polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Η Χάτσινσον και η οικογένειά της διατηρούσε από την αρχή ιδιαίτερα φιλικές σχέσεις με τους ιθαγενείς αλλά η εποχή εκείνη χαρακτηρίζονταν από έντονες συγκρούσεις λόγω εδαφικών διεκδικήσεων μεταξύ των Ινδιάνων και των λευκών.
Η απάνθρωπη και καταπιεστική συμπεριφορά του κυβερνήτη Γουίλεμ Κιφτ κάθε άλλο παρά βοήθησε την κατάσταση με αποτέλεσμα να ξεσπάσει αυτό που ονομάστηκε «Πόλεμος του Κιφτ» και η Νέα Ολλανδία να καταστραφεί από πολλαπλές και εξαιρετικά αιματηρές επιθέσεις των Ινδιάνων.
Τελικά τον Νοέμβριο του 1637 η Αν Χάτσινσον κλίθηκε σε δίκη με δικαστή και ταυτόχρονα κύριο κατήγορο τον κυβερνήτη της Μασαχουσέτης Τζον Γουίνθροπ, τον άντρα που έβλεπε περισσότερο από κάθε άλλον να αμφισβητείται η πολιτική και εκκλησιαστική του εξουσία από μία γυναίκα που στα μάτια του είχε αδράξει τον έλεγχο του εκκλησιάσματος της Βοστώνης, μία δίκη το αποτέλεσμα της οποίας είχε σε μεγάλο βαθμο προαποφασισθεί.
Αν λάβουμε υπόψην ότι ο Γουίνθροπ ήταν γνωστός πολέμιος της γυναικείας διάνοιας και δεν ειχε διστάσει να κριτικάρει δημόσια ακόμα και τις πιο γνωστές και αξιοσέβαστες κυρίες της κοινωνίας της Μασαχουσέτης επειδή ασχολούνταν με την συγγραφή και την ανάγνωση, καταλαβαίνουμε πως η απειλή που δεχόταν από την Χάτσινσον δεν ήταν απλά θεολογική ή πολιτική αλλά είχε και μία ξεκάθαρη διάσταση φύλου.
Τον Μάρτιο του 1638, εξαθλιωμένη και άρρωστη, με τους περισσότερους υποστηρικτές της εξορισμένους, κλίθηκε για δεύτερη φορά σε δίκη, αυτή την φορά από την Εκκλησία, με κύριο κατήγορο τον αιδεσιμότατο Τζον Γουίλσον, έναν αξιωματούχο της Εκκλησίας που είχε δεχτεί πολλές φορές την κριτική της Χάτσινσον.
Και σε αυτή την περίπτωση δεν ήταν εύκολο να στοιχειοθετηθούν κατηγορίες σε βάρος της αλλά μετά από την παρουσίαση στο δικαστήριο ορισμένων απόψεών της σε βάρος αξιωματούχων της Εκκλησίας που είχε διατυπώσει εμπιστευτικά και ιδιωτικώς αρκετά χρόνια πριν, η Χάτσινσον καταδικάστηκε και δεύτερη φορά, αφορίσθηκε και της δώθηκε προθεσμία τριών μηνών να εγκαταλείψει τη Βοστώνη μαζί με τους οπαδούς της.
Οι Χάτσινσον πολύ σύντομα άρχισαν να παρακολουθούν τις ομιλίες του μαχητικού πουριτανού ιερέα Τζον Κότον που δίδασκε την απλότητα στο θρησκευτικό τελετουργικό κα ασκούσε έντονη κριτική στην Εκκλησία της Αγγλίας.
Ορισμένοι μελετητές θεωρούν τέτοιου είδους συγκεντρώσεις εξαιρετικά σημαντικές για τις γυναίκες καθώς αποτελούσαν την μοναδική ευκαιρία για εκείνες να ασκήσουν θρησκευτική ηγεσία καθώς σε επίσημο επίπεδο εκείνη μονοπωλούνταν από άντρες.
Το 1626 όμως ανήλθε στον αγγλικό θρόνο ο Κάρολος Α’ ο οποίος άρχισε να διώκει τους προτεστάντες με αποτέλεσμα από το 1630 και μετά οι πουριτανοί να αναγκάζονται να εγκαταλείπουν μαζικά την Αγγλία.
Το 1632 και ο Τζον Κότον εξαναγκάστηκε να φύγει από την Αγγλία λόγω διώξεων από την επίσημη Εκκλησία της χώρας και να βρει καταφύγο στην Βοστώνη της Νέας Αγγλίας στην Αμερική.
Ο βασιλιάς Κάρολος τότε διέταξε να κλείσουν τα σύνορα και απαγόρευσε τη μετανάστευση θεωρώντας ότι η Μασαχουσέτη αποτελεί απειλή για τα συμφέροντα της βρετανικής μοναρχίας.
