polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Τεοπανζόλκο θεωρείται πως ήταν το κέντρο της πόλης στην πρώιμη εποχή των Αζτέκων πριν το τελετουργικό κέντρο, μετακινήθηκε σε μια πιο προστατευμένη θέση στο σημερινό κέντρο της .
Το πολιτιστικό κέντρο έρχεται για να σταθεί ως αντιπροσοπευτικό χαρακτηριστικό της σημερινής κοινωνιάς του Μεξικό που συνομιλεί και σέβεται την κουλτούρα και τις ρίζες του τόπου του.
Το κτίριο, λοιπόν δεν επικοινωνεί απλά λόγο της τοποθεσίας του με την ιστορία του τόπου αλλά ζωντανεύει μέσω του σχεδιασμού του την νοοτροπία και την αίσθηση της ιστορίας αυτής
Ο Μπαμπράκ Καρμάλ ήταν ο επικεφαλής του Κομμουνιστικού Κόμματος Παρτσάμ , στο οποίο συμμετείχαν κυρίως Τατζίκοι και υποστήριξε το πραξικόπημα του Νταούντ κατά του μοναρχικού καθεστώτος το 1973.
Τον Σεπτέμβριο του 1979 ο Ταρακί σκοτώθηκε από τους ακόλουθους του Αμίν, ο οποίος πλέον αναδιένειμε την πολιτική ισχύ στην πλευρά του, η οποία με τη σειρά της αντιτίθενταν στα σοβιετικά σχέδια, που ήταν η αποστολή στρατιωτικής βοήθειας λόγω της ασταθούς κατάστασης που υπήρχε στο εσωτερικό της χώρας.
Ο Νουρ Μοχαμάντ Ταρακί, γενικός γραμματέας του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος του Αφγανιστάν, έγινε πρόεδρος του Επαναστατικού Συμβουλίου και Πρωθυπουργός της νεοσχηματισθείσας Λαϊκής Δημοκρατίας του Αφγανιστάν.
Μετά το στρατιωτικό πραξικόπημα, ο Ταρακί ανέλαβε τη θέση του Προέδρου του Αφγανιστάν και ο Χαφιζουλάχ Αμίν έγινε Αντιπρόεδρος του Αφγανιστάν.
Ακόμη και πριν την άφιξη των Σοβιετικών, 400.000 πρόσφυγες αποχώρησαν από τη χώρα για να εγκατασταθούν στο Πακιστάν ως αποτέλεσμα των εξεγέρσεων των ισλαμιστών μουτζαχεντίν.
Ανάμεσά τους βρίσκονταν οι Κιργίζιοι του Ουακχάν, οι οποίοι αποχώρησαν από τη χώρα για την Τουρκία και 60.000 πήγαν στο Ιράν του Σάχη Μοχάμεντ Ρεζά Παχλαβί.
Η χώρα βρισκόταν οικονομικά, στρατιωτικά και ιδεολογικά υπό τον έλεγχο της Σοβιετικής Ένωσης και πολιτικά κυριαρχούνταν από το Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα του Αφγανιστάν.
Ωστόσο, θεσπίστηκαν αρκετές μεταρρυθμίσεις για τον εκσυγχρονισμό της χώρας και τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης του πληθυσμού, αλλά πολλά από τα επιτεύγματα αναιρέθηκαν μετά τον εμφύλιο πόλεμο που ακολούθησε τις επόμενες δεκαετίες.
Μεταξύ 1000 και 3000 άνθρωποι σκοτώθηκαν το 1978 ως αποτέλεσμα των ισλαμιστικών εξεγέρσεων και των αποπείρων για πραξικόπημα κατά τη διάρκεια της κομμουνιστικής εξέγερσης του Σαούρ το 1978, συμπεριλαμβανομένου και του προέδρου Μοχάμεντ Νταούντ Χαν και 17 μελών της οικογένειάς του.
Ο Νουρ Μουχαμάντ Ταρακί ορίστηκε πρόεδρος του Επαναστατικού Συμβουλίου και Πρωθυπουργός, ενώ ο Μπαμπράκ Καρμάλ έγινε Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και ο Χαφιζουλάχ Αμίν υπουργός εξωτερικών.
ως μέρος του οικοδομικού προγράμματος του Αυτοκράτορα, στο Πεδίο του Άρεως, έπειτα από τη βλάβη ή κατάρρευση των περισσοτέρων κτηρίων της περιοχής από την πυρκαγιά του 79 μ.
Έγινε αντίγραφο του Ελληνικού προτύπου για τα Στάδια με 15.000-20.000 θέσεις· ήταν ένας μικρότερος, πιο κατάλληλος χώρος από τον Μεγάλο Ιππόδρομο για αγώνες δρόμου.
Στο στυλ οι προσόψεις του θα έμοιαζαν με αυτές του Κολοσσαίου· το δάπεδό του ακολουθεί το ίδιο επίμηκες, πεταλοειδές σχέδιο του Μεγάλου Ιπποδρόμου, αν και σε πολύ μικρότερη κλίμακα.
