polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ο διέκρινε το χώρο σε: α) χώρο των καθημερινών πρακτικών και αντιλήψεων που είναι το αποτέλεσμα ανθρώπινης δραστηριότητας, συμπεριφοράς και εμπειρίας β) χώρο των αναπαραστάσεων ή θεωριών του χώρου που είναι ο κυρίαρχος χώρος των συμβόλων, χαρακτηριζόμενος από αναπαραστάσεις ισχύος και ιδεολογίας και γ) χώρο του φαντασιακού του χρόνου ή βιωμένο χώρο συναισθημάτων που προκαλεί δι-υποκειμενικούς συνειρμούς, που προκαλεί αγώνες και δημιουργεί κοινωνικά κινήματα.
Όπως έλεγε ο Λεφέβρ: «Αλλάξτε τη ζωή! Αλλάξτε την Κοινωνία! Αυτές οι ιδέες χάνουν εντελώς το νόημά τους αν δεν παράγουν ένα κατάλληλο χώρο. Ένα μάθημα που πρέπει να μάθει κανείς από τον σοβιετικό κονστρουκτιβισμό των δεκαετιών του 1920 και του '30, και της αποτυχίας του να αντιληφθεί ότι οι νέες κοινωνικές σχέσεις απαιτούν ένα νέο χώρο, και αντιστρόφως.»
Ο απόλυτος χώρος είναι ο ευκλείδειος, γεωμετρικός, κανονικοποιημένος, «αντικειμενικός» χώρος γεωμετρικών στερεών, χαρτών, αρχιτεκτονικών σχεδίων και εικόνων από δορυφόρους.
Ο σχετικός χώρος είναι οι μη ευκλείδειες πολλαπλές γεωμετρίες που εξαρτάται από το πλαίσιο αναφοράς του παρατηρητή, όπου οι αποστάσεις δεν μετριούνται με όρους κόστους, χρόνου, διαχωρισμού, κλπ.
Η χωρικότητα είναι βασική για την κατασκευή πολιτισμικής ταυτότητας και πολιτικής υποκειμενικότητας υποστηρίζει η Μ , η οποία κατανοεί το χώρο ως «τη σφαίρα πιθανότητας ύπαρξης μιας πολλαπλότητας με την έννοια του ταυτόχρο- νου πλουραλισμού, ως τη σφαίρα στην οποία συνυπάρχουν διακριτές τροχιές των φαινομένων, και για αυτό ως τη σφαίρα συνυπάρχουσας ετερογένειας» .
Ο διακρίνει τον χώρο σε αντιληπτό , ιδεατό και βιώσιμο , με την τελευταία διάκριση να ενσωματώνει τη φυσική μορφή και τη νοητική κατασκευή και μ’ αυτό τον τρόπο να υπερβαίνει τις δύο προηγούμενες διακρίσεις.
Αυτή είναι η έννοια του ‘τρίτου χώρου’ που αποτελείται από κοινωνικές και χωρικές πρακτικές ενσωματώνοντας τον πραγματικό και τον φανταστικό κόσμο των εμπειριών, των συναισθημάτων, των γεγονότων, κλπ.
Πρόκειται για έναν επινοημένο κοινωνικό χώρο, έναν χώρο μετάβασης μεταξύ περιοχών μέσω του χρόνου που περιλαμβάνει τόσο τον δομημένο χώρο όσο και το κοινωνικό περιβάλλον μαζί με τους χώρους αναπαράστασης και την ενεργητική άμεση εμπειρία .
Σύμφωνα με τον Γερμανό φιλόσοφο , ο προσδιορισμός του χώρου και του χρόνου διαφέρει ανά κοινωνία και εποχή και είναι συμβολικές μορφές που προσδιορίζονται και αναπαριστώνται μέσω της γλώσσας, της επιστήμης, της γεωμετρίας, της εικόνας, του μύθου και της τέχνης.
Ο διαχωρίζει το χώρο σε τρεις κατηγορίες: τον οργανικό χώρο , τον αντιληπτικό (προκύπτει από σχηματοποιημένη σύνθεση όλων των αισθήσεων που αποτυπώνεται στη μνήμη) και τον συμβολικό (προκύπτει από την εμπειρία συμβολικών αναπαραστάσεων χωρίς χωρική διάσταση).
Σύμφωνα με τον Ιμμάνουελ Καντ, που μπορεί να θεωρηθεί και ως ο πνευματικός πατέρας της ανθρωπογεωγραφίας, ο χώρος και χρόνος αποτελούν δομικά χαρακτηριστικά της αντίληψής μας και όχι του κόσμου, ο οποίος θα εξαφανίζονταν χωρίς υποκείμενο και κάθε αντιληπτική εμπειρία βασίζεται στη γη σε αυτές τις μορφές.
Ο νομός Ωτ-Μαρν είναι ένας από τους αρχικά 83 νομούς που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης στις 4 Μαρτίου 1790, σύμφωνα με το νόμο της 22ας Δεκεμβρίου 1789, με την κατάργηση των παλαιών επαρχιών.
