polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Επισκέφθηκε το μέρος αυτό για να τακτοποιήσει τη διαμονή του πριν επιστρέψει στο Πόζεν όπου παντρεύτηκε τη Μίσα (Μαρία ή Μαριάννα Τέκλα Μικαλίνα Ρόρερ, της οποίας το πολωνικό επίθετο ήταν Τρτσίνσκα).
Βρήκε στη Βαρσοβία την ίδια ατμόσφαιρα που είχε απολαύσει στο Βερολίνο ανανεώνοντας τη φιλία του με τον Ζακαρίας Βέρνερ και συναντώντας τον μελλοντικό βιογράφο του, τον γείτονα και συνάδελφο νομικό Γιούλιους Έντουαρντ Ίτζιγκ .
Ο Ίτζιγκ ήταν μέλος της λογοτεχνικής λέσχης του Βερολίνου ονόματι Άστρα του Βορρά και έδωσε στο Χόφμαν έργα των Νοβάλις, Λούντβιχ Τηκ, Λούντβιχ Άχιμ φον Άρνιμ, Κλέμενς Μπρεντάνο, Γκόττχιλφ Χάινχριχ φον Σούμπερτ, Κάρλο Γκότσι και Καλντερόν.
Η μεγάλη αναγνώριση για τον Χόφμαν ήρθε με τη δημοσίευση του Ιππότη Γκλουκ , μια ιστορία για έναν άνδρα που συναντά, ή πιστεύει ότι συναντά, τον συνθέτη Κρίστοφ Βίλλιμπαλντ Γκλουκ, περισσότερο από είκοσι χρόνια μετά το θάνατο του συνθέτη.
Το έργο αυτό σχετίζεται με το έργο του Γιαν Πάουλ ο οποίος είχε εφεύρει τον όρο "" την προηγούμενη δεκαετία και εξακολουθούσε να έχει μεγάλη επίδραση στον Χόφμαν που ήταν και από τους πρώτους του θαυμαστές.
Ξεκίνησε να δουλεύει ως μουσικός κριτικός για το , μια εφημερίδα στη Λειψία, και τα άρθρα του για τον Μπετόβεν έλαβαν είχαν πολύ θετική απήχηση και σε μεγάλη εκτίμηση από τον ίδιο τον συνθέτη.
Στο σπίτι κυρίαρχη παρουσία ήταν του θείου του ο οποίος ήταν υποστηρικτής του πιετισμού και δημιουργούσε ένα δυσάρεστο περιβάλλον, ενώ ο μικρός Χόφμαν αργότερα εξέφρασε την πικρία του για αυτήν την αποξένωση από τον πατέρα του.
Παρόλα αυτά θυμόνταν πάντα με τρυφερότητα τις θείες του, ειδικά τη μικρότερη τη Σαρλόττε που την αποκαλούσε 'Θεία με τα Μικρά Πόδια' και την οποία έχασε όταν ήταν μόλις τριών ετών με αποτέλεσμα να πλάθει ιστορίες τόσο ώστε μεταγενέστεροι μελετητές του πίστευαν ότι ήταν φανταστική, μέχρις ότου εξακρίβωσαν την ύπαρξή της μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο.
Διδάχθηκε σχέδιο από έναν δάσκαλο ονόματι Σαίμαν και αντίστιξη από έναν Πολωνό οργανοπαίκτη ονόματι Ποντμπιλέσκι που αποτέλεσε το πρότυπο για τον Άμπραχαμ Λίσκοτ του Γάτου Μουρ.
Καθώς όμως βρισκόταν στην επαρχία δεν είχε την ευκαιρία να μάθει τις κλασικές φόρμες ούτε και τις νέες καλλιτεχνικές ιδές που γεννιούνταν εκείνη την εποχή στη Γερμανία.
Το επόμενο έτος προσλήφθηκε στο Θέατρο της Βαμβέργης ως βοηθός θεάτρου, σκηνογράφος και σεναριογράφος, ενώ παράλληλα παρέδιδε ιδιωτικά μαθήματα μουσικής.
Γοητεύθηκε με μια νεαρή μαθήτρια φωνητικής, τη Γιούλια Μαρκ, σε τέτοιο βαθμό που τα αισθήματά του ήταν προφανή όταν ήταν μαζί, και η μητέρα της Γιούλια βρήκε ταχύτατα ένα καλύτερο ταίρι για την κόρη της.
Παρόλα αυτά κατάφερε να συνθέσει τα Έξι Άσματα για χορωδία α καπέλα, μια από τις καλύτερες συνθέσεις του που αργότερα θα απέδιδε στον Κράισλερ στον Γάτο Μουρ.
Ο πατέρας του, Κρίστοφ Λούντβιχ Χόφμαν, ήταν δικηγόρος στο Καίνιγκσμπεργκ καθώς και ποιητής και ερασιτέχνης μουσικός που έπαιζε τη βιόλα ντα γκάμπα.