Τα τελευταία χρόνια ο Σύλλογος Δρομέων Άρτας σε συνεργασία με τον Ορειβατικό Σύλλογο Άρτας πήραν την πρωτοβουλία και ξεκίνησαν εθελοντικά την καθαριότητα και την σηματοδότηση των μονοπατιών του λόφου, ώστε να υπάρχει εύκολη πρόσβαση σε αυτά.
Οι δύο παραπάνω Σύλλογοι αντιλαμβάνοντας την μεγάλη ανάγκη των ανθρώπων, που προέκυψε τον τελευταίο καιρό λόγω της πανδημίας για διέξοδο, μέσω της άθλησης και της επαφή τους με τη φύση, αρχικά καθάρισαν εθελοντικά το ξεχασμένο μονοπάτι που είχε κατασκευαστεί πριν από περίπου 40 χρόνια στον λόφο της Περάνθης.
Κατά το μήκος του λόφου αναδεικνύεται η υπέροχη θέα από το πανοραμικό τοπίο της πεδινής περιοχής της Άρτας έως τον Αμβρακικό κόλπο, τα Τζουμέρκα, το φράγμα Πουρναρίου, τις τεχνητές λίμνες του ποταμού Αράχθου και το παραλίμνιο πάρκο.
Στην ανατολική πλευρά του λόφου οι επισκέπτες μπορεί να συναντήσουν πολυβολεία τα οποία σύμφωνα με μαρτυρίες κατασκευάστηκαν την περίοδο της Τουρκοκρατίας και πήραν την τελική τους μορφή μέσα από παρεμβάσεις που έγιναν στην στον εμφύλιο ή την κατοχή.
Τα πολυβολεία δίνουν ένα διαφορετικό ξεχωριστό τόνο, διότι προσφέρουν στους περιπατητές – αθλούμενους τη γνωριμία με την ιστορία και τον πολιτισμό της πόλης της Άρτας.
Η ανάδειξη ενός τοπίου τόσο σημαντικής περιβαλλοντικής και αισθητικής αξίας εντός του λόφου Περάνθης, λειτουργεί ως σύνδεσμος αναψυχής, προπόνησης, ψυχαγωγίας και άθλησης μέσα στη φύση για τους κατοίκους της Άρτας αλλά και για τους επισκέπτες.
Ο Βρετανός στρατιωτικός Ουίλιαμ Μάρτιν Ληκ επισκέφθηκε την πόλη της Άρτας το 1805 και παρατήρησε τα ίχνη των οχυρωματικών θέσεων ενώ ταυτόχρονα απεικόνισε την γύρω περιοχή.
Σύμφωνα με τον Ληκ, στην ανατολική πλευρά της πόλης βρίσκονταν ο λόφος Περάνθης και στο υψηλότερο σημείο του η θέση «Προφήτης Ηλίας» ενώ πιο χαμηλά υπήρχαν τα λείψανα της αρχαίας ακρόπολης.
Στην ίδια θέση όπου υπήρχε η αρχαία ακρόπολη, κατασκευάστηκε το 1896, ο Αμυντικός Στρατώνας, ένα οχυρωματικό έργο στενά συνδεδεμένο με τα κυριότερα πολεμικά γεγονότα της περιοχής.
Ο λόφος υπήρξε το ορμητήριο των επαναστατημένων Ελλήνων κατά τη διάρκεια της Πολιορκίας της Άρτας ενώ αποτέλεσε θέατρο μαχών κατά τη διάρκεια της Μάχης της Άρτας το 1944.
Πρόκειται για έναν ασβεστολιθικό σχηματισμό της Ιουρασικής και Κρητιδικής περιόδου, ο οποίος μαζί με τους ασβεστόλιθους του Μαυροβουνίου Βίγλας στα Δυτικά, τα Τριαδικά λατυποπαγή της Φιλιππιάδας και οι ασβεστόλιθοι Ξηροβουνίου στα Βόρεια και ο κόλπος του Αμβρακικού στα Νότια, οριοθετούν την πεδιάδα της Άρτας.
Όσον αφορά τον λόφο Περάνθης, στο παλαιότερο σύστημα, τα ρήγματα με ΒΔ - ΝΑ διεύθυνση εντοπίζονται στις Δυτικές παρυφές του λόφου ενώ στο μεταγενέστερο σύστημα εμφανίζονται ρήγματα Α - Δ μέχρι ΝΔ - ΒΑ διεύθυνσης.
Ο Διονύσιος του Καλλιφώντος κάνει αναφορά στον λόφο και τον χαρακτηρίζει ως Ιερόν Όρος, όπου λάμβαναν χώρα οι λατρευτικές τελετές των κατοίκων της Αμβρακίας.
Οι έρευνες του Άγγλου ιστορικού Νίκλας Χάμοντ και οι αρχαιολογικές ανασκαφές επιβεβαίωσαν αυτή τη άποψη με την ανακάλυψη του Ιερού Άντρου Νυμφών, Ερμή και άλλων θεοτήτων στην ανατολική πλευρά του λόφου.
