polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Το 1920, η οικογένεια Χάνιελ, που ήταν οι ιδιοκτήτες του Τσόλφεραϊν μέχρι τότε, άρχισαν να συνεργάζονται με τη Φόνιξ, μια εταιρεία εξορύξεων που στη συνέχεια ανέλαβε την διαχείριση του χώρου.
Το 1926 το Τσόλφεραϊν τέθηκε υπό τον έλεγχο της Μπέργκβερκς του Γκελζενκίρχεν που άρχισε να κλείνει τις πλέον παλαιές εγκαταστάσεις οπτανθρακοποίησης.
Το Βιομηχανικό συγκρότημα Ανθρακωρυχείων του Τσόλφεραϊν (, που σημαίνει Ανθρακωρυχείο της Γερμανικής Τελωνειακής Ένωσης) είναι μία μεγάλη πρώην βιομηχανική περιοχή στο Έσσεν, Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία, Γερμανία.
Έχει συμπεριληφθεί στον Κατάλογο της με Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς από την 14 Δεκεμβρίου 2001, και είναι ένα από τα σημεία αγκυροβόλησης για την Ευρωπαϊκή Διαδρομή της Βιομηχανικής Κληρονομιάς.
Τα Ανθρακωρυχεία του Τσόλφεραϊν ιδρύθηκαν από τον γεννημένο στο Ντούισμπουργκ βιομήχανο Φραντζ Χάνιελ , που χρειαζόταν οπτάνθρακα για την παραγωγή χάλυβα.
Οι δοκιμαστικές γεωτρήσεις στα προάστια του Έσσεν αποκαλύψαν πλούσια κοιτάσματα άνθρακα, που ονομάστηκαν Τσόλφεραϊν, από τη Γερμανική Τελωνειακή Ένωση που ιδρύθηκε το 1834.
Το Φρεάτιο 12 σχεδιάστηκε από τους αρχιτέκτονες Φριτζ Σουπ και Μάρτιν Κρέμερ και γρήγορα προσέχτηκε για τον απλό, λειτουργικό σχεδιασμό τύπου Μπάουχαους με τα κυρίως κυβικά κτίρια κατασκευασμένα από οπλισμένο σκυρόδεμα και χαλύβδινα δικτυώματα.
Το Τσόλφεραϊν γλίτωσε από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο με ελάχιστες ζημιές και από το 1953 βρέθηκε και πάλι στην κορυφή των Γερμανικών ορυχείων με παραγωγή 2,4 εκατομ.
Εφόσον οι βιομηχανίες άνθρακα, σιδήρου και χάλυβα του Ρουρ άκμαζαν στα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα, τα ανθρακωρυχεία επεκτάθηκαν σημαντικά.
Οι γονείς του Φούλα ήταν στενοί φίλοι με τους γονείς του Τούπακ Σακούρ, με αποτέλεσμα τα δυο παιδιά να γνωριστούν και να παραμείνουν φίλοι μέχρι το 1996 οπού δολοφονήθηκαν και οι δύο.
Όταν ο Φούλα ήταν τεσσάρων ετών, ο πατέρας του συνελήφθη και κατηγορήθηκε με έξι απειλές για απόπειρα δολοφονίας, για βοήθεια δραπέτευσης κρατουμένου από την φυλακή και βίαιη κλοπή τεθωρακισμένου φορτηγού.
Σύμφωνα με εφημερίδα του Λας Βέγκας ο Φούλα δολοφονήθηκε από τον ξάδερφο του Μούταχ, ο οποίος αργότερα παραδόθηκε στην αστυνομία και δήλωσε ότι το δεν το έκανε εσκεμμένα.
Στις 13 Σεπτεμβρίου 1996, ο Τούπακ πέθανε στο νοσοκομείο από εσωτερική αιμορραγία αφού πυροβολήθηκε 4 φορές στις 7 Σεπτεμβρίου ενώ βρισκόταν στην θέση του συνοδηγού σε ένα .
Το 1994, ο Φούλα γνώρισε έναν παιδικό του φίλο, τον Μούταχ "Ναπολέοντα" Μπέαλε στον Τούπακ Σακούρ και οι τρεις δημιούργησαν το , ένα ραπ γκρουπ.
Αν και η θεία της Γέλινεκ, η αδερφή του πατέρα της, ήταν παντρεμένη με έναν πλούσιο Εβραίο του Ζάγκρεμπ, η ίδια είπε ότι η οικογένειά της ουδέποτε επωφελήθηκε από αυτό.
Η θεία της Γέλινεκ εξέφραζε ντροπή για τον φτωχό κωφό αδερφό της, και στις οικογενειακές επισκέψεις τους δεχόταν στην κουζίνα μόνο, διότι, σύμφωνα με την Γέλινεκ, δεν τους θεωρούσε αρκετά καλούς για τα σαλόνια του σπιτιού.
