polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ο εργατικός πολιτικός Τομ Τζόνστον θα γράψει αργότερα για το Πολεμικό Δάνειο του 1917: "Κανένας ξένος κατακτητής δεν θα μπορούσε να επινοήσει μια πληρέστερη ληστεία και υποδούλωση του βρετανικού έθνους".
Η συμμετοχή του Καναδά στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο ξεκίνησε το 1914, με καναδικά πολεμικά ομόλογα που ονομάστηκαν "Ομόλογα Νίκης" μετά το 1917.
Το πρώτο εγχώριο πολεμικό δάνειο αυξήθηκε το Νοέμβριο του 1915, αλλά όχι μέχρι την τέταρτη εκστρατεία του Νοεμβρίου 1917, που εφαρμόστηκε ο όρος του Δανείου Νίκης.
Στην πράξη, οι σύγχρονες κυβερνήσεις χρηματοδοτούν τον πόλεμο, θέτοντας επιπλέον χρήματα σε κυκλοφορία, και η λειτουργία των ομολόγων είναι να αφαιρέσουν τα χρήματα από την κυκλοφορία και να βοηθήσουν στον έλεγχο του πληθωρισμού.
Τα λιανικά πολεμικά ομόλογα, όπως και άλλα ομόλογα λιανικής, τείνουν να έχουν απόδοση χαμηλότερη από αυτή που προσφέρεται από την αγορά και συχνά διατίθενται σε ένα ευρύ φάσμα ονομαστικών αξιών για να καταστούν προσιτά για όλους τους πολίτες.
Παραδοσιακά, ασχολήθηκαν με μια μικρή ομάδα πλούσιων χρηματιστών όπως ο Τζέικομπ Φούγκερ και ο Νέιθαν Ρότσιλντ, αλλά δεν έγινε ιδιαίτερη διάκριση μεταξύ του χρέους που δημιουργήθηκε στον πόλεμο ή στην ειρήνη.
Μια πρώιμη χρήση του όρου «πολεμικό ομόλογο» ήταν για τα 11 εκατομμύρια δολάρια έθεσε το αμερικανικό Κογκρέσο με νόμο της 14ης Μαρτίου 1812 για τη χρηματοδότηση του πολέμου του 1812, αλλά αυτό δεν απευθυνόταν στο ευρύ κοινό.
Μέχρι τον Ιούλιο του 2015 ίσως τα παλαιότερα ομόλογα που εξακολουθούσαν να εκκρεμούν ως αποτέλεσμα του πολέμου ήταν οι Βρετανοί Κόνσολς, μερικοί από τους οποίους ήταν το αποτέλεσμα της αναχρηματοδότησης των χρεών κατά τους Ναπολεόντειους πολέμους, αλλά αυτές εξαγοράστηκαν μετά τη θέσπιση του Νόμου περί οικονομίας του 2015.
Εν μέρει λόγω της έντονης δημόσιας πίεσης και εν μέρει λόγω της πατριωτικής δέσμευσης, οι κινητήριοι μοχλοί αποδείχτηκαν εξαιρετικά επιτυχημένοι, αυξάνοντας περίπου τα 10 δισεκατομμύρια μάρκα σε κεφάλαια.
Η κυβέρνηση της Αυστροουγγαρίας γνώριζε από τις πρώτες ημέρες του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου ότι δεν μπορούσε να υπολογίζει στις προόδους των κύριων τραπεζικών ιδρυμάτων της για να καλύψει το αυξανόμενο κόστος του πολέμου.
Αντ' αυτού, εφάρμοσε μια πολιτική χρηματοδότησης πολέμου σύμφωνα με το μοντέλο της Γερμανίας: τον Νοέμβριο του 1914, εκδόθηκε το πρώτο χρηματοδοτούμενο δάνειο.
Το αρχικό ελάχιστο όριο ονομαστικής αξίας των 100 κορόνων εξακολουθεί να υπερβαίνει τα μέσα για τα περισσότερα παιδιά οπότε η τρίτη έκδοση ομολόγων, το 1915, εισήγαγε ένα σύστημα με το οποίο τα παιδιά μπορούσαν να δώσουν ένα μικρό ποσό και να πάρουν ένα τραπεζικό δάνειο για να καλύψουν το υπόλοιπο των 100 κορώνων.
Η πρωτοβουλία ήταν εξαιρετικά επιτυχημένη, απέσπασε κεφάλαια και ενθάρρυνε την αφοσίωση στο κράτος και στο μέλλον μεταξύ της αυστρο-ουγγρικής νεολαίας.
Όπως τα ομόλογα πολέμου σε άλλες χώρες, τα γερμανικά κρατικά ομόλογα εκστρατείας σχεδιάστηκαν για να είναι υπερβολικές εκδηλώσεις πατριωτισμού και οι ομολογίες πωλήθηκαν μέσω τραπεζών, ταχυδρομείων και άλλων χρηματοπιστωτικών ιδρυμάτων.
