polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ούτε το όνομά του είναι γνωστό με βεβαιότητα: οι μελετητές πιστεύουν ότι μάλλον ήταν Κρίστοφ Κλάου και μερικοί υποστηρίζουν ότι το «Κλάβιος» αποτελεί έναν εκλατινισμό του αρχικού του γερμανικού επωνύμου, που ίσως ήταν (η γερμανική λέξη που σημαίνει «κλειδί», το οποίο μεταφράζεται στη λατινική σε ).
Μέσα στο Ιησουιτικό τάγμα ο Κλάβιος ήταν ο σχεδόν αποκλειστικός υπεύθυνος για την υιοθέτηση ενός αυστηρού μαθηματικού προγράμματος, σε μία εποχή κατά την οποία τα μαθηματικά αντιμετωπίζονταν συχνά με περιφρόνηση από τους φιλόσοφους, αλλά και από Ιησουίτες όπως ο Βενέδικτος Περέιρα .
Η Σοβιετική Ένωση διαλύθηκε τον Δεκέμβριο του 1991, με αποτέλεσμα 11 χώρες (Αρμενία, Αζερμπαϊτζάν, Λευκορωσία, Γεωργία, Καζακστάν, Κιργιζία, Μολδαβία, Τατζικιστάν, Τουρκμενιστάν, Ουκρανία και Ουζμπεκιστάν) να αποκτήσουν την ανεξαρτησία τους από τη Σοβιετική Ένωση.
Μέχρι το 1992, η Γιουγκοσλαβία χωρίστηκε σε πέντε διάδοχα κράτη, τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, την Κροατία, τη Βόρεια Μακεδονία , τη Σλοβενία ​​και την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας .
Ο σοσιαλισμός εγκαταλείφθηκε σε χώρες όπως η Καμπότζη , η Αιθιοπία , η Μογγολία (το 1990, η Κομμουνιστική κυβέρνηση επανεξελέγη με εκλογές και συνέχισε να κυβερνά μέχρι το 1996).
Τα γεγονότα της επανάστασης ξεκίνησαν στην Πολωνία το 1989 και διαδόθηκαν στην Ουγγαρία, την Ανατολική Γερμανία, τη Βουλγαρία, την Τσεχοσλοβακία και τη Ρουμανία.
Ένα κοινό χαρακτηριστικό για τις περισσότερες από αυτές τις εξελίξεις ήταν η εκτεταμένη χρήση εκστρατειών πολιτικής αντίστασης, που κατέδειξαν τη λαϊκή αντίθεση στη συνέχιση του μονοκομματικού καθεστώτος και συνέβαλαν στην πίεση για αλλαγή.
Οι διαμαρτυρίες στην πλατεία Τιενανμέν απέτυχαν να διεγείρουν σημαντικές πολιτικές αλλαγές στην Κίνα, αλλά οι διάσημες εικόνες θαρραλέων πράξεων κατά τη διάρκεια αυτών των διαμαρτυριών συνέβαλαν στην πρόκληση διαφόρων διαμαρτυριών σε άλλα μέρη του κόσμου.
Στις 4 Ιουνίου 1989, η συνδικαλιστική οργάνωση Αλληλεγγύη πέτυχε συντριπτική νίκη στις μερικώς ελεύθερες εκλογές στην Πολωνία, οδηγώντας στην ειρηνική πτώση του σοσιαλισμού στην Πολωνία το καλοκαίρι του 1989.
Επίσης, τον Ιούνιο του 1989, η Ουγγαρία άρχισε να αποσυναρμολογεί το τμήμα του Σιδερένιου Παραπετάσματος που βρισκόταν στο έδαφός της, οδηγώντας σε μαζική έξοδο Ανατολικογερμανών μέσω της Ουγγαρίας, αποσταθεροποιώντας την Ανατολική Γερμανία.
Αυτό οδήγησε σε μαζικές διαδηλώσεις σε πόλεις όπως η Λειψία και στη συνέχεια το τείχος του Βερολίνου έπεσε το Νοέμβριο του 1989, ξεκινώντας την αντίστροφη μέτρηση προς την γερμανική επανένωση το 1990.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990, όταν εκδηλωνόταν η διαδικασία μετάβασης στην οικονομία της αγοράς, σε πολλές πρώην σοσιαλιστικές χώρες το βιοτικό επίπεδο επιδεινώθηκε.
την Κίνα, την Κούβα, το Λάος και το Βιετνάμ (το 2009, η Βόρεια Κορέα πέρασε συνταγματική αλλαγή που την κατέστησε ονομαστικά μη κομμουνιστική. στην πραγματικότητα όμως παραμένει οργανωμένη με σταλινικές γραμμές).
Πολλές κομμουνιστικές και σοσιαλιστικές οργανώσεις στη Δύση υπέστησαν ιδεολογικές αλλαγές, μεταβάλλοντας τις αρχές τους στην κοινωνική δημοκρατία και τον δημοκρατικό σοσιαλισμό.
