polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Από τα τέλη του 20ού αιώνα μεγάλα τμήματα της πόλεως χρονολογούμενα από τη δεκαετία του 1960 κατεδαφίστηκαν και ξαναχτίστηκαν ή ανακαινίστηκαν με νέα υλικά.
Στην πόλη διατηρεί επίσης τμήμα το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο του Ντνιπροπετρόφσκ και πανεπιστημιουπόλεις το Εθνικό Πανεπιστήμιο της Ζαπορίζυα και η Νομική Σχολή της Οδησσού.
Η ουκρανική κουζίνα συνυπάρχει αρμονικά στη πόλη με μπέγκελ, τσίζκεϊκ, χοτ ντογκ, σαουαρμά και πίτσες, ενώ άνοιξαν παντού και εστιατόρια ασιατικής κουζίνας , μικρά σαντουιτσάδικα και καφετέριες.
Η σταλινική αρχιτεκτονική αντιπροσωπεύεται από τις «μαζικές» φτηνές πολυκατοικίες και από την άλλη από το Δημαρχείο, το καλύτερο παράδειγμα της σταλινικής αρχής της «διάλυσης των υπερβολών».
Τα σιδηρομεταλλεύματα που περιέχουν πολύ μεγάλα ποσοστά αιματίτη ή μαγνητίτη είναι γνωστά ως «φυσικό μετάλλευμα» ή «αμέσου μεταφοράς» , όρος που υπονοεί ότι μπορούν να τροφοδοτήσουν κατευθείαν υψικαμίνους.
Εξαιτίας των πολλών και βασικών κατασκευαστικών χρήσεων του χάλυβα, το σιδηρομετάλλευμα έχει χαρακτηρισθεί ως «περισσότερο απαραίτητο για την παγκόσμια οικονομία από οποιαδήποτε άλλη πρώτη ύλη, εκτός ίσως από το πετρέλαιο».
Ο σίδηρος σε μεταλλική μορφή απουσιάζει σχεδόν τελείως από την επιφάνεια της Γης, με την εξαίρεση των θραυσμάτων σιδηρομετεωριτών και πολύ σπάνιων μορφών ξενολίθων από τον γήινο μανδύα.
Οι θερμοδυναμικοί φραγμοί για την εξαγωγή σιδήρου από αυτά τα ορυκτά είναι τεράστιοι και ενεργοβόροι, και έτσι όλες οι πηγές σιδήρου που χρησιμοποιούνται από την ανθρώπινη βιομηχανία είναι τα σχετικώς λιγότερο άφθονα ορυκτά οξείδια του σιδήρου, με πρώτο τον αιματίτη.
Διαχρονικά, μεγάλο μέρος του σιδήρου που έχει ανακτηθεί από βιομηχανικές κοινωνίες έχει εξορυχθεί κυρίως από κοιτάσματα αιματίτη με περιεκτικότητες περίπου 70% σε .
Η αυξανόμενη ζήτηση σε συνδυασμό με την εξάντληση των υψηλής περιεκτικότητας κοιτασμάτων αιματίτη στις ΗΠΑ μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, οδήγησε στην εκμετάλλευση σιδηρομεταλλευμάτων χαμηλότερης περιεκτικότητας σε , ιδίως μαγνητίτη και τακονίτη.
Υπάρχουν 4 κύριοι τύποι αποθεμάτων σιδηρομεταλλεύματος ως προς τη μέθοδο εξορύξεως που εξορύσσονται σήμερα, ανάλογα με την ορυκτολογία και τη γεωλογία των αποθεμάτων: ο μαγνητίτης, ο τιτανομαγνητίτης, τα μεγάλα κοιτάσματα αιματίτη και τα πισολιθικά αποθέματα .
Ήταν τόσο ραδιοτηλεοπτικός οργανισμός όσο και παραγωγός τηλεοπτικών προγραμμάτων, παρουσιάζοντας τόσο την τοπική περιοχή που καλύπτει όσο και τη δικτύωση σε εθνικό επίπεδο στις περιοχές .
Το Βρετανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου περιγράφει την ότι «εξυπηρετεί την πρωτεύουσα και το δίκτυο με μια μακρόχρονη και εκτεταμένη σειρά προγραμμάτων, μερικά από τα οποία είτε συνεχίζονται είτε είναι καλά αναγνωρισμένα σήμερα».
Η ήταν κάτοχος για μια περιοχή του βρετανικού τηλεοπτικού δικτύου που εξυπηρετούσε το Λονδίνο και τη γύρω περιοχή στις καθημερινές από τις 30 Ιουλίου 1968 μέχρι τη νύχτα της 31 Δεκεμβρίου 1992.
Οι εκδότες στη Μόσχα και το Λένινγκραντ αρνήθηκαν να εξετάσουν τα ρομαντικά του γραπτά, και ο Γκριν και η γυναίκα του έζησαν σε συνθήκες ακραίας φτώχειας.