Παντρεύτηκε την εξαδέλφη του Λοβίζα Αλμπερτίνα Νταίρφερ το 1767 και απέκτησαν τρία παιδιά: τον Γιόχαν Λούντβιχ , τον Καρλ Βίλεμ Φίλιπ και τον Ερνστ.
Τελικά, στις 20 Μαΐου οι Χόφμαν έφυγαν για τη Λειψία, όμως ενεπλάκησαν σε ένα ατύχημα που κόστισε τη ζωή ενός από τους επιβάτες στην άμαξά του και τραυμάτισε την κυρία Χόφμαν.
Η Πρωσία είχε κηρύξει πόλεμο στη Γαλλία στις 16 Μαρτίου κατά τη διάρκεια του Πολέμου του Δ Συνασπισμού και το ταξίδι του ζεύγους Χόφμαν ήταν γεμάτο δυσκολίες.
Το Φεβρουάριο του 1796 η οικογένειά της αντιτάχθηκε στις προθέσεις του και ο Χόφμαν ζήτησε με απροθυμία από έναν άλλο θείο του να του βρει δουλειά στο Γκλόγκαου της Σιλεσίας.
Όταν οι γονείς του χώρισαν το 1778 ο πατέρας του έφυγε για το Ίνστερμπουργκ με τον μεγαλύτερο γιο, Γιόχαν Λούντβιχ, ενώ η μητέρα του έμεινε στο Καίνιγκσμπεργκ με τους συγγενείς της: τις θείες της, Γιοχάννα Ζοφί και Σαρλόττε Βιλελμίνε, και το θείο της Όττο Βίλεμ, που ήταν όλοι τους ανύπαντροι.
Γύρω στα 1787 έγινε φίλος με τον Τέοντορ Γκόττλιμπ φον Χίππελ το Νεότερο, ανιψιό του Τέοντορ Γκόττλιμπ φον Χίππελ του Πρεσβύτερου που ήταν στενός φίλος του Ιμμάνουελ Καντ.
Στη συνέχεια εισχώρησε στους κύκλους των Άουγκουστ Βίλεμ Σλέγκελ, Άντελμπερτ φον Σαμίσσο, Φρήντριχ ντε λα Μοτ Φουκέ, Ράχελ Λέβιν και Ντάβιντ Φέρντιναντ Κόρεφ.
Το κυνήγι του Μόμπι Ντικ θα συνεχιστεί μέχρι τα γεγονότα που είχε προφητεύσει στο λιμάνι ο ναύτης Ηλίας γίνονται πραγματικότητα: ο Αχαάβ, βλεπόντας να πλησιάζουν κοντά τη λευκή φάλαινα δίνει εντολή να κατέβουν δύο βάρκες από το πλοίο με τους καμακιστές και με επικεφαλής τον ίδιο τον Αχαάβ, πλησιάζουν τον Μόμπι Ντικ και προσπαθούν να τον σκοτώσουν, αλλά η τεράστια φάλαινα τους παρασύρει μαζί της στο βυθό πνιγόντας τους όλους.
Όταν ο Μόμπι Ντικ ξαναβγεί στη επιφάνεια, ο Αχαάβ θα βρίσκεται μπλεγμένος μέσα στα σχοινιά των καμακιών στη πλάτη της φάλαινας και θα κάνει νεύμα με το χέρι του προς τους υπολοίπους του πλοίου να τον ακολουθήσουν.
Φτάνοντας σε ένα πανδοχείο, θα γνωρίσει τον Κουέκουεγκ, έναν ιθαγενή καμακιστή που προέρχοταν από τα νησιά του Ειρηνικού Ωκεανού και θα αποφασίσει να φύγει μαζί του στο πρώτο πλοίο που θα ταξιδέψει.
Την επομένη μέρα οι δύο τους θα περιπλανόνται γύρω από το λιμάνι και θα προσεγγίστουν από τον Έλια, έναν παλιό ναύτη που τους συμβουλεύει να μην ταξιδέψουν με το Πικουόντ, ένα φαλαινοθηρικό πλοίο που κυβερνά ο καπετάνιος Αχαάβ , λεγόντας τους ότι το πλοίο είναι καταραμένο, περιγράφοντας τους μια προφητεία, τους προειδοποιεί ότι από αυτό το ταξίδι όλοι θα πεθάνουν και μόνο ένας θα σωθεί.
Το ταξίδι συνεχίζεται και ο Ισμαήλ αρχίζει να γνωρίζει τις δυσκολίες της φαλαινοθηρίας, ώσπου μια νύχτα, ο Μόμπι Ντικ θα εμφανιστεί και ο Αχαάβ θα ξεκίνησει να τον κυνηγά, εγκαταλείποντας ένα μεγάλο κοπάδι φαλαινών, και αγνοώντας τις εκκλήσεις του υποπλοιάρχου Στάρμπακ
Ο Ισμάελ και ο Κουεκουίγκ δεν λαμβάνουν σοβαρά την προειδοποίηση και ατχτχτ, αφού μπούνε στο πλοίο, αυτό ρίχνει τα αγκυροβόλιά του και ανεβάζει τα πανιά του για να πάει στον Ατλαντικό Ωκεανό.
