polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Η μαζική αναγνώριση των βαρόνων στον Γουλιέλμο των Ωτβίλ είχε σαν αποτέλεσμα την δημιουργία της κομητείας της Απουλίας, ο ίδιος ορκίστηκε πρώτος κόμης ως Γουλιέλμος Α.
Ο Γουλιέλμος Α της Απουλίας ίδρυσε την πρώτη πρωτεύουσα της κομητείας του στο Μέλφι που βρισκόταν έξω από τα διοικητικά της όρια, σε 40 χρόνια μετακινήθηκε στο Σαλέρνο, το Μέλφι χωρίστηκε σε 12 προάστια με ένα ανάκτορο σε κάθε ένα από αυτά που ασκούσε την εξουσία.
Τη συνέδεε συγγενική σχέση με το ζωγράφο, επίσης Αιγυπτιώτη, Γιώργο Μαυροΐδη, που υπήρξε καθηγητής στη Σχολή Καλών Τεχνών, ενώ η αδελφή της Ελένη ήταν σύζυγος του λογοτέχνη Θράσου Καστανάκη.
Τελείωσε γαλλικό σχολείο «εσώκλειστη» στο Παρίσι, όπου την είχε στείλει η οικογένειά της, και στη συνέχεια σπούδασε θέατρο με το Σαρλ Ντυλέν , στη σχολή του οποίου φοίτησαν πολλοί και πολλές επιφανείς ηθοποιοί της γαλλικής σκηνής.
Έπαιξε στο ανέβασμα του Ψυχοσάββατου του Ξενόπουλου με το Γιώργο Βιτσώρη και το 1946 συμμετείχε σε θεατρική τουρνέ για τους Έλληνες εργάτες της Γαλλίας και του Βελγίου.
Ο Σαρτρ, εκθειάζοντας τη δουλειά της, της είχε γράψει: «Ανεβάσατε έργα δύσκολα και ωραία που το κοινό αγνοούσε. Επιπλέον είστε αυτό που θα έπρεπε να είναι ο κάθε διευθυντής: ηθοποιός και συγχρόνως σκηνοθέτης Πιστέψτε, αγαπητή Χριστίνα, σε όλη μου την εκτίμηση και όλη μου τη φιλία».
Το λειτούργησε για μερικά χρόνια, μέχρι τα μέσα περίπου της δεκαετίας του 1950, με την Τσίγκου ως διευθύντρια, ενίοτε να σκηνοθετεί ή να ερμηνεύει, και το Θάνο Τσίγκο να συνεισφέρει καλλιτεχνικά στον τομέα των σκηνικών και των κοστουμιών, αλλά και στην οικονομική διαχείριση, ανεβάζοντας -μεταξύ άλλων- έργα των Γκέοργκ Μπύχνερ, Ζαν Κοκτώ, Τζωρτζ Μπέρναρντ Σω, αλλά και των Μιραμπώ, Ουγκώ κ.
Από τις εμφανίσεις της Τσίγκου ως ηθοποιού, λέγεται ότι εκείνη στη Σονάτα των φαντασμάτων του Στρίντμπεργκ, σε σκηνοθεσία του Μπλεν, όπου ερμήνευσε το ρόλο της Μούμιας, υπήρξε καταπληκτική.
Το ζεύγος Τσίγκου, προκειμένου να διευθύνει το θέατρο, συνεργάστηκε με το σκηνοθέτη και ηθοποιό Ροζέ Μπλεν , οποίος εμφανιζόταν τυπικά ως διαχειριστής-διευθυντής, καθόσον η Τσίγκου και ο σύζυγός της, ως μη Γάλλοι, δεν είχαν δικαίωμα να υπογράψουν τα σχετικά χαρτιά που απαιτούσε ο νόμος.
Ωστόσο, η Τσίγκου παρέμεινε σχετικά άγνωστη, ιδίως στην Ελλάδα, αναγνωρισμένη κυρίως από τους πρωτοποριακούς κύκλους και τους κύκλους των ειδημόνων στη Γαλλία και στην Ελλάδα, καθόσον -μεταξύ άλλων- δεν είχε συνεχή και σταθερή παρουσία στα θεατρικά δρώμενα.
Υπήρξε στενή φίλη του Σάμιουελ Μπέκετ και έπαιξε τη Νέλ στην παγκόσμια πρώτη για "Το τέλος του παιχνιδιού", τον Απρίλιο του 1957, στο του Λονδίνου.
Ο πληθυσμός της πόλης ήταν στην αρχαιότητα σε συντριπτική πλειοψηφία Βενετικός αλλά υπήρχε και ένα μικρό ποσοστό Κελτών, καθώς η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία επεκτάθηκε βόρεια προς τις Άλπεις οι Κέλτες συγχωνεύτηκαν ή μετανάστευσαν.
Το διάστημα που μεσολάβησε από την χρονιά που δολοφονήθηκε ο Ιούλιος Καίσαρ μέχρι την άνοδο του Αυγούστου το Μπελλούνο έγινε αποικία της Ρώμης και κατοικήθηκε από την Ρωμαϊκή φυλή Παπίρια.
