polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Στις Δημοτικές εκλογές του 2001 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Λεμεσού με τον ΔΗΣΥ, θέση στην οποία επανεκλέχθηκε στις Δημοτικές εκλογές του 2006.
Ωστόσο, μετά την εκλογή της βουλευτού Εκλογικής Περιφέρειας Λεμεσού του ΔΗΣΥ, Ελένης Θεοχάρους, στο αξίωμα του ευρωβουλευτή στις Ευρωεκλογές του 2009, καθήκοντα βουλευτή ανέλαβε στις 15 Ιουλίου 2009 ο Ανδρέας Κυπριανού, ως πρώτος επιλαχών, για την Θ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Ως βουλευτής, ήταν πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ενέργειας, Εμπορίου, Βιομηχανίας και Τουρισμού και μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εργασίας, Πρόνοιας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εσωτερικών.
Έχει εκπροσωπήσει την Ελλάδα σε διεθνείς και μεσογειακές ποιητικές συναντήσεις και έχει συμμετάσχει σε διεθνή κι ελληνικά συνέδρια για τη λογοτεχνία, την ποίηση και την κριτική.
Στην Αναφορά Επιχειρησιακής Καταστάσεως του αρχηγού της ναζιστικής Αστυνομίας Ασφαλείας με ημερομηνία 6 Μαρτίου 1942, δηλώνεται ότι, ως αποτέλεσμα των μέτρων που ελήφθησαν και των δράσεων της μονάδας 6, τα διαμερίσματα των πόλεων Χόρλιβκα και Μακίιβκα είχαν καταστεί «ελεύθερα Εβραίων».
Σύμφωνα με την επίσημη καταγραφή, κατά τη ναζιστική κατοχή της Μακίιβκα εκτελέσθηκαν συνολικά 493 άνθρωποι, από τους οποίους οι 80 «πολιτικοί υποκινητές», 44 σαμποτέρ και «λεηλάτες», και η συντριπτική πλειονότητα, 369, Εβραίοι.
Η Μακίιβκα ή Μακέγιφκα είναι βιομηχανική πόλη στην ανατολική Ουκρανία, στην Περιφέρεια Ντονέτσκ, σε απόσταση μόλις 15 χιλιομέτρων βορειοανατολικά από την πόλη του Ντονέτσκ, με την οποία είναι σχεδόν ενωμένη οικιστικά.
Εξ αυτού, η πόλη είναι αρκετά «διάσπαρτη», με πολλούς ξεχωριστούς συνοικισμούς να περιβάλλουν συγκεκριμένες βιομηχανικές εγκαταστάσεις σε μία εκτεταμένη περιοχή.
Το 1875 λειτούργησε το πρώτο ορυχείο και το 1899 ιδρύθηκε δίπλα ένας μεταλλουργικός οικισμός, που ονομάσθηκε Ντμιτρίεφσκ, προς τιμή του Ντμίτρι Ιλοβάισκι, γιου του Κόμη Ιλοβάισκι, που κατείχε την περισσότερη γη στην περιοχή.
Ο νέος οικισμός αναπτύχθηκε στη συνέχεια ως Ντμιτρίεφσκ και έγινε ένα από τα μεγαλύτερα κέντρα εξορύξεως γαιάνθρακα και βιομηχανίας στην ανθρακοφόρο Λεκάνη του Ντονμπάς.
Οι περισσότερες ιστορικές απόψεις επικεντρώνονται στο γεγονός ότι οι Σικελοί ήρθαν στο νησί πρόσφατα στην Εποχή του Χαλκού, μετέφεραν την χρήση του σιδήρου και το εξημερωμένο άλογο, αυτό χρονολογεί την παρουσία τους στις αρχές της 1ης χιλιετίας π.
Το όνομα Σεκελές καταγράφεται επίσης στην ταφική επιγραφή Μεντινέτ Χαμπού που σχετίζεται με την δεύτερη επιδρομή μέσα σε 30 χρόνια των "Λαών της Θάλασσας", την 7η χρονιά που ήταν Φαραώ ο Ραμσής Γ.
Οι δυο μεγαλύτερες Νεκροπόλεις βρίσκονταν η πρώτη κοντά στις Συρακούσες με το όνομα Παντάλικα και η άλλη δεύτερη στον Νότο, οι τάφοι της άρχουσας τάξης ήταν υπό τη μορφή κυψέλης.
Οι σημαντικότερες πόλεις της ήταν : η Ατζίρα που ιδρύθηκε ως "Αγύριον", η Τσεντουρίπε που ιδρύθηκε ως "Κεντόριπα", η Έννα μετέπειτα "Καστροτζιοβάννι", η Ύβλα Μεγάλη, η Ύβλα Μικρή και η Ύβλα Ηραία στα νότια.
Ο Θουκυδίδης παρουσιάζει τους Σικελούς σαν συμμάχους των Αθηναίων στην πολιορκία των Συρακουσών , γράφει "ήταν πριν σύμμαχοι των Συρακουσών αλλά εξεγέρθηκαν λόγω της τυραννικής τους διακυβέρνησης".