Το φθινόπωρο του 1841, ο Ισμαήλ έφτασε στο Νιού Μπέντφορντ, μια παραθαλάσσια πόλη στη Μασαχουσέτη, με σκοπό να βρει ένα φαλαινοθηρικό πλοίο για να ζήσει από κοντά το κυνήγι φαλαινών.
Μετά την κατάκτηση του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ από τον Άγιαξ, αγοράστηκε από την ιταλική Τζένοα, στην οποία αγωνίστηκε τέσσερις σεζόν πριν τερματίσει τη σταδιοδρομία του.
Από τον Αύγουστο του 2004, ήταν βοηθός προπονητή του Μάρκο φαν Μπάστεν στην Εθνική Ολλανδίας, μέχρις ότου ο Φαν Μπάστεν εγκατέλειψε τη θέση του προπονητή μετά το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2008.
Προσλήφθηκε από την αυστραλιανή Μέλμπουρν Χαρτ στις 12 Οκτωβρίου 2009 ως προπονητής για την σεζόν 2010-11, την παρθενική της στο Πρωτάθλημα Αυστραλίας.
Την 1η Φεβρουαρίου 2012, ο Φαν τ Σχιπ ανακοίνωσε ότι θα εγκαταλείψει τη σύλλογο στο τέλος της σεζόν 2011-12, αναφέροντας προσωπικούς λόγους για την απόφασή του.
Σε διεθνές επίπεδο, ο Φαν τ Σχιπ, μέλος της Εθνικής Ολλανδίας 19 στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Νέων του 1983, είχε 41 συμμετοχές και 2 γκολ με την Εθνική Ολλανδίας.
Το ντεμπούτο του έγινε εναντίον της Σκωτίας τον Απρίλιο του 1986 και ο τελευταίος του αγώνας ήταν ένας προκριματικός αγώνα του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος εναντίον της Λευκορωσίας τον Ιούνιο του 1995.
Στις 19 Μαρτίου 2014, μετά από 11 αγώνες με το σύλλογο, συμπεριλαμβανομένου ενός σερί 7 αγώνων χωρίς ήττα, ο Φαν τ Σχιπ υπέγραψε τριετές συμβόλαιο με την ομάδα , μέχρι το τέλος της σεζόν 2016-17.
Στις 30 Δεκεμβρίου 2013, μετά από 17 αγώνες χωρίς νίκη από τη Μέλμπουρν Χαρτ και την πρόωρη λήξη του συμβολαίου του Τζον Αλοΐζι, η Μέλμπουρν Χαρτ προσέλαβε τον Φαν τ Σχιπ ως προπονητή μέχρι το τέλος της σεζόν.
Τον Νοέμβριο του 2021 παραιτήθηκε από την εθνική ομάδα μετά από 2,5 χρόνια παρουσίας του στον πάγκο και λόγω της αποτυχίας του να προκριθεί στις τελικές φάσεις του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος του 2020 και του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2022.
Ο Γιοχάνες Νίκολας «Τζον» φαν τ Σχιπ είναι Ολλανδός-Καναδός πρώην διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνιζόταν ως πλάγιος μέσος και νυν προπονητής ποδοσφαίρου.
Ο Φαν τ Σχιπ γεννήθηκε στο Φορτ Σεντ Τζον της Βρετανικής Κολομβίας και μεγάλωσε στο Πάουελ Ρίβερ, όπου έπαιξε ποδόσφαιρο νέων στη μικρή κοινότητα, πριν η οικογένειά του μετακομίσει στην Ολλανδία το 1972.
Στις 3 Ιανουαρίου 2017, ο Φαν τ Σχιπ παραιτήθηκε από προπονητής της Μέλμπουρν Σίτι, ώστε να επιστρέψει στην Ολλανδία για να βοηθήσει στη φροντίδα του πατέρα του, ο οποίος ήταν στο τελικό στάδιο μίας ασθένειας.
διέδωσε τον ελληνικό πολιτισμό και τον αποικισμό—μια διαδικασία πολιτιστικής αλλαγής που ονομάστηκε Εξελληνισμός— σε μη ελληνικές χώρες, συμπεριλαμβανόμενου και του Λεβάντε.
Αυτά έφεραν τον ερχομό της Ελληνιστικής περιόδου, με σκοπό την δημιουργία ενός κοινού ή παγκόσμιου πολιτισμού στην Αλεξανδρινή αυτοκρατορία βασισμένο σε αυτόν της Αθήνας του 5ου αιώνα, μαζί με σύντηξη των πολιτισμών της Εγγύς Ανατολής.
Η περίοδος χαρακτηρίζεται από ένα νέο κύμα ελληνικού αποικισμού, το οποίο δημιούργησε ελληνικές πόλεις και βασίλεια στην Ασία και την Αφρική, με την πιο διάσημη να είναι η Αλεξάνδρεια στην Αίγυπτο.
