polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Μετά την επανάσταση, ο Καλίνιν ορίστηκε αρχηγός του σοβιετικού κράτος καθώς και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης και του Πολίτμπιρο.
Διετέλεσε αντιπρόσωπος στη διάσκεψη του Μπολσεβίκικου Κόμματος του 1912 που πραγματοποιήθηκε στην Πράγα, όπου εκλέχτηκε αναπληρωματικό μέλος της κεντρικής Επιτροπής και στάλθηκε να εργαστεί στη Ρωσία.
Ήταν αρχηγός κράτους αρχικά της Ρωσικής Σοβιετικής Συνομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας και αργότερα της Σοβιετικής Ένωσης από το 1919 μέχρι το 1946.
Επίσης, εργάστηκε ως μπάτλερ και στη συνέχεια ως εργαζόμενος στο σιδηροδρομική αποθήκη της Τιφλίδας, όπου συναντήθηκε με τον Σεργκέι Αλλιγιγιέφ, πατέρα της δεύτερης συζύγου του Στάλιν.
Η πρώην ανατολική πρωσική πόλη Κένιγκσμπεργκ μετονομάστηκε σε Καλίνινγκραντ προς τιμή του, ενώ και η πόλη Τβερ ήταν γνωστή ως Καλίνιν μέχρι την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης το 1990.
Τον Απρίλιο του 1917, ο Καλίνιν, όπως πολλοί άλλοι μπολσεβίκοι, υποστήριζε την υπό όρους υποστήριξη της Προσωρινής Κυβέρνησης σε συνεργασία με τη μενσεβίκικη παράταξη του , μια θέση σε αντίθεση με αυτή του Λένιν.
Στις εκλογές που διεξήχθησαν για τη Δούμα του Πέτρογκραντ το φθινόπωρο του 1917, ο Καλίνιν επιλέχθηκε ως δήμαρχος της πόλης, τον οποίο διαχειρίστηκε κατά τη διάρκεια και μετά την Μπολσεβική Επανάσταση της 7ης Νοεμβρίου.
Ο Μιχαήλ Ιβάνοβιτς Καλίνιν γεννήθηκε σε αγροτική οικογένεια ρωσικής καταγωγής στο χωριό Βερκνίγιαγια Τρόιτσα, στο κυβερνείο Τβερ, στη Ρωσία.
Μετά τη δημοσίευση του πρώτου βιβλίου των Χρονικών του και μετά τον θάνατο της Φιλίππης, πέρασε στην υπηρεσία του Βεγκέσλαου Α του Λουξεμβούργου και της συζύγου του Ιωάννας δούκισσα της Βραβάντης, και στη συνέχεια στην υπηρεσία του Γκυ Β του Μπλουά με τον οποίο διέμεινε στη βασιλική αυλή των Βαλουά .
Επίσης διετέλεσε στην υπηρεσία του Αλβέρτου Α της Βαυαρίας και του Γουλιέλμου Β της Βαυαρίας, γεγονός που του επέτρεπε να συνεχίσει την εργασία για τα Χρονικά.
Για ανταμοιβή του έλαβε την εκκλησιαστική πρόσοδο στο χωριό Εστίν και στη συνέχεια τοποθετήθηκε ιερέας στο Σιμαί , με αμοιβές ικανοποιητικές που του επέτρεψαν να συνεχίσει τα ταξίδια του, που του παρείχαν υλικό για το έργο του.
Πολύ λίγα είναι γνωστά για τη ζωή του Φρουασάρ και αυτά προέρχονται κυρίως από τα χρονικά και τα ποιήματά του καθώς και από αρχειακές πηγές που τον αναφέρουν στην υπηρεσία διαφόρων αριστοκρατών.
Ο Φρουασάρ γεννήθηκε στη Βαλανσιέν, στην παλαιά κομητεία του Αινώ, που βρίσκονταν στη δυτική άκρη της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και συνόρευε με τη Γαλλία.
Για αιώνες, τα Χρονικά του Φρουασάρ αναγνωρίστηκαν ως η κύρια έκφραση του ιπποτικού και αυλικού ιδεώδους της εποχής στην Αγγλία και τη Γαλλία τον 14ο αιώνα.
Παρόλο που κατά τη διάρκεια της ζωής του απέκτησε μεγάλη φήμη, οι συνθήκες της ζωής των τελευταίων χρόνων του, όπως και η ημερομηνία και οι συνθήκες του θανάτου του παραμένουν άγνωστες.
Στην Αυλή της Φιλίππης παρέμεινε μέχρι το θάνατο της βασίλισσας το 1369 και τα απομνημονεύματα αυτής της εποχής, μεταξύ 1361 και 1369, μαζί με αφηγήσεις άλλων γεγονότων που είχε παρακολουθήσει αποτελούν το πρώτο βιβλίο των Χρονικών του.
