polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Αμέσως μετά τη λήξη της μίσθωσης του χώρου ως πάρκινγκ, η Πρωτοβουλία Κατοίκων Εξαρχείων και άλλες κινήσεις ξεκινούν ενημερωτική καμπάνια στη γειτονιά και κινητοποίηση για τη μετατροπή του σε χώρο υψηλού πρασίνου.
Κατά την εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στις 7 Μαρτίου 2009 από κοινού με τη συλλογικότητα «Εμείς, Εδώ και Τώρα για Όλους Εμάς», κάτοικοι και άλλοι υποστηρικτές της ιδέας προχώρησαν σε κατάληψη και σε συμβολικές φυτεύσεις του χώρου.
Κύριο χαρακτηριστικό ήταν η συλλογική εργασία και συνεισφορά των συμμετεχόντων που το πίστεψαν εξ' αρχής και διαμόρφωσαν οι ίδιοι τους όρους λειτουργίας του πάρκου μένοντας μακριά από κρατικούς, δημοτικούς ή ιδιωτικούς φορείς.
Ο όγκος των σκουπιδιών της γειτονιάς θα μειωθεί και το πάρκο θα αποκτήσει βιολογικό λίπασμα που θα χρησιμοποιηθεί στην δενδροφύτευση, ώστε να καλυφθεί με πράσινο όλος ο ελεύθερος χώρος του οικοπέδου.
Όλες οι αποφάσεις που σχετίζονται με το πάρκο λαμβάνονται από την ανοιχτή Γενική Συνέλευση του πάρκου, όπου μπορεί να συμμετέχει κάθε ενδιαφερόμενος και η οποία πραγματοποιείται στο κοντέινερ που βρίσκεται στο χώρο.
Στο πάρκο λειτουργούν ομάδες εργασίας, στις οποίες κατανέμονται οι απαιτούμενες εργασίες, όπως είναι η ομάδα σχεδιασμού-προγραμματισμού, η ομάδα παιδικών δραστηριοτήτων, η ομάδα κινηματογράφου, η ομάδα κηπουρικής κλπ.
Το 2017 ο γνωστός πολιτικοποιημένος Ιταλός καλλιτέχνης, με το ψευδώνυμο , δημιούργησε ένα τεράστιο σε μέγεθος και νόημα έργο, που κοσμεί τον τοίχο του Πάρκου προσθέτοντας έτσι μια νέα αισθητική στον χώρο.
Η χρήση του χώρου κατά τη διάρκεια της νύχτας προξενεί πολλές φορές ενόχληση στους περίοικους, ενώ συχνά είναι τα προβλήματα που δημιουργούν συμμορίες, εμπόριο ναρκωτικών, βανδαλισμοί και άλλες ομάδες ατόμων, τα οποία λυμαίνονται την περιοχή.
Το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο για την Ισότητα των φύλων εκπονεί μελέτες και συγκεντρώνει στατιστικά στοιχεία σχετικά με την ισότητα των φύλων στην ΕΕ, παρακολουθεί τον τρόπο με τον οποίο η ΕΕ ανταποκρίνεται στις διεθνείς δεσμεύσεις της όσον αφορά την ισότητα των φύλων και συντάσσει ετήσια έκθεση προόδου σχετικά με το θέμα αυτό και εργάζεται για την καταπολέμηση της βίας κατά των γυναικών.
Συντονίζει το Ευρωπαϊκό Δίκτυο για την Ισότητα των Φύλων, διοργανώνει συναντήσεις εμπειρογνωμόνων προς υποστήριξη του ερευνητικού έργου του Ινστιτούτου, προωθεί τον διάλογο και τη συνεργασία με μη κυβερνητικούς οργανισμούς και οργανώσεις για τις ίσες ευκαιρίες, πανεπιστήμια και εμπειρογνώμονες, ερευνητικά κέντρα, κοινωνικούς εταίρους και συναφείς οργανισμούς που επιδιώκουν την επίτευξη της ισότητας σε εθνικό και ευρωπαϊκό επίπεδο.
Το διοικητικό συμβούλιο του ινστιτούτου αποτελείται από 18 εκπροσώπους των κρατών μελών της ΕΕ που διορίζονται από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο και 1 μέλος που εκπροσωπεί την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Το Σώμα Εμπειρογνωμόνων απαρτίζεται από μέλη αρμοδίων φορέων ειδικευμένων σε θέματα ισότητας των φύλων, και περιλαμβάνει εκπροσώπους των κρατών μελών , της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και άλλων ενδιαφερόμενων μερών .
Το Ευρωπαϊκό Ινστιτούτο για την Ισότητα των φύλων είναι μία υπηρεσία της Ευρωπαϊκής Ένωσης που λειτουργεί από το 2007 με έδρα στο Βίλνιους Λιθουανίας.