Σε αντίθεση με τη Γαλλία και την Αγγλία, κατά την έκρηξη του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, η Γερμανία βρέθηκε σε μεγάλο βαθμό αποκλεισμένη από τις διεθνείς χρηματοπιστωτικές αγορές.
Ως εκ τούτου, η Γερμανία περιοριζόταν σε μεγάλο βαθμό στην εγχώρια δανειοληψία, η οποία προκλήθηκε από μια σειρά πολεμικών λογαριασμών πίστωσης που τους διαχειρίζεται το Ράιχσταγκ.
Η Ουγγαρία χορήγησε δάνεια ξεχωριστά από την Αυστρία το 1919, μετά τον πόλεμο και αφού διαχωρίστηκε από την Αυστρία, με τη μορφή αποθεμάτων που επέτρεψαν στον συνδρομητή να απαιτήσει αποπληρωμή μετά από μια προειδοποίηση ενός έτους.
Οι συνδρομές στην πρώτη έκδοση αυστριακού ομολογιακού δανείου ανήλθαν στο ποσό των 440 εκατομμυρίων δολαρίων, ενώ εκείνα της πρώτης ουγγρικής έκδοσης ισοδυναμούσαν με 235 εκατομμύρια δολάρια.
Στα χρόνια του Σοβιετικού-Αφγανικού πολέμου, που η περιοχή του μοναστηριού χρησιμοποιήθηκε ως χώρος εκπαίδευσης και σκοποβολής του Σοβιετικού στρατού, ο μοναδικός κύκλος των τοιχογραφιών της μονής υπέστη ζημιές.
Το 1987 μια ευαισθητοποιημένη ομάδα Γεωργιανών φοιτητών, με αρχηγό τον νεαρό συγγραφέα Ντάτο Τουρασβίλι, ξεκίνησαν μια σειρά διαμαρτυριών περί αυτού και κατάφεραν μία προσωρινή παύση πυρός στη μονή.
Μετά από τη διαδήλωση 10.000 Γεωργιανών στους δρόμους της Τιφλίδας και την απεργία πείνας που ξεκίνησε μια ομάδα φοιτητών στο μοναστήρι, τελικά η στρατιωτική βάση μεταφέρθηκε αλλού.
Η τοποθεσία συνδυάζει ένα μοναδικό συνδυασμό ιστορικής αρχιτεκτονικής, προϊστορικούς αρχαιολογικούς χώρους, πολλά πεδία παλαιοντολογικού ενδιαφέροντος και σημαντικά βιο-γεωγραφικά χαρακτηριστικά που βρίσκονται στην ευρύτερη ξηρή και ημιάνυδρη περιοχή του οροπεδίου του ποταμού Ιόρι.
Τα δεκάδες μοναστηριακά σπήλαια που είναι διακοσμημένα με μοναδικές τοιχογραφίες είναι τα καλύτερα παραδείγματα αρμονικής αλληλεπίδρασης των ανθρωπογενών δομών με το δραματικό τοπίο.
Το 1154 ο Γεωργιανός βασιλιάς Δημήτριος Α', που είναι ο συγγραφέας του διάσημου Γεωργιανού ύμνου , επέλεξε το μοναστήρι του Νταβίντ Γκαρέτζα ως χώρο εγκλεισμού του όταν ο γιός του, Δαβίδ Ε', σφετερίστηκε το θρόνο.
Παρόλο που βρισκόταν σε μία απομακρυσμένη ερημική περιοχή, το μοναστήρι παρέμεινε ένα σημαντικό κέντρο θρησκευτικών και πολιτιστικών δραστηριοτήτων για πολλούς αιώνες.
Από ανάλυση και μελέτες αυτών διαπιστώθηκε ότι μέχρι τα τέλη του 10ου αιώνα το εσωτερικό των εκκλησιών ζωγραφιζόταν μόνο μερικά: συνήθως μόνο η αψίδα και ο θόλος, και μερικές φορές και ο βόρειος τοίχος.
Τον Μάιο του 1997, εκατοντάδες Γεωργιανοί ακτιβιστές των ΜΚΟ έστησαν τις σκηνές τους στη μέση του πεδίου σκοποβολής και παρεμπόδισαν τους στρατιωτικούς ελιγμούς.
Με την πτώση της Γεωργιανής μοναρχίας, το μοναστήρι έπεσε σε μια μακρά περίοδο παρακμής και καταστροφής από τον Μογγολικό στρατό , αλλά αργότερα αποκαταστάθηκε από τους Γεωργιανούς βασιλιάδες.
Επέζησε την επίθεση των Σαφαβιδών το 1615, όταν οι μοναχοί σφαγιάστηκαν και τα μοναδικά χειρόγραφα και σημαντικά έργα της Γεωργιανής τέχνης καταστράφηκαν, και αναβιώθηκε από τον Ονόπρε Ματσουτάτζε, ο οποίος διορίστηκε Ανώτερος Πατέρας του μοναστηριού το 1690.
