polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Η δραστηριότητά τους περιελάμβανε σφαγές, λεηλασίες και καταστροφές στις περιοχές της Ηπείρου, της Δυτικής Μακεδονίας, της Κεντρικής Ελλάδας, της Θεσσαλίας και της Πελοποννήσου, οι οποίες υπέστησαν τις περισσότερες καταστροφές και σφαγές, λόγω της δραστηριότητας 15.000 Μουσουλμάνων Αλβανών μισθοφόρων.
Το 1779, ο Οθωμανικός στρατός κατάφερε τελικά να εκδιώξει τις ομάδες αυτές από την Πελοπόννησο, ενώ οι υπόλοιποι είτε σκοτώθηκαν από τους κατοίκους της περιοχής, είτε βρήκαν καταφύγιο στις μουσουλμανικές αλβανικές κοινότητες του Λάλα και των Βαρδουνίων.
Ως αποτέλεσμα, οι τοπικές ελληνικές παραδόσεις στην Ήπειρο από τα τέλη του 18ου αιώνα, αναφέρουν συχνές επιδρομές και λεηλασίες από «τουρκαλβανικές» ή «αλβανικές» ομάδες.
Όπως ο όρος «Τούρκος», η έκφραση χρησιμοποιήθηκε από ορισμένους συγγραφείς, κυρίως στη δυτικοευρωπαϊκή λογοτεχνία του 19ου και 20ου αιώνα, για τους μουσουλμανικούς αλβανικούς πληθυσμούς.
Ως εκ τούτου, η λέξη Τούρκος με αυτή τη χρήση της κατόρθωσε να έχει επίσης υποτιμητική και αποθαρρυντική έννοια που, όταν χρησιμοποιείτο σε άλλες λέξεις, έδινε την υποτιμητική έννοια της σκληρής και απάνθρωπης συμπεριφοράς ή και της οπισθοδρομικότητας και αγριότητας.
Στο γενικό πλαίσιο των Βαλκανίων κατά τον εικοστό αιώνα, η χρήση της λέξης «Τούρκος» έχει επίσης χρησιμοποιηθεί πολιτικά, για να διαφοροποιήσει τον «αυτόχθονα» από τον «ξένο», ώστε να υπονοούνται οι βαλκάνιοι Μουσουλμάνοι ως αλλοδαποί.
Στην περίπτωση των Αλβανών, αυτό κατά καιρούς έχει οδηγήσει κάποιες φορές σε αλβανοφοβία, αρνητικά στερεότυπα, κοινωνικοπολιτικές διακρίσεις και ακόμη και μαζική βία.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1880, ο ελληνικός τύπος χρησιμοποίησε ανοιχτά τον όρο «Τουρκαλβανοί ληστές» για να υποκινήσει αισθήματα μίσους και να συσχετίσει τους Αλβανούς εθνικιστές με την «τουρκική ανθελληνική προπαγάνδα».
Κατά τα έτη 1882-1897, κάποια ελληνικά μέσα ενημέρωσης και δημοσιεύματας ξεκίνησαν εκστρατεία προώθησης της φιλίας και μελλοντικής συμμαχίας μεταξύ Ελλήνων και Αλβανών.
Οι ελληνικές εθνικιστικές εξιστορήσεις εξακολουθούν να χρησιμοποιούν τον ευρύτερα γνωστό υποτιμητικό όρο Τουρκαλβανός, αντί του «Μουσουλμάνος Αλβανός».
Στη Θεσπρωτία, ο τοπικός ορθόδοξος χριστιανικός πληθυσμός χρησιμοποιούσε τη λέξη Τούρκος για τους Αλβανούς Μουσουλμάνους Τσάμηδες, όρος που χρησιμοποιείται ακόμα στην περιοχή από μερικούς ηλικιωμένους.
Επίσης, οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες και ο γερμανικός στρατός δανείστηκαν από τους Έλληνες τον όρο Τουρκαλβανός για να περιγράψουν τους Αλβανούς Μουσουλμάνους Τσάμηδες κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Επιπλέον, στην ελληνική γλώσσα έχουν χρησιμοποιηθεί και παρόμοιοι σύνθετοι εθνογραφικοί όροι που αποκαλύπτουν επίσης το εθνικό ή θρησκευτικό υπόβαθρο των συγκεκριμένων κοινοτήτων, όπως Τουρκοκρητικοί και Τουρκοκύπριοι.
Από τα μέσα του δέκατου ένατου αιώνα, ο όρος Τούρκος και από τα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα και εξής, ο παράγωγος όρος Τουρκαλβανός έχει χρησιμοποιηθεί ως υποτιμητικός όρος, φράση και/ή έκφραση για τους Μουσουλμάνους Αλβανούς και τις κοινότητές τους.
Ο όρος είναι σαφώς ιστορικός και συχνά αναφέρετε σε τέτοια κείμενα, αλλά έχει επίσης διαπιστωθεί ότι είναι ασαφής, ιδεολογικά και συναισθηματικά φορτισμένος και ότι έχει χρησιμοποιηθεί με ιμπεριαλιστική και ρατσιστική σημασία.
