polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ο πρώην δήμαρχος του Σαν Σαλβαδόρ Ναγίμπ Μπουκέλε από τον Μείζονα Συνασπισμό για την Εθνική Ενότητα εκλέγεται Πρόεδρος του Ελ Σαλβαδόρ με ποσοστό άνω του 50% των ψήφων.
Το Κατάρ κατακτά για πρώτη φορά στην ιστορία του το Ασιατικό Κύπελλο Ποδοσφαίρου επικρατώντας της Ιαπωνίας με 3-1 στον τελικό της διοργάνωσης στο Ντουμπάι.
Σήμερα, το δίκτυο της αριθμεί περισσότερα από 489 καφεκοπτεία στην Ελλάδα, την Κύπρο, το Ηνωμένο Βασίλειο, τον Καναδά και την Ελβετία και πλέον και τη Ρουμανία.
Αναφερόμενα πρώτη φορά στο ξόρκι 472 των Κειμένων των Σαρκοφάγων, τα ουσάμπτι περιλαμβάνονται στα ταφικά αγαθά για τον νεκρό ως μικρά ομοιώματα από τη βασιλεία του Μεντουχοτέπ Β της Ενδέκατη Δυναστεία.
Κάποιοι πιστεύουν ότι αρχικά μπορεί να αντικαθιστούσαν συμβολικά ταφές ανθρωποθυσιών, μάλλον μη πιθανή θεωρία, καθώς είχαν περάσει αιώνες μεταξύ της τελευταίας γνωστής ταφής ανθρωποθυσίας και της πρώτης εμφάνισης των ουσάμπτι.
Γενικά διαφοροποιούνταν από άλλα αγαλματίδια από το γεγονός ότι είχαν επιγραφές με το όνομα του νεκρού, τους τίτλου του, και συχνά με το ξόρκι 472 των Κειμένων των Σαρκοφάγων ή τα λόγια που λέει το ουσάμπτι που βρίσκεται στο έκτο κεφάλαιο του Βιβλίου των Νεκρών.
Στην 18η Δυναστεία κατά τη βασιλεία του Ακενατόν, τα ουσάμπτι επιγράφονταν με προσφορά προς το ηλιακό δίσκο Ατέν, αντί με τον παραδοσιακό λόγο των ουσάμπτι.
Οι φαραώ είχαν πολλά περισσότερα από τα ήδη εκατοντάδες που υπήρχαν κάποιες φορές σε ταφές, καθώς χρειάζονταν περισσότερους υπηρέτες, με τον βασιλιά Ταχάρκα να έχει στον τάφο του πάνω από χίλια.
Κάποιοι τάφοι περιείχαν επιστάτες για τα ουσάμπτι, ο οποίοι εμφανίζονταν να κρατάνε μαστίγιο, οι οποίοι ο καθένας ήταν υπεύθυνος για ομάδα δέκα ουσάμπτι.
Λόγω που τα ουσάμπτι είναι συνηθισμένα σε όλες τις περιόδους της αιγυπτιακής ιστορίας, και της επιθυμίας των μουσείων να εκθέτουν αντικείμενα της αρχαίας αιγυπτιακής τέχνης, τα ουσάμπτι είναι τα αντικείμενα που απαντώνται πιο συχνά στις προθήκες των μουσείων.
Έχοντας παραχθεί σε τεράστιους αριθμούς, τα ουσάμπτι μαζί με τους σκαραβαίους είναι οι αρχαιότητες από την αρχαία Αίγυπτο που έχουν σωθεί σε περισσότερο αριθμό από όλες τις άλλες.
«Φώτισε τον Όσιρι , που η φωνή του λέει την αλήθεια. Χαίρε, ομοίωμα Σάμπτι! Αν ο Όσιρις οριστεί να κάνει οποιαδήποτε εργασία στο Κχερτ-Νετέρ, ας παραμεριστεί καθετί που τον εμποδίζει, είτε είναι να οργώσει τα χωράφια, είτε να γεμίσει τα κανάλια με νερό, είτε να μεταφέρει άμμο από την Ανατολή στη Δύση. Το Ομοίωμα Σάμπτι απάντησε: «Θα το κάνω, αλήθεια είμαι εδώ όταν με καλέσεις».
Πιστεύεται ότι ο όρος σήμαινε "ακόλουθος" ή "αυτός που απαντάει" στα αρχαία Αιγυπτιακά, γιατί το ομοίωμα «απαντούσε» εκ μέρος του νεκρού στις ανάγκες για την τέλεση των καθημερινών εργασιών και θελημάτων που αναλογούσαν σε αυτόν, αν και αυτή η ετυμολογία δεν είναι εύκολο να ταιριάσει με τον όρο σαουάμπτι, που ήταν μια ειδική κατηγορία ταφικών ομοιωμάτων στην περιοχή των Θηβών κατά το Νέο Βασίλειο.
