polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Η Μπέιτμαν και οι υποστηρικτικοί ηθοποιοί Λούλου Ουίλσον και Σαμάρα Λι είχαν δει όλοι τον Εξορκιστή και η Σαμάρα πήρε το όνομά της από την Σαμάρα Μόργκαν από το , οπότε καμία από αυτές δεν ένιωσε κάποιο αρνητικό συναίσθημα παίζοντας σε μία ταινία τρόμου.
Είπαν ότι δεν αισθάνονταν ένταση ή φόβο σε όλη την διάρκεια της παραγωγής και το μόνο πρόβλημα στο να συνεργαστούν ήταν περιορισμοί όσον αφορά το ότι δεν μπορούν να δουλέψουν μετά τα μεσάνυχτα και να εργάζονται υπερωρίες.
Δεδομένου ότι το σενάριο απαιτούσε μια ομάδα παιδιών, διεξήχθησαν οντισιόν με παιδιά, από τις οποίες ξεχώρισε η Τάλιθα και εντυπωσίασε τους παραγωγούς.
Σάντμπεργκ δεν ήθελε να σκηνοθετήσει το πρίκουελ, λόγω των αρνητικών κριτικών που είχε συλλέξει η πρώτη ταινία , αλλά αφότου διάβασε το σενάριο συμφώνησε να αναλάβει την σκηνοθεσία.
Ο σεναριογράφος της πρώτης ταινίας, Γκάρυ Νταυμπερμαν, επέστρεψε για να γράψει το σενάριο, με τους Πίτερ Σάφραν και Τζέιμς Γουάν να επιστρέφουν στην παραγωγή.
Ένα πρωί, ο δαίμονας, που παρουσιάζετε στην Τζάνις με την μορφή της αδελφής Σάρλοτ, την οδηγεί βίαια στον αχυρώνα, οπού καταφέρνει να μπει μέσα της και να πάρει τον έλεγχο του μυαλού και του σώματος της.
Τα ορφανά εγκαταλείπουν το σπίτι, αλλά η Λίντα είναι παγιδευμένη και κρύβεται στο δωμάτιο της Άναμπελ, καθώς στο σώμα της Τζάνις κατοικεί ο δαίμονας που προσπαθεί να την μαχαιρώσει.
Η αδελφή Σάρλοτ, η Λίντα και τα ορφανά μεταφέρονται σε ένα καινούριο καταφύγιο, ενώ η Τζάνις διαφεύγει από μια τρύπα στον τοίχο και μετακομίζει σε ένα ορφανοτροφείο στη Σάντα Μόνικα.
Δώδεκα χρόνια αργότερα, το 1955, οι Μούλινς ανοίγουν το σπίτι τους για να φιλοξενήσουν την αδελφή Σάρλοτ και έξι κορίτσια που έμειναν άστεγα από το κλείσιμο του ορφανοτροφείου τους.
Παρά το γεγονός ότι ο Σάμιουελ είχε πει να μην εισέλθει κανείς στην κλειστή κρεβατοκάμαρα της Άναμπελ, η Τζάνις, ένα νεαρό ορφανό με αναπηρία από την πολιομυελίτιδα, ανακαλύπτει ένα σημείωμα που γράφει "Βρες με" και μπαίνει στο δωμάτιο, το οποίο έχει μυστηριωδώς ξεκλειδωθεί.
Ο Άντονι ΛαΠάλια συμφώνησε να πρωταγωνιστήσει στην ταινία αφού η 14χρονη κόρη του τον άκουσε να μιλάει στο τηλέφωνο για την ταινία και με ενθουσιασμό είπε στον πατέρα της να αναλάβει τον ρόλο.
Έχει περιγράψει τον χαρακτήρα του ως «μυστηριώδη, ήσυχο αλλά σκληρό άντρα που θρηνεί τόσο για την απώλεια της κόρης του όσο και για την αναπηρία της γυναίκας του. Τα νεαρά ορφανά που μετακινούνται στο τώρα ερειπωμένο σπίτι τον φοβούνται».
Η : κυκλοφόρησε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λος Άντζελες στις 19 Ιουνίου 2017 και κυκλοφόρησε θεατρικά στις Ηνωμένες Πολιτείες στις 11 Αυγούστου 2017.
Η ταινία κέρδισε πάνω από 306 εκατομμύρια δολάρια σε όλο τον κόσμο και έλαβε γενικά θετικές κριτικές από κριτικούς που επαινούν την ατμόσφαιρα της ταινίας, θεωρώντας την ως βελτιωμένη σε σχέση με την προηγούμενη ταινία.
Σε αντίθεση με την πρώτη του ταινία, , στην οποία επεξεργάστηκε σχολαστικά κάθε σκηνή, ο Σάντμπεργκ είχε μια διαφορετική προσέγγιση για αυτήν την ταινία, λέγοντας ότι "θα εστιάσει στην ένταση της στιγμής" .
Σάντμπεργκ αντικατέστησε τον Λεονέτι ως σκηνοθέτη, ενώ ο Ντάουμπερμαν επιστρέφει για να γράψει το σενάριο και ο Σάφραν και Γουάν επιστρέφουν για τη παραγωγή.