Ο Τίτο της τηλεφώνησε και της είπε ότι πρέπει να διακόψει τα ταξίδια και να προωθήσει τα μοντέλα της ως Ζούζι Γέλινεκ, επειδή θεώρησε ότι δεν ήταν επωφελές για την αυτοδιαχείριση των Γιουγκοσλάβων εργαζομένων.
Ο Σπίλμπεργκ πρότεινε στην Γέλινεκ την θέση του κύριου σύμβουλου της ταινίας, αλλά τελικά, μολονότι η προσφορά ήταν κολακευτική, η Γέλινεκ αρνήθηκε καταλήγοντας στο ότι λόγω χρονικών περιορισμών δεν μπορούσε να μείνει για δύο χρόνια στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Με την ίδρυση του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας, το 1941, η διαβόητη πολιτική Ούστασε σύντομα οδήγησε τα αδέρφια της στα στρατόπεδα όπου σκοτώθηκαν και οι δύο, ο ένας στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Κερέστινετς και ο άλλος στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Γιαντόβνο.
Η Ζούζι Γέλινεκ (Κροατικά: , γεννηθείσα Σουζάνα Φέρμπερ, 17 Ιουλίου 1920 – 23 Ιανουαρίου 2016) ήταν μία γεννημένη στην Ουγγαρία, Κροάτισσα στυλίστρια μόδας, σχεδιάστρια και συγγραφέας.
Πάντως η Ιστορία των Αυγούστων είναι έργο γνωστό για την αναξιοπιστία του και η αναφορά αυτή, ίσως και ο ίδιος ο Ούλπιος, πιθανό να εφευρέθηκαν από προπαγανδιστές, που προσπαθούσαν να συνδέσουν τον Αυρηλιανό με τον "καλό Αυτοκράτορα" Τραϊανό.
Μερικοί ερευνητές πιστεύουν, ότι η Ουλπία Σεβερίνα ήταν από τη Δακία, όπου το Ούλπιος ήταν κοινό χάρη στην επιρροή του Μάρκου Ούλπιου Τραϊανού.
Υπάρχει αξιοσημείωτη νομισματική απόδειξη για την Ουλπία Σεβερίνα, ότι κυβέρνησε μόνη της μεταξύ του τέλους του Αυρηλιανού και της εκλογής τού Μάρκου Κλαύδιου Τάκιτου.
Οι πηγές αναφέρουν περίοδο μεσοβασιλείας μεταξύ του Αυρηλιανού και του Τάκιτου και μερικά νομίσματα της Ουλπίας φαίνεται, πως κόπηκαν μετά το τέλος του Αυρηλιανού.
Υπάρχει απόδειξη ότι, μετά το τέλος τού Αυρηλίου το 275, κυβέρνησε μόνη της για μία περίοδο· αυτό την κάνει την πρώτη γυναίκα, που κυβέρνησε τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία μόνη της.
Σύμφωνα με τα νομίσματα που φέρουν τη μορφή της, στην Ουλπία δόθηκε ο τίτλος της Αυγούστας το φθινόπωρο του 274, αν και είναι δυνατό να είχε τον τίτλο πριν από τότε.
Με τη Σαπρίσα, έχει κερδίσει 4 πρωταθλήματα και 1 ΚΟΝΚΑΚΑΦ Τσάμπιονς Λιγκ και ήταν μέρος της ομάδας που έπαιξε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Συλλόγων του 2005, όπου η Σαπρίσα τερμάτισε τρίτη, πίσω από τη Σάο Πάολο και τη Λίβερπουλ.
Σκόραρε το νικηφόρο γκολ στα τελευταία λεπτά του αγώνα, στον οποίο η ομάδα του κέρδισε για να επιτύχει να τερματίσει την τρίτη θέση του τουρνουά εναντίον της Αλ Ιτιχάντ.
Ο Γκόμεζ αγωνίστηκε σε 6 διαφορετικές χώρες: στην Ισπανία με τη Σπόρτινγκ Χιχόν και την Έρκουλες του Αλικάντε, στη Γουατεμάλα με τη Μουνισιπάλ, στην Ελλάδα με τον ΟΦΗ, στο Κουβέιτ με την Καντσία, στο Μεξικό με την Ιραπουάτο και στην Κύπρο με το ΑΠΟΕΛ, όπου κέρδισε το Πρωτάθλημα Κύπρου.
Τον Ιούνιο του 2009, ο Γκόμεζ επέστρεψε από την ποδοσφαιρική συνταξιοδότηση για μια τελευταία σεζόν στη Σάντος ντε Γκουάπιλες, αφού προηγουμένως είχε υποβιβαστεί στην δεύτερη κατηγορία ως προπονητής της Καρμελίτα.
Ήταν ένας σημαντικός παίκτης της Εθνικής Κόστα Ρίκα κατά τη διάρκεια των δεκαετιών του 1990 και του 2000 και λογίζεται ως ένας από τους καλύτερους επιθετικούς της, γνωστός για τα σουτ οβίδες και την άριστη ντρίμπλα.