Αποστολή της υπηρεσίας είναι η συμβολή και η ενίσχυση της προώθησης της ισότητας των φύλων σε όλες τις κοινοτικές πολιτικές και τις συνακόλουθες εθνικές πολιτικές, η καταπολέμηση των διακρίσεων λόγω φύλου, και η ευαισθητοποίηση του Ευρωπαίου πολίτη περί του θέματος της ισότητας των φύλων.
για την περίοδο 2007 - 2013, το Ινστιτούτο παρέχει τεκμηριωμένα στοιχεία για τη στήριξη της ισότητας των φύλων και διαθέτει κέντρο τεκμηρίωσης και βιβλιοθήκη που θα είναι ανοικτά για το κοινό.
Η Τζένκινς σπούδασε οικονομικά στο Πανεπιστήμιο του Σαράγεβο, αλλά το ξέσπασμα του πολέμου το 1992 την ανάγκασε να φύγει από το σπίτι της και να ζήσει για περισσότερο από ένα χρόνο στην Κροατία ως πρόσφυγας, προτού μεταναστεύσει στο Λονδίνο.
Αμέσως μετά το σεισμό του 2010 στην Αϊτή, η Τζένκινς και ο ηθοποιός Σον Πεν ίδρυσαν τον Αϊτινό Οργανισμό Αρωγής Τζένκινς-Πεν για προμήθεια υγειονομικού υλικού και για παροχή ιατρικής περίθαλψης στους χιλιάδες ξεσπιτωμένους Αϊτινούς.
Συνέκρινε τη μακροπρόθεσμη ανάκαμψη στην Αϊτή με της Βοσνίας, τόνισε την ανάγκη για τη βασική ανθρωπιστική βοήθεια, και υποστήριξε ότι ο Αμερικανικός στρατός δεν πρέπει να φύγει από τη χώρα πρόωρα.
Το 2002 η Ντιάνα Τζένκινς ίδρυσε το Ίδρυμα Ίρνις Τσάτιτς στη μνήμη του αδελφού της, που σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια της Βοσνιακής Σύγκρουσης.
Τον Αύγουστο 2008 ίδρυσε το Πρόγραμμα Ανθρώπινων Δικαιωμάτων της Σανέλα Ντιάνα Τζένκινς στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, Λος Άντζελες.
Πρόκειται για το πρώτο επιχορηγούμενο πρόγραμμα για τη διεθνή δικαιοσύνη και τα ανθρώπινα δικαιώματα οποιασδήποτε νομικής σχολής στις δυτικές Ηνωμένες Πολιτείες.
Η Τζένκινς εγκατέλειψε τη χώρα της κατά την Πολιορκία του Σαράγιεβο και μετανάστευσε στο Λονδίνο, όπου σπούδασε στο Πανεπιστήμιο Σίτι του Λονδίνου.
Την 5 Μαΐου 2018 η Τζένκινς τιμήθηκε στο Γκαλά του Γνωμοδοτικού Συμβουλίου για τη Βοσνία & Ερζεγοβίνη στην Ουάσιγκτον των ΗΠΑ, για την συνεχή υποστήριξη και τις φιλανθρωπικές δραστηριότητές της στη χώρα.
Τα εδάφη του νομού Ζυρά ακολούθησαν για αιώνες την τύχη της Φρανς-Κοντέ που προσαρτήθηκε στη γερμανική αυτοκρατορία και έπειτα στο δουκάτο της Βουργουνδίας από το 1318-1493, με πρωτεύουσα την Ντολ όπου εγκαταστάθηκε το Κοινοβούλιο και το Πανεπιστήμιο .
Μετά τη νίκη των συμμάχων του Ναπολέοντα στη μάχη του Βατερλώ στις 18 Ιουνίου 1815, ο νομός κατελήφθη από αυστριακά και ελβετικά στρατεύματα από τον Ιούνιο του 1815 μέχρι τον Νοέμβριο του 1818.
Τα σύνορα με την Ελβετία οχυρώθηκαν τις επόμενες δεκαετίες , αλλά κατά τη διάρκεια του Γαλλοπρωσικού πολέμου το 1870 οι γερμανικοί στρατοί διείσδυσαν στο νομό Ζυρά από το νομό Ωτ-Σον και μεγάλο τμήμα της περιοχής κατελήφθη για εννέα μήνες από τους γερμανικούς στρατούς, μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1871.
Από τον 11ο αιώνα δημιουργήθηκαν φέουδα με κυρίαρχους τους κόμητες του Σαλόν, πλάγιο κλάδο των δουκών της Βουργουνδίας, με πρώτο τον κόμη Ιωάννη του Σαλόν .
Αυτή την εποχή, από τον 11ο έως τον 13ο αιώνα, κατασκευάστηκαν πολλά κάστρα καθώς και πολλά θρησκευτικά οικοδομήματα από τους Κιστερκιανούς, τους Βενεδικτίνους και άλλα θρησκευτικά τάγματα, που έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην ανάπτυξη της περιοχής έως την περίοδο της Γαλλικής επανάστασης, οπότε έκλεισαν και πωλήθηκαν ως «εθνική ιδιοκτησία».