Οι νέες πόλεις που δημιουργήθηκαν αποτελούταν από αποίκους οι οποίοι ήρθαν από διάφορα μέρη του ελληνικού κόσμου, και όχι από κάποια συγκεκριμένη μητρόπολη όπως συνέβη πριν.
Μία τρίτη φατρία, αποτελούμενη κυρίως από Ιδουμαίους από την πόλη Μαρίσα, με ηγέτες τον Αντίπατρο και τον γιο του Ηρώδη, επανεγκατέστησε τον Υρκανό, ο οποίος, σύμφωνα με τον Ιώσηπο, ήταν απλά μαριονέτα του Αντίπατρου.
Ο Ελληνιστικός Ιουδαϊσμός ήταν μια μορφή Ιουδαϊσμού στην κλασική αρχαιότητα που συνδύαζε την εβραϊκή θρησκευτική παράδοση με στοιχεία του ελληνικού πολιτισμού.
Μέχρι την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και τις πρώιμες μουσουλμανικές κατακτήσεις της ανατολικής Μεσογείου, τα κύρια κέντρα του Ελληνιστικού Ιουδαϊσμού ήταν η Αλεξάνδρεια της Αιγύπτου και η Αντιόχεια , οι δύο κύριοι ελληνικοί αστικοί οικισμοί της Μέσης Ανατολής και της Βόρειας Αφρικής, οι οποίοι ιδρύθηκαν στα τέλη του 4ου αιώνα π.
Ο Ελληνιστικός Ιουδαϊσμός επίσης υπήρχε στην Ιερουσαλήμ κατά τη διάρκεια της ιουδαϊκής περιόδου του Δεύτερου Ναού, όπου υπήρξε σύγκρουση μεταξύ των Εξελληνισμένων και των παραδοσιακών .
Οι σχέσεις επιδεινώθηκαν υπό την κυριαρχία του διάδοχου του Αντιόχου, Σέλευκου Δ Φιλοπάτωρος, και αργότερα, για λόγους που δεν είναι πλήρως κατανοητοί, ο διάδοχός του, Αντίοχος Δ Επιφανής ανέτρεψε ριζικά την προηγούμενη πολιτική σεβασμού και προστασίας, απαγορεύοντας σημαντικές εβραϊκές θρησκευτικές τελετές και παραδόσεις στην Ιουδαία και προκαλώντας μια επανάσταση των παραδοσιακών ενάντια στην ελληνική κυριαρχία.
Παρατηρήθηκαν στενοί δεσμοί, μάλιστα και με την σφιχτή οικονομική ενσωμάτωση, της Ιουδαίας με την Πτολεμαϊκή βασιλεία που κυβερνούσε από την Αλεξάνδρεια και με τις φιλικές σχέσεις που υπήρχαν μεταξύ της βασιλικής αυλής και των ηγετών της εβραϊκής κοινότητας.
Το σημαντικότερο λογοτεχνικό προϊόν της επαφής του Ιουδαϊσμού της περιόδου του Δεύτερου Ναού και του ελληνιστικού πολιτισμού είναι η Μετάφραση των Εβδομήκοντα της εβραϊκής Βίβλου από την Βιβλική Εβραϊκή γλώσσα και τα βιβλικά Αραμαϊκά στην Κοινή Ελληνική, και πιο συγκεκριμένα, στην εβραϊκή Κοινή Ελληνική.
Υπό την επικυριαρχία της Πτολεμαϊκής βασιλείας και αργότερα της αυτοκρατορίας των Σελευκιδών, στην Ιουδαία παρατηρήθηκε μία περίοδος ειρήνης και προστασίας των θεσμών της.
Για την βοήθεια τους ενάντια στους πτολεμαϊκούς εχθρούς τού, ο Αντίοχος Γ ο Μέγας υποσχέθηκε στους Εβραίους υπηκόους του μείωση σε φόρους και χρήματα για την επιδιόρθωση της πόλης της Ιερουσαλήμ και του Δεύτερου Ναού.
Ενώ ο Ελληνισμός παρουσιάστηκε μερικές φορές (υπό την επιρροή του Β' Μακκαβαίων, ένα έργο γραμμένο στην ελληνική γλώσσα) ως απειλή αφομοίωσης διαμετρικά αντίθετης με την εβραϊκή παράδοση,
Ίσως τελικά να περιθωριοποιήθηκε, να απορροφήθηκε εν μέρει ή να έγινε προοδευτικά ο πυρήνας της ελληνόφωνης Πρωτοχριστιανικής Περιόδου, με επίκεντρο την Αντιόχεια και τις παραδόσεις της, όπως η Μελχιτική Ελληνική Καθολική Εκκλησία και η Ελληνική Ορθόδοξη Εκκλησία της Αντιόχειας.
Το κύριο θρησκευτικό θέμα που διαχώριζε τους εξελληνισμένους Εβραίους από τους παραδοσιακούς Εβραίους ήταν η εφαρμογή των βιβλικών νόμων σε μία ελληνιστική αυτοκρατορία.
