polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ωστόσο, την εποχή εκείνη υπέφερε πολύ από την επιδημία της μαύρης πανώλης του 1347-1348, στη συνέχεια από τον Μαύρο Πρίγκιπα της Αγγλίας και τους ληστές των δρόμων που ρήμαζαν τη χώρα κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς Πολέμου.
Μετά τη δήμευση των εδαφών του Ζακ ντ'Αρμανιάκ, δούκα του Νεμούρ, στον οποίο υπάγονταν η κομητεία της Καστρ, παραχωρήθηκε το 1476 από τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΑ' στον Μποφίλ ντε Ζυζ, ιταλό ευγενή τυχοδιώκτη διπλωμάτη, αλλά οι οικογενειακές διαμάχες οδήγησαν την κομητεία να ενωθεί με το γαλλικό Στέμμα υπό τον βασιλιά Φραγκίσκο Α', το 1519.
Η Καστρ μετατράπηκε από την Καθολική Εκκλησία σε κέντρο της Αντιμεταρρύθμισης, ιδρύοντας πολλά μοναστήρια στην πόλη και το επισκοπικό μέγαρο, το πιο διάσημο μνημείο της πόλης σήμερα.
Ίσως ακόμη πιο σημαντικό, η Καστρ έγινε έδρα ενός Δικαστηρίου αποσπασμένου από το Κοινοβούλιο της Τουλούζης και υπεύθυνο για την εξέταση των υποθέσεων που αφορούσαν τους Ουγενότους του Λανγκεντόκ, μέτρο προστασίας τους βάσει του διατάγματος της Νάντης.
Αρχικά εξειδικευμένη σε πολυτελή υφάσματα, η κλωστοϋφαντουργία της Καστρ στράφηκε προς πιο συνηθισμένα είδη υφάσματος, των οποίων οι αγορές ήταν σημαντικά μεγαλύτερες.
Στα τέλη του 19ου αιώνα, οι μηχανολογικές βιομηχανίες εμφανίστηκαν δίπλα στην κλωστοϋφαντουργία, γεγονός που οδήγησε την πόλη να γίνει ένα σημαντικό οπλοστάσιο για τον γαλλικό στρατό κατά τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ήταν επί αιώνες στάση στο δρόμο που οδηγούσε στο Σαντιάγκο ντε Κομποστέλα της Ισπανίας, επειδή στην εκκλησία της, χτισμένη τον 9ο αιώνα, υπήρχαν τα λείψανα του Αγίου Βικεντίου, αγίου μάρτυρα της Ισπανίας.
Από το 2000 η Καστρ συνεργάστηκε με την κοντινή πόλη Μαζαμέ, που βρίσκεται στα νοτιοανατολικά της Καστρ, καθώς και με τα προάστια και κοινότητες της περιοχής τους και δημιούργησαν την ευρύτερη διακοινοτική περιοχή Καστρ-Μαζαμέ , η οποία διαδέχτηκε μια προηγούμενη περιοχή που είχε δημιουργηθεί το 1993.
Η ευρύτερη διακοινοτική περιοχή Καστρ-Μαζαμέ συγκεντρώνει 16 ανεξάρτητες κοινότητες , με συνολικό πληθυσμό 78.244 κατοίκων, κατά την απογραφή του 2015, το 54% του πληθυσμού των οποίων ζει στην κοινότητα Καστρ, το 13% στην κοινότητα αζαμέ, και το υπόλοιπο στις κοινότητες της περιοχής.
Στους Θρησκευτικούς πολέμους του τέλους του 16ου αιώνα οι κάτοικοι τάχθηκαν με την προτεσταντική παράταξη, οχύρωσαν την πόλη και ίδρυσαν μια ανεξάρτητη δημοκρατία.
Οι Ουγενότοι της Καστρ καθυποτάχθηκαν ωστόσο από τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΓ' το 1629 και ο Ρισελιέ ήρθε στην Καστρ ο ίδιος για να παραστεί στην κατεδάφιση των οχυρώσεων.
Στη δεκαετία του 1760, λίγα χρόνια μετά την υπόθεση στην Τουλούζη, η Καστρ ήταν στην επικαιρότητα για παρόμοιο περιστατικό: το ζεύγος Σιρβέν, και οι δύο Ουγενότοι, κατηγορήθηκαν λανθασμένα ότι δολοφόνησαν την κόρη τους για να την αποτρέψουν από τη μεταστροφή της στον καθολικισμό.
Το ξέσπασμα της Γαλλικής Επανάστασης έγινε γενικά ευπρόσδεκτο στην Καστρ, ιδιαίτερα μεταξύ των τοπικών Ουγενότων εμπόρων και επιχειρηματιών, αλλά η πλειοψηφία του πληθυσμού παρέμεινε μετριοπαθής κατά τη διάρκεια ολόκληρης της περιόδου.
