polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Έμεναν οι Ατουατούκοι, που δεν είχαν προλάβει να φθάσουν στο πεδίο της μάχης, οι οποίοι οχυρώθηκαν σε ένα κάστρο, που ο Καίσαρ άρχισε να πολιορκεί.
Εντυπωσιασμένοι από την τεχνολογία του ρωμαϊκού στρατού, οι Ατουατούκοι προσποιήθηκαν ότι ήθελαν να παραδοθούν ώστε να εξαπατήσουν τις φρουρές των λεγεώνων και να προσπαθήσουν μια έξοδο, επωφελούμενοι από τη νύχτα.
Αποφάσισε να χρησιμοποιήσει το τέλος του καλοκαιριού για να κάνει μια αναγνώριση της Βρετανίας, την οποία ήθελε να τιμωρήσει γιατί είχε στείλει ενισχύσεις στους Γαλάτες κατά τη διάρκεια των πολέμων.
Οι Ρωμαίοι όμως εγκλωβίστηκαν στο νησί λόγω των μεγάλων παλιρροιών και άσχημων καιρικών συνθηκών που κατέστρεψαν εν μέρει το στόλο τους, που πίστευαν ότι είχαν επαρκώς ασφαλίσει.
Και ενώ ο Καίσαρ πίστευε ότι η Γαλατία είχε εξ ολοκλήρου υποταχθεί και έφυγε για την Ιλλυρία, πολλοί λαοί της Βρετάνης, με πρωτοβουλία των Βενετών, οργάνωσαν μια επανάσταση κατά των Ρωμαίων.
Αλλά χάρη στη στρατηγική που αναπτύχθηκε με επιθέσεις στο ένα πλοίο μετά το άλλο και στη συνέχεια στην πτώση του ανέμου, η ρωμαϊκή ναυτική ηγεσία θριάμβευσε και κέρδισαν τον πόλεμο.
Εξακολουθούσαν να υπάρχουν μόνο δύο ανυπότακτοι λαοί στη Γαλατία, οι Μορίνοι και οι Μενάπιοι, που κατοικούσαν στις ακτές της Μάγχης και που ο Καίσαρ καταδίωξε ακόμη και μέσα στο δάσος στο οποίο είχαν καταφύγει.
Τα διπλά ισχυρά οχυρά που ύψωσαν οι Ρωμαίοι γύρω από την Αλεσία εμπόδισαν τα γαλατικά στρατεύματα που κατέφθασαν προς ενίσχυση των πολιορκημένων να ενωθούν με τους πολιορκημένους.
Επί πλέον, προστάτευαν τον ρωμαϊκό στρατό από την εξωτερική πλευρά και έτσι οι Γαλάτες, παρά την αριθμητική τους υπεροχή, σε αναλογία έξι προς ένα, στη μάχη της Αλεσίας ηττήθηκαν.
Εξαιρουμένης της ρωμαϊκής επαρχίας Ναρβωνικής Γαλατίας , η οποία είχε ήδη κατακτηθεί πριν την εποχή του Καίσαρα, σήμαινε έτσι την υπόλοιπη σύγχρονη Γαλλία, το Βέλγιο, τη Δυτική Γερμανία και τμήματα της Ελβετίας.
Ταυτόχρονα, ο όρος «Γαλατία» χρησιμοποιούνταν επίσης στην κοινή γλώσσα ως συνώνυμο του «άξεστος» ή «απλοϊκός», καθώς οι Ρωμαίοι είδαν τις κελτικές φυλές ως απολίτιστες, σε σύγκριση με τη Ρώμη.
Τα Απομνημονεύματα περί του Γαλατικού πολέμου , ή απλούστερα ο Γαλατικός πόλεμος είναι ένα ιστορικό έργο επτά βιβλίων όπου ο Ιούλιος Καίσαρ διηγείται τους νικηφόρους πολέμους του κατά των Γαλατών .
Τα Απομνημονεύματα αποτελούνται από σημειώσεις που έγραφε ο Καίσαρ κατά τη διάρκεια των εννέα ετών του Γαλατικού πολέμου, στις οποίες αφηγείται τις στρατιωτικές επιχειρήσεις του και είναι, κυρίως, ταξινόμηση των αναφορών που συνέτασσε μαζί με τους διοικητές του για να τις στείλει στη Σύγκλητο, η οποία επόπτευε τη δραστηριότητα των ανθυπάτων όπως ο Καίσαρ.
Επιστρέφοντας στη Γαλατία, ο Καίσαρ διασκόρπισε τις λεγεώνες του για την περίοδο του χειμώνα σε διάφορες περιοχές της βόρειας Γαλατίας, λόγω κακής συγκομιδής εκείνη τη χρονιά.
Τότε εκδηλώθηκε επίθεση πολλών γαλατικών φυλών υπό την ηγεσία του Εβούρωνα Αμβιόριγα κατά των στρατοπέδων, οπότε και καταστράφηκε μια λεγεώνα και πολιορκήθηκαν δύο άλλες .