Το Μοναστήρι του Νταβίντ Γκαρέτζα είναι ένα μοναστηριακό συγκρότημα της Γεωργιανής Ορθόδοξης Εκκλησίας που βρίσκεται στο μχάρε Καχέτι στην Ανατολική Γεωργία, στις ημιέρημες πλαγιές του όρους Γκαρέτζα, περίπου 60-70 χλμ.
Οι αρχαιολογικές ανασκαφές έχουν αποκαλύψει ευρήματα και απομεινάρια από πολιτισμούς της Αχαιουλικής περιόδου, της Μουστιαίας περιόδου, των Κούρα-Αράξης και των Τριαλέτι.
Οι μαθητές του, Ντόντο και Λουσιάν, επέκτειναν την αρχική Λαύρα του Νταβίντ και ίδρυσαν άλλα δύο μοναστήρια, τα γνωστά ως Ρκα του Ντόντο και Νατλισμτσεμέλι .
Πολλά από τα σπήλαια είχαν διαμορφωθεί για πρακτικούς, καθημερινούς σκοπούς, σε αχυρώνες, αρτοποιεία, μεταλλουργεία και φάρμες εκτροφής οικόσιτων ζώων.
Η περιοχή αποτελεί σημαντικό βιότοπο στον οποίο ζουν αρκετά προστατευόμενα είδη ζώων, και τοποθεσία μεγάλης ιστορικής-αρχαιολογικής αξίας όπου βρίσκονται τεκμήρια για τους παλαιότερους ανθρώπινους οικισμούς και πολιτισμούς.
Κατά το Μεσαίωνα, οι Γεωργιανοί βασιλιάδες συνείσφεραν στη λειτουργία της μονής και πολλές από τις τοιχογραφίες του συγκροτήματος είναι προσωπογραφίες αυτών και σημαντικών χορηγών.
Ένα μέρος του συγκροτήματος βρίσκεται στο ραγιόν Αγκστάφα του Αζερμπαϊτζάν και έχει γίνει αντικείμενο συνοριακής διαφοράς μεταξύ της Γεωργίας και του Αζερμπαϊτζάν.
Ο Κλάιν ήταν το προφανές πρόσωπο για την ολοκλήρωση του β μέρους του έργου του Πλύκερ και εξ αυτού γνωρίστηκε με τον Άλφρεντ Κλεμπς, που είχε μετακληθεί στο Πανεπιστήμιο του Γκέτινγκεν το 1868.
Εκεί κατείχε τότε κοινή έδρα «Μαθηματικών και πειραματικής φυσικής» ο Γιούλιους Πλύκερ, ο οποίος όταν ο Κλάιν έγινε βοηθός του το 1866, είχε το ενδιαφέρον του στη γεωμετρία.
Περί το 1900 ο Κλάιν άρχισε να ενδιαφέρεται για τη διδασκαλία των μαθηματικών στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση και το 1905 ήταν αποφασιστική η συμβολή του στην εκπόνηση σχεδίου που συνιστούσε τη διδασκαλία στα γυμνάσια-λύκεια της αναλυτικής γεωμετρίας, εισαγωγικών στοιχείων του απειροστικού λογισμού και της έννοιας της συναρτήσεως.
Ωστόσο ο Κλάιν δεν επιθυμούσε αυτό το ΑΕΙ, καθώς είχε λίγους φοιτητές, και έτσι ευχαριστήθηκε όταν τού προσφέρθηκε θέση καθηγητή στην Ανώτατη Τεχνική Σχολή του Μονάχου το 1875.
Εκεί, μαζί με τον Αλεξάντερ φον Μπριλ δίδαξαν προχωρημένα μαθήματα σε πολλούς εξαίρετους φοιτητές, μεταξύ των οποίων στους Άντολφ Χούρβιτς, Βάλτερ φον Ντυκ, Καρλ Ρούνγκε, Μαξ Πλανκ, Λουίτζι Μπιάνκι και Γκρεγκόριο Ρίτσι-Κουρμπάστρο.
Ο Κρίστιαν Φέλιξ Κλάιν ήταν Γερμανός μαθηματικός, γνωστός για το έργο του στη Θεωρία ομάδων, τη μιγαδική ανάλυση, τις μη ευκλείδειες γεωμετρίες και στις σχέσεις μεταξύ γεωμετρίας και Θεωρίας των ομάδων.
Το «Πρόγραμμα του Ερλάνγκεν» που δημιούργησε το 1872 για την ταξινόμηση των γεωμετριών κατά τις βασικές ομάδες συμμετρίας τους υπήρξε μια επιδραστική σύνθεση μεγάλου μέρους των μαθηματικών της εποχής του.
Ο Κλάιν επινόησε το 1882 τη γνωστή ως «Φιάλη του Κλάιν», μία κλειστή επιφάνεια με μόνο μία πλευρά, η οποία είναι αδύνατον να ενσωματωθεί στον τριδιάστατο ευκλείδειο χώρο, αλλά μπορεί να γυρίσει ως κύλινδρος μέσα από τον εαυτό της, ώστε να ενωθεί με το άλλο άκρο της «εκ των έσω».