Η ιερότητα του λόφου αποδεικνύεται και απο το γεγονός ότι στις υπώρειες του πραγματοποιούνταν ταφές και εκεί αναπτύχθηκαν σταδιακά τα δύο μεγάλα νεκροταφεία της Αμβρακίας, το ανατολικό και το νοτιοδυτικό.
Ο περιηγητής ραββίνος Βενιαμίν μπεν Γιονά, ο οποίος επισκέφθηκε την Άρτα το 1173 αναφέρει ότι στο λόφο Περάνθη, σε μια έκταση δέκα στρεμμάτων, που παραχωρήθηκε από την Αγία Θεοδώρα, σύζυγο του Μιχαήλ Κομνηνού, κατασκευάστηκε το εβραϊκό νεκροταφείο.
Ο Τίτος Λίβιος στο έργο του αναφέρει ότι η Αμβρακία ήταν κτισμένη στους βόρειους πρόποδες ενός τραχύ λόφου, τον οποίο οι κάτοικοι αποκαλούσαν Περάνθη.
Ο λόφος Περάνθη είναι ένας γεωλογικός σχηματισμός, στις παρυφές του οποίου βρίσκεται χτισμένη η πόλη της Άρτας και αποτελεί το φυσικό σύνδεσμο των παράκτιων υγροτόπων του Αμβρακικού με τον ορεινό όγκο των Τζουμέρκων.
Στα έργα του ξεχώρισαν οι περιγραφές της αγροτικής ζωής και των χαρακτήρων, η σύγκριση ανάμεσα στους ανθρώπους της υπαίθρου και των αστικών κέντρων , καθώς και οι φιλοσοφικές του απόψεις.
Το 1836 εξέδωσε το δοκίμιο «Ο εβραϊσμός και η νεότερη λογοτεχνία» και ακολούθησε το επόμενο έτος μια νουβέλα εμπνευσμένη από τη ζωή του Σπινόζα, ενώ μερικά χρόνια αργότερα δημοσίευσε μια μετάφραση κειμένων του Ολλανδοεβραίου φιλοσόφου.
Ο Μπέρτχολντ Άουερμπαχ (γερμανικά: , φιλολογικό ψευδώνυμο του Μόζες Μπαρούχ, γερμ: , 28 Φεβρουαρίου 1812 - 8 Φεβρουαρίου 1882) ήταν Γερμανός δοκιμιογράφος και λογοτέχνης εβραϊκής καταγωγής.
Αν και αρχικά προοριζόταν για ραβίνος, εν τέλει αποξενώθηκε από τον ορθόδοξο εβραϊσμό, επηρεασμένος από το έργο του φιλόσοφου του 17ου αιώνα Μπαρούχ Σπινόζα και ακολούθως στράφηκε προς τη λογοτεχνία.
Κατά τη διάρκεια της ζωής του, ο Άουερμπαχ ήρθε σε επαφή και ανέπτυξε φιλίες με Εβραίους λογοτέχνες και διανοούμενους όπως ο Μόζες Χες και ο Μόριτζ Χάρτμαν.
Μέχρι το 1256, η Δεύτερη βουλγαρική Αυτοκρατορία ήταν η κυρίαρχη δύναμη στα Βαλκάνια, νικώντας τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία σε πολλές μεγάλες μάχες.
Στα τέλη του 13ου αιώνα η Αυτοκρατορία μειώθηκε κάτω από συνεχείς επιδρομές Μογγόλων, Βυζαντινών, Ούγγρων και Σέρβων, καθώς και λόγω εσωτερικών αναταραχών και εξεγέρσεων.
Τον 14ο αιώνα υπήρξε προσωρινή ανάκαμψη και σταθερότητα, αλλά με τη κορύφωση της Βαλκανικής φεουδαρχία ως κεντρική αρχή, σταδιακά η εξουσία σε πολλές περιοχές χάθηκε.
Τον 14ο αιώνα, κατά την περίοδο που είναι γνωστή ως Δεύτερη Χρυσή Εποχή του βουλγαρικού πολιτισμού, η λογοτεχνία, τέχνη και αρχιτεκτονική γνώρισαν μεγάλη ακμή.
Η πρωτεύουσα Τάρνοβο πήρε την ονομασία "Νέα Κωνσταντινούπολη" και έγινε το κύριο πολιτιστικό κέντρο και κέντρο του Ανατολικού Ορθόδοξου κόσμου για τη σύγχρονη Βούλγαροι.
Μετά την Οθωμανική κατάκτηση, πολλοί Βούλγαροι κληρικοί και λόγιοι μετανάστευσαν στη Σερβία, Βλαχία, Μολδαβία και ρωσικές ηγεμονίες, όπου εισήγαγαν τον βουλγαρικό πολιτισμό, λογοτεχνία και ησυχαστικές ιδέες.
Στη σύγχρονη ιστοριογραφία, η χώρα ονομάζεται η Δεύτερη βουλγαρική Αυτοκρατορία, Δεύτερο Βουλγαρικό Βασίλειο ή Δεύτερο βουλγαρικό Βασίλειο για διάκριση από τη Πρώτη Βουλγαρική Αυτοκρατορία.