Ένας από τους επιφανέστερους κατοίκους του Μπελλούνο ήταν ο Γάιος Φλάβιος Χοστίλιους και η σύζυγος του Δομήτια, οι σαρκοφάγοι τους βρίσκονται από τον 3ο αιώνα στην εκκλησία του Αγίου Στεφάνου.
Η έκταση της πόλης είναι 147.22 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ο πληθυσμός σύμφωνα με την απογραφή του 2018 35.710 κάτοικοι, η πυκνότητα πληθυσμού στο Μπελλούνο είναι 240 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο.
Συνορεύει στα βόρεια με τις Δολομιτικές Άλπεις και στα νότια με την προέκταση των Άλπεων που χωρίζει το Μπελλούνο με την πεδιάδα της Βενετίας, είναι ένας από τους δημοφιλέστερους τόπους στον κόσμο για Σκι.
Όταν έπεσε η Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία την περιοχή κατέκτησαν τον 6ο αιώνα οι Λομβαρδοί και τον 8ο αιώνα ο Οίκος των Καρολιδών, ο περίφημος "Θησαυρός του Μπελλούνο" που βρίσκεται σήμερα στο Βρετανικό Μουσείο χρονολογείται από εκείνη την περίοδο.
Από τα τέλη του 9ου αιώνα η πόλη κυβερνήθηκε από έναν "επίσκοπο-κόμη" που δέχτηκε ένα κάστρο και τείχη, αργότερα πέρασε στην κατοχή των Γιβελλίνων.
2000, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σίδνεϊ έφτασε μέχρι τον τελικό, όπου κατετάγη έκτος, ενώ το 2001 ο Ρώσος δρομέας κέρδισε τον πρώτο του μεγάλο τίτλο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου.
Το ίδιο έτος κατέκτησε την πρώτη θέση σε αγώνα της σειράς του της που πραγματοποιήθηκε στο Βέλγιο, πραγματοποιώντας τον καλύτερο χρόνο παγκοσμίως για εκείνη τη χρονιά , καταρρίπτοντας παράλληλα το ρωσικό και ευρωπαϊκό ρεκόρ κάτω των 23 ετών.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 στην Αθήνα, κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο αγώνισμα των 800 μέτρων, σημειώνοντας στον τελικό, χρόνο 1:44,45, επίδοση που τον έφερε μπροστά από τον Κενυάτη Μπουλαενί Μουλαουτζί και τον Δανό Γουίλσον Κίπκετερ.
Το 2009 ο Μπορζακόφσκι διακρίθηκε στα Παγκόσμια Πρωταθλήματα Κλειστού και Ανοικτού Στίβου , ενώ το 2010 υπέστη σοβαρό τραυματισμό που τον άφησε εκτός δράσης για το μεγαλύτερο διάστημα της χρονιάς.
Επανέκαμψε το 2011 αποσπώντας το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου της Νότιας Κορέας και κερδίζοντας επιπλέον τον τίτλο του καλύτερου αθλητή της χρονιάς στη Ρωσία .
Τον επόμενο χρόνο συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου του Ελσίνκι καταλαμβάνοντας τη δεύτερη θέση, ενώ τον Μάρτιο του 2006 κέρδισε το χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου που διεξήχθη στην πατρίδα του, επιτυχία που επανέλαβε το 2007 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Οζάκα.
Το 2008 συμμετείχε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Πεκίνου, όπου δεν κατάφερε να υπερασπιστεί το χρυσό που κατείχε από την προηγούμενη διοργάνωση, καθώς αποκλείστηκε στους ημιτελικούς.
Κατά τη διάρκεια της καριέρας του πέτυχε σημαντικές διακρίσεις που περιλαμβάνουν το 2004 χρυσό μετάλλιο στους Αγώνες της Αθήνας, ενώ κατέκτησε και άλλα σε παγκόσμιο και ευρωπαϊκό επίπεδο.
Σύντομα μετά τη γέννησή της ο Ηρόδοτος αναφέρει, ότι ο Αστυάγης είχε ένα παράξενο όνειρο, στο οποίο η κόρη του ούρησε τόσο, ώστε η Ασία πλημμύρισε.
Για να προλάβει την εξέλιξη αυτή, ο Αστυάγης πάντρεψε την κόρη του με έναν υποτελή πρίγκιπα, τον Καμβύση Α από το Ανσάν, "άνδρα καλής καταγωγής και ήρεμων συνηθειών", τον οποίο ο Αστυάγης δεν θεωρούσε απειλή για τον θρόνο της Μηδίας.
Έπειτα ο πατέρας του Καμβύσης Α ασθένησε και ο Κύρος Β πήγε να τον συναντήσει, αλλά τον ακολούθησε ο Αστυάγης και έγινε η μάχη, αλλά αυτή την ιστορία την επινόησε ο Κύρος Β.
