polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Η πρώτη ήταν ότι δεν τέθηκε ποτέ υπό εκκλησιαστικό έλεγχο καθώς δεν ήταν μετεξέλιξη κάποιας εκκλησιαστικής σχολής με αποτέλεσμα να μην δεχτεί ποτέ τους περιορισμούς του σχολαστικισμού σχετικά με την θέση και τον ρόλο των γυναικών.
Η άλλη ήταν ότι έδινε πάντα μεγαλύτερη σημασία στην πρακτική από ότι στην θεωρία, γεγονός που ευνοούσε και υποστήριζε την γυναικεία μάθηση καθώς επί αιώνες η γυναικεία ιατρική στηρίζονταν στην πρακτική και την εμπειρία ενώ η αντρική ιατρική ήταν θεωρητική/φιλοσοφική και αποκτούνταν μέσα από τα βιβλία και την πανεπιστημιακή μόρφωση.
Οι ιδιαιτερότητες αυτές στην λειτουργία του πανεπιστημίου μπορεί να οφείλονται στο ότι το Σαλέρνο υπήρξε από την αρχαιότητα ελληνική αποικία και δέχτηκε ισχυρές ελληνικές, ελληνιστικές, ρωμαϊκές, εβραϊκές και αραβικές επιρροές, γεγονός που υποστήριξε την ανάπτυξη πνευματικών και ακαδημαϊκών επιτευγμάτων, ιδιαίτερα στον τομέα της ιατρικής, από την εποχή που για την υπόλοιπη Ευρώπη ονομάστηκε «Σκοτεινή Εποχή».
Οι γυναίκες ιατροί που αποφοίτησαν από την Ιατρική Σχολή του Σαλέρνο, η πιο γνωστή από τις οποίες μπορεί να είναι η Τρότα, συνέγραψαν ένα εκπαιδευτικό γυναικολογικό εγχειρίδιο με τίτλο «Περί των Γυναικείων Ασθενειών» που δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά περίπου το 1.100 μ.
Οι παρατηρήσεις και οι γνώσεις που κατέγραψαν, δίδαξαν και εφάρμοσαν οι γυναίκες του Σαλέρνο αποτέλεσαν σημαντικό κομμάτι των βάσεων της σύγχρονης χειρουργικής.
Η Τρότα μάλιστα ανέπτυξε διάφορα οπιούχα φάρμακα με σκοπό την αντιμετώπιση των πόνων της γέννας η χρήση των οποίων επεκτάθηκε και στην αντιμετώπιση γενικά των μετεγχειρητικών πόνων.
Η ιδιαιτερότητά τους έγκειται στο γεγονός ότι το πανεπιστήμιο του Σαλέρνο ήταν το μοναδικό μεσαιωνικό πανεπιστήμιο που δεχόταν από την ίδρυσή του γυναίκες ως φοιτήτριες αλλά και ως καθηγήτριες αλλά και στο γεγονός ότι έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην εξέλιξη της επιστήμης και σγκεκριμένα της χειρουργικής.
Από την Ιατρική Σχολή του Σαλέρνο αποφοίτησαν και δίδαξαν σε αυτή πολλές αξιόλογες ιατροί, με πιο γνωστή ίσως την Τρότα, και συνέγραψαν ομαδικά ένα γυναικολογικό εγχειρίδιο που αποτελούσε το βασικό εκπαιδευτικό εγχειρίδιο στην γυναικολογία στην Ευρώπη μέχρι περίπου το 1600.
Η ιδιαίτερη συνεισφορά των γυναικών του Σαλέρνο, αλλά και του πανεπιστημίου του Σαλέρνο γενικά, στην εξέλιξη της χειρουργικής οφείλονταν επίσης και στο γεγονός ότι από τον 12ο αιώνα στο Σαλέρνο γίνονταν μαθήματα ανατομίας.
Αν και μαθήματα ανατομίας γίνονταν και αλλού στην Ευρώπη, η ανατομία του αναπαραγωγικού συστήματος ήταν σε μεγάλο βαθμό άγνωστη λόγω ηθικών και θρησκευτικών περιορισμών που καθιστούσαν δυσχερή αν όχι και αδύνατη την μελέτη του γυναικείου αναπαραγωγικού συστήματος.
Και σε αυτόν τον τομέα οι γυναίκες του Σαλέρνο προσέφεραν τεράστιας σημασίας έργο καθώς, αντίθετα από τους άντρες συναδέλφους τους, ήταν σε θέση να μελετήσουν και να παρατηρήσουν το γυναικείο σώμα ελεύθερα.
Οι γιατροί που αποφοίτησαν από το πανεπιστήμιο του Σαλέρνο απέκτησαν μεγάλη φήμη κατά τον 10ο και 11ο αιώνα αλλά η μεγάλη άνθιση του πανεπιστημίου σημειώθηκε κατά τον 12ο αιώνα οπότε και παρήγαγε πρωτότυπα κείμενα ανατομίας και τεράστιες φαρμακευτικές συλλογές που στηρίζονταν στην αραβική φαρμακοποιία και χρησιμοποιούνταν σε όλη την Ευρώπη μέχρι την Αναγέννηση και χαρακτηρίζονταν από την αραβική τάση να προσεγγίζουν την ιατρική από επιστημονική και όχι από θεολογική ή ηθική πλευρά.