με παραλλαγές να περιλαμβάνουν τη Βλάχικη–Βουλγαρική Αυτοκρατορία, τη Βουλγαρική–Βλάχικη Αυτοκρατορία, ή τη Ρουμανική και Βουλγαρική Αυτοκρατορία, το οποίο χρησιμοποιείται αποκλειστικά στη ρουμανική ιστοριογραφία.
Ήταν διάδοχο κράτος της Πρώτης βουλγαρικής Αυτοκρατορίας και έφτασε στο απόγειο της δύναμης της υπό τον Τσάρο Καλογιάννη και Ιβάν Ασέν Β πριν κατακτηθεί σταδιακά από τους Οθωμανούς στα τέλη του 14ου και αρχές του 15ου αιώνα.
Ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ και άλλοι ξένοι όπως ο λατίνος Αυτοκράτορας Ερρίκος ανέφεραν το κράτος ως Βουλγαρία και βουλγαρική Αυτοκρατορία σε επίσημες επιστολές.
Ωστόσο, αραβικά χρονικά του 13ου αιώνα χρησιμοποιούσαν μόνο το όνομα της Βλαχίας αντί της Βουλγαρίας και ονόμαζαν τη Βλαχία ως "αλ-Αουαλάκ", ενώ οι κάτοικοι ονομάζονταν "ουλακούτ" ή "ουλάγκ"
Ο Χρυσός Οίκος έθεσε σε αμηχανία τους διαδόχους του· μέσα σε μία δεκαετία απογυμνώθηκε από τα μάρμαρα, το ελεφαντόδοντο και τους ημιπολύτμους λίθους της διακόσμησής του.
Οι τοίχοι ήταν καλυμμένοι με νωπογραφίες και κάθε δωμάτιο είχε διαφορετικό θέμα· αυτό αναφέρει ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος στη Φυσική Ιστορία του.
Οι αρχιτέκτονες ένωσαν δύο κύρια δωμάτια με έναν οκτάγωνο χώρο, σκεπασμένο με έναν τρούλο, που έφερε ένα μεγάλο κυκλικό άνοιγμα στη κορυφή για να εισέρχεται το φως.
Τα δωμάτια καλύπτονται από εκτυφλωτικά, καλογυαλισμένα λευκά μάρμαρα με ποικιλία σχεδίων στο δάπεδο· εσοχές και εξέδρες συγκεντρώνουν ή σκορπούν το φως.
Ο Νέρων, σύμφωνα με τα Χρονικά του Τάκιτου, έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον για κάθε λεπτομέρεια του έργου και επέβλεπε τους μηχανικούς-αρχιτέκτονες και .
ο συγκρότημα κάλυπτε πλαγιές των λόφων Παλατίνου, Εσκουιλίνου, Οππιανού και Καιλίου με την ενδιάμεση ελώδη κοιλάδα, επί της οποίας κατασκευάστηκε τεχνητή λίμνη.
Μία ιστορία -μάλλον μεγαλοποιημένη από τους αντιπάλους του Νέρωνα- αναφέρει, πως τα ροδοπέταλα ήταν τόσο πολλά, ώστε μία φορά ένας καλεσμένος έπαθε ασφυξία· η ίδια ιστορία αναφέρεται και για τον Ελεγάβαλο.
Ο Πλίνιος αναφέρει και τον ζωγράφο Αμούλιο, "έναν σοβαρό άνδρα που ζωγράφιζε φυτικά θέματα. Έκανε και μία Αθηνά , που σε κοίταζε, σε όποιο σημείο και αν στεκόσουν".
Ο Σουητώνιος ισχυρίζεται το εξής: "Όταν το οικοδόμημα τελείωσε με αυτό το υπερβολικό στυλ του και ο Νέρωνας το εγκαινίασε, όλοι περίμεναν να πει κάτι για να το επιδοκιμάσει. Αυτός είπε μόνο, πως επιτέλους θα αρχίσει να ζει σαν άνθρωπος".
Μετά τους Βαλκανικούς πολέμους και την ανταλλαγή πληθυσμών, εγκαταστάθηκαν από το 1922 μέχρι το 1929 πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία ενώ το 1927 έρχονται πρόσφυγες από την Ανατολική Ρωμυλία.
Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Νέας Φιλαδελφείας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Καλλιθέας του δήμου Ωραιοκάστρου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 923 κατοίκους.
Στα νότια του χωριού και πίσω το άλσος του, σε φυσικό λόφο που είναι δίπλα στον Γαλλικό ποταμό έχει ανασκαφεί ιστορικός οικισμός σε τράπεζα που έχει κηρυχθεί από 1990 αρχαιολογικός χώρος.
Στην Καλισότα είναι κτισμένη η Λιμνούπολη, η πόλη που κατοικούν ο Ντόναλντ Ντακ με τα ανίψια του, ο Σκρουτζ Μακ Ντακ και οι άλλοι χαρακτήρες της Ντίσνεϊ.