Οι παλιότεροι κάτοικοι της Σικελίας αναφέρονται και σε αποσπάσματα και άλλων Ελλήνων συγγραφέων όπως ο Ελλάνικος ο Λέσβιος και ο Αντίοχος ο Συρακούσιος.
Ο Όμηρος καταγράφει τη Σικελία ως "Σικανία", όπως τονίζει ο ιστορικός Ρόμπιν Λέιν Φοξ "υπάρχει ένα μακρινό μέρος που ζούσαν δυο διαφορετικοί λαοί, ο Όμηρος τους έβλεπε σαν έναν".
Ο Θουκυδίδης και άλλοι κλασσικοί συγγραφείς παρουσιάζουν παραδόσεις με τις οποίες οι Σικελοί ζούσαν στην κεντρική Ιταλία ανατολικά και βόρεια από τη Ρώμη.
Τα στοιχεία για τη γλώσσα τους είναι ελάχιστα, προέρχονται μονάχα από αναφορές αρχαίων συγγραφέων και τις ελάχιστες επιγραφές που έχουν διασωθεί και δεν θεωρείται βέβαιο ότι είναι Σικελικές.
Στάλθηκε μία δύναμη τριών Νιγηριανών ταγμάτων, εναντίον των στρατευμάτων του Υποστράτηγου Κουρτ Βάλε στο Νυανγκάο και τον καθήλωσαν εκεί στις 15 Οκτωβρίου 1917.
Ο φον Λέτοβ, προειδοποίησε τα στρατεύματά του και στις 10 Οκτωβρίου άρχισε μια βεβιασμένη πορεία διασχίζοντας τα Όρη Λικανγκάρα , που χώριζαν τη δύναμή του από αυτή του Βάλε.
Βάδισε με πέντε λόχους και δυο ορεινά πυροβόλα, πάνω από τα όρη, από τη Λικανγκάρα έως το , βαδίζοντας σταθερά μέσα στη νύχτα, ώστε να φτάσει με το χάραμα.
Είχαν τεράστια δυσκολία με τα πεδινά πυροβόλα· κόλλησαν στο μονοπάτι και οι Ασκάρι έπρεπε να βοηθήσουν τους μεταφορείς ώστε να τα φέρουν πίσω από τη φάλαγγα.
Ο , φαινόταν ότι κατάφερε να συγκεντρώσει για αυτή την επίθεση, έξι χιλιάδες άνδρες και σε αντίθεση με τον Σματς, ο φον Λέτοβ ήταν σίγουρος ότι το σχέδιο του θα ήταν να επιτεθεί μετωπικά εναντίων των Γερμανών, γνωρίζοντας την αριθμητική του ανωτερότητα και να τους πλήξει κατ' ευθείαν.
Ο φον Λέτοβ θα μπορούσε να είχε κινηθεί πίσω από τον και να επιχειρήσει να τον πλήξει, αλλά απέρριψε αυτό το σχέδιο εξαιτίας της εξαιρετικά ανώτερης αριθμητικής δύναμης των Βρετανών, που ήσαν απέναντι του Βάλε.
Αν ο φον Λέτοβ πήγαινε γύρω από τον , ο Βάλε, θα μπορούσε να είχε ηττηθεί πριν καν προλάβει ο φον Λέτοβ να φτάσει εκεί και έτσι ολόκληρη η επιχείρηση θα είχε καταλήξει σε πανωλεθρία, ο Βάλε θα είχε ηττηθεί και ο φον Λέτοβ θα ήταν και πάλι περικυκλωμένος.
Εν συνεχεία, στις 16 Οκτωβρίου, ο φον Λέτοβ έφτασε στον ποταμό , στον ποταμό και τέλος στον ποταμό Μαχίουα, όπου τα χίλια πρόσθετα τουφέκια του, σταθεροποίησαν τη γραμμή του Βάλε.
Ο φον Λέτοβ πηγαινοερχόταν μέσα από τα χαρακώματα, πίνοντας καφέ μαζί με τον Υπολοχαγό και μεταβαίνοντας στο απόσπασμα του για να κάνει τον εαυτό του εμφανή.
Από τους Βρετανούς, στάλθηκε μια μεγαλύτερη δύναμη, για να επιτεθεί στους Γερμανούς από την αντίθετη πλευρά, αλλά και αυτή, επίσης αντιμετωπίστηκε με επίμονη αντίσταση, όταν οι Γερμανοί αποχώρησαν στο Νυανγκάο στις 16 και έσκαψαν χαντάκια στην κορυφογραμμή της Μαχίουα 2 μίλια από την προηγούμενη θέση τους.
Παρά τις επιθέσεις από τη νεοφερμένη Βρετανική δύναμη, οι Γερμανοί κατόρθωσαν να διατηρήσουν τα εδάφη τους και να αντεπιτεθούν στις 17 και 18 Οκτωβρίου 1917, αναγκάζοντας τους Βρετανούς να αποσυρθούν με βαριές απώλειες.