Τον 4ο και 5ο αιώνα οι διαδοχικές γερμανικές εισβολές αποδυνάμωσαν τους Γαλατο-Ρωμαϊκούς οικισμούς και δημιούργησαν μια μακρά περίοδο αστάθειας, όπου διάφορα βασίλεια, αλαμανικά, βουργουνδικά και φραγκικά προσπάθησαν να εγκατασταθούν.
Μια τεράστια πεδιάδα , σε υψόμετρο 200 μέτρων, που εκτείνεται κατά μήκος των δυτικών συνόρων του νομού στις πόλεις Αρμπουά, Σαλέν-λε-Μπαιν, Πολινί, Λονς-λε-Σωνιέ και περιλαμβάνει ένα από τα μεγαλύτερα δάση της Γαλλίας.
Μετά από μια νέα ταραγμένη περίοδο , ο Ροδόλφος Α' εκλέχθηκε στο τέλος του 9ου αιώνα βασιλιάς της «Βουργουνδίας », η οποία προσαρτήθηκε από τη γερμανική αυτοκρατορία: έτσι δημιουργήθηκε η Άνω Βουργουνδία, η οποία κατέστη κληρονομική κομητεία στο τέλος του 10ου αιώνα, το 995: ο σημερινός νομός είναι το νότιο τμήμα του εδάφους της Φρανς-Κοντέ .
Ανάμεσα στην πεδιάδα Μπρες και το πρώτο οροπέδιο εκτείνονται οι αμπελώνες του νομού, μόλις γύρω στα 18.500 στρέμματα, σχηματίζοντας μια στενή λωρίδα γης 80 χιλιομέτρων από βορρά προς νότο.
Έναν αιώνα αργότερα, το 1595, ο Ερρίκος Δ' κήρυξε τον πόλεμο στην Ισπανία και εισέβαλε στην Φρανς-Κοντέ, αποσύρθηκε, αλλά οι εντάσεις παρέμειναν με το βασίλειο της Γαλλίας και αναδύθηκαν επί Λουδοβίκου ΙΓ' και Ρισελιέ στον Δεκαετή πόλεμο που κατέστρεψε την περιοχή μεταξύ 1634 και 1644.
Το 1792, ο Ρουζέ ντε Λιλ, αξιωματικός του γαλλικού στρατού με καταγωγή από το Λονς-λε-Σωνιέ, συνέθεσε στο Στρασβούργο τη Μασσαλιώτιδα, που έγινε ο γαλλικός εθνικός ύμνος.
Μετά την κατάκτηση του Ιούλιου Καίσαρα, ο Γαλατο-Ρωμαϊκός πολιτισμός αναπτύχθηκε στην περιοχή βορειοδυτικά του ποταμού Αιν, μεταξύ Λονς-λε-Σωνιέ και Σαλέν-λε-Μπαιν καθώς και στην αγροτική πεδιάδα της Ντολ.
Το τοπίο είναι ορεινό, με πολλά δάση, την πόλη Ρους και τη λίμνη της, την πόλη Μορέ και την πόλη Σαιν-Κλωντ (σημαντικός τομέας της βιομηχανίας παιχνιδιών, παραγωγής σωλήνων, πλαστικών και κοπής διαμαντιών).
Ο νομός Ζυρά συνορεύει στα βόρεια με το νομό Ωτ-Σον, στα ανατολικά με το νομό Ντουμπ και το καντόνι του Βω της Ελβετίας, στα νότια με το νομό Αιν και στα δυτικά με τους νομούς Σον-ε-Λουάρ και Κοτ-ντ'Ορ.
Η απελευθέρωση ήρθε τον Σεπτέμβριο του 1944 από τους συμμαχικούς στρατούς που αποβιβάσθηκαν στην Προβηγκία και βοηθήθηκαν από τη Γαλλική αντίσταση της περιοχής.
Την 1η Ιανουαρίου 2016, η περιοχή Φρανς-Κοντέ, η οποία περιλάμβανε το νομό Ζυρά, συγχωνεύτηκε με την περιοχή της Βουργουνδίας και δημιουργήθηκε η νέα διοικητική περιοχή Βουργουνδία-Φρανς-Κοντέ.
Δύο από τις σημαντικές προσωπικότητες του νομού Ζυρά ήταν ο Λουί Παστέρ στην επιστήμη και ο Ζυλ Γκρεβύ στην πολιτική, πρόεδρος της Τρίτης Δημοκρατίας.
Ο Σπαρτιάτης στρατηγός Γύλιππος, ο μεγάλος νικητής των Αθηναίων στην Εκστρατεία στη Σικελία κατέλαβε το κάστρο στην πορεία του από την Ιμέρα στις Συρακούσες.
Την εποχή που ο Πύρρος της Ηπείρου επιτέθηκε στη Σικελία ήταν ανεξάρτητη πόλη, ο Πύρρος ήθελε την Ιετά λόγω της στρατηγικής της θέσης κοντά στην Πάνορμο, οι κάτοικοι συνθηκολόγησαν εύκολα.
