polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ο πατέρας του ήταν γιος του δόγη Βιτάλε Α Μικιέλ και της Φελίτσια Κορνάρο, η μητέρα του ήταν κόρη της Φελίτσια Ορσεόλο της κόρης του δόγη Οττόνε Ορσεόλο.
Τον Αύγουστο του 1122 ο Ντομένικο Μικιέλ οδήγησε έναν Βενετσιάνικο στόλο με 100 πλοία και 15.000 άντρες για την υπεράσπιση των Αγίων Τόπων, ο στόλος είχε μπροστά τη σημαία του Αγίου Πέτρου που έστειλε ο πάπας στον δόγη.
Καταδικάστηκε από τον τοπικό κλήρο επειδή η χρήση των πιρουνιών είναι προσβολή στον θεό που έδωσε στον άνθρωπο τα δάχτυλα για χρήση και δεν είχε δικαίωμα να τα αντικαταστήσει με μεταλλικά.
Η Μαρία Αργυροπουλίνα πριν αναχωρήσει από την Κωνσταντινούπολη για την Βενετία παρακάλεσε τον αυτοκράτορα να της επιτρέψει να μεταφέρει μαζί της κομμάτια από τα ιερά λείψανα της Αγίας Βαρβάρας.
Η Μαρία Αργυροπουλίνα ή Μαρία Αργυρή ήταν εγγονή του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ρωμανού Β και ανιψιά των επίσης αυτοκρατόρων Βασιλείου του Βουλγαροκτόνου και Κωνσταντίνου Η.
Στα "Βενετσιάνικα Χρονικά" που έγραψε ο Ιωάννης ο Διάκονος η Μαρία καταγράφεται σαν κόρη ενός ευγενούς πατρικίου με το επώνυμο "Αργυρόπουλος" και γόνος αυτοκρατορικής οικογένειας.
Η πληροφορία επιβεβαιώνεται από τον Βενετό ιστορικό και δόγη Αντρέα Ντάντολο που γράφει ότι ήταν ανιψιά του αυτοκράτορα Βασιλείου του Βουλγαροκτόνου, σαν μέλος της οικογένειας των Αργυρόπουλων πιθανότερος συγγενής της θεωρείται ο Ρωμανός Γ Αργυρός.
Μαρία παντρεύτηκε τον Τζιοβάννι Ορσεόλο μεγαλύτερο γιο του Δόγη της Βενετίας Πιέτρο Β Ορσεόλο, ο γάμος έγινε με αυτοκρατορικές τιμές στην Κωνσταντινούπολη, το ζεύγος έστεψε με χρυσό διάδημα ο ίδιος ο αυτοκράτορας Βασίλειος.
Η νύφη έφερε στον σύζυγο της μεγάλη προίκα όπως ένα ανάκτορο στην Κωνσταντινούπολη που έζησαν μετά τον γάμο της, ο Τζιοβάννι αντίστοιχα έδωσε στην σύζυγο του τον τίτλο της πατρικίου.
Είναι επίσης γνωστός ως «Πύργος του Ζυσιέ» μεταξύ των Παριζιάνων, καθώς και ως «κεντρικός πύργος» ή, απλώς, «ο πύργος», από τους θαμώνες της πανεπιστημιούπολης.
Κατά τις εργασίες ανακαίνισης της πανεπιστημιούπολης, τέθηκε το ζήτημα της κατεδάφισης του πύργου, λόγω, μεταξύ άλλων, της χαμηλής ανταποδοτικότητάς του, ωστόσο θα ήταν αρκετά δύσκολη η εύρεση χώρου προς χρήση ανάλογου μεγέθους.
Επιπλέον, τον Σεπτέμβριο του 2018, ένα ρεκόρ ώρας (μέγιστος αριθμός αναβάσεων και καταβάσεων σε χρονικό διάστημα μίας ώρας) δημιουργήθηκε με 10 αναβάσεις και καταβάσεις σε επιπλέον 6 ορόφους, αριθμοί οι οποίοι αντιστοιχούν σε 286 ορόφους και 280 ορόφους σε χρονικό διάστημα 1 ώρας.
Ο Πύργος Ζαμανσκί χρησιμοποιήθηκε για την διεξαγωγή αγώνα δρόμου ανάβασης μέσω των σκαλοπατιών του κατά τα εγκαίνια της πανεπιστημιούπολης του Ζυσιέ, έπειτα από την ανακαίνισή της, στις 30 Σεπτεμβρίου 2016.
Πολλοί ομιλητές της γλώσσας ζουν στο Ταταρστάν, ενώ μικρότερες κοινότητες ομιλητών της γλώσσας βρίσκονται και στις περιφέρειες Τσελιάμπινσκ, Αρινμπούρκ, Τιουμέν, Σβερντλόφσκ και Κουργκάν.
Οι προφορές της μπασκιρικής και της ταταρικής παρουσιάζουν αρκετές ομοιότητες, αν και η προφορά τους διαφέρει από τις περισσότερες υπόλοιπες Κιπτσακικές και Ογουζικές Τουρκικές γλώσσες.
