polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Κατά τη διάρκεια της σεζόν 2014–15 στη Σουπερλίγκα Δανίας έκανε μόνο τέσσερις εμφανίσεις πρωταθλήματος, καθώς ως επί το πλείστον ενεργούσε ως ο εφεδρικός τερματοφύλακας, πίσω από τον Καρλ-Γιόχαν Γιόνσον.
Το 2016 σημείωσε το πρώτο του γκολ στην επαγγελματική σταδιοδρομία του, όταν σημείωσε το καθοριστικό πέναλτι στον ημιτελικό του Κυπέλλου Σουηδίας εναντίον της Ϊ Στοκχόλμης.
Ο Έγκμουντουρ αντικατέστησε τον Γιοχάνες Χοπφ ως πρώτο τερματοφύλακα του συλλόγου κατά τη διάρκεια της σεζόν, αφού ο τελευταίος επέλεξε να μετακινηθεί σε σύλλογο του εξωτερικού.
Στις 13 Οκτωβρίου 2015 έκανε το ανταγωνιστικό του ντεμπούτο σε έναν αγώνα για τα προκριματικά του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2016 εναντίον της Τουρκίας, με την Ισλανδία να έχει ήδη προκριθεί στη διοργάνωση.
Στις 30 Δεκεμβρίου 2011 του δόθηκε ο τιμητικός τίτλος «Αθλητής της Χρονιάς της Φραμ», και έγινε ο πρώτος ποδοσφαιριστής που κέρδισε αυτόν τον τίτλο.
Το διάταγμα της 31ης Δεκεμβρίου 2015 με αντικείμενο τον ορισμό του συγκεκριμένου βραχώδους υψιπέδου ως 2000, μαζί με τις εκβολές του ποταμού Ζιρόντ, επισημοποιήθηκε στις 3 Μαΐου 2016.
μπεζ ασβεστόλιθοι, ιδιαιτέρως σκληροί, κρυπτοκρυσταλλικοί, λιθογραφικοί, οι οποίοι έγιναν κενοτοπιώδεις, μέσω της αποσύνθεσης μικρών οργανισμών, με αριθμό μιλιολιδών, οφθαλμιδών, καθώς και δισκορβιδών,
λευκοί ασβεστόλιθοι, απαλοί, τελείως κρυπτοκρυσταλλικοί, χαλικώδεις, ιδιαιτέρως κενοτοπιώδεις, πλούσιοι σε μιλιολίδες, ορισμένες αλβεολίνες, καθώς και ροταλίδες, σε σωρούς πάχους 0,20 μ.
Οι ασβεστολιθικές περιοχές του συγκεκριμένου βραχώδους υψιπέδου είναι δυνατό να αποτελέσουν οικοτόπους για θαλάσσια είδη τα οποία είναι δυνατό να αντέξουν την ένταση των κυμάτων ή είδη όπως τα , τα οποία αναζητούν καταφύγιο εντός της συγκεκριμένης περιοχής.
Ο Φάρος του Κορντουάν ανεγέρθηκε επάνω σε βράχους οι οποίοι οδήγησαν στον σχηματισμό αμμοσυρτών, ο τελευταίος, χρονολογικά, εκ των οποίων, ανώνυμος, ανακαλύφθηκε τον Μάρτιο του 2009.
Ωστόσο, το 1993, η βουλευτής Εκλογικής Περιφέρειας Αμμοχώστου του ΔΗΣΥ, Κλαίρη Αγγελίδου, διορίστηκε Υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού στην Κυβέρνηση Γλαύκου Κληρίδη.
Πρώτος επιλαχών για τη θέση της στη βουλή ήταν ο Αντώνης Καράς, ο οποίος ανέλαβε καθήκοντα βουλευτή στις 4 Μαρτίου 1993 για την ΣΤ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Ως βουλευτής, διετέλεσε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του Δημοκρατικού Συναγερμού, πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Υγείας και αναπληρωτής πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Άμυνας, μέλος της Επιτροπής Επιλογής, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Άμυνας, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εσωτερικών και τακτικό μέλος της Ειδικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για το Πόθεν Έσχες.
Καταγόταν από ορθόδοξη αλβανική κοινότητα, η οποία είχε διαφύγει κατά τις κοινωνικοπολιτικές αναταραχές από τη σημερινή νότια Αλβανία και εγκαταστάθηκε στη Θράκη σε περιοχές που είχαν ερημώσει λόγω προηγούμενων συγκρούσεων.
Ως νέος άντρας, ο Νόλι γύρισε όλη τη λεκάνη της Μεσογείου, μένοντας στην Αθήνα, στην Αλεξάνδρεια και στην Οδησσό και βγάζοντας τα προς το ζην ως ηθοποιός και μεταφραστής.
