polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Επικουρικά αναλγητικά, που ονομάζονται επίσης άτυπα αναλγητικά, περιλαμβάνουν τη νεφοπάμη, την ορφαινανδρίνη, την πρεγκαμπαλίνη, την γκαμπαπεντίνη, την κυκλομπενζαπρίνη, την υοσκίνη και άλλα φάρμακα που έχουν αντιεπιληπτικές, αντιχολινεργικές και/ή αντισπασμωδικές ιδιότητες, καθώς και πολλά άλλα φάρμακα με δράσεις στο κεντρικό νευρικό σύστημα .
Αυτά τα φάρμακα χρησιμοποιούνται μαζί με αναλγητικά για να διαμορφώσουν και/ή να τροποποιήσουν τη δράση των οπιοειδών, όταν χρησιμοποιούνται κατά του πόνου, ιδιαίτερα με νευροπαθή προέλευση.
Η προσπάθεια χρήσης του οινοπνεύματος για θεραπεία πόνου έχει επίσης παρατηρηθεί ότι οδηγεί σε αρνητικά αποτελέσματα συμπεριλαμβανόμενης της υπερβολικής πόσης και αλκοολικών διαταραχών.
Τα αναλγητικά περιλαμβάνουν την παρακεταμόλη , τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα όπως τα σαλικυλικά και οπιοειδή φάρμακα όπως η μορφίνη και η οξυκωδόνη .
Η χρήση των είναι ιδιαίτερα χρήσιμη στην μετεγχειρητική αναλγησία των ασθενών που υποβάλλονται σε καθιερωμένες χειρουργικές επεμβάσεις, όπως η θυρεοειδεκτομή, η λαπαροσκοπική χολοκυστεκτομή και η ανοικτή αποκατατάση βουβωνοκήλης.
Συγκριτικές μελέτες έχουν δείξει πως παρεκοξίμπη έχει ισοδύναμη αναλγητική δράση με την πεθιδίνη, όταν χοργηγείται σε ασθενείς που υποβάλονται σε λαπαροσκοπική χολοκυστεκτομή.
Υπάρχουν στοιχεία που δείχνουν ότι κάποιες θεραπείες που χρησιμοποιούν εναλλακτική ιατρική μπορούν να ανακουφίσουν μερικούς τύπους πόνου πιο αποτελεσματικά από τα εικονικά φάρμακα.
Τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα , είναι μια κατηγορία φαρμάκων που ομαδοποιεί μαζί φάρμακα που μειώνουν τον πόνο και αντιπυρετικά, ενώ σε μεγαλύτερες δόσεις μειώνει τη φλεγμονή.
Τα πιο επιφανή μέλη αυτής της ομάδας φαρμάκων, η ασπιρίνη, η ιβουπροφαίνη και η ναπροξένη είναι διαθέσιμα ως μη συνταγογραφούμενα φάρμακα στις περισσότερες χώρες.
Μετά την πλατιά αποδοχή των αναστολέων -2, ανακαλύφθηκε ότι τα περισσότερα φάρμακα σε αυτήν την κατηγορία αυξάνουν τον κίνδυνο των καρδιαγγειακών συμβάντων κατά 40% κατά μέσο όρο.
Η ιατρική κάνναβη ή ιατρική μαριχουάνα , αναφέρεται στη κάνναβη ή στα κανναβινοειδή που χρησιμοποιούνται για τη θεραπεία ασθενειών ή βελτίωση των συμπτωμάτων.
Υπάρχουν στοιχεία που προτείνουν ότι η κάνναβη μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τη θεραπεία χρόνιου πόνου και μυικών σπασμών, με κάποιες εξετάσεις να δείχνουν βελτιωμένη ανακούφιση από νευροπαθείς πόνους ως προς τα οπιοειδή.
Η επαγόμενη από οπιοειδή υπεραλγησία συμβαίνει όταν η έκθεση σε οπιοειδή αυξάνει την αίσθηση του πόνου και μπορεί ακόμα να κάνει επώδυνα τα μη επώδυνα ερεθίσματα .
Μπορούν επίσης να βρεθούν σε συνδυασμό με αγγειοσυσταλτικά φάρμακα όπως ψευδοεφεδρίνη για σκευάσματα σχετικά με τους παραρρινικούς κόλπους, ή με αντιισταμινικά φάρμακα για αλλεργίες.
Η επιλογή αναλγητικού καθορίζεται επίσης από τον τύπο του πόνου: Για νευροπαθή πόνο, τα παραδοσιακά αναλγητικά είναι λιγότερο αποτελεσματικά και υπάρχει συχνά όφελος από κατηγορίες φαρμάκων που κανονικά δεν θεωρούνται αναλγητικά, όπως τα τρικυκλικά αντικαταθλιπτικά και τα αντιεπιληπτικά .
Τοπικά μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα ανακουφίζουν τον πόνο σε συνηθισμένες συνθήκες όπως σε μυικά διαστρέμματα και τραυματισμούς λόγω υπέρχρησης.