Μελέτες πάνω στη φύση της ανθρώπινης έλξης από ψυχολόγους έχουν καταλήξει ότι η ελκυστικότητα μιας γυναίκας συνδέεται με τις ορμόνες κατά τη διάρκεια της εφηβείας.
Αντίθετα με την επίδραση της τεστοστερόνης στο αντρικό πρόσωπο, τα οιστρογόνα «διατηρούν» μια πιο παιδική εμφάνιση στις γυναίκες κατά τη διάρκεια της εφηβείας και ωριμότητας.
Τα χείλη δρουν, εξαιτίας της παρουσίας του σφικτήρα του στόματος, ως βαλβίδα η οποία ελέγχει την είσοδο ή έξοδο από το στόμα και την ανώτερη πεπτική και αναπνευστική οδό, όπως για παράδειγμα για τη συγκράτηση τροφής και το ρόφημα υγρών.
Κατά την διάρκεια της αυστροουγγρική περιόδου κυριαρχίας η οποία διήρκεσε από το 1878 έως το 1914, η πόλη γνώρισε μεγάλη αστική ανάπτυξη με την δημιουργία σχεδίου ρύθμισης, καθώς και την εγκατάσταση δικτύου ύδρευσης και ηλεκτροδότησης.
Μετά την άλωση του Γιάιτσε, το Μπίχατς, μία εκ των κροατικών πρωτευουσών κατά την διάρκεια του Μεσαίωνα, περιήλθε υπό την κυριαρχία των Οθωμανών, υπό τον έλεγχο των οποίων και παρέμεινε για διάστημα τεσσάρων αιώνων.
Το Μπίχατς είναι πόλη στα βορειοδυτικά της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης, εντός της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης και εντός του Καντονιού της Ούνα-Σάνα.
Η ονομασία του Μπίχατς εμφανίζεται για πρώτη φορά το έτος 1260, εντός πράξης δωρεάς του βασιλέα Μπέλα Δ της Ουγγαρίας της Δυναστείας των Άρπαντ στο κιστερκιανό μοναστήρι του Τόπουσκο, πλησίον του Ζάγκρεμπ.
Στα δυτικά, το έδαφος του Μπίχατς συνορεύει με την Κροατία , στα βόρεια ευρίσκεται ο Δήμος του Τσάζιν, στα ανατολικά οι δήμοι της Μπόσανσκα Κρούπα και του Μπόσανσκι Πέτροβατς και στα νότια ο Δήμος του Ντρβαρ.
Το Μπίχατς αποτελεί ιδιαίτερα δραστήρια πόλη κατά την διάρκεια των θερινών μηνών, με εκδηλώσεις όπως το φεστιβάλ θεάτρου κατά την διάρκεια του Ιουνίου.
Το 1836 οι μουσουλμανικές δυνάμεις του Ντοστ Μοχαμάντ Μπαρακζάι, υπό τη διοίκηση του γιου του Ουαζίρ Ακμπάρ Χαν, πολέμησε τους Σιχ στη Μάχη του Τζαμρούντ, 15 χιλιόμετρα δυτικά της σημερινής Πεσαβάρ.
Ο Ντοστ Μοχαμάντ Μπαρακζάι δεν ακολούθησε τον θρίαμβο αυτό ανακαταλαμβάνοντας την Πεσαβάρ, αλλά αντ' αυτού ήρθε σε επαφή με τον Λόρδο Όκλαντ, τον νέο Βρετανό κυβερνήτη στρατηγό της Ινδίας, για βοήθεια στη μάχη κατά τους Σιχ.
Στο επίκεντρο του Μεγάλου Παιχνιδιού βρίσκεται η προθυμία της Βρετανίας και της Ρωσίας να υποτάξουν, ανατρέψουν ή υποδουλώσουν τα μικρά ανεξάρτητα κράτη που βρίσκονταν ανάμεσά τους.
Είναι γνωστός για την ηγεσία του στο εθνικό κόμμα της Καμπούλ από το 1841 έως το 1842, και τη σφαγή του στρατού του Έλφινστοουν στο πέρασμα του Γκανταμάκ, προτού ο μοναδικός επιζήσας, ο βοηθός χειρουργός Ουίλλιαμ Μπράιντον, φτάσει στο πολιορκούμενο οχυρό της Τζαλαλαμπάντ στις 13 Ιανουαρίου 1842.
Ο Ουαζίρ Ακμπάρ Χαν , γεννημένος ως Μοχαμάντ Ακμπάρ Χαν γνωστός και ως Αμίρ Ακμπάρ Χαν , ήταν Αφγανός ηγεμόνας, στρατηγός και τελικά εμίρης για περίπου τρία χρόνια μέχρι τον θάνατό του.
Έγινε γνωστός με τη Μάχη του Τζαμρούντ το 1837, προσπαθώντας να επανακτήσει τη δεύτερη πρωτεύουσα του Αφγανιστάν, την Πεσαβάρ από την Αυτοκρατορία των Σιχ.