Μολονότι ο φον Λέτοβ-Φόρμπεκ είχε προκαλέσει τον μεγαλύτερο αριθμό απωλειών στους Συμμάχους, στο Αφρικανικό Θέατρο από τη Μάχη της Τάνγκα, η μάχη δεν πήγε τόσο καλά όσο ήλπιζε.
Τα Γερμανικά εφόδια ήταν εξαιρετικά περιορισμένα και σε μόλις τέσσερις ημέρες μάχης, είχαν αναλώσει πάνω από 850.000 σφαίρες, σχεδόν όλα τα εφόδια των φυσιγγίων νέας γενιάς του.
Χωρίς επαρκή πυρομαχικά για τα σύγχρονα όπλα της, η Γερμανική δύναμη περιορίστηκε στη χρήση των παλαιών , τα οποία χρησιμοποιούσαν φυσίγγια πυρίτιδας.
Με λιγοστά εφόδια και φοβούμενος μία άλλη επίθεση, ο φον Λέτοβ-Φόρμπεκ αποφάσισε να αποχωρήσει από τη Γερμανική Ανατολική Αφρική και να ξεκινήσει μια εισβολή στην Πορτογαλική Ανατολική Αφρική, όπου ήλπιζε να επανακτήσει τη δύναμή του καταλαμβάνοντας εφόδια από τον εκεί κακώς προετοιμασμένο Πορτογαλικό Στρατό.
Συγκεκριμένα, διαισθανόμενος ο φον Λέτοβ-Φόρμπεκ, ότι ο έστειλε εναντίων του μια μεγάλη δύναμη, έδραξε την ευκαιρία και κατευθύνθηκε με πέντε λόχους , να εμπλακούν με τους Αφρικανικούς Τυφεκιοφόρους του Βασιλιά ), των οποίων ηγείτο ο Νοτιοαφρικανός Ταξίαρχος .
Η σύρραξη συνέβη στη Μαχίουα στις 17 Οκτωβρίου 1917, παρά τον Ποταμό Λουκουλέντι , όπου ο φον Λέτοβ-Φόρμπεκ είχε παρατάξει και οχυρώσει τις δυνάμεις του σε μια κορυφογραμμή.
Μετά από μια ήσυχη νύχτα, το πρωί της 18ης Οκτωβρίου 1917, ο φον Λέτοβ-Φόρμπεκ έχει ορθώς εκτιμήσει ότι ο θα επιχειρήσει κατά μέτωπο επίθεση, τα στρατεύματά του επιφέρουν επί των ένα φοβερό τίμημα καθ 'όλη τη διάρκεια της ημέρας, υποχρεώνοντας και τις δυο πλευρές, να αποσυρθούν τη νύχτα εξουθενωμένες.
Η Μάχη της Μαχίουα μεταξύ των Αυτοκρατορικών δυνάμεων της Γερμανίας και της Βρετανίας διεξήχθη κατά τη διάρκεια της Εκστρατείας στην Ανατολική Αφρική κατά τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν τα στρατεύματα της Ένωσης Νοτίου Αφρικής και της Αποικιοκρατικής Νιγηρίας υπό τον Αντιστράτηγο κατέλαβαν στην Μαχίουα της Γερμανικής Ανατολικής Αφρικής, μια φάλαγγα υπό τον Γερμανό Ταξίαρχο Πάουλ Έμιλ φον Λέτοβ-Φόρμπεκ .
Αλλά οι Γερμανοί έχασαν ένα μεγάλο ποσοστό των δυνάμεών των και τελικά αναγκάστηκαν να αποσυρθούν από τις θέσεις των και να συνεχίσουν τον ανταρτοπόλεμό τους.
Η μάχη καταγράφηκε από τη Βρετανική Επίσημη Ιστορία, ως η «πιο καταστροφική ημέρα για τον στρατό της Νιγηρίας από το σχηματισμό της δύναμης» και ονομάστηκε «η πιο άγρια μάχη στην ιστορία των Αφρικανικών συγκρούσεων - χωρίς να αποκλείεται η ή οποιαδήποτε συμπλοκή του πολέμου των Μπόερ».
Με τη δύναμη του Υποστράτηγου Κουρτ Βάλε στο Νυανγκάο , να έχει χωριστεί από την κύρια δύναμη του φον Λέτοβ-Φόρμπεκ, οι Βρετανοί συνέλαβαν ένα σχέδιο ώστε να αποκόψουν και να περικυκλώσουν τη φάλαγγα του Κουρτ Βάλε, με το να την υπερφαλαγγίσουν από μια δύναμη Νιγηριανών.
Σύμφωνα με τους όρους της Συνθήκης του Μονάχου η Τσεχοσλοβακία έπρεπε να αποφασίσει για το "ουγγρικό ζήτημα" (στη Ρουθηνία των Καρπαθίων και τη νότια Σλοβακία ζούσαν 750.000 Ούγγροι) σύμφωνα με συμφωνία με την κυβέρνηση της Βουδαπέστης.
