polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Μαζί με τον Μπουκσενμέιστερ διεξήγαγε μια σειρά πειραμάτων με μπαταρίες Για να λάβει τα απαραίτητα χρήματα για τη συνέχιση της επιστημονικής και μηχανικής έρευνας, ο Νικολάι Μπενάρδος αναγκάστηκε να πουλήσει ένα σημαντικό μέρος της γης του και να υποθηκεύσει την περιουσία του.
Στα τέλη Δεκεμβρίου του 1867 ο Νικολάι Μπενάρδος επισκέφθηκε το οικογενειακό κτήμα της μητέρας του, το οποίο βρισκόταν στην πόλη Λούχ, στην περιοχή Γιούριεβετς, στην επαρχία Κοστρομά.
Ο Νικολάι Νικολάιεβιτς έχτισε στο κτήμα του ένα μηχανικό πλυντήριο, τον πρόδρομο ενός πλυντηρίου ρούχων, μια βιβλιοθήκη και ένα σχολείο, όπου τα παιδιά του χωριού μελετούσαν δωρεάν.
Από το 1885 έως 1887 ο . . Μπενάρδος έλαβε διπλώματα ευρεσιτεχνίας από τη Γαλλία, το Βέλγιο, τη Μεγάλη Βρετανία, την Αυστρία-Ουγγαρία, τη Σουηδία, την Ιταλία, τη Γερμανία, τις ΗΠΑ, τη Νορβηγία, τη Δανία, την Ισπανία και την Ελβετία.
Μόνο το 1884, όταν το ακίνητο "Πριβόλνογιε" πουλήθηκε για την πληρωμή χρεών προς τράπεζες, ο Μπενάρδος μπόρεσε να βρει τα υπόλοιπα χρήματα για να λάβει το δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για τη μέθοδο συγκόλλησης με ηλεκτρικό τόξο.
Την άνοιξη του 1867 άνοιξε στο Παρίσι η Παγκόσμια Έκθεση, την οποία ο Νικολάι Μπενάρδος αποφάσισε να επισκεφθεί, ελπίζοντας να υλοποίησει τα σχέδιά του στον τομέα των εφευρέσεων.
Οι ακριβείς πληροφορίες σχετικά με την παραμονή του στο Παρίσι, καθώς και τις επόμενες επισκέψεις στην Ισπανία, το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γερμανία, δεν υπάρχουν.
Το 1869 εγκατέλειψε την Ακαδημία, αφιερώνοντας τον εαυτό του αποκλειστικά στην εφευρετική δραστηριότητα Για παράδειγμα, το 1866 δημιούργησε ένα άροτρο οργώματος με μια περιστρεφόμενη λεπίδα προκειμένου να ελαχιστοποιήσει την τριβή μεταξύ των τμημάτων του άροτρου και του εδάφους.
Του είχαν αποσταλεί ευχαριστίες από το Αγροτικό Μουσείο της Αγίας Πετρούπολης, αλλά παρόλα αυτά το μηχάνημα αυτό, δεν μπήκε ποτέ στη βιομηχανική παραγωγή.
Κατόπιν ο Νικολάι Νικολάγιεβιτς απευθύνθηκε στο Υπουργείο Εμπορίου και Βιομηχανίας με αίτημα να του παραχωρηθεί το προνόμιο της αξιοποίησης «Της μεθόδου σύνδεσης και διαχωρισμού μετάλλων με άμεση δράση ηλεκτρικού ρεύματος.»
Ο - ( - , που αναφέρεται απλούστερα σαν -· στα ελληνικά μπορεί να αποδοθεί ως Υπηρεσία της ΕΕ για τη Λειτουργική Διαχείριση Συστημάτων ΤΠ Μεγάλης Κλίμακας στον Χώρο Ελευθερίας, Ασφάλειας και Δικαιοσύνης) είναι ένας οργανισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης που ιδρύθηκε το 2011 για να εξασφαλίσει την αδιάλειπτη λειτουργία μεγάλων συστημάτων πληροφορικής εντός του χώρου ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης .
Οι έξοδοι των δύο 4-προς-1 τροφοδοτούνται στον 2-προς-1 με τις γραμμές επιλογέα των 4-προς-1 να ενόνονται παράλληλα δίνοντας συνολικό αριθμό γραμμών εισόδου 3, το οποίο ισοδυναμεί με πολυπλέκτη 8- -1.
Δεδομένου ότι η ψηφιακή λογική χρησιμοποιεί δυαδικές τιμές, χρησιμοποιούνται εξουσίες 2 για τον μέγιστο έλεγχο ενός αριθμού εισόδων για τον δεδομένο αριθμό επιλογών εισόδου.
Στην πρώτη περίπτωση, ένας πολυπλέκτης είναι μια συσκευή ικανή να επιλέγει ένα και μόνο ηλεκτρικό σήμα μεταξύ διαφορετικών σημάτων εισόδου βάσει της τιμής των εισόδων επιλογής.