Όντας δάσκαλος στην Αθήνα, ο Νόλι πήγε στο εξωτερικό, στην Αίγυπτο το 1903 και εργάστηκε ως δάσκαλος στο ελληνικό σχολείο της Αλεξάνδρειας με το όνομα Θεοφάνης Μαυρομάτης ενώ δεν ασπαζόταν τα αλβανικά εθνικά αισθήματα.
Μέσα από τις επαφές του με το κίνημα των Αλβανών αποδήμων, έγινε ένθερμος υποστηρικτής του εθνικιστικού κινήματος της χώρας του και μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1906.
Αρχικά εργάστηκε στο Μπάφαλο της Νέας Υόρκης, σε πριονιστήριο και στη συνέχεια μετακόμισε στη Βοστόνη της Μασαχουσέτης και εργάστηκε ως χειριστής μηχανήματος σφράγισης ετικετών σε δοχεία.
Οι Νεότουρκοι είχαν μια εχθρική αντιμετώπιση προς Αλβανούς ηγέτες όπως ο Φαν Νόλι, οι οποίοι ασκούσαν πολιτικές δραστηριότητες με τη βοήθεια εξωτερικών δυνάμεων.
Στη Βοστώνη, ορισμένοι Αλβανοί Χριστιανοί ήταν μέλη της Ελληνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, η οποία ήταν σθεναρά αντίθετη με τον αλβανικό εθνικιστικό σκοπό.
Όταν ένας Ελληνορθόδοξος ιερέας αρνήθηκε να εκτελέσει τις ταφικές τελετές για τον Κριστάκ Ντισνίτσα, μέλος της Ορθόδοξης Αλβανικής κοινότητας από το Χάντσον της Μασαχουσέτης λόγω των εθνικιστικών του δραστηριοτήτων, ο Νόλι και μια ομάδα Αλβανών εθνικιστών στη Νέα Αγγλία δημιούργησαν την ανεξάρτητη Αλβανική Ορθόδοξη Εκκλησία.
Ο Νόλι, ο πρώτος κληρικός του νέου ναού, χειροτονήθηκε ιερέας το 1908 από τον Αρχιεπίσκοπο Πλάτωνα της Ρωσικής Εκκλησίας στις Ηνωμένες Πολιτείες με αμφιλεγόμενη διαδικασία.
Με τη δημιουργία μιας ανεξάρτητης εκκλησίας και τον Νόλι να μεταφράζει τη λειτουργία στα αλβανικά, ήλπιζε να μειώσει την ελληνική επιρροή στην εκκλησία και να αντιμετωπίσει τον ελληνικό αλυτρωτισμό.
Ο Νόλι ήταν υποστηρικτής της αλβανικής ενότητας που θα υπερείχε τις μουσουλμανικές και χριστιανικές θρησκείες και θεωρούσε σημαντικό να ασκούνται αυτές οι θρησκείες στα αλβανικά και να στελεχώνονται από γηγενείς Αλβανούς κληρικούς και όχι αλλοδαπούς.
Μέχρι το τέλος του χειμώνα, δολοφονήθηκαν δύο από τους βασικούς ηγέτες της αντιπολίτευσης, ο Μπαϊράμ Τσούρι και ο Λουίτζ Γκουρακούτσι, ενώ άλλοι φυλακίστηκαν.
Μερικοί από τους πρώτους Αλβανούς κομμουνιστές, όπως ο Χαλίμ Τζέλο ή ο Ριζά Τσέροβα ξεκίνησαν τις εκδοτικές τους δραστηριότητες σε αυτό το περιοδικό.
Με την παρέμβαση του Κονσταντίν Μποσνιάκου, ενός παλαιού κομμουνιστή και μέλους της , η οργάνωση έλαβε άνευ όρων χρηματοδοτική στήριξη από την Κομμουνιστική Διεθνή.
Επίσης, ο Νόλι και ο Μποσνιάκου επέτρεψαν στα εξόριστα μέλη της Επιτροπής Εθνικής Άμυνας του Κοσσυφοπεδίου να λάβουν την ίδια οικονομική υποστήριξη.
Τον Απρίλιο του 1912 ιδρύθηκε η Βάτρα μια αλβανοαμερικανική οργάνωση διασποράς με τους Νόλι και Φαΐκ Κονίτσα να υπηρετούν ως επικεφαλής της και να υποστηρίζουν τον αλβανικό κοινωνικοπολιτικό αυτοπροσδιορισμό μέσα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Ο Νόλι επέστρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τη διάρκεια του Α Παγκοσμίου Πολέμου, υπηρετώντας ως επικεφαλής της οργάνωσης Βάτρα της αλβανικής διασποράς.
Οι διπλωματικές του προσπάθειες στις Ηνωμένες Πολιτείες και στη Γενεύη κέρδισαν την υποστήριξη του Προέδρου Γούντροου Ουίλσον για μια ανεξάρτητη Αλβανία και, το 1920, απέφεραν τη νέα έδρα μέλους στη νεοσύστατη Κοινωνία των Εθνών.
