polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Κατά τη διάρκεια της σοβιετικής εποχής η πόλη αναπτύχθηκε σε σημαντικό βιομηχανικό κέντρο, όπου παράγονται χημικά προϊόντα, ηλεκτρικές και ηλεκτρονικές συσκευές, μεταποιημένα τρόφιμα, έπιπλα, γεωργικά μηχανήματα και εξαρτήματα, αντλίες, υποδήματα, εργαλεία και αναπηρικά αμαξίδια.
Η Αντιτζάν είναι ίσως περισσότερο γνωστή ως η γενέτειρα του Μπαμπούρ, που έθεσε τις βάσεις της μουσουλμανικής Μογγολικής Αυτοκρατορίας της Ινδίας και έγινε ο πρώτος της Αυτοκράτορας.
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019 ήταν το φαβορί για τα 200 μέτρα, ωστόσο δεν αγωνίστηκε, καθώς ήθελε να ασκήσει περισσότερη βαρύτητα στα 400, έτσι χωρίς την εμφάνισή της τα 200 μέτρα κέρδισε η Ντίνα Άσερ-Σμιθ.
Στα 400 μέτρα, όπου γίνονταν τις επόμενες μέρες, αυτή και η Σάλβα Έιντ Νάσερ ήταν τα φαβορί με διαφορά για τις δύο πρώτες θέσεις, έχοντας να αγωνιστούν μαζί στην ίδια κούρσα από το Μονακό το 2018, όπου η Μίλερ-Ουίμπο είχε κάνει ατομικό ρεκόρ.
Η Μίλερ-Ουίμπο κατέβασε το ρεκόρ της για 0,6 δευτερόλεπτα, 48,37 και νέο Αμερικανικό ρεκόρ, και η Νάσερ με Ασιατικό ρεκόρ, έκανε την τρίτη καλύτερη επίδοση όλων των εποχών, 48,14.
Κέρδισε το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Εφήβων 2010 στα 400 μέτρα, σε ηλικία μόλις 16 ετών, ενώ την επόμενη χρονιά κατέκτησε χρυσό και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου Νέων 2011.
Το Παγκόσμιο πρωτάθλημα υγρού στίβου μάστερς αποτελεί την παγκόσμια διοργάνωση των αθλημάτων του υγρού στίβου για ενήλικες (σύμφωνα με τους κανονισμούς της , οι είναι από 25 ετών και άνω).
Τα πρωταθλήματα διεξάγονται ανά διετία, με αγωνίσματα και από τους πέντε κλάδους της : Κολύμβηση, Καταδύσεις, Υδατοσφαίριση, Κολύμβηση σε ανοικτή θάλασσα και Συγχρονισμένη κολύμβηση.
Οι εντυπωσιακές διαστάσεις αυτού του μενίρ εξακολουθούν να διχάζουν τους ειδικούς για τις τεχνικές που χρησιμοποιήθηκαν για τη μεταφορά του και την ανέγερση, αλλά το γεγονός ότι αυτό επιτεύχθηκε κατά τη διάρκεια της νεολιθικής εποχής παραμένει αξιοσημείωτο.
Η κεφαλίδα του θαλάμου περιλαμβάνει μεγάλες ανάγλυφες παραστάσεις στην κάτω πλευρά που απεικονίζει ένα τσεκούρι, και τμήμα ανάγλυφου με ένα άροτρο που το σέρνουν βόδια.
Αυτό το κομμάτι δείχνει ότι η κεφαλίδα ήταν αρχικά τμήμα του Μεγάλου σπασμένου μενίρ, δεδομένου ότι τα σχέδια της διακόσμησης ταιριάζουν απολύτως, και επαναχρησιμοποιήθηκε.
Το Μεγάλο σπασμένο μενίρ του Ερ Γκρα, ή ' που σημαίνει «Η πέτρα της νεράιδας» στα βρετονικά, είναι ένα μεγαλιθικό μνημείο που βρισκόταν στη μέση ενός μνημειώδους συνόλου άλλων 18 μενίρ.
Η πέτρα στο πίσω μέρος του θαλάμου περιέχει μια χαραγμένη στήλη με στρογγυλά και τοξωτά διακοσμητικά αντικείμενα που μπορεί να αντιπροσωπεύουν χωράφια καλλιεργειών.
Αριστερά φαίνεται η πύλη, στο κέντρο ο κεντρικός πύργος και δεξιά ένας πυργίσκος με έναν φτερωτό δράκο στην οροφή του, που εκπροσωπεί τη νεράιδα Μελυζίν, η οποία ήταν, σύμφωνα με το μύθο, μυθική πρόγονος του κάστρου και του οίκου των Λουζινιάν.
Η μινιατούρα παρουσιάζει μια σκηνή αρραβώνων: στο προσκήνιο, ένα ζευγάρι ανταλλάσσει δαχτυλίδια μπροστά σε δύο μάρτυρες και ένα άλλο πρόσωπο, πιο πίσω.