Το 1984, γνώρισε τον ανεξάρτητο σκηνοθέτη Πραντίπ Κρισέν, που της πρόσφερε τον ρόλο της βοσκοπούλας στη βραβευμένη του ταινία Μασέι Σαχίμπ, και τον οποίο αργότερα παντρεύτηκε.
Συνεργάστηκαν στην παραγωγή μιας τηλεοπτικής σειράς σχετικά με το κίνημα εθνικής ανεξαρτησίας της Ινδίας, καθώς και στις ταινίες Άννι και Ηλεκτρικό Φεγγάρι.
Η Ρόι τελικά εγκατέλειψε απογοητευμένη τον κόσμο του κινηματογράφου, χωρίζοντας και με τον Κρισέν, και εργάστηκε σε διάφορες θέσεις, μεταξύ άλλων ως δασκάλα αερόμπικ.
Γονείς της ήταν η Μέρι Ρόι, Μαλαγιάλι Χριστιανή και ακτιβίστρια για τα δικαιώματα των γυναικών, από την Κεράλα, και ο Ρατζίμπ Ρόι, Μπενγκάλι διευθυντής φυτείας τσαγιού από την Καλκούτα.
Η Σουζάννα Αρουντάτι Ρόι είναι Ινδή συγγραφέας, γνωστή κυρίως για το μυθιστόρημά της Ο θεός των μικρών πραγμάτων , το οποίο γνώρισε παγκόσμια επιτυχία και της απέφερε το Βραβείο Μπούκερ του 1997.
Η Ρόι είναι εξαδέλφη του Πρανόι Ρόι, ιδιαίτερα γνωστού τηλεοπτικού παράγοντα στην Ινδία και επικεφαλής του τηλεοπτικού ομίλου , από τους μεγαλύτερους της χώρας.
Μαζί με τη Σιγκαπούρη και τη Μαλάκκα, η Τζώρτζταουν αποτέλεσε τμήμα των Οικισμών του πορθμού της Μαλάκκα, οι οποίοι έγιναν αποικία του βρετανικού στέμματος το 1867.
Λίγο πριν από την ανεξαρτητοποίηση της Μαλάγια από τους Βρετανούς το 1957, η Τζώρτζταουν απέκτησε το καθεστώς πόλης από τη βασίλισσα Ελισάβετ Β, καθιστώντας την, την πρώτη πόλη στη σύγχρονη ιστορία της χώρας.
Η πόλη της Τζώρτζταουν περιλαμβάνει τη βιομηχανική ζώνη , μια βιομηχανική περιοχή παραγωγής αγαθών υψηλής τεχνολογίας που θεωρείται η Σίλικον Βάλεϊ της Ανατολής.
Από διοικητικής πλευράς, ο διεθνής αερολιμένας Πενάνγκ συνδέει την Τζώρτζταουν με πολλές μεγάλες περιφερειακές πόλεις, ενώ μια υπηρεσία πορθμείων, η γέφυρα Πενάνγκ και η δεύτερη γέφυρα Πενάνγκ συνδέουν την πόλη με την ηπειρωτική Μαλαισία.
Λόγω της ανάμειξης των διαφόρων εθνοτήτων και θρησκειών που έφτασαν στις ακτές της, η Τζώρτζταουν απέκτησε μια μεγάλη εκλεκτική ποικιλία αποικιακών και ασιατικών αρχιτεκτονικών στιλ.
Επιπλέον, η πόλη φιλοξενεί μοναδική πολιτιστική κληρονομιά, όπως οι Περάνακαν των οποίων τα κληροδοτήματα εξακολουθούν να είναι ορατά στην αρχιτεκτονική και την κουζίνα του Πενάνγκ.
Είναι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της Μαλαισίας, με 708.127 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2010, ενώ το μητροπολιτικό Πενάνγκ είναι η δεύτερη μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή του έθνους με πληθυσμό 2.412.616 κατοίκους.
Τα εγκαίνια του Ακάλ Ταχτ έγιναν στις 15 Ιουνίου 1606 από τον Γκουρού Χάργκομπιντ, ο οποίος ήταν κι αυτός που έθεσε τον θεμέλιο λίθο του έργου.
Δεν επιτρεπόταν σε κανέναν οικοδόμο ή κάποιο άλλο άτομο να συμμετάσχει στην κατασκευή του κτιρίου, ενώ ο ίδιος ο Γκουρού ήταν ο επιστάτης των εργασιών.
Στις 31 Δεκεμβρίου 1612, όταν ο Γκουρού φυλακίστηκε στο Κάστρο του Γκουάλιορ, διόρισε τον Μπάμπα Μπούντχα ως υπεύθυνο των υπηρεσιών στον Χαριμαντίρ Σαχίμπ και τον Μπάι Γκούρντας ως τον πρώτο Τζατίνταρ του Ακάλ Ταχτ.