Χρησιμοποιούνται κυρίως για να αυξηθεί η ποσότητα των δεδομένων που μπορούν να μεταδοθούν μέσω ενός δικτύου σε ορισμένες ποσοστώσεις χρόνου και ζώνης, επομένως ο όρος χρησιμοποιείται, τόσο στο πλαίσιο της Ηλεκτρονικής όσο και στις Τηλεπικοινωνίες.
Για παράδειγμα, ένας πολυπλέκτης 2 εισόδων είναι μια απλή λογική πύλη της οποίας η έξοδος Υ παίρνει την τιμή μιας από τις δύο εισόδους Α ή Β με βάση την τιμή της τρίτης εισόδου επιλογής . Η εξίσωση είναι:
Ανήκε σε οικογένεια φτωχών αγροτών και παρακολούθησε το σχολείο μόνο για δύο χρόνια, καθώς η κατάσταση των γονέων της την ανάγκασε να εργαστεί στις φυτείες ζαχαροκάλαμου.
Σχεδόν 27 χρόνια μετά τον θάνατο της, είναι ακόμα γνωστή για τους στίχους της, οι οποίοι είναι ιδιαίτερα δημοφιλείς στις φτωχές αγροτικές περιοχές της Ταϊλάνδης.
Τον Αύγουστο του 2011, αποδεσμεύτηκε από την ΑΕΛ μετά την υποβιβασμό της ομάδας στο τέλος της σεζόν 2010-11 και ακολούθως, υπέγραψε πενταετές συμβόλαιο με τον κρητικό σύλλογο Εργοτέλη, στις 30 Αυγούστου 2011.
Ύστερα από την αποχώρηση της ομάδας από τις επαγγελματικές διοργανώσεις τον Ιανουάριο του 2016, λόγω των μεγάλων οικονομικών προβλημάτων, ο Ρέντζας, ο οποίος ήταν ένας από τους βετεράνους της ομάδας με 61 συμμετοχές και 1 γκολ κατά τη διάρκεια των 4,5 ετών και μέρος των μόλις 17 παικτών που είχε μείνει στην ομάδας μέχρι το τέλος, απελευθερώθηκε από το επαγγελματικό του συμβόλαιο.
Γεννημένος στη Μελίβοια, αγωνίστηκε ως ερασιτέχνης στην τοπική ομάδα του Φιλοκτήτη, μέχρι που υπέγραψε 5ετές επαγγελματικό συμβόλαιο με την ΑΕΛ στις 15 Ιουνίου 2010.
Πραγματοποίησε το επαγγελματικό του ντεμπούτο για το σύλλογο στις 26 Οκτωβρίου 2010 εναντίον του Εθνικού Πειραιώς, για τον 4ο γύρο του Κυπέλλου Ελλάδας.
Είχαν τα προπύργιά τους στο Πιεμόντε, από το οποίο προέρχονταν πολλοί φιλελεύθεροι πολιτικοί του Βασιλείου της Σαρδηνίας και του Βασιλείου της Ιταλίας και τη νότια Ιταλία.
Οι Φιλελεύθεροι δεν κέρδισαν ποτέ μεγάλη υποστήριξη μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς δεν μπόρεσαν να γίνουν μαζικό κόμμα και υποσκελίστηκαν από τη Χριστιανική Δημοκρατία ως κυρίαρχη πολιτική δύναμη.
Το κόμμα « Ένωση Κέντρου» , με επικεφαλής τους Αλφρέντο Μπιόντι και Ραφαέλε Κόστα που ήταν συνεργάτης της και συγχωνεύθηκε σε αυτό το 1998 (άλλοι Φιλελεύθεροι, συμπεριλαμβανομένων των , , και , ενώθηκαν απευθείας με την ).
Το Κοινοβούλιο χωρίστηκε έτσι σε τρία διαφορετικά σύνολα με τεράστια αστάθεια, ενώ οι σοσιαλιστές και οι ανερχόμενοι φασίστες προκάλεσαν πολιτική βία στις αντίθετες πλευρές.
Σε αυτή τη χαοτική κατάσταση, οι Φιλελεύθεροι ίδρυσαν το Ιταλικό Φιλελεύθερο Κόμμα το 1922, το οποίο αμέσως ενώθηκε σε μια συμμαχία με επικεφαλής τους φασίστες και σχημάτισε μαζί τους ένα κοινό κατάλογο για τις γενικές εκλογές του 1924, μεταμορφώνοντας τους φασίστες από μια μικρή πολιτική δύναμη σε ένα κόμμα απόλυτης πλειοψηφίας.
Το απαγορεύτηκε από τον Μπενίτο Μουσολίνι το 1925, ωστόσο πολλοί παλαιοί φιλελεύθεροι πολιτικοί έλαβαν υψηλού κύρους, αλλά όχι αντίστοιχης επιρροής, πολιτικές θέσεις, όπως έδρες στη Γερουσία, οι οποίες είχαν απογυμνωθεί από οποιαδήποτε πραγματική εξουσία λόγω των φασιστικών μεταρρυθμίσεων.