Δώδεκα χρόνια αργότερα, το 1967, η ενήλικη Άναμπελ-Τζάνις, γίνεται μέλος μία σατανικής αίρεσης και, μαζί με τον φίλο της, σκοτώνει τους θετούς γονείς της .
Το 1943, ο κουκλοποιός Σάμιουελ Μούλινς και η σύζυγός του, Έσθερ, θλίβονται από την απώλεια της επτάχρονης κόρης τους Άναμπελ, η οποία σκοτώνεται ακαριαία σε ένα αυτοκινητιστικό δυστύχημα.
Ο Σάντμπεργκ μαλάκωσε μερικά από τα χαρακτηριστικά της Άναμπελ για να την κάνει πιο πιστευτή ως παιχνίδι, κάνοντας πιο γεμάτα τα μάγουλα της και διορθώνοντας το υπερβολικό της χαμόγελο.
Μετά την άνοδο του Ζόγου στην εξουσία, ο Αλιζότι έλαβε μέρος σε διάφορες διαπραγματεύσεις μεταξύ Αλβανίας και Ιταλίας, παίρνοντας πάντα το μέρος της Ιταλίας εις βάρος των αλβανικών συμφερόντων.
Ο Αλιζότι πρότεινε ο Ζογ να καλείται όχι μόνο «βασιλιάς της Αλβανίας» αλλά και «βασιλιάς των Αλβανών», ώστε να συμπεριλαμβάνονται και οι Αλβανοί εκτός συνόρων.
Μετά από αυτό, με την έναρξη της αλβανικής εξέγερσης του 1912, οι οθωμανικές αρχές τον έστειλαν μαζί με τον Αμπντύλ Ούπι ως «διαμεσολαβητή» για να καταστείλουν τους Αλβανούς αντάρτες της περιοχής Λαμπίρια που είχαν ήδη συγκεντρωθεί σε Συνέλευση στο Τσέπο του Αργυροκάστρου, και ευθυγράμμισαν τις απαιτήσεις τους με τους αντάρτες του βορρά.
Οι απόπειρες ήταν ανεπιτυχείς, ακόμη και αν οι Ούπι και Αλιζότι κατάφεραν να οργανώσουν συνάντηση με τους ηγέτες των ανταρτών στο Τεπελένι στις 18 Αυγούστου.
Μετά την Εξέγερση των Νεότουρκων και το νέο σύνταγμα εστάλη στη θέση του νομάρχη του Πρίζρεν στο Βιλαέτι του Κοσσυφοπεδίου μέχρι τον Μάρτιο του 1910, όταν η αναταραχή στα βιλαέτια με αλβανική παρουσία, αυξήθηκε μετά από κατά τόπους εξεγέρσεις του αλβανικού πληθυσμού.
Αργότερα, το 1920, υιοθέτησε αντίπαλη στάση προς το Συνέδριο της Λούσνια, το οποίο αντικατέστησε τη φιλοϊταλική κυβέρνηση του Δυρραχίου με μια νέα, εγκαθιδρύοντας την εδαφική κυριαρχία της Αλβανίας.
Σύμφωνα με τα απομνημονεύματα του Σεΐφι Βιλαμάσι , ο Αλιζότι μαζί με τους Μουσταφά Μερλίκα-Κρούγια, Μυφίντ Λιμπόχοβα και Σαμί Μπέη Βριόνι προσπάθησαν να απαγορεύσουν στους αντιπροσώπους να συμμετάσχουν στο συνέδριο της Λούσνια.
Μετά την αποτυχία των προσπαθειών, ο Αλιζότι δραπέτευσε για σύντομο διάστημα στην Κέρκυρα, αποφεύγοντας οποιαδήποτε αντίδραση από τους υποστηρικτές του συνεδρίου.
Προπάππους του ήταν ο Αληζότ Πασάς ο οποίος είχε διοικήσει για σύντομο διάστημα το πασαλίκι των Ιωαννίνων μετά τον θάνατο του Κουρτ Αχμέτ πασά, μέχρι να ανατραπεί από τον Αλή Πασά.
Συνελήφθη στις 14 Απριλίου 1945 από τη νέα κομμουνιστική κυβέρνηση και παραπέμφθηκε σε Ειδικό Δικαστήριο που τον καταδίκασε σε θάνατο, ενώ η οικογένειά του υπέστη διώξεις.
Ο γιος του Ριζά Αλιζότι συνελήφθη και κατηγορήθηκε ότι ήταν κατάσκοπος και σαμποτέρ των πετρελαϊκών πεδίων της Κούτσοβα με μια ομάδα άλλων μηχανικών γνωστών ως «Ομάδα των σαμποτέρ» .
Υπό τον πρίγκιπα του Βιντ υπηρέτησε ως γενικός γραμματέας του υπουργείου Εσωτερικών και νομάρχης Σκόδρας, εξετάζοντας αξιωματικούς της Αλβανίας που υπήρχαν υποψίες πως είχαν συμμετάσχει στην Ισλαμική εξέγερση.