Το 1895 ο Κλάιν προσέλαβε τον Ντάβιντ Χίλμπερτ από το Πανεπιστήμιο του Καίνιξμπεργκ, που διετήρησε την καλή φήμη του Γκέτινγκεν μέχρι τη δική του αποχώρηση το 1932.
Ο ίδιος επέβλεψε την πρώτη διδακτορική διατριβή στα μαθηματικά που εκπονήθηκε ποτέ από γυναίκα στο Πανεπιστήμιο αυτό: ήταν η διατριβή της Αγγλίδας Γκρέις Γιανγκ.
Εκεί παρέμεινε πλέον μέχρι τη συνταξιοδότησή του το 1913, επιδιώκοντας να επανέλθει το ίδρυμα στη θέση του κυριότερου κέντρου μαθηματικών ερευνών παγκοσμίως.
Η διατριβή του Κλάιν, επί των συντεταγμένων γραμμών και των εφαρμογών τους στη μηχανική, ταξινομούσε δευτεροβάθμια συστήματα γραμμών με χρήση της θεωρίας των στοιχειωδών διαιρετών του Βάιερστρας.
Ακολούθως διορίστηκε Ειδικός Σύμβουλος του προέδρου Σπύρου Κυπριανού για τη σύσταση του Πανεπιστημίου Κύπρου, Σύμβουλος για πολιτιστικά θέματα και Σύμβουλος για δημόσιες σχέσεις.
Την περίοδο του αγώνα της ΕΟΚΑ, ανέλαβε τον Μάιο του 1956 υπεύθυνος του αντάρτικου τομέα Σολέας, Μαραθάσας, Τηλλυρίας και Κύκκου, στρατολογώντας και εκπαιδεύοντας και άλλα μέλη.
Διετέλεσε Υφυπουργός Εσωτερικών, Δήμαρχος Έγκωμης και βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας εκλεγμένος με το Πατριωτικό Μέτωπο και το ΔΗΚΟ.
Ο Φρανκ, κυνηγημένος τώρα από τον Μισέλ, τρέχει στο δάσος για να κρυφτεί ενώ βλέπει τον Μισέλ να συναντιέται με τον επιθεωρητή και να τον μαχαιρώνει στο στομάχι.
Όταν το πτώμα του νεαρού άντρα ανακαλύπτεται και αναγνωρίζεται, ένας επιθεωρητής της αστυνομίας ξεκινάει να κάνει ερωτήσεις στους άντρες της λίμνης προσπαθώντας να μάθει τι συνέβη, και ο Φρανκ του λέει πως δεν είδε τίποτα ασυνήθιστο τη βραδιά που πνίγηκε ο άντρας.
Η σχέση του Φρανκ με τον Μισέλ εξελίσσεται, αλλά ο Φρανκ απογοητεύεται όλο και περισσότερο από την άρνηση του Μισέλ να συναντηθούν κάπου εκτός της λίμνης και να περάσουν το βράδυ μαζί.
Γράφοντας την κριτική του στην ιστοσελίδα του Ρότζερ Ίμπερτ, ο Μίχαλ Όλεστικ βαθμολογεί την ταινία με 4/4 επαινώντας τη σκηνοθεσία του Γκιροντί και τις ερμηνείες των ηθοποιών.
Γράφει: «Ο άγνωστος της λίμνης είναι το πιο σέξι και το πιο κομψό θρίλερ εδώ και χρόνια.» Η κριτικός από τη , Μελίσα Άντερσον, αποκαλεί την ταινία «την πιο σεξουαλικά σαφή και αφηγηματικά τεταμένη δουλειά του Γκιροντί», προσθέτοντας πως «η προσοχή του σεναριογράφου και σκηνοθέτη στην αναρχική έλξη της λαγνείας, η οποία στην ταινία γιορτάζεται και καταδικάζεται ταυτόχρονα, είναι πιο κοφτερή από ποτέ».
Στο τμήμα ομοφωνίας διαβάζουμε: «Σέξι, έξυπνη και σκοτεινά κωμική, η ταινία Ο άγνωστος της λίμνης ανταμείβει τους ενήλικες που θα πάνε να τη δουν προς αναζήτηση ενός δράματος που προκαλεί τροφή για σκέψη».
Έκανε πρεμιέρα στο τμήμα του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Καννών το 2013, όπου ο Γκιροντί κέρδισε το βραβείο στην κατηγορία «Καλύτερη Σκηνοθεσία».
Ο Φρανκ είναι ένας από τους τακτικούς επισκέπτες σε μια λίμνη γυμνιστών και στο δάσος που την περιβάλλει, ένα δημοφιλές μέρος για ομοφυλόφιλους άντρες όπου μπορούν να συνευρεθούν μεταξύ τους για σεξ.
Εκεί, γνωρίζει και γίνεται φίλος με τον Ανρί, έναν μεγαλύτερο άντρα που αναζητά την ηρεμία της λίμνης μετά τον χωρισμό του με την κοπέλα του, καθώς επίσης και με τον Μισέλ, έναν όμορφο άντρα από τον οποίο έλκεται ο Φρανκ από την πρώτη στιγμή.
