polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ο Δημάρατος έγινε μέσω των γιων του γενάρχης του Ρωμαϊκού γένους των Ταρκυνίων και προπάτορας πολλών ευγενών Ρωμαϊκών οικογενειών, οι απόγονοι του ήταν οι τρεις βασιλείς της Ρώμης και οι δύο πρώτοι σύμβουλοι όταν ανακηρύχτηκε η Ρωμαϊκή Δημοκρατία.
Ο μικρότερος γιός του, ο Αρουν, πέθανε λίγο πριν τον πατέρα του, η σύζυγος του ήταν έγκυος και ο μεταθανάτιος γιός του πήρε επίσης το όνομα Αρουν στην μνήμη του πατέρα του.
Ο Σέρβιος Τύλλιος παρουσιάζεται σε μιά Γαλλική τοιχογραφία, όπως ισχυρίζεται ο μετέπειτα αυτοκράτορας Κλαύδιος, με το όνομα "Μακστάρνα".
Οι πρώτες μεγάλες μορφές της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας ήταν απόγονοι του Δημάρατου, πέρα από τον βασιλιά Ταρκύνιο τον υπερήφανο και η σύζυγος του Τύλλια η νεώτερη ήταν επίσης απόγονος του, οι τρεις γιοι τους έπαιξαν σημαντικό ρόλο στα γεγονότα που ακολούθησαν.
Οι αρχηγοί της εξέγερσης ήταν ο σύζυγος της Λουκρητίας Λεύκιος Ταρκύνιος Κολλατίνος, που ήταν ανεψιός του βασιλιά, εγγονός του Αρρούν Ταρκύνιου μικρότερου γιου του Δημάρατου και ο Λούκιος Ιούνιος Βρούτος που ήταν γιος της αδελφής του Ταρκύνιου του υπερήφανου.
Ο Ταρκύνιος μπήκε στην υπηρεσία του τέταρτου βασιλιά της Ρώμης Άνκος Μάρκιος, πήρε μεγάλα δημόσια αξιώματα, έγινε ευνοούμενος και του ανέθεσε την κηδεμονία των γιων του.
Με τον θάνατο του Άνκος ο Ταρκύνιος εξελέγη πέμπτος βασιλιάς της Ρώμης, κατέλαβε την Λατινική πόλη "Κολλάτια" και την παρέδωσε στον αδικημένο ανεψιό του Αρούν.
Ο Ταρκύνιος ο πρεσβύτερος πάντρεψε την κόρη του με τον Σέρβιο Τύλλιο που τον διαδέχθηκε ως έκτος βασιλιάς της Ρώμης, μετά από μια μακρόχρονη βασιλεία με μεγάλη ευημερία ανατράπηκε και δολοφονήθηκε από τον γαμπρό του Ταρκύνιο τον υπερήφανο γιο ή εγγονό του Ταρκύνιου του πρεσβύτερου.
Ο Δημάρατος της Κορίνθου γενάρχης του Οίκου των Ταρκύνιων ήταν ο πατέρας του Ταρκύνιου του Πρεσβύτερου του πέμπτου βασιλιά της Ρώμης και ο παππούς η προπάππους του Ταρκύνιου του Υπερήφανου, του έβδομου και τελευταίου βασιλιά της Ρώμης.
Η διάγνωση του οξέος θωρακικού συνδρόμου καθίσταται δύσκολη από την ομοιότητά του με την πνευμονία· και οι δύο μπορεί να εμφανιστούν με νέα αδιαφανοποίηση του πνεύμονα σε ακτινογραφία στήθους με ακτίνες Χ.
Η παρουσία πυρετού, χαμηλών επιπέδων οξυγόνου στο αίμα, ο αυξημένος αναπνευστικός ρυθμός, ο θωρακικός πόνος και ο βήχας είναι επίσης συνηθισμένα στο οξύ θωρακικό σύνδρομο.
Η διαγνωστική εξέταση περιλαμβάνει ακτίνες Χ στον θώρακα, πλήρη μέτρηση κυττάρων, μέτρηση δικτυοερυθροκυττάρων, ηλεκτροκαρδιογράφημα και καλλιέργειες αίματος και πτυέλου.
Το οξύ θωρακικό σύνδρομο προκύπτει συχνά από λοίμωξη του πνεύμονα και η παραγόμενη φλεγμονή και απώλεια του κορεσμού σε οξυγόνο οδηγεί σε παραπέρα δρεπανοκυττάρωση των ερυθροκυττάρων, επιδεινώνοντας συνεπώς την πνευμονική και συστηματική υποξαιμία, τη δρεπανοκυττάρωση και την αγγειοαπόφραξη.
Η κρίση είναι συνηθισμένη επιπλοκή σε δρεπανοκυτταρικούς ασθενείς και μπορεί να σχετίζεται με ένα ή περισσότερα συμπτώματα περιλαμβανομένων πυρετού βήχα, πολύ έντονου πόνου, παραγωγής πτυέλου, δύσπνοιας, ή υποξίας.