Έχει αναφερθεί ότι στα τέλη του 20ού αιώνα μερικοί Χριστιανοί Αλβανοί εξακολουθούσαν να χρησιμοποιούν τον όρο Τούρκος για να αναφερθούν στους Μουσουλμάνους Αλβανούς.
Υπό μία ευρύτερη έννοια, ο όρος αυτός περιελάμβανε τόσο τους Μουσουλμάνους Αλβανούς, όσο και τους Τούρκους πολιτικούς και στρατιωτικούς της Οθωμανικής διοίκησης στα Βαλκάνια.
Η λέξη προέρχεται από την ταυτοποίηση των Μουσουλμάνων με τους Οθωμανούς και/ή τους Τούρκους, λόγω του διοικητικού συστήματος μιλλέτ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας για την ταξινόμηση των ανθρώπων σύμφωνα με τη θρησκεία τους, όπου το μουσουλμανικό μιλλέτ έπαιζε τον ηγετικό ρόλο και σε αυτό μετείχαν και Αλβανοί.
Αργότερα, κατά τη διάρκεια του Ελληνικής Επανάστασης , ως Τουρκαλβανοί αναφέρονται οι Μουσουλμάνοι Αλβανοί που πολέμησαν με τη οθωμανική πλευρά εναντίον των Ελλήνων επαναστατών.
Σε συνεργασία με τους , ένα παλιό τάγμα δρακοκτόνων, ο ταξιδεύει σε όλο το περνώντας κάθε δοκιμασία που μπαίνει στον δρόμο του, για να φέρει εις πέρας την αποστολή του.
Ο επιλέγει μια από τις πλευρές του εμφύλιου πολέμου: τους , υπό τον , που μάχονται για την απελευθέρωση των , των αυτοχθόνων του , από την Αυτοκρατορία, ή τους Αυτοκρατορικούς υπό τον στρατηγό , που μάχονται για τη διατήρηση της κυριαρχίας της Αυτοκρατορίας στην επαρχία του .
Ο καθώς θα εκτελεί αποστολές, θα ανακαλύψει ότι η διαφθορά έρχεται εκ των έσω, και κάθε εξωτερική απειλή οδηγείται από εκδίκηση, ενώ κάθε δοκιμασία είναι ο καρπός της απληστίας.
Το αφεντικό της εταιρείας φορτηγών , ο Καστιλιάνο , δίνει εντολή στον Τζον Στάινερ , να οδηγήσει ένα νέο φορτηγό της εταιρείας με ένα πολύτιμο φορτίο μέσω της Σαχάρας.
Τα 100.000 Δολάρια στον Ήλιο , είναι μια περιπέτεια Γαλλο-Ιταλικής παραγωγής 1964, σε σκηνοθεσία Ανρί Βερνέιγ, και σε σενάριο των Μισέλ Ωντιάρ και Μαρσέλ Ζουλιάν.
Κατά τη διέλευση τους από ένα κράτος αποδεικνύεται ότι ο Στάινερ έίχε περάσει ξανά με άλλο όνομα ως Φροχτ που ήταν ο αρχηγός μιας ομάδας μισθοφόρων σε ένα πραξικόπημα.
Το Ζαουερμπράτεν (γερμανικά: "ξινό ψητό" από το για το "ξινό" ή "τουρσί" και για το "ψητό κρέας") είναι γερμανικό ψητό τρόφιμο που παρασκευάζεται με μια ποικιλία από κρέατα—πιο συχνά από μοσχάρι, αλλά και από ελάφι, αρνί, χοιρινό ή παραδοσιακά από άλογο.
Επειδή τα σκληρότερα κομμάτια κρέατος για το ζαουερμπράτεν μαρινάρονται για να μαλακώσουν, αυτό δίνει ένα τελικό πιάτο που είναι τρυφερό, μαλακό και ζουμερό.
Ο Ιούλιος Καίσαρας έχει αναλάβει ρόλο στην δημιουργία του ζαουερμπράτεν, στέλνοντας αμφορείς με κρέας μαριναρισμένο σε κρασί πάνω από τις Άλπεις στη νεοϊδρυθείσα Ρωμαϊκή αποικία της Κολωνίας.
Σύμφωνα με αυτό το μύθο (ο Ιούλιος Καίσαρας δολοφονήθηκε το 44 π.Χ. και η Ρωμαϊκή πόλη της Κολωνίας ιδρύθηκε το 50 μ.Χ.), αυτό ενέπνευσε τους κατοίκους της Κολωνίας να μιμηθούν τη Ρωμαϊκή εισαγωγή.
Το ζαουερμπράτεν σερβίρεται παραδοσιακά με άλλα παραδοσιακά γερμανικά πιάτα, όπως Ρότκολ , Κνέντελ ή Καρτοφελκλέσε , Σπέτσλε και βραστές πατάτες.
Η ηλεκτρονική έκδοση της εφημερίδας, . έλαβε το Βραβείο καλύτερου ελληνικού ενημερωτικού - το 2012 ενώ το 2014 ο εκδότης της εφημερίδας Φώτης Γεωργελές βραβεύτηκε από το Ελληνικό Τμήμα της Ένωσης Ευρωπαίων Δημοσιογράφων με τη διάκριση «Κωνσταντίνος Καλλιγάς» που απονέμεται σε δημοσιογράφους για το «ήθος και τον ευρωπαϊκό τους προσανατολισμό».
