polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
και . του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Σαν Φρανσίσκο, απέδειξαν ότι τα ογκογονίδια ήταν ενεργοποιημένα πρωτοογκογονίδια, που βρέθηκαν σε πολλούς οργανισμούς, συμπεριλαμβανομένων των ανθρώπων.
Πειράματα που εκτελέστηκαν από τον . . του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας, Μπέρκλεϋ απέδειξαν ότι το σάρκωμα ήταν στην πραγματικότητα το ογκογονίδιο του ιού.
Ο Ταρκύνιος στην συνέχεια κατέλαβε την πλούσια πόλη Σούεσσα Πωμεντιάνη, στην σημερινή Πομέτζια, γιόρτασε την κατάκτηση με θρίαμβο με τα λάφυρα και ολοκλήρωσε την ανέγερση του Ναού του Καπιτωλινού Διός που είχε υποσχεθεί ο Ταρκύνιος ο Πρεσβύτερος.
Ο Σέξτος ασφαλής πλέον έστειλε μήνυμα στον πατέρα του να την καταλάβει, ο Ταρκύνιος παρίστανε ότι ήταν απασχολημένος κλαδεύοντας τις παπαρούνες του κήπου του για να μην προκαλέσει υποψίες.
Ο Σέξτος εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία θανάτωσε ή εξόρισε όλους τους ευγενείς της πόλης που είχαν αντισταθεί στον πατέρα του, ο Ταρκύνιος την κατάλαβε εύκολα, ο Σέξτος παρέμεινε βασιλιάς αλλά δολοφονήθηκε μετά την ανακήρυξη της δημοκρατίας από τους κατοίκους για τις πράξεις του.
Οι Αίκουοι και οι Ετρούσκοι έκλεισαν ειρήνη με τον Ταρκύνιο, οι Σαβίνοι αντιστάθηκαν αλλά ηττήθηκαν και οι πόλεις τους έγιναν Ρωμαϊκές αποικίες.
Ο Ταρκύνος πήγε κατόπιν στην Ταρπηία Πέτρα έναν απόκρημνο βράχος στην νότια κορυφή του Καπιτωλίνου Λόφου που δέσποζε πάνω από την Ρωμαϊκή Αγορά.
Η σύζυγος του Ταρκύνιου του Πρεσβύτερου Τανανκύλλα, όταν πέθανε ο τέταρτος βασιλιάς της Ρώμης Άνκος Μάρκιος, επέτυχε να οριστεί διάδοχος ο σύζυγός της αντί για τους νόμιμους γιους του.
Οι γιοι του Άνκου Μάρκιου δολοφόνησαν τον Ταρκύνιο τον Πρεσβύτερο αλλά η Τανακύλλα προτίμησε να τον διαδεχτεί ένας υπηρέτης και γαμπρός της ο Σέρβιος Τύλλιος αντί για τους δικούς της γιους.
Οι Ετρούσκοι σύμφωνα με έναν θρύλο περιγράφουν έναν ήρωα που ταυτίζεται με τον Σέρβιο Τύλλιο να δολοφονεί τον Γνάιο Ταρκύνιο και να σώζει τους αδελφούς Βιμπέννα από την αιχμαλωσία, αυτό δείχνει τις προσπάθειες των γιων του Ταρκύνιου του πρεσβύτερου να κατακτήσουν τον θρόνο.
Με στόχο να σταματήσουν οι συγκρούσεις ο Σέρβιος Τύλλιος πάντρεψε τις κόρες του Τύλλια την πρεσβύτερη και Τύλλια την νεότερη με τον Ταρκύνιο τον υπερήφανο και τον μικρότερο αδελφό του Αρρούν αντίστοιχα.
Η αδελφή του Ταρκύνιου Ταρκυνία παντρεύτηκε τον Μάρκο Ιούνιο Βρούτο και απέκτησε τον Λεύκιο Ιούνιο Βρούτο , που ήταν ο αρχηγός της εξέγερσης που έφερε την Ρωμαϊκή δημοκρατία.
Απέκτησαν τρεις γιους τον Τίτο, τον Αρρούν και τον Σέξτο και μία κόρη την Ταρκυνία που παντρεύτηκε τον Οκτάβιο Μαμίλιο, τον πρίγκιπα του Τούσκουλου.
Ο πατέρας της Λουκρητίας Σπούριος Λουκρήτιος, ο σύζυγος της, ο συγγενής της Λεύκιος Ιούνιος Βρούτος και ο Πούμπλιος Βαλέριος ορκίστηκαν στην συνέχεια να ανατρέψουν την βασιλική δυναστεία από την Ρώμη.
Ο Λεύκιος Ιούνιος Βρούτος συγκάλεσε την Συνέλευση των Τριβούνων σαν αρχηγός της σωματοφυλακής του βασιλιά, εξήγησε ότι η δυναστεία ήταν μισητή στον Ρωμαϊκό λαό, εξήγησε την υπόθεση της Λουκρητίας και ζήτησε την εξορία της δυναστείας.
