polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Όταν η Συντακτική Εθνοσυνέλευση μεταφέρθηκε από τις Βερσαλλίες στο Παρίσι, η λέσχη την ακολούθησε και εγκαταστάθηκε σε ένα παλιό μοναστήρι Δομινικανών, που ονομάζονταν και Ιακωβίνοι, της οδού Σεντ Ονορέ, από όπου έλαβε τη νέα ονομασία της Λέσχη των Ιακωβίνων που αρχικά χρησιμοποιούσαν σκωπτικά οι πολιτικοί της εχθροί αλλά αργότερα καθιερώθηκε.
Όταν τον Ιούνιο 1791 ο Λουδοβίκος ΙΣΤ συνελήφθη κατά τη φυγή στην Βαρέν στην αποτυχημένη απόπειρα διαφυγής του, πολλά μετριοπαθή μέλη της λέσχης αποχώρησαν και ίδρυσαν τη λέσχη των Φεγιαντίνων, διαφωνώντας με τα στελέχη που παρέμειναν στη λέσχη και είχαν ταχθεί υπέρ της κατάλυσης της μοναρχίας.
Σύντομα οι πολιτικές τάσεις της λέσχης έγιναν ακραία ριζοσπαστικές, υπό την ηγεσία του Ροβεσπιέρου, και η λέσχη έγινε το καθοδηγητικό όργανο των Ορεινών, οι οποίοι εκεί προετοίμαζαν τις συνεδριάσεις της Συμβατικής.
Όταν η Γαλλία βρέθηκε απειλούμενη στρατιωτικά από το εξωτερικό κατά τον πόλεμο του Πρώτου Συνασπισμού αλλά και από φιλομοναρχικές εξεγέρσεις στο εσωτερικό, όπως στην περιοχή της Βανδέας, οι Ιακωβίνοι προσεταιρίστηκαν τα μεσοαστικά και λαϊκά στρώματα, τους λεγόμενους «Αβράκωτους» και συντέλεσαν στην επιτυχημένη στρατιωτική άμυνα της Γαλλίας.
Υπό την ηγεσία του Ροβεσπιέρου, συντέλεσαν επίσης μεταξύ άλλων στην ανακήρυξη της Πρώτης Γαλλικής Δημοκρατίας, την καταδίκη του Λουδοβίκου ΙΣΤ σε θάνατο, καθώς και στην σύνταξη και ψήφιση του Συντάγματος του Αυγούστου 1793.
Στις αρχές του 1790 η σύνθεσή της ήταν ανομοιογενής και περιλάμβανε δύο μεγάλες παρατάξεις, τους ριζοσπάστες Ορεινούς και τους Γιρονδίνους, που κρατούσαν μετριοπαθή στάση.
Το 2012, κατά τη διάρκεια μιας συναυλίας στη γενέτειρα πόλη του συγκροτήματος, το Λινκόπινγκ της Σουηδίας, ο φαινομενικά αποσύρθηκε και αντικαταστάθηκε από έναν νέο τραγουδιστή, τον , αλλά στην πραγματικότητα ήταν ο με άλλη στολή.
Λόγω μιας δικαστικής διαμάχης για το όνομα του συγκροτήματος, αναγκάστηκαν να κυκλοφορήσουν το άλμπουμ χρησιμοποιώντας το όνομα " " στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Από το 2006, ο είναι ο επικεφαλής τραγουδοποιός και επιχειρηματίας του ροκ και χέβι μέταλ συγκροτήματος , μία μπάντα που διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην άνοδο της φήμης και της δημοτικότητάς του, μετά από πολλά χρόνια συμμετοχής του σε άλλες μουσικές δραστηριότητες.
Ανέφερε την αυστηρή θετή μητέρα του, την μοναξιά που ένιωθε στο σπίτι της και έναν ακόμη πιο αυστηρό και θρήσκο δάσκαλο που τον έκανε «να τρέξει με το κεφάλι στην αγκαλιά του διαβόλου».
Την εξουσία ανέλαβε στη συνέχεια ο Οίκος των Καπετιδών-Ανζού, όταν ξέσπασε ο Σικελικός Εσπερινός μετέβη στον Οίκο της Βαρκελώνης που κυβερνούσε το Βασίλειο της Αραγωνίας.
Την πόλη πήρε δώρο ο Ραϊμόνδος Β' Μονκάδα , επέστρεψε αργότερα σε Ισπανική κατοχή και οχυρώθηκε σημαντικά για να αποκρούσει τις επιθέσεις από την Οθωμανική αυτοκρατορία.
Στο λιμάνι της Αουγκούστα πραγματοποιήθηκε μεγάλη ναυμαχία ανάμεσα στον Ισπανικό και τον Γαλλικό στόλο, η πόλη πλήγηκε σημαντικά από ισχυρό σεισμό και τσουνάμι .
Η Αουγκούστα έχει θέα στο Ιόνιο Πέλαγος, η παλιά πόλη είναι σήμερα ένα νησί που δημιουργήθηκε τον 16ο αιώνα όταν έσκαψαν έναν Ισθμό στη χερσόνησο και το ένωσαν με δύο γέφυρες.
