polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Η οικονομία της βασίζεται κατά πολύ στη γεωργία και την κτηνοτροφία, ενώ είναι σημαντικό να αναφερθεί ότι η περιοχή έχει μια μεγάλη και προσοδοφόρα τυροκομική βιομηχανία που παράγει 40 εκατομμύρια τόνους τυριών κάθε χρόνο.
Η περιοχή δημιουργήθηκε την 1η Ιανουαρίου 2016, ως αποτέλεσμα του νόμου σχετικά με την τροποποίηση των περιοχών που ψηφίστηκε το 2014, με τη συγχώνευση δύο περιοχών: της Βουργουνδίας και της Φρανς-Κοντέ.
Η Φρανς-Κοντέ ενσωματώθηκε στο Βασίλειο της Γαλλίας μετά την κατάκτηση της το 1678 από τα στρατεύματα του Λουδοβίκου ΙΔ και η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε από τη Ντολ στην Μπεζανσόν.
Στα τέλη του 15ου αιώνα, το δουκάτο της Βουργουνδίας προσαρτήθηκε στον βασιλικό τομέα της Γαλλίας ενώ η κομητεία της Φρανς-Κοντέ πέρασε στα χέρια των Αψβούργων.
Τον Φεβρουάριο του 2016, το Περιφερειακό Συμβούλιο ξεκίνησε μια τοπική ηλεκτρονική διαβούλευση όπου οι χρήστες του Διαδικτύου μπορούσαν να υποβάλουν τις προτάσεις τους.
Μετά την εδαφική μεταρρύθμιση του 2014, η περιοχή ονομάστηκε προσωρινά «Βουργουνδία-Φρανς-Κοντέ» σε αναμονή του ορισμού νέου ονόματος μέσω σχετικού διατάγματος του Συμβουλίου του Κράτους, κατόπιν σχετικής προτάσεως του Περιφερειακού Συμβουλίου της συγχωνευθείσης διοικητικής περιοχής.
Στην περιοχή υπάρχουν επίσης και μικρότεροι ποταμοί όπως ο Αλαίν, ο Ερισόν στο νομό Ζυρά, όπου σχηματίζει καταρράκτη 300 μέτρων και πολλά κανάλια.
Συνορεύει με τέσσερις άλλες γαλλικές περιοχές: προς το βορρά με την περιοχή Γκραντ-Εστ, προς τα βορειοδυτικά με την Ιλ-ντε-Φρανς, προς τα δυτικά με τη Σαντρ-Βαλ ντε Λουάρ και προς το νότο με την Ωβέρνη-Ρον-Αλπ.
Από το 1941-1944, η περιφερειακή νομαρχία του καθεστώτος Βισύ ένωσε τη Βουργουνδία και την Φρανς-Κοντέ, ωστόσο η Βουργουνδία και η Φρανς-Κοντέ ως το 2015 αποτελούσαν δύο ξεχωριστές περιοχές.
Η ονομασία «Βουργουνδία-Φρανς-Κοντέ», σε συντομογραφία «» είναι μια σύνθετη λέξη που αποτελείται από το όνομα των δύο συγχωνευμένων περιοχών, με αλφαβητική σειρά.
Η περιοχή επέλεξε να διατηρήσει την ενδιάμεση ονομασία της ως μόνιμο όνομά της, απόφαση που εγκρίθηκε επίσημα από το Συμβούλιο του Κράτους στις 28 Σεπτεμβρίου 2016.
Με έκταση 47.784 τετραγωνικά χιλιόμετρα, η περιοχή Βουργουνδία-Φρανς-Κοντέ είναι η έκτη μεγαλύτερη από τις δεκατρείς περιοχές της μητροπολιτικής Γαλλίας.
Η περιοχή περιλαμβάνει οκτώ νομούς: Κοτ-ντ' Ορ, Ντουμπ, Ωτ-Σον, Ζυρά, Νιέβρ, Σον-ε-Λουάρ, Έδαφος του Μπελφόρ και Ιόν.
Αποτελείται από οκτώ νομούς: Κοτ-ντ'Ορ, Ντουμπ, Ωτ-Σον, Ζυρά, Νιέβρ, Σον-ε-Λουάρ, Έδαφος του Μπελφόρ και Ιόν.
Ο τεράστιος όγκος αυτών των διατάξεων και το γεγονός ότι πολλές φορές δεν συμφωνούσαν μεταξύ τους καθιστούσε επιτακτική ανάγκη την κρατική επέμβαση για την επίσημη κωδικοποίηση των νόμων.
Για το λόγο αυτό, ο αυτοκράτορας Θεοδόσιος Β (που στην εισαγωγική διάταξη του Κώδικα δηλώνει κατάπληκτος για την έλλειψη στην εποχή του καταρτισμένων νομικών) ανέθεσε σε αξιωματούχους να συλλέξουν αυτοκρατορικές διατάξεις από τον Μέγα Κωνσταντίνο έως και τη βασιλεία του ιδίου.