Μολονότι η Αλβανία είχε ήδη δηλώσει την ανεξαρτησία της το 1912, η προσχώρηση στην Κοινωνία των Εθνών παρείχε στη χώρα τη διεθνή αναγνώριση που απέτυχε να λάβει μέχρι τότε.
Ο Φαν Νόλι τιμάται στην Αλβανία ως υποστηρικτής της λογοτεχνίας, της ιστορίας, της θεολογίας, της διπλωματίας, της δημοσιογραφίας, της μουσικής και της εθνικής ενότητας.
Διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην εδραίωση της αλβανικής γλώσσας ως εθνικής γλώσσας της Αλβανίας με πολυάριθμες μεταφράσεις αριστουργημάτων της παγκόσμιας λογοτεχνίας.
Έγραψε επίσης εκτενώς στα αγγλικά: ως λόγιος και συγγραφέας μιας σειράς δημοσιεύσεων για τον Σκεντέρμπεη, τον Σαίξπηρ, τον Μπετόβεν, θρησκευτικά κείμενα και μεταφράσεις.
Έγραψε μετάφραση της Καινής Διαθήκης στα αγγλικά, την Καινή Διαθήκη του Κυρίου και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού από το εγκεκριμένο ελληνικό κείμενο της Εκκλησίας της Κωνσταντινούπολης και της Εκκλησίας της Ελλάδος , η οποία δημοσιεύθηκε το 1961.
Εν τω μεταξύ, στην Αλβανία, μετά από τρία χρόνια δημοκρατικού καθεστώτος, το «Εθνικό Συμβούλιο» κήρυξε την Αλβανία Συνταγματική Μοναρχία και ο Αχμέτ Ζόγου έγινε βασιλιάς.
Ο Νόλι επέστρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1932 και σχημάτισε δημοκρατική αντιπολίτευση στον Ζόγου, ο οποίος από τότε είχε ανακηρυχθεί «βασιλιάς Ζογ Α».
Στα επόμενα χρόνια, συνέχισε την εκπαίδευσή του, σπουδάζοντας και στη συνέχεια διδάσκοντας βυζαντινή μουσική και συνέχισε να αναπτύσσει και να προωθεί την αυτοκέφαλη Αλβανική Ορθόδοξη Εκκλησία την οποία είχε βοηθήσει στην ίδρυση της.
Ενώ βρισκόταν στην εξορία, για σύντομο διάστημα συμμάχησε με τον βασιλιά Ζογ, ο οποίος έφυγε από την Αλβανία πριν από τους εισβάλλοντες Ιταλούς το 1939, αλλά δεν μπόρεσε να δημιουργήσει σταθερό μέτωπο κατα των δυνάμεων του Άξονα και του κομμουνισμού.
Το 1921, ο Νόλι εισήλθε στο αλβανικό κοινοβούλιο ως εκπρόσωπος του φιλελεύθερου φιλοβρετανικού «Λαϊκού Κόμματος» , τον κυριότερο εκπρόσωπο του φιλελεύθερου κινήματος στη χώρα.
Τα υπόλοιπα κόμματα ήταν το συντηρητικό φιλοϊταλικό «Προοδευτικό Κόμμα» το οποίο ιδρύθηκε από τον Μέχντι Φράσερι και βρισκόταν υπό την ηγεσία του Αχμέτ Ζόγου, και το «Λαϊκό Κόμμα» του Τζαφέρ Ούπι.
Σε αυτό ο Φαν Νόλι χειροτονήθηκε Επίσκοπος Κορυτσάς και αρχιεπίσκοπος πάσης Αλβανίας ενώ ο σχηματισμός της εκκλησίας θεωρούνταν σημαντικός για τη διατήρηση της εθνικής ενότητας της Αλβανίας.
Μετά από μια αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας εναντίον του Ζόγου, οι συντηρητικοί εκδικήθηκαν δολοφονώντας έναν άλλο δημοφιλή φιλελεύθερο πολιτικό, τον Αβνί Ρουστέμι.
Η ομιλία του Νόλι στην κηδεία του Ρουστέμι ήταν τόσο δυναμική ώστε οι φιλελεύθεροι υποστηρικτές εξεγέρθηκαν εναντίον του Ζόγου και τον ανάγκασαν να διαφύγει στη Γιουγκοσλαβία .
Μετά τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Νόλι ηγήθηκε των διπλωματικών προσπαθειών για την επανένωση της Αλβανίας και έλαβε την υποστήριξη του αμερικανικού προέδρου Γούντροου Ουίλσον.
Προσπάθησε ανεπιτυχώς να πείσει την αμερικανική κυβέρνηση να αναγνωρίσει το καθεστώς, αλλά οι αυξανόμενοι διωγμοί όλων των θρησκειών από τον Χότζα εμπόδισαν την εκκλησία του Νόλι να διατηρήσει δεσμούς με την ορθόδοξη ιεραρχία στην Αλβανία.