Η αρχιτεκτονική των σύγχρονων ελληνικών πόλεων, ιδιαίτερα οι «παλιές πόλεις» επηρεάζονται κυρίως από την οθωμανική ή βενετική αρχιτεκτονική, δύο δυνάμεις που κυριαρχούσαν στον ελληνικό χώρο από την Αναγέννηση.
Μετά την σύσταση του νεοελληνικού κράτους, οι σύγχρονοι Έλληνες αρχιτέκτονες προσπάθησαν να συνδυάσουν αρχαία και βυζαντινά στοιχεία και κίνητρα με τα δυτικοευρωπαϊκά στυλ.
Τον Ιανουάριο του 1829 ο Σταμάτης Βούλγαρης, Έλληνας μηχανικός του γαλλικού στρατού, παρουσίασε το σχέδιο της νέας πόλης στον κυβερνήτη Καποδίστρια, ο οποίος το ενέκρινε.
Μετά την Επανάσταση του 1821 και τη δημιουργία του σύγχρονου ελληνικού κράτους, η σύγχρονη ελληνική αρχιτεκτονική προσπάθησε να συνδυάσει την αρχαία ελληνική αρχιτεκτονική με τη δυτικοευρωπαϊκή.
Αλβανία: με ανακοίνωσή της, η αλβανική κυβέρνηση ζήτησε πλήρη διαφάνεια για το συμβάν κάνοντας παράλληλα λόγο για δραματικά γεγονότα που επηρέασαν τις σχέσεις των δύο μεγαλύτερων κοινοτήτων, ως συνέπεια της μη απόλυτης εφαρμογής της συμφωνίας της Οχρίδας.
Επιπλέον, ο πρωθυπουργός της χώρας, Έντι Ράμα δήλωσε λίγες μέρες αργότερα πως θα ασκούσε βέτο στην ένταξη της τότε πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ σε περίπτωση που δεν εφαρμόζονταν απόλυτα οι διατάξεις της συμφωνίας της Οχρίδας.
Ελλάδα: ο υπουργός Εξωτερικών Νίκος Κοτζιάς, μετέφερε στον Βορειομακεδόνα ομόλογό του, τα συλλυπητήρια της ελληνικής κυβέρνησης προς τις οικογένειες των θυμάτων, καλώντας σε αυτοσυγκράτηση, λογική και διάλογο.
Ρωσία: το υπουργείο Εξωτερικών εξέφρασε την ανησυχία του για την κατάσταση και απηύθυνε έκκληση σε όλες τις πολιτικές δυνάμεις της Βόρειας Μακεδονίας για έναν εποικοδομητικό διάλογο.
Τουρκία: το τουρκικό υπουργείο Εξωτερικών εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία εξέφραζε τα συλλυπητήρια της κυβερνήσεως για τα θύματα, επεσήμανε πως καταδικάζει ανεξαιρέτως κάθε πράξη βίας και τρομοκρατίας και κάλεσε όλους τους εμπλεκόμενους σε δημοκρατικό διάλογο στο πλαίσιο της συμφωνίας της Οχρίδας.
Σύμφωνα με μαρτυρία του δημάρχου της πόλης, υπήρχαν από μέρες πληροφορίες για ένοπλους άγνωστης ταυτότητας στην αλβανική συνοικία Τόντε Μεντόλ , γνωστή και με την ανεπίσημη ονομασία Ντίβο Νάσελιε.
Οι ανταλλαγές πυροβολισμών ξεκίνησαν λίγο αργότερα από το νοτιοδυτικό τμήμα της πόλης και κράτησαν μέχρι τις απογευματινές ώρες της επόμενης ημέρας, όταν οι εναπομείναντες ένοπλοι (που αμύνονταν οχυρωμένοι σε τρεις μεγάλες ενοικιαζόμενες οικίες) παραδόθηκαν στις δυνάμεις της βορειομακεδονικής αστυνομίας.
Οι ταραχές του Κουμάνοβο ήταν πολύνεκρες ένοπλες συγκρούσεις που ξέσπασαν το διήμερο της 9ης-10ης Μαΐου του 2015 στην ομώνυμη πόλη, στο βορειοανατολικό τμήμα της Βόρειας Μακεδονίας, πλησίον των συνόρων του κράτους με τη Σερβία και το Κοσσυφοπέδιο μεταξύ της βορειομακεδονικής αστυνομίας και Αλβανών ενόπλων που αναφέρθηκαν ως μέλη του , αποσχιστικής οργάνωσης των Αλβανών της χώρας που έδρασε κυρίως κατά τη διάρκεια των εκτεταμένων εθνοτικών ταραχών του 2001 που οδήγησαν στη Συμφωνία της Οχρίδας.
Λίγες ημέρες πριν τις συγκρούσεις στο Κουμάνοβο, ομάδα σαράντα ενόπλων πραγματοποίησε την 21η Απριλίου επίθεση σε αστυνομικό φυλάκιο στον οικισμό Γκόσιντσε, κοντά στα σύνορα με το Κοσσυφοπέδιο, το οποίο κατέλαβαν για μερικές ώρες, χωρίς ωστόσο να υπάρξουν θύματα.