Το όνομα του αυτοκράτορα που είχε συντάξει κάθε διάταξη, ο αποδέκτης και οι χρονολογίες διατηρήθηκαν, το περιεχόμενο των οποίων προσαρμόστηκε στα δεδομένα της εποχής.
Μια τέτοια συλλογή ήταν απαραίτητη, γιατί τα διάφορα, διασκορπισμένα διατάγματα χάνονταν και ξεχνιόνταν εύκολα, με αποτέλεσμα τη δύσκολη εφαρμογή των νόμων από τους νομικούς.
Ο εν λόγω Κώδικας έχει μεγάλη ιστορική σημασία, δεδομένου ότι είναι η πιο αξιόλογη πηγή που μας πληροφορεί για την εσωτερική ιστορία του κράτους κατά τον 4ο και τον 5ο αιώνα.
Επιπλέον, ο Κώδικας, μαζί με παλαιότερες συλλογές, αποτέλεσε μια σταθερή βάση για την μετέπειτα νομική δράση του Ιουστινιανού, ενώ επηρέασε πολύ άμεσα τη νομοθεσία των βαρβάρων.
Ο Θεοδόσιος Β , ο οποίος είναι γνωστός και ως Θεοδόσιος ο Νεώτερος ή Θεοδόσιος ο Καλλιγράφος, ήταν αυτοκράτορας της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από το 408 έως το 450.
Αποτελείται από 16 βιβλία, κάθε ένα από τα οποία διαιρείται σε τίτλους και νόμους και σε κάθε τίτλο καταχωρούνται χρονολογικώς οι διατάξεις που αφορούν στο εκάστοτε θέμα.
στην Ελεφαντίνη οι δύο κοινότητες, των Αιγυπτίων και των Εβραίων -που είχαν η καθεμία τους δικούς της ναούς, τού Κνουμ και του Γιαχού αντίστοιχα- ήλθαν σε διαμάχη.
Οι Εβραίοι ήταν αρκετά ανεκτοί από τους Πέρσες κατακτητές, αλλά θυσίαζαν έναν κριό, πράγμα προσβλητικό για τους ιερείς τού γειτονικού ναού τού κριοκέφαλου θεού Κνουμ.
Με αφορμή μία από τις απουσίες τού Αρσάμη, οι ιερείς τού Κνουμ διέφθειραν τον τοπικό στρατιωτικό διοικητή Βινταρανάγκ· έπειτα υποκίνησαν και επέτυχαν την καταστροφή τού ναού τού Γιαχού.
Η μετέπειτα ζωή τού Αρσάμη είναι γνωστή από επιστολές στα Αραμαϊκά, κυρίως Εβραίων ιερέων της νήσου Ελεφαντίνης και αποτελούν μέρος των παπύρων της Ελεφαντίνης, που χρονολογούνται από το 428 π.
όπως αναφέρουν άλλα τεκμήρια, όπως οι επιστολές που αντάλλαξε με τον επιστάτη των ιδιοκτησιών του Νακτίχορα και με τον Αρτάβαντ, που ενεργούσε μάλλον ως σατράπης της Αιγύπτου στο μεσοδιάστημα της απουσίας του.
Έπειτα από την εξέγερση ανέλαβε συμφιλιωτική πολιτική προς τους Αιγυπτίους, με σκοπό να αποφύγει οτιδήποτε θα μπορούσε να πυροδοτήσει νέες στάσεις· μάλλον γι' αυτό επέτρεψε στον γιο τού Ίναρου, τον Θαννύρα να διατηρήσει την κυριαρχία του σε μέρος τού Δέλτα, όπως αναφέρει ο Ηρόδοτος.
Ετεροθαλή αδέλφια του -όλα από την Αμήστριδα- ήταν ο Δαρείος, ο Υστάσπης και ο Αρταξέρξης Α, ο οποίος σκότωσε τους δύο προηγούμενους ως μεγαλύτερους για να ανέλθει στον θρόνο.
Ο Αρσάμης ή Σαρσαμάς ή Αρξάνης, παλαιά περσικά από τη Δυναστεία των Αχαιμενιδών ήταν πρίγκιπας της Περσίας, που έγινε σατράπης της Αιγύπτου την εποχή της 27ης "δυναστείας" της Αιγύπτου.
Τα μέλη του Συμβουλευτικού Σώματος επιλέγονται μεταξύ εμπειρογνωμόνων απο το χώρο της επαγγελματικής εκπαίδευσης ή άλλους χώρους τους οποίους αφορά το έργο του ιδρύματος, λαμβανομένης υπόψη της ανάγκης να διασφαλίζεται η παρουσία εκπροσώπων των κοινωνικών εταίρων, των διεθνών οργανισμών που μετέχουν ενεργά στην παροχή βοήθειας στον τομέα της επαγγελματικής εκπαίδευσης, και των επιλέξιμων χωρών.
Το παρέχει στις χώρες-εταίρους τη διορατικότητα, την τεχνογνωσία και την εμπειρία του στην εκπαίδευση ατόμων για νέες θέσεις εργασίας και στην ανάπτυξη προγραμμάτων της δια βίου μάθησης.
