβερ είχαν σταματήσει, χαρακτηρίζοντας την αποστολή ολοκληρωμένη.
Στις 11 Αυγούστου 2007, το κατάφερε τη δεύτερη μεγαλύτερη περίοδο λειτουργίας στην επιφάνεια του Άρη με 1282 αρειανές ημέρες, μία περισσότερη από το Βίκινγκ 2.
Η διαστημοσυσκευή με τη μεγαλύτερη περίοδο λειτουργίας στον Άρη ήταν το Βίκινγκ 1 που λειτούργησε επί 2245 αρειανές ημέρες στην επιφάνεια του πλανήτη, μέχρις ότου να ξεπεραστεί από το στις 19 Μαΐου 2010.
Με τη βοήθεια των αρειανών ανέμων που λειτούργησαν καθαριστικά και είχαν ως αποτέλεσμα την παραγωγή περισσότερης ενέργειας από τους ηλιακούς συλλέκτες, το συνέχισε να λειτουργεί αποτελεσματικά για χρονικό διάστημα πάνω από είκοσι φορές περισσότερο απ' ό,τι ανέμενε η .
Το διήνυσε επίσης απόσταση 7,73 χιλιομέτρων, αντί των προβλεπόμενων 600 μέτρων, επιτρέποντας εκτενέστερη γεωλογική ανάλυση των πετρωμάτων του Άρη και των χαρακτηριστικών της πλανητικής επιφάνειας.
Προσεδαφίστηκε με επιτυχία στον κρατήρα πρόσκρουσης στον Άρη στις 4 Ιανουαρίου 2004, τρεις εβδομάδες πριν από το δίδυμό του , το οποίο προσεδαφίστηκε στην άλλη πλευρά του πλανήτη.
Το είναι εξάτροχα ρομπότ και το καθένα λειτουργεί με ηλιακή ενέργεια και έχει 1,5 μέτρα ύψος, 2,3 μέτρα πλάτος, 1,6 μέτρα μήκος και βάρος 180 κιλών.
Παρόλο που τα δύο ρόβερ της αποστολής δεν είχαν τη δυνατότητα να ανιχνεύσουν άμεσα ζωή, προσέφεραν πολύ σημαντικές πληροφορίες σχετικά με την κατοικησιμότητα του περιβάλλοντος κατά τη διάρκεια της ιστορίας του πλανήτη.
Ήταν οι πρώτες άμεσες προεδρικές εκλογές υπό την κυριαρχία του Σαντάμ Χουσεΐν, ο οποίος είχε καταλάβει την εξουσία μέσω του Επαναστατικού Συμβουλίου Διοίκησης το 1979.
Λαμβάνοντας τη μορφή ενός δημοψηφίσματος χωρίς άλλους υποψηφίους, οι εκλογές περιλάμβαναν την προμήθεια χάρτινων ψηφοδελτίων στους ψηφοφόρους, τα οποία έγραφαν: «Εγκρίνετε τον Πρόεδρο Σαντάμ Χουσεΐν να είναι Πρόεδρος της Δημοκρατίας;
Την επόμενη μέρα, ο Ιζάτ Ιμπραΐμ αλ Ο Ντούρι, ο αναπληρωτής του Χουσεΐν στο κυβερνών , ανακοίνωσε ότι ο τότε πρόεδρος είχε κερδίσει το 99,96% των περίπου 8,4 εκατομμυρίων έγκυρων ψήφων.
Ο Πρόεδρος του Ιράκ είναι επικεφαλής του κράτους του Ιράκ και «διασφαλίζει τη δέσμευση για το Σύνταγμα και τη διατήρηση της ανεξαρτησίας, της κυριαρχίας, της ενότητας, της ασφάλειας των εδαφών του Ιράκ σύμφωνα με τις διατάξεις του Συντάγματος».
Ο Πρόεδρος είναι αρμόδιος για την επικύρωση των συνθηκών και των νόμων που εγκρίθηκαν από το Συμβούλιο των Αντιπροσώπων, εκδίδει χάρη κατόπιν σύστασης του Πρωθυπουργού, και εκτελεί το "καθήκον της Ανώτατης Διοίκησης των ενόπλων δυνάμεων για τελετουργικούς και τιμητικούς σκοπούς".
Σύμφωνα με το Σύνταγμα, το Συμβούλιο της Προεδρίας λειτούργησε στο ρόλο του Προέδρου μέχρι μία διαδοχική θητεία μετά την επικύρωση του Συντάγματος και κάθισε μια κυβέρνηση.