Ακολούθησε στις 3 Μαΐου βομβιστική επίθεση στα γραφεία του αλβανικού μειονοτικού κόμματος Δημοκρατική Ένωση για την Ενσωμάτωση στο Τέτοβο, επίσης χωρίς ανθρώπινες απώλειες.
Οι περισσότεροι εκ των συλληφθέντων ήταν Αλβανοί του Κοσσυφοπεδίου, 11 ήταν μέλη της αλβανικής μειονότητας της Βόρειας Μακεδονίας, ενώ ένα άτομο ήταν Γερμανός πολίτης αλβανικής καταγωγής.
Το ίδιο διάστημα, η Πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας βρισκόταν εν μέσω οξείας πολιτικής κρίσης που είχε ξεσπάσει μετά τις βουλευτικές εκλογές του 2014 με την τότε αντιπολίτευση υπό τον Ζόραν Ζάεφ να μην αναγνωρίζει το αποτέλεσμα, κάνοντας λόγο για νοθεία από την πλευρά Γκρούεφσκι.
Επιπλέον, στις αρχές του 2015 βγήκε στην επιφάνεια κυβερνητικό σκάνδαλο τηλεφωνικών υποκλοπών, ενώ στις αρχές Μαΐου ξεκίνησαν μαζικές αντικυβερνητικές διαδηλώσεις στα Σκόπια, οι οποίες σημαδεύτηκαν από ευρείας έκτασης επεισόδια.
Οι συλληφθέντες οδηγήθηκαν στις φυλακές της χώρας με τις κατηγορίες της συμμετοχής σε τρομοκρατική οργάνωση με σκοπό την κατάλυση της συνταγματικής έννομης τάξης και τη διατάραξη της ασφάλειας.
Επιπλέον, ο τότε πρωθυπουργός της πρώην Γιουγκοσλαβικής Δημοκρατίας της Μακεδονίας, Νίκολα Γκρούεφσκι, δήλωσε σε τηλεοπτικό του μήνυμα πως οι δυνάμεις της αστυνομίας εξουδετέρωσαν την πιο επικίνδυνη ένοπλη ομάδα των Βαλκανίων και χαρακτήρισε τους ένοπλους ως τρομοκράτες.
Η σύγκρουση ολοκληρώθηκε με επικράτηση των αστυνομικών δυνάμεων που ενισχυμένες με δυνάμεις στρατού έθεσαν εκτός μάχης τους ένοπλους, σκοτώνοντας ή αιχμαλωτίζοντας σχεδόν το σύνολο των αντιπάλων τους.
Παρά τη σφοδρότητα της σύγκρουσης, που πραγματοποιήθηκε εντός κατοικημένης περιοχής και περιλάμβανε και χρήση τεθωρακισμένων από τις ειδικές δυνάμεις της αστυνομίας, δεν αναφέρθηκαν απώλειες αμάχων.
Από τις μάχες υπέστησαν σοβαρές καταστροφές σπίτια και εγκαταστάσεις στην αλβανική συνοικία Τόντε Μεντόλ, κυρίως στην κεντρική οδό Πέρο Ιλιέφσκι που έγινε πεδίο σφοδρής σύγκρουσης.
Η Σκάουτ Φιντς , ένα εξάχρονο κοριτσι ζει τα ανέμελά του παιδικά χρόνια με τον δεκάχρονο αδελφό της Τζεμ και τον χήρο πατέρα της Άττικους Φιντς , στο Μέικομπ της Αλαμπάμα κατά τις αρχές της δεκαετίας του '30.
Ο Άττικους Φιντς είναι επιφανής δικηγόρος της μικρής αυτής πόλης της αμερικανικής υπαίθρου και προσπαθεί να αναθρέψει τα παιδιά του δίνοντάς τους τις αρχές και τις αξίες που χρειάζονται προκειμένου να αντιμετωπίσουν τη ζωή ως ενήλικες.
Τα τρία παιδιά απολαμβάνουν την ξεγνοιασιά των διακοπών παίζοντας παιχνίδια και παρακολουθώντας τον Μπου Ράντλεϊ , έναν νέο με μυστηριώδες παρελθόν, ο οποίος δεν βγαίνει ποτέ από το σπίτι του.
Παράλληλα το τοπικό δικαστήριο αναθέτει στον Άττικους την υπεράσπιση ενός μαύρου άνδρα, του Τομ Ρόμπινσον , ο οποίος κατηγορείται για τον βιασμό μιας νεαρής λευκής, της Μειέλα Γιούελ .
Ο Ρόμπινσον που στην πραγματικότητα δεν είχε βιάσει την κοπέλα, είχε συναντηθεί μαζί της εκείνη την ημέρα κι είχε παρατηρήσει ότι έφερε σημάδια ξυλοδαρμού στο σώμα της.
Ο Άττικους αποδέχτηκε να αναλάβει την υπόθεση προκαλώντας με αυτόν τον τρόπο την οργή των λευκών κατοίκων της πόλης, εφόσον εκείνος που είναι λευκός δε θα έπρεπε ποτέ να αναλάβει την υπεράσπιση ενός μαύρου.
