polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Το 1975-1977, με το ΚΘΒΕ πρωταγωνίστησε στα έργα: Διγενής Ακρίτας του Άγγελου Σικελιανού, Το σχολείο των γυναικών του Μολιέρου, Φουέντε Οβεχούνα του Λόπε δε Βέγα, Ο άγιος πρίγκηψ της Μαργαρίτας Λυμπεράκη και Τα ίδια και τα ίδια του Γεωργίου Σουρή.
Τον επόμενο χειμώνα επέστρεψε στο θέατρο Βέμπο με την επιθεώρηση του Γιάννη Ξανθούλη Μιούζικ χωλλ α λα γκρεκ και με το παιδικό θέατρο Ο φίλος μου ο Αίσωπος του Γιάννη Νεγρεπόντη.
Στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» συμπρωταγωνίστησε με τον Γιώργο Αρμένη στο έργο του Εντουάρντο ντε Φιλίπο Εσωτερικές φωνές… Οι κριτικοί επαίνεσαν με τα θερμότερα λόγια την ερμηνεία του στο ρόλο του Πασκουάλε ενώ ο Κώστας Γεωργουσόπουλος στα «ΝΕΑ» παρότρυνε τους αναγνώστες : «Πηγαίνετε στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» να δείτε το Μπίρο πώς υλοποιεί την τρέλα της ηθοποιίας».
Με τον Νίκο Κούρκουλο συνεργάστηκε το 1980, τη χειμερινή περίοδο, στο έργο του Ζαν Ανούιγ Πρόσκληση στον πύργο και το καλοκαίρι, στο Θέατρο Λυκαβηττού, με τον Σταύρο Παράβα και τη Μαίρη Χρονοπούλου, ανέβασαν τις Εκκλησιάζουσες του Αριστοφάνη (και τα δυο έργα σε μετάφραση και σκηνοθεσία του Μινου Βολανάκη).
Με το Εθνικό Θέατρο, συμμετείχε στις παραστάσεις που ανέβηκαν στην Επίδαυρο, Οιδίπους τύραννος του Σοφοκλή και Βάτραχοι του Αριστοφάνη, και στην Κεντρική Σκηνή με τους Εκατομμυριούχους της Νάπολης του Εντουάρντο ντε Φιλίπο.
Το 1991 συνεργάστηκε με το Αμφι-Θέατρο του Σπύρου Ευαγγελάτου στις παραστάσεις Βόιτσεκ, Ο γύρος του κόσμου σε 80 μέρες, Ονειρόδραμα, Άμλετ.
Το 1996, ο στόχος της ήταν να κάνει μια δυναμική είσοδο στην αγορά της Τζαϊπούρ με το να γίνει η δεύτερη μεγαλύτερη εφημερίδα σε πωλήσεις στην πόλη στην πρώτη της μέρα κυκλοφορίας, πωλώντας 50.000 αντίτυπα.
Με βάση την ανατροφοδότηση που έλαβαν από την έρευνα, ξαναπήγαν στα νοικοκυριά για να τους δείξουν ένα πρωτότυπο φύλλο της εφημερίδας και τους έδωσαν δυνατότητα συνδρομής προκαταβολικά.
Στους πελάτες προσφέρθηκε τιμή διάθεσης ύψους 1.50 ρουπιών (χαμηλότερη σε σύγκριση με την τιμή της σε περίπτερα εφημερίδων, που ήταν 2 ρουπίες), και επιστροφή χρημάτων σε περίπτωση μη ικανοποίησης.
Η δοκίμασε ένα παρόμοιο μοντέλο και σε άλλες πόλεις του Ρατζαστάν, συμπεριλαμβανομένων των Τζοντπούρ, Μπικάνερ, Κότα, Ουνταϊπούρ και Ατζμέρ.
Το 1995, η είχε αναδειχθεί ως η πρώτη εφημερίδα σε πωλήσεις στο Μάντια Πραντές και σύμφωνα με μετρήσεις ήταν η ταχύτερα αναπτυσσόμενη ινδική εφημερίδα σε όρους αναγνωστικού κοινού.
Η εφημερίδα αποφάσισε να επεκταθεί εκτός του Μάντια Πραντές, και όρισε την Τζαϊπούρ, την πρωτεύουσα του Ρατζαστάν, ως την αγορά με το υψηλότερο δυναμικό.
Το 2006, η έκανε την εμφάνιση της στο Παντζάμπ με τοπικές εκδόσεις για το Αμριτσάρ και το Τζαλαντάρ, όπου ήταν και εκεί πολύ επιτυχημένη από τις πρώτες μέρες της στην πολιτεία.
Ο Αρόκ κατάφερε να συμμαχήσει το χωριό του με το Βασίλειο του Τουμαπέλ και με αυτόν τον τρόπο έγινε ένας σημαντικός σύμβουλος του βασιλιά του έθνους, Τουνγκούλ Αμετούνγκ.