Οι επαναστάσεις του 1989 αποτέλεσαν μέρος ενός επαναστατικού κύματος στα τέλη της δεκαετίας του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990 που οδήγησαν στο τέλος της σοσιαλιστικής κυριαρχίας στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη και πέραν αυτών.
Η περίοδος αποκαλείται μερικές φορές Φθινόπωρο των Εθνών, ως λογοπαίγνιο του όρου Άνοιξη των Εθνών, ο οποίος χρησιμοποιείται μερικές φορές για να περιγράψει τις επαναστάσεις του 1848.
Οι συγκρούσεις ανάμεσα στους πατριάρχες του Γκράντο και της Ακυληία για την κυριαρχία στις επισκοπές της Ίστρια συνεχίστηκαν αλλά ο Τζουστινιάνο Παρτετσιπάτσιο σκέφτηκε έναν πρωτότυπο τρόπο για να δοξάσει τη Βενετσιάνικη εκκλησία.
Ο Τζουστινιάνο σύμφωνα με την παράδοση διέταξε Βενετούς εμπόρους να δωροδοκήσουν τους φύλακες και μετέφεραν κρυφά τα οστά του Αγίου στη Βενετία μέσα σε χοιρινό κρέας .
Πριν τον θάνατο του ανακάλεσε από την εξορία στην Κωνσταντινούπολη τον αδελφό του Τζιοβάννι να τον διαδεχτεί επειδή δεν είχε ο ίδιος γιους, του έθεσε σαν όρο να ολοκληρώσει τη Βασιλική του Αγίου Μάρκου.
Ο Τζουστινιάνο απέκτησε σύντομα την πρωτοβουλία, έστειλε τον μικρότερο αδελφό του εξορία και διαδέχθηκε τον πατέρα του , παντρεύτηκε μια γυναίκα με το όνομα Φελίτσιτα.
Ο αυτοκράτορας Μιχαήλ Β πρόσφερε στρατιωτική υποστήριξη στη Δημοκρατία της Βενετίας, ο Τζουστινιάνο σε αντάλλαγμα τον βοήθησε με ένα μικρό στρατιωτικό σώμα στην εκστρατεία του εναντίον των Αγλαβίδων στη Σικελία.
Ο Τζουστινιάνο Παρτετσιπάτσιο , 11ος παραδοσιακός και 9ος ιστορικός Δόγης της Βενετίας από την Οικογένεια Παρτετσιπάτσιο ήταν μεγαλύτερος γιος του Ανιέλλο Παρτετσιπάτσιο.
Η χαμηλότερη οροσειρά Βελικόντα υψώνεται στα ανατολικά και η υψηλότερη Παλικόντα-Λανκαμάλα-Ναλαμαλάι στα δυτικά το μήκος τους φθάνει τα 420 χιλιόμετρα ανάμεσα στους ποταμούς Κρίσνα και Πενά .
Το βόρειο άκρο τους βρίσκεται στη βόρεια Ορίσα, διασχίζουν τις πολιτείες Άντρα Πραντές και Ταμίλ Ναντού, ενώ μεμονωμένοι λόφοι τους υπάρχουν στην Καρνάτακα και στο διαμέρισμα Γουαγιανάντ της Κεράλα.
Είναι διαβρωμένη παλαιά οροσειρά, σε μεγάλο μέρος της δασωμένη και διαρρεόμενη από 4 μεγάλους ποταμούς, τους Γκοντάβαρι, Μαχανάντι, Κρίσνα και Κάβερι.
Οι Λόφοι Μπιλιγιριράνγκα, που απλώνονται ανατολικά από τα Δυτικά Γκατ ως τον ποταμό Κάβερι, σχηματίζουν έναν δασωμένο «οικολογικό διάδρομο» που συνδέει τα Ανατολικά με τα Δυτικά Γκατ, επιτρέποντας στον δεύτερο μεγαλύτεροάγριο πληθυσμό ασιατικού ελέφαντα στην Ινδία να διατρέχει τα νότια μέρη αυτών των οροσειρών.
Οι ποταμοί Ποναϊγιάρ και Παλάρ ρέουν από πηγές στο υψίπεδο Κολάρ προς τα ανατολικά μέσα από ανοιγματα στα Ανατολικά Γκατ και εκβάλλουν στον Κόλπο της Βεγγάλης.
Βορείως του ποταμού Κάβερι βρίσκονται οι ψηλότεροι λόφοι Κόλι , Πατσαϊμαλάι, Σεβαρόυ ή Σερβαραγιάν, Καλραγιάν, Τσιτέρι, Τζαβαντού, Παλαμαλάι και Μέτουρ στο βόρειο Ταμίλ Ναντού.
Θεοδώρους, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου, όπου για πρώτη φορά εφαρμόσθηκε ο θεσμός της μεταφοράς της Ολυμπιακής φλόγας, πράγμα το οποίο επαναλαμβανόταν έως και το έτος 1940.
Την περίοδο 1978-1979 αναδεικνύεται πρωταθλήτρια και ακολουθεί άνοδος στην Α’ Εθνική Ερασιτεχνική κατηγορία (την 3η κατά σειρά κατηγορία της τότε Ελληνικής Ποδοσφαιρικής Ομοσπονδίας), αλλά στην επόμενη σεζόν υποβιβάστηκε οριακά.