Όλοι οι 11.445.638 Ιρακινοί ψηφοφόροι που ήταν εγγεγραμμένοι ψήφισαν "ναι" στο δημοψήφισμα, με το οποίο επικυρώθηκε μια ακόμη θητεία 7 ετών για τον πρόεδρο Σαντάμ Χουσεΐν, η οποία νόμιμα θα τερματιζόταν το 2009.
Ο ίδιος αναφέρει, σε μία απο τις προφητείες του στο ομώνυμο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης, πως οι κάτοικοι της Αναθώθ θα τιμωρηθούν από σπαθί επειδή πρόδωσαν τον Γιαχβέ αλλά και τον ίδιο.
Ιδού, εγώ, λέγει ο Θεός, θα επισκεφθώ και θα τιμωρήσω αυτούς. Οι νέοι άνδρες των θα πέσουν εν στόματι μαχαίρας, οι υιοί των και αι θυγατέρες των θα αποθάνουν από την πείναν.)
Επειδή οι Ισραηλίτες συνήθως δεν άλλαζαν τα ονόματα των πόλεων που βρήσκαν στη Χαναάν, το όνομα αυτής της πόλης μπορεί να προέρχεται από μια θεότητα των Χανανιτών ονόματι Ανάτ .
Παρόλα αυτά, δίδεται και ως όνομα ενός Ισραηλίτη στο βιβλίο του Νεεμία της Παλαιάς Διαθήκης αλλά και στο κεφάλαιο 7 και στίχο 8ο του Α' Χρονικών όπου αναφέρεται στον γιο του Βαχίρ, απογόνου του Βενιαμίν.
Το Αραβικό χωριό Ανάτα χαρακτηρίστηκε ως ο γεωγραφικός τόπος της Αναθώθ από τον Έντουαρντ Ρόμπινσον, έναν Αμερικάνο Βιβλικό ιστορικό και γεωγράφο.
Η Αναθώθ αναφέρεται ως ο γηγενής τόπος του Αβιεζέρ του Ανετοθείτη, ενός από τους "τριάντα" του Δαβίδ και του Ιεού, ενός άλλου από τους ισχυρούς του άνδρες.
Κάποιες φορές η εφημερίδα κυκλοφορεί και μια έκδοση με τιμή 4,25€ (η οποία ανέβηκε στα 4,50 ευρώ από της 28 Ιουνίου 2020 και μετά) η οποία περιλαμβάνει και 1 βιβλίο παραγωγής της ίδιας.
Πρόκειται για τη σειρά βιβλίων , τα οποία καταπιάνονται με όλα τα θέματα, Ιστορικά, Πολιτικά, Κοινωνικά, στα πλαίσια των συζητήσεων της δημόσιας ιστορίας και μη.
Ο Βαξεβάνης, σε άρθρο του το 2019, αναφέρει: « σε ένα πρωτοσέλιδο για τον Γιάννη Στουρνάρα και σε ένα άλλο που αποκάλυπτε το σκάνδαλο του Κυριάκου Μητσοτάκη με τον «Κήρυκα Χανίων», τα Χριστούγεννα του 2016, ο Καλογρίτσας επέμενε να μην προχωρήσουμε στην έκδοση.
Χρήστος Καλογρίτσας, στην προανακριτική κατέθεσε ότι διαφώνησε με την συμπερίληψη δημοσιευμάτων κατά της Μαρέβας Γκραμπόφσκι-Μητσοτάκη και της Σταυρούλας Νικολοπούλου στο .
Από αυτές 16 για το ένθετο που αφορά τον πολιτισμό, 6 για τα οικονομικά, 6 για τα διεθνή θέματα, ενώ οι υπόλοιπες φιλοξενούν διάφορα αποκαλυπτικά άρθρα των δημοσιογράφων της εφημερίδας καθώς και πολιτικών προσώπων.
Ο εκδότης κατέθεσε στην προανακριτική επιτροπή για τον διαγωνισμό με τις άδειες του 2016, πως η εφημερίδα δημιουργήθηκε έπειτα από παρότρυνση του τότε Υπουργού Επικρατείας Νίκου Παππά.
Ο γιος του Βλαδίμηρος-Ιωάννης Καλογρίτσας, αποχώρησε από το μετοχικό σχήμα της εφημερίδας στις 1 Μαρτίου 2017, με την ευθύνη της έκδοσης της εφημερίδας καθώς και την ιδιοκτησία να περνάνε αποκλειστικά στον Βαξεβάνη.