Κατά το διάστημα μεταξύ της αποδοχής της εξέλιξης στα μέσα του 19ου και αιώνα και της ανόδου της σύγχρονης κατανόησης της γενετικής στις αρχές του 20ου αιώνα, ο αταβισμός χρησιμοποιήθηκε για να αιτιολογήσει την επανεμφάνιση σε ένα άτομο ενός χαρακτηριστικού μετά από αρκετές γενεές απουσίας - που συχνά αποκλήθηκε "οπισθοδρόμηση ".
Αυτές οι γεννήσεις αρχαίων τοπικών φυλών με επιλεγμένα αρχέγονα χαρακτηριστικά, σε μια προσπάθεια "αναβίωσης " του ούρου, ένα εξαφανισμένο είδος άγριου ταύρου.
Οι ίδιες ιδέες αταβισμών χρησιμοποιήθηκαν από τους κοινωνικούς δαρβινιστές, που ισχυριζόταν ότι κατώτερες φυλές εμφάνιζαν αταβιστικά χαρακτηριστικά και αντιπροσώπευαν πιο πρωτόγονα χαρακτηριστικά από τις δικές τους ράτσες.
Και οι αταβισμοί και η θεωρία της ανακεφαλαίωσης του Ερνστ Χέκελ σχετίζονται με την εξελικτική πρόοδο, επειδή η ανάπτυξη κατευθύνεται προς μεγαλύτερη πολυπλοκότητα και ανώτερη ικανότητα.
Στη βιολογία, αταβισμός είναι τροποποίηση μιας βιολογικής δομής όπου ένα προγονικό χαρακτηριστικό επανεμφανίζεται αφού έχει χαθεί μέσω εξελικτικής αλλαγής σε προηγούμενες γενιές.
Ο αταβισμός μπορεί να συμβεί με πολλούς τρόπους· Ένας τέτοιος τρόπος είναι όταν γονίδια από προηγουμένως υφιστάμενα φαινοτυπικά χαρακτηριστικά διατηρούνται στο και αυτά εκφράζονται μέσω μετάλλαξης που είτε απενεργοποιεί τα επικρατούντα γονίδια για τα νέα χαρακτηριστικά ή κάνει τα παλιά χαρακτηριστικά να υπερισχύσουν των νέων χαρακτηριστικών.
Σε μια τέτοια περίπτωση, με μετατόπιση στον χρόνο ένα χαρακτηριστικό επιτρέπεται να αναπτυχθεί πριν να σταθεροποιηθεί και μπορεί να δημιουργήσει έναν προγονικό φαινότυπο.
Επιπλέον, η έννοια του αταβισμού ως τμήματος της ιδιαίτερης εξήγησης των αιτίων της εγκληματικής απόκλισης έγινε δημοφιλές από τον Ιταλό εγκληματολόγο Τσέζαρε Λομπρόζο τη δεκαετία του 1870.
Προσπάθησε να ταυτοποιήσει φυσικά χαρακτηριστικά κοινά σε εγκληματίες και ονόμασε αυτά που βρήκε ως αταβισμούς, χαρακτηριστικά 'οπισθοδρόμησης' που καθόρισε ως 'αρχέγονη' εγκληματική συμπεριφορά.
Τα στατιστικά του στοιχεία και η στενά σχετιζόμενη ιδέα της ευγονικής έχουν εγκαταλειφθεί προ πολλού από την επιστημονική κοινότητα, αλλά η έννοια ότι φυσικά χαρακτηριστικά μπορεί να επηρεάζουν την πιθανότητα εγκληματικής ή αντιδεοντολογικής συμπεριφοράς ενός ατόμου έχει κάποια επιστημονική υποστήριξη.
Επιπλέον, μια περίπτωση "καρδιάς φιδιού", η παρουσία "στεφανιαίας κυκλοφορίας και μυοκαρδιακής αρχιτεκτονικής που μοιάζει με αυτή της καρδιάς των ερπετών", έχουν επίσης αναφερθεί στην ιατρική βιβλιογραφία.
Ο αταβισμός έχει επίσης προκληθεί σε σύγχρονα έμβρυα πτηνών δεινοσαύρων για να εκφραστούν λανθάνοντα προγονικά χαρακτηριστικά μη πτηνών δεινοσαύρων, περιλαμβανομένων των δοντιών.
Το 2014 ανακοίνωσε ότι το άλμπουμ είχε σχεδόν ολοκληρωθεί, ενώ τον Απρίλιο του 2015, μέσω μιας μυστηριώδους ανάρτησης, ανακοίνωσε ότι το άλμπουμ θα κυκλοφορούσε τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς.
Στις 20 Αυγούστου 2016, μια μέρα μετά την πρεμιέρα του και 4 χρόνια μετά την κυκλοφορία του , το εξαιρετικά αναμενόμενο δεύτερο άλμπουμ του Όσιαν, ' , τελικά κυκλοφόρησε, άλλα με τον τίτλο .
Το έλαβε διθυραμβική ανταπόκριση απο τους οπαδόυς του Όσιαν καθώς και απο τους κριτικούς, και ονομάστηκε ένα απο τα 10 καλύτερα άλμπουμ του 21ου αιώνα απο το .