Έκτοτε, συμμετέχει συνεχώς στο Πρωτάθλημα της Β κατηγορίας Αργολιδοκορινθίας μέχρι και την αγωνιστική περίοδο 1963-1964 όπου κατέλαβε την 1η θέση στον όμιλό της και αντιμετώπισε σε διπλούς αγώνες μπαράζ τον "Απόλλων Κορίνθου" - πρωταθλητή του άλλου ομίλου, με αποτελέσματα 3-3 και 4-2 και ανακηρύχθηκε πρωταθλήτρια.
Το έτος 1953, κάποιοι φίλαθλοι της τοπικής κοινωνίας του Βέλου, κατόρθωσαν ν’ αναγνωρισθεί η «Ελλάς Βέλου» ως ποδοσφαιρικό σωματείο και έτσι αρχίζει να συμμετέχει στο Πρωτάθλημα της Β Αργολιδοκορινθίας, για την αγωνιστική περίοδο 1953-1954.
Η ανάπτυξη γενιών συνδέεται με τη διέγερση των θυλάκων στην περιοχή από τη διυδροτεστοστερόνη, η οποία συνεχίζει να επηρεάζει την ανάπτυξη γενιών μετά την εφηβεία.
Για παράδειγμα, ένας επιστήμονας που πέρασε αρκετές εβδομάδες απομονωμένος σε ένα νησί παρατήρησε ότι η ανάπτυξη των γενιών περιορίστηκε, αλλά έγινε εντονότερη την ημέρα πριν αποχωρήσει από το νησί.
Η εξελικτική ψυχολογία εξηγεί την παρουσία γενιών ως σημάδι της σεξουαλικής ωριμότητας και δείχνοντας κυριαρχία αυξάνοντας τον αντιλαμβανόμενο όγκο των σαγονιών και τα ξυρισμένα πρόσωπα θεωρούνται λιγότερα κυρίαρχα από αυτά με γένια.
Η παρουσία γενιών κάνει τους άντρες πιο ευάλωτους σε μάχες, έτσι οι βιολόγοι θεωρούν ότι πρέπει να υπάρχουν εξελικτικά πλεονεκτήματα που υπερκαλύπτουν αυτό το μειονέκτημα.
Άλλοι πολιτισμοί, αν και δεν επιβάλλουν, θεωρούν τα γένια κεντρικά στον ανδρισμό και ένδειξη σοφίας, δύναμης, σεξουαλικής ρώμης και κοινωνικής θέσεως.
Όμως, κοινωνίες στις οποίες τα γένια είναι ασυνήθιστα ή εκτός μόδας, μπορεί να συσχετιστούν με κακή υγιεινή ή άγρια ή ακόμη και επικίνδυνη συμπεριφορά.
Τα γένια χαρακτηρίζονται ως δευτερεύοντα χαρακτηριστικά του φύλου επειδή είναι μοναδικά στο ένα φύλο και δεν έχει βρεθεί να παίζουν άμεσο ρόλο στην αναπαραγωγή.
Ο Κάρολος Δαρβίνος πρότεινε μια πιθανή εξελικτική εξήγηση για τα γένια στο έργο του Η Καταγωγή του Ανθρώπου, υποθέτοντας ότι η διαδικασία της σεξουαλικής επιλογής οδήγησε στην παρουσία γενιών.
Οι σύγχρονοι βιολόγοι έχουν επιβεβαιώσει τον ρόλο της σεξουαλικής επιλογής στην ανάπτυξη γενιών, συμπεραίνοντας ότι υπάρχουν στοιχεία ότι οι περισσότερες γυναίκες βρίσκουν τους άντρες με γένια πιο ελκυστικούς από αυτούς χωρίς.
Με αυτή την τεχνική, ο άνθρωπος αφαιρεί το πέος του από το αιδοίο κοντά στο τέλος της συνουσίας και εκσπερματώνει σε ένα κύπελλο ή μπουκάλι με φαρδύ στόμιο.
Χειρουργική εξαγωγή, εάν για παράδειγμα υπάρχει εμπλοκή στο σπερματικό πόρο που υπονομεύει ότι εμποδίζει τη γονιμότητα, το σπέρμα μπορεί να ληφθεί απευθείας από την επιδιδυμίδα.
Επισκόπηση της Κοκρέιν βρήκε ανεπαρκή στοιχεία για να συστήσει συγκεκριμένη τεχνική χειρουργικής ανάκτησης σπέρματος για άνδρες με αζωοσπερμία που υποβάλλονται σε ενδοωαριακή έγχυση σπερματοζωαρίου .
Η δονητική διέγερση του πέους και η ηλεκτροεκσπερμάτωση είναι δύο άλλες εναλλακτικές λύσεις για τους άνδρες με αδυναμία εκσπερμάτισης λόγω τραυματισμού του νωτιαίου μυελού.