Ωστόσο, η Βουδαπέστη τάχθηκε υπέρ του μέγιστου "δικαιώματος αυτοδιάθεσης" (δηλαδή να γίνει δημοψήφισμα εάν οι κάτοικοι επιθυμούν να παραμείνουν μέρος της Τσεχοσλοβακίας ή όχι) ή ακόμη και να γίνει μεταβίβαση των εδαφών, όπου, σύμφωνα με την απογραφή του 1910, οι Ούγγροι είναι πλειοψηφία του πληθυσμού.
Δεδομένου ότι η βόρεια Τρανσυλβανία ήταν ετερογενής και κατοικούσαν πολλοί λαοί , η απόφαση αυτή οδήγησε σε μαζικές μεταναστεύσεις και επιδείνωση των κοινωνικοοικονομικών συνθηκών στην Τρανσυλβανία.
Αναγνωρίζοντας ότι ένας συμβιβασμός με τη Βουδαπέστη δεν θα λειτουργούσε, η κυβέρνηση της Τσεχοσλοβακίας κάλεσε τη Βουδαπέστη να συμφωνήσει με την ετυμηγορία της διαιτησίας της Γερμανίας και της Ιταλίας (η Ουγγαρία πρότεινε επίσης να ενεργήσει ως διαιτητής εκ μέρους της Πολωνίας).
Οι διαιτησίες της Βιέννης είναι το όνομα δύο πολιτικών αποφάσεων του Γιόαχιμ φον Ρίμπεντροπ και του Γκαλεάτσο Τσιάνο, οι οποίοι ενήργησαν ως διαιτητές εκ μέρους της ναζιστικής Γερμανίας και της φασιστικής Ιταλίας με στόχο την «ειρηνική ικανοποίηση» των εδαφικών διεκδικήσεων της Ουγγαρίας για κάποια από τα εδάφη που έχασε σύμφωνα με τη συνθήκη του Τριανόν το 1920.
Σύμφωνα με την πρώτη διαιτησία της Βιέννης, η Τσεχοσλοβακία υποχρεώθηκε να παραδώσει στην Ουγγαρία τμήματα της νότιας Σλοβακίας και τις νοτιοδυτικές περιοχές της Υπερκάρπαθιας Ουκρανίας .
Οι Σλοβάκοι και Τσέχοι άποικοι (που έλαβαν γη ως αποτέλεσμα της λεγόμενης αγροτικής μεταρρύθμισης που πραγματοποίησε η κυβέρνηση της Τσεχοσλοβακίας κατά τη δεκαετία του 1920 και του 1930) εκδιώχθηκαν βίαια από τη νέα ουγγρική διοίκηση.
Η πρώτη διαιτησία πραγματοποιήθηκε το 1938 και η δεύτερη το 1940, με καθαρά ωφελημένη χώρα την Ουγγαρία, καθώς προσάρτησε τη νότια Σλοβακία και τη μισή Τρανσυλβανία.
Στις 2 Νοεμβρίου 1938, οι Ρίμπεντροπ και Τσιάνο αποφάνθηκαν από τη Βιέννη ότι: η Δημοκρατία της Τσεχοσλοβακίας πρέπει να μεταφέρει 12.000 τ.
Για παράδειγμα, οι περισσότεροι τύποι φυσικού πετρελαίου είναι έτοιμες καύσιμες ύλες στην ακατέργαστη μορφή τους, αλλά δεν αποδίδουν ικανοποιητικά και αφήνουν υπολείμματα και υποπροϊόντα που φράζουν έναν κινητήρα.
Η διύλιση των υγρών συνήθως επιτυγχάνεται με απόσταξη ή κλασματική απόσταξη, με μία πολύ χρήσιμη διαδικασία που χρησιμοποιείται και στον διαχωρισμό των διαφορετικών κλασμάτων του πετρελαίου.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα αέρια και υγρά μπορούν να εκχυλιστούν με εκλεκτικούς διαλύτες, που διαλύουν είτε την ουσία ενδιαφέροντος είτε τις ανεπιθύμητες προσμίξεις.
Η τήξη κατά ζώνες είναι μία μέθοδος καθαρισμού που αναπτύχθηκε από τον Γουίλιαμ Γκάρντνερ Πφαν, και χρησιμοποιήθηκε για την παραγωγή καθαρού Γερμάνιου.
Εξαιτίας των προβλημάτων υγείας της μητέρας της, η Τσαντρίκα Κουμαρατούνγκα ηγήθηκε του σχηματισμού νέας συμμαχίας, της «Συμμαχίας του Λαού», ώστε να συμμετάσχει στις εκλογές της Δυτικής Επαρχίας το 1993.
Το ίδιο έγινε και στις βουλευτικές εκλογές του 1994, ενώ η Σιριμάβο Μπανταρανάικε ανάρρωνε από εγχείρηση και ανακοίνωσε απλώς ότι η κόρη της θα γινόταν πρωθυπουργός.