Το ρωμαϊκό στρατόπεδο που διοικούνταν από τον Κόιντο Τύλλιο Κικέρωνα κατάφερε τελικά να ειδοποιήσει τον Καίσαρα, ο οποίος έσπευσε με τις διαθέσιμες ενισχύσεις και κατέστειλε την εξέγερση.
Ο Καίσαρ, αρνούμενος να ακολουθήσει τους Γερμανούς σ' αυτό το δάσος, παρακολουθούσε την περιοχή καθώς προσπαθούσε να συλλάβει τον Αμβιόριγα και να εξοντώσει τη φυλή του.
Τότε οι προμήθειες που συσσωρεύτηκαν στο φρούριο της Ατουατούκας προσέλκυσαν τους Γερμανούς που προκάλεσαν ελαφρές απώλειες στους Ρωμαίους, υποχώρησαν δε αμέσως όταν κατέφθασαν ρωμαϊκές ενισχύσεις.
Η περιγραφή της ανδρείας που έδειξε ένας Ρωμαίος στρατιώτης κατά τη διάρκεια αυτής της μάχης μειώνει την αρνητική εντύπωση που προκαλείται από τη μειονεκτική κατάσταση του στρατοπέδου και την έλλειψη επαγρύπνησης, που ήταν η αιτία της επίθεσης.
Όταν ο Καίσαρ έφυγε για την Ιταλία, έστειλε τον Σέρβιο Γάλβα με τα στρατεύματά του στις Άλπεις, στους Ναντουάντες, τους Βέραγρους και τους Σεδόνους, που κατοικούσαν κοντά στα σύνορα των Αλλοβρόγων έως την κορυφή των Άλπεων.
Καθοδόν τους επιτέθηκαν οι Βέραγροι που φοβούνταν ότι είχε έρθει η σειρά τους να κατακτηθούν, και επωφελήθηκαν από την αριθμητική τους πλειοψηφία έναντι των Ρωμαίων.
Μια προσπάθεια των ρωμαϊκών στρατευμάτων να καταλάβουν την Ζεργόβια απέτυχε και κατέληξε σε βαριές απώλειες των Ρωμαίων, ήταν η πρώτη πλήρης ήττα του Καίσαρα στη Γαλατία.
Λίγες μέρες αργότερα, ο Καίσαρ αποχώρησε, απέκρουσε επίθεση κατά του στρατού του και αφού συγκέντρωσε όλες τις δυνάμεις του και επί πλέον έλαβε ενίσχυση γερμανικού ιππικού, συνάντησε τους συνασπισμένους Γαλάτες, νίκησε το ιππικό τους και τους καταδίωξε ως την Αλεσία, οχυρωμένη πόλη κοντά στη σημερινή Ντιζόν.
η αισιοδοξία του Καίσαρα ήταν μεγάλη: «Αυτές οι εκστρατείες έφεραν την ειρήνη σε όλη τη Γαλατία. Λόγω αυτών των γεγονότων, μετά από την αναφορά του Καίσαρα, διακηρύχθηκαν δεκαπέντε ημέρες επινίκιες θυσίες, που δεν είχε συμβεί σε κανέναν ».
Επίσης απώθησε τη γερμανική φυλή των Σουηβών υπό τον Αριόβιστο, οι οποίοι είχαν εγκατασταθεί σε τμήμα εδάφους των Σηκουανών και συνεχώς αύξαιναν την κυριαρχία τους στην περιοχή με την προσέλκυση περισσότερων γερμανικών φυλών.
Μετά την εκδίωξη των Ελβετών και των Γερμανών, ο Καίσαρ άφησε τις λεγεώνες του στη Γαλατία, στα εδάφη των Σηκουανών, και ο ίδιος επέστρεψε στη βάση του, την Εντεύθεν των Άλπεων Γαλατία.
Η βίλα του Εζέρκα βασίλευε πάνω στη λίμνη και ταλαιπωρούσε συνεχώς τους ψαράδες, ανατρέποντας τα σκάφη τους και επιστρέφοντας τα αλιεύματα ψαριών στη λίμνη.
Ένα μέρος του νερού της πισίνας χρησιμοποιείται για τις ανάγκες της ύδρευσης στην Οχρίδα, ένα μέρος χρησιμοποιείται για τις ανάγκες του Υδρολογικού Ινστιτούτου που διεξάγει τεχνητή αναπαραγωγή απογόνων ψαριών και για την παροχή καθαρού νερού.
Η περιοχή των πηγών Μπιλιάνινι και οι ίδιες οι πηγές αποτελούν δημοφιλή τουριστικό προορισμό, καθώς το καλοκαίρι το επισκέπτονται έως και εκατό χιλιάδες εγχώριοι και ξένοι τουρίστες.
Όταν οι Σοβιετικοί εισέβαλαν το 1979, ο Ραμπανί βοήθησε στην καθοδήγηση του Τζαμιάτ-ε Ισλαμί το οποίο αντιστεκόταν στο καθεστώς του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος του Αφγανιστάν.