Μία σεβαστή προσωπικότητα που παρέμεινε επικριτική στη διαφθορά και τις αδικίες στην αλβανική κυβέρνηση, ο Φαν Νόλι κλήθηκε να ηγηθεί της Επανάστασης του Ιουνίου του 1924.
Εξορίστηκε στην Ιταλία και εγκαταστάθηκε μόνιμα στις Ηνωμένες Πολιτείες τη δεκαετία του 1930, αποκτώντας αμερικανική υπηκοότητα και συμφώνησε να ολοκληρώσει την εμπλοκή του στην πολιτική.
Ο Θεοφάν Στιλιάν Νόλι , γνωστός ως Φαν Νόλι (, γεν. Θεοφάνης Στυλιανός Μαυρομάτης 6 Ιανουαρίου 1882 – 13 Μαρτίου 1965), ήταν Αλβανός συγγραφέας, λόγιος, διπλωμάτης, πολιτικός, ιστορικός και ιδρυτής της Ορθόδοξης Εκκλησίας της Αλβανίας, ο οποίος διετέλεσε Πρωθυπουργός και αντιβασιλέας της Αλβανίας το 1924 κατά τη διάρκεια της επανάστασης του Ιουνίου.
Παρά τις προσπάθειές του να μεταρρυθμίσει τη χώρα, το «Πρόγραμμα Είκοσι Σημείων» του Νόλι ήταν μη δημοφιλές και η κυβέρνησή του ανατράπηκε από ομάδες πιστές στον Ζόγου την παραμονή των Χριστουγέννων εκείνης της χρονιάς.
Διοικητικά, είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Παρελίων, του δήμου Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων, της περιφερειακής ενότητας Κέρκυρας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα.
Έπειτα από τη σύναψη ειρήνης με τον Καβάδη Β της Περσίας το 628, ο Θεόδωρος εστάλη ως απεσταλμένος τού αδελφού του να επιβλέψει την Περσική απόσυρση από τη Συρία και τη Μεσοποταμία.
Όταν τα στρατεύματα τού Θεοδώρου εισήλθαν στην Έδεσσα, άρχισαν να επιτίθενται και να σκοτώνουν στους Εβραίους, ώσπου ο Ηράκλειος -όταν τού το ζήτησε ένας Εβραίος που είχε καταφέρει να ξεφύγει- έστειλε διαταγή να σταματήσει αυτό.
Ο Ηράκλειος τον άφησε στην πράξη αντιβασιλιά της Ανατολής και του εμπιστεύτηκε τις Ρωμαϊκές δυνάμεις και την αποκατάσταση της αυτοκρατορικής εξουσίας εκεί.
Το 634 οδήγησε τις δυνάμεις του από τη Μεσοποταμία στη Συρία, όπου υπέστη δεινή ήττα στη μάχη κοντά στη Γαβιθά (ίσως τη μάχη τού Αγιναννταΰν στις 30 Ιουλίου, αν και άλλες πηγές αναφέρουν ότι ηττήθηκε τον Οκτώβριο).
Η αποτυχία του να αντιμετωπίσει τις Αραβικές επιθέσεις προκάλεσε ρήγμα στις σχέσεις του με τον Ηράκλειο και ο Θεόδωρος λέγεται, ότι επέκρινε τον αμφιλεγόμενο γάμο τού αδελφού του με την ανιψιά του Μαρτίνα.
εξευτελισμός αυτός έκανε τον γιο τού Θεοδώρου, επίσης Θεόδωρο, να συμμετάσχει στο ανεπιτυχές σχέδιο τού Ιωάννη Αθαλάριχου για να εκτοπίσει τον Ηράκλειο το 637.
Ο άλλος γιος τού Θεοδώρου, ο Γρηγόριος, αναφέρεται μόνο το 649, σε εξαρτώμενους από τον Θεόφιλο της Έδεσσας ιστορικούς, όπως είναι ο Θεοφάνης ο Ομολογητής.
Ο τελευταίος αναφέρει, ότι ο Γρηγόριος υπηρέτησε ως όμηρος στην Αυλή τού Μου'αβίγια Α ως μέρος των όρων της συνθήκης, που ο Κώνστας Β διαπραγματεύθηκε με τον χαλίφη, αλλά η συμφωνία κατέρρευσε το 651, όταν ο Γρηγόριος απεβίωσε στην Ηλιούπολη.
Όταν ο Ηράκλειος ο Πρεσβύτερος εκτοπίστηκε από έξαρχος από τον Φωκά , ο Θεόδωρος τοποθετήθηκε στο σημαντικό αξίωμα τού κουροπαλάτη, δηλ.
Το 612, έπειτα από την εκτόπιση και φυλάκιση τού Πρίσκου αρχιστράτηγου της Ανατολής , η διοίκηση των στρατευμάτων εκείνου ανατέθηκε στον Θεόδωρο και τον Φιλιππικό.