Ο Γκούρντας οδήγησε μια ομάδα Σιχ στην Γκβαλιόρ, όπου ο Μουγκάλ αυτοκράτορας Τζαχανγκίρ, οδηγημένος από τη ζήλια του για τη δημοφιλία του Σιχισμού, φυλάκισε τον Γκουρού Χάργκομπιντ.
Στην Γκοϊντβάλ, ο Γκούρντας άκουσε κι έλαβε γνώση από μελετητές και σουάμις, οι οποίοι συνέχιζαν να επισκέπτονται την πόλη καθώς διέσχιζαν τον δρόμο Δελχί-Λαχόρη.
Ο Μπάι Γκούρντας ήταν αυτός που έγραψε την αυθεντική έκδοση του Αντί Γκραντ, το οποίο ολοκλήρωσε το 1604 και για το οποίο χρειάστηκε περίπου 19 χρόνια συνολικά για να ολοκληρώσει.
Δεν έγραψε όμως μόνο το Αντί Γκραντ, όπως τον είχε διατάξει ο Γκουρού Αρντζάν, αλλά ήταν επίσης και ο επικεφαλής και αυτός που επέβλεπε τη δουλειά τεσσάρων άλλων συγγραφέων , οι οποίοι έγραφαν διάφορα Σιχ κείμενα.
Είκοσι χρόνια αργότερα, του ανατέθηκε η αποστολή να πάει στην Καρταρπούρ και να απαγγείλει αρκετούς από τους πρώτους ύμνους του Σιχισμού στον Αυτοκράτορα Ακμπάρ.
Η Καρωτή αρχικά προσαρτήθηκε στην κοινότητα Επισκοπής, αλλά το 1953 ορίστηκαν έδρα ομώνυμης κοινότητας, η οποία παρέμεινε μέχρι τη σύσταση του δήμου Επισκοπής το 1989.
Έκανε το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα στις 4 Οκτωβρίου 2009, σε ένα αγώνα για τη Πριμέρα Ντιβισιόν εναντίον της Βιγιαρεάλ, παίζοντας στο δεύτερο ημίχρονο στην ισοπαλία με 0-0.
Ο Μπαένα χρησιμοποιήθηκε τακτικά από τον προπονητή Μαουρίσιο Ποτσετίνο στις σεζόν που ακολούθησαν, συχνά με ταίρι του στην μεσαία γραμμή έναν άλλο παίκτη προερχόμενο από τις ακαδημίες, τον Χάβι Μάρκεθ.
Στις 12 Δεκεμβρίου 2009, η παράβαση πέναλτι που υπέπεσε στον Τσάβι της Μπαρτσελόνα, απέφερε το μοναδικό γκολ στην ήττα της ομάδας του στο τοπικό ντέρμπι.
Τη σεζόν 2014-15 σκόραρε δύο φορές σε 28 αγώνες, για να βοηθήσει την ομάδα του να τερματίσει 11η στο πρωτάθλημα και μετά την ολοκλήρωση του συμφώνησε σε διετή επέκταση του συμβολαίου του.
Σημείωσε το μοναδικό του γκολ στην Α- την 1η Δεκεμβρίου, σε μία εντός έδρας νίκη με 4-0 επί της Γουέστερν Σίντνεϊ Γουόντερερς και αποχώρησε τον επόμενο Μάιο.
Η επανασύνδεση τους θα φέρει στο φως μυστικά που ήταν κρυμμένα για πολλά χρόνια, αλλά και την πικρία στην Νατάλια, καθώς δεν μπορεί να είναι μαζί, επειδή ο Ντιέγο είναι παντρεμένος με την Ντιάνα.
Όταν ο πατέρας της ανακάλυψε ότι είναι έγκυος, έδωσε την νεογέννητη κόρη της, και έκανε τον Ταδέο να πιστέψει ότι πέθανε και παράλληλα έστειλε στο εξωτερικό την κόρη του.
Ο Ντιέγο είναι ένας όμορφος νεαρός επιχειρηματίας, ευγενικός, με καλά αισθήματα που ζει στην Πόλη του Μεξικού, είναι αντιπρόεδρος της και εγγονός του ισχυρού Δον Βισέντε Κάσερες.
Ο Ροδρίγο προσπαθεί να βιάσει τη Ναταλία πιστεύοντας ότι είναι Ντιέγο, αλλά εμφανίζεται ο Αντρές φίλος της Νατάλια, και προσπαθεί να σώσει την Νατάλια από τα χέρια το Ροδρίγο και πάνω στην πάλη, ο Ροδρίγο πέφτει και χτυπάει στο κεφάλι του.
Η νεαρή κοπέλα λέει στη μητέρα της, Κάρμεν, αυτό που συνέβη, φοβούμενη ότι ο Ροδρίγο θα την καταγγείλει, και έτσι η οικογένεια αποφασίζει να μετακομίσει στην Πόλη του Μεξικού και ανοίγει ένα μικρό πανδοχείο.