Εδώ πρέπει να σημειωθεί ότι με τη συνταγματική αλλαγή του 1978 η πραγματική εξουσία είχε περάσει στον εκάστοτε Πρόεδρο, όπως στη Γαλλία , με τον/την πρωθυπουργό να έχει μειωμένες αρμοδιότητες.
Ο βασικός αντίπαλος της Κουμαρατούνγκα, ο Γκαμίνι Ντισαναγιάκε, δολοφονήθηκε μόλις δύο εβδομάδες προ των εκλογών και η χήρα του, η Σρίμα Ντισαναγιάκε, επιλέχθηκε ως η προεδρική υποψήφια του Ενωμένου Εθνικού Κόμματος.
Το 2000 η Κουμαρατούνγκα χρειαζόταν πλέον μια νεότερη πρωθυπουργό και η Μπανταρανάικε, ανακοινώνοντας λόγους υγείας, παραιτήθηκε τον Αύγουστο 2000 και πέθανε δύο μήνες αργότερα.
Μεγαλώνοντας η Τσαντρίκα βίωσε την αποχώρηση του πατέρα της από το κυβερνητικό κόμμα και την ίδρυση από αυτόν του Κόμματος Ελευθερίας , την ανάδειξή του σε Πρωθυπουργό της χώρας το 1956 και το σημαντικότερο, τη δολοφονία του μέσα στο σπίτι τους από έναν Βουδιστή ιερομόναχο, όταν εκείνη ήταν μόλις 14 ετών, το 1959.
Το 1960 η μητέρα της εκλέχθηκε ομοφώνως πρόεδρος του Κόμματος Ελευθερίας και το οδήγησε στη νίκη στις εκλογές της 21ης Ιουλίου 1960, καθιστάμενη έτσι η πρώτη γυναίκα πρωθυπουργός χώρας στη νεότερη παγκόσμια ιστορία.
Η Τσαντρίκα ήταν επομένως «βουτηγμένη» στην πολιτική από την παιδική και εφηβική της ηλικία, όπως και τα δύο αδέλφια της, η μεγαλύτερή της Σουνέθρα και ο μικρότερός της Ανούρα , μετέπειτα πρόεδρος της Βουλής, αρχηγός της αξιωματικής αντιπολιτεύσεως και υπουργός Εξωτερικών.
Υπό τον Ανούρα ωστόσο το Κόμμα Ελευθερίας μετατοπίσθηκε προς τα δεξιά τόσο, ώστε η Τσαντρίκα και ο σύζυγός της το εγκατέλειψαν και ίδρυσαν, στις 22 Ιανουαρίου 1984, το «Κόμμα του Λαού της Σρι Λάνκα», τη «Μαχαγιάνα Πακσάγια» , με πολιτικές δραστηριότητες κατά των «κατεστημένων» πολιτικών κομμάτων.
Ωστόσο, στις 16 Φεβρουαρίου 1988, ο Βιτζάγια Κουμαρατούνγκα δολοφονήθηκε με τουφέκι εξω από το σπίτι του στο Κολόμπο και μπροστά στα μάτια της συζύγου του και των δυο παιδιών τους , από τον Λάιονελ Ρανασίνγκε.
Η Τσαντρίκα ανέλαβε για λίγο την ηγεσία του κόμματος και σχημάτισε την «Ενωμένη Σοσιαλιστική Συμμαχία» με το Κομμουνιστικό Κόμμα της Σρι Λάνκα και άλλα δύο αριστερά κόμματα.
Το 1976 προέδρευσε στη λεγόμενη επιτροπή Τζαναβάσα, που ίδρυσε κολεκτίβες σε γαίες που είχαν κρατικοποιηθεί από τη μεταρρύθμιση που απαγόρευε σε ιδιώτη να κατέχει πάνω από 200 στρέμματα γης.
Η Τσαντρίκα Μπανταρανάικε-Κουμαρατούνγκα είναι πολιτικός της Σρι Λάνκα, η οποία υπήρξε το 5ο πρόσωπο που διετέλεσε Πρόεδρος της χώρας, από τις 12 Νοεμβρίου 1994 έως τις 19 Νοεμβρίου 2005, η μοναδική γυναίκα μέχρι σήμερα που κατείχε αυτό το αξίωμα.
Η Τσαντρίκα εγγράφηκε στο Ρωμαιοκαθολικό Πανεπιστήμιο «Θωμάς Ακινάτης» του Κολόμπο για να σπουδάσει νομική, αλλά το 1967 το εγκατέλειψε χωρίς να ολοκληρώσει τις σπουδές της εκεί και έφυγε στη Γαλλία, όπου μετά την εκμάθηση της γαλλικής και ένα έτος μαθημάτων στο Ινστιτούτο Πολιτικών Σπουδών του Αιξ-αν-Προβάνς, σπούδασε στο Ινστιτούτο Πολιτικών Σπουδών των Παρισίων , παίρνοντας πτυχίο πολιτικής επιστήμης το 1970.
