polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Καθώς συνέβη με πολλά παρόμοια ιστορικά ευρωπαϊκά λιμάνια δημιουργημένα σε εκβολές ποταμών, όπως αυτά της Αμβέρσας και του Ρότερνταμ, πολλές δραστηριότητες βαθμίαια, όλο και περισσότερο, μετακινήθηκαν προς την κατεύθυνση της ανοικτής θάλασσας, καθώς τα πλοία μεγάλωναν σε διαστάσεις και η γη προς το πάνω μέρος του ποταμού καταλαμβανόταν από άλλες χρήσεις, π.
Τον 18ο και τον 19ο αιώνα ήταν το με μεγαλύτερη κίνηση λιμάνι της Γης, με τις αποβάθρες του να εκτείνονται χωρίς διακοπή επί 11 μίλια και περισσότερους από 1.500 γερανούς να φορτοεκφορτώνουν 60.000 πλοία κάθε χρόνο.
Τον Μάιο του 1704 ο Πρίγκιπας και ο Ναύαρχος Τζορτζ Ρουκ, διοικητής του μεγαλύτερου τμήματος του στόλου της Μεγάλης Συμμαχίας, δεν κατάφεραν να καταλάβουν τη Βαρκελώνη υπέρ του διεκδικητή του θρόνου Καρόλου.
Η Μεγάλη Συμμαχία απέτυχε στο στόχο της να αντικαταστήσει τον Φίλιππο Ε με τον Κάρολο στο θρόνο της Ισπανίας, όμως στις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις που ακολούθησαν το 1713-1715 το Γιβραλτάρ παραχωρήθηκε επίσημα στη Βρετανία.
Η Κατάληψη του Γιβραλτάρ από τις Αγγλοολλανδικές δυνάμεις της Μεγάλης Συμμαχίας συνέβη μεταξύ 1 και 4 Αυγούστου 1704, κατά τη διάρκεια του Πολέμου της Ισπανικής Διαδοχής.
Από τις αρχές του πολέμου, η Συμμαχία αναζητούσε ένα στρατηγικό λιμάνι στην Ιβηρική Χερσόνησο για να ελέγχει το Στενό του Γιβραλτάρ και να διευκολύνει τις ναυτικές επιχειρήσεις κατά του γαλλικού στόλου στη δυτική Μεσόγειο Θάλασσα.
Μια απόπειρα να καταλάβει το Κάδιθ κατέληξε σε αποτυχία, το Σεπτέμβριο του 1702, όμως μετά την επιτυχημένη επιδρομή στον Κόλπο του Βίγο, τον Οκτώβριο του ίδιου έτους, οι ενωμένοι στόλοι των «Ναυτικών Δυνάμεων» είχαν αναδειχθεί ως η κυρίαρχη ναυτική δύναμη στην περιοχή.
Αυτή η δύναμη βοήθησε να πειστεί ο Βασιλιάς Πέτρος Β της Πορτογαλίας να διακόψει τη συμμαχία του με τη Γαλλία και την ελεγχόμενη από τους Βουρβόνους Ισπανία, και να συμμαχήσει με τη Μεγάλη Συμμαχία, το 1703, προς υποστήριξη του υποψηφίου των Αψβούργων για τον ισπανικό θρόνο, τον Αρχιδούκα Κάρολο.
Γεννημένος στην Τακόμα της Ουάσιγκτον το 1900, ο Νίντλς σπούδασε στο πανεπιστήμιο του Σαν Φρανσίσκο, τότε γνωστό ως κολλέγιο του Αγίου Ιγνατίου.
Ο Νίντλς έπαιξε μπάσκετ για τους τότε Σέντ Ιγκνάτιους Γκρέι Φόγκ, γινόμενος παίκτης-προπονητής κατά τη διάρκεια της δεύτερης χρονίας του το 1924.
Ο Νίντλς προπόνησε το κολλέγιο του Αγίου Ιγνατίου σε δύο πρωταθλήματα, σκιαγραφώντας το πρωτάθλημα της Φαρ Ουέστερν του 1928 και τον τίτλο του της Πασίφικ Ασοσιέησον το 1929.
Η ασθένεια εξανάγκασε τον Νίντλς να παραιτηθεί από το κολλέγιο του Αγίου Ιγνατίου το 1932, αλλά άρχισε να προπονεί σύντομα σε ομάδες μπάσκετ της Ερασιτεχνικής Αθλητικής Ένωσης.
Ο Νίντλς προπόνησε την ομάδα των Ουνιβέρσαλ Πίκτσερς μέχρι τους τελικούς του πρωταθλήματος και ως εκ τούτου διορίστηκε ως επικεφαλής προπονητής της εθνικής ομάδας μπάσκετ των Ηνωμένων Πολιτειών, η οποία αγωνίστηκε στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936 στο Βερολίνο της Γερμανίας .
Ο Νίντλς προπόνγσε επίσης την ποδοσφαιρική ομάδα του Αγίου Ιγνατίου κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οδηγώντας τους στην δεύτερη θέση στους περιφερειακούς αγώνες της Φαρ Ουέστερν το 1928.
