polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Γεννήθηκε το 1870 στο Βέντελ, έναν μικρό οικισμό κοντά στο Αμβούργο και ήταν το πρώτο από τα τέσσερα παιδιά της λουθηρανικής οικογένειας του Γκέοργκ και της Γιοχάννα Λουίζ Μπάρλαχ.
Ακολούθησε η πολυετής παραμονή του στο Παρίσι, καθώς και μια σειρά ταξιδιών του στην Ιταλία και κυρίως σε διάφορα μέρη της Ρωσικής Αυτοκρατορίας , όπου μελέτησε τη λαϊκή ρωσική ξυλογλυπτική.
Η μοντέρνα τέχνη στιγματίστηκε από το ναζιστικό καθεστώς ως «εκφυλισμένη» και οι κύριοι εκπρόσωποί της, ανάμεσά τους και ο Μπάρλαχ, εξορίστηκαν ή τους απαγορεύθηκε να εργαστούν στη Γερμανία.
Συγκεκριμένα, στην περίπτωση του Μπάρλαχ, το έργο του αποκηρύχτηκε επισήμως το 1938 και γύρω στα 380 γλυπτά του καταστράφηκαν ή απομακρύνθηκαν από δημόσιους χώρους.
Πέρα από τη γλυπτική, ο Μπάρλαχ ασχολήθηκε και με τη συγγραφή, γράφοντας μια σειρά εξπρεσιονιστικών δραμάτων, νουβέλες καθώς και την αυτοβιογραφία του.
Το 1919 εξελέγη μέλος της Πρωσικής Ακαδημίας Τεχνών, ενώ κατά τη δεκαετία του 1920 και τις αρχές της αντίστοιχης του 1930 δημιούργησε μια σειρά γλυπτών που τοποθετήθηκαν σε δημόσιους χώρους σε διάφορες γερμανικές πόλεις , ωστόσο τον Ιανουάριο του 1933, η άνοδος των Ναζί στην εξουσία είχε αρνητικές επιπτώσεις για τον ίδιο και την τέχνη του.
Ο Ερνστ Μπάρλαχ (γερμανικά: , Βέντελ, 2 Ιανουαρίου 1870 – Ρόστοκ, 24 Οκτωβρίου 1938) ήταν Γερμανός γλύπτης, τυπογράφος και συγγραφέας που ανήκε στο καλλιτεχνικό ρεύμα του εξπρεσιονισμού.
Ο Μπάρλαχ θεωρείται ένας από τους πρώτους γλύπτες που στράφηκαν στον εξπρεσιονισμό, έχοντας παράλληλα σημαντική συμβολή στην ανάπτυξη της μοντέρνας γλυπτικής.
Στις σλαβικές χώρες περιφέρεται μόνο ο Επιτάφιος πάνω σε κοντάρια ή και στα χέρια, ενώ στην Ελλάδα καθιερώθηκε να περιφέρεται πάντοτε μέσα στο κουβούκλιο.
Στις κοινωνίες με έντονη τη βυζαντινή επίδραση η περιφορά μπορεί να ακολουθήσει αρκετά μακρινή διαδρομή στις οδούς της ενορίας και σε αρκετές περιπτώσεις οι Επιτάφιοι διαφορετικών ενοριών συναντώνται σε μία κεντρική τοποθεσία, όπως μια πλατεία.
Όσοι δεν είναι σε θέση να λιτανεύσουν στέκονται συχνά στους εξώστες των σπιτιών τους ή στα πεζοδρόμια από όπου περνά η περιφορά, κρατώντας επίσης αναμμένα κεριά ή και θυμιατήρια, ενώ από τους εξώστες ραίνουν τον Επιτάφιο με ανθοπέταλα και ανθόνερο.
Σε μεγαλύτερες πόλεις εξάλλου, της πομπής προηγείται η μπάντα του δήμου παίζοντας πένθιμα εμβατήρια, ενώ αλλού συνοδεύεται από στρατιωτικά αποσπάσματα με τα όπλα τους σε θέση πένθους .
Προς το τέλος της ακολουθίας, ο ιερέας ή ιερείς , συνοδευόμενοι από ιερόπαιδες με κεριά και θυμίαμα, μεταφέρουν τον Επιτάφιο πάνω από τα κεφάλια τους με πομπή από την Αγία Τράπεζα στο κέντρο του ναού και τον τοποθετούν πάνω σε ένα τραπέζι ή συνηθέστερα μέσα σε ξύλινο κουβούκλιο διακοσμημένο για τον σκοπό αυτό.
Στην Ελλάδα συνήθως ένα ξυλόγλυπτο κουβούκλιο στεγάζει την τράπεζα με τον Επιτάφιο, ο οποίος βρίσκεται στο δάπεδο του κουβουκλίου, που επιπλέον έχει λαβές για τη μεταφορά του.
Σε μερικούς επιταφίους απεικονίζονται γύρω από το σώμα να θρηνούν η Παναγία μητέρα του και άλλες μορφές, όπως ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Ιωάννης, ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας και η Μαρία Μαγδαληνή, καθώς και άγγελοι.