Η σχολή ήταν πεδίο πολιτισμικής σύγκρουσης μεταξύ της Ελλάδας και της Αλβανίας: από τη μία, ο Χρηστάκης Ζωγράφος, ιδρυτής και υποστηρικτής του ελληνικού χαρακτήρος της περιοχής και η διάδοση της ελληνικής παιδείας και, από την άλλη, ο Κότο Χότζι, προσωπικότητα της Αλβανικής Εθνικής Αφύπνισης και ορισμένοι τοπικοί φιλοαλβανικοί κύκλοι στην οθωμανική διοίκηση.
Η δεύτερη πλευρά υποστήριξε την αλβανική εκπαίδευση και εκτόξευσε κατηγορίες εναντίον των Ζωγράφειων Διδασκαλείων, υποστηρίζοντας ότι η διδασκαλία προωθούσε τις αντι-οθωμανικές επαναστατικές δραστηριότητες.
Η σχολή των δασκάλων χτίστηκε δίπλα στο υπάρχον νηπιαγωγείο, στις πρωτοβάθμιες, δευτεροβάθμιες και γυναικείες σχολές, οι οποίες αποτελούσαν συνολικά μια επιβλητική δομή.
Οι περισσότεροι δάσκαλοι των Ζωγράφειων Διδασκαλείων ήταν απόφοιτοι αξιόλογων ελληνικών σχολείων, όπως η Ζωσιμαία Σχολή στα Ιωάννινα και η Μεγάλη του Γένους Σχολή στην Κωνσταντινούπολη.
Ο Ζωγράφος, τότε, ήταν διακεκριμένος επιχειρηματίας στην πρωτεύουσα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, την Κωνσταντινούπολη και χρηματοδοτούσε την ανέγερση διαφόρων πολιτιστικών και εκπαιδευτικών ιδρυμάτων των τοπικών ελληνικών κοινοτήτων, όπως το Ζωγράφειο Λύκειο στην οθωμανική πρωτεύουσα.
Διαφωνίες εμφανίστηκαν όταν ο νέος Ορθόδοξος Επίσκοπος του Αργυρόκαστρου, Κοσμάς, κατηγόρησε τις το διδακτικό υλικό της Σχολής στις Οθωμανικές αρχές, ότι δεν ήταν σε θέση να παρέχει υψηλού επιπέδου εκπαίδευση και περιείχε αντι-οθωμανική δραστηριότητα.
Ως αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης, οι οθωμανικές αρχές έκλεισαν το θεσμό το 1891, ενώ ο θάνατος του Ζωγράφου το 1897 σήμανε το οριστικό τέλος αυτής της πρωτοβουλίας.
Τα Ζωγράφεια Διδασκαλεία ήταν ένα ελληνικό εκπαιδευτικό ίδρυμα, που λειτούργησε από το 1873 έως το 1891 στο χωριό Κεστοράτι της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στη νότια Αλβανία.
Ο Σαλούτατι κατηγορήθηκε ότι είχε διαβεβαιώσει εσφαλμένα τον Πάπα Γρηγόριο ΙΑ ότι η Φλωρεντία ήταν ακόμα πιστή στους Γουέλφους.
Αν και δεν απέτρεψε την ένοπλη σύρραξη, δικαιώθηκε από τον λαό της Φλωρεντίας για τις επιλογές του και θαυμάστηκε για τις εξαίσιες επίσημες επιστολές απάντησης προν τον Πάπα.
Ο μεγάλος του αντίζηλος, δούκας του Μιλάνου Τζαν Γκαλεάτσο Βισκόντι, είπε κάποτε ότι ένα γράμμα του Σαλουτάτι έκανε "πιο πολλή ζημιά από χίλους ιππείς".
Δύο φορές πολέμησε η Φλωρεντία κατά του ισχυρού βόρειου αντιπάλου της, του Μιλάνο υπό τον Τζαν Γκαλεάτσο Βισκόντι, τελικά σώζοντας την πόλη από τις επιδρομές.
Κάποτε έγραψε στους κατοίκους της Ανκόνα το 1376, παρακινώντας τους, στο όνομα της ελευθερίας τους, να εξεγερθούν εναντίον του κυβερνήτη που επέβαλε ο παπάς, και να θυμηθούν τα δεινά που είχε υποστεί η Ιταλία από τους Γάλλους των Ανζού.
Όταν η αποστροφή αυτή έφτασε στ' αυτιά του βασιλιά της Γαλλίας, αυτός απαίτησε γραπτά μια πιο συμφιλιωτική επιστολή από το Σαλουτάτι, ο οποίος διαβεβαίωσε τον βασιλιά ότι δεν εννοούσε κάτι κακό για τη Γαλλία κι ότι η Φλωρεντία θα παρέμενε φίλος της.
Εκεί εργάστηκε αρχικά ως συμβολαιογράφος και συνέχισε τις λογοτεχνικές μελέτες του, κι ήρθε σε επαφή με τους λόγιους της Φλωρεντίας Βοκάκιο και Φραντζέσκο Νέλι.