Μετά την ένταξή του στον ρωσικό στρατό, έγινε μέλος του Σοσιαλιστικού Επαναστατικού Κόμματος, συνελήφθη και πέρασε χρόνο στη φυλακή για "επαναστατική προπαγάνδα".
Με πληθυσμό από θαλάσσιους καπετάνιους, ναυτικούς, επιστήμονες, ταξιδιώτες, εγκληματίες, εξωφρενικούς αριστοκράτες, παιδικά κορίτσια, κομψούς κακοποιούς, και ήρωες με δυνατό πνεύμα που μένουν πάντα πιστοί στα όνειρά τους.
Ορισμένα από τα μυθιστορήματά του περιέχουν ένα στοιχείο της μαγείας – όχι ως ένα καθιερωμένο μέρος του κόσμου του, αλλά πάντα ως θαύμα που αλλάζει τις ζωές εκείνων που τη συναντούν.
Ο Αλεξάντρ Γκριν γεννήθηκε με το πλήρες όνομα Αλεξάντρ Στεπάνοβιτς Γκρινέβσκι σε ένα προάστιο του Κίροφ το 1880, ως γιος του Πολωνού Στέφαν Γκρινέβσκι, που απελάθηκε μετά την Εξέγερση του Ιανουαρίου του 1863, και της ρωσίδας νοσοκόμας Άννα Λιάπκοβα.
Εργάστηκε ως ναυτικός, χρυσός ανθρακωρύχος, εργάτης οικοδομών, αλλά συχνά βρισκόταν άνεργος και συντηρούταν με επαιτεία και με χρήματα που του έστελνε ο πατέρας του.
Αλεξάντρ Στεπάνοβιτς Γκρινέβσκι ήταν Ρώσος συγγραφέας, που έγραψε αξιοσημείωτα ρομαντικά μυθιστορήματα και διηγήματα, που ως επί το πλείστον διαδραματίζονται σε μια άγνωστη φανταστική γη με ευρωπαϊκή ή λατινοαμερικάνικη ατμόσφαιρα (Οι αναγνώστες του συχνά αναφέρονται στη γη αυτή ως Γκρινλάντια ή Γή του Γκρίν).
Στο βιβλίο του" Γλυπτική στο Χρόνο, ο σκηνοθέτης Αντρέι Ταρκόφσκι περιγράφει τον τρόπο με τον οποίο ο Γκρίν, όταν πέθαινε από την πείνα, «πήγαινε στα βουνά με ένα αυτοσχέδιο τόξο και βέλη για να κυνηγήσει κάποιο θήραμα.» Παρουσιάζει τον Γκριν ως ένα παραδειγματικό ποιητή με τη βαθύτερη έννοια του όρου: έναν με «συνείδηση του κόσμου, έναν ιδιαίτερο τρόπο να σχετίζεται με την πραγματικότητα. μια φιλοσοφία για να προσανατολίσει τον άνθρωπο σε όλη του τη ζωή.»
Η τοποθέτηση των περισσότερων από τα μυθιστορήματα και διηγήματα του είναι μια άγνωστη γη δίπλα στη θάλασσα, προφανώς μακριά από την Ευρώπη αλλά με όλους τους χαρακτήρες να είναι δυτικοευρωπαϊκοί στο όνομα και την εμφάνιση.
Ο Σολίχ διαδραμάτισε σημαίνοντα ρόλο στο σχηματισμό του Δημοκρατικού Κόμματος των Μαλδίβων και στο Πολιτικό Κίνημα Μεταρρύθμισης των Μαλδίβων από το 2003 μέχρι το 2008, το οποίο οδήγησε τη χώρα στην υιοθέτηση ενός νέου, σύγχρονου συντάγματος και την πολυκομματική δημοκρατία, για πρώτη φορά στην ιστορία της.
Ιδρυτικό μέλος του Δημοκρατικού Κόμματος των Μαλδίβων, ο Σολίχ εξελέγη Πρόεδρος των Μαλδίβων στις 23 Σεπτεμβρίου 2018, έπειτα από τη διεξαγωγή προεδρικών εκλογών.
Ο Σολίχ επιλέχθηκε ως ο νέος υποψήφιος για τις προεδρικές εκλογές του 2018 για τον συνασπισμό των κομμάτων της αντιπολίτευσης που σκόπευε να ανατρέψει το κατεστημένο του προέδρου Γιαμίν, μετά την απόφαση του πρώην προέδρου Νασίντ να μην κατέλθει τελικά ως υποψήφιος στις εκλογές.
Ο Ιμπραΐμ Μοχάμετ Σολίχ γεννήθηκε στις 4 Μαΐου 1964), περισσότερο γνωστός με το όνομα , είναι πολιτικός από τις Μαλδίβες , Πρόεδρος των Μαλδίβων από τις 17 Νοεμβρίου 2018.
Λόγω της συγκεκριμένης θέσης του νησιού στη Μεσόγειο Θάλασσα, η Κύπρος για μεγάλο χρονικό διάστημα ήταν υπό την κυριαρχία διαφόρων αυτοκρατοριών που κυριαρχούσαν εκείνη την εποχή στην Ευρώπη και στη Μέση Ανατολή.