Τα ισοδύναμα εικονογραφικά θέματα στη Δύση αποκαλούνται «Άλειμμα του Σώματος του Χριστού» ή «Θρήνος του Χριστού» , με κάπως ξεχωριστή παραλλαγή την Πιετά, όπου υπάρχει μόνο η Παναγία που κρατά το σώμα του Χριστού.
Στις σλαβικές χώρες, κατά την Αναστάσιμη Τελετή, στην τελευταία ωδή του κανόνα Κύματι θαλάσσης, ενώ άδονται οι φράσεις «Μη εποδύρου μου, Μήτερ. Αναστήσομαι γαρ και δοξασθήσομαι», ο ιερέας και ο διάκονος υψώνουν με μεγαλόπρεπο τρόπο τον Επιτάφιο από το τραπέζι του και τον μεταφέρουν δια της Ωραίας Πύλης μέσα στο Ιερό, όπου τον εναποθέτουν πάνω στην Αγία Τράπεζα, με το περιθώριό του να κρέμεται από την εμπρόσθια πλευρά της και να είναι έτσι ορατός από την ανοικτή Ωραία Πύλη.
Ο Επιτάφιος στον Ορθόδοξο Χριστιανισμό είναι λειτουργικό ύφασμα που στην κανονική μορφή του αποτελείται από ένα μεγάλο, κεντημένο και συχνά με πλούσια διακόσμηση ύφασμα, το οποίο φέρει επάνω του μια εικόνα του νεκρού σώματος του Ιησού Χριστού, συχνά με απεικονίσεις της μητέρας του και άλλων μορφών, κατά την περιγραφή των Ευαγγελίων.
Ωστόσο σε αρκετές περιπτώσεις, οι μεταφέροντες αυτόν θα σταθούν μόλις έξω ή μόλις μέσα από τη θύρα του ναού και θα τον κρατήσουν σε κάθετη θέση, ώστε όλοι όσοι εισέρχονται στον ναό να περάσουν από κάτω του .
Στην Ελλάδα ο Επιτάφιος μεταφέρεται κατευθείαν μετά στο Ιερό, όπου παραμένει επάνω στην Αγία Τράπεζα μέχρι το τέλος της ημέρας της Αναλήψεως, ενώ στις σλαβικές χώρες αποτίθεται πάνω στ φορείο πάνω στο μέσο του ναού και παραμένει εκεί μέχρι την Ανάσταση.
Στην Ελλάδα, κατά την τρίτη και τελευταία στάσιν των «Εγκωμίων» ο ιερέας ραντίζει με ανθόνερο τον Επιτάφιο και τους πιστούς, συμβολίζοντας έτσι το άλειμμα του σώματος του Χριστού με αρώματα.
Στον όρθρο του Μεγάλου Σαββάτου, που τελείται το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής, γίνεται σε κάθε ενορία η περιφορά του Επιταφίου εντός «προηυτρεπισμένου κουβουκλίου», όπου έχει εναποτεθεί κατά τον Εσπερινό της Αποκαθηλώσεως, που τελείται το μεσημέρι της Μεγάλης Παρασκευής.
Συνεκδοχικά, και το ίδιο το κουβούκλιο με τον Επιτάφιο αποκαλείται «Επιτάφιος», ο ακριβής όμως λειτουργικός όρος αφορά μόνο το ύφασμα, το οποίο εντάσσεται στην κατηγορία των ιερών εικόνων, δηλαδή των απεικονίσεων αγίων προσώπων.
Σε αυτή την προσκύνηση ο πιστός ασπάζεται την εικόνα του Χριστού πάνω στον Επιτάφιο και το Ευαγγέλιο, συχνά με τρεις μετάνοιες, ενώ πολλοί περνούν κάτω από το τραπέζι του Επιταφίου.
Οι Μικρές Ώρες του Μεγάλου Σαββάτου διαβάζονται δίπλα στον Επιτάφιο αντί στα ψαλτήρια, ενώ ορισμένα μέρη της Θείας Λειτουργίας που θα τελούνταν στην Ωραία Πύλη (όπως η ανάγνωση του Ευαγγελίου, η Μεγάλη Είσοδος, η εκτενής κ.ά.) γίνονται μπροστά από τον Επιτάφιο.
Πριν από την τελετή της Αποκαθηλώσεως στον εσπερινό, ο οποίος τελείται το μεσημέρι της Μεγάλης Παρασκευής, ο ιερέας τοποθετούν τον Επιτάφιο επάνω στην Αγία Τράπεζα.
Επάνω στον Επιτάφιο τοποθετούνται ένα κάλυμμα του Αγίου Ποτηρίου και το Ευαγγέλιο (είτε αυτό που χρησιμοποιούν στη Θεία Λειτουργία, είτε κάποιο μικρότερο).
Εκτός από κεντητή, η εικόνα του Επιταφίου μπορεί να είναι ζωγραφισμένη πάνω σε ύφασμα ή πάνω σε άλλο υπόστρωμα, το οποίο στη συνέχεια ενσωματώνεται σε ευρύτερο υφασμάτινο πλαίσιο.