Η Τύλλια η νεώτερη δραπέτευσε από την πόλη, ο Σέξτος κατέφυγε στην Γάβια με την ελπίδα να τον βοηθήσει η Ρωμαϊκή φρουρά αλλά δολοφονήθηκε από το εξαγριωμένο πλήθος για τα κακουργήματα του.
Ο πατέρας της Λουκρητίας προέδρευσε στην πρώτη δημοκρατική συνέλευση σαν Πολίαρχος, εξέλεξαν τους δύο πρώτους συμβούλους τον σύζυγο της Λουκρητίας Λεύκιο Ταρκύνιο Κολλατίνο και τον Λεύκιο Ιούνιο Βρούτο.
Ο Ταρκύνιος ο υπερήφανος δραπέτευσε στην Ετρουρία και ζήτησε βοήθεια για να αντιμετωπίσει τους επαναστάτες, οι Βήιοι και η Ταρκύνια έστειλαν άντρες να βοηθήσουν τον βασιλικό στρατό.
Ο Λεύκιος Ιούνιος Βρούτος ενώ ετοιμαζόταν να τους αντιμετωπίσει ζήτησε αιφνίδια από τον Λεύκιο Ταρκύνιο Κολλατίνο να παραιτηθεί και να φύγει εξορία επειδή είχε το μισητό όνομα του πρώην βασιλιά.
Οι ευγενείς επισκέφτηκαν στην συνέχεια τα σπίτια τους και ανακάλυψαν ότι πραγματικά μόνο η Λουκρητία σύζυγος του Λεύκιου Ταρκύνιου Κολλατίνου είχε οικιακή ασχολία, οι υπόλοιπες προετοιμαζόντουσαν για έξοδο.
Η Λουκρητία δέχτηκε τους πρίγκιπες με μεγάλη ευγένεια, η ομορφιά της ερέθισε έντονα τον γιο του βασιλιά Ταρκύνιου Σέξτο που ήταν και ξάδελφος του συζύγου της Κολλατίνου.
Ο Σέξτος επισκέφτηκε ξανά την Λουκριτία, τον υποδέχτηκε με ευγένεια σαν πρίγκιπα, όταν αργότερα η Λουκρητία πήγε στην κρεβατοκάμαρα της ο Σέξτος την ακολούθησε και ζήτησε να την βιάσει.
Η Λουκρητία το αρνήθηκε, ο Σέξτος έβγαλε ένα σπαθί και την απείλησε ότι θα την σκοτώσει και θα τοποθετήσει δίπλα της έναν γυμνό σκλάβο ώστε να πιστέψουν ότι πέθανε από την μοιχεία.
Η Λουκρητία στην συνέχεια για να περισώσει την τιμή της κάλεσε τους συγγενείς της, αφού τους αφηγήθηκε τι είχε συμβεί πήρε την ίδια της τη ζωή με ένα εγχειρίδιο που κρατούσε κρυμμένο παρά το γεγονός ότι την παρακάλεσαν θερμά να μην το κάνει.
Τα πρώτα χρόνια της βασιλείας του ο Ταρκύνιος συγκάλεσε συνέλευση των Λατίνων ευγενών για να συζητήσει τους δεσμούς ανάμεσα στην Ρώμη και τις υπόλοιπες Λατινικές πόλεις.
Ο Ταρκύνιος συνάντησε στην συνέχεια μυστικά έναν υπηρέτη του Τούρνου και του ζήτησε να τοποθετήσει μια σειρά από λεπίδες στο βασιλικό κρεβάτι, στην συνέχεια κατηγόρησε τον Τούρνο ότι σχεδίαζε να τον δολοφονήσει.
Οι Λατίνοι ευγενείς συνόδευσαν τον Ταρκύνιο στην κλίνη του, εκεί βρήκαν τις λεπίδες που τοποθέτησε μυστικά ο υπηρέτης και οι ευγενείς πίστεψαν ότι πραγματικά ο Τούρνος είχε στόχο να δολοφονήσει τον βασιλιά.
Ο Ταρκύνιος ο υπερήφανος έπεισε στην συνέχεια τους ευγενείς για μια μεγάλη Ρωμαϊκή συμμαχία, συγκέντρωσαν τους στρατιώτες στο άλσος δημιουργώντας έναν ισχυρό στρατό.
Η Τύλλια η νεώτερη πρότεινε στον νέο της σύζυγο να ανατρέψει τον Σέρβιο και να ανέβει ο ίδιος στον θρόνο, ο Ταρκύνιος το δέχτηκε πρόθυμα και προσπάθησε να κερδίσει την υποστήριξη των Γερουσιαστών, ιδιαίτερα αυτών που είχαν υπηρετήσει τον Ταρκύνιο τον πρεσβύτερο.
Ο Ταρκύνιος αποφάσισε στην συνέχεια να πάρει τον θρόνο με την βία, συγκέντρωσε μια ομάδα από οπλισμένους άντρες, βάδισε για την Γερουσία, κάθισε στον θρόνο και ζήτησε να μιλήσει επίσημα στους Γερουσιαστές.