Ως μέλος του συγκροτήματος, ο Όσιαν όχι μόνο έγινε γνωστός άλλα γνώρισε άτομα με τα οποία θα συνεργαζόταν ακόμα και μετά από την ανεπίσημη διάλυση του συγκροτήματος, όπως ο ηγέτης της μπάντας, , .
Το έλαβε ευρεία αναγνώριση, λαμβάνοντας υποψηφιότητα για το βραβείο Γκράμι καλύτερου άλμπουμ και κερδίζοντας το βραβείο Γκράμι καλύτερου σύγχρονου άλμπουμ.
Μερικές μέρες πριν την κυκλοφορία του άλμπουμ, ο Όσιαν, μέσω του μέσου κοινωνικής δικτύωσης αποκάλυψε ότι είναι αμφιφυλόφιλος , κάτι το οποίο τράβηξε πολύ προσοχή.
Ο προπονητής του τον ενημερώνει ότι οι κυνηγοί ταλέντων του πανεπιστημίου Στάνφορντ θα παρευρεθούν στην κολυμβητική συνάντηση που θα διοργανωθεί την επόμενη εβδομάδα.
Στο εστιατόριο, ο Μπεν λέει στη Μάντισον για την κοπέλα του, αλλά η Μάντισον δε φαίνεται να ενοχλείται και του εξηγεί ότι υπάρχει κάποιο αγόρι που την περιμένει στη Νέα Υόρκη.
Εκείνη τη νύχτα στο νοσοκομείο, ο Μπεν και κάποιοι φίλοι του, ηχογραφούν τη Μάντισον να παραδέχεται τα εγκλήματα και τις προθέσεις της, με αποτέλεσμα να συλληφθεί.
Πριν πέντε χρόνια έκανε χρήση ναρκωτικών, γεγονός το οποίο τον οδήγησε να παρευρεθεί σε κέντρο απεξάρτησης για νέους, κάτι που εν τέλει τον "έσωσε", μιας και έτσι αντιλήφθηκε το πάθος του και το ταλέντο του για την κολύμβηση.
Η ταινία Ερωτική Ψύχωση είναι αμερικανικό νεανικό ψυχολογικό θρίλερ παραγωγής 2002, σε σκηνοθεσία του Τζον Πόλσον και σενάριο των Τσαρλς Μπολ και Φίλιπ Σνάιντερ.
Η συνεργασία με τον σκηνοθέτη συνεχίστηκε και την επόμενη σεζόν όταν της προτάθηκε ένας από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην κωμική σειρά «Κάτι χωρισμένα παλικάρια».
Αρχικά συμμετείχε στην παράσταση «Ένα καπέλο γεμάτο βροχή» ενώ μετά την ολοκλήρωση του έλαβε μέρος στο έργο «Πρόβα Νυφικού» σε σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη στο Εθνικό Θέατρο.
Μία ακόμη δημοφιλής συμμετοχή στο θέατρο έγινε τη σεζόν 2018-2019 όταν άνηκε στο καστ της παράστασης «Χτυποκάρδια στα θρανία» σε σκηνοθεσία Λάκη Λαζόπουλου.
Η Άννα-Καρλότα-Τερέζα γεννήθηκε στο παλάτσο Κανάλις του Τορίνο το 1680 και ήταν κόρη του Φραντσέσκο-Μαουρίτσιο Κανάλις κόμη της Κουμιάνα και της Μόνικας-Φραντσέσκας-Σαν-Μαρτίνο του Αλιέ.
Έγινε κυρία των τιμών της Μαρίας-Ιωάννας, μητέρας του Βίκτωρα-Αμεδαίου Β δούκα της Σαβοΐας, μετέπειτα βασιλιά της Σικελίας και μετά της Σαρδηνίας.
Στους προαστιακούς οικισμούς περιλαμβάνονται οι Μέλικα, Μπένι Ισγκέν, Μπουνούρα και Ελ Ατέφ , οι οποίοι βρίσκονται στα νοτιοανατολικά της πόλης Γκαρντάια και το αρχαίο κσαρ του Μετλιλί-Τσαάμπα ή Μετλιλί που βρίσκεται 42 χλμ νοτιοδυτικά.
Η αρχική αρχιτεκτονική της κοιλάδας της ημιερημικής κοιλάδας χρονολογείται στις αρχές του 11ου αιώνα και αποδίδεται στους Ιβάδες με την πολιτιστική τους ταυτότητα που αρχικά εντοπίστηκε στο Μαγκρέμπ που είχε την πρωτεύουσά του στο Ταχέρτ ως Βασίλειο των Ιβάδων.
Αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν το Ταχέρτ ως αποτέλεσμα καταστροφικής πυρκαγιάς το 909 (αναφέρεται ότι η καταστροφή προκλήθηκε από τον ιδρυτή της Φατιμιδικής Δυναστείας).