Το 2005, το (ένα σύνολο τριών ινστιτούτων, αποτελούμενο από το Κέντρο Σύγχρονης Ιστορίας, το Μνημείο του Τείχους του Βερολίνου και το Ναό της Συμφιλίωσης) δημιούργησε ένα ερευνητικό έργο για τον οριστικό «καθορισμό του αριθμού και των ταυτοτήτων των ατόμων που πέθαναν στο Τείχος του Βερολίνου μεταξύ 1961 και 1989 και για την καταγραφή της ζωής και των θανάτων τους μέσω ιστορικής και βιογραφικής έρευνας».
Το έργο χρηματοδοτήθηκε από την Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Πολιτικής Εκπαίδευσης, το και τον Ομοσπονδιακό Επίτροπο Πολιτισμού και Μέσων Ενημέρωσης.
Το έργο διαπίστωσε ότι έχασαν τη ζωή τους 136 άτομα χρησιμοποιώντας τα κριτήρια "είτε απόπειρας διαφυγής είτε μιας χρονικής και χωρικής σύνδεσης μεταξύ του θανάτου και του καθεστώτος των συνόρων".
Μετά την αναθεώρηση 575 θανάτων, η ομάδα του έργου διαπίστωσε ότι τουλάχιστον 140 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους από πυροβολισμούς, από ατυχήματα ή αυτοκτόνησαν αφού δεν κατάφεραν να διασχίσουν το τείχος.
Το 2000, το συνέκρινε δεδομένα από το Κεντρικό Μητρώο στο με ευρήματα στα αρχεία της ΛΔΓ και υπολόγισε συνολικά 122 περιπτώσεις στοχευμένων δολοφονιών από τα κρατικά όργανα της ΛΔΓ στα σύνορα με το Δυτικό Βερολίνο.
Το μητρώο του κατέγραψε περιστατικά όπου η "υποψία εγκληματικής πράξης ήταν δικαιολογημένη", ενώ η 13 Αυγούστου, η οποία διαχειρίζεται επίσης το και διευθύνεται από την καλλιτέχνιδα , χήρα του ιδρυτή , προσμετρούσε "όλα τα θύματα που πέθαναν σε σχέση με την διαφυγή ή / και το καθεστώς των συνόρων", συμπεριλαμβανομένων των θανάτων από ατυχήματα ή πνιγμό ή θανάτων συνοριακών στρατιωτών και αστυνομικών αυτοκτονίας ή ατυχήματα από πυροβόλα όπλα.
Παρόλο που οι Ανατολικοί Γερμανοί γνώριζαν τους θανάτους στον Τείχος από τις ραδιοφωνικές εκπομπές της Δυτικής Γερμανίας, οι αξιόπιστες πληροφορίες κρατούνταν μυστικές από τις αρχές της Ανατολικής Γερμανίας.
Και οι δύο υπηρεσίες περιλάμβαναν κατά κύριο λόγο συμβάντα που θα μπορούσαν να παρατηρηθούν από το Δυτικό Βερολίνο ή είχαν αναφερθεί από φυγάδες ή συνοριακές περιπολίες που εγκατέλειψαν τη ΛΔΓ.
Στην περίπτωση του πυροβολισμού κατά του στο Τείχος το Νοέμβριο του 1986, μια έκθεση της δήλωσε: «Η πολιτική ευαισθησία των κρατικών συνόρων στο Βερολίνο κατέστησε αναγκαία την απόκρυψη του περιστατικού. Έπρεπε να εμποδιστεί η κυκλοφορία φημών για το περιστατικό , με πληροφορίες να περνούν στο Δυτικό Βερολίνο ή στη . " Η Στάζι ήταν υπεύθυνη για τις «περιπτώσεις πτώματος» και τους τραυματίες, οι οποίοι μεταφέρονταν σε νοσοκομεία που διοικούνταν από το Στάζι ή την αστυνομία, πριν μεταφερθούν στις φυλακές της Στάζι.
Στις απόπειρες διαφυγής έχασαν τη ζωή τους άνθρωποι διαφόρων ηλικιών, από ένα παιδί ενός έτους έως μια γυναίκα 80 ετών, και πολλοί πέθαναν εξαιτίας των τυχαίων ή παράνομων ενεργειών των φρουρών.
Σε πολυάριθμες νομικές υποθέσεις κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1990, αρκετοί συνοριοφύλακες, μαζί με πολιτικούς αξιωματούχους υπεύθυνους για τις αμυντικές πολιτικές, κρίθηκαν ένοχοι για ανθρωποκτονία και καταδικάστηκαν σε περιορισμούς ή φυλακίστηκαν για το ρόλο τους στους θανάτους του Τείχους του Βερολίνου.
Το Μουσείο δίνει 245 θανάτους, αν και αυτό περιλαμβάνει αυτοκτονίες συνοριοφυλάκων και πτώματα που βρέθηκαν στο νερό, ακόμη και όταν δεν υπήρχε προφανής σύνδεση με απόπειρα δραπέτευσης.