Αφού αντικατέστησε τον Αμετούνγκ ως βασιλιά του Τουμαπέλ, ο Αρόκ άρχισε να εδραιώνει τη στρατιωτική και πολιτική δύναμή του για να πολεμήσει ενάντια στο Βασίλειο του Κεντίρι, τον μακροπρόθεσμο αντίπαλο του Τουμαπέλ.
Η μάχη του Γκεντέρ, επίσης γνωστή ως Μάχη του Γκαντέρ, ήταν μια στρατιωτική συμπλοκή που διεξήχθη μεταξύ δύο αντίπαλων ηγεμόνων της Ιάβας στις αρχές του 13ου αιώνα.
Ήταν επίσημα διορισμένος ιεραπόστολος από τον ίδιο τον Σιχ-Γκουρού, τον οποίο αντιπροσώπευε στις απομακρυσμένες περιοχές που υπήρχαν κοινότητες Σιχ, βαφτίζοντας όσους ήθελαν να ασπαστούν τον Σιχισμό και συλλέγοντας τον ντάσβαντ ως μια προσφορά στη Σιχ κοινότητα και στο θρησκευτικό ίδρυμα.
Ο μάσαντ προωθούσε τα ποσά που συνέλεγε στον Σιχ-Γκουρού, κι εκείνος τα αξιοποιούσε για το καλό της κοινότητας και την εξάπλωση του Σιχισμού, χτίζοντας για παράδειγμα νέους γκουντβάρας .
Η λέξη μάσαντ είναι μία προσαρμογή του όρου 'μασανάντ' που προέρχεται από τα Φαρσί και ο οποίος αναφέρεται σε 'μία θέση' η οποία βρίσκεται σε χαμηλότερο επίπεδο από τη θέση που βρίσκεται ένας θρόνος.
Ο Γκουρού αποτελούσε την ανώτερη αρχή του Σιχισμού και οι μάσαντ διορίστηκαν για να μεταδίδουν και να εξαπλώνουν το μήνυμα του Σιχισμού, ενώ τους δόθηκε και η εξουσία να μπορούν να βαφτίζουν τα άτομα που ήθελαν να ασπαστούν τον Σιχισμό.
Το σύστημα μάσαντ ήταν σημαντικό στην ενδυνάμωση του Σιχισμού προσφέροντας μία ανεξάρτητη βάση οικονομικών πόρων, η οποία βοήθησε στο να χτιστούν γκουντβάρας , στη δημιουργία του στρατού των Σιχ και τη συντήρηση των Σιχ στρατιωτών, καθώς επίσης και στα καθημερινά έξοδα όπως οι λάνγκαρ, οι οποίες προσέφεραν δωρεάν γεύματα στους επισκέπτες των Σιχ ναών.
Το σύστημα της συλλογής εσόδων για Σιχ ναούς και άλλους σκοπούς, ήταν πηγή μεγάλης διαμάχης μεταξύ των Σιχ-Γκουρού και των Αυτοκρατόρων των Μουγκάλ.
Για παράδειγμα, ο Αοραντζέμπ κατάσχεσε τα έσοδα από τους μάσαντ για να τα χρησιμοποιήσει για το ταμείο των Μουγκάλ, και κατεδάφισε Σιχ ναούς σε όλο το Παντζάμπ για να τονίσει τον Ισλαμικό χαρακτήρα της Αυτοκρατορίας.
Σύμφωνα με κάποιες καταγραφές το ξεκίνησε ο Γκουρού Αμάρ Ντας, σύμφωνα με κάποιες άλλες ο Γκουρού Ραμ Ντας, ενώ σύμφωνα με τρίτες καταγραφές, ο Γκουρού Αρντζάν.
Για κάθε θρησκευτική διοικητική μονάδα, τα λεγόμενα Σιχ Μάντζι, διοριζόταν ένας μάσαντ, ένα σύστημα το οποίο ίδρυσε ο Γκουρού Αμάρ Ντας.
Δεξιά του δρόμου Κοκκινιάς - Μεταξοχωρίου και σε απόσταση περίπου 700 μέτρα από το δημόσιο δρόμο υπάρχει "Τούμπα" στην οποία έχουν βρεθεί λείψανα περιβόλου και επιφανειακά πολλές κεραμίδες, κομμάτια από πιθάρια και όστρακα ρωμαϊκών χρόνων.
Το χωριό χαρακτηρίζεται αμιγώς προσφυγικό, μετά τους Βαλκανικούς πολέμους και την ανταλλαγή πληθυσμών, η Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων εγκατέστησε 65 οικογένειες προσφύγων από τον Πόντο.
Μεταξύ αυτών ήταν και ο Κώστας Γαβριηλίδης μαζί με την οικογένεια του από τη επαρχία Καρς του Νότιου Καυκάσου ο οποίος εν συνεχεία έγινε πρόεδρος του χωριού του, πρόεδρος της Ένωσης Γεωργικών Συνεταιρισμών Κιλκίς και μέλος του Αγροτικού Κόμματος, που ιδρύθηκε το 1923.
