polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Η ιδέα για το έργο ξεκίνησε από τους Αμερικάνους προγραμματιστές της , μία συνεργασία για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας που υποστηρίχθηκε από το ιδιωτικό μετοχικό ταμείο της που δραστηριοποιείται σε αρκετές χώρες, με συμπεριλαμβανόμενες τη Ρουμανία, τη Βουλγαρία, την Πολωνία, την Αυστραλία και τη Νέα Ζηλανδία.
Η άδεια οικοδομής χορηγήθηκε το 2007 και οι εργασίες κατασκευής ξεκίνησαν τον Σεπτέμβριο του 2008, ενώ η πρώτη ανεμογεννήτρια εγκαταστάθηκε τον Αύγουστο του 2009.
Το Νοέμβριο του 2012 ολοκληρώθηκε η δεύτερη φάση του έργου με την εγκατάσταση ακόμα 101 ανεμογεννητριών στην περιοχή Κότζελακ, ονομαστικής ισχύος 252,5 .
Ο μέσος παράγοντας δυναμικότητας του αιολικού πάρκου διαμορφώνεται σε σχετικά χαμηλά επίπεδα λόγω της εξάρτησης αυτού από τον άνεμο, ο οποίος παρουσιάζει διακυμάνσεις με αποτέλεσμα τη μείωση της παραγόμενης ενέργειας.
Επί του παρόντος, το αιολικό πάρκο του Φάντανελε-Κότζελακ είναι το μεγαλύτερο χερσαίο αιολικό πάρκο στην Ευρώπη, ξεπερνώντας το Σκωτσέζικο αιολικό πάρκο , ονομαστικής ισχύος 539 .
Το Αιολικό πάρκο του Φάντανελε-Κότζελακ είναι το μεγαλύτερο χερσαίο αιολικό πάρκο στη Ρουμανία και στην Ευρώπη, με εγκατεστημένη ονομαστική ισχύ 600 που παράγεται από 240 ανεμογεννήτριες τύπου 2.5.
Η ιστορία μεταδόθηκε ως ανεξάρτητο επεισόδιο στην ανθολογία τηλεοπτικών σειρών της το 1963 με καινούρια εισαγωγικά τμήματα, στα οποία ο Λούντβιχ Φον Ντρέηκ αντικατέστησε τον Έντγκαρ Μπέργκεν στην αφήγηση, ενώ ως σύντροφο έχει ένα σκαθάρι , τον Χέρμαν (αντικαθιστώντας τα αυθάδη σχόλια της εγγαστρίμυθης κούκλας του Μπέργκεν, Τσάρλι ΜακΚάρθι).
Ο Μπόνγκο έχει γεννηθεί σε αιχμαλωσία και παρόλο που επαινείται για τις παραστάσεις του στο τσίρκο, όταν βρίσκεται εκτός σκηνής δεν είναι δέκτης της καλύτερης συμπεριφοράς.
Ο Μπόνγκο δεν ερμηνεύει σωστά το χαστούκι που του δίνει η Λούλουμπελ ως ένδειξη αγάπης κι έτσι, όταν εκείνη χαστουκίζει καταλάθος και τον Λάμπτζοου, εκείνος πιστεύει πως η Λούλουμπελ τον έχει διαλέξει και μαζί με τις άλλες αρκούδες, στήνουν έναν εορτασμό.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1930, η δημοφιλία του Μίκυ ξέμεινε πίσω από αυτήν των Ντόναλντ Ντακ, Γκούφυ και Πλούτο, του Ποπάι του Μαξ Φλάισερ και του των .
Για να ωθήσουν τη δημοφιλία του, ο Ντίσνεϋ και οι καλλιτέχνες του δημιούργησαν καρτούν όπως τα « » και « ' », με το δεύτερο να συμπεριλαμβάνεται αργότερα στην ταινία Φαντασία .
Χι είχαν μια ιδέα για μια ταινία βασισμένη στον Τζακ και τη Φασολιά με πρωταγωνιστή τον Μίκυ Μάους ως Τζακ και τους Ντόναλντ και Γούφυ σε υποστηρικτικούς ρόλους.
Ωστόσο, είπε πως, όσο κι αν διασκέδασε την ιδέα της ταινίας, η ταινία δε θα προχωρούσε ποτέ σε παραγωγή επειδή, όπως ισχυρίστηκε, «δολοφονούσαν τους χαρακτήρες ».
Παρόλα αυτά, ο Κοτρέλ και ο Χι κατάφεραν να πείσουν τον Ντίσνεϋ να δώσει το πράσινο φως και η ιστορία μπήκε στην ανάπτυξη ως στις 2 Μαΐου 1940.
Είναι βασισμένη στο παραμύθι του Σίνκλερ Λιούις και αφηγείται την ιστορία ενός κουταβιού αρκούδας που γεννήθηκε και δουλεύει σε τσίρκο, το οποίο όμως επιθυμεί την ελευθερία του.