Κατά την ανάγνωση του Ευαγγελίου , που διηγείται τα του θανάτου και της ταφής του Χριστού, μια ξύλινη ζωγραφισμένη εικόνα του σώματος του Κυρίου ως Εσταυρωμένου αποσπάται από τον Σταυρό, ο οποίος έχει τοποθετηθεί στο κέντρο του ναού.
Κατά την Εβδομάδα της Διακαινησίμου η Ωραία Πύλη παραμένει ανοικτή, συμβολίζοντας τον κενό Τάφο του Χριστού, οπότε ο Επιτάφιος είναι εύκολα ορατός από τον κυρίως ναό πάνω στην Αγία Τράπεζα, συμβολίζοντας το σουδάριο που παρέμεινε στον άδειο Τάφο μετά την Ανάσταση.
Ο Επιτάφιος χρησιμοποιείται κατά τις δύο τελευταίες ημέρες της Μεγάλης Εβδομάδας στο βυζαντινό τελετουργικό, στις τελετές που σχετίζονται με τον ταφή και την Ανάσταση του Χριστού.
Σε μερικά μέρη ολόκληρη η Θεία Λειτουργία τελείται πάνω και δίπλα στον Επιτάφιο, ο οποίος χρησιμεύει ως η Αγία Τράπεζα, και οι κληρικοί στέκονται ή κάθονται γύρω του αντί για μέσα στο Ιερό.
Ένα ακόμη ιστορικό επίτευγμα είναι η ανακάλυψη της διμεθυλοτρυπταμίνης στα φυτά που χρησιμοποιούνται συχνά από τους ιθαγενείς του Αμαζονίου ως συμπληρωματικά του αναρριχητικού φυτού κατά την παρασκευή του αφεψήματος του αγιαχουάσκα.
Το 1957, οι Αμερικανοί χημικοί και εντόπισαν την σε ένα "υδατικό εκχύλισμα" των φύλλων ενός φυτού που ονομάζεται το οποίο περιέγραψαν ως «συνήθως αναμιγνυόμενο» με Β .
Η έλλειψη κατάλληλης βοτανικής ταυτοποίησης του σε αυτή τη μελέτη, οδήγησε τον Αμερικανό εθνοβοτανολόγο Ρίτσαρντ Σούλτες και άλλους επιστήμονες να εγείρουν σοβαρές αμφιβολίες σχετικά με την ισχυριζόμενη ταυτότητα των φυτών.
Μια καλύτερη απόδειξη προέρχεται το 1965 από τον Γάλλο φαρμακολόγο , ο οποίος απομόνωσε την ως το μοναδικό αλκαλοειδές από τα φύλλα, που χρησιμοποιούνται από τους Ινδιάνους Αγουαρούνα , το οποίο ταυτοποιήθηκε ως το αναρριχώμενο φυτό .
Δημοσιευμένη έκθεση το 1970 διεξαγόμενη από μια ομάδα Αμερικανών ερευνητών με επικεφαλής τον φαρμακολόγο , αναφέρει την πρώτη αναγνώριση της στο άλλο κοινώς χρησιμοποιούμενο φυτό την τσακρούνα που χρησιμοποιείται στο αφέψημα αγιαχουάσκα.
Όχι μόνο ανίχνευσαν στα φύλλα του φυτού που έλαβαν από τους ινδιάνους , αλλά επίσης ήταν οι πρώτοι που το ταυτοποίησαν σε ένα δείγμα ενός αφεψήματος αγιαχουάσκα, το οποίο παρασκευάστηκε από την ίδια φυλή ινδιάνων.
Σε γενικές γραμμές, η ανακάλυψή της ως μια ουσία που απαντά σε φυσική μορφή, οφείλεται στον βραζιλιάνο χημικό και μικροβιολόγο ο οποίος, το 1946, απομόνωσε ένα αλκαλοειδές το οποίο ονόμασε από το φλοιό της ρίζας , που αναφέρεται στο φυτό .
Ωστόσο, σε μια προσεκτική εξέταση της υπόθεσης, ο Τζόναθαν Οτ δείχνει ότι η εμπειρική φόρμουλα για τη νιγερίνη που προσδιορίστηκε από τον , η οποία περιλαμβάνει κυρίως ένα άτομο οξυγόνου, μπορεί να ταιριάξει μόνο μια μερική, «ακάθαρτη» ή «μολυσμένη» μορφή της .
Ήταν μόλις το 1959, όταν ο προμήθευσε τους αμερικανούς χημικούς με ένα δείγμα από τη ρίζα του φυτού , οπότε και προσδιορίστηκε σαφέστερα η στο παρόν φυτικό υλικό.
Από το 1955 η διμεθυλοτρυπταμίνη έχει βρεθεί σε ένα πλήθος οργανισμών: σε τουλάχιστον πενήντα είδη φυτών που ανήκουν σε δέκα οικογένειες, , και τουλάχιστον τέσσερα είδη ζώων, συμπεριλαμβανομένου ενός γοργόνειου και τρία είδη θηλαστικών.