Την ημέρα της δίκης ο Άττικους υπερασπίζεται με όλη του τη δύναμη και τα βάσιμα επιχειρήματα που χρησιμοποιεί επιρρίπτουν την ευθύνη για το έγκλημα στον πατέρα της Μειέλα, Μπο Γιούελ .
Πρώτη επιλογή για τον ρόλο του Άττικους Φιντς, ο οποίος έγινε σύμβολο ακεραιότητας και ηθικής, ήταν ο Σπένσερ Τρέισι, ο οποίος εκείνη την περίοδο δεν ήταν διαθέσιμος.
Οι Πάκουλα και Μάλιγκαν έπειτα προσέγγισαν τον Τζέιμς Στιούαρτ, ο οποίος απέρριψε τον ρόλο εφόσον θεωρούσε ότι η θεματολογία της ταινίας επρόκειτο να διχάσει το κοινό.
Ο Ροκ Χάτσον, που εκείνη την περίοδο ήταν ο εμπορικότερος ηθοποιός της , που είχε αναλάβει τη διανομή της ταινίας, εκδήλωσε την επιθυμία του να ερμηνεύσει το ρόλο του Άττικους Φιντς, ο οποίος πήγε τελικά στον Γκρέγκορι Πεκ.
Ο χαρακτήρας του Άττικους Φιντς ήταν εμπνευσμένος από εκείνον του πατέρα της Χάρπερ Λι, ο οποίος ήταν δικηγόρος και το 1929 είχε αναλάβει την υπεράσπιση ενός μαύρου που κατηγορούταν για ένα έγκλημα που δεν είχε διαπράξει.
Ο Ντιβάλ προκειμένου να είναι πειστικός στο ρόλο του έγκλειστου στο σπίτι Μπου Ράντλεϊ, αποφάσισε να αποφύγει την έκθεσή του στον ήλιο για έξι εβδομάδες και έβαψε το μαλλί του ξανθό για το ρόλο.
Οι Μαίρη Μπάνταμ και Φίλιπ Όλφορντ που ερμηνεύουν τους ρόλους των παιδιών του Άττικους Φιντς δεν είχαν καλές σχέσεις κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων.
Παρά την επιτυχία της ταινίας και την υποψηφιότητα της Μπάνταμ για Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου κανένα από τα δυο παιδιά δεν ακολούθησε το δρόμο της υποκριτικής.
Ο Ρόμπερτ Μάλιγκαν ηττήθηκε επίσης στην κατηγορία για το Όσκαρ Σκηνοθεσίας από τον Ντέιβιντ Λιν, σκηνοθέτη του Λόρενς της Αραβίας.
Ο Γκρέγκορι Πεκ πίστευε ότι το Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου θα πήγαινε στον φίλο του Τζακ Λέμον για την εξαιρετική του ερμηνεία στην ταινία του Μπλέικ Έντουαρντς Μέρες κρασιού και λουλουδιών , αλλά τελικά μετά από 4 άκαρπες υποψηφιότητες ανακηρύχθηκε νικητής για την ερμηνεία του στην ταινία.
Η Μαίρη Μπένταμ στα εννιά της χρόνια έγινε η μικρότερη σε ηλικία υποψήφια για Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου, βραβείο που έχασε τελικά από την Πάτι Ντιουκ που ανακηρύχθηκε νικήτρια στα 16 της χρόνια για την ερμηνεία της, ως Έλεν Κέλερ, στην ταινία του Άρθουρ Πεν Το θαύμα της Άννι Σάλιβαν .
Η ταινία είναι βασισμένη στο βραβευμένο με Πούλιτζερ μυθιστόρημα της Χάρπερ Λι Όταν σκοτώνουν τα κοτσύφια και διασκευάστηκε για τη μεγάλη οθόνη από τον Χόρτον Φουτ.
Πρωταγωνιστής της ταινίας είναι ο Γκρέγκορι Πεκ στο ρόλο του Άττικους Φιντς και πλαισιώνεται από τους Μαίρη Μπάνταμ, στο ρόλο της Σκάουτ, κόρης του Άττικους και Φίλιπ Όλφορντ στο ρόλο του Τζεμ, γιου του Άττικους.
Στην ταινία έκαναν το κινηματογραφικό τους ντεμπούτο οι: Ρόμπερτ Ντιβάλ, στο ρόλο του Μπου Ράντλεϊ, Γουίλιαμ Γουίντομ και Άλις Γκόστλι.
Ο Μπόσλεϊ Κράουδερ των έγραψε στην κριτική του ότι παρά το γεγονός ότι το σενάριο του Χόρτον Φουτ και η σκηνοθεσία του Μάλιγκαν δεν εισχωρεί σε βάθος σε θέματα ταμπού για την εποχή που γυρίστηκε η ταινία, αυτό δεν εμπόδισε τους πρωταγωνιστές Γκρέγκορι Πεκ, Μαίρη Μπάνταμ και Φίλιπ Όλφορντ από το να σκιαγραφήσουν απολαυστικούς χαρακτήρες.