Η νύχτα πέφτει και ο Φρανκ παραμένει κρυμμένος καθώς ο Μισέλ του φωνάζει να φανερωθεί, λέγοντάς του πως χρειάζεται την αγάπη του και θέλει να περάσουν το βράδυ μαζί.
Η ταινία περιέχει σκηνές σεξ χωρίς προσομοίωση, οι οποίες γυρίστηκαν με σωσίες των ηθοποιών, καθώς ο Γκιροντί και οι ηθοποιοί είχαν συμφωνήσει πως θα ένιωθαν άβολα αν γύριζαν τις σκηνές οι ίδιοι.
Τον Ιανουάριο του 2014, η ταινία έλαβε οκτώ υποψηφιότητες στην 39η τελετή απονομής των βραβείων Σεζάρ, με τον Πιέρ Ντελαντονσάμπ να κερδίζει στην κατηγορία του πιο υποσχόμενου ηθοποιού .
Στις 18 Φεβρουαρίου 1996 ίδρυσε τους Νέους Ορίζοντες, των οποίων διετέλεσε πρόεδρος από την ημέρα ίδρυσης τους έως το 2005 που συγχωνεύθηκαν με το Ευρωπαϊκό Κόμμα.
Σπούδασε οικονομικά, πολιτικές επιστήμες και νομικά στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και δημόσια διοίκηση και δημόσιο δίκαιο στο Πάντειο Πανεπιστήμιο .
Στις 9 Ιουνίου 2013 εντάχθηκε στη Συμμαχία Πολιτών, από την οποία αποχώρησε το 2017 επειδή διαφώνησε με την υποψηφιότητα του προέδρου του κόμματος Γιώργου Λιλλήκα στις προεδρικές εκλογές του 2018.
Ακόμη, η έγκριση προγραμμάτων κοινωνικής, πολιτιστικής, οικονομικής καθώς και τεχνολογικής ανάπτυξης και η έγκριση του κρατικού προϋπολογισμού, καθώς και άδεια λήψης ή χορήγησης δανείων.
Μερικά ακόμη από τα καθήκοντά της είναι η δημιουργία, τροποποίηση και/ή κατάργηση διοικητικών μονάδων και η επικύρωση των διεθνών συνθηκών και συμφωνιών ή κατάργηση της συμμετοχής τους εκ μέρους του Αφγανιστάν.
Η Εθνοσυνέλευση βρίσκεται δίπλα στο διάσημο παλάτι Νταρούλ Αμάν στην περιοχή Νταρουλαμάν, στο νοτιοδυτικό τμήμα της Καμπούλ, όπου βρίσκονται πολλά σημαντικά εθνικά ιδρύματα.
Σύμφωνα με το πέμπτο κεφάλαιο του Συντάγματος του Αφγανιστάν, «η Εθνοσυνέλευση της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Αφγανιστάν ως το υψηλότερο νομοθετικό όργανο είναι η εκδήλωση της βούλησης του λαού της και αντιπροσωπεύει ολόκληρο το έθνος. Κάθε μέλος της Εθνοσυνέλευσης λαμβάνει υπόψη την γενική ευημερία και τα ανώτατα συμφέροντα όλων των ανθρώπων του Αφγανιστάν κατά τη στιγμή της ψηφοφορίας τους».
Οι διορισμοί του προέδρου Καρζάι ελέγχθηκαν από ανεξάρτητο εκλογικό συμβούλιο υπό την αιγίδα του ΟΗΕ και περιλάμβαναν 17 γυναίκες , όπως απαιτεί το Σύνταγμα.
Υπήρξαν βέβαια και άλλοι ναοί στο χωριό οι οποίοι όμως καταστρέφονταν από τους συχνούς σεισμούς που έπλητταν την ευρύτερη περιοχή της λειβαθους όπως αυτοί του Αγίου Αθανασίου, του Αγίου Γεωργίου , της Παναγίας της Ελεούσσας και του Αγίου Νικολάου.
Ιερείς όπως ο Κωνσταντίνος Μενεγάτος , ο Αντώνιος Μαζαράκης, ο Γεράσιμος Ποταμιάνος , ο Παναγής Ροσόλυμος , ο Γεώργιος Αλεξανδράτος , ο Φιλόθεος Μαντζαβίνος, Ιωάννης Θεοδόσης και ο Νικόλαος Μπεκατώρος διακόνισαν επι 2 αιώνες στον ναό της Θεοτόκου.
Δίπλα στα χωριά Σπαρτιά και Κλείσματα ,το χωριό εξαπλώνεται πάνω στην κορυφή ενός λόφου ( πριν το 1953 το χωριό έφτανε να καλύπτει τις κορυφές δυο λόφων).