Σύμφωνα με τον ιστορικό Γιώργο Μαυρογορδάτο ήταν από τις πιο χαρακτηριστικές ενέργειες της περιόδου 1945 έως δημοψήφισμα 1946 σε έναν "μονομερή εμφύλιο της μοναρχικής δεξιάς εναντίον των ανυπεράσπιστων αντιπάλων της - ουσιαστικά κάθε πολιτικής απόχρωσης"
Ο δεύτερος οικισμός βρίσκεται στο Ροκφύρ, στην αριστερή όχθη του Καλαβόν, και αποτέλεσε αντικείμενο μελέτης εννέα αρχαιολογικών επιπέδων από την Ύστερη παλαιολιθική έως τη Νεολιθική περίοδο.
Από τον 3ο έως τον 8ο αιώνα η περιοχή της Απτ, όπως και όλη η Προβηγκία, καταστράφηκε από διαδοχικές εισβολές: Αλαμανοί, Φράγκοι , Βουργουνδοί, Βησιγότθοι, Οστρογότοι, Φράγκοι , Λομβαρδοί, Σάξονες .
Όταν ο Κάρολος Β' ο Χωλός, κληρονόμος της κομητείας της Προβηγκίας αιχμαλωτίσθηκε από τον Ιάκωβο Β της Αραγωνίας, οι δύο πρίγκιπες κατέληξαν να υπογράψουν τη Συνθήκη της Κεφαλού.
Η σχετική ηρεμία του 8ου αιώνα επέτρεψε στη θρησκευτική κοινότητα, γύρω από τον πνευματικό ηγέτη της, να αποθέσει σε ένα ρωμαιογαλατικό κτίσμα τα λείψανα των πρώτων μαρτύρων.
Ισχυρά τείχη κατασκευάστηκαν γύρω από την πόλη από τον Μεσαίωνα αλλά η πόλη λεηλατήθηκε από τους Σαρακηνούς γύρω στο 895 και οι καταστροφές που υπέστη ήταν η αιτία μιας νέας παράλυσης της πόλης που μόλις είχε ξαναγεννηθεί.
Οι σημαντικότερες επιδράσεις στην παροχή αξίας ως προς τη διαδικασία επιτυγχάνονται με τον σχεδιασμό μιας διαδικασίας ικανής να παρέχει ομαλά τα απαιτούμενα αποτελέσματα, μέσω της αντιμετώπισης του "" .
Το Σύστημα Παραγωγής της είναι ένα ολοκληρωμένο κοινωνικο-τεχνικό σύστημα, το οποίο αναπτύχθηκε από την και περιλαμβάνει τη φιλοσοφία και τις πρακτικές της όσον αφορά τη διοίκηση .
Το 1962 μετονομάστηκε σε αλ-Ασνάμ, αλλά από το 1980 έλαβε το τρέχον όνομά της, Σλεφ, το οποίο προέρχεται από το όνομα του μεγαλύτερου ποταμού της Αλγερίας.
Ο Επίσκοπος Φέλιξ ήταν ένας από τους καθολικούς ιεράρχες που κλήθηκαν στο Συμβούλιο της Καρχηδόνας από τον Αρειανό Βάνδαλο βασιλιά Ουνέρικο προτού εξοριστεί.
Είναι έδρα του ποδοσφαιρικού συλλόγου ΑΣΟ Σλεφ, και στεγάζει το πανεπιστήμιο Χασίμπα Μπεν Μπουαλί και τα ερείπια της βασιλικής του Ρεπαράτου, ο οποίος ήταν επίσκοπος του Καστέλουμ Τινγκιτάνουμ από το 465 έως το 475.
Τα έγγραφα του γαλλικού στρατού και άλλων ιστορικών αναφέρονται στις «πιο ισχυρές και πλούσιες φυλές» στην κοιλάδα Σελίφ το 1830, με περισσότερα από 500.000 εκτάρια πολύ εύφορης γης και περισσότερους από 19.000 στρατιώτες.
Ο τελευταίος Καΐντ μετά την άφιξη του γαλλικού στρατού ήταν ο Φουντάντ Μπεν Αντά, ο οποίος υπηρέτησε το 1867 στο δημοτικό συμβούλιο του δήμου του Ορλεανβίλ.
Η κοιλάδα Σελίφ ήταν από τον 15ο αιώνα έδαφος των Βεδουίνων Ουλέντ Κοσεΐρ, οι οποίοι εγκαταστάθηκαν εκεί υπό την ηγεσία του Χαμού Ελ Κοσεΐρ εκτοπίζοντας τις αυτόχθονες φυλές των Βέρβερων.
Μετά την ήττα του Εμίρη και των συμμάχων του, τα εδάφη τους κατασχέθηκαν σε μεγάλο βαθμό και κατανεμήθηκαν μεταξύ εποίκων και άλλων ιθαγενών λαών, συμπεριλαμβανομένων των Μετζάτζα, Μαραμπού που υποστήριξαν τον γαλλικό στρατό κατά την άφιξη.
Το κλειδί για το μυστήριο φαίνεται να είναι ένα τιμολόγιο που ο Φράνκ είχε μερικούς μήνες νωρίτερα, για ένα φορτίο ιριδίου που αποδεικνύεται ότι έχει κλαπεί.