Αντιβιοτικά ευρέως φάσματος που καλύπτουν συνηθισμένες λοιμώξεις όπως τον πνευμονικό στρεπτόκοκκο και το μυκόπλασμα, τον έλεγχο του πόνου και την μετάγγιση αίματος.
Η Εκκλησία της Αγίας Τριάδας στο Γκέργκετι είναι μία εκκλησία του 14ου αιώνα που βρίσκεται στην κορυφή ενός ψηλού βουνού, στη δεξιά όχθη του ποταμού Τσχέρι , σε υψόμετρο 2170 μέτρων, στο Δήμο Καζμπέκ του μχάρε Μτσχέτα-Μτιανέτι της Γεωργίας.
Τον 18ο αιώνα ο Γεωργιανός συγγραφέας Βακχούστι Μπατονισβίλι έγραψε ότι σε περιόδους κινδύνου, πολύτιμα κειμήλια από τη Μτσχέτα, όπως ο Σταυρός της Αγίας Νίνας, μεταφέρονταν εδώ για φύλαξη.
Ο ηγούμενος Αλέξανδρος του Τελίσε στο έργο του "Βιογραφία του πρώτου βασιλιά της Σικελίας Ρογήρου Α" την περιγράφει σαν "πολύ συνετή γυναίκα που κυβερνούσε με μεγάλη δικαιοσύνη την κομητεία".
Η Αδελαΐδα και ο Ρογήρος Β προτίμησαν να κυβερνήσουν με τοπικούς Σικελούς αξιωματούχους αντί να εισάγουν ξένους, αυτό έδειξε ότι ήταν προσαρμοσμένοι στον πληθυσμό του νησιού.
Με την επίδραση της Αδελαΐδας ο αδελφός της Ερρίκος ντελ Βάστο πήρε δώρο το Πατερνό και την Μπουτέρα, παντρεύτηκε επιπλέον τη θετή της κόρη Φλαντίνα των Ωτβίλ.
Η Αδελαΐδα ντελ Βάστο ήταν κόμισσα της Σικελίας ως τρίτη σύζυγος του Ρογήρου Α της Σικελίας και βασίλισσα της Ιερουσαλήμ μέσω του γάμου της με τον Βαλδουίνο Α της Ιερουσαλήμ.
Η Αδελαΐδα ντελ Βάστο ήταν κόρη του Μάνφρεντ ντελ Βάστο, τα αδέλφια του πατέρα της ήταν ο Βονιφάτιος ντελ Βάστο Μαρκήσιος της Δυτικής Λιγυρίας και ο Άνσελμος ντελ Βάστο.
Ο θείος της είχε ενεργό πολιτικό ρόλο στην περιοχή της Λιγυρίας, ένα έγγραφο που σχετίζεται με τον Ρογήρο Α τον περιγράφει σαν τον "πιο διάσημο μαρκήσιο στην Ιταλία".
Την περίοδο που κυβέρνησε ο Χριστόδουλος έγινε ο πρώτος Εμίρης της Σικελίας με απεριόριστες στρατιωτικές και δικαστικές εξουσίες, η πρωτεύουσα της κομητείας μεταφέρθηκε από τη Μίλητο στην Καλαβρία στο Σικελικό Παλέρμο.
Η Αδελαΐδα απαίτησε να διαδεχτεί ο γιος τους το Βασίλειο της Ιερουσαλήμ, αν δεν έκαναν παιδιά θα το κληρονομούσε ο Ρογήρος Β, η Αδελαΐδα έφερε μαζί της ένα τεράστιο ποσό χρημάτων, Μουσουλμάνους τοξότες και χιλιάδες Σικελούς στρατιώτες.
Ο διάδοχος ωστόσο δεν ήρθε γρήγορα και οι εχθροί του Βαλδουίνου Α τον κατηγόρησαν σαν δίγαμο αφού η Άρντα ήταν ακόμα ζωντανή, ο πατριάρχης Αρνούλφος που σύστησε στον βασιλιά τον γάμο καθαιρέθηκε.
Ο Πάπας Πασχάλης Β συμφώνησε να τον αποκαταστήσει υπό την προϋπόθεση να ακυρώσει τον γάμο του Βαλδουίνου Α με την Αδελαΐδα, ο Βαλδουίνος συμφώνησε επειδή αρρώστησε και θεώρησε την ασθένεια του θεία τιμωρία για τη διγαμία του.
Η Αδελαΐδα πέθανε αλλά ο Ρογήρος Β ήταν εξοργισμένος με την κοροϊδία, σε ολόκληρη τη ζωή του δεν ξέχασε ποτέ το Βασίλειο της Ιερουσαλήμ.
γιος της Αδελαΐδας ήταν βαριά εξοργισμένος, μισούσε θανάσιμα το βασίλειο της Ιερουσαλήμ και τον λαό του. Όλοι οι Ευρωπαίοι πρίγκιπες έστειλαν κάποια βοήθεια, ο Ρογήρος ποτέ, ακόμα και οι διάδοχοι του αρνήθηκαν να συμφιλιωθούν, δεν προχώρησαν ποτέ σε καμιά φιλική πράξη. Η βοήθεια από τη Σικελία θα ήταν πολύ εύκολο να έρθει, περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο βασίλειο αλλά ένας ολόκληρος λαός πλήρωσε κάποιο εγκληματικό σφάλμα ενός ανθρώπου".