Η δονητική διέγερση του πέους είναι μια συσκευή που μοιάζει με πένσα η οποία τοποθετείται γύρω από τη βάλανο του πέους για να διεγείρει με δόνηση, και παρέχει την πρώτιστη μέθοδο για την ανάκτηση σπέρματος σε ασθενείς με τραυματισμό του νωτιαίου μυελού με αδυναμία εκσπερμάτισης.
Για τη συλλογή σπέρματος από αρσενικό σκύλο, ετοιμάζεται ένα τεχνητό αιδοίο, που είναι μια λεπτή κωνική θήκη από λατέξ που καταλήγει σε έναν αποστειρωμένο σωλήνα συλλογής.
Η πιο συνηθισμένη μέθοδος που χρησιμοποιείται στη συλλογή σπέρματος είναι το τεχνητό αιδοίο· μετά τη συλλογή του σπέρματος, δοκιμάζεται και αραιώνεται και στη συνέχεια αποθηκεύεται σύμφωνα με τον τρόπο χρήσης, υγρό ή κατεψυγμένο.
Η συλλογή σπέρματος αναφέρεται στη διαδικασία απόκτησης σπέρματος από αρσενικούς ανθρώπους ή άλλα ζώα με τη χρήση διαφόρων μεθόδων για σκοπούς τεχνητής γονιμοποίησης ή ιατρικής μελέτης .
Μέχρι και μετά την άφιξη αποικιοκρατών στα τέλη του 19ου αιώνα, οι πεδιάδες στα ανατολικά και στα νότια του σημερινού Ναϊρόμπι φιλοξενούσαν αφθονία άγριας ζωής.
Τα ζώα περιορίστηκαν βαθμιαία στις εκτεταμένες πεδιάδες στα δυτικά και νότια του Ναϊρόμπι, και η αποικιακή διακυβέρνηση έθεσε κατά μέρος αυτή την περιοχή ως καταφύγιο θηραμάτων.
Κάτοικοι του Ναϊρόμπι, μεταξύ των οποίων και η Κάρεν Μπλίξεν, συγγραφέας του έργου Πέρα από την Αφρική , έκαναν ιππασία σε τούτο το καταφύγιο, ανάμεσα σε γαζέλες, ίμπαλα και ζέβρες.
Παρά το γεγονός αυτό, και παρά τη σχετικώς μικρή έκτασή του για αφρικανικό εθνικό πάρκο, το Εθνικό Πάρκο του Ναϊρόμπι διατηρεί έναν μεγάλο και πολυποίκιλο πληθυσμό ειδών άγριας ζωής.
Ο υπέρμαχος της διατηρήσεως της άγριας ζωής , επιστρέφοντας στην Κένυα μετά από εννέα χρόνια το 1932, ανησύχησε βλέποντας ότι ο αριθμός των άγριων ζώων στις πεδιάδες είχε μειωθεί κατά πολύ.
Το κυνήγι απαγορευόταν στο καταφύγιο θηραμάτων, αλλά σχεδόν κάθε άλλη δραστηριότητα, όπως η βόσκηση βοοειδών, η απόθεση απορριμμάτων, ακόμα και ο εκπαιδευτικός βομβαρδισμός από τη Βασιλική Πολεμική Αεροπορία, επιτρεπόταν.
Είδη που βρίσκονται συχνά είναι ο αφρικανικός βούβαλος, ο μπαμπουίνος, ο ανατολικός μαύρος ρινόκερος, η γαζέλα, η ζέβρα του Γκραντ, ο γατόπαρδος, το κονγκόνι, ο ιπποπόταμος, η αφρικανική λεοπάρδαλη, το λιοντάρι , ο ταυρότραγος, το ίμπαλα, η καμηλοπάρδαλη, η στρουθοκάμηλος, η υδρόβια αντιλόπη και γύπες.
Υπάρχει ηλεκτρικός φράχτης στο βόρειο, το ανατολικό και το δυτικό σύνορο του πάρκου, ενώ το νότιο σύνορο είναι ο ποταμός Μμπαγκάθι, μετά τον οποίο βρίσκεται η προστατευόμενη περιοχή .
Το 1989 ο Πρόεδρος της Κένυας Ντάνιελ Άραπ Μόι έκαψε δώδεκα τόνους ελεφαντόδοντου σε ένα σημείο του πάρκου, σε μία εκδήλωση που βελτίωσε την εικόνα της χώρας στο θέμα της προστασίας της άγριας ζωής.
Ο Μάρκο Μπαρμπαρίγκο εξελέγη δόγης της Βενετίας τον Σεπτέμβριο του 1485, διαδέχθηκε τον Τζοβάννι Μοτσενίγκο που πιθανότατα δηλητηριάστηκε.
Ο Μάρκο πέθανε τον Αύγουστο του 1486 έναν χρόνο μετά την εκλογή του στην θέση του δόγη σε μια βίαιη σύγκρουση ανάμεσα στους ευγενείς με πρωταγωνιστή τον μικρότερο αδελφό του Αγκοστίνο Μπαρμπαρίγκο.