Έχοντας την πεποίθηση ότι ο Στάνλεϊ και η κυρία Φόστερ είναι οι εμπνευστές της δολοφονίας του, πηγαίνει να τους αντιμετωπίσει, μόνο για να ανακαλύψει ότι ο Στάνλεϊ έχει μόλις δηλητηριαστεί.
Ο Φρανκ καταφέρνει να τον πάει στο νοσοκομείο εγκαίρως και ο Στάνλεϊ του λέει ότι έχει ανακαλύψει μια ερωτική σχέση μεταξύ του Χολιντέϊ και της κυρίας Φίλιπς.
Έχοντας πεισθεί ότι ήταν μεθυσμένος και έχοντας μόνο λίγες ημέρες ζωής ακόμη, ο Φρανκ προσπαθεί να καταλάβει ποιος τον έχει δηλητηριάσει και γιατί.
Κάποια στιγμή η γραμματέας του, Πώλα τον τηλεφωνεί στο δωμάτιο του ξενοδοχείου όπου διαμένει και του λέει ότι ένας από τους πελάτες του, ο κύριος Φίλιπς, προσπάθησε να επικοινωνήσει μαζί του, αλλά πέθανε το προηγούμενο βράδυ.
Η κλοπή του τιμολογίου ήταν απλώς μια πρόφαση: οι δύο τους σκότωσαν τον Φίλιπς επειδή είχε ανακαλύψει τη σχέση και για να παραπλανήσουν την αστυνομία εφεύραν την ιστορία της κλοπής.
Αλλά το τιμολόγιο απέδειξε την αθωότητα του Φίλιπς, οπότε ο Χόλιντεϊ άρχισε να σκοτώνει όποιον ήξερε γι 'αυτό, συμπεριλαμβανομένου του Φράνκ Μπίγκελοου, ο οποίος θα σκοτώσει τότε τον Χόλιντεϊ μετά από μια ανταλλαγή πυρών.
Το επόμενο πρωί ο Φρανκ δεν αισθάνεται καλά και πηγαίνει να επισκεφθεί έναν γιατρό, όπου ανακαλύππτει με τρόμο ότι έχει δηλητηριαστεί με μια τοξίνη για την οποία δυστυχώς δεν υπάρχει αντίδοτο.
Το Νοέμβριο του 2019, κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική Ισπανίας, για τους αγώνες της προκριματικής φάσης του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020 εναντίον της Μάλτας και της Ρουμανίας, με την Ισπανία να έχει ήδη προκριθεί στην διοργάνωση.
Έκανε το ντεμπούτο του στις 15 Νοεμβρίου, μπαίνοντας ως αλλαγή στη θέση του Αλβάρο Μοράτα στο 66ο λεπτό και σκόραρε τρία λεπτά αργότερα, στην εντός έδρας νίκη με 7–0 εναντίον της Μάλτας.
Σκόραρε επίσης ο έτερος πρωτοεμφανιζόμενος, Πάου Τόρες, όπου ήταν η πρώτη φορά που δύο Ισπανοί σκοράρουν στην πρώτη τους συμμετοχή ύστερα από 30 χρόνια.
Στις 2 Απριλίου 2019, διάφορα ισπανικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι ο προπονητής της Κροατίας, Ζλάτκο Ντάλιτς, προσπάθησε να πείσει τον Όλμο να παίξει για την Κροατία και ζήτησε ακόμη και από την Κροάτισα πρόεδρο Κολίντα Γκράμπαρ-Κιτάροβιτς να δώσει στον παίκτη κροατική ιθαγένεια, ώστε να μπορέσει να κάνει ντεμπούτο το συντομότερο δυνατό.
Στο τέλος του 2017, ο προπονητής της Ντιναμό Ζάγκρεμπ, Τόμισλαβ Σβέτινα, δήλωσε ότι ο σύλλογος έκανε ό,τι μπορούσε για να πάρει την εφηβική υπηκοότητα.
Ήταν μέλος της Εθνικής Ισπανίας 21 που κέρδισε το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 21 του 2019 στην Ιταλία και τον Άγιο Μαρίνο, όπου έπαιξε σε τέσσερις αγώνες, έχοντας μία ασίστ και τρία γκολ, συμπεριλαμβανομένου ενός στον τελικό, που τον έκανε να ονομαστεί Παίκτης του Αγώνα.
Ο Ντάνιελ «Ντάνι» Όλμο Καρβαγιάλ είναι Ισπανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μεσοεπιθετικός ή πλάγιος μέσος για τη ΡΜ Λειψία.
Γεννημένος στην Τεράσα της Βαρκελώνης στην Καταλονία, ο Όλμο εντάχθηκε στην ακαδημία νέων της Μπαρτσελόνα σε ηλικία εννέα ετών, από τη γειτονική Εσπανιόλ.
Είναι απόφοιτος της Ανώτερης Σχολής Δραματικής Τέχνης «ΙΑΣΜΟΣ – ΒΑΣΙΛΗΣ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ»όπου σπούδασε με υποτροφία αφού πέρασε επιτυχώς τις εξετάσεις του Υπουργείου Πολιτισμού.