Ο πατέρας της Τσαντρίκα ήταν σπουδαγμένος στην Οξφόρδη δικηγόρος και πολιτικός, τότε Υπουργός Τοπικής Αυτοδιοικήσεως στο Κρατικό Συμβούλιο της Κεϋλάνης.
«μια πανευρωπαϊκή αντίληψη ότι τόσο τα ναζιστικά όσο και τα κομμουνιστικά ολοκληρωτικά καθεστώτα πρέπει να κριθούν . ως καταστρεπτικά στις πολιτικές τους όπου εφάρμοσαν συστηματικά ακραίες μορφές τρόμου, καταπίεσαν όλες τις πολιτικές και ανθρώπινες ελευθερίες, άρχισαν επιθετικούς πολέμους και, .
"αναγνώριση ότι πολλά εγκλήματα που διαπράχθηκαν στο όνομα του κομμουνισμού πρέπει να θεωρηθούν ως εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που χρησιμεύουν ως προειδοποίηση για τις μελλοντικές γενιές, με τον ίδιο τρόπο που τα ναζιστικά εγκλήματα αξιολογήθηκαν από το δικαστήριο της Νυρεμβέργης"
"διαμόρφωση μιας κοινής προσέγγισης όσον αφορά τα εγκλήματα ολοκληρωτικών καθεστώτων, . , και ευαισθητοποίηση σε όλη την Ευρώπη για τα κομμουνιστικά εγκλήματα ."
"εισαγωγή νομοθεσίας που θα επέτρεπε στα δικαστήρια να κρίνουν και να τιμωρούν τους δράστες των κομμουνιστικών εγκλημάτων και να αποζημιώνουν τα θύματα του κομμουνισμού"
"ευρωπαϊκή και διεθνή πίεση για αποτελεσματική καταδίκη των προηγούμενων κομμουνιστικών εγκλημάτων και αποτελεσματική καταπολέμηση των συνεχιζόμενων κομμουνιστικών εγκλημάτων"
καθιέρωση της 23ης Αυγούστου, της ημέρας υπογραφής του Συμφώνου Χίτλερ-Στάλιν, γνωστού ως Συμφώνου Μολότωφ-Ριμπέντροπ, ως ημέρας μνήμης των θυμάτων τόσο των ναζιστικών όσο και των κομμουνιστικών ολοκληρωτικών καθεστώτων, με τον ίδιο τρόπο που η Ευρώπη θυμάται τα θύματα του Ολοκαυτώματος στις 27 Ιανουαρίου "
"υπεύθυνες στάσεις των εθνικών κοινοβουλίων όσον αφορά την αναγνώριση των κομμουνιστικών εγκλημάτων ως εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, οδηγώντας στην κατάλληλη νομοθεσία ."
«ίδρυση στα ευρωπαϊκά κράτη που είχαν κυβερνηθεί από ολοκληρωτικά κομμουνιστικά καθεστώτα επιτροπών από ανεξάρτητους εμπειρογνώμονες με καθήκον να συλλέγουν και να αξιολογούν πληροφορίες σχετικά με τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων που συνέβησαν επί του ολοκληρωτικού κομμουνιστικού καθεστώτος . "
"εξασφάλιση σαφούς διεθνούς νομικού πλαισίου σχετικά με την ελεύθερη και απρόσκοπτη πρόσβαση στα αρχεία που περιέχουν τις πληροφορίες για τα εγκλήματα του κομμουνισμού"
"προσαρμογή και αναθεώρηση των εγχειριδίων της ευρωπαϊκής ιστορίας ώστε τα παιδιά να μπορούν να μάθουν και να προειδοποιούνται για τον κομμουνισμό και τα εγκλήματά του με τον ίδιο τρόπο που έχουν διδαχθεί να αξιολογούν τα ναζιστικά εγκλήματα"
Στις 20 Ιανουαρίου 2012, εκδόθηκε μια δήλωση που ξεκίνησε από τον σε συνεργασία με τον καθηγητή - του πανεπιστημίου , Μελβούρνη της Αυστραλίας και υπογράφηκε από 70 βουλευτές, με τίτλο "Δήλωση των Εβδομήντα Ετών" απέρριπτε "τις προσπάθειες να υπονομευθεί το Ολοκαύτωμα μειώνοντας τη μοναδικότητά του και θεωρώντας ότι είναι ισότιμο, παρόμοιο ή ισοδύναμο με τον κομμουνισμό, όπως πρότεινε η Δήλωση της Πράγας του 2008".
Ο υπουργός Εξωτερικών της Λιθουανίας, , χαρακτήρισε τη Δήλωση των Εβδομήντα Ετών "αξιοθρήνητη" και "απεχθή" και δήλωσε ότι απηχεί "τους ιδεολόγους του Κρεμλίνου" και έρχεται σε αντίθεση με τη θέση της ΕΕ.
Ο Πρωθυπουργός της Λιθουανίας Αντριου Κούμπλιου υποστήριξε ότι τόσο τα ναζιστικά όσο και τα σοβιετικά εγκλήματα είναι "μοναδικά" και ο πόνος που προκάλεσαν ήταν "ανυπολόγιστος".