Ο Μπαρμπαρίγκο παρουσιάζεται σαν μαριονέτα του Μεγάλου Δασκάλου των Ναιτών Αλεξάνδρου Βοργία, ο σύμμαχος του Κάρλο Γκριμάλντι που μετείχε στο Συμβούλιο των Δέκα δολοφόνησε τον Τζοβάννι Μοτσενίγκο ώστε να επιτρέψει στον Μπαρμπαρίγκο να κυβερνήσει την Δημοκρατία της Βενετίας για τους Ναΐτες Ιππότες.
Δολοφονήθηκε σε μια ομιλία του στο Καρναβάλι της Βενετίας από ένα μέλος των Ασασίνων αντιπάλων του Έτζιο Οντιτόρε ντα Φιρέντσε με ένα κρυφό όπλο.
Ο χρησμός του έγινε σε μια νέα σκάλα στην αυλή του ανακτόρου των δόγηδων που βρισκόταν σε άξονα με το καμπαναριό του Αγίου Μάρκου και την Πόρτα ντελλα Κάρτα.
Η λίμνη καταλαμβάνει τη βορειοδυτική προέκταση της περιοχής που είναι γνωστή ως Ντζουνγκαριανή Πύλη ή Διάβαση Αλατάου), μια κοιλάδα που συνδέει τις νότιες υψηλές περιοχές του Καζακστάν με την ξηρή βορειοδυτική Κίνα.
Η διάβαση αυτή οριοθετείται από γεωλογικά ρήγματα και το υψόμετρο του πυθμένα της είναι μεταξύ 350 και 450 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, ενώ οι κορυφές της οροσειράς Ντζουνγκάρσκι Αλατάου φθάνουν τα 4.464 μέτρα.
Δύο ευκρινώς καθορισμένες βεντάλιες εναποθέσεων ιζημάτων είναι ορατές εκεί όπου ορεινά ποτάμια διανοίγουν το ρηγματωμένο τοπίο στα νοτιοδυτικά της λίμνης.
Κατά τη διάρκεια εποχικών πλημμυρών, πλεονάζοντα ύδατα από τη λίμνη Ζαλανασκόλ χύνονται στην Αλακόλ μέσα από μία ελώδη δίοδο μήκους 10 χιλιομέτρων που είναι γνωστή ως Ζαμάν-Οτκέλ .
Το Κρατικό Καταφύγιο Αλακόλ συστάθηκε για να προστατεύσει την περιοχή της λίμνης ως σημαντικό πεδίο αναπαραγωγής και φωλιάσματος διάφορων πτηνών των υγρότοπων, με σημαντικότερο τον πολύ σπάνιο γλάρο της Κεντρικής Ασίας .
Η Αλακόλ , όνομα που στις τουρκικές γλώσσες σημαίνει «ποικιλόχρωμη», είναι αλμυρή λίμνη στις περιφέρειες Αλμάτι και Ανατολικού Καζακστάν, στο ανατολικό Καζακστάν.
Είναι η τέταρτη μεγαλύτερη λίμνη της χώρας αυτής μετά τις μεγάλες Κασπία Θάλασσα, Αράλη και Μπαλκάς (σήμερα από την Αράλη έχουν απομείνει δύο μικρά χωρισμένα τμήματα, το καθένα από τα οποία ωστόσο είναι μεγαλύτερο από την Αλακόλ).
Η γεωργική δραστηριότητα σε αυτή την ξηρή περιοχή περιορίζεται σε τοποθεσίες όπου υπάρχει υγρασία στο έδαφος, κυρίως κατά μήκος παροδικών κοιτών ποταμών και στις εκβολές των χειμάρρων ή στις βεντάλιες εναποθέσεων ιζημάτων.
Ο συνεργός του, ο Ροδρίγος, τον βοηθά στα σχέδιά του με τη λανθασμένη πεποίθηση ότι μετά το χαμό του Οθέλλου, ο Ιάγος θα τον βοηθήσει να κερδίσει την αγάπη της συζύγου του Οθέλλου, της Δυσδαιμόνας.
Όταν ο Ιάγος υλοποιεί το σχέδιό του για τον υποβιβασμό του Κασσίου, προχωρά με το δεύτερο σχέδιό του: να οδηγήσει τον Οθέλλο να πιστέψει ότι η Δυσδαιμόνα διατηρεί παράνομο δεσμό με τον Κάσσιο.
Σε μια συζήτηση για την Τραγωδία του Οθέλλου, οι μελετητές έχουν συζητήσει εδώ και καιρό το ρόλο του Ιάγου, υπογραμμίζοντας την πολυπλοκότητα του χαρακτήρα του.
Ο Φρεντ Γουέστ ισχυρίζεται ότι ο Σαίξπηρ δεν ήταν ικανοποιημένος από την απλή απεικόνιση μιας άλλης μορφής ηθικής και ότι, όπως πολλοί δραματουργοί, ενδιαφέρθηκαν ιδιαίτερα για τη λειτουργία του ανθρώπινου νου.
