polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Σε ένα κείμενο ωστόσο που αποδίδεται στον Ησύχιο τον Αλεξανδρέα μνημονεύονται τρεις διαφορετικοί τύποι ιππαλεκτρυόνων: ένας γιγάντιος πετεινός, ένα γιγάντιο όρνιο και ένα πλάσμα παρόμοιο με γρύπα, όπως αυτός παριστάνεται σε υφάσματα από την Περσία.
Η κωμική του χρήση από τον Αριστοφάνη υποδεικνύει ότι μέχρι τον ύστερο 5ο αιώνα οι περισσότεροι Αθηναίοι δεν είχαν ακούσει ποτέ για το πλάσμα αυτό.
Η εμφάνιση του πλάσματος είναι σχεδόν η ίδια στις γνωστές καλλιτεχνικές αναπαραστάσεις: έχει εμπρόσθιο μέρος αλόγου και πίσω μέρος κόκκορα με ουρά, φτερά και πόδια .
Σύμφωνα με άλλους μελετητές, ήταν ένα γκροτέσκο πλάσμα για να διασκεδάζει τα παιδιά ή και ένα απλό φανταστικό διακοσμητικό στοιχείο χωρίς κάποια ειδική σημασία ή ρόλο.
Μια ανάλυση των έργων του Αριστοφάνη υποδεικνύει ότι το μοτίβο του ιππαλεκτρυόνα ίσως να προέρχεται από τη Μέση Ανατολή, με τα ρούχα που φορούν πρόσωπα τα οποία απεικονίζονται σε αγγειογραφίες με ιππαλεκτρυόνες να μοιάζουν με ασιατικά ενδύματα, αν και αυτό αμφισβητείται.
Ο πατέρας του Κρίστοφ, ο οποίος εργαζόταν σε ένα εργοστάσιο υποδημάτων, και οι αδελφοί Τσίχλαϊν, που παρήγαγαν τις χειροποίητες καρφίτσες στο μαγαζί του σιδηρουργού, υποστήριξε τον Άντολφ για να ξεκινήσει τη δική του επιχείρηση.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου, το αυξανόμενο ρήγμα ανάμεσα στους αδελφούς κορυφώθηκε μετά από μια βομβιστική επίθεση των συμμάχων το 1943 όταν ο Άντι και η σύζυγός του αναρριχήθηκαν σε ένα καταφύγιο βόμβας που ο Ρούντολφ και η οικογένειά του ήδη βρίσκονταν.
Ο Άντι είπε «Οι βρώμικοι μπάσταρδοι επιστρέφουν ξανά», προφανώς αναφερόμενος στα συμμαχικά πολεμικά αεροπλάνα, αλλά ο Ρούντολφ ήταν πεπεισμένος ότι ο αδελφός του εννοούσε αυτόν και την οικογένειά του.
Ο Ρούντολφ "Ρούντι" Ντάσλερ (26 Μαρτίου 1898 στο Χέρτσογκεναουραχ, Γερμανία - 27 Οκτωβρίου 1974 στο Χέρτσογκεναουραχ) ήταν ο Γερμανός ιδρυτής της εταιρείας και ο μεγαλύτερος αδελφός του ιδρυτή της Άντολφ "Άντι" Ντάσλερ.
Ο Ρούντι εντάχθηκε το 1924, ωστόσο οι αδελφοί έγιναν αντίπαλοι μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο και ξεκίνησαν τις δικές τους επιχειρήσεις το 1948
Με την άνοδο του Αδόλφου Χίτλερ στη δεκαετία του 1930, αμφότεροι οι αδελφοί Ντάσλερ εντάχθηκαν στο Ναζιστικό Κόμμα, με τον Ρούντολφ να θεωρείται ως ο πιο ένθερμος Εθνικοσοσιαλιστής.
Στις εκλογές για Εθνοσυνέλευση, που διεξήχθησαν στην Γκαμπόν στις 17 Δεκεμβρίου και στις 24 Δεκεμβρίου του 2006, κέρδισε το κυβερνών Δημοκρατικό Κόμμα της Γκαμπόν του Ομάρ Μπονγκό.
Η τροπαιοθήκη του συλλόγου παρέμενε άδεια μέχρι την εκατονταετηρίδα του, όταν το 2006 κατέκτησαν το Πρωτάθλήμα και το Κύπελλο Σλοβακίας με τη βοήθεια 21 γκολ από τον κορυφαίο σκόρερ του πρωταθλήματος, Έρικ Γέντρισεκ.
Εκεί αντιμετώπισαν τη σουηδική Τζουργκάρντεν, όπου έχασε τον πρώτο αγώνα με 1-0, αλλά κατάφερε να προκριθεί με συνολικό σκορ 3-2 από τους δύο αγώνες.
Και ενώ αποχώρησαν από την Αίγυπτο λόγω του υπουργικού διατάγματος πολλοί αλλοδαποί καλλιτέχνες, για κανέναν δεν δημιουργήθηκαν απορίες, παρά μόνο για την Καίτη Βουτσάκη.