Ο Ακμπάρ Χαν ηγήθηκε εξέγερσης στην Καμπούλ κατά της αποστολής των Βρετανικών Ινδιών υπό τους Ουίλλιαμ Μακνότεν, Αλεξάντερ Μπερνς και το στράτευμα τους που αποτελούνταν από 4.500 άνδρες.
Ο Ακμπάρ γεννήθηκε ως Μοχαμάντ Ακμπάρ Χαν το 1816 με γονείς τους Ντοστ Μοχαμάντ Μπαρακζάι του Αφγανιστάν και Μερμέν Καντίτζα Ποπαλζάι.
Η αριστοκρατία και η Εκκλησία σταδιακά έχασαν τη δύναμή τους και προς το τέλος του αιώνα παγιώθηκε μια κοσμική κοινωνία, που χαρακτηρίζονταν από την αυξανόμενη επιρροή αλλά και σύγκρουση δύο τάξεων, της αστικής και της εργατικής τάξης.
Αυτές οι αλλαγές δεν άφησαν ανεπηρέαστους τους συγγραφείς, που απεικόνισαν στα έργα τους την κοινωνία και ορισμένοι στρατεύτηκαν πολιτικά, σαν προοδευτικοί, όπως ο Λαμαρτίνος, ο Ουγκώ και ο Ζολά ή σαν αντιδραστικοί, όπως ο ωρίς Μπαρές, ή ο Λεόν Ντωντέ.
Σ'αυτόν τον αιώνα οι συγγραφείς ύμνησαν την εικόνα του ελεύθερου καλλιτέχνη σε αντιπαράθεση με τον χυδαίο και υλιστή αστό, δημιουργώντας τον μύθο του μποέμ καλλιτέχνη και την εικόνα του καταραμένου ποιητή ή ζωγράφου.
Ενώ τον 17ο αιώνα η συντριπτική πλειοψηφία των συγγραφέων ήταν αυλικοί προστατευόμενοι από μαικήνες και τον 18ο στρατευμένοι και υπό την επίδραση των ιδεών του Διαφωτισμού, σ'αυτόν τον αιώνα οι συγγραφείς ήταν φορείς μιας νέας ηθικής της αλήθειας, κατά της θρησκευτικής ηθικής στην περίοδο της Παλινόρθωσης και κατά της αστικής ηθικής που επικρατούσε στη Β Αυτοκρατορία.
Αυτός ο αιώνας χαρακτηρίζεται από λογοτεχνικές δίκες και φυλακίσεις, συμπεριλαμβανομένων συγγραφέων (όπως οι Φλωμπέρ, Μπωντλαίρ, Πωλ-Λουί Κουριέ, Πιερ-Ζαν ντε Μπερανζέ).
Ένα σημαντικό έργο του είναι ο 20τομος μυθιστορηματικός κύκλος Οι Ρουγκόν-Μακάρ όπου, παρακολουθώντας την πορεία και την εξέλιξη των μελών μιας οικογένειας σε βάθος πέντε γενεών, μελετά την επιρροή του περιβάλλοντος στον άνθρωπο και τα κληρονομικά ελαττώματα της οικογένειας, θεωρώντας τα σαν συνέπειες φυσιολογικών και κοινωνικών αιτίων.
Ο Εμίλ Ζολά έπαιξε καταλυτικό ρόλο στην πολιτική φιλελευθεροποίηση της Γαλλίας και στην απαλλαγή του λοχαγού Άλφρεντ Ντρέιφους, ο οποίος κατηγορήθηκε και καταδικάστηκε άδικα, γεγονός που συνοψίζεται στη διάσημη ανοιχτή επιστολή του με τίτλο «Κατηγορώ».
Οι εκπρόσωποι του λογοτεχνικού ρεαλισμού ενδιαφέρονταν για την πιστή και λεπτομερειακή περιγραφή των ηθών, του τοπικού χρώματος, της εποχής, την αντικειμενική απόδοση της πραγματικότητας.
Οι εκφράσεις του Σταντάλ ή του Μπαλζάκ δείχνουν κατά το πρώτο μισό του αιώνα μια κατεύθυνση που θα εμβαθύνουν περαιτέρω ο Γκυστάβ Φλωμπέρ, ο Γκυ ντε Μωπασσάν και ο Εμίλ Ζολά με τον νατουραλισμό.
Στο έργο του συνυπάρχουν η ομορφιά και η σατανική κακία, η βία και η ηδονή, η φρίκη και η έκσταση, η μελαγχολία και το σκοτεινό χιούμορ, η νοσταλγία και η αίσθηση της κατάρας που κατατρέχει το ανθρώπινο είδος.
Σημαντικότερο έργο του Τα άνθη του κακού , μια συλλογή ποιημάτων με αλληγορικούς τίτλους, που κυριαρχείται από μελαγχολικά συναισθήματα εκφράζοντας την ανία, την αγωνία και τη σύγχυση της εποχής του.
Η πρώτη έκδοση αυτής της ποιητικής συλλογής καταδικάστηκε για προσβολή της δημοσίας αιδούς, και έξι από τα ποιήματα απαγορεύτηκαν και γενικότερα ο Μπωντλαίρ υπέστη δριμεία κριτική για το έργο του στην εποχή του, είχε όμως αυξανόμενη απήχηση μετά τον θάνατό του.