Οι δυνάμεις του Ραμπανί ήταν οι πρώτες ομάδες των μουτζαχεντίν που εισήλθαν στην Καμπούλ το 1992, όταν η κυβέρνηση του ΛΔΚΑ απομακρύνθηκε από την εξουσία.
Ο Ραμπανί ήταν ο δεύτερος Τατζίκος ηγέτης στο Αφγανιστάν μετά τον Χαμπιμπουλάχ Καλακανί το 1929 (και ενδεχομένως τον Μπαμπράκ Καρμάλ, του οποίου η εθνικότητα αμφισβητείται).
Τα επόμενα πέντε χρόνια, ο ίδιος και η Βόρεια Συμμαχία ασχολούνταν με την καταπολέμηση των Ταλιμπάν, μέχρι το 2001 όταν έλαβε χώρα η καθοδηγούμενη από τις ΗΠΑ επιχείρηση Διαρκής Ελευθερία με την οποία η κυβέρνηση των Ταλιμπάν ανατράπηκε.
Ο Ραμπανί ήταν επικεφαλής του Ανώτατου Ειρηνευτικού Συμβουλίου του Αφγανιστάν, το οποίο συστάθηκε το 2010 για να πραγματοποιήσει ειρηνευτικές συνομιλίες με τους Ταλιμπάν και άλλες ομάδες στις εξεγέρσεις, μέχρι το θάνατό του.
Διετέλεσε πολιτικός επικεφαλής της Βόρειας Συμμαχίας , μιας συμμαχίας διαφόρων πολιτικών ομάδων που αγωνίστηκαν εναντίον του καθεστώτος των Ταλιμπάν στο Αφγανιστάν.
Προκειμένου να ενισχύσει τις γνώσεις του, ο Ραμπανί μετέβη στην Αίγυπτο το 1966 και παρακολούθησε μαθήματα στο Πανεπιστήμιο Αλ Αζχάρ του Καϊρου, όπου ανέπτυξε στενούς δεσμούς με την ηγεσία της Μουσουλμανικής Αδελφότητας.
Αργότερα επέστρεψε στην Αίγυπτο για να ολοκληρώσει το διδακτορικό του στην ισλαμική φιλοσοφία και η διατριβή του είχε τίτλο «Η Φιλοσοφία και οι Διδασκαλίες του Αμπντ αλ-Ραχμάν Μουχαμάντ Τζαμί».
Ένας ανώτερος Πακιστανός αξιωματούχος δήλωσε ότι πάνω από το 90% των τρομοκρατικών επιθέσεων στο Πακιστάν προέρχονταν από αφγανικά στοιχεία και ότι η παρουσία τους στη χώρα ήταν «σημαντικό ζήτημα για το Πακιστάν» και «πρόβλημα για το Αφγανιστάν».
Ο Πακιστανός υπουργός Εξωτερικών Χινά Ραμπανί Χαρ ανέφερε ότι «δεν είμαστε υπεύθυνοι αν οι Αφγανοί πρόσφυγες διέσχισαν τα σύνορα και εισήλθαν στην Καμπούλ, παρέμειναν σε ξενώνα και επιτέθηκαν στον Καθηγητή Ραμπανί».
Μετά την ανατροπή της κυβέρνησης των Ταλιμπάν κατά τη διάρκεια της επιχείρησης Διαρκής Ελευθερία, ο Ραμπανί επέστρεψε στην Καμπούλ και διετέλεσε Πρόεδρος από τον Νοέμβριο έως τις 20 Δεκεμβρίου 2001, όταν ο Χαμίντ Καρζάι επιλέχθηκε από τη Διεθνή Διάσκεψη για το Αφγανιστάν της Βόννης.
Ο Σαγιέντ Νουρουλάχ Εμάντ, ο οποίος ήταν μουσουλμάνος φοιτητής στο Πανεπιστήμιο της Καμπούλ, έγινε Γενικός Γραμματέας του κόμματος και αργότερα αναπληρωτής επικεφαλής.
Ο Ραμπανί επέστρεψε στο Αφγανιστάν το 1968, όπου το ανώτατο συμβούλιο του Τζαμιάτ-ε Ισλαμί του ανέθεσε να οργανώσει τους φοιτητές του Πανεπιστημίου.
Λόγω των γνώσεών του, της φήμης του και της ενεργού υποστήριξης στο Ισλάμ, το 1972, ένα 15μελές συμβούλιο τον επέλεξε ως επικεφαλής του Τζαμιάτ-ε Ισλαμί του Αφγανιστάν, μαζί με τον ιδρυτή του, Γκουλάμ Μ.