Η κριτική του στον Σέρβιο ήταν αρκετά σκληρή, είπε ότι ήταν γιος δούλας που ανέβηκε στον θρόνο χωρίς κανένα δικαίωμα, η Ταρανκύλλα που τον έκανε βασιλιά έκανε παραβίαση του Ρωμαϊκού νόμου.
Ο Σέρβιος έμαθε τα νέα και έσπευσε να τον αντιμετωπίσει, ο Ταρκύνιος εκμεταλλεύτηκε την νεότητα και την σωματική του δύναμη πέταξε τον πεθερό του από τις σκάλες στον δρόμο και οι οπαδοί του βγήκαν με την βία έξω από τα ανάκτορα.
Ο οδηγός ενώ έτρεχε με το άλογο προς το Καπιτώλιο με τη Τύλλια συνάντησε την αιματοβαμμένη σορό του Σέρβιου Τύλλιου, τρομοκρατήθηκε και σταμάτησε απότομα.
Η αδίστακτη Τύλλια πήρε η ίδια τα ηνία του άρματος και πέρασε πάνω από το πτώμα του πατέρα της, ολόκληρο το άρμα γέμισε αίματα όπως και τα ρούχα της, αυτό της άφησε το στύγμα της πατροκτονίας όταν επέστρεψε σπίτι της.
Οι ιστορικές πηγές τον τοποθετούν μεταξύ μύθου και φαντασίας· πιθανότατα ήταν γιος ή εγγονός του πέμπτου βασιλιά της Ρώμης Ταρκύνιου του Πρεσβύτερου και της Τανανκύλλας.
Όταν απεβίωσε ο προκάτοχός του Σέρβιος Τύλλιος, ακολούθησε μία σειρά από δολοφονίες μελών της οικογένειας του Σέρβιου, όπως της συζύγου και του μεγαλύτερου αδελφού του, που επέφεραν την άνοδο του Ταρκύνιου στον θρόνο.
Η βασιλεία του Ταρκύνιου χαρακτηρίζεται πολύ αυταρχική και τυραννική· αυτό είχε σαν αποτέλεσμα την ανατροπή του, όπως και του πολιτεύματος και την εγκατάσταση της δημοκρατίας.
Ο Ταρκύνιος αρνήθηκε, η ιέρεια έκαψε τα τρία βιβλία και του πρόσφερε τα υπόλοιπα έξι στην ίδια τιμή, η ιέρεια έκαψε άλλα τρία και του πρόσφερε τα υπόλοιπα τρία πάλι στην ίδια τιμή.
Ο Ταρκύνος είχε εξοργίσει τον λαό του από τα πολλά βάρη και αποφάσισε να προχωρήσει σε εκστρατεία εναντίον των Ρούτουλων που ήταν γνωστοί για τα πλούτη τους, απέτυχε να καταλάβει τη πρωτεύουσα τους με την καταιγίδα και αποφάσισε να το κάνει με πολιορκία.
Οι νέοι ευγενείς στον βασιλικό στρατό προσκλήθηκαν σε γεύμα από τον γιο του βασιλιά Σέξτο, ύστερα από μεθύσι άρχισαν να υπερηφανεύονται για τις συζύγους τους, ο Λεύκιος Ταρκύνιος Κολλατίνος δήλωσε ότι έχει την πιο πιστή σύζυγο.
Ο Ταρκύνιος ο υπερήφανος ξεκίνησε προκλητικά την βασιλεία του, αρνήθηκε να θάψει τον πεθερό του και προχώρησε σε μία σειρά από εκτελέσεις Γερουσιαστών που του είχαν μείνει πιστοί, αρνήθηκε να τους αντικαταστήσει με αποτέλεσμα ο αριθμός και η εξουσία των Γερουσιαστών να ελαττωθούν σημαντικά.
Ο Ταρκύνιος συνέχισε με προκλητικότερη συμπεριφορά βγάζοντας δικαστικές αποφάσεις χωρίς να λαμβάνει υπόψη την γνώμη των συμβούλων του, πάντρεψε την κόρη του Ταρκυνία με τον Οκτάβιο Μαμίλιο του Τούσκουλου, τον πιο διάσημο Λατίνο οπλαρχηγό.
Τον Φεβρουάριο του 1566 συνήλθε στο Μουλέν έκτακτη σύνοδος, της οποίας οι συζητήσεις κατέληξαν στο διάταγμα του Μουλέν, ένα σημαντικό βασιλικό διάταγμα που ασχολούνταν με πολλές πτυχές της διοίκησης, της δικαιοσύνης και των φεουδαρχικών και εκκλησιαστικών προνομίων, που περιλάμβαναν περιορισμούς στις επικαρπίες των Γάλλων πριγκίπων, την κατάργηση της εισφοράς δικαιωμάτων που απαιτούσαν οι άρχοντες από τους υποτελείς τους, και διατάξεις για ένα σύστημα παραχωρήσεων σχετικά με τα ποτάμια.