Η πρώτη σύζυγος του Βαλδουίνου Α της Ιερουσαλήμ Γκολντεχίλδη πέθανε στην Α Σταυροφορία, ο Βαλδουίνος Α παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο μία ευγενή από την Αρμενία την Άρντα της Αρμενίας επειδή αναζητούσε συμμαχία με τους Αρμενίους την εποχή που ήταν κόμης της Έδεσσας.
Ο Λατίνος πατριάρχης της Ιερουσαλήμ Ανρούλφ του Τσοκ του πρότεινε την Αδελαΐδα, χήρα του βασιλιά της Σικελίας Ρογήρου Α, έστειλε απεσταλμένους στη Σικελία να συζητήσουν τους όρους.
Το όνομα της πόλης προέρχεται από το Αραβικό "Καλτ-ατ-ζιρόνε" που σημαίνει "Κάστρο των αγγείων", η αγγειοπλαστική ήταν εξαιρετικά αναπτυγμένη στο Καλτατζιρόνε από την αρχαιότητα.
Οι Άραβες έκτισαν ένα κάστρο , δέχτηκαν στη συνέχεια επίθεση Λιγυρίων υπό τον Βυζαντινό στρατηγό Γεώργιο Μανιάκη, η επίθεση αυτή άφησε πολλά ίχνη της Λιγυρικής γλώσσας στην τοπική διάλεκτο.
Τον 20ο αιώνα έγινε η έδρα του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος χάρη στην παρουσία του πολιτικού Λουίτζι Στούρτζο , έγινε η γενέτειρα μεγάλων πολιτικών ανδρών όπως του Ιταλού πρωθυπουργού Μάριο Σκέλμπα και του Σικελού προέδρου Σίλβιο Μιλάτσο.
Είναι η μόνη κοινότητα της Μητροπολιτικής πόλης εκτός από την Κατάνια που εδρεύει δικαστήριο και η δεύτερη πιο πυκνοκατοικημένη πόλη στην κεντρική Σικελία μετά την Καλτανισσέττα, απέκτησε τον τίτλο της Πόλης .
Το Καλτατζιρόνε έχει σημαντική παραγωγή κεραμικών, άλλες σημαντικές οικονομικές δραστηριότητες του νησιού είναι οι ελαιώνες, οι αμπελώνες, η παραγωγή ροδάκινων και ο τουρισμός.
Το Καλτατζιρόνε είναι μία ηπειρωτική πόλη στη Μητροπολιτική Πόλη της Κατάνιας στην Ιταλική Περιφέρεια της Σικελίας στη νότια Ιταλία, περίπου 70 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από την πρωτεύουσα Κατάνια.
Η έκταση της πόλης είναι 383.38 τετραγωνικά χιλιόμετρα και ο πληθυσμός 38.295 κάτοικοι, η πυκνότητα του πληθυσμού είναι 100 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο.
Το 1331-1346, κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Στέφανου Δουσάν, η εκκλησία επεκτάθηκε και απέκτησε τα χαρακτηριστικά καθεδρικού ναού, και απέκτησε αγιογραφίες στον εξωνάρθηκα τις εκκλησίας.
Την περίοδο 1335-1371 θεωρείται ότι ολοκληρώθηκε η αγιογράφηση του ναού, όπως φαίνεται από τις αγιογραφίες με ρυθμούς οι οποίοι παρατηρούνται σε άλλες κοντινές εκκλησίες.
Ο κλασσικός ρυθμός των τοιχογραφιών της εκκλησίας έχει επηρεαστεί από την ύστερη βυζαντινή τέχνη, όπως αυτή στη βασιλική του Αγίου Βιταλίου και άλλες βυζαντινές εκκλησίες.
Κάποιες από τις τοιχογραφίες είναι παράδειγμα της μετάβασης της βυζαντινής τέχνης ανάμεσα στην κομνηνιανή και την παλαιολόγεια τέχνη, καθώς πολλές ολοκληρώθηκαν ανάμεσα στο 1263 και το 1268.
Οι τοιχογραφίες στη Σοπότσανη ζωγραφίστηκαν σε παρόμοιο στυλ με αυτό των βυζαντινών καλλιτεχνών, όμως οι καταβολές των καλλιτεχνών παραμένουν άγνωστες.
Όμως υπάρχουν και εξαιρέσεις· στην τοιχογραφία της Κοίμησης της Θεοτόκου, η οποία ζωγραφίστηκε με ορατές τις διαχωριστικές γραμμές, οι οποίες συνήθως σβήνονταν, και αποτελεί παράδειγμα του γραμμικού στυλ.