Ο Μπόνγκο δραπετεύει και στο δάσος γνωρίζει και ερωτεύεται ένα θηλυκό κουτάβι αρκούδα με το όνομα Λούλουμπελ, συνειδητοποιώντας όμως πως θα πρέπει να αποδείξει πως αξίζει για να την κερδίσει ως ταίρι του.
Είναι μια επανάληψη της ιστορίας του παραμυθιού Ο Τζακ και η Φασολιά με πρωταγωνιστές τους Μίκυ Μάους, Ντόναλντ Ντακ και Γκούφυ, στο ρόλο τριών χωρικών οι οποίοι ανακαλύπτουν το κάστρο του ευέξαπτου γίγαντα Γουίλι στον ουρανό, μέσω της χρησιμοποίησης μερικών μαγικών φασολιών.
Αρχίζει να τους κυνηγάει, με τον Μίκυ να καταφέρνει να τον καθυστερήσει αρκετά, δίνοντας χρόνο στον Ντόναλντ και τον Γκούφυ να φτάσουν στο έδαφος και να ξεκινήσουν να κόβουν τη φασολιά.
Οι χωρικοί οδηγούνται στη φτώχεια, με αρκετούς να εγκαταλείπουν την Κοιλάδα και τους μόνους που απέμειναν πίσω να είναι οι Μίκυ Μάους, Ντόναλντ Ντακ και Γκούφυ.
Την ίδια μέρα, ο στρατός των Ηνωμένων Πολιτειών πήρε τον έλεγχο των στούντιο και ανέθεσε στη την παραγωγή εκπαιδευτικών και πολεμικών προπαγανδιστικών ταινιών, με αποτέλεσμα η προ-παραγωγική δουλειά του και οι πρώιμες εκδοχές των Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων και Πίτερ Παν να τοποθετηθούν στο ράφι.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου και μετά από αυτόν, ο Ντίσνεϋ σταμάτησε την παραγωγή ταινιών μεγάλου μήκους ενιαίας αφήγησης εξαιτίας κόστους και αποφάσισε να φτιάχνει ανθολογίες, πακέτα ταινιών, οι οποίες θα αποτελούνταν από ιστορίες κινουμένων σχεδίων μικρού μήκους και οι οποίες με τη σειρά τους, θα ενώνονταν ώστε να δημιουργήσουν ταινίες μεγάλου μήκους.
Ο Ντίσνεϋ το εφάρμοσε αυτό κατά τη διάρκεια του πολέμου στις ταινίες Σαλούντος Αμίγκος και Οι τρεις Καμπαλέρος, ενώ το συνέχισε και μετά τον πόλεμο, μέχρι να έχει και πάλι αρκετά χρήματα για να φτιάξει μια ταινία μεγάλου μήκους ενιαίας αφήγησης.
Είχε προταθεί πως ο θα μπορούσε να αποτελεί μια συνέχεια του Ντάμπο, το ελεφαντάκι και κάποιοι από το καστ της ταινίας να εμφανίζονταν ως δευτερεύοντες χαρακτήρες.
Αρχικά, τα σχέδια για τους χαρακτήρες ήταν πιο ρεαλιστικά, αλλά όταν η ιστορία συνδυάστηκε για το Ώρα για διασκέδαση, τα σχέδια απλοποιήθηκαν και ζωγραφίστηκαν πιο καρτουνίστικα.
Ο Ντίσνεϋ ένιωθε πως αφού η εικονογράφηση των και δεν ήταν αρκετά εκπλεπτυσμένη για να αποτελέσουν από μόνες τους ταινίες μεγάλου μήκους της , μαζί με τους καλλιτέχνες αποφάσισαν να τις συμπεριλάβουν σε ανθολογίες.
Πίσω στο σπίτι του αφηγητή, ο αφηγητής ολοκληρώνει την ιστορία λέγοντας πως με την επιστροφή της άρπας στην Κοιλάδα, όλα έγιναν όπως πριν και η ευημερία επέστρεψε.
Τότε, ο αφηγητής προσπαθεί να φτιάξει τη διάθεση του συντρόφου του, ο οποίος κλαίει για τον θάνατο του Γουίλι, λέγοντάς του πως ο Γουίλι ήταν ένας καλός γίγαντας, αλλά και φανταστικός χαρακτήρας, οπότε υπάρχει μόνο στη φαντασία τους.
Αποτελεί την ένατη ταινία κινουμένων σχεδίων μεγάλου μήκους της και την τέταρτη από ένα πακέτο έξι ταινιών που κυκλοφόρησαν από τα στούντιο τη δεκαετία του 1940 με σκοπό την εξοικονόμηση χρημάτων κατά τη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου.
Οι συγκεκριμένες ταινίες της που κυκλοφόρησαν στα τέλη της δεκαετίας του 1940, βοήθησαν στη χρηματοδότηση της Σταχτοπούτας και άλλων ταινιών μεταγενέστερα, όπως οι Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων και Πίτερ Παν.