Το 1523, ο δούκας του Μπουρμπόν και της Ωβέρνης Κάρολος Γ του Μπουρμπόν, πρόδωσε τον βασιλιά της Γαλλίας, τον Φραγκίσκο Α', συμμαχώντας με τον Κάρολο Κουίντο.
Είτε ο Λουδοβίκος ή ο Πέτρος Β δούκας του Μπουρμπόν και της Ωβέρνης μετέφεραν την πρωτεύουσα της επαρχίας από το Μπουρμπόν-λ'Αρσαμπώ στο Μουλέν.
Η κύρια πόλη της περιοχής ήταν το Υζέρ μέχρι τον 14ο αιώνα, εποχή κατά την οποία το Μουλέν πλούτισε και επεκτάθηκε σημαντικά χάρη στο εμπόριο μέσω του ποταμού.
Το ανάγλυφο πιθανώς να απεικονίζει τον Επίσκυρο, ένα παιχνίδι που παιζόταν με μπάλα στην Αρχαία Ελλάδα και έχει πολλές παρομοιώσεις με το ποδόσφαιρο.
Η ομάδα κατέβαινε στο πρωτάθλημα και στο κύπελλο με το όνομα ΠΑΟ/Αθήνα 90', μέχρι την σαιζόν 2020-21,όπου ο Ερασιτέχνης Παναθηναϊκός αποφάσισε να δημιουργήσει δικό του τμήμα εξ' ολοκλήρου.
Το Λαγκάδι βρίσκεται προς τα νοτιοδυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Θεσσαλονίκης και είναι κτισμένο στις βορειοδυτικές πλαγιές από τα Κερδύλια όρη.
Το χωριό αναφέρεται γύρω στα 1713 και σύμφωνα με την παράδοση ιδρύθηκε από τη συνένωση οικογενειών που κατοικούσαν σε χαμηλότερες υψομετρικά κοντινές τοποθεσίες και οι οποίες για να αποφύγουν την καταπίεση των Τούρκων αναγκάστηκαν να μετακινηθούν σε υψηλότερα σημεία για να συνεχίσουν το κύριο επάγγελμά τους που ήταν η κτηνοτροφία.
Από το Λαγκάδι καταγόταν ο μακεδονομάχος οπλαρχηγός Δημήτριος Γαλάνης ο οποίος οργάνωσε ένοπλο σώμα που συμμετείχε στις προσπάθειες των Ελλήνων της περιοχής να αποκρούσουν τις Βουλγαρικές βιαιότητες στις περιοχές Βισαλτίας, Σερρών, Κάτω Τζουμαγιάς , Βερτίσκου και Βόρειας Χαλκιδικής.
Την περίοδο της κατοχής, στις 14 Σεπτεμβρίου 1944, στην περιοχή "Τάσιουλουκ" έγινε μάχη ανταρτών του ΕΛΑΣ με μηχανοκίνητη φάλαγγα Γερμανών που την προηγούμενη είχε επιτεθεί στα χωριά αλλά και την πόλη της Νιγρίτας.
Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με το Χουμνικό αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Χουμνικού που υπάγεται στη Δημοτική Ενότητα Αχινού του Δήμου Βισαλτίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 113 κατοίκους.
Κατά τη διάρκεια της ζωής του, ο Σμιθ θέσπισε διάφορες οργανώσεις και διευθέτησε συναντήσεις, όπως το πρώτο Διεθνές Συνέδριο Σημαιολογίας , η Σημαιολογική Ένωση Βόρειας Αμερικής και η Διεθνής Ομοσπονδία Ενώσεων Σημαιολογίας .
Ο Σμιθ, ο οποίος αναγνωρίζεται ότι επινόησε τον όρο το 1957, έγραψε: «Επειδή η χρήση των σημαιών πηγαίνει πίσω στις πρώτες ημέρες του ανθρώπινου πολιτισμού, η μελέτη αυτής της χρήσης με σοβαρό τρόπο είναι τόσο πρόσφατη που ο όρος για αυτή δεν εμφανίστηκε γραπτώς μέχρι το 1959.» Προηγουμένως, η μελέτη των σημαιών θεωρήθηκε γενικά μέρος της εραλδικής.
Η συμμετοχή στη σημαιολογία συμπεριλαμβάνει ακαδημαϊκή εργασία σε τομείς όπως η κοινωνιολογία, η ιστορία ή ο σχεδιασμός σημαιών, καθώς και το ενδιαφέρον από όσους είναι απλώς παθιασμένοι με τις σημαίες.
Από το 1969 διοργανώνεται Διεθνές Συνέδριο Σημαιολογίας κάθε δύο χρόνια, υπό την αιγίδα της και οι εργασίες που παρουσιάζονται στο συνέδριο δημοσιεύονται στη συνέχεια ως Πρακτικά του Κογκρέσου.
Βρίσκεται στην αριστερή όχθη των εκβολών του ποταμού Σαράντ μεταξύ της χερσονήσου Φουρά και του νησιού Αι στα βόρεια, και του παραθαλάσσιου θέρετρου Πορ-ντε-Μπαρκ στο νότο, κοινότητα στην οποία ανήκει διοικητικά.