Σχεδόν αμέσως οι μαχητές εντοπίζονται από τους Τέρνμπουλ Έι Σίζ που προσπαθούν να τους πατήσουν με το λεωφορείο τους, αλλά οι μαχητές καταφέρνουν να ξεφύγουν και να επιβιβαστούν σε ένα τρένο.
Ξεκινώντας με τα πόδια, συναντούν μια κατώτερης κλάσης ομάδα ονόματι που δεν είχαν προσκληθεί στη συνάντηση του Σάιρους και οι οποίοι είναι ευαίσθητοι με τη χαμηλή κατάστασή τους στην ιεραρχία των συμμοριών της πόλης.
Άοπλοι και λιγότεροι σε αριθμό, ο Σουάν και οι μαχητές ρίχνουν μία μολότοφ σε ένα αυτοκίνητο, ανατινάσσοντάς το και χρησιμοποιώντας την ευκαιρία για να ξεφύγουν από τον σταθμό του μετρό.
Ο Τζιν Σίσκελ έδωσε στην ταινία ένα αστέρι στα τέσσερα, παρομοιάζοντας τους διαλόγους της ταινίας με αυτούς του Χάρβι Λέμπεκ, "σε αυτές τις ανόητες κωμωδίες μοτοσικλετιστών της δεκαετίας του '60" και καταλήγοντας: "Θα σκεφτόσασταν, αφού παρακολουθούσατε το Οι μαχητές ότι το να μπεις σε συμμορία είναι έγκλημα χωρίς θύματα, πέραν του περιστασιακού σαδιστή που ξεπετάγεται σαν κωμική ανακούφιση. Ολόκληρη η ταινία είναι ένα ρομαντικό ψέμα."
Ο Σάιρους, ηγέτης των Γκραμέρσι Ριφς, της πιο ισχυρής συμμορίας στη Νέα Υόρκη, καλεί μια βραδινό "σύνοδο" όλων των συμμοριών της πόλης, ζητώντας τους να στείλουν εννέα άοπλους αντιπροσώπους τους στο πάρκο του .
Ο Σάιρους προτείνει στο συγκεντρωμένο πλήθος μια μόνιμη ανακωχή και συμμαχία όλων των συμμοριών που θα τους επιτρέψει να ελέγχουν όλη την πόλη αφού ξεπερνάν την αστυνομία σε αριθμό κατά τρεις προς έναν.
Οι περισσότερες από τις συμμορίες επικροτούν την ιδέα του, αλλά κρυμμένος στο πλήθος, ο Λούθερ, αρχηγός των Ρογκς , πυροβολεί τον Σάιρους λίγο πριν έρθει η αστυνομία και διακόψει την συγκέντωση.
Την ώρα που συμβαίνει το χάος, ο Λούθερ παγιδεύει τον ηγέτη των Πολεμιστών, Κλίον, για τη δολοφονία με αποτέλεσμα τον βίαιο θάνατο του μετά απο ξυλοκόπημα απο τους Ριφς.
Τρεις από αυτούς, ο Βέρμιν, ο Κότσιζ και ο Ρίμπραντ, προλαβαίνουν το τρένο για την πλατεία , ενώ ο Φοξ, μάχωντας με έναν αστυνομικό, πέφτει στις ράγες και καταλήγει νεκρός από ένα τρένο που περνούσε καθώς η Μέρσι δραπετεύει.
Ο Σουάν και οι υπόλοιποι τρεις πολεμιστές - Έιτζαξ, Σνόου και Κάουμποϊ - κυνηγημένοι από τους Μπέιζμπολ Φιούρις στο Ρίβερσαϊντ Παρκ, όπου ακολουθεί ένας καυγάς και στον οποίο οι μαχητές καταφέρνουν να ξεγελάσουν με την τακτική τους και να νικήσουν το σμήνος των εισβολέων.
Φτάνοντας στην Γιούνιον Σκουέαρ, ο Βέρμιν, ο Κότσιζ και ο Ρίμπραντ παραπλανούνται από μια γυναικεία συμμορία που ονομάζεται και προσκαλούνται στο κρησφύγετό τους.
Αρχικά, στην αρχή της ίδιας σκηνής προς το τέλος της ταινίας , ο ηθοποιός Ντέιβιντ Πάτρικ Κέλλι ήθελε να χρησιμοποιήσει δύο νεκρά περιστέρια, αλλά ο Χιλλ δεν πίστευε ότι θα δούελευε.
Αντ 'αυτού, ο Κέλι αυτοσχεδίασε βάζοντας τρία μπουκάλια στα δάχτυλα του δεξιού του χεριού, χτυπόντας τα μεταξύ τους και φωνάζοντας κοροϊδευτικά την διάσημη ατάκα του, «, » .
Ο Χιλλ ήθελε τον Όρσον Γουέλς να κάνει μια αφήγηση για εισαγωγή με θέμα τους Έλληνες Μύριους αλλά στο στούντιο δεν άρεσε αυτή η ιδέα και αρνήθηκε να πληρώσει γι 'αυτό.