Αποτελεί επίσης τη χημική δομή ρίζας για έναν αριθμό άλλων φυσικών και συνθετικών ψυχοδηλωτικών όπως: ψιλοκίνη, ψιλοκυβίνη, και 5--, για άλλες σημαντικές χημικές ουσίες και για άλλα φάρμακα όπως το φάρμακο κατά της ημικρανίας σουματριπτάνη.
Ανάλογα με τη δόση και τον τρόπο χορήγησης, οι υποκειμενικές επιδράσεις της διμεθυλοτρυπταμίνης μπορεί να κυμαίνονται από βραχύβιες, ηπιότερες ψυχοδηλωτικές καταστάσεις έως ισχυρές καθηλωτικές εμπειρίες· αυτές οι εμπειρίες συχνά περιγράφονται ως μια συνολική απώλεια της σύνδεσης και μια εμπειρία συνάντησης με απερίγραπτα πνευματικά/εξωγήινα όντα και βασίλεια.
Οι αυτόχθονες λαοί του Αμαζονίου καταναλώνουν ως την κύρια ψυχοτρόπο ουσία στο αγιαχουάσκα, ένα σαμανικό αφέψημα που χρησιμοποιείται για μαντικούς και θεραπευτικούς σκοπούς.
Από την άποψη της φαρμακολογίας, το αγιαχουάσκα συνδυάζει την με αναστολέα της μονοαμινοξειδάσης , ένας αναστολέας του ενζύμου που επιτρέπει στη να είναι δραστική όταν λαμβάνεται δια στόματος.
Η απαντά σε ιχνοποσότητες στα θηλαστικά, συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων, όπου θεωρείται ότι λειτουργεί ως ένας νευροδιαβιβαστής/νευρορυθμιστής των ιχνοαμινών.
Η είναι δομικά ανάλογη προς το νευροδιαβιβαστή σεροτονίνη και την ορμόνη μελατονίνη, και επιπλέον λειτουργικά ανάλογη προς άλλες ψυχεδελικές τρυπταμίνες, όπως 5--, μπουφοτενίνη, ψιλοκίνη και ψιλοκυβίνη.
Η πρώτη αξιωμένη ανίχνευση ενδογενούς σε θηλαστικά δημοσιεύθηκε τον Ιούνιο του 1965: Οι Γερμανοί ερευνητές . και . αναφέρουν την πιστοποίηση και ποσοτικοποίηση της , μαζί με το δομικό ανάλογό της μπουφοτενίνη , στο ανθρώπινο αίμα και τα ούρα.
Σε ένα άρθρο που δημοσιεύθηκε τέσσερις μήνες αργότερα, η μέθοδος που χρησιμοποιήθηκε στη μελέτη τους επικρίθηκε έντονα, και η αξιοπιστία των αποτελεσμάτων τους αμφισβητήθηκε.
Μια μελέτη των . , , και το 2013 εντόπισε στη μικροδιαπίδυση λαμβανόμενη από την επίφυση ενός αρουραίου, παρέχοντας ενδείξεις της ενδογενούς στον εγκέφαλο των θηλαστικών.
Αυτά περιλαμβάνουν το φυσικό περιβάλλον, το εθνογραφικό υπόβαθρο των Λευκορώσων , η παγανιστική θρησκεία των πρώιμων εποίκων και των οικοδεσποτών τους, ο Ανατολικός Ορθόδοξος Χριστιανισμός ως σύνδεσμος με τις βυζαντινές λογοτεχνικές και πολιτιστικές παραδόσεις, η έλλειψη φυσικών συνόρων της χώρας, η ροή των ποταμών προς τη Μαύρη Θάλασσα και τη Βαλτική Θάλασσα και η ποικιλία των θρησκειών στην περιοχή .
Η λαϊκή σοβιετική λευκορωσική μουσική συγκροτήθηκε από πολλά εξέχοντα συγκροτήματα, πολλοί εκ των οποίων ερμήνευσαν τη λαϊκή μουσική της Λευκορωσίας.
Το συγκρότημα λαϊκής ροκ Βεσνιάρι, το οποίο σχηματίστηκε το 1969 από τον κιθαρίστα Βλαντιμίρ Μουλιάβιν, έγινε το δημοφιλέστερο λαϊκό συγκρότημα της Σοβιετικής Ένωσης και συχνά περιόδευε στην Ευρώπη.
Αν και η ροκ μουσική έχει γίνει δημοφιλής στα τελευταία χρόνια, η κυβέρνηση της Λευκορωσίας έχει καταστείλει την ανάπτυξη της λαϊκής μουσικής μέσω διάφορων νομικών και οικονομικών μηχανισμών.
Μια πρώιμη δυτική επιρροή στον Λευκορωσικό πολιτισμό ήταν οι νόμοι του Μαγδεβούργου που επέτρεψαν τη δημοτική αυτονομία και βασίστηκαν στους νόμους των γερμανικών πόλεων.