Το 1860 δημοσιεύονται οι Τεχνητοί παράδεισοι , όπου αναφέρεται στο θέμα της τεχνητής ευδαιμονίας και των συνεπειών της και το 1869 τα Ποιήματα σε πεζό με τον τίτλο Η μελαγχολία του Παρισιού .
Το έργο του επηρέασε τη νέα γενιά των συμβολιστών, ιδίως στους ποιητές Ρεμπώ, Βερλαίν και Μαλαρμέ, και άνοιξε τον δρόμο για τη σύγχρονη ευρωπαϊκή ποίηση.
Οι μορφές του Πωλ Βερλαίν και του Αρτύρ Ρεμπώ ενσαρκώνουν τον τύπο του καταραμένου ποιητή τόσο με τη ζωή τους, που ήταν έξω από τα κοινωνικά πρότυπα όσο και με το έργο τους.
Ο Αρτύρ Ρεμπώ με έργα όπως Μια Εποχή στην Κόλαση και Οι Εκλάμψεις είναι ο «κλέφτης της φωτιάς», ο οραματιστής και εφήμερος τυχοδιώκτης της ποίησης με τις αναλαμπές και τις εξάρσεις του.
Ο Βερλαίν χαρακτηρίζεται ως ένας καθαρά λυρικός ποιητής που σημάδεψε τη μετάβαση από τον ρομαντισμό στο κίνημα του συμβολισμού, αν και ο ίδιος αργότερα αποκήρυξε τον συμβολισμό, καθώς το κίνημα απέκλινε ακόμα περισσότερο από τις παραδοσιακές ποιητικές φόρμες, την αναγκαιότητα ορισμένων ο ποιητής υποστήριζε, όπως για παράδειγμα την ομοιοκαταληξία του στίχου.
Ο Βικτώρ Ουγκώ, μία από τις μεγαλύτερες λογοτεχνικές φυσιογνωμίες της Γαλλίας και ένας από τους ηγέτες του ρομαντικού κινήματος, καλύπτει ολόκληρο τον αιώνα με το πολύπλευρο έργο του.
Η τεχνική δεξιοτεχνία του Ουγκώ, ο υφολογικός πειραματισμός, η ραγδαία κλιμάκωση των συναισθημάτων, η ποικιλία και η καθολικότητα των θεμάτων του όχι μόνο τον καθιέρωσαν ως ηγέτη της γαλλικής ρομαντικής σχολής αλλά και ως προπομπό της σύγχρονης ποίησης.
Τα Ανατολίτικα ένα από τα πιο αξιόλογα έργα του, εμπνευσμένο από την Ελληνική Επανάσταση του 1821, καθώς ήταν φλογερός φιλέλληνας, τα Φθινοπωρινά Φύλλα , Τα τραγούδια του Λυκόφωτος , Οι Εσωτερικές Φωνές , Οι Ακτίνες και οι Σκιές , Οι Τιμωρίες , Οι Ενατενίσεις , Ο Θρύλος των Αιώνων , Οι Τέσσερις Άνεμοι του Πνεύματος και πολλά άλλα.
Ο Ρομαντισμός κυριαρχεί ολόκληρο το πρώτο μισό του 19ου αιώνα, στη γαλλική ποίηση ειδικά τα έτη 1820 έως περίπου 1850: συμβατικά, από το έργο του Λαμαρτίνου Ποιητικοί ρεμβασμοί, 1820 έως τις Ενατενίσεις του Βικτόρ Ουγκώ, 1856.
Ο ρομαντισμός γεννήθηκε σαν αντίδραση στον Διαφωτισμό και στις ιδέες του: απέναντι στην επιστήμη και τη λογική, οι Ρομαντικοί πρόβαλλαν την έντονη έκφραση των συναισθημάτων, το μυστήριο, τη φαντασία, τον εξωτισμό.
Αντιμέτωποι με την εκβιομηχάνιση, εκθείαζαν μια παρθένα και άγρια ​​φύση: πράγματι, οι περισσότεροι Ρομαντικοί είχαν ταξιδέψει κυρίως στην Αμερική ή στην Ανατολή και εμπνεύστηκαν από τα ταξίδια τους.
Τέλος, σε αντίδραση προς την απόρριψη της Καθολικής θρησκείας από τον Διαφωτισμό και την Επανάσταση, οι ρομαντικοί ήρωες ζούσαν πολλές μυστικιστικές περιπέτειες, και ανακάλυψαν την ομορφιά της θρησκείας.
Στο μυθιστόρημα Σεν-Μαρ ο Αλφρέ ντε Βινύ ιστόρησε τη συνωμοσία του μαρκήσιου του Σεν Μαρ κατά του Ρισελιέ, στο Χρονικό τηςβασιλείας του Καρόλου Θ ο Προσπέρ Μεριμέ αναφέρεται στη Νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου.