Το 1926 ορίστηκε έδρα της κοινότητα Κουνενίου, η οποία, μαζί τον οικισμό, ονομάστηκε κοινότητα Βάθης το 1957, μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον δήμο Ιναχωρίου.
Στο πρώτο παιχνίδι, ο έτερος πρωταγωνιστής , αναλαμβάνει αποστολή να συνοδέψει την , σε μία μετα-αποκαλυπτική Αμερική, προσπαθώντας να βρεθεί θεραπεία ενάντια στον ιο που μαστίζει τον κόσμο, με την να παίζει σημαντικό ρόλο, καθότι, ως φαίνεται, έχει ανοσία.
Άλλες εμφανίσεις του χαρακτήρα, έγιναν στο του , : , το οποίο κυκλοφόρησε το 2014, και στο οποίο ο χαρακτήρας πρωταγωνιστεί, χωρίς τον , στο οποίο περνά χρόνο με τη φίλη της .
Ο δυναμισμός της, η πολυπλοκότητα του χαρακτήρα της, καθώς και το στερεοτυπικό, στις μορφές τέχνης, με τον θηλυκό χαρακτήρα, να χρειάζεται προστασία, είναι θέματα με τα οποία έχουν ασχοληθεί οι κριτικοί.
Τόσο ο χαρακτήρας όσο και η Τζόνσον, έχουν λάβει διάφορα βραβεία και υποψηφιότητες, ενώ ο χαρακτήρας, έχει εισέλθει σε διάφορες λίστες και ψηφοφορίες, καταλαμβάνοντας υψηλές θέσεις.
Ο Άρχων του Εγκλήματος ήταν μια από τις πρώτες ταινίες του Χόλυγουντ με θέμα το οργάνωμενο έγκλημα στις Ηνωμένες Πολιτείες και δημιούργησε τις βάσεις για τις μετέπειτα γκανγκστερικές ταινίες, εγκαινιάζοντας ένα νέο είδος κινηματογραφικών ταινίων.
Χάρη σε αυτήν την ταινία η καριέρα του Έντουαρντ Τζ Ρόμπινσον απογειώθηκε και έπαιξε αρκετές τέτοιες ταινίες κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1930, υποδυώμενος συχνά έναν σκληρό και αδίστακτο γκάνγκστερ.
Στην αρχή θα συμμετέχουν στη συμμορία του Σαμ Βετόρι, αλλά ο Τζο, που ονειρεύεται να κάνει καριέρα ως χορευτής, ενδιαφέρεται περισσότερο για δόξα και γυναίκες.
Εν τω μεταξύ, ο Ρίκο που παραμένει θα ανέβει γρήγορα στην ιεραρχία της οργάνωσης του Σαμ και σύντομα μέσα από δολοπλοκίες και φόνους θα πάρει την ηγεσία του εγκληματικού συνδικάτου του Σικάγου.
Μετά την ανακάλυψη ότι οι και θα κυκλοφορήσουν το άλμπουμ, η Αγκιλέρα άρχισε τις εξελίξεις για να τους μηνύσει σε μια προσπάθεια να σταματήσει την κυκλοφορία.
Η , δικηγόρος της τότε, εξήγησε ότι «προσπαθούμε να τους εμποδίσουμε να κυκλοφορήσουν αυτές τις πρώτες ηχογραφήσεις, κάτι που δεν είναι η ποιότητα με την οποία συνδέεται τώρα».
Ωστόσο, ο πρόεδρος της , , θεώρησε ότι παρόλο που της Αγκιλέρα δεν άρεσε το υλικό, εκείνος το βρήκε να είναι μια ματιά στη ζωή της την εποχή εκείνη της ηχογράφησης.
Ο ίδιος δήλωσε: «Είναι μια ωραία ματιά σε αυτό που έκανε, είμαστε ικανοποιημένοι . Είμαι πιο ευχαριστημένος για τους παραγωγούς του άλμπουμ που ήθελαν να το κυκλοφορήσουν. Ελπίζω οι θαυμαστές να το εκτιμήσουν.» Η απάντησε λέγοντας ότι η προσπάθησε να «σηκωθεί στα πόδια της» πατώντας στην επιτυχία της Αγκιλέρα.
Είχε επιτρέψει την κυκλοφορία υπό την προϋπόθεση ότι η δισκογραφική θα πρέπει να περιλαμβάνει μια επιστολή που γράφτηκε από την Αγκιλέρα σε κάθε άλμπουμ που κυκλοφορούσε.
Έδωσαν στην Αγκιλέρα την ευκαιρία να χρησιμοποιήσει ένα στούντιο ηχογράφησης και της παρουσίασαν μουσική με την συμφωνία ότι θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν το υλικό για δικό τους σκοπό, αλλά επίσης ισχυριζόμενοι ότι δεν θα κυκλοφορούσαν εμπορικά τις ηχογραφήσεις.
