polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Όπως και ο Κοπέρνικος, δημοσίευσε μόνο ένα βιβλίο, με τον τίτλο: Σκέψεις επί της κινητήριας δυνάμεως του πυρός , στο οποίο σε ηλικία 27 ετών ασχολήθηκε με την εύρεση της μέγιστης θεωρητικής απόδοσης των θερμικών μηχανών.
Η εργασία του ανακαλύφθηκε ξανά από Άγγλους επιστήμονες αρκετά χρόνια αργότερα και ο Λόρδος Κέλβιν ήταν εκείνος που αποκάλεσε τον Καρνό πατέρα της θερμοδυναμικής.
Ο Σαντί Καρνό ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός του μετέπειτα πολιτικού Ιππολύτ Κάρνο και ο θείος του Μαρί Φρανσουά Σαντί Καρνό, που διετέλεσε Πρόεδρος της Γαλλίας από το 1887 έως το 1894.
Έτσι μπορούμε να πούμε ότι οι Καρνό πατέρας και γιός ήταν πρωτοπόροι στην προσέγγιση των δύο βασικών χαρακτηριστικών της ενέργειας, της διατήρησης της ο πρώτος και της υποβάθμισής της ο δεύτερος.
Εικάζεται ότι ήταν γόνος από έναν δεσμό της με έναν επίσης νέο ερασιτέχνη ζωγράφο με την επωνυμία Μπόισι ή με τον καθιερωμένο ζωγράφο Πιέρ Πυβί ντε Σαβάν ή ακόμα και με τον Πιερ Ωγκύστ Ρενουάρ.
Το 1891, ένας Ισπανός καλλιτέχνης, , υπέγραψε ένα νομικό έγγραφο που αναγνώριζε την πατρότητα, αν και παραμένει το ερώτημα αν ήταν στην πραγματικότητα ο πατέρας του παιδιού.
Στη μέση ηλικία ο Ουτριλό έγινε έντονα θρησκευόμενος και το 1935, σε ηλικία πενήντα δύο ετών, παντρεύτηκε τη Λούσι Βαλόρε και μετακόμισε στο Λε Βεσινέτ, λίγο έξω από το Παρίσι.
Σήμερα, οι τουρίστες στην περιοχή οπού γεννήθηκε θα βρουν πολλούς από τους πίνακές του σε ταχυδρομικές κάρτες, ένας από τους οποίους είναι ο πολύ δημοφιλής πίνακας του 1936 με τίτλο " " ή "Λαπέν Αζίλ".
Ο Πρίγκιπας Μίρτσεα γεννήθηκε στο Βουκουρέστι στις 3 Ιανουαρίου το 1913 ως ο τρίτος γιος και τελευταίο παιδί του πρίγκιπα Φερδινάνδου της Ρουμανίας και της συζύγου του, Πριγκίπισσας Μαρίας του Εδιμβούργου.
Ο Πρίγκιπας Μίρτσεα πήρε το όνομά του από τον Μίρτσεα Α της Βλαχίας, έναν μεσαιωνικό Ρουμάνο πρίγκιπα της Βλαχίας, που οργάνωσε σθεναρή αντίσταση απέναντι στους Τούρκους τον 14ο αιώνα και του οποίου τα στρατεύματα πολέμησαν στο πλευρό των Σέρβων στο Κόσοβο.
Ο Πρίγκιπας Μίρτσεα απεβίωσε στο στις 2 Νοεμβρίου του 1916 από τυφοειδή πυρετό, σε μια εποχή πολέμου όπου τα εχθρικά στρατεύματα πλησίαζαν το Βουκουρέστι και πολλές μάχες έλαβαν χώρα κοντά στην πόλη.
Η βασιλική οικογένεια έπρεπε να κάνει την ταφή γρήγορα στο Μέγαρο Κοτροτσένι πριν πάει στο καταφύγιο στο Ιάσιο, την παλιά πρωτεύουσα της Μολδαβίας, στη βορειοανατολική Ρουμανία.
Ο Πρίγκιπας Μίρτσεα της Ρουμανίας ήταν ο τρίτος γιος και τελευταίο παιδί του βασιλιά Φερδινάνδου της Ρουμανίας και της συζύγου του Μαρίας του Εδιμβούργου, κόρης του Αλφρέδου των Βέττιν δούκα της Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα.
Υπάρχουν μόνο 2 βέβαια παραδείγματα έργων του σχετικά με πανοπλίες, μια ασπίδα η οποία χρονολογείται το 1536 και πλέον βρίσκεται στο μουσείο του βασιλικού οπλοστασίου στη Μαδρίτη, και ένα ξίφος στο Γερμανικό Εθνικό Μουσείο στη Νυρεμβέργη.
Στο Γερμανικό Ιστορικό Μουσείο στο Βερολίνο φιλοξενείται μια επένδυση θωράκισης αλόγου η οποία χρονολογείται μεταξύ 1512 και 1515, και ενώ διαθέτει σχέδια των χαράξεων του Χόπφερ είναι αβέβαιο αν ο ίδιος είχε εργαστεί απευθείας στη διακόσμηση της.