Μερικές ημέρες αργότερα πραγματοποιήθηκε βανδαλισμός στην είσοδο των γραφείων της από αγνώστους και μέλη του Ρουβίκωνα προκάλεσαν καταστροφές εισβάλλοντας στα γραφεία της εφημερίδας με αφορμή το σχόλιο.
Ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Σημίτης, ο πρόεδρος της Νέας Δημοκρατίας Κυριάκος Μητσοτάκης, ο πρώην πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελος Βενιζέλος, ο επικεφαλής του Ποταμιού Σταύρος Θεοδωράκης και κόμματα του Ελληνικού Κοινοβουλίου καταδίκασαν την επίθεση με επίσημες ανακοινώσεις κάνοντας λόγο για απόπειρα τρομοκράτησης των εργαζομένων.
Τον Ιούνιο του 2019 επικρίθηκε από μερίδα χρηστών, πολιτικών και ελληνικών ΜΜΕ για αμφιλεγόμενο σχόλιο, το οποίο κατά κάποιους θεωρήθηκε ρατσιστικό και χυδαίο, που έγινε στην ιστοσελίδα της, και το οποίο συνέδεε τον θάνατο μιας νοσοκόμας στη Νίκαια, η οποία έπεσε από τον πρώτο όροφο νοσοκομείο, με τον Αλέξη Τσίπρα.
Τον Οκτώβριο του 2019, δέκα επιλεγμένα εξώφυλλα της , φιλοτεχνημένα από τους καλλιτέχνες Διαμαντή Αϊδίνη, Αντώνη Κυριακούλη, Μανώλη Χάρο, Κωνσταντίνο Κακανιά, Αλέξανδρο Ψυχούλη, Κωνσταντίνο Βήτα, Βαγγέλη Περρή, Γιάννη Κουρούδη, και Φώτη Πεχλιβανίδη, έγιναν συλλεκτικά γραμματόσημα από τα ΕΛΤΑ, γεγονός που συνέβη για πρώτη φορά στην ιστορία του Ελληνικού Τύπου.
Κάθε Πέμπτη, από το 2003 που εκδόθηκε η εφημερίδα ζωγράφοι, γλύπτες, , φωτογράφοι, , Έλληνες και διάσημοι ξένοι, έχουν φιλοτεχνήσει το εξώφυλλό της.
Η και το . περιλαμβάνουν πρωτότυπη ύλη, άρθρα και σχόλια για τα σύγχρονα κοινωνικοπολιτικά θέματα καθώς και άρθρα για τις τέχνες, τα βιβλία, τη μόδα, την αστική κουλτούρα, τα ταξίδια, τις εκδηλώσεις, τη νυχτερινή ζωή, τη γεύση και άλλα.
Με τον θάνατο του Ιωάννη η χήρα του αναγνώρισε την υψηλή κυριαρχία του διαδόχου του Μιχαήλ Η Ανδρόνικου Β Παλαιολόγου και τον αναγνώρισε κηδεμόνα στους δυο ανήλικους γιους της Κωνσταντίνο και Θεόδωρο Άγγελο.
Ο Βυζαντινός στρατός πέρασε ελεύθερα από τη Θεσσαλία για να επιτεθεί στην Ήπειρο αλλά σύντομα οι δυο πρίγκιπες συνωμότησαν με τον πρίγκιπα της Σερβίας Στέφανο Ούρο Β Μιλουτίν εναντίον του Βυζαντίου.
Ο Κωνσταντίνος και ο Θεόδωρος είχαν πεθάνει και οι δυο , τους διαδέχθηκε ο ανήλικος γιος του Κωνσταντίνου Ιωάννης Β Δούκας, κηδεμόνας του ορίστηκε ο Δούκας των Αθηνών Γκυ Β ντε Λα Ρος.
Ο Γκυ Β ντε Λα Ρος πέθανε πρόωρα , ο Ιωάννης Β βρήκε την ευκαιρία να αποκηρύξει την κηδεμονία του Δουκάτου των Αθηνών και να στραφεί στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία.
Οι Έλληνες συμφώνησαν στην ειρηνική διέλευση των Καταλανών από τη Θεσσαλία προς τα Φραγκικά πριγκιπάτα της νότιας Ελλάδας και εκείνοι κατέκτησαν την κοιλάδα του Σπερχειού και κατέλαβαν τα Σάλωνα.
Οι Καταλανοί κατέλαβαν το Ζητούνι, τον Αλμυρό, τον Δομοκό και άλλα 13 κάστρα στην πλούσια πεδιάδα της Θεσσαλίας, ανάγκασαν τον Ιωάννη Β Δούκα να υποταχθεί στον Γκωτιέ.
Ο Γκωτιέ Ε ήρθε ωστόσο σύντομα σε ανοιχτή σύγκρουση με τους Καταλανούς και στη Μάχη του Αλμυρού ο στρατός του Δουκάτου γνώρισε μεγάλη συντριβή, ενώ ο Γκωτιέ Ε και οι περισσότεροι Φράγκοι ιππότες έπεσαν στη μάχη.