Η δεξτρομεθορφάνη έχει σημειωθεί ότι επιβραδύνει την ανάπτυξη αντοχής σε οπιοειδή και ασκεί πρόσθετη αναλγησία δρώντας στους υποδοχείς · κάποια αναλγητικά όπως η μεθαδόνη και η κετομπεμιδόνη και ίσως η πιριτραμίδη έχουν ενδογενή δράση .
Άλλα ψυχοτρόπα μέσα περιλαμβάνουν την κεταμίνη , την κλονιδίνη και άλλους αγωνιστές α2 αδρενεργικών υποδοχέων, καθώς και μεξιλετίνη και άλλα τοπικά αναισθητικά ανάλογα.
Κατά την επιλογή αναλγητικών, η βαρύτητα και η απόκριση σε άλλα φάρμακα καθορίζει την επιλογή του μέσου· ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας καθορίζει στην κλίμακα του πόνου ήπια αναλγητικά ως πρώτο βήμα.
Ο συγκυβέρνητης Πήτερ Κάνιγχαμ θα πέσει στις σκαλωσιές του μπογιατζή Ωγκυστέν Μπουβέ, που εκείνη την ώρα βάφει την πρόσοψη της εισόδου της Κομαντατούρ, ενώ ο ασυρματιστής του αεροπλάνου, Αλαν Μάκιντος πέφτει στη στέγη του μεγάρου της Όπερας την ώρα που ο μαέστρος Στανισλάς Λεφόρ κάνει την συνηθισμένη πρόβα με την ορχήστρα του.
Ο Μπουβέ με τον Λαφόρ θα κρύψουν αρχικά τους Άγγλους αξιωματικούς και στη συνέχεια, μέσα από μια περιπετειώδη διαδρομή και με τους Γερμανούς στρατιώτες να τους καταδιώκουν, θα καταφέρουν να φτάσουν στη ελευθέρη ζώνη του Βισύ, απ' όπου οι Άγγλοι θα επιστρέψουν στη Μεγάλη Βρετανία.
Το καλοκαίρι του 1943, κατά τη διάρκεια του Β Παγκόσμιου Πολέμου, ένα βομβαρδιστικό αεροπλάνο Β-17 της Βρετανικής Βασιλικής Αεροπορίας, έχοντας ολοκληρώσει την αποστολή του καταρρίπτεται από γερμανικά αντιεροπορικά πυροβόλα πάνω από το κατεχόμενο Παρίσι.
Η Ασύλληπτη Απόδραση , είναι Γαλλική κωμωδία του 1966, σε σκηνοθεσία Ζεράρ Ουρί και πρωταγωνιστούν οι Λουί ντε Φινές, Μπουρβίλ και Τέρι Τόμας.
Τα τρία μέλη του πληρώματος καταφέρνουν να γλιτώσουν χρησιμοποιώντας τα αλεξίπτωτά τους και πέφτοντας ο καθένας τους σε διαφορετικά σημεία της Γαλλικής πρωτευούσας.
Το 1967 μετακινήθηκε μαζί με άλλους 4 συμπαίκτες του στον ΟΦΗ, με αναγκαστικό νόμο που επέβαλε το δικτατορικό καθεστώς ώστε να υπάρχει μια ισχυρή ομάδα στο νομό Ηρακλείου.
Συνέδεσε το όνομά του με αυτό του ΟΦΗ, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε για 13 χρόνια συνολικά, 12 εκ των οποίων ως αρχηγός, κατακτώντας 2 ανόδους στην Α Εθνική, αρχικά τη σεζόν 1967-68 και την επάνοδο τη σεζόν 1975-76, ενώ τη σεζόν 1975-76 αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του Νοτίου ομίλου της Β Εθνικής και τη σεζόν 1976-77 πρώτος σκόρερ στην Α Εθνική με σύνολο 22 τερμάτων, αποτελώντας τον πρώτο ποδοσφαιριστή επαρχιακής ομάδας που αναδείχθηκε πρώτος σκόρερ του πρωταθλήματος της Α Εθνικής.
Το 1960, στην ηλικία των 10 ετών, εντάχθηκε στα τμήματα υποδομών του Εργοτέλη και το 1964, στην ηλικία των 14 ετών, εντάχθηκε στην ανδρική ομάδα και έκανε ντεμπούτο στο πρωτάθλημα της Β Εθνικής που αγωνίστηκε η ομάδα τη σεζόν 1964-65.
Με τη φανέλα της αθηναϊκής ομάδας αγωνίστηκε για 1 χρόνο και το καλοκαίρι του 1981 επέστρεψε στην πατρίδα του και μεταπήδησε στον Ηρόδοτο Νέας Αλικαρνασσού, με τον οποίο αγωνίστηκε για 2 χρονιές στην Β Εθνική και το 1983 έκλεισε την ποδοσφαιρική του καριέρα.
Στην Εθνική Ελλάδας σημείωσε 1 συμμετοχή σαν παίκτης του ΟΦΗ, όποτε και το 1977 κλήθηκε από τον προπονητή Αλκέτα Παναγούλια και αγωνίστηκε με αντίπαλο τη Γιουγκοσλαβία στη Θεσσαλονίκη για το Βαλκανικό κύπελλο.