Κατά τη διάρκεια του Α Παγκοσμίου Πολέμου συνεργάστηκε με τις αυστριακές δυνάμεις κατοχής ως Οικονομικός Διευθυντής του Συμβουλίου Πολιτικής Διοίκησης που ίδρυσε ο Άουγκουστ Ρίτερ φον Κραλ .
Ο Φέιζι Αλιζότι (, 22 Σεπτεμβρίου 1874, Αργυρόκαστρο – 14 Απριλίου 1945, Τίρανα), επίσης γνωστός ως Φέιζι Μπέη Αλιζότι , ήταν Οθωμανός και αργότερα Αλβανός πολιτικός που διετέλεσε Πρόεδρος της Κεντρικής Διοίκησης της Αλβανίας από τον Ιανουάριο μέχρι τον Μάρτιο του 1914.
Ο Γκαρσάσπ Β που είχε φυλακιστεί από τον ανεψιό του Μαχμούτ Β δραπέτευσε στην αυλή του Αχμάντ Σαντζάρ και ζήτησε την προστασία του, η σύζυγος του Γκαρσάσπ ήταν αδελφή του Αχμέτ.
Ο Γκαρσάσπ Β παρότρυνε τον Αχμάντ Σαντζάρ να επιτεθεί στις περιοχές του Μαχμούτ Β στην κεντρική Περσία και του έδωσε λεπτομερείς οδηγίες πως να νικήσει τον Σουλτάνο ανεψιό του.
Ο Αχμάντ Σαντζάρ προχώρησε μέχρι τη Βαγδάτη όπου ο Μαχμούτ Β είχε παντρευτεί μία από τις κόρες του και έγινε διάδοχος του θείου του, τον ανάγκασε να εγκαταλείψει τις στρατηγικές περιοχές στην βόρεια Περσία.
Ένα ανέκδοτο ωστόσο αναφέρει ότι στον δρόμο του για το Αλαμούτ ξύπνησε και είδε ένα μαχαίρι και ένα σημείωμα από τον ιεραπόστολο Χασάν-ι-Σαμπάχ με το οποίο τον εκλιπαρούσε για ειρήνη.
Αργότερα βάδισε εναντίον του Γαζναβίδη Σουλτάνου Αλπ Αρσλάν του Γκαζνί και τον νίκησε στο Γκαζνί, τοποθέτησε στον θρόνο τον Μπαχράμ αδελφό του Αλπ Αρσλάν ως υποτελή του.
Ο Αχμάντ Σαντζάρ και ο Γκαρσάσπ Β βάδισαν να αντιμετωπίσουν την απειλή του Καρά Χιτάν κοντά στη Σαμαρκάνδη αλλά γνώρισαν μεγάλη συντριβή.
Ο Γκαρσάσπ Β σκοτώθηκε και ο Αχμάντ Σαντζάρ δραπέτευσε με μόλις 15 ιππείς, με την ήττα αυτή έχασε όλες τις περιοχές ανατολικά του ποταμού Συρ Ντάρια.
Συμμετείχε σε πολλούς εμφύλιους πολέμους διαδοχής με τα αδέλφια και τα ανίψια του όπως ο Μαχμούτ Α, ο Μπερκιαρούκ, ο Μαλίκ Σαχ Β και ο Μουχάμαντ Α των Μεγάλων Σελτζούκων.
Τα επόμενα χρόνια ο Αχμάντ Σαντζάρ απέκτησε το μεγαλύτερο τμήμα του Ιράν με πρωτεύουσα την Νισαπούρ, μια σειρά επαναστάσεων των τοπικών βασιλέων εναντίον του διέσπασε περισσότερο την Μεγάλη Αυτοκρατορία των Σελτζούκων.
Οι πρωτογενείς πηγές σημειώνουν ότι πήρε το όνομα του μετά την γέννηση του, ο ιστορικός Κλίφφορντ Έντμουντ Μπόσγουορθ σημειώνει ωστόσο ότι το όνομα "Σαντζάρ" είναι Τούρκικο και μεταφράζεται "αυτός που εμπιστεύεσαι".
Μετά τον θάνατο της παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τη Ρουσουντάν, κόρη του Δημητρίου Α της Γεωργίας και χήρα του Σουλτάνου Μεσούντ Τεμιρέκ, με τον δεύτερο γάμο δεν απέκτησε παιδιά.
Ο Πρόεδρος μπορεί να αναθέσει στον Πρωθυπουργό, ή οποιονδήποτε άλλον Υπουργό, την ευθύνη για οποιαδήποτε Υπηρεσία της Κυβέρνησης, με συμπεριλαμβανόμενη την διοίκηση ενός οποιουδήποτε κυβερνητικού τμήματος .
Όποτε ο Πρωθυπουργός απουσιάζει, στο εξωτερικό ή σε διακοπές, και δεν μπορεί να ασκήσει τα καθήκοντά του, τότε ο Πρόεδρος μπορεί να εξουσιοδοτήσει ένα οποιοδήποτε μέλος του Υπουργικού Συμβουλίου για να αναπληρώσει τον Πρωθυπουργό .