Η Λίντα Γκρος των αποκάλεσε την ταινία "μια υποκινούμενη, στυλιζαρισμένη και ρηχή απεικόνιση του πολέμου των συμμοριών που στοχεύει στο να εξαγριώσει το νεανικό κοινό".
Στην κριτική του στο , ο Ντέιβιντ Άνσεν έγραψε: "Ένα άλλο πρόβλημα εμφανίζεται όταν τα μέλη της συμμορίας ανοίξουν το στόμα τους: ο μπανάλ διάλογός τους έρχεται σε αντίθεση με το υπερβολικό οπτικό σύστημα του Χιλλ".
Ο Φρανκ Ριτς της έγραψε ότι: "Το Οι μαχητές δεν είναι αρκετά μες στην ζωντάνια για να θεωρηθεί φθηνή πλάκα ή αρκετά προσεκτικά φτιαγμνένη ταινία ώστε να θεωρηθεί σοβαρή». Ο Γιούρικ εξέφρασε την απογοήτευσή του και είκασε πως η ταινία τρόμαξε μερικούς ανθρώπους επειδή «απευθύνεται στον φόβο μιας "δαιμονικής" εξέγερσης από την ξέφρενη νεολαία», απευθυνόμενη σε πολλούς εφήβους επειδή «παρουσιάζει μια σειρά συλλογικών φαντασιών τους».
Ο Πρόεδρος Ρόναλντ Ρήγκαν ήταν οπαδός της ταινίας, τηλεφωνώντας ακόμη και στον πρωταγωνιστή της ταινίας, Μάικλ Μπεκ, για να του πει ότι το είχε δει να προβάλεται στο Καμπ Ντέιβιντ και το απόλαυσε.
Ο ηθοποιός Τζόελ Βάις θυμάται ότι η βιντεοσκόπιση της σκηνής του στην Λεωφόρο Α' ακυρώθηκε επειδή είχε διαπραχθεί διπλή ανθρωποκτονία εκεί κοντά.
Για τη μεγάλη συνάντηση στην αρχή της ταινίας, ο Χιλλ ήθελε πραγματικά μέλη συμμοριών στη σκηνή με αστυνομικούς εκτός υπηρεσίας στο πλήθος, ώστε να μην υπάρχει κανένα πρόβλημα.
Ο Χιλλ είχε προβάλει μια ανεξάρτητη ταινία που ονομάζεται με την Σιγκούρνι Γουίβερ και είχε συμπεριλάβει επίσης και τον Μάικλ Μπεκ ως τον άντρα πρωταγωνιστή.
Ο Χιλλ αρχικά ήθελε μια Πουερτο-ρικανή ηθοποιό για το ρόλο της Μέρσι, αλλά ο ατζέντης της Ντέμπορα Βαν Βάλκενμπεργκ έπεισε τους σκηνοθέτες της ταινίας να την δουν και τελικά την δέχθηκαν.
Οι παραγωγοί ήθελαν να "ρίξουν" τον στο ρόλο του Βέρμιν, αλλά ο ίδιος είχε ήδη συμβόλαιο για την κωμική σειρά και ο Τέρρυ Μίχος εμφανίστηκε.
Τελικά, μετά από οκτώ εβδομάδες γυρισμάτων, όταν η ένταση μεταξύ Γουέιτς και Χιλλ έφτασε στο σημείο θραύσης, ο Χιλλ ζήτησε από τον συντονιστή των κασκαντέρ Κρεγκ Μπάξλι να αυτοσχεδιάσει για μια σκηνή στην οποία θα σκοτωνόταν ο χαρακτήρας του Γουέιτς .
Ο Μπάξλι βρήκε ένα μέλος του πληρώματος που έμοιαζε με τον Γουέιτς και σκηνοθέτησε μια σκηνή στην οποία ο χαρακτήρας ρίχνεται από μια πλατφόρμα του μετρό μπροστά απο μια αμαξοστοιχία.
Το σενάριο, όπως γράφτηκε, ήταν μια ρεαλιστική ματιά στις συμμορίες των δρόμων, αλλά ο Χιλλ ήταν ένας τεράστιος οπαδός των κόμικς και ήθελε να διαιρέσει την ταινία σε κεφάλαια και έπειτα κάθε κεφάλαιο "να ζωντανέψει ξεκινώντας πάντα απο ένα πλάνο κόμικ".
Ωστόσο, ο Χιλλ εργάστηκε με ένα χαμηλό προϋπολογισμό και με ένα σφιχτό χρονοδιάγραμμα λόγω μιας σταθερής ημερομηνίας δημοσίευσης της ταινίας καθώς το στούντιο ήθελε να κυκλοφορήσει το Οι μαχητές πριν από μια αντίπαλη εταιρία που ανακοίνωνε μία ταινία συμμοριών ονόματι Οι Περιπλανώμενοι .
Η σεξουαλική ένταση μεταξύ των δυο βράζει, και έχουν μία λεκτική διαμάχη - ο Σουάν την αναστρέφει και συνεχίζει προς την Γιούνιον Σκουέαρ όπου επανενώνεται με τους άλλους μαχητές.