Αξιωματικοί του Στάζι που εμφανίζονταν ως αστυνομικοί ενημέρωναν τους συγγενείς, αφού πρώτα προσπαθήσουν να αποκτήσουν "πολύτιμα στοιχεία για την παραβίαση των συνόρων".
Οι θάνατοι δηλώνονταν ότι οφείλονται σε "πρόκληση στα σύνορα με δική τους υπαιτιότητα", "θανατηφόρο ατύχημα με δική τους υπαιτιότητα" ή "πνιγμό σε συνοριακά ύδατα".
Υπήρξαν πολυάριθμοι θάνατοι στο Τείχος του Βερολίνου, το οποίο διαχώριζε το Δυτικό Βερολίνο από το Ανατολικό από τις 13 Αυγούστου 1961 έως τις 9 Νοεμβρίου 1989.
Πριν από την έγερση του Τείχους, εκατομμύρια Ανατολικογερμανοί παρέκαμπταν τους περιορισμούς μετανάστευσης του Ανατολικού Συνασπισμού, πολλοί διασχίζοντας τα σύνορα από το Ανατολικό Βερολίνο στο Δυτικό, από όπου μπορούσαν στη συνέχεια να ταξιδέψουν στη Δυτική Γερμανία και άλλες χώρες της Δυτικής Ευρώπης.
Εντούτοις, η κυβέρνηση της Ανατολικής Γερμανίας γνώριζε καλά ότι οι φόνοι στα σύνορα είχαν ανεπιθύμητες συνέπειες, καθώς υφίστατο ζημία η διεθνής φήμη της χώρας και υπονομευόταν η υποστήριξη της ανατολικογερμανικής κυβέρνησης στο εσωτερικό.
Το Κρατικό Κέντρο Σύγχρονης Ιστορίας στο Πότσνταμ έχει επιβεβαιώσει τουλάχιστον 140 θανάτους, όπου περιλαμβάνονται άτομα που προσπαθούσαν να διαφύγουν, συνοριοφύλακες και άλλες περιπτώσεις.
Το πρώτο ριμέικ ήταν με τίτλο Αλγέρι , σε σκηνοθεσία Τζον Κρόμγουελ με πρωταγωνιστές τους Σαρλ Μπουαγιέ και Χέντι Λαμάρ και το δεύτερο ριμέικ, με τίτλο Κάσμπα , σε σκηνοθεσία Τζον Μπέρι και πρωταγωνιστές τους Τόνι Μάρτιν, Ύβον ντε Κάρλο και Πήτερ Λορ.
Ο Πέπε λε Μόκο Γαλλικά: ), είναι αστυνομική δραματική ταινία Γαλλικής παραγωγής του 1937 σε σκηνοθεσία του Ζυλιέν Ντυβιβιέ και πρωταγωνιστεί ο Ζαν Γκαμπέν.
Φτάνοντας στη Νάπολη θα πάνε στο σπίτι του Βιτσέντζο, φίλου του Φάουστο και μεταξύ των άλλων κοριτσιών που βρίσκονται εκεί, θα είναι και η Σάρα , η οποία είναι η κοπέλα της φωτογραφίας που είχε δει ο Τσιτσίο στη βαλίτσα του Φάουστο.
Εκεί ο Φάουστο αφού συνέρθει κάπως ψυχολογικά θα ομολογήσει στη Σάρα και στον Τσιτσίο ότι ο σκοπός του ταξιδιού του ήταν για να αυτοκτονήσει, αλλά δεν βρήκε την δύναμη να το κάνει.
Ο Φάουστο παρότι τυφλός παραμένει ένας μεγάλος εραστής των γυναίκων, υποστηρίζοντας ο ίδιος ότι μπορεί να αναγνωρίσει αν μια γυναίκα είναι όμορφη, μόνο από το άρωμα της.
Γυρνώντας στο ξενοδοχείο να κοιμήθουν ο Τσιτσίο θα δει μέσα στη ανοιγμένη βαλίτσα του Φάουστο την φωτογραφία μιας όμορφης κοπέλας καθώς και ένα πιστόλι.
Ένας νεαρός στρατιώτης, ο Τζιοβάνι Μπερτάτσι θα πάει στο σπίτι ενός συνταξιούχου λοχαγού κατ' εντολήν του διοικητή του, προκειμένου να τον συνοδέψει σε ένα ταξίδι μέχρι την Ρώμη.
Ο λοχαγός Φάουστο , ο οποίος έμεινε τυφλός κατά την διάρκεια μιας στρατιωτικής άσκησης, θα είναι δύστροπος και οξύθυμος με τον νεαρό Τσιτσίο, όπως θα τον αποκαλεί ο Φάουστο.
Οι δύο άντρες θα επιβιβαστούν στο τραίνο για να κάνουν το ταξίδι από το Τορίνο με ενδιάμεσες στάσεις την Γενόβα και την Ρώμη με τελικό προορισμό την Νάπολη, όπου ο Φάουστο θέλει να συναντήσει έναν παλιό συνάδελφο του, επίσης τυφλό.