Το μεγαλύτερο από τα γαλλικά μητροπολιτικά νησιά μετά την Κορσική, με μήκος 30 χιλιόμετρα και πλάτος 8 χιλιόμετρα , έχει έκταση 174 χμ2 και σχεδόν 22.300 μόνιμους κατοίκους.
Το Ιλ ντε Νολ, το μικρότερο απ' όλα, βρίσκεται στην παραθαλάσσια κωμόπολη Μπουρσφράνκ-λε-Σαπί, έχει μήκος 390 μέτρα, πλάτος 160 μέτρα και στενότατη απόσταση 90 μέτρων.
Με την πτώση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας τον 5ο αιώνα, οι Βησιγότθοι εισέβαλαν στην περιοχή, που παρέμεινε υπό την κυριαρχία τους μέχρι την άφιξη του Κλοβίς το 507, που ήταν ο πρώτος βασιλιάς των Φράγκων που ένωσε όλες τις φυλές των Φράγκων υπό την εξουσία του.
Το 1137, η Ελεονώρα της Ακουιτανίας, δούκισσα της Ακουιτανίας και κληρονόμος της περιοχής, παντρεύτηκε τον Γάλλο βασιλιά Λουδοβίκο Ζ', και οι δύο έλαβαν μέρος στη Β' Σταυροφορία, αλλά αποξενώθηκαν και ο γάμος τους ακυρώθηκε.
Πολύ σύντομα η Ελεονώρα παντρεύτηκε τον δούκα της Νορμανδίας που αργότερα έγινε ο Ερρίκος Β' της Αγγλίας και η περιοχή βρέθηκε στην αγγλική κυριαρχία, τμήμα της αυτοκρατορίας των Πλανταγενετών, γεγονός που ήταν μία από τις αιτίες του Εκατονταετούς πολέμου που για περισσότερο από έναν αιώνα μαίνονταν στη Γαλλία.
Η διακήρυξη του Διατάγματος της Νάντης που υπεγράφη τον Απρίλιο του 1598 από τον βασιλιά Ερρίκο Δ' της Γαλλίας, χορήγησε στους Ουγενότους σημαντικές ελευθερίες και επανέφερε την ηρεμία και ευημερία στο τμήμα.
Το 1627, έλαβε χώρα η πολιορκία της Λα Ροσέλ, καθώς η πόλη βλέποντας να χάνει τα προνόμια που είχε, αντιστάθηκε και εξεγέρθηκε, με τη βοήθεια των Άγγλων, κατά της πολιτικής ενοποίησης του γαλλικού κράτους που οργάνωναν ο Ρισελιέ και ο Λουδοβίκος ΙΓ'.
Η πολιορκία διήρκεσε 13 μήνες, ο πληθυσμός υποβλήθηκε σε πείνα και παραδόθηκε και η Λα Ροσέλ επέστρεψε στην Καθολική βασιλική εξουσία χάνοντας πολλά από τα προνόμιά της.
Για την άμυνα κατά πιθανής απόβασης των Συμμαχικών δυνάμεων στην ακτή, η Οργάνωση Τοτ κατασκεύασε μια σειρά από οχυρωματικά έργα στην περιοχή, τμήμα του Τείχους του Ατλαντικού.
Το 1806, ο Ναπολέων προκάλεσε έναν ηπειρωτικό αποκλεισμό για να στερήσει από την Αγγλία τις εμπορικές της δυνατότητες και έτσι μείωσε τη δραστηριότητα των παράκτιων λιμένων.
Παρά το γεγονός ότι καταστράφηκε σχεδόν εντελώς κατά τη διάρκεια βομβιστικής επιδρομής της στις 5 Ιανουαρίου 1945, η πόλη Ρουαγιάν δεν απελευθερώθηκε από τη γαλλική αντίσταση μέχρι τον Απρίλιο του ίδιου έτους.
Ο νομός Σαράντ-Μαριτίμ είναι ένας από τους αρχικά 83 νομούς που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης στις 4 Μαρτίου 1790, με την κατάργηση των παλαιών επαρχιών.
Επίσης, οι ποταμοί Σεβρ Νιορταίζ, Σεντρ και Γαρούνας, στο κατάντη τμήμα του, το οποίο είναι οι εκβολές της Ζιρόντ, οι μεγαλύτερες στην Ευρώπη.
Κατά τη διάρκεια της Γαλατο-ρωμαϊκής περιόδου, η πρωτεύουσα της Ακουιτανική Γαλατία ήταν το , η Αψίδα του Γερμανικού και το ρωμαϊκό αμφιθέατρο υπάρχουν ακόμη στην πόλη, μάρτυρες της παλιάς δόξας της.
Αρχικά, ο νομός ονομάστηκε Κάτω-Σαράντ , λόγω της θέσης του στον κάτω ρου του ποταμού, από την ίδρυσή του το 1790 μέχρι τις 4 Σεπτεμβρίου 1941, οπότε και μετονομάστηκε σε Σαράντ-Μαριτίμ.