Έτσι οι διάδοχοί του, όπως ο Ντον Ρόσα, έδωσαν περισσότερες πληροφορίες βασιζόμενοι στη θέση που θα μπορούσε να ήταν η Λιμνούπολη και όλες οι άλλες τοποθεσίες, όπως τις είχε φανταστεί ο Καρλ Μπάρκς.
Ο Ντον Ρόσα παρουσιάζει τις ιστορίες του πιό αληθοφανείς, εμπνεόμενος από πραγματικά ιστορικά γεγονότα, τα οποία «δένει» με προηγούμενες ιστορίες του Καρλ Μπαρκς.
Στην ιστορία του, ο Ντον Ρόσα αναφέρει ότι ο θαλασσοπόρος δημιούργησε στρατιωτική αποικία που έφερε το όνομά του το 1579, η οποία το 1818 ονομάστηκε Λιμνούπολη από τον φανταστικό ήρωα Κορνήλιο Κούτ, τον οποίο πρώτος είχε παρουσιάσει ο Καρλ Μπαρκς.
Η Λιμνούπολη , πρωτεύουσα της Καλισότα, έχει εγκαταστάσεις όπως θέατρα, μουσικούς χώρους, βιβλιοθήκες, λέσχες που καλύπτουν κάθε ενδιαφέρον , λιμάνι, αεροδρόμιο, δημαρχεία, μουσεία, φυλακές, γήπεδα, κλπ,
Επιπλέον επειδή η Καλιφόρνια είναι παραθαλάσσια πολιτεία και η Μιννεσότα ορεινή, η φανταστική Καλισότα, που θα ήταν συνδυασμός τους, θα ταίριαζε σε οποιοδήποτε φυσικό περιβάλλον παρουσίαζε στις ιστορίες του.
Αρχικά ο Καρλ Μπαρκς τοποθετούσε την κατοικία των Ντακ στην πόλη Μπέρμπανκ κοντά στο Λος Άντζελες στη νότια Καλιφόρνια όπου ήταν και οι εγκαταστάσεις της Ντίσνεϊ .
Μάλιστα προσπαθεί οι ιστορίες του να φαίνονται περισσότερο αληθοφανείς και συνεπείς, σε αντίθεση με αυτές του Καρλ Μπαρκς, οι οποίες ήταν πιό αόριστες και σε κάποια σημεία δεν ταίριαζαν στην συνολική εικόνα του φανταστικού έργου του.
Οι φανταστικές ακτογραμμές τις Καλισότα μοιάζουν πολύ με τις πραγματικές της βόρειας Καλιφόρνιας και πιό συγκεκριμένα η Λιμνούπολη φαίνεται να αντιστοιχεί στην πραγματική πόλη Γιουρίκα στην βόρεια Καλιφόρνια .
Σε μια συνεντευξή του ο Μπαρκς είχε πει για την τοποθεσία και το μέγεθος της Λιμνούπολης:«Άλλαζε σε κάθε ιστορία. Άλλοτε ήταν ένα χωριό και άλλοτε μιά μεγάλη πόλη. Άλλοτε μιά πόλη στον ωκεανό και άλλοτε μιά πόλη στην έρημο. Ήταν οπουδήποτε την χρειαζόμουν.».
Το 1818, οι Βρετανοί δέχονται επίθεση από τους Ισπανούς, οπότε αναγκάζονται να εγκαταλείψουν το φρούριο, το οποίο μαζί με το λόφο που ήταν κτισμένο έρχεται στην κυριότητα του Κορνήλιου Κουτ.
Το 1783, οι Βρετανοί χάνουν τις αποικίες τους στις ανατολικές ακτές της βόρειας Αμερικής και μαζί την περιοχή της Καλισότα, εκτός από το Φρούριο Ντρέικ το οποίο κατέχουν μέχρι το 1818.
Πριν την εμφάνιση των πρώτων Ευρωπαίων εξερευνητών τον 16ο αιώνα, η περιοχή φαίνεται να κατοικείται από τοπικές ινδικές φυλές που ζουν από τη γεωργία, την αλιεία και το κυνήγι.
Ξεκίνησε την ενασχόληση με τις επιχειρήσεις σε νεαρή ηλικία μαζί με τον μεγάλο αδερφό του Σπύρο, αναλαμβάνοντας το ενός εντός των εγκαταστάσεων του Ναυτικού Ομίλου Βουλιαγμένης.
Το 1992 δημιούργησαν την εταιρεία , η οποία στο πέρασμα του χρόνου απέκτησε την ιδιοκτησία ή τη διαχείριση εστιατορίων και κέντρων διασκέδασης στην Αθήνα και τα Νότια Προάστια.
Ανάμεσα τους το παραθαλάσσιο που άνοιξε το 1994, το ιστορικό Καφέ στη συμβολή των οδών Πανεπιστημίου και Βουκουρεστίου που άνοιξε πάλι τις πύλες του το 2015 και ένα αφιερωμένο σε πολιτιστικές εκδηλώσεις.