Ο δίσκος σχεδιάστηκε για να αναδείξει τα φωνητικά της Αγκιλέρα σε μια προσπάθεια να φτάσει στις δισκογραφικές εταιρείες, ένα εγχείρημα που στην πραγματικότητα απέτυχε αφού οι ηχογραφήσεις δεν έλαβαν πολύ καλές κριτικές.
Έξι χρόνια μετά την ολοκλήρωση του άλμπουμ και αφού η Αγκιλέρα πέτυχε δημοφιλή επιτυχία, οι και κυκλοφόρησαν τον δίσκο και το έχει πουλήσει πάνω από 129.000 αντίτυπα στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Αν και αναγνώρισε τις δυνατότητες της Αγκιλέρα ως τραγουδίστρια, έγραψε: «Τα ίδια τα τραγούδια είναι απαίσια, ξεπερασμένα κλαμπ κομμάτια, φορτωμένα από φτωχά εφέ και αδιάφορα ».
Οι πρώτες κασέτες σχεδιάστηκαν ως τρόπος εισαγωγής της Αγκιλέρα στη μουσική βιομηχανία, που περιγράφεται ως μια προσπάθεια «κάνω το πρώτο βήμα» ώστε να δημιουργήσει ενδιαφέρον για τις μουσικές της ικανότητες.
Κατά τη διάρκεια των περιόδων ηχογράφησης, η Αγκιλέρα πειραματίστηκε με διαφορετικές γλώσσες, ηχογραφώντας τραγούδια όπως το ομότιτλο κομμάτι « » στα ισπανικά.
Παρόλο που διαφώνησαν οι νόμιμοι τραγουδοποιοί του περιεχομένου, οι ηχογραφήσεις περιγράφηκαν ως επιρροές στις μελλοντικές ηχογραφήσεις της Αγκιλέρα.
Μουσικά το άλμπουμ αποτελείται γενικά από υλικό μπαλάντας που δημιουργήθηκε σε μια προσπάθεια να παρουσιάσει τα φωνητικά ταλέντα της Αγκιλέρα αν και εκτός από τις μπαλάντες που ηχογραφήθηκαν σε αυτές τις σέσιον, η χορευτική μουσική έγινε ένα εξέχων θέμα καθ' όλη τη διάρκεια και των έντεκα κομματιών που είχε ηχογραφήσει εκείνο το διάστημα.
Πέρασε χρόνο στη Φιλαδέλφεια για να ηχογραφήσει τα κομμάτια με διάφορους παραγωγούς, ελπίζοντας να κυκλοφορήσει ένα άλμπουμ από τη στιγμή που τελείωσε το λύκειο.
Ο του καταλάβαινε γιατί η Αγκιλέρα ήταν δυσαρεστημένη με την κυκλοφορία του υλικού, καλώντας τα τραγούδια «ερασιτεχνικά» και «γενικά χορευτικά ποπ της δεκαετίας του '90».
Ο του έδωσε στο άλμπουμ ένα ως βαθμό, αναφέροντας την παραγωγή του άλμπουμ και περιγράφοντας το περιεχόμενο ως «εφηβικό-ξελόγιασμα» λόγω στίχων όπως «Γιατί δεν μένεις μαζί μου απόψε».
Στην απογραφή η οποία διενεργήθηκε το 1834 από τους Αιγυπτίους, απογράφεται μαζί με άλλα χώρια της περιοχής, με συνολικό πληθυσμό 50 χριστιανικές και 180 τουρκικές οικογένειες.
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, οι Γερμανοί συνέλαβαν 30 κατοίκους του χωριού ως αντίποινα για την αντιστασιακή δράση τους και τους ανάγκασαν να σκάψουν τον τάφο τους.
Πριν τη εκτέλεσή τους, ένα από αυτούς, ο Στυλιανός Χαρκιανάκης, κατάφερε να αιφνιδιάσει τρεις φρουρούς και να τους σκοτώσει με το φτυάρι, πριν τον εκτελέσουν.
Το 1925, το Άδελε ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας στην Επαρχία Ρεθύμνης, και με την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση προσαρτήθηκε στον Δήμο Αρκαδίου, του οποίου ορίστηκε έδρα.
Ο ψυχίατρος και συγγραφέας Παναγής Πάνδωρας συναντά στα εγκαίνια του οικογενειακού πολιτιστικού κέντρου τη νεαρή και φιλόδοξη απόφοιτο της Σχολής του Εθνικού Θεάτρου Τζωρτζίνα Τζελέπη και ξεκινάει ένας άνισος έρωτας, δύο κόσμων που δύσκολα εφάπτονται.
Όλα θα πάρουν μια αναπάντεχη τροπή όταν Παναγής Πάνδωρας, μαθαίνει πως η Τζωρτζίνα ευθύνεται για μια βόμβα που απειλεί τη ζωή του, τη στιγμή που ανακοινώνει την κάθοδό του στην πολιτική σκηνή.