Τα πορτραίτα σε αυτές τις εικόνες ενσωματώνουν βυζαντινούς συμβολισμούς και τεχνικές, το οποίο δίνει έμφαση στη θέση της κεφαλής, καθώς και στις ιδιότητες των χεριών.
Η απεικόνιση των μορφών είναι σύγχρονη με την ανάπτυξη του νατουραλισμού, ο οποίος βρίσκεται σε άλλες βυζαντινές εικόνες και ψηφιδωτά, όπως η Δέηση στην Αγία Σοφία.
Ο τερματικός σταθμός διαθέτει επίσης φαρμακείο, αρωματοπωλείο, κομμωτήριο, καταστήματα λιανικής πώλησης ρολογιών, καταστήματα αποσκευών, παιχνίδια, καθώς και κατάστημα καπνού/εφημερίδων.
Κατά τη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου, ο αερολιμένας ήταν πρωταρχικός στόχος της Ανατολικής Στρατιωτικής Δύναμης της Συμμαχικής Επιχείρησης Πυρσός στις 8 Νοεμβρίου 1942 και καταλήφθηκε από μικτή στρατιωτική μονάδα των Ηνωμένων Πολιτειών, Βρετανών κομάντος και στρατιωτών βρετανικού τμήματος πεζικού.
Η αντίθεση των δυνάμεων της Γαλλίας του Βισύ που υπερασπίστηκαν το αεροδρόμιο έληξε την ίδια ημέρα, καθώς εκδόθηκαν εντολές του ναύαρχου Νταρλάν στο Αλγέρι για να σταματήσουν όλες οι εχθροπραξίες στη Βόρεια Αφρική.
Το Νταρ Ελ Μπεϊντά, η περιοχή στην οποία βρίσκεται το αεροδρόμιο, ήταν γνωστή ως , και το αεροδρόμιο αποκαλείται Αεροδρόμιο σε μεγάλο μέρος της βιβλιογραφίας για τον Πόλεμο της Ανεξαρτησίας της Αλγερίας.
Από τη στιγμή που πέρασε στα χέρια των Συμμάχων, το αεροδρόμιο χρησιμοποιήθηκε από τη Διοίκηση Αεροπορικών Μεταφορών της Πολεμικής Αεροπορίας των Ηνωμένων Πολιτειών ως σημαντικός κόμβος μεταφόρτωσης για φορτίο και μεταφοράς αεροσκαφών και προσωπικού.
Λειτούργησε ως ενδιάμεσος σταθμός προς το αεροδρόμιο Ταφαρκουαί, κοντά στο Οράν ή το αεροδρόμιο της Τύνιδας, στην Τυνησία στη διαδρομή μεταφοράς της Βορείου Αφρικής μεταξύ Καΐρου και Ντακάρ.
Η διεθνής κίνηση ανέρχεται σε 2,5 εκατομμύρια επιβάτες ετησίως, ενώ ο τερματικός σταθμός διαθέτει 5.000 θέσεις στάθμευσης οχημάτων, στάση ταξί, χώρο επιβίβασης 27.000μ² και 16 πύλες επιβατών.
Αεροσκάφος της 43ης Μοίρας της υπό τις διαταγές του επισμηναγού Μάικλ Ρουκ προσγειώθηκε στο λίγο μετά τις 11:00 στις 8 Νοεμβρίου, και άρχισε επιθετικές περιπολίες την επόμενη μέρα.
Το Αεροδρόμιο Χουαρί Μπουμεντιέν , γνωστό και ως Αεροδρόμιο του Αλγερίου ή Διεθνές Αεροδρόμιο του Αλγερίου, είναι διεθνές αεροδρόμιο που εξυπηρετεί το Αλγέρι, την πρωτεύουσα της Αλγερίας.
Τον Αύγουστο του 2021 ξεκίνησε τα γυρίσματα του 77, μιας ταινίας σε σκηνοθεσία του Αλμπέρτο Ροντρίγκες και στην οποία πρωταγωνιστεί μαζί με τον Χαβιέ Γκουτιέρεθ.
Η ταινία εκτυλίσσεται στη Φυλακή της Βαρκελώνης κατά το έτος 1977, όπου ο Εράν υποδύεται έναν νεαρό λογιστή που έχει υπεξαιρέσει και καλείται να εκτίσει ποινές από 10 έως 20 χρόνια.
Τον Σεπτέμβριο του 2019, άρχισε να γυρίζει το , ένα θρίλερ ληστείας σε σκηνοθεσία του Ντανιέλ Καλπαρσόρο στο οποίο πρωταγωνίστησε ως Άνχελ, ένας νεαρός άνδρας που μπαίνει σε μια συμμορία ληστών που έχει υπό έλεγχο όλη την κοινότητα.
Σε αυτή την ταινία μεγάλου μήκους, η οποία έκανε πρεμιέρα στις 18 Δεκεμβρίου 2020, συμμετέχουν επίσης οι Λουίς Τόσαρ , Καρολίνα Γιούστε και Ασία Ορτέγκα .