Αυτές οι χάρτες χορηγήθηκαν τον 14ο και 15ο αιώνα από μεγάλους δούκες και βασιλιάδες σε διάφορες πόλεις, μεταξύ των οποίων και το Μπρεστ, το Γκρόντνο, το Σλουτσκ και το Μινσκ.
Η παράδοση της αυτοδιοίκησης διευκόλυνε τις επαφές με τη Δυτική Ευρώπη αλλά ταυτόχρονα ενίσχυσε την αυτοπεποίθηση, το επιχειρηματικό πνεύμα και την αίσθηση της αστικής ευθύνης.
Κατά τη διάρκεια του δέκατου έβδομου και του δέκατου όγδοου αιώνα, όταν η Πολωνία και η Ρωσία ασκούσαν μεγάλη επιρροή στη Λευκορωσία με την αφομοίωση της αριστοκρατίας στις αντίστοιχες κουλτούρες τους, οι ηγεμόνες κατάφεραν να συνδυάσουν τον «λευκορωσικό» πολιτισμό κυρίως με αγροτικούς τρόπους, λαογραφία, έθιμα, καθώς και το χριστιανισμό.
Αυτό ήταν το σημείο εκκίνησης για ορισμένους εθνικούς ακτιβιστές που επιχείρησαν να πετύχουν κρατική υπόσταση για το έθνος τους στα τέλη του 19ου και τις αρχές του εικοστού αιώνα.
Οι ερευνητές Μάγια Μέντιτς και Λέμεζ Λόβας ανέφεραν το 2006 ότι «η ανεξάρτητη παραγωγή μουσικής στη Λευκορωσία σήμερα είναι μια όλο και πιο δύσκολη και επικίνδυνη επιχείρηση» και ότι η κυβέρνηση της Λευκορωσίας "ασκεί πιέσεις στους «ανεπίσημους »μουσικούς - συμπεριλαμβανομένης της «απαγόρευσης» τους από τα επίσημα μέσα ενημέρωσης και θέτοντας αυστηρούς περιορισμούς στη ζωντανή απόδοση. "Σε μια συνέντευξη στο ., οι δύο συντάκτες εξηγούν τους μηχανισμούς λογοκρισίας στη Λευκορωσία.
Από το δέκατο τέταρτο έως τον δέκατο έβδομο αιώνα, όταν οι ιδέες του ανθρωπισμού, της Αναγέννησης και της Μεταρρύθμισης ήταν ζωντανές στη Δυτική Ευρώπη, οι ιδέες αυτές συζητήθηκαν και στη Λευκορωσία εξαιτίας των εμπορικών σχέσεων με τη Δυτική Ευρώπη και λόγω της εγγραφής των παιδιών της αριστοκρατίας στα δυτικά πανεπιστήμια.
Εκείνη τη περίοδο, ο Ανατόλι Μπογκατίρεφ δημιούργησε την όπερα «Στο Πολεσιανό Παρθένο Δάσος», χρησίμευσε ως «δάσκαλος» Λευκορώσσων συνθετών.
Το Εθνικό Ακαδημαϊκό Θέατρο Μπαλέτου στο Μινσκ έλαβε το βραβείο Μπενουά ντε λα Ντανς το 1996 ως η κορυφαία εταιρία μπαλέτου στον κόσμο.
Υπό το κομμουνιστικό καθεστώς, το έργο του Σκάρινα ήταν εξαιρετικά υποτιμημένο, αλλά στην ανεξάρτητη Λευκορωσία έγινε έμπνευση για την αναδυόμενη εθνική συνείδηση τόσο για την υπεράσπιση της λευκορωσικής γλώσσας όσο και για τις ανθρωπιστικές του ιδέες.
Σε αντίθεση με την εστίαση της λογοτεχνίας στην αγροτική ζωή, άλλα πεδία του πολιτισμού - η ζωγραφική, η γλυπτική, η μουσική, ο κινηματογράφος και το θέατρο επικεντρώνονται στην αστική πραγματικότητα, τις οικουμενικές ανησυχίες και τις οικουμενικές αξίες.
Η ονομασία δεν έχει χρησιμοποιηθεί παρόλο που ο κώδικας "4" εξακολούθησε να λειτουργεί υπό την επωνυμία μέχρι τον Μάρτιο του 2018, όταν εγκαταλείφθηκε ο ίδιος ο κωδικός της 4 και αντικαταστάθηκε με τον .
Το 2008 καταρτίστηκαν αρχικά σχέδια συγχώνευσης της , της και της σε μία αεροπορική εταιρεία που ανταγωνίζεται την στη γερμανική αγορά και με τις εταιρείες και σε διεθνείς γραμμές.
Από το 1997 το Τμήμα Επιστήμης υπολογιστών του Πανεπιστημίου Μπράουν προσφέρει δύο Υποτροφίες Πάρη Κανελλάκη κάθε χρόνο, με την καθεμιά να καλύπτει ένα έτος σπουδών και να χορηγείται κατά προτίμηση σε μεταπτυχιακό φοιτητή ή φοιτήτρια από την Ελλάδα.