Όταν ξέσπασε ο Α Καρχηδονιακός Πόλεμος κατείχε την πόλη η Καρχηδόνα αλλά όταν η Πάνορμος παραδόθηκε στη Ρωμαϊκή Δημοκρατία ακολούθησε η παράδοση και των υπόλοιπων πόλεων όπως η Ιετάς.
Ο Μάρκος Τύλλιος Κικέρων απαριθμεί την Ιετά σαν μία από τις πόλεις που λεηλατήθηκαν από τον τύραννο Βέρρες και ο Πλίνιος ο Νεότερος καταγράφει τους κατοίκους της ανάμεσα στους υπόλοιπους Σικελούς.
Πολλά έγγραφα του Κικέρων καταγράφουν την πόλη σαν "Λετίνι", πιθανότατα πρόκειται για το "Λήτον" για το οποίο ο Πλίνιος ο Νεότερος γράφει ότι ήταν παραφθορά του "Ιετάς".
Η τοποθεσία της Ιετάς είναι ασαφής σύμφωνα με τις πηγές, ο Διόδωρος Σικελιώτης αναφέρει ότι ήταν κοντά στην Πάνορμο και είχε μεγάλη φυσική ομορφιά, ο Ρωμαίος ποιητής Σίλιος Ιταλικός τονίζει τα πλεονεκτήματα του.
Η Ιετάς είναι αρχαία πόλη στη Σικελία στα βορειοδυτικά του νησιού που αντιστοιχεί στον σημερινό οικισμό Σαν Τζουζέπε Ιάτο, ανήκει στη Μητροπολιτική πόλη του Παλέρμο και βρίσκεται κοντά στην πρωτεύουσα Παλέρμο.
Όταν ο Κωνσταντίνος Δ βρέθηκε αντιμέτωπος με αυτή την εξέλιξη, άρχισε να παρακολουθεί στενά τους αδελφούς του και έστειλε ως εκπρόσωπό του έναν έμπιστο αξιωματούχο, τον Θεόδωρο κατεπάνω της Κολωνείας με το λεπτό έργο να επαινέσει τους στρατιώτες για την αφοσίωσή τους και να συμφωνήσει με τη συλλογιστική τους, με σκοπό να τους πείσει να επιστρέψουν στο στρατόπεδό τους στη Μ.
Επίσης προσκάλεσε τους ηγέτες της εξέγερσης να έλθουν στην Κωνσταντινούπολη και να συμβουλευτούν με τη Σύγκλητο, προκειμένου να ξεκινήσει η επιβεβαίωση των επιθυμιών τού στρατού.
Ήταν ο δευτερότοκος γιος τού Κώνστα Β και της Φαύστας και έγινε συναυτοκράτορας το 659, μαζί με τον νεότερο αδελφό του Τιβέριο, πριν ο πατέρας τους μετακινηθεί στη Σικελία.
Αφού κυβέρνησε μαζί τους 13 έτη ο Κωνσταντίνος Δ, που είχε δύο γιους, προσπάθησε να εκτοπίσει τους νεότερους αδελφούς του, αλλά αυτό προκάλεσε εξέγερση στο θέμα των Ανατολικών: ο στρατός βάδισε στη Χρυσόπολη και έστειλε αντιπροσωπεία, που πέρασε τον Βόσπορο και εισήλθε στην Κωνσταντινούπολη, όπου ζήτησε να παραμείνουν οι δύο αδελφοί ως συναυτοκράτορες.
Έτσι μεταξύ 16 Σεπτεμβρίου και 21 Δεκεμβρίου 681 διέταξε να τους κόψουν τη ρίνα, τα πρόσωπά τους να μην εμφανίζονται στα νομίσματα και τα ονόματά τους να αφαιρεθούν από τα δημόσια έγγραφα.
Από την αρχαία εποχή η ευρύτερη περιοχή της Καρύστου ήταν γνωστή για το περίφημο πρασινόλευκο μάρμαρο με τις σμαραγδοπράσινες φλέβες, την «Καρυστία και Στυρία λίθο» το οποίο εξορύσσονταν από τα Στύρα μέχρι τις δυτικές υπώρειες του όρους της Οχης.
Το μάρμαρο αυτό χρησιμοποιήθηκε κυρίως στην Ρωμαϊκή εποχή, κατά την οποία η ζήτησή του ήταν πολύ μεγάλη, πιο πολύ με την μορφή των μονόλιθων, μεγάλων διαστάσεων, ορισμένοι εκ των οποίων διασώζονται στην περιοχή ΒΔ του Αετού.
Μετά την καταδίωξη της συμμορίας από τον Επιθεωρητή Ροζέ Μπορνίς, στο και ουσιαστικά την διαλύση της, ο Λουτρέλ κατέληξε να θεωρείται επικίνδυνος και ανεξέλεγκτος, και βρήκε για άλλη μια φορά τον εαυτό του απομονωμένο και μειωμένο σε μικρές διαρρήξεις.