Κατά τους επόμενους δύο αιώνες πολυάριθμοι τραυματίες άρχισαν να φτάνουν στο λιμάνι του Σαλέρνο, ένα σημαντικό εμπορικό και επικοινωνιακό κέντρο στη Μεσόγειο, με αποτέλεσμα οι γιατροί της περιοχής να βρίσκουν την ευκαιρία αλλά και να αντιμετωπίζουν την πίεση να αναπτύξουν καινοτόμες χειρουργικές τεχνικές.
Πολλές από τις χειρουργικές μεθόδους, τεχνικές και γνώσεις που ανέπτυξαν οι ιατροί της Ιατρικής Σχολής του Σαλέρνο, ανάμεσα στους οποίους οι περίφημες γυναίκες του Σαλέρνο, έχουν διαμορφώσει την σύγχρονη χειρουργική.
Εκτός από την Τρότα, ανάμεσα στις γυναίκες του Σαλέρνο σημαντικές υπήρξαν η Ρεμπέκα Γκουάρνα, η Αμπέλα του Σαλέρνο, η Κοστάντζα Καλέντα, η Μερκουριάδα, η Σιγκελγκάϊντα του Σαλέρνο, κ.
Τα κύρια διακριτικά στοιχεία του Σαμπαντούι περιλαμβάνουν τους παραδοσιακούς αθλητικούς αγώνες, όπως , ιπποδρομίες, τρέξιμο με σάκους, αναρρίχηση πυλώνων, αγώνες δρόμου με ένα κουτάλι με αυγό στο στόμα, μάχη με σάκους σε οριζόντια δοκό, σπάσιμο πήλινων αντικειμένων , εύρεση νομίσματος σε ένα και άλλους διαγωνισμούς.
Το Σαμπαντούι είναι ένα θερινό φεστιβάλ των Τατάρων, των Ιντελ-ουράλιων, των Μπασκίρ και των Καζάχων , που χρονολογείται από την εποχή της Βουλγαρίας του Βόλγα.
Τα τελευταία χρόνια το Σαμπαντούι συνδυάζεται επίσης συχνά με φεστιβάλ λαϊκής και ποπ μουσικής, καθώς και φεστιβάλ μουσικής ακορντεόν, με το όνομα Παίξτε, ακορντεόν!
Πρόσφατα, η Μόσχα ανακοίνωσε τα σχέδια να προτείνει το Σαμπαντούι να ενταχθεί στη λίστα των αριστουργημάτων της προφορικής και άυλης κληρονομιάς της ανθρωπότητας το 2007.
Το συγκεκριμένο μουσείο ιδρύθηκε το 1952, ενώ στεγάζεται εντός διώροφου κτιρίου το οποίο αποτελεί τμήμα του κτιριακού συγκροτήματος της Μητροπόλεως του Μυστρά ή Εκκλησίας Αγίου Δημητρίου, πιο συγκεκριμένα εντός της δυτικής πτέρυγας του βόρειου προαυλίου χώρου της εκκλησίας.
Εντός της ανατολικής πτέρυγας του προαυλίου χώρου χώρου της εκκλησίας βρίσκεται άτυπος μουσειακός χώρος ο οποίος ιδρύθηκε από τον Γάλλο βυζαντινολόγο Γκαμπριέλ Μιγιέ κατά τη διάρκεια του 19ου αιώνα.
Κατά τις απαρχές του 20ού αιώνα, οι εκθεσιακές συλλογές του μουσείου διευρύνθηκαν περαιτέρω μέσω της προσθήκης των ιδιωτικών συλλογών του Θεόκλητου Μηνόπουλου, Επισκόπου Σπάρτης.
Οι συλλογές του μουσείου περιλαμβάνουν, μεταξύ άλλων, γλυπτά και άλλα διακοσμητικά αντικείμενα προερχόμενα από τις εκκλησίες και τα μοναστήρια της καστροπολιτείας του Μυστρά, εικονίσματα, τμήματα τοιχογραφικών αναπαραστάσεων, κεραμικά σκεύη, ορειχάλκινα αντικείμενα, βυζαντινής και βενετικής προελεύσεως νομίσματα, κοσμήματα, υφάσματα, καθώς και άλλα αρχαιολογικά ευρήματα προερχόμενα από την ευρύτερη περιοχή.
Το μουσείο καταδεικνύει, επίσης, μέσω των εκθεμάτων του, τη σημασία του Μυστρά ως καστροπολιτείας, συμπεριλαμβανομένων των σχέσεων και των επιρροών του με το δυτικό πολιτισμό.