Συνορεύει με τους νομούς: στα νότια με τη Ζιρόντ, στα ανατολικά με τη Σαράντ, στα βορειοανατολικά με το νομό Ντε-Σεβρ και τη Δορδόνη και στα βόρεια με τη Βαντέ.
Πριν το 2016 ο νομός Σαράντ-Μαριτίμ ανήκε διοικητικά στην περιοχή Πουατού-Σαράντ, η οποία συνενώθηκε με την Ακουιτανία και το Λιμουζέν και πλέον αποτελούν τη νέα διοικητική περιοχή της Νέας Ακουιτανίας.
Πρωτεύουσα του νομού είναι η Λα Ροσέλ με 75.736 κατοίκους , που βρίσκεται σε απόσταση περίπου 400 χιλιομέτρων κατ'ευθεία γραμμή νοτιοδυτικά του Παρισιού.
Παντρεύτηκε δι' αντιπροσώπου στο παρεκκλήσιο της Αυλής του Ζούλτσμπαχ τον Σιγισμούνδο Φραγκίσκο, Επίσκοπο των Άουγκσμπουργκ, Γκουρκ & Τρεντ, ο οποίος, όταν το 1662 απεβίωσε ο μεγαλύτερος αδελφός του, παραιτήθηκε από τις εκκλησιαστικές θέσεις του και τον διαδέχθηκε ως Αρχιδούκας της Πέραν Αυστρίας & Τυρόλου και νυμφεύτηκε τη Χεδβίγη.
Όμως ενόσω ο γαμπρός ταξίδευε για να τη συναντήσει, ασθένησε και απεβίωσε στο Ίννσμπρουκ 12 ημέρες μετά τον γάμο, ο οποίος έτσι δεν ολοκληρώθηκε.
Η νύφη είχε εξασφαλίσει από τον πρώτο της γάμο ένα ετήσιο εισόδημα 20.000 γκέλντερς· Ιούλιος-Φραγκίσκος έκανε συμφωνία με τη βασιλική Αυλή των Αψβούργων και έλαβε, αντί αυτού του εισοδήματος, ένα εφ' άπαξ ποσό.
Η Χεδβίγη από τον Οίκο του Βίττελσμπαχ ήταν κόρη του Κόμη του Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ και με τους γάμους της έγινε πρώτα Αρχιδούκισσα της Αυστρίας και μετά Δούκισσα της Σαξονίας-Λάουενμπουργκ.
Η Μαρία Χεδβίγη Αυγούστα ήταν η πρώτη κόρη του Χριστιανού Αυγούστου Παλατινάτου-Ζούλτσμπαχ και της Αμαλίας, κόρης του Ιωάννη Ζ του Νασσάου-Ζήγκεν.
Λίγες μέρες πριν από την κλήρωση, ωστόσο θα γίνει ευρέως γνωστή η λοταρία και η αστυνομία θα αρχίσει να αναζήτα την Φρανσέσκα, προκειμένου να αποφευχθεί να ξεσπάσει ένα σκανδάλο.
Η Φρανσέσκα αφού εντοπιστεί από την αστυνομία δεν αρνείται την ιστορία της λοταρίας αλλά λέει ότι το βραβείο αποτελείται στην πραγματικότητα από το σκάφος που είχε αγοράσει ο Καίσαρας και ότι όλοι οι φίλοι της κινητοποιήθηκαν για να βοηθήσουν την ίδια και το παιδί.
Ο Επιθεωρητής, προκειμένου να μην δημιουργήσει σκάνδαλο, δέχεται αυτή την εκδοχή των γεγονότων και θα αφήσει ελεύθερη την Φρανσέσκα, η οποία παίρνει ένα αεροπλάνο και φεύγει για πάντα.
Μια μέρα, η Φρανσέσκα όμως θα γνωρίσει έναν νεαρό άντρα, τον Αντόνιο, με τον οποίο θα έχει μια σχέση αγάπης, ο οποίος φαίνεται να γνωρίζει για την υπάρξη του βραβείου, ωστόσο όμως είναι διατεθειμένος να μοιραστεί την Φρανσέσκα με τον νικητή.
Με τη συμβουλή του Καίσαρα, ενός φίλου της καθώς και ενός δικηγόρου, λίγο αργότερα η Φρανσέσκα πουλάει μια βίλα δίπλα στη θάλασσα, έπιπλα, γούνες και κοσμήματα, καθώς και το σκάφος , έτσι ώστε να πληρώσει τουλάχιστον για ένα χρόνο τα δίδακτρα του ιδιωτικού σχολείου της μικρής Τζούλιας.
Η Φρανσέσκα , είναι μια ιταλική κωμωδία του 1991 σε σενάριο και σκηνοθεσία Φραντσέσκο Λαουντάντιο και πρωταγωνιστεί η Μόνικα Μπελλούτσι στο κινηματογραφικό ντεμπούτο της.
Ο Ερρίκος Δ', μετά την ανάρρησή του στο θρόνο, υπέκυψε στο συνεχές αίτημα του Κοινοβουλίου και ένωσε τυπικά το Μπεάρν με τις κτήσεις του βασιλικού στέμματος, διότι σύμφωνα με την παράδοση ο βασιλιάς της Γαλλίας δεν έπρεπε να έχει προσωπικές κτήσεις.