Η χάραξη των μετάλλων μέσω χρήσης οξέων ήταν γνωστή στην Ευρώπη από τουλάχιστον το 1400, αλλά οι περίτεχνες διακοσμήσεις των πανοπλιών σε ότι αφορά τη Γερμανία, ως τέχνη είχε πιθανώς εισαχθεί από την Ιταλία στα τέλη του 15ου αιώνα, λίγο πριν την πρακτική της χαλκογραφίας για τους σκοπούς της τυπογραφίας.
Αν και οι παλαιότερες διασωζόμενες μεταλλογραφίες είναι αυτές του Άλμπρεχτ Ντύρερ και χρονολογούνται από το 1515, υπάρχουν στοιχεία στην τεχνοτροπία τα οποία στηρίζουν την υπόθεση πως ο Χόπφερ προηγήθηκε χρησιμοποιώντας την τεχνολογία αυτή ήδη από το 1500, ενώ έχει επίσης υποστηριχτεί πως δίδαξε στον Ντύρερ την τεχνική.
Η διαδικασία ήταν τεχνικά απαιτητική και απαιτούσε ιδιαίτερη λεπτομέρεια και χρόνο εργασίας, και δεν υπάρχουν άλλοι γνωστοί καλλιτέχνες που χρησιμοποιούσαν την ίδια ακριβώς τεχνική γραμμικής οξυγραφίας.
Οι πλάκες που χρησιμοποιούνταν ήταν κατασκευασμένες από σίδηρο, παρά χαλκό ο οποίος εισήχθη αργότερα από τους Ιταλούς μόλις ανακαλύφθηκαν καταλληλότερα οξέα.
Θεματολογικά τα σχέδια του κάλυπταν ένα ευρύ φάσμα, από θρησκευτικού περιεχομένου έως διακοσμητικού για χρυσοχόους, θέματα της καθημερινής ζωής για τους χωρικούς, στρατιωτικές αναπαραστάσεις -ειδικά Λάντσκνεχτ-, μυθολογικά και λαϊκά θέματα, κ.
Υπάρχουν ωστόσο ενδείξεις πως αντέγραψε σχέδια και από άλλους καλλιτέχνες της εποχής του, όπου από τα 230 γνωστά σχέδια του 14 ανήκουν σε άλλους καλλιτέχνες, κυρίως από τον Αντρέα Μαντένια.
Την ίδια πρακτική φαίνεται να ακολούθησε και ο γιος του ο Ιερώνυμος, από τα 82 γνωστά έργα του οποίου τα 21 είναι αντίγραφα έργων του Ντύρερ, και 30 άλλα από τους Τζάκοπο ντε Μπαρμπάρι, Μαρκαντόνιο Ραϊμόντι, και Άλμπρεχτ Άλτντορφερ ανάμεσα σε άλλους.
Το 1497 παντρεύτηκε και απέκτησε 3 παιδιά, 2 από τα οποία, ο Ιερώνυμος και ο Λάμπερτ ακολούθησαν το επάγγελμα του πατέρα τους ως χαλκογράφοι, στη Νυρεμβέργη και το Άουγκσμπουργκ αντίστοιχα.
Οι Γκέοργκ και Ντάνιελ οι οποίοι ήταν τα εγγόνια του από τον 3ο γιό του, τον Γιόργκ, έγιναν επίσης αξιόλογοι χαλκογράφοι και τέθηκαν υπό την προστασία του αυτοκράτορα Μαξιμιλιανού Β, ενώ ο μετέπειτα αυτοκράτορας Ροδόλφος Β απένειμε τίτλο ευγενείας στον Γκέοργκ.
Οι παίκτες έχουν την ευκαιρία να διαλέξουν το φύλο του ή της μισθοφόρου, ο οποίος μάχεται και με τις δυο πλευρές καθώς προσπαθεί να επανενωθεί με την οικογένειά του και να ξεσκεπάσει μια κακοήθη σέκτα.
κύριο του παιχνιδιού είναι ο χαρακτήρας που προσπαθεί να ξαναφτιάξει τη διαλυμένη οικογένεια του αφότου αυτός και ο/η αδελφός/φη του πετάχτηκαν από το Όρος Ταΰγετος καθώς έτσι διέταξε τον πατέρα τους η μάντισσα της Σπάρτης.
Ο παίκτης έχει τον ρόλο του μισθοφόρου που μπορεί να μάχεται με τη Δηλιακή Συμμαχία με ηγέτη την Αθήνα, ή την Πελοποννησιακή Συμμαχία με ηγέτη τη Σπάρτη.
Το 2009, και ενώ εργαζόταν σε οικοδομή ως υδραυλικός και λαμαρίνας, ένας φίλος του πρότεινε να πάρει μέρος στην καθημερινή σειρά του 1 Λόλα ως βοηθητικός ηθοποιός για δύο επεισόδια.