η Θεσσαλία έγινε ο τόπος καταγωγής των μεγαλύτερων αριστοκρατικών οικογενειών στον Ελληνικό χώρο, το κύριο χαρακτηριστικό των Θεσσαλών αρχόντων ήταν οι τεράστιες εκτάσεις γης που απασχολούσαν πολλούς δούλους.
Οι σημαντικότερες οικογένειες ήταν: οι Αλευάδαι στη Λάρισα, οι Αντιοχίδες ή Εχεκρατίδες στα Φάρσαλα με γενάρχη τον ταγό Αντίοχο Εχεκρατίδα, και οι Σκοπάδες που ήταν κλάδος των Αλευάδων στην Κραννώνα, με πρώτο άρχοντα τον Σκόπα του Κρέοντα.
Ο πρώτος σπουδαίος Θεσσαλός που ένωσε όλες τις φυλές σε ένα βασίλειο ήταν ο Αλεύας ο Πυρρός , δημιούργησε τη "Θεσσαλική τετραρχία" που συνδέθηκε με "κλήρους γης", κάθε κλήρος απασχολούσε 40 ιππείς και 80 πεζούς.
Το αξίωμα "Ταγός" σύμφωνα με την επικρατούσα άποψη ήταν το ανώτερο στη Θεσσαλική αριστοκρατία και ισοδυναμούσε με αυτό του βασιλιά αλλά οι πρόσφατες έρευνες έδειξαν ότι στην κορυφή βρισκόταν ο "Τετράρχης".
Όταν ξέσπασε ο Πελοποννησιακός Πόλεμος οι Θεσσαλοί υποστήριξαν την Αθήνα, σπάνια επέτρεπαν στους Σπαρτιάτες να περάσουν από τα εδάφη τους, μοναδική εξαίρεση ο στρατηγός Βρασίδας.
Τον 4ο αιώνα ο Ιάσων ο Φεραίος που καταγόταν από άλλη ευγενή οικογένεια με έδρα τις Φέρες ανέτρεψε τους Αλευάδες και αναδείχτηκε σε σημαντική στρατιωτική φυσιογνωμία πριν την κατάκτηση της Θεσσαλίας από τον Φίλιππο Β και τους Μακεδόνες.
Αναγνώρισε την υψηλή κυριαρχία του Μιχαήλ Η και δέχτηκε σαν αντάλλαγμα τον τίτλο του "Σεβαστοκράτορα" αλλά εξακολουθούσε να διατηρεί αντί-Βυζαντινή στάση, συμμάχησε με τον Κάρολο τον Ανδεγαυό και το Δουκάτο των Αθηνών.
Οι προσπάθειες του Μιχαήλ Η να ενώσει την Ορθόδοξη και την Καθολική εκκλησία με αποκορύφωμα τη Δεύτερη Σύνοδο της Λυών ήταν άλλο ένα σημείο σύγκρουσης με την Κωνσταντινούπολη.
Ο Ιωάννης Α Δούκας ήταν σκληρός αντίπαλος των Ενωτικών, συγκρούστηκε με τον Μιχαήλ Η και σε μια Σύνοδο που συγκάλεσε στην Υπάτη καταδίκασε την Ένωση.
Την τριετία 1273 - 1275 σε μια άγνωστη χρονική εκστρατεία ο αυτοκράτορας Μιχαήλ Η έστειλε τον αδελφό του Ιωάννη Παλαιολόγο με μεγάλο στρατό εναντίον της Θεσσαλίας.
Ο Ιωάννης για να ευχαριστήσει το Δουκάτο έδωσε τη δεύτερη κόρη του Ελένη Αγγελίνα Κομνηνή σύζυγο στον μελλοντικό Δούκα των Αθηνών Γουλιέλμο ντε Λα Ρος με προίκα το Ζητούνι, το Γαρδίκι, τη Γραβιά και το κάστρο του Σιδηρόκαστρου.
Η απειλή από τους Βούλγαρους εξακολουθούσε να υπάρχει, όταν ανέβηκε στον θρόνο ο Βασίλειος Β ο τσάρος Σαμουήλ της Βουλγαρίας κυρίευσε τη Λάρισα και κατέλαβε τη Θεσσαλία.
Ο Βούλγαρος τσάρος ξεκίνησε μια μεγάλη εκστρατεία που έφτασε μέχρι την Πελοπόννησο αλλά στην επιστροφή γνώρισε τη συντριβή στη Μάχη του Σπερχειού.
Τον 12ο αιώνα ο Ιουδαίος ταξιδιώτης Βενιαμίν του Τουντέλα καταγράφει τη Βλαχία γύρω από τον Αλμυρό ενώ ο ιστορικός Νικήτας Χωνιάτης τοποθετεί τη Μεγάλη Βλαχία γύρω από τα Μετέωρα.
Τον 13ο αιώνα ο ιστορικός Γεώργιος Παχυμέρης παρουσιάζει τη Βλαχία σαν μια διακριτή εθνότητα με κυβερνήτη τον Ραούλ Κομνηνό με τον τίτλο της .