Ένας δεινός συγγραφέας και ρήτορας, έστρεψε το ενδιαφέρον στην κλασική Παιδεία, την πεζογραφία και τα Λατινικά του Βιργίλιου και του Κικέρωνα : "Πάντα πίστευα", έγραψε κάποτε, "ότι πρέπει να μιμηθώ την αρχαιότητα όχι μόνο για να το αναπαράγω, αλλά και για να παράγω κάτι νέο".
Είχε συχνή αλληλογραφία με τον λόγιο Πετράρχη και ξόδευε πολλά συγκεντρώνοντας μια συλλογή από 800 βιβλία, λίγο μικρότερη από τον σύγχρονό του Νικολό ντε Νικολί.
Έψαχνε επίσης παλιά χειρόγραφα, καταφέροντας αρκετές σημαντικές ανακαλύψεις, όπως τα χαμένα γράμματα του Κικέρωνα στους φίλους του , που επέδειξαν πόσο υπεράσπιζε τις δημοκρατικές ελευθερίες.
Μελέτησε επίσης ιστορικά δεδομένα, συνδέοντας τη Φλωρεντία και το πολίτευμά της όχι τόσο με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία αλλά κυρίως με τη Ρωμαϊκή Δημοκρατία.
Ο παπικός γραμματέας Φραντζέσκο Μπρούνι τον πήρε μαζί του στη Ρώμη από το 1368 έως το 1370, ως βοηθός στην παπική κουρία του Πάπα Ουρβανύ Ε' που πρόσφατα είχε επιστρέψει από την Αβινιόν.
Ο Κολούτσιο Σαλουτάτι ήταν ένας Ιταλός λόγιος, άνθρωπος των γραμμάτων και ένας από τους σημαντικότερους πολιτικούς και πολιτιστικούς ηγέτες της Αναγεννησιακής Φλωρεντίας.
Ως καγκελάριος της Δημοκρατίας που υποστήριξε σταθερά την ανθρωποκεντρική, κλασική Παιδεία έφερε στην πόλη το 1396/7 τον δάσκαλο ελληνικών και λόγιο Μανουήλ Χρυσολωρά.
Προήγε το έργο των νεότερων ανθρωπιστών όπως ο Πότζιο Μπρατσολίνι, ο Νικολό ντε Νικολί, ο Λεονάρντο Μπρούνι και ο Πιερ Πάολο Βερτζέριο .
Έχουν σταλεί περισσότερες από 50 αποστολές από τότε, αλλά η εξερεύνηση έχει επιβραδυνθεί σημαντικά κατά τα τελευταία χρόνια και σήμερα γίνονται πολύ λίγες έρευνες.
Το σπήλαιο βρίσκεται πολύ κοντά στην σπηλιά του Ιερέα ή σπήλαιο Οζέρνα, τη ενδέκατη μεγαλύτερη σπηλιά στον κόσμο με γνωστές διαδρομές ύψους 130.4 χιλιομέτρων, αλλά οι δύο σπήλαια δεν έχουν βρεθεί να συνδέονται μεταξύ τους.
Ως αποτέλεσμα, είναι το μεγαλύτερο σπήλαιο στην Ευρασία και το πέμπτο μεγαλύτερο σπήλαιο στον κόσμο, μετά από τα σπήλαια Μαμόθ, Σίστεμα Σακ Ακτούν, Τζίουελ και Σίστεμα Οξ Μπελ Χα.
Τα περάσματα τείνουν να είναι αρκετά μικρά, με πλάτος όχι παραπάνω από 3 μέτρα και ύψος 1.5 μέτρων, αν και σε διασταυρώσεις μπορούν να είναι έως και 10 μέτρα ψηλό.
Επιλέχθηκε από τον προπονητή της Εθνικής Πορτογαλίας, Φερνάντο Σάντος, για την προκαταρκτική 35αδα για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018, αλλά δεν κατάφερε να επιλεχθεί στην τελική ομάδα.
Κέρδισε την πρώτη του συμμετοχή στις 6 Σεπτεμβρίου εκείνου του έτους, αντικαθιστώντας το Γουίλιαμ Καρβάλιο για τα τελευταία δέκα λεπτά του αγώνα, στη φιλική ισοπαλία 1-1 εναντίον της Κροατίας στο του Αλγκάρβε.
Η παρθενική ανταγωνιστική συμμετοχή του έλαβε χώρα τέσσερις ημέρες αργότερα, όταν πέρασε στον αγωνιστικό χώρο στη θέση του ίδιου παίκτη στα τελευταία λεπτά μίας νίκης με 1-0 επί της Ιταλίας για το Πρωτάθλημα Εθνών 2018-19.
Στις 31 Ιανουαρίου 2019, αφού έπαυσε να αποτελεί μέρος των σχεδίων της Κονσεϊσάο, εντάχθηκε στον ΠΑΟΚ, με συμφωνία δανεισμού διάρκειας 5 μηνών.