Η Αν Χάτσινσον και οι οπαδοί της ίδρυσαν το 1638 το Πόρτσμουθ μετά από ένα πολυήμερο και δύσκολο ταξίδι που περιλάμβανε πεζοπορία μέσα στο χιόνι και διάσχιση του ποταμού με βάρκες.
Οι αντίπαλοί της, με επικεφαλής τον Τζον Γουίνθροπ, ισχυρίσθηκαν πως αυτό ήταν η απόδειξη πως η Χάτσινσον ήταν όργανο του σατανά και έφτασαν μάλιστα στο σημείο να ισχυρισθούν ότι και όλα τα παιδιά που είχε βοηθήσει να γεννηθούν την εποχή που ήταν μαία ήταν εξίσου καταραμένα και είχαν γεννηθεί παραμορφωμένα.
Σύμφωνα με τον ιστορικό Μάικλ Γουίνσιπ, η Αν Χάτσινσον δεν έγινε διάσημη τόσο εξαιτίας των όσων είπε και έκανε κατά την διάρκεια της ζωής της, αλλά περισσότερο λόγω όσων έγραψε για εκείνη μετά τον θάνατό της ο Τζον Γουίνθροπ, ένας από τους μεγαλύτερους αντιπάλους της, που μεταξύ άλλων την αποκάλεσε «Αμερικανή Ιεζεβήλ» και «διαβολοσπαρμένο φορέα καταστροφικής αναρχίας».
Η στενή σχέση ανάμεσα στην Εκκλησία και το κράτος της Μασαχουσέτης σήμαινε πως η αμφισβήτηση των εκκλησιαστικών αρχόντων θεωρούνταν αμφισβήτηση όλων των καθιερωμένων μορφών εξουσίας.
Μετά τον θάνατό της αρκετοί από τους υποστηρικτές της άρχισαν να απομακρύνονται από τα διδάγματά της και να την κατηγορούν για κάθε δεινό που συνέβηκε στην Μασαχουσέτη, ειδικά από την στιγμή που εκείνη είχε ισχυρισθεί κάποια στιγμή ότι είχε δεχθεί μήνυμα από τον θεό σχετικά με την επικείμενη καταστροφή της Μασαχουσέτης.
Η Αν Χάτσινσον , Ιούλιος 1591 – Αύγουστος 1633) ήταν Αμερικανή Πουριτανή θρησκευτική ηγέτιδα που αμφισβήτησε την ανδροκρατούμενη θρησκευτική ηγεσία της εποχής της και αγωνίστηκε ενάντια στον αποκλεισμό των γυναικών από τις θέσεις εξουσίας.
Η ηθοποιός ξεκίνησε καριέρα της στον κινηματογράφο κατά την παιδική της ηλικία, συνεχίζοντάς την με επιτυχία μετά την ενηλικίωσή της, αφού πριν κλείσει τα 25 της χρόνια είχε ήδη τρεις υποψηφιότητες για Όσκαρ.
Το ντεμπούτο της στον κινηματογράφο έγινε το 1943 στην ταινία Κρεμάστε τους και το 1947, στα εννιά της χρόνια, ερμήνευσε το ρόλο της κόρης της Μορίν Ο'Χάρα στην χριστουγεννιάτικη ταινία Το θαύμα της 34ης οδού και το ρόλο της κόρης της Τζιν Τίρνεϊ στην ταινία Ψυχές στην ομίχλη .
Πρωταγωνίστησε στις ταινίες μιούζικαλ: Γουέστ σάιντ στόρι και Γυμνή κάθε βράδυ και έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στις ταινίες: Πυρετός στο αίμα και Αγάπησα έναν ξένο .
Είναι επίσης γνωστή για τις ταινίες της Η αιχμάλωτος της ερήμου , Έρωτες που σβήνουν την αυγή , Αγάπη για τον έρωτα και Μπομπ και Κάρολ και Τεντ και Αλίκη .
Η Γουντ κατά τη δεκαετία του 1970 περιόρισε τις κινηματογραφικές της εμφανίσεις, απέκτησε μια κόρη, τη Νατάσα Γκρέγκσον Βάγκνερ, από τον δεύτερό της σύζυγο, Ρίτσαρντ Γκρέγκσον και μετά το διαζύγιό τους το 1972 ξαναπαντρεύτηκε τον πρώτο της σύζυγο Ρόμπερτ Βάγκνερ, με τον οποίο υπήρξε παντρεμένη από το 1957 έως και το 1962.
Κατά τα τέλη της δεκαετίας του 1970, η ηθοποιός στράφηκε στην τηλεόραση, πρωταγωνιστώντας στην τηλεοπτική επανεκτέλεση της ταινίας του 1953 Όσο υπάρχουν άνθρωποι .
Οι έρευνες που ακολούθησαν τα επόμενα χρόνια ώθησαν τις αρχές του Λος Άντζελες να υποστηρίξουν το 2012 ότι ο θάνατός της οφειλόταν σε πνιγμό και άλλους μη καθορισμένους παράγοντες.