Η μεγαλύτερη επιρροή στην κυπριακή κουζίνα ασκήθηκε από την ελληνική και την τουρκική κουζίνα, αντίστοιχα, των οποίων τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά είναι είτε το μαγείρεμα στη σχάρα είτε σε μορφή παχύρρευστων στιφάδων μαζί με τη χρήση μεγάλης ποσότητας γιαουρτιού, μαϊντανού και σκόρδου.
Σε αντίθεση με την τυπική τουρκική και αραβική κουζίνα, το φαγητό στην Κύπρο είναι λιγότερο πικάντικο και τα παραδοσιακά τουρκικά μπαχαρικά κύμινο και καυτερές πιπεριές χρησιμοποιούνται λιγότερο συχνά.
Από τις μέρες της Κύπρου ως βρετανικής αποικίας, έχουν παραμείνει μερικές μαγειρικές παραδόσεις της Βόρειας Ευρώπης και της Ασίας, όπως η χρήση ινδικού κάρυ και πιπερόριζας.
Τα απλούστερα πιάτα, τύπου γιαχνί, παρασκευάζονται από τηγανητά κομμάτια κρέατος ή / και λαχανικών, τα οποία στη συνέχεια μαγειρεύονται στη φούρνο με σάλτσα ντομάτας.
Αυτό πιθανότατα οφείλεται στο γεγονός ότι στο παρελθόν το νησί δεχόταν επιθέσεις από τη θάλασσα, γεγονός που ανάγκασε τον πληθυσμό της Κύπρου να μετακινηθεί σε περιοχές πιο απομακρυσμένες από την ακτή.
Ένα από τα κύρια προϊόντα είναι το τυρί χαλούμι, το οποίο όχι μόνο τηγανίζεται και χρησιμοποιείται σε σάντουιτς, αλλά χρησιμοποιείται επίσης για την παρασκευή επιδορπίων.
Η κυπριακή κουζίνα διακρίνεται από μεγάλο αριθμό πιάτων με κρέας, κυρίως αρνί, χοιρινό, πουλερικά και κουνέλι, λιγότερο συχνά βοδινό, λόγω της μάλλον περιορισμένης έκτασης βοσκοτόπων για εκτροφή βοοειδών.
Οι πολλαπλές δραστηριότητές του ενόχλησαν τις Αρχές της ρατσιστικής κυβέρνησης της Νότιας Αφρικής, οι οποίες τον καταδίωξαν επανειλημμένα, αφαιρώντας του από το 1973 το δικαίωμα έκφρασης, χωρίς, ωστόσο να τον πτοήσουν, έως ότου στις 18 Αυγούστου του 1977 πιάστηκε στο Γκεμπέχα και φυλακίστηκε για περίπου ένα μήνα.
Ευρισκόμενος σε ημιθανή κατάσταση και σχεδόν γυμνός, οδηγήθηκε οδικώς, κλεισμένος μέσα στο πορτ-μπαγκάζ ενός οχήματος, στις φυλακές της Πραιτώριας, προκειμένου να νοσηλευθεί σε κλίνη, όμως μετά από 1.100 χιλ.
Οι Αρχές έκαναν λόγο για θάνατο «κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες» και αργότερα απέδωσαν το χαμό του μαύρου ηγέτη σε αυτοκτονία, ενώ στη συνέχεια, η αστυνομία της Πραιτώρια απαλλάχθηκε από κάθε κατηγορία.
Διεθνείς αντιδράσεις ακολούθησαν την είδηση του θανάτου του, όπως και συγκρούσεις μεταξύ διαδηλωτών και δυνάμεων καταστολής εντός της χώρας που συνόδεψαν την τελετή της κηδείας του, που παρακολούθησαν 20.000 άνθρωποι, όπως και ξένοι διπλωμάτες 21 χωρών.
Παιδί φτωχής οικογένειας της επαρχίας Ίστερν Κέιπ, ο Μπίκο ξεκίνησε από τα τέλη της δεκαετίας του ’60 να αρθρογραφεί υπέρ της άρσης των φυλετικών διακρίσεων, χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο " ".
1966 άρχισε τις σπουδές του στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου του και παράλληλα ανάπτυξε την επιχειρηματολογία του περί χειραφέτησης των μαύρων φοιτητών, γεγονός που τον οδήγησε να ενταχθεί ενεργά στην «Εθνική Φοιτητική Ένωση Νότιας Αφρικής» και ακολούθως να πρωτοστατήσει στην ίδρυση του «Φοιτητικού Οργανισμού Νότιας Αφρικής» , επηρεασμένος από το «Κίνημα της Μαύρης Δύναμης».
Ο Μπίκο είχε ως σύνθημά του τη φράση « » , επιδιώκοντας με τον τρόπο αυτό να παροτρύνει τους μαύρους να παλεύουν για ισότητα και δικαιοσύνη, σε ένα περιβάλλον σκληρής καταπίεσης.