Η Ελληνική χερσόνησος βρέθηκε εκτεθειμένη από το 578 σε μεγάλο κίνδυνο από τις Σλαβικές επιδρομές, ξεκίνησαν το 581 και οι Σλάβοι φαίνεται ότι παρέμειναν στην Ελλάδα μέχρι το 584.
Όταν δολοφονήθηκε ο αυτοκράτορας Μαυρίκιος και ξέσπασε ο Μεγάλος Βυζαντινό-περσικός πόλεμος τα βόρεια σύνορα του Δούναβη βρέθηκαν εκτεθειμένα στις επιδρομές των Σλάβων.
Οι Σλάβοι στα τέλη του 6ου και στις αρχές του 7ου αιώνα εγκαταστάθηκαν περισσότερο στην Πελοπόννησο και τη Μακεδονία χωρίς να επηρεάσουν τις οχυρωμένες πόλεις στην κεντρική Ελλάδα.
Οι πέντε από τις μεγάλες πόλεις της Θεσσαλίας εξαφανίστηκαν από τις πηγές τον 7ο αιώνα και οι Σλάβοι εγκαταστάθηκαν στα βόρεια τμήματα της περιοχής.
Ακολούθησε η μεγάλη πολιορκία της Θεσσαλονίκης από τη Σλαβική φυλή των Βελεγιζίτων , σύμφωνα με τα "Θαύματα του Αγίου Δημητρίου" εγκαταστάθηκαν στη Δημητριάδα Μαγνησίας και στις Φθιώτιδες Θήβες.
Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Φράγκους που συμμετείχαν στην Δ Σταυροφορία ο ηγεμόνας του Ναυπλίου Λέων Σγουρός έκανε εκστρατεία στην Κεντρική Ελλάδα.
Ο Βονιφάτιος ο Μομφερρατικός που έλαβε στη διανομή εδαφών το Βασίλειο της Θεσσαλονίκης έκανε εκστρατεία νότια, ο Σγουρός ανίκανος να αντιμετωπίσει τους Σταυροφόρους επέστρεψε στην πατρίδα του στην Πελοπόννησο.
Ο Βονιφάτιος μοίρασε τα εδάφη του στους οπαδούς του : ο Ρολάνδος Πισκία πήρε τον Πλαταμώνα, ο Λομβαρδός Γουλιέλμο τη Λάρισα και τον Αλμυρό, και ο Βερθόλδος Β του Κατσενελεμπόγκεν το Βελεστίνο.
Οι διανομές συνεχίστηκαν νοτιότερα : ο Γκουίντο Παλαβιτσίνι πήρε το Μαρκιωνία της Βοδονίτσας, ο Ιάκωβος του Σαίντ - Ομέρ τη Γραβιά Φωκίδος, ο Θωμάς Α ντ'Ωτρεμανκούρ την Κομητεία των Σαλώνων, οι αδελφοί Αλμπερτίνος και Ρολάνδος Κανόσα τη Θήβα, ο Όθων ντε Λα Ρος την Αθήνα και ο Ιάκωβος ντ'Αβέν την Εύβοια.
Τα όρια του βασιλείου της Θεσσαλονίκης επεκτάθηκαν μέχρι τον Δομοκό, τα Φάρσαλα και το Βελεστίνο, η κοιλάδα του Σπερχειού, το Ζητούνι και η Ραβέννικα απέκτησαν Λατίνους διοικητές.
Την ίδια εποχή η σύγκρουση ανάμεσα στις ανώτερες τάξεις που κυβερνούσαν τη Βουλγαρία και τον Σλαβικό πληθυσμό έφεραν την κάθοδο ενός δεύτερου κύματος Σλάβων .
Ο υπουργός Σταυράκιος ξεκίνησε μια μεγάλη επιδρομή στην ηπειρωτική Ελλάδα για την υποταγή των Σλάβων , έφτασε μέχρι την Πελοπόννησο και τους ανάγκασε όλους να δεχτούν την αυτοκρατορική υποταγή.
Οι σκληρές επιδρομές των Βουλγάρων και των Σαρακηνών συνεχίστηκαν, ο Δαμιανός της Ταρσού κυρίευσε τη Δημητριάδα και η Θεσσαλία δέχτηκε σκληρές επιδρομές από τους Βουλγάρους .
Ιδρύθηκαν στη Θεσσαλία άλλες εννιά μεγάλες πόλεις όπως ο Αλμυρός και η Καλαμπάκα, κατοικήθηκε ξανά και το Ζητούνι που ταυτίζεται με τη Λαμία.
Η παρακμή σταμάτησε προσωρινά όταν ανέβηκε στον θρόνο ο Ανδρόνικος Α Κομνηνός που τοποθέτησε κυβερνήτη της Ελλάδας τον ικανό Νικηφόρο Προσούχ αλλά συνεχίστηκε μετά την ανατροπή του .
Ο επαναστάτης γαμπρός του Αλεξίου Γ Άγγελου Μανουήλ Καμύτζης δημιούργησε με την υποστήριξη του Δοβρομηρός Χρύσος που είχε ιδρύσει αυτόνομη ηγεμονία στη Μακεδονία του Βαρδάρη ένα μικρό πριγκιπάτο στα βόρεια της Θεσσαλίας, το διέλυσε γρήγορα ο αυτοκράτορας.