Το 1971 μετακόμισε στον Ατρόμητο Αθηνών με τη φανέλα του οποίου κατέκτησε την άνοδο στην Α' Εθνική για πρώτη φορά στην ιστορία του, εξασφαλίζοντας το πρωτάθλημα την τελευταία αγωνιστική στη νίκη με 0-1 επί του Α.
Το 1972 μετακόμισε στον Άρη Θεσσαλονίκης, πραγματοποιώντας 5 συμμετοχές στα ισάριθμα πρώτα παιχνίδια του Άρη στο πρωτάθλημα και κατόπιν, μεσούσης της περιόδου 1972-73 επιστρέφει στην Αθήνα και τον Ατρόμητο Αθηνών.
Με τη φανέλα του Ατρομήτου, την επόμενη περίοδο 1973-74 κατέκτησε ξανά την άνοδο στην Α' Εθνική, ενώ με σύνολο 28 τερμάτων αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ της ομάδας και των 3 ομίλων της Β Εθνικής.
Έπειτα το τέλος της ποδοσφαιρικής του σταδιοδρομίας αποτέλεσε προπονητής ποδοσφαίρου και εργάστηκε σε διάφορα Αθηναϊκά σωματεία όπως μεταξύ άλλων ο Ήφαιστος Περιστερίου, με τον οποίο κατέκτησε το πρωτάθλημα Ε.
Επίσης εργάστηκε στον Αθηναϊκό οδηγώντας τον στην Α' Εθνική κατηγορία για πρώτη φορά το 1990, στον Ατρόμητο Αθηνών, με τον οποίο κατέκτησε το πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής την περίοδο 1987-88, ενώ εργάστηκε επίσης μεταξύ άλλων στους Α.
Στον Ολυμπιακό αγωνίστηκε ως βασικός μέχρι και το 1971, σημειώνοντας περισσότερες από 100 συμμετοχές πρωταθλήματος και συνολικά 8 τέρματα και 2 συμμετοχές σε αγώνα τελικού κυπέλλου Ελλάδας ενώ σημείωσε και 2 τέρματα σε ευρωπαϊκούς αγώνες κυπέλλου Κυπελλούχων Ευρώπης .
Πετραλώνων, με τη φανέλα του οποίου το 1979 κατέκτησε την άνοδο στην Β' Εθνική, όπου αγωνίστηκε τη σεζόν 1979-80 και το 1980 ως παίκτης Β' Εθνικής έκλεισε την ποδοσφαιρική του καριέρα.
Τα επίπεδα μελανίνης μπορεί να ποικίλλουν με την πάροδο του χρόνου προκαλώντας την αλλαγή του χρώματος των μαλλιών ενός ατόμου και είναι πιθανό να υπάρχουν θυλάκια τριχών με περισσότερα από ένα χρώματα στο ίδιο άτομο, προκαλώντας έτσι φυσική διχρωμία.
Μια χαμηλή συγκέντρωση καφέ ευμελανίνης δίνει ως αποτέλεσμα ξανθά μαλλιά, ενώ υψηλότερη συγκέντρωση καφέ ευμελανίνης δίνει καστανά μαλλιά.
Η φαιομελανίνη είναι περισσότερο βιοχημικά σταθερή από τη μαύρη ευμελανίνη, αλλά λιγότερο βιοχημικά σταθερή από την καφέ ευμελανίνη, οπότε διασπάται πιο αργά όταν οξειδώνεται.
Την επόμενη χρονιά ανέλαβε τον πρώτο του πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία Το μεγάλο μυστικό πλάι στην Άιριν Νταν κι έλαβε παγκόσμια αναγνωρισιμότητα όταν το 1936 εμφανίστηκε στο πλευρό της Γκρέτα Γκάρμπο ως Αρμάνδος στην ταινία Η κυρία με τις καμέλιες , κινηματογραφική μεταφορά του έργου του Αλέξανδρου Δουμά υιού.
Η δημοτηκότητά του εκτοξεύτηκε στα ύψη κατά τις δεκαετίες '30 και '40 με τις εμφανίσεις του στις ταινίες Ατίθασα νιάτα , Οι τρεις σύντροφοι , Η γέφυρα της αμαρτίας , Αιχμάλωτοι του πάθους και Λαίλαψ στον Ειρηνικό .
Α και μετά τη λήξη του πολέμου επέστρεψε στα κινηματογραφικά δρώμενα ερμηνεύοντας τον ρόλο ενός δολοφόνου στο πλευρό της Κάθριν Χέπμπορν στην ταινία Σκιές υποψίας .
Υπάρχουν επίσης κομμάτια "γκρίζας βιβλιογραφίας", όπου ο συγγραφέας, εκδότης, ή η ημερομηνία μπορεί να μην είναι εμφανής, αλλά το έγγραφο έχει πολιτιστική ή πνευματική σημασία.