Μέχρι σήμερα, η πιο ορατή πρόταση της δήλωσης ήταν η υιοθέτηση της Ευρωπαϊκής Ημέρας Μνήμης για τα Θύματα Σταλινισμού και Ναζισμού , που υιοθετήθηκε από την Ευρωπαϊκή Ένωση και τον Οργανισμό για την Ασφάλεια και Συνεργασία στην Ευρώπη, ως επίσημη διεθνής ημέρα μνήμης για τα θύματα ολοκληρωτικών καθεστώτων.
Στις 14 Οκτωβρίου 2011, δημιουργήθηκε από τις κυβερνήσεις του ομίλου και από διάφορα ευρωπαϊκά ιδρύματα και ΜΚΟ, η "πλατφόρμα ευρωπαϊκής μνήμης και συνείδησης, ένα εκπαιδευτικό πρόγραμμα της ΕΕ για την ευαισθητοποίηση σχετικά με τα ολοκληρωτικά εγκλήματα και την καταπολέμηση της μη ανοχής, του εξτρεμισμού και των αντιδημοκρατικών κινημάτων.
Αυτό έγινε με πρωτοβουλία της πολωνικής Προεδρίας της ΕΕ και μετά από αποφάσεις του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της ΕΕ που υποστηρίζουν το έργο.
Η Ρωσία διαμαρτυρήθηκε κατά του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπης για την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Ημέρας Μνήμης για τα Θύματα Σταλινισμού και Ναζισμού .
Ο ιδρυτής και πρόεδρος της οργάνωσης, Μπόρις Σπέγκελ, ισχυρίστηκε ότι η Δήλωση της Πράγας υποστηρίζεται από «υποστηρικτές των Ναζί» και κατηγόρησε τις χώρες που ήταν παλαιότερα μέλη του Κομμουνιστικού Συνασπισμού για «ταχεία ναζιστοποίηση».
Η Διακήρυξη της Πράγας για την Ευρωπαϊκή Συνείδηση και τον Κομμουνισμό , η οποία υπεγράφη στις 3 Ιουνίου 2008, ήταν μια διακήρυξη που ξεκίνησε με πρωτοβουλία της Τσεχικής κυβέρνησης και υπογράφτηκε από επιφανείς Ευρωπαίους πολιτικούς, πρώην πολιτικούς κρατουμένους και ιστορικούς, μεταξύ των οποίων και ο πρώην Πρόεδρος της Τσεχίας και ο μελλοντικός Γερμανός Πρόεδρος , οι οποίοι έκαναν πρόσκληση για την "πανευρωπαϊκή καταδίκη των εγκλημάτων του κομμουνισμού, και την εκπαίδευση γύρω από αυτά".
Ο έγραψε: "Έχει προσελκύσει υποστήριξη σε όργανα όπως το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο . Αλλά έχει εξοργίσει μερικούς, αν όχι όλους, τυς Εβραίους ακτιβιστές, αριστερούς πολιτικούς · και αναπόφευκτα, τη Ρωσία. "
Η Διακήρυξη παραπέμπει στο ψήφισμα 1481 του Συμβουλίου της Ευρώπης, καθώς και στα «ψηφίσματα για τα κομμουνιστικά εγκλήματα που εγκρίθηκαν από διάφορα εθνικά κοινοβούλια».
Ο Έιντζελ τον κατατροπώνει και μαθαίνει για τη μυστική συμμαχία της γειτονιάς, η οποία παρακολουθεί όλους τους κατοίκους του χωριού και η συγκέντρωσή της λαμβάνει χώρα στο κάστρο του Σάντφορντ.
Ο Έιντζελ αντιμετωπίζει τη συμμαχία, της οποίας αρχηγός είναι ο Φρανκ, ο οποίος αποκαλύπτει ότι διέπρατταν τις δολοφονίες για ασήμαντους λόγους, μιας και υποτίθεται ότι κάθε θύμα απειλούσε τις πιθανότητες να ψηφιστεί το χωριό τους ως το καλύτερο της χρονιάς.
Μετά από μια κακοφτιαγμένη ερασιτεχνική παράσταση του θεατρικού έργου Ρωμαίος και Ιουλιέτα, οι δύο πρωταγωνιστές, του οποίους ο Έιντζελ σταμάτησε προηγουμένως λόγω υψηλής ταχύτητας, δολοφονήθηκαν από μία φιγούρα με μανδύα, και σκηνοθετεί το έγκλημα να φαίνεται σαν αυτοκινητιστικό δυστύχημα.
Ενώ τον έχουν στείλει να επιλύσει μια διαμάχη, ο Έιντζελ ανακαλύπτει ένα κρυμμένο απόθεμα παράνομων όπλων, συμπεριλαμβανομένου μιας παλιάς νάρκης θαλάσσης, και τα παίρνει μαζί του στο αστυνομικό τμήμα.