Ο Ρότζερ Ίμπερτ των - σχολίασε το γεγονός ότι η ταινία δεν εστιάζεται στους μαύρους, αλλά συνεχίζει με το κλισέ του τίμιου λευκού που υποστηρίζει έναν αδύναμο μαύρο.
Πάκουλα, έπεισε το συνεργάτη του και σκηνοθέτη Ρόμπερτ Μάλιγκαν να αγοράσουν τα δικαιώματα του μυθιστορήματος για την ανεξάρτητη εταιρία παραγωγής τους - .
Το 1995 η ταινία επελέγη από τη Βιβλιοθήκη του Αμερικάνικου Κογκρέσου ως τμήμα του Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου ως πολιτιστικά, ιστορικά και αισθητικά σημαντική.
Οι παραγωγοί της ταινίας ήθελαν να γυρίσουν την ταινία στην γενέτειρα της Χάρπερ Λι, το Μονρόεβιλ της Αλαμπάμα, αλλά η πόλη είχε αλλάξει πολύ από τη δεκαετία του '30 και δεν θεωρήθηκε κατάλληλη για την αναπαράσταση της περιόδου.
Έπειτα μάλλον έγινε ο διάδοχος του Τιβερίου στη Γερμανία, όπου διοίκησε τον Ρωμαϊκό στρατό και διέσχισε τον Έλβα· εκεί έστησε βωμό στον Αύγουστο και διείσδυσε περισσότερο στη χώρα, όσο κανείς προκάτοχός του.
Ο Σουητώνιος τον περιγράφει ως "αλαζόνα, σκληρό, περιβόητο και υπερβολικό" και καταγράφει πολλές περιπτώσεις, που δεν έδειξε σεβασμό, όπως στον τιμητή Λούκιο Μουνάτιο Πλάνκο, σε έναν ανθύπατο της Αφρικής και σε έναν διοικητή λεγεώνας του Ιλλυρικού.
Όταν ήταν πραίτορας και ύπατος, έφερε γυναίκες από την τάξη των ιππέων ή παντρεμένες για να εκτελέσουν παντομίμες, πράγμα που εξερέθισε τα πνεύματα, καθώς στη σκηνή ανέβαιναν άτομα της κατώτερης τάξης.
Επέδειξε παραστάσεις με άγρια ζώα σε κάθε περιοχή της πόλης και οι αγώνες μονομάχων εκτελούντο με τέτοια υπερβολική αιματοχυσία, που ο Αύγουστος υποχρεώθηκε να θέσει κάποιους περιορισμούς σε αυτούς.
παντρεύτηκε πρώτα τον Μάρκο Βαλέριο Μεσσάλα Βαρβάτο, έπειτα τον Φαύστο Κορνήλιο Σύλλα Λούκουλλο και μετά τον Άππιο Ιούνιο Σιλανό.
Ο Μπρέγκμαν εξήγησε ότι αυτή η απόφαση δεν αφορούσε «να ξανασυγκέντρωσε την παλιά ομάδα», παρά να χρησιμοποιήσει τα καλύτερα διαθέσιμα ταλέντα.
Ο Πατσίνο πήγε στον παραγωγό Μάρτιν Μπρέγκμαν με σκοπό να γυρίσει μια ταινία του Καρλίτο Μπριγκάντε και του έδειξε ένα πρώιμο προσχέδιο σεναρίου, το οποίο ο Μπρέγκμαν απέρριψε.
Τόσο ο Μπρέγκμαν όσο και ο Πατσίνο συμφώνησαν ότι ο χαρακτήρας του Μπριγκάντε θα παρείχε μια κατάλληλη βιτρίνα για το ταλέντο του Πατσίνο.
Ο Μπρέγκμαν πλησίασε τον σεναριογράφο Ντέιβιντ Κόεπ, ο οποίος μόλις είχε ολοκληρώσει τη συγγραφή του σεναρίου για την επερχόμενη ταινία του Μπρέγκμαν , και του ζήτησε να γράψει το σενάριο για το ' .
Αν και βασίστηκε κυρίως στο δεύτερο μυθιστόρημα, ο τίτλος Υπόθεση Καρλίτο παρέμεινε, κυρίως λόγω της ύπαρξης της ταινίας του Μάρτιν Σκορσέζε Μετά από ώρες .
Μετά από 5ετή παραμονή στην φυλακή, ο Πορτορικανός μεγαλέμπορος ναρκωτικών, Καρλίτο Μπριγκάντε αποφυλακίζεται λόγω καλής διαγωγής και χάρη στην βοήθεια του δικηγόρου του Ντέιβιντ Κλάινφιλντ.
Στο μαγαζί εμφανίζεται ένας ανερχόμενος μεγαλέμπορος ναρκωτικών, ο Μπένι Μπλάνκο, ο οποίος προτείνει στον Καρλίτο να συνεργαστούν μαζί για την διακίνηση μεγάλων ποσοτήτων ηρωίνης, αξιοποιώντας τις παλιές διασυνδέσεις του Καρλίτο.