Η συλλογή περιλαμβάνει σχεδόν ολόκληρη τη λογοτεχνία της Ολλανδίας, από τα μεσαιωνικά χειρόγραφα μέχρι τις σύγχρονες επιστημονικές δημοσιεύσεις.
Ο Ναπολέων Βοναπάρτης μετέφερε τη Βασιλική Βιβλιοθήκη της Χάγης, ως ιδιοκτησία, ενώ επίσης επέτρεψε στην Αυτοκρατορική Βιβλιοθήκη στο Παρίσι να παραλάβει δημοσιεύσεις από την Βασιλική Βιβλιοθήκη.
Η βιβλιοθήκη ιδρύθηκε επίσημα ως στις 8 Νοεμβρίου του ίδιου έτους, μετά από πρόταση επιτροπής εκπροσώπων για τη δημιουργία μιας εθνικής βιβλιοθήκης την ίδια μέρα.
Η αποστολή της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ολλανδίας, όπως παρουσιάζεται στην ιστοσελίδα της, είναι να παρέχει "πρόσβαση στην γνώση και τον πολιτισμό του παρελθόντος και του παρόντος, παρέχοντας υπηρεσίες υψηλής ποιότητας για την έρευνα, μελέτη και πολιτιστική εμπειρία".
Αφού γίνει η εισαγωγή από την ιστορική πλευρά για τα θεμέλια της σημερινής δομής των διεθνών οικονομικών ιδρυμάτων, ο συγγραφέας τονίζει τα αδύνατα σημεία και τις τάσεις που έχουν οδηγήσει σε εξαπάτηση το καλό μέρος του αρχικού σκοπού, γίνονται κέντρα διάχυσης και εφαρμογής της"νεο-φιλελεύθερης σκέψης, όπως ενσαρκώνεται από τη "Συναίνεση της Ουάσιγκτον".
Ειδικότερα, επισημαίνεται πως ιδιαίτερα το ΔΝΤ διακρίθηκε ως πρωταγωνιστής σε αυτό το έργο της διάδοσης με συνταγές οικονομικές, οι οποίες είναι συχνά αντιπαραγωγικές, όσο και καταστροφικές, στο πλαίσιο της ασταμάτητης διαδικασίας της κατάρρευσης των φυσικών και εμπορικών εμποδίων μεταξύ των χωρών που ονομάζεται παγκοσμιοποίηση.
Μια διαδικασία που είναι δυνητικά συμφέρουσα, αν κατευθύνεται από ευελιξία, λαμβάνοντας υπόψη τις δυνατότητες και τις καταστάσεις των διαφόρων χωρών, και αντί να μετατραπεί σε ένα κύμα αποσταθεροποίησης της ακαμψίας κατά την εφαρμογή των οικονομικών δογμάτων όπου βλέπουν την ελεύθερη αγορά ως μια αυτορυθμιζόμενη μονάδα, και την υποστήριξη των κρατικών πολιτικών ως εμπόδια για εξάλειψη, προκειμένου να επιτύχει την υψηλότερη αποδοτικότητα.
Ο συγγραφέας αναφέρει κάποια επεισόδια της δράσης λιγότερο αξιοσημείωτα του ΔΝΤ, του οποίου ήταν μάρτυρας, και στη συνέχεια αναλύει τα αδύνατα σημεία της Συναίνεσης της Ουάσιγκτον, υπό το φως της πρακτικής της εφαρμογής, με βάση τις κύριες γραμμές δράσης.
Επίσης, στην περίπτωση αυτή, μια σειρά από λάθη και επιλογές του ΔΝΤ, που υπαγορεύονται από το συνηθισμένα σκληρά οικονομικά παραδείγματα και από λόγους πολιτικής σκοπιμότητας, η Ρωσία και άλλες χώρες στην ίδια τροχιά, που είχαν να αντιμετωπίσουν μια κατάσταση σοβαρής ύφεσης που συνδέεται με μια ισχυρή αύξηση της ανισότητας και της φτώχειας.
Με συνέπεια να ευνοείται το έργο της συγκέντρωσης της οικονομικής δύναμης στα χέρια των λίγων ολιγαρχιών, ευνοώντας μια κατάσταση με εκτεταμένη διαφθορά και τη διαχείριση της μαφίας, η οποία διευκολύνεται από την επιβολή των οικονομικών μεταρρυθμίσεων που πραγματοποιήθηκαν σύμφωνα με τη φιλοσοφία "θεραπεία-σοκ", χωρίς να αξιολογήσει προσεκτικά τους κινδύνους που συνδέονται με την έλλειψη των νόμων και των θεσμών που έχουν επιφορτιστεί με τη συμμόρφωση, η οποία θα μπορούσε να αποτρέψει μια τέτοια μετατόπιση.