Για παράδειγμα, υπήρχε μία σκηνή όπου ο Μίκυ πάει την αγελάδα στην αγορά και συναντά τους Τίμιο Τζον και Γεδεών από τον Πινόκιο και οι οποίοι τον πείθουν να ανταλλάξει την αγελάδα με τα «μαγικά φασόλια».
Ωστόσο, και οι δύο σκηνές κόπηκαν όταν η ιστορία υπέστη επεξεργασία για την Ώρα για διασκέδαση και στην ταινία δεν επεξηγείται το πώς ακριβώς ο Μίκυ παίρνει τα φασόλια.
Σύντομα μετά την ολοκλήρωση της εικονογράφησης του Ντάμπο, το ελεφαντάκι τον Μάιο του 1941, το μπήκε στην παραγωγή, χρησιμοποιώντας αρκετούς ηθοποιούς από το ίδιο καστ, αν και η αμφέβαλλε πως η ταινία θα είχε επιτυχία.
Τότε, στις 27 Οκτωβρίου 1941, λόγω της απεργίας των εικονογραφιστών της και του Β Παγκοσμίου Πολέμου, ο οποίος είχε αποκόψει την ξένη αγορά, δημιουργήθηκαν σοβαρά χρέη στην εταιρία με αποτέλεσμα ο Ντίσνεϋ να βάλει την στον πάγο.
Ο ίδιος ο Ντίσνεϋ ήταν αυτός που χάριζε τη φωνή του στον Μίκυ Μάους από την πρώτη εμφάνιση του χαρακτήρα το 1928 και η ταινία Ώρα για διασκέδαση ήταν η τελευταία φορά που το έκανε, καθώς δεν είχε πια τον χρόνο και την ενέργεια να συνεχίσει να το κάνει.
Η ιστορία απετέλεσε και την τελευταία φορά που ο Ντίσνεϋ χάρισε τη φωνή του στον Μίκυ, μιας και αργότερα ήταν πολύ απασχολημένος με άλλα πρότζεκτ και δεν είχε τον χρόνο να συνεχίσει να το κάνει.
Σε αυτό το τμήμα, κατά τις - σκηνές, αφηγητής είναι ο Έντγκαρ Μπέργκεν ο οποίος, με τη βοήθεια των εγγαστρίμυθων κούκλων Τσάρλι ΜακΚάρθι και Μόρτιμερ Σνερντ, αφηγείται το παραμύθι στην Λουάνα Πάτεν για τα γενέθλιά της.
Ο μεταδόθηκε ως ανεξάρτητο επεισόδιο στην ανθολογίας τηλεοπτικών σειρών της το 1955, με καινούρια εισαγωγικά τμήματα, στα οποία χρησιμοποιήθηκε αφήγηση από τον Τζίμινι Κρίκετ, ενώ το τραγούδι του αντικατέστησε αυτό της Ντάινα Σορ.
Ο Τζίμινι Κρικετ από τον Πινόκιο τραγουδάει το «' -- », ένα τραγούδι το οποίο είχε γραφτεί για την ταινία Πινόκιο, αλλά είχε κοπεί από αυτήν πριν την κυκλοφορία της.
Ο Τζίμινι Κρίκετ εμφανίζεται μέσα σε ένα μεγάλο φυτό σε ένα τεράστιο σπίτι να εξερευνά και να τραγουδά το «' -- », μέχρι που σκοντάφτει πάνω σε μια κούκλα, ένα αρκουδάκι και ένα πικ απ.
Ο Βόλφγκανγκ, με τον γάμο του με τη Μαγδαληνή τού Νασσάου-Ντίλενμπουργκ, αδελφή τού Γουλιέλμου Α τού Σιωπηλού πρίγκιπα της Οράγγης, ενεπλάκη στον Ογδοηκονταετή Πόλεμο της Ολλανδικής Ανεξαρτησίας, αλλά οι λεπτομέρειες της συμμετοχής του είναι σπάνιες.
Ήταν γιος τού Λουδοβίκου-Καζιμίρ τού Χόενλοε-Βάλντενμπουργκ, που ονόμαζε τον εαυτό του κόμη των Νόιενσταϊν, Λάνγκενμπουργκ, Βάικερσχαϊμ, Κύντσελσαου, Κίρχμπεργκ & Ίνγκελφινγκεν και της Άννας τού Ζολμς-Λιχ/Λάουμπαχ.
Βρίσκεται στο Βάικερσχαϊμ, περιοχή της κομητείας Χόενλοε, την οποία περιοχή ο Βόλφγκανγκ έλαβε, όταν η κομητεία διαιρέθηκε έπειτα από το τέλος τού πατέρα του.
Καραμανλή για το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη, ανέλαβε την διοίκηση και του υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών, με απόφαση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη.