Επίσης το 2017, γνώρισε διεθνή φήμη χάρη στον ρόλο του Ρίο, τον χάκερ μιας ομάδας ληστών της σειράς , που έγινε μια από τις μεγαλύτερες τηλεοπτικές επιτυχίες της χρονιάς στην Ισπανία.
Στις αρχές του 2018, έγινε μέλος μιας άλλης ισπανικής παραγωγής που μεταδόθηκε από το , με τίτλο , που δημιουργήθηκε από τους Νταρίο Μαδρόνα και Κάρλος Μοντέρο, όπου βρήκε τους συναδέλφους του από το , Μαρία Πεδράθα και Χάιμε Λορέντε και πρωταγωνίστησε ως Κρίστιαν Βαρέλα Εσπόσιτο, ένας έφηβος που λαμβάνει υποτροφία για να πάει σε ένα αριστοκρατικό σχολείο αφού το σχολείο του καταρρέει.
Μια πρωτότυπη σειρά του στην οποία υποδύεται τον Όσκαρ, έναν νεαρό άνδρα που εμπλέκεται σε μια συνωμοσία εμπορίας όπλων στη Μαρβέγια κατά τη δεκαετία του 1980.
Το 2019, η τρίτη σεζόν του κυκλοφόρησε στο και η δεύτερη σεζόν του , στην οποία εμφανίζεται μόνο σε ένα επεισόδιο, καθώς ήταν ασυμβίβαστο να συνδυαστούν τα γυρίσματα και των δύο σειρών.
Η Μορίν Ο’ Χάρα ( ', γεννημένη ως Μορίν Φιτζσίμονς (αγγλικά: , Δουβλίνο, Ιρλανδία, 17 Αυγούστου 1920 - Αϊντάχο, ΗΠΑ, 24 Οκτωβρίου 2015), γνωστή σαν «Η βασίλισσα του » ήταν Ιρλανδοαμερικανίδα ηθοποιός και τραγουδίστρια.
Κοκκινομάλλα και εντυπωσιακή, πρωταγωνίστησε σε αισθηματικές περιπέτειες έργων της λεγόμενης «χρυσής εποχής» του αμερικανικού κινηματογράφου, ενώ συνεργάστηκε με το σκηνοθέτη Τζον Φορντ και τον ηθοποιό και επί πολλά έτη στενό φίλο της, Τζον Γουέιν.
Σημαντική θέση στη φιλμογραφία της έχουν οι ταινίες: Η Παναγία των Παρισίων , Η κοιλάδα της κατάρας , Ο μαύρος πειρατής , Το θαύμα της 34ης οδού , Ριο Γκράντε και Ο ήσυχος άνθρωπος .
Την ίδια χρονιά κατέκτησε την πρώτη της διάκριση, κερδίζοντας το πρώτο βραβείο στον εθνικό διαγωνισμό Δραματικής Τέχνης για την εμφάνισή της, ως Πόρσια στην θεατρική παράσταση Ο έμπορος της Βενετίας του Ουίλλιαμ Σαίξπηρ.
Το 1939, σε ηλικία μόλις 19 ετών συμπρωταγωνίστησε με τον διάσημο Τσαρλς Λότον κάνοντας το κινηματογραφικό της ντεμπούτο στο έργο του Άλφρεντ Χίτσκοκ Η ταβέρνα της Τζαμάικα .
Το 1659 ο Πατριάρχης Δοσίθεος Β' Ιεροσολύμων επισκέφτηκε το Μόκβι και ανακάλυψε μία επιγραφή που αναφερόταν στις τοιχογραφίες που έγιναν επί βασιλείας του Αλεξίου Α' Κομνηνού και Δαβίδ Δ' της Γεωργίας, αλλά η επιγραφή αυτή δεν έχει διασωθεί ως τις μέρες μας.
Με την καθοδήγηση του Επίσκοπου Ντάνιελ του Μόκβι, το 1300 ολοκληρώθηκε ένα έργο μεγάλης σημασίας και καλλιτεχνικής αξίας, τα Τέσσερα Ευαγγέλια του Μόκβι.
Ο Καθεδρικός Ναός του Μόκβι της Κοίμησης είναι ένας Γεωργιανός Ορθόδοξος καθεδρικός ναός που βρίσκεται στο ομώνυμο χωριό της περιφέρειας Οτσαμτσίρα, στην Αμπχαζία της Γεωργίας.
Η πολιτιστική συνεισφορά των επισκόπων του Μόκβι είναι ανεκτίμητη, και στη Γεωργιανή βιβλιογραφία εξιστορούνται τα έργα τους και τιμώνται τα ονόματά τους: ο Γκρίγκολ Μοκβέλι, ο Ντάνιελ Μοκβέλι, ο Αβραάμ Μοκβέλι, ο Επτβίμε Σακβαρελίτζε, ο Πιλίπε Τσκχετίτζε, κ.
Ενθαρρυμένος από τη σύζυγό του, ο Αντόνιο συνεχίζει να πηγαίνει στις συνεδρίες διαχείρισης θυμού, αλλά αισθάνεται ότι απειλείται από την οικονομική ανεξαρτησία της Πιλάρ, μιας και εξακολουθεί να εργάζεται στο κατάστημα δώρων.