Λίγο αργότερα υπέγραψε με τη Σταντ Λαβαλουά της Λιγκ 2, όπου αγωνίστηκε πολλές φορές με τη δεύτερη ομάδα του συλλόγου στο Σαμπιονά Νασιονάλ 3.
Στις 3 Μαρτίου 2019 σημείωσε το πρώτο του γκολ για την ομάδα, στην εντός έδρας νίκη με 2–0 επί της ΑΕΚ, στη «μάχη» για το εισιτήριο του Γιουρόπα Λιγκ.
Ο Λίντσεϊ Ρόουζ είναι διεθνής επαγγελματίας ποδοσφαιριστής από το Μαυρίκιο, γεννημένος στη Γαλλία, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός αμυντικός για την Λέγκια Βαρσοβίας.
Τον Ιούλιο του 2021 μετεγγράφηκε στην πολωνική Λέγκια Βαρσοβίας, υποστηρίζοντας, ωστόσο, ότι κάποια στιγμή στο μέλλον θα επιστρέψει στον Άρη.
Την επόμενη μέρα, ο υπάλληλος του βιντεοκλάμπ, Αντρέα, λέει στον Τζούλιο ότι η Σάσα τον ρωτούσε για εκείνον, λέγοντας ότι ήξερε ότι την έβλεπε.
Αρπάζει μια επιστολή από το γραμματοκιβώτιο και βλέπει μια τραπεζική δήλωση που δηλώνει ότι σχεδόν 1 εκατομμύριο ευρώ βρίσκονται στο λογαριασμό των Τσερμπόνι.
Όταν της λέει τη θεωρία του, ότι η Φεντερίκα θέλει την Σάσα να σκοτώσει το αφεντικό της, με αποτέλεσμα η Αριάνα να του λέει ότι είναι πιο τρελός από ό, τι πίστευε και φεύγει.
Ο Τζούλιο λέει στην κοπέλα του, Αριάνα, ότι υποπτεύεται ότι η Σάσα και η Φεντερίκα έχουν κάνει μια συμφωνία, παρόμοια με εκείνη στην ταινία Ο Άγνωστος του Εξπρές.
Ένας εισβολέας χρησιμοποιεί ένα κλειδί, για να εισέλθει στο διαμέρισμα της Σάσα, ενώ η μητέρα της είναι μόνη στο σπίτι και τη δολοφονεί με ένα ορειχάλκινο γουδοχέρι.
Από το 1609 και μετά πολέμησε με τους μισθοφόρους του στον Πόλεμο για τη Διαδοχή στο Γύλιχ εναντίον του εξαδέλφου του Μαξιμιλιανού Γ αρχιδούκα της Πέραν Αυστρίας & του Τυρόλου.
Γεννήθηκε στις 5 Νοεμβρίου 1944 στην οικογένεια ενός ιερέα, στο χωριό Κορίτνογιε της επαρχίας Βασκοβέτσκι στην περιφέρεια Τσερνιβτσί της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Ουκρανίας.
Το 1966 εισήλθε στη Γενική Τεχνική Σχολή του Πανεπιστημίου Τσερνιβτσί ενώ το 1969, μετά το τρίτο έτος, μπήκε στο δεύτερο έτος της Θεολογικής Σχολής της Μόσχας, από την οποία αποφοίτησε το 1972.
Στις 13 Αυγούστου 2014 εκλέχτηκε νέος Μητροπολίτης Κιέβου και πάσης Ουκρανίας της αυτόνομης Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας με βάση τα αποτελέσματα μυστικής ψηφοφορίας.
Την ίδια ημέρα, ο Πατριάρχης Μόσχας Κύριλλος ενέκρινε την απόφαση της Ιεράς Συνόδου των Επισκόπων της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και με την πατριαρχική ευλογία του στον Μητροπολίτη Ονούφριο τον όρισε Προκαθήμενο της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Το 1972 εισήλθε στη Θεολογική Ακαδημία της Μόσχας, από την οποία αποφοίτησε το 1978 με διδακτορικό στη Θεολογία, έχοντας υποβάλει διατριβή με θέμα «Ποιμαντική διακονία του Αγίου Ιώβ, ηγουμένου της Λαύρας του Ποτσάιφ».
Στις 28 Αυγούστου 1984 έγινε προϊστάμενος της «Εκκλησίας Μεταμορφώσεως του Αγίου Όρους» στο χωριό Λουκίνο και στις 28 Ιουνίου 1985 βοηθός του ηγουμένου της Λαύρας στη Μονή Αγίου Σεργίου.
Στις 22 Ιανουαρίου 1992, ο Ονούφριος υπέγραψε επιστολή της επισκοπικής συνέλευσης της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας προς τον Πατριάρχη Μόσχας και πάσης Ρωσίας Αλέξιο Β' με το αίτημα να παρασχεθεί αυτοκεφαλία στην Εκκλησία της Ουκρανίας και στις 23 Ιανουαρίου μετατέθηκε από τον μητροπολίτη Φιλάρετο στην επισκοπή -.