Από το 1999 το Τμήμα Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και Επιστήμης υπολογιστών του προσφέρει μία Υποτροφία Πάρη Κανελλάκη κάθε χρόνο, που καλύπτει ένα έτος σπουδών και χορηγείται σε μεταπτυχιακό φοιτητή ή φοιτήτρια που είναι ελληνικής υπηκοότητας ή Ελληνοαμερικανός/-ίδα.
Από το 2000 το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο απονέμει ετησίως το Βραβείο στη Μνήμη του Καθηγητή Πάρι Κανελλάκη, στον/στη φοιτητή/-τρια της Σχολής Ηλεκτρολόγων Μηχανικών & Μηχανικών Υπολογιστών, με κατεύθυνση Πληροφορικής, που συγκεντρώνει τον μεγαλύτερο μέσο όρο βαθμολογίας στα μαθήματα του τρίτου και του τέταρτου έτους.
Το 1976 πήρε πτυχίο ηλεκτρολόγου μηχανικού από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (με διπλωματική εργασία με τον καθηγητή Εμμανουήλ Πρωτονοτάριο).
Διέκοψε για λίγο τη διδασκαλία στο Μπράουν το 1984 για να συνεργασθεί ως επισκέπτης καθηγητής στο Εργαστήριο Επιστήμης υπολογιστών του με τη Νάνσυ Λυντς και το 1988 για ένα έτος στο Εθνικό Ινστιτούτο Ερευνών Επιστήμης και Ελέγχου Υπολογιστών της Γαλλίας, όπου συνεργάσθηκε με τον Σερζ Αμπιτεμπούλ.
Το 1996 ο Σύλλογος Μηχανημάτων Υπολογισμού αθλοθέτησε το Βραβείο Θεωρίας και Πρακτικής Πάρη Κανελλάκη , το οποίο απονέμεται μία φορά το έτος για «συγκεκριμένα θεωρητικά επιτεύγματα που είχαν σημαντική και αποδείξιμη επίδραση στην υπολογιστική πρακτική».
Μεταξύ των βραβευθέντων με αυτό το βραβείο είναι και οι Λέοναρντ Άντλεμαν, Χουίτφηλντ Ντίφι, Μάρτιν Χέλμαν, Ρον Ριβέστ και Άντι Σαμίρ.
Ο Κανελλάκης σκοτώθηκε σε ηλικία 42 ετών, στις 20 Δεκεμβρίου 1995, μαζί με την Κολομβιανή σύζυγό του ψυχοθεραπεύτρια Μαρία Τερέσα Οτόγια και τα δύο τους παιδιά, την Αλεξάνδρα και τον Στέφανο, στη συντριβή του αεροσκάφους της πτήσεως 965 της , με το οποίο ταξίδευαν για να περάσουν τα Χριστούγεννα μαζί με τους γονείς της Μαρίας.
Το ερευνητικό έργο του Κανελλάκη εστιάσθηκε στη θεωρία των βάσεων δεδομένων, με την ανάπτυξη συμπερασματικών βάσεων δεδομένων, αντικειμενοστρεφών βάσεων δεδομένων και περιοριστικών βάσεων δεδομένων .
Το 2001 το Τμήμα Επιστήμης υπολογιστών του Πανεπιστημίου Μπράουν καθιέρωσε την ετήσια Διάλεξη στη μνήμη Πάρι Κανελλάκη, που δίνεται συνήθως αργά το φθινοπωρινό εξάμηνο, συχνά από πρώην συνεργάτες του Κανελλάκη.
Περισσότερο από 100 κιλά χρυσού χρησιμοποιήθηκαν για να επιχρυσώσουν την περίτεχνη, γύψινη πρόσοψη και τα πολυάριθμα αγάλματα που εγέρθηκαν στη στέγη.
Στη δυτική, μπροστινή μεριά του επιμήκους κτηρίου του ανακτόρου, υπάρχουν εκατέρωθεν δύο πτέρυγες, που σχηματίζουν ημικύκλιο, επίσης σε ρυθμό ροκοκό.
Η Αικατερίνη Β όμως ανέστειλε τις εργασίες και στα απομνημονεύματά της κατηγορεί την πεθερά της Ελισάβετ για απερίσκεπτη σπατάλη: "Το ανάκτορο, ώσπου να ολοκληρωθεί, γκρεμίστηκε έως θεμελίων και κτίστηκε επτά φορές, σαν τον ιστό της Πηνελόπης. Δαπανήθηκαν 1.600.000 ρούβλια, χωρίς να λάβουμε υπόψη τα έξοδα από το προσωπικό της ταμείο".
Τότε η Αικατερίνη Β, για να ικανοποιήσει την αγάπη της για την αρχαιότητα και τη Νεοκλασσική τέχνη, ανέθεσε στον Σκώτο αρχιτέκτονα Τσαρλς Κάμερον την ανακαίνιση της μίας πτέρυγας σε νεο-Παλλαδιανό ρυθμό, που ήταν τότε της μόδας και την κατασκευή των προσωπικών διαμερισμάτων της, σε μία αναβίωση Ελληνικού ρυθμού.