από τη Δυναστεία του Ηρακλείου ήταν αδελφός τού Ηρακλείου Αυτοκράτορα των Ρωμαίων , κουροπαλάτης και αρχιστράτηγος τού Ηρακλείου στους πολέμους του εναντίον των Περσών και των Αραβικών εισβολών.
Είναι ως επί το πλείστον χτισμένη με καλντερίμι, οι γωνιές και οι διακοσμήσεις είναι φτιαγμένες με τετράγωνες ελαφρόπετρες και οι καμάρες, οι θόλοι και οι κολόνες κατασκευάστηκαν από τούβλα.
Η Εκκλησία Κβελατσμίντα του Γκουρτζαάνι της Κοίμησης της Θεοτόκου ( , κυριολεκτικά μεταφράζεται: «Εκκλησία των Αγίων Πάντων του Γκουρτζαάνι») είναι μια Γεωργιανή Ορθόδοξη εκκλησία που χτίστηκε τον 8ο ή τον 9ο αιώνα, κατά τη διάρκεια της «μεταβατικής περιόδου» της μεσαιωνικής Γεωργιανής αρχιτεκτονικής.
Οι πολίτες έχουν εγγυήσεις για το δικαίωμα στη ζωή και την ελευθερία, στην ιδιωτικότητα, στην ειρηνική συγκέντρωση, στην απουσία βασανιστηρίων και στην έκφραση και στον λόγο.
Το άρθρο 34 ορίζει ότι «η ελευθερία της έκφρασης είναι απαραβίαστη. Κάθε Αφγανός έχει το δικαίωμα να εκφράζει τις σκέψεις του με λόγο, γραφή, εικονογραφήσεις καθώς και με άλλα μέσα σύμφωνα με τις διατάξεις του παρόντος συντάγματος. Κάθε Αφγανός πρέπει να έχει το δικαίωμα, σύμφωνα με τις διατάξεις του νόμου, να εκτυπώνει και να δημοσιεύει θέματα χωρίς προηγούμενη υποβολή στις κρατικές αρχές. Οι οδηγίες που αφορούν τον τύπο, το ραδιόφωνο και την τηλεόραση, καθώς και οι δημοσιεύσεις και άλλα μέσα μαζικής ενημέρωσης ρυθμίζονται από τον νόμο».
Η Βολεσί Τζιργκά, το σώμα με τις περισσότερες εξουσίες, αποτελείται από 250 κατ' ανώτατο όριο εκπροσώπους που εκλέγονται απευθείας μέσω ενός συστήματος ενιαίας μη μεταβιβάσιμης ψήφου.
Η Βολεσί Τζιργκά έχει την πρωταρχική ευθύνη για την εκπόνηση και επικύρωση νόμων και την έγκριση των ενεργειών του προέδρου και έχει σημαντική εξουσία σε βέτο για ανώτερους διορισμούς και πολιτικές.
Το Σύνταγμα του Αφγανιστάν είναι ο ανώτατος νόμος του κράτους του Αφγανιστάν, ο οποίος χρησιμεύει ως νομικό πλαίσιο μεταξύ της αφγανικής κυβέρνησης και των πολιτών του Αφγανιστάν.
Μολονότι το Αφγανιστάν έγινε κράτος το 1747 από τον Αχμάντ Σαχ Ντουρανί, το πρώτο αφγανικό σύνταγμα συντάχτηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Εμίρη Αμπντούρ Ραχμάν Χαν τη δεκαετία του 1890 και ακολουθήθηκε από τη μεταρρύθμιση του 1923.
Η Μεσρανό Τζιργκά αποτελείται από αδιευκρίνιστο αριθμό αξιωματούχων και εμπειρογνωμόνων οι οποίοι ορίζονται από τα επαρχιακά συμβούλια, τα περιφερειακά συμβούλια και τον πρόεδρο.
Τον Μάιο του 1564 ο Κάρολος-Ροβέρτος του Λα Μαρκ, κόμης του Μωλεβριέ δήλωσε, ότι η Ισαβέλλα του Λιμέιγ του πρόσφερε συμμαχία για να δηλητηριάσουν τον κοινό εχθρό τους, τον Κάρολο πρίγκιπα του Λα Ρος-συρ-Ιόν.
Η Ισαβέλλα διωκόταν από τον πρίγκιπα, ο οποίος -όπως εκείνη ισχυριζόταν- πίεζε τη Φιλίππη να ελέγχει και να καταπιέζει τις δεσποινίδες επί των τιμών.
Η Φιλίππη, με εντολή του Καρόλου, εκτός από το ότι στενοχωρούσε όλες τις δεσποινίδες της βασίλισσας, έμοιαζε να έχει μία ειδιαίτερη εχθρότητα προς την Ισαβέλλα και προσπαθούσε να εξακριβώσει αν εκείνη ήταν έγκυος, συχνά βασανίζοντάς την γι' αυτό μπροστά στη βασίλισσα και σε άλλους.