Διορίστηκε διοικητής του Ισφαχάν την 1η Σεπτεμβρίου 1992 από τον Ακμπάρ Χασεμί Ραφσαντζανί για να αντικαταστήσει τον Γκολάμχοσεϊν Καρμπάστσι.
Κατείχε τη θέση μέχρι τις 20 Αυγούστου 1997, όταν ορίστηκε από τον Μοχαμάντ Χαταμί ως υπουργός μεταλλείων και μετάλλων και επιβεβαιώθηκε από το Κοινοβούλιο.
Το χαρτοφυλάκιό του μετατράπηκε αργότερα σε υπουργό βιομηχανιών και ορυχείων και κατέλαβε τη θέση του μέχρι την ένταξη του στο υπουργικό συμβουλίου του Προέδρου Αχμαντινετζάντ το 2005.
Ήταν υποψήφιος μεταρρυθμιστής στις προεδρικές εκλογές του 2013, αλλά αποσύρθηκε υπέρ του Ακμπάρ Χασεμί Ραφσαντζανί και στη συνέχεια έγινε διευθυντής της εκστρατείας του Ραφσαντζανί.
Στις 23 Ιουλίου 2013, αναφέρθηκε ότι ο Τζαχανγκίρι θα είναι ο επόμενος πρώτος αντιπρόεδρος και θα διοριστεί από τον Ρουχανί μετά την ορκωμοσία του.
Αργότερα έλαβε Διδακτορικό Δίπλωμα από το Ισλαμικό Πανεπιστήμιο Αζάντ και το Τμήμα Επιστήμης και Έρευνας της Τεχεράνης στη βιομηχανική διαχείριση.
Τη νύκτα πριν την ημέρα που έχει ορισθεί εκ νέου για την αναχώρηση του πλοίου, ο Βάσκεθ κολυμπά μέχρι την αποβάθρα του και εμφυτεύει μια εκρηκτική ύλη στο πηδάλιο τού σκάφους.
Ο Βάσκεθ, ο μοναδικός επιζών, διαφεύγει και περνά αρκετούς μήνες μέχρι την άφιξη του σκάφους τροφοδοσίας του φάρου «Σάντε Φε», τρεφόμενος με τις κρυμμένες σε μια σπηλιά προμήθειες των πειρατών.
Το αμερικανικό πλοίο «Σέντσουρι» από το Μομπίλ ναυαγεί στα βράχια του νησιού επειδή το φως του φάρου έχει σβηστεί από τους πειρατές και τότε ο Βάσκεθ ενώνει τις δυνάμεις του με τον επιζήσαντα του ναυαγίου υποπλοίαρχο Τζων Ντέιβις για να αποτρέψουν τη διαφυγή των πειρατών προς τον νότιο Ειρηνικό Ωκεανό.
Από το 2001 μέχρι το 2006 προετοίμαζε και παρουσίαζε τη μηνιαία εκπομπή πορτρέπαρουσιάζει δύο εκπομπές: ΤΙΜΗΣ ΕΝΕΚΕΝ και «Το μουσικό ρολόι του 20ού αιώνα» (αναλύσεις τραγουδιών του των προσωπικοτήτων με τίτλο «Ιχνηλάτες», και από το 2006 έως το 2010 το «Τιμής ένεκεν» στον σταθμό ΝΕΤ της κρατικής τηλεόρασης.
Κάλεσε σε συνέντευξη περισσότερες από 250 προσωπικότητες της Ελλάδας, όπως η δημοσιογράφος Μαρία Ρεζάν, ο συγγραφέας Γιώργος Μανιώτης, ο ηθοποιός Κώστας Καζάκος, ο ποιητής Γιάννης Βαρβέρης, ο ποιητής Αντώνης Φωστιέρης, ο ποιητής Μανόλης Πρατικάκης, η ποιήτρια Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ, ο βαρύτονος της Ελληνικής Λυρικής Σκηνής Θέμης Σερμιέ, ο καλλιτέχνης του θεάτρου σκιών Ευγένιος Σπαθάρης.
Προετοίμασε και παρουσίασε αρκετά ντοκιμαντέρ για ιστορικές προσωπικότητες του πολιτισμού, όπως ο τραγουδιστής και συνθέτης Νίκος Γούναρης, ο στιχουργός Πυθαγόρας Παπασταματίου, ο συνθέτης Μιχάλης Σουγιούλ, η ηθοποιός Σαπφώ Νοταρά, ο σκηνοθέτης Ορέστης Λάσκος και ο συνταγματάρχης Μαρδοχαίος Φριζής.
Το 2000 ξεκίνησε τη συνεργασία του στην ΕΡΤ στην καθημεριμή εκπομπή της Δήμητρας Γκουντούνα «ΟΠΩΣ ΜΑΣ ΑΡΕΣΕΙ» ως μουσικός διευθυντής της εκπομπής.