Σκόραρε ακόμα 2 φορές τον επόμενο μήνα, στις νίκες εναντίον του Ατρόμητου , για το πρώτο του γκολ στο γήπεδο της Τούμπας και επί της Ξάνθης στα Πηγάδια της Ξάνθης.
Γεννημένος στο Πάσος ντε Μπραντάο της Σάντα Μαρία ντα Φέιρα, ο Ολιβέιρα εντάχθηκε στις ακαδημίες νέων της Πόρτο το 2002, σε ηλικία 10 ετών.
Στις 17 Οκτωβρίου 2009, έγινε ο νεώτερος παίκτης του συλλόγου που αγωνίστηκε στην πρώτη ομάδα, στην ηλικία των 17 ετών, 4 μηνών και 15 ημερών, σε μια νίκη με 4-0 επί της Σερτανένσε για τον τρίτο γύρο του Κυπέλλου Πορτογαλίας, όπου κατά τη διάρκεια του αγώνα έδωσε ασίστ στο Χουλκ για ένα από τα γκολ.
Ο Ολιβέιρα σημείωσε το πρώτο ανταγωνιστικό γκολ του για την Πόρτο στις 3 Φεβρουαρίου 2016, βοηθώντας στην εκτός έδρας νίκη με 3-0 επί της Ζιλ Βισέντε για τους ημιτελικούς του εγχώριου κυπέλλου.
Αργά στη μεταγραφική περίοδο του Ιανουαρίου του 2017, δόθηκε δανεικός στη Ναντ, καθώς ο προπονητής της γαλλικής ομάδας ήταν ο συμπατριώτης του Σέρζιο Κονσεϊσάο.
Το καλοκαίρι του 2011, θεωρήθηκε πλεόνασμα στις απαιτήσεις του νέου προπονητή της Πόρτο, Βίτορ Περέιρα, όπως πρακτικά όλοι οι Πορτογάλοι παίκτες και εντάχθηκε ως δανεικός στη βέλγικη Μέχελεν.
Σημείωσε το μοναδικό του γκολ σε μία νίκη με 2-0 επί της Ιταλίας, καθώς και οι δύο χώρες δεν κατάφεραν να προκριθούν στην επόμενη φάση μετά από τα τρία πρώτα παιχνίδια του ομίλου.
Είχε σουτ στο δοκάρι στο πρώτο ημίχρονο του τελικού ενάντια στη Σουηδία και αντικαταστάθηκε, ενώ η ομάδα έχασε στη διαδικασία των πέναλτι, ύστερα από την ισοπαλία 0-0 στην κανονική διάρκεια του αγώνα στην Πράγα.
Ο Σέρζιο Μιγκέλ Ρέλβας ντε Ολιβέιρα είναι Πορτογάλος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως κεντρικός μέσος για την Πόρτο.
Ηλυσιακός ότι οι δυο μεγαλομέτοχοι Γιώργος Χριστοβασίλης και Ζαχαρίας Μαρκάκης συμφώνησαν και παρέδωσαν το πλειοψηφικό πακέτο των μετοχών που κατείχαν, σε νέο διοικητικό σχήμα.
Λίγο αργότερα ήρθε στο φως η πληροφορία πως νέος ιδιοκτήτης του συλλόγου ήταν ο Θωμάς Μητρόπουλος, ισχυρός παράγοντας στο χώρο του ελληνικού ποδοσφαίρου, ο οποίος είχε στο πρόσφατο παρελθόν κατηγορηθεί για άσκηση προσωπικής επιρροής προκειμένου να ελέγχει την άνοδο και την πτώση ομάδων στις διάφορες κατηγορίες.
Επίσης έγινε γνωστή η πρόθεση του τελευταίου να συγχωνεύσει τον Ηλυσιακό με την ομάδα του Αιγάλεω, της οποίας ήταν πρόεδρος και η οποία αγωνιζόταν στην Γ' Εθνική.
Η απόφαση αυτή προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων, αφενός λόγω του βεβαρημένου παρελθόντος του νέου ιδιοκτήτη, αφετέρου λόγω της ιστορικότητας των δύο ομάδων, που δεν είχαν καμία γεωγραφική ή άλλη ιστορική συσχέτιση.
Ακολούθως, αγωνίστηκε στη Β' Αθηνών έως και την κατάκτηση του πρωταθλήματος 1932-33, χωρίς όμως να προβιβαστεί στην Α κατηγορία λόγω μείωσης του αριθμού των σωματείων σε έξι.
Την περίοδο αυτή στην ομάδα αγωνίστηκαν οι Χαραλαμπίδης, Παπανικολάου, Μαρκάτος, Προβατάρης Ι & ΙΙ, Γιαννακίδης, Αραβοσιτάς, Παπαϊωάννου, Μπάρδος, Κασαβέτης, Μάτσος, Σωτηριάδης, Στουρνάρας, Σιώτης, Κολυμένος, Μπουζούκος, ενώ το ΔΣ αποτελούσαν οι Θεοδωρίδης , Λουίζος , Νεοφύτου , Μαυράκης , Ηλιόπουλος , Μητροφάνης, Βγενόπουλος, Κωστάκης.