Τον Απρίλιο του 1555 εισήχθη ένας νέος κανόνας: κανείς άγαμος ευγενής δεν επιτρεπόταν να μιλά με μία δεσποινίδα των τιμών της βασίλισσας, εκτός αν ήταν παρούσα η κυρία πριγκίπισσα του Ρος-συρ-Υόν.
Ο Μογγόλος ηγεμόνας Μπαϊζού τον απείλησε και τον προειδοποίησε να πληρώσει τον φόρο υποτέλειας που είχε υποσχεθεί, του ζήτησε επίσης νέα εδάφη στην Ανατολή για το ιππικό του.
Οι Μογγόλοι νίκησαν τον Καϊκαούσης Α που κατέφυγε στην Βυζαντινή αυτοκρατορία , ο αυτοκράτορας Μιχαήλ Η Παλαιολόγος τον υποδέχτηκε θερμά αλλά στην συνέχεια τον αιχμαλώτισε.
Ο αδελφός του Καϊκοβάδης ζήτησε την βοήθεια του Μπέρκε από την Χρυσή Ορδή, ο αρχηγός της Χρυσής Ορδής Νογκάι Χαν επιτέθηκε στο Βυζάντιο και τον ελευθέρωσε .
Η μητέρα του ήταν κόρη Έλληνα ιερέα από την Αυτοκρατορία της Νίκαιας, αυτό οδήγησε τον Καϊκαούσης να ζητήσει πολλές φορές βοήθεια από τους Νικαιώτες.
Ο Καϊκαούσης Β , Σελτζούκος Σουλτάνος του Ρουμ ήταν ο μεγαλύτερος από τους τρεις γιους του Σουλτάνου Καϋχοσρόη Β και της Ελληνίδας Προδούλας.
Το Γκραν Πρι Ουγγαρίας 2019 ήταν ο 12ος αγώνας στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 και διεξάγεται στην πίστα στο Μογκιορόντ της Ουγγαρίας το τριήμερο 2-4 Αυγούστου 2019.
Η ιδέα περί της Μεγάλης Κροατίας αναπτύχθηκε περαιτέρω από τους Άντε Στάρτσεβιτς και Έουγκεν Κβάτερνικ, ο οποίος ίδρυσε το Κόμμα των Δικαιωμάτων το 1861.
Σε αντίθεση με τον Στροσμάγιερ και τους υποστηρικτές του ιλλυρικού κινήματος, το Κόμμα των Δικαιμάτων υποστήριζε την ύπαρξη μιας ενωμένης Κροατίας που θα ήταν ανεξάρτητη από ένα πανσλαβικό κράτος.
Ο Στάρτσεβιτς ήταν υποστηρικτής της ένωσης των Κροατών με τους Σέρβους και Σλοβένους , ενώ οι ιδεολογίες τους κέρδισαν έδαφος κατά τον μεσοπόλεμο, καθώς στο βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας οι εντάσεις μεταξύ των Κροατών και Σέρβων πολιτικών αυξάνονταν.
Διάφορα γεγονότα γύρω από την ιδεολογία περί μεγάλου κροατικού κράτους κορυφώθηκαν κατά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς έλαβαν χώρα συγκρούσεις μεταξύ του Ανεξάρτητου Κράτους της Κροατίας, Τσέτνικ και Κομμουνιστικών κάθε εθνικότητας, συμπεριλαμβανομένων και Κροατών.
Τα έργα του χρησιμοποιήθηκαν για να νομιμοποιήσουν τον Αψβουργικό επεκτατισμό προς ανατολάς και νοτίως, υποστηρίζοντας τα ιστορικά δικαιώματα διεκδίκησης της Ιλλυρίας.
Η "Ιλλυρία" ως σλαβική επικράτεια, σύμφωνα με τον Βιτέζοβιτς, δεν θα περιλάμβανε μόνο το μεγαλύτερο μέρος της Νοτιοανατολικής Ευρώπης, αλλά και μέρη της κεντρικής Ευρώπης όπως η Ουγγαρίας.
Ο Βιτέζοβιτς ορίζει την επικράτεια της Κροατίας, ως ένα κράτος που θα περιλαμβάνει την Ιλλυρία, τις περιοχές που κατοικούν Σλάβοι, και όλη την επικράτεια ανάμεσα στην Αδριατική, Βαλτική και Μαύρη θάλασσα.
Οι Ούστασε, ένα υπερεθνικιστικό και φασιστικό κίνημα το οποίο ιδρύθηκε το 1929, υποστήριζε μια μεγάλη Κροατία που θα εκτεινόταν μέχρι τον ποταμό Δρίνο και τη δυτική άκρη του Βελιγραδίου.
Σύμφωνα με τις διαπραγματεύσεις, ο Πάβελιτς θα υποστήριζε την προσάρτηση της Δαλματίας από την Ιταλία και η Ιταλία θα υποστηρίξει μια ανεξάρτητη Κροατία.