Από το 2001 ως το 2010 ετοίμασε και παρουσίασε περί τα 250 δημοσιογραφικά αφιερώματα σε μεγάλες προσωπικότητες της Ελλάδας στην τηλεόραση της ΝΕΤ μέσα από τις εκπομπές του ΙΧΝΗΛΑΤΕΣ και ΤΙΜΗΣ ΕΝΕΚΕΝ.
Τον Σεπτέμβριο του 2010 και το 2011 ο Ναχμίας διοργάνωσε μια ελληνική ρετρό μουσική παράσταση στο των Ηνωμένων Πολιτειών, υπό την αιγίδα του Ελληνικού Πολιτιστικού Κέντρου Νοτιοδυτικής Περιφέρειας, με κεντρική τραγουδίστρια τη Χρυσούλα Στεφανάκη.
Ο Δαυίδ Ναχμίας είναι Έλληνας μουσικός, πιανίστας και δημοσιογράφος, γνωστός για τη συνεισφορά του στο Ελληνικό τραγούδι του πρώτου μισού του εικοστού αιώνα.
Η Δημοκρατική Κυβέρνηση της Ισπανίας, βρισκόταν σε συνεχή προσπάθεια να εδραιώσει κεντρική εξουσία κάτι που συναντούσε μεταξύ άλλων την ισχυρή άρνηση της "ελευθεριακής" Βαρκελώνης.
Επιπρόσθετα, η καθημερινότητα στη Βαρκελώνη μέσα στα πλαίσια του πολέμου χειροτέρευε λόγω της συνεχόμενης εισροής προσφύγων πολέμου αλλά και έλλειψης φαγητού και έλλειψης κατοικιών, που προκαλούσαν από αρχές του 1937 λαϊκές διαμαρτυρίες.
Παράλληλα επιδίωξη πολλών συμμετεχόντων στο στρατόπεδο των Δημοκρατικών ήταν η δημιουργία ενός κεντρικού κράτους εναντίον της λογικής του κατακερματισμού της εξουσίας ανά περιοχές με τοπικά συμβούλια.
Αυτή η τελευταία λογική προκρινόταν από την "Ριζοσπαστική/Άκρα Αριστερά" με στόχο την κολλεκτιβοποίηση της οικονομίας ενώ εναντία σε αυτή την λογική βρίσκονταν οι κομμουνιστές, φιλελεύθεροι αστοί, συνδικαλιστές αλλά και μερικά τμήματα της .
Αντιδρώντας στην εφαρμογή της "στρατιωτικοποίησης" στις αναρχικές πολιτοφυλακές που πολεμούσαν στο μέτωπο, υπήρξαν αρκετές λιποταξίες από αναρχικούς πολιτοφύλακες οι οποίοι αργότερα συμμετείχαν στις οδομαχίες του Μαΐου του 1937.
Άμεσα ενημερώθηκε η κυβέρνηση η οποία έστειλε από τη Μαδρίτη στη Βαρκελώνη 2 αναρχικούς υπουργούς , στελέχη της καθώς και αντιπροσώπους του πρωθυπουργού, συνοδευόμενοι με μερικές χιλιάδες στρατού.
Ενώ με τις ενισχύσεις του Δημοκρατικού στρατού μαζί με τους υποστηρικτές του Ενοποιημένου σοσιαλιστικού κόμματος, υπήρξε καταστολή των εξεγερμένων γύρω στις 7 Μαΐου.
Κατά την η ηγεσία των αναρχικών στη περιοχή, βλέποντας περισσότερο την γενική κατάσταση του πολέμου μέσα στον Ισπανικό Εμφύλιο, δεν πρόεκρινε την ένοπλη αντιμετώπιση εναντίον των υπολοίπων Δημοκρατικών.
Η ηγεσία των αναρχικών και του παρά την θέληση των στρατιωτών που έλεγχαν και ήταν στο μέτωπο του πολέμου, εξέδωσαν διαταγές να παραμείνουν στις θέσεις τους και να συνεχίσουν τη δράση τους εναντίον του εθνικιστικού στρατού.
Στην άλλη πλευρά του Δημοκρατικού στρατοπέδου οι υπόλοιπες δυνάμεις του βλέπανε ως εμπόδιο για τα σχέδια τους την ιδεολογική παράδοση της Βαρκελώνης, για αυτό το λόγο μέσα στα πλαίσια των αναγκών του ολοκληρωτικού πολέμου εναντίον του εθνικιστικού στρατοπέδου, θεώρησαν ως επείγον ζήτημα να τη διαλύσουν.
ήταν ένα αντισταλινικό Μαρξιστικό κόμμα που δημιουργήθηκε το 1935, το οποίο προσπάθησε να αναπαράγει την τακτική που θεωρούσε ότι είχαν ακολουθήσει οι Μπολσεβίκοι στην επανάσταση του 1917.
Μετά τα γεγονότα του Μαΐου πολλά ανώτερα στελέχη του συνελήφθησαν ενώ ο Αντρές Νιν δολοφονήθηκε μετά από βασανιστήρια από μέλη της Εν-Κα-Βε-Ντε.