Ένας καυγάς ακολουθεί με τους σε μια δημόσια τουαλέτα του σταθμού, τον οποίο κερδίζουν οι μαχητές, ενώ η Μέρσι αποδεικνύει ότι μπορεί να φυλαχτεί σε έναν καυγό.
Το στούντιο δεν θα επέτρεπε στον Μπάξλι να φέρει κανέναν κασκαντέρ απο το Χόλυγουντ και έπρεπε κάποιος να είναι ο "σωσίας" για τον χαρακτήρα του Σάιρους και έτσι έκανε το κόλπο ο ίδιος ντυμένος ως ο χαρακτήρας.
Αρχικά, ο χαρακτήρας του Φοξ έπρεπε να καταλήξει με την Μέρσι, ενώ ο Σουάν θα ήταν κρατούμενος σε μια αντίπαλη ομοφυλοφιλική συμμορία γνωστή ως Ντίνγκος, μόνο για να δραπετεύσει αργότερα.
Μετά από δύο εβδομάδες χωρίς περιστατικά, το στούντιο επέκτεινε τις διαφημίσεις προβολής για να εκμεταλλευτεί τις κριτικές από αξιόλογους κριτικούς όπως η Πωλίν Κάελ του .
Έγραψε: "Οι μαχητές είναι μια ταινία αληθινού παραγωγού ταινιών: έχει από οπτικής απόψεως το είδος του αντίκτυπου ίδιου με το « . Οι μαχητές είναι σαν τηλεοπτική ροκ μουσική." Στον Κινηματογράφο του Σιάτλ, ο προγραμματιστής θυμάται ότι "πλήθος ανθρώπων μπήκαν, πέφταν στα πατώματα, ζητοκραύγαζαν".
Με την έκτη εβδομάδα της, η ταινία είχε αποφέρει συνολικά 16,4 εκατομμύρια δολάρια, πολύ πάνω από τον προϋπολογισμό των 4 με 7 εκατομμυρίων δολαρίων που χρειάστηκαν για να βγει.
Γουέιτς έπαιξε τον ρόλο που εμπνεύστηκε ο Ουόλτερ Χιλλ ως Τζέιμς Ντιν και ο σκηνοθέτης «κάλεσε τον νεαρό ηθοποιό στο σινεμά για να παρακολουθήσουν ταινίες όπως τις και για έμπνευση».
Κατά τη διάρκεια της προβολής, ο Χιλλ προσέφερε στον Γουέιτς ένα ποτό, το οποίο ο Γουέιτς αρνήθηκε, δημιουργώντας έτσι ένα κενό μεταξύ τους που μεγάλωσε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων του εξαντλητικού καλοκαιριού.
Σε ένα σημείο, ο Γουέιτς απείλισε να αναφέρει τις συνθήκες εργασίας στην επιθεώρηση εργασίας ηθοποιών, αναγκάζοντας την να παράσχει ένα δεύτερο τροχόσπιτο για τους οκτώ μαχητές ώστε να μοιραστούν.
Ο Γκόρντον και ο Χιλλ είχαν αρχικά την ιδέα να κάνουν μια ταινία γουέστερν αλλά όταν η χρηματοδότηση για το έργο δεν έγινε ποτέ, πήραν τους μαχητές στην επειδή ενδιαφέρονταν για τις ταινίες με θέματα της νεολαίας εκείνη την εποχή και κατάφεραν να βρουν κονδύλια για το έργο.
Ο Χιλλ περιγράφει ότι "συνέβη πολύ γρήγορα. Ο Λάρρι είχε μια ξεχωριστή σχέση με την και υποσχεθήκαμε να κάνουμε την ταινία ανέξοδα, κάτι που κάναμε. Έτσι τα κανονίσαμε όλα μέσα σε λίγες εβδομάδες. Νομίζω ότι πήραμε το πράσινο φως τον Απρίλιο ή τον Μάιο του 1978 και ήμασταν στα θέατρα το Φεβρουάριο του 1979. Έτσι ήταν μια πολύ γοργή διαδικασία".
Η ιστορία επικεντρώνεται σε μια συμμορία της Νέας Υόρκης που πρέπει να κάνει ένα αστικό ταξίδι 48 Χιλλιομέτρων, από το βόρειο άκρο του Μπρονξ έως τα "λημέρια" τους στο Κόνι Άιλαντ στο νότιο Μπρούκλιν, αφού παγιδεύονται για τη δολοφονία ενός σεβαστού ηγέτη συμμορίας.
Αυτό ώθησε την να αφαιρέσει εντελώς τις διαφημίσεις από το ραδιόφωνο και την τηλεόραση και οι διαφημίσεις προβολής στον Τύπο ενέφεραν πλέον μόνο τον τίτλο της ταινίας, τις κριτικές της και τα θέατρα που προβαλόταν.
Λόγω ανησυχιών σχετικά με την ασφάλεια, οι ιδιοκτήτες θεάτρων απαλλάχθηκαν από τις συμβατικές τους υποχρεώσεις αν δεν ήθελαν να παρουσιάσουν την ταινία και η προσφέρθηκε να πληρώσει τα έξοδα για πρόσθετη ασφάλεια και ζημιές λόγω βανδαλισμού.