Στα βορειοδυτικά του νομού, στα σύνορα με το νομό Μαρν βρίσκεται η λίμνη Ντερ-Σαντεκόκ, η μεγαλύτερη τεχνητή λίμνη της Γαλλίας με επιφάνεια 48 χλμ2.
Από το 1960 έως το 2015, ο νομός ήταν τμήμα της διοικητικής περιοχής Καμπανία-Αρδέννες, η οποία μαζί με τις πρώην περιοχές Λωρραίνη και Αλσατία από την 1 Ιανουαρίου 2016 συγκροτούν τη νέα περιοχή Γκραντ Εστ, ως αποτέλεσμα του νόμου σχετικά με την τροποποίηση των περιοχών που ψηφίστηκε το 2014.
Πρωτοεμφανιζόμενα στη θρησκευτική αρχιτεκτονική κατά τη διάρκεια της περιόδου μεταξύ του 4ου-5ου αιώνα, τα συγκεκριμένα παρεκκλήσια ήτα δυνατό να χρησιμεύσουν για διάφορους σκοπούς, ενώ η κατασκευή τους δεν ακολουθούσε κάποιο συγκεκριμένο αρχιτεκτονικό σχέδιο.
Μεταξύ του 10ου και του 12ου αιώνα, ο αριθμός τους πολλαπλασιάστηκε, ενώ, πλέον, ήσαν ενσωματωμένα εντός του γενικότερου αρχιτεκτονικού σχεδίου της εκκλησίας και, χωροθετημένα ανά δυάδες, ήταν συμμετρικά χτισμένα μεταξύ τους.
Ωστόσο, ο συγκεκριμένος γεωμετρικά αρμονικός χαρακτήρας τους εγκαταλείφθηκε κατά τη διάρκεια της περιόδου μεταξύ του 13ου και του 15ου αιώνα, καθώς τα παρεκκλήσια, πλέον, αποτελούσαν μεγάλου μεγέθους κατασκευές, οι οποίες πλαισίωναν ήδη υπάρχουσες εκκλησίες.
Το παρεκκλήσιον της Εκκλησίας της Παμμακαρίσοτυ, εκκλησίας χτισμένης, πιθανώς, κατά τη διάρκεια του 11ου αιώνα ως μοναστηριού, χρησίμευσε, επίσης, ως νεκρικό παρεκκλήσιο.
Αφιερωμένο στον «Χριστό τον Λόγο», η αρχιτεκτονική του είναι εκείνη εγγεγραμμένης σταυροειδούς εκκλησίας με πέντε θόλους, όπου, επί του κεντρικού θόλου του παρεκκλησίου, αναπαριστάται ο Χριστός Παντοκράτωρ, περιστοιχισμένος από τους προφήτες της Παλαιάς Διαθήκης.
Είναι σκεπασμένο από τον δεύτερο σημαντικότερο θόλο της εκκλησίας , ενώ διαθέτει εσωτερικό πέρασμα το οποίο επιτρέπει την άμεση πρόσβαση στο ναό ή κλίτος της εκκλησίας.
Όπως με αρκετές ακόμη εκκλησίες, η συγκεκριμένη, ανά τους αιώνες, υπέστη αριθμό αρχιτεκτονικών παρεμβάσεων, με συνέπεια οι βόρειοι και νότιοι τοίχοι του παρεκκλησίου, πλέον, να μην είναι συμμετρικοί μεταξύ τους.
Εμπορικά, έφτασε τα κορυφαία 10 στην Ελλάδα και την Ουγγαρία, καθώς και τα 20 κορυφαία στην Αυστραλία, τον Καναδά, την Πορτογαλία, τη Σιγκαπούρη και τη Σλοβακία.
Το 1925, ο Αΐμονας ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας, η οποία διατηρήθηκε μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον δήμο Κουλούκωνα.
Στις αρχές της σεζόν 2017-18, ο Ερνανγκόμεθ διαγνώστηκε με μονοπυρήνωση και ως αποτέλεσμα, έπαιξε μόνο σε 25 παιχνίδια κατά τη διάρκεια της δεύτερης σεζόν του.
Η σεζόν 2020-21 ήταν ταραχώδης για τον Ερνανγκόμεθ, καθώς εμφανίστηκε στην περίοδο προετοιαμσίας εκτός φόρμας, προσβλήθηκε από τον -19 και έχασε τη θέση του στην αρχική πεντάδα.
Επίσης, συγκρούστηκε με την διοίκηση των Τίμπεργουλβς σχετικά με την απόφασή τους να τον αποτρέψουν από τη συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020 μετά από τραυματισμό στον ώμο κατά τη διάρκεια ενός φιλικού αγώνα.
Το 2012, ο Ερνανγκόμεθ υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με την ΚΜ Εστουδιάντες και αγωνίστηκε με τη δεύτερη ομάδα μέχρι το 2014, όταν προήχθη στην πρώτη ομάδα.