Στο έργο του οι Σουάνοι ο Ονορέ ντε Μπαλζάκ αναφερόταν στους Σουάνους της Βρετάνης και στον ρόλο τους στην εξέγερση των μοναρχικών στη δυτική Γαλλία το 1799 κατά της Γαλλικής επανάστασης.
Στην Παναγία των Παρισίων ο Βικτώρ Ουγκώ ανάστησε το μεσαιωνικό Παρίσι, στους Τρεις σωματοφύλακες ο Αλέξανδρος Δουμάς πατέρας βασίστηκε σε ίντριγκες της εποχής του αδύναμου βασιλιά Λουδοβίκου ΙΓ, και του πανίσχυρου καρδινάλιου Ρισελιέ, στο έργο του Πωλ Φεβάλ Ο ιππότης Λαγκαρντέρ συναντάμε αρκετές ιστορικές προσωπικότητες, όπως τον αντιβασιλέα Φίλιππο της Ορλεάνης, τον αββά Ντυμπουά, τον τραπεζίτη-οικονομολόγο Τζων Λω, ακόμη και τον Τσάρο Πέτρο τον Μέγα, οι οποίοι εμπλέκονται σε περιπέτειες και γεγονότα εντελώς μυθιστορηματικά.
Συνεχίζοντας την παράδοση των Εξομολογήσεων του Ζαν-Ζακ Ρουσώ, το αυτοβιογραφικό-αυτοαναλυτικό μυθιστόρημα, στα πλαίσια του Ρομαντισμού, αναπτύσσεται από την αρχή του αιώνα με έντονο ενδιαφέρον για μύχιες εξομολογήσεις, διερευνώντας το «κακό του αιώνα» μιας γενιάς.
Ο ρομαντικός συγγραφέας διηγείται τις αναμνήσεις του και επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από την ονειροπόληση, την πλήξη, τη μελαγχολία, τον έρωτα, τον θάνατο και τον τρόμο.
Σημαντικά έργα του Ρομαντισμού ο Ρενέ του Φρανσουά-Ρενέ ντε Σατωμπριάν, η Κορίννα ή η Ιταλία της Μαντάμ ντε Σταλ, ο Αντόλφ του Μπενζαμέν Κονστάν, η Ηδυπάθεια του Σαιντ-Μπεβ, Η εξομολόγηση ενός παιδιού του αιώνα του Αλφρέ ντε Μυσέ, η Γκρατσιέλα του Αλφόνς ντε Λαμαρτίν, το Αυτή και αυτός της Ζωρζ Σαντ που αναφέρεται στη θυελλώδη σχέση της με τον Αλφρέ ντε Μυσέ, μυθιστορήματα άμεσα ή έμμεσα αυτοβιογραφικά.
Εξέθεσε τις απόψεις του στο δοκίμιο το Πειραματικό μυθιστόρημα , επηρεασμένος από τις ιδέες του φιλόσοφου Ιππολύτ Ταιν για την κληρονομικότητα και το περιβάλλον.
Η αδυναμία και τα ελαττώματα ήταν απόρροια μιας «οργανικής βλάβης» σε ένα μέλος της οικογένειας που μεταδιδόταν αναπόφευκτα σε όλους τους απογόνους και μόνο συμπτωματικά μπορούσε κανείς να γλυτώσει, όπως συνέβη με τον ήρωά του δρα Πασκάλ Ρουγκόν.
Όταν αυτό γινόταν αντιληπτό, οι κληρονομούμενες αδυναμίες θα μπορούσαν να ξεριζωθούν με τις συντονισμένες προσπάθειες της ιατρικής και της αγωγής, ώστε να τελειοποιηθεί η ανθρώπινη φύση.
Στη γαλλική τέχνη του 19ου αιώνα, δίπλα σε έναν επίσημο και ακαδημαϊκό Νεοκλασικισμό , αναπτύχθηκαν τα μεγάλα καλλιτεχνικά ρεύματα του αιώνα, ο ρομαντισμός με τον Ντελακρουά και στη μουσική με τον Μπερλιόζ, και αργότερα, ο ρεαλισμός με τον Κουρμπέ και, την ίδια περίοδο, στη μουσική τους Γκουνώ, Ντελίμπ και Μπιζέ.
Κατά τα τελευταία χρόνια της Β Αυτοκρατορίας κυριάρχησε σταδιακά ο Ιμπρεσιονισμός που έχει συνδεθεί με τους Μονέ, Ντεγκά και Ρενουάρ, για να αναφερθούν μόνο τα μεγαλύτερα ονόματα.
Το τέλος του αιώνα ήταν πιο ποικιλόμορφο, με μετα-ιμπρεσιονιστικά κινήματα και ζωγράφους όπως ο Πωλ Σεζάν, ο Πωλ Γκωγκέν ή ο Βενσάν Βαν Γκογκ, ή γλύπτες όπως ο Ωγκύστ Ροντέν, ενώ οι Γκαμπριέλ Φωρέ, Καμίγ Σαιν-Σανς, Ζυλ Μασνέ και Κλωντ Ντεμπυσύ κυριάρχησαν στη γαλλική μουσική σύνθεση.