Τον Φεβρουάριο του 2016, τοποθετήθηκε από τον πρόεδρο της Νέας Δημοκρατίας, Κυριάκο Μητσοτάκη στο επταμελές συμβουλευτικό σώμα παρακολούθησης της πορείας σύνταξης του προγράμματος του κόμματος.
Την ίδια περίοδο, ορίστηκε από τον Κυριάκο Μητσοτάκη ως επικεφαλής της ομάδας συμβούλων του κόμματος, αποκτώντας έτσι έναν αναβαθμισμένο ρόλο στη Νέα Δημοκρατία.
Στη συνέχεια, πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές πάνω στο Δημόσιο Δίκαιο στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου, λαμβάνοντας μεταπτυχιακό δίπλωμα το 1992.
Παλαιότερα είχε διατελέσει σύμβουλος του Υπουργείου Εξωτερικών και του Υπουργείου Εσωτερικών, Δημόσιας Διοίκησης και Αποκέντρωσης, καθώς και νομικός σύμβουλος θυγατρικών εταιρειών στον όμιλο ΟΤΕ, ενώ το 2005 είχε οριστεί Μέλος του ΔΣ του ΟΤΕ.
Ο Γιώργος Γεραπετρίτης είναι Έλληνας καθηγητής πανεπιστημίου και πολιτικός, που υπηρετεί ως υπουργός Εξωτερικών στην κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, από τον Ιούνιο του 2023.
Αρχικά εντάχθηκε στο καστ της καθημερινής σειράς "Έρωτας" ενώ είχε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στη σειρά της Κάκιας Ιγερινού "Καθρέφτη καθρεφτάκι μου" με πρωταγωνιστή τον Θανάση Βέγγο.
Πιο συγκεκριμένα το 2014 σκηνοθέτησε την παράσταση "Άνω. Κάτω" ενώ στην ίδια παράσταση είχε και πρωταγωνιστικό ρόλο παίζοντας μαζί με την Μαρία Κορινθίου, το 2015 το έργο "Φαίδων, ο ξεχωριστός μου αδερφός" στο θέατρο , το 2017 ανέλαβε τη σκηνοθεσία θεατρικού έργου "Ο κύκλος" του Δημήτρη Μητρόπουλου,το 2019 στο θέατρο το μονόλογο "Τζορνταν" και το 2020 την παράσταση "Κι εγώ σ'αγαπώ".
Αποφάσισε να ασχοληθεί με την υποκριτική όντας έφηβος ωστόσο λόγω της οικογενειακής του οικονομικής κατάστασης, τελειώνοντας το σχολείο ξεκίνησε να δουλεύει ώστε να μαζέψει χρήματα για σπουδές υποκριτικής.
Επέστρεψε τηλεοπτικά ως ηθοποιός μετά από απουσία δύο χρόνων τη σεζόν 2016-2017 πρωταγωνιστώντας στη σειρά "Ζωή μου" μαζί με την Κατερίνα Γερονικολού και τον Γιώργο Χρανιώτη.
Την ίδια σεζόν συμμετείχε στο βασικό καστ της κωμικής σειράς "Οδός Παραδείσου 7" παίζοντας μεταξύ άλλων με τους Γιώργο Κωνσταντίνου, Κώστα Σπυρόπουλο και Ελένη Γερασιμίδου.
Η Ορσάβαρις και ο σύζυγός της μπορούν να ειδωθούν ως συνεχιστές τού Μιθριδάτη ΣΤ, το βασίλειο τού οποίου είχε κατατμηθεί: ο κυρίως Πόντος δόθηκε στον Φαρνάκη Β, ετεροθαλή αδελφό της, ως βασίλειο υποτελές στους Ρωμαίους, ο Κιμμέριος Βόσπορος, περιοχές της Καππαδοκίας, κ.
Τότε η Ορσάβαρις συνελήφθη από τον Πομπήιο και φαίνεται, πως ήταν ένα από τα λίγα εναπομείναντα μέλη της οικογένειας τού Μιθριδάτη ΣΤ, που δεν αυτοκτόνησαν ή φονεύθηκαν από τον Μιθριδάτη ΣΤ για να μην αιχμαλωτιστούν.
Ένα από αυτά που διασώθηκαν, αναγράφει στη μία πλευρά ΒΑΣΙΛΙΣΣΗΣ ΜΟΥΣΗΣ ΟΡΣΑΒΑΡΙΟΣ και στην άλλη φέρει την κεφαλή τού Ηρακλή με επιγραφή ΠΡΟΥΣΩΝ ΤΩΝ ΠΡΟΣ ΘΑΛΑΣΣΗ.
Στο Ουλμ τον Ιανουάριο τού 1048 ο Ερρίκος Γ της Γερμανίας τον διόρισε δούκα της Σουαβίας, έπειτα από ένα σύντομο κενό που ακολούθησε το τέλος τού Όθωνα Β.