Ο όρος ουσάμπτι έχει χρήση για τα ομοιώματα πριν την Εικοστή πρώτης Δυναστεία, αλλά μόνο μετά το τέλος της Πρώτης μεταβατικής περιόδου , και μόνο για τα ομοιώματα που είναι επιγεγραμμένα με το έκτο κεφάλαιο του βιβλίου των Νεκρών.
Τα ουσάμπτι τοποθετούνταν στους τάφους μαζί με τα άλλα κτερίσματα και είχαν σκοπό να λειτουργήσουν ως υπηρέτες ή υποτακτικοί του νεκρού, για να επιτελέσουν τις εργασίες που αναλογούσαν σε αυτόν στον άλλο κόσμο.
Το ουσάμπτι (ή επίσης και ουσσάμπτι, ουσάπτι, σάμπτι, με διάφορες παραλλαγές), ήταν ταφικό ομοίωμα που χρησιμοποιούταν στην αρχαία αιγυπτιακή θρησκεία.
Πριν να γράφεται σε ταφικά ομοιώματα, το ξόρκι είχε βρεθεί γραμμένο σε κάποια φέρετρα της Εικοστής Δυναστείας από το Ντέιρ ελ Μέρσα και είναι γνωστό ως ξόρκι 472 των Κειμένων των Σαρκοφάγων
Απεικονίσεις από το Νέο Βασίλειο δείχνουν το Μπενού σαν γκρι ερωδιό με μακρύ ράμφος και λοφίο με δύο φτερά, που κάποιες φορές είναι απάνω σε πέτρα μπενμπέν ή πάνω σε δέντρο ιτιά .
Σύμφωνα με το μύθο, πέταξε πάνω από τα αρχέγονα νερά της Νουν που προϋπήρχαν της δημιουργίας, και προσγειώθηκε πάνω σε ένα βράχο βγάζοντας μια κραυγή με την οποία προσδιορίστηκε η αρχή του σύμπαντος.
Έπειτα δίδαξε για ένα έτος στο σχολείο αρρένων του Σέσιλ Ρέντι στο Άμποτσομ της Αγγλίας, όπου επηρεάστηκε από τον εκεί εφαρμοζόμενο τρόπο εκπαίδευσης, που χαρακτηριζόταν ως προοδευτικός και αποτελούσε έναν συνδυασμό της διδασκαλίας με τη φυσική δραστηριότητα και την ψυχαγωγία.
Άλλη σημαντική επιρροή για τον Λιτς ήταν η μαθητεία και στη συνέχεια η συνεργασία του με τον Βίλχελμ Ράιν, ο οποίος διετέλεσε καθηγητής του στο Πανεπιστήμιο της Ιένας.
Επιστρέφοντας κατά το β μισό του 1897 στη Γερμανία, ο Λιτς ίδρυσε ένα παρόμοιο ιδιωτικό σχολείο, το οποίο στηριζόταν στα πρότυπα του σχολείου του Ρέντι, αλλά και στις δικά του παιδικά βιώματα από τη ζωή στη φύση, ενώ τα επόμενα χρόνια προέβη στη δημιουργία και άλλων σχολείων τέτοιου τύπου.
Επρόκειτο για οικοτροφεία με ολιγάριθμους άρρενες μαθητές διαφόρων ηλικιών, που συνήθως βρίσκονταν σε αγροτικές περιοχές και λειτουργούσαν με βάση τα πρότυπα της νέας παιδαγωγικής διδασκαλίας.
Οι ιδέες του Λιτς είχαν ευρεία απήχηση και υιοθετήθηκαν και από άλλους παιδαγωγούς, ενώ αργότερα ιδρύθηκε η Ένωση των Εξοχικών Παιδαγωγείων, η οποία αναπτύχθηκε και σε άλλα κράτη της Ευρώπης.
Είναι ένας σκληρός γκάνγκστερ, ο οποίος εναντιώνεται σε μια κοινωνία που, σύμφωνα με τον ίδιο, τοποθετεί τους τσιγγάνους «από τα παιδικά τους χρόνια στο εδώλιο».
Παρά τις διεξοδικές έρευνες στον καταυλισμό οι αστυνομικές αρχές δεν θα καταφέρουν να τον εντοπίσουν, καθώς αυτός θα είναι κρυμμένος σε μια ειδική κρυψώνα ενός παλιού λεωφορείου, όπου ζει ο πατέρας του.
Ο Τσιγγάνος αν και φέρεται αυστηρά στους δύο συνεργούς του και τιμωρεί ανελέητα όσους τον «προδίδουν», είναι σκληρός και με τον ίδιο τον εαυτό του: περιφρονεί την πολυτέλεια, σε σημείο να μην φοράει ποτέ κοστούμι και να πίνει μόνο νερό.
Ο Γιαν Κικ είναι επίσης ένας έμπειρος γκάνγκστερ, αλλά εντελώς διαφορετικού είδους: είναι ένας κλέφτης υψηλού επιπέδου που ακολουθεί έναν άνετο τρόπο ζωής.