Και αυτό γιατί, οι χιλιάδες θαυμαστές της που την αποκαλούσαν "η χορεύτρια με το ξεχωριστό χαμόγελο" και "βασίλισσα της θηλυκότητας και της χαράς", την θεωρούσαν ντόπια, δική τους, επειδή οι διαφημιστές την παρουσίαζαν ως Ελληνοαιγύπτια και όχι ως Αιγυπτιώτισσα.
Έτσι, η ξαφνική αναχώρησή της από την Αίγυπτο, καλύφθηκε από πέπλο μυστηρίου και πυροδότησε μια σειρά από αναληθείς και ανακριβείς φήμες, οι οποίες απασχολούν ακόμα και σήμερα, πολλές αραβικές ιστοσελίδες στο διαδίκτυο.
Όπως για παράδειγμα, ότι δήθεν είχε κρυφά εβραϊκή καταγωγή, ότι ονομαζόταν Ραχήλ, και αποκαλύφθηκε, οπότε αναγκάστηκε να φύγει λόγω των ιστορικών γεγονότων μεταξύ Αιγύπτου και Ισραήλ, που βρίσκονταν τότε σε εξέλιξη.
Ή, όπως διέδωσε μέσω μιας συνέντευξής της, η συνάδελφός της , ότι η Καίτη Βουτσάκη αρρώστησε από καρκίνο, και κλονισμένη ηθικά, επέστρεψε στην πατρίδα της την Ελλάδα για να πεθάνει.
Η όλη ιστορία αφορά κυρίως έναν Αιγύπτιο κατάσκοπο, τον , ο οποίος κυκλοφορούσε ανά τον κόσμο με διαφορετικά ονόματα και διαβατήρια, και κάποια στιγμή, το 1956, τον συνέλαβαν ως κατάσκοπο οι αιγυπτιακές αρχές.
Από τη φυλακή, προτίμησε να συνεργαστεί με τη Μυστική Υπηρεσία Πληροφοριών της Αιγύπτου, και να πάει με εβραϊκό διαβατήριο και όνομα στο Ισραήλ ως κατάσκοπος.
Εκεί λοιπόν αφηγείται, ότι στα νιάτα του, την εποχή που ακόμα σπούδαζε, ήταν λάτρης του κινηματογράφου, και μάλιστα, ως ερασιτέχνης ηθοποιός είχε παίξει στα μέσα της δεκαετίας του '40 σε τρεις ταινίες.
Επειδή όμως το όνομα αυτό δεν λέει σε κανέναν τίποτα, κάποιοι ταύτισαν αυθαίρετα την Μπέττυ με την Καίτη, και έτσι η μυστηριώδης ηρωΐδα των απομνημονευμάτων του διάσημου Αιγύπτιου κατασκόπου, βρήκε την ταυτότητά της στο πρόσωπο της -Καίτης Βουτσάκη!
Ευτυχώς, τα τελευταία δυο-τρία χρόνια, και κυρίως το 2018, κάποιοι έγκριτοι αραβικοί ιστότοποι, στις 21 Απριλίου, ημέρα των γενεθλίων της, έχουν αφιερώσει νέα άρθρα προς τιμή της που αποκαθιστούν την αλήθεια, τονίζοντας ότι όλα αυτά τα σενάρια εμπλοκής της σε δίκτυα κατασκοπείας ήταν έργα κάποιων διαφημιστών από αντίπαλο "στρατόπεδο" στον καλλιτεχνικό χώρο, και ότι η ίδια δεν είχε κανενός είδους σχέση ο .
Και ο ιστορικός τέχνης , αφού αναλύει όλες τις παραμέτρους της συκοφαντικής αυτής υπόθεσης, καταλήγοντας τονίζει: "Η , αγαπούσε την Αίγυπτο όπου γεννήθηκε και αντιμετώπιζε τους συναδέλφους της ισάξια, τόσο στον επαγγελματικό, όσο και στον ανθρωπιστικό τομέα, και σε κάθε συνεργασία που είχε μαζί τους, όπως για παράδειγμα με τον , δημιουργούσε πάντα μια πολύ ωραία ατμόσφαιρα!"
Από το 1950 και μέχρι το 1965, η Καίτη Βουτσάκη παρουσιάστηκε σε περισσότερες από 70 ταινίες, χορεύοντας με εξαιρετική χάρη, εκπληκτική ευλυγισία και ιδιαίτερη κομψότητα, οριεντάλ, μπάλαντι, αλλά και μπαλέτο, καθώς και ευρωπαϊκούς και λατινοαμερικάνικους χορούς, όπως γαλλικό καν-καν, μάμπο, ρούμπα, σάμπα, ροκ εντ ρολ, τζαζ, κλακέτες, φαραωνικά κλπ, ακόμα και σπανιόλικα με καστανιέτες.
Σε πολλές ταινίες η χορογραφία ήταν σπονδυλωτή, και περιλάμβανε από οριεντάλ μέχρι δυο-τρία είδη ευρωπαϊκών χορών, που με τις ανάλογες αλλαγές χορευτικών κουστουμιών, θύμιζε χολιγουντιανό μιούζικαλ.