Λίγο πριν το τέλος του πρώτου κύκλου ανακοίνωσε την αποχώρησή του από τη σειρά εξαιτίας της καθυστέρησης πληρωμών των ηθοποιών, ενώ τελικά δεν πληρώθηκε από τη σειρά λόγω χρεοκοπίας της εταιρίας παραγωγής.
Ο ρόλος που τον κατέστησε ιδιαίτερα αναγνωρίσιμο στο ευρύ κοινό ήταν αυτός του κατά συρροή δολοφόνου Ορφέα Μακρή στη δραματική σειρά της Βάνα Δημητρίου Το Τατουάζ.
Εκεί από τον Σεπτέμβριο του 2017 μέχρι τον Ιούνιο του 2019 είχε έναν από τους ανδρικούς πρωταγωνιστικούς ρόλους κερδίζοντας θετικές εντυπώσεις για την ερμηνεία του.
Μετά την ολοκλήρωση της σειράς και μία σεζόν αποχής, επέστρεψε τηλεοπτικά τη σεζόν 2020-2021 με το ρόλο του επιχειρηματία Φρίξου Πινέλη στο καστ του δεύτερου κύκλου της καθημερινής σειράς του ΣΚΑΪ 8 Λέξεις.
Στις αρχές της θεατρικής σεζόν 2018-2019 εντάχθηκε στη θεατρική παράσταση συνεργαζόμενος με τον Κώστα Σπυρόπουλο στο Θέατρο Ήβη, επιστρέφοντας στο θέατρο μετά από 1,5 χρόνο.
Έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό από το ρόλο του στην κωμική σειρά του 1 Το αμάρτημα της μητρός μου ενώ ακολούθησαν οι πρωταγωνιστικοί του ρόλοι στις καθημερινές σειρές Μπρούσκο, Το Τατουάζ και 8 Λέξεις.
Η περιοχή της Ανδρούσας και των γειτονικών οικισμών της, –σε παλαιότερες εποχές η ίδια η Ανδρούσα ήταν μια μικρή πόλη-κωμόπολη,– έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας και της ευρύτερης περιοχής τόσο της σύγχρονης Μεσσήνης στα νεότερα χρόνια, όσο και της αρχαίας Μεσσήνης κατά την κλασική εποχή.
Τον Μεσαίωνα η Ανδρούσα αποτέλεσε σημαντικό αγροτικό και διοικητικό κέντρο, τόσο για τους Φράγκους σταυροφόρους και τους ιππότες της μισθοφορικής Εταιρείας των Ναβαρραίων αρχικά, όσο και για τους Βυζαντινούς διοικητές του Δεσποτάτου του Μυστρά και στη συνέχεια τους Οθωμανούς και τους Ενετούς.
Το κάστρο της, κτισμένο στις δυτικές παρυφές του κάμπου της Μεσσηνίας, κατασκευάσθηκε στα ύστερα χρόνια της βυζαντινής εποχής και τα πρώτα της φραγκοκρατίας, ενώ ο ομώνυμος με το κάστρο οικισμός έφερε την ίδια ονομασία διαχρονικά.
Η μικρή πόλη - κωμόπολη, συνδεόμενη πάντα με την ιστορία του κάστρου της, με βάση την τοπική παράδοση, αλλά και διάφορες ιστορικές πηγές, εκτιμάται σύμφωνα με μια εκδοχή, ότι δημιουργήθηκε περί τον 13ο αιώνα και μάλιστα, σύμφωνα με το «Χρονικόν του Μορέως», το κάστρο της κτίσθηκε από τον ηγεμόνα του Πριγκιπάτου της Αχαΐας Γουλιέλμο Β Βιλλεαρδουίνο, σε θέση που δεν ήταν ιδιαίτερα κατάλληλη ή φυσικά οχυρή, αλλά «προσφερόταν για τον έλεγχο και την εποπτεία της εύφορης πεδιάδας» της Μεσσηνίας.
Υπάρχουν όμως και απόψεις που αναφέρουν την εκδοχή μιας παλαιότερης κατασκευής του κάστρου, συνεπώς και της Ανδρούσας, που οφείλεται σε ορισμένα στοιχεία του σχεδιασμού των τειχών του φρουρίου.
Από τα τέλη του 13ου αιώνα πάντως η Ανδρούσα απετέλεσε σημαντικό βυζαντινό κέντρο της Μεσσηνίας με αποκορύφωμα την περίοδο που αυτοκράτορας ήταν ο Ανδρόνικος Β Παλαιολόγος και Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, ο πολιούχος της Ανδρούσας, ο Αθανάσιος ο Α ο οποίος είχε καταγωγή και από την Ανδρούσα.
Με ιδιαίτερη ακμή από τον 14ο αιώνα και μετά, η Ανδρούσα και το κάστρο της, στις αρχές του 15ου αιώνα περνά στους Δεσπότες του Μυστρά και στη συνέχεια λίγο αργότερα στους Τούρκους.