Γύρω στο 937, δύο χρόνια μετά το θάνατο στη μάχη του πατέρα του Εμπ-λε-Νομπλ στην Ορλεάνη, σε μια νέα ουγγρική επιδρομή που είχε περάσει από την Καμπανία και τη Βουργουνδία, ο άρχοντας Ραούλ ο Μεγάλος, πρώτος βαρώνος του Σατωρού, εγκατέλειψε το παλάτι του στην Ντεόλ, ίσως λόγω της ανασφάλειας, και έχτισε ένα κάστρο μπροστά στο αβαείο του Αγίου Γκιλντά σε ένα λόφο στην αριστερή όχθη του ποταμού Αντρ.
Γύρω στο 920, οι μοναχοί του του αβαείου Σαιν-Γκιλντά κοντά στην πόλη Βαν στη Βρετάνη, για να αποφύγουν τις καταστροφές από νορμανδικές επιδρομές και για την προστασία των λειψάνων του Αγίου Γκιλντά, βρήκαν καταφύγιο κοντά στον Εμπ-λε-Νομπλ, άρχοντα της Ντεόλ, και ίδρυσαν μια μονή με το ίδιο όνομα στην σημερινή περιοχή Σαιν-Κριστόφ.
Το Σατωρού οφείλει το όνομά του στον ιδρυτή του, τον Ραούλ πρίγκιπα της Ντεόλ, γιο του Εμπ-λε-Νομπλ, ο οποίος στον 11ο αιώνα, έκτισε ένα κάστρο περίπου δύο χιλιόμετρα από το λίκνο της οικογένειάς του και την πρωτεύουσα των περιοχών του, σε ένα απότομο ανάχωμα πάνω στον ποταμό Αντρ.
Έχει πληθυσμό 44.088 κατοίκους (πληθυσμός της ευρύτερης μητροπολιτικής περιοχής 93 202 κάτοικοι) και είναι η δεύτερη, μεγαλύτερη πόλη, μετά την Μπουρζ, στην πρώην επαρχία Μπερί, την οποία σχημάτιζαν οι νομοί Αντρ και Σερ.
Ο Ηλίας Μαυρομιχάλης ταμπουρώθηκε μέσα σε έναν ανεμόμυλο, που τα χαλάσματά του υπάρχουν ακόμη στην περιοχή, με λιγοστά παλικάρια πολιορκήθηκαν από τις ορδές των Οθωμανών του Ομέρ Μπέη της Καρύστου και εκεί βρήκαν μαρτυρικό θάνατο.
Ένα μνημείο ανεγέρθηκε για να θυμίζει τον τόπο της θυσίας του Μανιάτη οπλαρχηγού και των συναγωνιστών του μέσα στο οποίο βρίσκονται τα οστά του Μαυρομιχάλη.
ανάμεσα στους Μακεδόνες του Αντίπατρου και τους Αθηναίους τα Στύρα συμμάχησαν με τους πρώτους και για το λόγο αυτό καταστράφηκαν από τα στρατεύματα του Αθηναίου στρατηγού Λεωσθένη.
Την περίοδο της Φραγκοκρατίας έγινε και η πρώτη εγκατάσταση αλβανόφωνων πληθυσμών στην Εύβοια ύστερα από απόφαση της Βενετικής Γερουσίας με σκοπό να χρησιμοποιηθούν στην άμυνα του νησιού.
Κατά την περίοδο της Φραγκοκρατίας στην Εύβοια ο οικισμός των Στύρων βρίσκεται στη σημερινή του θέση, στη σκιά του κάστρου των Αρμένων ή Λαρμένων, που τα ερείπιά του σώζονται στην κορυφή του Αγίου Νικολάου ή Διακόφτι , πάνω στο Κλιόσι.
Κατά τη δεύτερη περσική εκστρατεία κατά των Ελλήνων οι Στυριείς συμμετέχουν ενεργά στον αγώνα κατά των στρατευμάτων του Ξέρξη με δυο τριήρεις και πεζοπόρο τμήμα που μετείχε στη μάχη των Πλαταιών το 479 π.
υς πρόποδες τους όρους ή λκαι επάνω στην Εθνική4Ο-44 κάτω από το Χωριό απλώνεται ο ομώνυμος κάμπος του όπου υπάρχουν 2 χωριά οι Κουβέλλες και οι Καγκαδαίοι στην Παράκτια πε τα δδδριοχή βρίσκεται η "Παραλία" η οποία πα ζφφ φρουφφσιάζει μεγάλη ανάπτυξη, η "Παραλία" βρέχεται από τον Νότιο Ευβοϊκό και βρίσκεται στον Όρμο των Στύρων, εντός του όρμου βρίσκονται το σύμπλεγμα των Στουρονησίων εκ των οποίων το μεγαλύτερο ονομάζεται Στουρονήσι ή Αιγίλεια
Η πρώτη γραπτή αναφορά σχετικά με τα Στύρα γίνεται από τον Όμηρο, στην Ιλιάδα , στον "νηών κατάλογο", όπου καταγράφεται η συμμετοχή της πόλης, μαζί με τις άλλες ευβοϊκές, στην εκστρατεία κατά της Τροίας, υπό τις διαταγές του Ελεφήνορα.