Στις 6 Νοεμβρίου 1946, ο Λουτρέλ πυροβολήθηκε στην κύστη κατά τη διάρκεια μιας ληστείας ενός κοσμηματοπωλείου στη λεωφόρο λεμπέρ, αφού είχε δολοφονήσει τον Αρμένιο ιδιοκτήτη του.
Πέθανε εξαιτίας του τραυμάτος του πέντε ημέρες αργότερα, στις 11 Νοεμβρίου 1946, και το πτώμα του θάφτηκε από τους συνεργούς του και το οποίο βρέθηκε μόλις τρία χρόνια αργότερα από την αστυνομία στις 6 Μαΐου 1949.
Από το 1941 ως το 1944, ο Λουτρέλ ήταν μέλος της "", σφυρηλατώντας μια φήμη ως ψυχρού δολοφόνου και πραγματοποιώντας όλο και περισσότερες συνοπτικές εκτελέσεις.
Έχοντας αναπτύξει δεσμούς με τον υπόκοσμο της εποχής και στη συνέχεια δημιούργησε το δικό του δίκτυο με τους Ρέιμοντ Ναουντί, Άμπελ Νταβός , Πιέρ Τζιμπλάζ, Φερνάρντ Πουλέ και τον Τζο Αττία.
Κατά τη διάρκεια της δίκης ο Νιεβιάντομσκι δήλωσε ότι ήθελε να σκοτώσει αρχικά τον Γιούζεφ Πιουσούτσκι, αλλά δολοφονώντας τον σύμμαχο του Ναρούτοβιτς, ήταν "ένα βήμα στον αγώνα για την πολωνικότητα και για το έθνος." Ο Νιεβιάντομσκι καταδικάστηκε σε θάνατο.
Ο εθνικιστικός τύπος και μερικοί ιστορικοί παρουσίαζαν τον Νιεβιάντομσκι με θετική ματιά, γράφοντας για την "ηρωική στάση", τις "ιερές πεποιθήσεις και το "πατριωτικό καθήκον" . Μέσα σε λίγους μήνες, ο τάφος του έγινε ιερό της δεξιάς και "περισσότερα από τριακόσια μωρά που βαφτίστηκαν στη Βαρσοβία είχαν το ασυνήθιστο όνομα Ελίγκιους".
Μετά το Σύνταγμα της Πολωνίας του Μαρτίου 1921 και τις βουλευτικές εκλογές του Νοεμβρίου 1922, ο Ναρούτοβιτς εξελέγη πρώτος πρόεδρος της Πολωνίας στη πολωνική προεδρική εκλογή στις 9 Δεκεμβρίου 1922.
Πέντε ημέρες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, ενώ συμμετείχε σε μια έκθεση τέχνης στην Εθνική Γκαλερί Τέχνης Ζακιέτα της Βαρσοβίας, ο Ναρούτοβιτς δολοφονήθηκε κατά τη διάρκεια μιας συζήτησης με Βρετανό απεσταλμένο.
Ο Γκάμπριελ Ναρούτοβιτς, ο πρώτος πρόεδρος της Πολωνίας μετά την ανάκτηση της ανεξαρτησίας της, δολοφονήθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 1922, πέντε μέρες μετά την ανάληψη των καθηκόντων του, ενώ βρισκόταν σε έκθεση στην γκαλερί Ζακιέτα στη Βαρσοβία, από τον καλλιτέχνη και κριτικό τέχνης Ελίγκιους Νιεβιάντομσκι.
Αυτό περιλαμβάνουν την ταινία του 1977 Θάνατος του Προέδρου , σε σκηνοθεσία του Γιέρζι Καβαλέροβιτς, και τον πίνακα "Ναρούτοβιτς" του Βίλχελμ Σάσναλ του 2003.
Η δολοφονία του πρώτου προέδρου της Δεύτερης πολωνικής Δημοκρατίας και η οργισμένη σφυγμομέτρηση εναντίον του αποκάλυψε την ματαιότητα των δημοκρατικών μηχανισμών στην Πολωνία.
Κι όμως, αυτή η εντελώς προσωπική ονοματοδοσία επεκράτησε και στις 12 Σεπτεμβρίου 2016 η ομάδα εργασίας επί των ονομάτων αστέρων της Διεθνούς Αστρονομικής Ενώσεως ενέκρινε επισήμως το όνομα «Ροτάνεβ» για το κύριο μέλος του συστήματος, τον αστέρα β Δελφίνος .
Το σύστημα του β Δελφίνος αποτελείται από ζεύγος γαλανόλευκων γιγάντων αστέρων, που περιφέρονται περί το κοινό κέντρο μάζας τους μία φορά κάθε 26,66 γήινα έτη, σε τροχιές με εκκεντρότητα 0,36.
Η μέση γωνιακή απόσταση μεταξύ των δύο όπως μετρείται από τη Γη είναι μόλις 0,44 δευτερόλεπτο της μοίρας περίπου, κάτι που καθιστά δύσκολο τον διαχωρισμό τους ακόμα και με τα ισχυρότερα ερασιτεχνικά τηλεσκόπια.