Στην ταινία πρωταγωνιστεί ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης υποδυόμενος τον Παναγή Πάνδωρα, έναν διάσημο και πλούσιο ψυχίατρο που θέλει να μπει στην πολιτική σκηνή της χώρας.
Το υπόλοιπο πρωταγωνιστικό καστ αποτελείται από τους Φιόνα Γεωργιάδη, Τόνια Σωτηροπούλου, Πάνο Μουζουράκη, Βάσω Καβαλιεράτου, Κωνσταντίνο Αβαρικιώτη, Τζένη Θεωνά και Νάσο Παπαργυρόπουλο.
Γεννήθηκε το 1912 στο Νταλιάν της Κίνας και αποφοίτησε από το Τεχνικό Λύκειο της Ναγκόγια , εντάχθηκε στην Κλωστοϋφαντουργία της οικογένειας Τογιόντα μετά την αποφοίτησή του το 1932, κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης, χάρη στις σχέσεις του πατέρα του με τον Τογιόντα Κιιχίρο, το γιο του ιδρυτή της , Σακίτσι Τογιόντα.
Μεταφέρθηκε στην εταιρεία κινητήρων της το 1943, όπου εργάστηκε ως υπεύθυνος καταστήματος στο κατάστημα του εργοστασίου παραγωγής κινητήρων και βαθμιαία ανέβηκε στην ιεραρχία, για να γίνει στέλεχος της διοίκησης.
Λόγω αυτού που θεωρήθηκε λανθασμένη κίνηση, ίσως επειδή μίλησε δημοσίως για το σύστημα παραγωγής, του απαγορεύθηκε η κανονική ανέλιξη στην ιεραρχία, κι έτσι, αργότερα στην καριέρα του, εργάστηκε ως σύμβουλος των προμηθευτών.
Ο Όνο συνέβαλε επίσης καθοριστικά στην ανάπτυξη του τρόπου με τον οποίο οι οργανισμοί εντοπίζουν τα απόβλητα, με το μοντέλο των «Επτά αποβλήτων», το οποίο καταλαμβάνει πλέον κεντρική θέση σε πολλές ακαδημαϊκές προσεγγίσεις.
Αρχικά, ο Γιόκο δεν είχε σκοπό να κάνει καριέρα στον κλάδο των βιντεοπαιχνιδιών, αλλά ένα μήνα μετά την αποφοίτησή του πήρε την πρώτη του δουλειά ως 3 σχεδιαστής για την .
Ενώ ο συμπαραγωγός Τακούγια Ιβασάκι, σκόπευσε να πάρει το ρόλο του σκηνοθέτη, αναμείχθηκε με άλλα πρότζεκτ, και έτσι ζητήθηκε από τον Γιόκο να αναλάβει τις σκηνοθετικές υποχρεώσεις.
Κατά τη διάρκεια της παραγωγής, ο Γιόκο δυσαρεστήθηκε με τον αριθμό των αλλαγών που ζητήθηκε να γίνουν από το συμβουλευτικό επιτελείο του παιχνιδιού, σε σημείο να αποφασίσει να μην ξαναδουλέψει σε άλλο .
Ωστόσο, αργότερα ασχολήθηκε με την παραγωγή του 2, για το οποίο χαρακτηρίστηκε στους τίτλους τέλους ως και παραμένοντας ως μέλος του δημιουργικού προσωπικού του παιχνιδιού.
Τότε, δημιουργεί κομβικά σημεία στην πλοκή που σχηματίζουν συναισθηματικές κορυφώσεις στην αφήγηση, προσθέτει λεπτομέρειες, τις διασκορπίζει σε όλη την αφήγηση, και έτσι ο παίκτης μπορεί να χτίσει τη σωστή συναισθηματική σύνδεση.
Τον ξενίζει το πώς οι παίκτες βαθμολογούνται ανάλογα με τις ικανότητές τους στο να σκοτώνουν χιλιάδες αντιπάλους με έναν "αυτάρεσκο" τρόπο στα βιντεοπαιχνίδια.
Η αιτία είναι, σύμφωνα με τη στήλη του στο , ότι νιώθει πως οι βιντεοπαιχνιδιών δεν είναι διασκεδαστές ή σχολιαστές στο ίδιο τους το έργο, και ότι πιστεύει πως τα θέματα για τα οποία μιλούν σε αυτές θα ήταν υπερβολικά βαρετά για το κοινό που τις διαβάζει ή ακούει.
Όταν κάνει συνεντεύξεις, προτιμά να φορά μία μάσκα που απεικονίζει τον χαρακτήρα του βιντεοπαιχνιδιού για να αποφύγει τις φωτογραφίες, ενώ σε μία βιντεοσκοπημένη συνέντευξη σχετικά με το 3, χρησιμοποίησε ένα γάντι-μαριονέτα.
Επίσης, έχει δηλώσει πως θέλει να είναι ευθύς όταν αναφέρει τις απόψεις του, καθώς θεωρεί ότι οι οπαδοί των βιντεοπαιχνιδιών αξίζουν την αλήθεια και την ειλικρίνεια.