Στις 25 Αυγούστου 2021, οι Ερνανγκόμεθ και Τζάρετ Κάλβερ ανταλλάχθηκαν στους Μέμφις Γκρίζλις, για τον Πάτρικ Μπέβερλι και στις 15 Σεπτεμβρίου, ανταλλάχθηκε στους Μπόστον Σέλτικς, για τους Κρις Νταν, Κάρσεν Έντουαρντς και το δικαίωμα για ανταλλαγή επιλογών στο δεύτερο γύρο του ντραφτ του 2026.
Στις 19 Ιανουαρίου 2022, ο Ερνανγκόμεθ ανταλλάχθηκε στους Σαν Αντόνιο Σπερς, σε μια συμφωνία τριών ομάδων που αφορούσε τους Ντένβερ Νάγκετς.
Οι με πολλές επιστρώσεις τοίχοι της Σάντα Μαρία Αντίκα φέρουν πολλές νωπογραφίες από ποικίλα καλλιτεχνικά στυλ και μιμήσεις κατά τη διάρκεια της έντονης διακόσμησής τους από τον 6ο ως τον 9ο αι.
Κάθε εσοχή, τοίχος και βωμός μπορεί να αποδοθεί σε διαφορετικές περιόδους και τάσεις στο στυλ, αντιπροσωπευτικά των καλλιτεχνών και των προστατών τους, όπως ο Πάπας Μαρτίνος Α , ο Πάπας Ιωάννης Ζ , ο Πάπας Ζαχαρίας και ο Πάπας Παύλος Α .
Οι ιστορικοί συνήθως στηρίζονται σε σύγχρονα ενός μνημείου κτίσματα για να βοηθηθούν στη χρονολόγηση των στυλ και των επιρροών, αλλά στην περίπτωση της Σάντα Μαρία αντίκα αυτό δεν επιτυγχάνεται, καθώς δεν υπάρχουν άλλες εκκλησίες της Ύστερης Αρχαιότητας που να έχουν το ίδιο σύνολο και την ίδια εξέλιξη των στυλ της εποχής αυτής.
Η ανακάλυψη αυτών των τοιχογραφιών έγιναν αφορμή να αναπτυχθούν πολλές θεωρίες για την ανάπτυξη της πρώιμης μεσαιωνικής ζωγραφικής και έδωσαν διακεκριμένες απόψεις στην αρχαιολογία.
Έτσι η Σάντα Μαρία Αντίκα αναπαριστά ένα στοιχείο-κλειδί για την κατανόηση της πολιτιστικής και αστικής ανάπτυξης της Ρωμαϊκής Αγοράς από την Αρχαιότητα ως τους πρώτους αιώνες της Χριστιανικής περιόδου.
Ακολουθώντας ένα πρόγραμμα συντήρησης, που εκτελέστηκε από την Εφορία της Ιστορικής Κληρονομίας σε συνεργασία με τη Χορηγία Παγκοσμίων Μνημείων, η εκκλησία είναι τώρα ανοικτή για ξεναγήσεις.
Ο Γιοσιτάκα Αμάνο είναι Ιάπωνας καλλιτέχνης, σχεδιαστής χαρακτήρων, εικονογράφος, σχεδιαστής σκηνικών θεάτρου και ταινιών και σχεδιαστής κοστουμιών.
Το 1982 έγινε ελεύθερος επαγγελματίας, βρίσκοντας επιτυχία ως εικονογράφος για πολλούς συγγραφείς, και εργάστηκε σε σειρές μυθιστορημάτων με κορυφαίες πωλήσεις, όπως το και το . Είναι επίσης γνωστός για τις εικονογραφήσεις του στο .
Από τη δεκαετία του 1990, ο Αμάνο δημιουργεί και εκθέτει πίνακες που απεικονίζουν τα εικονικά ρετρό ποπ είδωλα σε γκαλερί ανά τον κόσμο, κυρίων φιλοτεχνημένους σε αλουμινένια πάνελ κουτιών με ακρυλικά και αυτοκινητιστικά χρώματα.
Τη δεκαετία του 1960, ο Αμάνο έμαθε περισσότερα για το δυτικό στυλ τέχνης μέσα από βιβλία κόμικς, τα οποία συμπεριλαμβάνει στις καλλιτεχνικές του επιρροές.
Έχει αναφέρει τον Νιλ Άνταμς ως τον αγαπημένο του καλλιτέχνη κόμικς, υπογραμμίζοντας ότι συχνά αγόραζε μεταχειρισμένα κόμικς που είχαν εξώφυλλα σχεδιασμένα από εκείνον, μόνο για να απογοητευτεί αργότερα, όταν έβλεπε ότι ο καλλιτέχνης του εσωτερικού τους ήταν διαφορετικός.