Ετυμολογικά θεωρείται, σύμφωνα με την επίσημη άποψη του Δήμου Μεσσήνης, ότι η ονομασία της Ανδρούσας έχει προκύψει από το ρήμα «ανδρόω» και σημαίνει η «πόλη των ανδρείων».
Από το 1432 η Ανδρούσα και το κάστρο της, 21 χρόνια πριν την Άλωση της Κωνσταντινούπολης , είχαν περιέλθει στην κυριαρχία των Παλαιολόγων, όπου και παρέμειναν για μικρό χρονικό διάστημα, 30 περίπου ετών, μετά την Α Ενετοκρατία, καθώς την περιοχή της Ανδρούσας ήλεγχε το Δεσποτάτο του Μυστρά .
Η Ανδρούσα και το κάστρο της εμφανίζονται στις πηγές και λίγο νωρίτερα, το 1428, καθώς σύμφωνα με το «Χρονικόν» του Γεωργίου Σφραντζή, ανάμεσα στους τόπους που παραχωρούνται στον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο αναγράφεται πρώτη η Ανδρούσα πριν τα άλλα κάστρα και τις λοιπές περιοχές της Μεσσηνίας.
Το 1427 ο Βυζαντινός στόλος καταφέρνει να νικήσει σε ναυμαχία στα νησάκια Εχινάδες, στην είσοδο του Πατραϊκού κόλπου, τον Παλατινό Κόμη Κεφαλληνίας και Ζακύνθου Κάρολο Α Τόκκο και λίγο αργότερα οι Βυζαντινοί κατέλαβαν τη Γλαρέντζα στην Ηλεία.
Εκτός από την Μεθώνη, την Κορώνη το Ναύπλιο και το Άργος, τα οποία παρέμειναν στην κατοχή των Βενετών, ολόκληρη την υπόλοιπη Πελοπόννησο αναλαμβάνουν οι Παλαιολόγοι, με το Θεόδωρο να εξουσιάζει τον Μυστρά, το Θωμά τη Γλαρέντζα και τον Κωνσταντίνο τα Καλάβρυτα, λίγο πριν ο τελευταίος γίνει αυτοκράτορας.
Όμως οι τουρκικές επιδρομές συνεχίστηκαν αμείωτες τα επόμενα χρόνια, καθώς ο σουλτάνος Μωάμεθ Β ήθελε να εμποδίσει τους Θεόδωρο και Θωμά, οι οποίοι βρίσκονταν σε αντιπαράθεση μεταξύ τους, από το να αποστείλουν ενισχύσεις στην πολιορκούμενη πρωτεύουσα.
Με αφορμή μία μεγάλη τουρκική επιδρομή ξέσπασε εξέγερση των κατοίκων, υπό τον Μανουήλ Κατακουζηνό, η οποία έληξε άδοξα με την επέμβαση του Τουραχάν ή Τουρχάν Μπέη.
Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1453 και ενώ τα δύο αδέλφια συνέχιζαν να συγκρούονται μεταξύ τους, οι Τούρκοι κατέλαβαν την Πάτρα το 1458 και το 1460 ο Μυστράς παρεδόθη αμαχητί στον Μωάμεθ Β που έθεσε το τέλος στο δεσποτάτο.
Μετά την πρώτη κατάλυση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, το 1204, κατά την Πρώτη Ενετοκρατία και την Φραγκοκρατία, ο Μωριάς γίνεται κτήση των Βενετών και των Φράγκων, με τον έλεγχο που ασκούσε το Πριγκιπάτο της Αχαΐας .
Η Ανδρούσα και το κάστρο της αρχίζει να αναπτύσσεται από τον 13ο αιώνα, ως τμήμα του Πριγκιπάτου της Αχαΐας υπό τον πρίγκιπα Γουλιέλμο Β Βιλλεαρδουίνο, αλλά παρουσιάζει ιδιαίτερη ακμή, κατά τη διάρκεια του 14ου αιώνα, στα τέλη του οποίου υπήρξε η μεσσηνιακή έδρα της μισθοφορικής Εταιρείας των Ναβαρραίων.
Οι Ναβαρραίοι, ήταν ομάδα αποτελούμενη από μισθοφόρους στρατιώτες, κυρίως από τη Ναβάρρα και τη Γασκώνη , οι οποίοι έφθασαν στην Πελοπόννησο, το 1378, προσφέροντας αρχικά τις υπηρεσίες τους στο Τάγμα του Αγίου Ιωάννη , αλλά στη συνέχεια ενεπλάκησαν σε λεηλασίες και τελικά στη διεκδίκηση του ίδιου του Πριγκιπάτου της Αχαΐας από τον Ιάκωβο των Μπω.
Η εμπλοκή τους αυτή δεν ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένη, αλλά τελικά κατόρθωσαν να γίνουν κυρίαρχοι στο Πριγκιπάτο μετά το θάνατο του Ιακώβου των Μπω, το 1383.
Τον 19ο αιώνα αναφερόταν ως σύμφωνα με τον , το 1815, ο οποίος την αναφέρει στον κατάλογο με τα ονόματα των χωριών της Επαρχίας Ανδρούσας , τα οποία ήταν εξαρτημένα στην επισκοπική έδρα που είχε ιδρυθεί στο Νησί .
Η Ανδρούσα ελευθερώθηκε, στις 24 Μαρτίου του 1821, μια μέρα μετά την απελευθέρωση της Καλαμάτας και μάλιστα κατόπιν πολιορκίας, όπου παρά την αντίσταση των αποκλεισμένων Τούρκων υπερασπιστών του, το κάστρο της καταλήφθηκε τελικά υπό τον οπλαρχηγό Πέτρο Μπούρα, από το Διαβολίτσι.
Σημαντική συμμετοχή, μεταξύ των άλλων αγωνιστών του 1821, στην απελευθέρωσή της είχε και ο επίσκοπος της κωμόπολης της Ανδρούσας, ο Ιωσήφ ο από Ανδρούσης , ο οποίος υπήρξε μάλιστα στη συνέχεια και ο πρώτος υπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων του νεοσύστατου ελληνικού κράτους, αμέσως μετά την Επανάσταση του 1821.
Η Επισκοπή Ανδρούσης, μετονομάσθηκε το 1833 σε Επισκοπή Μεσσήνης με επίσκοπο και πάλι τον Ιωσήφ, ενώ το 1852 μετεξελίχθηκε στη σημερινή Μητρόπολη Μεσσηνίας.
Ακολούθησαν τα κάστρα του Αγίου Γεωργίου και της Καρύταινας και στη συνέχεια ο στρατός του κατέβηκε στην περιοχή των Κοντοβουνίων και την περιοχή της Αρκαδίας , σύμφωνα με τον ιστορικό Λαόνικο Χαλκοκονδύλη.
Η Ανδρούσα προσαρτήθηκε, το 1835, στον παλαιό Δήμο Εύας, που είχε ως έδρα αρχικά το Ναζήρι , όπου και παρέμεινε ως το 1912 που ο δήμος αυτός καταργήθηκε.
Το χωριό αναφέρεται, το 1853, ως η Ανδρούσα στον β τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Εύας της Επαρχίας Μεσσήνης με πληθυσμό 330 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851.
Οι Βενετοί, οι οποίοι είχαν καταλάβει την Πελοπόννησο από την Οθωμανική Αυτοκρατορία κατά τα πρώτα στάδια του πολέμου του Μορέως ,ί προσπάθησαν με μεγάλη επιτυχία να αναπτύξουν την περιοχή του Μωριά, που είχε ερημωθεί από τον πόλεμο, και να αναζωογονήσουν την γεωργία και την οικονομία της, αλλά δεν ήταν σε θέση να κερδίσουν την αφοσίωση του μεγαλύτερου μέρους του πληθυσμού, ούτε να εξασφαλίσουν την νέα τους κτήση στρατιωτικά.
Έτσι, σύντομα η Πελοπόννησος και μαζί της η Ανδρούσα ανακτήθηκε και πάλι από τους Οθωμανούς μετά από μια σύντομη εκστρατεία τους που έγινε μεταξύ του Ιουνίου και του Σεπτεμβρίου του 1715.
Κοντά στην Ανδρούσα βρίσκονται, προς τα βορειοδυτικά της η Καλογερόρραχη σε απόσταση 3 περίπου χιλιομέτρων, προς τα ανατολικά της η Εύα σε απόσταση 2,5 περίπου χιλιομέτρων, προς τα νοτιοανατολικά της ο Καλαμαράς σε αποσταση 2 περίπου χιλιομέτρων, η Αγριλιά και η Αμφιθέα σε απόσταση 3,5 και 4 περίπου χιλιομέτρων και προς τα νότιά της η Βασιλάδα σε απόσταση 3 περίπου χιλιομέτρων αντίστοιχα.
Το 1686, τρία περίπου χρόνια μετά την έναρξη της Δεύτερης Ενετοκρατίας , δηλαδή το χρονικό διάστημα της τριακονταετίας , κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν εκ νέου την Πελοπόννησο, μέσω της κτήσης τους , η οποία είναι γνωστή και ως Βασίλειο του Μορέως ο Φραντσέσκο Μοροζίνι κατέλαβε την περιοχή της Ανδρούσας, η οποία αναφερόταν έκτοτε ως τερριτόριο ή επαρχία της Ανδρούσας .
Από το 2011, μετά τις νέες αλλαγές του σχεδίου «Καλλικράτης» η Ανδρούσα ανήκει στην Περιφερειακή Ενότητα Μεσσηνίας η οποία συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης, και συγκεκριμένα ανήκει πλέον στον νέο Δήμο Μεσσήνης.
Η περιοχή της Ανδρούσας μέχρι και την απελευθέρωσή της το 1821, έγινε και πάλι καζάς, υπαγόμενος στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, κατά την περίοδο της Δεύτερης Τουρκοκρατίας του Μωριά.
Η Ανδρούσα παρέμεινε ως έδρα και οικισμός της Κοινότητας Ανδρούσης, από το 1912 ως το 1948, όταν τότε η κοινότητα αυτή καταργήθηκε και αναγνωρίζσθηκε ως ο Δήμος Ανδρούσης, με έδρα και πάλι την Ανδρούσα.
Στα πλαίσια των αλλαγών που επήλθαν στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», η Ανδρούσα συνέχισε ως έδρα στον κατηργημένο Δήμο Ανδρούσας, ως το 2010.
Σήμερα η Δημοτική Ενότητα Ανδρούσας του Δήμου Μεσσήνης, έχει με βάση την απογραφή του 2011, 2.397 μόνιμους κατοίκους και περιλαμβάνει 9 τοπικές κοινότητες, με 11 συνολικά οικισμούς:
Ο πρώην δήμος Ανδρούσας είχε 9 Δημοτικά Διαμερίσματα και συνολικό πληθυσμό 2.820 κατοίκους, με βάση την απογραφή του 2001, τα οποία με τους αντίστοιχους πληθυσμούς τους, ήταν:
Η Ανδρούσα σήμερα εκτός από έδρα της Δημοτικής Ενότητας Ανδρούσας είναι και έδρα της Τοπικής Κοινότητας Ανδρούσης, στην οποία υπάγεται επίσης ο οικισμός της Βασιλάδας.
Συχνά, οι νέοι ταλαντούχοι αθλητές θα δανειστούν σε έναν σύλλογο κατώτερου πρωταθλήματος, προκειμένου να αποκτήσουν πολύτιμη αγωνιστική εμπειρία σε πρώτη ομάδα.
Ορισμένοι σύλλογοι θέτουν μία επίσημη συμφωνία με ένα σύλλογο τροφοδότη για το σκοπό αυτό, όπως η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και η Ρουαγιάλ Αντβέρπ, η Άρσεναλ και η Μπέβερεν ή η Τσέλσι και η Φίτεσε.
Σε άλλα πρωταθλήματα όπως η Σέριε Α της Ιταλίας, μερικοί μικρότεροι σύλλογοι έχουν τη φήμη ως " " και παίρνουν τακτικά παίκτες, ειδικά νεαρούς, δανεικούς από τους μεγαλύτερους συλλόγους.
Ένας σύλλογος μπορεί να πάρει έναν παίκτη ως δανεικό, αν έχει έλλειψη μεταγραφικού ποσού αλλά μπορεί ακόμα να πληρώσει μισθούς ή ως προσωρινή κάλυψη για τραυματισμούς ή τιμωρίες ποδοσφαιριστών.
Ο μητρικός σύλλογος μπορεί να ζητήσει αμοιβή ή ότι ο σύλλογος να πληρώσει ένα μέρος ή ολόκληρο το μισθό του παίκτη κατά τη διάρκεια της περιόδου δανεισμού.
Ωστόσο, οι δανεικοί επιτρέπεται να παίζουν εναντίον των συλλόγων που ανήκουν τα δικαιώματα τους σε διοργανώσεις κυπέλλου, εκτός αν έχουν παίξει για το δικό τους σύλλογο στο κύπελλο αυτό, κατά τη διάρκεια της τρέχουσας σεζόν.
Μερικοί παίκτες δανείζονται επειδή είναι δυσαρεστημένοι ή σε διαμάχη με τον τωρινό τους σύλλογο και κανένας άλλος σύλλογος δεν επιθυμεί να τους αγοράσει μόνιμα.
Παραδείγματα μίας τέτοιας περίπτωσης, είναι ο Ανρί Καμαρά με τη Γουλβερχάμπτον Γουόντερερς, ο Κρεγκ Μπέλαμι με τη Νιούκασλ και ο Ντάρεν Μπεντ με την Άστον Βίλα.
Ένας τέτοιος δανεισμός μπορεί να περιλαμβάνει ένα συμφωνημένο χρηματικό ποσό για μόνιμη μετακίνηση του αθλητή, όταν ξεκινήσει η επόμενη περίοδος μεταγραφών.
Για το 2018-2019, μαζί με τον Φερνάντο Βαρέλα, αποτέλεσαν, για τρίτη συνεχόμενη χρονιά, το αμυντικό δίδυμο του δικεφάλου και στο φινάλε της σεζόν πανηγύρισε το νταμπλ αφού πέρα από το πρωτάθλημα, κατέκτησε και το κύπελλο.
Για το 2020-2021, αποτέλεσε βασικό στέλεχος της ομάδος για όλη την διάρκεια της σεζόν, ενώ στο φινάλε της χρονιάς, στέφθηκε κυπελλούχος Ελλάδας για τέταρτη φορά με την φανέλα του ΠΑΟΚ.
Με αυτόν τον τίτλο, μαζί με τον έτερο αμυντικό του ΠΑΟΚ, Φερνάντο Βαρέλα, έγιναν οι δύο παίκτες του ΠΑΟΚ με τους περισσότερους τίτλους στην ιστορία της ομάδας.
Αφού είχε μικρό χρόνο συμμετοχής στην ομάδα, αγωνίστηκε ως δανεικός, στις Ελλάς Βερόνα και Κόρδοβα, υπογράφοντας μόνιμο συμβόλαιο διάρκειας δύο ετών με την τελευταία στις 27 Απριλίου 2015, που τέθηκε σε ισχύ τον Ιούλιο.
Αγωνίστηκε σε δύο ακόμα παιχνίδια της Πριμερα Ντιβισιόν κατά τη διάρκεια της σεζόν 2005-06, αλλά εξακολουθούσε να είναι μέλος της Σεβίγια ΑΚ.
Την σεζόν 2007-08, ύστερα από το θάνατο του Αντόνιο Πουέρτα (ο οποίος έπαιζε ως επί το πλείστον ως αριστερός πλάγιος αμυντικός), ο Κρέσπο προωθήθηκε μόνιμα στην πρώτη ομάδα.
Τον Δεκέμβριο του 2008, η Άστον Βίλα έδειξε ενδιαφέρον να τον αποκτήσει μετά από τις αρκετά καλές εμφανίσεις που πραγματοποίησε υπό τον προπονητή Μανόλο Χιμένεθ.
Κατά τη διάρκεια της θητείας του στο Ρενάτο Νταλ'Αρα, έκανε το ντεμπούτο του στη Σέριε Α στις 21 Δεκεμβρίου 2011, παίζοντας σε όλο τον αγώνα στην ήττα της Μπολόνια με σκορ 0-2 από τη Ρόμα.
Ο Χοσέ Άνχελ Κρέσπο Ρινκόν είναι Ισπανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται, κυρίως, ως κεντρικός αμυντικός αλλά και ως πλάγιος αμυντικός για τον ΑΠΟΕΛ.
Το Τραγούδι Μάχης των Εθνικοσοσιαλιστών, επίσης γνωστό υπό την ονομασία της πρώτης γραμμής του, « , » ήταν πρώιμος ναζιστικός ύμνος, του οποίου οι στίχοι συνεγράφησαν από τον Κλέο Πλέγιερ, ενώ οι μελωδία βασίστηκε κυρίως σε εκείνη του ρωσικού «», επίσημου εμβατηρίου της Σοβιετικής Αεροπορίας, το οποίο συνεγράφη το 1921 από τον Γιούλι Αμπράμοβιτς Χαΐτ.
Ορισμένα τραγούδια τα οποία είναι παλαιότερα του μετά του Α Παγκοσμίου Πολέμου εθνικοσοσιαλιστικού κινήματος, και τα οποία χρησιμοποιούνταν από το Ναζιστικό Κόμμα, συχνά συγχέονται με κομμάτια τα οποία γράφτηκαν για λογαριασμό τους.
Κατέστη ως ο εθνικός ύμνος της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης το 1922, ωστόσο κατά την διάρκεια της ναζιστικής περιόδου, μόνον η πρώτη στροφή χρησιμοποιείτο, ακολουθούμενη από το τραγούδι της , «--».
Σέστακ, ενώ ερμηνεύτηκε για πρώτη φορά (στη δημοφιλή διασωζόμενη εκδοχή ερμηνευόμενη από τον Καρλ Βόιτσαχ) κατά τους εορτασμούς των 48ων γενεθλίων του Χίτλερ, στις 20 Απριλίου 1937.
Εμβατήριο με παρόμοια μελωδία υιοθετήθηκε από την Γαλλική Μεραρχία Καρλομάγνος, την Εσθονική Μεραρχία , την Λετονική Λεγεώνα και την Νορβηγική Λεγεώνα κατά την διάρκεια του πολέμου.
Το « » από τον Χανς Μπάουμαν ήταν, μετά το «--», ένα εκ των δημοφιλέστερων τραγουδιών του Ναζιστικού Κόμματος, καθώς και επίσημο τραγούδι της Χιτλερικής Νεολαίας.
Το 2013, ο Στέφαν Γκότσαχερ, γραμματέας Τύπου του λαϊκιστικού δεξιού και εθνικοσυντηρητικού πολιτικού κόμματος στην Αυστρία, απολύθηκε έπειτα από την δημοσίευση εκ μέρους του μέσω της σελίδας του στο στίχων του συγκεκριμένου τραγουδιού.
Δημόσιες ερμηνείες του τραγουδιού, σήμερα, απαγορεύονται στη Γερμανία και την Αυστρία , απαγόρευση στην οποία περιλαμβάνονται τόσο οι στίχοι όσο και η μελωδία, ενώ επιτρέπεται μόνον για εκπαιδευτικό σκοπό.
Η περιοχή τους τα τελευταία 100 χρόνια, έχει συρρικνωθεί κατά το ήμισυ περίπου λόγω της δημιουργίας ξυλάνθρακα, της βόσκησης και της όλο και περισσότερης εντατικής καλλιέργειας.
Η καλύτερη ελπίδα για τη διατήρηση των δένδρων είναι πιθανό να έγκειται στην πρόσφατη ανάπτυξη μιας ακμάζουσας εξαγωγικής αγοράς του ελαίου ως προϊόν υψηλής αξίας.
Οι ντόπιοι χρησιμοποιούν τον νεοαποκτηθέντα πλούτο προκειμένου να αγοράσουν περισσότερα κατσίκια και οι κατσίκες περιορίζουν την ανάπτυξη των δέντρων αναρριχώμενα και τρώγοντας τα φύλλα και τους καρπούς των.
Το κατ' αυτόν τον τρόπο παραγόμενο έλαιο, δύναται να αποθηκευτεί και να χρησιμοποιηθεί για 3-6 μήνες και θα παραχθεί όσο απαιτείται σε μια οικογένεια, από την αποθήκευση των πυρήνων, οι οποίοι θα παραμείνουν κλειστοί για 20 έτη.
Η ξηρή-πίεση γίνεται ολοένα και πιο σημαντική για το προς πώληση παραγόμενο έλαιο, καθώς η μέθοδος αυτή, επιτρέπει ταχύτερη εκχύλιση και το παραγόμενο έλαιο δύναται να χρησιμοποιηθεί για 12-18 μήνες μετά την εκχύλιση.
Ο καρπός έχει μήκος και πάχος , με έναν παχύ, πικρό φλοιό ο οποίος περιβάλλει ένα γλυκό-μυρωδάτο αλλά δυσάρεστης γεύσης στρώμα από πολτώδες περικάρπιο .
Η επιστημονική ονομασία προέρχεται από το , την ονομασία του δέντρου στα , τη Βερβερική γλώσσα η οποία ομιλείται από την πλειοψηφία των ανθρώπων που ζουν στις περιοχές όπου το δέντρο είναι ενδημικό.
Παλαιότερα, ήταν δύσκολο να αγοραστεί το έλαιο εκτός Μαρόκου, αλλά από το 2001-2002, έχει γίνει ένα μοντέρνο προϊόν στην Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική.
Η είναι γένος ανθισμένων φυτών τα οποία περιέχουν το μοναδικό είδος , γνωστό ως , ένα δέντρο ενδημικό στην ασβεστολιθική μισοερημική κοιλάδα του νοτιοδυτικού Μαρόκου.
Μετά τη συμμετοχή σε πολλές ακόμα ιταλικές παραγωγές, η Γκολίνο εγκαταστάθηκε στο Λος Άντζελες κι έγινε ευρέως γνωστή με το ρόλο της Σουζάννα στην ταινία «Ο Άνθρωπος της Βροχής», στο πλευρό του Ντάστιν Χόφμαν και του Τομ Κρουζ.
Επίσης πήρε μέρος και σε κάποιες από τις πιο εμπορικές ταινίες του Χόλυγουντ, όπως «Στραβοί πιλότοι σε -16» , «Αφήνοντας το Λας Βέγκας» του Μάικ Φίγκις , «Απόδραση από το Λος Άντζελες» του Τζον Κάρπεντερ και «Φρίντα» , χτίζοντας μια διεθνή καριέρα.
Επιστρέφοντας στη Ιταλία η Γκολίνο επαίξε σε παραγωγές, όπως «Οι χείμαρροι της άνοιξης» με πρωταγωνιστή τον Τίμοθυ Χάτον και «Η ερωμένη του βασιλιά» με τον Τίμοθυ Ντάλτον.
Στην Ελλάδα ηρθε το 1996 και συνεργάστηκε με τον Κύπριο σκηνοθέτη Ανδρέα Πάντζη αναλαμβάνοντας η ίδια την παραγωγή και πρωταγωνιστώντας στην ταινία «Η σφαγή του κόκορα».
Με πρωτοβουλία του Ρόμπερτ Σουγ ιδρύθηκε η μεταλλευτική εταιρεία το 1890, που πίεσε για την επέκταση της σιδηροδρομικής γραμμής μέσω της μελλοντικής Κίρουνα έως την ελεύθερη πάγων ακτή της Νορβηγίας, στο Νάρβικ, πράξη αμφιλεγόμενη εξαιτίας του φόβου για αύξηση της επιρροής της Ρωσίας, η οποία τότε έλεγχε τη Φινλανδία και ήδη συνδεόταν σιδηροδρομικώς με τη Σουηδία.
Ως αποτέλεσμα, πολλοί στρατιώτες μεταφέρονταν στην περιοχή όποτε γινόταν επιστράτευση: πρώτα τον Σεπτέμβριο του 1939 μετά τη γερμανική εισβολή στην Πολωνία, και μετά τον Νοέμβριο του 1939 με τη σοβιετική εισβολή στη Φινλανδία.