Ο Μητροπολίτης Ονούφριος (κατά κόσμον Ορέστ Βολοντίμιροβιτς Μπερεζόφσκι, , , Σ.Σ.Δ Ουκρανίας, 5 Νοεμβρίου 1944) είναι ο 122ος μητροπολίτης Κιέβου και πάσης Ουκρανίας.
Από τις 17 Αυγούστου 2014 είναι ο Προκαθήμενος της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας με τον τίτλο Μακαριώτατος Μητροπολίτης Κιέβου και πάσης Ουκρανίας.
Από το 1970 και για 18 χρόνια ήταν μέλος της αδελφότητας της Λαύρας του Αγίου Σεργίου στη Μόσχα, όπου ταυτόχρονα με τις σπουδές του εκτελούσε και διαφορετικές διακονίες.
Στις 28 Ιουλίου 1994 ανυψώθηκε στο βαθμό του αρχιεπισκόπου και διορίστηκε μόνιμο μέλος της Ιεράς Συνόδου της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας, ενώ στις 22 Νοεμβρίου 2000 ανυψώθηκε στο βαθμό του μητροπολίτη.
Στις 23 Νοεμβρίου 2013 του απονεμήθηκε το δικαίωμα να φορέσει το εγκόλπιο της δεύτερης Παναγίας, από τον Μητροπολίτη Κιέβου και πάσης Ουκρανίας Βλαδίμηρο.
Με το διάταγμα της Ιεράς Συνόδου της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας της 24ης Νοεμβρίου 1990, ορίστηκε επίσκοπος Τσερνιβτσί και Βουκοβίνα και η χειροτονία του έγινε στις 9 Δεκεμβρίου 1990, στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Βλαδίμηρου του Κιέβου.
Οι & αναφέρουν ότι η έννοια σχετίζεται με την ικανότητα του ανθρώπου να επεξεργάζεται χρηματοοικονομικές/οικονομικές πληροφορίες και να λαμβάνει «τεκμηριωμένες αποφάσεις για τον οικονομικό σχεδιασμό, τον πλούτο, τη συσσώρευση πλούτου, τη σύνταξή του και το χρέος του».
Ο όρος περιλαμβάνει, δηλαδή, την ικανότητα κατανόησης των οικονομικών επιλογών, το προγραμματισμό για το μέλλον αλλά και τη σωστή χρήση και τη διαχείριση των προκλήσεων που συνδέονται με τα γεγονότα της ζωής, όπως η απώλεια θέσεων εργασίας, η αποταμίευση για τη συνταξιοδότηση ή ακόμη και την πληρωμή για την εκπαίδευση των παιδιού.
Η σχετική βιβλιογραφία με τον οικονομικό αλφαβητισμό αφορά κυρίως σε τομείς όπως η εκπαίδευση, η κοινωνιολογία, η οικονομία ενώ η συχνότητα των άρθρων της αυξάνεται δραματικά μετά την παγκόσμια οικονομική κρίση του 2008 όπου η πολυδιάστατη έννοια του συζητείται σε εθνικό και διεθνές επίπεδο από κυβερνήσεις και οργανισμούς.
Ο οικονομικός αλφαβητισμός αποτελεί αντικείμενο οργανωμένων προγραμμάτων οικονομικής εκπαίδευσης που συμβάλουν την απόκτηση των απαραίτητων δεξιοτήτων και καλύπτουν θέματα όπως ο προϋπολογισμός, η αποταμίευση και η διαχείριση πιστώσεων.
Τα προγράμματα αυτά παρέχονται με διάφορους φορείς και με ποικίλους τρόπους, από μεγάλες εκστρατείες στα μέσα μαζικής ενημέρωσης έως και προσωπικές συζητήσεις στα γραφεία των τραπεζών.
Άλλα προγράμματα περιλαμβάνουν εκπαιδευτικά εργαστήρια που προσφέρονται από μη κυβερνητικές οργανώσεις και βιβλιοθήκες, προγράμματα που προσφέρονται στο χώρο εργασίας και τα οποία όλο και περισσότερο βασίζονται σε καινοτόμες προσεγγίσεις και λύσεις που χρησιμοποιούν σύγχρονη τεχνολογία όπως ιστοσελίδες, πολυμέσα κλπ.
Στη συνέχεια ακολούθησαν πολλές μελέτες και το 2005 οι Αμερικάνες οικονομολόγοι και ανέπτυξαν ένα μοντέλο που περιέχει τρία βασικά ερωτήματα σχετικά με τις έννοιες του επιτοκίου, του πληθωρισμού και της διαφοροποίησης των κινδύνων με στόχο την αξιολόγηση του οικονομικού αλφαβητισμού κάποιου ενήλικα.