Ο συνοδός, ο β Δελφίνος , έχει μάζα 1,47 φορά μεγαλύτερη από τη μάζα του Ήλιου και απόλυτη λαμπρότητα περίπου οκταπλάσια της ηλιακής, κάτι που αντιστοιχεί σε απόλυτο μέγεθος +2,79.
Ο κύριος αστέρας του συστήματος, ο β Δελφίνος , έχει μάζα 1,75 φορά μεγαλύτερη από τη μάζα του Ήλιου και απόλυτη λαμπρότητα 24πλάσια της ηλιακής, κάτι που αντιστοιχεί σε απόλυτο μέγεθος +1,58.
Στην παραδοσιακή κινεζική αστρονομία ο όρος , που σημαίνει «καλή κολοκύθα», αναφέρεται σε μια μικρή ομάδα αστέρων αποτελούμενη από τους β Δελφίνος, γ2, δ, α και ζ Δελφίνος.
Σύμφωνα με το υπόμνημα εισαγγελέα: «δρούσε ως εγκληματική οργάνωση πείθοντας τους πολίτες να μην καταβάλλουν ασφαλιστικές εισφορές και οφειλές στο Δημόσιο, σε Τράπεζες και σε ασφαλιστικά ταμεία, με αποτέλεσμα να υποστούν ανυπολόγιστη βλάβη».
Συγκεκριμένα, οι κατηγορούμενοι της οργάνωσης είναι δέκα, και ανάμεσα στα αδικήματα που έχουν προκύψει περιλαμβάνονται η διεύθυνση και ένταξη σε εγκληματική οργάνωση, η απάτη σε βάρος Δημοσίου, Τραπεζών και ασφαλιστικών ταμείων, και το ξέπλυμα μαύρου χρήματος.
Ιδρύθηκε ως οργάνωση από τον Αρτέμη Σώρρα το 2012, ενώ η ίδρυση πολιτικού φορέα ανακοινώθηκε στις 4 Σεπτεμβρίου 2015, με την υπόσχεση της άμεσης διαγραφής χρεών και της καταβολή υψηλών χρηματικών ποσών σε κάθε ελληνικό ΑΦΜ στην περίπτωση που σχηματίσει κυβέρνηση.
Τα μέλη της ξεπέρασαν τις 12.000 και για να ολοκληρώσουν την εγγραφή τους ορκίζονταν πίστη στο Δωδεκάθεο, με παράλληλη οργάνωση τελετών στην αρχαία Ολυμπία.
Από την ίδρυση του, διάφορα μέλη του παραμένουν προσκολλημένα σε δοξασίες που σχετίζονται με την αρχαία ελληνική θρησκεία, ενώ όταν γίνονται μέλη του φορέα, φέρονται να ασπάζονται έναν ειδικό όρκο, τον λεγόμενο «όρκο του πολεμιστή».
Το 1944, στην αρχαία εκκλησία της , κάτω από άλλες τοιχογραφίες που χρονολογούνται από τον 15ο και τον 16ο αιώνα, ο ανακάλυψε τοιχογραφίες που χρονολογούνται από την πρώιμη μεσαιωνική περίοδο.
Τόσο για το θέμα όσο και για την εικονογραφία, αυτές οι τοιχογραφίες εμφανίστηκαν αμέσως μακριά από οποιαδήποτε σύγκριση με άλλες σύγχρονες μαρτυρίες, μοναδική περίπτωση στο πανόραμα της ιστορίας της ιταλικής τέχνης: η φυσικότητα των μορφών και μια κάποια σχέση με την αρχαία ρωμαϊκή ζωγραφική τους ξεχωρίζουν από όλους τους άλλους πρώιμους μεσαιωνικούς πίνακες ζωγραφικής.
Τα θέματα που αναπαρίστανται, οι ιστορίες της παιδικής ηλικίας του Χριστού, αναμφισβήτητα προέρχονται από την ανάγνωση των Απόκρυφων Ευαγγελίων, ιδιαίτερα από το Ευαγγέλιο του Ιάκωβου, που διαχέονται στην ελληνική ορθόδοξη κουλτούρα.
Εκείνο όμως που προκαλεί έκπληξη είναι η τεχνική με την οποία ζωγραφίστηκαν αυτές οι τοιχογραφίες, δηλαδή ένα είδος προοπτικής σχεδίασης, μια τεχνική που είχε χαθεί στη Δύση.
Ο , ο οποίος τοποθετούσε ως δημιουργό, έναν Ανατολίτη ζωγράφο άλλης τάξης, στο δεύτερο μισό του 7ου αιώνα , απέρριψε την πρόταση του στο ίδιο τεύχος όπου είχε δημοσιευθεί η πρόωρη χρονολόγηση.
Αντίθετα, ο Έντοαρντο Αρσλάν, στην Ιστορία του Μιλάνου , αναγνώρισε την εξουσία των επιχειρημάτων και παραιτήθηκε από την προηγούμενη ιδέα του της χρονολόγσης δηλαδή στον 7ο αιώνα .