Λίγους μήνες μετά από τη μάχη στον Κοκκινόμυλο τον Ιούνιο του 1822, ο Νικόλαος Κριεζώτης διορίστηκε πεντακοσίαρχος των ελληνικών επαναστατικών δυνάμεων στην Εύβοια.
Στις 20 Μαρτίου του 1823 οχύρωσε την πλαγιά στο Διακόφτι, κάτω από το κάστρο των Αρμένων με σκοπό να χρησιμοποιηθεί ως βάση των πολεμικών επιχειρήσεων για την πολιορκία της Καρύστου.
Η συγκριτική γλωσσολογία στα τέλη του 19ου αιώνα θέλησε να ταυτίσει ετυμολογικά την προέλευση του τοπωνυμίου Στύρα με τη θεά των Φοινίκων Αστάρτη και την εγκατάσταση στην περιοχή εμπορικού σταθμού από τη Φοινίκη, γεγονός που σήμερα έχει απορριφθεί.
Η αρχική εξαγωγή της κατανομής από τον Μάξγουελ το 1860 βασιζόταν στις μοριακές συγκρούσεις της κινητικής θεωρίας των αερίων και σε συμμετρίες της συναρτήσεως κατανομής ταχυτήτων.
Μετά, ο Μπόλτσμαν το 1872 εξήγαγε επίσης μια κατανομή με βάση την κλασική μηχανική και υπεστήριξε ότι τα αέρια θα έπρεπε με την πάροδο του χρόνου να τείνουν προς αυτή την κατανομή εξαιτίας των συγκρούσεων μεταξύ των σωματιδίων τους .
Υπό ορισμένες προϋποθέσεις, ο λογάριθμός του κλάσματος των σωματιδίων που βρίσκονται σε μια συγκεκριμένη μικροκατάσταση είναι ανάλογος του λόγου της ενέργειας αυτής της καταστάσεως προς τη θερμοκρασία του συστήματος:
Η κατανομή Μάξγουελ-Μπόλτσμαν είναι ένα αποτέλεσμα της κινητικής θεωρίας των αερίων, η οποία παρέχει μια απλουστευμένη ερμηνεία πολλών θεμελιωδών ιδιοτήτων των αερίων, όπως είναι η πίεση και η διάχυση.
Η κατανομή αφορά τη διανυσματική ταχύτητα, αλλά εξαρτάται μόνο από το μέτρο της ταχύτητας των σωματιδίων και μάς υποδεικνύει ποια είναι τα πιθανότερα μέτρα ταχύτητας.
Ωστόσο, τα αραιά αέρια σε θερμοκρασίες μακριά από το σημείο υγροποιήσεώς τους συμπεριφέρονται σχεδόν σαν ένα ιδανικό αέριο και η κατανομή ταχυτήτων Μάξγουελ αποτελεί μια πολύ καλή προσέγγιση.
Σε αυτό τα σωματίδια κινούνται ελεύθερα μέσα σε ένα ακίνητο δοχείο χωρίς να αλληλεπιδρούν μεταξύ τους εκτός από πρακτικά στιγμιαίες συγκρούσεις, κατά τις οποίες ανταλλάσσουν ενέργεια και ορμή μεταξύ τους ή με το θερμικό περιβάλλον τους.
Οι ενέργειες τέτοιων σωματιδίων ακολουθούν τη λεγόμενη στατιστική Μάξγουελ-Μπόλτσμαν, ενώ η στατιστική κατανομή των ταχυτήτων εξάγεται θεωρώντας ότι όλη η ενέργειά τους είναι κινητική.
Στη φυσική πλάσματος η κατανομή πιθανότητας πολλαπλασιάζεται συχνά με την πυκνότητα των σωματιδίων , έτσι ώστε το ολοκλήρωμα της προκύπτουσας συναρτήσεως κατανομής να ισούται με την πυκνότητα αυτή.
Επειδή η ταχύτητα σχετίζεται με την ενέργεια, η παραπάνω εξίσωση μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την εξαγωγή σχέσεων μεταξύ της θερμοκρασίας και των μέτρων των ταχυτήτων των σωματιδίων του αερίου.
Το μόνο που χρειάζεται είναι να βρεθεί η πυκνότητα των μικροκαταστάσεων ενέργειας, η οποία προσδιορίζεται υποδιαιρώντας τον χώρο των ορμών σε ίσες μεταξύ τους περιοχές.
Αυτό συμβαίνει επειδή, παρά τη μεγαλύτερη ειδική θερμότητα εξαιτίας των περισσότερων βαθμών ελευθερίας τους, η μεταφορική κινητική τους ενέργεια παραμένει αμετάβλητη.
Οι παραδοχές για να ισχύει αυτή η σχέση είναι ότι τα σωματίδια δεν αλληλεπιδρούν και ότι είναι «κλασικά», δηλαδή η κατάσταση του καθενός μπορεί να θεωρηθεί ανεξάρτητη από τις καταστάσεις των άλλων σωματιδίων.
Πρόκειται για την τετραγωνική ρίζα της μέσης τιμής των τετραγώνων των ταχυτήτων, που αντιστοιχεί στο μέτρο της ταχύτητας ενός σωματιδίου που έχει τη διάμεση κινητική ενέργεια.
Στη φυσική, και συγκεκριμένα στη στατιστική μηχανική, η κατανομή Μάξγουελ-Μπόλτσμαν ή απλούστερα κατανομή Μάξγουελ είναι μια συγκεκριμένη κατανομή πιθανότητας, που φέρει τα ονόματα των Τζέιμς Κλερκ Μάξγουελ και Λούντβιχ Μπόλτσμαν.
Δεχόμενοι ότι το σύστημα περιέχει πολύ μεγάλο αριθμό σωματιδίων, το κλάσμα των σωματιδίων που βρίσκονται μέσα σε ένα απειροστό «στοιχείο» του τριδιάστατου χώρου των ταχυτήτων, , με κέντρο ένα διάνυσμα μέτρου , είναι και ισχύει:
Από μαθηματικής απόψεως, η κατανομή Μάξγουελ-Μπόλτσμαν είναι η κατανομή χ με τρεις βαθμούς ελευθερίας (τις συνιστώσες του διανύσματος της ταχύτητας στον ευκλείδειο χώρο), με μία παράμετρο κλίμακας.
Αναγνωρίζοντας τη συμμετρία της ως προς όλες τις διευθύνσεις, μπορούμε να ολοκληρώσουμε ως προς τη στερεά γωνία και να γράψουμε μια κατανομή πιθανότητας των ταχυτήτων ως τη συνάρτηση:
Η κατανομή Μάξγουελ-Μπόλτσμαν μπορεί να εξαχθεί μαθηματικώς έχοντας ως ζητούμενο τη μεγιστοποίηση της εντροπίας του συστήματος, με τον περιορισμό της διατηρήσεως της μέσης ενέργειας.
Η πόλη ξανακτίστηκε μετά τον σεισμό από διάσημους αρχιτέκτονες με νέα κτίσματα ρυθμού Μπαρόκ, η νέα θέση της πόλης ήταν πιο κοντά στο Ιόνιο και ο καλλιτέχνης Σεζάρ Μπράντι την ονόμασε "Πέτρινο κήπο", ανακηρύχτηκε από την Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς.
Πολλά από τα νέα κτίσματα οικοδομήθηκαν από μία μορφή πέτρας που προκύπτει από την έκθεση του μελιού στον ήλιο, μέρος του Καθεδρικού ναού κατέρρευσε με μεγάλα πλήγματα για την αρχιτεκτονική Μπαρόκ.
Η πόλη έχασε το καθεστώς της πρωτεύουσας επαρχίας όταν εξεγέρθηκε στον Οίκο των Βουρβόνων , άνοιξε τις πύλες της στον Τζουζέπε Γκαριμπάλντι και εισήλθε στην Ιταλική Ενοποίηση .
Τον Ιούλιο του 1943 απελευθερώθηκε από το Φασιστικό καθεστώς του Μπενίτο Μουσολίνι, στο Ιταλικό δημοψήφισμα του 1946 ψήφισε όπως ολόκληρη η Σικελία υπέρ της διατήρησης της μοναρχίας.
Τον 16ο και τον 17ο αιώνα η πόλη έβγαλε μεγάλες προσωπικότητες των γραμμάτων και των τεχνών, ο Φερδινάνδος Β της Αραγωνίας της παραχώρησε τον τίτλο "Έξυπνη πόλη".
Τον επόμενο αιώνα η Νότο επεκτάθηκε περισσότερο από τα γνωστά όρια με πολλά νέα λαμπρά κτίσματα, εκκλησίες, ανάκτορα και μοναστήρια, τα περισσότερα ισοπεδώθηκαν στον θανατηφόρο σεισμό μεγέθους 7.4 Ρίχτερ .
Βρίσκεται περίπου 32 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από την πρωτεύουσα Συρακούσες στους πρόποδες της οροσειράς Υβλέας, έδωσε το όνομα του στη γύρω περιοχή "Πεδιάδα του Νότο".
Η αρχαία πόλη του Νότο και άλλες επτά πόλεις στην κοιλάδα της έχουν ανακηρυχτεί από την Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς με σημαντικό αρχαιολογικό, τουριστικό και αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον .
Η αρχαία πόλη του Νότο ιδρύθηκε από τον προϊστορικό λαό των Σικελών και βρίσκεται 8 χιλιόμετρα βόρεια στο Όρος Αλμέρια, στην αρχαιότητα ονομαζόταν Νέητον.
Ο μυθικός ήρωας Δαίδαλος παρέμεινε στη Νότο, έφτασε ύστερα από πτήση πάνω από το Ιόνιο Πέλαγος, στην πόλη έφτασε και ο Ηρακλής ύστερα από τον έβδομο άθλο του.