Η ιατροδικαστική έκθεση που ανακοινώθηκε επίσημα στις 14 Νοεμβρίου της ίδιας χρονιάς, επιβεβαίωσε με το πόρισμά της ότι ο Μπίκο δολοφονήθηκε με ιδιαίτερα βίαιο τρόπο από τους δεσμώτες του, προκαλώντας σάλο και οδηγώντας, λίγους μήνες αργότερα, τον υπουργό Εξωτερικών Ρ.
Λόγω της δολοφονίας του Μπίκο, η Νότια Αφρική καταδικάστηκε από το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, ενώ στην κυβέρνησή της επιβλήθηκε εμπάργκο αγοράς όπλων.
Ο Στιβ Μπίκο ήταν Νοτιοαφρικανός αγωνιστής των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, διεθνιστής, σοσιαλιστής και ακτιβιστής, μάρτυρας του κινήματος της «Μαύρης Συνείδησης» που κήρυττε την ισότητα της μαύρης με τη λευκή φυλή.
Ο Γκεζ ντε Μπαλζάκ συνέχισε, μετά το 1612, τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Λάιντεν, όπου ήταν συμμαθητής και, πιθανότατα, εραστής, του Τεοφίλ ντε Βιώ, με τον οποίο αντάλλαξαν αργότερα πικρές αλληλοκατηγορίες.
Αφού πέρασε δύο χρόνια στη Ρώμη, από το 1621 έως το 1623, ως εκπρόσωπος του καρδινάλιου ντε λα Βαλέτ, πήγε στο Παρίσι, όπου έγινε γνωστός από τα γράμματά του, τα οποία απευθύνονταν σε γνωριμίες του και σε σημαντικά πρόσωπα της Αυλής, και απέκτησε μεγάλη φήμη.
Τον αποκάλεσαν "ο μεγάλος επιστολογράφος", έγινε τακτικός επισκέπτης του φιλολογικού σαλονιού της Κατρίν ντε Ραμπουγιέ και συναναστρεφόταν συγγραφείς, μεταξύ άλλων τον Σαπλαίν, τον Μαλέρμπ και τον Μπουαρομπέρ.
Παρ ' όλα αυτά, η έπαρση που χαρακτήριζε τις Επιστολές, θεωρήθηκε σαν ένδειξη ελευθεριασμού και σύντομα έγινε το αντικείμενο επιθέσεων του Ιησουίτη Φρανσουά Γκαράς αλλά και άλλων.
Ο Γκεζ ντε Μπαλζάκ, που τον αποκάλεσαν «Αναστηλωτή της γαλλικής γλώσσας», ήταν μεταξύ των συγγραφέων που συνέβαλαν τα μέγιστα στη αναμόρφωση της γαλλικής γλώσσας.
Ήταν γιος του Γκιγιόμ Γκεζ, δημάρχου της Ανγκουλέμ, που είχε αποκτήσει τίτλο ευγένειας και πήρε το όνομα του φέουδου ντε Μπαλζάκ, στις όχθες του ποταμού Σαράντ, όπου έχτισε τον πύργο του.
Στο τέλος της ζωής του, διένειμε όλα τα περιουσιακά του στοιχεία σε φιλανθρωπίες πριν αποσυρθεί στο μοναστήρι των καπουτσίνων της Ανγκουλέμ, όπου και πέθανε.
Ο Ζαν-Λουί Γκεζ ντε Μπαλζάκ ήταν Γάλλος ελευθεριακός συγγραφέας, επιστολογράφος και ακαδημαϊκός, πολύ διάσημος στην εποχή του για την ποιότητα της πρόζας, η οποία εμφανίζεται στις Επιστολές του.
Καθώς η ματαιοδοξία του δεν μπορούσε να αντέξει αυτή την κριτική, αποσύρθηκε στην πατρίδα του, όπου έζησε με ευσέβεια, τόσο που τον αποκαλούσαν «ερημίτη του Σαράντ».
Ο κρόκος του Καρτράιτ είναι ενδημικό είδος της Νότιας Ελλάδας, όπου φυτρώνει σε βραχώδεις τοποθεσίες ασβεστολιθικού πετρώματος, λόφους, θαμνότοπους και αραιά πευκοδάση χαμηλού υψομέτρου, μέχρι 1000 μ.
Υπάρχουν ενδείξεις ότι το φυτό αυτό καλλιεργήθηκε στην αρχαία Κρήτη τουλάχιστον από την Μέση Μινωική Εποχή, όπως παρουσιάζεται από την τοιχογραφία με τίτλο «Οι Κροκοσυλλέκτριες», του 16ου π.