Ο Χρύσανθος Πανάς είναι Έλληνας επιχειρηματίας, συγγραφέας του βιβλίου του εκδοτικού οίκου , μέλος της επιτροπής άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς της Ελληνικής Εθνικής Επιτροπής της και συλλέκτης έργων Τέχνης.
Ξεκινώντας από το 1990 κατάφερε να δημιουργήσει μια μεγάλη συλλογή που αποτελείται από περισσότερα από 300 έργα Τέχνης καλλιτεχνών όπως οι , , και Γιώργος Μπουζιάνης.
Ο Μπωντιό, που διατηρούσε και θέση στο γαλλικό Υπουργείο Οικονομικών, υπήρξε ένας από τους καθηγητές που διατήρησαν τις θέσεις τους στο Ωδείο όταν αυτό αναδιοργανώθηκε το 1816 και μετονομάσθηκε σε «Βασιλική Σχολή Μουσικής».
Γεννήθηκε τον Φεβρουάριο του 1918 στη Βαϊμάρη της Γερμανικής Αυτοκρατορίας και ήταν γιος της καλλιτέχνιδας Μαλερίν Σαρλότ Μπούχαϊμ, η οποία τον απέκτησε εκτός γάμου και τον μεγάλωσε - μαζί με τον κατά δύο χρόνια μικρότερο αδελφό του ονόματι Κλάους - με τη βοήθεια των γονέων της.
Όντας πολυτάλαντη προσωπικότητα, ο Μπούχαϊμ ξεκίνησε από την ηλικία των 14 ετών την εικονογράφηση και την αρθρογραφία για εφημερίδες του Κέμνιτς όπου ζούσε, ενώ το επόμενο έτος πραγματοποίησε την πρώτη του ατομική έκθεση ζωγραφικής.
Στη συνέχεια ξεκίνησε σπουδές πρώτα στην Ακαδημία Τεχνών της Δρέσδης και έπειτα στο Μόναχο, ωστόσο στα τέλη του 1940 διέκοψε τη φοίτησή του προκειμένου να καταταγεί στο πολεμικό ναυτικό.
Κατά τη μεγαλύτερη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου υπηρέτησε σε μονάδες προπαγάνδας του Γερμανικού Πολεμικού Ναυτικού και διετέλεσε πολεμικός ανταποκριτής σε διάφορα ναυτικά πολεμικά μέτωπα, περιγράφοντας τις εμπειρίες του από αποστολές με υποβρύχια, ναρκαλιευτικά κλπ.
Το 1973 κυκλοφόρησε τη νουβέλα με τίτλο , η πλοκή της οποίας βασιζόταν στα προσωπικά του βιώματα από τη θητεία του σε γερμανικά πολεμικά πλοία και υποβρύχια κατά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το βιβλίο έγινε παγκόσμια επιτυχία και μεταφράστηκε σε αρκετές ξένες γλώσσες, χαρίζοντας στον Μπούχαϊμ φήμη και οικονομική άνεση, ενώ το 1981 μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον Γερμανό σκηνοθέτη Βόλφγκανγκ Πέτερσεν, με την ταινία να αποσπά έξι υποψηφιότητες για Όσκαρ.
Ο Λόταρ-Γκίντερ Μπούχαϊμ (γερμανικά: - , Βαϊμάρη, 6 Φεβρουαρίου 1918 – Στάρνμπεργκ, 22 Φεβρουαρίου 2007) ήταν Γερμανός συλλέκτης, ιστορικός τέχνης, συγγραφέας και ζωγράφος.
Έγινε ευρέως γνωστός κυρίως για τη νουβέλα , η οποία εκδόθηκε το 1973 γνωρίζοντας διεθνή επιτυχία και ακολούθως μεταφέρθηκε το 1981 στον κινηματογράφο υπό τον ομώνυμο τίτλο.
Στην ίδια βιογραφία αφήνονται επίσης υπόνοιες περί ναζιστικών πεποιθήσεων του Μπούχαϊμ, τις οποίες μεταπολεμικά ο Γερμανός συλλέκτης απαρνήθηκε μόνο λόγω της ήττας της Ναζιστικής Γερμανίας.
Το 2001 ίδρυσε στη Βαυαρία το ή Μουσείο Μπούχαϊμ, όπου στεγάζεται η ευρεία συλλογή του που περιλαμβάνει έργα ζωγράφων όπως οι Νόλντε, Κίρχνερ και Χέκελ, αντικείμενα ασιατικής και αφρικανικής τέχνης, προσωπικούς του πίνακες κλπ.
Ο Μπούχαϊμ επαινέθηκε για τις περιγραφές του και τις συγγραφικές του ικανότητες, ωστόσο αυτό δεν ήταν αρκετό για να οδηγήσει και σε λογοτεχνική αναγνώριση του έργου του από την πλειοψηφία των κριτικών.
Ο Πέτρος Δ είχε παντρευτεί άλλες δυο φορές, είχε αποκτήσει δυο κόρες την Κωνσταντία της Αραγωνίας και την Ιωάννα της Αραγωνίας, κόμισσα του Αμπούριας αλλά κανέναν γιο.