Το 2015, ανακοίνωσε ότι ξεκινά τη δική του εταιρεία, ονόματι , η οποία απαρτίζεται από τον ίδιο, τη σύζυγό του, Γιούκικο, και τη Χάνα Κίκουτσι, μυθιστοριογράφο και συγγραφέα των και 3.
Οι γονείς του συνήθως έλλειπαν από το σπίτι του λόγω των εργασιών τους και έτσι ο Γιόκο μεγάλωσε κυρίως με τη γιαγιά του, η οποία άφησε έντονα το αποτύπωμά της επάνω του.
Κατά τα νεαρά του χρόνια, ο Γιόκο άκουσε για ένα συμβάν, το οποίο τον επηρέασε στο μετέπειτα έργο του ως συγγραφέα: ενώ ένας γνωστός του ήταν σε έναν εμπορικό δρόμο με την παρέα του, ένας από αυτούς που περπατούσε σε ένα ψηλό κτήριο γλίστρησε και απεβίωσε από την πτώση.
Ο Γιόκο συνηθίζει να πειραματίζεται με το βιντεοπαιχνίδι ως μορφή και θεωρεί ότι πολλές εκθέσεις της αγοράς των βιντεοπαιχνιδιών καταστέλλουν τη δημιουργική ελευθερία των προγραμματιστών.
Ο Γιόκο θεωρεί ότι το φαγητό είναι ένα σημαντικό εργαλείο για τη δημιουργία ενός παιχνιδιού, καθώς πιστεύει πως διάφοροι τύποι φαγητού από όλο τον κόσμο μπορούν να τον βοηθήσουν να πάρει "μία αίσθηση" για το κοινό στο οποίο θα στοχεύσει το παιχνίδι.
Αυτή την αντιπάθεια αλλά και την αντιπάθεια απέναντι στο στερεοτυπικό ρομάντζο στα βιντεοπαιχνίδιαρόλων έχει απεικονίσει στην σημαντική χαρακτήρα των ονόματι .
Καθώς τη δημιουργούσε, ένοιωθε ότι θα ήταν ενδιαφέρον να φτιάξει μία χαρακτήρα πρώην ιερόδουλη, διότι αυτός ήταν ένας τύπος χαρακτήρα που εμφανιζόταν πολύ σπάνια στα βιντεοπαιχνίδια.
Γενικότερα, ο Γιόκο δεν θεωρεί ότι η γραφή του είναι τόσο σκοτεινή όσο τη θεωρούν οι άλλοι, ενώ παραδέχεται ότι προσθέτει εσκεμμένα σκοτεινά στοιχεία.
Μία άλλη επιρροή στον τρόπο παιχνιδιού των δημιουργημάτων του ήταν το ' παιχνίδι : επηρρέασε της ακολουθίες με την πτήση του δράκου στο και τα σημεία στο -σημεία όπου πέφτουν ασταμάτητα σφαίρες στον χαρακτήρα.
Αρχικά, δεν σκόπευε να κάνει καριέρα στον χώρο των βιντεοπαιχνιδιών, αλλά αφού εργάστηκε για τις και , εισήχθη στην και έγινε σκηνοθέτης και συγγραφέας για το πρώτο παιχνίδι της σειράς .
Έκτοτε, εργαζόταν εκτενώς σε κάθε παιχνίδι της σειράς (εκτός από το 2, αλλά και σε τίτλους για κινητά τηλέφωνα, αφού έγινε ελεύθερος επαγγελματίας μετά την ενσωμάτωση της στην .
Η τεχνική της γραφής του, που έχει περιγραφεί ως "συγγραφή προς τα πίσω", περιλαμβάνει την προβολή του τέλους της ιστορίας στην αρχή, και την ξεδίπλωση της αφήγησης προς τα πίσω από εκείνο το σημείο.
Έτσι, για να μπει ένα κόμμα στη Βουλή, έπρεπε να περάσει το όριο του 5% σε πανεθνικό επίπεδο, όμως αν ο αριθμός των ψήφων που είχε λάβει ατομικά ένας υποψήφιος υπερέβαινε ή ισοφάριζε την απλή αναλογία (το πηλίκο του αριθμού των εγκύρων ψηφοδελτίων στην εκλογική περιφέρεια διά του αριθμού των εδρών στην περιφέρεια), τότε ο υποψήφιος θα εκλεγόταν.
Το Μεταρρυθμιστικό Κόμμα υποσχέθηκε ότι θα δημιουργήσει περισσότερες θέσεις εργασίας, ενώ το Κεντρώο Κόμμα πρότεινε μέτρα για να αυξηθούν τα έσοδα του κράτους.
Το Συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα, από μέρους του, ηγήθηκε σε μία εκστρατεία αντιμεταναστευτικού περιεχομένου, με προειδοποίηση για κίνδυνο ραγδαίας αύξησης της εγκληματικότητας.