Πρόκειται για τους αρραβώνες του Καρόλου της Ορλεάνης, ανεψιού του βασιλιά Καρόλου ΣΤ' και επίσης γνωστού για το ποιητικό του έργο και της Μπόννης του Αρμανιάκ, κόρης του Βερνάρδου Ζ κόμη του Αρμανιάκ και εγγονής του δούκα του Μπερρύ, που έγιναν το 1410.
Το κάστρο, στο βάθος, μπροστά στο οποίο δύο άνδρες ψαρεύουν με δίχτυα σε μια λίμνη, συχνά αναφέρεται ως το κάστρο του Ντουρντάν, 40 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά του Παρισιού, στο νομό Εσόν.
Με το θάνατο των τριών ζωγράφων και του δούκα το 1416, το ημιτελές εικονογραφημένο χειρόγραφο συνεχίστηκε, σε μερικές μινιατούρες του ημερολογίου, από έναν ανώνυμο ζωγράφο της δεκαετίας του 1440, στον οποίο, ορισμένοι ιστορικοί τέχνης αναγνωρίζουν τον Μπαρτελεμύ ντ' Άικ.
Το 1856, το χειρόγραφο αποκτήθηκε από τον δούκα του Ωμάλ, και πλέον εκτίθεται στο μουσείο Κοντέ στο κάστρο του Σαντιγί, βόρεια του Παρισιού, από το οποίο δεν μπορεί να απομακρυνθεί, λόγω των όρων της κληρονομιάς του δούκα.
Οι διακοσμήσεις, μινιατούρες αλλά και τα καλλιγραφικά, αρχικά και διακοσμητικά του περιθώρια, είναι έργο πολλών καλλιτεχνών, αλλά ο προσδιορισμός του ακριβούς αριθμού και της ταυτότητάς τους παραμένει αντικείμενο έρευνας.
Οι διακοσμητικές μινιατούρες, έργο καλλιτεχνών από τις Κάτω Χώρες, που χρησιμοποίησαν τα σπανιότερα χρώματα, είναι σε μεγάλο βαθμό επηρεασμένα από την ιταλική και την αρχαία τέχνη.
Σε πρώτο πλάνο, στις πλαγιές κάτω από το κάστρο μπορούμε να δούμε διάφορες αγροτικές δραστηριότητες: στην πάνω αριστερή πλευρά βλέπουμε έναν ποιμένα και τον σκύλο του που φροντίζει ένα κοπάδι προβάτων.
Κρατάει δύο πουλιά στο χέρι του και στη ζώνη του κρέμεται ένα αντικείμενο με μορφή πουλιού, το οποίο ήταν εφοδιασμένο με κρέας και χρησίμευε για να δελεάσει τα γεράκια να επιστρέψουν.
«Όπως και άλλα έργα που παρήχθησαν υπό την αιγίδα του δούκα, αυτό το μοντέλο κομψότητας αντανακλούσε πολλές από τις καλλιτεχνικές τάσεις της εποχής στη συγχώνευση του φλαμανδικού ρεαλισμού, του εκλεπτυσμένου παριζιάνικου στυλ και των ιταλικών τεχνικών ζωγραφικής».
Η σκηνή διαδραματίζεται απέναντι από το Παλαί ντε λα Σιτέ, κατοικία των βασιλέων της Γαλλίας από τον 10ο έως τον 14ο αιώνα στο Παρίσι, όπου βρισκόταν η παρισινή κατοικία του δούκα του Μπερί.
Εύκολα αναγνωρίσιμο από τον Σηκουάνα, με το παρεκκλήσι Σαιντ Σαπέλ, τον Πύργο του ρολογιού και άλλα χαρακτηριστικά οχυρωματικά στοιχεία, που εξακολουθούν να υπάρχουν.
Η σύνθεση του πίνακα μεταφέρει το βλέμμα από την οικειότητα του σπιτιού μέσα από την καμπύλη του φράχτη έως τα πρόσωπα που εργάζονται και στο χωριό στον ορίζοντα, που κυριαρχείται από το καμπαναριό της μικρής του εκκλησίας.
Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τις πιο διάσημες εικόνες του ημερολογίου, που αντιπροσωπεύουν τόσο αγροτικές και αριστοκρατικές σκηνές όσο και στοιχεία αξιόλογης μεσαιωνικής αρχιτεκτονικής.
Με εξαίρεση τα φανταστικά βουνά, το τοπίο παρουσιάζει, στο προσκήνιο, τον ποταμό Μπουάβρ στη συμβολή του με τον ποταμό Κλαιν, κοντά στο Τριγωνικό κάστρο του Πουατιέ που φαίνεται στο βάθος, διαφορετικό από το παλάτι του Πουατιέ.
Το πιο γνωστό μέρος είναι το ημερολόγιο, κάθε μήνας από το οποίο απεικονίζεται σε μια μινιατούρα που δείχνει πρόσωπα και δραστηριότητες μπροστά σε ένα διάσημο κάστρο ή ένα συμβολικό τοπίο.