Η Αουγκούστα ιδρύθηκε πριν από 27 αιώνες με το όνομα Μέγαρα Υβλαία, ήταν μία από τις αρχαιότερες Ελληνικές αποικίες στη Σικελία και τη Μεγάλη Ελλάδα.
Τα Μέγαρα Υβλαία παραμένουν ακόμα και σήμερα σημαντικός αρχαιολογικός χώρος και απόδειξη της έντονης δραστηριότητας εποικισμού των Ελλήνων στην Αρχαϊκή εποχή.
Όλη η κοιλάδα Ασβεστάδων - Κουφόβουνου - Βρυσικών μαζί με τις διπλανές καλλιεργούμενες εκτάσεις και τη λοφώδη χώρα που καλύπτεται από βελανιδιές είναι καταφύγιο πουλιών και σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Οικολογικό Δίκτυο 2000 έχει κηρυχθεί Ζώνη Ειδικής Προστασίας για τα είδη: Λιοστριτσίδα και Παρδαλοκέφαλο .
Από το 2005 μια αγροτική οικία του χωριού μαζί με το πρόσκτισμα έχει χαρακτηριστεί ως μνημείο αγροτικής κατοικίας "διότι πρόκειται για ένα από τα ελάχιστα σωζόμενα δείγματα αγροικίας στην περιοχή του Έβρου, που διασώζει ενδιαφέροντα κατασκευαστικά στοιχεία και αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της λαϊκής αρχιτεκτονικής στα τέλη του 19ου αιώνα".
Σύμφωνα με τον λαογράφο Αθανάσιο Γουρίδη, τον 16ο αιώνα γηγενείς Θράκες και καταδιωγμένοι από τους Τούρκους πελοποννήσιοι ίδρυσαν στη σημερινή του θέση το χωριό γύρω από ένα πηγάδι.
Σύμφωνα με το Πρόγραμμα «Καλλικράτης», μαζί με τη Σαύρα αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Βρυσικών που ανήκει στη δημοτική ενότητα Μεταξάδων του δήμου Διδυμοτείχου και σύμφωνα με την απογραφή του 2021 είχε πληθυσμό 233 κατοίκους, από 304 το 2011.
Αν και κάποιοι αιγυπτιολόγοι στις τελευταίες δεκαετίες έχουν προτείνει άλλη θέση, πρόσφατες ανασκαφές στο Αμπού Ροάς από τον του Μουσείου του Λούβρου υποδηλώνουν ότι η πυραμίδα δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.
Αν ολοκληρωνόταν όμως, πιστεύεται ότι θα είχε περίπου το ίδιο μέγεθος με την Πυραμίδα του Μυκερίνου — την τρίτη σε μέγεθος από τις Πυραμίδες της Γκίζας.
Η Πυραμίδα του Ρετζεντέφ διαφέρει αρχιτεκτονικά από εκείνες των αμέσως προηγούμενων προκατόχων του, στο ότι οι θάλαμοι ήταν κάτω από την πυραμίδα αντί για μέσα σε αυτή.
Αυτό επέτρεψε να μην χρειαστεί σκάψιμο τούνελ για την κατασκευή των θαλάμων, και για να αποφευχθεί η πολυπλοκότητα της κατασκευής μέσα στην εσωτερική δομή της πυραμίδας.
Ο Μίροσλαβ Βέρνερ έγραψε στο έργο του «Οι Πυραμίδες»: «Η καταστροφή άρχισε στο τέλος του Νέου Βασιλείου το πολύ, και εντατικοποιήθηκε ιδιαίτερα κατά τη ρωμαϊκή και πρώιμη χριστιανική περίοδο όταν στο κοντινό Ουάντι Καρίν χτίστηκε Κοπτικό μοναστήρι. Έχει επίσης αποδειχτεί ότι στα τέλη του 19ου αιώνα, από το σημείο μεταφερόταν πέτρα ακόμα, με ρυθμό ακόμα και 300 καμήλες την ημέρα».
Μουσείο Τέχνης Κάντριοργκ – το ξενοδοχείο βρίσκεται στο παλάτι Κάντριοργκ, εμφανίζει τις μεγαλύτερες και πιο σημαντικές συλλογές της Ρωσικής και Δυτικής Ευρωπαϊκής τέχνης που εκτείνονται από τον 16ο έως τον 20ό αιώνα.
Μουσείο Νιγκουλίστε – εμφανίζει μια συλλογή από ιστορική εκκλησιαστική τέχνης που εκτείνεται σε σχεδόν επτά αιώνες, συμπεριλαμβανομένης της μεσαιωνικής και μεταμεταρρυθμισιακής τέχνης στην Εσθονία.
Η Αλ-Φαϊχά προέκυψε από μία συγχώνευση δύο διαφορετικών συλλόγων, της και της -, οι οποίοι συνενώθηκαν για να γίνουν ο μοναδικός εκπρόσωπος της Αλ Μαζμά'α.
Η Αλ-Φαϊχά ΦΚ είναι επαγγελματικός ποδοσφαιρικός σύλλογο που εδρεύει στην ' και συμμετέχει στο Πρωτάθλημα Σαουδικής Αραβίας, την κορυφαία κατηγορία της χώρας.
Ο σύλλογος παίζει τους εντός έδρας αγώνες στο Αλ Μαζμά'α Σπορτς Σίτι στην Αλ Μαζμά'α, όπου μοιράζεται το γήπεδο με τους τοπικούς αντιπάλους της, Αλ-Φαϊσαλί ΦΚ και Αλ Μουζαζάλ.
Παρά την εφαρμογή μεταρρυθμίσεων και την ιδιωτικοποίηση των περισσότερων κρατικών επιχειρήσεων, το βιοτικό επίπεδο των Μαυροβούνιων δεν βελτιώθηκε σημαντικά κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.
Κάποια επιχειρήματα που χρησιμοποίησε για να υποστηρίξει αυτή τη θέση ήταν ότι το εξωτερικό χρέος ήταν υψηλότερο στη Σερβία κατά ένα τρίτο και ότι η ανεργία ήταν σημαντικά χαμηλότερη στο Μαυροβούνιο.
Υποστήριξε επίσης ότι η ενοχλητική συνεργασία της σερβικής κυβέρνησης με το δικαστήριο της Χάγης για τα εγκλήματα πολέμου, το καθεστώς του Κοσσυφοπεδίου και η γενική πολιτική αναταραχή στη Σερβία εμπόδιζαν την ελκυστικότητα του Μαυροβουνίου και καθυστερούσαν την πρόοδο προς την πλήρη ένταξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση και το ΝΑΤΟ.
Το Μαυροβούνιο έχει βιώσει μια έκρηξη ακινήτων το 2006 και το 2007, καθώς πλούσιοι Ρώσοι, Βρετανοί και άλλοι αγόρασαν ακίνητα στην ακτή του Μαυροβουνίου.
Η αναζωπύρωση του πληθωρισμού οδήγησε την κυβέρνηση του Μαυροβουνίου να "δολαριοποιήσει" την οικονομία, υιοθετώντας το γερμανικό μάρκο μονομερώς και επιμένοντας στη ανάληψη περισσότερων εξουσιών για την οικονομία.
Αυτό οδήγησε τελικά στη δημιουργία της Σερβίας και Μαυροβουνίου, μια χαλαρή ένωση, στην οποία η κυβέρνηση του Μαυροβουνίου είχε τη κυρίαρχη ευθύνη για την οικονομική της πολιτική.
Υπήρξε βιομηχανικός κλάδος με βάση την παραγωγή ηλεκτρικής ενέργειας, χάλυβα, αλουμινίου, την εξόρυξη άνθρακα, τη δασοκομία και την επεξεργασία του ξύλου, καθώς και εργοστάσια κλωστοϋφαντουργικών προϊόντων και καπνού κατασκευή.
Τα πρώτα εργοστάσια χτίστηκαν στο Μαυροβούνιο στην πρώτη δεκαετία του 20ου αιώνα, ακολουθούμενη από μύλος ξυλείας, ένα διυλιστήριο πετρελαίου, ένα ζυθοποιείο, και ηλεκτρικά εργοστάσια παραγωγής ενέργειας.
Αυτή η σύντομη εξέλιξη της βιομηχανικής οικονομίας διακόπηκε από πολέμους, τον Α Βαλκανικό Πόλεμο , ακολουθούμενος από τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο.
Μεταξύ των δύο παγκοσμίων πολέμων, η γεωργία διατήρησε την κυρίαρχη θέση της στην εθνική οικονομία, ενώ η τα μόνα υπόλοιπα βιομηχανικά εργοστάσια ήταν οι μύλοι ξυλείας, ο καπνός, τα εργοστάσια, τα ζυθοποιεία, και οι αλυκές.
Οι αιτίες για αυτή τη σχετική καθυστέρηση είναι ο μικρός αριθμός του πληθυσμού, η έλλειψη πρώτων υλών, το υπανάπτυκτο δίκτυο μεταφορών και το συγκριτικά χαμηλό ποσοστό των επενδύσεων.
Λόγω της ευνοϊκής γεωγραφικής θέσης (είχε πρόσβαση στην Αδριατική Θάλασσα και υδροσύνδεση με την Αλβανία σε όλη τη Λίμνη Σκόδρα) το Μαυροβούνιο έγινε κομβικό σημείο για το λαθρεμπόριο.
Το σύνολο της βιομηχανικής παραγωγής είχε σταματήσει και η κύρια οικονομική δραστηριότητα στη δημοκρατία έγινε το λαθρεμπόριο αγαθών, όπως βενζίνη και τσιγάρα, των οποίων οι τιμές είχαν εκτοξευτεί.
Μετά το δημοψήφισμα ανεξαρτησίας η οικονομία του Μαυροβουνίου συνέχισε να βασίζεται περισσότερο στις υπηρεσίες, με στόχο να γίνει ο τουριστικός προορισμός της ελίτ και να μπει στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Η οικονομία σε αυτό το Βαλκανικό κράτος ανακάμπτει από τις επιπτώσεις των Γιουγκοσλαβικών πολέμων, τη παρακμή της βιομηχανίας μετά τη κατάρρευση της ΣΟΔΓ, και τις οικονομικές κυρώσεις του ΟΗΕ.
Ένα δημοψήφισμα που διεξήχθη στις 21 Μαΐου 2006 είχε ως αποτέλεσμα μια στενή πλειοψηφία να ψηφίσει υπέρ της ανεξαρτησίας του Μαυροβουνίου από τη Σερβία.
Εδώ είναι θαμμένος ο Σαμουέλ Μπαρούχ , που διετέλεσε πρώτος ραβίνος του Σαράγεβο από το 1630 μέχρι το 1650, και ο τάφος του πιστεύεται ότι είναι ο παλαιότερος στο νεκροταφείο.
Επίσης ο Ιζάκ Παρντό , που διετέλεσε ραβίνος από το 1781 μέχρι το 1810 και ο Αμπραχάμ Αμπινούν , που διετέλεσε ραβίνος από το 1856 μέχρι το 1858 καθώς και ο λόγιος Μόσε μπεν Ραφάελ Αττίας , η συγγραφέας Λάουρα Λέβι Πάπο ΛαΜποχορέτα κ.
Το Παλαιό Εβραϊκό Νεκροταφείο του Σαράγεβο βρίσκεται στην περιοχή Κοβάτσιτσι-Ντεμπέλο Μπρντο, στα νοτιοδυτικά του Σαράγεβο, στις πλαγιές του όρους Τρέμπεβιτς.
Έχει οριστεί ως εθνικό μνημείο της Βοσνίας Ερζεγοβίνης και το 2018 υποβλήθηκε αίτημα για την ένταξή του στον κατάλογο με τα μνημεία παγκόσμια κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ.
Στο νοτιοανατολικό τμήμα του νεκροταφείου υπάρχει η Γκενίζα, η κρύπτη όπου τοποθετούνται Εβραϊκά βιβλία και έγγραφα με θρησκευτικό περιεχόμενο, που έχουν φθαρεί.
Στο χώρο του νεκροταφείου υπάρχουν επίσης τέσσερα μνημεία που είναι αφιερωμένα στα θύματα του Φασισμού: ένα είναι για τους Σεφαραδίτες Εβραίους, δυο για τους Ασκεναζί και ένα για τα θύματα της Ουστάσι.
Το όνομα Αριοβαρζάνης υπήρχε και στον Οίκο της: ήταν 6η απόγονος τού Αριοβαρζάνη τού Πόντου και μάλλον συγγενείς της ήταν οι Αριοβαρζάνης της Φρυγίας και Αριοβαρζάνης Β της Κίου .
Η Αθηναΐδα ήταν συγγενής με την προηγούμενη δυναστεία της Καππαδοκίας, των Αριαραθιδών: η αδελφή τού πατέρα της Λαοδίκη ήταν σύζυγος τού Αριαράθη ΣΤ, έτσι η Αθηναΐδα ήταν εξαδέλφη των τέκνων τους Αριαράθη Ζ και Αριαράθη Η.
Έτσι η Αθηναΐς έγινε βασίλισσα της Καππαδοκίας και έλαβε το επίθετο Φιλόστοργος, που είχε δοθεί και στη μητέρα τού βασιλιά, την Αθηναΐδα Φιλόστοργο Α.
Η Αθηναΐς από τη Δυναστεία των Μιθριδατιδών γεννήθηκε πριγκίπισσα τού Πόντου και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Καππαδοκίας με το επίθετο Φιλόστοργος.
Ως μια από τις βορειότερες πόλεις της Μοσχοβίας, η Κοστρομά χρησιμοποιήθηκε από τους μεγάλους δούκες ως τόπος υποχώρησης όταν οι εχθροί πολιόρκησαν τη Μόσχα το 1382, το 1408 και το 1433.
Η θεαματική ανάπτυξη της πόλης τον 16ο αιώνα μπορεί να αποδοθεί στην καθιέρωση εμπορικών σχέσεων με αγγλικούς και ολλανδούς εμπόρους μέσω του βόρειου λιμανιού του Αρχάγγελσκ.
Η πόλη καταγράφηκε για πρώτη φορά στα χρονικά το έτος 1213, αλλά οι ιστορικοί πιστεύουν ότι θα μπορούσε να είχε ιδρυθεί από τον Γιούρι Ντολγκορούκι περισσότερο από μισό αιώνα νωρίτερα, το 1152.
Δεδομένου ότι πολλοί μελετητές πιστεύουν ότι πρώιμες φυλές των σλαβικών ανατολικών προσφύγων έφτασαν στη σύγχρονη Λευκορωσία, Την Ουκρανία και τη δυτική Ρωσία από 400 έως 600 μ.
Ένα από τα καλύτερα διατηρημένα παραδείγματα του πολεοδομικού σχεδιασμού του 18ου αιώνα, η Κοστρομά διατηρεί μερικές κομψές κατασκευές σε ένα Νεοκλασικιστικό στυλ.
Στη συνέχεια αποτέλεσε ένα μικρή πριγκηπάτο, υπό την ηγεσία του πρίγκηπα Βασίλι του Κοστρομά, ενός νεότερου αδελφού του διάσημου Αλεξάνδρου Νιέφσκι.
Άλλες αναφορές σε λυκανθρώπους της Ιρλανδίας εμφανίζονται στο ποίημα του 11ου αιώνα, από τον επίσκοπο Πατρίκιο του Δουβλίνου, στο μέσο ιρλανδικό και στο ποίημα του 13ου αιώνα .
Τέτοιες ιστορίες αντικατόπτριζαν τις λαϊκές πεποιθήσεις ότι οι ψυχές μπορούσαν να εγκαταλείψουν το σώμα και να ταξιδεύουν αλλά δεν μπορούσαν να επιστρέψουν αν το σώμα ήταν διαταραγμένο.
Στο ιρλανδικό λογοτεχνικό μυαλό, οι λύκοι ήταν ιδιαίτερα στενά συνδεδεμένοι με τις πρακτικές των φιάννα, ομάδα πολεμιστών ακτημόνων νεαρών ανδρών που ζούσαν τον περισσότερο καιρό στην άγρια φύση και θεωρούνταν ότι ζούσαν κοντά σε υπερφυσικές δυνάμεις.
Συχνά απεικονίζονταν ως λύκοι, κυνηγώντας τόσο ζώα όσο και ανθρώπους, και μπορεί να φορούσαν δέρματα λύκων ή να είχαν λυκίσιο χτένισμα ως μέρος μιας τελετουργικής μεταμόρφωσης.
Η σκανδιναβική αναφορά βασίζεται σαφώς στις παλαιότερες αναφορές των λυκανθρώπων του Οσράιγκε, αν και χωρίς να αναφέρεται το Οσράιγκε, και σε εκτενή αναφορά στην Ιουερνική Τοπογραφία του 12ο αιώνα του Γεράλδου της Ουαλίας.
Διορισμένος ως Αρχιδιάκονος του Μπρέκνοκ το 1175, εργάστηκε επίσης ως ιστορικός και συγγραφέας και συνόδευσε τον μελλοντικό Βασιλιά Ιωάννη της Αγγλίας σε μια αποστολή στην Ιρλανδία το 1185.
Ο αρσενικός λύκος τραβάει το δέρμα του θηλυκού λύκου, αποκαλύπτοντας μια ηλικιωμένη γυναίκα από κάτω, για να καθησυχάσει τον ιερέα ότι δεν πράττει βλασφημία.
Αφού ο ιερέας έδωσε κοινωνία στην γυναίκα/λύκαινα, ο αρσενικός λύκος τον οδηγεί έξω από το δάσος και του δίνει πολλές προφητείες για το μέλλον της Ιρλανδίας και των Άγγλων εισβολέων της.
Στη συνέχεια, ο ιερέας καλείται σε σύνοδο που συγκαλείται από τον επίσκοπο του Μιθ ο οποίος, σύμφωνα με τις συμβουλές του Γεράλδου, διατάζει τον ιερέα να εμφανιστεί ενώπιον του Πάπα.
Οι θρυλικοί λυκάνθρωποι του Οσράιγκε , ενός βασιλείου της πρώιμης μεσαιωνικής Ιρλανδίας, αποτελούν το αντικείμενο πολλών αναφορών στα μεσαιωνικά ιρλανδικά, αγγλικά και σκανδιναβικά έργα.
Οι λυκάνθρωποι λέγεται ότι ήταν οι απόγονοι μιας θρυλικής φιγούρας που ονομάζεται Λάιγκνεχ Φάελαντ , ο οποίος ήταν ένας από τους πρώτους βασιλιάδες του Οσράιγκε.
Οι θρύλοι μπορεί να έχουν προέλθει από τις δραστηριότητες πολεμιστών στην αρχαία Ιρλανδία, οι οποίοι αποτελούσαν αντικείμενο συχνών λογοτεχνικών συγκρίσεων με τους λύκους, και οι οποίοι ενδεχομένως είχαν υιοθετήσει λυκίσια χτενίσματα ή φορούσαν δέρματα λύκων ενώ πήγαιναν για «λυκο-κυνήγι» και πραγματοποιούσαν επιδρομές.
Οι λύκοι, αν και πλέον εξαφανισμένοι στην Ιρλανδία, κάποτε ήταν πολυάριθμοι· οι Ιρλανδοί λέγεται ότι μαστίζονταν από τα ζώα αυτά και εξέθρεψαν ένα ιδιαίτερο είδος σκύλου, το Ιρλανδέζικο κυνηγόσκυλο, για να τους κυνηγούν.
Ο λύκος είχε μια μακρόχρονη θέση στον ιρλανδικό πολιτισμό, και η ιρλανδική λογοτεχνία σε όλη τη μεσαιωνική περίοδο συνέδεε τους πολεμιστές με τους λύκους.
Προέβαλλαν έναν συνδυασμό αγριάδας, ξέφρενης συμπεριφοράς, απρόβλεπτης και πρωτόγονης ζωώδους συμπεριφοράς, σεξουαλικής ικανότητας και πολεμικής γενναιότητας.
Το μεσαιωνικό ιρλανδικό έργο , το οποίο βασίστηκε πιθανότατα σε παλαιότερες παραδόσεις, δίνει αναφορά σε έναν θρυλικό λυκάνθρωπο πολεμιστή ονόματι Λάιγκνεχ Φάελαντ.
Λέγεται ότι ήταν ο πρόγονος μιας φυλής λυκανθρώπων που σχετίζονταν με τους βασιλιάδες του Οσράιγκε στην ανατολική Ιρλανδία, που κάλυπτε το μεγαλύτερο μέρος της σημερινής Κομητείας Κίλκενι και Κομητείας Λις πριν από τη νορμανδική εισβολή στην Ιρλανδία τον 12ο αιώνα.
Λέγεται στις μεσαιωνικές γενεαλογίες ότι ήταν ο αδελφός του Φένταραχ μακ Ντούαχ , βασιλιά του Οσράιγκε, και προγόνου των επακόλουθων βασιλιάδων του, που κυβέρνησαν μέχρι να εκθρονιστούν από τους Νορμανδούς.
Το Βιβλίο του Μπάλιμοουτ των τελών του 14ου αιώνα μπορεί να αναφέρεται σε αυτή την παράδοση σε ένα απόσπασμα που μιλάει για «τους απογόνους του λύκου» στο Οσράιγκε που έχουν την ικανότητα να μεταμορφωθούν και να πάνε να καταβροχθίσουν ανθρώπους.
Ο σκοπός του Συμβουλίου ήταν να διαμορφώνει και να εφαρμόζει εσωτερικές και εξωτερικές πολιτικές, να διατυπώνει σχέδια οικονομικής ανάπτυξης και κρατικούς προϋπολογισμούς και να διασφαλίζει τη δημόσια τάξη.
Τον Απρίλιο του 1978, ο Μοχάμεντ Νταούντ Χαν σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια ενός πραξικοπήματος το οποίο αποτέλεσε την έναρξη της Εξέγερσης του Σαούρ.
Επίσης, το Σύνταγμα του 1990 όριζε ότι μόνο οι πολιτικοί που έχουν γεννηθεί στο Αφγανιστάν μπορούσαν να κατέχουν το αξίωμα, κάτι που δεν αναφερόταν στα προηγούμενα συντάγματα.
Γεννημένη στο Φρίντλαντ, Μέκλενμπεργκ-Βόρπομερντ, από σχετικά εύπορη οικογένεια φαρμακοποιών, ξεκίνησε τις μουσικές της σπουδές σε πρώιμη ηλικία.
Στη γεωλογία ο όρος καρστική πηγή αναφέρεται στην υδάτινη πηγή που αποτελεί τμήμα καρστικού υδρολογικού συστήματος , του γεωλογικού συστήματος εκείνου δηλαδή που διαμορφώθηκε από τη διάλυση πετρωμάτων, όπως ασβεστόλιθος, δολομίτης και γύψος και χαρακτηρίζεται από καταβόθρες, σπήλαια και υπόγεια αποστραγγιστικά συστήματα .
Ο πατέρας του ήταν ο Μωάμεθ Ριντά, και η μητέρα του ήταν η Φατιμί , η κόρη ενός επιφανούς εμπόρου στο Σιράζ, η οποία αργότερα ακολούθησε τους Μπαχάι.
Ο Μπαμπ ορφάνεψε σε πολύ νεαρή ηλικία, όταν πέθανε ο πατέρας του, και τον μεγάλωσε ο θείος από την πλευρά της μητέρας του, ο Χατζι Μίρτσα Σιγίντ Αλί, ένας έμπορος.
Κάποια στιγμή μεταξύ την ηλικία των 15 - 20 μπήκε στην οικογενειακή επιχείρηση του θείου του, έναν εμπορικό οίκο, και έγινε έμπορος στην Ιρανική πόλη Μπουσέχρ, κοντά στον Περσικό Κόλπο.
Ένας από τους ακόλουθούς του τον περιέγραψε ως «πολύ ολιγόλογος, και δεν άρθρωνε ούτε λέξη εκτός αν ήταν απολύτως απαραίτητο. Ούτε καν που απαντούσε στις ερωτήσεις μας. Ήταν συνεχώς απορροφημένος στις σκέψεις του, και επανειλημμένα προκατειλημμένος με τις προσευχές και τους στίχους του. Περιγράφεται ως ωραίος άντρας με μια λεπτή γενειάδα, ντυμένος με καθαρά ρούχα, και φορώντας ένα πράσινο σάλι και ένα μαύρο τουρμπάνι.»
Ωστόσο, κατά την πρώιμη φάση των δηλώσεών του στο κοινό, για τον τίτλο μπαμπ τονίστηκε η σημασία της πύλης που οδηγεί στον Κρυμμένο Ιμάμη, καθώς ο Μπαμπ είχε συμβουλέψει τους πρώτους πιστούς του να μην αποκαλύψουν πλήρως τα διδάγματά του ή το όνομά του.
Ο τρόπος προσέγγισης μέσω αξίωσης μίας ταπεινότερης θέσης αποσκοπούσε στο να δημιουργήσει μια αίσθηση προσμονής για την εμφάνιση του Κρυμμένου Ιμάμη, καθώς και στην αποφυγή της δίωξης και της φυλάκισης, επειδή μια δημόσια διακήρυξη για τη θέση του μαχντί θα μπορούσε να επιφέρει μια γρήγορη θανατική καταδίκη.
Μετά από μερικούς μήνες, καθώς ο Μπαμπ επιβεβαιώθηκε περαιτέρω για την αποδοχή και την προθυμία μεταξύ των πιστών του και του κοινού, σταδιακά μετατόπισε την κοινωνική του θέση προς αυτήν του κρυμμένου Ιμάμη.
Αυτοί οι 18 μαθητές αργότερα έγιναν γνωστοί από τα Γράμματα των Ζωντανών (κάθε ψυχή περιείχε ένα γράμμα από το Πνεύμα του Θεού, τα οποία συνδυάζονταν για να σχηματιστεί η Λέξη) και ανέλαβαν το καθήκον να διαδώσουν τη νέα πίστη σε όλο το Ιράν και το Ιράκ.
Ο Μπαμπ έδωσε έμφαση στον πνευματικό σταθμό αυτών των 18 ατόμων, οι οποίοι, μαζί με τον ίδιο, σχημάτισαν την πρώτη «Ενότητα» της θρησκείας του σύμφωνα με τον αραβικό όρο ουαχιντ, ενότητα που με χρήση του αριθμητικού συστήματος αμπτζαντ έχει μια αριθμητική τιμή ίση με 19.
Το βιβλίο του Μπαμπ, το Περσικό Μπαγιάν, δίνει τη μεταφορική ταυτότητα των Γραμμάτων των Ζωντανών ως τους Δεκατέσσερις Αλάνθαστους των Δωδεκατιστών του Σιιτικού Ισλάμ: τον Μωάμεθ, τους Δώδεκα Ιμάμηδες, και την Φάτιμα, και τους τέσσερις αρχάγγελους.
Λίγο καιρό μετά, τα κηρύγματα των Γραμμάτων των Ζωντανών ήρθαν σε αντιπαράθεση με τον Ισλαμικό κλήρο, οπότε ο Κυβερνήτης της Σιράζ διέταξε τη σύλληψη του Μπαμπ.
Ο Μπαμπ, όταν ενημερώθηκε για την επικήρυξή του, τον Ιούνιο 1845, έφυγε από το Μπουσέχρ για το Σιράζ, παρουσίασε τον εαυτό του στις αρχές και τέθηκε σε κατ ' οίκον περιορισμό στο σπίτι του θείου του, μέχρις ότου ξέσπασε μια επιδημία χολέρας στην πόλη τον Σεπτέμβριο του 1846. Όταν αφέθηκε ελεύθερος αναχώρησε για το Ισφαχάν. Εκεί, πολλοί ήρθαν να τον δουν στο σπίτι του ιμάμη τζουμ'α, επικεφαλής του τοπικού κλήρου που ήταν συμπαθής.
Μετά από μια άτυπη συγκέντρωση, όπου ο Μπαμπ διαλέχθηκε με τον τοπικό κλήρο και επέδειξε την ταχύτητά του στη γρήγορη και άμεση ρήμα, η δημοτικότητά του πέταξε.
Μετά τον θάνατο του κυβερνήτη του Ισφαχάν και υποστηρικτή του Μπαμπ, Μανουχερ Χαν Γκορτζι, οι κληρικοί της επαρχίας άσκησαν πίεση στον Βασιλιά της Περσίας, Μοχάμαντ Σαχ Κατζάρ, ώστε να διατάξει τον Μπαμπ να έρθει στην Τεχεράνη τον Ιανουάριο του 1847.
Αφού πέρασε αρκετούς μήνες σε ένα στρατόπεδο έξω από την Τεχεράνη, και προτού συναντήσει τον Σαχ, ο Πρωθυπουργός φυλάκισε τον Μπαμπ στο Ταμπρίζ, στο βορειοδυτικό άκρο της χώρας.
Στα πρώτα γραπτά συγγράμματα του Μπαμπ, η τιμητική ταυτότητα που αξιώθηκε ήταν αλάνθαστη, αλλά λόγω της υποδοχής του λαού, δίνουν την εντύπωση ότι δεν αποτελεί πάρα μόνο την πύλη για τον Κρυφό Δωδέκατο Ιμάμη.
Στον κύκλο του από τους πρώτους πιστούς, ο Μπαμπ ήταν διφορούμενος όσον αφορά την ακριβή του κατάσταση, και σταδιακά τους εκμυστηρεύτηκε τη θέση του όχι απλά ως μόνο μια πύλη προς τον Κρυμμένο Ιμάμη, αλλά ως η Φανέρωση αυτού και του Κα'ιμ καθαυτού.
Δεν θεωρούσε τον εαυτό του απλά ως διάδοχο του Καζίμ Ραστί, αλλά αξιώθηκε μία προφητική θέση, ένα είδος εκπροσώπου, εξουσιοδοτημένου όχι μόνο από τον Κρυμμένο Ιμάμη αλλά και μέσα από τη Θεία αρχή.
Τα πρώτα του κείμενα όπως ο «Σχολιασμός για το Σούρα του Ιωσήφ» ήταν γραμμένα στην Κορανική γλώσσα που υπαινισσόταν θεία παρέμβαση και ταυτιζόταν καλά με τον Ιμάμη.
Όταν ο Μούλα Αλί-Μπαστάμι, το δεύτερο Γράμμα των Ζωντανών, δικάστηκε στη Βαγδάτη για το κήρυγμα του Μπαμπ, οι κληρικοί μελέτησαν τον Σχολιασμό για το Σούρα του Ιωσήφ, αναγνώρισαν την αξίωση της θείας αποκάλυψης και παράθεσαν τεκμήρια αυτού.
Υπάρχουν 62 ερωτήσεις που αναφέρονται στις 9 εκθέσεις, εκ των οποίων οι 18 εμφανίζονται σε 1 έκθεση, οι 15 σε δύο, οι 8 σε τρεις, οι 5 σε τέσσερις, οι 13 σε πέντε, και οι 3 σε έξι.
Με μη συμπεριλαμβανόμενες τις απαντήσεις «ναι» και «δεν απάντησε», απομένουν μόνο 35 απαντήσεις, εκ των οποίων οι 10 εμφανίζονται σε 1 έκθεση, οι 8 σε δύο, οι 6 σε τρεις, οι 3 σε τέσσερις, οι 2 σε πέντε, και 5 σε έξι.
Το βράδυ της 22ας Μαΐου, ο τελευταίος βρισκόταν στο σπίτι του Μπαμπ κατόπιν πρόσκλησης του ίδιου, και του μίλησε για την πορεία του στην αναζήτηση ενός διαδόχου για τον Καζίμ Ραστί, του Αναμενόμενου.
Ο Μπαμπ αξιώθηκε αυτήν τη θέση, και του φορέα της θεϊκής γνώσης, και ο Μουλά Χουσάιν έγινε ο πρώτος που αποδέχτηκε τις αξιώσεις του ως μία εμπνευσμένη μορφή και πιθανού διαδόχου του Καζίμ Ραστί.
Ο Μπαμπ απάντησε ικανοποιητικά σε όλες τις ερωτήσεις του και πολύ γρήγορα έγραψε παρουσία του ένα μεγάλο ταφσίρ για το σούρα «Γιουσούφ», που ονομάστηκε Καγιούμου λ'Ασμά, και θεωρείται το πρώτο έργο του Μπαμπ που αποκαλύφθηκε.
Με την πάροδο 40 ημερών στο Ταμπρίζ, ο Μπαμπ μεταφέρθηκε στο φρούριο του Μάκου στην επαρχία Αζερμπαϊτζάν του Ιράν κοντά στα τουρκικά σύνορα.
Με αυξανόμενη τη δημοτικότητα του Μπαμπ στο Μάκου ακόμα και ο κυβερνήτης του Μάκου προσηλυτίστηκε, και τον Απρίλιο 1848 ο πρωθυπουργός τον μετέφερε στο φρούριο του Τσεχρίκ.
Στη συνέχεια, ο Πρωθυπουργός διέταξε να φέρουν τον Μπαμπ πίσω στο Ταμπρίζ, όπου η κυβέρνηση κάλεσε τις θρησκευτικές αρχές να δικάσουν τον Μπαμπ για βλασφημία και αποστασία.
Ο ανατολιστής Έντουαρντ Γκράνβιλ Μπράουν έλαβε αντίγραφα των εγγράφων της δίκης από τον Ιππόλυτο Ντρέυφους-Μπάρνι, τον πρώτο Γάλλο Μπαχάι.
Η ανυπόγραφη και αχρονολόγητη επίσημη κυβερνητική έκθεση αναφέρει ότι, κατόπιν του ξυλοδαρμού ο Μπαμπ προφορικώς και γραπτώς ανακάλεσε, απολογήθηκε και δήλωσε ότι δεν θα συνεχίσει να ισχυρίζεται αξιώσεις θεότητας.
Μερικοί συγγραφείς πιστεύουν ότι οι ισχυρισμοί έγιναν για να ντροπιάσουν τον Μπαμπ και να υπονομεύσουν την αξιοπιστία του για το κοινό, και ότι η γλώσσα αυτού του εγγράφου διέφερε κατά πολύ από το συνηθισμένο στυλ του Μπαμπ, και φαινόταν προκομμένο από τις αρχές.
Στα πρώτα του γραπτά, ο Μπαμπ φαίνεται πως παρουσιάζει τον εαυτό του ως την πύλη προς τον Κρυφό Δωδέκατο Ιμάμη, και αργότερα αρχίζει ρητά να αναγορεύεται τη θέση αυτού του κρυμμένου Ιμάμη και ενός νέου αγγελιοφόρου από τον Θεό.