Ανάλογα μοντέλα για τη μέτρηση του οικονομικού αλφαβητισμού έχουν αναπτυχθεί και από άλλους όπως για παράδειγμα το αναλυτικό ερωτηματολόγιο του ΟΟΣΑ που απευθύνεται σε ενήλικες μεταξύ 18 και 79 ετών.
Στην Ελλάδα, δεν έχει αναπτυχθεί ως τώρα κάποιο ολοκληρωμένο τέτοιο πρόγραμμα, αλλά υπάρχουν μεμονωμένες προσπάθειες όπως το παράδειγμα των δημοτικών βιβλιοθηκών που έχουν αρχίσει μετά την οικονομική κρίση να εφαρμόζουν προγράμματα κυρίως για αναζήτηση εργασίας.
Επίσης, έχει αρχίσει τη δράση του το Ινστιτούτο Χρηματικοοικονομικού Αλφαβητισμού που έχει ως στόχο τη διάδοση της χρηματοοικονομικής γνώσης και την καταπολέμηση του χρηματοοικονομικού αναλφαβητισμού.
Η σχέση του οικονομικού αλφαβητισμού με τις βιβλιοθήκες αρχίζει από τις αρχές του 20ού αιώνα, όταν δημιουργήθηκαν τα πρώτα εξειδικευμένα τμήματα για οικονομική πληροφόρηση .
Αλλά, η συμβολή τους έχει αρχίσει να αναπτύσσεται τα τελευταία χρόνια με τη διοργάνωση σεμιναρίων, προγραμμάτων εκπαίδευσης, δημιουργίας καλών πρακτικών και σε παράλληλη σχέση με τα προγράμματα Πληροφοριακής Παιδείας.
Η Βεατρίκη γεννήθηκε στην Κοΐμπρα όταν ξέσπασε ο "Β Φερδινανδικός Πόλεμος" , την πόλη πολιορκούσαν στρατεύματα από την Καστίλη, ο Ερρίκος Β της Καστίλης συνέχισε για τη Σανταρέμ και κατόπιν για τη Λισαβώνα.
Την εποχή που βρισκόταν σε εξέλιξη η πολιορκία της Λισαβώνας έκλεισε ανάμεσα στα βασίλεια της Πορτογαλίας και της Καστίλης η "Ειρήνη του Σανταρέμ" με τη μεσολάβηση του παπικού απεσταλμένου.
Ο Φερδινάνδος Α της Πορτογαλίας εγκατέλειψε τα νόμιμα δικαιώματα του στον θρόνο της Καστίλης που προήλθαν όταν δολοφονήθηκε ο Πέτρος της Καστίλης και ρυθμίστηκαν δύο γάμοι.
Ο Σάντσο Αλφόνσος του Αλμπουρκέρκε αδελφός του Ερρίκου Β θα παντρευόταν τη Βεατρίκη ετεροθαλή αδελφή του Φερδινάνδου Α και ο Αλφόνσος του Χιχόν και Νορένια γιος του Ερρίκου Β την Ισαβέλλα νόθη κόρη του Φερδινάνδου Α και ετεροθαλή αδελφή της Βεατρίκης.
Η νεογέννητη εν τω μεταξύ Βεατρίκη , νόμιμη κόρη του Φερδινάνδου Α θα αρραβωνιαζόταν τον δούκα Φαδρίκ του Μπεναβέντε, νόθο γιο του Ερρίκου Β.
Ο Φερδινάνδος Α επικύρωσε στη διαθήκη του σαν διάδοχο τη Βεατρίκη και τον δούκα του Μπεναβέντε , πρόσθεσε επίσης ότι τα παιδιά της Ινές ντε Κάστρο : Ιωάννης, δούκας της Βαλένσια ντε Κάμπος, Διονύσιος του Θιφουέντες και Βεατρίκη αποκλείστηκαν από τη διαδοχή.
Η σύζυγος του Ιωάννη Μαρία Τέλλες που ήταν αδελφή της βασίλισσας Ελεονώρας κατηγορήθηκε για μοιχεία, ο σύζυγος της τη θανάτωσε τον Ιούνιο του 1379.
Όταν έφτασαν τα νέα του θανάτου στην Πορτογαλική αυλή αποφάσισαν να αρραβωνιάσουν τη μικρή Βεατρίκη με τον νέο βασιλιά μπροστά στον κίνδυνο να ανέβει ο Ιωάννης της Βαλένσια στον θρόνο της Πορτογαλίας με τη βοήθεια της Καστίλης.
Άν η Βεατρίκη πέθαινε πριν τον γάμο και ο πατέρας της δεν είχε νόμιμα παιδιά ο θρόνος της Πορτογαλίας θα περνούσε στον Ιωάννη Α της Καστίλης, το ίδιο και αν πέθαινε μετά τον γάμο χωρίς να αποκτήσει παιδιά.
Άν ο Ιωάννης πέθαινε πριν τη Βεατρίκη χωρίς να αποκτήσει παιδιά ο θρόνος θα περνούσε στη χήρα του και τον επόμενο σύζυγο της, αν πέθαινε και η ίδια χωρίς παιδιά ο θρόνος της Πορτογαλίας θα περνούσε στον οποιοδήποτε βασιλιά της Καστίλης.