Συγκρίνοντας αυτές τις εμπειρίες με αυτές των χωρών που ακολουθούν εναλλακτικές διαδρομές έχουν επιτύχει τα καλύτερα αποτελέσματα, η συγγραφέας προτείνει μερικές από τις συνταγές και τις διορθώσεις που κατά την άποψή του, θα πρέπει αποφευχθούν σοβαρές ζημίες, όπως εκείνες που προκαλούνται από την εφαρμογή των μοντέλων με βάση το αυστηρό δόγμα θεωρητικά αναποτελεσματική και κακή πρακτική αποτελεσματικότητα.
Αντανακλώντας την πρόδηλη ανεπάρκεια των πολιτικών αυτών, μαζί με την σταθερότητα που έδειξε το ΔΝΤ στην επιθυμία τους να συνεχίσουν τις στρατηγικές απέτυχε, κάνει τον να εκφράσει την άποψη ότι δεν μπορεί κανείς να μιλήσει για ανικανότητα, όπως τη θέληση να συνεχίσει σε μια πορεία δράσης και, έχοντας επιτύχει το πρακτικό αποτέλεσμα δηλαδή οφέλη κυρίως για την παγκόσμια οικονομική κοινότητα, θα φαινόταν ως προδοσία της αρχικής εντολής, για την οποία τα όργανα αυτά δημιουργήθηκαν.
Το θέμα αφορά τη δράση των οικονομικών υπερεθνικών οργάνων, και ιδίως του Διεθνές Νομισματικού Ταμείου, στην προώθηση της διαδικασίας για την εξάλειψη των οικονομικών, ρυθμιστικών, πληροφοριακών εμποδίων και συχνά φυσικών, κοινώς παγκοσμιοποίηση.
Το τραγούδι έλαβε θετική ανταπόκριση από τους κριτικούς, οι οποίοι επαίνεσαν τις φωνητικές ικανότητες της Αγκιλέρα και της Λοβάτο, καθώς και τους στίχους και το εμπνευσμένο θέμα.
Για την προώθηση, ένα συνοδευτικό βίντεο με τους στίχους ανέβηκε στο επίσημο κανάλι της Αγκιλέρα στο , ταυτόχρονα με την κυκλοφορία του τραγουδιού, και αργότερα ακολουθούμενο από ένα μουσικό βίντεο που σκηνοθέτησε ο .
Ο από το ανέφερε ότι το « » «απευθύνεται απευθείας στα μικρά κορίτσια», επισημαίνοντας το στίχο «Δεν τους χρωστάς το σώμα σου και την ψυχή σου», ενώ η από το περιγράφει το κομμάτι ως ένα «δυναμικό ντουέτο».
Κατά τη διάρκεια μιας κριτικής για το άλμπουμ «» στο , ο Πάτρικ Ράιαν δήλωσε ότι το τραγούδι είναι εκφραστικό και η Αγκιλέρα και η Λοβάτο «κηρύττουν στα νεαρά κορίτσια τη σημασία τού να εκφράζουν την σκέψη τους και να είναι οι εαυτοί τους.» Ο από το περιέγραψε το τραγούδι ως «αισθηματικό» και «δυναμικό», δηλώνοντας επίσης ότι το « » είναι το «δίδυμο που δεν υποτάσσεται».
Ο του χαρακτήρισε το κομμάτι ως «άσμα» και θεώρησε ότι «το ντουέτο συνεχίζει το θέμα της γυναικείας ενδυνάμωσης με στίχους όπως «Έχω μυαλό για να δείξω τη δύναμή μου / Και έχω το δικαίωμα να εκφράσω τη σκέψη μου».
Η και ο από το θεώρησαν ότι το « » είναι ξεχωριστό στο άλμπουμ, χαρακτηρίζοντάς το ως «φλογερό φεμινιστικό ύμνο», καθώς και ότι η Αγκιλέρα και η Λοβάτο είναι «δύο από τις καλύτερες φωνητικές δυνάμεις στο «παιχνίδι»».
Η τραγουδίστρια εξήγησε ότι το κομμάτι ήταν αφοσιωμένο σε όλους όσους αισθάνονται αδύναμοι, προσθέτοντας: «Είναι ένα μήνυμα που έχω κηρύξει Νομίζω ότι το ρεφρέν μπορεί να ταιριάζει στο συναίσθημα όλων όσων μπορεί να αισθάνονται πνιγμένοι ή καταπιεσμένοι ή ό,τι συμβαίνει στη ζωή τους που τους κάνει να αισθάνονται ότι πρέπει να φτάσουν στην αυτοπραγμάτωση».
Η Αγκιλέρα αποκάλυψε επίσης ότι αποφάσισε να συνεργαστεί με την Λοβάτο, επειδή ήταν σημαντικό να επιλέξουν κάποιον που δε διστάζει να εκφράσει τους δικούς του αγώνες και το παρελθόν του, δηλώνοντας: «Ήθελα κάποιον που θα μπορούσε να «παίξει» και έβαλε τόση καρδιά και πάθος σ'αυτό Βούρκωσα όταν πρώτο άκουσα τα φωνητικά της.