Οι σύγχρονες καταβολές της ιδέας ενός μεγάλου κροατικού κράτους συνδέονται με το Ιλλυρικό κίνημα, ένα παν-νοτιοσλαβικό πολιτιστικό και πολιτικό κίνημα με ρίζες από την πρώιμη σύγχρονη εποχή.
Παρόλο που το κίνημα ξεκίνησε στην αναπτυσσόμενη εθνική συνείδηση στην Ευρώπη εκείνη την εποχή, το κίνημα εμφανίστηκε ως απάντηση στον αυξανόμενο εθνκισμό στο τότε βασίλειο της Ουγγαρίας, μέρος του οποίου αποτελούσε και η Κροατία.
Στην αρχή του Βοσνιακού πολέμου, οι Κροάτες και Βόσνιοι συμμάχησαν εναντίον του Γιουγκοσλαβικού Λαϊκού Στρατού και του Στρατού της Σερβικής Δημοκρατίας.
Ο κύριος Κροατικός στρατός ήταν το Κροατικό Συμβούλιο Αμύνης , ενώ ο Βοσνιακός Μουσουλμανικός στρατός ήταν ο Στρατός της Δημοκρατίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης .
Τον Νοέμβριο του 1991, η Κροατική Δημοκρατία της Ερζέγ-Βοσνίας ιδρύθηκε ως κροατική αυτόνομη μονάδα εντός των συνόρων της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.
Όταν η πολυεθνική γιουγκοσλάβικη δημοκρατία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης ανακήρυξε την ανεξαρτησία της το 1992, οι Σερβοβόσνιοι πολιτικοί αντιπρόσωποι ίδρυσαν τη Σερβική Δημοκρατία της Βοσνίας, ενώ οι δυνάμεις τους επιτέθηκαν στη Δημοκρατία της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.
Ως μια προσπάθεια για να βρεθεί λύση μεταξύ των εντάσεων μεταξύ Κροατών και Σέρβων, έγιναν διαπραγματεύσεις για την ίδρυση ενός αυτόνομου κράτους εντός της Γιουγκοσλαβίας.
Η Κροατία ενώθηκε σε μια ενιαία εδαφική μονάδα, η οποία περιλάμβανε τμήματα της σημερινής Βοϊβοντίνας, την Ποσάβινα και τμήματα της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης.
Το 1832, δημοσίευσε μια διακοίνωση προς το κοινό ουγγροκροατικό κοινοβούλιο , στην οποία οραματιζόταν μια "Μεγάλη Ιλλυρία" που θα καταλάμβανε όλες τις νοτιοσλαβικές επαρχίες της Αψβουργικής Αυτοκρατορίας.
Μετά την κατοχή της Γιουγκοσλαβίας από δυνάμεις του Άξονα, ο Σλάβκο Κβάτερνικ, αναπληρωτής επικεφαλής των Ούστασε, ανακοίνωσε την ίδρυση του ΑΚΚ.
Επίσης, ο διάσημος επίσκοπος Γιοσίπ Γιουράι Στρόσμαγιερ, αν και υποστηρικτής της Αψβουργικής Μοναρχίας, ήταν υποστηρικτής της συγχώνευσης του Βασιλείου της Δαλματίας με την Κροατία.
Γαλανός και Ιωάννης Δροσόπουλος, έχοντες την εξουσιοδότηση της Ένωσης Ελληνικών Κοινοτήτων, περιόδευσαν σε ολόκληρη την χώρα συγκεντρώνοντας τα χρήματα των Ελλήνων.
Το Σεπτέμβριο του 1951, φάνηκε ότι με την αποπεράτωση της ανοικοδόμησης του κτηρίου, δεν θα υπήρχαν χρήματα για την εγκατάσταση των ηλεκτρικών καλωδιώσεων, λουτήρων κτλ.
Παράλληλα και για τις ανάγκες της επίπλωσης, ο τότε Πρόξενος της Ελλάδας Γεώργιος Αρναούτογλου, προσέφερε 2.000£, ενώ, ο Εμμανουήλ Μανθεάκης δώρησε μια μηχανή προβολής ταινιών κινηματογράφου.
Επίσης, μεταξύ των δωρητών θα πρέπει να αναφερθεί και η συμβολή της ελληνικής κοινότητας του Μπουρούντι και της Ρουάντα, η οποία συνέδραμε με το ποσό των 1.000 σελινίων.
Τις λοιπές δαπάνες των εξόδων του απαιτούμενου εξοπλισμού , κουζίνας, εστιατορίου, πλυντηρίων, νοσοκομείου πρώτων βοηθειών, οικιών διδακτικού προσωπικού, κοιτώνων, κλινών κλπ.) του , τις επωμίσθηκαν οι Χρήστος Γαλανός}} και οι Έλληνες μετανάστες στην Τανγκανίκα.
Μεγάλες αγέλες βοοειδών με μακρυά κέρατα έρχονταν νότια στη Βρετανική και τη Γερμανική Ανατολική Αφρική μέσω του άγονου εδάφους της βόρειας Κένυα, όπου απειλούνταν από την ξηρασία, τις ασθένειες, τις κλοπές και τα λιοντάρια.
Το Μπάλε κοντά στις πλαγιές του Όρους Έλγκον , αναπτύχθηκε εκείνη την εποχή σε ένα σημαντικό κέντρο της διαδρομής, όπου οι Έλληνες και άλλοι έμποροι έπαιρναν τα εμπορεύματά τους, για τις περιοχές ελεφαντόδοντου και βοοειδών νοτιότερα.
Κυνηγοί-κοπαδιών βοοειδών, όπως ο Εμμανουήλ Μανθεάκης , αγόρασε περίπου 1900 βοοειδή από τη Σουκούμα πληρώνοντας με Μερικάνι , έφερε τα κοπάδια στο Μπαγκαμόγιο και τα προώθησε στη Ζανζιβάρη.
Έτερος Έλληνας έμπορος στη Μομπάσα, ο Θεόδωρος Τσακίρης, θα χρησιμοποιήσει επίσης το ταξίδι πίσω στο βορρά για τη μεταφορά αγαθών που έφταναν στο λιμάνι με ντάουζ , σε αντάλλαγμα, με κοπάδια ζώων και ελεφαντόδοντο.
Ο Χρήστος Γαλανός έτρεφε μεγάλη αγάπη προς τα παιδιά, ήταν δε τόσο μεγάλη, ώστε τίποτα δεν μετρούσε μπροστά στην αγωνία του μήπως και δεν τους δοθεί η δυνατότητα να μορφωθούν.
Γαλανός , βρισκόταν στην Τάνγκα για δουλειές του κτήματός του αλλά και για να αγοράσει καινούργια μπαταρία για το αυτοκίνητό του, όταν τον ειδοποίησαν ότι το Ελληνικό Σχολείο Ντουλούτη, κλείνει λόγω έλλειψης χρημάτων.
Πηγαίνει λοιπόν αμέσως στον Ινδό τοκογλύφο και δανείζεται 6.000 σελίνια με τόκο 120% όπου τα στέλνει αμέσως μαζί με όσα άλλα χρήματα είχε στις τσέπες του, στο Ελληνικό Σχολείο Ντουλούτη.
Τα ξενοδοχεία που διευθύνουν οι Έλληνες, σε πόλεις όπως η Τάνγκα, το Νταρ ες Σαλάαμ, η Ιρίνγκα, το Μορογκόρο, η Κιλόσα, το Μόσι και η Αρούσα, θα διαδραματίσουν πολύ σημαντικό ρόλο στην οικοδόμηση της τοπικής Ελληνικής κοινότητας, ειδικά στην περίοδο πριν από την ίδρυση των επίσημων Ελληνικών συλλόγων και Ελληνικών σχολείων.
Αποκίδη , δώρισαν στην Ελληνική Κοινότητα Αρούσα, γειτονικά τμήματα των καφεδοκτημάτων των παρά τη Λίμνη Ντουλούτη, για την ανέγερση του Ελληνικού Σχολείου Ντουλούτη.
Εντός του οικοπέδου του σχολείου, σήμερα υπάρχουν πλήθος από μαϊμούδες , γαλάγοι, δυόκεροι και τριόκεροι χαμαιλέοντες και άνω των 100 ειδών διαφορετικών πτηνών.
Στη Βρετανική Ανατολική Αφρική το 1892 λίγο βορειότερα του Νγκονγκ στην περιοχή Κικούγιου , υπήρχε ο εμπορικός σταθμός « », ο οποίος διοικούνταν από κάποιον ονόματι Τρεφούση και προμήθευε την τοπική μικρή Ευρωπαϊκή κοινότητα.
Και στη Μομπάσα, ο τόπος όπου οι μελλοντικοί έποικοι, έφταναν στην Κένυα από την Ευρώπη δια θαλάσσης, υπήρχαν δύο Ρουμάνοι και δύο Έλληνες ιδιοκτήτες, οι Έλληνες-Βορειοηπειρώτες αδελφοί Φίλιππος και Μιχάλης Φίλιος, οι τελευταίοι μάλιστα, είχαν το ξενοδοχείο « ».
Στις αρχές του 1950, αριθμώντας πάνω από 3.000 μέλη, η Ελληνική κοινότητα της Τανγκανίκα εγκαταστάθηκε και προόδευσε κυρίως στη γεωργία, στις εξορύξεις και στις επιχειρήσεις και οι περισσότεροι γονείς έστελναν τα παιδιά τους, εσώκλειστα, στο , όπου θα ελάμβαναν βοήθεια και καθοδήγηση στην Ελληνική γλώσσα, τον πολιτισμό, τις παραδόσεις και την Ελληνο-Ορθόδοξη θρησκεία.