Το ίδρυμα παρέχει βοήθεια για τον καθορισμό των σχετικών με την επαγγελματική εκπαίδευση αναγκών και προτεραιοτήτων, παρέχει πληροφορίες σχετικά με τις ανειλημμένες πρωτοβουλίες και τις μελλοντικές ανάγκες στον τομέα της επαγγελματικής εκπαίδευσης, εξετάζει τις δυνατότητες συγκρότησης κοινοπραξιών ή ειδικευμένων πολυεθνικών ομάδων για την παροχή βοήθειας σε θέματα επαγγελματικής εκπαίδευσης, παρακολουθεί και αξιολογεί την συνολική αποτελεσματικότητα της παρεχόμενης βοήθειας.
Αποστολή του ιδρύματος είναι να συμβάλει στην ανάπτυξη των συστημάτων επαγγελματικής εκπαίδευσης των χωρών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης που είναι επιλέξιμες για οικονομική ενίσχυση, και στις οποίες μπορεί να περιλαμβάνονται γειτονικές χώρες που δεν είναι μέλη της ΕΕ ή χώρες που προετοιμάζονται για ένταξη στην ΕΕ.
Συνεργάζεται στενά με το συγγενές ίδρυμα, το Ευρωπαϊκό Κέντρο για την Ανάπτυξη της Επαγγελματικής Κατάρτισης , στο οποίο έχει ανατεθεί η επαγγελματική κατάρτιση στα κράτη μέλη της ΕΕ.
Αλλά πιο περίφημη από όλα υπήρξε η Μάχη του Σομ κατά τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο, η οποία κράτησε από τον Ιούλιο μέχρι τον Νοέμβριο του 1916 και είχε περισσότερους από ένα εκατομμύριο νεκρούς.
Ο Σομ διεδραμάτισε εξέχοντα ρόλο σε αρκετές ιστορικές στρατιωτικές εκστρατείες, Το 1066 ο Γουλιέλμος Α της Αγγλίας συγκέντρωσε τον στόλο του για την εισβολή του στην Αγγλία στον Κόλπο του Σομ, στο Σαιν-Βαλερύ-συρ-Σομ.
Αιώνες αργότερα, το 1346, ο στρατός του Εδουάρδου Γ της Αγγλίας διέσχισε τον ποταμό από ρηχό πέρασμα κατά τη Μάχη του Μπλανστάκ, στην εκστρατεία που αποκορυφώθηκε με τη Μάχη του Κρεσί.
Στις 5 Αυγούστου 1636 ισπανική στρατιά υπό τον πρίγκιπα Θωμά Φραγκίσκο του Καρινιάν, διέσχισε τον Σομ και νίκησε τον γαλλικό στρατό κατά τον Τριακονταετή Πόλεμο, απειλώντας κατόπιν αυτού το Παρίσι.
Αυτά τα χαρακτηριστικά της σταθερής ροής και της κοιλάδας που πλημμυρίζει κοντά στο ποτάμι, οφείλονται στην τροφοδοσία του Σομ με νερά του εδάφους στη λεκάνη από κιμωλία την οποία διαρρέει.
Σε προϊστορικές, ψυχρότερες περιόδους, από την Εποχή παγετώνων του μέχρι την Εποχή παγετώνων του , ο ποταμός είχε σκάψει την κοιλάδα του σε επίπεδο χαμηλότερο από αυτό του σημερινού υδροφόρου ορίζοντα.
Από την Αμπβίλ και μετά, το κανάλι ακολουθεί χωριστή πορεία μέσα στο ίζημα της παλαιάς εκβολής, μέχρι το Σαιν-Βαλερύ-συρ-Σομ, όπου το θαλάσσιο μέρος του καναλιού, που κάποτε το αποκαλούσαν «Κανάλι του Δουκός της Αγκουλέμης» καταλήγει στη θάλασσα της Μάγχης.
Ο ποταμός έχει μήκος 245 χιλιόμετρα, από τις πηγές του στο πρώην δάσος της Αρουέζ , όπου και το ομώνυμο χωριό κοντά στην πόλη Σαιν-Κεντέν, μέχρι τον Κόλπο του Σομ στη Μάγχη.
Η Νεκρόπολη της θέσης Σεΐχ Αμπντ ελ-Κούρνα βρίσκεται στη δυτική όχθη του Νείλου, στην περιοχή Ντέιρ ελ-Μπαχάρι και υπάγεται διοικητικά στο Λούξορ .
Οι Αρχαίες Θήβες και η Νεκρόπολή της συμπεριλαμβάνονται στον κατάλογο της ΟΥΝΕΣΚΟ, αποτελώντας Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς, από το 1979, με κριτήρια , , .
Οι δυο τους βρίσκουν καταφύγιο σε ένα σχολείο, όμως ο Μάικλ εμφανίζεται και υπερνικά το Λούμις προτού συνεχίσει να κυνηγά τη Τζέιμι μέσα στο κτήριο.