Η ποίηση του Μαλαρμέ, «που δεν ζωγραφίζει το πράγμα, αλλά την εντύπωση που γεννά», χαρακτηρίζεται από υπαινικτικότητα, ευρεία χρήση συμβολισμών και μουσικότητα.
Έργα του: η Ηρωδιάδα λυρικό δράμα που δημοσιεύτηκε ανολοκλήρωτο, το απόγευμα ενός Φαύνου που ενέπνευσε το ομώνυμο μουσικό κομμάτι του Ντεμπισύ, Θαλασσινή αύρα , Ποιήματα , Ποιήματα και Πεζά , Σελίδες , Μια ζαριά ποτέ δεν θα καταργήσει το τυχαίο , Ίγκιτουρ ή η τρέλα του Ελβενόν .
Το σημαντικότερο έργο του είναι Τα άσματα του Μαλντορόρ , ποιητικό έργο σε πρόζα, εξέγερση κατά του Θεού και της κοινωνίας, βίαιο και προκλητικό για τα δεδομένα της εποχής, αργότερα επηρέασε τους σουρεαλιστές.
Στην ποιητική αυτού του έργου εναλλάσσονται αναπάντεχες εικόνες φρίκης, περιγραφές ασύλληπτης θηριωδίας και παραδοξότητες που αναπτύσσονται σε περιόδους αφηγηματικής ασυνέχειας και υφολογικής ποικιλίας, όπου συνυπάρχουν η λόγια ρητορική, η αυτόματη γραφή, ο εσωτερικός μονόλογος, το παραλήρημα, το μαύρο χιούμορ, αλλά ενδεχομένως και κάποια συγκαλυμμένα αυτοβιογραφικά στοιχεία.
Οι αδελφοί Εντμόν και Ζυλ ντε Γκονκούρ, εμβληματικό συγγραφικό ντουέτο, οι οποίοι διαιώνισαν το όνομά τους με το σημαντικότερο λογοτεχνικό βραβείο της Γαλλίας, το Βραβείο Γκονκούρ.
Κρατούσαν σημειώσεις στα περίχωρα και τις φτωχογειτονιές του Παρισιού και έδωσαν έμφαση στην περιγραφική λεπτομέρεια και στυλιστική γραφή: Ζερμινί Λασερτέ , μυθιστόρημα που αναφέρεται στη διπλή ζωή μιας υπηρέτριας και περιγράφει με πολλές λεπτομέρειες τη ζωή στο Παρίσι έπειτα από την Παλινόρθωση ενώ ταυτόχρονα σκιαγραφεί με πειστικό τρόπο ανθρώπους με περίπλοκο ψυχικό κόσμο.
Επιθυμώντας την απόλυτη δημιουργική ελευθερία και αυθορμησία, που ήταν η βάση του Ρομαντισμού, οι ρομαντικοί ποιητές διεκδίκησαν μια χαλάρωση της ποιητικής έκφρασης που αναζήτησαν στη μεγαλύτερη μουσικότητα, σε κάποια τόλμη στην έκφραση και στις εικόνες.
Αυτή η αναζήτηση της νεωτερικότητας υλοποιήθηκε από την «εφεύρεση» του ποιήματος σε πεζό λόγο από τον Αλοϋζιύς Μπερτράν στο έργο Γκασπάρ της νύχτας , που δημοσιεύθηκε το 1842 μετά τον θάνατό του, όπου μας εισάγει σε έναν ονειρικό κόσμο και εγκαινιάζει μια ποιητική μορφή που θα επαναλάβουν αργότερα ο Μπωντλαίρ και ο Ρεμπώ, και από τον Φρανσουά-Ρενέ ντε Σατωμπριάν, ηγετική μορφή του γαλλικού ρομαντισμού, που χρησιμοποίησε την ποιητική πρόζα.
Ο παρνασσισμός οφείλει το όνομά του στην τρίτομη ποιητική ανθολογία με τον τίτλο "Σύγχρονος Παρνασσός" , με αναφορά στο ελληνικό βουνό Παρνασσός, μυθολογική κατοικία των Μουσών.
Εκφράζοντας το επιστημονικό και θετικιστικό πνεύμα της εποχής, κύρια χαρακτηριστικά του παρνασσισμού είναι η αντικειμενικότητα, η ακρίβεια στην έκφραση, η πειθαρχία, η τελειότητα της μορφής - ομοιοκαταληξία, λατρεία του ρυθμού, λεπτομερείς περιγραφές, αναβίωση ξεχασμένων ποιητικών ειδών ή προτίμηση σε ποιήματα σταθερής μορφής, όπως το σονέτο.
Το είδος είχε μεγάλη επιτυχία και συνεχίστηκε σε όλη τη διάρκεια του αιώνα με περισσότερα αξιοσημείωτα έργα όπως Ο καπετάν Φρακάς του Τεοφίλ Γκωτιέ, όπου η υπόθεση εκτυλίσσεται τον 17ο αιώνα, το Σαλαμπό του Γκυστάβ Φλωμπέρ με ιστορικό πλαίσιο την εξέγερση των μισθοφόρων στην Καρχηδόνα τον 3ο αιώνα π.