Μια μαθηματική-ιστορική ανάλυση του πλαισίου και της εγγύτητας του Φιμπονάτσι με τη Μπετζάγια, ενός σημαντικού εξαγωγέα κεριού στην εποχή του, ανέφερε ότι στην πραγματικότητα ήταν οι μελισσοκόμοι της Μπετζάγια και η γνώση των μελισσοκομικών προγόνων που ενέπνευσαν πραγματικά την ακολουθία Φιμπονάτσι και όχι το μοντέλο αναπαραγωγής των κουνελιών όπως παρουσιάστηκε στο διάσημο βιβλίο του .
Η πόλη αποτελούνταν από αραβόφωνους Μαυριτανούς, Μορίσκο και Εβραίους η κοινότητα των οποίων ενισχύθηκε από Εβραίους πρόσφυγες από την Ισπανία, με τους βερβερικούς λαούς να μην βρίσκονται στην πόλη, αλλά να καταλαμβάνουν τα γύρω χωριά και να ταξιδεύουν περιστασιακά στην πόλη κατά τις ημέρες της αγοράς.
Σύμφωνα με τον Μουχαμάντ αλ-Ιντρίσι, το λιμάνι ήταν, στον 11ο αιώνα, μια εμπορική θέση μεταξύ των μεσογειακών εμπορικών πλοίων και των καραβανιών που έρχονταν από την έρημο της Σαχάρας.
Η Μπετζάγια βρίσκεται στη θέση της αρχαίας πόλης Σάλδαι , ενός μικρού λιμανιού στην καρχηδονική και ρωμαϊκή εποχή, σε μια περιοχή που κατοικήθηκε αρχικά από τον Νουμιδιανούς Βέρβερους και ιδρύθηκε ως αποικία για απόστρατους από τον αυτοκράτορα Αύγουστο.
Κατά τη μεγαλύτερη διάρκεια ήταν η έδρα ενός διαμερίσματος (στα μέσα του 20ού αιώνα, 513.000 κάτοικοι, εκ των οποίων 20.000 κατοικούσαν στην πόλη) στο διαμέρισμα της Κωνσταντίνης, μέχρι που το Μπουζί απέκτησε το δικό του διαμέρισμα το 1957.
Κατά τη γαλλική αποικιοκρατία, ήταν παλαιότερα γνωστή με διάφορα ευρωπαϊκά ονόματα, όπως Μπουτσάγια στα γερμανικά, η Μπούτζια στα ιταλικά, και Μπουζί στα γαλλικά.
Κατά τη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου, η επιχείρηση Πυρσός αποβιβάστηκε στις βόρειες περιοχές της Αφρικής, συμπεριλαμβανομένου ενός τάγματος του Βρετανικού Βασιλικού Συντάγματος του Δυτικού Κεντ στη Μπετζάγια στις 11 Νοεμβρίου 1942.
Τον 5ο αιώνα, οι Σάλδαι έγιναν η πρωτεύουσα του βραχύβιου Βανδαλικού Βασιλείου των Γερμανικών Βανδάλων, το οποίο τελείωσε γύρω στα 533 με την βυζαντινή κατάκτηση, η οποία δημιούργησε έναν αφρικανικό νομό και αργότερα το Εξαρχάτο της Καρχηδόνας.
Το 1315, ο Ραμόν Λιουλ έχασε τη ζωή του ως αποτέλεσμα λιθοβολισμού στη Μπετζάγια, όπου, μερικά χρόνια πριν, ο Πέτρος Αρμενγάδιος φημολογείται ότι κρεμάστηκε.
Το Δουκάτο του Κέιμπριτζ είναι ένα από τα έξι σημερινά Βασιλικά Δουκάτα του Ηνωμένου Βασιλείου και έχει πάρει το όνομά του προς τιμήν της πόλης του Κέιμπριτζ της Αγγλίας.
Μπορεί να αποδοθεί σε πρωτότοκους άντρες, απογόνους προηγούμενου κατόχου του τίτλου, ενώ η σύζυγος του κατόχου του τίτλου ονομάζεται συνήθως Δούκισσα του Κέιμπριτζ.
Ο τίτλος, που έχει χορηγηθεί ανά διαστήματα σε μέλη της βρετανικής βασιλικής οικογένειας, χρονολογείται στον 17ο αιώνα, όταν αντικατέστησε έναν παλαιότερο τίτλο, του Κόμη του Κέμπριτζ.
Ο τίτλος έπαψε να υπάρχει αρκετές φορές, πριν ανασυσταθεί μετά από μια παύση πάνω από εκατό ετών, το 2011, όταν απονεμήθηκε στον Πρίγκιπα Ουίλιαμ την ημέρα του γάμου του με την Κάθριν Μίντλετον στις 29 Απριλίου.
