polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Η ταινία φημίζεται επίσης για μια από τις διασημότερες σεκάνς τίτλων έναρξης, η οποία όπως και η κινηματογραφική της αφίσα σχεδιάστηκε από των Πολ Μπας, καθώς και για τη μουσική της επένδυση που έγινε από τον Ντιουκ Έλινγκτον.
Η ταινία προτάθηκε για 7 βραβεία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, χάνοντας τελικά από την ταινία του Γουίλιαμ Γουάιλερ Μπεν Χουρ .
Ο Μπίγκλερ ξεκινά τις έρευνες και από τις ανακρίσεις των μαρτύρων της υπόθεσης πληροφορείται ότι ο Μάνιον είναι υπερβολικά κτητικός και ζηλιάρης όσον αφορά τη σύζυγό του και ότι η Λόρα συνηθίζει να φλερτάρει με άλλους άνδρες.
Γνωρίζοντας ότι ο εισαγγελέας θα προσπαθήσει να κάνει τους ενόρκους να πιστέψουν ότι η Λόρα ήταν μεθυσμένη κι ό,τι ρίχτηκε από μόνη της στο θύμα της υπόθεσης, ότι δεν υπήρξε βιασμός κι ότι ο Μάνιον την χτύπησε και σκότωσε τον Κουίλ εφόσον έμαθε για τη μεταξύ τους σχέση.
Ενώ ο Μάνιον υποστηρίζει την αθωότητά του, ο Μπίγκλερ που αντιλαμβάνεται ότι δύσκολα θα αθωωθεί ψάχνει απεγνωσμένα να βρει στοιχεία για να τον σώσει.
Πρώτη επιλογή για το ρόλο της Λόρα Μάνιον ήταν η Λάνα Τέρνερ, αν και ο Ότο Πρέμιγκερ ήθελε εξαρχής την Λι Ρέμικ, την οποία είχε δει στο κινηματογραφικό της ντεμπούτο στην ταινία του Ελία Καζάν Μια μορφή μέσα στο πλήθος και είχε εντυπωσιαστεί με την ερμηνεία της σε τέτοιο βαθμό ώστε να θέλει να της δώσει τον ρόλο.
Ο ρόλος πήγε αρχικά στην Τέρνερ και ο Πρέμινγκερ τηλεφώνησε στη Ρέμικ λέγοντάς της ότι ο ρόλος της Λόρα πήγε τελικά στην Τέρνερ και της προσέφερε τον μικρότερο ρόλο της Μαίρη Πιλάντ αντ' αυτού, τον οποίο η Ρέμικ απέρριψε.
Η Τέρνερ δέχτηκε το ρόλο με την προϋπόθεση ότι θα φορούσε τις δημιουργίες του προσωπικού της σχεδιαστή στην ταινία, ένα αίτημα το οποίο δεν έγινε αποδεκτό από τον σκηνοθέτη, ο οποίος τελικά έδωσε τον ρόλο στη Ρέμικ.
Ο ρόλος του πρόεδρου του δικαστηρίου προσφέρθηκε αρχικά στον Σπένσερ Τρέισι και έπειτα στον Μπερλ Άιβς, αλλά τελικά ο Πρέμιγκερ τον έδωσε στον Τζόζεφ Γουέλς, που ήταν στην πραγματικότητα δικηγόρος.
Η προβολή της ταινίας έκανε σκάνδαλο λόγω της λεπτομερούς περιγραφής του βιασμού της Λόρα με τη χρήση των όρων: αντισύλληψη, σπέρμα, διείσδυση, τσούλα, σκύλα και κιλότα.
Ο Πρέμινγκερ απευθύνθηκε έπειτα στο ομοσπονδιακό δικαστήριο του Ιλινόι, όπου η απόφαση του δημάρχου ανατράπηκε και επετράπη η προβολή της ταινίας στο Σικάγο, εφόσον σύμφωνα με το δικαστήριο οι λέξεις που χρησιμοποιούνται στην ταινία είναι κατάλληλες εφόσον εξυπηρετούν τη ρεαλιστική διεξαγωγή της δίκης και τη ροή της ταινίας.
Βόλκερ, το οποίο έγραψε υπογράφοντας ως Ρόμπερτ Τράβερ, βασισμένο στο γεγονός της δολοφονίας του Μόρις Τσένογουέθ από τον υπολοχαγό Κόλμαν Πίτερσον τον Ιούλιο του 1952.
Ο Βόλκερ ήταν δικηγόρος υπεράσπισης του Πίτερσον και ως πειστήριο για την αθωότητά του πελάτη του, προφασίστηκε μια σπάνια εκδοχή στην οποία ο κατηγορούμενος έπραξε με τον τάδε τρόπο όντας εν βρασμώ ψυχής, η οποία είχε να χρησιμοποιηθεί στο Μίσιγκαν από το 1886.
Ο Μπόσλεϊ Κράουδερ των επαίνεσε την ταινία, ενώ το περιοδικό έγραψε ότι η ταινία είχε καλή ροή, καλές ερμηνείες και ότι η λέξεις που χρησιμοποιούνται στην ταινία υποστηρίζονται από το αντικείμενο το οποίο πραγματεύεται.