Πραγματικό ρεσιτάλ στο χορό οριεντάλ, παίζοντας "ζίλια" , και κάνοντας φιγούρες που έδειχναν όλη την επιδεξιότητά της στο είδος αυτό, έδωσε το 1951 στις ταινίες " " και " ".
Επίσης, στην ταινία του 1954 " " χόρεψε τον πολύ δύσκολο, λόγω της εξαιρετικής ισορροπίας που χρειάζεται, παραδοσιακό σε όλη τη Μέση Ανατολή, γαμήλιο χορό , στερεώνοντας με ένα είδος περικεφαλαίας στο κεφάλι, ένα κηροπήγιο με εννέα αναμμένα κεριά.
Στους ευρωπαϊκούς χορούς είχε αρκετές φορές για παρτενέρ της τον Έλληνα χορευτή-χορογράφο Χρήστο Κλαδάκη, ο οποίος, μετά την αποχώρησή του από το , είχε ανοίξει δική του Σχολή Χορού στο Κάιρο, και παράλληλα έκανε καριέρα στον αιγυπτιακό κινηματογράφο, έχοντας παρουσιαστεί την περίοδο 1950-1963 σε 29 ταινίες.
Στην ταινία αυτή η Καίτη Βουτσάκη ερμηνεύει το ρόλο της Ελένης, Ελληνίδας φίλης της πρωταγωνίστριας, όπου μιλάει και τραγουδάει ελληνικά, καταλήγοντας μάλιστα και με δημοτικό τραγουδάκι-κανάκεμα μωρού.
Επίσης, χορεύει χασαποσέρβικο μαζί με τσολιάδες και βλαχοπούλες, με μουσική υπόκρουση τη "Βαλεντίνα" του Βασίλη Τσιτσάνη, που ερμηνεύει η Μαρίκα Νίνου.
Τότε ακριβώς, και συγκεκριμένα στις 26 Ιανουαρίου, Σάββατο μεσημέρι, για αντίποινα, ξέσπασε μια μεγάλη πυρκαγιά στο Κάιρο, που οφειλόταν σε εμπρησμό, και κατέκαψε στο κέντρο της πόλης, πολλές ξένες ιδιοκτησίες.
Η φωτιά ξεκίνησε στις 12.27 το μεσημέρι από την περιοχή του , και έως τις 11 το βράδυ, με ταχύτητα ανέμου, εξαπλώθηκε σε πολλά οικοδομικά τετράγωνα του εμπορικού κέντρου της αιγυπτιακής πρωτεύουσας, πυρπολώντας μέσα σε ελάχιστες ώρες 700 κτίρια.
Μεταξύ αυτών ήταν το Αγγλικό ξενοδοχείο , τα Αμερικανικά σινεμά , και που ανήκαν στις εταιρίες -- και , αντίστοιχα, το σινεμά , τα πολυκαταστήματα και , το Ελβετικό ζαχαροπλαστείο κλπ.
Επίσης, πολλά κέντρα διασκεδάσεως, ανάμεσά τους και το στο οποίο την εποχή εκείνη εργαζόταν η Καίτη Βουτσάκη, και κάηκαν πολλά φορέματά της που βρίσκονταν στα καμαρίνια.
Αυτή η καταστροφή του "Μαύρου Σαββάτου" του 1952, μαζί με τον γενικότερο εσωτερικό αναβρασμό που επικρατούσε τότε στην Αίγυπτο, την επανάσταση και την αλλαγή καθεστώτος, καθώς και τις ομαδικές απελάσεις Άγγλων, Βέλγων, Ιταλών,Εβραίων, Αρμενίων κ.
Γύρω στο 1948 προσλήφθηκε ως σολίστα ευρωπαϊκών χορών στο περίφημο που έδρευε στο Κάϊρο, στην πλατεία , γνωστή και ως Πλατεία Όπερας, λόγω του ομώνυμου Βασιλικού Θεάτρου που δέσποζε εκεί.
Το όταν πρωτοάνοιξε τις πόρτες του στα τέλη του 1940, ήταν αμερικανικών και ευρωπαϊκών προδιαγραφών, διέθετε κινηματογράφο, θέατρο, σχολή χορού, εστιατόριο με μουσική, ρουφ γκάρντεν, λέσχη και καφέ-μπαρ αμερικανικού τύπου.
Διάσημη χορεύτρια και ηθοποιός, Συρολιβανέζικης καταγωγής και χριστιανικού θρησκεύματος, η οποία κατηγορούμενη για φοροδιαφυγή, εγκατέλειψε το στα χέρια του ανιψιού της Αντουάν το 1951, και απέδρασε στο Λίβανο, όπου ασχολήθηκε μέχρι το θάνατό της με την γαλακτοπαραγωγή.
Στα μέλη του χορευτικού θιάσου γινόταν κάθε απόγευμα εντατική εκπαίδευση από τη η οποία δίδασκε μια εξελιγμένη μορφή του , δηλαδή του παραδοσιακού-τοπικού χορού, που ήταν ο , γνωστός και ως "ανατολίτικος χορός".