Εγκαταστάθηκαν σε πέντε οχυρωμένους οικισμούς που βρίσκονταν σε βραχώδεις εκτάσεις, γνωστούς στην περιοχή ως «Κοσάρ», αν και θα μπορούσαν να ζήσουν σε έναν μεγαλύτερο οικισμό που περιλάμβανε και τους πέντε, οι οποίοι σχεδιάστηκαν με σχολαστικές λεπτομέρειες στις ακριβείς διατάξεις που ορίστηκαν από τις αρχές της κοινότητας ζώντας σε αμυντικό περιβάλλον.
Εκτός από τα τουριστικά ενδιαφέροντα, η Βιλάγια της Γκαρντάια προσελκύει επίσης ανθρωπολόγους, αρχιτέκτονες, ερευνητές και ιστορικούς για να εξερευνήσουν την πλούσια πολιτιστική, ανθρωπολογική και αρχιτεκτονική της μοναδικότητα.
Οι πέντε οικισμοί που δημιουργήθηκαν με ταυτόσημες σχεδιαστικές ιδέες ήταν οι Γκαρντάια, Μελίκα, Μπενί Ισγκουέν, Μπου Νούρα και Ελ Ατέφ.
Οι πανομοιότυπες «μικρές ακροπόλεις» όπως ονομάζονται είχαν το δικό τους τζαμί με μιναρέ που λειτουργούσε ως πύργος παρακολούθησης, σπίτια χτισμένα γύρω από το τζαμί σε ομόκεντρους κύκλους και περιστοιχισμένα από ψηλά τείχη , που μαζί έδιναν την αίσθηση ενός φρουρίου σε κάθε οικισμό.
Συνειδητοποιώντας το πολύτιμο στοιχείο αυτού του φυσικού πόρου, οι Μοζαβίτες ανέπτυξαν ένα μοναδικό υδραυλικό σύστημα υπόγειων σηράγγων για τη συγκομιδή των ομβρίων υδάτων και την εκτροπή τους στις οάσεις.
Ειδικότερα, τα σπίτια προσανατολίζονται κατά τέτοιο τρόπο ώστε να δέχονται το φως του ήλιου συνεχώς, καθώς πιστεύουν σθεναρά πως «Οι κάτοικοι του σπιτιού στον οποίο χτυπά ο ήλιος δεν θα χρειαστούν ποτέ γιατρό».
Η κοιλάδα Μ'Ζαμπ στην επαρχία Γκαρντάια εγγράφηκε στον κατάλογο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της το 1982 ως πολιτιστική κληρονομιά που αξιολογείται βάσει των κριτηρίων (για τον οικισμό της που επηρεάζει τον πολεοδομικό σχεδιασμό ακόμα και στον παρόντα αιώνα), ΙΙΙ , και (για την οικιστική κουλτούρα που επικράτησε στον τρέχοντα αιώνα).
Οι θερμοκρασίες κυμαίνονται από 5 έως 46 . Οι επικρατούντες άνεμοι του καλοκαιριού είναι εξαιρετικά καυτοί, εξαιρετικά ξηροί και ισχυροί και εκείνοι του χειμώνα ζεστοί και ξηροί.
Το όνομα Γκαρντάια έχει τις ρίζες του σε μία αγία με όνομα Ντάια που ζούσε σε σπηλιά στην περιοχή προτού αυτή εξελιχθεί σε πόλη που κατοικήθηκε από Ιβαδίτες μουσουλμάνους που ήρθαν για να διαφύγουν από τη δίωξη από τους φατιμίτες μουσουλμάνους στον βορρά.
Η κοιλάδα Μ'Ζαμπ, σε ασβεστολιθικό οροπέδιο, όπως είναι εγγεγραμμένη στον Κατάλογο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της , είναι ένα μοναδικό συγκρότημα πέντε πόλεων που βρίσκονται σε έκταση 75 χλμ², περίπου 600 χλμ.
Η Γκαρντάια είναι μέρος μιας πεντάπολης, μιας πόλης σε λόφο μεταξύ τεσσάρων άλλων, που χτίστηκε πριν από περίπου χίλια χρόνια στην κοιλάδα του Μ'Ζαμπ.
Στο βιβλίο της του 1963, με τίτλο , η Γαλλίδα υπαρξιακή φιλόσοφος Σιμόν ντε Μποβουάρ χαρακτήρισε την Γκαρντάια ως «έναν όμορφα κατασκευασμένο πίνακα κυβισμού».
Εναλλακτικά, το όνομα Γκαρντάια μπορεί να προέρχεται από τη βερβερική λέξη Ταγκερνταϊτ που σημαίνει το κάστρο, αν και δεν υπάρχει αξιόπιστη τεκμηρίωση για αυτό.
Στις 18 Νοεμβρίου 2016, ο εκλεγμένος -τότε- Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, ανακοίνωσε την υποψηφιότητα του Μάικ Πομπέο, για το αξίωμα του Διευθυντή της Κεντρικής Υπηρεσίας Πληροφοριών των ΗΠΑ .
