polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο είναι η δημιουργία μιας γυναίκας με νοημοσύνη και βάθος στην Τατιάνα, της οποίας η ευάλωτη ειλικρίνεια και η ειλικρίνεια στο θέμα της αγάπης την έχει κάνει ηρωίδα αμέτρητων ρωσικών γυναικών, παρά την φαινομενική της αθωότητα.
Ο Πούσκιν, στο τελευταίο κεφάλαιο, ενώνει την καινούρια μορφή της Μούσας του και της Τατιάνας στην κοινωνία μετά από μια μακρά περιγραφή του πώς τον καθοδήγησε στα έργα του.
Η Τατιάνα επισκέπτεται το αρχοντικό του Ονέγκιν, όπου κοιτάζει τα βιβλία και τις σημειώσεις στους στηλοθέτες, και αρχίζει να αναρωτιέται άν ο χαρακτήρας του Ονέγκιν είναι απλώς ένα κολάζ διάφορων λογοτεχνικών ηρώων, και αν στην πραγματικότητα δεν υπάρχει "πραγματικός Ονέγκιν".
Η ιστορία λέγεται από έναν αφηγητή (μια ελαφρώς δραματοποιημένη έκδοση της δημόσιας εικόνας του Πούσκιν), του οποίου ο τόνος είναι μορφωμένος, κοσμικός και οικείος.
Σχεδόν ολόκληρο το έργο δημιουργήθηκε από 389 δεκατετρασύλλαβες στροφές ιαμβικού τετράμετρου με το ασυνήθιστο σχήμα ομοιοκαταληξίας "", όπου τα κεφαλαία γράμματα αναπαριστούν τη θηλυκή ομοιοκαταληξία, ενώ τα πεζά γράμματα αναπαριστούν την αρσενική ομοιοκαταληξία.
Το δεύτερο κεφάλαιο ξεκίνησε στις 22 Οκτωβρίου 1823 (ημερομηνία κατά την οποία ολοκληρώθηκε το μεγαλύτερο μέρος του πρώτου κεφαλαίου) και ολοκληρώθηκε στις 8 Δεκεμβρίου, εκτός από τις στροφές και , οι οποίες προστέθηκαν κάποια στιγμή τους επόμενους τρεις μήνες.
Ο Ονέγκιν θεωρείται κλασικό δείγμα ρωσικής λογοτεχνίας, και ο πρωταγωνιστής του έχει γίνει πρότυπο για πολλούς Ρώσους λογοτεχνικούς ήρωες (οι λεγόμενοι περιττοί άνθρωποι.
Ο Πούσκιν άρχισε να γράφει το έβδομο κεφάλαιο τον Μάρτιο του 1827, αλλά άμβλυνε το αρχικό του σχέδιο για τη γραφή του κεφαλαίου και ξεκίνησε μια διαφορετική προσέγγιση, συμπληρώνοντας το κεφάλαιο στις 4 Νοεμβρίου του 1828.
Η σύγκρουση μεταξύ τέχνης και ζωής δεν ήταν απλή μυθοπλασία στη Ρωσία, αλλά στην πραγματικότητα απεικονίζεται από τη μοίρα του Πούσκιν: κι εκείνος σκοτώθηκε σε μια μονομαχία, πέφτοντας θύμα των κοινωνικών συμβάσεων της ρωσικής ανώτερης κοινωνίας.
Το καινοτόμο σχήμα ομοιοκαταληξίας, ο φυσικός τόνος και το ύφος, και η οικονομική διαφάνεια της παρουσίασης, επιδεικνύουν τη μαεστρία που έπαιξε ουσιαστικό ρόλο στο να ανακηρύξουμε τον Πούσκιν ως αδιαμφισβήτητο μαιτρ της ρωσικής ποίησης.
Η αποδάσωση συμβαίνει για πολλούς λόγους: τα δέντρα κόβονται για να χρησιμοποιηθούν για να κατασκευαστούν ή να πωληθούν ως καύσιμα , ενώ οι εκκαθαρισμένοι χώροι χρησιμοποιούνται ως βοσκότοποι για ζώα και φυτείες.
Τα σύγχρονα παραδείγματα ήταν η χρήση του Πράκτορα Όριντζ από τον βρετανικό στρατό στη Μαλάγια κατά τη διάρκεια της κατάστασης έκτακτης ανάγκης στη Μαλάγια, καθώς και από το στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών στο Βιετνάμ κατά τη διάρκεια του πολέμου του Βιετνάμ.
Η παραβίαση της αποδιδόμενης αξίας, η χαλαρή διαχείριση των δασών και οι ελλιπείς περιβαλλοντικοί νόμοι αποτελούν μερικούς από τους παράγοντες που επιτρέπουν την αποψίλωση των δασών σε μεγάλη κλίμακα.
Η αποδάσωση προκαλεί εξαφάνιση, μεταβολές των κλιματικών συνθηκών, ερημοποίηση και εκτόπιση πληθυσμών, όπως παρατηρούνται με βάση τις τρέχουσες συνθήκες και στο παρελθόν μέσω των απολιθωμάτων.