Όταν ο Πρωθυπουργός για να ασκήσει κάποια εξουσία απαιτείται πρώτα να συμβουλευτεί ένα πρόσωπο ή μία αρχή, διατηρεί το δικαίωμα να μην δεχτεί τη συμβουλή αυτή .
Ο Πρωθυπουργός διορίζει έναν Γραμματέα του Υπουργικού Συμβουλίου, ο οποίος ενεργεί σύμφωνα με τις οδηγίες του Πρωθυπουργού και συντάσσει τα πρακτικά των συνεδριάσεων του Υπουργικού Συμβουλίου .
Ο Πρωθυπουργός μπορεί να συμβουλεύσει τον Πρόεδρο, για τον διορισμό κοινοβουλευτικών γραμματέων που θα αναλάβουν να βοηθήσουν τους υπουργούς στα καθήκοντά τους , για τον διορισμό Γενικού Εισαγγελέα , για τον διορισμό μόνιμων γραμματέων και επικεφαλής κυβερνητικών τμημάτων , για τον διορισμό των δικαστών των Ανώτατων Δικαστηρίων , για τον διορισμό των δικαστικών , και άλλων αξιωματούχων.
Τον Απρίλιο του 1958, εν μέσω κρίσης, ο 8ος Πρωθυπουργός, ο Ντομ Μιντόφ, παραιτήθηκε, το Σύνταγμα του '47 τέθηκε σε αναστολή και η Μάλτα επανήλθε σε αποικιοκρατικό καθεστώς. Την 5η Μαρτίου 1962 αποκαταστάθηκε η θέση του Πρωθυπουργού , όπως ορίστηκε με το Σύνταγμα του 1961. Τότε άρχισε τη δεύτερη θητεία του ο Τζορτζ Μποργκ Ολίβιερ. Με το Σύνταγμα της 21ης Σεπτεμβρίου 1964 η Μάλτα ανεξαρτητοποιήθηκε από το Ηνωμένο Βασίλειο και στο νεοσύστατο Κράτος το καθεστώς ήταν συνταγματική μοναρχία, με την Ελισάβετ Β' ως αρχηγό του κράτους.
Με το Σύνταγμα του 1921 ιδρύθηκε μία αυτόνομη Μαλτέζικη κυβέρνηση υπό Βρετανική κυριαρχία, με υπουργικό συμβούλιο και Πρωθυπουργό, και ένα κοινοβούλιο δύο σωμάτων, με Γερουσία και αιρετή Νομοθετική Συνέλευση.
Η δεκαετία του 1930 ήταν μία περίοδος αστάθειας στις σχέσεις μεταξύ της της Μαλτέζικης πολιτικής αριστοκρατίας, της Καθολικής Εκκλησίας και των Βρετανών αποικιοκρατών.
Όπως ορίζεται στο άρθρο 80 του Συντάγματος της Μάλτας, ο Πρόεδρος της Μάλτας διορίζει ως Πρωθυπουργό το μέλος του Μαλτέζικου Κοινοβουλίου που, κατά την κρίση του, είναι καταλληλότερο για να δεχτεί την υποστήριξη της πλειοψηφίας των μελών του Κοινοβουλίου, και αφού συμβουλευτεί τον Πρωθυπουργό, διορίζει τους υπόλοιπους Υπουργούς από τα μέλη του Κοινοβουλίου.
Πριν αναλάβει καθήκοντα ο Πρωθυπουργός, πρέπει να προηγηθεί μία τελετή ορκωμοσίας στην οποία θα ορκιστεί: «Ορκίζομαι επίσημα ότι θα ασκήσω τα καθήκοντά μου ως Πρωθυπουργός της Μάλτας με πίστη και ευσυνειδησία σύμφωνα με το Σύνταγμα και τους νόμους της Μάλτας, χωρίς φόβο ή προκατάληψη. ».
Η δομή και η οργάνωση του Γραφείου έχουν αλλάξει με τα χρόνια, αλλά κατά κανόνα περιλαμβάνει την Γραμματεία του Υπουργικού Συμβουλίου, τα Γραφεία Διοίκησης και Προσωπικού και το Τμήμα Πληροφοριών.
Επιπλέον, ήταν αντιπρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου του Δικηγορικού Συλλόγου Κερύνειας και μέλος του διοικητικού συμβουλίου του Παγκύπριου Δικηγορικού Συλλόγου.
Μέχρι τον Απρίλιο του 1941, η δουλειά πάνω στην ταινία Ο άνεμος στις ιτιές είχε ξεκινήσει, καθώς εικονογραφιστές και σεναριογράφοι είχαν έλθει από την ταινία Μπάμπι, η οποία είχε σχεδόν ολοκληρωθεί.
Όταν η απεργία των εικονογραφιστών της ολοκληρώθηκε τον Οκτώβριο του 1941, ο Τζο Ρόζενμπεργκ από την Τράπεζα της Αμερικής εξέδωσε ένα τελεσίγραφο στο οποίο θα επέτρεπε ένα απόλυτο όριο δανείων $3.5 εκατομμυρίων και, ως αντάλλαγμα, διέταξε το στούντιο να περιοριστεί στην παραγωγή ταινιών κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους και να τελειώσει τις ταινίες μεγάλου μήκους που βρίσκονταν ήδη σε παραγωγή - Ντάμπο, το ελεφαντάκι, Μπάμπι και Ο άνεμος στις ιτιές.