Ο Ηλυσιακός ιδρύθηκε το 1927, με τη δράση του Ποδοσφαιρικού Ομίλου «Ηλυσ ιακός» σε ανεπίσημο επίπεδο να έχει αρχίσει τουλάχιστον από το προηγούμενο έτος, σύμφωνα με αναφορές του τύπου της εποχής και άλλων πηγών.
Τον Ιούλιο του 2019 και μετά τον υποβιβασμό της ομάδας στις τοπικές κατηγορίες συστάθηκε επιτροπή σωτηρίας του ποδοσφαιρικού τμήματος, με στόχο την άνοδο και πάλι στις εθνικές κατηγορίες.
Ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 2022 που λαμβάνουν μέρος οι πρωταθλήτριες ομάδες των ενώσεων ο Ηλυσιακός θα στεφθεί και εκεί πρωταθλητής με αποτέλεσμα να εξασφαλίσει τη πρώτη προνομιούχο θέση που οδηγεί στη Γ Εθνική εθνική κατηγόρια με 3 διαδοχικές πρωτιές σε 3 διαφορετικά πρωταθλήματα.
Μετά από μια σειρά αγώνων μπαράζ με τον Ατρόμητο Αθηνών ανήλθε στην Α2 Κατηγορία (δεύτερη σε σπουδαιότητα για την περιοχή των Αθηνών, καθώς τότε δεν υπήρχαν οι εθνικές κατηγορίες).
Την περίοδο 1959-60 ο Ηλυσιακός είχε κατακτήσει το πρωτάθλημα της Α' Αθηνών, ωστόσο λόγω αναδιάρθρωσης των κατηγοριών παρέμεινε στην ίδια κατηγορία.
Ένα άλλο αξιοσημείωτο γεγονός που σχετίζεται με την περίοδο αυτή είναι πως ο αγώνας Ηλυσιακού - Ατρομήτου Αθηνών την 1η Μαρτίου 1959 συμπεριλήφθη στο πρώτο επίσημο δελτίο ΠΡΟΠΟ που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα.
Από τα επίσημα στοιχεία προκύπτει πως ο Ηλυσιακός, αντίθετα με ότι γενικά θεωρείται, έδρευε αρχικά "παρά τη κοίτη Ιλισσού ποταμού", άρα στο κατώτερο τμήμα των Ιλισίων και όχι στα Κουπόνια, όπως ονομάζονταν παλαιότερα τα Άνω Ιλίσια.
Το πρώτο του γήπεδο, όπου αγωνίστηκε έως και το 1951, βρισκόταν ανατολικά του ποταμού μεταξύ των οδών Αλκμάνος, Ποταμιάνου και Αντιμάχου, δίπλα στο σημείο που αργότερα ανεγέρθηκε το ξενοδοχείο Χόλιντεϊ Ινν .
Αποτέλεσμα της πιθανής κοινής πορείας των δύο σωματείων υπό οποιαδήποτε νομική μορφή, θα είναι να αγωνιστεί το Αιγάλεω στη Β' Εθνική στη θέση του Ηλυσιακού.
Από την πλευρά της η νομοθεσία στο τυπικό της κομμάτι απαγορεύει σε έναν πρόεδρο να είναι επικεφαλής δύο σωματείων, ενώ χωρίς τυπική απόφαση των δύο ερασιτεχνικών σωματείων συγχώνευση δεν μπορεί να γίνει.
Κατ' επέκταση οι αθλητικογράφοι διάφορων εφημερίδων στράφηκαν κατά της αδιαφορίας των πολιτικών αρχών απέναντι στο ζήτημα και τον αμοραλισμό που αναδεικνύει η υπόθεση.
Αξιοσημείωτα κατά την κατασκευή του εξερράγησαν οβίδες ξεχασμένες από τον πόλεμο, με αποτέλεσμα να τραυματιστεί μια παρέα παιδιών που έπαιζαν εκεί και που μελλοντικά αποτέλεσαν άσσους της ομάδας.
Αγωνίστηκε επί σειρά ετών στη Β' Εθνική Κατηγορία χωρίς ωστόσο να καταφέρει ποτέ να ανέλθει στην Α' Εθνική, γεγονός που συχνά οι φίλοι της ομάδας αποδίδουν σε εξωαγωνιστικούς παράγοντες.
Κατά τη δεκαετία του 1990 ο σύλλογος ακολούθησε καθοδική πορεία, αγωνιζόμενος σε Γ' και Δ' Εθνική, φτάνοντας μέχρι και το τοπικό πρωτάθλημα, περνώντας μια από τις μεγαλύτερες κρίσεις της ιστορίας του.
Αντίθετα στις εξελίξεις, όμως, την 9η Αυγούστου 2009 η Επιτροπή Επαγγελματικού Αθλητισμού ΕΕΑ συνεδρίασε ημέρα Κυριακή ώστε με ψήφους 5-3 να εγκρίνει την απορρόφηση της Π.