Η εισαγωγή στο τραγούδι είναι το κομμάτι «», το οποίο περιλαμβάνει μια ομάδα νεαρών κοριτσιών που δηλώνουν στόχους όπως: «θέλω να γίνω δημοσιογράφος», «θέλω να ακουστώ», «θέλω να γίνω πρόεδρος».
Προσθέτει: «Ήταν το τραγούδι που έπρεπε να ακουστεί. Εξαιτίας αυτού που ήμουν μάρτυρας καθώς μεγάλωνα, αισθάνθηκα ότι πρέπει να έχω τη φωνή που η μητέρα μου δεν είχε ποτέ στην παιδική μου ηλικία. Έτσι, πάντα ήθελα να είμαι η υπερασπίστρια των γυναικών και για όποιον αγωνιζόταν να έχει τη δική του φωνή.»
Απεικονίζει την Αγκιλέρα και την Λοβάτο να έχουν απαχθεί και αναγκάζονται να τραγουδούν σε μια φουτουριστική φυλακή γεμάτη κάμερες παρακολούθησης, οι δύο τελικά πολεμούν για το δρόμο τους προς την ελευθερία.
Η Αγκιλέρα δήλωσε στο , «Το αφορά τόσο πολύ την αλληλοϋποστήριξη όσο και για την αυτοδυναμία. Ήθελα να το μεταδώσω σε αυτό το βίντεο προβάλλοντας οπτικά τη φυλάκιση που αισθάνονται τόσοι πολλοί από εμάς και την ελευθερία που μπορούμε να επιτύχουμε μαζί».
Το τραγούδι εκτελείται στο κλειδί του με ένα αργό ρυθμό 40 κτύπων ανά λεπτό και τα φωνητικά ξεκινούν από το :2 έως 6, με το εύρος φωνής της Λοβάτο να φτάνει μέχρι το :5.
Το « » είναι ένα τραγούδι που ηχογράφησε η Αμερικανίδα τραγουδίστρια Κριστίνα Αγκιλέρα για το όγδοο άλμπουμ της ονόματι , σε συνεργασία με την Αμερικανίδα τραγουδίστρια Ντέμι Λοβάτο.
Κυκλοφόρησε ως το δεύτερο του άλμπουμ στις 16 Μαΐου 2018 από την , ενσωματώνοντάς το αργότερα στο « » και στο « » στις 19 Ιουνίου και 28 Μαΐου, αντίστοιχα.
Η του 29 περιέγραψε το κομμάτι σαν το τραγούδι της Αγκιλέρα του 2002 «» να συνάντησε το τραγούδι της Λοβάτο του 2017 « », αποκαλώντας και τις δύο τραγουδίστριες ως «ατίθασες ποπ καλλιτέχνιδες που βαρέθηκαν να είναι λυπημένες».
Η Αγκιλέρα δήλωσε σε ένα μήνυμά της στο : «Για όποιον αισθάνθηκε ποτέ σιγή και καταπίεση, για τους αληθινούς αναζητητές και για τους έντονα σκεπτόμενους. μπορείτε να απελευθερώσετε τη φωνή σας και να σπάσετε το καλούπι, ποτέ να μην υποχωρήσετε και ποτέ να μην «ακολουθείτε τη γραμμή»».
Ο Όθων Α προχώρησε σε εκστρατεία , πήρε τον τίτλο του βασιλιά της Ιταλίας, νίκησε τον Βερεγγάριο Β και τον φυλάκισε , ο γιος του Άνταλμπερτ επαναστάτησε αλλά ηττήθηκε .
Ο Μπερτολίνι σημειώνει ότι σύμφωνα με τις πηγές υπήρχε συμμαχία ανάμεσα στον Όθων Α και τον Πιέτρο Δ, αυτό επιβεβαιώνεται με τον δεύτερο γάμο με την συγγενή του Βαλντράντα.
Ο ίδιος ο αυτοκράτορας έδωσε τπ μοναστήρι του Σαν Ζακκαρία στην Πάντοβα για να αποσυρθεί ως ηγουμένη η πρώτη σύζυγος του Πιέτρο Γιοβανίτσα, παραχώρησε περιουσιακά στοιχεία τέλος στο Τρεβίζο σε κάποιον Βιτάλε Καντιάνο πιθανότατα αδελφό του.
Ο ιστορικός Καρλο Γκύντο Μορ υποστηρίζει την αντίθετη άποψη, θεωρεί ότι ο πατέρας της Βαλντράντας βρισκόταν σε εξορία τότε επειδή είχε κάνει μια ανεπιθύμητη συμμαχία με τον συγγενή του αυτοκράτορα.
Ο πατέρας της Βαλντράντας προχώρησε την διετία στην ανεπιθύμητη εκστρατεία για τον Όθων Α, τότε έγινε και ο δεύτερος γάμος του Πιέτρο Δ, αυτό δείχνει συμμαχία με τους εχθρούς του αυτοκράτορα.