Κάθε λεπτό, στο δάσος του Αμαζονίου, κόβεται μια περιοχή που ισοδυναμεί με το μέγεθος ενός γηπέδου ποδοσφαίρου, ενώ συνολικά 55 εκατομμύρια εκτάρια δάσους βροχής κόβεται για κτηνοτροφία!
Είναι μια ελαφρώς τροποποιημένη έκδοση του τόγιο κάντζι, το οποίο ήταν ο αρχικός κατάλογος χαρακτήρων κάντζι που διδάσκονταν στην δευτεροβάθμια εκπαίδευση μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ο κατάλογος δεν είναι ολοκληρωμένος κατάλογος όλων των χαρακτήρων και αναγνώσεων σε τακτική χρήση, αλλά προορίζεται ως βασική παιδεία για όσους έχουν ολοκληρώσει την υποχρεωτική εκπαίδευση καθώς και ως κατάλογος επιτρεπόμενων χαρακτήρων και αναγνώσεων για χρήση σε επίσημα κρατικά έγγραφα.
Επειδή τα επίσημα κρατικά έγγραφα πρέπει να χρησιμοποιούν μόνο το τζόγιο κάντζι και τις ενδείξεις του, αρκετοί σπάνιοι χαρακτήρες επίσης περιλαμβάνονται με το σκεπτικό ότι βρίσκονταν στο Σύνταγμα της Ιαπωνίας όταν γράφτηκε με τον αρχικό κατάλογο 1.850 χαρακτήρων.
Οι Τζόσεφ Ρομπέρ Σέόλι και Ουίλιαμ Τούριλ βοτανολόγοι στους Βασιλικούς Βοτανικούς Κήπους του Λονδίνου, περιέγραψαν επίσημα το φυτό το 1955 από υλικό που συνέλεξαν στα Κύθηρα.
Την επόμενη της κήρυξης του πολέμου, στις 7/ 18 Οκτωβρίου του 1912 τα βουλγαρικά στρατεύματα περνώντας τα σύνορα επιτέθηκαν κατ' αρχήν στο χωριό Μουσταφά Πασά, - σήμερα Σβίλενγκραντ της Βουλγαρίας - που απείχε περίπου 30 χλμ.
Τις επόμενες μέρες, θα συνεχίσουν την προώθησή τους, διώχνοντας στο πέρασμά τους τα οθωμανικά στρατεύματα και στις 9/20 Οκτωβρίου φτάνουν έξω από την πόλη και καταλαμβάνουν το φρούριο Τσερμέν (σημερινό Ορμένιο, αποκλείοντας την Αδριανούπολη από το βορρά.
Στις 25 Οκτωβρίου/6 Νοεμβρίου θα καταφτάσει στην περιοχή ο σερβικός στρατός με διοικητή τον Στεπάν Στεπάνοβιτς και θα ενταχθεί υπό τις διαταγές του αρχηγού της 2ης βουλγαρικής στρατιάς, στρατηγού Νικολά Ιβανώφ.
Στις 10/26 Οκτωβρίου καταλαμβάνουν τον σιδηροδρομικό σταθμό στην περιοχή του Πασά-Μπουνάρ, ενώ οι Οθωμανοί ανασυντάσσονται στο Μπουνά-Χισάρ και στη Βιζύη, σήμερα Τουρκίας.
Εκεί θα δοθεί στις 12/28 Οκτωβρίου η αιματηρή μάχη του Λουλέ Μπουργκάς, η οποία εκτός των άλλων, θα αποκόψει τον στρατό της Αδριανούπολης από τον ανεφοδιασμό του από την Κωνσταντινούπολη.
Ωστόσο, την πόλη υπερασπίζονται κατ' αρχήν τα οχυρωματικά της έργα - από τα καλύτερα οχυρωματικά έργα της εποχής - που είχαν σχεδιασθεί και υλοποιηθεί από Γερμανούς μηχανικούς και αξιωματικούς του στρατού που βοηθούσαν στον εκσυγχρονισμό του οθωμανικού στρατού.
από την πόλη, είχε τοποθετηθεί η δεύτερη αμυντική γραμμή με 24 αμυντικά φυλάκια κατά μήκος της, εξοπλισμένα και με συστοιχίες πολυβόλων, τα οποία είχαν χωρητικότητα 300 στρατιωτών και ήταν φτιαγμένο από τσιμέντο.
Αλλά και ο στρατός, με διοικητή του τον στρατηγό του πυροβολικού Σουκρού Μεχμέτ Πασά, ο οποίος είχε στη διάθεσή του 4 συντάγματα πεζικού, 3 συντάγματα εφέδρων, 5 συντάγματα πυροβολικού, πέντε μοίρες ιππικού, δυο τάγματα μηχανικού, επίσης σκαπανείς και τηλεγραφητές, συνολική δύναμη 70.000 στρατιώτες και 524 αξιωματικοί.