Η αναπαράσταση αυτή εμπνεύστηκε σε μεγάλο βαθμό από ένα βυζαντινό μετάλλιο που κατείχε ο δούκας του Μπερί, και αναφέρεται σε έναν από τους καταλόγους του, και παρουσιάζει τον αυτοκράτορα Ηράκλειο σε παρόμοιο άρμα.
Ο Ιωάννης, δούκας του Μπερί, ήταν ο Γάλλος πρίγκιπας για τον οποίο έγιναν οι Πολύ Πλούσιες Ώρες, έργο που δεν πρόλαβε να δει ολοκληρωμένο.
Γεννήθηκε στο κάστρο της Βανσέν το 1340 και ήταν ο τρίτος γιος του βασιλιά της Γαλλίας Ιωάννη Β του Καλού, και αδελφός και θείος των επόμενων δύο βασιλιάδων.
Η μινιατούρα έγινε σε δύο στάδια: το πάνω μέρος από τους αδελφούς Λίμπουρχ, το κάτω μέρος από τον ενδιάμεσο ζωγράφο, τον Μπαρτελεμύ ντ' Άικ.
Η εικόνα θεωρείται ότι απεικονίζει σκηνή του 1400 από το γάμο του Ιωάννη Α' των Βουρβώνων, ο οποίος το 1410 μόλις είχε γίνει δούκας του Μπουρμπόν, και της Μαρίας του Μπερί, κόρης του δούκα του Μπερί.
Μετά από μια αφάνεια τριών αιώνων, οι Πολύ Πλούσιες Ώρες κέρδισαν γρήγορα μεγάλη φήμη κατά τη διάρκεια του 19ου και του 20ού αιώνα, παρά την πολύ σπάνια έκθεση τους στο κοινό.
Ο δούκας του Μπερί κάθεται πίσω δεξιά, με την πλάτη στο τζάκι: είναι ντυμένος με μπλε χρώμα και φοράει γούνινο καπέλο, ένδειξη της κοινωνικής θέσης και του πλούτου του.
Κάθε μινιατούρα, στην αριστερή σελίδα, περιέχει διάφορες αστρονομικές πληροφορίες, ανάμεσα στις οποίες και τα ζωδιακά σύμβολα, που έχουν εγγραφεί σε επτά ημικύκλια.
Η μινιατούρα αποδίδεται στον Πωλ ντε Λίμπουρχ, αλλά τμήμα της έχει επεξεργαστεί αργότερα από τον ζωγράφο της δεκαετίας του 1440, τον Μπαρτελεμύ ντ' Άικ.
Θύμα της φυλλοξήρας στο τέλος του 19ου αιώνα δεν αναφυτεύθηκε επειδή ήταν η εποχή που οι μεγάλοι βιομήχανοι βρίσκονταν στην φάση ταχείας ανάπτυξης και χρειάζονταν πολλά εργατικά χέρια.
Δεδομένου ότι αυτοί οι αμπελώνες παρείχαν μόνο φθηνό επιτραπέζιο κρασί, οι αγρότες προτιμούσαν να εργάζονται σε εργοστάσια με πολύ ασφαλέστερο εισόδημα.
Ολόκληρη η περιοχή από το Σαιν ντε Πουί έως τα νοτιοδυτικά σύνορα με το νομό Καντάλ είναι μέρος του Φυσικού περιφερειακού πάρκου των Ηφαιστείων της Ωβέρνης.
Η Τράπεζα της Γαλλίας, για να παράγει τα χαρτονομίσματα, έχει δύο τοποθεσίες στο νομό Πουί-ντε-Ντομ: μία στην κοινότητα Βικ-λε-Κοντ, η οποία παράγει το ειδικό χαρτί και η άλλη στην κοινότητα Σαμαλιέρ, όπου γίνεται η εκτύπωση στο χαρτί.
Ο ποταμός Αλλιέ, που διασχίζει το νομό από νότο προς βορρά, χωρίζει το δυτικό ηφαιστειακό Σαιν ντε Πουί (μια οροσειρά με 80 ηφαίστεια που εκτείνεται σε περισσότερα από 45 χιλιόμετρα στα βόρεια της Μασίφ Σαντράλ), από τις ανατολικές κορυφογραμμές και το Περιφερειακό φυσικό πάρκο Λιβραντουά-Φορέζ.
Ο κύριος κλάδος είναι σήμερα ο τομέας των ελαστικών, ο οποίος αντιπροσωπεύεται από την εταιρεία ελαστικών Μισελέν, παγκόσμιο ηγέτη στον κλάδο, του οποίου η έδρα βρίσκεται στο Κλερμόν-Φεράν.
Το Πουί-ντε-Ντομ είναι γαλλικός νομός της διοικητικής περιοχής Ωβέρνη-Ρον-Αλπ, στη νοτιο-κεντρική Γαλλία, στα βόρεια του Κεντρικού Ορεινού Όγκου .
Ο τομέας των γεωργικών προϊόντων διατροφής με μεγάλες εταιρείες στον τομέα των σιτηρών, μεταλλικό νερό, γαλακτοκομικά προϊόντα, προϊόντα με βάση το κρέας, δασοκομία, μέλι, μαρμελάδες και ζαχαρωμένα φρούτα, απασχολεί περισσότερους από 20.000 εργαζόμενους.