Σύντομα, η ομάδα καταφέρνει να μεταφέρει με ένα φορτηγό τη Τζέιμι και τη Ρέιτσελ στην επόμενη πόλη, ενώ όταν επέστρεφαν θα συναντούσαν την αστυνομία της πολιτείας για να φέρουν ενισχύσεις στο Σεφίφη Μίκερ.
Αφού καταφτάνει ο Σερίφης Μίκερ, ο Λούμις, επιζώντες άνδρες από το πλήθος και η αστυνομία της πολιτείας, η Τζέιμι πλησιάζει το Μάικλ και του ακουμπά το χέρι, με το δολοφόνο να ξυπνά.
Στις 30 Οκτωβρίου 1988, ο Μάικλ Μάγιερς, ο οποίος ήταν σε κωματώδη κατάσταση για δέκα χρόνια από την έκρηξη στο Νοσοκομείο Χάντονφιλντ Μεμόριαλ, μεταφέρεται στο Φρενοκομείο Σμιθ Γκρόουβ με ένα ασθενοφόρο.
Ο Λούμις τον ακολουθεί σε ένα βενζινάδικο, όπου ο δολοφόνος σκότωσε ένα μηχανικό για να του πάρει τα ρούχα, μαζί με ένα ταμία και απενεργοποίησε τα τηλέφωνα.
Ο Σερίφης Μίκερ και ο Λούμις καταφτάνουν και μεταφέρουν τα δυο κορίτσια στο σπίτι του σπίτι του σερίφη με το Μπράντι, τη Κέλι και έναν αναπληρωτή αστυνόμο.
Με το Σερίφη Μίκερ στο υπόγειο περιμένοντας να φτάσει η αστυνομία της πολιτείας και προτού βγει για να διαχειριστεί το πλήθος ανδρών, ο Μάικλ μπαίνει στα κρυφά και σκοτώνει τη Κέλι και τον αναπληρωτή.
Τα κορίτσια βγαίνουν από ένα παράθυρο και σκαρφαλώνουν στη σκεπή, με τη Τζέιμι να καταφέρνει να κατέβει όμως ο Μάικλ επιτέθηκε στη Ρέιτσελ και τη πέταξε κάτω.
Εντωμεταξύ, η Τζέιμι Λόιντ, κόρη της Λόρι Στρόουντ και ανιψιά του Μάικλ, ζει στο Χάντονφιλντ με τη θετή της οικογένεια, Ρίτσαρντ και Νταρλίν Καρούθερς και την έφηβη κόρη τους, Ρέιτσελ.
Τη βραδιά του Χάλοουιν, οι Ρίτσαρντ και Νταρλίν πηγαίνουν σε ένα πάρτι και αφήνουν τη Ρέιτσελ να προσέχει ένα παιδί, ακυρώνοντας έτσι το ραντεβού της Ρέιτσελ με το φίλο της, Μπράντι.
Ο Μάικλ επιστρέφει στο Χάντονφιλντ και κλέβει μια μάσκα από το κατάστημα που τυχαίνει να βρίσκονται η Τζέιμι και Ρέιτσελ, ενώ προσπαθεί να επιτεθεί στη τελευταία, όμως η Τζέιμι ουρλιάζει, ειδοποιώντας την.
Το ίδιο βράδυ, καθώς η Ρέιτσελ βγάζει έξω τη Τζέιμι για φάρσα ή κέρασμα, ο Μάικλ πηγαίνει σε έναν ηλεκτρικό σταθμό και σκοτώνει έναν εργάτη πετώντας τον στην υψηλή τάση, βυθίζοντας τη πόλη στο σκοτάδι.
Όπως υποδηλώνει ο τίτλος της, η ταινία σηματοδοτεί την επιστροφή του Μάικλ Μάγιερς μετά την απουσία του από την προηγούμενη ταινία, Η Νύχτα με τις Μάσκες : Η Εποχή της Μάγισσας.
Αρχικά, ο Τζον Κάρπεντερ και η συμπαραγωγός Ντέμπρα Χιλ άφησαν την ιστορία του Μάικλ Μάγιερς μετά τη δεύτερη ταινία της σειράς, σκοπεύοντας να παρουσιάσουν μια νέα σχεδίαση σχετική με το Χαλοουίν κάθε σεζόν, εκ των οποίων η Νύχτα με τις Μάσκες θα ήταν η πρώτη.
Ωστόσο, λόγω της απογοητευτικής οικονομικής απόδοσης της τρίτης ταινίας, η Νύχτα με τις Μάσκες 4 παρουσίασε ξανά τον Μαικλ Μάγιερς, όπου έμεινε για το υπόλοιπο της σειράς.
Επικεντρώνεται στο Μάικλ Μάγιερς που μετά από το κώμα που έπεσε επιστρέφει στο Χάντονφιλντ για να σκοτώσει την ανιψιά του, Τζέιμι Λόιντ, κόρη της Λόρι Στρόουντ, με τον πρώην ψυχίατρό του Δρ.
Η πιστροφή του Μαικλ Μάγιερς κέρδισε σχεδόν 7 εκατομμύρια δολάρια κατά τη διάρκεια του Σαββατοκύριακου έναρξης και κέρδισε συνολικά 17,8 εκατομμύρια δολάρια εγχώρια.
Ο Φρίντριχ Ένγκελς έγραψε απορριπτικά για την Ένωση ότι ήταν ουσιαστικά παρόμοια με άλλες γαλλικές μυστικές οργανώσεις, εκτός από το ότι ήταν Γερμανική.
Εκείνη τη στιγμή, ο Σούστερ επικέντρωσε τις προσπάθειές του στην υποστήριξη της ενοποίησης της Γερμανίας και των οργανωμένων δημοκρατιών της μεσαίας τάξης στην Ένωση των Γερμανών.
Ενώ η προσοχή του Σούστερ και άλλων βασικών μελών επικεντρώθηκε σε αυτό το έργο, τα μέλη της εργατικής τάξης των Παρανόμων συσπειρώθηκαν γύρω από την ηγεσία του Βίλχεμ Βέιτλιν .
Έκανε την οργάνωση σύμφωνα με το όραμα του Φιλίππου Μπουοναρότι για τους «Παγκόσμιους Δημοκρατικούς Καρμπονάρους» ως ισότιμη διεθνή επαναστατική οργάνωση ίσως η πρώτη στον κόσμο.
Το φυλλάδιο του 1834 του Σούστερ, η ομολογία της πίστης ενός παρανόμου έχει προταθεί ως το πρώτο όραμα του περιθωριοποιημένου λαού ενωμένου σε μια επερχόμενη επανάσταση .
Ο Βέιτλιν διακήρυξε τον εαυτό του ως «κοινωνικό Λούθηρο » και καταδίκασε την ιδιωτική ιδιοκτησία και τα χρήματα ως πηγή διαφθοράς και εκμετάλλευσης .
Άλλοι σημαντικοί ηγέτες ήταν οι Καρλ Σάπερ , Μπρούνο Μπάουερ, Γιόζεφ Μολλ , Άουγκουστ Χέρμαν Έβερμπεκ , και ο Γιόχαν Χέκεριγκ .
Το 1845 υπήρξε σημαντική δημόσια συζήτηση στο πλαίσιο του Συνδέσμου μεταξύ του Βέιτλιν, ο οποίος υποστήριζε την άμεση εξέγερση των εργαζομένων, και ο Καρλ Σάπερ, ο οποίος έκρινε πρόωρο κάτι τέτοιο, ειδικά μετά την εμπειρία του στην εξέγερση του 1839.
Το 1847, η Ένωση των Δικαίων συγχωνεύθηκε με την Κομμουνιστική Επιτροπή Αλληλογραφίας, μια οργάνωση με επικεφαλής τον Κάρλ Μαρξ και τον Φρίντριχ Ένγκελς, και δημιούργησαν την Κομμουνιστική Ένωση.
Στο τέλος, η ένωση είχε μια πυραμιδική δομή εμπνευσμένη από τη μυστική οργάνωση των Ρεπουμπλικανών Καρμπονάρων και μοιράστηκε ιδέες με τον ουτοπικό σοσιαλισμό του Σαιν-Σιμόν και του Σαρλ Φουριέ.
Τα χαρακτηριστικά του δεν είναι δυνατό να προσδιορισθούν με ακρίβεια, αλλά η επιφανειακή θερμοκρασία του είναι περίπου 3.500 , που αντιστοιχεί σε απόλυτη λαμπρότητα τουλάχιστον 100.000 φορές μεγαλύτερη της ηλιακής.
Από την άλλη, μια προσαρμογή σε μοντέλο με βάση το υπέρυθρο φως στο φίλτρο δίνει λαμπρότητα 273.000 φορές μεγαλύτερη της ηλιακής και διάμετρο 1.420 φορές μεγαλύτερη της ηλιακής.
Μια άλλη προσομοίωση με βάση το ορατό φως δίνει μια απρόσμενα μεγάλη λαμπρότητα, 1.107.000 φορές μεγαλύτερη της ηλιακής, με τη διαφορά να οφείλεται κυρίως σε παραδοχές σχετικές με το επίπεδο διαστρικής απορροφήσεως.
Πιο πρόσφατα, μια ολοκλήρωση της φασματικής κατανομής ενέργειας σε όλα τα μήκη κύματος από το εγγύς υπεριώδες μέχρι το άπω υπέρυθρο δίνει μια πολύ μικρότερη λαμπρότητα, 138.000 φορές μεγαλύτερη της ηλιακής.
Ο Κύκνου είναι ένας από τους μεγαλύτερους γνωστούς αστέρες και ένας από αυτούς με τη μεγαλύτερη απόλυτη λαμπρότητα, περίπου 300 χιλιάδες φορές λαμπρότερος από τον Ήλιο και με χίλιες φορές μεγαλύτερη διάμετρο από τον Ήλιο.
Η ιστορία του Νοσοκομείου αρχίζει από το 1686, όταν ο Ιατρός Γιόχαν Φρανκ, μετά το τέλος της Β' Πολιορκίας της Βιέννης, δώρισε ιδιοκτησίες του για την ίδρυση ενός στρατιωτικού νοσοκομείου.
Επειδή δεν επαρκούσαν για το χτίσιμο νέων κτιρίων, οι ασθενείς, οι βετεράνοι με αναπηρίες και οι οικογένειες τους, εισάγονταν στο Κόντουμαζχοφ που προϋπήρχε.
Το 1693, ο Αυτοκράτορας Λεοπόλδος Α' σχεδίασε την ίδρυση του μεγάλου νοσοκομείου, και το 1697 είχε περατωθεί η κατασκευή της πρώτης πτέρυγας, με 1042 κλίνες.
Θεώρησε ότι η τεράστια εγκατάσταση δεν εξυπηρετούσε περισσότερο αυτούς που πραγματικά χρειάζονταν φροντίδα, αλλά μάλλον όσους είχαν εύκολη πρόσβαση στο χώρο λόγω διασυνδέσεων.
Οι ένοικοι έπρεπε να είναι ντυμένοι με ειδικές στολές και χρησιμοποιούσαν ειδικά χάλκινα νομίσματα τα οποία εξαργυρώνονταν στα μαγαζιά του συγκροτήματος, όπως σε αρτοποιεία, κρεοπωλεία, κ.
Η περιοχή του παλαιού νοσοκομείου λειτουργεί πλέον ως η κύρια πανεπιστημιούπολη του Πανεπιστημίου της Βιέννης, και περιλαμβάνει τα πανεπιστημιακά ιατρικά ιδρύματα, καθώς και πολυάριθμα ινστιτούτα ανθρωπιστικών επιστημών, και αρκετές επιχειρήσεις εμπορικές και τροφοδοσίας.
Αν και η Μαμπέλ ήταν η μεγαλύτερη κόρη, η κομητεία είχε καταληφθεί από τον Ιωάννη κόμη του Μορταίν, σύζυγο της Ισαβέλλας, τρίτης κόρης του Γουλιέλμου.
Ως ανταμοιβή, ο Αμωρί Δ έλαβε την κληρονομία της μητέρας του, την κομητεία του Γκλώστερ, αν και ο Αμωρί Δ ελάμβανε τον έλεγχο των εδαφών του σταδιακά μόνο.
Εκτός από την κληρονομία του Γκλώστερ, ο Αμωρί Δ έκανε δωρεές στο αββαείο του Μισανντάν, που επί μακρόν προστατευόταν από τους Γκουρναί και έκανε ένα δώρο σε κάποιον Ρίτσαρντ Τάλμποτ, συγγενή των Γκουρναί.
Ήταν το μόνο τέκνο του Αμωρί Γ κόμη του Εβρέ και της Μαμπέλ του Οίκου της Νορμανδίας, πρωτότοκης κόρης του Γουλιέλμου 2ου κόμη του Γκλώστερ.
Σε νεαρές ή πρόσφατα εκκολαπτόμενες χελώνες είναι πράσινο και με την πάροδο του χρόνου γίνεται ελαφρώς πιο σκούρο καθώς η χελώνα μεγαλώνει, μέχρι να γίνει πολύ σκούρο και στη συνέχεια να πάρει αποχρώσεις ανάμεσα στο καφέ και το λαδί.
Οι χελώνες αυτές έχουν επίσης ένα πλήρες σκελετικό σύστημα, με πεπλατυσμένα πόδια που τους βοηθούν να κολυμπήσουν και και να αμυνθούν μαζεύοντας τα πόδια και το κεφάλι και την ουρά στον εσωτερικό του καβουκιού.
Επίσης η κοκκινομάγουλη χελώνα δεν έχει ορατό εξωτερικό αυτί ή εξωτερικό ακουστικό κανάλι αλλά βασίζεται σε ένα εσωτερικό αυτί που καλύπτεται εξ ολοκλήρου από ένα χονδροειδές τύμπανο.
Γύρω από τις σπονδυλικές βρίσκονται οι υπεζωκοτικές σάλπιγγες και στη συνέχεια το περιθωριακό γύρω από τ κέλυφος το οποίο αποτελείτε από οστέινα κερατινοειδή στοιχεία.
Οι αρσενικές κοκκινομάγουλες χελώνες μπορούν να φτάσουν τα 13-23 εκατοστά, σε μικρότερο μέγεθος από ότι οι θηλυκές, οι οποίες κυμαίνονται στα 20-33 εκατοστά.
Στις ενήλικες όμως χελώνες είναι εύκολο να το καταλάβεις, χάρη στην έντονη διαφορά μεγέθους, διότι το θηλυκό είναι μεγαλύτερο, και του μεγέθους των νυχιών, αφού το αρσενικό έχει μεγαλύτερα νύχια όπου θα του χρειαστούν στην διαδικασία της αναπαραγωγής.