Στο θίασο δίδασκαν χορογραφία και άντρες χορευτές, όπως ο , ο , καθώς και ο Έλληνας Χρήστος Κλαδάκης, οι οποίοι εισήγαγαν στο χορό οριεντάλ στοιχεία ευρωπαϊκών χορών και μπαλέτου, που επίσης διδάσκονταν ξεχωριστά οι κοπέλες του θιάσου.
Από το 1948 η Καίτη Βουτσάκη παράλληλα με τις παραστάσεις που έδινε στο άρχισε να εμφανίζεται πλέον πολύ συχνά και στον Αιγυπτιακό κινηματογράφο, όπου το ταλέντο, η πληθωρική σκηνική της παρουσία, η ομορφιά της και το ακαταμάχητο χαμόγελό της, την καθιέρωσαν.
Ο σκηνοθέτης που την είχε πρωτοβγάλει στα δεκαπέντε της χρόνια στον κινηματογράφο, της έδωσε πάλι την ευκαιρία να κάνει μια εντυπωσιακή χορευτική εμφάνιση, με πάρα πολλά, δύσκολα ακροβατικά, στην ταινία "", όπου πρωταγωνιστούσαν η και ο .
Την ίδια χρονιά εμφανίστηκε με το πλήρες, ελληνικό όνομά της, δηλαδή το "Καίτη Βουτσάκη", χορεύοντας ως αλυσοδεμένη σκλάβα, με συνοδεία κλασικής ευρωπαϊκής μουσικής, στην ταινία "", στην οποία πρωταγωνιστούσε η κορυφαία για χρόνια Αιγύπτια ηθοποιός .
Από την ταινία αυτή και μετά, η Καίτη χρησιμοποιούσε πλέον ως καλλιτεχνικό ψευδώνυμο το μικρό της όνομα (στην αραβική : , ή , γιατί το φωνήεν -ε- μόνο προφέρεται αλλά δεν γράφεται).
Το 1949 χόρεψε για πρώτη φορά οριεντάλ στην ταινία '' , και από τότε η χαρισματική παρουσία της σε αυτό το είδος χορού, αποτελεί πραγματικά ένα διαχρονικό κόσμημα στην ιστορία του αιγυπτιακού κινηματογράφου!
Το Σεπτέμβριο μήνα αυτής της ίδιας χρονιάς, όπως δημοσιεύουν καλλιτεχνικά άρθρα εφημερίδων της εποχής, έκανε και την πρώτη εμφάνισή της στην Ελλάδα, και συγκεκριμένα στην Αθήνα, ως χορεύτρια ανατολίτικων χορών στο θέατρο "Σαμαρτζή", στην επιθεώρηση "Όκέϋ", ενώ παράλληλα τραγούδησε και σε ένα μουσικοχορευτικό νούμερο που έγραψε αποκλειστικά γιαυτήν ο Αλέκος Σεκελλάριος.
Την περίοδο 1943-44, παιδί ακόμα, εντάχθηκε στο θίασο της Μαίρης Γιατρά-Λεμού, και παρουσιάστηκε στα θέατρα "Αλάμπρα" Αλεξανδρείας, "Λούνα Παρκ" Ιμπραημίας, και "Εσβεκίας" Καΐρου, στα έργα: "Τόπο στα νιάτα", "Τριαντάφυλλα όλο το χρόνο", και "Αίτησις γάμου".
Διέπρεψε ιδιαίτερα στην κωμωδία "Ο πειρασμός", του Γρηγόρη Ξενόπουλου, ερμηνεύοντας το ρόλο της Καλλιόπης, της νεαρής υπηρετριούλας που ήταν και ο πειρασμός της ομώνυμης παράστασης, η οποία ανέβηκε από το θίασο της Μαίρης Λεμού στο θέατρο "Μοασσάτ" της Αλεξάνδρειας την περίοδο 1944-45.
Επικεφαλής αυτού του Θιάσου ήταν ο σύζυγος της Μαίρης Γιατρά, Αδαμάντιος Λεμός, ο οποίος το 1943 πρωταγωνίστησε στο έργο του Μάνθου Κέτση "Οι αντάρτες", που ανέβασε το 'Συγκρότημα Ψυχαγωγίας Ενόπλων Δυνάμεων' στο "Βασιλικόν Θέατρον της 'Όπερας" του Καΐρου.
Εκτός του Θιάσου της Μαίρης Γιατρά, το 1944 η Καίτη Βουτσάκη παρουσιάστηκε ως σουμπρέτα στα εγκαίνια του Θεάτρου του "Γαλλικού Λυκείου" στην περιοχή Ράμλι της Αλεξάνδρειας, με τον θίασο "Ηνωμένα Θέατρα" του Κίμωνα Σαρολίδη, στην οπερέτα του Γ.