Αρχικά είχε αρραβωνιαστεί τη Ματίλντα, κόρη τού Μπολέσλαφ Α της Πολωνίας, αλλά αυτό αναβλήθηκε για χάρη τού γάμο του με την Ιμμίλλα, κόρη τού Ούλριχ-Μάνφρεντ μαργράβου τού Τορίνο, ως μέρος των σχεδίων τού Ερρίκου Β για την Ιταλία.
Η Αλκαθάβα, με τα τείχη, τους πύργους, τις πλατείες, τα σπίτια και το τζαμί της, επρόκειτο να γίνει και η έδρα της τοπικής κυβέρνησης, με σκοπό τον έλεγχο τόσο της πόλης όσο και της γύρω παράκτιας περιοχής.
Η πρώτη σειρά των τειχών είναι ένα ευρύ περίβλημα που αντιστοιχεί στην πρώτη μουσουλμανική στρατιωτική εγκατάσταση, που χρησιμοποιήθηκε ως καταφύγιο για τον πληθυσμό σε περιπτώσεις πολιορκίας.
Η πλειοψηφία των αντικειμένων ενός αρχαιολογικού χώρου που ανακαλύφθηκαν στην Αλκαθάβα φυλάσσονται στο Μουσείο της Αλμερίας, αν και ορισμένα από αυτά φυλάσσονται στο Μουσείο της Αλκαθάβας.
Το συγκρότημα διευρύνθηκε υπό τον Χαλίφη Αλ-Μανσούρ και, αργότερα, υπό τον Αλ-Τζαϊράν, πρώτο βασιλιά της ανεξάρτητης Ταϊφά της Αλμερίας .
Η ταυτότητα της μητέρας του αμφισβητείται: είναι η πρώτη σύζυγος του πατέρα του, η Ματθίλδη των Σαλίων, αδελφή του Ερρίκου Δ, ή η δεύτερη σύζυγος του πατέρα του, η Αδελαΐδα της Σαβοΐας.
Πρωτοαναφέρθηκε στο αγιογραφικό κείμενο του 9ου-10ου αιώνα για τη Ζωή του Αγίου Σεραπίων του Ζάρζμα, στο οποίο ο Βασίλειος του Ζάρζμα έγραψε ότι βρίσκεται μεταξύ των κτημάτων του Γκιόργκι Χορχανέλι, ενός μεγάλου ευγενή του Σάμτσχε.
Από το 1595 υπήρχαν δύο χωριά που ονομάζονταν Ζανάβι στην περιοχή – το «άνω» και το «κάτω» – που υπάγονταν και τα δύο στο ναχιγέ Ουντέ του σαντζάκ Αχαλτσίχε.
Οι κάτοικοι έγιναν μουσουλμάνοι κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής κυριαρχίας που διήρκεσε πάνω από 250 χρόνια και το 1944 απελάθηκαν από τη Σοβιετική Γεωργία προς την Κεντρική Ασία ως «Μεσχετιανοί Τούρκοι» .
Βρίσκεται στη νότια πλαγιά της οροσειράς Μεσχέτι, που είναι τμήμα του Μικρού Καυκάσου, στην αριστερή όχθη του μικρού ποταμού Κβαμπλιάνι, σε υψόμετρο 1480 μ.
Σημαντικά κτίσματα του χωριού είναι το φρούριο του Ζανάβι και η εκκλησία του Ζανάβι, δύο μεσαιωνικά μνημεία που συμπεριλήφθηκαν στον κατάλογο με τα Αμετακίνητα Πολιτιστικά Μνημεία Εθνικής Σημασίας της Γεωργίας το 2007.
Τότε η μητέρα της Ιουλία Μαίσα, χρησιμοποιώντας τον αμύθητο πλούτο και τον ισχυρισμό, ότι ο Καρακάλλας είχε κοιμηθεί με την Ιουλία Σοαιμιάδα και πως ο Βασσιανός ήταν νόθο τέκνο του, έπεισε την 3η Λεγεώνα, που στάθμευε κοντά στην Έμεσα και επισκεπτόταν περιστασιακά την πόλη, να ορκιστεί πίστη στον Βασσιανό.
Το 217 ο εξάδελφός της Καρακάλλας (γιος της Ιουλίας Δόμνας και του Σεπτίμιου Σεβήρου, βασ. 211-217) σκοτώθηκε και ο Μακρίνος ανήλθε στον θρόνο.
Στη διάρκεια της θητείας της απέστειλε επιστολή σε δικαστή με την οποία ζητούσε να μην επιβληθεί ποινή σε κατηγορούμενο για κατοχή ναρκωτικών επειδή παρακολουθούσε πρόγραμμα απεξάρτησης.
Το δικαστήριο ανέφερε ότι: «Τα κατά τα άλλα αξιέπαινα κίνητρα της κατηγορουμένης να βοηθήσει υπό τη διπλή της ιδιότητα τον Κλεάνθη Πετρίδη, δεν είναι δυνατόν να αναιρέσουν στην προκείμενη περίπτωση το αξιόποινο των ενεργειών της».