Η Μάργκαρετ είναι πλέον πλούσια, ενώ η Ίντι είναι ιδιοκτήτρια ενός μπαρ στα πρόθυρα της χρεοκοπίας με μόνη της παρηγοριά το ενδιαφέρον που της δείχνει ένας αστυνομικός, ο Τζιμ Χόμπσον .
Μετά από έντονο καυγά που έχει με την αδερφή της, η Ίντι επιστρέφει στο μπαρ του οποίου είναι ιδιοκτήτρια και στο δρόμο μαθαίνει από το σοφέρ των ΝτεΛόρκα, ότι η Μάργκαρετ δεν υπήρξε ποτέ έγκυος με παιδί του Φρανκ ΝτεΛόρκα.
Εξοργισμένη τότε η Ίντι, εφόσον η αδερφή της την έκανε να χάσει το μοναδικό άνδρα που αγάπησε ποτέ, την καλεί στο μπαρ για να μιλήσουν και τη σκοτώνει, αφήνοντας να εννοηθεί ότι επρόκειτο για αυτοκτονία.
Κανείς δεν υποψιάζεται ότι στην πραγματικότητα πρόκειται για άλλη γυναίκα που υποδύεται τη Μάργκαρετ, αλλά τα πράγματα περιπλέκονται όταν εμφανίζεται στο προσκήνιο ο καιροσκόπος εραστής της Μάργκαρετ, Τόνι Κόλινς .
Θρίλερ με γότθικο και μακάβριο χαρακτήρα, βασισμένο σε διήγημα του Ρίαν Τζέιμς και του οποίου το σενάριο γράφτηκε το 1944 και έμεινε στο ράφι μέχρι και το 1963, όταν αποφάσισαν να ξεκινήσουν τις προετοιμασίες της ταινίας με πρωταγωνίστρια την Μπέτι Ντέιβις, που μετά την επιτυχία του Τι Απέγινε η Μπέιμπι Τζέιν;
είχε γίνει η Βασίλισσα του , στυλ που άνθησε τη δεκαετία του '60 και είχε ως κύριο του γνώρισμα το γεγονός ότι οι πρωταγωνίστριές του ήταν γυναίκες άνω των σαράντα, που είχαν στις πλάτες τους μεγάλη προϋπηρεσία στο χώρο του θεάτρου και του κινηματογράφου.
Μερικές από τις σταρ της δεκαετίας του '30 και '40, πέρα από τη Ντέιβις, που ασχολήθηκαν με το ήταν οι Ταλούλα Μπάνκχεντ, Ολίβια Ντε Χάβιλαντ, Μπάρμπαρα Στάνγουικ, Τζόαν Κρόφορντ και άλλες.
Κατά τη διάρκεια των χρόνων που το σενάριο βρισκόταν στα ράφια της εταιρίας , ο πρωταγωνιστικός ρόλος απορρίφθηκε από την Λάνα Τέρνερ, η οποία δεν ήθελε να υποδυθεί δυο δίδυμες αδελφές.
Η Ντέιβις από τη μεριά της είχε ήδη υποδυθεί δίδυμες αδελφές το 1946, στην ταινία Κλεμμένη Ευτυχία και δέχτηκε αμέσως τον πρωταγωνιστικό ρόλο, ο οποίος την ένωσε ξανά με το συμπρωταγωνιστή της στην ταινία Το ξέσπασμα μιας ψυχής , Πολ Χένριντ, ο οποίος ανέλαβε τη σκηνοθεσία της ταινίας.
Πρόκειται για δεύτερη εκτέλεση του διηγήματος του Τζέιμς, εφόσον είχε προηγηθεί η μεξικανική εκτέλεση του 1946 με πρωταγωνίστρια την Ντολόρες Ντελ Ρίο.
Πρωταγωνίστρια της ταινίας είναι η Μπέτι Ντέιβις στο διπλό ρόλο των διδύμων αδελφών Ίντιθ Φίλιπς και Μάργκαρετ Ντε Λόρκα και πλαισιώνεται από τους: Καρλ Μάλντεν, Πίτερ Λόφορντ, Τζιν Χάγκεν, Τζορτζ Μακρέντι, Εστέλ Γουίνγουντ, Τζορτζ Τσάντλερ και Σίριλ Ντελαβάντι.
Οι ομαλές πολλαπλότητες είναι πιο «ομαλές» από τις πολλαπλότητες με πρόσθετες γεωμετρικές δομές, οι οποίες μπορούν να λειτουργήσουν ως εμπόδια σε ορισμένους τύπους ισοδυναμιών και παραμορφώσεων που υπάρχουν στη διαφορική τοπολογία.
Για παράδειγμα, ο όγκος και η ριμάνια καμπυλότητα είναι αναλλοίωτες που μπορούν να διακρίνουν διαφορετικές γεωμετρικές δομές στην ίδια ομαλή πολλαπλότητα — δηλαδή, μπορεί να "ισιώσει" κανείς ομαλά ορισμένες πολλαπλότητες, αλλά αυτό ίσως απαιτήσει τη στρέβλωση του χώρου προκαλώντας αλλαγή της καμπυλότητας ή του όγκου.