Ανάμεσα στις ταινίες της ξεχώρισαν και προβλήθηκαν και στην Ελλάδα τα έργα " " , με ελληνικό τίτλο "Το τραγούδι του πόνου", και " " με ελληνικό τίτλο "Μάρτυς μου ο Θεός είμαι αθώα".
Η ταινία αυτή υπήρξε και η πρώτη Αιγυπτοελληνική συμπαραγωγή των Σαρλ Νάχας-Βασίλη Βακατάση η οποία "μιλούσε" ελληνικά με την τεχνική του ντουμπλάζ.
Χαραλαμπίδης ο οποίος είχε κάνει και την εισαγωγή της πρώτης ελληνικής ταινίας στην Αίγυπτο, ενώ παράλληλα ήταν παραγωγός ταινιών μεγάλου μήκους αλλά και ταινιών μικρού μήκους με ιστορικά, καλλιτεχνικά και αθλητικά επίκαιρα, που τον έχουν καθιερώσει, ως προς αυτό το είδος, πρωτοπόρο στην ιστορία του αιγυπτιακού κινηματογράφου.
Στην ταινία αυτή, εκτός της Καίτης Βουτσάκη παρουσιάζονταν σε σημαντικούς ρόλους και άλλοι Έλληνες ηθοποιοί, όπως ο Γιώργος Ιορδανίδης, πατέρας του σκηνοθέτη Γιάννη Ιορδανίδη, ο Τέλης Ανθίδης, πατέρας των αδελφών Μπρόγιερ κ.
Η επιτυχημένη καριέρα της Καίτης Βουτσάκη στην Αίγυπτο διακόπηκε ξαφνικά, όταν ο Υπουργός Εργασίας αποφάσισε να δώσει προτεραιότητα στους εγχώριους καλλιτέχνες, ακυρώνοντας τις άδειες εργασίας στους μη γηγενείς.
Όπως επίσης και με την Ιταλοελληνίδα ηθοποιό, χορεύτρια, χορογράφο και θιασάρχη , η οποία έχοντας 26 αιγυπτιακές ταινίες στο ενεργητικό της έφυγε από την Αίγυπτο και εγκαταστάθηκε στην Αθήνα, όπου άνοιξε Σχολή Χορού.
Για τον ίδιο λόγο χάθηκε από το αιγυπτιακό προσκήνιο άλλη μία σπουδαία χορεύτρια εκείνης της εποχής, επίσης "φυντάνι" του , η περίφημη , Αρμενικής καταγωγής, η οποία επέστρεψε στη γενέτειρά της Συρία.
Την ίδια περίοδο αποχώρησε από την Αίγυπτο και ο ηθοποιός,θιασάρχης και σκηνοθέτης Γιώργος Ιορδανίδης , ο οποίος είχε παίξει σε 40 αιγυπτιακές ταινίες , και επιστρέφοντας στην Ελλάδα υπήρξε από τους ιδρυτές του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος, στο οποίο εργάστηκε ως γραμματέας, αλλά και ως διευθυντής της Δραματικής Σχολής του.
Στα 10 χρόνια της λειτουργίας του, το της , αλλά και τα προηγούμενα τέσσερα που είχε ξεκινήσει να ιδρύει στο Κάιρο, τη Γκίζα και την Αλεξάνδρεια ήδη από το 1926, υπήρξαν σπουδαία καλλιτεχνικά φυτώρια από τα οποία αναδείχτηκαν μεγάλοι καλλιτέχνες, όπως οι μουσικοί-τραγουδιστές και , καθώς και οι διάσημοι κωμικοί και .
Επίσης, εκτός της Καίτης Βουτσάκη, από το περίφημο αυτό ξεκίνησαν τη λαμπρή τους καριέρα και άλλες διάσημες χορεύτριες, όπως η , η , η και η , οι οποίες ως μέλη του θιάσου χόρευαν και στο παλάτι του βασιλιά Φαρούκ.
Εξ αιτίας του ότι στο υπήρχαν και πολλοί Ευρωπαίοι θαμώνες, οι οποίοι δεν έβρισκαν και ιδιαίτερα ελκυστικές τις χορεύτριες με τις τοπικές στολές, προσαρμόστηκαν και αυτές κατά την περίσταση.
Έτσι, η παραδοσιακή κελεμπία με το μαντήλι δεμένο γύρω από τους γοφούς του , αντικαταστάθηκε από την κλασική πλέον στολή του , που αφήνει ημίγυμνο το σώμα, καλυμμένο με πέπλα, πούλιες και χάντρες, φανερά επηρεασμένη από ανατολίτικου στιλ Χολιγουντιανές ταινίες, τύπου 'Μάτα Χάρη'.
Μετά τον ερχομό της στην Ελλάδα η Καίτη Βουτσάκη έπιασε σχεδόν αμέσως εργασία στα ελληνικά στούντιο, και συμμετείχε περιστασιακά σε κάποιες ταινίες, δίπλα σε πρωταγωνιστές όπως ο Νίκος Ξανθόπουλος, ο Κώστας Χατζηχρήστος, ο Νίκος Σταυρίδης, η Βέρα Κρούσκα κ.