Εκείνη τη νύχτα, δολοφονείται ο πλούσιος οικοδόμος Τζορτζ Μέρτσαντ, λόγω μιας έκρηξης που προκαλείται εξαιτίας της σόμπας του, και το πτώμα του εκτοξεύεται έξω από το παράθυρο.
Όταν ο Φρανκ στέλνει τους υπόλοιπους αστυνομικούς να τους συλλάβουν, ο Έιντζελ και ο Ντάνι τους πείθουν ότι ο Φρανκ είναι ο υπαίτιος των δολοφονιών.
Έπειτα από ένα κυνηγητό με αυτοκίνητα, ο Έιντζελ στριμώχνει τον Σκίνερ σε ένα μοντέλο του χωριού, και τότε καρφώνεται ένας μικροσκοπικός εκκλησιαστικός πόλος στο σαγόνι του Σκίνερ, ενώ ο Φρανκ δέχεται επίθεση από έναν κύκνο, τον οποίον ο Έιντζελ και ο Μπάτερμαν προσπαθούσαν να πιάσουν προηγουμένως.
Ο τοπικός δημοσιογράφος, Τιμ Μέσεντζερ, πλησιάζει τον Έιντζελ στην εκκλησία, ισχυριζόμενος ότι έχει πληροφορίες, αλλά δολοφονείται από την πτώση μιας τοιχοδομής.
Ο Έιντζελ υποψιάζεται τον Σκίνερ, μιας και η αγοραπωλησία ακινήτων θα έδινε τέλος στο μονοπώλιο του σουπερμάρκετ του, αλλά ο Σκίνερ έχει άλλοθι.
Η συνάδελφοί του, οι οποίοι τον ζηλεύουν, φροντίζουν να τον στείλουν στην μικρή αγροτική πόλη του Σάντφορντ, Γκλόστερσαιρ, που κερδίζει τακτικά τον τίτλο του καλύτερου χωριού της χρονιάς.
Ο συνάδελφός του, Ντάνι Μπάτερμαν, επίσης αστυνομικός και λάτρης των αστυνομικών ταινιών, είναι ο γιος του επιθεωρητή Φρανκ Μπάτερμαν, ανωτέρου του Έιντζελ.
Η ταινία Καυτοί και Άσφαιροι είναι βρετανική κωμωδία δράσης του 2007, σε σκηνοθεσία του Έντγκαρ Ράιτ και σενάριο του Έντγκαρ Ράιτ και Σάιμον Πεγκ.
Ο Πεγκ και ο Φροστ υποδύονται δύο αστυνομικούς, οι οποίοι επιχειρούν να λύσουν μιας σειρά από μυστήριους φόνους στο Σάντφορντ, ένα χωριό στη Δυτική Χώρα.
Οι Ράιτ, Πεγκ, Φροστ και η παραγωγός Νάιρα Παρκ, είχαν συνεργαστεί προηγουμένως στην τηλεοπτική σειρά και στην ταινία του 2004 Το Ξύσιμο των Νεκρών .
Οι πρώην ανώτεροι του Έιντζελ του ζητά να επιστρέψει στο Λονδίνο, μιας και το ποσοστό της εγκληματικότητας αυξήθηκε ραγδαία με την απουσία του, αλλά ο Έιντζελ αποφασίζει να παραμείνει στο Σάντφορντ.
Το 2003, οι τραγούδησαν στο , όπου ηχογράφησαν τη συναυλία και αργότερα κυκλοφόρησαν το πρώτο τους ζωντανό άλμπουμ, με τίτλο , και ένα ζωντανό με τίτλο .
Ο Κιθ Μίλερ της ιστοσελίδας . επέκρινε τους για την επιλογή τους να περιοδεύσουν για το με συγκροτήματα όπως οι , τα οποία κατηγόρησε ότι έχουν ενσωματωμένα έντονα σατανικά και αντιχριστιανικά θέματα στους στίχους τους.
Η Κόρεϋ Άπαρ του ιστότοπου δήλωσε ότι «το πιθανότατα δεν θα απογοητεύσει τους θαυμαστές, και δεν το έκανε, αν και μόνο για το γεγονός ότι ουσιαστικά ακούγεται σαν τα υπόλοιπα άλμπουμ των ».
Σημείωσε ότι το τραγούδι " " «έχει σχετικά ελαφρύτερη κοιλιά από τα υπόλοιπα, που είναι μια καλή αλλαγή ρυθμού, αλλά στην τελική ανεπαρκής και αναποτελεσματική».
Τον Μάρτιο-Απρίλιο του 2007 οι περιόδευσαν με τα συγκροτήματα , και , και τον Μάιο-Ιούνιο ήταν τα κύρια συγκροτήματα σε μία περιοδεία μαζί με τους δύο τελευταίους.
Την 12η Ιουνίου 2007 κυκλοφόρησε το δεύτερο σινγκλ από το άλμπουμ, με τίτλο " " , και την 27η Νοεμβρίου 2007 έκανε ντεμπούτο στο το μουσικό βίντεο του τραγουδιού.