Ένα πρωί, όταν ο Γιαν επιστρέφει από την κλοπή που διέπραξε νωρίτερα σε ένα κοσμηματοπωλείο, μαλώνει με τη γυναίκα του επειδή έμαθε ότι τον απατά με έναν αστυνομικό.
Μια μέρα ο Μπλοτ ξεκινά μια επιχείρηση μεγάλης κλίμακας σε ένα μικρό πανδοχείο στο -- όπου, κατά τύχη, βρίσκονται και οι δύο: ο Γιαν Κικ και ο Τσιγγάνος.
Πρωταγωνιστούν οι Αλέν Ντελόν, Μαρσέλ Μποζουφί, Ρενάτο Σαλβατόρι, Ανί Ζιραρντό και ο Πωλ Μορίς στην τελευταία του κινηματογραφική του εμφάνιση.
Ένα ηλεκτρονικό όργανο μπορεί να περιλαμβάνει μια διεπαφή χρήστη για τον έλεγχο του ήχου του, συχνά ρυθμίζοντας το βήμα, τη συχνότητα ή τη διάρκεια κάθε νότας.
Μια κοινή διεπαφή χρήστη είναι το μουσικό πληκτρολόγιο, το οποίο λειτουργεί όμοια με το πληκτρολόγιο σε ένα ακουστικό πιάνο, εκτός από το ότι με το ηλεκτρονικό πληκτρολόγιο το πληκτρολόγιο δεν κάνει κανέναν ήχο.
Ένα ηλεκτρονικό πληκτρολόγιο στέλνει ένα σήμα σε μονάδα σύνθεσης, υπολογιστή ή άλλη ηλεκτρονική ή ψηφιακή γεννήτρια ήχου, η οποία στη συνέχεια δημιουργεί έναν ήχο.
Ωστόσο, είναι ολοένα και συχνότερο να διαχωρίζονται οι λειτουργίες διασύνδεσης χρήστη και δημιουργίας ήχου σε έναν ελεγκτή μουσικής και μια συσκευή σύνθεσης μουσικής αντίστοιχα, με τις δύο συσκευές να επικοινωνούν μέσω μιας γλώσσας περιγραφής μουσικής όπως η ή η .
Ένα τέτοιο όργανο ακούγεται εκπέμποντας ηλεκτρικό, ηλεκτρονικό ή ψηφιακό σήμα ήχου το οποίο τελικά συνδέεται σε έναν ενισχυτή ισχύος ο οποίος οδηγεί ένα μεγάφωνο, δημιουργώντας τον ήχο που ακούγεται από τον ερμηνευτή και τον ακροατή.
Το Δημοτικό Στάδιο Κορυδαλλού θεμελιώθηκε το 1988 και εγκαινιάστηκε επίσημα το 1989 από την Γενική Γραμματεία Αθλητισμού και τον Δήμο Κορυδαλλού στην περιοχή των 88 στρεμμάτων του Κορυδαλλού πλησίον των Φυλακών Κορυδαλλού, η έκταση των οποίων αποκτήθηκε τη δεκαετία του '80 από τον Δήμο Κορυδαλλού.
Με τη θεμελίωση του σταδίου διέθετε χωμάτινο αγωνιστικό χώρο στο γήπεδο ποδοσφαίρου και χωμάτινο αγωνιστικό χώρο στίβου και αποτέλεσε τον αρχικό αθλητικό χώρο του Δημοτικού Αθλητικού Κέντρου Κορυδαλλού, τότε Εθνικό Αθλητικό Κέντρο.
Στις αρχές της δεκαετίας του 2000 οι χωμάτινοι αγωνιστικοί χώροι του γηπέδου ποδοσφαίρου και του στίβου αντικαταστάθηκαν από συνθετικό χλοοτάπητα το 2003 και ταρτάν στίβου ακολούθως αντίστοιχα.
Το 2009 έγινε ανάπλαση του αγωνιστικού χώρου του γηπέδου ποδοσφαίρου και αντικατάσταση του συνθετικού χλοοτάπητα, ενώ το 2018 έγινε νέα πλήρης ανακαίνιση των εγκαταστάσεων του σταδίου, όπου έγινε συντήρηση του συνθετικού χλοοτάπητα, τοποθετήθηκε νέο ταρτάν στίβου και έγιναν εργασίες συντήρησης στον περιβάλλοντα χώρο, τα αποδυτήρια και την εξέδρα του.
Πειραιά όμως να παραπονιούνται στις αρμόδιες αρχές και φορείς του γηπέδου για την παραχώρησή του, λόγω ότι με την ολοκλήρωση της κατασκευής του θα έλυνε το πρόβλημα τους για αναζήτηση έδρας.
Αποτελεί τμήμα του Δημοτικού Αθλητικού Κέντρου Κορυδαλλού, πρώην Εθνικό Αθλητικό Κέντρο και διαθέτει γήπεδο ποδοσφαίρου και ταρτάν στίβου και κερκίδα χωρητικότητας 900 θεατών.