Στο μεσοδιάστημα, παρουσιάστηκε σε θεατρικές επιθεωρήσεις με το μουσικό θίασο του Νίκου Αθερινού και το θίασο "Αθηναϊκή Αυλαία", δίπλα στους Γιάννη Χριστόπουλο, Γιώργο Τζαβέλλα κα.
Σε ελληνική επιθεώρηση είχε να παρουσιαστεί από το 1951, όταν εμφανίστηκε για δυο μήνες στο θέατρο "Σαμαρτζή" του θεατρώνη Θόδωρου Κρίτα, δίπλα στην Άννα Καλουτά, στο Νίκο Σταυρίδη, τον Ορέστη Μακρή, τη Σμαρούλα Γιούλη και τον Κούλη Στολίγκα, στην επιθεώρηση "Φεστιβάλ στην Αθήνα".
Το 1980 η Καίτη Βουτσάκη εγκατέλειψε οριστικά την καριέρα της, αφήνοντας πίσω της μια ωραία ανάμνηση από το εξαιρετικό, πολύπλευρο ταλέντο της και τον σεμνό χαρακτήρα της.
Όλο αυτό το διάστημα, παράλληλα με τον κινηματογράφο, αφού αποχώρησε από το , εργάστηκε αρχικά για μικρό διάστημα στη μουσική θεατρική σκηνή του " " που βρισκόταν στην κεντρική λεωφόρο , και αμέσως μετά, για 10 ολόκληρα χρόνια στο ιστορικό - "", το οποίο διεύθυνε η παλιά ηθοποιός, τραγουδίστρια και χορεύτρια .
Εκείνη την εποχή η Καίτη ήταν τόσο διάσημη, ώστε είχε κυκλοφορήσει ευρέως το χαρακτηριστικό σλόγκαν: "Πάμε να δούμε τις Πυραμίδες, τη Σφίγγα και την "!
Είναι αδιαμφισβήτητο γεγονός, ότι η Ελληνίδα χορεύτρια Καίτη Βουτσάκη, με το απαράμιλλο ταλέντο της κατόρθωσε να επιβληθεί την δεκαετία του 1950, σε όλο τον καλλιτεχνικό κόσμο της Μέσης Ανατολής, σε μια εποχή που μεσουρανούσαν κορυφαίες Αιγύπτιες χορεύτριες του οριεντάλ, όπως η - η "εθνική χορεύτρια της Αιγύπτου", σύμφωνα με τον τίτλο που της απένειμε το 1949 ο βασιλιάς Ι - και η , και να θεωρείται εφάμιλλη με αυτές!
Όμως, εκεί όπου διακρίθηκε για το πηγαίο κωμικό της ταλέντο, ήταν όταν πρωταγωνίστησε δίπλα στον μεγάλο Αιγύπτιο κωμικό , σε πολλές επιτυχημένες ταινίες, όπως: " ' " , " " , " " και πολλές άλλες.
Μάλιστα στην ταινία " ' " ο Λιβανέζος τραγουδιστής ερμηνεύει ένα πολύ εύθυμο και ποιητικό τραγούδι γραμμένο ιδικά για αυτήν, με τίτλο: "Καλώς την " στο οποίο χορεύει η ίδια επικεφαλής μεγάλου γυναικείου χορευτικού συγκροτήματος.
Την εποχή που η Καίτη Βουτσάκη εντάχθηκε στο θίασο του , η , λόγω ηλικίας, δεν χόρευε πλέον, ούτε τραγουδούσε, παρά μόνο εκτελούσε χρέη κονφερασιέ.
Και παρόλο που η Καίτη είχε προσληφθεί στη θεατρική σκηνή του ως σολίστα ευρωπαϊκών χορών, ανάμεσα στα κοστούμια της είχε πάντα και μια στολή οριεντάλ, ανυπομονώντας να χορέψει .
Η ευκαιρία που επιθυμούσε διακαώς, της δόθηκε γύρω στο 1948, μια ημέρα που για κάποια αιτία δεν πήγε να εκτελέσει το νούμερό της η διάσημη χορεύτρια του οριεντάλ , και η πρότεινε στην Καίτη να την αντικαταστήσει.
Από 6-7 ετών ξεκίνησε να σπουδάζει μπαλέτο, κλακέτες, και ακροβατικά σε διάφορες Σχολές, με σημαντικότερη τη Σχολή Νίκολς , η οποία έδρευε αρχικά στην Αλεξάνδρεια και μεταφέρθηκε αργότερα στο Κάιρο.
Ο Μάνος Δημητρίου οργάνωνε προπολεμικές παραστάσεις με τους μαθητές του, παιδικές καθώς και για ενήλικες, όπου παρουσιάστηκε και η Καίτη Βουτσάκη, σε παιδική ακόμα ηλικία.
Το 1940 ο θίασος πήρε την επωνυμία 'Ελληνικός Θίασος Αλεξανδρείας', και την εποχή του ελληνοϊταλικού πολέμου παρουσίασε επιθεωρήσεις σε κείμενα των Μαξ Τσακασιάνου, Μ.
