polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ο Μπενό του Σαντ Μάρτινο και Σίλβεστρου, ο οποίος αντιπολιτεύθηκε τον Γρηγόριο Ζ' στην Έριδα της Περιβολής, εξαπέλυσε εναντίον του κατηγορίες, όπως για νεκρομαντεία, για βασανιστήρια ενός παλαιού φίλου σε ένα κρεβάτι από καρφιά, μια απόπειρα δολοφονίας, αδίκαστες εκτελέσεις, άδικους αφορισμούς, αμφισβήτηση της Πραγματικής Παρουσίας στην Ευχαριστία, ακόμα και βεβήλωση της Ευχαριστίας.
Ο Βρετανός συγγραφέας Τζόζεφ ΜακΚέιμπ του 20ού αιώνα περιέγραψε τον Γρηγόριο ως «τραχύ και βίαιο χωρικό, που επιστράτευσε την ωμή δύναμή του στην υπηρεσία του μοναστικού ιδεώδους που ενστερνίστηκε».
Αντίθετα, ο σύγχρονός του ιστορικός του 11ου αιώνα, , έγραψε: « ήταν εκπληκτικά ευέλικτος, προχωρώντας προσεκτικά και εμβάλλοντας εις αμηχανίαν εξίσου τους απαιτητικούς συνεργάτες . και τους σχολαστικούς και συντηρητικούς. Ο ζήλος του, η ηθική του δύναμη και το θρησκευτικό του φρόνημα, ωστόσο, εγγυούνταν ότι έπρεπε να κρατήσει σε αξιοσημείωτο βαθμό την πίστη και την συνεισφορά μιας ευρείας ποικιλίας ανδρών και γυναικών».
Ήταν ευρέως αποδεκτό ότι ήταν αδικία, και οι άνθρωποι άρχισαν να ρωτούν αν ο αφορισμός που ανακοινώθηκε κάπως επιπόλαια έχριζε καθόλου σεβασμό.
Την 15η Οκτωβρίου 1080, ο Πάπας Γρηγόριος συμβούλεψε τους κληρικούς και το λαό να εκλέξουν έναν νέο αρχιεπίσκοπο στη θέση του «τρελού» και «τυραννικού» σχισματικού Γιβέρτου.
Τον Αύγουστο του 1081 παρουσιάστηκε ένας νέος διεκδικητής του θρόνου, ο Χέρμαν του Λουξεμβούργου, αλλά η προσωπικότητά του ήταν ακατάλληλη για την ηγεσία του Γρηγοριανού κόμματος στη Γερμανία, και η εξουσία του Ερρίκου Δ' βρισκόταν στο αποκορύφωμά της.
Όταν πέθανε ο Λέων, ο νέος Πάπας Βίκτωρ Β' τον διατήρησε ως λεγάτο, ενώ ο διάδοχος του Βίκτωρ Στέφανος Θ' έστειλε τον ίδιο και τον Ανσέλμο της Λούκα στη Γερμανία για να λάβει αναγνώριση από την Αυτοκράτειρα Άγκνες του Πουατού.
Έπαιξε ουσιαστικό ρόλο στην υπέρβαση της κρίσης που προκάλεσε η Ρωμαϊκή αριστοκρατία εκλέγοντας έναν ανίπαπα, τον Βενέδικτο Ι', ο οποίος, χάρη και στην υποστήριξη της Άγκνες, αντικαταστάθηκε από τον επίσκοπο της Φλωρεντίας Νικόλαο Β'.
Με τη βοήθεια 300 Νορμανδών ιπποτών που έστειλε ο Ριχάρδος Α' της Αβέρσα, ο Χίλντεμπραντ οδήγησε προσωπικά την πολιορκία του κάστρου της Γκαλέρια Αντίκα όπου είχε καταφύγει ο Βενέδικτος.
Ο Βασιλιάς Γουλιέλμος παρενέβη απολυταρχικά στη διοίκηση της εκκλησίας, απαγόρευσε στους επισκόπους τα ταξίδια στη Ρώμη, επισκέφθηκε επισκοπές και αββαεία, και ελάχιστα ανησύχησε όταν ο Πάπας τον επίπληξε για τις διαφορετικές αρχές του για τη σχέση των πνευματικών και των κοσμικών δυνάμεων, όταν του απαγόρευσε το εμπόριο και όταν τον διέταξε να ομολογήσει υποτέλεια στην αποστολική έδρα.
Ο Γουλιέλμος, που ήθελε να τονώσει την ενότητα στο νεοαποκτηθέν βασίλειό του, ήταν ιδιαίτερα ενοχλημένος από την επιμονή του Γρηγορίου να διαιρέσει την εκκλησιαστική Αγγλία σε δύο επαρχίες.
Επιδίωξε, επίσης, να καταστήσει υποχρεωτική για την επισκοπή την αναζήτηση επαλήθευσης και καθοδήγησης στη Ρώμη, ζητώντας την τακτική προσέλευση των πρελάτων στη Ρώμη.