Τη δεκαετία του 1970, μελετούσε τα ευρωπαϊκά αρ νουβό έργα τέχνης που δημιουργήθηκαν στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ού αιώνα, τους Ρώσσους οριανταλιστές Λέον Μπακστ και Ιβάν Μπιλιμπίν, και την αρχαία ιαπωνική τέχνη ζωγραφικής σε ξύλο με το χέρι, ονόματι ουκίγιο-ε.
Νωρίς στην ανάπτυξη του : , η ομάδα αποφάσισε να δημιουργήσει δύο θηλυκούς χαρακτήρες: μία γυναίκα γάτα και ένα βαμπίρ, χαρακτήρες που θα γίνονταν η και η , αντίστοιχα.
Τα ονόματα αυτών των δύο χαρακτήρων προτάθηκαν από το προσωπικό της εταιρείας στο εξωτερικό, για ένιωθαν ότι θα έδιναν στους χαρακτήρες μια πιο αριστοκρατική αίσθηση.
Πρωτοεμφανίστηκε το 1994 στο : και έκτοτε έχει εμφανιστεί σε όλα τα παιχνίδια της σειράς και σε διάφορα άλλα σχετικά μέσα και προϊόντα, αλλά και σε παιχνίδια άλλων σειρών, κυρίως στις σειρές . και . .
Το 1925, μετά το θάνατο του Μιχαήλ Φρούνζε, ο Βοροσίλοφ διορίστηκε Κομισάριος της Επιτροπής για τις Στρατιωτικές και Ναυτικές Υποθέσεις και Πρόεδρος του Επαναστατικού Στρατιωτικού Συμβουλίου της ΕΣΣΔ, θέση που κράτησε μέχρι το 1934.
Το κύριο επίτευγμά του στην περίοδο αυτή ήταν να μετακινήσει τις βασικές σοβιετικές βιομηχανίες πολέμων ανατολικά των Ουραλίων, ώστε η Σοβιετική Ένωση να μπορέσει να υποχωρήσει στρατηγικά, διατηρώντας παράλληλα τις παραγωγικές της δυνατότητες.
Ο Φρούνζε παροτρύνθηκε από μια ομάδα χειρούργων γιατρών του Στάλιν να χειρουργηθεί για να θεραπεύσει ένα παλιό έλκος στομάχου, παρά τις προηγούμενες συστάσεις γιατρούς για να αποφύγουν τη χειρουργική επέμβαση και την απροθυμία του Φρούνζε.
Μετά από τον μεγάλη εκκαθάριση, έγιναν κάποιες μεταρρυθμίσεις στην ανώτατη διοίκηση, προκειμένου να εφαρμόσει τη θεωρία του τρόπου με τον οποίο ο κόκκινος στρατός θα έπρεπε να χρησιμοποιήσει για παράδειγμα το δόγμα της βαθιάς λειτουργίας στην πράξη και την πραγματική κατάσταση του κόκκινου στρατού από κοντά.
Οι πολιτικά διορισμένοι διοικητές του κόκκινου στρατού μετά την εκκαθάριση είδαν ότι ο στρατός, ειδικά μετά την εκκαθάριση, δεν ήταν κατάλληλος για να πραγματοποιήσει πολέμους στο δόγμα της βαθιάς λειτουργίας.
Παρά τον θετικό τους αντίκτυπο, πιστεύεται ότι άνθρωποι όπως ο Βοροσίλοφ δεν ήταν οι καλύτεροι στη δημιουργία και την εφαρμογή τέτοιων μεταρρυθμίσεων.
Μία από αυτές τις μεταρρυθμίσεις ήταν η αναδιοργάνωση των εδαφικών μονάδων του κόκκινου στρατού που μετέτρεψαν κατά λάθος την κόκκινη στρατιωτική οργάνωση σε ένα πολύ πιο πρωτόγονο καθεστώς από ό, τι είχε το 1936.
Διαδραμάτισε κεντρικό ρόλο στη Μεγάλη Εκκαθάριση του Στάλιν της δεκαετίας του 1930, καταγγέλλοντας πολλούς από τους στρατιωτικούς συναδέλφους και τους υφισταμένους του όταν του ζητήθηκε από τον Στάλιν.
Έγραψε προσωπικές επιστολές σε πρώην Σοβιετικούς αξιωματικούς και διπλωμάτες όπως ο Μιχαήλ Οστρόφσκι, ζητώντας τους να επιστρέψουν οικειοθελώς στη Σοβιετική Ένωση και να τους καθησύχαζε ψευδώς ότι δεν θα αντιμετώπιζαν καταδίκη από τις αρχές.
Ο Βοροσίλοφ υπέγραψε προσωπικά 185 τεκμηριωμένους καταλόγους εκτέλεσης, τέταρτος μεταξύ της σοβιετικής ηγεσίας μετά τον Μολότοφ, τον Στάλιν και τον Λάζαρ Καγκανόβιτς.
Δήλωσε ανοιχτά ότι οι σαμποτέρ στον κόκκινο στρατό ήταν λίγοι και προσπαθούσαν να σώσουν τη ζωή αξιωματικών όπως ο Λούκιν, ο οποίος θα υπηρετούσε με διάκριση κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκόσμιου Πολέμου και ο Σοκόλοφ-Στρακόφ ο οποίος μερικές φορές ήταν επιτυχής.