Ορισμένες κατασκευές της θεωρίας ομαλών πολλαπλοτήτων, όπως η ύπαρξη εφαπτόμενων δεσμών, μπορούν να γίνουν στο τοπολογικό πλαίσιο με πολύ περισσότερη δουλειά, ενώ άλλες δεν μπορούν καθόλου.
Το γήπεδο αποτελείται από μια επιφάνεια άμμου εύρους περίπου 12-15 μέτρων και δύο αντικριστά στεφάνια με ταμπλό, τα οποία βρίσκονται στις μικρές πλευρές του γηπέδου.
Κατά τη διάρκεια του έτους, διεξάγονται αρκετά τουρνουά, καταλήγοντας στους τελικούς του Γερμανικό Πρωταθλήματος που διοργανώνεται από τη Γερμανική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης.
Η καλαθοσφαίριση παραλίας παίζεται σε ένα κυκλικό γήπεδο χωρίς ταμπλό στο στεφάνι και χωρίς κανόνα για εκτός ορίων, με την κίνηση της μπάλας να γίνεται μέσω πάσας ή 2½ βημάτων, καθώς η ντρίμπλα είναι σχεδόν αδύνατη στην άμμο.
Ο Καίσαρ στάλθηκε για να εγείρει έναν στόλο χρησιμοποιώντας τους πόρους της Βιθυνίας, αλλά χρονοτριβούσε τόσο πολύ με τον βασιλιά ώστε γεννήθηκε μια φήμη για "στενότερη" σχέση μεταξύ των δύο ανδρών, οδηγώντας στον αποτρόπαιο τίτλο του Καίσαρα ως «βασίλισσα της Βιθυνίας».
Κατά τη διάρκεια του Γαλλατικού θριάμβου του Καίσαρα δημιουργήθηκε ο δημοφιλής στίχος: " , ," (ο Καίσαρας έβαλε τους Γαλάτες χαμηλά,ο Νικομήδης έβαλε τον Καίσαρα χαμηλά), υποδεικνύοντας ότι ο Καίσαρας ήταν ο παραλήπτης αυτής της σχέσης.
Ωστόσο, ο ενθάρρυνε τον Νικομήδη Δ' να επιτεθεί στο έδαφος του Μιθριδάτη, με αποτέλεσμα ο Μιθριδάτης ΣΤ' να αντιδράσει ξανά το 88 π.
Τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του ήταν σχετικά ειρηνικά, αλλά σύντομα ο βασιλιάς Μιθριδάτης ΣΤ Ευπάτωρ του Πόντου, , ένας από τους μεγαλύτερους εχθρούς της Ρώμης κατά την ύστερη Δημοκρατία, άρχισε να παρενοχλεί τα σύνορα της Βιθυνίας.
Ο παλαιός εχθρός της Ρώμης Μιθριδάτης ΣΤ' είχε άλλα σχέδια για τη Βιθυνία και ο θάνατος και η κληροδότηση του Νικομήδη Δ' οδήγησαν άμεσα στον Γ' Μιθριδατικό Πόλεμο.
Ο νόμος προβλέπει τα κατάλληλα μέτρα για τις παραβατικές ενέργειες των νέων, ωστόσο ο στόχος δεν είναι η τιμωρία αλλά μια σωστή και ισορροπημένη κοινωνία, ξεκινώντας απο το κύτταρό της, τους νέους.
φορά σε ένα πλέγμα θεωριών που επιχειρούν να καταγράψουν και ερευνητικά τα αίτια του εγκλήματος, τα οποία εντοπίζουν πρωταρχικά σε δυνάμεις που βρίσκονται μέσα στο άτομο.
Η εγκληματική προδιάθεση εστιάζεται είτε σε βιολογικά χαρακτηριστικά είτε σε ψυχολογικά είτε σε συνδυασμό και των δύο, υπό την επίδραση και άλλων κοινωνικών παραγόντων με τη μορφή των προεγκληματικών καταστάσεων.
Πρόκειται για το φύλο, τη φυσιογνωμία του παρεκκλίνοντα ανηλίκου, την κληρονομικότητα, τις γενετικές ανωμαλίες ή άλλες οργανικές δυσλειτουργίες, την ψυχική υγεία , ανωριμότητα και νεανική ηλικία, ισχύς και αυτονομία της προσωπικότητας.
Οι παράγοντες που επηρεάζουν τον ανήλικο είναι η οικογένεια, η παιδεία , οι οικολογικές προσεγγίσεις, τα σύγχρονα μέσα επικοινωνίας και τα πρότυπα συμπεριφοράς, η εργασία, η πολιτιστική διαφορετικότητα, η κοινωνική τάξη και οι φίλοι-συμμορίες.