Με την έναρξη των διαπραγματεύσεων για την ειρήνη και την ανακωχή που υπεγράφη στις 21 Νοεμβρίου 1912/ 3 Δεκεμβρίου 1913, οι ελπίδες για λύση της πολιορκίας αναπτερώνονται.
Οι Βούλγαροι απαιτούν την παράδοση της πόλης για να τερματίσουν τον πόλεμο, ενώ οι Οθωμανοί ενώ υποχωρούν σε όλες τις απαιτήσεις των Συμμάχων, αρνούνται την παράδοση της πόλης.
Όταν η Υψηλή Πύλη θα δεχτεί τελικά, την παράδοση της πόλης, στασιαστικό κίνημα θα ξεσπάσει 11 / 23 Ιανουαρίου στα ανάκτορα του Ντολμά Μπαξέ, από τον Εμβέρ Μπέη, που θα ανατρέψει την κυβέρνηση, και θα αρνηθεί την παραχώρηση της πόλης.
Οι Βούλγαροι που εκμεταλλεύτηκαν το διάστημα της ανακωχής για να μεταφέρουν και άλλο πυροβολικό, αρχίζουν τώρα με τις νέες συστοιχίες οβιδοβόλων να βάλλουν μέσα στην πόλη.
Τη νύχτα της 3ης προς την 4η Φεβρουαρίου ρίχτηκαν μέσα στην πόλη 138 οβίδες και 11 σράπνελ, οι οποίες σκότωσαν 8 κατοίκους και τραυμάτισαν 10.
Ο πολεμικός ανταποκριτής της εφημερίδας Τάιμς του Λονδίνου από την Αδριανούπολη, - σε ανταπόκριση που μεταφράζει και δημοσιεύει η εφημερίδα «Πατρίς», μετά τη λήξη του πολέμου γράφει:
Η Βουλγαρία επιθυμούσε την κατάκτηση της πόλης, κυρίως επειδή σχεδίαζε με ένα έργο μεγάλης κλίμακας -μετατρέποντας τον ποταμό Έβρο σε πλωτό ποτάμι να τη χρησιμοποιήσει ως λιμάνι στο Αιγαίο Πέλαγος και κατά συνέπεια ως έξοδο της χώρας στη Μεσόγειο θάλασσα.
Όμως και οι Τούρκοι θεωρούσαν κάτι παραπάνω από απαραίτητη την κατοχή της πόλης, και λόγω του καίριου σημείου της, αλλά κυρίως λόγω του παρελθόντος της και της σημασίας που έχει αυτή η πόλη τους Οθωμανούς.
Η μεγάλη αυτή πόλη, που βρισκόταν σε κομβικό σημείο και ανήκε τότε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, δέχτηκε για πέντε σχεδόν μήνες, την πολιορκία των συνδυασμένων βουλγαρικών και σερβικών στρατών με σκοπό την κατάκτησή της.
Αρχικά δεν είχε ιδιαίτερη επιτυχία, άρχισε να διευρύνεται μόνο το 1943 με την συνθηκολόγηση της Ιταλίας και της Σοβιετικής νίκες κατά της Ναζιστικής Γερμανίας.
Η επιρροή τους στην οργάνωση του Μακεδονικού Κόμματος παρέμεινε το κυρίαρχη μέχρι την άνοιξη του 1943, όταν ο ειδικός απεσταλμένος του Τίτο Σβετοζάρ Βουκμάνοβιτς έφτασε στη Μακεδονία.
Οι Σλαβομακεδόνες κομμουνιστές Αντάρτες του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού της Μακεδονίας, τμήμα του Γιουγκοσλαβικού ανταρτικού κινήματος, ξεκίνησαν μια πολιτική και στρατιωτική εκστρατεία, στις 11 Οκτωβρίου 1941 για να αντισταθούν στην κατοχή της Μακεδονίας του Βαρδάρη από τα βουλγαρικά, τα γερμανικά, τα ιταλικά και τα αλβανικά στρατεύματα.
Μετά που η Βουλγαρία άλλαξε στρατόπεδο στον πόλεμο, τον Σεπτέμβριο του 1944, η βουλγαρικός 5ος Στρατός που βρισκόταν στην Γιουγκοσλαβική Μακεδονία, γύρισε πίσω στα παλιά σύνορα της Βουλγαρίας.
Στις αρχές Οκτωβρίου ο νεοσύστατος Βουλγαρικός Λαϊκός Στρατός, μαζί με τον Κόκκινο Στρατό, επέστρεψε στην κατεχόμενη Γιουγκοσλαβία για να μπλοκάρει τις γερμανικές δυνάμεις που αποχωρούσαν από την Ελλάδα.
Η επιχείρηση αυτή ονομάστηκε ο Εθνικός Απελευθερωτικός Πόλεμος της Μακεδονίας από τους Παρτιζάνους, σε αντιστοιχία με τον μεγαλύτερο Λαϊκό Απελευθερωτικό Πόλεμο, αλλά οι μαχητές επίσης ανέπτυξαν περαιτέρω φιλοδοξίες για στην γεωγραφική περιοχή της Μακεδονίας.