Η τελική ενσωμάτωση του Μπεάρν με τη Γαλλία, ωστόσο, πραγματοποιήθηκε μόνο το 1620, την εποχή του Λουδοβίκου ΙΓ', ο οποίος οδήγησε στρατιωτική εκστρατεία στο Μπεάρν, τόσο για την προσάρτησή του όσο και για την αποκατάσταση της καθολικής λατρείας.
Από τότε, η περιοχή έχασε την ανεξαρτησία της, αλλά διατήρησε μεγάλη αυτονομία ως γαλλική επαρχία, με τη σύσταση Κοινοβουλίου, τη διατήρηση των νόμων και τη μπεαρναί ως θεσμική γλώσσα.
Είναι το αποτέλεσμα της πρώιμης αύξησης του Μπεάρν στα παραδοσιακά όρια: κάποιες παλιές μικρότερες υποκομητείες προστέθηκαν συνήθως μέσω επιγαμιών και απορροφήθηκαν από το Μπεάρν: το Ολορόν στα νοτιοδυτικά περίπου το 1050, το Μοντανερές στα ανατολικά το 1085, και το Νταξ στα δυτικά το 1194.
Η προσκόλλησή τους στο Μπιγκόρ συνεχίζεται μέχρι σήμερα, καθώς το ακολούθησαν στο νομό Άνω Πυρηναία, αντί να ενσωματωθούν στα Ατλαντικά Πυρηναία.
Ενώ το Μπεάρν ανήκε στην Κομητεία της Φουά και ο κόμης Γκαστόν Γ της Φουά δήλωσε υποτέλεια στον Γάλλο βασιλιά για τη Φουά, το 1347 αρνήθηκε να κάνει το ίδιο για το Μπεάρν, που ισχυρίστηκε, ότι ήταν ανεξάρτητο φέουδο.
Το Μπεάρν κατακτήθηκε από τους Βάσκονες τον 6ο αιώνα και το 819 δημιουργήθηκε η υποκομητεία του Μπεάρν, φεουδαρχικά εξαρτώμενη από τους δούκες της Ακουιτανίας.
Στη δημοσίευση του διατάγματος του Βιλέ-Κοτερέ το 1539, το οποίο, μεταξύ άλλων, διέταξε τη σύνταξη όλων των νομικών πράξεων και επίσημων εγγράφων στη γαλλική γλώσσα (κυρίως εις βάρος των λατινικών, αλλά μερικές φορές και των τοπικών γλωσσών), η επαρχία Μπεάρν δεν ήταν ακόμη γαλλική και το διάταγμα δεν εφαρμόστηκε σε αυτήν.
Η εισαγωγή της προτεσταντικής μεταρρύθμισης από τη Μαργαρίτα της Ναβάρρας είναι ένα εντυπωσιακό χαρακτηριστικό του 16ου αιώνα, η κόρη της Ιωάννα ντ'Αλμπρέ κατέστησε το Μπεάρν ένα προτεσταντικό πριγκιπάτο.
Πολλά ντολμέν, τύμβοι και μεγάλιθοι έχουν βρεθεί στο Μπεάρν που χρονολογούνται από αυτή την εποχή, υποδηλώνοντας ότι η λατρεία των προγόνων ήταν μια σημαντική θρησκευτική δραστηριότητα στη νεολιθική εποχή.
Το Μπεάρν μαζί με τις τρεις βασκικές επαρχίες Σουλ, Κάτω Ναβάρρα και Λαμπούρ , την ηγεμονία του Μπιντάς, καθώς και μικρά τμήματα της Γασκώνης, σχημάτισαν από το 1790 τον σημερινό νομό των Ατλαντικών Πυρηναίων.
Πρωτεύουσες του Μπεάρν υπήρξαν το Μπενεάρνουμ μέχρι το 841, όταν το κατέστρεψαν οι Βίκινγκς, το Μορλαάς από το 1100 περίπου, το Ορτέζ από το δεύτερο μισό του 13ου αιώνα, και έπειτα το Πω από τα μέσα του 15ου αιώνα.
Παρά το γεγονός ότι το Μπεάρν είχε συμπεριληφθεί στη Συνθήκη του Βερντέν στα αρχικά όρια του βασιλείου της Δυτικής Φραγκίας, η υπαγωγή του για μεγάλο χρονικό διάστημα αμφισβητήθηκε.
Το Μπεάρν συνορεύει με τις βασκικές επαρχίες Σουλ και Κάτω Ναβάρρα στα δυτικά, με τη Γασκώνη στα βόρεια, με τη Μπιγκόρ στα ανατολικά και με την Ισπανία στα νότια.
Κατά τη νεολιθική εποχή στην περιοχή του Μπεάρν χτίστηκαν επίσης οχυρωμένα χωριά και ερείπια αυτών έχουν βρεθεί κοντά στις κοινότητες Ασσόν, Μπουγκαρμπέ και Λακ.