Ο νομός Πουί-ντε-Ντομ είναι ένας από τους αρχικά 83 νομούς που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης στις 4 Μαρτίου 1790, σύμφωνα με το νόμο της 22ας Δεκεμβρίου 1789, με την κατάργηση των παλαιών επαρχιών.
Οι ορεινές περιοχές του νομού εξακολουθούν να παράγουν τυρί, πέντε από τα οποία είναι Προστατευόμενης ονομασίας προέλευσης ΠΟΠ (Μπλέ της Ωβέρνης, Καντάλ, Φουρμ ντ'Αμπέρ, Σαλέρ και Σαιν-Νεκταίρ).
Σύμφωνα με τον Αμπέλ Ουγκώ, το 1835, τα ωβερνιά, μια διάλεκτος της οξιτανικής γλώσσας, ήταν το μοναδικό ιδίωμα εν χρήσει στην ύπαιθρο.
Συνορεύει προς τα βόρεια με το νομό Αλλιέ, ανατολικά με το νομό Λουάρ, προς τα νότια με τους νομούς Ωτ-Λουάρ και Καντάλ και προς τα δυτικά με τους νομούς Κρεζ και Κορέζ της διοικητικής περιοχής Νέα Ακουιτανία.
Στην πεδιάδα, οι περιοχές καλλιέργειας έχουν επεκταθεί και μεγάλες εκτάσεις με σιτηρά συνυπάρχουν τώρα με καλλιέργειες καπνού, αραβοσίτου και ζαχαρότευτλων.
Στα ανατολικά του νομού ρέει ο ποταμός Ντορ, δεξιός παραπόταμος του Αλλιέ, το δε βορειοδυτικό τμήμα αποστραγγίζει ο ποταμός Σιούλ, αριστερός παραπόταμος του Αλλιέ.
Επίσης, εξελίχθηκε διαμάχη ανάμεσα στη συνιστώσα του Ενβέρ Χότζα και αυτής του Κότσι Τζότζε, προσκείμενης στο γιουγκοσλαβικό καθεστώς και με ισχυρό έλεγχο στο ρόλο του ως επικεφαλής της μυστικής αστυνομίας.
Στα τέλη Φεβρουαρίου και αρχές Μαρτίου του 1948, ο Χότζα κλήθηκε να αντιμετωπίσει τις φιλο-γιουγκοσλαβικές επιθέσεις στην όγδοη Ολομέλεια της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος.
Η συνιστώσα του Τζότζε φαινόταν να επικρατεί, αλλά ο Χότζα πέτυχε τους επόμενους μήνες να απορρίψει την αναφορά του για την είσοδο της Αλβανίας στην Γιουγκοσλαβία.
Στα τέλη Ιουνίου του 1948 έλαβε χώρα η ρήξη Τίτο-Στάλιν: από την 1η Ιουλίου, η Αλβανία κατήγγειλε όλες τις οικονομικές της συμφωνίες με τη Γιουγκοσλαβία.
Τον Νοέμβριο του 1948, στο κομματικό συνέδριο, το κόμμα μετονομάστηκε σε Κόμμα Εργασίας της Αλβανίας, και ο Χότζα εδραίωσε την εξουσία του λαμβάνοντας τη νεοσυσταθείσα θέση του Γενικού Γραμματέα.
Τον Ιανουάριο του 1945, ο Κότσι Τζότζε, επικεφαλής του Υπουργείου Εσωτερικών, σύστησε ένα «Ειδικό Λαϊκό Δικαστήριο» το οποίο πραγματοποίησε αμέσως δίκες εναντίον των πραγματικών ή υποτιθέμενων συνεργατών και γενικότερα της προπολεμικής αλβανικής ελίτ.
Το νέο κομμουνιστικό καθεστώς κλήθηκε να διαχειριστεί τις αντιπαλότητες μεταξύ των διαφόρων αλβανικών εθνικών ομάδων, ιδιαίτερα των Γκέγκηδων και των Τόσκηδων.
Οι Αλβανοί κομμουνιστές βρέθηκαν επίσης υπό την έντονη επιρροή του Κομμουνιστικού Κόμματος της Γιουγκοσλαβίας, της οποίας η εγγύτητα και η στρατιωτική ισχύς εξασφάλισαν τη νίκη τους.
Τον Ιανουάριο του 1945, σύμφωνα με τις συμφωνίες που επιτεύχθηκαν κατά τη διάρκεια του πολέμου, η αλβανική κυβέρνηση επισήμως δέχθηκε την προσχώρηση του Κοσσυφοπεδίου, που κατοικούνταν κυρίως από Αλβανούς και προσαρτήθηκε από την εποχή της ιταλικής κατοχής, στη Γιουγκοσλαβία.