Ανάμεσα στις νέες μεθόδους αντιμετώπισης της παραβατικότητας των ανηλίκων βρίσκονται τα προγράμματα τροποποίησης της συμπεριφοράς , η ιδιωτικοποίηση του κοινωνικού ελέγχου και τα προγράμματα περιστασιακής πρόληψης, τα προγράμματα επαγγελματικής κατάρτισης και απασχόλησης, τα προγράμματα ειδικής πολιτικής προστασίας της νεότητας και τα προγράμματα αντιμετώπισης στην τοπική κοινότητα.
Οι ανήλικοι αποτελούν κατηγορία πληθυσμού με ιδιαιτερότητες ως προς την ψυχοσύνθεση και την ταυτότητά τους όπως επίσης και ως προς τη νομική ικανότητά τους σε σχέση με τους ενήλικες.
Έτσι διαμορφώνεται ένα πλαίσιο αποδεκτών και μη αποδεκτών συμπεριφορών που συνιστά και το μέτρο της κανονικότητας του ανήλικου, όπως αυτή γίνεται αντιληπτή από τους ενήλικες και το σύστημα θεσμών της κοινωνίας
Οι φορείς επίσημου κοινωνικού ελέγχου είναι το Υπουργείο Δικαιοσύνης- Διεύθυνση πρόληψης εγκληματικότητας και σωφρονιστικής αγωγής ανηλίκων, οι Εταιρείες Προστασίας Ανηλίκων, ο Εισαγγελέας-Δικαστής Ανηλίκων η Αστυνομία, η Υπηρεσία Επιμελητών Ανηλίκων, τα Ιδρύματα Αγωγής και το Ιατρικό Μοντέλο Αντιμετώπισης.
Στην περίπτωση που ο ανήλικος πάσχει από νοσηρή ασθένεια ή άλλη διατάραξη των πνευματικών του λειτουργιών το δικαστήριο διατάσσει την παραπομπή του σε θεραπευτικό ή άλλο κατάλληλο κατάστημα.
Η κυβέρνηση του Οντάριο ξεκίνησεένα τριετές πείραμα στις 23 Μαΐου 1967 τρέχοντας μηχανες με κινητήρες ντίζελ σε διάταξη - σε μία σιδηροδρομική γραμμή κατά μήκος της ακτογραμμής της λίμνης Οντάριο.
Η γραμμή του τρένου άνοιξε το 1981, ακολουθούμενη από τις γραμμές και ένα χρόνο αργότερα, εγκαθιδρύοντας τους 7 σιδηροδρομικούς διαδρόμους στους οποίους στηρίζεται η σημερινή σιδηροδρομική υπηρεσία.
Οι πόλεις μέσα και γύρω από το Ευρύτερο Μητροπολιτικό Τορόντο και το Χάμιλτον γνώρισαν τεράστιες διαστάσεις στη δεκαετία του 1950, επηρεασμένες από την αύξηση της μετανάστευσης και της εκβιομηχάνισης.
Μεγάλο μέρος της υπάρχουσας υπηρεσίας μετακίνησης παρέχεται από τον Καναδικό Εθνικό Σιδηρόδρομο και αντιμετώπισε αυξανόμενη πίεση για την επέκταση της υπηρεσίας πέρα από τα τρένα της ακτής στη λίμνη Οντάριο μεταξύ στα δυτικά και στα ανατολικά, στο Τορόντο.
Η πραγματική βελτιωμένη υπηρεσία μετακινήσεων δεν εξετάστηκε πριν από τη Μελέτη Μητροπολιτικών Τορόντων και Περιοχών του 1962, η οποία εξέτασε τη χρήση και τη χρήση της γης στο νεοϊδρυθέν Μητροπολιτικό Τορόντο.
Τον Μάιο του 1965, η κυβέρνηση του Οντάριο χορήγησε την άδεια να προχωρήσει στην προώθηση της πρώτης ειδικά σχεδιασμένης σιδηροδρομικής γραμμής του Καναδά, με κόστος 9,2 εκατομμυρίων δολαρίων .
Στο πλαίσιο των περιφερειακών εκλογών του 2011 , ο πρωθυπουργός έκανε μια δέσμευση εκστρατείας για την παροχή αμφίδρομης, πλήρους ημέρας αμαξοστοιχίας σε όλους τους διαδρόμους.
Το συνεχίζει να προχωράει με τον προγραμματισμό της επέκτασης αυτής της υπηρεσίας, η οποία είναι πλέον γνωστή ως , παρόμοια με την υπηρεσία παρόμοιου ονόματος στη Γαλλία .
Μέρος της του σχέδιου περιφερειακής μεταφοράς Ευρύτερη Μετακίνηση, εκτιμάται ότι θα κοστίσει $ 4.9 δις ευρώ και θα εξυπηρετεί 30 εκατομμύρια επιπλέον επιβάτες από το 2031.