Αρχικά, τα γυρίσματα ξεκίνησαν στις 22 Μαρτίου 1993, αν και το πρώτο προγραμματισμένο γύρισμα, η κορύφωση του , έπρεπε να αλλάξει όταν ο Πατσίνο εμφανίστηκε με πατερίτσες.
Αντ 'αυτού, η σειρά της αίθουσας πισίνας για την οικοδόμηση έντασης, όπου ο Καρλίτο συνοδεύει τον νεαρό ξάδερφό του σε μια άτυχη διαπραγμάτευση ναρκωτικών, ξεκίνησε την παραγωγή.
Επειδή η ταινία βασιζόταν σε μεγάλο βαθμό σε χαρακτήρες και περιλάμβανε λίγη δράση, η πρώιμη ακολουθία της πισίνας έπρεπε να είναι περίτεχνη και να στηθεί σωστά.
Αφού το κινηματογραφικό στούντιο είχε δει μια αποκοπή της ακολουθίας της αίθουσας της πισίνας, δόθηκε ένα σημείωμα στο συνεργείο που έλεγε ότι ένιωθαν ότι η σκηνή ήταν πολύ μεγάλη.
Η έμπνευση για τα μυθιστορήματα προήλθε από το υπόβαθρο του Τόρες: το μπαρ του Ανατολικού Χάρλεμ όπου γεννήθηκε και η ατμόσφαιρα των συμμοριών, των ναρκωτικών και της φτώχειας .
Ο Κάστνερ ισχυρίστηκε ότι ο Πατσίνο είχε κάνει μια συμφωνία για να πρωταγωνιστήσει στην εκδοχή μιας ταινίας του Καρλίτο με τον Μάρλον Μπράντο ως τον ποινικολόγο Ντέιβιντ Κλάινφελντ.
Η αίθουσα του δικαστηρίου, στην οποία ο Καρλίτο ευχαριστεί τον εισαγγελέα, γυρίστηκε στο χώρο εργασίας του δικαστή Τόρες, στο κτίριο του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Πολιτείας στην οδό 60η.
Ταυτόχρονα, ο Καρλίτο πηγαίνει να συναντήσει την παλιά του σχέση, την Γκέιλ, ζητώντας της να κάνουν ένα καινούργιο ξεκίνημα στην σχέση τους και να τον ακολουθήσει στις Μπαχάμες.
Ο Κλάιφιλντ όμως αποδεικνύεται αναξιόπιστος, καθώς κατά την διάρκεια της απόδρασης δολοφονεί τον μαφιόζο, βάζοντας σε μεγάλους μπελάδες τον Καρλίτο.
Οι σκηνές του νοσοκομείου γράφτηκαν 25 με 30 φορές επειδή οι ηθοποιοί είχαν πρόβλημα με τη σειρά, με τον Πατσίνο να σκέφτεται ακόμη και ότι ο Καρλίτο δεν θα πήγαινε στο νοσοκομείο.
Ωστόσο, στην αποβάθρα του σταθμού τον περιμένει ο Μπένι Μπλάνκο και τον πυροβολεί θανάσιμα, στερώντας του την ευκαιρία να πραγματοποιήσει την επιθυμία του να φύγει μακριά από το σκοτεινό παρελθόν του.
Αντ 'αυτού, η παραγωγή χρησιμοποίησε ένα ναυπηγείο του Μπρούκλιν όπου το σκάφος του Κλάινφελντ κατέβηκε σε μια άδεια "αποβάθρα" στην οποία αντλούνταν το νερό του ποταμού.
Αυτό τον κάνει πατέρα της Θεοδώρας, όμως ο Νικήτας είναι γνωστός από άλλες πηγές ως πατέρα της Σοφίας, συζύγου τού Χριστοφόρου Λεκαπηνού, μεγαλύτερου γιού τού Ρωμανού Α.
Ωστόσο το έργο Βυζαντινές Οικογένειες τού Ζαν-Φρανσουά Βαννιέ θεωρεί την αναφορά ορθή, ότι δηλαδή ο πατέρας και ο γιος νυμφεύτηκαν δύο αδελφές.
Επειδή δεν επιτρεπόταν ο Χριστόφορος να νυμφευτεί τη θεία του, θα πρέπει ο Χριστόφορος να είναι γιος από έναν πρώτο γάμο του Ρωμανού Α και η Θεοδώρα η δεύτερη σύζυγος τού Ρωμανού Α.
Η κόρη της Ελένη Λεκαπηνή τον Μάιο/Ιούνιο τού 919 έγινε σύζυγος του 14ετούς Κωνσταντίνου Ζ των Μακεδόνων Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.
Στις 17 Δεκεμβρίου 920 στέφθηκε συναυτοκράτορας και στην πράξη έγινε ο πρώτος των δύο αυτοκρατόρων· η Θεοδώρα στέφθηκε Αυγούστα τον Ιανουάριο τού 921.