Ο Βοροσίλοφ διέταξε τα σοβιετικά στρατεύματα κατά τη διάρκεια του Χειμερινού πολέμου από τον Νοέμβριο του 1939 έως τον Ιανουάριο του 1940, αλλά λόγω του κακού σχεδιασμού της Σοβιετικής Ένωσης και της ανικανότητας του Βοροσίλοφ ως στρατηγού, ο Κόκκινος Στρατός υπέστη περίπου 320.000 απώλειες σε σύγκριση με 70.000 φινλανδικές απώλειες.
Παρά τη συμμετοχή του στην εκκαθάριση που απομάκρυνε πολλούς «μηχανικούς» από τον Κόκκινο Στρατό, ο Βοροσίλοφ ήταν πεπεισμένος ότι η εξάρτηση από το ιππικό πρέπει να μειωθεί, ενώ πιο σύγχρονα όπλα θα πρέπει να λάβουν υψηλότερη προτεραιότητα.
Ο στρατάρχης Μπουντιένι προσπάθησε να τον στρατολογήσει για το σκοπό του να προστατεύσει την κατάσταση του ιππικού στον Κόκκινο Στρατό, αλλά ο Βοροσίλοφ δήλωσε ανοιχτά την πρόθεσή του να κάνει το αντίθετο.
Εξέδωσε τις ικανότητες του στρατού για συνδυασμούς όπλων καθώς και την υψηλή ποιότητα και την ικανότητα να αναλάβουν πρωτοβουλία οι αξιωματικοί κατά τη διάρκεια των καλοκαιρινών ασκήσεων του 1936.
Μεταξύ των ζητημάτων που επεσήμανε ήταν η ανεπαρκής επικοινωνία, το αναποτελεσματικό προσωπικό, η ανεπαρκής συνεργασία μεταξύ των στρατιών και ο στοιχειώδης χαρακτήρας της δομής διοίκησης σε μονάδες τανκ και άλλων σύγχρονων όπλων.
Μετά τη Ρωσική Επανάσταση του 1917, ο Βοροσίλοφ έγινε μέλος του Ουκρανικού Συμβουλίου Λαϊκών Επιτροπών και Επίτροπος Εσωτερικών Υποθέσεων μαζί με τον Βασίλι Αβέριν.
Ήταν πολύ γνωστός για την βοήθεια στον Ιωσήφ Στάλιν στο Επαναστατικό Στρατιωτικό Συμβούλιο , έχοντας συνδεθεί στενά με τον Στάλιν κατά την υπεράσπιση του Τσαριτσίν του 1918 από τον Κόκκινο Στρατό.
Ο Βοροσίλοφ ήταν διοικητής του Νότιου Μετώπου κατά τη διάρκεια του ρωσικού εμφυλίου πολέμου και του πολωνο-σοβιετικού πολέμου, με την 1η στρατιά ιππικού.
Ως πολιτικός κομισάριος που υπηρετούσε ισότιμα ​​με τον Στάλιν, ο Βοροσίλοφ ήταν υπεύθυνος για το ηθικό της 1ης στρατιάς ιππικού, η οποία απαρτιζόταν κυρίως από αγρότες από τη νότια Ρωσία.
Μετά τη γερμανική εισβολή στη Σοβιετική Ένωση τον Ιούνιο του 1941, ο Βοροσίλοφ έγινε διοικητής της βραχύβιας βορειοδυτικής κατεύθυνσης , ελέγχοντας διάφορα μέτωπα.
Εργαζόμενος μαζί με τον στρατιωτικό διοικητή Αντρέι Ζντάνοφ, καθώς οι γερμανικές δυνάμεις απειλούσαν να αποκόψουν τον Λένινγκραντ, επέδειξε σημαντική προσωπική ανδρεία, αντέχοντας τον βαρύ βομβαρδισμό στο Ιβανόβσκοε.
Απέτυχε να εμποδίσει τους Γερμανούς να περιβάλλουν τον Λένινγκραντ και και αντικαταστάθηκε από τον πολύ ικανό Γκεόργκι Ζούκοφ στις 8 Σεπτεμβρίου 1941.
Όταν καταργήθηκαν οι εδαφικές μονάδες, ο Βοροσίλοφ σημείωσε ότι μεταξύ των λόγων για τη διάλυση τέτοιων σχηματισμών ήταν ότι δεν είχαν την ικανότητα να διδάξουν στρατιώτες πώς να χρησιμοποιήσουν τη σύγχρονη τεχνολογία.
Ήταν απελπιστικά αναποτελεσματικές, με τον νεοσύλλεκτο Αλεξέι Γριγκορόβιτς Μασλόφ να σημειώνει ότι δεν πυροβόλησε ποτέ κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσής του, ενώ σημειώθηκε ότι οι εν λόγω μονάδες υποβλήθηκαν μόνο σε πραγματική εκπαίδευση ένα μήνα το χρόνο όταν επέστρεφαν οι βετεράνοι.