Σχετικά με τη χρονολόγηση των τοιχογραφιών υπήρξε οξεία διαμάχη που είχε και έναν κάποιο αντίκτυπο σε διεθνές επίπεδο, μεταξύ μελετητών από διάφορες ακαδημίες.
Αυτή η σύγκρουση ήρθε στο φως από τον Παρισινό βυζαντινολόγο , όταν ένα άρθρο του , που δημοσιεύθηκε στην Ιταλία το 1950 , δημοσίευε πρόωρα τα συμπεράσματα μιας από τις μονογραφίες του σχετικά με τις τοιχογραφίες που θα δημοσιεύονταν το 1951 η οποία μετατόπισε την αγιογράφηση του κύκλου στα μέσα του 10ου αιώνα και ανέφερε ως δημιουργό έναν από τους ζωγράφους που δούλευαν στις μινιατούρες των κλασικών χειρογράφων όπως ο και το Ψαλτήριο των Παρισίων από εκείνη την περίοδο της βυζαντινής τέχνης την οποία ονόμασε Μακεδονική Αναγέννηση .
Τα πιο χρησιμοποιημένα χρώματα είναι το ανθρακούχο μαύρο για τις σκιάσεις και το λευκό του ασβέστη για τα φωτεινά σημεία και για ορισμένα στοιχεία, όπως τα ρούχα κάποιων χαρακτήρων.
Επιπλέον, κυριαρχούν το κόκκινο, που επιτυγχάνεται με οξείδιο του σιδήρου και το κίτρινο , που χρησιμοποιείται ατόφιο για να απεικονίσει τα χρυσά στοιχεία ή σε συνδυασμό με το μαύρο για να πετύχει καφέ αποχρώσεις.
Το μπλε χρώμα χρησιμοποιείται , συχνά συνδυάζεται με λευκό για να δώσει σκοτεινά χαρακτηριστικά στα λευκά ενδύματα ή μαζί με το κόκκινο για να δημιουργήσει πορφυρές αποχρώσεις.
Ο διάκοσμος της εκκλησίας πραγματοποιήθηκε κατά την κατασκευή του κτιρίου, καθώς το ζωγραφισμένο επίχρισμα βρίσκεται πάνω από μια κατσαρωμένη επιφάνεια πάνω στην οποία ο ζωγράφος χάραξε τις βασικές γραμμές της σύνθεσης .
Όσον αφορά, αντιθέτως, την επιφανειακή στρώση των χρωμάτων, που εφαρμόστηκε στην παρασκευή της νωπογραφίας, αυτή έγινε επί του ήδη στεγνού σουβά και αυτό μπορεί κανείς να το διαπιστώσει από τα ίχνη του κόκκινου χρώματος που υπάρχουν στην πρώτη στρώση του επιχρίσματος και τα σημάδια που άφησε το πινέλο .
Οι τοιχογραφίες του Καστελέπριο είναι ένας κύκλος ζωγραφικών έργων, που χρονολογούνται από τον 6ο έως τον 10ο αιώνα και βρίσκονταιΙ στην εκκλησία της στο , έργο ανώνυμου ζωγράφου που αναφέρεται ως Τεχνίτης του Καστελέπριο, πιθανόν πρόκειται για βυζαντινό καλλιτέχνη, που εκτέλεσε το έργο κατόπιν παραγγελίας ενός Έλληνα, Λομβαρδού, ή Καρολίγγειου, ή Μιλανέζου πελάτη.
Η ποιότητα των έργων ζωγραφικής, που γενικά αποδίδεται στο αποκαλούμενο " ", είναι πολύ υψηλή, με μια ρευστή αφήγηση που θυμίζει τους υστερο- αρχαίους εικονογραφημένους κυλίνδρους, την ικανότητα να δημιουργεί έναν ρεαλιστικά τρισδιάστατο χώρο, το εκφραστικό γνώρισμα, τις πόζες, τις χειρονομίες και τις εκφράσεις των εύγλωττων μορφών.
Η εικονογραφική τεχνική είναι επιδέξια, με αποφασιστικές πινελιές, στιλβώματα που δίνουν διάχυτη φωτεινότητα, σαφώς καθορισμένες σκιές και συμπαγή φωτεινά σημεία.
Οι τοιχογραφίες χρονολογούνται σε κάθε περίπτωση πριν από τα μέσα του δέκατου αιώνα, χάρη σε μια επιγραφή, χαραγμένη πάνω από την εικονογραφημένη επιφάνεια, που θυμίζει τον , αρχιεπίσκοπο του Μιλάνου που εξελέγη το 936 και πέθανε το 948 .
Χάρη στις πολύπλοκες φυσικές και χημικές εξετάσεις, κατέστη δυνατό να χρονολογηθεί η αρχική ανέγερση της εκκλησίας στον 4ο αιώνα, αλλά αργότερα η θερμοφωταύγεια χρονολόγησε τα τούβλα της Αψίδα γύρω στο 830 .