Ονομαστικά οι περιοχές του χωριού είναι οι εξής: Καλαβράτα , Ροσολυμάτα , πλατεία Σπιάτσας, Μπεκατωράτα, Μαντζαβινάτα, Πλάκα ,Πυλός , Πλακούδι , Χειλάτα , Άγιος Γεώργιος
Με περίπου 24-28 σελίδες από τις 40 να είναι αφιερωμένες στο ποδόσφαιρο σε καθημερινή βάση, μεγάλο μέρος της δημοσιογραφίας είναι υποθετική και με σκοπό να εντυπωσιάσει, παρά στην καθαρή αναφορά των αγώνων.
Η εφημερίδα έχει ένα καλό ιστορικό δημοσιογραφικής εκστρατείας και διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην έκθεση του σκανδάλου Καλτσιόπολι το 2006, που έπληξε το ιταλικό ποδόσφαιρο και οδήγησε στον υποβιβασμό της Γιουβέντους και σε ποινές αφαιρέσεις βαθμών σε άλλους κορυφαίους συλλόγους.
Το πρώτο τεύχος δημοσιεύθηκε στις 3 Απριλίου 1896, εγκαίρως για να καλύψει τους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες που πραγματοποιήθηκαν στην Αθήνα.
Ο ρόλος της εκτείνεται περαιτέρω από τα ενημερωτικά άρθρα και αφιερώματα, στην άμεση συμμετοχή σε σημαντικές εκδηλώσεις, συμπεριλαμβανομένης της διοργάνωσης του ποδηλατικού γύρου της Ιταλίας .
Η εφημερίδα, που δημοσιεύεται σε ροζ χαρτί, πουλάει πάνω από 400.000 αντίτυπα καθημερινά (περισσότερα τις Δευτέρες, όταν οι αναγνώστες θέλουν να καλύψουν τα γεγονότα του Σαββατοκύριακου) και μπορούν να διεκδικήσει αναγνωστικό κοινό άνω των τριών εκατομμυρίων.
Η (ελληνική απόδοση: Λα Γκατσέτα ντέλο Σπορτ, δηλ. Η Εφημερίδα των Αθλημάτων) είναι ιταλική ημερήσια εφημερίδα, που καλύπτει διάφορα αθλήματα.
Τον 12ο αιώνα σχημάτιζε, μαζί με τη Γασκώνη, το δουκάτο της Ακουιτανίας, το οποίο πέρασε υπό την κυριαρχία των βασιλέων της Αγγλίας το 1152 μετά τον γάμο της Ελεονώρας της Ακουιτανίας με τον Ερρίκο Β' Πλανταγενέτη, κόμη του Ανζού και αργότερα βασιλιά της Αγγλίας .
Τον 13ο αιώνα, μέσω των κατακτήσεων των βασιλέων της Γαλλίας Φιλίππου Β' της Γαλλίας, Λουδοβίκου Η' και Λουδοβίκου Θ', περιορίστηκε στα στενότερα όρια που καθόρισε η συνθήκη των Παρισίων .
Υπό αγγλική κατοχή από το 1188 έως το 1453, έγινε το σκηνικό του πολέμου της Γκιγιέν οπότε ο Φίλιππος Γ' της Γαλλίας παραχώρησε επί πλέον εδάφη στον Εδουάρδο Α της Αγγλίας το 1279.
Κατά τη διάρκεια του παλαιού καθεστώτος, η Γκιγιέν ήταν μια από τις μεγαλύτερες επαρχίες στη Γαλλία και περιελάμβανε διάφορες μικρότερες περιοχές και επαρχίες όπως τις Μπορντελαί, Περιγκόρ, Αζαναί, Κερσί, Λιμουζέν, Σαιντόνζ, Ανγκουμουά και Ρουέργκ.
Κατά τον 12ο και 13ο αιώνα Γκιγιέν ήταν το κοινό όνομα της επαρχίας στα γαλλικά και είχε αντικαταστήσει τον όρο Ακουιτανία, που θεωρούνταν αρχαϊκός και ακαδημαϊκός.
Η Γκιγιέν υπήρξε το βασικό ορμητήριο των Άγγλων στις εχθροπραξίες τους κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς πολέμου, ιδιαίτερα την εποχή του Μαύρου Πρίγκιπα Εδουάρδου .
Αλλιώς Βύθισμα, βρίσκεται περίπου ένα χιλιόμετρο δυτικά του χωριού, εκεί όπου ξεκίνησε ως κλεφτόπουλο το 1798.Ακόμα υπάρχει το σπίτι του Νικηταρά, στο κέντρο του χωριού, το οποίο έχει πρόσφατα αναπαλαιωθεί.
Το όνομα του χωριού έφεραν πολλοί πρωτοκλέφτες, όπως ο Σταματέλος Τουρκολέκας ή Τουρκοπέλεκας (πατέρας του νεομάρτυρος Ιωάννη Τουρκολέκα και αδερφός της γυναίκας του Κολοκοτρώνη), ο αδερφός του, Παναγιώτης Τουρκολέκας, οι αδελφοί Νικήτας και Σωτήρος Τρίγκας και άλλοι.