Το 2012 η ταινία επελέγη από τη Βιβλιοθήκη του Αμερικάνικου Κογκρέσου ως τμήμα του Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου ως πολιτιστικά, ιστορικά και αισθητικά σημαντική.
Η σκέψη του για την ανθρώπινη μορφή (η αφηρημένη γεωμετρία του σώματος, π.χ. ένας κύλινδρος για το λαιμό, ένας κύκλος για το κεφάλι και τα μάτια) οδηγούσε σε όλα τα σημαντικά κοστούμια, για να δημιουργήσει αυτό που ονομάζεται «ειδώλιο».
Εμπνευσμένος εν μέρει από τον Πιερό Λυνέρ του Σένμπεργκ, τις παρατηρήσεις και τις εμπειρίες του από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Όσκαρ Σλέμερ άρχισε να συλλαμβάνει το ανθρώπινο σώμα ως νέο καλλιτεχνικό μέσο.
Είδε το μπαλέτο και την παντομίμα ως ελεύθερη από τις ιστορικές αποσκευές του θεάτρου και της όπερας και έτσι μπορούσε να παρουσιάσει τις ιδέες του για τη χορογραφική γεωμετρία, τον άνθρωπο ως χορευτή, μεταμορφωμένο με κοστούμι, κινούμενο στο διάστημα.
Έκανε πρεμιέρα στη Στουτγάρδη, στις 30 Σεπτεμβρίου-1 Οκτωβρίου 1922, με μουσική που συνέθεσε ο Πάουλ Χίντεμιτ, μετά από διαμορφωτικές παραστάσεις που χρονολογούνται από το 1916.
Το μπαλέτο έγινε ο πιο γνωστός καλλιτεχνικός χορός και ενώ ο Σλέμερ ήταν στο Μπάουχαους από το 1921 έως το 1929, το μπαλέτο έκανε περιοδείες συμβάλλοντας στη διάδοση του ήθους του Μπαουχάους.
Ισχυρίστηκε ότι η χορογραφημένη γεωμετρία του χορού προσέφερε μια σύνθεση, τη διονυσιακή και συναισθηματική προέλευση του χορού, που γίνεται αυστηρή και απολλώνια στην τελική της μορφή.
Την νύχτα της 18ης Οκτωβρίου του 1912 ο βουλγαρικός στρατός πέρασε τα σύνορα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ξεκινώντας τις πολεμικές επιχειρήσεις στο μέτωπο της Ανατολικής Θράκης.
Μετά την νίκη στη μάχη του Κιρκ Κιλισέ, η βουλγάρικη 2η στρατιά υπό τον στρατηγό Νικόλα Ιβάνωφ κατευθύνθηκε προς την Αδριανούπολη με σκοπό να ξεκινήσει την πολιορκία της, οι δε 1η και 3η βουλγάρικη στρατιά υπό τους στρατηγούς Κουτίντσεφ και Ντιμιτρίεφ αντίστοιχα, καταδίωξε την οθωμανική στρατιά της Θράκης, κατά την υποχώρησή της.
Η Οθωμανική στρατιά Θράκης, που στο μεταξύ είχε ενισχυθεί με νέα στρατεύματα από την Ανατολία και πλέον ήταν σχεδόν ισοδύναμη με τους Βούλγαρους, χωρίστηκε σε δυο τμήματα.
Το ένα υπό τον στρατηγό Κολεμάν Αμπντουλάχ Πασά αμυνόταν στο Λουλέ Μπουργκάς ενώ το δεύτερο υπό τον στρατηγό Χαμντί Πασά, αμυνόταν στο Μπουνάρ Χισάρ.
Τα προκεχωρημένα τμήματα της 3ης βουλγάρικης στρατιάς επιτίθενται την νύχτα στις οθωμανικές θέσεις κοντά στο χωριό Καραγάτς αλλά οι Οθωμανοί αντιστέκονται με επιτυχία.
Τα ξημερώματα, ο Ντιμιτρίεφ διατάζει γενική επίθεση σε όλο το μήκος του μετώπου και η μάχη συνεχίστηκε για ώρες κάτω από δυνατή βροχή χωρίς αποτέλεσμα.
Στο πεδίο της μάχης φτάνει και η αργοπορημένη 1η στρατιά του στρατηγού Κουτίντσεφ και επιτίθεται στην αριστερή πλευρά των Οθωμανών ενώ ο Κολεμάν Αμπντουλάχ Πασά διατάξει συγκέντρωση δυνάμεων και επίθεση στο μέσον του βουλγαρικού στρατού.