Από το 1949 η Καίτη άρχισε και εντατικά μαθήματα αραβικών, ενώ παράλληλα, ξεκίνησε μαθήματα υποκριτικής στη Σχολή του διάσημου Αιγύπτιου ηθοποιού και σκηνοθέτη .
Τον Οκτώβριο του 1950 η μιλώντας πλέον τέλεια αραβικά, παρουσιάστηκε για πρώτη φορά σε αιγυπτιακή ταινία ως ηθοποιός, τραγουδίστρια και χορεύτρια, συμπρωταγωνίστρια της , στην ταινία του " -'", ενσαρκώνοντας το ρόλο της χορεύτριας Κατίνας.
Το 1946, η Καίτη Βουτσάκη εγκαταστάθηκε με την οικογένειά της στο Κάιρο, και συνέχισε τις χορευτικές σπουδές της αρχικά στη Σχολή της Ρωσίδας μπαλαρίνας , όπου σπούδασαν χορό τόσο η , όσο και η , και έπειτα στην Σχολή χορού της Γερμανίδας , όπου διδάχτηκε ευρωπαϊκούς χορούς και ακροβατικά.
Την ίδια χρονιά, ο σκηνοθέτης της έδωσε την ευκαιρία να εμφανιστεί για πρώτη φορά και στον αιγυπτιακό κινηματογράφο, σε ένα χορευτικό νούμερο, στην ταινία " ".
Κατά τη δεκαετία του '50 η Καίτη Βουτσάκη συνεργάστηκε και με τον σκηνοθέτη, σεναριογράφο και παραγωγό - , με τον οποίο γύρισε αρκετές επιτυχημένες ταινίες, με γνωστότερες τις:" " , " " , " " , " " κ.
Με τον εν λόγω σκηνοθέτη συνδεόταν για χρόνια με ειλικρινή φιλία, αλλά ποτέ δεν είχαν ερωτική σχέση ούτε παντρεύτηκαν, όπως πολύ συχνά και λανθασμένα αναφέρεται στο αραβικό διαδίκτυο.
Το της καριέρας της στον αιγυπτιακό κινηματογράφο ως χορεύτρια οριεντάλ, η Καίτη Βουτσάκη το έκανε το 1965 στην έγχρωμη παραγωγή " " , όπου εμφανίζεται σαν οπτασία μέσα στην έρημο και χορεύει μπροστά στον έκπληκτο , που είναι και ο πρωταγωνιστής.
Η μουσική από αυτό το χορευτικό στιγμιότυπο τη συνόδεψε πολλά χρόνια αργότερα, το 1980, και στην τελευταία ταινία που παρουσιάστηκε στην Ελλάδα, και είχε τίτλο "Και ξανά προς τη δόξα τραβά".
Αν και έχει διαδοθεί ευρέως στο διαδίκτυο από λανθασμένα στοιχεία του ότι γεννήθηκε στις 21 Απριλίου 1927, γεννήθηκε τέσσερα χρόνια αργότερα, μήνα Φεβρουάριο, στην Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου, από εύπορη, ορθόδοξη χριστιανική οικογένεια, καταγόμενη από την Κρήτη.
Από το 1960 που ιδρύθηκε η αιγυπτιακή τηλεόραση, η Καίτη Βουτσάκη μεταπήδησε από τα κινηματογραφικά στα τηλεοπτικά πλατό, όπου παρουσιάστηκε σε αρκετές σειρές.
Στις 14 Ιανουαρίου 2020, στην αίθουσα του Εθνικού Θεάτρου "Κοτοπούλη-", το Ταμείο Αλληλοβοήθειας Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών , βράβευσε την Καίτη Βουτσάκη "για το έργο, την παρουσία της, και για την προβολή της Ελλάδας στο διεθνή χώρο" με τιμητικό δίπλωμα.
Αρχικά, σπούδασε κλασικό χορό στην Αλεξάνδρεια, στη Σχολή της Ουγγαρέζας , με της οποίας την κόρη η Καίτη έδωσε και μια χορευτική παράσταση στο παλάτι της Βασίλισσας Φαρίντα.
Αν και η σοβιετική πλευρά κατέβαλε σημαντικές προσπάθειες για να επιτύχει την επιστροφή του , ο Ιβάνοφ έγινε Καναδός πολίτης και κέρδισε πολλά τουρνουά τα επόμενα χρόνια, συμπεριλαμβανομένου του εθνικού πρωταθλήματος τρεις φορές .
Ο Ιγκόρ Βασίλιεβιτς Ιβάνοβ (, 8 Ιανουαρίου 1947, Λένινγκραντ - 17 Νοεμβρίου 2005, Σεντ Τζορτζ, Γιούτα) ήταν καναδός παίκτης σκακιού ρωσικής καταγωγής.