Τελείωσε τα τέσσερα χρόνια σπουδών με πτυχίο στην αγγλική φιλολογία και λογοτεχνία, ρητορική και παγκόσμια κουλτούρα με δύο υποειδικότητες: Η μία στο θέατρο και ό,τι έχει να κάνει με τις τέχνες, από ζωγραφική μέχρι μουσική, και η δεύτερη στις πολιτικές επιστήμες, νομική και φιλοσοφία.
Από το 2018 κάνει σχολιασμούς και αναλύσεις μπασκετικών αγώνων σε τηλεοπτικό δίκτυο, ενώ στις 19 Μαΐου 2019 έγινε η πρώτη γυναίκα που περιέγραψε αγώνα Ευρωλίγκα στην Ελλάδα , ενώ υπήρξε και η τέταρτη γυναίκα σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.
Στις 27 Αυγούστου 2023, έγινε η πρώτη γυναίκα δημοσιογράφος στην ελληνική τηλεόραση που μετέδωσε ζωντανά αγώνα Παγκοσμίου Κυπέλλου Καλαθοσφαίρισης.
Γενικά οι ομάδες ενθαρρύνουν κάθε μέλος να αναλαμβάνει τις υποχρεώσεις του προς το κράτος για την καταβολή των φόρων, συμπεριλαμβανομένου του φόρου εισοδήματος και του φόρου προστιθέμενης αξίας .
Φορολογία στις πιστώσεις προκύπτει όταν ένας τεχνίτης ή επαγγελματίας παρέχει επαγγελματικές υπηρεσίες, έναντι πληρωμής με μονάδες ή μια επιχείρηση πωλεί μέρος των προϊόντων της για μονάδες .
Σε τέτοιες περιπτώσεις, οι επιχειρήσεις ενθαρρύνονται να πωλήσουν την υπηρεσία ή το προϊόν για μονάδες και να εκδώσουν τιμολόγια ή αποδείξεις στο εθνικό νόμισμα, ώστε να επιτραπεί η καταβολή όλων των απαιτούμενων φόρων.
Επίσης στις περιπτώσεις δαπανών που εκπίπτουν της φορολογίας όταν υπάρχουν αποδείξεις σε εθνικό νόμισμα, είναι αναγκαία η έκδοση τιμολογίων ή αποδείξεων στο εθνικό νόμισμα.
Για παράδειγμα, ένα μέλος μπορεί να κερδίσει μονάδες πίστωσης, προσφέροντας την φροντίδα παιδιών σε ένα άτομο και να τα ξοδέψει αργότερα σε ένα ξυλουργείο πιστώνοντας ένα άλλο άτομο στην ίδια κοινωνική ομάδα.
Το , σε αντίθεση με άλλα τοπικά νομίσματα, δεν εκδίδει τυπωμένα χαρτονομίσματα, αλλά οι συναλλαγές καταγράφονται σε μια κεντρική μηχανογραφική περιοχή ανοιχτή και διαθέσιμη για χρήση σε όλα τα μέλη.
Τα νομίσματα που βασίζονται στον χρόνο και μνημονεύτηκαν στη Διακήρυξη Χιλιετίας 6 των Ηνωμένων Εθνών για τις κυβερνήσεις ήταν ένα Εμπορικό Σύστημα Διεθνούς & Τοπικής Απασχόλησης των Ηνωμένων Εθνών για την αναδιάρθρωση της παγκόσμιας χρηματοπιστωτικής αρχιτεκτονικής.
Το μπορεί να βοηθήσει στην αναζωογόνηση και την οικοδόμηση της κοινότητας, επιτρέποντας μια ευρύτερη ανάπτυξη - των ιδιωτών της κοινότητας, μικρών επιχειρήσεων, τοπικών υπηρεσιών και εθελοντικών ομάδων - για να εξοικονομήσουν χρήματα και πόρους, σε συνεργασία με τους άλλους και να επεκτείνουν την αγοραστική τους δύναμη.
Άλλα οφέλη μπορεί να περιλαμβάνουν την κοινωνική επαφή, την υγειονομική περίθαλψη, τα δίδακτρα και την κατάρτιση, στήριξη των τοπικών επιχειρήσεων και νέων επιχειρήσεων.
Ένας στόχος αυτής της προσέγγισης είναι η τόνωση των οικονομιών των οικονομικά υποβαθμισμένων πόλεων που διαθέτουν προϊόντα και υπηρεσίες, αλλά λίγα επίσημα χρήματα: το σύστημα δεν απαιτεί εξωτερικές πηγές εισοδήματος ως ερέθισμα.
Με την συναλλαγή, τα μέλη μπορούν να «πληρώσουν» ο ένας τον άλλον με τυπωμένα σημειώματα, καταγραφή της συναλλαγής στα βιβλία καταγραφής ή με απευθείας σύνδεση , ή να γράψουν υποσχετικές οι οποίες αργότερα επιτρέπουν την καταγραφή από τον λογιστή του συστήματος.
Η Αυστραλία, το 1989, διάθεσε 50.000 δολάρια για την ανάπτυξη Συστήματος , περιλαμβανομένης της λειτουργίας των κυβερνητικών συνεδρίων, της παραγωγής λογισμικού, ένα εκπαιδευτικό πακέτο και βοήθεια στον Μάικλ Λίντον να επισκεφθεί την Δυτική Αυστραλία.