Οι Βούλγαροι κάτω από το βάρος της επίθεσης υποχωρούν αρχικά, αλλά όταν καταρρέει ο τομέας των υλικοτεχνικών υπηρεσιών του οθωμανικού στρατού, και οι στρατιώτες έχουν έλλειψη πυρομαχικών, οι Βούλγαροι ανασυντάσσονται και αντεπιτίθενται καταφέρνοντας να σπρώξουν πίσω 5 χιλιόμετρα τους Οθωμανούς
η μάχη συνεχίζεται τώρα μέρα και νύχτα, και στις 31 Οκτωβρίου η βουλγάρικη 1η στρατιά καταφέρνει να σπάσει την οθωμανική άμυνα στο Λουλέ Μπουργκάς, ενώ και η 3η στρατιά είναι κοντά στο σπάσιμο του κέντρου των Οθωμανών, ενώ έχει αρχίσει να διεισδύει στην πλευρά του Μπουνά Χισάρ.
Οι γραμμές και τα τμήματα έχουν καταρρεύσει, η πορεία της επιστροφής είναι δύσκολη και επίπονη λόγω της βροχής και των λασπωμένων δρόμων, χιλιάδες Οθωμανοί πολίτες συνταξιδεύουν με τον στρατό, εγκαταλείποντας τα σπίτια τους μπροστά στην βουλγαρική προέλαση, ενώ ταυτόγχρονα τους πλήττουν και μολυσματικές ασθένειες.
Ο Α Βαλκανικός πόλεμος ξεκίνησε και συνεχίστηκε για τους Βούλγαρους νικηφόρα: μέσα σε περίπου δέκα ημέρες κατάφεραν - κατ' αρχήν να εκδιώξουν εντελώς τους Οθωμανούς από την Ανατολική Ρωμυλία με τη μάχη στο Κάρτζαλι και να συνεχίσουν με την κατάληψη της βόρειας Ανατολικής Θράκης.
Τώρα οι Βούλγαροι στρατηγοί δεν είχαν κανένα λόγο να μην κοιτάνε προς την Κωνσταντινούπολη, αφού ο δρόμος μακρύς μεν - 150 χλμ ως την πρωτεύουσα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας- ανοιχτός δε.
Αν και η ανώτατη βουλγαρική στρατιωτική διοίκηση έβαλε ως στόχο την κατάληψη της Κωνσταντινούπολης, η αργή προώθηση των βουλγαρικών στρατευμάτων λόγω των κατεστραμμένων δρόμων, έδωσε το χρόνο στα οθωμανικά στρατεύματα, να οργανώσουν μια ακόμα -την τελευταία πριν την Κωνσταντινούπολη- αμυντική γραμμή, στην Τσατάλτζα, 30 χιλιόμετρα έξω από την πρωτεύουσα.
Η μάχη δόθηκε από τις 28 Οκτωβρίου μέχρι τις 2 Νοεμβρίου του 1912 ανάμεσα στον στρατό του Πριγκιπάτου της Βουλγαρίας υπό τις διαταγές του στρατηγού Ιβάν Φίτσεβ και στον στρατό της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας υπό τις διαταγές του στρατηγού Αμπντουλάχ Πασά - στην περιοχή του Λουλέ Μπουργκάς , με σκοπό την αναχαίτιση των Βούλγαρων από το δρόμο προς την Κωνσταντινούπολη.
Η μάχη κατέληξε σε μεγάλη νίκη των Βουλγάρων, που συνέχισαν την προέλαση τους στην Κωνσταντινούπολη, μέχρι να ανακοπούν από τους Οθωμανούς, στην επόμενη σύγκρουση, στην πρώτη μάχη της Τσατάλτζας.
Η μάχη στο Λουλέ Μπουργκάς ήταν η φονικότερη μάχη του Α' Βαλκανικού πολέμου, αλλά και η μεγαλύτερη μάχη της Ευρώπης από το 1870 μέχρι και τον Α Παγκόσμιο πόλεμο.
Καθώς η Κατρίν παρακολουθούσε, το πλαίσιο ξεκίνησε να περιστρέφεται, εμφανίζοντας έναν κύκλο αποτελούμενο από δώδεκα αστέρια, ένα μεγάλου μεγέθους γράμμα Μ πλαισιωμένο από έναν σταυρό, καθώς και μία αναπαράσταση της Ιεράς Καρδίας του Ιησού στεφανωμένης με άκανθα και την Άμωμης Καρδίας της Παναγίας διαπερασμένη με ένα σπαθί.
Ερωτώμενη για ποιον λόγω ορισμένοι εκ των πολύτιμων λίθων δεν εξέπεμπαν ακτίνες φωτός, η Παναγία φέρεται να απάντησε, «Αυτές είναι οι χάριτες για τις οποίες οι άνθρωποι ξεχνούν να ζητήσουν».
Η Αδελφή Κατρίν, στη συνέχεια, άκουσε την Παρθένο Μαρία να της ζητάει να μεταφέρει τις συγκεκριμένες εικόνες στον εξομολογητή πατέρα της, λέγοντάς του πως θα έπρεπε να αναπαραχθούν επί μεταλλίου, και αναφέροντας πως «Όλοι όσοι τα φορέσουν θα λάβουν μεγάλες χάριτες.»