Το 1670 όμως το Δικαστήριο μεταφέρθηκε, προς μεγάλη δυσαρέσκεια ακόμη και των καθολικών πολιτών της πόλης, οι οποίοι έχασαν μια σημαντική πηγή επιχειρηματικών δραστηριοτήτων και έσοδα με την αναχώρηση των δικηγόρων και των εναγόντων.
Παρόλο που βγήκε από τους δύο παγκόσμιους πολέμους χωρίς να υποστεί βλάβη από τις στρατιωτικές επιχειρήσεις και μάχες που έλαβαν χώρα στη νοτιοδυτική Γαλλία, η τοπική οικονομία είχε πληγεί από τις αλλαγές.
Όπως και πολλές πόλεις της Ευρώπης που είχαν ωφεληθεί περισσότερο από τη Βιομηχανική Επανάσταση, η Καστρ αντιμετώπισε μια δύσκολη αναδιάρθρωση της βιομηχανικής της βάσης.
Επιπλέον, η πανεπιστημιούπολη , η - και η σχολή μηχανικών συμβάλλουν στη βελτίωση της έρευνας σε τομείς όπως η χημεία, η υγεία, η πληροφορική και η τεχνολογία,η μηχανολογία κλπ.
Βρίσκεται σε υψόμετρο 172 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας σε απόσταση 45 χιλιομέτρων νοτιοανατολικά της πρωτεύουσας του νομού Ταρν Αλμπί, και 79 χιλιόμετρα ανατολικά της Τουλούζης, πρωτεύουσας της Οξιτανίας.
Η ευρύτερη διακοινοτική περιοχή Καστρ-Μαζαμέ δημιουργήθηκε για να συντονίσει καλύτερα τις μεταφορές, τις υποδομές, τη στέγαση και την οικονομική πολιτική μεταξύ των κοινοτήτων της περιοχής.
Η Καστρ έχει αναπτύξει οικονομικό δυναμισμό χάρη στην ανάπτυξη του βιομηχανικού τομέα με την εγκατάσταση μεγάλων βιομηχανικών μονάδων και επιχειρήσεων στην περιοχή της.
Γεννημένος στη Σεβαστούπολη, στην οικογένεια αξιωματικού του ναυτικού Ηλία ντρέεβιτς άζι και της λεξάνδρα Παύλοβνα Μαυρομιχάλη , Εγγονή του Στέφανου Μαυρομιχάλη, αρχηγού της εξέγερσης στο Μοριά
Το Άκτιο ήταν εμπορικό λιμάνι του Ανακτορίου στο Ιόνιο πέλαγος, πολύ γνωστό για το εκεί περίφημο ιερό του Απόλλωνα (Στραβ. Χ,2,7: «. Ανακτόριον επί χερσονήσου ιδρυμένον, Ακτίου πλησίον.Ομώνυμος δε λέγεται το τε ιερόν του Ακτίου Απόλλωνος και η άκρα η ποιούσα το στόμα του κόλπου έχουσα και λιμένα εκτός.») και τους αγώνες που τελούνταν εδώ.
Ορισμένες αρχαίες πηγές (όπως ο Πλίνιος, ο Τάκιτος και ο μεταγενέστερος Στέφανος ο Βυζάντιος) το αναφέρουν ως πόλη, ενώ ο Στράβωνας , που αποτελεί πιο αξιόπιστη πηγή από τις προηγούμενες, το χαρακτηρίζει ως «χωρίον».
Ο εντοπισμός εδώ μιας αγροτικής έπαυλης , πιθανώς του 2ου-3ου αιώνα, δείχνει καθαρά ότι εξακολούθησε, σε όλη την αυτοκρατορική περίοδο, να παραμένει ένα απλό «χωρίον» και ένας ιστορικός και λατρευτικός τόπος.
Βορειοδυτικά, πριν την υποθαλάσσια οδική σήραγγα για Πρέβεζα είναι το αεροδρόμιο Ακτίου, όπου σταθμεύουν αεροσκάφη ηλεκτρονικού πολέμου του ΝΑΤΟ.
Είναι το τρίτο κατά σειρά σε μήκος διαδρόμου στην Ελλάδα , μετά το Ελευθέριος Βενιζέλος και το στρατιωτικό αεροδρόμιο Λάρισας που λειτούργησε για πρώτη φορά το 1968 σαν πολιτικό.
Η υποθαλάσσια σήραγγα με την οποία επικοινωνούν οδικά οι ακτές Αιτωλοακαρνανίας και Ηπείρου του Αμβρακικού κόλπου λειτούργησε το 2002 και έχει μήκος 1,5 χλμ.
Η ναυτική αυτή αναμέτρηση έγινε λίγο έξω από τη σημερινή πόλη της Πρέβεζας και ήταν συνέπεια του εμφύλιου πόλεμου ανάμεσα στον Γάιο Οκτάβιο και τον Μάρκο Αντώνιο, που διεκδικούσαν, μετά τη δολοφονία του Καίσαρα, την εξουσία στο απέραντο κράτος της Ρώμης.
Πρόκειται για αβαθή λίμνη που ο δρόμος για Πρέβεζα τη ωρίζει σε δύο τμήματα, το ανατολικό τμήμα ή Μικρή Σαλτίνη που έχει ελάχιστο νερό και το δυτικό τμήμα που είναι μια ρηχή λιμνοθάλασσα με αλμυρό και υφάλμυρο νερό.
Την περίοδο της τουρκοκρατίας υπήρχε ισχυρό φρούριο το οποίο κατά τη διάρκεια της επανάστασης του 1821, αν και έγιναν μαζί με τους συμμάχους αρκετές προσπάθειες κατάληψής του, παρέμεινε στα χέρια των Τούρκων μέχρι την απελευθέρωση της Ελλάδας.
Μέχρι το καλοκαίρι μέτρησε 9.6 πόντους, 5.9 ριμπάουντ και 1.8 ασίστ στο Γερμανικό πρωτάθλημα και 9.3 πόντους, 6.8 ριμπάουντ και 2.3 ασίστ στο Μπάσκετμπολ Τσάμπιονς Λιγκ.
Ένας τέτοιος υποψήφιος ήταν ο Μαξιμιλιανός Ιωσήφ της Βαυαρίας, κληρονομικός διάδοχος του Κάρολου Δ Θεόδωρου, Εκλέκτορα της Βαυαρίας.
Η Φρειδερίκη Δωροθέα Λουίζα Φιλιπίννη γεννήθηκε στις 24 Μαΐου 1770 στο Βερολίνο, και ήταν το τρίτο παιδί και η νεότερη κόρη του Αύγουστου Φερδινάνδου της Πρωσίας και της Άννας Ελισάβετ Λουίζας των Χοεντσόλλερν, κόρης του Φρειδερίκου Γουλιέλμου του Βρανδεμβούργου-Σβετ.
Ένας άλλος πιθανός υποψήφιος ήταν ο Φρειδερίκος, Δούκας της Υόρκης και του Ώλμπανυ, δεύτερος γιος του Γεωργίου Γ του Ηνωμένου Βασιλείου, ο οποίος ταξίδεψε στο Βερολίνο το 1786 για να παρακολουθήσει στρατιωτικές επιδείξεις, αλλά τίποτα δεν προήλθε από αυτό το ταξίδι.
Ο Μουχάμαντ Α ξεκίνησε εκστρατεία για να κατακτήσει το κάστρο του Αλαμούτ , ζήτησε από τον Μπαβανδίδη κυβερνήτη Σαχριγιάρ Δ να συμμετέχει στην εκστρατεία του απέναντι στους Νιζαρίτες που κυβερνούσαν το κάστρο.
Ο Μουχάμαντ Α έστειλε τον Αμιρ Τσαβλί να καταλάβει το Σάρι αλλά συνάντησε απρόσμενα τον στρατό του Σαχριγιάρ Δ και του γιου του Καρίν Γ και ηττήθηκε.
Ο Σαχριγιάρ Δ έστειλε τον γιο του Αλι Α, ο Μουχάμαντ εντυπωσιάστηκε τόσο πολύ από τον νέο που του ζήτησε να του δώσει σύζυγο την κόρη του, ο Αλι Α αρνήθηκε προτείνοντας τον μεγαλύτερο αδελφό του και διάδοχο Καρίν Γ.
Ο Μουχάμαντ Α συμμάχησε με τον Φαχρ αλ-Μουλκ Ραντβάν στη μάχη του ποταμού Αβώρ εναντίον του Σουλτάνου του Ρουμ Κιλίτζ Αρσλάν Α , στη μάχη ο Κιλίτζ Αρσλάν Α ηττήθηκε και σκοτώθηκε.
Ακολούθησε η σύγκρουση με τον ετεροθαλή αδελφό του Μπερκιαρούκ, πήρε τον τίτλο του "Μαλίκ" και του έδωσε να κυβερνήσει την Αρμενία και το Αζερμπαϊτζάν.
Ο Μουχάμαντ Α έντονα δυσαρεστημένος επαναστάτησε ξανά και δραπέτευσε στην Αρμενία, αργότερα ο Μπερκιαρούκ άρρωστος και εξαντλημένος αποφάσισε να μοιράσει το Σουλτανάτο με τον Μωάμεθ .
Ο γιος του παλιού διάσημου βεζίρη Νιζάμ αλ-Μουλκ Αχμάντ Ιμπν Νιζάμ Αλ-Μουλκ έφτασε στην αυλή του Μουχάμαντ Α για να διαμαρτυρηθεί σχετικά με τον κυβερνήτη του Χαμαντάν .
Ο Μουχάμαντ Α τον διόρισε νέο βεζίρη, αντικατέστησε τον προηγούμενο που εκτελέστηκε για τη συμμετοχή του σε αίρεση, ο διορισμός οφείλεται βασικά στην καλή φήμη του πατέρα του και πήρε σταδιακά όλους τους τίτλους του.
Ο Μουχάμαντ Α και ο Αχμάντ Ιμπν Νιζάμ Αλ-Μουλκ προχώρησαν σε εκστρατεία στο Ιράκ στην οποία νίκησαν και σκότωσαν τον Σαΐφ αλ-Ντάουλα που είχε τον τίτλο του "βασιλιά όλων των Αράβων".
Ο ιστορικός Αλι Ιμπν Αλ-Άτιρ γράφει ότι έζησε μέχρι το τέλος της ζωής του σαν ιδιώτης στη Βαγδάτη, άλλοι γράφουν ότι φυλακίστηκε 10 χρόνια από τον Μουχάμαντ Α.
Ο Μουχάμαντ Α των Μεγάλων Σελτζούκων ή Μουχάμαντ Α Ταπάρ , Σουλτάνος των Μεγάλων Σελτζούκων ήταν ένας από τους γιους του Μαλίκ Σαχ Α.
Διαδέχτηκε τον ανεψιό του Μαλίκ Σαχ Β σαν Σελτζούκος Σουλτάνος στη Βαγδάτη και έγινε θεωρητικά ο αρχηγός της οικογένειας αφού ο μικρότερος αδελφός του Αχμέντ Σαντζάρ που κυβερνούσε το Χορασάν είχε μικρότερη δύναμη.
Υπάρχουν ακόμα πολλά ίχνη κατοίκησης σε όλη την πόλη Κονιάκ, κατά μήκος του καναλιού Ζαν-Σιμόν και κοντά στο σιντριβάνι Σαιν-Μαρτέν.
Είναι πιθανόν επίσης να είναι η τοποθεσία πάνω στον παλιό ρωμαϊκό δρόμο που συνέδεε το Σαιντ με το Περιγκέ , καθώς το Κονιάκ βρίσκεται στη συμβολή των ποταμών Σαράντ και Αντέν και θα μπορούσε να αντιστοιχεί, επειδή ο όρος είναι ένα κελτικό - γαλατικό - τοπωνύμιο για να δηλώσει τη συμβολή ποταμών.
Σύμφωνα με τις αρχαιολογικές έρευνες, στη συνοικία Σαιν-Μαρτέν είχε αναπτυχθεί ένα μικρό χωριό ήδη από την εποχή των Μεροβίγγειων γύρω από ένα σιντριβάνι που μετατράπηκε σε παρεκκλήσι τον 4ο αιώνα.
Δεύτερη σε πληθυσμό πόλη του νομού Σαράντ μετά την πρωτεύουσα Ανγκουέμ, το Κονιάκ βρίσκεται στο κέντρο μιας αστικής περιοχής με 47.763 κατοίκους το 2010.
Η κοινότητα Κονιάκ βρίσκεται στα δυτικά του νομού Σαράντ, στα όρια με το νομό Σαράντ-Μαριτίμ, στη διοικητική περιοχή της Νέας Ακουιτανίας, στο λεκανοπέδιο της Ακουιτανίας, σε ένα ελαφρώς υπερυψωμένο οροπέδιο που διασχίζει την κοιλάδα του ποταμού Σαράντ.
Το Μοναστήρι του Κβάταχεβι είναι ένα μεσαιωνικό Γεωργιανό Ορθόδοξο μοναστήρι που βρίσκεται στην κοιλάδα του ποταμού Καβτούρα, στις βόρειες πλαγιές της οροσειράς Τριαλέτι, στο μχάρε Σίντα Κάρτλι της Γεωργίας, κοντά στο χωριό Κάβτισχεβι και 55 χλμ.
Στις διακοσμήσεις περιλαμβάνονται άφθονα μαιανδρικά σχέδια, ιδιαίτερα γύρω από τα παράθυρα και τη βάση του θόλου, ενώ η ανατολική πρόσοψη είναι διακοσμημένη με ένα μεγάλο περίτεχνο σταυρό.
Το κτιριακό συγκρότημα του μοναστηριού είναι τυπικό δείγμα της Γεωργιανής αρχιτεκτονικής, και μοιάζει με τα μοναστήρια της Μπετάνια, του Πιταρετί και του Τιμοτεσουμπάνι ως προς την μορφή και τις διακοσμήσεις.
Η μονή είχε στην κατοχή της έναν θησαυρό από μεσαιωνικά Γεωργιανά κοσμήματα και αντικείμενα, εκ των οποίων πολλά αποκτήθηκαν αργότερα και εκτίθενται τώρα στο Κρατικό Ιστορικό Μουσείο της Μόσχας.
Αυτού του είδους τα κλίματα χαρακτηρίζονται από ιδιαίτερα θερμά καλοκαίρια και χειμώνες που κυμαίνονται μεταξύ του θερμού και δροσερού, με σχετικά περιορισμένες βροχοπτώσεις.
Έτερες περιοχές είναι η νοτιοδυτική ενδοχώρα της Ινδίας, η ΝΑ Ισπανία , μεγάλο μέρος των συνόρων ΗΠΑ-Μεξικού, το Γκραν Τσάκο στη Νότια Αμερική και εν μέρει η έρημος Καλαχάρι στη νότια Αφρική.
Ενώ σύμφωνα με τους σταθμούς του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών το κλίμα αυτό εμφανίζεται σχεδόν σε ολόκληρη την Αθηναϊκή Ριβιέρα, σε περιοχές της Δυτικής Αττικής , σε νησιά του Αργοσαρωνικού , σε κάποιες περιοχές του Κορινθιακού Κόλπου, στο μεγαλύτερο μέρος των Κυκλάδων, στη Κρήτη καθώς και στα Δωδεκάνησα στη Κάσο και στη Νίσυρο.
Οι δύο κύριες κατηγορίες των ημίξηρων κλιμάτων βασίζονται στο δίπολο κρύο / ζεστό και η διαφοροποίησή τους ορίζεται με βάση τρεις ισόθερμες γραμμές: είτε αυτή που ορίζει τα όρια των ημίξηρων περιοχών βάσει του κριτηρίου του αν η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι μεγαλύτερη των 18 (που θα αντιστοιχούσαν στο θερμό , με τις υπόλοιπες να εντάσσονται στο ψυχρό ) είτε αυτή που υποδεικνύει τις περιοχές πού τοποθετείται η μέση θερμοκρασία του ψυχρότερου μήνα σε σχέση με τις θερμοκρασίες 0 και -3.
Το ημίξηρο κλίμα ή κλίμα στέπας είναι τύπος κλίματος όπου ο υετός είναι χαμηλότερος από τη δυνητική εξατμισοδιαπνοή, χωρίς όμως να φτάνει αυτό του επιπέδου του ερημικού κλίματος όπου το επίπεδο εξατμισοδιαπνοής είναι διπλάσιο αυτό του υετού.
Άλλες διαφορές σε σχέση με τα θερμά ημίξηρα κλίματα είναι ότι τα ψυχρά ημίξηρα εντοπίζονται συνήθως σε υψηλότερο υψόμετρο ενώ παρουσιάζουν και μεγαλύτερη διακύμανση της ημερήσιας θερμοκρασίας τους.
Ο ετήσιος υετός πρέπει να είναι μικρότερος του ορίου αλλά μεγαλύτερος του μισού του ορίου που υπολογίζεται πολλαπλασιάζοντας με το 20 τη μέση ετήσια θερμοκρασία και:
Τα ψυχρά ημίξηρα κλίματα συνήθως βρίσκονται σε εύκρατες περιοχές με υψηλό υψόμετρο, κοντά σε υγρά ηπειρωτικά ή μεσογειακά κλίματα, στο εσωτερικό των ηπείρων και μακριά από μεγάλα σώματα νερού.
προσθέτοντας 280 εάν τουλάχιστον το 70% του συνολικού υετού πέφτει την εποχή με τη μεγαλύτερη διάρκεια μέρας (Απρίλιος-Σεπτέμβριος για το Βόρειο Ημισφαίριο, Οκτώβριος-Μάρτιος για το Νότιο)
Ο Δρ Χιούμπερτ Αλεξάντερ Μίνις είναι πολιτικός από τις Μπαχάμες, ο οποίος χρημάτισε πρωθυπουργός από τον Μάιο του 2017 ως τις 17 Σεπτεμβρίου 2021.
Είναι αρχηγός του Ελεύθερου Εθνικού Κινήματος, και μέλος του Κοινοβουλίου στην εκλογική περιφέρεια Νιου Πρόβιντενς του Κιλάρνεϊ Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής στις εκλογές του 2007 και διαδέχθηκε τον Χιούμπερτ Ίνγκραμ στην ηγεσία του κόμματος μετά την ήττα του κόμματος στις εκλογές του 2012.
Ήταν πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου των Μπαχαμών, μέλος του Ιατρικού Συμβουλίου, πρόεδρος του Συλλόγου Ξενοδόχων των Μπαχαμών και επίκουρος λέκτορας στο Πανεπιστήμιο Δυτικών Ινδιών στη Μαιευτική και Γυναικολογία.
Αφού έλαβε το πτυχίο ιατρικής του Πανεπιστημίου των Δυτικών Ινδιών και από το Βασιλικό Κολέγιο Μαιευτικής και Γυναικολογίας του Λονδίνου το 1985, επέστρεψε στη χώρα του και άρχισε να εργάζεται ως ιατρός στο νοσοκομείο "Πριγκίπισσα Μαργαρίτα", όπου διετέλεσε σύμβουλος και διευθυντής του τμήματος Μαιευτικής και Γυναικολογίας και επίσης ως αναπληρωτής προσωπάρχης.
Εκπαιδεύτηκε στο Δημοτικό Σχολείο της Παναγίας, στο Δυτικό Γυμνάσιο και στο κολλέγιο Αγίου Αυγουστίνου, στο Νασσάου και παρακολούθησε επίσης μαθήματα στο Πανεπιστήμιο της Μινεσότα.
Απολύθηκε από τον ηγετικό του ρόλο στο τον Δεκέμβριο του 2016 και επανήλθε στη θέση του τον Απρίλιο του 2017 έπειτα από πολλές εσωτερικές συγκρούσεις στο κόμμα.
Η αιγυπτιακή φαγεντιανή χρησιμοποιήθηκε ευρέως για ποικιλία αντικειμένων μικρού μεγέθους, από μικρές χάντρες μέχρι μικρά αγάλματα, και συναντάται τόσο στις τάξεις των βασιλέων και των ευγενών, όσο και στα λαϊκά στρώματα.
Η αιγυπτιακή φαγεντιανή είναι ύλη από πυροσυσσωματώμενο χαλαζία που παρουσιάζει επιφανειακά υαλώδη μετάπτωση η οποία δημιουργεί ένα στιλπνό επίχρισμα ποικίλων αποχρώσεων, κυρίως γαλαζοπράσινων.
Ορίζεται ως «υλικό κατασκευασμένο από κονιορτοποιημένο χαλαζία, καλυμμένο με υαλώδη επίστρωση, συνήθως διαφανές μπλε ή πράσινο ισοτροπικό υάλωμα» και διαχωρίζεται από την κρυσταλλική ένωση του αιγυπτιακού κυανού.
Παρόλο που περιέχει τα βασικά συστατικά του γυαλιού και δεν περιείχε καθόλου πηλό έως τις ύστερες περιόδους, η φαγεντιανή συχνά συμπεριλαμβάνεται στις μελέτες της αρχαίας κεραμικής, καθώς κρίνοντας τα αντικείμενα από φαγεντιανή στυλιστικά και κατατάσσοντάς τα εξελικτικά στην ιστορία της τέχνης, βρίσκονται πιο κοντά στους ρυθμούς της κεραμικής τεχνολογίας, παρά στην αρχαία αιγυπτιακή υαλουργία.
Ονομάζεται «αιγυπτιακή φαγεντιανή» για να διακρίνεται από την φαγεντιανή που έλαβε την ονομασία της από την πόλη Φαέντσα της βόρειας Ιταλίας πολύ αργότερα, και η οποία είναι πήλινη καλυμμένη με υάλωμα κασσίτερου.
Συναντάται στην Μεσοποταμία και σε διάφορες περιοχές της Μεσογείου, ακόμα και στη βόρεια Ευρώπη, φθάνοντας ακόμα και σε τοποθεσίες τόσο μακριά από την Αίγυπτο όσο η Σκωτία.
Ο όρος χρησιμοποιείται για το υλικό όπου κι αν αυτό φτιάχνεται και οι σύγχρονες επιστημονικές αναλύσεις είναι συχνά ο μόνος τρόπος για να γίνει γνωστή η προέλευση απλών και συνηθισμένων αντικειμένων από φαγεντιανή, όπως είναι για παράδειγμα οι χάντρες.
Στην Α δε δήλωσε συμμετοχή ο Φίλιππος Αλεξάνδρειας μετά τον υποβιβασμό του από τη Γ Εθνική, έτσι ο Εθνικός Κλειδιού συμπλήρωσε τη 16άδα.
Για την περίοδο 2018–19, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Ημαθίας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Ημαθίας.
Ο σιδηροδρομικός σταθμός του Βάπι, ο οποίος βρίσκεται στην ομώνυμη πόλη πλησίον του Νταμάν, διαθέτει σιδηροδρομικό σταθμό με δρομολόγια προς το Νταμάν και άλλες πόλεις.
Σύμφωνα με το σύνταγμα της Ινδίας, η διοίκηση του Νταμάν και Ντιού γίνεται από ένα διοικητή, ο οποίος διορίζεται από τον πρόεδρο της Ινδίας ως πράκτορας του προέδρου.
Για πάνω από 450 χρόνια, οι παραλιακοί θύλακες Νταμάν και Ντιού στην Αραβική Θάλασσα ήταν μέρος της Πορτογαλικής Ινδίας, μαζί με τη Γκόα και τη Ντάντρα και Ναγκάρ Χαβελί.
Η επικράτεια της Γκόα, Νταμάν και Ντιού ήταν ενωσιακή επικράτεια μέχρι τις 30 Μαΐου 1987, όταν η Γκόα αναβαθμίστηκε σε πολιτεία και το Νταμάν και Ντιού έγιναν ξεχωριστή ενωσιακή επικράτεια.
Μετά τη συνένωσή του με το Ντάντρα και Ναγκάρ Χαβέλι τον Ιανουάριο του 2020 αποτελεί πλέον το ομοσπονδιακό έδαφος του Ντάντρα και Ναγκάρ Χαβέλι και Νταμάν και Ντιού.
Εάν ο αριθμός των εκλεγέντων υποψηφίων ήταν μικρότερος από 14, μια θα πραγματοποιούνταν ψηφοφορία με τις ίδιες προϋποθέσεις ώστε να συμπληρωθούν οι υπόλοιπες έδρες.
Σε κάθε γύρο οι αντιπρόεδροι μπορούν να ψηφίσουν τόσους υποψηφίους όσες είναι και οι διαθέσιμες έδρες σε κάθε ψηφοφορία αλλά οφείλουν να ψηφίσουν πάνω από το 50% των εδρών.
31 Οκτωβρίου 2019: Αναμενόμενη ημερομηνία αποχώρησης του Ηνωμένου Βασιλείου από την Ευρωπαϊκή Ένωση - συνεπώς, μείωση στον αριθμό των εδρών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο από 751 σε 705.
Ο πρόεδρος του Κοινοβουλίου αναμενόταν να εκλεγεί στην πρώτη συνεδρίαση του Κοινοβουλίου στις 2 Ιουλίου 2019 αλλά η ψηφοφορία μετατέθηκε για τις 3 Ιουλίου λόγω των διαπραγματεύσεων του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου για την εκλογή σε άλλες σημαντικές θέσεις στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Λέγεται ότι στο σημείο που είναι χτισμένη η μονή είχε βρεθεί η εικόνα του Ευαγγελισμού της Θεοτόκου ύστερα από το όνειρο ενός κατοίκου, που είδε την Παναγία να τον προτρέπει να σκάψει για να βρει την εικόνα.
Αργότερα δεξιά και αριστερά του αρχικού κτίσματος χτίστηκαν δύο άλλοι ναΐσκοι, που ο ένας είναι αφιερωμένος στη Σύναξη των Δώδεκα Αποστόλων και ο άλλος στην Κοίμηση της Θεοτόκου και ο κάθε ένας έχει τη δική του Αγία Τράπεζα και τη δική του κυρία πύλη.
Το 1893 οι ναΐσκοι ενώθηκαν με το αρχικό κτίσμα καθώς δημιουργήθηκαν ανοίγματα στους εσωτερικούς τοίχους με τέσσερις καμάρες και με τον τρόπο αυτό ο ναός έγινε τρίκλιτος βασιλική.
Η μονή εορτάζει τρεις φορές το χρόνο, την 25η Μαρτίου, την 30η Ιουνίου και το Δεκαπενταύγουστο, που είναι οι μέρες εορτασμού του Ευαγγελισμού, της Σύναξης των Αποστόλων και της Κοιμήσεως της Θεοτόκου αντίστοιχα.
Για το όνομα Μοντέ υπάρχει η εκδοχή ότι έχει τις ρίζες του στην περίοδο της ιταλικής κατοχής, στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, και ότι προέρχεται από την ιταλική λέξη , καθώς οι Ιταλοί στρατιώτες πιθανόν να το ονόμασαν Μοναστήρι του Βουνού επειδή βρίσκεται ανάμεσα σε βουνά.
Το 1906 ξεκίνησε η αγιογράφηση του ξυλόγλυπτου τέμπλου του μεσαίου κλίτους από τον αγιογράφο Ζωσιμά, που ήταν μοναχός της Μονής Αγίων Πατέρων της Χίου, και ολοκληρώθηκε το 1920.
Η Ιερά Μονή Ευαγγελισμού του Μουντέ βρίσκεται στην Ικαρία, κοντά στο χωριό Καστανιές, στις Ράχες και υπάγεται στην Ιερά Μητρόπολη Σάμου, Ικαρίας και Κορσεών.
Η εκκλησία του Αγίου Αθανασίου, μονόχωρο ξυλόστεγο κτήριο στον τύπο της επτανησιακής βασιλικής, με ουρανία διακοσμημένη με επίχρυσα κοσμήματα και ζωγραφικά θέματα.
Είναι έδρα ομώνυμης δημοτικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Φαιάκων, του δήμου Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων, της περιφερειακής ενότητας Κέρκυρας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα.
Βρίσκεται ανάμεσα στα χαμηλά βουνά «Κοράκι» και «Κόρεντης», κοντά στους νοτιοδυτικούς πρόποδες του Παντοκράτορα, στη διασταύρωση των επαρχιακών δρόμων προς Κάτω Κορακιάνα και Πυργί, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 170.
Σοφίας 107, Δείγμα Μακεδονίτικης αρχιτεκτονικής που κατασκευάστηκε μάλλον στα τέλη του 19ου αιώνα, με νεοκλασικές επιδράσεις (περίτεχνα φουρούσια, οξυκόρυφο αέτωμα, ξύλινοι ψευδοκιονίσκοι).
Μετά την αναταλλαγή πληθυσμών, το 1923 ο Κιοσσές έφυγε και το καφενείο ανέλαβε κάποιος Έλληνας από τη Σμύρνη σερβιρίζοντας ούζο και σμυρνέικους μεζέδες.
Η Δημοτική Βιβλιοθήκη της Άνω Πόλης στην οδό Κρίσπου αρχικά κατοικία του στρατιωτικού διοικητή Θεσσαλονίκης Χατζή Μπέη Καϊμακάμη και για πολλά χρόνια Λύκειο Αρρένων
Αρχείο Χαρτογραφικής Κληρονομιάς στην οδό Δημητρίου Πολιορκητού 37, Χαρακτηριστικό δείγμα λαϊκής Μακεδονίτικης κατοικίας με κλιμακωτή διάταξη των δύο διπλών σαχνισί σ' όλο το μήκος της όψη που βλέπει στο δρόμο.
Το κτήριο που βρίσκεται στο άμεσο περιβάλλον του Ιερού ναού των Ταξιαρχών, είναι διώροφο με τις χαρακτηριστικές μακεδονίτικες αρχιτεκτονικές προεξοχές, ξύλινα φουρούσια και ξύλινους διακοσμητικούς κιονίσκους.
Η Κρήνη είναι κατασκευασμένη από πωρόλιθο και διακοσμείται από βυζαντινό θωράκιο με περιστέρια και έναν μισό γρύπα, ενώ στο κάτω μέρος υπάρχει μια μαρμάρινη ρωμαϊκή σαρκοφάγος με ελληνική επιγραφή αρκετά φθαρμένη που χρησιμεύει ως λεκάνη συλλογής του νερού.
Η Κόκκινη Βρύση της Ναμίκα Χανίμ στην οδό Ακροπόλεως, κατασκευασμένη το 1910 Λίγο πιο πάνω επί της Ακροπόλεως με Ιφικράτους, υπήρχε ο οθωμανικός τουρμπές του Καντίρ Μπαμπά.
Η κρήνη στη οδό Ολυμπιάδος 71, αρχικά βρισκόταν στη γωνία Ολυμπιάδος με Αμφιλοχίας, δίπλα από τον "Φούρνο του Τόλη" και όταν τα κτήρια κατεδαφίστηκαν μεταφέρθηκε στη σημερινή της θέση.
Η πιο ιστορική ταβέρνα της Άνω Πόλης ήταν ο «ΤΖΟΤΖΟΣ» που βρισκόταν λίγο παρακάτω από την Μονή Βλατάδων, στην οδό Επταπυργίου 56 στην διασταύρωση με τα σκαλάκια της Σθένωνος.
Η ταβέρνα που αποτέλεσε έναν μοναδικό θρύλο, κυρίως της "Αριστερής" Θεσσαλονίκης, ξεκίνησε το 1936, αρχικά από τον πατέρα και στη συνέχεια από γιό του, τον Γιώργο Καφετζίδη, με το ψευδώνυμο «ΤΖΟΤΖΟΣ».
Πολλοί άνθρωποι των γραμμάτων και της διανόησης όπως οι Δημήτρης Μαρωνίτης, Γιώργος Σαββίδης, Κωστής Μοσκώφ, Δημήτρης Φατούρος, η παρέα του Σακέτα ήταν από τους συχνούς θαμώνες, ενώ φιλοξενήθηκαν πολλοί από τους καλύτερους μουσικούς της πόλης, μεταξύ αυτών ο Νίκος Παπάζογλου, ο Μανώλης Ρασούλης, ο Σωκράτης Μάλαμας, ο Δημήτρης Ζερβουδάκης
Τα οικήματα αυτά, που σε μεγάλο βαθμό απαντώνται στους δρόμους Δημητρίου Πολιορκητού, Αλεξάνδρας Παπαδοπούλου, Θεοφίλου, Αντιόχου, Αμφιτρύωνα, Ηροδότου, Τσαμαδού και Σαχτούρη, δεν έχουν να επιδείξουν τίποτα το πομπώδες.
Διακρίνονται από τις "προεξοχές" , τα φουρούσια , καθώς και τους στεγασμένους εξώστες , που αποτελούν χαρακτηριστικά στοιχεία της παραδοσιακής μακεδονίτικης αρχιτεκτονικής.
Στο βιβλίο του «Μονοπάτι στη θάλασσα» αφηγείται με γλαφυρό τρόπο τη γειτονιά του στο Κουλέ Καφέ και στην οδό Μουσών, καθώς και τη χρήση του τοίχου αντιστήριξης της οδού Ακροπόλεως ως κρυψώνα για «θησαυρούς».
Η Υπηρεσία Νεωτέρων Μνημείων Κεντρικής Μακεδονίας, διοργάνωσε περιοδική έκθεση στον Πολυχώρο Πολιτισμού Ισλαχανέ, καθώς και λογοτεχνικούς περιπάτους στα μέρη που έζησε ο συγγραφέας.
Εξαίρετο δείγμα της οικιστικής ενότητας της Άνω Πόλης, αποτελούν τα Καστρόπληκτα σπίτια δηλαδή που κτίστηκαν από Μικρασιάτες πρόσφυγες μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την ανταλλαγή πληθυσμών.
Τα σπίτια αυτά εφάπτονται των βυζαντινών τειχών και καταδεικνύουν την ταχεία, πρόχειρη και ραγδαία εγκατάσταση προσφύγων στην πόλη, οι οποίοι, λόγω έλλειψης χώρου έχτισαν δίπλα στα τείχη μικρά ισόγεια σπίτια με σκοπό την στεγαστική τους εξασφάλιση.