Μέχρι το 1995 υπήρξαν 250 στην Αυστραλία, με τη Δυτική Αυστραλία με 43 διαφορετικά συστήματα με συνολικό πληθυσμό των 2,3 εκατομμυρίων (αν και η πραγματική συμμετοχή είναι από μόνο ένα μικρό κλάσμα του πληθυσμού) κάνοντάς την την περιοχή με τη μεγαλύτερη κάλυψη σε τον κόσμο.
Για παράδειγμα στην Αυστραλία, ο Πίτερ Μπόλντουιν, πρώην υπουργός Κοινωνικών Ασφαλίσεων στην κυβέρνηση Κίτινγκ, ενθαρρύνει τα Συστήματα ως ένα τρόπο που θα επιτρέψει στους αποδέκτες της πρόνοιας να δανείζονται έναντι των δικαιωμάτων κοινωνικής πρόνοιας για επείγουσες προσωπικές ανάγκες ή να εγκατασταθούν τέτοια συστήματα στις επιχειρήσεις.
Τα τοπικά συστήματα εμπορικών ανταλλαγών , επίσης γνωστά και ως Συστήματα , σε τοπικό επίπεδο ξεκίνησαν από δημοκρατικά οργανωμένες, μη κερδοσκοπικές κοινοτικές υπηρεσίες, οι οποίες παρέχουν μια υπηρεσία πληροφοριών στην κοινότητα και καταγράφουν τις συναλλαγές των μελών τους για τις ανταλλαγές αγαθών και υπηρεσιών, χρησιμοποιώντας ως μέσο ανταλλαγής στην περιοχή μονάδες του εναλλακτικού συστήματος.
Ο Μάικλ Λίντον καθιέρωσε τον όρο «τοπικό σύστημα εμπορικών συναλλαγών» το 1983 και για ένα διάστημα διηύθυνε το Σύστημα στην Κοιλάδα στο , της Βρετανικής Κολούμπια.
Το σύστημα που σχεδίασε προοριζόταν για συμπλήρωμα του εθνικού νομίσματος και όχι για αντικατάστασή του, αν και υπάρχουν παραδείγματα ανθρώπων που έχουν καταφέρει να αντικαταστήσουν τη χρήση του εθνικού νομίσματος με ευρηματική χρήση των .
Σύμφωνα με έρευνα του 1996 από , μόνο το 13% των δικτύων έχουν πραγματικά πρακτική ισοδυναμία, με τις περισσότερες ομάδες που έχουν ιδρύσει εναλλακτικά συστήματα αποτίμησης «για να ξεχωρίσουν εντελώς από τον κορμό της οικονομίας».
Το Τοπικό Σύστημα Εμπορικών Ανταλλαγών είναι μια μορφή Εναλλακτικού Ανταλλακτικού Δικτύου , το οποίο ανήκει στην κατηγορία των ΕΑΔ της αμοιβαίας ανταλλαγής.
Τα ΤΣΕΑ έχουν συνήθως τοπική εμβέλεια και στηρίζονται στην πραγματοποίηση συναλλαγών κατά την διάρκεια των οποίων γίνεται η πίστωση του ενός συναλλασομένου και ταυτόχρονα η χρέωση του άλλου.
Από την έναρξή τους πριν από 20 χρόνια, τα Συστήματα έχουν γίνει εξαιρετικά καινοτόμα στην προσαρμογή τους στις ανάγκες των τοπικών κοινοτήτων σε κάθε είδους μορφές.
Για παράδειγμα στην Αυστραλία, οι άνθρωποι έχουν χτίσει σπίτια χρησιμοποιώντας αντί για παροχή υποθήκης στην τράπεζα, απελευθερώνοντας τον ιδιοκτήτη από επαχθείς πληρωμές τόκων.
Αρκετές καναδικές πόλεις έχουν ομάδες , συμπεριλαμβανομένων των Κίτσενερ – Βατερλό, της Νιαγάρα και του Πίτερμπορο στο Οντάριο, του Χάλιφαξ, της Νέας Σκωτίας, της Νέας Γης κλπ.
Το 2003, το 3 ήταν διαθέσιμο σε 40 εκατομμύρια νοικοκυριά στη Γερμανία, την Αυστρία και την Ελβετία και 85.5 εκατομμύρια νοικοκυριά σε όλη την Ευρώπη.
Υπό το συμβατικό όνομα Δάσκαλος του θρύλου της Μαγδαληνής ), φέρεται Φλαμανδός ζωγράφος αγνώστου ονόματος, ο οποίος δραστηριοποιήθηκε κατά το χρονικό διάστημα 1483 - 1527 στις Βρυξέλλες Δεν έχει ταυτοποιηθεί και το όνομά του προέκυψε από ένα μεγάλο - σήμερα διασπασμένο - τρίπτυχο με σκηνές από τη ζωή της Μαρίας Μαγδαληνής, το οποίο χρονολογείται μεταξύ 1515 - 1520.