Ο Χιλλ αργότερα είπε: «Νομίζω ότι ο λόγος για τον οποίο υπήρξαν κάποια βίαια επεισόδια είναι πραγματικά πολύ απλός: Η ταινία ήταν πολύ δημοφιλής στις συμμορίες των δρόμων, ιδιαίτερα σε νεαρούς άνδρες, πολλοί από τους οποίους είχαν πολύ έντονα συναισθήματα μίσους μεταξύ τους.
Ο Χιλλ θυμάται να απαντάει, ", θα ήθελα πολύ να το κάνω αυτό, αλλά κανείς δεν θα μας αφήσει να το κάνουμε. Θα είναι πάρα πολύ ακραίο και πολύ περίεργο".
"Αυτές ήταν μερικές ιδέες που δύσκολα θα κάναμε το στούντιο να καταλάβει. Αλλά δεν τα πηγαίναμε πολύ καλά με τη μητρική μας εταιρεία. Αφού βγήκε η ταινία και τα πήγε καλά, μετά όλοι ήταν φίλοι. Αλλά μέχρι τότε υπήρξαν πολλές παρεξηγήσεις. Σκέφτηκαν ότι θα ήταν σαν το Πυρετός το Σαββατόβραδο ή κάτι τέτοιο".
Μετά από αναφορές για βανδαλισμό και βία, η ανέστειλε προσωρινά τη διαφημιστική τους καμπάνια και απελευθέρωσε τους ιδιοκτήτες των κινηματογράφων από την υποχρέωσή τους να παρουσιάσουν την ταινία.
Παρά την αρχικά αρνητική υποδοχή της, η ταινία θεωρείται καλτ, και έχουν δημιουργηθεί έκτοτε αρκετά , συμπεριλαμβανομένων των βιντεοπαιχνιδιών και μιας κόμικ σειράς.
"Το Χόλιγουντ συγχωρεί πολλά όταν κάνεις επιτυχία. Δεν ξέρω τι να πω γι 'αυτό, εκτός από το γεγονός ότι ήταν απλώς ένα δώρο το ότι τα καταφέραμε. Το στούντιο το μίσησε και δεν το θέλησε καν στις οθόνες. Υπήρχαν πολλοί τσακωμοί με την διοίκηση εκείνη τη στιγμή. Κάποιοι από αυτούς μπορεί να ήταν δικό μου λάθος."
Το επόμενο Σαββατοκύριακο η ταινία συνδέθηκε με σποραδικά κρούσματα βανδαλισμού και τρείς δολοφονίες - δύο στη Νότια Καλιφόρνια και μία στη Βοστώνη - που περιλάμβαναν θεατές της ταινίας στο δρόμο προς ή από τις εμφανίσεις.
Το Οι μαχητές προβλήθηκε στις 9 Φεβρουαρίου, 1979, σε 670 θέατρα, χωρίς εκ των προτέρων προβολή ή μια αξιοπρεπή διαφημιστική εκστρατεία και απέφερε $ 3.5 εκατομμύρια το Σαββατοκύριακο της πρεμιέρας του.
Αφού ζήτησε από τον κυβερνήτη της Λαχόρης, Ζακαρία Χαν, άδεια για να διοργανώσει έναν εορτασμό για το Ντιβάλι στο Αμριτσάρ, του έδωσε την άδεια να το κάνει αφού του δώσει 5.000 ρουπίες ως ανταμοιβή μετά την γιορτή.
Ο κυβερνήτης τότε, αφού δεν δόθηκαν τα χρήματα που ζητούσε, αποφάσισε να τον συλλάβει και ο Μπάι Μανί Σινγκ οδηγήθηκε αλυσοδεμένος στη Λαχόρη.
Το 1691, ο Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ, δέκατος γκουρού του σιχισμού, του απέδωσε τον τίτλο του ντεβάν , ως βράβευση για τη μεγάλη γενναιότητα του και της σημασίας της συμμετοχής του στην μάχη του Ναντόουν.
Σήμερα, ο δέχεται το αίτημα του να προπονήσει την ποδοσφαιρική ομάδα των γυναικών και φεύγει για το Δελχί με την ομάδα, με την να τους συνοδεύει ως η φυσιοθεραπευτής της ομάδας.
Λόγω του εγκληματικού του παρελθόντος, τα κορίτσια αρνούνται να συνεργαστούν μαζί του, φτάνοντας στο σημείο να τον κατηγορούν για την ήττα της ομάδας τους στον πρώτο τους αγώνα ενάντια στη Μανιπούρ στο Εθνικό Πρωτάθλημα και ζητώντας από την Ομοσπονδία να τον απομακρύνει.
Απογοητευμένος, ο υποβάλλει την παραίτησή του στον , αλλά συνειδητοποιεί σύντομα ότι ο στοχεύει να τον εκδικηθεί για την ταπείνωση που αντιμετώπισε στα χέρια του ώστε να επιστρέψει ο στην ινδική ομάδα ποδοσφαίρου.