Τα έγγραφα καταγράφουν τις επισκέψεις του Πλαταμώνα, της Δημητριάδος, των Φαρσάλων και της Δομοκού, τα όρια της Λάρισας, τις επαρχίες της Βλαχίας και της Σερβίας και τα χαρτουλαράτα της Ντομπροχουβίστας και του Έρεβος, που ήταν προφανώς Σλαβικές εγκαταστάσεις.
Η θέση της Θεσσαλίας μακριά από τα σύνορα της αυτοκρατορίας και με σημαντικές ελλείψεις σε οχυρώσεις την έκανε από τον 6ο αιώνα ευάλωτη σε βαρβαρικές επιδρομές.
Τη διετία 395 - 397 το μεγαλύτερο τμήμα της Θεσσαλίας κατέλαβε ο βασιλιάς των Βησιγότθων Αλάριχος Α μέχρι την εποχή που εκδιώχτηκε από τον Στιλίχων.
Ο βασιλιάς των Βανδάλων Γιζέριχος λεηλάτησε την περίοδο 466 - 475 τις Ελληνικές ακτές και οι Οστρογότθοι υπό τον βασιλιά τους Θεοδέμιρο προχώρησαν και κατέλαβαν τη Λάρισα πριν ο Αυτοκράτορας Λέων Α επιτρέψει στον λαό του να εγκατασταθεί στη Μακεδονία.
Η επαρχία σύμφωνα με τον "Συνέκδημο" είχε τον 6ο αιώνα 16 πόλεις στις οποίες εκτός από την πρωτεύουσα Λάρισα ανήκαν : η Δημητριάδα, οι Φθιώτιδες Θήβες, η Εχίνος, η Λαμία, η Υπάτη, οι Γόμφοι Τρικάλων, η Διοκλητιανούπολις Θράκης, τα Φάρσαλα και τα νησιά Σκιάθος και Σκόπελος.
Με τον θάνατο του Μανουήλ ο νόθος ανιψιός του Δεσπότης της Ηπείρου Μιχαήλ Β Κομνηνός Δούκας κατέλαβε αμέσως την περιοχή χωρίς αντίσταση πριν τους θείους του.
Με τη Μάχη της Πελαγονίας η Αυτοκρατορία της Νίκαιας κατέλαβε τη Θεσσαλία αλλά σε μια Ηπειρώτικη αντεπίθεση την επόμενη χρονιά ο Μιχαήλ Β νίκησε τον στρατηγό Αλέξιο Στρατηγόπουλο και την ανέκτησε , μόνο ο Βόλος έμεινε στους Νικαιώτες.
Με τον θάνατο του Μιχαήλ Β το Δεσποτάτο του μοιράστηκε στους γιους του : Ο νόμιμος γιος του Νικηφόρος Α Κομνηνός Δούκας πήρε το Δεσποτάτο της Ηπείρου και ο νόθος Ιωάννης Α Δούκας παντρεύτηκε μια Βλάχα πριγκίπισσα και πήρε τη Θεσσαλία.
Η Θεσσαλία συνέχισε να έχει την ίδια μορφή διακυβέρνησης με το Δεσποτάτο της Ηπείρου, μετά την ανακατάληψη της Θεσσαλονίκης από τον Μιχαήλ Η οι ελπίδες του Οίκου των Αγγέλων είχαν ναυαγήσει και συμμάχησαν με τα Λατινικά κράτη του νότου.
Ο ιδρυτής του Δεσποτάτου της Ηπείρου Μιχαήλ Α Κομνηνός Δούκας επιτέθηκε στη Θεσσαλία, έκαμψε την αντίσταση των Λομβαρδών βαρόνων και την κατέλαβε.
Η Λάρισα και το μεγαλύτερο τμήμα της κεντρικής Θεσσαλίας ήρθαν σε Ηπειρώτικη κυριαρχία και διαχωρίστηκε από το Σταυροφορικό Βασίλειο της Θεσσαλονίκης.
Το έργο του Μιχαήλ Α ολοκλήρωσε ο ετεροθαλής αδελφός και διάδοχος του Θεόδωρος Κομνηνός Δούκας που κατέκτησε ολόκληρη την υπόλοιπη Θεσσαλία, μονάχα ο Αλμυρός παρέμεινε στους Λατίνους μέχρι το 1246.
Τον Δεκέμβριο του 1224 ο Θεόδωρος κατέκτησε τη Θεσσαλονίκη, διέλυσε το Βασίλειο της Θεσσαλονίκης και ίδρυσε την Αυτοκρατορία της Θεσσαλονίκης.
Η Θεσσαλία παρέμεινε στη Θεσσαλονίκη μέχρι τη χρονιά που ο εκθρονισθείς Μανουήλ Κομνηνός Δούκας την κατέκτησε από τον ανιψιό του Ιωάννη δημιουργώντας ανεξάρτητες οικογενειακές εκτάσεις.
Η Θεσσαλία επέστρεψε τον 12ο αιώνα στο Θέμα Ελλάδας με εξαίρεση τις βορειοδυτικές περιοχές όπως τα Τρίκαλα και την Καλαμπάκα που ενσωματώθηκαν στο νέο Θέμα Σιρμίου.