Η Δεξιά ήταν αντίθετη στην πιο προοδευτική ιστορική Αριστερά, η οποία ανέτρεψε την κυβέρνηση Μάρκο Μινγκέτι κατά τη λεγόμενη «Κοινοβουλευτική Επανάσταση» του 1876, η οποία έφερε τον Αγκοστίνο Ντεπρέτις στην πρωθυπουργία .
Ωστόσο, ο Ντεπρέτις άρχισε αμέσως να ψάχνει για στήριξη μεταξύ των βουλευτών των παραδοσιακών Δεξιών, οι οποίοι άλλαξαν εύκολα τις θέσεις τους, σε ένα πλαίσιο εκτεταμένης διαφθοράς.
Αυτό το φαινόμενο, γνωστό στα ιταλικά ως (κατά προσέγγιση μεταφρασμένο στα ελληνικά ως «μετασχηματισμός» - σε μια σατυρική εφημερίδα, ο πρωθυπουργός απεικονίστηκε ως χαμαιλέοντας ), άμβλυνε αποτελεσματικά τις πολιτικές διαφορές στο Κοινοβούλιο, το οποίο κυριαρχύνταν από ένα αδιαμφισβήτητο φιλελεύθερο μπλοκ με σαρωτική πλειοψηφία μέχρι τον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο .
Ο νέος γραμματέας άνοιξε διαύλους επικοινωνίας με τους Σοσιαλιστές, ελπίζοντας να θέσει σε λειτουργία ένα είδος συνεργασίας -, παρόμοιο με αυτό που είχε πραγματοποιηθεί στο Ηνωμένο Βασίλειο από το 1977 έως το 1979 μεταξύ του Εργατικού Κόμματος και των Φιλελευθέρων .
Το 1983, το προσχώρησε τελικά στον συνασπισμό που περιλάμβανε επίσης τη Χριστιανική Δημοκρατία, το Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα, το ιταλικό δημοκρατικό σοσιαλιστικό κόμμα και το ιταλικό δημοκρατικό κόμμα.
Οι μεταρρυθμίσεις αυτές προκάλεσαν μεγάλα προβλήματα στους Φιλελεύθερους, οι οποίοι δεν κατάφεραν να σταματήσουν την άνοδο των δύο μαζικών κομμάτων, του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος και του Ιταλικού Λαϊκού Κόμματος , το οποίο είχε πάρει τον έλεγχο πολλών τοπικών αρχών στη βόρεια Ιταλία ακόμα και πριν από τον πόλεμο.
Το Καθολικό ΡΡΙ εναντιώθηκε στο , αλλά και στους Φιλελεύθερους και, γενικά, στη Δεξιά, κάτω από τις συνέπειες της σύλληψης της Ρώμης και των συγκρούσεων μεταξύ της Αγίας Έδρας και του ιταλικού κράτους στο οποίο οι Φιλελεύθεροι είχαν κυβερνήσει για περισσότερο από πενήντα χρόνια.
Οι ρίζες του φιλελευθερισμού στην Ιταλία εντοπίζονται στην Ιστορική Δεξιά και ειδικότερα στην κοινοβουλευτική ομάδα που σχηματίζεται από τον Καμίλο Μπένσο, Κόμη του Καβούρ στο Κοινοβούλιο του Βασιλείου της Σαρδηνίας μετά την επανάσταση του 1848 .
Κυριαρχούσαν στην πολιτική μετά την ενοποίηση της Ιταλίας το 1861, αλλά ποτέ δεν σχημάτισαν κόμμα, βασίζοντας τη δύναμή τους στην υπάρχουσα τότε μεροληπτική και όχι ισότιμη ψηφοφορία (όπου για παράδειγμα οι έχοντες ανώτατη μόρφωση είχαν περισσότερες ψήφους) και στο σύστημα ψηφοφορίας ---.
Στις γενικές εκλογές του 1946, το , που ήταν μέλος της Εθνικής Δημοκρατικής Ένωσης, κέρδισε το 6,8% των ψήφων, ποσοστό χαμηλότερο από τις προσδοκίες, μολονότι το κόμμα υποστηρίχθηκε από όλους τους επιζώντες της ιταλικής πολιτικής τάξης πριν από την άνοδο του φασισμού, από τον μέχρι τον .
Το γεγονός αυτό προκάλεσε την έξοδο της ομάδας και του , ενός μετριοπαθή, που εξελέγη γραμματέας το 1948, προκειμένου να επανασυνδέσει όλους τους Φιλελεύθερους υπό μία ενιαία σημαία.
Το επαναδημιουργήθηκε το 1943 από τον Μπενεντέτο Κρότσε , εξέχοντα διανοούμενο και γερουσιαστή, του οποίου η διεθνής αναγνώριση του επέτρεψε να παραμείνει ελεύθερος κατά τη διάρκεια του φασιστικού καθεστώτος, παρότι ο ίδιος ήταν κατά του φασισμού.