Η Ντίνα Ακελίδου υπέβαλε έφεση στην απόφαση του δικαστηρίου και στις 28 Απριλίου 2005, το Ανώτατο Δικαστήριο ακύρωσε την απόφαση καταδίκης της και την αθώωσε.
Στη συνέχεια έτυχε μετεκπαίδευσης σε σε ευρωπαϊκά και αμερικανικά ινστιτούτα σε θέματα διασφάλισης ποιότητας και ασφάλειας τροφίμων, περιβάλλοντος, φαρμακευτικών προϊόντων, ναρκωτικών και νερών.
Διετέλεσε μέλος του Γενικού Συμβουλίου της Παγκύπριας Συντεχνίας Δημοσίων Υπαλλήλων , του διοικητικού συμβουλίου της Παγκύπριας Ένωσης Επιστημόνων Γυναικών και του Κεντρικού Φορέα για τα Δικαιώματα της Γυναίκας.
Επιπλέον, υπήρξε μέλος της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων του Παγκόσμιου Οργανισμού Τροφίμων και Γεωργίας και του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας στον τομέα ασφάλειας τροφίμων.
Κατά τη διάρκεια του Β Μακεδονικού Πολέμου κατά των Ρωμαίων, τα στρατεύματα του Φιλίππου του Ε και του Αθηναγόρας του Μακεδόνα προσπάθησαν να καθυστερήσουν τον Ρωμαίο ύπατο, Τίτο Κουίνκτιο Φλαμινίνο.
Ένας βοσκός λέγεται πως οδήγησε τα ρωμαϊκά στρατεύματα μέσα από τα βουνά, ώστε να μπορέσουν να επιτεθούν στους Μακεδόνες στο στενό φαράγγι από δύο πλευρές και να διαλύσουν τα στρατεύματά τους.
Ο δήμος σχηματίστηκε με τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2015 με τη συγχώνευση των πρώην δήμων Κλεισούρας, Μπαλαμπάν, Ντισνίτσα και Σούκα, που έγιναν δημοτικές ενότητες.
μεριμνά για την προετοιμασία των συνόδων του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου και τη συνέχεια των εργασιών του, σε συνεργασία με τον Πρόεδρο της Επιτροπής και βάσει των εργασιών του Συμβουλίου Γενικών Υποθέσεων
σε ό,τι αφορά θέματα που άπτονται της κοινής εξωτερικής πολιτικής και πολιτικής ασφαλείας της ΕΕ , από κοινού με τον Ύπατο Εκπρόσωπο της Ένωσης για Θέματα Εξωτερικής Πολιτικής και Πολιτικής Ασφαλείας, ο οποίος συμβάλλει στην εφαρμογή της ΚΕΠΠΑ και την εξασφάλιση της ενότητας, της συνέπειας και της αποτελεσματικότητάς της
Στις 19 Νοεμβρίου 2009, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο συμφώνησε ότι ο πρώτος πρόεδρός του βάσει της Συνθήκης της Λισαβόνας θα είναι ο Χέρμαν βαν Ρομπέι .
Ο Χέρμαν βαν Ρομπέι ανέλαβε καθήκοντα όταν τέθηκε σε ισχύ η Συνθήκη της Λισαβόνας, την 1η Δεκεμβρίου 2009 με θητεία μέχρι τις 31 Μαΐου 2012.
Ωστόσο, μετά τη Συνθήκη της Λισαβόνας του 2007, το άρθρο 15 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση ορίζει ότι το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο διορίζει έναν πρόεδρο πλήρους απασχόλησης για θητεία δυόμισι ετών, με δυνατότητα ανανέωσης μία φορά.
Από το 1975 έως το 2009, ο επικεφαλής του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου ήταν μια ανεπίσημη θέση , την οποία κατείχε ο αρχηγός κράτους ή η κυβέρνηση του κράτους μέλους που κατείχε την εξαμηνιαία εκ περιτροπής Προεδρία του Συμβουλίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Στις 2 Ιουλίου 2019, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο εξέλεξε τον Βέλγο πρωθυπουργό Σαρλ Μισέλ ως διάδοχο του Ντόναλντ Τουσκ ως Προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για την περίοδο από την 1η Δεκεμβρίου 2019 έως τις 31 Μαΐου 2022.
Ο Πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου είναι το πρόσωπο που προεδρεύει και προωθεί το έργο του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, καθώς και ο κύριος εκπρόσωπος της Ευρωπαϊκής Ένωσης στην παγκόσμια σκηνή.
Δυτικά του χωριού στην τοποθεσία "Καστρί", σε υψόμετρο 1.200 μέτρα, έχει ανασκαφεί ακρόπολη της χώρας των Τυμφαίων, με μακεδονικό ναό του 4ου αιώνα π.