Ο Βενιαμίν και ο Άραβας Γεωγράφος Μωχάμετ αλ-Ιντρίσι περιγράφουν την ηπειρωτική Ελλάδα στα μέσα του 12ου αιώνα σαν πυκνοκατοικημένη με μεγάλη ευημερία.
Η κατάσταση άλλαξε όταν έγινε αυτοκράτορας ο Μανουήλ Α Κομνηνός, οι δαπανηρές στρατιωτικές εκστρατείες τον οδήγησαν σε τεράστιες φορολογίες, η διαφθορά και ο αυταρχισμός των κρατικών υπαλλήλων έφεραν μεγάλη δυστυχία στον λαό.
Όταν ξέσπασε ο Πρώτος Ιερός Πόλεμος οι Θεσσαλοί επεκτάθηκαν νότια, κατακτήθηκαν οι Φωκείς αλλά μετά τη μάχη στην Υάμπολις στα μέσα του 6ου αιώνα τους έδιωξαν οι Βοιωτοί.
Από την εποχή του Ιουστίνου Α τα αυτοκρατορικά σύνορα στον Δούναβη δέχτηκαν σκληρές επιθέσεις Σλάβων αλλά η ηπειρωτική Ελλάδα επηρεάστηκε σε μικρότερο βαθμό.
Ο Ιουστινιανός Α προσπάθησε να προστατεύσει την περιοχή με ισχυρές οχυρώσεις και με μόνιμη φρουρά στις Θερμοπύλες, η περιοχή δέχτηκε ξανά επίθεση από την Τουρκική φυλή των Τουρκιγκούρ που σταμάτησαν στις Θερμοπύλες.
Οι Καταλανοί κατέλαβαν τα επόμενα χρόνια τα νότια τμήματα της Θεσσαλίας, καθότι η εξουσία του Ιωάννη Δούκα εξασθένησε σημαντικά, αφού οι μεγάλοι γαιοκτήμονες τον αγνόησαν και κυβέρνησαν ανεξάρτητα.
Όταν πέθανε πρόωρα ο Ιωάννης Β Δούκας ολόκληρη η νότια Θεσσαλία πέρασε στα χέρια των Καταλανών, την περίοδο 1318 - 1325 οι Καταλανοί κατέλαβαν την Υπάτη, το Ζητούνι, το Λιδωρίκι, το Σιδηρόκαστρο, τον Δομοκό, το Γαρδίκι και τα Φάρσαλα.
Η κεντρική και βόρεια Θεσσαλία παρέμειναν σε Ελληνικά χέρια, η βόρεια Θεσσαλία πέρασε απ'ευθείας στη Βυζαντινή διοίκηση της Θεσσαλονίκης, η υπόλοιπη Θεσσαλία πέρασε στα χέρια των τοπικών μεγιστάνων.
Ο Γαβριηλόπουλος έγινε σύντομα ο ισχυρότερος ηγεμόνας στην περιοχή και αναγνωρίστηκε από τους Βυζαντινούς, οι Μελισσηνοί στράφηκαν στους Καταλανούς.
Την ίδια εποχή μεγάλα κύματα Αλβανών έκαναν επιδρομές και εγκαταστάθηκαν στη Θεσσαλία, είχαν προηγηθεί στα τέλη του 12ου αιώνα τα πρώτα κύματα των Αλβανών.
Την επόμενη της αποτυχημένης Νορμανδικής επίθεσης ο Αλέξιος Α παραχώρησε σημαντικά προνόμια στη Δημοκρατία της Βενετίας όπως η φοροαπαλλαγή των εμπόρων και το δικαίωμα τους να εμπορεύονται ελεύθερα στις πόλεις της Θεσσαλίας.
Οι παραχωρήσεις αυτές ήταν η αρχή της κυριαρχίας των Βενετών στο Ελληνικό ναυτικό που θα φανεί καθαρά τους επόμενους αιώνες, οι επόμενοι αυτοκράτορες θα προσπαθήσουν να περιορίσουν τα προνόμια των Βενετών αλλά χωρίς αποτέλεσμα.
Ο Αλέξιος Γ Άγγελος αναγκάστηκε να προχωρήσει σε νέες μεγάλες εμπορικές παραχωρήσεις στη Βενετία, δημιουργήθηκαν νέοι εμπορικοί σταθμοί των Βενετών σε πόλεις όπως τα Φάρσαλα, ο Δομοκός, τα Τρίκαλα, η Λάρισα και ο Πλαταμώνας Πιερίας.
Τα τμήματα της Θεσσαλίας που παρέμειναν υπό αυτοκρατορικό έλεγχο μετά τις επιδρομές των Σλάβων ιδιαίτερα οι ακτές του Αιγαίου και γύρω από τον Παγασητικό κόλπο περιήλθαν στο Θέμα Ελλάδος.
Το Θέμα που ιδρύθηκε την περίοδο 687 - 695, περιείχε όλες τις ανατολικές ακτές της ηπειρωτικής Ελλάδας, την Πελοπόννησο, την Εύβοια, τις Σποράδες και πολλά από τα νησιά του Αιγαίου, η έδρα του Στρατηγού βρισκόταν στη Θήβα.