Με το κέντρο της στο στο Τορόντο, τα διακριτικά πράσινα και λευκά τρένα και λεωφορεία της εξυπηρετούν πληθυσμό άνω των επτά εκατομμυρίων σε μια έκταση άνω των 11.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων που εκτείνεται από το Μπράντφορντ και το Κίτσενερ στα δυτικά έως το Νιούκαστλ και το Πήτερμπόροου στα ανατολικά, και από το Μπάρυ στα βόρεια μέχρι τους καταρράκτες του Νιαγάρα στο νότο.
λειτουργεί ντιζελοκίνητα τρένα διώροφα και υπεραστικά λεωφορεία, σε διαδρομές που συνδέουν με όλα τα τοπικά συστήματα διαμετακόμισης στον τομέα των υπηρεσιών της, καθώς και της , στο εθνικό σιδηροδρομικό σύστημα του Καναδά.
Εκτός από τη δημιουργία νέων σιδηροδρομικών διαδρόμων, η εισήγαγε το 1979 τα Βαγόνια δύο επιπέδων, προκειμένου να αυξήσει τον αριθμό επιβατών που μεταφέρονται ανά τρένο.
Οι βελτιώσεις γίνονται στον σταθμό , ο οποίος είναι ο πιο πολυσύχναστος σταθμός μεταφοράς επιβατών στον Καναδά και αναμένεται να διπλασιάσει την τρέχουσα επιβατική κίνηση τα επόμενα 10 έως 15 χρόνια.
Οι βελτιώσεις που βρίσκονται σε εξέλιξη περιλαμβάνουν ένα νέο αίθριο στέγης και γυάλινο αίθριο που καλύπτει τις πλατφόρμες και τις σιδηροδρομικές διαδρομές, νέες προσκλήσεις επιβατών, πρόσθετες σκάλες και σημεία κάθετης πρόσβασης και γενικές οπτικές βελτιώσεις στο σταθμό.
Άλλες μακροπρόθεσμες επιλογές, όπως ένας δεύτερος σταθμός στο κέντρο της πόλης και / ή συνδέσεις με μια μελλοντική γραμμή μετρό , μελετώνται επίσης για να καλύψουν τη μελλοντική ζήτηση.
Ο Βαλεντίνο Μπαλμπόνι, ιστορικός δοκιμαστής της Λαμποργκίνι , θυμάται το συμβάν: Ο Φερούτσιο διασκέδαζε δοκιμάζοντας εξαντλητικά τα αυτοκίνητα.
Αφού είχε ξοδέψει πολλά χρήματα για την επισκευή τους στο Μαρανέλο μια μέρα - μετά από μια ακόμη αποτυχία - μετέφερε ένα από τα αυτοκίνητα στο συνεργείο του και ένας μηχανικός το αποσυναρμολόγησε.
Από εκείνη τη στιγμή, οι διαμαρτυρίες του Φερούτσιο Λαμποργκίνι στον "" έγιναν πολύ πιο έντονες: "Ξοδεύω μια περιουσία για ένα αυτοκίνητο φταγμένο από εξαρτήματα που χρησιμοποιώ στα αγροτικά μηχανήματα!".
Φαίνεται ότι η απάντηση του Έντσο Φερράρι ήταν: "Το αυτοκίνητο πάει πολύ καλά. Το πρόβλημα είναι ότι εσύ είσαι ικανός να οδηγάς τρακτέρ και όχι τις Φερράρι".
Λέγεται ότι όταν ο Φερράρι γνώρισε τις προθέσεις του Λαμποργκίνι, είπε σε έναν συνεργάτη του: "χάσαμε έναν από τους καλύτερους πελάτες μας", μη πιστεύοντας στην πραγματικότητα την δυνατότητα του Λαμποργκίνη να ανταγωνιστεί τα αυτοκίνητα της Φερράρι.
Ο Λαμποργκίνι, σε συνέντευξή του το 1991, είπε ότι από εκείνη την περίφημη μέρα ο Φερράρι δεν του μίλησε ποτέ και ότι ο τον απέφευγε στις περισσότερες των περιπτώσεων.
Για την πρώτη "Λαμποργκίνι" η μελέτη του κινητήρα, 12 κυλίνδρων 3.500 ³ ανατέθηκε στον Τζιότο Μπιτζαρίνι, που μέχρι πριν από λίγο είχε συμβάλει στη γέννηση των πιο φημισμένων Φερράρι, όπως τη Τέστα Ρόσα του 1957, και τη 250 .
Το 1966 με την παρουσίαση της Μιούρα θα γίνει η επανάσταση των αυτοκινήτων υψηλών επιδόσεων: κινητήρας 12-κύλινδρος, τώρα στα 4000 3 και τοποθετημένος στον πίσω άξονα -με το κιβώτιο και το διαφορικό ενωμένα στην βάση του μοτέρ.
Αυτό, σύμφωνα με το γνωστό θρύλο, εκτός των άλλων επιβεβαιωμένο από τον ίδιο το Φερούτσιο, ήταν το κίνητρο που τον οδήγησε στην απόφασή του να δημιουργήσει τον κλάδο των αυτοκίνητων της Λαμποργκίνι, με σκοπό την δημιουργία ενός αυτοκινήτου υψηλών επιδόσεων, σύμφωνα με τους δικούς του κανόνες.