Το χωριό συνεισέφερε στον αγώνα με πολλούς αγωνιστές, όπως ο οπλαρχηγός Νικήτας Σταματελόπουλος και ο δάσκαλος πολεμικής τακτικής Νικόλας Σταματελόπουλος , ο Αναστάσιος Κουλοχέρας, ο Δημήτριος Αντωνόπουλος, ο Παναγιώτης Παναγιωτόπουλος, ο Κώστας Γ.
Ο αδερφός του Νικηταρά, Ιωάννης Τουρκολέκας, σε ηλικία 11 ετών σκοτώθηκε από τους Τούρκους στη Μονεμβασιά, μαζί με τον πατέρα του και τον Ζαχαρόπουλο Αναγνώστη.
Το 1662 οι κάτοικοι του χωριού εξεγέρθηκαν και σκότωσαν το Τούρκο φοροεισπράκτορα Λέκα μαζί με τη συνοδεία του, όταν αποπειράθηκε να κάνει παιδομάζωμα.
Στις 9-10 Ιουνίου 1825 υπέστη μαζική καταστροφή από τον Ιμπραήμ που το κατέκαψε, αφού 18 σπίτια καταστράφηκαν και σώθηκαν μόνο 7, χάρις στην καλλιέργεια του μεταξοσκώληκα που γινόταν σε αυτά.
Οι περισσότερες οικογένειες του χωριού, με άλλα λόγια, έχουν κάποιες κοινές ρίζες με αρματολούς, κλέφτες, άλλες προσωπικότητες που συμμετείχαν και έδρασαν στον αγώνα της επανάστασης.
Οι πρώτοι οργανωμένοι αγώνες γυμναστικής έγιναν το 1889 στην τέταρτη Ζάππεια Ολυμπιάδα με πρωτοβουλία του Ιωάννη Φωκιανού ο οποίος θεωρείται θεμελιωτής της ενόργανης γυμναστικής.
Το πρωτάθλημα διοργανώθηκε από τον Σύνδεσμο Ελληνικών Γυμναστικών Αθλητικών Σωματείων ο οποίος υπήρξε ο επίσημος φορέας του πρωταθλήματος μέχρι και το 1996.
Ο Νίκος Γραμματικάκης του Ολυμπιακού και η Νούλη Γιαννιτσοπούλου του Πανθεσσαλονίκειου έγιναν οι πρώτοι πρωταθλητές στην ιστορία του τουρνουά στο σύνθετο ατομικό.
Με την έναρξη των Βαλκανικών Πολέμων, κάθε αθλητική δραστηριότητα πέρασε σε δεύτερη μοίρα και σταδιακά η αγωνιστική γυμναστική έπαψε να εξασκείται σε οργανωμένη μορφή με αποτέλεσμα να μείνει στην αφάνεια για πολλά χρόνια.
Το 1968 ξεκίνησε η ανάπτυξη του αθλήματος με επίκεντρο τη Θεσσαλονίκη και με πρωτεργάτρια την Ουγγαρέζα πρώην πρωταθλήτρια της ενόργανης γυμναστικής Νέλι Τσάπο – Άνταλ.
Το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα Ενόργανης Γυμναστικής είναι το εθνικό πρωτάθλημα ενόργανης γυμναστικής της Ελλάδας το οποίο διοργανώνεται ετησίως από την Ελληνική Γυμναστική Ομοσπονδία .
Όπως και στον αυθεντική εκδοχή του χαρακτήρα στο μυθιστόρημα του Βίκτωρ Ουγκώ, ο Φρόλο διαθέτει σφοδρές επιθυμίες για την Εσμεράλδα, σε σημείο ψύχωσης.
Ενώ στο μυθιστόρημα ο Φρόλο νοιάζεται πραγματικά για τον Κουασιμόδο, σε αυτήν την ταινία, τον αποκαλεί "τέρας" και τον μεγαλώνει μονάχα γιατί φοβάται την τιμωρία του Θεού και ελπίζει ότι ο καμπούρης, μια μέρα θα του φανεί χρήσιμος.
Ο Τρούσντεϊλ χαρακτήρισε τον Φρόλο σε αυτήν την ταινία ως "πολύ απαίσιο άνθρωπο", ενώ ο Τζέι τον συνέκρινε με τον Χάνιμπαλ Λέκτερ στην ταινία Η Σιωπή των Αμνών .
Όταν ο Φρολό ανακαλύπτει ότι η Εσμεράλδα είναι ερωτευμένη με το Φοίβο, παρακολουθεί τη συνάντησή τους, όπου ο Φοίβος θέλει να περάσει μαζί της μια νύχτα πάθους.
Ενώ ο Φοίβος και η Εσμεράλδα είναι έτοιμοι να κάνουν έρωτα, ο Φρόλο, σε μια κρίση ζήλιας, μαχαιρώνει το Φοίβο, και φιλάει την Εσμεράλδα όταν εκείνη έχει λιποθυμήσει, προτού φύγει.