Έτσι, σύμφωνα με τον Γουέστ, ο Ιάγος, ο οποίος δεν διακρίνει κανένα κακό με τη δική του συμπεριφορά, αποτελεί «ακριβές πορτρέτο ενός ψυχοπαθούς», ο οποίος «στερείται συνείδησης, χωρίς καμία τύψη».
Ο Γουέστ πιστεύει ότι «ο Σαίξπηρ είχε παρατηρήσει ότι υπάρχουν απόλυτα λογικοί άνθρωποι στους οποίους ο συναγωνισμός κάθε είδους είναι εξαιρετικά αδύναμος, ενώ ο εγωισμός είναι σχεδόν απόλυτος και έτσι δημιούργησε τον Ιάγο».
Με ανατριχιαστικές λεπτομέρειες, ο Σύνθιος περιγράφει κάθε χτύπημα και, όταν είναι νεκρή, ο Μαυριτανός και ο σημαιοφόρος του, βάζουν το νεκρό σώμα της στο κρεβάτι της, σπάζουν το κρανίο της, και στη συνέχεια προκαλούν την κατάρρευση της ραγισμένης οροφής πάνω από το κρεβάτι, δίνοντας την εντύπωση ότι η πτώση της οροφής προκάλεσε το θάνατό της.
Χειραγωγεί την σύζυγό του Αιμιλία, την ακόλουθη της Δυσδαιμόνας, παίρνοντας το μαντήλι της Δυσδαιμόνας που της χάρισε ο Οθέλλος, έπειτα λέει ότι το είδε στην κατοχή του Κασσίου.
Έπειτα, ο Ιάγος οδηγεί τον Οθέλλο να πιστέψει ότι η άσεμνη συζήτηση για την ερωμένη του Κασσίου, την Μπιάνκα, αφορά στην πραγματικότητα τη Δυσδαιμόνα.
Έπειτα ο Ιάγος σχεδιάζει έναν καυγά μεταξύ του Κασσίου και του Ροδρίγου, στον οποίο ο δεύτερος σκοτώνεται , αλλά τραυματίζοντας ελαφρά τον πρώτο.
Παραμένει χαρακτηριστικά επιφυλακτικός όταν πιέζεται να δώσει εξήγηση των πράξεών του προτού συλληφθεί: «Μη μ' ερωτήσης τίποτε. Ηξεύρεις ό,τι 'ξεύρεις· διότι απ' εδώ κ' εμπρός δεν θα προφέρω λέξιν.» Μετά την αυτοκτονία του Οθέλλου, ο Κάσσιος, πλέον υπεύθυνος, καταδικάζει τον Ιάγο να φυλακιστεί και να βασανιστεί ως τιμωρία για τα εγκλήματά του.
Ο Μπράντλεϊ γράφει ότι ο Ιάγος «απεικονίζει με τον πιο τέλειο συνδυασμό τα δύο γεγονότα που αφορούν το κακό, τα οποία φαίνεται να έχουν εντυπωσιάσει τον Σαίξπηρ», το πρώτο είναι ότι «το γεγονός ότι υπάρχουν τέλειοι άνθρωποι, στους οποίους ο συναγωνισμός είναι τόσο αδύναμος όπου ένας σχεδόν απόλυτος εγωισμός τους γίνεται εφικτός», ενώ ο δεύτερος είναι ότι «το κακό είναι συμβατό και μάλιστα φαίνεται να συνδέεται εύκολα με εξαιρετικές δυνάμεις θέλησης και διανόησης».
Μπράντλεϊ ανέφερε ότι «το κακό δεν έχει παρουσιαστεί πουθενά με τόση μαεστρία όση στον κακό χαρακτήρα του Ιάγου», και επίσης επισημαίνει ότι «στέκεται υπέρτατος ανάμεσα στους κακούς χαρακτήρες του Σαίξπηρ, διότι η μεγαλύτερη ένταση και η λεπτότητα της φαντασίας οδήγησαν στη δημιουργία του.» Το μυστήριο που περιβάλλει τα πραγματικά κίνητρα του Ιάγου εξακολουθούν να εξάπτουν το ενδιαφέρον των αναγνωστών και τροφοδοτούν ακαδημαϊκούς διαλόγους.
Ο Ιάγος μισεί τον Οθέλλο και καταστρώνει ένα σχέδιο, για να τον καταστρέψει, κάνοντάς τον να πιστέψει ότι η σύζυγός του διατηρεί παράνομο δεσμό με τον υπολοχαγό του, Μιχαήλ Κάσσιο.
Ο Λεόν Τεϊσαντιέ γράφει ότι ένα πιθανό κίνητρο των πράξεων του Ιάγου είναι η ζήλια απέναντι στη Δυσδαιμόνα, τον Κάσσιο και τον Οθέλλο.
Συγκεκριμένα, θεωρεί ότι ο θάνατος του Κασσίου αποτελεί αναγκαίο κακό, λέγοντας για εκείνον ότι «Μια αιώνια ομορφιά θα ήναι η ζωή του, που θα με κάμνη άσχημον εμένα».