Ήταν ένας από τους πέντε αρχικούς στρατάρχες της Σοβιετικής Ένωσης, μαζί με τον αρχηγό του γενικού στρατιωτικού επιτελείου του Κόκκινου Στρατού Αλεξάντρ Γιεγκόροφ και τους Βασίλι Μπλιούχερ, Σεμιόν Μπουντιόνι και Μιχαήλ Τουχατσέφσκι, αλλά μετά την ήττα στον πόλεμο ενάντια στη Φινλανδία, καθαιρέθηκε.
Ο Βοροσίλοφ γεννήθηκε στον οικισμό Βερχνιέγιε, στο κυβερνείο Γιεκατερίνοβλαφ, Ρωσική Αυτοκρατορία (που σήμερα αποτελεί μέρος της πόλης Λισιχάνσκ στην περιοχή Λουχάνσκ της Ουκρανίας), σε οικογένεια εργαζομένων στους σιδηρόδρομους ρωσικής εθνικότητας.
Σύμφωνα με τον Σοβιετικό αρχιστράτηγο Πέτρο Γκρεγκόρενκο, ο ίδιος ο Βόροσιλοφ μιλούσε για την κληρονομιά της χώρας καταγωγής του, την Ουκρανία, και για το προηγούμενο οικογενειακό όνομα του Βοροσίλοφ.
Απέδωσε την κακή παρουσία του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ουγγαρίας στις δημοτικές εκλογές της Βουδαπέστης τον Οκτώβριο του 1945 στον αριθμό των Εβραίων σε ηγετικές θέσεις, υποστηρίζοντας ότι «ήταν επιζήμιο για το κόμμα ότι οι ηγέτες του δεν είναι ουγγρικής καταγωγής».
Ο Βοροσίλοφ υποστήριξε αρχικά ότι οι χιλιάδες Πολωνοί στρατιωτικοί που αιχμαλώτισαν τον Σεπτέμβριο του 1939 έπρεπε να απελευθερωθούν, αλλά αργότερα υπέγραψε την εντολή για την εκτέλεση τους στη σφαγή του Κατύν του 1940.
Χαρακτηριστικά: «Η μελέτη μας βασίζεται σε δέκα χρόνια δουλειάς επί του πεδίου και σε απευθείας παρατηρήσεις από ερευνητές που είχαν την τύχη να δουν τη συμπεριφορά του βατράχου από πρώτο χέρι. Είμαστε πεπεισμένοι ότι πρόκειται για ένα παράδειγμα Μπατεσιανού μιμητισμού, όπου ένα αβλαβές είδος αποφεύγει τους θηρευτές προσποιούμενο ότι είναι κάποιο επικίνδυνο ή τοξικό ζώο» είπε ο Δρ.
Ακόμη ο επιστήμων τόνισε: «Για να δοκιμάσουμε πλήρως τη θεωρία μας, θα έπρεπε να δείξουμε θηρευτές να παραπλανιούνται επιτυχώς, μα αυτό θα ήταν πολύ δύσκολο στη φύση, όπου οι βάτραχοι εντοπίζονται σπάνια. Ωστόσο, με βάση πολλαπλές πηγές στοιχείων στην έρευνά μας, είμαστε βέβαιοι ότι η υπόθεσή μας περί μιμητισμού υποστηρίζεται επαρκώς».
Στα τέλη του 2019 ανακαλύφθηκε πως ο γιγαντιαίος βάτραχος του Κονγκό έχει την ιδιότητα να μεταμορφώνεται και να προσομοιάζει στην οχιά αυτή προκειμένου να αποφεύγει τους θηρευτές.
Παρόλα αυτά, πολύ σπάνια επιτίθενται σε ανθρώπους καθώς είναι πράα από τη φύση τους, και τα περισσότερα δαγκώματα προκύπτουν επειδή κάποιος πάτησε πάνω σε αυτά.
Εφόσον δεν έχει γενικά πρόθεση να επιτεθεί σε ανθρώπους, μπορεί να ελέγξει την ποσότητα του δηλητηρίου που θα απελευθερώσει, ενώ μπορεί η επίθεση να κυμανθεί από μηδέν αποτέλεσμα έως σχεδόν ακαριαίος θάνατος.
Παρατηρήθηκε ακόμη ότι όπως η οχιά αυτή βγάζει έναν μακρόσυρτο ήχο πριν επιτεθεί, έτσι και ο βάτραχος βγάζει ήχο που προσομοιάζει με εκείνον του αέρα που βγαίνει από ένα μπαλόνι.
Η οχιά γέρνει το κεφάλι της όταν θέλει να επιτεθεί και υπάρχουν στοιχεία πάνω από έναν αιώνα πριν ότι και ο βάτραχος έρχεται σε κατάσταση επίθεσης κάπως έτσι, μη στηριζόμενος στα μπροστινά του πόδια και να γέρνει.