Θα πρέπει επομένως να αφήσουν το Τολέδο και να μετακομίσουν στη Μαδρίτη, αλλά ο Αντόνιο φοβάται να μετακομίσει, διότι πιστεύει ότι θα είναι δύσκολο να βρει καλύτερη δουλειά στη Μαδρίτη.
Αποφασισμένη να ξεκινήσει μια καινούρια ζωή μόνη της, η Πιλάρ στέλνει την αδελφή της να μαζέψει τα υπάρχοντά της από το διαμέρισμα που μοιράζονταν με τον Αντόνιο.
Μέσα από τα Μάτια σου , είναι ισπανική αισθηματική/δραματική ταινία του 2003, σε σκηνοθεσία της Ιθίαρ Μπογιαΐν, με πρωταγωνιστές τους Λάια Μαρούλ και Λουίς Τοσάρ.
Έλαβε θετικές κριτικές για την πρωτότυπη προσέγγιση της ενδοοικογενειακής βίας, ενώ κέρδισε επτά βραβεία Γκόγια το 2004, συμπεριλαμβανομένου καλύτερης ταινίας, καλύτερου σκηνοθέτη, καλύτερου άνδρα πρωταγωνιστή, καλύτερης γυναίκας πρωταγωνίστριας, και καλύτερου γυναικείου υποστηρικτικού ρόλου.
Προσπαθώντας να φέρει πίσω την Πιλάρ, παίρνει μέρος σε μία ομάδα διαχείρισης θυμού για παντρεμένους άνδρες που θέλουν να αλλάξουν την βίαιη συμπεριφορά τους εις βάρος των γυναικών.
Με την ενθάρρυνση της αδελφή της, η Πιλάρ βρίσκει δουλειά σε ένα κατάστημα δώρων που ελκύει τουρίστες, όπου και η Άνα εργάζεται αποκαθιστώντας έργα τέχνης.
Ένα πεπόνι χάνεϊντιου θα πρέπει, ακόμα, να είναι πιο βαρύ από ότι μοιάζει για το μέγεθός του και να έχει μια κέρινη αίσθηση στο εξωτερικό – σε αντίθεση με άλλα φρούτα που έχουν χνουδωτή επιφάνεια.
Αυτή η κατάσταση λέγεται ισοτονική και εμφανίζεται όταν το ίδιο επίπεδο διαλυμένων ουσιών εμφανίζεται και στις δυο πλευρές της κυτταρικής μεμβράνης, έτσι ώστε η καθαρή κίνηση του νερού να είναι μηδενική.
Αυτό συμβαίνει μέσω δύο νευρικών φάσεων: μιας "προαπορροφητικής" φάσης που σηματοδοτεί την καταστολή της δίψας αρκετά λεπτά πριν την απορρόφηση του υγρού από το στομάχι και τη διανομή του στο σώμα μέσω της κυκλοφορίας και μιας "μεταπορροφητικής" φάσης που ρυθμίζεται από εγκεφαλικές δομές που ανιχνεύουν τον τερματισμό της απορρόφησης του υγρού.
Η προαπορροφητική φάση βασίζεται σε αισθητήριες εισόδους στο στόμα, στον φάρυγγα, στον οισοφάγο και στην ανώτερη γαστρεντερική οδό για να προβλέψει την απαιτούμενη ποσότητα του νερού, παρέχοντας γρήγορα σήματα στον εγκέφαλο να τερματίσει την πόση όταν η εκτιμώμενη ποσότητα έχει καταναλωθεί.
Η μεταπορροφητική φάση λαμβάνει χώρα μέσα παρακολούθησης του αίματος της ωσμογραμμομοριακότητας, του όγκου υγρού, και του ισοζυγίου νατρίου, που γίνονται αντιληπτά συνολικά στα περικοιλιακά όργανα του εγκεφάλου που συνδέονται μέσω νευρικών δικτύων για τον τερματισμό της δίψας όταν αποκατασταθεί το ισοζύγιο του υγρού.
Η αγγειοτενσίνη Ι μετατρέπεται σχεδόν αμέσως στην ενεργή μορφή της πρωτεΐνης αγγειοτενσίνη ΙΙ από ένα ένζυμο που ήδη υπάρχει στο αίμα.
Η αγγειοτενσίνη ΙΙ στη συνέχεια ταξιδεύει με το αίμα μέχρι να φτάσει τον οπίσθιο αδένα της υπόφυσης και τον επινεφριδιακό φλοιό, όπου προκαλεί διαδοχικές αντιδράσεις ορμονών που προκαλούν στους νεφρούς κατακράτηση νερού και νατρίου, αυξάνοντας την πίεση του αίματος.
Σε ενήλικες πάνω από 50 ετών, η αίσθηση της δίψας του σώματος μειώνεται και συνεχίζει να μειώνεται με την ηλικία, θέτοντας αυτόν τον πληθυσμό σε αυξημένο κίνδυνο αφυδάτωσης.