Ο Ιάγος είναι ένας από τους πιο αμαρτωλούς κακούς, συχνά θεωρείται έτσι λόγω της ιδιαίτερης εμπιστοσύνης που του έχει ο Οθέλλος, που τον προδίδει, ενώ διατηρεί τη φήμη του για ειλικρίνεια και αφοσίωση.
Παρόλο που δεν υπήρχε καμία μετάφραση του Συνθίου κατά διάρκεια της ζωής του Σαίξπηρ, είναι πιθανό ο Σαίξπηρ να γνώριζε το ιταλικό πρωτότυπο, τη γαλλική μετάφραση του 1568 του Γκαμπριέλ Σαππουΐ, ή μια αγγλική χειρόγραφη μετάφραση.
Αυτό το ανάγνωσμα φαίνεται να υπονοεί ότι ο Ιάγος, όπως ο Δον Ζουάν στο Πολύ κακό για το τίποτα ή τον Ααρών στο Τίτος Ανδρόνικος, σπέρνει τον όλεθρο στις ζωές άλλων χαρακτήρων χωρίς κανέναν απώτερο σκοπό.
Ο Ιάγος είναι μακιαβελιστής μηχανορράφος και χειραγωγός, μιας και συχνά αναφέρεται ως «έντιμος Ιάγος», επιδεικνύοντας την ικανότητά του να εξαπατά άλλους χαρακτήρες, ώστε όχι μόνο να μην το υποπτευτούν, αλλά να υπολογίζουν σε αυτόν ως το πιθανότερο ειλικρινές άτομο.
Το ρόλο πιστεύεται ότι υποδύθηκε για πρώτη φορά ο Ρόμπερτ Αρμίν, που συνήθως έπαιζε ρόλους ευφυών κλόουν όπως ο Φιλοσοφικόλιθος στο Όπως Αγαπάτε ή τον Φέστε στην Δωδέκατη Νύχτα.
Η Πέρχτα ή Μπέρχτα επίσης γνωστή και ως Περχτ και με άλλες παραλλαγές, ήταν κάποτε γνωστή ως θεότητα του παγανισμού στην Άνω γερμανική και Αυστριακή περιοχή των Άλπεων.
Ο Όιγκεν Μογκ παρέχει μια εναλλακτική ετυμολογία, αποδίδοντας την προέλευση του ονόματος Πέρχτα στο παλαιό γερμανικὀ ρήμα , που σημαίνει "κρυφό" ή "καλυμμένο".
Κατέκτησε το πρωτάθλημα της Γ' τοπικής κατηγορίας και έναν χρόνο μετά πήρε αήττητη τον τίτλο και της Β' κατηγορίας της περιόδου 1971-72, ανεβαίνοντας στην Α κατηγορία.
Ορχομενού, την περίοδο 1992-93 κατέκτησε το κύπελλο επικρατώντας με 3-0 του Ατρόμητου Αγίου Μελετίου και την περίοδο 2010-11 επικρατώντας της Ένωσης Άσπρων Σπιτιών/Αντίκυρας.
Ο Μακέντα έκανε τα πρώτα ποδοσφαιρικά του βήματα στην ακαδημία της Λάτσιο, αλλά εντάχθηκε στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ όταν έφτασε την ηλικία των 16 ετών το 2007.
Ο Μακέντα πέρασε τα επόμενα δύο χρόνια στο περιθώριο της πρώτης ομάδας της Γιουνάιτεντ, πριν δοθεί δυο φορές με δανεισμό - πρώτα στη Σαμπντόρια στην Ιταλία το 2011 και στη συνέχεια στους Κουίν Παρκ Ρέιντζερς το 2012.
Αφού απέτυχε να εισέλθει στην πρώτη ομάδα της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ο Μακέντα έφυγε στο τέλος του συμβολαίου του τον Ιούνιο του 2014 και εν συνεχεία μεταγράφηκε στην Κάρντιφ Σίτι.
Ο Ιταλός επιθετικός αποτέλεσε την μία και μοναδική μεταγραφή ξένου παίχτη στην οποία είχαν δικαίωμα να προβούν οι πράσινοι κατά την μεταγραφική περίοδο Ιουλίου - Αυγούστου 2018 λόγω των περιορισμών στις μεταγραφές που είχαν επιβληθεί στον σύλλογο.
Όταν έκανε το ντεμπούτο στην ομάδα κάτω των 21 τον Αύγουστο του 2009 σε φιλικό αγώνα ενάντια στη Ρωσία και ήταν ο νεότερος παίκτης που το έκανε, σε ηλικία 17 ετών και 355 ημερών.
Το Βρινταβάν είναι επίσης γνωστή ως η "πόλη των χηρών" λόγω του μεγάλου αριθμού των χήρες που μετακινούνται στην πόλη και την γύρω περιοχή, αφού έχουν χάσει τους συζύγους τους.
Σύμφωνα με μια ερευνητική έκθεση που ετοιμάστηκε από την κυβέρνηση, πολλά σπίτια διοικούνται από την κυβέρνηση και διάφορες μη κερδοσκοπικές οργανώσεις για τις χήρες.