Οι επιχορηγήσεις δόθηκαν στην Γιοβανίτσα που ήταν δυσαρεστημένη με το διαζύγιο και στον Βιτάλε Καντιάνο που δεν ήταν αδελφός του Πιέτρο Δ, ήταν ο γιος του με την Γιοβανίτσα που ήταν και ο ίδιος δυσαρεστημένος για την τύχη της μητέρας του.
Ο Πιέτρο Δ αναγκάστηκε να αλλάξει στάση και να δηλώσει υποταγή στον Όθων Α όταν οι σύμμαχοι του Βυζαντινοί δεν υπήρχαν στην Ιταλική χερσόνησο.
Ο Μπερτολίνι ισχυρίστηκε ότι είναι δύσκολο να εξακριβωθεί η πραγματικότητα επειδή δεν γνωρίζουμε ακριβώς την ημερομηνία του γάμου με την Βαλντράντα και την ταυτότητα του Βιτάλε.
Με την νέα διανομή το Δουκάτο είχε σημαντικές απώλειες, έχασε περιοχές νότια από την Λιμνοθάλασσα της Βενετίας, εκεί βρίσκονταν οι πολύτιμες αλυκές στην συμβολή των ποταμών Μπρέντα και Αδίγη.
Υπήρχαν πολλές περιοχές που ήταν ακόμα αδιευκρίνιστες, αυτές θα προσπαθήσει να διεκδικήσει ο μετέπειτα Δόγης Πιέτρο Β Ορσεόλο με σκληρές μάχες.
Ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Ιωάννης Α Τσιμισκής απαγόρευσε το εμπόριο ξυλείας και όπλων με τους Άραβες χάρη στον πόλεμο που ξέσπασε με το Χαλιφάτο των Φατιμιδών.
Το Δουκάτο της Βενετίας σαν τμήμα της αυτοκρατορίας ήταν υποχρεωμένο να υπακούσει, αυτό έφερε σε πολύ δύσκολη θέση τον Πιέτρο Δ επειδή η οικονομία της Βενετίας ήταν εξαρτημένη από το εμπόριο ξυλείας με τους Άραβες στην Αφρική.
Η ρήξη θα φτάσει στο αποκορύφωμα τον 12ο αιώνα με την δημιουργία της Δημοκρατίας της Βενετίας, ο Δόγης δέν ήταν ασύδοτος στην εξουσία του και ήταν υποχρεωμένος να υπακούει στις λαικές αποφάσεις.
Σε μιά κίνηση Νεποτισμού ο Πιέτρο κατηγόρησε τον αντίπαλο του επίσκοπο του Τορτσέλλο για Σιμωνία, τυφλώθηκε και αντικαταστάθηκε από τον αδελφό του Βιτάλε Καντιάνο.
Ο Πιέτρο Δ κατέστρεψε το Οντέρζο που είχε υπό τον έλεγχο του τους δρόμους για την βόρεια Ευρώπη, υπέταξε και την Φερράρα, την κύρια ανταγωνίστρια του για το εμπόριο στην κοιλάδα του Πάδου.
Οι πολιτικοί λόγοι ανάγκασαν τον Πιέτρο Δ να διαζευχθεί την πρώτη του σύζυγο Γιοβανίτσια Καντιάνο με την οποία είχε αποκτήσει έναν γιο τον Βιτάλε και την ανάγκασε να αποσυρθεί στην μονή του Σαν Ζακκαρία.
Η δεύτερη σύζυγος του ήταν η Βαλντράντα της Τοσκάνης κόρη του Ουμβέρτου του Σπολέτο, Μαρκησίου της Τοσκάνης και ξαδέλφου της συζύγου του αυτοκράτορα Όθων Α.
Η επανάσταση του Πιέτρου Δ σχετίζεται με την κατάσταση που επικρατούσε στην Ιταλία, ο ίδιος υποστήριζε τον Βερεγγάριο Β, Φράγκο βασιλιά της Ιταλίας ενώ ο Πιέτρο Γ είχε διατάξει ουδετερότητα.
Το βασίλειο του Βερεγγάριου Β κατέλαβε ο μετέπειτα Όθων Α της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας , ο Βερεγγάριος Β του δήλωσε υποτέλεια και ξαναπήρε τον τίτλο του βασιλιά ως υποτελής.
Ο εξόριστος Πιέτρο Β πήγε στην Ιβρέα όπου τον υποδέχτηκε ο Μαργράβος Γκυ της Ιβρέας δεύτερος γιος του Βερεγγάριου Β, τον μετέφερε στον πατέρα του.
Ο Νόριτς γράφει ότι έγινε πανίσχυρος χάρη στην περιουσία του από την δεύτερη σύζυγο του, συμπεριφερόταν σαν φεουδάρχης και αποξενώθηκε από τον λαό της Βενετίας.
Ο προστάτης του Όθων Α της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας πέθανε και ο διάδοχος του Όθων Β της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ήταν απασχολημένος με εξεγέρσεις στη Γερμανία, οι αντίπαλοι του στη Βενετία βρήκαν την ευκαιρία να τον εκθρονίσουν, τον κλείδωσαν στα ανάκτορα και έβαλαν φωτιά.