Τελικά ο Ηλυσιακός κατάφερε να κατακτήσει δύο φορές το πρωτάθλημα Αθήνας , το κύπελλο Αθήνας και το πρωτάθλημα Δ' Εθνικής, κάτι που τον έφερε ξανά στην Γ' Εθνική μετά από απουσία 6 ετών.
Κατά τις πρώτες αγωνιστικές της χρονιάς ο σύλλογος αγωνίστηκε με φανέλες άλλου χρώματος, που δεν έφεραν κανένα διακριτικό σήμα, με τους φίλους της ομάδας άλλοτε να απέχουν συνειδητά και κατά περίπτωση να παρεμποδίζεται η παρουσία τους στο γήπεδο για την αποφυγή επεισοδίων.
Στις 8 Οκτωβρίου 2008 η Γενική Γραμματεία Αθλητισμού εξέδωσε ανακοίνωση πως μέχρι εκείνη την ημέρα δεν είχε υποβληθεί σε εκείνη καμία αίτηση για τη χορήγηση άδειας συγχώνευσης μεταξύ των δύο σωματείων.
Ωστόσο έκτοτε άρχισε μια καθοδική πορεία μέχρι και τη Γ' Αθηνών, όπου αγωνίστηκε για αρκετά και δύσκολα χρόνια μέχρι την κατάκτηση του πρωταθλήματος της Γ' Αθηνών το 1943-44.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου η συμμετοχή στην ομάδα αποδείχτηκε σωτήρια για τα μέλη της, καθώς οι ποδοσφαιριστές εντάχθηκαν στη δημαρχία με στόχο την επιβίωσή τους.
Το πρώτο τμήμα του συλλόγου και μοναδικό για μια χρονική περίοδο ήταν το ποδοσφαιρικό, το οποίο αρχικά εντάχθηκε στο πρωτάθλημα Γ' κατηγορίας της ΕΠΣ Αθηνών, νεοσύστατο ένα έτος πριν.
Την περίοδο 2003-04 στη τερμάτισε στη 3η προνομιούχο θέση και μετά από αγώνα μπαράζ επανήλθε στη Β' Εθνική Κατηγορία, αξιοσημείωτα χρησιμοποιώντας σαν έδρα διάφορα γήπεδα του νομού Αττικής και της εγαρδος λόγω εργασιών στο δικό του γήπεδο.
Αυτή η κρεμαστή γέφυρα, που χτίστηκε ανάμεσα στο 1934 και το 1937, περιλάμβανε τέσσερις λωρίδες κυκλοφορίας, δύο γραμμές τραμ και μονοπάτια, στις δύο πλευρές.
Η κύρια αιτία της κατάρρευσης ήταν μια δομική αστοχία του ρουλεμάν, το οποίο δεν εντοπίστηκε κατά τη διάρκεια της επιθεώρησης, λόγω του μανδύα γρανίτη που το περιέβαλε.
Κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, η Ράιχσμπρυκε ήταν η μόνη γέφυρα της Βιέννης πάνω από το Δούναβη που δεν υπέστη σοβαρές ζημιές.
Το Ράιχσμπρυκε είναι σημαντική γέφυρα στη Βιέννη, πρωτεύουσα της Αυστρίας, η οποία συνδέει τη Μέξικοπλατς στο Λέοπολνσταντ με το Ντοναουίνσελ στο Ντουνάουστατ απέναντι από το Δούναβη.
Η γέφυρα χρησιμοποιείται από 50.000 οχήματα ανά ημέρα και διαθέτει έξι λωρίδες κυκλοφορίας, ράγες για το μετρό, δύο μονοπάτια, δύο ποδηλατόδρομους και δύο βοηθητικές σήραγγες.
Η πρώτη γέφυρα που χτίστηκε στη θέση της σημερινής Ράιχσμπρυκε κατασκευάστηκε το 1872-1876 κάτω από το όνομα Κρόνπριντς-Ρούντολφ-Μπρύκε , πριν από τη ρύθμιση του Δούναβη στη Βιέννη.
Την ίδια στιγμή, το πλάτος των λωρίδων κυκλοφορίας αυξήθηκε, μειώνοντας το πλάτος της κεντρικής κράτησης και απομακρύνοντας τις στενές λωρίδες έκτακτης ανάγκης.
Η κατασκευή άρχισε το 1978 και η γέφυρα άνοιξε επίσημα στις 8 Νοεμβρίου 1980 από τον δημοτικό σύμβουλο Χάιντς Νίτελ, με το όνομα Γέφυρα Γιόχαν Νέστροϋ, ένα όνομα το οποίο δεν έπιασε.
Ωστόσο, στους Ολυμπιακούς Αγώνες συνέχισαν να παίρνουν μέρος μόνο οι Κοσοβάροι αθλητές σερβικής εθνικότητας, οι οποίοι συμμετείχαν με την ομάδα της Σερβίας και Μαυροβουνίου και αργότερα της Σερβίας.