Είκοσι χρόνια αργότερα, στο Δικαστικό Μέγαρο, ο Φρόλο διορίζει έναν καινούργιο λοχαγό, τον Φοίβο, δηλώνοντας την πρόθεσή του να εξαλείψει τον τσιγγάνικο πληθυσμό της πόλης, με το ανακαλύψει το άσυλό τους, το "Δικαστήριο των Θαυμάτων".
Ενώ παρευρίσκεται στο ετήσιο πανηγύρι των τρελών, ο Φρόλο ανακαλύπτει μια τσιγγάνα χορεύτρια, την Εσμεράλδα, που η ομορφιά της τον ελκύει και τον αηδιάζει ταυτόχρονα.
Ο Φρόλο αρνείται να βοηθήσει τον Κουασιμόδο, όπως επίσης αρνείται το αίτημα του Φοίβου να σταματήσει το χάος, και θυμώνει όταν η Εσμεράλδα με τόλμη, αποφασίζει να βοηθήσει τον Κουασιμόδο.
Στην ταινία κινουμένων σχεδίων της , Η Παναγία των Παρισίων , τη φωνή του στην αυθεντική εκδοχή την έκανε ο Τόνι Τζέι, ενώ στην ελληνική ο Δημήτρης Κοντογιάννης.
Για την αυθεντική εκδοχή, οι σκηνοθέτες Κερκ Γουάις και Γκάρι Τρούσντεϊλ τον διάλεξαν για το ρόλο, μετά την σύντομη εμφάνισή του για το ρόλο του Μεσιέρ Νταρκ, στην ταινία Η Πεντάμορφη και το Τέρας .
Η εμφάνιση του χαρακτήρα εμπνεύστηκε από τα χαρακτηριστικά του ηθοποιού Χανς Κόνριντ, ειδικότερα από την εμφάνισή του στην ταινία Τα 5,000 Δάκτυλα .
Ο παραγωγός της ταινίας, Ντον Χαν, δήλωσε ότι ο χαρακτήρας του Φρόλο εμπνεύστηκε από την ερμηνεία του Ρέιφ Φάινς ως Άμον Γκιοτ στην ταινία Η Λίστα του Σίντλερ , ο οποίος σκότωνε Εβραίους, αλλά παράλληλα είχε ερωτικές επιθυμίες για την Εβραία υπηρέτριά του.
Ο σεναριογράφος Ταμπ Μέρφι επέλεξε να αλλάξει το επάγγελμα του Φρόλο, από αρχιδιάκονο σε υπουργό δικαιοσύνης, αποφεύγοντας έτσι τις θρησκευτικές ευαισθησίες στην τελική ταινία.
Ο Φρολό δεν επιχειρεί να μεσολαβήσει όταν η Εσμεράλδα καταδικάζεται για μαγεία και απόπειρα δολοφονίας, αλλά μαχαιρώνει τον εαυτό του κατά τη διάρκεια των βασανιστηρίων της και της δείχνει τις πληγές του ως ένδειξη αγάπης για εκείνη.
Λίγο πριν φθάσει η μέρα της εκτέλεσής της, ο Φρολό έχοντας τρελαθεί εγκαταλείπει το Παρίσι, χωρίς να συνειδητοποιεί ότι ο Κουασιμόδος -ο οποίος είναι επίσης ερωτευμένος με την Εσμεράλδα- την έσωσε από την αγχόνη.
Έπειτα ο Φρολό επιχειρεί να την βιάσει στο ιερό του καθεδρικού, αλλά ο Κουασιμόδος -που δεν έχει συνειδητοποιήσει αρχικά τον δράστη- υπερασπίζεται την κοπέλα και τον χτυπά.
Η ώρα του Φρολό πλησιάζει όταν μια ομάδα κακοποιών, οργισμένοι από τα νέα ότι η γαλλική μοναρχία διέταξε για την Εσμεράλδα να παρθεί από τον καθεδρικό ναό και να κρεμαστεί εντός τριών ημερών, επιτίθενται στην εκκλησία.
Ενώ ο Κουασιμόδος είναι απασχολημένος με το να παλεύει με το πλήθος, ο Πιερ Γκρενγκουάρ, ο σύζυγος της Εσμεράλδα -τον οποίον παντρεύτηκε αποκλειστικά για να του σώσει τη ζωή- και μια κουκουλωμένη φιγούρα τρυπώνουν στον καθεδρικό και την πείθουν να δραπετεύσει μαζί τους.
Ξεφεύγουν με μια βάρκα στο Σηκουάνα , έπειτα, μόλις φτάσουν στην ακτή, χωρίζονται, με τον Γκρενγκουάρ να παίρνει την κατσίκα, Τζαλί, και αφήνοντας την Εσμεράλδα με τον άγνωστο άνδρα.
Στην αρχή της ταινίας, ο Φρόλο και οι στρατιώτες του πιάνουν μια ομάδα τσιγγάνων χωρικών, οι οποίοι προσπαθούν να τρυπώσουν στο Παρίσι παράνομα με μια βάρκα.