Ο Φρειδερίκος Γ πρότεινε στον πεθερό του Πέτρο Δ και στην τρίτη του σύζυγο να τους δώσει τα δυο Ελληνικά δουκάτα το Δουκάτο των Αθηνών και το Δουκάτο Νέων Πατρών με αντάλλαγμα στρατιωτική βοήθεια, εκείνοι το αρνήθηκαν.
Ο μεγαλύτερος γιος της Ιωάννης Α παντρεύτηκε την Μάρθα του Αρμανιάκ μια ήρεμη και διαλλακτική γυναίκα, η Ελεονώρα της συμπεριφερόταν σαν να ήταν κόρη της.
Την περίοδο που ζούσε στην Κομητεία της Ενπούριες η Ελεονώρα πήρε στην συνοδεία της την Σίβυλλα του Φορτιά μελλοντική τέταρτη σύζυγο του Πέτρου Δ, αυτό της δημιούργησε φωτεινό μέλλον.
Ο σύζυγος της παντρεύτηκε σε τέταρτο γάμο την Σίβυλλα του Φορτιά που ήταν περισσότερο από 30 χρόνια μικρότερη του, το γεγονός ήταν σκάνδαλο και προκάλεσε σκληρές αντιδράσεις αφού η Σιβύλλα συγκρούστηκε και με τα παιδιά της Ελεονώρας.
Φερδινάνδος Α 1380-1416, θα κληρονομήσει τον θείο του Μαρτίνο στο θρόνο, έτσι το στέμμα της Αραγωνίας θα περάσει από τον Οίκο της Βαρκελώνης στον Οίκο της Τραστάμαρα.
Η Ελεονώρα της Σικελίας ήταν δεύτερη κόρη και παιδί του Πέτρου Β της Σικελίας και της Ελισάβετ της Καρινθίας, κόρης του , οι γονείς της απέκτησαν οκτώ παιδιά από τα οποία επέζησαν τα έξι.
Η εκκλησία στην Πόρτα Νίγκρα λειτουργούσε μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα οπότε ο Ναπολέων Βοναπάρτης έκλεισε τόσο αυτή όσο και το μοναστήρι του οσίου Συμεών και επανέφερε την πύλη στην αρχική της μορφή.
Σύμφωνα με έναν τοπικό θρύλο ο Βοναπάρτης ήθελε να κατεδαφίσει τελείως το κτίσμα αλλά οι ντόπιοι τον έπεισαν να μη το κάνει λέγοντάς του ότι πριν μετατραπεί σε εκκλησία ήταν χώρος όπου οι Γαλάτες τελούσαν τις γιορτές τους.
Στις αρχές του Μεσαίωνα οι ρωμαϊκές πύλες του Τριρ δεν χρησιμοποιούνταν πλέον και οι κάτοικοι άρχισαν να αφαιρούν τα υλικά με τα οποία είχαν κατασκευαστεί για να φτιάξουν άλλα κτίσματα.
Μετά τον θάνατό του το 1035 και την αγιοποίησή του χτίστηκε δίπλα στη ρωμαϊκή πύλη μοναστήρι προς τιμήν του και η Πόρτα Νίγκρα μετατράπηκε σε εκκλησία.
Η ρωμαϊκή πόλη Τριρ είχε σχήμα περίπου ορθογώνιο και οι δύο βασικές οδοί της είχαν κατεύθυνση από βορρά προς νότο και από ανατολή προς δύση, όπως συνέβαινε σε όλες τις ρωμαϊκές πόλεις.
Σε τρία μέρη χλιαρού νερού διαλύεται ένα μέρος λευκού ξυδιού, καθώς το ξύδι έχει αντιμικροβιακές ιδιότητες και βοηθάει να διατηρηθούν τα χρώματα του χαλιού ζωντανά.
Ο καθαρισμός με χημικά μέσα περιλαμβάνει ήπιο απορρυπαντικό που δεν επιβαρύνει με πολύ βαριά χημική σύνθεση το χαλί, ενώ απαιτείται άφθονο νερό, για να απομακρυνθούν όλοι οι ρύποι και η σκόνη.
Ο ετήσιος καθαρισμός χαλιών στα ταπητοκαθαριστήρια γίνεται είτε με ξηρή σκόνη απορρυπαντικών είτε με νερό, για να απομακρυνθούν τα ακάρεα, η σκόνη και τα υπολείμματα των λεκέδων.
Και στις δύο περιπτώσεις χρησιμοποιούνται εξειδικευμένα επαγγελματικά απορρυπαντικά, τα οποία είναι φτιαγμένα από φυσικά, οικολογικά και υποαλλεργικά συστατικά που σέβονται τα χαλιά σας αλλά και το περιβάλλον.
Στον ξηρό καθαρισμό, η σκόνη των βιολογικών απορρυπαντικών, αφού δράσει, αφαιρείται με ηλεκτρική σκούπα, ενώ στον υγρό καθαρισμό γίνεται ξέπλυμα με άφθονο νερό υπό πίεση.