Ήδη από τον Νοέμβριο του 1936, ο αναρχικός Ιταλός διανοούμενος Καμίλο Μπερνέρι έγραψε: "το μόνο δίλλημα είναι νίκη εναντίον του Φράνκο μέσω επαναστατικού πολέμου, ή ήττα", ενώ μέσα στον απόηχο της ήττας της Μάλαγας και τη καλπάζουσα λαϊκή δυσαρέσκεια, μια ομάδα δυσαρεστημένων αναρχικών η ομάδα "οι Φίλοι του Ντουρούτι" εξέδωσε τον Μάρτη του 1937 προκήρυξη με την οποία ζητούσε την εμβάθυνση της επανάστασης.
Βασική έμμεση συνέπεια ήταν το τέλος των σχεδίων των αριστερών Καταλανών για αυτονομία της περιοχής αφού επιβλήθηκε η κρατική εξουσία ενώ ταυτόχρονα επιβλήθηκε λογοκρισία.
Ως αιτίες της σύγκρουσης θεωρούνται η επιμονή της Άκρας Αριστεράς για "επανάσταση", η λαϊκή δυσαρέσκεια λόγω ελλείψεων σε τροφή και στέγαση αλλά και οι συνεχείς στρατιωτικές ήττες του Δημοκρατικού στρατοπέδου, οι οποίες για να αντιμετωπιστούν από την κυβέρνηση προκρίθηκε η καταπολέμηση των φυγόκεντρων τάσεων και η επιβολή κεντρικής διοίκησης έναντι της λογικής του κατακερματισμού της εξουσίας ανά τοπικά συμβούλια.
Παράλληλα, η ηγεσία του ήταν προσανατολισμένη στην πράξη για επανάσταση τον Μάιο του 1937 σε σχέση με την , όμως οι αντικειμενικές δυσκολίες την εμπόδισαν ή όπως συνοψίζεται "οι αναρχικοί ηγέτες δεν ήθελαν, οι ηγέτες του δε μπορούσαν".
Μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο της συνεχιζόμενης αρνητικής έκβασης στο στρατόπεδο των Δημοκρατικών από ήττα σε ήττα, έγινε και η κατάληψη της Μάλαγας από τους Εθνικιστές τον Φλεβάρη του 1937.
Η πτώση της Μάλαγας προκάλεσε την έντονη κριτική των Κομμουνιστών έναντι της αναποτελεσματικότητας της Δημοκρατικής Κυβέρνησης του Φρανθίσκο Λάργο Καμπαγιέρο ενώ μαίνονταν η μάχη της Μαδρίτης.
Ως Γεγονότα του Μαΐου του 1937 στην Ισπανία αναφέρονται οι ένοπλες οδομαχίες που διαδραματίστηκαν σε διάφορες περιοχές της Καταλονίας και κυρίως στη Βαρκελώνη, μεταξύ 3 και 8 Μαΐου 1937 μέσα στη διάρκεια του Ισπανικού Εμφυλίου, μεταξύ υποστηρικτών της Άκρας Αριστεράς και των υπόλοιπων συμμάχων του Δημοκρατικού στρατοπέδου.
Η πτώση της Μάλαγας προξένησε επίσης και τις αλληλοκατηγορίες μεταξύ των αναρχικών και των κομμουνιστών, με τους πρώτους να κατηγορούν τους δεύτερους για "προσηλυτισμό" και διάσπαση του αντιφασιστικού μετώπου, ενώ οι κομμουνιστές από την πλευρά τους κατηγορούσαν τους αναρχικούς για "έλλειψη πειθαρχίας και ανευθυνότητα".
Τελικά, οι οδομαχίες άφησαν εκατοντάδες νεκρούς και τραυματίες και σταμάτησαν και με τη παρέμβαση αναρχικών ηγετών όπου βάζοντας ως προτεραιότητα τη νίκη επί των εθνικιστών στήριξαν την κυβερνητική πολιτική.
Μετά τα γεγονότα, η συμμετοχή των αναρχικών στη κυβέρνηση θεωρήθηκε εκ των υστέρων ως το μεγαλύτερο "σφάλμα" που διέπραξε το αναρχικό κίνημα ακόμη και από άτομα που υποστήριξαν τη συμμετοχή στη κυβέρνηση ενώ η συμμετοχή των αναρχικών στη κυβέρνηση πρωτύτερα δεν είχε συναντήσει σοβαρές αντιρρήσεις.
Στη πόλη της Βαρκελώνης, τον Μάιο του 1937, αναρχικές δυνάμεις είχαν υπό την κυριαρχία τους το κτίριο τηλεπικοινωνιών , η Καταλανική αστυνομία πρόσβαλε το κτίριο ώστε να τους εκδιώξει.
Σύμφωνα με τον ιστορικό η ομάδα Φίλοι του Ντουρρούτι δεν είχε κάποια ιδιαίτερη συμμετοχή στα γεγονότα του Μαΐου του 1937, αν και μεταπολεμικά από πολλούς χρεώθηκαν την ευθύνη των γεγονότων.