Οι Άθλιοι η μεγάλη κοινωνική, ιστορική και ανθρωπιστική τοιχογραφία του Βικτόρ Ουγκώ, το Ενενήντα τρία επίσης του Βικτόρ Ουγκώ με ιστορικό σκηνικό την εποχή της Τρομοκρατίας, Τα Μυστήρια των Παρισίων του Εζέν Συ, μια γραφική τοιχογραφία των ηθών και της κοινωνίας της εποχής του.
Η νοσταλγία των ρομαντικών συγγραφέων για το παρελθόν συνέβαλε στη δημιουργία του ιστορικού μυθιστορήματος, πατέρας του οποίου υπήρξε ο Άγγλος Γουόλτερ Σκοτ, τον οποίο οι Γάλλοι λογοτέχνες δεν άργησαν να ακολουθήσουν, εισάγοντας το είδος στη χώρα τους και δημιουργώντας αριστουργήματα.
Οι συγγραφείς, ικανοποιώντας ένα αναγνωστικό κοινό που αγαπούσε τη γραφικότητα και τη δράση που πρόσφερε το παρελθόν, έδωσαν ιδιαίτερη προσοχή στην τεκμηρίωση και ανάπλαση του παρελθόντος χρησιμοποιώντας σαν βάση χαρακτήρες και γεγονότα ιστορικά και στήνοντας πάνω σ'αυτά ολόκληρο μυθιστορηματικό οικοδόμημα.
Αλφρέ ντε Βινύ, μεταφυσικός και σκοτεινός: Ποιήματα παλιά και νέα , Σκλαβιά και μεγαλείο των στρατιωτικών, , μια σειρά διηγημάτων βασισμένα στην εμπειρία του Βινύ στον στρατό, καθώς διετέλεσε επί χρόνια αξιωματικός του στρατού, και διαλογισμός σχετικά με τη φύση της στρατιωτικής ζωής.
έργο αποτελούμενο από τρεις νουβέλες, όπου περιγράφει την τραγική ζωή τριών ποιητών, των Νικολά Ζιλμπέρ, Τόμας Τσάτερτον και Αντρέ Σενιέ και όπου εμφανίζεται για πρώτη φορά ο όρος καταραμένοι ποιητές .
Σε αντίδραση προς την υπερπροβολή συναισθημάτων του ρομαντισμού, που μερικές φορές έφθανε στα όρια της νοσηρότητας, μια ομάδα λογοτεχνών δημιούργησαν το λογοτεχνικό ρεύμα του Παρνασσισμού.
Απορρίπτοντας τον στόμφο και τον ρητορισμό του ρομαντισμού επιζητούσαν την απλότητα στην έκφραση, το οικείο και το καθημερινό στο θέμα, φέρνοντας έτσι μια καινούρια τάξη, ένα καινούριο μέτρο απέναντι στο χωρίς έλεγχο συναίσθημα των ρομαντικών.
Στο έργο του περιλαμβάνονται δύο αριστουργήματα που χαρακτηρίζονται από την τελειότητα του ύφους και την απαισιόδοξη ειρωνεία: η Μαντάμ Μποβαρύ και η Αισθηματική αγωγή .
Ο «μαθητής» του, Γκυ ντε Μωπασσάν, ο αδιαφιλονίκητος ηγέτης του διηγήματος, έγραψε επίσης μυθιστορήματα δίνοντας προσοχή στην εμβάθυνση των ψυχολογικών και κοινωνιολογικών παρατηρήσεων: Μια Ζωή και ιδιαίτερα ο Φιλαράκος .
Στα τέλη του 19ου αιώνα, και σε αντίδραση προς τον ρεαλισμό και την ψυχρότητα της παρνασσιακής ποίησης, αναπτύχθηκε στη Γαλλία ένα νέο λογοτεχνικό και καλλιτεχνικό ρεύμα, ο συμβολισμός.
Σκοπός των συμβολιστών ήταν να εκφράσουν προσωπικά, βιωματικά συναισθήματα χρησιμοποιώντας με λεπτό και υποβλητικό τρόπο εξαιρετικά συμβολοποιημένη γλώσσα.
Επεδίωκαν να ελευθερώσουν την ποίηση από την εξηγητική της λειτουργία και την τυποποιημένη ρητορική της, ώστε να μπορέσουν να εκφράσουν τις φευγαλέες, άμεσες αισθήσεις της εσωτερικής ζωής και εμπειρίας του ανθρώπου.
Ποίηση της ευαισθησίας και της μουσικότητας, η ρομαντική ποίηση παράγει μεγάλα ποιήματα που η επόμενη γενιά, στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, θα θεωρήσει βαριά, ρητορικά και πομπώδη (ο Ρεμπώ θα μιλήσει για «παλαιά μορφή», ο Γκυ ντε Μωπασσάν και ο Γκυστάβ Φλωμπέρ θα κρατήσουν ειρωνική στάση απέναντι στη θρησκεία και τον ρομαντισμό), με αξιοσημείωτες εξαιρέσεις, όπως ο Νερβάλ με τη συλλογή του Χίμαιρες .