Ο Λαμποργκίνι υποστηρίζει ότι ένα αυτοκίνητο μεγάλων αποστάσεων θα πρέπει να προσφέρει υψηλή απόδοση, χωρίς να θυσιάζει τα οδηγικά χαρακτηριστικά και την υψηλή ποιότητα του εσωτερικού.
Η προσωπική επιτυχία του Λαμποργκίνι του επέτρεψε να αγοράσει πολλά πολυτελή αυτοκίνητα, φτάνοντας στο σημείο, όπως ο ίδιος παραδέχεται, να είναι σε θέση να οδηγεί ένα διαφορετικό κάθε μέρα της εβδομάδας.
Όσον αφορά τις Φερράρι,διάσημες στην εποχή τους όπως και σήμερα για τα φημισμένα χαρακτηριστικά υψηλών επιδόσεων, το 1958 αγόρασε στο Μαρανέλο μια Φερράρι 250 .
Ο Λαμποργκίνι υποστήριζε ότι οι Φερράρι ήταν καλά αυτοκίνητα, αλλά τις θεωρούσε "θορυβώδεις" και διαμαρτυρόταν για τα λιτά σχεδόν "σπαρτιάτικα" εσωτερικά .
Το 1948 στην κοινότητα του Τσέντο ιδρύει την εταιρία γεωργικών ελκυστήρων με την ονομασία Λαμποργκίνι (η προέλευση του λογότυπου της εταιρείας συνδέεται με την ημερομηνία γέννησης του Φερούτσιο Λαμποργκίνι: πράγματι στο ημερολόγιο του ζωδιακού κύκλου, η 28η Απριλίου πέφτει στο ζώδιο του Ταύρου, επιπλέον ήταν λάτρης των ταυρομαχιών).
Το 1959, το επιχειρηματικό πνεύμα του ιδρυτή της νέας εταιρίας τον ωθεί μέχρι στο σημείο να συλλάβει την ιδέα της παραγωγής ελικοπτέρων, που ποτέ όμως δεν πραγματοποιήθηκε.
Μόλις τρία χρόνια μετά τον πόλεμο, η εταιρεία Λαμποργκίνι ήταν σε θέση να σχεδιάσει και να κατασκευάσει τους δικούς της γεωργικούς ελκυστήρες , και κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του πενήντα και του εξήντα, η εταιρία Λαμποργκίνι γίνεται μία από τις πιο σημαντικές εταιρίες στην κατασκευή γεωργικών μηχανημάτων στην Ιταλία.
Το 1946, η αυξανόμενη ζήτηση για γεωργικούς ελκυστήρες στην ιταλική αγορά, μαζί με την αποκτώμενη εμπειρία στις επισκευές, ωθούν τον Φερούτσιο να ξεκινήσει τη καριέρα του ως επιχειρηματίας στην παραγωγή γεωργικών ελκυστήρων .
Γιός αγροτών, εγκαταλείπει το δημοτικό σχολείο και το πάθος για μηχανές και αυτοκίνητα τον οδηγούν στην Μπολόνια, όπου εργάζεται σε μια εταιρεία που επισκευάζει οχήματα του στρατού.
Κατά τη διάρκεια του δευτέρου παγκοσμίου πολέμου, βρίσκει την ευκαιρία να εξασκήσει τις ικανότητές του ως μηχανικός και επισκευαστής στο 50 μικτό τμήμα μηχανικού (στρατιωτική βάση της Ρόδου στο ομώνυμο νησί της ιταλικής Δωδεκανήσου).
Ο Φερούτσιο Έλιο Αρτούρο Λαμποργκίνι ( , Ρενάτσο, 28 Απριλίου 1916-Περούτζια:20 Φλεβάρη 1993 ήταν Ιταλός επιχειρηματίας και ιδρυτής της ιταλικής αυτοκινητοβιομηχανίας .
Εισήγαγε το σχέδιό του σε αναθεώρηση μαγιό που πραγματοποιήθηκε στη δημοφιλή δημόσια πισίνα, , τέσσερις ημέρες μετά την πρώτη δοκιμή ενός πυρηνικού όπλου στην Ατόλη του Μπικίνι.
Ο σχεδιασμός του αποτελείται από δύο τρίγωνα υφάσματος που σχηματίζουν ένα σουτιέν και δύο τριγωνικά κομμάτια από ύφασμα που καλύπτουν το εφηβαίο και τους γλουτούς που συνδέονται με χορδή.
Όταν δεν ήταν σε θέση να βρει ένα πρότυπο μόδας πρόθυμο να παρουσιάσει το αποκαλυπτικό του σχέδιο, ο προσέλαβε τη , 19χρονη γυμνή χορεύτρια από το .