Στις 25 Ιανουαρίου 2019, ανακοινώθηκε η πρόσληψη του, μαζί με το συνεργάτη του Αλεχάντρο Ίσις, στον ΟΦΗ, τη πρώτη του ομάδα εκτός της Λατινικής Αμερικής, καθώς και πρώην του ομάδα ως ποδοσφαιριστής.
Μετέπειτα, είχε ένα πέρασμα από την Κομπρελόα και ολοκλήρωσε τη σταδιοδρομία του ως ποδοσφαιριστής, αγωνιζόμενος για τρεις σεζόν στη Μορέλια του Πρωταθλήματος Μεξικού.
Ο Χάιμε Αντρές Βέρα Ροντρίγκεζ , ευρέως γνωστός ως Χάιμε Βέρα, είναι Χιλιανός παλαίμαχος ποδοσφαιριστής και νυν προπονητής ποδοσφαίρου.
Ξεκίνησε την προπονητική του σταδιοδρομία, ως βοηθός προπονητή στις χιλιανές ομάδες, Πουέρτο Μοντ και Ουνιβερσιδάδ δε Κονθεπθιόν, καθώς και στην Εθνική Χιλής, με προπονητή τον Κλάουδιο Μπόργκι.
Δημιουργεί 5 πλατφόρμες με διαφορά 2 σκαλοπατιών σε μορφή πλατύσκαλων και έτσι έχει ουσιαστικά ένα μονάχα επίπεδο στην συγκεκριμένη μεγάλη υψομετρική διαφορά.
Σε κάθε διαβάθμιση υπάρχει μια τάξη και στα διαλλείματα ο επίπεδος χώρος έξω από κάθε τάξη αλλά και τα πλατύσκαλα συμβάλλουν στην εκτόνωση των παιδιών.
Τα παιδιά έχουν την δυνατότητα να κοινωνικοποιούνται πλήρως, μιας και στα διαλείμματα αλληλεπιδρούν άμεσα με τα παιδιά όλων των διαφορετικών τάξεων και ηλικιών που έχει το σχολείο.
Και οι δυο διαγωνισμοί είναι παγκόσμιοι με στόχο την ανάδειξη νέων αρχιτεκτονικών γραφείων με νέες και προτώτυπες ιδέες που θέλουν να προωθήσουν την επιχείρηση τους στον παγκόσμιο ιστό.
Η ιδέα λοιπόν του "μεγάλου σπιτιού" που εφάρμοσαν οι αρχιτέκτονες, ώστε να μπορούν τα παιδιά όλων των ηλικιών του σχολείου να επικοινωνούν μεταξύ τους απέσπασε αυτά τα δυο βραβεία.
Αυτή η πρόταση του τρόπου ζωής σε συνδυασμό με τους συγκεκριμένους χρήστες θεωρήθηκε μια αρκετά αξιοποιήσιμη και πρωτότυπη ιδέα για την κοινωνική διάσταση των ανθρώπων, μιας και αυτά τα παιδιά θα μπορέσουν όταν μεγαλώσουν να έχουν ανεπτυγμένο αρκετά το αίσθημα και την ανάγκη της κοινωνικοποίησης.
Η νότια πλευρά είναι στο κατώτερο σημείο οπότε ο δροσερός νότιος αέρας εισέρχεται από εκείνη την μεριά και καταλήγει στο δώμα που βρίσκεται στην βόρεια πλευρά, κρατώντας την θερμοκρασία του κτιρίου εσωτερικά σε βιώσιμα επίπεδα.
Αυτό προσδίδει μια ασφάλεια στους μεγάλους αφού τα παιδιά δεν χάνονται από το οπτικό πεδίο των δασκάλων και μια ελευθερία κινήσεων των παιδιών μέσα στον χώρο και οικιοποίησης με αυτόν.
Τα μεγάλα υαλοστάσια από την πλευρά της υπαίθριας αυλής επιτρέπουν την άμεση οπτική και φυσική επαφή των χρηστών με το φυσικό περιβάλλον που υπάρχει στην αυλή και στον γύρω χώρο.
Ενιαίο Λύκειο: Για τα άτομα που αποφοιτούν, χορηγείται ενδεικτικό πιστοποιητικό ή πιστοποιητικό αποχώρησης από το σχολείο στο τέλος της σχολικής χρονιάς σε όλους τους επιτυχημένους φοιτητές.
λαμβάνουν Πιστοποιητικό Αποφοίτησης Σχολείου , το οποίο αναγνωρίζεται ως ισοδύναμο με Πιστοποιητικό Αποφοίτησης Τριτάξιου Σχολείου Ανώτερης Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.
Το Πρόγραμμα Ενιαίου Λυκείου "Δράση - Δημιουργικότητα - Κοινωνική Συνεισφορά" διοργανώνεται από τα σχολεία και εγκρίνεται από το Υπουργείο Παιδείας και Πολιτισμού.
Το πρόγραμμα είναι υποχρεωτικό για όλους τους μαθητές και αποτελεί προϋπόθεση για την επιτυχή ολοκλήρωση κάθε τάξης και για την απόκτηση πιστοποιητικού αποφοίτησης από το σχολείο.
Από εκεί φοιτούν στο Λύκειο με πιο ευέλικτο εκπαιδευτικό σύστημα που προσφέρει διάφορες ειδικότητες ανάλογα με τις κλίσεις, τις δεξιότητες και τα ενδιαφέροντα των μαθητών.
Μαθήματα δεν γίνονται τη 1η Οκτωβρίου, 28 Οκτωβρίου, 23 Δεκεμβρίου έως 6 Ιανουαρίου, 30 Ιανουαρίου, 25 Μαρτίου, 1 Απριλίου, 1 Μαΐου, Καλή Δευτέρα , Άγιου Πνεύματος, Πράσινη Δευτέρα και κατά την διάρκεια των καλοκαιρινών διακοπών από Ιούνιο έως Σεπτέμβριο .
Εκάρη μοναχός της σχισματικής Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας με το όνομα Επιφάνιος, προς τιμήν του Αγίου Επιφανίου της Κύπρου, στις 21 Δεκεμβρίου 2007 στην Μονή Αγίου Μιχαήλ .
Στις 6 Ιανουαρίου 2008 χειροτονήθηκε διάκονος από τον προκαθήμενό της, αυτοαποκαλούμενο "Πατριάρχη" Φιλάρετο, στις 20 Ιανουαρίου πρεσβύτερος και πέντε ημέρες μετά διορίστηκε γραμματέας του Φιλαρέτου.
Στις 16 Μαρτίου του αποδόθηκε το οφφίκιο του αρχιμανδρίτη και τέσσερις μέρες αργότερα τοποθετήθηκε ηγούμενος στο μοναστήρι Αγίου Μιχαήλ Βιντμπίτσκι.
Στις 7 Οκτωβρίου του ίδιου έτους του απονεμήθηκε ο τίτλος του Αναπληρωτή Καθηγητή της Ορθόδοξης Θεολογικής Ακαδημίας και στις 21 Οκτωβρίου εξελέγη Επίσκοπος Βισγορόδου, αντιπρόσωπος της μητρόπολης του Κιέβου.
Εξελέγη Μητροπολίτης Κιέβου και πάσης Ουκρανίας στις 15 Δεκεμβρίου 2018 στον καθεδρικό ναό της Αγίας Σοφίας από κληρικολαϊκή συνέλευση, η οποία προήλθε από την ένωση τριών εκκλησιαστικών σχημάτων που επετεύχθη υπό την προεδρία του τότε Μητροπολίτη Γαλλίας, Εμμανουήλ, και υπό την καθοδήγηση του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Το διάταγμα για την Αυτοκεφαλία της Εκκλησίας της Ουκρανίας υπογράφτηκε στην Κωνσταντινούπολη στις 5 Ιανουαρίου 2019 και ανήμερα της εορτής των Θεοφανείων πραγματοποιήθηκε η επίσημη παραλαβή του Τόμου της Αυτοκεφαλίας από τα χέρια του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου, παρουσία του πρόεδρου της Ουκρανίας, Πέτρο Ποροσένκο.
Ενθρονίστηκε στον Καθεδρικό Ναό Αγίας Σοφίας Κιέβου στις 3 Φεβρουαρίου 2019 από τον Μητροπολίτη Γαλλίας Εμμανουήλ, αναγιγνώσκοντας τον Ενθρονιστήριο Λόγο του παρουσία του προέδρου της Ουκρανίας.
Η χορήγηση αυτοκεφαλίας στην Εκκλησία της Ουκρανίας έχει προκαλέσει την αντίδραση του Πατριαρχείου Μόσχας που γι' αυτό το λόγο αποφάσισε να διακόψει την εκκλησιαστική κοινωνία με το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως σχετικά με την δικαιοδοσία στην ιστορική Εκκλησία Κιέβου.
Ο Σερχίι Πέτροβιτς Ντουμένκο γεννήθηκε στις 3 Φεβρουαρίου 1979 στο χωριό Βόβκοβε της Οδησσού, στην Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ουκρανίας.
Μέχρι σήμερα την νέα αυτοκέφαλη εκκλησία έχουν αναγνωρίσει η Εκκλησία της Ελλάδος (στις 12 Οκτωβρίου 2019 με απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας
Ο Επιφάνιος (ουκρανικά: , κατά κόσμον Σερχίι Πετρόβιτς Ντουμένκο, ουκρανικά: ) είναι Μητροπολίτης Κιέβου και πάσης Ουκρανίας, προκαθήμενος της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας.
Μην μπορώντας να μείνει άπραγη, αποφάσισε να παρακολουθήσει μαθήματα χορού και αμέσως μετά μαθήματα δημιουργικής γραφής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Ντέιβις.
Συνειδητοποιώντας ότι δεν θα τα καταφέρει ποτέ να γίνει χορεύτρια, η Φάουλερ ξεκίνησε να γράφει ιστορίες επιστημονικής φαντασίας, ξεκινώντας με το διήγημα " " στο 1 και , μια συλλογή σύντομων ιστοριών.
Είναι μια από τις ιδρύτριες του Βραβείου Τζέηιμς Τίπτρι Τζούνιορ και πρόεδρος του Ιδρύματος για την υποστήριξη του ετήσιου Εργαστηρίου Γραφής στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, στο Σαν Ντιέγκο.
Έπαιζαν ο Καϊγκάλ-ολ Χοβάλιγκ, ο Αλέξανδρ Μπάπα, ο αδελφός του Σαϊάν Μπάπα και ο Άλμπερτ Κουβεζίν και μετονομάσθηκαν αργότερα σε Χουν Χουρ Του, που στη γλώσσα τους σημαίνει «χρυσές ηλιαχτίδες» .
Πριν τους Χουν Χουρ Του, η παραδοσιακή χαρακτηριστική τέχνη του μογγολικού λαρυγκικού τραγουδιού ήταν σχεδόν αποκλειστικά για μία φωνή, ενώ η συνοδεία με όργανα ήταν άγνωστη.
Οι Χουν Χουρ Του καινοτόμησαν εμφανιζόμενοι ως συγκρότημα, ενώ χρησιμοποίησαν επίσης για πρώτη φορά στη μουσική της πατρίδας τους με μεγάλη δεξιοτεχνία παραδοσιακά και σύγχρονα μουσικά όργανα.
Επίσης ανακάλυψαν και διατήρησαν λαϊκά τραγούδια που σχεδόν είχαν ξεχαστεί, και πρόσθεσαν στα τραγούδια τους ήχους της φύσης, καλαϊδίσματα πουλιών, χλιμιντρίσματα και βάδισμα αλόγων.
Σταδιακά από τον 13ο αιώνα και μετά οι άντρες γιατροί άρχισαν να εκτοπίζουν τις γυναίκες από το ιατρικό επάγγελμα καθώς άρχισαν να μπαίνουν περιορισμοί στην άσκησή του και να απαιτείται άδεια και πανεπιστημιακή μόρφωση στα οποία οι γυναίκες δεν είχαν πρόσβαση.
Με τον τρόπο αυτό η «γυναικεία αυθεντία» στα ιατρικά θέματα άρχισε να φθίνει και ο άντρας γιατρός άρχισε να θεωρείται πιο μορφωμένος και πιο σωστά καταρτισμένος ακόμα και στα ζητήματα γυναικολογίας.
Γυναίκες όπως η Περέττα και η Ζακλίν Φελισί βρέθηκαν αντιμέτωπες με τον νόμο και το ιατρικό και Εκκλησιαστικό κατεστημένο καθώς επιχειρούσαν να ασκήσουν την ιατρική.
Μέχρι τον 16ο αιώνα οι λόγιοι είχαν αρχίσει να αμφισβητούν ότι η Τροτούλα υπήρξε ποτέ και να αποδίδουν το έργο της σε κάποιον άντρα ονόματι Τρότος ή Έρος που υποτίθεται ότι έζησε κατά την αρχαιότητα.
Τέτοιου είδους αμφισβητήσεις του έργου αλλά και του φύλου πολλών γυναικών που ξεχώρισαν στην ιστορία δεν ήταν κάτι ασυνήθιστο και συνέβησαν πολλές φορές ακόμα και μέχρι τον 20ο αιώνα.
Μέχρι το τέλος του 12ου αιώνα οι «Θεραπείες για Γυναίκες» είχαν συμπεριληφθεί με άλλα δύο ιατρικά κείμενα που έγραψαν άντρες σε ένα έργο το οποίο πήρε συλλογικά το όνομα «Τροτούλα» που σήμαινε «μικρή Τρότα» ή «συνοπτική Τρότα» το οποίο κυκλοφόρησε σε όλη την Δυτική Ευρώπη και έγινε το πιο δημοφιλές γυναικολογικό έργο επί τέσσερις αιώνες και θεωρούνταν ισάξιο των έργων αυθεντιών όπως ο Αριστοτέλης, ο Αβικέννας και ο Αλβέρτος Μάγνος.
Το γεγονός ότι η συλλογή αυτή έργων πήρε το όνομα της Τρότα παρά το γεγονός ότι περιείχε έργα και άλλων συγγραφέων αποκαλύπτει από τη μία την ιατρική φήμη της Τρότα αλλά και την γενικευμένη άποψη της εποχής ότι οι γυναίκες αποτελούσαν αυθεντία σε ζητήματα γυναικολογίας καθώς κατείχαν «γυναικεία μυστικά» που οι άντρες δεν γνώριζαν.
Πολύ σύντομα το όνομα «Τροτούλα» θεωρήθηκε ότι ήταν το όνομα της συγγραφέα και έτσι οι λόγιοι άρχισαν να μιλάνε για την γιατρό Τροτούλα από το Σαλέρνο.
Το πρώτο είναι η «Πρακτική», ένα εγχειρίδιο γενικής ιατρικής που αποκαλύπτει την ευρύτητα των γνώσεων της Τρότας που κυμαίνονται από την γυναικολογία μέχρι τις ασθένειες των ματιών και τα στομαχικά προβλήματα.