Η Κατρίν Λαμπουρέ ανέφερε πως στις 19 Ιουλίου 1830, την παραμονή της εορτής του Αγίου Βενσάν ντε Πωλ, ξύπνησε ακούγοντας την φωνή ενός παιδιού να την καλεί στο παρεκκλήσιο, όπου άκουσε την Παρθένο Μαρία να της λέει, «ο Θεός επιθυμεί να σου αναθέσει μία αποστολή. Θα συναντήσεις αντίσταση, ωστόσο μην φοβηθείς. Θα λάβεις την χάρη να πραγματοποιήσεις ότι είναι αναγκαίο. Πες στον πνευματικό σου ότι νιώθεις μέσα σου. Οι καιροί είναι δύσκολοι στη Γαλλία και στον κόσμο.»
Το παρεκκλήσιο εντός του οποίου η Αγία Κατρίν Λαμπουρέ βίωσε τα οράματά της ευρίσκεται εντός του μητρικών οίκου των Κορών της Ελεημοσύνης επί της Οδού του Πορθμείου, στο Παρίσι.
Τα άφθαρτα σώματα της Αγίας Κατρίν Λαμπουρέ και της Αγίας Λουίζ ντε Μαριγιάκ, συνιδρύτριας της Αδελφότητας των Κορών της Ελεημοσύνης του Αγίου Βενσάν ντω Πωλ, ευρίσκονται ενταφιασμένα εντός του παρεκκλησίου, το οποίο εξακολουθεί να δέχεται καθημερινές επισκέψεις Καθολικών προσκυνητών, σήμερα.
Η Αδελφή Κατρίν ενήργησε σύμφωνα με τα άνωθι και, έπειτα από διάστημα δύο ετών έρευνας και παρατήρησης της απλής καθημερινής συμπεριφοράς της Κατρίν, ο ιερέας μετέφερε την συγκεκριμένη πληροφορία προς τον αρχιεπίσκοπό του, χωρίς, ωστόσο, να αποκαλύψει την ταυτότητα της Κατρίν.
Το Θαυματουργό Μετάλλιο , επίσης γνωστό ως Μετάλλιο της Παναγίας των Χαρίτων, είναι μετάλλιο, ο σχεδιασμός του οποίου προήλθε από την Αγία Κατρίν Λαμπουρέ, έπειτα από τις ενώπιόν της εμφανίσεις της Παρθένου Μαρίας επί της Οδού του Πορθμείου, στο Παρίσι της Γαλλίας, ενώ φιλοτεχνήθηκε από τον Αντριάν Βασέτ.
Ο Πάπας Ιωάννης Παύλος Β χρησιμοποίησε μία ελαφρώς τροποποιημένη εκδοχή της αντίστροφης όψης του μεταλλίου ως θυρεός του, τον Μαριανό Σταυρό, έναν σταυρό με ένα Μ κάτω από την δεξιά πλευρά του (το οποίο συμβολίζει την Παναγία εμπρός στον Σταυρό όταν ο Ιησούς ήταν εσταυρωμένος).
Σύμφωνα με τις διδαχές της Καθολικής Εκκλησίας, η χρήση μυστηριακών αντικειμένων όπως το συγκεκριμένο μετάλλιο προετοιμάζει τους πιστούς για την λήψη χάριτος, ενώ, επίσης, τους προετοιμάζει για την αποδοχή της.
Οι α και β Δελφίνος δεν είχαν δικό τους όνομα, ώσπου τα μυστηριώδη ονόματα «» και «» αντιστοίχως εμφανίσθηκαν αιφνιδίως στον «Κατάλογο του Παλέρμο» το 1814.
Ο Βρετανός αστρονόμος Τζέιμς Γουέμπ ερμήνευσε την προέλευσή τους το 1859, διαβάζοντάς τα ανάποδα ως , που είναι η λατινική μετάφραση του ονόματος του Ιταλού αστρονόμου Νικκολό Κατσιατόρε , βοηθού και διαδόχου του Τζουζέπε Πιάτσι στο Αστεροσκοπείο του Παλέρμο (η ιταλική λέξη και η λατινική σημαίνουν στα ελληνικά «κυνηγός»).
Κι όμως, αυτή η εντελώς προσωπική ονοματοδοσία επεκράτησε και στις 12 Σεπτεμβρίου 2016 η ομάδα εργασίας επί των ονομάτων αστέρων της Διεθνούς Αστρονομικής Ενώσεως ενέκρινε επισήμως το όνομα «Σουαλοκίν» για το κύριο μέλος του συστήματος, τον αστέρα α Δελφίνος .
Στην πραγματικότητα είναι ένας πολλαπλός αστέρας: Αποτελείται από επτά διαφορετικούς αστέρες, οι δύο από τους οποίους συνιστούν διπλό σύστημα, δηλαδή δύο αστέρες που περιφέρονται γύρω από το κοινό τους κέντρο μάζας και είναι οι α και α .
Στην παραδοσιακή κινεζική αστρονομία ο όρος , που σημαίνει «καλή κολοκύθα», αναφέρεται σε μια μικρή ομάδα αστέρων αποτελούμενη από τους α Δελφίνος, γ2, δ, β και ζ Δελφίνος.
Παρά τον σημαντικό εκσυγχρονισμό του αεροδρομίου, οι τιμές εισητηρίων είναι από τις υψηλότερες στην Ευρώπη εξαιτίας του μονοπωλίου στον εναέριο χώρο της Αλβανίας και τις περιορισμένες επιλογές μεταφορέων.
Ως αποτέλεσμα, οι αερομεταφορείς χαμηλού κόστους αποθαρρύνονται να εισέλθουν στην αλβανική αγορά, ενώ οι γειτονικές χώρες προσφέρουν πολύ χαμηλότερες τιμές στα δικά τους αεροδρόμια.
Αυτές οι αναβαθμίσεις έχουν παίξει βασικό ρόλο στην υποστήριξη της οικονομίας της Αλβανίας, η οποία κατά την τελευταία δεκαετία έχει βασιστεί σε μεγάλο βαθμό στον κατασκευαστικό κλάδο.
Ο δίσκος χαρακτηρίζεται από στίχους κοινωνικοπολιτικού, ποιητικού και υπαρξιακού περιεχομένου, ενώ μουσικά κυμαίνεται στη σφαίρα της έντεχνης και ροκ μουσικής.
Τον Δεκέμβριο του 2015 κυκλοφορεί η τετραπλή συλλογή «Ξαναδιαβάζοντας τον Μίκη Θεοδωράκη», ένα πολυσυλλεκτικό αφιέρωμα στα 90 χρόνια του Μίκη Θεοδωράκη, για την οποία ερμηνεύει το τραγούδι Αγάπη σε στίχους Κώστα Τριπολίτη.
Στον δίσκο συμπράττουν πολλοί νέοι και καταξιωμένοι καλλιτέχνες όπως η Ελένη Βιτάλη, η Αρλέτα, ο Λαυρέντης Μαχαιρίτσας, ο Γιάννης Μηλιώκας, ο Φοίβος Δεληβοριάς, οι κ.
Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους πρωτοεμφανίζεται στην ελληνική δισκογραφία, συμμετέχοντας στον δίσκο «Πάνω κάτω η Πατησίων» (ένα πολυσυμμετοχικό αφιέρωμα στην ποιήτρια και ηθοποιό Κατερίνα Γώγου), πλάι σε δημιουργούς όπως ο Πάνος Κατσιμίχας, ο Σωκράτης Μάλαμας, οι κ.
Σε ηλικία 7 ετών ξεκίνησε σπουδές κλασικής κιθάρας και θεωρίας της μουσικής στο Δημοτικό Ωδείο Βέροιας, ενώ αργότερα παρακολούθησε μαθήματα φωνητικής και ηλεκτρικής κιθάρας.
Ξεκινάει να γράφει τα πρώτα του τραγούδια σε ηλικία 13 ετών, ενώ το 2005 δημιουργεί μαζί με συμμαθητές του το ροκ συγκρότημα , με το οποίο θα πραγματοποιήσει πολλές ζωντανές εμφανίσεις στη διάρκεια των εφηβικών του χρόνων.
Το 2009 ηχογραφεί τα πρώτα του τραγούδια σε ένα με τίτλο «Κρυμμένος θησαυρός», μια ανεπίσημη κυκλοφορία της οποίας την παραγωγή αναλαμβάνει ο ίδιος, ενώ η διανομή γίνεται χέρι-χέρι με τη βοήθεια φίλων του.
Τελειώνοντας το Λύκειο μεταναστεύει στην Ιταλία, σπουδάζοντας στη Φαρμακευτική Σχολή του Πανεπιστημίου της Μπολόνια, ενώ παράλληλα συνεχίζει να γράφει τραγούδια και να εμφανίζεται ζωντανά σε μουσικές σκηνές.
Το φθινόπωρο του 2016 το τραγούδι Το βαλς της αγάπης συμπεριλήφθηκε στη συλλογή τραγουδιών «Το βαλς της Αθήνας», που κυκλοφόρησε ψηφιακά με τη συμμετοχή 20 καλλιτεχνών.
Τσάρλι Κοξ ως Ματ Μέρντοκ / :Ένας τυφλός - δικηγόρος από το Χελς Κίτσεν, του οποίου οι υπόλοιπες αισθήσεις είναι οξυμένες και ο οποίος δρα μυστικά ως αυτόκλητος τιμωρός.
Ο Κοξ θεώρησε πως ο δεύτερος κύκλος του , όπου ο Μέρντοκ πολέμησε δίπλα στην Ηλέκτρα Νάτσιος και στον , προετοίμασε τον χαρακτήρα στο να δεχτεί βοήθεια στη σειρά και πως με το να εισέλθει στη μίνι σειρά, ο θάνατος της Νάτσιος θα ήταν πολύ βαρύς για τον Μέρντοκ.
Ο Ραμίρεζ παρομοίασε τη σχέση του Μέρντοκ και της Νάτσιος με μια πιο εμφανή σεξουαλική εκδοχή αυτής των χαρακτήρων των Έντουαρντ Νόρτον και Μπραντ Πιτ στην ταινία , με τη Νάτσιος να είναι «το φορτίο που έπρεπε να αντιμετωπίσει ο Μέρντοκ» μετά την ανάστασή της.
Ο Κοξ θεώρησε επίσης πως ο Μέρντοκ και η Τζέσικα Τζόουνς θα είχαν μια «τεταμένη σχέση» στη σειρά, αφού και οι δύο χαρακτήρες είναι «αρκετά δογματικοί και πεισματάρηδες».
Η Ρίτερ θεώρησε πως θα ήταν ενδιαφέρον να δει το πώς θα συνεργαζόταν η Τζόουνς με τους υπόλοιπους ήρωες, αφού «η ίδια δεν θέλει να είναι υπερήρωας. Δεν θέλει να έχει καμία σχέση με όλα αυτά».
Πρόσθεσε πως στην αρχή της σειράς, η Τζόουνς προσπαθεί ακόμα να αντιμετωπίσει τον απόηχο που είχε η πράξη της να σκοτώσει τον Κίλγκρεϊβ στο τέλος του πρώτου κύκλου της σειράς , και δεν έχει ακόμα προσαρμοστεί στην αύξηση του αριθμού των ανθρώπων που θέλουν να την προσλάβουν από τότε.
Ο υπεύθυνος της σειράς, Μάρκο Ραμίρεζ, σημείωσε πως η Τζόουνς θα δυσκολευόταν να αφήσει «τρεις άντρες να μπουν στην ζωή της τους οποίους δεν εμπιστευόταν 100%».
Πρόσθεσε πως η φυλάκιση του Κέιτζ στο τέλος του πρώτου κύκλου της σειράς θα λυνόταν στην αρχή της μίνι σειράς, απομακρύνοντας ένα «μεγάλο βάρος. Τώρα που αυτό έχει διευθετηθεί, πιστεύω πως μπορούμε να του δώσουμε μια διαφορετική προσέγγιση στη ζωή».
Ο Κόλτερ είπε πως ο Κέιτζ θα ενεργούσε ως «ο συμφιλιωτής» της ομάδας καθώς και ως μέντορας για τον Ντάνι Ραντ· αυτή η συνύπαρξη του Ραντ με τον Κέιτζ είναι ένας φόρος τιμής στο κόμικ , κάτι το οποίο ο Κόλτερ σκέφτηκε πως ήταν ωραίο και είχε μια «σοφία-εναντίον-νιότης ποιότητα».
Φιν Τζόουνς ως Ντάνι Ραντ/ : Ένας δισεκατομμυριούχος Βουδιστής, συν-διευθύνων σύμβουλος στη και ειδικός στις πολεμικές τέχνες με την ικανότητα να καλεί τη μυστικιστική δύναμη του .
Ο Τζόουνς θεώρησε πως ο συνδυασμός του πρώτου κύκλου της σειράς και της σειράς συγκρότησε «ολόκληρο το πρώτο μέρος του ταξιδιού του Ντάνι», βλέποντάς τον στη δεύτερη σειρά να δυσκολεύεται να εμπιστευτεί τους άλλους, εξαιτίας όσων έγιναν στην πρώτη.
Ο Ραντ επηρεάζεται από τους άλλους οι οποίοι είναι μεγαλύτεροι από εκείνον και παραδείγματα ηρώων οι οποίοι «καταφέρνουν να κρατήσουν τη ζωή τους σε μια σειρά».
Ο Ραντ αντιμετωπίζεται κάπως κοροϊδευτικά από τους άλλους , με μερικούς τηλεθεατές να το ερμηνεύουν ως αιτία της χαμηλής τηλεθέασης που έλαβε ο πρώτος κύκλος του .
Ωστόσο, ο Ραμίρεζ είπε πως ο κύκλος δεν είχε κυκλοφορήσει όταν έκαναν τα γυρίσματα του και πως η δυναμική των χαρακτήρων ήταν η φυσική αίσθηση του πώς θα αντιμετωπιζόταν ο χαρακτήρας από τους άλλους.
Έλντεν Χένσον ως Φράνκλιν «Φόγκι» Νέλσον: Στενός φίλος του Μέρντοκ και πρώην συνέταιρός του στο δικηγορικό γραφείο που διατηρούσαν, ο οποίος τώρα εργάζεται με την Τζέρι Χόγκαρθ.
Σιμόν Μίσικ ως Μίστι Νάιτ: Ντετέκτιβ του αστυνομικού τμήματος του Χάρλεμ, μέρος μιας ομάδας κρούσης σε ολόκληρη την πόλη, η οποία είναι σύμμαχος του Κέιτζ.
Ελοντί Γιουνγκ ως Ηλέκτρα Νάτσιος:Μια μυστηριώδης κι επικίνδυνη γυναίκα από το παρελθόν του Μέρντοκ, η οποία είναι τώρα η , ένα όπλο του Χεριού.
Ο εκτελεστικός παραγωγός Τζεφ Λόουμπ ήθελε να μεταφέρει στην οθόνη την ιστορία της ανάστασης της Νάτσιος από τα κόμικ, με τον Ραμίρεζ να σχολιάζει πως «από τη στιγμή που φτάσαμε οργανικά σε αυτό το σημείο» με τον θάνατο του χαρακτήρα στο τέλος του δεύτερου κύκλου του , ήταν «ξεκάθαρο» πως η ανάστασή της θα εμφανιζόταν στη σειρά .
Η Γιουνγκ αποκάλεσε τη Νάτσιος ως «ένα άτομο που πάσχει από αμνησία και δεν θυμάται ποια είναι ή κάτι από την προηγούμενη ζωή της», με το ερώτημα να είναι πόσα στοιχεία του αυθεντικού χαρακτήρα παραμένουν μετά την εκπαίδευση της Αλεξάνδρα.
Σκοτ Γκλεν ως Στικ: Μέντορας του Μέρντοκ και επικεφαλής της ομάδας των Ενάρετων , οι οποίοι βρίσκονται σε πόλεμο με το Χέρι εδώ και πάρα πολλά χρόνια.
Ο Ραμίρεζ την περιέγραψε ως «επιζήσαντα» και «μια πολύ ισχυρή δύναμη στη Νέα Υόρκη» προσθέτοντας: «Είναι όλα όσα είναι η Σιγκούρνι: εκλεπτυσμένη, πνευματώδης, επικίνδυνη».
Η ανταγωνίστρια της σειράς έπρεπε να είναι «κάτι τεράστιο για να καταφέρει να τραβήξει αυτούς τους τέσσερις χαρακτήρες από την δική τους ζωή και να τους κάνει να συνεργαστούν εναντίον της».
Η Αλεξάνδρα «γοητεύεται» από αυτούς τους τέσσερις ήρωες που ενώνονται και συμμαχούν εναντίον της, μη έχοντας «γνωρίσει ποτέ τέσσερις ανθρώπους οι οποίοι φαίνεται να ενδιαφέρονται να προστατέψουν αυτό το μικρό μέρος της Νέας Υόρκης. δεν μοιάζουν με κανέναν άλλον που αντιμετώπισε στο παρελθόν».
Η Γουίβερ εργάστηκε με τους σεναριογράφους για την αποφυγή μιας κλισέ απεικόνισης, ειδικά «τη χρησιμοποίηση όρων όπως 'βασίλισσα του πάγου' που χρησιμοποιούνται συχνά για να χαρακτηρίσουν γυναίκες οι οποίες δεν είναι ιδιαίτερα συμπαθείς».
Ο χαρακτήρας τελικά αποτελεί ένα υποστηρικτικό παίκτη στη συνολική ιστορία της Νάτσιος, με τον Ραμίρεζ να λέει πως «γράψαμε έναν πραγματικά διασκεδαστικό χαρακτήρα για τη Σιγκούρνι, αλλά επίσης ήταν πραγματικά ένας τρόπος για εμάς να πούμε πως αυτό είναι το ταξίδι της Ηλέκτρα».
Τον Απρίλιο του 2016, η ανακοίνωσε πως οι Νταγκ Πίτρι και Μάρκο Ραμίρεζ, οι υπεύθυνοι του δεύτερου κύκλου του , θα ήταν οι υπεύθυνοι και εκτελεστικοί παραγωγοί της σειράς .
Ο δημιουργός του , Ντρου Γκόνταρντ, ήταν επίσης εκτελεστικός παραγωγός της μίνι σειράς, μαζί με τους Καρίμ Ζρέικ, Σίντι Χόλαντ, Αλί Γκος, Άλισον Ένγκελ, Κρις Χένιγκμαν, Άλαν Φάιν, Σταν Λι, Τζο Κεσάντα, Τζιμ Τσόρι και τον επικεφαλής της , Τζεφ Λόουμπ.
Τον Ιούλιο του 2016, ο Λόουμπ επιβεβαίωσε πως η μίνι σειρά θα αποτελείτο από οκτώ επεισόδια και δήλωσε πως οι Πίτρι και Ραμίρεζ θα συμβουλεύονταν τους Μελίσα Ρόζενμπεργκ, Τσίο Χοντάρι Κόκερ και Σκοτ Μπακ - τους υπεύθυνους των σειρών , και αντίστοιχα - για το πώς θα ενεργούσαν οι χαρακτήρες τους.
Οι υπεύθυνοι των σειρών διάβασαν το σενάριο όλων των επεισοδίων της σειράς και παραχώρησαν πληροφορίες για τον κόσμο του κάθε χαρακτήρα ξεχωριστά για καλύτερη κατανόησή τους.
Σχετικά με αυτή τη συνεργασία, ο Πίτρι είπε συγκεκριμένα για τη Ρόζενμπεργκ πως ήταν «θαυμάσια επειδή είναι κι αυτή καλλιτέχνης και μας άφηνε να κάνουμε αυτό που κάνουμε, αλλά ταυτόχρονα αγαπά τον χαρακτήρα της και ήταν προστατευτική μαζί της θέλοντας να το κάνουμε σωστά».