Από τα τέλη του 1945 και στις αρχές του 1946 οι Χότζα και Τζότζε διηύθυναν την εκκαθάριση των μετριοπαθών στοιχείων του κόμματος, καθώς και εκείνη πολλών χριστιανών όπως ο Επίσκοπος Βίνσεντζ Νικόλε Πρενούσι και οι σύντροφοί του, οι οποίοι αναγνωρίστηκαν ως μάρτυρες από την Καθολική Εκκλησία.
Στις 2 Δεκεμβρίου 1945 διεξήχθησαν εκλογές, με το Κομμουνιστικό Κόμμα να παρουσιάζει ενιαίο ψηφοδέλτιο ως Δημοκρατικό Μέτωπο και να κερδίζει το 93,2% των ψήφων.
Ο Ομέρ Νισάνι, ως επικεφαλής του Προεδρείου της Λαϊκής Συνέλευσης, κατείχε την τιμητική θέση του αρχηγού του κράτους, αλλά η εξουσία ασκούνταν από τον Ενβέρ Χότζα ως επικεφαλής της κυβέρνησης και ηγέτη του κόμματος.
Το 1954, η Αλβανία έκανε την πρώτη προσέγγισή της με τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, υπογράφοντας μαζί της μια συμφωνία πολιτιστικής και επιστημονικής συνεργασίας.
Ενώ ακολούθησε επίσημα τη σοβιετική γραμμή και ενέκρινε τη συμφιλίωση με τη Γιουγκοσλαβία και την καταστολή της εξέγερσης της Βουδαπέστης, απομάκρυνε σταδιακά από το κόμμα τα πιο φιλοσοβιετικά στοιχεία.
Τον Ιούνιο του 1960, σε συνέδριο του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ρουμανίας και εν μέσω της διακοπής συνομιλιών μεταξύ της Κίνας και της Σοβιετικής Ένωσης, ο Ενβέρ Χότζα αρνήθηκε να καταδικάσει την Κίνα και να επιτεθεί εναντίον των Σοβιετικών και Γιουγκοσλάβων «αναθεωρητών».
Η Αλβανία κινούνταν προς την αντίθετη κατεύθυνση από την σταλινοποίηση και απομακρυνόταν από την ΕΣΣΔ προς την Κομμουνιστική Κίνα, της οποίας ήταν ο κύριος σύμμαχος στην Ευρώπη.
Στη δεκαετία του 1960, εμπνευσμένος από την κινεζική πολιτιστική επανάσταση, επιθυμώντας να καταπολεμήσει τη γραφειοκρατία, ο Χότζα κατάργησε τους στρατιωτικούς βαθμούς όπου επανεισάχθηκαν οι πολιτικοί επίτροποι και κατάργησε πολλά υπουργεία όπως εκείνο της δικαιοσύνης.
Προωθήθηκε επίσης μια ισχυρή αντιθρησκευτική εκστρατεία, και το 1967 ο Ενβέρ Χότζα ανακήρυξε την Αλβανία ως το «πρώτο αθεϊστικό κράτος του κόσμου».
Η Λαϊκή Δημοκρατία της Αλβανίας, και το σταθεροποιημένο πολιτικό της σύστημα, εργάστηκε για τον εκσυγχρονισμό της χώρας μέσω μιας πολιτικής εκβιομηχάνισης και εντατικής γεωργίας.
Στο εγχώριο μέτωπο, υπήρξε διαμάχη κατά των θρησκευτικών πεποιθήσεων και των φατριακών πνευμάτων ώστε οι αλβανικές φυλές να ενωθούν κάτω από το ενιαίο κομμουνιστικό λάβαρο.
Στις 9 Ιουλίου 1946 υπεγράφη συμφωνία φιλίας και αμοιβαίας στήριξης μεταξύ της Γιουγκοσλαβίας και της Αλβανίας, η οποία ακολουθήθηκε στις 27 Νοεμβρίου του ίδιου έτους από οικονομική συνθήκη.
Μικτές εταιρείες, όπως μία αλβανο-γιουγκοσλαβική τράπεζα, συστάθηκαν και η Αλβανία επωφελήθηκε από οικονομική και υλικοτεχνική υποστήριξη από το καθεστώς της Γιουγκοσλαβίας.
Τον Απρίλιο του 1947, οι Γιουγκοσλάβοι πρότειναν τη σύσταση επιτροπής συντονισμού των οικονομικών σχεδίων σε διμερές επίπεδο, με στόχο την οικονομική ολοκλήρωση των δύο χωρών.
Στη διάσκεψη δημιουργίας του τον Σεπτέμβριο του 1947, το Κομμουνιστικό Κόμμα της Αλβανίας δεν κλήθηκε καν, εκπροσωπούμενο από το Κομμουνιστικό Κόμμα της Γιουγκοσλαβίας.
Αν και επίσημα εξακολουθούσε να είναι μέλος του Συμφώνου της Βαρσοβίας και της Κομεκόν, η Αλβανία δεν συμμετείχε πλέον και δεν είχε διπλωματικές σχέσεις με την ΕΣΣΔ, η οποία ανακάλεσε το διπλωματικό της προσωπικό.