Εκείνος επέλεξε αρχικώς την Ισπανία, αλλά αφού επισκέφθηκε μερικές πόλεις της, εγκαταστάθηκε στο Παρίσι, όπου εργάζονταν τότε αρκετοί Αργεντινοί καλλιτέχνες, όπως οι Ακίλες Μπάντι, Αλφρέδο Μπιγκάτι, Χουλ Σολάρ και Λίνο Ενέα Σπιλιμπέργκο.
Μελετώντας το έργο των Τζόρτζιο ντε Κίρικο και Ρενέ Μαγκρίτ, ο Μπέρνι ενδιαφέρθηκε για τον υπερρεαλισμό, τον οποίο απεκάλεσε «ένα νέο όραμα της τέχνης και του κόσμου, το ρεύμα που αντιπροσωπεύει μια ολόκληρη νεολαία, τη διάθεσή της και την εσωτερική της κατάσταση μετά το τέλος του πολέμου, ένα δυναμικό και αληθινά αντιπροσωπευτικό κίνημα.» Υπερρεαλιστικά έργα του σώζονται από τα τέλη της δεκαετίας του 1920 και τις αρχές της δεκαετίας του 1930.
Επίσης τότε άρχισε να μελετά την επαναστατική πολιτική, όπως τη μαρξιστική θεωρία του Ανρί Λεφέβρ, ο οποίος του γνώρισε τον κομμουνιστή ποιητή Λουί Αραγκόν το 1928.
Μητέρα του ήταν η Μαργαρίτα Πίκο , κόρη Ιταλών μεταναστών, και πατέρας του ο Ιταλός ράφτης Ναπολεόν, που σκοτώθηκε στον Α Παγκόσμιο Πόλεμο.
Στην ηλικία των 13 ετών, αφού ασχολήθηκε με την μαγεία για μόνο 9 μήνες, έγινε δεκτός στο ελίτ πρόγραμμα στο που τον βοήθησε να αύξηση τις ικανότητες του και να επιστρέψει ξανά στο
Μετά την εμφάνισή του στο της Αμερικής, επικεντρώθηκε στο κανάλι του στο , αυξάνοντας τους συνδρομητές από 2 εκατομμύρια σε 19 εκατομμύρια σε μόλις 2 χρόνια, με κάθε επεισόδιο να σημειώνει κατά μέσο όρο 25 εκατομμύρια προβολές τα τελευταία δύο χρόνια.
Το 2014, ο συνόδευσε την στην περιοδεία στο ανοίγοντας δρόμο για να γίνει και τραγουδιστής με άλλα συγκροτήματα όπως η , οι και ο , κατά τη διάρκεια της περιοδείας των 30 πόλεων, παρουσιάζοντας σε ακροατήρια 10.000-15.000 οπαδών .
Από τον Σεπτέμβριο του 2019, το κανάλι του είχε συγκεντρώσει περισσότερους από 19 εκατομμύρια συνδρομητές, έχοντας πάνω από 170 εκατομμύρια προβολές τον μήνα συνολικά άνω των 3,4 δισεκατομμυρίων προβολών.
Το 2017, έδωσε μια διάλεξη στο Πανεπιστήμιο της με θέμα τη χρήση της μαγείας για την επίλυση προβλημάτων και ότι η απάντηση σε κάθε πρόβλημα κρύβεται μπροστά στα μάτια μας.
Επηρεασμένη από το θάνατο της μητέρας της, την οποία φρόντιζε για πολλά χρόνια, από τη νόσο του Αλτσχάιμερ, η Γιασμίν Αγά Χαν είναι Αντιπρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ένωσης Αλτσχάιμερ και Συναφών Διαταραχών.
Γεννημένη στη Λωζάνη της Ελβετίας, η Γιασμίν Αγά Χαν πέρασε τα παιδικά της χρόνια μαζί με την μητέρα της και την ετεροθαλή αδερφή της, Ρεμπέκα Γουέλς Μάνινγκ , κόρη της Χέιγουορθ από τον γάμο της με τον ηθοποιό Όρσον Γουέλς.
Η Πριγκίπισσα Γιασμίν είναι η δεύτερη κόρη της Αμερικανίδας ηθοποιού και σταρ του Χόλυγουντ, Ρίτας Χέιγουορθ και το τρίτο παιδί του Πρίγκιπα Αλί Χαν, ο οποίος υπήρξε αντιπρόσωπος του Πακιστάν στα Ηνωμένα Έθνη από τον Φεβρουάριο του 1958 μέχρι το θάνατό του το 1960.