Στην περιοχή υπάρχουν αιωνόβιες βελανιδιές και το εξωκλήσι των Αγίων Θεοδώρων – που έχει κτιστεί πάνω στο αρχαίο τείχος, με θέα τις κορυφές της Βασιλίτσας.
Μέσα από την Αλατόπετρα ξεκινά πεζοπορικό μονοπάτι με κατεύθυνση προς Αετιά που καταλήγει στην τοποθεσία "Στόμιο" όπου δημιουργείται καταρράκτης 35 μέτρων.
Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, αποτελεί την τοπική κοινότητα Αλατόπετρας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Θεόδωρου Ζιάκα του Δήμου Γρεβενών και σύμφωνα με την απογραφή του 2021 έχει πληθυσμό 48 κατοίκους.
Η παλιότερη γραπτή αναφορά για το χωριό γίνεται το 1692 στον Κώδικα της Ζάβορδας όπου καταγράφεται κάτοικοί του ως αφιερωτές της Ιεράς Μονής Αγίου Νικάνορος ή Ζάβορδας την περίοδο 1534 έως 1692 .
Για την περίοδο 2018–19, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ηλείας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Ηλείας.
Λόγω του υποβιβασμού 2 ομάδων από τη Γ Εθνική , υποβιβάζονται συνολικά 5 ομάδες: οι δυο τελευταίες απευθείας και τρεις ακόμα ομάδες μετά από αγώνες κατάταξης
Την εποχή που η πόλη δημιουργήθηκε από τον Χουάν δε Μοντόρο με 12 οικογένειες, πήρε αυτό το όνομα από τις πολλές θερμές πηγές που υπάρχουν στην περιοχή και σήμερα τροφοδοτούν τα πολυάριθμα σπα της πόλεως ή και ιδιωτικές κατοικίες.
Το πιο αξιοσημείωτο κτίσμα στην παλαιά πόλη με τις 4 συνοικίες είναι το Κυβερνητικό Μέγαρο σε ρυθμό μπαρόκ, που χρονολογείται από το 1664 και είναι κτισμένο με κοκκινωπή ηφαιστειακή πέτρα.
Η ψηλή στήλη στη μέση της κεντρικής πλατείας χρονολογείται από την αποικιακή εποχή και είχε αρχικώς στην κορυφή της άγαλμα ενός αντιβασιλέα της Ισπανίας, που αφαιρέθηκε όταν η χώρα κέρδισε την ανεξαρτησία της και σήμερα η στήλη φέρει στην κορυφή γλυπτό που συμβολίζει αυτή την ανεξαρτησία.
Κάποτε ήταν περιοχή των Ινδιάνων Τσιτσιμέκα και αργότερα ευδοκίμησε ως στρατηγική τοποθεσία μεταξύ της Πόλης του Μεξικού και των ορυχείων της Σακατέκας, με καλή παραγωγή από καλλιέργειες και κτηνοτροφία , που τροφοδότησε την ανάπτυξη των νέων, αποικιακών πόλεων του Μεξικού.
Αυτό το παρεκκλήσιο αντικαταστάθηκε από τον σημερινό Ναό του Αγίου Μάρκου, που ολοκληρώθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 1763 κι είναι ο παλαιότερος ναός στην πόλη, από τον οποίο προήλθε το ετήσιο «Εθνικό Πανηγύρι του Σαν Μάρκος» .
Η Αγουασκαλιέντες είναι πόλη του Μεξικού, πρωτεύουσα της ομώνυμης πολιτείας, της οποίας αποτελεί τη μεγαλύτερη πόλη, με πληθυσμό 934.424 κατοίκους στην απογραφή του 2012 (1.225.432 η μητροπολιτική περιοχή, η 13η του Μεξικού σε πληθυσμό), που αυξάνεται με υψηλό ρυθμό.
Στο ιστορικό κέντρο της Αγουασκαλιέντες υπάρχουν αρκετά μουσεία, όπως το ομώνυμο , που στεγάζεται σε νεοκλασικό κτίσμα σχεδιασμένο από τον αυτοδίδακτο αρχιτέκτονα Ρεφούχιο Ρέγιες και περιέχει έργα τέχνης.
Ποσάδα, μεγάλη επισκεψιμότητα έχει το Κρατικό Ιστορικό Μουσείο, στεγαζόμενο σε κομψό μέγαρο ρυθμού Αρ Νουβό με διακοσμημένο πάτιο και τραπεζαρία με φυτικά μοτίβα σε μεσογειακό στιλ, αλλά πρόσοψη σε στιλ γαλλικού ακαδημαϊσμού.
Η πόλη της Αγουασκαλιέντες ιδρύθηκε στις 22 Οκτωβρίου 1575 από τον Χουάν δε Μοντόρο ως ταχυδρομικός σταθμός αναπαύσεως των αλόγων, ανάμεσα στην πόλη Σακατέκας και την Πόλη του Μεξικού, αν και είναι γνωστό ότι είχε ήδη έναν μικρό μόνιμο πληθυσμό .