Ο γάμος επέτρεψε στον Ιωάννη Α της Καστίλης να μετατρέψει το Πορτογαλικό βασίλειο σε προτεκτοράτο του και να αποτρέψει τους Άγγλους να εγκατασταθούν στην Ιβηρική.
Οι αγρότες από την άλλη βρέθηκαν σε πολύ δύσκολη θέση επειδή έγιναν δούλοι των αριστοκρατών και ερημώθηκε η ύπαιθρος, το ίδιο οι έμποροι και οι τεχνίτες της Πορτογαλίας που έχασαν όλα τα προνόμια τους τόσο από τους αντίστοιχους της Καστίλης όσο και την αριστοκρατία.
Ο αρχηγός του Τάγματος των Αβίς δολοφόνησε τον κόμη του Ουρέμ ευνοούμενο της αντιβασίλισσας, ακολούθησε εξέγερση των χωρικών εναντίον του πρωθυπουργού της αντιβασιλείας Άλβαρο Πάις και δολοφονήθηκε ο επίσκοπος της Λισαβώνας.
Οι εξεγέρσεις επεκτάθηκαν σε όλες τις μεγάλες πόλεις της Πορτογαλίας, οι επαναστάτες ήθελαν να σκοτώσουν τους ηγούμενους πολλών Καθεδρικών ναών όπως του Γκιμαράες και της Μπέτζα.
Ο Άλβαρο Πάις πρότεινε στο μεταξύ τον γάμο ανάμεσα στον αρχηγό του Τάγματος των Αβίς με τη χήρα αντιβασίλισσα και να αναλάβουν μαζί την αντιβασιλεία, εκείνη υπερήφανα αρνήθηκε.
Όταν έμαθαν ότι έρχεται ο βασιλιάς της Καστίλης στην Πορτογαλία ο αρχηγός των Αβίς ορκίστηκε υπερασπιστής και κηδεμόνας του βασιλείου χάρη στα δικαιώματα του ετεροθαλούς αδελφού του Ιωάννη, του μεγαλύτερου γιου της Ινές ντε Κάστρο.
Η Ελεονώρα Τέλλες συγκρότησε στρατό στη Σανταρέμ περιμένοντας τη βοήθεια του γαμπρού της για να υποτάξει όσους αμφισβητούν την αντιβασιλεία της και την κόρη της σαν βασίλισσα.
Ο Ιωάννης Α της Καστίλης δημιούργησε ένα συμβούλιο αντιβασιλείας με τον Αλφόνσο της Αραγωνίας, μαρκήσιο της Βιγιένα, τον αρχιεπίσκοπο του Τολέδο και τον πρώτο Μαγιορδόμο του βασιλιά Πέντρο Γκονζάλες ντε Μεντόσα.
Με έκκληση της Ελεονώρας Τέλλες η κόρη της και ο γαμπρός της επιτέθηκαν στην Πορτογαλία τον Ιανουάριο του 1384 μέσω της Σανταρέμ, ο Ιωάννης Α ζήτησε την παραίτηση της πεθεράς του από την αντιβασιλεία.
Πολλοί ιππότες και κάστρα στην Πορτογαλία του δήλωσαν υποτέλεια : Σανταρέμ, Ουρέμ, Λεϊρία, Όμπιδος, Τόρρες Νόβας, Αλενκέρ, Σίντρα, Αρρόντσες, Αλεγκρέτε, Ολιβένζα, Πορτέλ, Μούρα, Μέρτολα, Μπράγκα, Βιάνα ντο Καστέλο, Γκιμαράες, Μπραγκάντσα, Τσάβες, Καστέλο Ροντρίγο, Γκουάρντα.
Η πράξη αυτή έδωσε περισσότερα δικαιώματα στον αρχηγό του Τάγματος των Αβίς επειδή είχε παραβιαστεί ξεκάθαρα η "Συνθήκη της Σαλβατέρρα", η Ελεονώρα και οι πιο στενοί συνεργάτες της συμμάχησαν με τον Ιωάννη των Αβίς.
Ο Ιωάννης της Καστίλης είχε ακόμα τη στήριξη της αριστοκρατίας αλλά αυτή τη φορά ήταν ανεπαρκής, δεν επανέλαβε τους προηγούμενους θριάμβους, έχασε στην Κοΐμπρα και Λισαβώνα.
Συγκάλεσε τον Μάρτιο του 1385 Κορτές στην Κοΐμπρα, εκεί η Βεατρίκη δηλώθηκε νόθη κόρη του πατέρα της και ο ίδιος ανακηρύχτηκε νέος βασιλιάς ως Ιωάννης Α της Πορτογαλίας.
Ο Ιωάννης Α της Καστίλης προχώρησε στην πιο αποφασιστική εκστρατεία του στην Πορτογαλία αλλά γνώρισε τη συντριβή στη Μάχη της Αλζουμπαρότα τον Αύγουστο του 1385, τερματίστηκαν όλες τις ελπίδες του να ανακηρυχτεί βασιλιάς της Πορτογαλίας.