Από τον Νοέμβριο του 2011 έως τον Οκτώβριο του 2018, υπήρξε Αναπληρωτής Εκτελεστικός Γραμματέας της Οικονομικής Επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών για την Αφρική .
Το προσωπικό της χαρακτήρισε τον Χάμντοκ ως "έναν πραγματικό Παναφρικανό, έναν διπλωμάτη, έναν ταπεινό άνθρωπο και ένα λαμπρό και πειθαρχημένο μυαλό".
Τον Αύγουστο του 2019, το όνομα του Χάμντοκ κυκλοφόρησε ως πιθανός υποψήφιος πρωθυπουργός του Σουδάν για τη μετάβαση του στο Σουδάν προς τη δημοκρατία το 2019.
Ο Χάντοκ έχει πιέσει για μια αλλαγή από τη γεωργία επιβίωσης σε "πιο δυναμική, εμπορικά προσανατολισμένη" γεωργία στην Αφρική, δηλώνοντας το 2014 ότι η Αφρική ήταν ικανή για διατροφική αυτάρκεια, αλλά ότι ταυτόχρονα 300 εκατομμύρια Αφρικανοί πεινούσαν.
Αναφερόμενος στην πέμπτη έκθεση αξιολόγησης της εκτίμησης των επιπτώσεων για την παγκόσμιας μέση αύξηση της θερμοκρασίας κατά 2 βαθμούς Κελσίου πάνω από τα προβιομηχανικά επίπεδα, ο Χάμντοκ τονίζει ότι τα αποτελέσματα, όπως η μείωση των βροχοπτώσεων θα μπορούσαν να αποτρέψουν την Αφρική από τη μείωση της ακραίας φτώχειας.
Για την καταπολέμηση της πείνας, ο Χάμντοκ πρότεινε βελτιώσεις στις υποδομές (όπως μέθοδοι μετασχηματισμού, αποθήκευσης και μεταφοράς υπερβολικών προϊόντων στις αγορές) τη χρήση "πληροφοριών για το κλίμα" , την ορθολογικότερη διαχείριση των υδάτων και την μεγάλη ενσωμάτωση στην εθνική βιομηχανία και τα ιδρύματα έρευνας και τεχνολογίας.
Εργάστηκε για μικρό χρονικό διάστημα στην Οικονομική Επιτροπή των Ηνωμένων Εθνών για την Αφρική το 2001 και το 2002 ως διευθυντής περιφερειακής ολοκλήρωσης και εμπορίου και από το 2011 έως τον Οκτώβριο του 2018 ήταν αναπληρωτής εκτελεστικός γραμματέας της .
Τη δεκαετία του 1990, ο Χάμντοκ κατείχε ανώτερες θέσεις στην & και στη συνέχεια στη Διεθνή Οργάνωση Εργασίας στη Ζιμπάμπουε, έπειτα από αρκετά χρόνια εργασίας στην Αφρικανική Τράπεζα Ανάπτυξης στην Ακτή του Ελεφαντοστού .
Ο Χάμντοκ ήταν ο Περιφερειακός Διευθυντής για την Αφρική και τη Μέση Ανατολή για λογαριασμό του Διεθνούς Ινστιτούτου για τη Δημοκρατία και την Εκλογική Βοήθεια από το 2003 έως το 2008.
Μετά τη μεταβίβαση της εξουσίας από το Μεταβατικό Στρατιωτικό Συμβούλιο στο Συμβούλιο Κυριαρχίας του Σουδάν, το Συμβούλιο Κυριαρχίας όρισε τον Αμπντάλα Χάμντοκ ως πρωθυπουργό κατά τη μεταβατική περίοδο.
Ο Χάμντοκ είναι πτυχιούχος με μπάτσελορ επιστημών από το Πανεπιστήμιο του Χαρτούμ και διδάκτορας στις οικονομικές σπουδές του Πανεπιστημίου του Μάντσεστερ .
Στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, το μοναστήρι αποκαταστάθηκε μέσα από τις προσπάθειες του Ιερομόναχου Σπυρίδωνα Κετιλάτζε, ο οποίος παραιτήθηκε ως ηγούμενος το 1922 και τον διαδέχτηκε ο Ιερομόναχος Ηλίας Παντσουλαία.
Το όνομα της μονής προέρχεται από τη Βηθανία της Παλαιστίνης, που αναφέρεται στην Καινή Διαθήκη ως η κώμη, όπου ήταν το σπίτι της Μαρίας, της Μάρθας και του Λαζάρου, καθώς και του Σίμωνα του Λεπρού.
Το μοναστήρι περιβαλλόταν από οχυρωματικό τείχος, αλλά από αυτό έχουν επιβιώσει μόνο ογκόλιθοι διάσπαρτοι στο παρακείμενο δάσος και ένας κατεστραμμένος πύργος.
Ενόσω ο πατέρας τους ήταν απασχολημένος με τις υποθέσεις της Γερμανίας, η Μαρία και ο Μαξιμιλιανός ενεργούσαν ως αντιβασιλείς κατά την απουσία του Φιλίππου.