Καμία άλλη ταινία μεγάλου μήκους όμως δεν θα μπορούσε να μπει σε παραγωγή μέχρι να κυκλοφορήσουν αυτές που ήδη ετοιμάζονταν, ώστε να βγάλουν τα χρήματα που ξοδεύτηκαν για την παραγωγή τους.
Ως απάντηση, η παραγωγή ταινιών μεγάλου μήκους των στούντιο, συμπεριλαμβανομένων των Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων και Η Λαίδη και ο Αλήτης, αναβλήθηκε, ενώ η ταινία Ο άνεμος στις ιτιές διατηρήθηκε σε παραγωγή καθώς η εικονογράφηση είχε ήδη ξεκινήσει.
Ωστόσο, μετά την ανασκόπηση του υλικού εικονογράφησης, ο Ντίσνεϋ αποφάσισε να βάλει το πρότζεκτ στον πάγο αφού «η ποιότητα ήταν τόσο κάτω από την καθιερωμένη για να αποτελέσει επιτυχία στην αγορά».
Η εφημερίδα επαίνεσε την ταινία λέγοντας: «Ο κύριος Ντίσνεϋ, υποκινούμενος από το προσωπικό του, με τόσο εξαίρετους αφηγητές όπως οι Μπινγκ Κρόσμπι και Μπέιζιλ Ράθμποουν, και δύο ανθεκτικά λογοτεχνικά έργα, διαμόρφωσε τη συνύπαρξη πλασμάτων κινουμένων σχεδίων τα οποία, σε γενικές γραμμές, φέρουν την εξαιρετική ποιότητα και γοητεία ήδη καθιερωμένων δημιουργιών όπως ο Μίκυ Μάους, ο Ντάμπο, το ελεφαντάκι και άλλων».
Το περιοδικό έγραψε πως η προσαρμογή του Ντίσνεϋ για τον Άνεμο στις ιτιές «αφήνει έξω την ποίηση και την περισσότερη λεπτότητα, αλλά διατηρεί αρκετή δράση για τα παιδιά και αρκετή εξυπνάδα για όλους. Είναι επιτήδεια και ευχάριστη και καθ'όλη τη διάρκεια, ειρωνική και καλόκαρδη. Αν και το μέρος του Ίκαμποντ είναι ανόητο και αμήχανο, το κομμάτι του κυρίου Τοντ είναι αρκετά καλό για να πείσει τους λάτρεις του Ντίσνεϋ πως ο μεγάλος δάσκαλος μπορεί ακόμα να παρουσιάσει τη ζωηρότητα και τη ζωτικότητα που είχε πριν τον πόλεμο».
Το περιοδικό επαίνεσε ιδιαίτερα το πρώτο μέρος γράφοντας: «Αυτό το ευφυές, γρήγορο τρελό παιγνίδι έχει εμπνεύσει μερικές από τις πιο εφευρετικές σχεδιογραφίες και σάτιρες της ».
Τον Οκτώβριο του 1790, ο Ίκαμποντ Κρέιν, ένας λιγνός, ψηλός, λαίμαργος και προληπτικός, αλλά γοητευτικός και φιλάρεσκος άντρας, φτάνει στο Σλίπι Χάλοου της Νέας Υόρκης, ένα μικρό χωριό το οποίο φημίζεται για τα φαντάσματά της, ώστε να γίνει ο νέος διευθυντής του σχολείου.
Παρά την παράξενη συμπεριφορά και τους θηλυπρεπείς τρόπους του, ο Ίκαμποντ κερδίζει σύντομα τις καρδιές των γυναικών και αναπτύσσει καλές σχέσεις με τους μαθητές του.
Μια μέρα, ο Ίκαμποντ γνωρίζει και ερωτεύεται την Κατρίνα βαν Τάσελ, την όμορφη και μοναχοκόρη του Μπάλτους βαν Τάσελ, του πλουσιότερου άντρα του χωριού.
Ο Ίκαμποντ κερδίζει κάθε δοκιμασία αν και, χωρίς να το γνωρίζει, στην πραγματικότητα η Κατρίνα τον χρησιμοποιεί για να κάνει τον Μπρομ να ζηλέψει.
Περίπου την ίδια περίοδο, υπήρχαν σχέδια συνδυασμού του Ανέμου στις ιτιές με το και το , μια πρωτότυπη ιστορία που αναπτύχθηκε από τον συγγραφέα Ρόαλντ Νταλ, σε μια ταινία που θα έφερε τον τίτλο .
Στα τέλη του 1947, ο Ντίσνεϋ αποφάσισε να συνδυάσει τον Μύθο του ακέφαλου καβαλάρη με τον Άνεμο στις ιτιές σε μία ταινία, καθώς κανένα από τα δύο δεν ήταν αρκετά μεγάλο για να αποτελέσει ταινία μεγάλου μήκους από μόνο του.
Ο ιστορικός και κριτικός ταινιών Λέοναρντ Μάλτιν, στο βιβλίο του γράφει πως η ταινία ήταν «ένα από τα πιο διασκεδαστικά ένθετα κινουμένων σχεδίων της . Ειδικά ο Άνεμος στις ιτιές έχει κάποια από την καλύτερη δουλειά που έκανε ποτέ το στούντιο».
Γενικά, ισχυρίστηκε πως «αυτές οι σκηνές σχηματίζουν ένα πιο ελκυστικό ένθετο, σαν αυτό που λέμε, κάτι για όλους. Η διάρκεια μισής ώρας μοιάζει ιδανική για κάθε μία από τις ιστορίες, με κανένα απρόοπτο συναίσθημα ούτε έναν υπαινιγμό δυσκολίας για να φτάσουν σε αυτή τη διάρκεια. Και κάπως, οι δύο ιστορίες μοιάζουν να συμπληρώνουν η μία την άλλη αρκετά καλά, παρέχοντας μια ενδιαφέρουσα αντίθεση, αξιοσημείωτη σε στυλ και εκτέλεση και πιο εμφανή στην αλλαγή του αφηγητή».
Το 1938, λίγο καιρό μετά την κυκλοφορία της ταινίας Η Χιονάτη και οι επτά νάνοι, ο Τζέιμς Μποντρέρο και ο Κάμπελ Μπραντ έφεραν στον Ουώλτ Ντίσνεϋ την ιδέα της δημιουργίας μιας ταινίας μεγάλου μήκους βασισμένη στο παιδικό βιβλίου του Κένεθ Γκρέιαμ, Ο άνεμος στις ιτιές .
Για να πείσουν τον Ντίσνεϋ να εγκρίνει την ταινία, ο Μποντρέρο και ο Γκραντ προετοίμασαν ένα , το οποίο συνδύαζε εικονογραφημένο σενάριο με ακατέργαστους διαλόγους σε ερμηνεία μελών του προσωπικού εικονογράφησης.
Ωστόσο, ο Ντίσνεϋ ήταν σκεπτικός και θεώρησε πως θα ήταν «φοβερά κακής ποιότητας», αλλά προχώρησε στην απόκτηση των δικαιωμάτων τον Απρίλιο εκείνης της χρονιάς.
Ο Κύριλλος καταθέτει πως ο Τοντ δεν έκλεψε το αυτοκίνητο αλλά το αντάλλαξε με μια συμμορία νυφιτσών δίνοντάς τους την έπαυλή του, χωρίς όμως να γνωρίζει πως το αυτοκίνητο ήταν ήδη κλεμμένο.
Ο Γουίνκι λέει ψέματα πως ο Τοντ προσπάθησε να του πουλήσει το κλεμμένο αμάξι και έτσι ο Τοντ κρίνεται ένοχος και καταδικάζεται σε 20 χρόνια φυλάκιση.
Έπειτα την στρατιωτική του θητεία στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, ο εικονογραφιστής Φρανκ Τόμας ανέλαβε να σκηνοθετήσει το επιπρόσθετο υλικό μαζί με τον Άλγκαρ, με την ελπίδα να διασωθεί το πρότζεκτ.
Στο μεταξύ, τον Δεκέμβριο του 1946, ο Ντίσνεϋ ξεκίνησε την παραγωγή μιας νέας ταινίας κινουμένων σχεδίων μεγάλου μήκους, μια προσαρμογή της ιστορίας του Ουάσινγκτον Ίρβινγκ, Ο μύθος του ακέφαλου καβαλάρη, την οποία θα σκηνοθετούσαν οι Τζακ Κίννι και Κλάιντ Τζερόνιμι.
Στο δρόμο της επιστροφής για το σπίτι, ο Ίκαμποντ παραλογίζεται με κάθε θόρυβο που ακούει καθώς περνάει μέσα από το σκοτεινό δάσος, με την πιθανότητα να συναντήσει τον Καβαλάρη να αυξάνει τον φόβο του.
Μετά από αυτή την ανακάλυψη, ο Μπρομ αποφασίζει να διηγηθεί το παραμύθι του θρυλικού Ακέφαλου Καβαλάρη, ο οποίος κάθε Χάλογουϊν ταξιδεύει ψάχνοντας για ένα κεφάλι ώστε να αντικαταστήσει το δικό του.
Το πρώτο της τμήμα περιέχει μια ιστορία η οποία είναι βασισμένη στο παιδικό βιβλίο του 1908 Ο άνεμος στις ιτιές του Σκωτσέζου συγγραφέα Κένεθ Γκρέιαμ και το δεύτερο τμήμα βασίζεται στη σύντομη ιστορία του 1820 Ο μύθος της κοιμισμένης κοιλάδας του Αμερικανού συγγραφέα Ουάσινγκτον Ίρβινγκ.
Καθώς τα τμήματα της ταινίας είναι βασισμένα σε λογοτεχνικά έργα, και τα δύο παρουσιάζονται σε - σκηνές τοποθετημένες σε μια βιβλιοθήκη, η οποία αποτελεί και τη «συσκευή» που ενώνει αυτές τις δύο ιστορίες.
Η κυκλοφόρησε το 1949 ένα άλμπουμ το οποίο ήταν συνδεδεμένο με την ταινία κι έφερε τον τίτλο – Ο μύθος του ακέφαλου καβαλάρη, στο οποίο συμμετείχε ο Κρόσμπι.
Μια καλοκαιρινή μέρα, ο Ασβός ζητάει από τους φίλους του Τοντ, Ράτι ο Αρουραίος και Μόλι ο Τυφλοπόντικας, να πείσουν τον Τοντ να εγκαταλείψει την τελευταία του μανία να κυκλοφορεί απερίσκεπτα στην εξοχή με ένα άλογο κι ένα κάρο, κάτι το οποίο θα μπορούσε να οδηγήσει σε μεγάλη οικονομική ευθύνη για καταστροφή ιδιοκτησίας.
Ο Ράτι και ο Μόλι δεν καταφέρνουν να τον πείσουν να επιστρέψει στην έπαυλη και όταν ο Τοντ βλέπει ένα αυτοκίνητο για πρώτη φορά, καταλαμβάνεται από καινούρια μανία θέλοντας να αποκτήσει ένα.
Στο μεταξύ, ο Ασβός ανακαλύπτει πως ο Γουίνκι είναι ο αρχηγός της συμμορίας των νυφιτσών και πως όντως έχουν καταλάβει την έπαυλη, με τον Γουίνκι να κατέχει την πράξη της μεταβίβασης.
Καθώς ο Ασβός, ο Ράτι και ο Μόλι γιορτάζουν την Πρωτοχρονιά με μια πρόποση για τον Τοντ, για τον οποίο πιστεύουν πως έχει πια αλλάξει, ο Τοντ και ο Κύριλλος πετούν απερίσκεπτα με ένα αεροπλάνο.
Η ταινία αποτελεί την 11η ταινία κινουμένων σχεδίων μεγάλου μήκους της και την τελευταία από μια σειρά ταινιών αποτελούμενες από μικρότερες ιστορίες που κυκλοφόρησαν τη δεκαετία του 1940, μετά τις Σαλούντος Αμίγκος, Οι τρεις Καμπαλέρος, Μουσική και χαρά, Ώρα για διασκέδαση και Νοσταλγικές μελωδίες, μέχρι την κυκλοφορία της ταινίας Ο Γουίνι το Αρκουδάκι τον Μάρτιο του 1977.
Λίγο καιρό αργότερα, ο Μπρομ και η Κατρίνα παντρεύονται, ενώ φήμες αρχίζουν να διαδίδονται πως ο Ίκαμποντ είναι ακόμα ζωντανός, παντρεμένος με μια πλούσια χήρα με την οποία έχει αποκτήσει παιδιά και τα οποία του μοιάζουν.
Στο τμήμα ομοφωνίας διαβάζουμε: «Αυτή η διπλή ιστορία της μπορεί να μην είναι η πιο ευλαβική λογοτεχνική προσαρμογή, αλλά είναι εξαιρετικά δημιουργημένη και συναισθηματικά συντονισμένη».
Κατά τη διάρκεια της 7ης τελετής απονομής των βραβείων Χρυσές Σφαίρες, η ταινία κέρδισε μία Χρυσή Σφαίρα στην κατηγορία «Καλύτερη Φωτογραφία σε Έγχρωμη Ταινία».
Στις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα σχεδόν όλες οι Κογκολέζικες πόλεις στην Βελγική πλευρά είχαν μια ελληνική κοινότητα, ενώ όλα τα μέλη συνήθως κατάγονταν από ένα ιδιαίτερο μέρος της Ελλάδας.
Κατά την δεκαετία του 1920, υπήρχαν ελληνικές αλιευτικές και εμπορικές κοινότητες στην Λουαπούλα και τη Κατάνγκα, όπου ασχολούνταν με το ποτάμιο εμπόριο στο Κονγκό και λόγω της ενασχόλησης με το εμπόριο πολλοί Έλληνες μετοίκησαν στη Ζάμπια.
Οι έμποροι και αλιείς είχαν καλή φήμη εντός των Κογκολέζων και Ζαμπιανών συναδέλφων τους, καθώς ήταν πάντα έτοιμοι να προσφέρουν ή να δανείσουν τον εξοπλισμό ή τις παραδοσιακές ικανότητές τους στην κατασκευή πλοίων και διχτυών.
Αργότερα οι Έλληνες του Κονγκό συνέβαλλαν στην ανάπτυξη της μουσικής στη χώρα, ιδρύοντας δισκογραφικές εταιρείες όπως οι Ολυμπία, Νγκόμα, Οπίκα και άλλες.
Όταν η χώρα ανεξαρτητοποιήθηκε το 1960, υπήρχαν βίαιες εντάσεις και αβεβαιότητα, η οποία ακολουθήθηκε από τρεις δεκαετίες απολυταρχικής εξουσίας του Μομπούτου Σέσε Σέκο.
Η σχέση του ζεύγους δεν ήταν ευτυχής: ο Μαξιμιλιανός Α, μετά την ολοκλήρωση του γάμου, παραπονιόταν ότι η Μπιάνκα Μαρία, αν και ήταν πιο όμορφη από την πρώτη του σύζυγο, δεν ήταν όμως τόσο σοφή.
Αγαπούσε τα τέκνα του άνδρα της από την πρώτη σύζυγό του, τον Φίλιππο και τη Μαργαρίτα, και έπαιζε μαζί τους καθισμένη στο δάπεδο· επικρίθηκε όμως ότι έτσι ξεχνούσε την αξιοπρέπειά της.
Το 1487 οι αντιπρόσωποι υπέγραψαν τον γάμο, όμως η αντίδραση και οι δολοπλοκίες της Βεατρίκης της Νάπολης, συζύγου του Ματθία, δεν επέτρεψαν να γίνει ο γάμος επίσημα.
Αυτό θύμωσε την Άννα, Αντιβασίλισσα της Γαλλίας, για τον αδελφό της Λουδοβίκο Η και επέφερε την παρέμβαση της Γαλλίας στην Ιταλία· έτσι εγκαινιάστηκαν οι Ιταλικοί Πόλεμοι.
Ο γάμος είχε κανονιστεί από τον θείο της, που ήθελε την αναγνώρισή του και την επικύρωση τού τίτλου τού δούκα από τον βασιλιά· σε αντάλλαγμα ο Μαξιμιλιανός Α θα ελάμβανε μία μεγάλη προίκα και τη Μπιάνκα Μαρία.
Πιο πριν, όταν ήταν 2 ετών, η Μπιάνκα Μαρία είχε παντρευτεί τον εξάδελφό της Φιλιβέρτο Α της Σαβοΐας, γιο του Αμεδαίου Θ της Σαβοΐας.
Από το 1996 μέχρι το 1998 ερμήνευσε τον ρόλο του Τίμου Δράκου στην καθημερινή σειρά του Νίκου Φώσκολου "Η Λάμψη" έχοντας έτσι πρωταγωνιστικό ρόλο στον 6ο και 7ο κύκλο της σειράς.
Τη σεζόν 2000-2001 είχε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στη δραματική σειρά "Σαν χειμωνιάτικη λιακάδα" ενώ ακολούθησαν οι συμμετοχές στις σειρές "Απαγορευμένη Αγάπη" και "Μόνη εξ αμελείας".
Παύλος Μελάς: Γράμματα από την Μακεδονία, "Έχω ένα μυστικό",Από το 2009 μέχρι το 2011 είχε ένα από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην καθημερινή σειρά του 1 "Κάρμα".
Ακολούθησε η δραματική σειρά της Έλενας Ακρίτα και του Γιώργου Κυρίτση "Γόβα Στιλέτο" τη σεζόν 1993-1994 και μία συμμετοχή στην σειρά "Έρωτας και Πάθος".
Το παιχνίδι χρησιμοποιεί μια μηχανή που κατασκευάστηκε ειδικά για αυτό το παιχνίδι λόγω του γεγονότος ότι δόθηκε μεγαλύτερη έμφαση στην έκδοση του που δεν θέλησαν να δεσμευτεί από την έκδοση του .
Δουλεύοντας στο τέταρτο παιχνίδι σε ισάριθμα χρόνια, η ομάδα ανάπτυξης υπέφερε από εξάντληση δημιουργικότητας, και σύμφωνα με τον σχεδιαστή αυτό οδήγησε στο παιχνίδι να τελειώσει με το θάνατο της :
Η ομάδα ανάπτυξης ξεκίνησε με την ανάγνωση βιβλίων για αρχαίους πολιτισμούς, στη συνέχεια σχεδίασε επίπεδα βασισμένα σε αυτούς, τα οποία ο στη συνέχεια διαμόρφωσε στο σενάριο.
Στη διακήρυξη αναγράφεται: «Το ελληνικόν έθνος, το υπό τη φρικώδη οθωμανικήν δυναστείαν, μη δυνάμενον να φέρη τον βαρύτατον απαραδειγμάτιστον ζυγόν της τυραννίας και αποσείσαν αυτόν με μεγάλας θυσίας, κηρύττει σήμερον διά των νομίμων παραστατών του εις εθνικήν συνειγμένην συνέλευσιν ενώπιον θεού και ανθρώπων την πολιτικήν αυτού ύπαρξιν και ανεξαρτησίαν».
Συμπληρωματικά, ο χαρακτηρισμός του πολιτεύματος ως προσωρινού έχει ως απώτερο στόχο τον κατευνασμό των αντιδράσεων που εξέφρασε στο συνέδριο του Λάυμπαχ, τον Απρίλιο του 1821, η Ιερά Συμμαχία.
Πάντως, σύμφωνα με τον Παπαρρηγόπουλο «είναι το κάλλιστον της συνελεύσεως ταύτης έργον και το κάλλιστον ίσως έγγραφον εξ όσων ποτέ επί 60 έτη εξέδωκεν η ελληνική συνέλευσις ή κυβέρνησις».