Μετά την ήττα της Αλζουμπαρότα ο βασιλιάς της Καστίλης δραπέτευσε στη Σανταρέμ, κατηφόρισε τον ποταμό Τάγο για να συναντήσει τον στόλο του στη Λισαβώνα, στη συνέχεια επέστρεψε στην Καστίλη.
Ο Ιωάννης Α της Πορτογαλίας προχώρησε σε εκστρατεία βόρεια από τον ποταμό Δούρο για να καταλάβει όλες τις πόλεις που ήταν πιστές στον Ιωάννη Α της Καστίλης και τη Βεατρίκη, η Τσάβες και η Μπραγκάντσα συνθηκολόγησαν τον Μάρτιο του 1386.
Ο Φερδινάνδος Α πέθανε και η Ελεονόρα Τέλλες ανέλαβε την αντιβασιλεία στην Πορτογαλία όπως είχε ορίσει ο σύζυγος της στη διαθήκη του, κυβέρνησε στο όνομα της κόρης της και του γαμπρού της.
Τα μέλη της αντιβασιλείας ήταν μια κλειστή ομάδα οπαδών του Πέτρου της Καστίλης, σύντομα συγκρούστηκε με μία άλλη ομάδα που απαιτούσε τα μέλη της αντιβασιλείας να είναι μόνο γηγενείς Πορτογάλοι.
Ο αρχηγός του Τάγματος των Αβίς Ιωάννης έστειλε επιστολή στον Ιωάννη Α, του ζήτησε να αναλάβει προσωπικά το Πορτογαλικό στέμμα και να ορίσει αντιβασιλιά τον ίδιο στο όνομα του.
Ο Ιωάννης Α της Καστίλης τον φυλάκισε στο Αλκάθαρ της Σεβίλλης για να αποφύγει τις συγκρούσεις με τον άλλο Ιωάννη, τον γιο της Ινές ντε Κάστρο, πήρε τα σύμβολα και τους τίτλους του βασιλιά της Πορτογαλίας, τον αναγνώρισε ο Αντίπαπας Κλήμης Ζ.
Συγκάλεσε Συμβούλιο στη Μονταλμπάν και έστειλε τον Αλφόνσο Λόπεζ ντε Τεχέδα στην Πορτογαλία με εντολές να αναλάβει την αντιβασιλεία και να ανακηρύξει τον ίδιο και τη σύζυγο του βασιλείς.
Ο Ιωάννης Α της Καστίλης αποφάσισε να αναλάβει το βασίλειο με στρατιωτική βία παρά το ότι πολλά μέλη του Συμβουλίου αρνήθηκαν επειδή παραβίαζε τη "Συνθήκη της Σαλβατέρρα".
Είχε την υποστήριξη του επισκόπου της Γκουάρντα, Καγκελάριου της Βεατρίκης που του υποσχέθηκε εδάφη, ο Ιωάννης και η Βεατρίκη εισήλθαν στην Πορτογαλία για να ζητήσουν την υποταγή των Πορτογάλων χάρη στα δικαιώματα της Βεατρίκης.
Η συντριβή της Καστίλης στην Αλζουμπαρότα οδήγησε σε αλλαγή της κατάστασης στην Πορτογαλία, οι κληρικοί που ήταν πιστοί στον αντίπαπα Κλήμη Ζ εξορίστηκαν, τους συντηρούσε η Βεατρίκη που ήταν πιστή στους αντίπαπες της Αβινιόν.
Η ήττα της Αλζουμπαρότα αναζωπύρωσε τις ελπίδες των απογόνων του Πέτρου της Καστίλης για τον θρόνο της Καστίλης, ήταν η κόρη του Κωνσταντία και ο σύζυγος της Ιωάννης της Γάνδης, δούκας του Λάνκαστερ.
Η Πορτογαλία και η Αγγλία υπέγραψαν τη "Συνθήκη του Ουίνδσορ" , ο Ιωάννης της Γάνδης, η Κωνσταντία και η κόρη τους Αικατερίνη του Λάνκαστερ έφτασαν τον Ιούλιο στη Γαλικία.
Ο Ιωάννης Α της Καστίλης συγκάλεσε τα Κορτές στη Σεγόβια για την υπεράσπιση του βασιλείου, όρισε αντιβασιλιά της Πορτογαλίας στο όνομα της συζύγου τον άλλον Ιωάννη γιο της Ινές ντε Κάστρο για να τον φέρει σε σύγκρουση με τον ετεροθαλή αδελφό του Ιωάννη των Αβίς.
Η συμμαχία της Αγγλίας και της Πορτογαλίας απέτυχε αφού έχασαν την υποστήριξη των κατοίκων της Γαλικίας, ο Ιωάννης της Γάνδης και ο Ιωάννης Α της Καστίλης υπέγραψαν την "Ειρήνη του Μπαγιόν" .