Στη Μαδρίτη ο απαγόρευσε την εφημερίδα της , γιατί δημοσιοποίησε τις κατηγορίες του Μελτσόρ Ροδρίγκεθ Γκαρθία για τις ιδιωτικές φυλακές που είχαν οι κομμουνιστές.
Στις 7 Μαΐου έγιναν βίαια ξεσπάσματα, εναντίον φυλακών, κλέψιμο στρατιωτικού υλικού, ενώ δολοφονήθηκαν λίγα μέλη του Ενοποιημένου Σοσιαλιστικού κόμματος Καταλονίας.
Ο Σαφέτ Μπούτκα, σκληροπυρηνικός Αλβανός εθνικιστής, προσπάθησε σε διάφορες χρονικές στιγμές να συνεργαστεί με το ελεγχόμενο από κομμουνιστές Απελευθερωτικό Μέτωπο.
Μέχρι τον Ιανουάριο του 1943, στη νότια Αλβανία, μερικές δυνάμεις παρτιζάνων πολέμησαν μαζί με το Μπάλι Κομπετάρ κατά τη διάρκεια της Μάχης του Γκιόρμ, όπου νίκησαν και απομάκρυναν τα ιταλικά στρατεύματα.
Μετά την καταγγελία της συμφωνίας του Μούκιε από Αλβανούς κομμουνιστές, φοβόταν έναν εμφύλιο πόλεμο μεταξύ των Αλβανών και όταν ρωτιούνταν για το θέμα, ανέφερε πάντοτε ότι «ο μόνος Αλβανός που θα σκοτώσω θα είναι ο εαυτός μου».
Οι κομμουνιστές απέρριψαν σχεδόν αμέσως τη συμφωνία του Μουκάι και φοβούμενοι ότι οι Βρετανοί θα μπορούσαν να ανοίξουν ένα δεύτερο μέτωπο στα Βαλκάνια και να προσφέρουν τη στήριξή τους στα μέλη του Μπάλι, έδωσαν εντολές να εξαλειφθεί το Μπάλι Κομπετάρ όπου και αν το έβρισκαν.
Στη Δυτική Γιουγκοσλαβική Μακεδονία, όταν ήταν μέρος του ανεξάρτητου κράτους της Αλβανίας, οι δυνάμεις της Γερμανίας και του Μπάλι είχαν περιστασιακές αψιμαχίες με Γιουγκοσλάβους αντάρτες.
Το Κίτσεβο, που παρέμεινε στα χέρια μονάδων παρτιζάνων από την Αλβανία και τη Γιουγκοσλαβική Μακεδονία μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας, δέχτηκε επίθεση από τις δυνάμεις του Μπάλι υπό τον Τζεμ Χάσα στις αρχές Νοεμβρίου του 1943.
Οι Φικίρι Ντίνε, Τζεμ Χάσα και Χούσνι Ντέμα, καθώς και τρεις Γερμανοί ταγματάρχες, διηύθυναν επίσης στρατιωτικές εκστρατείες κατά των Αλβανών και Γιουγκοσλάβων παρτιζάνων.
Όταν η Μακελάρα, στο μέσο της απόστασης μεταξύ Δίβρης και Επισκοπής, ανακτήθηκε από την πέμπτη Παρτιζανική Ταξιαρχία, οι Γερμανοί με τη βοήθεια των δυνάμεων του Μπάλι του Τζεμ Χάσα ξεκίνησαν μια επίθεση από τη Δίβρη, νικώντας τους αντάρτες.
Με το Μπάλι Κομπετάρ να κερδίζει έδαφος, πολλά μέλη του είδαν την ευκαιρία να εκδικηθούν τους Σέρβους γείτονές τους για τα δεινά που είχαν υπομείνει τις προηγούμενες δύο δεκαετίες , καίγοντας ίσως έως και 30.000 σπίτια που ανήκαν σε Σέρβους και Μαυροβούνιους.
Η επιρροή των μελών του Μπάλι στο Κοσσυφοπέδιο και στη Δυτική Γιουγκοσλαβική Μακεδονία έφτασε στο αποκορύφωμά της μετά τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας τον Σεπτέμβριο του 1943.
Κατέλαβαν τη Στρούγκα και τη Δίβρη από τους Ιταλούς στις 9 Σεπτεμβρίου 1943, λαμβάνοντας μεγάλο μέρος του στρατιωτικού εξοπλισμού που αυτοί εγκατέλειψαν.
Στις 6 Νοεμβρίου 1943, το Βερολίνο ανακοίνωσε ότι οι αντιβασιλείς και η συνέλευση σχημάτισαν κυβέρνηση με επικεφαλής τον Κοσοβάρο Αλβανό Ρετζέπ Μιτρόβιτσα ο οποίος εντάχθηκε στο αντιστασιακό κίνημα του Μπάλι Κομπετάρ το 1942 και πέρασε μεγάλο μέρος της ιταλικής περιόδου φυλακισμένος στο Πόρτο Ρομάνο κοντά Δυρράχιο.