Ο Μάικλ Ρίτσαρντ Πομπέο είναι Αμερικανός πολιτικός και δικηγόρος, ο οποίος υπηρέτησε ως ο 70ος Υπουργός Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών από το 2018 ως το 2021.
Μέλος του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, ο Μάικ Πομπέο, εκλέχθηκε Μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων για την 4η Περιφέρεια του Κάνσας στις εκλογές του 2010, θέση στην οποία επανεξελέγη το 2012, το 2014 και το 2016.
Τον Ιούλιο του 1946 συμμετείχε στο «ενοποιητικό Συνέδριο» όλων των τροτσκιστικών οργανώσεων της Ελλάδας, το οποίο «πραγματοποιήθηκε σε μια χαράδρα της Πεντέλης», καθώς επίσης στη δημιουργία του ενιαίου κόμματος που προέκυψε από αυτό το Συνέδριο, με την ονομασία Κομμουνιστικό Διεθνιστικό Κόμμα Ελλάδας .
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση ως μέλος του Επαναστατικού Σοσιαλιστικού Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδας , με ηγέτη το ιδρυτικό στέλεχος του ΣΕΚΕ και στη συνέχεια γραμματέα του ΚΚΕ , Θωμά Αποστολίδη.
Το ΕΣΚΚΕ είχε ζητήσει να συμμετέχει στο ΕΑΜ (σε αντίθεση με άλλους τροτσκιστές που το αντιμετώπιζαν εχθρικά ως εθνικιστικό), όμως η ηγεσία του ΚΚΕ αρνήθηκε την ένταξή του.
Ο Δημήτρης Λιβιεράτος ήταν Έλληνας συνδικαλιστής και πολιτικός, σημαντική μορφή του τροτσκιστικού κινήματος στην Ελλάδα, καθώς και ιστοριοδίφης και ερασιτέχνης ιστορικός του εργατικού κινήματος, με εκτεταμένη συγγραφική παραγωγή.
Υπήρξε συνεργάτης του Μιχάλη Ράπτη , στέλεχος του μηχανισμού της 4ης Διεθνούς και συνιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ το 1974, από το οποίο τελικά αποχώρησε το 1976, αφού πρώτα όμως συνέβαλε στην οργανωτική ανάπτυξή του.
Μαζί με τον Μιχάλη Ράπτη και τον μηχανισμό της 4ης Διεθνούς, δραστηριοποιήθηκαν στην Αλγερινή Επανάσταση , σε παράνομο δίκτυο για την κατασκευή εργοστασίων παραγωγής όπλων στο Μαρόκο, όπου μια ομάδα τετρακοσίων περίπου ατόμων -Αλγερινοί, Ευρωπαίοι, Λατινοαμερικάνοι και άλλοι- κατασκεύασαν και λειτούργησαν με επιτυχία τα εργοστάσια που προμήθευαν με όπλα τους Αλγερινούς ενάντια στις γαλλικές αποικιοκρατικές δυνάμεις.
Μετά την επιβολή της χούντας, αποτέλεσε έναν από τους πρωτεργάτες της πρώτης αντιδικτατορικής οργάνωσης, το 1967, με το όνομα, «Δημοκρατικές Επιτροπές Αντίστασης» .
Το 1944 φοίτησε στη Σχολή Εφέδρων Αξιωματικών του ΕΛΑΣ και εν συνεχεία πολέμησε στα Δεκεμβριανά με το 1ο Τάγμα του 4ου Συντάγματος της 2ης Ταξιαρχίας του ΕΛΑΣ.
Αντώνης Λιβάνης, 94, Έλληνας εκδότης, ιδρυτικό μέλος του ΠΑΣΟΚ και τέως υπουργός, στενός συνεργάτης του Ανδρέα Παπανδρέου και μέλος της Εθνικής Αντίστασης.
Τεβίκ Κις, 85, Τούρκος παλαιστής της ελληνορωμαϊκής, χρυσός Ολυμπιονίκης στην κατηγορία ελαφρών βαρέων βαρών , παγκόσμιος πρωταθλητής , πρωταθλητής Ευρώπης , Μεσογειονίκης .
Στέφανο Ντέλε Κιάιε, 82, Ιταλός νεοφασίστας, από τους θεωρούμενους ως πρωτεργάτες της πολύνεκρης βομβιστικής επίθεσης στον σιδηροδρομικό σταθμό της Μπολόνιας .
Ιβάν Κιζίμοφ, 91, Ρώσος χρυσός Ολυμπιονίκης της ιππασίας με την Σοβιετική Ένωση στο ατομικό ντρεσάζ και στο ομαδικό ντρεσάζ , 2ος στο ομαδικό ντρεσάζ το 1968 και 3ος το 1964, παγκόσμιος πρωταθλητής .
Τσάρλι Κολ, 64, Αμερικανός φωτοειδησεογράφος νικητής της Παγκόσμιας Ειδησεογραφικής Φωτογραφίας της Χρονιάς (1989, αποτύπωσε τον Κινέζο φοιτητή εμπρός από άρμα στην Πλατεία Τιεν Ανμέν).