Περιλαμβάνει 71 διαφορετικές θεραπείες για γυναικολογικά και μαιευτικά προβήματα, αισθητικά προβήματα, ψείρες, εγκαύματα, καρκίνο, φρενίτιδα, διαστρέματα, υπερβολική εφίδρωση, δαγκώματα φιδιών, πονόδοντο, προβλήματα στη σπλήνα, αιμορροΐδες, πυρετό, και πολλά άλλα.
Σε αυτό το βιβλίο η Τρότα ανέφερε πως ασχολήθηκε με την ιατρική βλέποντας πόσο υπέφεραν οι γυναίκες που συχνά ντρέπονταν να απευθυνθούν σε άντρες γιατρούς.
Αυτή η άποψη ήταν εξαιρετικά επαναστατική για την εποχή της γιατί κανείς δεν είχε υπονοήσει ποτέ μέχρι τότε ότι η υπογονιμότητα μπορεί να οφείλονταν σε κάποια ανεπάρκεια του άντρα.
Επίσης, είχε αναπτύξει διάφορα οπιούχα αναισθητικά με σκοπό την ανακούφιση των γυναικών από τους πόνους του τοκετού καθώς δεν συμμερίζονταν την επικρατούσα τότε άποψη ότι οι γυναίκες όφειλαν να υποφέρουν κατά τον τοκετό ως τιμωρία για το πρωπατορικό αμάρτημα.
Αυτά τα οπιούχα σκευάσματα σταδιακά άρχισαν να χρησιμοποιούνται και για την αντιμετώπιση των μετεγχειριτικών πόνων από άλλους γιατρούς με αποτέλεσμα να ξεκινήσει έτσι η διαδικασία ανακάλυψης των αναισθητικών.
Δίδασκε τα τρία είδη ασθενειών: κληρονομικές, μεταδοτικές και αυτοπαραγόμενες ενώ η ιατρική της περιλάμβανε τη χρήση εργαλείων και τεχνικών όπως ανάλυση ούρων, εξέταση σφυγμού και εκτίμηση του χρώματος του δέρματος.
Οι μαθητές της μπορούσαν να διακρίνουν την διαφορά μεταξύ τύφου και ελονοσίας, να υπολογίζουν την θερμοκρασία του σώματος, να κάνουν εκτιμήσεις σχετικά με τον χρόνο ανάρρωσης και να αντιμετωπίζουν σύνθετα τραύματα με αρκετή επιτυχία.
Αν και έχει υπάρξει εκτεταμένη έρευνα σχετικά με τη ζωή και το έργο της Τρότας από το Σαλέρνο, σήμερα δεν γνωρίζουμε και πολλά πράγματα για αυτήν με βεβαιότητα.
Δεδομένου ότι το όνομα Τρότα ήταν πολύ κοινό στην Ιταλία κατά τον Μεσαίωνα οι ερευνητές έχουν ανακαλύψει πάνω από εβδομήντα ιστορικές γυναίκες με αυτό το όνομα με αποτέλεσμα να μην μπορούμε να ξεχωρίσουμε ποια στοιχεία αφορούν την συγκεκριμένη Τρότα.
Αν εξαιρέσουμε το ιατρικό κείμενο της Μητροδώρας η Τρότα μαζί με την σύγχρονή της Χίλντεγκαρντ του Μπίνγκεν θεωρούνται οι μοναδικές γυναίκες που συνέγραψαν ιατρικά εγχειρίδια κατά τον Μεσαίωνα.
Το έργο της Τρότα, που έμεινε γνωστο με τον τίτλο «Τροτούλα», χρησιμοποιούνταν ως το βασικό γυναικολογικό εγχειρίδιο στην Δυτική Ευρώπη μέχρι περίπου τον 17ο αιώνα.
Η Τρότα του Σαλέρνο ήταν μεσαιωνική γιατρός και καθηγήτρια ιατρικής στην Ιατρική Σχολή του Σαλέρνο, την μοναδική σχολή στην Ευρώπη που δέχονταν γυναίκες ως μαθήτριες αλλά και ως καθηγήτριες.
Αν και η Τρότα είχε αποκτήσει μεγάλη φήμη ως γιατρός, όταν ο Σώσερ συμπεριέλαβε τόσο εκείνη όσο και την Ελοΐζα στο έργο του «Ιστορίες του Καντέρμπερι» οι δύο γυναίκες άρχισαν να αποκτούν αρνητική φήμη ως παραδείγματα πονηρών και ανήθικων γυναικών.
Αν και η Τρότα δεν συνέγραψε η ίδια αυτά τα έργα ήταν όμως η αυθεντία πίσω από αυτά και οι διάφοροι λόγιοι που τα συνέγραψαν ομολογούσαν και οι ίδιοι πως επρόκειτο για συλλογές και ανθολογίες από άλλα έργα της καθώς και καταγραφές διαλέξεών της.