Καθώς αυτά τα φίδια αποτελούν μέρος της τροφικής αλυσίδας και βοηθούν να συντηρηθεί ένα δάσος, θα ήταν σοφό αν βρεθούμε στην Αφρική και το δούμε, να το αφήσουμε ήσυχο αν δεν έχει πρόθεση να επιτεθεί ή ενοχλεί στο μέρος που βρισκόμαστε.
Μπορούν να φτάσουν μέχρι 11 κιλά σε βάρος και μήκος 1,8 μέτρα και κατατάσσεται στις μεγαλύτερες και πιο βαριές οχιές αυτού του είδους στην Αφρική, αλλά και στον υπόλοιπο κόσμο.
Στη συνέχεια συμμετείχε σε διάφορες ηχογραφήσεις όπως στο πρώτο σόλο άλμπουμ του των , το του , το πρώτο σόλο άλμπουμ ' του Μικ Τζάγκερ, και το του το οποίο εμπεριείχε το τραγούδι "" του Χάμερ, που κέρδισε το 1986 Βραβείο Γκράμι για την κατηγορία "Καλύτερη Οργανική Εκτέλεση"
Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του, περιόδευσε για ένα χρόνο με τη , ηχογράφησε με τον και τον , στη συνέχεια μετακόμισε στο Κάτω Μανχάταν όπου το 1971 έγινε μέλος της με κιθαρίστα τον , βιολιστή τον , μπασίστα τον και ντράμερ τον .
Η έγινε μια επιτυχημένη μπάντα της τζαζ φιούζιον, που πραγματοποίησε 530 εμφανίσεις, μέχρι και την αποχαιρετιστήρια συναυλία τους στις 30 Δεκεμβρίου του 1973.
Έγραψε τη μουσική για το , το , τη μουσική για τα 20 επεισόδια της βρετανικής τηλεοπτικής σειράς , μερικά επεισόδια της σειράς , ενός τηλεοπτικού σποτ για την Διεθνή Αμνηστία που πρωταγωνιστούσε ο Τσέχος Πρόεδρος Βάτσλαβ Χάβελ, δύο πιλοτικές εκπομπές του : το 2000 και το 12, το της και το της .
Στη συνέχεια ενώθηκε με τον για την περιοδεία - και τέλος συμμετείχε στο άλμπουμ του , χρησιμοποιώντας το ψηφιακό συνθεσάιζερ , συνεισφέροντας σε πολλά κομμάτια του άλμπουμ.
Η πρώτη ήταν στο τέλος του καλοκαιριού όπου του ανατέθηκε να συνθέσει ένα κομμάτι που ονομάστηκε " ", για μια σειρά διαφημίσεων στην Αγγλία που πρωταγωνιστούσε ο Μπομπ Γκέλντοφ.
Συνεργάστηκε με μερικούς από τους σημαντικότερους μουσικούς της τζαζ και της ροκ όπως, ο , ο , ο , ο Μικ Τζάγκερ, ο Κάρλος Σαντάνα, ο , ο Τόμι Μπόλιν, ο , ο και ο .
Η επιτυχία της μουσικής της σειράς έγινε εμφανής μετά από μια μόνο σεζόν, αφού στις 2 Νοεμβρίου του 1985, το σάουντρακ το βρέθηκε στην πρώτη θέση των του στην κατηγορία ποπ άλμπουμ.
Αλλά η μεγαλύτερη πρόκληση για εκείνον ήρθε το φθινόπωρο του 1984, όταν οι παραγωγοί του του ζήτησαν να ντύσει μουσικά τη σειρά σε εβδομαδιαίο πλαίσιο.
Στα τέλη του 1993 του ανατέθηκε η σύνθεση και η μουσική επιμέλεια για την , το πρώτο ιδιωτικό τηλεοπτικό δίκτυο στην Ανατολική Ευρώπη, με έδρα την Τσεχία, η οποία έκανε πρεμιέρα στις 4 Φεβρουαρίου του 1994.
Στα τέλη του 1993 του ανατέθηκε η σύνθεση και η μουσική επιμέλεια της , το πρώτο ιδιωτικό τηλεοπτικό δίκτυο στην Ανατολική Ευρώπη, με έδρα την Τσεχία, η οποία
Σχεδιασμένο από τον Μάρκο Κασαμόντι της , η δομή του γηπέδου είναι μια ιδιόμορφη πολύπλευρη μορφή έτσι ώστε κάθε πλευρά να επιτρέπει την πρόσβαση σε ξεχωριστές λειτουργίες.
Κάθε πλευρά συμπεριλαμβάνει διαφορετικές ροές, προσδιορίζοντας έτσι τους χρήστες των ιδιωτικών χώρων, όπως ο πύργος του ξενοδοχείου, οι εμπορικές περιοχές και οι θεατές του σταδίου.