Η Μαϊλίντα Κελμέντι, παγκόσμια πρωταθλήτρια στο τζούντο, προκρίθηκε για τους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 και ήθελε να συμμετάσχει για το Κοσσυφοπέδιο, αλλά η ΔΟΕ δεν αναγνώριζε την ΟΕΚ εκείνη τη στιγμή.
Η ΔΟΕ απέρριψε επίσης το αίτημα της Κελμέντι να αγωνιστεί ως ανεξάρτητη αθλήτρια, ενώ η Ολυμπιακή Επιτροπή της Σερβίας προσκάλεσε όλους τους Κοσοβάρους αθλητές να συμμετάσχουν με την ομάδα της Σερβίας.
Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1960, τρεις ποδοσφαιριστές που γεννήθηκαν στο Κοσσυφοπέδιο (Μιλουτίν Σόσκιτς, Φαχρουντίν Γιουσούφι και Βλαντιμίρ Ντούρκοβιτς) κέρδισαν το χρυσό μετάλλιο ως μέλη της Εθνικής ομάδας της Γιουγκοσλαβίας.
Στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 1984, ο Αζίζ Σαλίχου έγινε ο πρώτος Ολυμπιονίκης από το Κοσσυφοπέδιο, ο οποίος κέρδισε ολυμπιακό μετάλλιο σε ατομικό αγώνισμα .
Το Κοσσυφοπέδιο αναγνωρίστηκε ως προσωρινό μέλος της ΔΟΕ στις 22 Οκτωβρίου 2014, ενώ στις 9 Δεκεμβρίου του ίδιου έτους έγινε πλήρες μέλος.
Το 2016 στο Ρίο ντε Τζανέιρο πραγματοποίησε το ντεμπούτο του σε Ολυμπιακούς Αγώνες ως ανεξάρτητο έθνος, με τη Κελμέντι σημαιοφόρο, η οποία κατέκτησε και το πρώτο μετάλλιο για τη χώρα.
Ακολούθησαν δύο ακόμα χρυσά μετάλλια στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του 2020 στο Τόκιο, με τις Ντίστρια Κρασνίκι και Νόρα Γκιακόβα στο τζούντο.
Η ομάδα του οργανώνεται από την Ολυμπιακή Επιτροπή του Κοσσυφοπεδίου , η οποία ιδρύθηκε το 1992 και έγινε πλήρες μέλος της Διεθνούς Ολυμπιακής Επιτροπής στις 9 Δεκεμβρίου 2014.
Η στήλη "Σύνολο" υποδεικνύει τον συνολικό αριθμό των συμμετοχών σε κάθε άθλημα και όχι τον αριθμό των αθλητών, καθώς κάποιοι έχουν λάβει μέρος σε περισσότερες από μία διοργανώσεις.
Πριν από τη δημιουργία του πάρκου, στο χώρο αυτό υπήρχε, ήδη από το έτος 1907, η κλινική «Γερουλάνειον Ίδρυμα», η οποία μετονομάστηκε αργότερα σε «Κλινική Σμπαρούνη».
Η κλινική έκλεισε το έτος 1972 και πωλήθηκε στο Τεχνικό Επιμελητήριο Αθηνών , το οποίο προχώρησε στην κατεδάφιση του κτιρίου της κλινικής κατά τη δεκαετία του 1980, με σκοπό να προχωρήσει στην ανέγερση κτιρίου για την στέγαση των γραφείων του, κάτι που ωστόσο δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.
Το 1990 το ΤΕΕ υποβάλλει πρόταση παραχώρησης του οικοπέδου προς το Δήμο Αθηναίων, προκειμένου να μετατραπεί σε πλατεία, ζητώντας σε αντάλλαγμα τη μεταφορά του συντελεστή δόμησης σε άλλο ακίνητο ιδιοκτησίας του ΤΕΕ, ευρισκόμενο στην περιοχή Αμαρουσίου Τελικά ωστόσο το σχέδιο αυτό δεν υλοποιείται διότι, λόγω και των καθυστερήσεων που σημειώθηκαν, άλλαξε εν των μεταξύ ο πολεοδομικός κώδικας, καθιστώντας την ως άνω ανταλλαγή μη εφικτή.
Ο χώρος παρέμεινε επί σειρά ετών νοικιασμένος ως χώρος στάθμευσης , μέχρι και το τέλος του 2008, κατά το οποίο σημειώθηκε η λήξη της μίσθωσης και επανήλθαν στο προσκήνιο συζητήσεις για ανοικοδόμηση των γραφείων του ΤΕΕ στο οικόπεδο.
Μπροστά στον κίνδυνο αυτό, πρωτοβουλία κατοίκων προέβη στις 7 Μαρτίου 2009 στην κατάληψη του οικοπέδου και στην μετατροπή του σε πάρκο, εντάσσοντάς το στα κοινά και αποδίδοντάς το προς χρήση σε όλους τους πολίτες χωρίς διακρίσεις.