Εκτός από το «Ιζάρ», ο αστέρας ε Βοώτου είναι γνωστός και με άλλα ιδιαίτερα ονόματα, όπως τα επίσης αραβικά και , ενώ ο Όττο Στρούβε τον ονόμασε Πουλχερίμα .
Σύμφωνα με απόφασή της στις 21 Αυγούστου 2016, η ομάδα εργασίας επί των ονομάτων αστέρων της Διεθνούς Αστρονομικής Ενώσεως ενέκρινε επισήμως το όνομα Ιζάρ για τον συγκεκριμένο αστέρα.
Ο φωτεινότερος , ο ε Βοώτου , έχει οπτικό φαινόμενο μέγεθος 2,37, ενώ ο αμυδρότερος , ο ε Βοώτου , έχει μέγεθος 5,12, δηλαδή αν ήταν μόνος του θα ήταν επίσης ορατός με γυμνό μάτι, αν και με δυσκολία.
Ο ε Βοώτου έχει φάσμα απλού ή λαμπρού πορτοκαλί γίγαντα, κάτι που σημαίνει ότι βρίσκεται σε προχωρημένο στάδιο της αστρικής του εξελίξεως, έχοντας ήδη εξαντλήσει το υδρογόνο στον πυρήνα του.
Με μάζα υπερτετραπλάσια της μάζας του Ήλιου, έχει διασταλεί σε διάμετρο περίπου 33 φορές μεγαλύτερη της ηλιακής (δηλαδή έχει όγκο 36 χιλιάδες φορές μεγαλύτερο του όγκου του Ήλιου) και έχει πραγματική λαμπρότητα 400 φορές μεγαλύτερη της ηλιακής, κάτι που αντιστοιχεί σε απόλυτο μέγεθος 1,61.
Ο συνοδός αστέρας έχει φάσμα λευκού αστέρα της κύριας ακολουθίας και περιστρέφεται ταχύτατα γύρω από τον άξονά του (γραμμική ταχύτητα περιστροφής στον ισημερινό του 123 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο έναντι μόλις 10,9 του κύριου αστέρα).
Μέχρι να φθάσει ο συνοδός στο εξελικτικό στάδιο όπου βρίσκεται σήμερα ο κύριος αστέρας, ο τελευταίος θα έχει χάσει μεγάλο μέρος της μάζας του με τη μορφή ενός πλανητικού νεφελώματος και το κεντρικό του τμήμα θα έχει μετατραπεί σε λευκό νάνο.
Στην πραγματικότητα είναι διπλό αστρικό σύστημα, δηλαδή δύο αστέρες που περιφέρονται γύρω από το κοινό τους κέντρο μάζας, όπως διακρίνεται με ένα καλό μεγάλο ερασιτεχνικό τηλεσκόπιο.
Στην παραδοσιακή κινεζική αστρονομία ο όρος , που σημαίνει «Ουράνια Λόγχη», αναφέρεται σε μια μικρή ομάδα αστέρων στον σεληνιακό οίκο «Ρίζα», αποτελούμενη από τον ε Βοώτου και τους σ και ρ Βοώτου.
Όπως και το 300, το 5 προωθούσε τη στροφή από τα ελαφρά που βασίζονται σε σασί φορτηγών σε από πλατφόρμες αυτοφερόμενων σασί που θα έφταναν στην αποδοτικότητα τους στα τέλη της δεκαετίας του 2000.
Μεταξύ των γερμανικών αυτοκινητοβιομηχανιών πολυτελείας, ενώ η - της - είχε κερδίσει το 5 στην αγορά κατά έναν χρόνο, ο 5 ήταν η πρώτη που χρησιμοποίησε αυτοφερόμενο πλαίσιο ενώ η - χρησιμοποίησε μια ελαφριά πλατφόρμα φορτηγών μέχρι την εισαγωγή της δεύτερης γενιάς του.
Διαθέτει το ίδιο πλαίσιο και το ίδιο μεταξόνιο προηγούμενης γενιάς και ξεκίνησε με μια πρώτη επιλογή τριών κινητήρων: ένα 450 ίππων 8 βενζινοκινητήρα και δύο εξακύλινδρες μονάδες σε σειρά, που παράγουν 258 ίππους με ένα και 381ίππους με τρεις στρόβιλους , αντίστοιχα.
Το 2006, η 5 δεύτερης γενιάς ξεκίνησε, γνωστή σαν 70, που χαρακτηρίζει το σύστημα διαμοιρασμού ροπής και την 4-κίνηση που συνδυάζεται με αυτόματο κιβώτιο ταχυτήτων.
Η έκδοση υψηλής απόδοσης 5 παρουσιάστηκε στον Τύπο στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Νέας Υόρκης τον Απρίλιο του 2009 και άρχισε να εμφανίζεται στις αντιπροσωπείες τον Σεπτέμβριο του 2009 ως μοντέλο του 2010.
Η δεύτερη γενιά 5 διαθέτει πολλές νέες τεχνολογικές εξελίξεις, συμπεριλαμβανομένου του συστήματος της ως στάνταρ εξοπλισμό και, για πρώτη φορά σε μια , μια προαιρετική τρίτη σειρά καθισμάτων που αυξάνει την χωρητικότητα των επιβατών σε επτά.
Τα 5 κατασκευάζονται στο , Νότια Καρολίνα, ΗΠΑ, στο εργοστάσιο της και έχουν τροποποιηθεί για θωρακισμένες εκδόσεις ασφαλείας στο Μεξικό στο εργοστάσιο της στην Τολούκα.
Ξεκινώντας από το 5, η σειρά "" της επεκτάθηκε έκτοτε με τα παράγωγα άλλων μοντέλων της σειράς , πρώτα το 2003 με το συμπαγές πολυτελείας 3 και στη συνέχεια το 2008 με το πολυτελές μεσαίας ποιότητας 6 που μοιράζεται την πλατφόρμα της με το 5.
Εντός της πρώτης πράξης της συγκεκριμένης συνθήκης, ο Γιογκάιλα υποσχέθηκε ο ίδιος να βαπτιστεί, καθώς και να προχωρήσει στον εκχριστιανισμό του Μεγάλου Δουκάτου της Λιθουανίας εντός χρονικού διαστήματος τεσσάρων ετών.
Η Σαμογιτία, έδαφος το οποίο, λόγω της γεωγραφικής τοποθεσίας του, καθιστούσε αδύνατη την ενοποίηση μεταξύ του Τευτονικού Τάγματος στην Πρωσία και του κλάδου του στη Λιβονία, παραχωρήθηκε στο Τάγμα, ως προς το τμήμα του έως τον ποταμό Ντούμπισα, μέσω της δεύτερης πράξεως της συνθήκης.
Η τρίτη πράξη της συγκεκριμένης συνθήκης προέβλεπε την σύναψη τετραετούς διάρκειας στρατιωτικής συμμαχίας – και οι δύο πλευρές υποσχέθηκαν να αλληλοβοηθούνται εναντίον των εχθρών τους.
Παρόμοιοι όροι περιόριζαν την εξουσία του Γιογκάιλα, ενώ, ορισμένοι ιστορικοί, αναφέρουν, ακόμη, πως μία τέτοια συμφωνία θα ήταν δυνατό να οδηγήσει στη δημιουργία μίας σχέσης υποτέλειας μεταξύ των δύο πλευρών.
Ο Κεστούτις απεβίωσε όντας φυλακισμένος στο Κάστρο της Κρέβα, στις 15 Αυγούστου 1382, ενώ ο Βυτάουτας πέτυχε να διαφύγει ολίγους μήνες αργότερα, ζητώντας, στη συνέχεια, από το Τάγμα βοήθεια και προστασία.
Η τελική συνάντηση μεταξύ των δύο πλευρών συμφωνήθηκε να λάβει χώρα στις 19 Ιουλίου 1383, επί του ίδιου νησιού όπου είχαν λάβει χώρα και οι αρχικές διαπραγματεύσεις.
Ο Γιουγκάιλα κατέφθασε όπως είχε συμφωνηθεί, ωστόσο η αντιπροσωπεία των Τευτόνων, υπό την ηγεσία του Μεγάλου Μάγιστρου, Κόνραντ Τσέλλνερ φον Ρότενσταϊν, ακινητοποιήθηκε πλησίον του Σκιρσνέμουνε, μόνον ολίγα μίλια μακριά από τον προορισμό της, λόγω ρηχών νερών στον Ποταμό Νέμαν.
Όντας προσβεβλημένος, ο Γιογκάιλα αρνήθηκε να μετακινηθεί από την προσυμφωνημένη τοποθεσία, προκειμένου να συναντήσει τον Μεγάλο Μάγιστρο, με αποτέλεσμα την διακοπή των διαπραγματεύσεων μεταξύ των δύο πλευρών.
Η Συνθήκη της Ντουμπίσα αποτελείτο από τρεις νομικές πράξεις οι οποίες διατυπώθηκαν στις 31 Οκτωβρίου 1382, μεταξύ του Γιογκάιλα, Μεγάλου Δούκα της Λιθουανίας, του αδερφού του Σκιργκάιλα, καθώς και του Κόνραντ φον Βάλλενροντε, Στρατάρχη του Τευτονικού Τάγματος.
Κατά τη διάρκεια του Λιθουανικού Εμφύλιου Πολέμου, το Τευτονικό Τάγμα είχε βοηθήσει τους Γιουγκάιλα και Σκιργκάιλα να νικήσουν τον θείο τους, Κεστούτις, καθώς και τον υιό του, Βυτάουτας.
Προσπαθώντας να υλοποιήσει τις υποσχέσεις που του είχαν δοθεί από τον Γιογκάιλα κατά τη διάρκεια του πολέμου, το Τευτονικό Τάγμα οργάνωσε διαπραγματεύσεις για την υπογραφή συνθήκης μεταξύ των δύο πλευρών.