Αρκετές μελέτες έχουν δείξει ότι οι ηλικιωμένοι έχουν χαμηλότερες συνολικές λήψεις νερού από τους νεότερους ενήλικες και ότι οι γυναίκες είναι ιδιαίτερα επικίνδυνες για υπερβολικά χαμηλή λήψη νερού.
Οι συνιστώμενοι όγκοι λήψης στους ηλικιωμένους είναι οι ίδιες με τους νεότερους ενήλικες επειδή παρά την χαμηλότερη ενεργειακή κατανάλωση, οι απαιτήσεις σε νερό για αυτήν την ομάδα είναι αυξημένες λόγω της μείωσης στην ικανότητα νεφρικής συγκέντρωσης.
Αυτή η απώλεια όγκου είναι προβληματική, επειδή ο συνολικός όγκος του αίματος πέφτει πολύ χαμηλά και η καρδιά δεν μπορεί να κυκλοφορήσει το αίμα αποτελεσματικά και το τελικό αποτέλεσμα είναι υπογκαιμική καταπληξία.
Η συγκέντρωση της διαλυμένης ουσίας του ενδιάμεσου υγρού αυξάνεται με υψηλή λήψη νατρίου στη δίαιτα ή με πτώση του όγκου σε εξωκυτταρικά υγρά λόγω της απώλειας του νερού μέσω εφίδρωσης, αναπνοής, ούρησης και αφόδευσης.
Η αύξηση της συγκέντρωσης διαλυμένης ουσίας του ενδιάμεσου υγρού προκαλεί μετακίνηση του νερού από τα κύτταρα του σώματος, μέσω των μεμβρανών τους, προς το εξωκυτταρικό τμήμα, με ώσμωση, που προκαλεί συνεπώς κυτταρική αφυδάτωση.
Ομάδες κυττάρων στο αγγειώδες όργανο τελικού πετάλου και στο υποψαλίδιο όργανο , που βρίσκονται έξω από τον αιματοεγκεφαλικό φραγμό μπορούν να ανιχνεύσουν τη συγκέντρωση του πλάσματος του αίματος και την παρουσία της αγγειοτενσίνης ΙΙ στο αίμα.
Καταστροφή αυτού του τμήματος του υποθαλάμου στους ανθρώπους και σε άλλα ζώα καταλήγει σε μερική ή ολική απώλεια της επιθυμίας πόσης ακόμα και με ακραία υψηλές άλατος στα εξωκυτταρικά υγρά.
Κάποιες πηγές, συνεπώς, διαφοροποιούν την "εξωκυτταρική δίψα" από την "ενδοκυτταρική δίψα", όπου η εξωκυτταρική δίψα είναι η δίψα που δημιουργείται από μειωμένο όγκο και η ενδοκυτταρική δίψα από αυξημένη ωσμολυτική συγκέντρωση.
Εάν ο όγκος νερού του σώματος πέσει κάτω από ένα συγκεκριμένο όριο ή η ωσμολυτική συγκέντρωση γίνει υπερβολικά υψηλή, ο εγκέφαλος σηματοδοτεί δίψα.
Οι αρτηριακοί τασεοϋποδοχείς ανιχνεύουν μειωμένη αρτηριακή πίεση και σηματοδοτούν το κεντρικό νευρικό σύστημα στην έσχατη πτέρυγα και στον πυρήνα της μονήρους δεσμίδας .
Η καταστολή της δίψας ποικίλλει μεταξύ των διαφόρων ζωικών ειδών, με τους σκύλους, τις καμήλες, τα πρόβατα, τις κατσίκες και τα ελάφια να αναπληρώνουν γρήγορα τα ελλείμματα νερού όταν αυτό γίνει διαθέσιμο, ενώ οι άνθρωποι και τα άλογα μπορεί να χρειαστούν ώρες για να επαναφέρουν το ισοζύγιο του υγρού.
Ωστόσο, ο ηγέτης του , Σαμ Ρέινσι, στερήθηκε την κοινοβουλευτική ασυλία και στη συνέχεια του απαγορεύτηκε να επιστρέψει στην Καμπότζη μετά την αποχώρησή του από τη χώρα.
Το αίτημά του για βασιλική χάρη παρεμποδίστηκε από τον Σεν και τον Δεκέμβριο του 2016 ο αναπληρωτής του, Κεμ Σόχα, τον αντικατέστησε ως αρχηγό της αντιπολίτευσης.
Οι προηγούμενες εκλογές τον Ιούλιο του 2013 χαρακτηρίστηκαν από μια τέταρτη διαδοχική νίκη για το , το οποίο κέρδισε 68 έδρες στην Εθνοσυνέλευση, ενώ το Κόμμα Εθνικής Σωτηρίας της Καμπότζης κατέλαβε τις υπόλοιπες 55 έδρες.
Ως αποτέλεσμα, το μποϊκοτάρισε το κοινοβούλιο τον Σεπτέμβριο του 2013 και δεσμεύθηκε να μην εισέλθει στο κοινοβούλιο έως ότου γίνουν εκλογικές μεταρρυθμίσεις.