Η Σοσιαλιστική Αλβανία ήταν το πολιτικό καθεστώς στην Αλβανία μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, μέχρι την πτώση των κομμουνιστικών καθεστώτων στην Ευρώπη.
Σχηματίστηκε το 1944 ως Δημοκρατική Κυβέρνηση της Αλβανίας, τότε προσωρινή κυβέρνηση, μετονομάστηκε σε Λαϊκή Δημοκρατία της Αλβανίας το 1946 πριν υιοθετήσει το τελικό της όνομα, Λαϊκή Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Αλβανίας το 1976.
Στο πλαίσιο των λεγόμενων «λαϊκών δημοκρατικών» καθεστώτων, η Αλβανία παρέμεινε ευθυγραμμισμένη με την ΕΣΣΔ μέχρι το 1960, όταν προτίμησε να ευθυγραμμιστεί με τη Λαϊκή Δημοκρατία της Κίνας, εγκαταλείποντας το Ανατολικό Μπλοκ.
Το καθεστώς του Ενβέρ Χότζα στερούμενο οποιασδήποτε ξένης συμμαχίας, υιοθέτησε πολιτική οικονομικής «αυτάρκειας», με αποτέλεσμα την πλήρη εξαθλίωση του πληθυσμού.
Οι διπλωματικές σχέσεις με το εξωτερικό διατηρήθηκαν, αλλά η χώρα εμφανιζόταν ως η πλέον κλειστή της Ευρώπης, και η οποία ήταν το τελευταίο προπύργιο του σταλινικού δόγματος.
Το φθινόπωρο του 1944, με την αποχώρηση των γερμανικών στρατευμάτων από το Βασίλειο της Αλβανίας, το Κίνημα Εθνικής Απελευθέρωσης, με επικεφαλής το Κομμουνιστικό Κόμμα της Αλβανίας και με ισχυρή υποστήριξη από τους Γιουγκοσλάβους Παρτιζάνους του Τίτο, ανέλαβε τον έλεγχο της χώρας, εξαλείφοντας σταδιακά τους πολιτικούς του αντιπάλους όπως οι εθνικιστές του Μπάλι Κομπετάρ.
Το καθεστώς του Ενβέρ Χότζα ισχυρίστηκε ότι επιδίωκε μια συνεχιζόμενη επανάσταση στην κοινωνία, εμπνευσμένη από πραγματικές μαρξιστικές-λενινιστικές αρχές - σε αντίθεση με τον υποτιθέμενο σοβιετικό ρεβιζιονισμό - προκειμένου να νικήσει τα προνόμια της τάξης.
Ως αποτέλεσμα, οι μισθολογικές διαφορές ήταν σημαντικά μειωμένες, οι στρατιωτικοί βαθμοί καταργήθηκαν και οι διανοούμενοι υποχρεώθηκαν, για έναν μήνα κάθε χρόνο, να κάνουν πρακτική άσκηση με χειρώνακτες εργαζόμενους.
Το αλβανικό κομμουνιστικό καθεστώς κατάφερε, εξάλλου, να εξαλείψει στις αρχές της δεκαετίας του 1950 τους τελευταίους αντικομμουνιστές αντάρτες, και ήταν επίσης ανθεκτικό στις προσπάθειες για εξωτερικά πραξικοπήματα, όπως το σχέδιο της Αλβανικής Ανατροπής, δηλαδή η διείσδυση Αλβανών εξόριστων κομάντο εκπαιδευμένων στο Ηνωμένο Βασίλειο ή στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο πρωταγωνιστικός ρόλος του Κόμματος Εργασίας επαναβεβαιώθηκε στο Σύνταγμα, το οποίο εγγυόταν επίσης τις ελευθερίες έκφρασης και οργάνωσης, αλλά υπέταξε τις ελευθερίες αυτές σε συλλογικό επίπεδο, στις αποφάσεις του Κόμματος, κάτι που οδήγησε στην απόρριψη τους.
Το 1080, ο Σεντύλ, υποκόμης του Μπεάρν, έχτισε στα ερείπια της παλιάς, τη νέα πόλη του Ολορόν στην απέναντι πλευρά του ποταμού από το μητροπολιτικό κέντρο.
Αποκατέστησε τα ρωμαϊκά τείχη και ίδρυσε την ισχυρή πόλη του Ολορόν που επρόκειτο να χρησιμοποιηθεί ως βάση για να ανακαταλάβει την Αραγονία που κατείχαν τότε οι Μαυριτανοί.
Πολλά ίχνη μαρτυρούν αυτό το πλούσιο μεσαιωνικό παρελθόν, όπως τα σπίτια με ξυλοδεσιές που στέγαζαν ένα μέρος της αγοράς, το Δημαρχείο και τη φυλακή του κ.
Η πόλη ιδρύθηκε από τους Ρωμαίους τον 1ο αιώνα, τότε γνωστή ως , πάνω στη ρωμαϊκή οδό μεταξύ των σημαντικών πόλεων Νταξ και Σαραγόσα και η θέση της ήταν στρατηγικής σημασίας.
Ο Γκρά του Ολορόν, πολιούχος άγιος του οποίου η μνήμη γιορτάζεται στις 11 Οκτωβρίου, έγινε το 506 ο πρώτος γνωστός αρχιεπίσκοπος της Παλαιάς Επισκοπής του Ολορόν, γνωστό τότε ως .
Οι απόγονοι του υποκόμη ενδιαφέρθηκαν και συνέβαλαν και αυτοί στην κατασκευή οικοδομημάτων και μνημείων κατά την επιστροφή τους από την Ρεκονκίστα και τις Σταυροφορίες.
Ωστόσο, το 1214, ο Γκαστόν ΣΤ' Μονκάντ αναγκάστηκε να παραδώσει τα εδάφη της Σαιντ-Μαρί και αργότερα εκείνα των γύρω χωριών στους επισκόπους, λόγω της ανάμειξής του κατά την σταυροφορία των Αλβιγηνών στο πλευρό των αιρετικών.
Είναι χτισμένη στη συμβολή δύο ποταμών, του Γκαβ ντ'Ασπ και του Γκαβ ντ'Οσώ (η λέξη «Γκαβ» αναφέρεται σε ποταμό που προέρχεται από τα δυτικά Πυρηναία και υπόκειται σε σημαντικά αυξημένες ροές λόγω καιρικών συνθηκών) που συμβάλουν στην δημιουργία του Γκαβ ντ'Ολορόν.
Μέσα από την πόλη διέρχεται η ρωμαϊκή οδός , μία από τις προσκυνηματικές διαδρομές του Αγίου Ιακώβου, που οδηγεί στο Σαντιάγκο ντε Κομποστέλα, έναν σημαντικό τόπο προσκυνήματος από την εποχή του Μεσαίωνα.
Η ανάπτυξη της κλωστοϋφαντουργίας και το εμπόριο με τη γειτονική Ισπανία που ανέπτυξε το Ολορόν το έφερε σε πλεονεκτική θέση με αποτέλεσμα η Σαιντ-Μαρί να γίνει οικονομικά εξαρτώμενή του.
Είναι υπονομαρχία των Ατλαντικών Πυρηναίων και πρωτεύουσα του διαμερίσματος Ολορόν, που καλύπτει το ορεινό έδαφος του νομού που σχηματίζεται από τις κοιλάδες του Μπεάρν και της Σουλ.
Σχετικά με τη δημιουργία του τραγουδιού, ο Κώστας Φέρρης αναφέρει χαρακτηριστικά: Το τραγούδι γράφτηκε γιά την ταινία "Στέλλα", κι ο Χατζιδάκις συνεργάστηκε στενά με τον Τσιτσάνη, που ήταν και ο εκτελεστής των τραγουδιών.
Για το συγκεκριμένο τραγούδι, ο Χατζιδάκις θέλησε να "δανειστεί" μια μελωδία του Τσιτσάνη, κι ο Τσιτσάνης του πρότεινε τον "Τρελλό τσιγγάνο" .
Παρένθεση: Η Ιωάννα εισπράττει μέχρι σήμερα τα δικαιώματα του "Τσιγγάνου", και αρνείται να "επιστρέψει" το τραγούδι στο όνομα του Τσιτσάνη.) Φαίνεται λοιπόν, πως για να της το "χαρίσει", συνέτρεχαν δύο λόγοι: Η τραγουδίστρια ήταν η φίρμα, και "τούκανε χάρη" να το τραγουδήσει.
Έλα ντε όμως που ο Τσιγγάνος έγινε σουξέ, κι ο Τσιτσάνης το σκυλομετάνιωσε. Έτσι, βρήκε την ευκαιρία που τού 'δωσε ο Χατζιδάκις, και του 'δωσε το δικό του μοτίβο να το κατοχυρώσει τώρα στ' όνομά του.
Η Ιωάννα Γεωργακοπούλου με τη σειρά της ισχυρίστηκε στην τηλεοπτική εκπομπή Βίοι Αγίων της Μαλβίνας Κάραλη ότι το 1955 ο Βασίλης Τσιτσάνης χωρίς καμία συνεννόηση μαζί της πούλησε τη μελωδία του Ο Τρελός Τσιγγάνος στον Μάνο Χατζιδάκι, ο οποίος βασίστηκε σ' αυτήν για να δημιουργήσει το Αγάπη πού 'γινες δίκοπο μαχαίρι.
Όταν η Γεωργακοπούλου πήγε στον κινηματογράφο και παρακολούθησε την Στέλλα, αντελήφθη την εις βάρος της κλοπή πνευματικών δικαιωμάτων και επιχείρησε να μιλήσει με τον Τσιτσάνη για το θέμα.
Το Αγάπη Που 'γινες Δίκοπο Μαχαίρι είναι ένα τραγούδι του 1955 σε μουσική του Μάνου Χατζιδάκι και στίχους του Μιχάλη Κακογιάννη, που γράφτηκε για την ταινία Στέλλα του Μιχάλη Κακογιάννη, στην οποία πρωταγωνιστούσαν η Μελίνα Μερκούρη και ο Γιώργος Φούντας.