Η Αγουασκαλιέντες φιλοξενεί το μεγαλύτερο φεστιβάλ σε ολόκληρο το Μεξικό, το Πανηγύρι του Σαν Μάρκος, που διαρκεί εβδομάδες ολόκληρες, από τα μέσα Απριλίου μέχρι τις αρχές Μαΐου.
Ο εορτασμός απλώθηκε με τα χρόνια από τη γειτονιά του ομώνυμου ναού του Αγίου Μάρκου και καλύπτει μεγάλο χώρο με εκθέσεις, νυκτερινά κέντρα, θεματικά πάρκα, κέντρα εκδηλώσεων, ξενοδοχεία και άλλα, προσελκύοντας σχεδόν 7 εκατομμύρια επισκέπτες από άλλα μέρη κάθε χρόνο.
Η πλατεία και το Μουσείο του Χοσέ Γκουαδαλούπε Ποσάδα (με έργα του ασυνήθιστου σκιτσογράφου και χαράκτη, που γεννήθηκε στην πόλη), δίπλα στον ναό, αποτελούν δύο από τα βασικά τουριστικά αξιοθέατα στην πόλη.
Η είναι παραδοσιακά γνωστή για την αγγειοπλαστική της και έχει ως κέντρο της τον τοπικό ναό, τον δεύτερο σημαντικότερο στην πόλη, που χρονολογείται από τον 18ο αιώνα και ξεχωρίζει από την μπαρόκ πρόσοψή του ονομαστού καλλιτέχνη της εποχής Χοσέ δε Αλθίμπαρ.
Σύμφωνα με την Παγκόσμια Τράπεζα η Αγουασκαλιέντες έχει το φιλικότερο προς τις επιχειρήσεις περιβάλλον στο Μεξικό και αποτελεί ένα από τα καλύτερα μέρη στον κόσμο για επενδύσεις.
240 πολυεθνικές επιχειρήσεις εγκαταστάθηκαν μέσα σε 30 χρόνια στην πόλη, με επενδύσεις από τις ΗΠΑ, την Ιαπωνία, την Ισπανία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, τη Σουηδία, τη Βραζιλία και αλλού.
Από την άλλη, δύο μεγάλα εργοστάσια παραγωγής της ιαπωνικής , μεταξύ των οποίων και το σημαντικότερο εκτός Ιαπωνίας, βρίσκονται στην Αγουασκαλιέντες και παράγουν την πλειονότητα της συνολικής ετήσιας παραγωγής των 850.000 αυτοκινήτων της εταιρείας στο Μεξικό.
Η παλαιότερη είναι το , που ιδρύθηκε το 1565 από τον Ανδαλουσιανό Ερνάν Γκονθάλεθ Μπερόκαλ με το αρχικό όνομα από την ομώνυμη συνοικία της Σεβίλλης στην Ισπανία.
Η πόλη εξυπηρετείται από το Διεθνές Αεροδρόμιο «. », 16 χιλιόμετρα από το κέντρο της Αγουασκαλιέντες, με 4 απευθείας πτήσεις ημερησίως από το Λος Άντζελες, το Ντάλας και το Χιούστον.
Βεβαίως, αν και συχνά επιδιώκεται να συναριθμηθεί μαζί με τις υπόλοιπες 4 στις αρχικές συνοικίες της πόλης, είναι πολύ νεότερη, με μεγάλο μέρος της να χρονολογείται από τις τελευταίες δεκαετίες του 19ου αιώνα και αργότερα.
Η συνοικία γεννήθηκε ως η φτωχότερη από όλες και ακόμα και σήμερα οι δρόμοι της ακολουθούν τα αρδευτικά χαντάκια, που πότιζαν τους λαχανόκηπους μέχρι και τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα.
Ο δήμος αναπτύσσει ένα σύστημα διασυνδεδεμένων «πράσινων» διαδρομών ποδηλάτου, ώστε να διευκολύνει τη γρήγορη, ασφαλή και ευχάριστη μεταφορά με ποδήλατο από τη μία άκρη της πόλεως στην άλλη.
Η συνοικία του Αγίου Μάρκου, εκτός από το ομώνυμο Πανηγύρι, είναι γνωστή για τον υπέροχο νεοκλασικό κήπο της, με πλήθος μονοπατιών και δέντρων, παραδοσιακό στέκι ποιητών και καλλιτεχνών.
Με τη μεγάλη της ανάπτυξη και τα πολλά ξενοδοχεία της, η Αγουασκαλιέντες είναι ένα από τα σημαντικότερα κέντρα για δραστηριότητες αναψυχής, γαστρονομίας και τεχνών σε ολόκληρο το Μεξικό.
Το καμαρέν της Αμώμου Συλλήψεως στον ναό του Αγίου Ιακώβου θεωρείται από ιστορικούς το τελευταίο κτίσμα μπαρόκ παγκοσμίως, συνδέον τον ρυθμό μπαρόκ με τον νεοκλασικό.