Νίκησε τους Οθωμανούς, που ήθελαν να αποκαταστήσουν τους πρώην αντιπάλους τους, τους Σαφαβίδες, στον θρόνο, σε μια μάχη κοντά στο Κερμανσάχ, όταν ο εχθρός είχε πλησιάσει στην Ισφαχάν.
Αυτό οδήγησε σε ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις με την Υψηλή Πύλη, οι οποίες διακόπηκαν για λίγο, αφού ο πρεσβευτής του Ασράφ επέμεινε ότι ο κύριος του θα πρέπει να γίνει Χαλίφης της Ανατολής και ο Οθωμανός Σουλτάνος, Χαλίφης της Δύσης.
Το γεγονός αυτό προκάλεσε μεγάλη οδύνη στους Οθωμανούς, αλλά τελικά υπογράφηκε συμφωνία ειρήνης στο Χαμαντάν λόγω της υπέρτερης οθωμανικής διπλωματίας το φθινόπωρο του 1727.
Ο Σάχης Ασράφ Χοτάκ, , γνωστός και ως Σάχης Ασράφ Γκιλτζί , γιος του Αμπντούλ Αζίζ Χοτάκ, ήταν ο τέταρτος ηγεμόνας της δυναστείας Χοτάκ.
Ήταν Αφγανός από τους Γκιλτζί Παστούν, και υπηρέτησε ως διοικητής στον στρατό του Μαχμούντ Χοτάκ κατά την εξέγερσή του κατά των παρακμαζόντων Σαφαβιδών Περσών.
Τελικά, ο βασιλικός περσικός στρατός του Σάχη Ταχμάσπ Β , υπό την ηγεσία του Ναντέρ, νίκησε τις δυνάμεις των Γκιλτζί του Ασράφ σε μια αποφασιστική μάχη γνωστή ως Μάχη του Νταμγκάν τον Οκτώβριο του 1729, εκδιώκοντας τους Αφγανούς στην περιοχή του σημερινού Αφγανιστάν.
Ήταν ανιψιός του Μίρβαϊς Χοτάκ, και η βασιλεία του στιγματίστηκε από την ξαφνική παρακμή της φυλετικής διακυβέρνησης των Χοτάκ υπό την πίεση των μεγάλων δυνάμεων της εποχής, των Οθωμανών και των Ρώσων, αλλά και των περσικών δυνάμεων.
Το 1707, το Κανταχάρ βρισκόταν σε κατάσταση χάους, μιας και διεκδικούνταν από το σιιτικό κρατίδιο των Σαφαβιδών της Περσίας και το σουνιτικό κράτος Μουγκάλ της Ινδίας.
Ο Μίρβαϊς Χαν, ένας σουνίτης αρχηγός των φυλετικών δυνάμεων, του οποίου η επιρροή στους συμπατριώτες του τον έκανε αντικείμενο υποψίας, κρατήθηκε ως πολιτικός κρατούμενος από τον Πέρση κυβερνήτη της περιοχής, Γκουργκίν Χαν, ο οποίος τον έστειλε στη συνέχεια στο ανάκτορο των Σαφαβιδών στο Ισφαχάν.
Εκείνη την εποχή οι κάποτε ισχυροί Σαφαβίδες υποχωρούσαν πολιτικά και στρατιωτικά, διασπασμένοι από εσωτερικές συγκρούσεις, βασιλικές κόντρες και ατελείωτους πολέμους εναντίον των αντιπάλων τους, των Οθωμανών.
Ο Μίρβαϊς Χαν Χοτάκ , γνωστός και ως Σάχης Μίρβαϊς Γκιλτζί , ήταν ισχυρός φύλαρχος των Παστούν του Γκιλτζί από το Κανταχάρ του Αφγανιστάν, ο οποίος δημιούργησε τη δυναστεία Χοτάκ που κυράρχησε την περίοδο μεταξύ 1709 και 1738.
Μετά την επανάσταση και τη δολοφονία του Πέρση κυβερνήτη των Σαφαβιδών στην περιοχή, Γκουργκίν Χαν, τον Απρίλιο του 1709, κήρυξε την περιοχή Λόι Κανταχάρ που πλέον βρίσκεται ανεξάρτητο στο νότιο Αφγανιστάν.
Άρχισε να οργανώνει τους συμπατριώτες του για μια μεγάλη εξέγερση και τον Απρίλιο του 1709, όταν μεγάλο μέρος της περσικής φρουράς ήταν σε εκστρατεία έξω από την πόλη, αυτός και οι οπαδοί του επιτέθηκαν στο υπόλοιπο τμήμα και σκότωσαν την πλειοψηφία του, συμπεριλαμβανομένου του Γκουργκίν Χαν.
Ο Μίρβαϊς Χαν έγινε κυβερνήτης του Μεγάλου Κανταχάρ, το οποίο κάλυψε το μεγαλύτερο μέρος του σημερινού Αφγανιστάν και μέρος των περιοχών με παστούν του Βαλουχιστάν στο Πακιστάν.
Απορρίπτοντας τον τίτλο του βασιλιά, ο Μίρβαϊς ονομαζόταν «πρίγκιπας της Κανταχάρ και στρατηγός των εθνικών στρατευμάτων» από τους συμπατριώτες του στο Αφγανιστάν.
Ο Μίρβαϊς παρέμεινε στην εξουσία μέχρι το θάνατό του τον Νοέμβριο του 1715 και τον διαδέχτηκε ο αδελφός του Αμπντούλ Αζίζ, ο οποίος αργότερα σκοτώθηκε από τον γιο του Μίρβαϊς, Μαχμούντ, για τον λόγο πως σχεδίαζε να παραδώσει το Κανταχάρ στην Περσία.
Το θέατρο αποτελεί τη βάση όλων των τεχνών του θεάματος, αφού εμπεριέχει δυνητικά όλες τις άλλες τέχνες: τη Λογοτεχνία, την Ποίηση, τη Ζωγραφική, τη Γλυπτική, το Χορό, τον Κινηματογράφο, το Τραγούδι.
Η ύπαρξη πολλών διαφορετικών ειδικοτήτων (ηθοποιός, σκηνοθέτης, σκηνογράφος, ενδυματολόγος, μακιγιέζ, μουσικός) και του κειμένου είναι που μετατρέπει μια παράσταση σε καλλιτεχνικό έργο.
Η θεατρική παράσταση έχει το μοναδικό προνόμιο να είναι καλλιτεχνικό δημιούργημα εσαεί πρωτότυπο, αφού καμμία παράσταση δεν μπορεί να είναι ίδια με την επόμενη ή την προηγούμενη.
Όπερα - Οπερέτα: συνδυασμός μουσικής, θεάτρου και τραγουδιού, ξεκίνησε από την Ιταλία και τη Γαλλία τον 16ο αιώνα, και άσκησε τεράστια επίδραση στην τέχνη του δυτικού πολιτισμού.
Η διαφορά μεταξύ όπερας και οπερέτας έγκειται κυρίως στα θέματα που στην όπερα είναι δραματικά γεγονότα και καταστάσεις ενώ στην οπερέτα κωμικά και πιο διασκεδαστικά και στη διάρκεια της παράστασης που στην οπερέτα είναι μικρότερη.
ο Μουσικό θέατρο : είναι δημιούργημα του 20ου αιώνα, και συγκεκριμένα της δεκαετίας του 1960 όταν αναπτύχθηκε από το κίνημα της - που προωθούσε την αναζήτηση στις μουσικές και φωνητικές φόρμες και περιλαμβάνει μουσική, τραγούδι, κίνηση, κοστούμια, οπτικά και άλλα ηχητικά εφέ.
Το Μεταμοντέρνο θέατρο , ταυτίζεται με την , αφού αποτελεί μέσο δημιουργίας της τέχνης αυτής και ξεχωριστά χαρακτηριστικά του είναι το αυθόρμητο στοιχείο και η συμμετοχή του κοινού σε αυτό
Η , είναι ένα σύγχρονο δημοφιλές είδος κωμωδίας που βασίζεται στην κωμική αφήγηση του ηθοποιού συμβάντων ή ιδεών χωρίς να είναι απαραίτητη η χρήση σκηνικών ή μουσικής ή κοστουμιών
Το Θέατρο του Δρόμου, είναι ίσως το αρχαιότερο είδος θεατρικής παράστασης, και σημαίνει θέατρο σε ανοιχτούς εξωτερικούς χώρους δημόσια χρήσης, όπως πλατείες, ή πεζοδρόμια
Τέχνες του Θεάματος , «Παραστασιακές» και «ερμηνευτικές τέχνες»είναι οι Τέχνες που παρουσιάζονται / εκτελούνται από εξειδικευμένους καλλιτέχνες - ερμηνευτές μπροστά σε κοινό, με σκοπό την ψυχαγωγία, τη διασκέδαση αλλά και την έκφραση καλλιτεχνικών αναζητήσεων, με κύριο μέσο το σώμα του καλλιτέχνη
Στις τέχνες του θέαματος περιλαμβάνονται το θέατρο, η μουσική, ο χορός, ως πρωτεύουσες μορφές τέχνης, συνυφασμένες με τον ανθρώπινο πολιτισμό, αλλά και η όπερα, οι μουσικοχορευτικές παραστάσεις, το κουκλοθέατρο , οι μαριονέτες, το Θέατρο Σκιών, η παντομίμα, η όρθια κωμωδία , η δραματοποιημένη αφήγηση, ο μοντέρνος χορός, το σύχρονο τσίρκο, οι ταχυδακτυλουργικές επιδείξεις, οι επιδείξεις δεξιοτεχνίας, και άλλες.
Χαρακτηριστικό αυτών των τεχνών και η ειδοποιός διαφορά τους από τις άλλες Τέχνες, είναι ότι δημιουργούνται με σκοπό να παρουσιαστούν μπροστά σε θεατές, σε ειδικά διαμορφωμένους για τον σκοπό αυτό, χώρους, και οι οποίες αποτελούν λόγω της φύσης τους, εφήμερες δημιουργίες.
Οι εκτελεστές των παραστάσεων, ονομάζονται ερμηνευτές ή και καλλιτέχνες και η δημιουργία των παραστάσεων συνήθως αποτελεί το σύνολο των προσπαθειών εξειδικευμένων ανθρώπων του κάθε είδους.
Ο χορός είναι μορφή καλλιτεχνικής έκφρασης που γενικά αναφέρεται στην κίνηση του ανθρώπινου σώματος, συνήθως ρυθμική και σε αρμονία με τη μουσική, που αποσκοπεί στην ψυχαγωγία του ακροατηρίου στο χώρο των παραστάσεων.
Οι ορισμοί για το τι συνιστά τον χορό εξαρτώνται από τους κοινωνικούς, πολιτισμικούς, αισθητικούς, καλλιτεχνικούς και ηθικούς περιορισμούς και κυμαίνονται από τις μηχανικές κινήσεις των παραδοσιακών χορών έως τις κωδικοποιημένες, βιρτουόζικες τεχνικές του μπαλέτου.
οι Κλακέτες ή , είδος χορού σε ρυθμούς τζαζ κυρίως, όπου οι χορευτές φοράνε μεταλλικές μικρά πέταλα στα τακούνια και στη μύτη των παπουτσιών, παράγοντας έναν χαρακτηριστικό ήχο που οφείλεται στην κίνηση των ποδιών σε μικρά βήματα με μεγάλη ταχύτητα.
Κοσάμπι, Ντεμπιπρασαντ Τσατοπαντιαϊα και Αντια Ρανγκατσαραγια, αναφέρθηκαν στην επικράτηση του τελετουργισμού μεταξύ των Ινδο-Άριων φυλών όπου ορισμένα μέλη της φυλής υποδύονταν άγρια ζώα και άλλοι έκαναν τους κυνηγούς.
Μπαράτα Μούνι ήταν ο αρχαίος Ινδός συγγραφέας που έγραψε το Νάτια Σάστρα, μια θεωρητική πραγματεία για τις ερμηνευτικές τέχνες στην Ινδία, με συμπεριλαμβανόμενα θέατρο, χορό, υποκριτική και μουσική, που συγκρίνονται με το Περὶ ποιητικῆς του Αριστοτέλη.
Τον 17ο αιώνα η όπερα γρήγορα εξελίχθηκε σε ψυχαγωγία επιλογής για την αριστοκρατία στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης, και τελικά για τους περισσότερους κατοίκους αστικών περιοχών.
Οι πιο δημοφιλείς μορφές του θεάτρου στον μεσαιωνικό Ισλαμικό κόσμο ήταν τα θέατρα μαριονέτας (που περιλάμβαναν κουκλοθέατρα, θέατρα σκιών και κατασκευή μαριονετών) και τα ζωντανά έργα παθών γνωστά ως τα'ζίγια, όπου οι ηθοποιοί αναπαριστούσαν επεισόδια από τη Μουσουλμανική ιστορία.
Στον ισχυρό Ινδό αυτοκράτορα Χάρσα αποδόθηκε η συγγραφή των τριών θεατρικών έργων: η κωμωδία Ρατναβάλη, το Πριγιανταρσίκα, και το Βουδιστικό δράμα Ναγκανάντα.
Τον 15ο αιώνα και ύστερα από τη σκοταδιστική περίοδο του Μεσαίων, οι ερμηνευτικές τέχνες, μαζί με τις τέχνες εν γένει, είδαν μια αναβίωση καθώς η Αναγέννηση άρχισε στην Ιταλία και διαδόθηκε στα θέατρα της Ευρώπης.
Ορισμένα θεατρικά έργα περιλάμβαναν χορευτικές σκηνές, και στον Ντομένικο ντα Πιατσέντσα αποδόθηκε η πρώτη χρήση του όρου αντί για το που εξελίχθηκε στο Μπαλέτο.
Στο γύρισμα του 19ου αιώνα, ο Μπετόβεν και το Ρομαντικό κίνημα εισήγαγαν μια νέα εποχή που οδήγησε πρώτα στα θεάματα της Μεγάλης Όπερας και στη συνέχεια στα μουσικά δράματα του Τζουζέπε Βέρντι και στο από τις όπερες του Ρίχαρντ Βάγκνερ που οδήγησαν απευθείας στη μουσική του 20ου αιώνα.
Ο 19ος αιώνας ήταν μια περίοδος ανάπτυξης για τις ερμηνευτικές τέχνες όλων των κοινωνικών τάξεων, με τεχνικές εξελίξεις όπως την εισαγωγή του τεχνητού φωτισμού στα θέατρα, μπουρλέσκα, χοροί μενεστρέλων, και διάφοροι τύποι θεάτρου.
Η άφιξη των ρώσικων μπαλέτων του Σεργκέι Ντιαγκίλεφ έφερε την επανάσταση στο χώρο του μπαλέτου και των ερμηνευτικών τεχνών γενικότερα σε όλο το Δυτικό κόσμο, κυρίως μέσω της έμφασης του Ντιαγκίλεφ στη συνεργασία, που έφερε χορογράφους, χορευτές, σκηνογράφους/καλλιτέχνες, συνθέτες και μουσικούς μαζί.
Το "Σύστημα" του Κονσταντίν Στανισλάφσκι έφερε την επανάσταση στις αρχές του 20ου αιώνα, και συνεχίζει να έχει σημαντική επίδραση στους ηθοποιούς της σκηνής και της οθόνης έως σήμερα.
Το Ριθμ εν μπλουζ είναι ένα δημοφιλές είδος αφροαμερικάνικης μουσικής και βρέθηκε στο προσκήνιο στις αρχές του 20ου αιώνα ως πολιτιστικό φαινόμενο που επηρέασε τα δημοφιλή είδη μουσικής διεθνώς.
Στη δεκαετία του 1930 ο η Ζαν Ροζενθαλ εισήγαγε το μοντέρνο σκηνικό φωτισμό, που άλλαξε τη φύση της σκηνής καθώς τα μιούζικαλ του Μπρόντγουεϊ έγιναν φαινόμενο στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο Περίπλους επισημαίνει ότι "στη δεξιά ακτή κάτω από τη Βερενίκη βρίσκεται η χώρα των Βερβέρων", τοποθετόντας έτσι την πόλη βόρεια της αρχαίας Βαρβαρίας.
Η ευημερία μετά τον τρίτο αιώνα οφείλεται σε μεγάλο βαθμό σε τρεις αιτίες: στην εύνοια των μακεδόνων βασιλέων, στην ασφαλή αγκυροβόληση, και στο ότι ήταν το τέρμα του μεγάλου δρόμου από τον Κόπτο στο Νείλο, που καθιστούσε την Βερενίκη και τον Μυός Όρμο τα δύο κύρια κέντρα εμπορίου μεταξύ Αιθιοπίας και Αιγύπτου, αφενός, και της Συρίας του Ταμιλάκκαμ από την άλλη.
Αποκαλύπτεται πως οι δύο σειρήνες είναι για πολλά χρόνια σκλάβες του Κάδιου, του αρχηγού της κόλασης, και είναι αναγκασμένες να του προσφέρουν συνεχώς ψυχές ανθρώπων.
Η κάθε αδελφή έχει το δικό της σχέδιο για να ελευθερωθούν από τον Κάδιο• η Σελίν θέλει να του παραδώσει τα δίδυμα κορίτσια, ενώ η Σίμπιλ του προσφέρει τα αδέλφια Σάλβατορ, με τον Κάδιο να αποδέχεται την προσφορά της Σίμπιλ.
Μέσα από την ιστορία της καμπάνας, ο Ματ μαθαίνει πως η καμπάνα φτιάχτηκε από τη δική του οικογένεια πριν πολλά χρόνια και πως η οικογένειά του ήταν αυτή που ίδρυσε την πόλη.
Όταν τελικά η καμπάνα συναρμολογείται, ο Στέφαν ψυχαναγκάζει τον Ματ να την κτυπήσει δώδεκα φορές, αφού μόνο οι απόγονοι Μάξγουελ μπορούν να το κάνουν.
Ενώ η Βίκυ έχει ξεκινήσει να χτυπάει την καμπάνα, η Μπόνι σκέφτεται πως θα μπορούσε με τις δυνάμεις της να αλλάξει την κατεύθυνση της φωτιάς προς τα τούνελ και πίσω στην κόλαση, σώζοντας έτσι το Μύστικ Φολς.
Όταν ο Στέφαν αποτυγχάνει να τον σκοτώσει, ο Κάδιος βάζει τον Ντέιμον να διαλέξει ανάμεσα στον αδελφό του και την Ελένα, αλλά ο Ντέιμον επιλέγει τον εαυτό του και αυτοκτονεί.
Κατά τη διάρκεια της αναμέτρησης, ο Στέφαν βρίσκει την ευκαιρία και σκοτώνει τον Κάδιο με το μαχαίρι, ενώ η ψυχή του Ντέιμον επιστρέφει στο σώμα του.
Εκτός από τη Σίμπιλ, μέσα από μια ιστορία που τους διηγείται η ίδια, μαθαίνουν πως υπάρχει και μια δεύτερη σειρήνα, την οποία η Σίμπιλ αποκαλεί "αδελφή" της.
Κανείς δεν ξέρει όμως πώς μοιάζει μέχρι που ο Ματ την αναγνωρίζει σε μια φωτογραφία ως τη σειρήνα που έψαχνε να εντοπίσει ο Τάιλερ πριν τον σκοτώσει ο Ντέιμον.
Ο Ντέιμον και ο Ένζο είναι εξαφανισμένοι με όλους να τους ψάχνουν, ενώ ανακαλύπτονται συνεχώς πτώματα με τον Στέφαν να είναι σίγουρος πως για αυτούς τους θανάτους ευθύνονται οι δυο τους.
Ο Ένζο αφήνει πίσω τους σημάδια έτσι ώστε να καταλάβει η Μπόνι τι ακριβώς συμβαίνει και ανακαλύπτουν πως το τέρας της κρύπτης ήταν μια σειρήνα, η Σίμπιλ, Η Σίμπιλ έχει υπό τον έλεγχό της τον Ντέιμον και τον Ένζο και τους βάζει να της φέρνουν ανθρώπους για να τρέφεται με τις ψυχές τους.
Ζει μια γεμάτη και ευτυχισμένη ζωή με τον Ντέιμον, ενώ η Κάρολαϊν και ο Αλάρικ μετατρέπουν το σπίτι των Σάλβατορ σε σχολείο για υπερφυσικά παιδιά.
Το , Αμερικανική τηλεοπτική υπερφυσική δραματική σειρά, ανανεώθηκε για όγδοο κύκλο επεισοδίων από το στις 11 Μαρτίου 2016, ενώ στις 23 Ιουλίου 2016, το κανάλι ανακοίνωσε πως αυτός θα ήταν και ο τελευταίος κύκλος της σειράς, ο οποίος θα αποτελείτο από 16 επεισόδια.
Ως βιβλιοθήκη των Ηνωμένων Εθνών από το 1964, η βιβλιοθήκη λαμβάνει όλες τις δημοσιεύσεις στα αγγλικά και τα ρωσικά από τα Ηνωμένα Έθνη και τις ειδικές υπηρεσίες της.
Η Εθνική Βιβλιοθήκη Βερνάντσκι της Ουκρανίας είναι η πρώτη αποθήκη εβραϊκής λαϊκής μουσικής στον κόσμο που έχει ηχογραφήσει σε κυλίνδρους κεριού .
Η βιβλιοθήκη διαθέτει την πιο ολοκληρωμένη συλλογή σλάβικης γραφής, συμπεριλαμβανομένων των Ευαγγελίων της Περεσοπνυτσιάς, ένα από τα πιο πολύπλοκα σλαβικά χειρόγραφα που σώζονται.
Η βιβλιοθήκη διαθέτει έργα που σχετίζονται με την ιστορία και τον πολιτισμό της Ουκρανίας και των γύρω περιοχών, συμπεριλαμβανομένων μερικών από τα παλαιότερα και σπανιότερα αρχεία της χώρας, διαθέτει επίσης τη μοναδική χειρόγραφη μουσική σύνθεση που υπάρχει του .
Η Εθνική Βιβλιοθήκη της Ουκρανίας είναι η κεντρική ακαδημαϊκή βιβλιοθήκη και το σημαντικότερο επιστημονικό κέντρο πληροφορίας στην Ουκρανία, καθώς και μια από τις είκοσι μεγαλύτερες βιβλιοθήκες παγκοσμίως.
Τον Αύγουστο του 1941 η βιβλιοθήκη εκκενώθηκε στην Ούφα, την πρωτεύουσα του Μπασκορτοστάν, όπου στεγαζόταν στο Κρατικό παιδαγωγικό ινστιτούτο.
Το σύνταγμα δηλώνει ότι η Καθολική Εκκλησία είναι "η Εκκλησία του Κράτους και ως έτσι πρέπει να απολαμβάνει την πλήρη προστασία του Κράτους." Το Λίχτενσταϊν προσφέρει προστασία σε όλους τους οπαδούς όλων των θρησκευτικών πεποιθήσεων, και θεωρεί ότι τα "θρησκευτικά συμφέροντα του λαού" είναι προτεραιότητα της κυβέρνησης.
Σύμφωνα με το Κέντρο Έρευνας Πιου, οι κοινωνικές συγκρούσεις από θρησκευτικές εχθροπραξίες κατατάσσονται χαμηλά στο Λίχτενσταϊν, ενώ το ποσό των κυβερνητικών περιορισμών στην άσκηση της θρησκευτικής λατρείας είναι περίπου το ίδιο.
Όσον αφορά τα θρησκευτικά δημογραφικά στοιχεία, το 76% ακολουθούσε τον Καθολικισμό, το 7% ακολουθούσε τον Προτεσταντικό Χριστιανισμό, το 4.2% ακολουθούσε το Ισλάμ, το 0.8% ακολουθούσε τον Ορθόδοξο Χριστιανισμό και το 12% ήταν μη θρησκευόμενοι ή οπαδοί άλλων θρησκειών.
Στο Λιχτενστάιν, το 44% των Μουσουλμάνων, το 23% των Καθολικών Χριστιανών, και το 24% των μη-Καθολικών Χριστιανών συμμετέχουν τακτικά σε εβδομαδιαία θρησκευτικές λειτουργίες.
Οι μεταρρυθμίσεις με στόχο την μείωση της επιρροής της Καθολικής Εκκλησίας στη κυβέρνηση Λίχτενσταϊν υποστηρίζονται από τον Πρίγκιπα Ιωάννη Αδάμ Β.