Τα υπόλοιπα 50 εκατομμύρια ευρώ της επένδυσης θα δοθούν από μία ιδιωτική εταιρεία, που θα επωφεληθεί από όλες τις μη αθλητικές εγκαταστάσεις του γηπέδου.
Το 100% της επένδυσης στην αρένα προέρχεται από τον ιδιωτικό τομέα, παρουσιάζοντας την ικανότητα συνεργασίας μεταξύ της Αλβανικής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου και της .
Το έργο περιλαμβάνει ένα μουσείο ιστορίας, αποδυτήρια και άλλες εγκαταστάσεις, όπως καφετέριες, τουαλέτες, πρόσβαση για άτομα με ειδικές ανάγκες, χώρος τύπου, συνεδριακό κέντρο, αίθουσα τροπαίων, κλπ.
Η Αρένα Κομπετάρε , που επίσης αναφέρεται ως για εμπορικούς λόγους, είναι στάδιο ποδοσφαίρου πολλαπλών χρήσεων που βρίσκεται στα Τίρανα, το οποίο χτίστηκε στη θέση του Σταδίου Κεμάλ Σταφά.
Στις 22 Μαΐου 2016, διεξήχθη ο τελευταίος αγώνας στο στάδιο Κεμάλ Σταφά, ο τελικός του Κυπέλλου Αλβανίας μεταξύ των Κουκέσι και Λάτσι, για να ανοίξει το δρόμο για την ολοκληρωτική κατεδάφιση του σταδίου.
Η Ειρήνη-Ευλογία διετέλεσε ηγούμενή του έως τον θάνατό της, το 1360, συμμετέχοντας παράλληλα στις θρησκευτικές και πολιτικές διαμάχες οι οποίες, κατά τη διάρκεια της συγκεκριμένης περιόδου, δίχαζαν την αυτοκρατορία, ενώ ο ίδια υποστήριζε την παράταξη των Παλαιολόγων εναντίον του Ιωάννη ΣΤ Καντακουζηνού.
Το 1308, η Ειρήνη Χούμναινα, κόρη του Νικηφόρου Χούμνου και σύζυγος του δεσπότη Ιωάννη Παλαιολόγου, τρίτου υιού του αυτοκράτορα Ανδρόνικου Β, έγινε χήρα και επιθυμούσε να γίνει μοναχή.
Το 1312, έγινε μοναχή ως Ευλογία, ενώ, με τη βοήθεια των γονέων της, αφιέρωσε μέρος της προσωπικής περιουσίας της στην αναστήλωση, επέκταση και εξωραϊσμό μοναστηριού εντός της πρώτης συνοικίας της Κωνσταντινούπολης, το οποίο αφιέρωσε στον Χριστό Φιλάνθρωπο.
Το αγίασμα του μοναστηριού, αναφερόμενης ως θαυματουργός, ωστόσο, δεν καταστράφηκε, αποτέλεσε αντικείμενο σεβασμού και διατηρήθηκε, αποτελώντας έως τον 19ο αιώνα, προσκυνηματικό προορισμό για την ελληνική κοινότητα της πόλης (μεταξύ άλλων, στις 6 Αυγούστου, ημερομηνία εορτασμού της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος).
Η συγκεκριμένη λατρεία δεν έπαυσε ολοκληρωτικά, πιθανώς, παρά μόνον προς το 1871, όταν εργασίες για την κατασκευή σιδηροδρομικής γραμμής οδήγησαν στην καταστροφή της κρήνης, καθώς και τμήματος εκ των καταλοίπων του μοναστηριού.
Ο Νικηφόρος Χούμνος και η σύζυγός του αποσύρθηκαν, από κοινού, στο συγκεκριμένο μοναστήρι το 1320, ενώ ο ευνοούμενος του Ανδρόνικου Β απεβίωσε εντός των τειχών του, στις 16 Ιανουαρίου 1327, καθώς και ετάφη στη συγκεκριμένη τοποθεσία.
Το Μοναστήρι του Χριστού Φιλανθρώπου ήταν, κατά την παλαιολόγεια περίοδο, σημαντικό μοναστήρι της Κωνσταντινούπολης, το οποίο βρισκόταν εντός της συνοικίας των Μαγγάνων.
Ο Νικηφόρος Γρηγοράς αναφέρει πως η Ειρήνη επιθυμούσε ένα μεγαλοπρεπές οικοδόμημα, όχι λόγω κάποιας αγάπης προς την πολυτέλεια, αλλά προς διέγερση της αγνότητας.
Το όρος Ζερμπιέ-ντε-Ζον είναι ένα βουνό ηφαιστειακής προέλευσης που βρίσκεται στα ανατολικά του Κεντρικού Ορεινού Όγκου , στο νομό Αρντές, στη Γαλλία.
Είναι διάσημο για το ιδιόμορφο σχήμα και τον εξαιρετικό φυσικό και άγριο πλούτο, αλλά και επειδή φιλοξενεί στη βάση του τις τρεις πηγές του Λίγηρα, του μεγαλύτερου ποταμού στη Γαλλία.