Η Μερκούρη ερμήνευσε για πρώτη φορά το τραγούδι κατά τη διάρκεια της ταινίας, ενώ στη δισκογραφία πέρασε αρχικά με μία ηχογράφηση της Ζωζώς Σαπουντζάκη το 1955, και ακολούθησε πλήθος άλλων εκτελέσεων.
Ο Ηλίας Πετρόπουλος στο βιβλίο του Ρεμπέτικα Τραγούδια σημειώνει ότι το Αγάπη που 'γινες δίκοπο μαχαίρι είναι του Τσιτσάνη, ενώ "αργότερα ο Χατζιδάκις άφησε να εννοηθεί, εμπράκτως, ότι είναι δικό του τραγούδι. Η εφημερίδα Βραδινή έλυσε οριστικά το θέμα δημοσιεύοντας την ετικέτα του αρχικού δίσκου, όπου, βεβαίως, αναγράφεται το όνομα του Τσιτσάνη. Όμως, ασχέτως τούτου, στο τραγούδι διακρίνονται ευχερώς οι λόγιες επιδράσεις".
Στα πρώτα μέτρα του τραγουδιού χρησιμοποιείται η μελωδία από τραγούδι Ο Τρελός Τσιγγάνος του 1947, της Ιωάννας Γεωργακοπούλου και του Στελάκη Περπινιάδη, για το οποίο με τη σειρά του υπήρχε διαμάχη μεταξύ του Βασίλη Τσιτσάνη και της Γεωργακοπούλου για την πατρότητα της σύνθεσης.
Την άποψη ότι το τραγούδι Ο Τρελός Τσιγγάνος ήταν τραγούδι του Τσιτσάνη, το οποίο παραχώρησε στην Ιωάννα Γεωργακοπούλου, υιοθετεί και ο Κώστας Χατζηδουλής, λέγοντας ότι η μελωδία του χρησιμοποιήθηκε στα 1955, από το Μάνο Χατζιδάκι, στο τραγούδι Αγάπη που 'γινες δίκοπο μαχαίρι.
Η συγκεκριμένη ολική έκλειψη θα είναι η πρώτη στην Ελλάδα, από τις 29 Μαρτίου 2006, αλλά και η τελευταία σε βάθος περίπου 150 ετών, αφού δεν προβλέπεται άλλη σε ελληνικό έδαφος μέχρι τις 21 Δεκεμβρίου 2234.
Η μέγιστη διάρκεια της ολικής έκλειψης στον Ελλαδικό χώρο, θα σημειωθεί στη δυτική Κεφαλονιά , ενώ η ολική φάση θα γίνει ορατή επίσης από τους νομούς Λευκάδας, Ζακύνθου, Άρτας, Πρέβεζας, απ'όλη τη Στερεά Ελλάδα πλην της Αττικής, από την Ηλεία, την Αχαΐα και ένα τμήμα της Κορινθίας, από το μεγαλύτερο μέρος της Θεσσαλίας, την κεντρική και βόρεια Εύβοια, τις Σποράδες, τον Άγιο Ευστράτιο, τη Λήμνο, τη Σαμοθράκη, την Ίμβρο,την Τένεδο, τη βόρεια Λέσβο και τα ακρωτήρια των "ποδιών" της Χαλκιδικής.
Η ολική έκλειψη ηλίου θα γίνει ορατή αρχικά από τον Ατλαντικό Ωκεανό, στη συνέχεια από τη Βορειοδυτική Αφρική, θα διασχίσει τη Μεσόγειο περνώντας πάνω από τη Μάλτα (όπου η ολικότητα εκεί θα φτάσει στη μέγιστη διάρκεια της, 3 λεπτά και 58 δευτερόλεπτα), αλλά και από τα νότια τμήματα της Σικελίας, καθώς και από την Ελλάδα.
Στην συνέχεια θα εισέλθει στην Ασία και θα γίνει ορατή από την Κωνσταντινούπολη και την Προύσα, στη συνέχεια από τη νότια Μαύρη Θάλασσα, τη Γεωργία, τη νότια Ρωσία, την Κασπία Θάλασσα, το Καζακστάν, το Ουζμπεκιστάν, την Κιργιζία και θα ολοκληρωθεί κατά το ηλιοβασίλεμα στο εσωτερικό της Κίνας.
Θα είναι η δεύτερη ολική έκλειψη ηλίου που θα σημειωθεί στον Κωνσταντινούπολη μέσα σε μία επταετία, καθώς αναμένεται να βρεθεί στο μονοπάτι της ολικότητας και στην έκλειψη της 3ης Σεπτεμβρίου 2081.
Άλλες μεγάλες πόλεις που θα γίνει ορατή η ολική έκλειψη θα είναι: Η Σφαξ στην Τυνησία, η Πάτρα στην Ελλάδα, το Βλαντικαφκάς και η Μαχτσκαλά στη Ρωσία, ενώ για λίγα χιλιόμετρα θα χάσουν την ολική έκλειψη, η Αθήνα και το Μπισκέκ.