Το αρχαίο Σανσκριτικό όνομα της πόλης, Βρντάβανα, προέρχεται από τους ελαιώνες της βρντα Τουλασί από ώκιμον το λεπτανθές με το βάνα να σημαίνει ελαιώνας ή δάσος.
Ο Φραντσέσκο υπηρέτησε την Δημοκρατία της Βενετίας σε διάφορες θέσεις όπως πρέσβης, πρόεδρος των 40, μέλος του Συμβουλίου των 10 και εφημέριος του Αγίου Μάρκου πριν εκλεγεί δόγης κερδίζοντας τον αντίπαλο του Πιέτρο Λορεντάν.
Το βασικό καθήκον του ήταν να οδηγήσει την πόλη σε πόλεμο με το Μιλάνο που κυβερνούσε ο Οίκος των Βισκόντι και ήθελε να κυριαρχήσει σε ολόκληρη την βόρεια Ιταλία.
Ο Ουμανιστής ιστορικός Μπερνάρντο Ιουστινιάνι περιγράφει ότι παρά το ότι η Βενετία είχε δικαιώματα να επέμβει στο Μιλάνο δεν μπορούσε επειδή σαν ναυτική πόλη υστερούσε στην ξηρά.
Η Βενετία υπό την ηγεσία του Φραντσέσκο Φοσκάρι εγκατέλειψε την παραδοσιακή της σύμμαχο Φλωρεντία και ηττήθηκε από το Μιλάνο, ο Φραγκίσκος Α Σφόρτσα συμμάχησε με την Φλωρεντία αφήνοντας την Βενετία χωρίς σύμμαχο.
Η ηγεμονία του ήταν η μεγαλύτερη από όλους τους δόγηδες, διατηρήθηκε 34 χρόνια, 6 μήνες και 8 μέρες, στην εποχή του η Βενετία εισήλθε στην Ιταλική Αναγέννηση.
Η Οικογένεια Φοσκάρι ήταν μέτρια στους αριστοκρατικούς κύκλους της Βενετίας αλλά από τις λίγες που είχαν μόνιμη θέση στο Μεγάλο Συμβούλιο της πόλης και αναδείχτηκε τον 14ο αιώνα.
Ο μοναδικός επιζήσας γιος του Γιάκομπο κατηγορήθηκε από το Συμβούλιο των Δέκα για προδοσία και εξορίστηκε, μετά από δυο δίκες που ακολούθησαν καταδικάστηκε και φυλακίστηκε στην Κρήτη όπου και πέθανε.
Τα νέα για τον θάνατο του Γιάκομπο ανάγκασαν τον Φραντσέσκο Φοσκάρι να αποχωρήσει από τα κυβερνητικά του καθήκοντα, το Συμβούλιο των Δέκα τον πίεσε τον Οκτώβριο του 1457 να παραιτηθεί αλλά ο θάνατος του σε μια βδομάδα προκάλεσε τέτοια κατακραυγή που η κηδεία του έγινε με δημόσια έξοδα.
Η μορφή του που γονατίζει μπροστά στον Ευαγγελιστή Μάρκο διαλύθηκε από την Επαναστατική κυβέρνηση , το κεφάλι του διατηρείται στο Μουσείο ντελ Όπερα των Δουκικών Ανακτόρων.
Το μνημείο του από τον γλύπτη Αντώνιο Μπρέγκνο σε συνεργασία με τον αρχιτέκτονα αδελφό του Πάολο ανεγέρθη στην Σάντα Μαρία Γκλοριόζα ντέι Φράρι στην Βενετία.
αδελφός του ήταν ο πολεοδόμος και αρχιτέκτονας Πέρσιβαλ Γκούντμαν, με τον οποίο ο Πωλ συνεργάστηκε περιστασιακά ως συγγραφέας, γνωστός για τα σχέδια που έκανε για πολλές συναγωγές.
Ο Γκούντμαν έχει συγγράψει πολλά βιβλία, μεταξύ των οποίων συμπεριλαμβάνονται τα , , καθώς και το , μια οξεία κριτική των αμερικανικών σχολείων και του αμερικανικού εκπαιδευτικού συστήματος.
Ο Γκούντμαν ανέπτυξε ακτιβιστική δράση κατά τη δεκαετία του 1960 στο πλαίσιο της ειρηνιστικής Αριστεράς και το έργο του υπήρξε πηγή έμπνευσης και σημείο αναφοράς του φοιτητικού κινήματος εκείνης της περιόδου.
ήταν Αμερικανός, συγγραφέας, ποιητής, κριτικός λογοτεχνίας και ψυχοθεραπευτής, γνωστός κυρίως ως αναρχικός στοχαστής και φιλόσοφος, καθώς και ως κριτικός της εκπαίδευσης και της κοινωνίας.
Συχνά αναφέρεται ως κοινωνιολόγος, ωστόσο ο ίδιος το αρνείτο, έχοντας τονίσει μάλιστα σε μια ομιλία του το 1964 στο του ότι δεν μπορεί να διαβάσει κοινωνιολογία διότι συχνά τα κοινωνιολογικά κείμενα είναι άψυχα.