Την περίοδο 730 - 751 η εκκλησία της Θεσσαλίας μαζί με την Ιλλυρία μεταφέρθηκαν από τη δικαιοδοσία του πάπα της Ρώμης στο πατριαρχείο της Κωνσταντινούπολης.
Ο Διοκλητιανός και οι διάδοχοι του δημιούργησαν ένα νέο διοικητικό σύστημα, η Θεσσαλία μεταφέρθηκε στη Διοίκηση Μακεδονίας που κυβερνήθηκε από την Υπαρχία του Ιλλυρικού.
Η Θεσσαλία ταυτίζεται με την ομώνυμη πεδιάδα που δημιουργήθηκε από τον ποταμό Πηνειό και περιβάλλεται από τα βουνά, το ψηλότερο στα δυτικά η Πίνδος χωρίζει τη Θεσσαλία από τη γειτονική Ήπειρο.
Τα περάσματα στην Πόρτα και το Μέτσοβο είναι τα μοναδικά που χωρίζουν τα δυο διαμερίσματα, στα νότια τα στενά των Θερμοπυλών συνδέουν τη Θεσσαλία με τη νότια Ελλάδα, στα βόρεια συνορεύει με τη Μακεδονία.
Η πρώτη ένδειξη για ύπαρξη κατοίκων στη Θεσσαλία εμφανίζεται στα τέλη της Παλαιολιθικής εποχής, στις αρχές της Νεολιθικής ο πληθυσμός παρουσιάζει μεγάλη έκρηξη.
Ο πολιτικός σύμβουλος και προστάτης της τέχνης Γάιος Μαικήνας έκανε του κήπους του, τους πρώτους με Ελληνιστικό-Περσικό στυλ κήπους στη Ρώμη, στον Εσκουιλίνο λόφο, επάνω στο Τείχος του Σεβήρου και της εφαπτόμενης νεκρόπολης, κοντά στους κήπους της Λαμία.
οι Κήποι Λικιάνι, ένα συγκρότημα κήπων (που περιλαμβάνει το σχετικά καλά διατηρημένο Νυμφαίο, που επίσημα ταυτίζεται με τον Ναό της Μινέρβας Ιατρού, ο οποίος δεν έχει βρεθεί), μάλλον κατασκευάστηκε στον Εσκουιλίνο.
Άλλη άποψη είναι ότι, κατά τη βρεφική εποχή της Ρώμης, το Καπιτωλίνος λόφος, ο Παλατίνος και τα βόρεια άκρα του Καίλιου ήταν οι πιο κατοικημένες περιοχές της πόλης, της οποίας οι κάτοικοι εθεωρούντο εντός-του-άστεως , ενώ οι κάτοικοι των εξωτερικών περιοχών Αουρέλιαν, Όππιους, Κίσπιους, Φαγκουτάλις εθεωρούντο εκτός-της-πόλης .
Σύμφωνα με τον Τίτο Λίβιο η εγκατάσταση επί του Εσκουιλίνου επεκτάθηκε κατά τη διάρκεια τη βασιλείας του Σέρβιους Τούλιους, 6ου βασιλιά της Ρώμης, κατά τον 6ο αι.
Στην τελευταία, η αντιβασιλεία του Ανδρονίκου Γ Παλαιολόγου υποστήριξε τον θείο του Βασιλείου, τον Μιχαήλ Μεγάλο Κομνηνό με τον γιο του Ιωάννη Γ στην προσπάθειά τους και έτσι κατέλαβαν την εξουσία.
Όταν όμως ο Ιωάννης ΣΤ Καντακουζηνός κέρδισε τον εμφύλιο πόλεμο , πρόσφερε την υποστήριξή του στον γιο της Ειρήνης της Τραπεζούντας, τον Ιωάννη, στον αγώνα του για τον θρόνο.
Επίσης ο Ιωάννης συμμάχησε με τον Νικήτα Σχολάρη, ηγέτη του παντοδύναμου γένους των Σχολαρίων και επέτυχε την ανατροπή της ισχνής και βίαιης κυβέρνησης του Μιχαήλ.
Μάλλον θα αγωνίστηκε για επικράτηση εναντίον των ευγενών, ιδιαίτερα με το γένος των Δορανιτών· αυτοί κίνησαν μία εξέγερση στην πρωτεύουσα, που κράτησε τον Αλέξιο Γ έξι μήνες μακριά από τον θρόνο.
Η ίδια συνόδευσε επίσης την εκστρατεία του γιου της τον Ιανουάριο του 1352 εναντίον του πιγκέρνη Ιωάννη Τζανίχη, κάτοχο του προγονικού του κάστρου της Τζανίχα.
"Ένας ιστορικός από την Κωνσταντινούπολη την ονομάζει ευγενή της Αυλής, αλλά ο χρονικογράφος της Τραπεζούντας την λέει μία κυρία της Τραπεζούντας" αναφέρει ο Γουίλιαμ Μίλλερ.
Επειδή δεν αποκτούσε τέκνα από την σύζυγό του, αργότερα νυμφεύτηκε την Ειρήνη της Τραπεζούντας το 1339, αν και η πρώτη του σύζυγος ζούσε ακόμη· έγινε έτσι δίγαμος.