Η εξάρτηση τους από το περιβάλλον είναι μεγάλη και για το λόγο αυτό πρέπει να βρίσκονται συχνά στον ήλιο για να μπορούν να ζεσταθούν και να διατηρήσουν τη θερμοκρασία του σώματος τους.
Στην διαδικασία αναπαραγωγής άλλες διαφορές εκτός από τα μεγάλα νύχια που βοηθούν την αρσενική χελώνα να ακινητοποιήσει την θηλυκή, είναι η παχύτερη ουρά του αρσενικού και το πιο επίπεδο καβούκι του θηλυκού έναντι του αρσενικού που είναι πιο κυρτό χωρίς βέβαια αυτό να είναι πάντα απαραίτητο.
Τα ευρήματα του τάφου πωλήθηκαν σε διαφορετικές μουσειακές συλλογές, σε ολόκληρο τον κόσμο και στις περισσότερες περιπτώσεις είναι δυνατό να αποδοθούν με βεβαιότητα στον τάφο του μόνο εφόσον φέρουν το όνομά του.
Στα αντικείμενα που βρέθηκαν στον τάφο του στρατηγού συμπεριλαμβάνονται μία φιάλη από ατόφιο χρυσάφι και μία ασημένια, που βρίσκονται σήμερα στο Λούβρο, τέσσερα κανωπικά αγγεία που φιλοξενούνται στην Φλωρεντία, ο σκαραβαίος φυλακτό , ένα χρυσό βραχιόλι στη συλλογή του του Λέιντεν και το εγχειρίδιο του Τζιχούτη στο Ντάρμστατ.
Η πόλη Ιόππη είχε επαναστατήσει εναντίον της κυριαρχίας του ούθμωση Γ' και φαραώ απάντησε αποστέλλοντας στρατεύματα υπό τη διοίκηση του Τζιχούτη, ώστε να επανακτήσει τον έλεγχο της πόλης.
Ο Τζιχούτη αρχικά έδρασε διπλωματικά, καλώντας σε διαπραγμάτευση ή συνομιλία τον αρχηγό των εξεγερμένων της Ιόππης, σε μία τοποθεσία έξω από τα τείχη.
Μόλις οι δύο αρχηγοί έμειναν μόνοι, ο Τζιχούτη επιτέθηκε αιφνιδιαστικά στον αντίπαλό του, χτυπώντας τον στο πρόσωπο και αιχμαλωτίζοντάς τον.
Έτσι, η αιγυπτιακή αφήγηση της κατάληψης της Ιόππης παρουσιάζει αρκετές ομοιότητες με την ιστορία του Δούρειου Ίππου στην Τροία, η οποία υποθετικά διαδραματίστηκε περίπου δύο αιώνες αργότερα στην Τροία.
Με την Ιόππη να έχει πια επιστρέψει και πάλι στον αιγυπτιακό έλεγχο, ο Τζιχούτη έστειλε επιστολή στον βασιλιά του, ούθμωση Γ', αναφέροντας τον θρίαμβό του:
" Να είσαι χαρούμενος!. επειδή ο Άμων, ο θεός σου, σου χάρισε την εξέγερση της Ιόππης και όλους τους κατοίκους της και την ίδια την πόλη. Στείλε άνδρες για να τους πάρουν από εδώ ως αιχμάλωτους, για να μπορέσεις να γεμίσεις το σπίτι του πατέρα σου Άμων-Ρα, του Βασιλιά των Θεών, με άνδρες και γυναίκες σκλάβους, που έχουν πέσει στα πόδια σου προσκυνώντας σε παντοτινά".
Θεωρείται επίσης πως το δακτυλίδι του Άσμπερνχαμ, το οποίο είναι "μία από τις εντυπωσιακότερες δημιουργίες της αιγυπτιακής κοσμηματοτεχνίας που έχει προστεθεί στην εθνική συλλογή εδώ και πολλά χρόνια", προέρχεται από την ταφή του στρατηγού Τζιχούτη.
Αρχικά, το δακτυλίδι αγοράστηκε από τον κόμη του Άσμπερνχαμ στο Κάιρο, το 1825, πιθανόν από τα ευρήματα των ανασκαφών που διεξήχθησαν από τον Ντροβέττι στη Σακκάρα και ενώ τάφος του Τζιχούτη είχε μόλις ανακαλυφθεί το προηγούμενο έτος.
"Δωρίζεται με τη βασιλική χάρη του , Βασιλέα της Άνω και της Κάτω Αιγύπτου, στην εξοχότητα αυτού του ευγενούς, του αγαπημένου του θεού, ανθρώπου της εμπιστοσύνης του βασιλιά σε όλες τις ξένες χώρες και στα νησιά που βρίσκονται μέσα στη θάλασσα, σε αυτόν που γεμίζει τις αποθήκες με , ασήμι και χρυσάφι, τον στρατηγό. τον βασιλικό γραφέα Τζιχούτη".
Στις σύγχρονες αιγυπτιακές πηγές ο Τζιχούτη φέρει τους εξής τρεις τίτλους: Γραφέας του Βασιλέως, Επιτηρητής των Στρατευμάτων και Επιτηρητής των ορείων Ξένων Χωρών.
Καθώς η μελέτη της για την χρυσή φιάλη του και άλλα ταφικά κτερίσματα, έδειξε πως ο είναι πιθανό να έχει ενταφιαστεί στη Σακκάρα και όχι στις Θήβες, όπως εθεωρείτο αρχικά, θα μπορεί να αποδειχθεί πως το δαχτυλίδι του προήλθε από τους θησαυρούς αυτού του τάφου.
Η πρώτη, είναι ο ασύλητος τάφος του που βρέθηκε το 1824 στη Σακκάρα και η δεύτερη είναι μία αιγυπτιακή ιστορία που ονομάζεται η Κατάληψη της Ιόππης στην οποία είναι ο βασικός ήρωας.
Έτσι μετακόμισε στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου απασχολήθηκε από το γραφείο Φορντ στη Νέα Υόρκη, επιδιώκοντας μια καριέρα στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Η επιτυχία της είναι άμεση: ποζάρει για πολλούς φημισμένους φωτογράφους και εμφανίζεται πολύ γρήγορα στα εξώφυλλα των γαλλικών ή αμερικανικών εκδόσεων των περιοδικών , , και .
Εκτός από τις επαγγελματικές της δραστηριότητες, η Νοεμί Λενουάρ είναι πρεσβευτής μιας γαλλικής ομοσπονδίας για τους οδηγούς τυφλών ατόμων εδώ και πολλά χρόνια .
Τον Δεκέμβριο του 1939 ο Πλέζανς αρχικώς αρνήθηκε να καταταγεί στις ένοπλες δυνάμεις της χώρας του, καταγραφόμενος ως αντιρρησίας συνείδησης, αλλά άλλαξε γνώμη το φθινόπωρο του 1940, μετά τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς του Λονδίνου και πήγε εθελοντικά στη Βασιλική Πολεμική Αεροπορία .
Εκεί υπηρέτησε ως ασυρματιστής αεροσκάφους στη μοίρα βομβαρδιστικών 166, με την οποία συμμετέσχε σε περίπου 60 επιδρομές κατά των δυνάμεων του Άξονα στην κατεχόμενη Ευρώπη.
Τότε ο Πλέζανς πιάστηκε αιχμάλωτος και κρατήθηκε στο γερμανικό στρατόπεδο αιχμαλώτων , όπου οι συνθήκες ήταν καλές, σύμφωνα με την αρχή της ανταποδοτικότητας (όπως οι Βρετανοί συμπεριφέρονταν στους αιχμαλωτισμένους πιλότους της Λουφτβάφε).
Προικισμένος με διαπεραστικό βλέμμα και φωνή που αντανακλούσε την ένταση του ρόλου, συνήθως ήρεμη αλλά ικανή και για διαπεραστικές κραυγές, ειδικεύθηκε σε ρόλους φανατικών, παράφρονων ή «κακών» του κινηματογράφου, όπως στον ομώνυμο ρόλο της ταινίας Δρ.
Μάικλς στην ταινία επιστημονικής φαντασίας Φανταστικό ταξίδι , του λευκού εμπόρου που πουλά τουφέκια στους Ινδιάνους στο γουέστερν Ο Στρατιώτης Μπλου , του τρελού γιατρού στην ταινία των Μπαντ Σπένσερ–Τέρενς Χιλλ Το νου σας και σας φάγαμε , του Ναζί ηγέτη Χάινριχ Χίμλερ στο Ο Αετός πάτησε στη γη και του «κακού» Μπλόφελντ στην ταινία του Τζέιμς Μποντ Ζεις μονάχα δυο φορές .
Το έργο υπήρξε μεγάλη εμπορική επιτυχία, η με μεγαλύτερες εισπράξεις ταινία ανεξάρτητης παραγωγής της εποχής του, κερδίζοντας και θετικές κριτικές ως «κλασική ταινία τρόμου».
Δύο ρόλοι του που ξεχώρισαν κατά τη δεκαετία του 1950 ήταν του Γουίλι Μόσοπ στο έργο Η εκλογή του Χόμπσον και του Ντοφέν στον Κορυδαλλό του Ζαν Ανούιγ.
Το 1960 ο Πλέζανς απέσπασε θαυμάσιες κριτικές και προσέχθηκε στον ρόλο του άστεγου Ντέιβις στον Επιστάτη του Χάρολντ Πίντερ, που ανέβηκε στο του Λονδίνου .
Ο Πλέζανς γεννήθηκε στο Γουέρκσοπ του Νότινχαμσερ, στην Αγγλία, και ήταν γιος του σταθμάρχη σιδηροδρόμων Τόμας Στάνλεϋ Πλέζανς και της συζύγου του Άλις .
Αφού εργάσθηκε ως ταμίας στον σιδηροδρομικό σταθμό του Σουίντον στο Νότιο Γιόρκσιρ, αποφάσισε ότι ήθελε να γίνει επαγγελματίας ηθοποιός και πήρε μία θέση στην το 1939.