Ο καθαρισμός αυτός εξασφαλίζει απομάκρυνση των παθογόνων μικροοργανισμών και των αόρατων λεκέδων σε πολύ μεγαλύτερο ποσοστό σε σχέση με το πλύσιμο στο σπίτι και για αυτό το λόγο είναι απαραίτητος τουλάχιστον μία φορά το χρόνο, ειδικά σε χώρους με παιδιά και κατοικίδια.
Πέρα όμως από τη διαδικασία της απομάκρυνσης των ρύπων και των λεκέδων, πολύ βασική είναι και η απομάκρυνση της υγρασίας, η οποία, αν παραμείνει για μεγάλο χρονικό διάστημα στο χαλί, μπορεί να το βλάψει.
Η έντονη ηλιακή ακτινοβολία, που επικρατεί στην Ελλάδα τους ανοιξιάτικους και τους καλοκαιρινούς μήνες αποφεύγεται, και στα ταπητοκαθαριστήρια ο καθαρισμός χαλιών ολοκληρώνεται με τη φάση του στεγνώματος, το οποίο λαμβάνει χώρα σε ειδικούς χώρους μακριά από τον ήλιο.
Στο σπίτι μπορεί και πρέπει να γίνεται τουλάχιστον μία φορά το μήνα αλλά και όταν παρουσιαστεί κάποιος έντονος λεκές, ενώ στα ταπητοκαθαριστήρια λαμβάνει χώρα ο ετήσιος καθαρισμός, όταν μαζεύονται τα χαλιά για το καλοκαίρι, ο οποίος συνδυάζεται συνήθως με ασφαλή αποθήκευση και φύλαξη μέχρι το φθινόπωρο.
Στο σπίτι, ο καθαρισμός του χαλιού μπορεί να γίνει με φυσικά μέσα αλλά και με ήπια απορρυπαντικά, ενώ στο καθαριστήριο χαλιών ο καθαρισμός μπορεί να είναι βιολογικός καθαρισμός, ξηρός ή υγρός καθαρισμός.
Το ανοιχτόχρωμο χαλί μπορεί να στεγνώσει στον ήλιο, στα σκουρόχρωμα όμως χαλιά κάτι τέτοιο είναι απαγορευτικό, αφού θα ξεβάψουν τα χρώματά τους.
Για την αποθήκευση απαιτείται τύλιγμα σε νάιλον σακούλα με κάποια αντισκωριακή προστασία, ενώ στη συνέχεια η φύλαξη τους καλοκαιρινούς μήνες πρέπει να γίνει σε κάποιο χώρο χωρίς καθόλου υγρασία.
Βούλγαροι γλωσσολόγοι όπως ο Ηλια Ταλεφ, στην Ιστορία της Μακεδονικής Γλώσσας, έχουν κατηγορήσει τον Κόνεσκι για τη λογοκλοπή της Ιστορικής Γραμματικής της Βουλγαρικής Γλώσσας του Κιριλ Μιρτσεφ, καθώς και οι δύο συγγραφείς ανέλυσαν το ίδιο σώμα κειμένων.
Σύμφωνα με τον Κριστιαν Βος, το σημείο καμπής στη σερβοποίηση της σλαβομακεδονικής έλαβε χώρα στα τέλη της δεκαετίας του 1950, που συνέπεσε με την περίοδο προετοιμασίας για το λεξικό Κόνεσκι που δημοσιεύτηκε μεταξύ 1961 και 1966.
Σήμερα οι ιστορικοί ρεβιζιονιστές στην Βόρεια Μακεδονία, οι οποίοι αμφισβήτησαν την κύρια αφήγηση στην Κομμουνιστική Γιουγκοσλαβία, περιέγραψαν τη διαδικασία κωδικοποίησης της σλαβομακεδονικής γλώσσας, στην οποία ο Κόνεσκι ήταν σημαντικός συνεισφέρων, ως «σερβοποίηση».
Ομοίως, ο Βενκο Μαρκοφσκι, ο οποίος ήταν ένας από τους κωδικοποιητές της τυποποιημένης σλαβομακεδονικής, κατηγόρησε ανοιχτά τον Κόνεσκι για σερβοποίηση της σλαβομακεδονικής γλώσσας.
Ο Κόνεσκι γεννήθηκε σε μια διακεκριμένη οικογένεια με φιλοσερβικά αισθήματα, και ο μητρικός θείος του ήταν ο διάσημος Σέρβος Τσέτνικ βοεβόδας Γκλιγκορ Σοκολοβιτς.
Ο Μπλάζε Κόνεσκι (Νεμπρεγκοβο, Βασίλειο Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων, 19 Δεκεμβρίου 1921 - Σκόπια, Βόρεια Μακεδονία, 7 Δεκεμβρίου 1993) ήταν ένας από τους πιο διακεκριμένους σλαβομακεδόνες ποιητές, συγγραφείς, λογοτεχνικούς μεταφραστές και γλωσσολόγους επιστήμονες.