Είναι αξιοσημείωτα για τη διακόσμησή τους από ίασπη· σχεδιάστηκαν ώστε να συνδέονται με τους Κρεμαστούς Κήπους, τα Κρύα Λουτρά και την Πινακοθήκη Κάμερον, που ακόμη στεγάζει μία συλλογή ορειχάλκινων αγαλματιδίων.
Κατά τις επιθυμίες της Αυτοκράτειρας, πολλές αξιοθαύμαστες κατασκευές ανεγέρθηκαν για την αναψυχή της στο πάρκο νότια του ανακτόρου, όπως το Ολλανδικό Ναυαρχείο, η Ραγισμένη Παγόδα, η Στήλη του Τσεσμέ, ο Οβελίσκος του Ρουμυάντσεβ και η Μαρμάρινη Γέφυρα.
Έπειτα από τη μεγάλη πυρκαγιά του 1820, ο Αλέξανδρος Α ανέθεσε στον Βασίλυ Στάσοβ να ανακατασκευάσει μερικά εσωτερικά της κατοικίας της γιαγιάς του σε ρυθμό Αυτοκρατορίας .
Δυστυχώς τα πιο πολλά εσωτερικά τού Στάσοβ, ειδικά αυτά της εποχής τού Νικολάου Α, δεν ανακατασκευάστηκαν έπειτα από την καταστροφή τους από τους Γερμανούς του Β Παγκοσμίου Πολέμου.
Η κατοικία άρχισε το 1717, όταν η Αικατερίνη Α της Ρωσίας ανέθεσε στον Γερμανό αρχιτέκτονα Γιόχαν-Φρήντριχ Μπράουνσταϊν να κατασκευάσει ένα θερινό ανάκτορο για την ανάπαυσή της.
Ωστόσο η αυτοκράτειρα βρήκε το ανάκτορο της μητέρας της παρωχημένο και άβολο και τον Μάιο του 1752 ζήτησε από τον αρχιτέκτονα τής Αυλής Φραντσέσκο Μπαρτολομέο Ραστρέλλι να γκρεμίσει την παλαιά κατασκευή και να την αντικαταστήσει με ένα πολύ μεγαλύτερο οικοδόμημα σε έναν φαντασμαγορικό ροκοκό ρυθμό.
Η κατασκευή κράτησε 4 έτη και στις 30 Ιουλίου 1756 ο αρχιτέκτονας παρουσίασε το νεόδμητο ανάκτορο, μήκους 325 μέτρων, στην αυτοκράτειρα, στους ζαλισμένους αυλικούς της και τους εντυπωσιασμένους ξένους πρεσβευτές.
Όταν οι Γερμανικές δυνάμεις αποσύρθηκαν, έπειτα από την πολιορκία του Λένινγκραντ, κατέστρεψαν σκόπιμα την κατοικία, αφήνοντας μόνο τούς τοίχους τού κενού ανακτόρου.
Πριν από τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο οι σοβιετικοί αρχειοφύλακες είχαν καταγράψει ένα μεγάλο μέρος τού εσωτερικού και αυτό αποδείχθηκε πολύ σημαντικό για την ανακατασκευή του ανακτόρου.
Το Εσθονικό Εθνικό Μουσείο που ιδρύθηκε το 1909 στο Τάρτου είναι ένα μουσείο αφιερωμένο στην κληρονομιά του λαογράφου Γιάκομπ Χουρτ, στην εσθονική λαογραφία και την παραδοσιακή τέχνη.
Το μουσείο παρακολουθεί την ιστορία, τη ζωή και τις παραδόσεις του εσθονικού λαού, παρουσιάζει τον πολιτισμό και την ιστορία άλλων φιννοουγγρικών λαών, και τις μειονότητες της Εσθονίας.
Το μουσείο άνοιξε το 1922, με έδρα στην Έπαυλη Ράαντι και διευθυντή τον Φινλανδό εθνογράφο Ίλμαρι Μάννινεν, ο οποίος εργαζόταν για το Πανεπιστήμιο του Τάρτου από το 1919.
Οι Λίπχαρτ ήταν λάτρεις της τέχνης αλλά δεν έχαιραν μεγάλη εκτίμηση από τους ντόπιους Εσθονούς, ίσως μάλιστα θεωρήθηκαν ως «πολιτιστικά επαναστατικοί» Γερμανοί της Βαλτικής τότε.
Το 2005 το Εσθονικό Υπουργείο Πολιτισμού και ο Εσθονικός Σύλλογος Αρχιτεκτόνων ανακοίνωσαν την προκήρυξη διεθνούς διαγωνισμού για την κατασκευή νέου κτιρίου για το Εσθονικό Εθνικό Μουσείο.
Στην ευρύτερη περιοχή βρίσκονται τα ερείπια της αρχαίας πόλης Ύκκαρα, η μοναδική εγκατάσταση Σικανών στην ακτή, πιθανότατα ήταν μικρός αλιευτικός οικισμός.