Βρισκόταν στη βάση του Εσκουιλίνου λόφου, μία περιοχή πάρκων και πολυτελών ιδιοκτησιών, που είχαν απαλλοτριωθεί από τον Νέρωνα για τον Χρυσό Οίκο του.
Οι Θέρμες του Τίτου κτίστηκαν βιαστικά, μάλλον μετατρέποντας ένα υπάρχον συγκρότημα Θερμών του Χρυσού Οίκου, ο οποίος είχε αποδοκιμαστεί από τον λαό και εγκαταλειφθεί.
Τα ερείπια κατέρρευσαν σύντομα μετά και τα μάρμαρα με το άλλο οικοδομικό υλικό επαναχρησιμοποιήθηκαν για το κτίσιμο ανακτόρων και εκκλησιών, όπως τα παρεκκλήσια στην Εκκλησία του Ιησού ή το αναβρυτήριο της Κορτίλε ντελ Μπελβεντέρε στο Βατικανό.
Πριν οι ζωγραφιές καταστραφούν από τα στοιχεία της φύσης, ο Νίκολας Πόντσε τις αντέγραψε και τις αναπαρήγαγε ως χαλκογραφίες στο έργο του "Περιγραφή των Θερμών του Τίτου" .
Τα σχέδια αναγνωρίζονται τώρα ως η πηγή του ρυθμού γκροτέσκ , καθώς οι ερειπωμένες αίθουσες των Θερμών του Τίτου βρισκόταν κάτω από το έδαφος, όταν ανακαλύφθηκαν κατά την Αναγέννηση.
Ο Ισπανός ταξιδιώτης Πέρο Τάφουρ γνώρισε τη Μαρία τον Νοέμβριο του 1437 όταν επισκέφτηκε την Κωνσταντινούπολη και μας έδωσε μια ματιά στην καθημερινότητά της.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Κωνσταντινούπολη, ο Ταφούρ διαπίστωσε ότι συχνά πήγαινε για κυνήγι στην παρακείμενη ύπαιθρο, είτε μόνος της είτε με τον αυτοκράτορα.
Όταν ο Περό Ταφούρ επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη λίγους μήνες αργότερα, ζήτησε να παρουσιαστεί στον αυτοκράτορα όπου ήταν παρόντες η Μαρία και ο Αλέξανδρος.
Τον Σεπτέμβριο του 1427, η Μαρία παντρεύτηκε τον Ιωάννη Παλαιολόγο στην Κωνσταντινούπολη, έχοντας φθάσει με πλοίο από την Τραπεζούντα την τελευταία ημέρα του Αυγούστου.
Ο Γεώργιος Σφραντζής την περιγράφει ως Μαρία Κομνηνή, κόρη του Αλεξίου του Αυτοκράτορα της Τραπεζούντας, και θέτει την τελετή στο έτος 6936 του βυζαντινού ημερολογίου.
Τα Εκκλησιαστικά Χρονικά την ονομάζουν Μαρία Κατακουζηνή, από το επώνυμο της μητέρας της, και εκθειάζουν την εξαιρετική της ομορφιά η οποία προκάλεσε τον Ιωάννη να την αγαπήση.
Ο γάμος τους από τον Πατριάρχη Ιωσήφ καταγράφηκε στην ιστορία του Δούκα, που απλά την ονομάζει τη Μαρία, κόρη του Αλεξίου Κομνηνού, Αυτοκράτορα της Τραπεζούντας.
Η εσωτερικές κλίμακες έχουν σε σχέση με την εξωτερική ραμπόσκαλα πόλυ απότομα πατήματα, ενισχύοντας το δραματικό χαρακτήρα του εσωτερικού του κτιρίου, στοιχείο που δεν είναι αντιλυπτό από τους εξωτερικούς χώρους του.
Κατα τη διάρκεια της Κλασικής Περιόδου, επηρεάστηκε έντονα από τη μητρόπολη της στην κοιλάδα του Μεξικού, στη ΜεταΚλασική Περίοδο ομάδες μετακόμισαν στο , οι και ίδρυσαν τη και το Τεοπανζόλκο.
η περιοχή κατακτήθηκε από την αυτοκρατορία των Αζτέκων και τον αυτοκράτορα , η κατοχή της περιοχής από τους Αζτέκους έλαβε τέλος κατά τη Ισπανική Κατάκτηση το 1521.
Στο τριγωνικό κτίριο όπου στεγάζονται όλες η λειτουργίες δημόσιου χαρακτήρα,με κύρια χρήση το αμφιθέατρο 900 θέσεων το οποίο περιβάλλεται απο δευτερεύοντες χώρους όπως το εκδοτήριο εισητηρίων, το φουαγίε, η γκαρνταρόμπα κλπ.
Η τοποθεσία του αρχαιολογικού χώρου ανακαλύφθηκε ξανά κατά την μεξικάνικη επανάσταση, όταν μέλη της επανάστασης τοποθέτησαν πυροβολικά πάνω από τη Μεγάλη Πλατφόρμα.