Στο πίσω μέρος της θριαμβευτικής αψίδας υπάρχουν δύο άγγελοι που ίπτανται με το σκήπτρο και την υδρόγειο, πάνω από την αψίδα, οι οποίες κοιτάζουν το κεντρικό μενταγιόν της Ετοιμασίας , προς τον οποίο φέρουν συμβολικά τα δώρα.
Το 1953 ο , στο , δημοσίευσε στα ιταλικά ένα άρθρο του Βίκτορ Λάζαρεφ, του Προεδρείου της Ακαδημίας Επιστημών της ΕΣΣΔ, όπου ο συγγραφέας θέλησε να επαναφέρει την χρονολόγηση στον 6ο-7ο αιώνα.
Μεταξύ των σκηνών, πάνω από τα παράθυρα, υπάρχουν ζωγραφιές των μενταγιόν , από τα οποία διατηρείται μόνο το κεντρικό, με τον Χριστό Παντοκράτορα οποίου η φυσιογνωμία θυμίζει το στιλ που υπάρχει στην εκκλησία της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη .
Τέλος, στο πιο κάτω τμήμα παραμένουν ίχνη μιας λωρίδας διακοσμημένης με γιρλάντες και εικονικές κόγχες που κλείνουν με κουρτίνες από τις οποίες ξεπροβάλλουν κάποια μικρά πουλιά και η συμβολολογία του Θρόνου με το κλειστό βιβλίο .
Ο κύκλος των τοιχογραφιών, σε δύο σειρές, παρουσιάζει την εικονογραφία των σκηνών της παιδικής ηλικίας του Χριστού : τα επεισόδια που απεικονίζονται ακολουθούν το ένα μετά το άλλο χωρίς κανένα διαχωριστικό πλαίσιο.
Οι τοιχογραφίες στη λωρίδα αυτή είναι περισσότερο κατεστραμμένες καθώς η επιφάνεια χτυπήθηκε με σφυρί τον 16ο αιώνα για να προσκολληθεί καλύτερα η στρώση του σουβά στον νέο κύκλο των τοιχογραφιών που έγιναν εκείνη την περίοδο.
Στη Μεγάλη Βρετανία, οι επίσημες στατιστικές αγώνων, συμπεριλαμβανομένης των ασίστ, για την Πρέμιερ Λιγκ, την Πρέμιερ Λιγκ Σκωτίας και την Αγγλική Φούτμολ Λιγκ παρέχονται από την , υπό την επωνυμία .
Μερικοί ανεπίσημα πιστώνουν μία ασίστ σε οποιονδήποτε συμπαίκτη άγγιξε τελευταίος την μπάλα πριν από τον σκόρερ, ανεξάρτητα από άλλες συνθήκες του αγώνα.
Η καταγραφή των ασίστ ουσιαστικά δεν υπήρχε καθόλου μέχρι τα τέλη του 20ού αιώνα, παρόλο που οι αναφορές των αγώνων ανέφεραν συνήθως έναν παίκτη που είχε δημιουργήσει ένα ή περισσότερα γκολ.
Επιπλέον, ο τελευταίος πριν από τους δύο τελικούς κατόχους της μπάλας, θα μπορούσε να πιστωθεί ασίστ, υπό την προϋπόθεση ότι η ενέργεια του είχε αποφασιστική σημασία για την επίτευξη του γκολ.
Ορισμένα συστήματα μπορούν να πιστώσουν μία ασίστ σε παίκτη που κερδίζει ένα πέναλτι ή ένα άμεσο ελεύθερο λάκτισμα, τα οποία μετατρέπονται σε γκολ ή σε έναν επιτιθέμενο παίκτη που συνεισφέρει σε ένα αυτογκόλ.
Το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1994 ήταν επίσης το πρώτο Παγκόσμιο Κύπελλο στο οποίο οι ασίστ χρησιμοποιήθηκαν ως παράγοντας για τον καθορισμό του βραβείου Χρυσό Παπούτσι για τον κορυφαίο σκόρερ.
Στην έκθεση της Ομάδας Τεχνικής Μελέτης για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 1986, οι συγγραφείς υπολόγισαν για πρώτη φορά ανεπίσημες στατιστικές για τις ασίστ, αναπτύσσοντας τα ακόλουθα κριτήρια:
Σε περίπτωση γκολ που προκύπτουν από πέναλτι, ο παίκτης που κέρδισε το φάουλ στην περιοχή λαμβάνει έναν πόντο ασίστ (εκτός αν, ο παίκτης ο οποίος κέρδισε την ποινή στη συνέχεια εκτελεί ο ίδιος το πέναλτι).
Πέντε χρόνια αργότερα, ο ομαδάρχης κατασκήνωσης Πολ Χολτ φιλοξενεί μια κατασκήνωση εκπαίδευσης ομαδαρχών κοντά στη Κατασκήνωση Κρίσταλ Λέικ.