Ορισμένα από τα πορτρέτα του δείχνουν πιθανή διασύνδεση με καλλιτέχνες των Βρυξελλών και πιστεύεται ότι εργαζόταν σε αυτή την πόλη, επικεφαλής μεγάλου εργαστηρίου.
Πρώιμη επίδρασή του φαίνεται ότι ήταν ο Ρόχιερ φαν ντερ Βάιντεν, ενώ το έργο του έχει κοινά χαρακτηριστικά με αυτό του Μπέρναρντ φαν Ορλέι.
Όπως και ο φαν Ορλέι, ο καλλιτέχνης πιστεύεται ότι δραστηριοποιήθηκε στην Αυλή της Μαργαρίτας των Αψβούργων, αντιβασίλισσας των Κάτω Χωρών από το 1507 ως το 1530.
Πίνακες που αποδίδονται στον καλλιτέχνη σήμερα ανήκουν στις συλλογές της Εθνικής Πινακοθήκης του Λονδίνου, του Μουσείου Τέχνης της Φιλαδέλφεια και στο Μουσείο Φιτζγουίλιαμ του Κέιμπριτζ.
Μερικοί ιστορικοί τέχνης, ανάμεσά τους και ο Μαξ Φριντλέντερ, έχουν εικάσει ότι ο Κόνινξλοο και ο άγνωστος ζωγράφος ήταν το ίδιο πρόσωπο.
Το συγκεκριμένο έργο που εικονίζεται αρχικά πιστευόταν ότι απεικόνιζε τη Μαρία της Βουργουνδίας, με τη μορφή της Μαγδαληνής, αλλά ανακαλύφθηκε ότι στην πραγματικότητα απεικονίζει τη θυγατέρα της, Μαργαρίτα της Αυστρίας.
Η απαλή "επιχρύσωση" σε είδει άλω πάνω από την κεφαλή του μοντέλου δίνει την εντύπωση ότι πρόκειται για αγία, ενώ φορά ένδυμα παρόμοιο με αυτά που φορούσαν στις Αυλές του 16ου αιώνα, υπενθύμιση του αμαρτωλού παρελθόντος της Μαγδαληνής.
Αφού αγόρασε την ιδιοκτησία του νησιού από όπου απέκτησε τον θησαυρό του, ο Εντμόν είναι σε θέση να βρεθεί στα ανώτερα στρώματα της παριζιάνικης κοινωνίας και να αναλάβει το ρόλο ενός από τους σημαντικότερους ανθρώπους σε όλη τη Γαλλία.
Ο Μοντεγό, ο οποίος είναι τώρα Κόμης του Μορσέρφ και στρατιωτικός ήρωας, και ο κύριος Βιλφόρ, ο οποίος είναι τώρα εισαγγελέας, ένας από τους ισχυρότερους υπερασπιστές της χώρας.
Αφού εγκαταστάθηκε στην παριζιάνικη κοινωνία και έχοντας αποστασιοποιηθεί από τον Εντμόν Νταντές, ο Κόμης είναι σε θέση να διατυπώσει τα σχέδιά του για εκδίκηση ενάντια στους άντρες που τον πρόδωσαν.
Ο Νταγκλάρ, για ένα χρονικό διάστημα, αιχμαλωτίστηκε από τον Ιταλό ληστή Λουίτζι Βάμπα, που τον έκανε να καταλάβει πόσο υπέφερε ο Εντμόν και χάνοντας όλο τον πλούτο του.
Τη νύχτα της γαμήλιας γιορτής τους, ο Νταντές συλλαμβάνεται ως ύποπτος βοναπαρτιστής, βοηθός του Ναπολέων, και μεταφέρεται, για να συναντήσει τον εισαγγελέα, Ζεράρ ντε Βιλφόρ.
Ο Εντμόν είχε καταγγελθεί ανώνυμα και ψευδώς από τον Νταγκλάρ, το συνάδελφο ναυτικό του Εντμόν, γιατί ζηλεύει την ξαφνική άνοδο του Νταντές, και τον Φερνάν Μοντεγό, γιατί ζηλεύει τη σχέση του Εντμόν, μιας και είναι ερωτευμένος με την Μερσεντές.
Η επιστολή ισχυρίζεται ότι στο τελευταίο ταξίδι του Εντμόν, έκανε μια στάση στο νησί της Έλβα και έλαβε μια επιστολή από τον εκθρονισμένο αυτοκράτορα Ναπολέοντα.
Ο Ντε Βιλφόρ αποκηρύττει τον πατέρα του ως ένθερμο βοναπαρτιστή, και κατέστρεψε την επιστολή, για να προστατεύσει τον εαυτό του, και όχι τον Εντμόν, για να προστατεύσει το όνομά του, ο ντε Βιλφόρ καταδικάζει τον Εντμόν σε φυλάκιση στη φυλακή του Ιφ, ένα οχυρωμένο νησί από το οποίο κανένας αιχμάλωτος δεν είχε ποτέ δραπετεύσει και στο οποίο στέλνονται οι πιο επικίνδυνοι πολιτικοί κρατούμενοι.