Το υπουργικό συμβούλιο του Μιτρόβιτσα, με τα περισσότερα μέλη του οποίου να έχουν διαπιστευτήρια ως εθνικιστές καθώς και κάποια γερμανική ή αυστριακή διασύνδεση, περιλάμβανε τον Τζαφέρ Ντέβα.
Ο Ντέβα, κορυφαίο μέλος του Μπάλι από το Κοσσυφοπέδιο, διορίστηκε Υπουργός Εσωτερικών στην κυβέρνηση του Ρετζέπ Μιτρόβιτσα και συνεργάστηκε με τους Γερμανούς για να αντιταχθεί στη διάδοση των κομμουνιστικών δυνάμεων στον βορρά, δίνοντας του ουσιαστικά την άμεση διοίκηση των δυνάμεων της νέας κυβέρνησης.
Οι μάχες στο Κοσσυφοπέδιο πήραν μια εθνοτική και ιδεολογική βάση με τις αλβανικές δυνάμεις του Μπάλι Κομπετάρ να πολεμούν ενάντια στους κατά κύριο λόγο Σέρβους Παρτιζάνους.
Το «Μπάλι Κομπετάρ Τσαμ» , το οποίο ιδρύθηκε το 1943 από τον Νούρι Ντίνο, έτυχε πλήρους υποστήριξης από τη Γερμανία, καθώς ήταν πρόθυμο να πολεμήσει τόσο τους Αλβανούς όσο και τους Έλληνες κομμουνιστές.
Η υποστήριξή τους εκτιμήθηκε από τους Γερμανούς: ο συνταγματάρχης Γιόσεφ Ρέμολντ ανέφερε ότι «με τις γνώσεις τους για τη γύρω περιοχή, έχουν αποδείξει την αξία τους στις αποστολές αναζήτησης».
Στις 27 Σεπτεμβρίου , μικτές δυνάμεις Γερμανών και Τσαμ ξεκίνησαν τη επιχείρηση μεγάλης κλίμακας σε χωριά βόρεια της Παραμυθιάς: Ελευθεροχώρι, Σέλιανη, Σεμέλικα, Άγιος Νικόλαος.
Τον Οκτώβριο του 1944, καθώς ο γερμανικός στρατός άρχισε να υποχωρεί μέσω του Κοσσυφοπεδίου, ξέσπασαν σκληρές μάχες μεταξύ των Γερμανών και των Παρτιζάνων.
Στις 2 Δεκεμβρίου 1944, αντικομμουνιστές Αλβανοί από την περιοχή Ντρένιτσα επιτέθηκαν στο εξορυκτικό σύμπλεγμα Τρέπτσα και σε άλλους στόχους.
Ομοίως, στο Κίτσεβο, στο Γκόστιβαρ και στο Τέτοβο, τα εναπομείναντα μέλη του Μπάλι προσπάθησαν να διατηρήσουν τον έλεγχο της περιοχής αφότου οι Γιουγκοσλάβοι Παρτιζάνοι ανακοίνωσαν τη νίκη τους.
Αυτή την περίοδο ξέσπασε στο Κοσσυφοπέδιο μια «ένοπλη εξέγερση μεγάλης έκτασης» με επικεφαλής το Μπάλι Κομπετάρ (το οποίο εξακολουθούσε να έχει περίπου 9.000 άνδρες την εποχή εκείνη), με στόχο να αντισταθεί στην ενσωμάτωση του Κοσσυφοπεδίου στην κομμουνιστική Γιουγκοσλαβία.
Ο Ατσίφ Χατζιαχμέτοβιτς, πρώην δήμαρχος του Νόβι Πάζαρ και μέλος του κόμματος του Νετζίπ Ντράγκα, και οι δυνάμεις του Μπάλι υπό τον Σαμπάν Πολούζα απώθησαν με επιτυχία τις κοινές δυνάμεις των Τσέτνικ-Γιουγκοσλάβων Παρτιζάνων από το Νόβι Πάζαρ και συνέτριψαν το οχυρό τους στη Μπάνια.
Το Νόβι Πάζαρ παρέμεινε υπό τον έλεγχο του Ατσίφ Χατζιαχμέτοβιτς οποίος ήταν μέλος του εθνικιστικού κινήματος Μπάλι Κομπετάρ, μέχρι τον Δεκέμβριο του 1944.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η περιοχή μεταξύ του ελεγχόμενου από το Μπάλι Νόβι Πάζαρ και του ελεγχόμενου από τους Τσέτνικ Ράσκα, βρέθηκε στο πεδίο συνεχών συγκρούσεων μεταξύ Αλβανών, Γιουγκοσλαβικών Μουσουλμάνων και Σέρβων στη στενή κοιλάδα που χωρίζει τις δύο πόλεις.
Παρά τη χλιαρή στάση τους απέναντι στους συμμάχους, τα μέλη του Μπάλι φοβόντουσαν ότι μια νίκη των Συμμάχων στον πόλεμο θα μπορούσε να οδηγήσει σε κομμουνιστικό έλεγχο της Αλβανίας.