Ο δόγης και ο μικρότερος γιος του με τη δεύτερη σύζυγο του Βαλντράντα Πιέτρο Ε θανατώθηκαν και τα σώματα τους ρίχτηκαν στο σφαγείο, αργότερα βρέθηκαν και τάφηκαν με τιμές στην εκκλησία του Αγίου Ιλαρίωνος, τον διαδέχτηκε ο Πιέτρο Α Ορσεόλο από την Οικογένεια Ορσεόλο.
Ο Πιέτρο Δ Καντιάνο χώρισε για πολιτικούς λόγους την πρώτη σύζυγο του Γιοβανίτσια Καντιάνο και την πίεσε να αποσυρθεί στη μονή του Σάντα Ζαχαρία, μαζί της απέκτησε δυο παιδιά τον μελλοντικό δόγη Βιτάλε Καντιάνο και τη Μαρίνα Καντιάνο που παντρεύτηκε τον μελλοντικό δόγη Τριμπούνο Μέμμο.
Ο Πιέτρο Δ παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τη Βαλντράντα της Τοσκάνης, κόρη του Ουμβέρτου του Σπολέτο και συγγενή του Όθων Α που του έφερε τεράστια προίκα με περιοχές όπως το Τρεβίζο, η Φριούλι και η Φερράρα.
Ο Πιέτρο Δ Καντιάνο , ο 22ος παραδοσιακά και 20ος ιστορικά Δόγης της Βενετίας ήταν μεγαλύτερος γιος, συμβασιλέας και διάδοχος του Πιέτρο Γ Καντιάνο και της Ριχίλδης Καντιάνο.
Μια ελεύθερη κοινότητα κατά τον Μεσαίωνα, με το δικαίωμα να "τυπώνει χαρτονόμισμα" ήταν ένα από τα πιο σημαντικά εμπορικά κέντρα μεταξύ των και αιώνα, όταν οι έμποροι της ανάπτυξαν το εμπόριο και την πίστωση σε όλη την Ευρώπη.
Τα τελευταία χρόνια, έχει πάρει μεγάλη σημασία σε εθνικό επίπεδο, το , μία οινογαστρονομική εκδήλωση που λαμβάνει χώρα στην πόλη Άστη, την εβδομάδα πριν από το Πάλιο, όπου πάνω από το 40 επαγγελματίες από την επαρχία παρουσιάζουν τις σπεσιαλιτέ τους, που συνοδεύονται από κρασιά , σε ένα μεγάλο υπαίθριο εστιατόριο, προορισμός για χιλιάδες ανθρώπους που έρχονται για την περίσταση από όλη την Ιταλία.
Είναι γνωστή σε όλο τον κόσμο για τα κρασιά της, ιδίως την αφρώδης : κάθε χρόνο το Σεπτέμβριο, πραγματοποιείτε ένας από τους πιο σημαντικούς διαγωνισμούς οίνων στην Ιταλία, που ονομάζεται '.
Γνωστό είναι επίσης το Πάλιο, μια ιστορική εκδήλωση από τις πιο αρχαίες στην Ιταλία, η οποία γίνεται τον Σεπτέμβριο και κορυφώνεται με μια κούρσα αλόγων χωρίς σέλα.
Ο μουσουλμανικός πληθυσμός στην Ελλάδα δεν είναι ομοιογενής, αφού αποτελείται από διαφορετικά εθνικά, γλωσσικά και κοινωνικά υπόβαθρα, τα οποία συχνά επικαλύπτονται.
Η μουσουλμανική πίστη είναι η πίστη αρκετών εθνικών ομάδων που ζουν στην παρούσα επικράτεια της Ελλάδας, δηλαδή τους Πομάκους, τους Τούρκους, ορισμένους Ρομά και Έλληνες Μουσουλμάνους, ιδιαίτερα της Κρήτης, της Ηπείρου και της Δυτικής Μακεδονίας, οι οποίοι προσηλυτίστηκαν κυρίως τον 17ο και 18ο αιώνα.
Ο μουσουλμανικός πληθυσμός της χώρας μειώθηκε σημαντικά ως αποτέλεσμα της συμφωνίας του 1923 για την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ της Ελλάδας και της νέας Τουρκικής Δημοκρατίας, η οποία ξερίζωσε επίσης περίπου 1,5 εκατομμύρια Έλληνες από τη Μικρά Ασία.
Πολλοί από τους Μουσουλμάνους της Βόρειας Ελλάδας ήταν στην πραγματικότητα Ελληνόφωνοι Μουσουλμάνοι από την Ήπειρο και τη Μακεδονία, ενώ οι μουσουλμάνοι Πομάκοι και Τούρκοι της Δυτικής Θράκης, απαλλάσσονταν από τους όρους της ανταλλαγής πληθυσμών.