Η Ύκκαρα λεηλατήθηκε και κατακτήθηκε από τους Αθηναίους , οι κάτοικοι του χωριού ανάμεσα στους οποίους και η διάσημη εταίρα Λάις της Ύκκαρας πουλήθηκαν δούλοι.
Η πρώτη ιστορική αναφορά για την ύπαρξη τοπικού επισκόπου στο Καρίνι φαίνεται σε δύο γράμματα που έγραψε τον 6ο αιώνα ο Πάπας Γρηγόριος Α, το πρώτο στον Βονιφάτιο του Ρήγιο και το δεύτερο στον Μπαρμπάρους του Καρίνι.
Οι κατακόμβες στην ευρύτερη περιοχή δείχνουν ότι ο χριστιανισμός ήταν διαδεδομένος από τον 3ο αιώνα, μια σφραγίδα καταγράφει το όνομα ενός επισκόπου του Φελίξ.
Τα γράμματα του πάπα Γρηγορίου του Μέγα δείχνουν ότι η επισκοπή ενσωματώθηκε τον Σεπτέμβριο του 595 στο Ρήγιο αλλά το Καρίνι ανεξαρτητοποιήθηκε ξανά με δικό του επίσκοπο , ένας επίσκοπος της πόλης συμμετείχε σε μία Σύνοδο στη Ρώμη .
Το Καρίνι έχει τη σημαντικότερη εμπορική ζώνη στη Σικελία, τη "Βιομηχανική Ζώνη" με δέκα μεγάλα εμπορικά κέντρα, προσελκύει πολύ κόσμο απο τις γειτονικές περιοχές ιδιαίτερα το καλοκαίρι και τα Σαββατοκύριακα.
Το Καρίνι είναι η πέμπτη πόλη της Μητροπολιτικής πόλης της Παλέρμο στην Ιταλική Περιφέρεια Σικελία που αντικατέστησε την Ιταλική επαρχία του Παλέρμο με διοικητική μεταρρύθμιση .
Διασχίζοντας το κεντρικό τμήμα της οροσειράς Πιενίνι, δημιουργεί μια γραφική στροφή στα σύνορα Πολωνίας/Σλοβακίας μεταξύ του Σρομόβτσε Βίζνε και της Στσαβνίτσα, όπου ρέει από το βράχο Κοτούνκα, που διαφοροποιεί την περιοχή από τα πάνω τμήματα του ποταμού.
Ακολούθως, στρέφεται προς τα βόρεια προς τα Δυτικά Όρη Μπέσκιντς και τη Λεκάνη Σοντέτσκα (όπου συγχωνεύεται με τον δικό του μεγαλύτερο παραπόταμο, τον ποταμό Πόπραντ).
Διασχίζει μία ανοιχτή κοιλάδα στους πρόποδες των Όρων Μπέσκιντς και κυλάει κατηφορικά κάθετα στους πρόποδες του Ρόζνουβ (με δύο ακόμη φράγματα: τη λίμνη Γιεζιόρο Ροζνόβσκιε και τη λίμνη Γιεζιόρο Τσχόβσκιε) και τέλος, οδηγεί στη Λεκάνη του Σαντόμιες και στην πεδινή κοιλάδα του Βιστούλα.
Ο Ντουνάγιετς αποτελεί το σύνορο μεταξύ της Πολωνίας και της Σλοβακίας για 17 χιλιόμετρα στην οροσειρά Πιενίνι Σροντκόβε , ανατολικά της τεχνητής λίμνης Τσόρστιν.
Ο Ντουνάγιετς έχει μήκος 249 χιλιόμετρα, συμπεριλαμβανομένου του ποταμού Τσάρνι Ντουνάγιετς, το οποίο τον καθιστά τον δέκατο τρίτο μεγαλύτερο ποταμό της Πολωνίας.
Στα σύνορα Σλοβακίας/Πολωνίας, διασχίζει την περιοχή Ζαμαγκούριε, με αξιοθέατα όπως η χαράδρα του ποταμού Ντουνάγιετς, ο ορεινός όγκος Τρεις Κορυφές με γκρεμό 500 μέτρων, το Τσερβένι Κλάστορ, και δύο κάστρα στο Τσόρτσιν και στη Νιεντζίτσα.
Γουάσιγκτον είναι Αμερικανός βιομήχανος με έδρα τη Μοντάνα, ο οποίος κατέχει ή συγκατέχει ελεγχόμενους τόκους σε μια μεγάλη κοινοπραξία ιδιωτικών εταιρειών συλλογικά γνωστών ως Εταιρείες της Ουάσινγκτον και, στον Καναδά, μια άλλη συλλογή γνωστών εταιρειών γνωστών ως .
Ο Ουάσινγκτον έχει επίσης μια μεγάλη ιδιωτική κατοικία στο νησί της Βρετανικής Κολομβίας, συμπεριλαμβανομένου ενός πολυτελούς καταφυγίου για ψάρεμα και γηπέδου γκολφ.