Ο Γρηγόριος δεν είχε τη δύναμη να αναγκάσει τον Άγγλο βασιλιά να μεταβάλλει την εκκλησιαστική πολιτική του, οπότε αναγκάστηκε να αγνοήσει όλα όσα δεν μπορούσε να εγκρίνει, και μάλιστα θεώρησε συνετό να διαβεβαιώσει τον βασιλιά Γουλιέλμο για την λεπτολόγα αφοσίωσή του.
Αυτοί συνέχισαν την ίδια πολιτική, παρά την άφεση αμαρτιών, και τον Μάρτιο του 1077 στο Φόρτσχαιμ έκαναν το αποφασιστικό βήμα να ορίσουν έναν αντίπαλο κυβερνήτη, τον δούκα Ροδόλφο της Σουαβίας.
Κατά την εκλογή, οι παρευρισκόμενοι παπικοί λεγάτοι πρόσεξαν το πνεύμα ουδετερότητας και ο ίδιος ο Γρηγόριος Ζ' επιδίωξε να διατηρήσει αυτή τη στάση κατά τα επόμενα χρόνια.
Το καθήκον του έγινε ευκολότερο από το γεγονός ότι τα δύο μέρη ήταν σχετικά ισοδύναμα και εξίσου προσπαθούσαν να πάρουν το προβάδισμα, παίρνοντας τη μεριά του Πάπα.
Υπό την πίεση των Σαξονών, και παραπληροφορημένος όσον αφορά τη σημασία αυτής της μάχης, ο Γρηγόριος διέκοψε την πολιτική αναμονής και ανακοίνωσε εκ νέου τον αφορισμό και την καθαίρεση του Βασιλιά Ερρίκου την 7η Μαρτίου 1080.
Στα δύο χρόνια που ακολούθησαν την εκλογή του Γρηγορίου Ζ', ο Ερρίκος λόγω της Εξέγερσης των Σαξόνων αναγκάστηκε να επιδιώξει φιλικό συμβιβασμό μαζί του.
Κατά συνέπεια, τον Μάιο του 1074 έκανε μετάνοια στη Νυρεμβέργη - παρουσία των παπικών λεγάτων - για να εξιλεωθεί για τη συνεχιζόμενη φιλία του με τα μέλη του συμβουλίου του παρά την απαγόρευση του Γρηγορίου, έδωσε όρκο υπακοής και υποσχέθηκε να υποστηρίξει τα έργα μεταρρύθμισης της Εκκλησίας.
Αυτή η στάση, όμως, με την οποία αρχικά κέρδισε την εμπιστοσύνη του Πάπα, εγκαταλείφθηκε όταν νίκησε τους Σάξονες στην Πρώτη Μάχη της Λανγκενσάλζα την 9η Ιουνίου 1075.
Οι πρώτες ενέργειες του Γρηγορίου Ζ' στην εξωτερική πολιτική ήταν προς αδελφοποίηση με τους Νορμανδούς του Ροβέρτου Γυισκάρδου, αλλά τελικά τα δύο μέρη δεν ταίριαξαν.
Κατόπιν μιας αποτυχημένης έκκλησης για σταυροφορία στους πρίγκιπες της Βόρειας Ευρώπης, και έχοντας την υποστήριξη των άλλων Νορμανδών πριγκίπων, όπως του Λάντουλφ ΣΤ' του Μπενεβέντο και του Ριχάρδου Α' της Καπούα, ο Γρηγόριος Ζ' κατάφερε να αφορίσει τον Ροβέρτο το 1074.
Την ίδια χρονιά, ο Γρηγόριος Ζ' συγκάλεσε ένα συμβούλιο στο ανάκτορο του Λατερανού, που καταδίκασε τη σιμωνία και κατέστησε υποχρεωτική την αγαμία για τους ιερείς της Εκκλησίας.
Συγκεκριμένα, ο Γρηγόριος στο δεύτερο συμβούλιο όρισε ότι μόνο ο Πάπας θα αποφασίζει για τον διορισμό ή την καθαίρεση επισκόπων ή την μεταφορά τους από έδρα σε έδρα, μια απόφαση που αργότερα πυροδότησε την Έριδα της Περιβολής .
Γι'αυτόν το σχίσμα μεταξύ της Ρώμης και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ήταν ένα σοβαρό πλήγμα και εργάστηκε σκληρά για να αποκαταστήσει τις προηγούμενες σχέσεις φιλίας.
Όταν οι ειδήσεις για τις μουσουλμανικές επιθέσεις κατά των Χριστιανών της Ανατολής έφτασαν στη Ρώμη, και οι πολιτικές αμηχανίες του Βυζαντινού αυτοκράτορα αυξήθηκαν, οραματίστηκε μία μεγάλη στρατιωτική εκστρατεία και παρότρυνε τους πιστούς να συμμετάσχουν στην ανάκτηση του Ναού του Παναγίου Τάφου - προοικονομώντας την Α' Σταυροφορία .
Στις προσπάθειές του να στρατολογήσει άντρες για την αποστολή, έδωσε έμφαση στα μαρτύρια που υπέφεραν οι Χριστιανοί της Ανατολής, υποστηρίζοντας ότι οι Χριστιανοί της Δύσης είχαν την ηθική υποχρέωση να σπεύσουν και να παρέχουν τη βοήθειά τους.
Η σχέση του Γρηγόριου Ζ' με τα άλλα ευρωπαϊκά κράτη επηρεάστηκε έντονα από τη Γερμανική πολιτική του, αφού επηρεασμένος από την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, συχνά έδειξε σε άλλους ηγέτες ένα πρόσωπο μετριασμού που συγκράτησε από το Γερμανό βασιλιά.
Τα μεγάλα προνόμια που τους παραχωρήθηκαν από τον Νικόλαο Β' ούτε κατάφεραν να αποτρέψουν την επέκτασή τους προς την κεντρική Ιταλία, ούτε εξασφάλισαν την προβλεπόμενη προστασία για τον παπισμό.
Η Ματθίλδη της Τοσκάνης ηγήθηκε μιας ομάδας του παπικού στρατού και φύλαξε τα δυτικά περάσματα μέσω των Απεννίνων όρων, οπότε τα στρατεύματα του Ερρίκου αναγκάστηκαν να προσεγγίσουν τη Ρώμη μέσω της Ραβέννας.
Ο Γρηγόριος αρνήθηκε να ακούσει τις προτάσεις του Ερρίκου, μολονότι ο τελευταίος υποσχέθηκε να παραδώσει τον Γιβέρτο στη φυλακή, αν ο κυρίαρχος ποντίφικας δεχτεί να τον στέψει αυτοκράτορα.
Το 1076, ο Γρηγόριος ανέθεσε την επισκοπή της Ντολ της Βρετάνης στον Γκίλντουιν, έναν υποψήφιο που δεν εκπροσωπούσε τον Γουλιέλμο τον Κατακτητή, ο οποίος τότε είχε διεξάγει στρατιωτικές επιχειρήσεις στη βορειοανατολική Βρετάνη, ούτε τους ευγενείς από τον καθεδρικό ναό της Ντολ του Αγίου Σαμψών που είχαν αντιταχθεί στον Γουλιέλμο.
Ο Γκίλντουιν δεν είχε ακόμα την ελάχιστη απαιτούμενη ηλικία για τη θέση του επισκόπου, οπότε ο Γρηγόριος δήλωσε ότι δεν μπορούσε να επικυρώσει το διορισμό του.
Μελανίι, έναν από τους προκουράτορες που στάλθηκαν στη Ρώμη, και του έδωσε επίσης το μανδύα του μητροπολίτη αρχιεπισκόπου, με την προϋπόθεση ότι θα υποβληθεί στην κρίση της Αγίας Έδρας όταν θα έχει κλείσει το μακροχρόνιο ζήτημα για το δικαίωμα της Ντολ να είναι μητροπολιτική.
Οι επιπλήξεις του Πάπα, όπως είχαν διατυπωθεί σε μια τόσο ανήκουστη μορφή, εξόργισαν τον Ερρίκο και την αυλή του, και γρήγορα αποκρίθηκαν συγκαλώντας τη Σύνοδο του Βορμς στη Γερμανία, που πραγματοποιήθηκε την 24η Ιανουαρίου 1076.
Στις ανώτερες βαθμίδες του Γερμανικού κλήρου ο Γρηγόριος είχε πολλούς εχθρούς, και ένας Ρωμαίος καρδινάλιος, ο Χιούγκο Κάντιντους, που κάποτε ήταν πολύ κοντά του αλλά τότε ήταν αντίπαλός του, έσπευσε στη Γερμανία για την περίσταση.
Όλες οι κατηγορίες που κατάφερε ο Κάντιτους να απαγγείλει για τον Γρηγόριο ακούστηκαν στη συνέλευση, που αποφάνθηκε ότι ο Γρηγόριος είχε χάσει τη θέση του Πάπα.
«Αποφασίσαμε λοιπόν», είπαν στον λαό, «ο Αρχιδιάκονός μας Χίλντεμπραντ να γίνει Πάπας και διάδοχος του Αποστόλου, και να ονομάζεται Γρηγόριος εφεξής και δια παντός» .
Πριν από τριάντα χρόνια, ο Ερρίκος Γ' καθαίρεσε τρείς από τους υποψήφιους για το αξίωμα του Πάπα, και κατ' αυτόν τον τρόπο παρείχε μια παραδεχτή υπηρεσία στην Εκκλησία.
Στη Γερμανία υπήρχε μια ταχεία γενική αίσθηση που ευνοούσε τον Γρηγόριο και οι πρίγκιπες εκμεταλλεύτηκαν την ευκαιρία για να εφαρμόσουν την αντι-βασιλική πολιτική τους υπό το μανδύα του σεβασμού για την παπική απόφαση.
Όταν κατά την Ημέρα της Πεντηκοστής ο βασιλιάς πρότεινε να συζητηθούν τα μέτρα που πρέπει να ληφθούν εναντίον του Γρηγορίου Ζ' σε ένα συμβούλιο ευγενών, ελάχιστοι μόνο εμφανίστηκαν.
Ο Γρηγόριος γεννήθηκε με το όνομα Ιλντεμπράντο ντι Σοάνα στη Σοβάνα του δήμου Γκροσέτο, στα νότια της σημερινής Τοσκάνης, στην κεντρική Ιταλία.
Ως νεαρός στάλθηκε να σπουδάσει στη Ρώμη, στο μοναστήρι του Αβεντίνο της Παναγίας, όπου, σύμφωνα με ορισμένες ανεπιβεβαίωτες πηγές, ο θείος του ήταν ηγούμενος ενός μοναστηριού στον Αβεντίνο λόφο.
Μεταξύ των δασκάλων του ήταν ο πολυμαθής αρχιεπίσκοπος Λόρενς του Αμάλφι και ο Γιοχάνες Γρατιανός, ο μετέπειτα Πάπας Γρηγόριος ΣΤ'.
Όταν ο τελευταίος καθαιρέθηκε από τον Άγιο Ρωμαίο Αυτοκράτορα Ερρίκο Γ ' και εξορίστηκε στη Γερμανία, ο Χίλντεμπραντ τον ακολούθησε στην Κολωνία.
Την 21η Απριλίου του 1073, μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου Β', κατά τη διάρκεια της κηδείας στη βασιλική του Λατερανού, ακούστηκε μια ηχηρή εκφώνηση από τους κληρικούς και τον λαό: «Να γίνει Πάπας ο Χίλντεμπραντ!» , «Ο ευλογημένος Πέτρος επέλεξε τον Χίλντεμπραντ τον Αρχιδιάκονο!».
Τελικά βρέθηκε στην εκκλησία και μοναστήρι του Σαν Πιέτρο ιν Βίνκολι, και εκλέχθηκε Πάπας από τους συγκεντρωμένους καρδινάλιους, με τη συγκατάθεση του Ρωμαϊκού κλήρου, εν μέσω των επανειλημμένων εκλογών δια βοής του λαού.
Την 8η Δεκεμβρίου 1075 ο Γρηγόριος Ζ' απάντησε με μια σκληρή επιστολή, στην οποία, μεταξύ άλλων κατηγοριών, κατηγόρησε τον Γερμανό βασιλιά ότι παραβίασε τον λόγο του εξακολουθώντας να στηρίζει τους αφορισμένους συμβούλους του.
Ταυτόχρονα, έστειλε ένα προφορικό μήνυμα που προειδοποιούσε ότι με τα τεράστια εγκλήματα που θα καταλογίζονταν στον λογαριασμό του διέτρεχε τον κίνδυνο, όχι μόνο για αφορισμό από την Εκκλησία, αλλά και για καθαίρεση από τον θρόνο του.
Όλα αυτά έγιναν σε μια περίοδο που ο Γρηγόριος αντιμετώπισε έναν απερίσκεπτο αντίπαλο στο πρόσωπο του Τσέντσιο Ι Φρανγκιπάνε, ο οποίος τη νύχτα των Χριστουγέννων αιφνιδίασε τον Γρηγόριο στην εκκλησία και τον κράτησε αιχμάλωτο, αν και την επόμενη ημέρα απελευθερώθηκε.
Το έργο της ζωής του βασίστηκε στην πεποίθηση ότι η Εκκλησία ιδρύθηκε από τον Θεό και ανέλαβε το καθήκον να αγκαλιάσει όλη την ανθρωπότητα σε μια ενιαία κοινωνία στην οποία η θεία θέληση είναι ο μόνος νόμος.
Και ότι ο Πάπας, στο ρόλο του ως επικεφαλής της Εκκλησίας, είναι ο αντιβασιλέας του Θεού στη γη, οπότε η ανυπακοή σε εκείνον προοικονομεί για ανυπακοή στον Θεό ή, με άλλα λόγια, μια αποστασία από τον Χριστιανισμό.
Την επόμενη μέρα, την 22η Φεβρουαρίου 1076, ο Πάπας Γρηγόριος Ζ' ανακοίνωσε τον αφορισμό του Ερρίκου Δ' με όλη την απαιτούμενη σοβαρότητα, τον απογύμνωσε από τη βασιλική αξιοπρέπειά του και απάλλαξε τους ανθρώπους του από τους όρκους που τους είχαν δεσμεύσει στο όνομά του.
Το αν θα είχε αποτέλεσμα ή αν θα παρέμενε ανούσια απειλή δεν εξαρτιόταν τόσο από τον Γρηγόριο Ζ' όσο από τους υπηκόους του Ερρίκου και, πάνω απ 'όλα, από τους Γερμανούς πρίγκιπες.
Μετά την ταπείνωση της Κανόσσα, επιτεύχθηκε ένας συμβιβασμός μόνο μετά από παρατεταμένες διαπραγματεύσεις και ορισμένες υποσχέσεις από τη μεριά του Ερρίκου, και ο Γρηγόριος Ζ' υποχώρησε με απροθυμία λαμβάνοντας υπόψη τις πολιτικές συνέπειες.
Αν ο Γρηγόριος Ζ' χορηγούσε άφεση αμαρτιών, η πριγκιπική Δίαιτα στο Άουγκσμπουργκ, όπου εύλογα ήλπιζε ότι θα ενεργούσε ως διαιτητής, είτε θα αχρηστευόταν ή θα άλλαζε εντελώς χαρακτήρα.
Ήταν αδύνατο, ωστόσο, να αρνηθεί την μεταμελημένη επανένταξή του στην Εκκλησία, και οι θρησκευτικές υποχρεώσεις του Γρηγορίου Ζ' υπερίσχυσαν των πολιτικών του συμφερόντων.
ον Οκτώβριο του 1061 στις παπικές εκλογές ήταν πάλι μια ισχυρή μορφή πίσω από την εκλογή του Άνσελμ της Λούκα του Πρεσβύτερου ως Πάπα Αλέξανδρου Β'.
Στα χρόνια της θητείας του ως παπικός σύμβουλος, ο Χίλντεμπραντ συμμετείχε ενεργά στην αδελφοποίηση με το Νορμανδικό βασίλειο της νότιας Ιταλίας, στην αντιγερμανική συμμαχία με το κίνημα Πατάρια στη βόρεια Ιταλία και, πάνω απ 'όλα, στη θέσπιση ενός νόμου που έδινε στους καρδινάλιους αποκλειστικά δικαιώματα σχετικά με την εκλογή του νέου παπά.
Στο ' , ο Αγκοστίνο Παραβισίνι Μπαγλιάνι έγραψε ότι δεν ισχύει ότι ο Άγιος Πάπας Πίος Ε' ήταν ο πρώτος Πάπας που φόρεσε τη λευκή καζάκα, όπως έλεγαν πολλοί.
πρώτος Πάπας που ενδύθηκε κατανυκτικά με τον κόκκινο μανδύα αμέσως μετά την εκλογή του ήταν ο Γρηγόριος Ζ' », πρόσθεσε ο μελετητής, σημειώνοντας ότι παραδοσιακά «από την στιγμή της εκλογής του, ο Πάπας ενδύθηκε άμφια δύο χρωμάτων: κόκκινα και λευκά .»
Είναι γνωστός για τη Γρηγοριανή μεταρρύθμιση, για τη θέση του στην Έριδα της Περιβολής, τη διαφωνία του με τον Άγιο Ρωμαίο Αυτοκράτορα Ερρίκο Α' που επιβεβαίωσε την υπεροχή της παπικής εξουσίας και για το νέο εκκλησιαστικό δίκαιο για την εκλογή του Πάπα από το Κολλέγιο των Καρδιναλίων.
Ήταν ο πρώτος πάπας σε αιώνες που επέβαλε αυστηρά την αρχαία πολιτική της Δυτικής Εκκλησίας για την αγαμία του κλήρου και επίσης καταδίκασε την πρακτική της σιμωνίας .
Ο Γρηγόριος είχε ήδη φύγει από τη Ρώμη και είχε γνωστοποιήσει στους Γερμανούς πρίγκιπες ότι θα χρειαστεί τη συνοδεία τους για το ταξίδι του την 8η Ιανουαρίου 1077 στη Μάντοβα.
Ο Ερρίκος ταξίδεψε μέσω της Βουργουνδίας, οι Λομβαρδοί τον καλωσόρισαν με ενθουσιασμό και δεν είχε πρόθεση να επιστρατεύσει δύναμη ενάντια στον Γρηγόριο.
Στην περίπτωση πολλών χωρών, ο Γρηγόριος ' προσπάθησε να εδραιώσει ένα καθεστώς κυριαρχίας για λογαριασμό του Παπισμού, και να διασφαλίσει την αναγνώριση των αυτοδικαίως κατοχυρωμένων δικαιωμάτων του.
Ο Ρόλαντ της Πάρμας πληροφόρησε τον Πάπα για αυτές τις αποφάσεις και ευνοήθηκε αρκετά ώστε να κερδίσει το δικαίωμα λόγου στη συνέλευση, που μόλις είχε συγκεντρωθεί στη Βασιλική του Λατερανού, για να παραδώσει το μήνυμά του εκεί ανακοινώνοντας την καθαίρεση.
Για μια στιγμή τα μέλη φοβήθηκαν, αλλά σύντομα ξέσπασε μία θύελλα αγανάκτησης και μόνο χάρη στη μεσολάβηση του ίδιου του Γρηγορίου γλίτωσε ο απεσταλμένος τη δολοφονία.
Ως εκ τούτου, ο Ερρίκος Δ' ανέθεσε στον Αντίπαπα Κλήμη Γ' να τον αντιπολιτευθεί στους αγώνες πολιτικής εξουσίας μεταξύ της Καθολικής Εκκλησίας και της αυτοκρατορίας του.
Αποκαλέστηκε ως ένας από τους σημαντικότερους Ρωμαίους ποντίφικες μετά την επιτυχία των μεταρρυθμίσεών του, αλλά ο Γρηγόριος Ζ' ήταν, κατά τη διάρκεια της θητείας του, περιφρονημένος από πολλούς για την εκτεταμένη χρήση της παπικής του εξουσίας.
Ως αποτέλεσμα της αναστάτωσης που καλλιέργησε με ζήλο ο παπικός λεγάτος Επίσκοπος Άλτμαν του Πασάου, οι πρίγκιπες συναντήθηκαν τον Οκτώβριο στο Τρέμπουρ για να εκλέξουν έναν νέο Γερμανό κυβερνήτη.
Ο Ερρίκος, ο οποίος βρισκόταν στο Όπενχαϊμ στην αριστερή όχθη του Ρήνου, γλίτωσε την απώλεια του θρόνου του μόνο επειδή οι πρίγκιπες απέτυχαν να καταλήξουν σε συμφωνία για τη διαδοχή.
Ο Ερρίκος, αφού ενημερώθηκε για τις εξελίξεις, την 21η Μαρτίου επανήλθε στη Ρώμη και την 24η Μαρτίου 1084 ο υποστηρικτής του, ο Αρχιεπίσκοπος Γιβέρτος της Ραβέννας, χειροτονήθηκε ως Πάπας Κλήμης Γ'.
Μία εβδομάδα μετά ο Ερρίκος στέφθηκε αυτοκράτορας από το δημιούργημά του, αλλά εν τω μεταξύ ο Γρηγόριος είχε συμμαχήσει με τον Ροβέρτο Γυισκάρδο και βάδιζαν ήδη προς την πόλη.
Η άρση του αφορισμού δεν συνεπαγόταν ειλικρινή συμφιλίωση, και δεν υπήρχε καμία βάση για την επίλυση του κύριου ζητήματος που χώριζε τον Ερρίκο και τον Γρηγόριο: εκείνο της περιβολής.
Μετά τον θάνατο του Αγίου Ρωμαίου Αυτοκράτορα Ερρίκου Γ', η ισχύς της Γερμανικής μοναρχίας είχε εξασθενίσει σοβαρά, και ο γιος του, ο Ερρίκος Δ' αντιμετώπισε μεγάλες εσωτερικές δυσκολίες.
Ο Γρηγόριος προειδοποίησε τον βασιλιά αλλά δεν υλοποίησε τις απειλές, μολονότι ο βασιλιάς κράτησε την ίδια στάση, επειδή δεν τον σύμφερε μία διασπορά των δυνάμεών του ενώ μαινόταν σύγκρουση που θα ξεσπούσε στη Γερμανία.
Ο Πάπας απελευθερώθηκε, αλλά όταν ο λαός της Ρώμης εξαγριώθηκε από τις υπερβολές των Νορμανδών συμμάχων του, αναγκάστηκε να αποσυρθεί στο Μόντε Κασίνο, και αργότερα στο κάστρο του Σαλέρνο δίπλα στη θάλασσα, όπου πέθανε την 25 Μαΐου 1085.
Οι πρώτες γραπτές παπικές επιστολές του Γρηγορίου Ζ' αναγνωρίζουν σαφώς αυτό το γεγονός, και έτσι βοήθησαν να εξαλειφθεί κάθε αμφιβολία για την εκλογή του ως ευρέως αποδεκτή από το λαό.
Την 22η Μαΐου 1073, στον εορτασμό της Πεντηκοστής, χειροτονήθηκε ως πρεσβύτερος, και την 29η Ιουνίου καθαγιάστηκε ως επίσκοπος και ενθρονίστηκε ως Πάπας.
Ο Γρηγόριος, πράγματι, καθιέρωσε σχέσεις με κάθε χώρα της Χριστιανοσύνης, παρόλο που αυτές δεν ανταποκρίνονταν πάντα στις εκκλησιαστικές-πολιτικές προσδοκίες και ελπίδες.
Στην εκκλησιαστική πολιτική και τις μεταρρυθμίσεις του, ο Γρηγόριος δεν ήταν μόνος, αντίθετα είχε ισχυρή υποστήριξη: ο αρχιεπίσκοπος Λανφράνκ του Καντέρμπερι στην Αγγλία βρισκόταν πολύ κοντά του, και ο επίσκοπος Χου ντε Ντιέ ήταν ο υπέρμαχός του στη Γαλλία, που αργότερα έγινε Αρχιεπίσκοπος της Λυών.
Στις 7 Νοεμβρίου 2010 εκλέχθηκε πρώτος σε σταυρούς Περιφερειακός Σύμβουλος σε όλη την Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, με τον συνδυασμό του Παύλου Βογιατζή.
Τα παιδιά και ενήλικες με επιλεκτική αλαλία έχουν πλήρη ικανότητα ομιλίας και κατανόησης της γλώσσας αλλά είναι φυσικώς αδύναμα να ομιλήσουν σε ορισμένες στιγμές, παρόλο που εκτιμάται ότι θα μιλήσουν.
Υπάρχει μια ιεραρχική ποικιλία για τα άτομα με αυτή τη πάθηση: μερικά άτομα συμμετέχουν πλήρως σε δραστηριότητες και εμφανίζονται ως κοινωνικά άτομα αλλά δεν μιλούν, ενώ άλλοι θα μιλήσουν μόνο σε συνομιλήκους και όχι σε ενήλικες, ενώ άλλοι θα μιλήσουν σε ενηλίκους όταν ερωτώνται για ερωτήσεις που δεν χρειάζονται μακροσκελείς απαντήσεις αλλά δεν θα μιλήσουν σε συνομιλήκους.
Σε μια ακραία μορφή, γνωστή ως "σταδιακή αλαλία", η διαταραχή εξαπλώνεται σε τέτοιο βαθμό μέχρις ότου το άτομο δεν θα μιλά σε κανένα για καμία κατάσταση, ακόμη και σε στενούς συγγενείς.
Ιδιαίτερα σε παιδιά νεαρής ηλικίας, η επιλεκτική αλαλία μπορεί να μπερδευτεί με διαταραχή στο φάσμα του αυτισμού, ιδιαίτερα αν το παιδί φέρεται αποτραβηγμένο γύρω από τον γιατρό που κάνει την διάγνωση, κάτι που μπορεί να οδηγήσει σε λάθος διάγνωση και θεραπεία.
Παρόλο που τα αυτιστικά άτομα μπορεί να είναι επίσης επιλεκτικά άλαλα, εμφανίζουν συχνά και άλλες συμπεριφορές—φτεροκόπημα των χεριών, επαναλαμβανόμενες συμπεριφορές, κοινωνική απομόνωση ακόμα και εντός των μελών της οικογένειας (δεν απαντούν πάντα όταν τους απευθύνονται με το όνομά τους, για παράδειγμα)—διαφοροποιώντας τα από ένα παιδί με επιλεκτική αλαλία.
Εάν η αλαλία προκαλείται εντελώς από μια διαταραχή στο φάσμα του αυτισμού, δεν μπορεί να διαγνωστεί ως επιλεκτική αλαλία σύμφωνα με το 5ο σύμπτωμα που αναφέρεται πιο πάνω.
Συνεχή αποτυχία να μιλήσει σε ορισμένες κοινωνικές καταστάσεις (εκεί όπου υπάρχει μια προσδοκία ότι θα μιλήσει, π.χ. στο σχολείο) ενώ θα μιλούν σε άλλες καταστάσεις.
Η διαταραχή θεωρείται διαταραχή επικοινωνίας (π.χ. διαταραχή ευχέρειας η οποία εμφανίζεται στην παιδική ηλικία) και δεν συμβαίνει μόνο σε άτομα με διαταραχές στο φάσμα του αυτισμού ή ψυχωτικές διαταραχές, π.
Στην πραγματικότητα, η πλειοψηφία των διαγνωσμένων με επιλεκτική αλαλία έχουν επίσης διαταραχή κοινωνικού άγχους (το 100% των συμμετεχόντων σε δύο έρευνες και το 97% σε μια άλλη).
Μερικοί ερευνητές θεωρούν ότι η επιλεκτική αλαλία είναι ίσως στρατηγική αποφυγής που χρησιμοποιείται από μια υποομάδα παιδιών με διαταραχή κοινωνικού άγχους, προκειμένου να μειώσουν την έκταση της διαταραχής τους σε κοινωνικές καταστάσεις.
Η επιλεκτική ή εκλεκτική αλαλία, αναφερόμενη επίσης ως επιλεκτική βωβότητα, είναι αγχωτική διαταραχή στην οποία ένα άτομο το οποίο έχει την ικανότητα να μιλήσει, αδυνατεί σε ορισμένες καταστάσεις ή άτομα.
Οι άνθρωποι με επιλεκτική αλαλία δεν μιλούν ακόμα και όταν οι συνέπειες της μη ομιλίας σε ένα συγκεκριμένο γεγονός ή κατάσταση περιλαμβάνουν ντροπή, κοινωνικό εξοστρακισμό ή τιμωρία.
Μια μελέτη που δημοσιεύτηκε στο Περιοδικό της Αμερικανικής Ακαδημίας Παιδικής και Εφηβικής Ψυχιατρικής υποστηρίζει ότι η επιλεκτική αλαλία επηρεάζει το 0.71% του πληθυσμού.
Καπαρέλλος, μετά την επίσκεψη του στο σπήλαιο των Ιωαννίνων σκέφτηκε ότι θα μπορούσε και η Τρύπα του χωριού του να κρύβει υπόγειους θησαυρούς σαν αυτούς του σπηλαίου Περάματος.
Απέναντι σε ένα λοφίσκο δεσπόζει η μητρόπολη του Καπαρελλίου, ο Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, που ακόμα κι από μακριά ξεχωρίζει για την ιδιαίτερη παραδοσιακή αρχιτεκτονική της.
Το Καπαρέλλι είναι επίσης γνωστό στους λάτρεις των μαραθώνιων διαδρομών, αφού από εκεί περνά την τελευταία Κυριακή του Σεπεμβρίου το Σπάρταθλον, των 248 χιλιομέτρων.
Η Ισαβέλλα της Αραγωνίας, από τον Οίκο της Βαρκελώνης ήταν πριγκίπισσα της Αραγωνίας και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Αυστρίας και βασίλισσα της Γερμανίας.
Οι πατρικοί παππούδες της ήταν ο Πέτρος Γ της Αραγωνίας και η Κωνσταντία Χοενστάουφεν της Σικελίας, οι μητρικοί παππούδες της ήταν ο Κάρολος Β της Νεαπόλεως και η Μαρία της Ουγγαρίας, βασίλισσα της Νάπολης.
Ο Λουδοβίκος Δ ήταν 7 έτη μεγαλύτερος του Φρειδερίκου Α, ο οποίος περιήλθε σε δεύτερη μοίρα και αποσύρθηκε στην Αυστρία, ως το 1330 που απεβίωσε.
Ο πρώτος από αυτούς κτίσθηκε από τον ίδιο τον πρώτο βασιλιά της Ουγγαρίας και Άγιο Στέφανο Α μεταξύ του 1001 και του 1010 ως ο αρχικός ναός του Αγίου Αδαλβέρτου και πρώτος καθεδρικός ναός της Ουγγαρίας.
Ξανακτίσθηκε, και ο δεύτερος ναός κατόρθωσε να επιβιώσει ακόμα και της εισβολής των Μογγόλων, αλλά το 1304 ο Βεγκέσλαος Γ της Βοημίας, διεκδικητής του ουγγρικού θρόνου, λεηλάτησε το κάστρο και τον ναό.
Μετά την επισκευή του, οι αρχιεπίσκοποι του 14ου και του 15ου αιώνα διακόσμησαν τον ναό περισσότερο από πριν και προσέθεσαν δίπλα μία τεράστια βιβλιοθήκη, τη δεύτερη σημαντικότερη της Ουγγαρίας.
Το 1820 η αρχιεπισκοπή αποκαταστάθηκε και ο αρχιεπίσκοπος Σάντορ Ρούντναϋ απεφάσισε να αποκαταστήσει τη θέση του Έστεργκομ ως της θρησκευτικής πρωτεύουσας της Ουγγαρίας, με την ανέγερση μεγαλοπρεπούς καθεδρικού ναού.
Το Παρεκκλήσιο του Μπάκοτς αποσυναρμολογήθηκε προσεκτικά σε περίπου 1.600 τεμάχια και ξαναστήθηκε 20 μέτρα πιο πέρα, σε επαφή με τη νέα βασιλική.
Για την τελετή παίχθηκε σε παγκόσμια πρεμιέρα η του Φραντς Λιστ με τον ίδιο τον συνθέτη να διευθύνει την ορχήστρα και τον Αλεξάντερ Βίντερμπέργκερ στο εκκλησιαστικό όργανο.
Οι σωλήνες του είναι οι μεγαλύτεροι για εκκλησιαστικό όργανο στην Ουγγαρία, με μήκος περίπου 11 μέτρα, ωστόσο ο μικρότερος έχει μήκος μόλις 7 χιλιοστόμετρα.
Η καθεδρική Βασιλική της Αναλήψεως της Παρθένου Μαρίας και του Αγίου Αδαλβέρτου , γνωστή και απλώς ως Βασιλική του Έστεργκομ είναι χριστιανικός ναός σε αρχιτεκτονικό ρυθμό βασιλικής μετά τρούλου, που βρίσκεται στην πόλη Έστεργκομ της Ουγγαρίας.
Η Βασιλική του Έστεργκομ είναι ο μεγαλύτερος και υψηλότερος ναός ολόκληρης της Ουγγαρίας, αλλά και γενικότερα το υψηλότερο κτήριο σε όλη τη χώρα, με μέγιστο ύψος 100 μέτρα ακριβώς.
Οι τοίχοι του είναι διακοσμημένοι με αναγεννησιακά μοτίβα της Τοσκάνης και αποτελεί το πιο πολύτιμο σωζόμενο δείγμα αναγεννησιακής τέχνης στην Ουγγαρία.
Η ζωγραφιά πίσω από την Αγία Τράπεζα, που παριστάνει την Ανάληψη της Παρθένου Μαρίας και φιλοτεχνήθηκε από τν Τζιρόλαμο Μικελάντζελο Γκριγκολέττι, είναι, με διαστάσεις 13,5 6,6 μέτρα, ο μεγαλύτερος πίνακας στον κόσμο που ζωγραφίσθηκε πάνω σε μονοκόμματο καμβά.
Η τεράστια κρύπτη του ναού, κτισμένη σε αρχαίο αιγυπτιακό ρυθμό το 1831, φιλοξενεί σήμερα τους τάφους αρκετών αρχιεπισκόπων, μεταξύ άλλων και του Ιωσήφ Μίντσεντυ, γνωστού για την αντίστασή του τόσο κατά του ναζιστικού, όσο και κατά του κομμουνιστικού καθεστώτος.
Το περίπου 1,5 μέτρου αλοκλινές μεταξύ του υπερκείμενου θαλάσσιου νερού και της άλμης από κάτω του, αφθονεί σε βακτηριακά και αρχαία κύτταρα: πρόκειται για χημειοτροφικούς οργανισμούς, οι οποίοι τρέφονται με αμμωνία από την άλμη, αλλά δεν μπορούν να λειτουργήσουν χωρίς κάποιο οξυγόνο.