Ωστόσο, κατά τη διάρκεια της χειμερινής μεταγραφικής περιόδου, υπήρχαν έντονες φήμες για πιθανή μεταγραφή του στην ιταλική Πάρμα, ύστερα όμως από εισήγηση του Λουτσέσκου και του Ιβάν Σαββίδη έμεινε τελικά στον σύλλογο, και στο φινάλε της σεζόν πανηγύρισε το νταμπλ, αφού η ομάδα του ΠΑΟΚ, πέρα από το πρωτάθλημα, κατέκτησε και το κύπελλο.
Έκανε το ντεμπούτο του στις 17 Αυγούστου στον τρίτο γύρο του Κυπέλλου Ιταλίας, στην ήττα με 1–2 από την Πεσκάρα, αντικαθιστώντας τον Αλεξάντερ Φάρνερουντ στο ημίχρονο.
Στο τέλος της σεζόν η Τορίνο επέλεξε να αποκτήσει το 50% του συμβολαίου του, ωστόσο η Νάπολι άσκησε το δικαίωμά της να εξαγοράσει το συμβόλαιό του στο ακέραιο.
Έπαιξε δύο σεζόν με την ομάδα νέων της Μπρέσια, καταφέρνοντας να έχει μία συμμετοχή στην πρώτη ομάδα, όταν μπήκε ως αλλαγή σε έναν αγώνα εναντίον της Λιβόρνο στις 30 Μαρτίου 2009, σε ηλικία μόλις 18 ετών.
Λόγω της έλλειψης αγωνιστικών ευκαιριών στην πρώτη ομάδα, στάλθηκε ως δανεικός στη Ζουντ-τίρολ της Γ' Κατηγορίας, όπου είχε 32 συμμετοχές, σκοράροντας 2 γκολ και δίνοντας 10 ασίστ.
Στις 20 Σεπτεμβρίου έκανε το επίσημο ντεμπούτο του με τους Ναπολιτάνους, ξεκινώντας στο βασικό σχήμα σε ένα αγώνα του Γιουρόπα Λιγκ 2012–13 εναντίον της σουηδικής ΑΪΚ Στοκχόλμης.
Στις 16 Ιουνίου 2021 ο ΠΑΟΚ και ο Ελ Καντουρί συμφώνησαν σε επέκταση συμβολαίου για δύο ακόμα χρόνια, με προοπτική επέκτασης για έναν ακόμη χρόνο, όπου, σύμφωνα με πληροφορίες, θα ενεργοποιηθεί αυτόματα εάν φτάσει το όριο συμμετοχών του 50% του συνόλου των αγώνων που θα δώσει ο ΠΑΟΚ στη σεζόν 2022–23.
Κατά την διάρκεια του δεύτερου μισού του 16ου αιώνα, κατά την διάρκεια της θητείας Σέρβου Πατριάρχη Μακάριγιε Σοκόλοβιτς, το δυτικό τμήμα της εκκλησίας επεκτάθηκε.
Εργασίες επιδιόρθωσης έλαβαν χώρα το 1869, όταν μία μεταλλική θύρα τοποθετήθηκε στην είσοδό της, η οποία αποτελούσε δωρεά ενός Σέρβου από το Σαράγιεβο.
Η Εκκλησία Αγίου Γεωργίου είναι Σερβική Ορθόδοξη εκκλησία στο χωριό της Σοπότνιτσα, εντός του Δήμου του Νόβο Γκόραζντε της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας, στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη.
Ανεγέρθηκε το 1454 από τον Στέφαν Βούκτσιτς Κόσατσα, όταν το Γκόραζντε αποτελούσε τμήμα εδαφών περιοχής η οποία τελούσε υπό τον έλεγχο του ιδίου.
Το 1519, κατά τις απαρχές της Οθωμανικής περιόδου κυριαρχίας επί της Ερζεγοβίνης, ένα από τα πρώτα τυπογραφεία μεταξύ των Σέρβων δημιουργήθηκε στην εκκλησία.
Για την προετοιμασία αυτού του πιάτου της παράδοσής μας, χρησιμοποιούνται διάφορα είδη ζυμαρικών, μικρού και μεσαίου μεγέθους, κυρίως, ριγκατόνι, πέννες, κοτσίδια, μακαρονάκια ζίτι,μακαρόνια, κλπ.
Η παράδοση του Παλέρμου , ωστόσο, απαιτεί τη χρήση της τυπικής μορφής των ανελέτι, τα οποία δίνουν στο πιάτο ένα παρόμοιο χαρακτηριστικό με ένα σουφλέ ή τίμπαλλο.
Τα ζυμαρικά, βρασμένα πολύ αλ ντέντε , στραγγισμένα και έχοντας αναμιχθεί καλά με την σάλτσα των μπαχαρικών, έπειτα χωρίζονται σε στρώσεις σε ένα τηγάνι ή ταψί, ελαφρά βουτυρωμένο και εναλλάσσονται με τα συστατικά που συνδέονται με τις τοπικές παραδόσεις.
Για να έχουμε ένα αποτέλεσμα καλής ποιότητας, είναι αναγκαίο να φτιάξουμε μια εξαιρετική σάλτσα λίγο- πολύ δουλεμένη, αλλά με απλά βήματα και με πρώτες ύλες καλής ποιότητας.