Η χλιαρή στάση τους έναντι των Βρετανών επίσης ενισχύθηκε από την επιθυμία τους να διατηρήσουν το κατεχόμενο ενιαίο αλβανικό κράτος κάτω από τα όρια που έθεσαν οι Ιταλοί το 1941, διότι ήταν δριμύτατα αντίθετοι και φοβόταν την απώλεια του Κοσσυφοπεδίου και της Δίβρης από τη Γιουγκοσλαβία για άλλη μια φορά.
Επίσης φοβόταν ότι οι Σύμμαχοι στηρίζοντας την Ελλάδα θα μπορούσαν να τους εμποδίσουν να διεκδικήσουν την Τσαμουριά και να τους στερήσουν τις νότιες επαρχίες της Κορυτσάς και του Αργυροκάστρου, το επίκεντρο του απελευθερωτικού τους κινήματος.
Οι Βρετανοί αξιωματικοί των διαβιβάσεων στην Αλβανία σημείωσαν ότι οι κομμουνιστές χρησιμοποιούν τα όπλα που έλαβαν για να πολεμήσουν τους συμπατριώτες τους Αλβανούς πολύ περισσότερο από το να παρενοχλούν τους Γερμανούς.
Οι δυτικοί σημείωσαν ότι οι κομμουνιστές δεν θα μπορούσαν να έχουν επικρατήσει χωρίς τις προμήθειες και τα όπλα από τη Βρετανία, την Αμερική και τη Γιουγκοσλαβία, και ότι τα μέλη του Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου δεν φοβούνταν να δολοφονούν τους συμπατριώτες τους.
Το Μπάλι Κομπετάρ εισήλθε σε μια εύθραυστη συμμαχία με τον κομμουνιστή ηγέτη του Εθνικού Απελευθερωτικού Κινήματος, και ενήργησε ως ομάδα αντίστασης εναντίον των Ιταλών.
Οι Σύμμαχοι επίσης δεν μπορούσαν να εγγυηθούν ότι το Κοσσυφοπέδιο θα αποτελούσε μέρος της Αλβανίας διότι επέμεναν στην αποκατάσταση των κατεχόμενων κρατών με βάση τα σύνορά τους όπως ήταν πριν από τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το Μπάλι Κομπετάρ , γνωστό και ως Μπάλι, ήταν αλβανικό εθνικιστικό αντικομμουνιστικό αντιστασιακό κίνημα και πολιτική οργάνωση που ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 1942.
Στην ηγεσία του βρισκόταν οι Αλί Κελτσύρα και Μιδάτ Φράσερι και συγκροτούνταν από μέλη των ελίτ γαιοκτημόνων, φιλελεύθερους εθνικιστές που αντιτίθενταν στον κομμουνισμό και άλλους κοινωνικούς τομείς στην Αλβανία.
Τελικά το Μπάλι Κομπετάρ εντάχθηκε στη ναζιστική κυβέρνηση του υπόδουλου κράτους-μαριονέτας και πολέμησε ως σύμμαχος κατά των αντιφασιστικών αντάρτικων ομάδων.
Το Μπάλι Κομπετάρ, το οποίο είχε αγωνιστεί εναντίον των Ιταλών, απειλήθηκε από τις ανώτερες δυνάμεις του Εθνικού Απελευθερωτικού Κινήματος και των Γιουγκοσλάβων Παρτιζάνων, οι οποίοι υποστηριζόταν από τους Συμμάχους.
Φοβούμενο αντιποίνων από τις μεγαλύτερες δυνάμεις, το Μπάλι Κομπετάρ συμφώνησε με τους Γερμανούς και σχημάτισε μια «ουδέτερη κυβέρνηση» στα Τίρανα, η οποία συνέχισε τον πόλεμο της με το Εθνικό Απελευθερωτικό Κίνημα και τους Γιουγκοσλάβους Παρτιζάνους.
Το φθινόπωρο του 1943 τα μέλη του Μπάλι, με τη βοήθεια γερμανικών δυνάμεων, συμμετείχαν επίσης σε άγριες διαμάχες εναντίον του Μετώπου Απελευθέρωσης της Βορείου Ηπείρου στη νότια Αλβανία.
Οι πιο πρόσφατες εκλογές, διεξήχθησαν στις 4 Σεπτεμβρίου 2016 και οι Σοσιαλδημοκράτες αναδείχθηκαν νικητές ξανά, με 26 από τις συνολικά 71 έδρες.
Στις 3 Ιανουαρίου 1917, μονάδα Βρετανών ανιχνευτών η οποία προηγείτο από το κύριο τάγμα ανέφερε ότι μια φάλαγγα από Γερμανούς στρατιώτες, κινείτο κάτω στο δρόμο.
Κατά τη διάρκεια της μάχης, όταν ο Λοχαγός Φρέντερικ Σέιλου χρησιμοποίησε τις διόπτρες του προκειμένου να εντοπίσει τον εχθρό, σήκωσε το κεφάλι του, οπότε, ένας Γερμανός σκοπευτής τον πυροβόλησε και τον σκότωσε στα χαμηλά του Όρους .