Το μπικίνι αρχικά απαγορεύτηκε στη γαλλική ακτή του Ατλαντικού, την Ισπανία, την Ιταλία, την Πορτογαλία και την Αυστραλία και απαγορεύτηκε ή αποθαρρύνθηκε σε πολλές αμερικανικές πολιτείες.
Ο κώδικας παραγωγής κινηματογραφικών ταινιών των Ηνωμένων Πολιτειών, γνωστός και ως Κώδικας Χέιζ, ο οποίος επιβλήθηκε από το 1934, επέτρεψε τη χρήση ραμμάτων δύο τεμαχίων, αλλά απαγόρευσε την εμφάνιση των ομφαλών στις ταινίες του Χόλυγουντ.
Η Εθνική Λεγεώνα της Δεξιάς, ένα ρωμαιοκαθολικό σώμα που φυλάει το αμερικανικό περιεχόμενο των μέσων ενημέρωσης, πίεσε επίσης τους παραγωγούς του Χόλυγουντ και των ξένων κινηματογραφιστών να κρατήσουν μακριά τα μπικίνι από τις ταινίες του Χόλυγουντ.
Μέχρι το 1959, η , ένας από τους μεγαλύτερους σχεδιαστές μαγιό των Ηνωμένων Πολιτειών, δήλωσε: "Δεν είναι τίποτα περισσότερο από ένα -. Είναι στην άκρη του ξυραφιού της ευπρέπειας." Ο κώδικας εγκαταλείφθηκε από τα μέσα της δεκαετίας του 1960 και με αυτήν και η απαγόρευση της έκθεσης των ομφαλών γυναικών , καθώς και άλλων περιορισμών.
Κάνοντας μια αναλογία με λέξεις όπως η δίγλωσση και η διμερής που περιέχουν το λατινικό πρόθεμα "" , η λέξη μπικίνι αρχικά προέρχεται από δύο μέρη, από τον , ο οποίος εισήγαγε τ το 1964.
Με την πάροδο του χρόνου, η οικογένεια "-" , συμπεριλαμβανομένων των "αδελφών" , επεκτάθηκε σε μια ποικιλία μαγιό συμπεριλαμβανομένου του γνωστή ως ή ), , , , , , -, και .
Η Έκθεση Γλωσσών, που συντάχθηκε από τον λεξικογράφο και εκδόθηκε από το Πανεπιστημιακό Γραφείο της Οξφόρδης το 2003, θεωρεί σημαντικές τις λεξικογραφικές εφευρέσεις, όπως οι και , δύο παραλλαγές του .
Η επεκτείνει τη γκάμα των υφασμάτων καινοτομίας που είναι διαθέσιμα στους σχεδιαστές, πράγμα που σημαίνει ότι τα μαγιό θα μπορούσαν να προσαρμοστούν σαν ένα δεύτερο δέρμα χωρίς βαριές επενδύσεις.
έλευση της επέτρεψε περισσότερες γυναίκες να φορέσουν ένα μπικίνι", έγραψε ο , πρώην μοντέλο και συγγραφέας του Βιβλίου Μπικίνι, "Δεν πέταξε, δεν τσάντα, και απέκρυψε και αποκάλυψε. δεν είναι πια όπως τα εσώρουχα." Η αυξημένη εξάρτηση από το ύφασμα οδήγησε σε απλοποιημένη κατασκευή.
Το 1951, ο διοργάνωσε το διαγωνισμό ορχηστρικής μπικίνι, ένα διαγωνισμό ομορφιάς και ευκαιρίες διαφήμισης μαγιό στο φετινό Φεστιβάλ της Βρετανίας.
Αν και κάποιοι θεωρούσαν για τους διαγωνισμούς μπικίνι και ομορφιάς ότι έφερναν την ελευθερία στις γυναίκες, αντιτάχθηκαν από ορισμένες φεμινιστικές, καθώς και από θρησκευτικές και πολιτιστικές ομάδες που αντιτίθενται στο βαθμό έκθεσης του θηλυκού σώματος.
Το 1950, ο Αμερικανός , ιδιοκτήτης μαγιό κολυμβητικής εταιρείας της Καλιφόρνιας, δήλωσε στο ότι είχε «λίγο αλλά περιφρονητικό για το φημισμένο της Γαλλίας».
Το περιοδικό το 1957 δήλωσε ότι "είναι ελάχιστα απαραίτητο να σπαταλήσουμε λέξεις πάνω στο λεγόμενο μπικίνι, αφού είναι αδιανόητο ότι οποιοδήποτε κορίτσι με τακτικότητα και ευπρέπεια θα φορούσε ποτέ κάτι τέτοιο. "
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1920 και της δεκαετίας του 1930, οι άνθρωποι άρχισαν να μετακινούνται από το "πάμε στο νερό" στο "πάμε στον ήλιο", σε μπανιέρες και ιαματικά λουτρά, και τα σχέδια μαγιό μετατοπίστηκαν από λειτουργικές σκέψεις για να ενσωματώσουν περισσότερα διακοσμητικά χαρακτηριστικά.