Ο Λόουμπ συνέκρινε αυτή τη σχέση με την προσέγγιση του Τζος Γουίντον στην ταινία του Οι Εκδικητές , για την οποία ο Γουίντον «αναζήτησε όλη τη δημιουργική συμβολή όλων όσων είχαν εργαστεί στις ταινίες , Ο Απίθανος , Ο Πρώτος Εκδικητής: και , αλλά έπρεπε να κάνει τους Εκδικητές κάτι δικό του».
Ο Λόουμπ εξήγησε: «Είχαμε φτάσει σε ένα σημείο όπου τα σενάρια των επεισοδίων είχαν ολοκληρωθεί και θέλαμε ο Μάρκο να συνεχίσει και ο Νταγκ ακολούθησε άλλα πρότζεκτ».
Η Κλάρκσον κοίταξε να γυρίσει τις σκηνές δράσης με διαφορετικούς τρόπους από αυτούς που είχαν χρησιμοποιηθεί στις άλλες σειρές, όπως για παράδειγμα τις «εξαιρετικά χορογραφημένες και . σχεδόν μπαλετικές» μάχες από τον ή τις πιο «αποσπασματικές, ακατάστατες» σκηνές από την .
Για τον Κέιτζ, η Κλάρκσον θεώρησε πως ήταν «αυτή η σταθερή, κεντρική φιγούρα που είναι αλεξίσφαιρη, δεν σπάει», έτσι συχνά τον κινηματογραφούσε με μια στατική ή σταθερή κάμερα, ενώ τον με πολύ περισσότερες κινήσεις και με κάμερες του χεριού.
Ως απάντηση στις επικρίσεις για τις σκηνές μάχης στον , ο Τζόουνς σημείωσε πως είχε περισσότερη εμπειρία στους ερχόμενος από την ολοκλήρωση του πρώτου κύκλου της δικής του σειράς πριν ξεκινήσει να δουλεύει στη μίνι σειρά.
Είχε επίσης περισσότερο χρόνο να μάθει τη χορογραφία καθώς βρισκόταν σε λιγότερες σκηνές στο κοινό πρότζεκτ, σε αντίθεση με την ατομική σειρά, και μπορούσε να κάνει πρόβες μεταξύ των γυρισμάτων.
Επιπρόσθετα, σημείωσε πως η διαφορετική ομάδα κασκαντέρ και σκηνοθετών στους έδωσε χώρο για βελτιώσεις, αποκαλώντας τη χορογραφία δράσης της μίνι σειράς «πολύ λεπτή» και πιο συνεκτική.
Ωστόσο, η μίνι σειρά εξακολουθούσε να έχει περιορισμένο χρονικό πρόγραμμα, κάτι το οποίο αποδείχτηκε μεγάλη πρόκληση για σκηνές όπου όλοι οι μάχονταν μαζί, με τον Κοξ να σημειώνει πως στη δική του σειρά είναι συνήθως απλά εκείνος και οι κασκαντέρ, ενώ στους ήταν απαραίτητο να βρίσκονται όλοι οι ηθοποιοί που υποδύονται τους ήρωες μαζί και να μαθαίνουν τη χορογραφία και να δουλεύουν πάνω σε περιορισμένο χρόνο.
Ο Λόουμπ δεν ήθελε έναν κακό όπως οι εξωγήινοι από τους Εκδικητές, καθώς αυτοί είναι «ήρωες του δρόμου οι οποίοι προέρχονται από ένα πολύ πραγματικό μέρος».
Αλλά, ο κάθε ένας από τους έχει αποδείξει πως είναι «πραγματικά ισχυρός» στην ατομική του σειρά και ο ανταγωνιστής θα έπρεπε να αποδειχθεί πρόκληση και για τους τέσσερις μαζί.
Ο Ραμίρεζ θεώρησε επίσης πως ο ανταγωνιστής θα έπρεπε να είναι ένας κοινός παρονομαστής παρά να υπάρξουν ανεξάρτητοι κακοί που θα συνδυάζονταν από την κάθε σειρά του κάθε .
Κατέληξαν έτσι στον σχηματισμό της οργάνωσης του Χεριού και έβαλαν τους χαρακτήρες να ακολουθούν διαφορετικές έρευνες, οι οποίες τους οδήγησαν στην ίδια τοποθεσία.
Μεταγενέστερα, ήταν σημαντικό για τον Ραμίρεζ μέχρι το τέλος της μίνι σειράς, το Χέρι να καταστραφεί ώστε να δοθεί ένα οριστικό τέλος σε αυτή την ιστορία και να επιτρέψει στους χαρακτήρες, και ειδικότερα στον , να προχωρήσουν σε ένα νέο «κεφάλαιο».
Για να δώσουν κάτι απροσδόκητο στους τηλεθεατές, το επίκεντρο της ιστορίας αποκαλύπτεται να είναι τελικά η Ηλέκτρα Νάτσιος και το ταξίδι της προς την απόρριψη των ανθρώπων που της έχουν πει τι να κάνει στη ζωή της.