Μετά το τέλος του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, ο φιλελεύθερος Ενρίκο Ντε Νίκολα έγινε «Προσωρινός Αρχηγός του Κράτους» όπως επίσης και επίσης φιλελεύθερος διάδοχός του Λουίτζι Εϊνάουντι, ο οποίος ως Υπουργός Οικονομίας και διοικητής της Τράπεζας της Ιταλίας μεταξύ 1945 και 1948 είχε αναδιαμορφώσει την ιταλική οικονομία.
Με την αποκάλυψη του συστήματος διαφθοράς που ονομάστηκε από τη διερεύνηση της επιχείρησης Καθαρά χέρια , πολλά κυβερνητικά κόμματα υπέστησαν ταχεία απώλεια της υποστήριξής τους.
Ο , ο φιλελεύθερος υπουργός Υγείας, ήταν ένας από τους πιο απεχθείς πολιτικούς στην Ιταλία για διαφθορά, που αφορούσε την κλοπή κεφαλαίων από τους ασθενείς και την εμπορία φαρμάκων που βασίζονται σε δωροδοκίες.
Ο Μαλαγκόντι κατάφερε να αντλήσει μερικές ψήφους από το Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα, το Μοναρχικό Εθνικό Κόμμα και ιδιαίτερα τη χριστιανοδημοκρατία, της οποίας η εκλογική βάση συνίστατο και από συντηρητικούς καχύποπτους για τους Σοσιαλιστές, αυξάνοντας το μερίδιο του κόμματος σε ιστορικό ρεκόρ 7,0% στις γενικές εκλογές του 1963 .
Μετά την παραίτηση του από την ηγεσία του κόμματος, το ηττήθηκε με το ταπεινωτικό 1,3% το 1976, αλλά προσπάθησε να κερδίσει εκ νέου δύναμη υποστηρίζοντας κοινωνικές μεταρρυθμίσεις όπως το διαζύγιο .
Συγκεκριμένα, το αντιτάχθηκε στον νέο κεντροαριστερό συνασπισμό που συμπεριλάμβανε και το ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα και παρουσιάστηκε ως το κυριότερο συντηρητικό κόμμα στην Ιταλία.
Δύο κοινοβουλευτικές παρατάξεις εναλλάσσονταν στην κυβέρνηση, η μία με επικεφαλής τον και η άλλη, μακράν η μεγαλύτερη από τις δύο, με τον Τζοβάννι Τζολίττι .
Το νέο συγκέντρωσε μερικούς από τους πρώην δεξιούς Φιλελεύθερους, αλλά σύντομα αποστασιοποιήθηκε από τον κεντροδεξιό συνασπισμό, με επικεφαλής την , προκειμένου να ακολουθήσει μια αυτόνομη πορεία.
Το , το οποίο ήταν ο κληρονόμος των φιλελεύθερων ρευμάτων τόσο της ιστορικής Δεξιάς όσο και της ιστορικής Αριστεράς, ήταν ένα μικρό κόμμα μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά και συχνά μέλος κυβερνήσεων συνασπισμού, ειδικά μετά το 1979.
Λίγα χρόνια μετά το 1994, οι περισσότεροι Φιλελεύθεροι μετανάστευσαν στη Φόρτσα Ιτάλια , ενώ άλλοι προσχώρησαν στην κεντροαριστερά, ειδικά στο κόμμα «Δημοκρατία είναι η Ελευθερία - Μαργαρίτα ».
Σε ηλικία εννέα ετών, πήρε τον πρώτο της ρόλο ως ηθοποιός, υποδυόμενη τη κόρη των Ναταλίας Δραγούμη και Γιώργου Νινιού στη σειρά του , «Για την καρδιά ενός αγγέλου».
Ακολούθησαν οι συμμετοχές της στις τηλεοπτικές σειρές «40 Κύματα» το 2009, «Ο πόλεμος των άστρων» το 2010 και «Το Νησί» το 2010 (στη συγκεκριμένη σειρά έπαιξε τη μεγάλη κόρη του Γιώργη και την Ελένης, Μαρία, σε μικρή ηλικία) καθώς και η συμμετοχή της στη θεατρική παράσταση «Το θαύμα της Άννυ Σάλιβαν» που ανέβηκε στο Θέατρο Άλφα τις σεζόν 2009-2011.
Ο όρος προσωπολατρία χρησιμοποιήθηκε το 1956 από τον Νικίτα Χρουστσόφ στη μυστική ομιλία του, με τίτλο «Περί της προσωπολατρίας και των συνεπειών της» , την τελευταία μέρα του 20ου Συνεδρίου του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης, στην οποία αποκήρυξε την προσωπολατρία του Στάλιν.
Είναι χαρακτηριστικό φαινόμενο των ολοκληρωτικών καθεστώτων, στα οποία ισχύει η προσωπολατρία του ηγέτη, που διαμορφώνεται μέσω τεχνικών προπαγάνδας και τη χρήση των μέσων μαζικής ενημέρωσης, των τεχνών και διαδηλώσεων οργανωμένων από τη κυβέρνηση.
Εμπνεόμενος από τη σύζυγό του Εύα, έγραψε μια σειρά άρθρων για την εμπειρία του με τον καρκίνο, ενώ τόνισε τη σημασία της έρευνας για την καταπολέμηση του καρκίνου στο Νοσοκομειακό Πανεπιστήμιο Σαλγκρένσκα.
Ο Χένινγκ Μάνκελ ήταν Σουηδός συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων, παιδικών βιβλίων και θεατρικών έργων και είναι γνωστός για την αστυνομική σειρά βιβλίων μυστηρίου που έγραψε με πρωταγωνιστή τον επιθεωρητή Κουρτ Βαλάντερ.
Κατά τη διάρκεια των εχθροπραξιών μεταξύ Αγγλίας και Γαλλίας κατά την βασιλεία του Ερρίκου Β' της Αγγλίας, οι Άγγλοι έθεσαν φρουρές στο νομό, και με τη Συνθήκη του Παρισιού το 1259, το κάτω Κερσί περιήλθε στον έλεγχο της Αγγλίας.
Οι βασιλιάδες τόσο της Αγγλίας όσο και της Γαλλίας κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου προσπάθησαν να προσεταιρισθούν την εύνοια της περιοχής επαυξάνοντας τα προνόμια των πόλεων.
Ο αυτοκράτορας είχε προσκληθεί να επισκεφθεί την πόλη Μοντωμπάν, σημαντικό βιομηχανικό και εμπορικό κέντρο την εποχή εκείνη, του οποίου ο πληθυσμός θεωρούσε ότι η πόλη ήταν αρκετά κεντρική και αρκετά σημαντική για να είναι η πρωτεύουσα ενός νέου νομού.
Το κεντρικό τμήμα του νομού είναι μια ευρεία κοιλάδα που σε υψόμετρο δεν υπερβαίνει τα 150 μέτρα, αλλά κοντά στην κοινότητα Βαλάνς-νρ'Αζάν, στη δυτική άκρη του νομού, η κοιλάδα στενεύει από τους πρόποδες των ημιορεινών περιοχών του Κάτω-Κερσί στα βόρεια και της Λομάνι στα νότια.
Μετά την ήττα του Ναπολέοντα το 1815, η μοναρχία αποκαταστάθηκε στη Γαλλία, αλλά η δυναστεία των Βουρβόνων ανατράπηκε στην επανάσταση του Ιουλίου του 1830, η οποία καθιέρωσε τη συνταγματική μοναρχία του Ιούλη, που διήρκεσε μέχρι το 1848.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου το χάσμα μεταξύ των πλουσίων αυξήθηκε, στο Μοντωμπάν, εκατοντάδες γύρισαν στην επαιτεία επειδή οι μισθοί έπεσαν, τα εργοστάσια έκλεισαν και οι τιμές των τροφίμων αυξήθηκαν.
Ο νομός δημιουργήθηκε το 1808 από τον Ναπολέοντα Βοναπάρτη, από τμήματα των νομών Λοτ, Ωτ-Γκαρόν, Λοτ-ε-Γκαρόν, Ζερς και Αβερόν.
Πρωτεύουσα είναι το Μοντωμπάν και μεγάλες κοινότητες οι Καστελσαραζέν, Μολιέρ, Κωσάντ, Βαλάνς-ντ-Αζάν και η μεσαιωνική κοινότητα Λωζέρτ.
Περισσότερο από το μισό του νομού ελήφθη από το νομό Λοτ , το ένα τρίτο προήλθε από το νομό Ωτ-Γκαρόν και το υπόλοιπο από τους νομούς Λοτ-ε-Γκαρόν, Ζερς και Αβερόν.
Συνορεύει με τους νομούς: Λοτ προς τα βόρεια, Αβερόν στα βορειοανατολικά, Ταρν προς τα ανατολικά, Ωτ-Γκαρόν προς τα νότια και Ζερς και Λοτ-ε-Γκαρόν προς τα δυτικά.
Στις 15 Οκτωβρίου 2021, κι ενώ είχε προηγηθεί, στις 12 Οκτωβρίου, η εισαγωγή της Φώφης Γεννηματά στο νοσοκομείο και η ανακοίνωσή της ότι αποσύρεται από την ανάδειξη προέδρου στο Κίνημα Αλλαγής, ο Χρηστίδης ανακοίνωσε την πρόθεσή του να είναι υποψήφιος στις εσωκομματικές εκλογές.
Είναι πτυχιούχος της Νομικής Σχολής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης και από το 2009 εργάζεται αρχικά ως συνεργάτης και στη συνέχεια στο δικό του δικηγορικό γραφείο.
Ο Βουράκης τρεις φορές παρασημοφορήθηκε, μεταξύ των οποίων και με το παράσημο του λεξάνδρου έφσκι, που έλαβε για την τολμηρή και αποφασιστική δράση για την απόκρουση των επιθέσεων του εχθρού στην περιοχή των πόλεων Πρόκεντορφ και Κρουγκ, καθώς και κατά την διάρκεια της επιχείρησης της Άνω Σιλεσίας, προκαλώντας σημαντικές απώλειες στον εχθρό σε ανθρώπινο δυναμικό και την υποδομή του.
Ο εχθρός δρούσε στον αέρα σε μικρές ομάδες και οι πυροβολητές, που κάλυπταν τα στρατεύματα από αεροπορικές επιδρομές, έπρεπε να τους αντιμετωπίζουν από μικρή απόσταση και βρισκόμενοι εν κινήσει και ταυτόχρονα να αποκρούουν τις επίγειες αντεπιθέσεις.
Στο βιβλίο των συμβάντων, ο διοικητής του συντάγματος δήλωνε ότι, στις 19 Μαρτίου 1945, η μοίρα πυροβολικού του Βουράκη, με την υποστήριξη μονάδας αντιαεροπορικών πυροβόλων και μονάδων τεθωρακισμένων, βγήκαν στα περίχωρα του Πρόκεντορφ, όπου ο εχθρός προσπάθησε να διασπάσει την περικύκλωση.
Τον Απρίλιο του 1944, το 68ο αντιπυραυλικό τμήμα πυροβολικού συμπεριλήφθηκε στη σύνθεση των στρατευμάτων του 1ου Ουκρανικού Στόλου και μέχρι τον Ιούλιο του 1944 ήταν υπό τον επιχειρησιακό έλεγχο του 38ου στρατού συνδυασμένων όπλων.
Για Στρατιωτικές διακρίσεις στις 17 του Μάρτη του 1945, το 68ο σύνταγμα αντιαεροπορικής άμυνας είχε μετονομαστεί σε 6ο Επίτιμο σύνταγμα αντιαεροπορικό πυροβολικού και του απονεμήθηκαν τα μετάλλια του Κουτούζοφ 2ου βαθμού και Μπογκντάν Χμελνίτσκι 2ου βαθμού.
Από το 1966 έως το 1970, ανέλαβε ένα ειδικό σώμα αεροπορικής άμυνας και το 1970 διορίστηκε αρχηγός του προσωπικού - ο πρώτος αναπληρωτής διοικητή του 1ου στρατού ειδικού σκοπού.
Ως υποψήφιος της Ανώτατης Ναυτικής Σχολής Σεβαστούπολης Φρούνζε, δεν μπήκε στη σχολή, επειδή η σχολή εκκενώθηκε, και από τη Σεβαστούπολη μεταφέρθηκε στο Ροστόφ.
Συνέχισε στη στρατιωτική περιφέρεια της Βαϊκάλης και αργότερα υπηρέτησε στη Στρατιωτική Περιφέρεια της Μόσχας ως διοικητής αντιπυραυλικής διμοιρίας και αντιαεροπορικής πυροβολαρχίας .
Ως αποτίμηση της προσφοράς της μοίρας πυροβολικού του Ανδρέα Βουράκη, έχουν αναφερθεί 11 καταρριφθέντα και 6 κατεστραμμένα φασιστικά αεροσκάφη -190 και -109, 4 κατεστραμμένα τεθωρακισμένα μεταφοράς προσωπικού, 6 οχήματα, 3 πυροβολαρχίες και 111 στρατιώτες.
Το 1929, η οικογένεια μετακόμισε στην πόλη Σουχούμι της Αμπχαζίας και το 1933 στο Μπατούμι της Ατζαρίας, όπου τον Ιούνιο του 1941 αποφοίτησε από το τοπικό δευτεροβάθμιο σχολείο αριθ.
Έλαβε μέρος στην απελευθέρωση των πόλεων της Ουκρανίας και της Τσεχοσλοβακίας, πολέμησε στη Γερμανία, διέσχισε τα μικρά και τα μεγάλα ευρωπαϊκά ποτάμια, συμπεριλαμβανομένου και του Όντερ.
Η παλαιά γαλλική γλώσσα ή γαλλορομανική, ήταν η γλώσσα η οποία ομιλούνταν από τον 8ο έως τον 14ο αιώνα στο βόρειο τμήμα του βασιλείου της Γαλλίας, τμήματα της νορμανδικής Αγγλίας, Βαλλωνία, και σταυροφορικά κράτη στη Μέση Ανατολή, ως η γλώσσα των ανωτέρων τάξεων της φεουδαρχίας και του εμπορίου.
Κατά τον 14ο αιώνα οι διάφορες παραλλαγές της γλώσσας αυτής έγιναν γνωστές ως οι γλώσσες Όιλ , σε αντίθεση με τις γλώσσες Ο στην περιοχή που αντιστοιχεί στη σύγχρονη νότια Γαλλία αντίστοιχα σημαίναν ναι στις γλώσσες αυτές).
Σε ότι αφορά τις μη λατινικής προέλευσης επιρροές, υπάρχουν κάποιες γαλατικές λέξεις οι οποίες επηρρέασαν το λατινικό λεξιλόγιο και κατα επέκταση και τις παλαιογαλλικές, π.
Η προφορά, λεξιλόγιο, και σύνταξη της δημώδους λατινικής γλώσσας η οποία ομιλούνταν στη ρωμαϊκή Γαλατία κατά την ύστερη αρχαιότητα, τροποποιήθηκε από τη φραγκική γλώσσα, μορφή της γερμανικής γλώσσας η οποία χρησιμοποιούνταν από τους Φράγκους οι οποίοι εγκαταστάθηκαν στη Γαλατία τον 5ο αιώνα και έως το 530 είχαν κατακτήσει όλη την περιοχή.
Η κελτική γαλατική γλώσσα θεωρείται πως εξακολουθούσε να χρησιμοποιείται έως τον 6ο αιώνα στη Γαλλία, παρά την εκτεταμένη ρομανοποίηση της ευρύτερης περιοχής.
Η συνύπαρξη της με τη δημώδη λατινική γλώσσα, είχε ως αποτέλεσμα την εισαγωγή λέξεων , ηχητικές διαφοροποιήσεις υπό την επιρροή των γαλατικών, και επιρροές ως προς τη σύζευξη και σειρά των λέξεων.
Η παλαιότερη γνωστή εμφάνιση γραπτού στα παλαιογαλλικά είναι οι όρκοι του Στρασβούργου το 842, συνθήκη όπου ορίζονταν η στρατιωτική συμμαχία μεταξύ του Λουδοβίκου του Γερμανικού και του Καρόλου του Φαλακρού, με το κείμενο της συνθήκης να είναι στη δημώδη λατινική γλώσσα, παλαιά υψηλά γερμανικά, και τα παλαιογαλλικά.
Τα παλαιά ολλανδικά θεωρείται επίσης πως συνέτειναν στις διαφορές μεταξύ των βορείων γαλλικών γλωσσών Όιλ, με τις οξιτανικές γλώσσες Ο, καθώς στη βόρεια Γαλλία η γερμανική γλωσσική επιρροή ήταν μεγαλύτερη σε σύγκριση με τις νότιες περιοχές, και οι περιοχές με τη γερμανική επιρροή είναι αυτές στις οποίες υπάρχουν οι πρώτες εμφανίσεις της παλαιογαλλικής γλώσσας.
Υπάρχει μεγάλος αριθμός διαλέκτων των παλαιών γαλλικών, όπως τα βουργουνδικά στη Βουργουνδία , Πικάρντ , παλαιά νορμανδικά , βαλλωνικά , Γκαλλό , λωραινικά .
Ως γλώσσα προέρχεται από τη δημώδη λατινική γλώσσα,η οποία από τον 7ο αιώνα και έπειτα εκτόπισε τα κλασικά λατινικά, και κατόπιν εξελίχθηκε στον κοινό πρόγονο όλων των ρομανικών γλωσσών, συμπεριλαμβανομένων των παλαιών γαλλικών.
Οι πρώτες τέσσερις ομάδες θα προβιβαζόντουσαν στη Β κατηγορία 2020–21 και οι τελευταίες τέσσερις θα υποβιβαζόντουσαν στην Επίλεκτη Κατηγορία ΣΤΟΚ 2020-21.
Το 2004 έκανε μία σύντομη εμφάνιση στην τηλεοπτική σειρά "504χλμ. βόρεια της Αθήνας" ενώ το 2010 συμμετείχε σε μία ιστορία της σειράς "Επτά Θανάσιμες Πεθερές".
Τη σεζόν 2010-2011 συμμετείχε στον πρώτο κύκλο του μουσικού 2 ως ντουέτο μαζί με την ηθοποιό Μαριάννα Πολυχρονίδη τερματίζοντας στην πέμπτη θέση.
Τη σεζόν 2013-2014 έλαβε μέρος στον τέταρτο κύκλο του χορευτικού " " στον 1, φτάνοντας στον τελικό μαζί με την Κατερίνα Στικούδη, όπου και βγήκε ο τελικός νικητής.
Το 2001 έχοντας τελειώσει το σχολείο δήλωσε συμμετοχή στο τηλεοπτικό διαγωνισμό τραγουδιού "Να η ευκαιρία!" που μεταδόθηκε από το τη σεζόν 2001-2002 όπου κατέκτησε την πρώτη θέση υπογράφοντας δισκογραφικό συμβόλαιο με τη .
Τη σεζόν 2011-2012 έπαιξε στο θεατρικό έργο "Σεσουάρ για δολοφόνους" ενώ την επόμενη χρονιά έλαβε μέρος και πάλι σε μιούζικαλ στην παράσταση " το μιούζικαλ".
Μετά τη νίκη του στο "Να η ευκαιρία!" έκανε τις πρώτες του εμφανίσεις δίπλα στην Ελευθερία Αρβανιτάκη και τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα την περίοδο 2002-2003.
Τα επόμενα χρόνια έκανε συνεργασίες με διάφορους καλλιτέχνες όπως οι Τάμτα, Γιώργος Μαζωνάκης, Ελεωνόρα Ζουγανέλη και Μύρωνα Στρατή με τον οποίο έκανε τόσο περιοδείες όσο και εμφανίσεις σε νυχτερινά κέντρα από 2011 μέχρι και το 2017.
Από το 1938 το Βασίλειο της Ουγγαρίας, υπό την αντιβασιλεία του Μίκλος Χόρτι, έθεσε σε ισχύ μία σειρά αντισημιτικών διατάξεων, που είχαν ως πρότυπο τους λεγόμενους Νόμους της Νυρεμβέργης του ναζιστικού καθεστώτος .
Οι ουγγρικοί νόμοι απαγόρευαν και αυτοί σε Εβραίους να ασκούν ορισμένα επαγγέλματα, μείωναν τον αριθμό τους σε κρατικά αξιώματα και στον δημόσιο τομέα, και απαγόρευαν τους γάμους μεταξύ Εβραίων και μη Εβραίων.
Για τον προϊστάμενο του Βάλενμπεργκ ήταν όλο και δυσκολότερο να ταξιδεύει στην Ουγγαρία, η οποία συνεργαζόταν όλο και στενότερα με τη Ναζιστική Γερμανία, συμμαχώντας με τις Δυνάμεις του Άξονα μετά την έναρξη του ΒΠαγκόσμιου Πολέμου, τον Νοέμβριο του 1940.
Από αναγκαιότητα ο Βάλενμπεργκ έγινε ο προσωπικός αντιπρόσωπος του Λάουερ, ταξιδεύοντας στην Ουγγαρία για τις εμπορικές συμφωνίες του, αλλά και για να περνά να βλέπει μέλη της ευρύτερης οικογένειας του Λάουερ, που παρέμεναν στη Βουδαπέστη.
Σε αυτά τα ταξίδια τού δόθηκε η ευκαιρία να παρατηρήσει λεπτομερώς τη γραφειοκρατία και τις διοικητικές μεθόδους του ναζιστικού καθεστώτος, κάτι που θα του χρησίμευε πολύ αργότερα.
Παρά το γεγονός αυτό, ο Γερμανός διοικητής Καρλ Πφέφερ-Βίλντενμπρουχ αρνήθηκε όλες τις προτάσεις για παράδοση, προκαλώντας έτσι μια αιματηρή πολιορκία.
Στο αποκορύφωμα των μαχών, στις 17 Ιανουαρίου 1945, ο Βάλενμπεργκ κλήθηκε στο αρχηγείο του Σοβιετικού διοικητή στρατηγού Ροντιόν Μαλινόφσκυ στο Ντέμπρετσεν για να απαντήσει σε κατηγορίες ότι επίδιδόταν σε κατασκοπεία.
Τα τελευταία καταγεγραμμένα λόγια του Βάλενμπεργκ ήταν: «Πηγαίνω στου Μαλινόφσκυ . το αν πηγαίνω για επισκέπτης ή για φυλακισμένος, δεν το γνωρίζω ακόμη,» Το 1993 βρέθηκαν έγγραφα από τα πρώην μυστικά στρατιωτικά σοβιετικά αρχεία και δημοσιεύθηκαν στη σουηδική εφημερίδα .
Σύμφωνα με αυτά, μία διαταγή για τη σύλληψη του Βάλενμπεργκ είχε εκδοθεί από τον αναπληρωτή Κομισάριο Άμυνας Νικολάι Μπουλγκάνιν και διαβιβασθεί στο αρχηγείο του Μαλινόφσκυ την ημέρα της εξαφανίσεως του Βάλενμπεργκ.
Το 2003 μια επισκόπηση της σοβιετικής πολεμικής αλληλογραφίας υπέδειξε ότι ο Βίλμος Μπεμ , Ουγγροεβραίος πολιτικός και μεταπολεμικώς πρεσβευτής της Ουγγαρίας στη Σουηδία, ήταν μυστικός πράκτορας των Σοβιετικών και ίσως είχε δώσει το όνομα του Βάλενμπεργκ στη ως πρόσωπο προς περιορισμό εξαιτίας πιθανής κατασκοπείας.
Στο μεταξύ η κατάσταση στην Ουγγαρία είχε αρχίσει να χειροτερεύει καθώς η πορεία του πολέμου άρχισε να στρέφεται αποφασιστικά εναντίον της Γερμανίας και των Δυνάμεων του Άξονα.