Ήταν σε μεγάλο βαθμό συλλαβάριο 130 χαρακτήρων κάποια στιγμή και διατήρησε μόνο μερικά λογογράμματα από την Ακκαδία, αλλά, με την πάροδο του χρόνου, ο αριθμός των λογογραμμάτων είχε αυξηθεί.
Η ελευθέρα βοσκή υποδηλώνει μια μέθοδο κτηνοτροφίας στην οποία τα ζώα, για τουλάχιστον ένα μέρος της ημέρας, μπορούν να βοσκήσουν ελεύθερα σε εξωτερικούς χώρους, αντί να περιορίζονται σε ένα κλουβί για 24 ώρες κάθε μέρα.
Ωστόσο, τα συστήματα ελευθέρας βοσκής προσφέρουν συνήθως την ευκαιρία για εκτεταμένη μετακίνηση και ηλιακό φως που αλλιώς εμποδίζεται από συστήματα εσωτερικών χώρων.
Εάν κάποιος επιτρέπει στην "ελευθέρα βοσκή" να συμπεριλάβει την "εκτροφή", η ελευθέρα βοσκή ήταν μια τυπική μέθοδος εκτροφής τουλάχιστον μέχρι την ανάπτυξη του συρματοπλέγματος και σύρματος στην εκτροφή των κοτόπουλων.
Η γενικά κακή κατανόηση της διατροφής και των ασθενειών πριν από τον εικοστό αιώνα κατέστησε δύσκολη την αύξηση πολλών ειδών κτηνοτροφικών ζώων χωρίς να τους δοθεί πρόσβαση σε διάφορα είδη διατροφής.
Ο όρος χρησιμοποιείται σε δύο αισθήσεις που δεν αλληλεπικαλύπτονται εντελώς: ως περιγραφή των μεθόδων κτηνοτροφίας με επίκεντρο του αγρότη και ως καταναλωτοκεντρική περιγραφή αυτών.
Στις 21 Φεβρουαρίου 2018, ύστερα από συνάντηση με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, ανακοίνωσε ότι θα είναι υποψήφιος βουλευτής με τη Νέα Δημοκρατία στον Δυτικό Τομέα Β' Αθηνών.
Με το ΦΕΚ 40/1-2-1956 "Περι αναμορφώσεως του Οργανισμού του Δημοτικού Νοσοκομείου Καβάλας", το νοσοκομείο γίνεται Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου και αποκτά το όνομα "Γενικό Νοσοκομείο Καβάλας".
Το 1960, υπό προεδρία του πρωθυπουργού Κωσταντίνου Καραμανλή, συγκαλείται σύσκεψη από την οποία προκύπτει απόφαση για την ".εναρξη των εξής νέων έργων: 1) Γενικόν Νοσοκομείον Καβάλας, δυνάμεως 150 κλινών. σύνολο δαπάνης 18 εκατ. δρχ." Η Θεμελίωση του έργου γίνεται την ίδια χρονιά από τον Μητροπολίτη Χρυσόστομο, το οποίο ολοκληρώθηκε σε 2.5 χρόνια και το 1963 το Γενικό Νοσοκομείο Καβάλας λειτουργεί τελικά με δύναμη 200 κλινών.
Τότε, σύμφωνα με τον κώδικα Αντιπροσωπείας και Δημογεροντίας Καβάλας 1895-1908, στις 27 Ιουνίου 1899, ο πρόεδρος της Γενικής Συνέλευσης της πόλης, υπό την προεδρία του μητροπολίτη Ξάνθης Ιωακείμ Σγουρού, ανακοινώνει στο Σώμα ότι ".ο εκ των φιλογενών πολιτών κύριος Σπύρος Αθανασίου Σεκερτζής αναλαμβάνει την ιδιάν δαπάνη αποπεράτωσης του Νοσοκομείου και την κατα δυνατόν προικοδότηση του.".
Τα εγκαίνια του τότε νοσοκομείου, με το όνομα "Ευαγγελισμός", γίνονται στον χώρο που βρίσκεται σήμερα το πολιτιστικό κέντρο Πυθαγόρας, στις 19 Αυγούστου 1900.
Σε αυτό το κτίριο λειτούργησε μέχρι και το 1915, οπότε και μεταφέρθηκε στο κτίριο που λειτουργούσε το νοσοκομείο της Οθωμανικής Κοινότητας , λόγω κτιριακής ανεπάρκειας.
Μετά το τέλος της δεύτερης βουλγαρικής κατοχής το 1918, το κτίριο ήταν σε κακή κατάσταση, αλλά ανακατασκευάστηκε το 1919 από τον Αμερικανικό Ερυθρό Σταυρό.
Γενικό Νοσοκομέιο Καβάλας στο παρελθόν ήταν εγκατεστημένο σε τέσσερα κτίρια, με χιλιομετρική απόσταση μεταξύ του κεντρικού κτιρίου και των τριών παραρτημάτων περί τα τρία χιλιόμετρα.