Το Εσθονικό Μεταρρυθμιστικό Κόμμα παρέμεινε το μεγαλύτερο κόμμα στο κοινοβούλιο, με 4 έδρες παραπάνω φτάνοντας τις 34 συνολικά σε σχέση με τις προηγούμενες εκλογές και το Συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα είχε τα μεγαλύτερα κέρδη συνολικά, αυξάνοντας κατά 12 τις έδρες του και φθάνοντας συνολικά τις 19.
Το αντιευρωπαϊκό Κόμμα του Κέντρου του απερχόμενου πρωθυπουργού Γιούρι Ράτας συμφώνησε με το αντιευρωπαϊκό ακροδεξιό Συντηρητικό Λαϊκό Κόμμα για σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού.
Κατά την περίοδο από τις εκλογές του 2015 μέχρι τις τρέχουσες εκλογές έγιναν πολλές δημοσκοπήσεις στις οποίες οι εκλογείς ρωτήθηκαν για τις πολιτικές τους προτιμήσεις.
Το έγγραφο ορίζει το πλαίσιο για την οριοθέτηση του θεμελιώδη πολιτικού κώδικα, τη δομή, τις διαδικασίες, τις εξουσίες και τα καθήκοντα των κυβερνητικών θεσμών και ορίζει τα θεμελιώδη δικαιώματα, τις κατευθυντήριες αρχές και τα καθήκοντα των πολιτών.
Το σύνταγμα αντικατέστησε τον Νόμο της κυβέρνησης της Ινδίας του 1935 ως το θεμελιώδες κυβερνητικό έγγραφο της χώρας και η Ηγεμονία της Ινδίας έγινε Δημοκρατία της Ινδίας.
Το Σύνταγμα ανακηρύσσει την Ινδία ως κυρίαρχη, σοσιαλιστική, κοσμική, δημοκρατική πολιτεία, εξασφαλίζοντας στους πολίτες της δικαιοσύνη, ισότητα και ελευθερία, προωθώντας παράλληλα την αδελφοσύνη.
Περιβάλλεται από συνταγματική υπεροχή (όχι κοινοβουλευτική υπεροχή, δεδομένου ότι δημιουργήθηκε από συντακτική εθνοσυνέλευση και όχι από το Κοινοβούλιο) και υιοθετήθηκε από τους λαούς μέσω διακήρυξης στο προοίμιό του.
Την περίοδο της επανάστασης του 1866-1869, επέδραμε τον Οκτώβριο του 1866 στους Κούμους σώμα Τούρκων ατάκτων, ενώ τον Αύγουστο του 1868, δυνάμεις επαναστατών επιτέθηκαν εναντίον Οθωμανών στρατιωτών που στάθμευαν στον οικισμό, αναγκάζοντας τους σε υποχώρηση.
Οι Κούμοι αρχικά προσαρτήθηκαν στην κοινότητα Αρμένων, αλλά το 1928 ορίστηκαν έδρα ομώνυμης κοινότητας, η οποία παρέμεινε μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και το χωριό προσαρτήθηκε στον Δήμο Ρεθύμνης.
Στη θέση Πυργιόλικα υπάρχουν κατάλοιπα κτιρίου διαστάσεων 23 επί 27 μέτρων της υστερομινωικής εποχής και στη θέση Κληματερά έχουν ανασκαφεί κατάλοιπα κτιρίου διαστάσεων 17 επί 12 μέτρων της ίδιας εποχής.
Ο Στέργιος Σπανάκης αναφέρει ότι το όνομα του χωριού προέρχεται από τους Αρμένιους οι οποίοι ήρθαν στην Κρήτη ως στρατιώτες κατά την ανάκτηση της Κρήτης από τον Νικηφόρο Φωκά το 961.
Το 1925, οι Αρμένοι ορίστηκαν έδρα ομώνυμης κοινότητας, στην Επαρχία Ρεθύμνης, η οποία συνέχισε να υφίσταται μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και προσαρτήθηκαν στο δήμο Ρεθύμνης.
Στο έργο του Γεωγραφία της Κρήτης , ο Εμμανουήλ Λαμπρινάκης περιγράφει το χωριό ως «κώμη έχουσα 50 οικίας, εξ αρχοντίσσης τινός Μαρίας λαβούσα το όνομα».
Στην ενετική απογραφή του 1583 από Καστροφύλακα αναφέρεται ως με 49 κατοίκους και 40 οφειλόμενες αγγαρείες, ενώ μνεία στο χωριό κάνει και ο Βασιλικάτα το 1630, με την ονομασία .
Η πρόσοψη του ναού είναι ένας απλός τοίχος, ενώ το εσωτερικό του ναού βρίσκεται σε φυσική βραχώδη κοιλότητα, η οποία ανοίγεται στη βάση απότομης πλαγιάς ασβεστολιθικού υψώματος.