Αιώνας πλούσιος σε έργα που είναι καινοτόμα ως προς τη μορφή (αν και η επανάσταση στην Τέχνη θα συντελεστεί προς τα τέλη του αιώνα ή στις αρχές του 20ού με έργα όπως τα Καλλιγράμματα του Γκυγιώμ Απολλιναίρ) και ως προς το περιεχόμενο, όπως η εμφάνιση του φανταστικού σε ορισμένα ποιήματα του Ζεράρ ντε Νερβάλ ή οι εφιαλτικοί οραματισμοί του Σαρλ Μπωντλαίρ στα Άνθη του κακού, ο 19ος αιώνας είναι για τη γαλλική λογοτεχνία η χρυσή εποχή για την ποίηση και κυρίως για το μυθιστόρημα.
Στον λογοτεχνικό 19ο αιώνα το κυρίαρχο είδος είναι το μυθιστόρημα, με την τεράστια διάδοσή του να ενισχύεται από την αυξανόμενη δημόσια εκπαίδευση και την ανάπτυξη του τύπου καθώς και της άνθησης του επιφυλλιδικού μυθιστορήματος στο δεύτερο μισό του αιώνα.
Σ' αυτό το ευρωπαϊκό κίνημα εξέχουσα θέση έχει ο λυρισμός, η συναισθηματική έξαρση και η έκφραση των ατομικών ανησυχιών του καλλιτέχνη, της φαντασίας, των παρορμήσεων, των ονείρων του, που συνοδεύεται από έντονη τάση για μελαγχολία: οι ποιητές εκφράζουν τη δυστυχία τους και τον συναισθηματικό τους πόνο με σκέψεις για τον θάνατο, τον Θεό, τον έρωτα , το πέρασμα του χρόνου αλλά και τη δόξα.
Το μανιφέστο του συμβολισμού του Ζαν Μορεάς στρέφονταν κατά του ρεαλισμού και του νατουραλισμού και πρότεινε τη χρήση του όρου Συμβολιστής για να χαρακτηρίσει τον Σαρλ Μπωντλαίρ και άλλους ποιητές, που έως τότε τους χαρακτήριζαν Παρακμιακούς .
Ο Σταντάλ θεωρείται ένας από τους μεγαλύτερους Γάλλους λογοτέχνες του 19ου αιώνα, και ορισμένα μυθιστορήματά του, όπως το Κόκκινο και το Μαύρο και Το Μοναστήρι της Πάρμας, συγκαταλέγονται ανάμεσα στα αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας.
Στον χώρο της αυτοβιογραφίας εντάσσονται επίσης τα επιβλητικά Απομνημονεύματα πέραν του τάφου του Φρανσουά-Ρενέ ντε Σατωμπριάν, καθώς και τα έργα του Μπενζαμέν Κονστάν Το Ημερολόγιο και Το κόκκινο τετράδιο .
Ο Ζωρζ Ονέ έγραψε μια σειρά μυθιστορημάτων με τίτλο Αγώνες ζωής, πιο γνωστά από τα οποία είναι ο Σέργιος Πανίν , Ο αρχισιδηρουργός , η κόμισα Σάρα και πολλά άλλα.
Τα έργα αυτού του αιώνα στη γαλλική λογοτεχνία είναι πολλά, στον χώρο της ποίησης με τους Λαμαρτίν, Βινύ, Μυσέ, Ουγκώ, Μπωντλαίρ, Ρεμπώ, Βερλαίν, Μαλλαρμέ, στον χώρο του μυθιστορήματος με συγγραφείς όπως οι Σατωμπριάν, Δουμάς, Ουγκώ, Σταντάλ, Μπαλζάκ, Φλωμπέρ, Ζολά, Μωπασσάν, Βερν και σε μικρότερο βαθμό στο θέατρο με το ρομαντικό δράμα με Μυσέ, Ουγκώ, Εντμόν Ροστάν.
Οι Συμβολιστές, όπως οι Παρακμιακοί πριν από αυτούς, αναζήτησαν την έκρηξη της ποιητικής φόρμας με τη χρήση του ελεύθερου στίχου και την άρνηση του πεζού λόγου εισάγοντας στην ποίησή τους την υποβολή και το παράλογο.
Οι κυριότεροι είναι οι: Ζαν Μορεάς, Στεφάν Μαλαρμέ, Αρτύρ Ρεμπώ, Πωλ Βερλαίν, Ανρί ντε Ρενιέ, Αλμπέρ Σαμέν, Ζωρζ Ρόντενμπαχ.
Ο νατουραλισμός στη λογοτεχνία αποτέλεσε προέκταση της παράδοσης του ρεαλισμού και απέβλεπε σε μια ακόμη πιο πιστή, μη επιλεκτική παρουσίαση της πραγματικότητας, ως ένα αληθινό «κομμάτι της ζωής», που έπρεπε να δίνεται χωρίς καμιά κρίση ηθικού χαρακτήρα.