Οι δύο κρατούμενοι έρχονται πολύ κοντά, με τον πολυμαθή ιερέα να διδάσκει στον Νταντές ό, τι γνωρίζει για την ανάγνωση, τα μαθηματικά, την φυσική, τις γλώσσες, τη φιλοσοφία, την ιστορία, την επιδεξιότητα στη χρήση ξίφους και την οικονομία.
Οι δεσμοφύλακες, αντί να θάβουν τους κρατούμενους, τους πετάνε πάνω από το τείχος του φρουρίου στη θάλασσα, με το περιττό βάρος μιας σιδερένιας σφαίρας αλυσοδεμένης γύρω από τα πόδια.
Ο Εντμόν σύντομα προτείνει μια στάση και εμπορεύεται τα αγαθά στο μικρό νησί Μόντε Κρίστο, κατά την οποία επιβεβαιώνει ότι υπάρχει ο θησαυρός του Φαρία.
Με την επιστροφή του στη Μασσαλία, ο Εντμόν μαθαίνει ότι ο πατέρας του πέθανε από τη φτώχεια και ότι η Μερσεντές παντρεύτηκε τον Φερνάν 18 μήνες αφότου εκτελέσθηκε υποτιθέμενα για προδοσία.
Ο ηλικιωμένος γείτονάς του Γκασπάρ Καντερούς είναι ακόμη ζωντανός, και -υπό την αμφίεση του Αβά Μπουσονί- ο Εντμόν τον επισκέπτεται, για να μάθει περισσότερα.
Ο Εντμόν ευχαριστεί τον Καντερούς για τις πληροφορίες, πληρώνοντάς τον με ένα μεγάλο διαμάντι, για το οποίο είπε ότι ήταν στην ιδιοκτησία του Εντμόν ενώ βρισκόταν στη φυλακή.
Συνειδητοποιώντας ότι μόνο ο Μορέλ του έμεινε πιστός, ο Εντμόν δημιουργεί τρεις μεταμφιέσεις -έναν Άγγλο ονόματι Λόρδος Ουίλμορ, ένας υπάλληλος τραπέζης της , και Σεβάχ ο Θαλασσινός- και τους χρησιμοποιεί για να σώσει τον Μορέλ από πτώχευση και αυτοκτονία.
Στη συνέχεια χρησιμοποιεί την κατσαρόλα, στην οποία σερβίρεται το φαγητό του, για να αρχίσει να σκάβει όπου ακούει το ξύσιμο πριν με την ελπίδα ότι ήταν ένας άλλος κρατούμενος που σκάβει τον δρόμο του προς την ελευθερία.
Ο Νταντές τελικά σπάει αρκετό από το τείχος, ώστε να μπορέσει να ανταλλάξει ένα σύντομο χαιρετισμό με έναν γηραιό Ιταλό αβά, που ονομάζεται Φαρία, και αποκαλείται μερικές φορές και "Τρελός Ιερέας", και που προσπαθούσε πράγματι να σκάψει τον τοίχο, για να ελευθερωθεί.
Σύμφωνα με τον αφηγητή της ιστορίας, ο Νταντές είναι ενας ευφυής, ειλικρινής, και στοργικός άνδρας, που γίνεται άσπονδος και εκδικητικός, αφότου κατηγορείται για ένα έγκλημα που δε διέπραξε.
Όταν ο Νταντές ελευθερώνεται και γίνεται υπερβολικά πλούσιος, αποφασίζει να ανταμείψει εκείνους που τον βοήθησαν στα δεινά που βίωσε και να τιμωρήσει τους υπεύθυνους για όλα τα χρόνια που υπέφερε.
Ο Νταντές φεύγει βιαστικά να συναντήσει τον πατέρα του και την αγαπημένη του, τη νεαρή Καταλανή γυναίκα Μερσεντές, και οι δυο τους συμφωνούν να παντρευτούν αμέσως.
Ο Εντμόν Νταντές έχει ενσαρκωθεί στον κινηματογράφο πολλές φορές από ηθοποιούς όπως ο Τζορτζ Μάικλ Ντόλενζ, Ρόμπερτ Ντόνατ, Ζαν Μαρέ, Λουί Ζουρντάν, Ζεράρ Ντεπαρντιέ, Ρίτσαρντ Τσάμπερλεϊν, και πιο πρόσφατα από τον Τζιμ Καβίζελ.
Από κάθε ημιτελικό, οι καλλιτέχνες που κατέληξαν στην πρώτη και δεύτερη θέση, προκρίθηκαν απευθείας στον τελικό, ενώ όσοι θα ήρθαν τρίτοι και τέταρτοι, προκρίθηκαν στο γύρο δεύτερης ευκαιρίας.