Υπήρξε ένας αριθμός ρεκόρ μη έγκυρων ψηφοδελτίων, που αντιπροσωπεύουν το 8,6% του συνόλου των ψήφων, περισσότερο από κάθε ψήφο που έλαβε ένα πολιτικό κόμμα προβάλλοντας εμπόδια στο .
Επίσης, σε περιοχές μακριά από την πρωτεύουσα της χώρας, οι ψηφοφόροι ισχυρίστηκαν ότι η χρησιμοποίησε τακτικές εκφοβισμού για να επηρεάσει τα αποτελέσματα των εκλογών.
Το 1889 συνταξιοδοτήθηκε από τον στρατό, με τον βαθμό του υπολοχαγού· και το 1890 προσχώρησε στην , η οποία αρχικά ονομαζόταν , από την οποία αναπτύχθηκε η προστατευτική δύναμη για τη Γερμανική Ανατολική Αφρική.
Καθώς οι Χέχε, υπό τον Αρχηγό Μκουάουα, είχαν μόνο επιτεθεί και παρενοχλήσει τους Γερμανούς, οδηγώντας στην τρομερή απώλεια του Διοικητή και πολλών από τους άνδρες του, ο Τομ Πρινς στάλθηκε πολύ ενδότερα, στη Λίμνη Νυάσα, μαζί με τον , έναν πολιτικό εκπρόσωπο της Επιτροπής κατά της Δουλείας.
Οι τρεις τους , και , επρόκειτο να περικυκλώσουν τους Χέχε υπό τον Μκουάουα, με τη βοήθεια περισσοτέρων από 20 και χιλιάδων στρατιωτών Σάνγκου , ορκισμένων εχθρών της φυλής των Χέχε.
Γεννήθηκε στο Πορ-Λουί, Μαυρικίου στις 9 Ιανουαρίου 1866, πατέρας του ήταν ο Σκωτσέζος Τόμας Χένρι Πρινς και ο οποίος ήταν Βρετανός αστυνομικός κυβερνήτης στη Βρετανική νησιωτική αποικία του Μαυρικίου και η μητέρα του ήταν Γερμανίδα.
Αργότερα, η οικογένεια της μητέρας του, τον έφερε στη Γερμανία και τον εισήγαγε στη Στρατιωτική Ακαδημία για τους νέους Πρώσσους άρρενες αριστοκράτες, στη Λεγκνίτσα , Σιλεσία, Πολωνία.
Ο Πρινς εργάστηκε επίσης, στις περιφερειακές αρχές της Γερμανικής Ανατολικής Αφρικής, μεταξύ άλλων ως Κυβερνητικός Επίτροπος στη Λίμνη Νιάσα και αργότερα στην Περιφέρεια της Ιρίνγκα.
Ο Τομ φον Πρινς (γεννήθηκε στις 9 Ιανουαρίου 1866, στο Πορ-Λουί, Μαυρικίου και απεβίωσε στις 4 Νοεμβρίου 1914), στην Τάνγκα, Τανγκανίκα , ήταν υπολοχαγός στην Εταιρεία της Γερμανικής Ανατολικής Αφρικής καθώς και ιδιοκτήτης φυτείας στη Γερμανική Ανατολική Αφρική.
Ανακλήθηκε στην ενεργό δράση ως και του ανατέθηκε η διοίκηση των του 13ου Πεδινού Λόχου και της 7ης και της 8ης (λόχοι τυφεκιοφόρων, αποτελούμενοι κυρίως από τους υιούς των Γερμανών αποίκων).
Στις 15 Αυγούστου 1914, μετά από παρότρυνση του διοικητή του Πάουλ Έμιλ φον Λέτοβ-Φόρμπεκ, συνοδευόμενος από δυνάμεις Γερμανών και , κατέλαβε τη γειτονική πόλη Ταβέτα.
Το κρανίο του νεκρού Μκουάουα φυλάχτηκε από τον Λοχαγό Τομ φον Πρινς, όπου μετά από το αίτημα του μεταγενέστερου Κυβερνήτη Στρατηγού , το εμπιστεύτηκε σε κάποιο μουσείο στη Γερμανία.
Για την περίοδο 2019–20, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Άρτας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Άρτας.
Χωρίς αγώνα:Αχιλλέας Νεοχωρίου,Δίας Κωστακιών,ΑΕ Καμπής,Δόξα Άρτας,ΓΑΣ Αναγέννηση Άρτας,Απόλλων Γλυκορίζου,Φιλέλληνες Πέτα
Η Ελισάβετ Καρλόττα, από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του εκλέκτορα του Παλατινάτου και με τον γάμο της το 1671 έγινε δούκισσα της Ορλεάνης, δεύτερη σύζυγος του Φιλίππου Α' δούκα της Ορλεάνης και μητέρα του Φιλίππου Β' της Ορλεάνης , ηγεμόνα της Γαλλίας κατά τη διάρκεια της Αντιβασιλείας την εποχή που ήταν ανήλικος ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΕ .