polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Βλέποντας την ανθρωπιστική κρίση από την έλλειψη τροφίμων στην Αθήνα, το χειμώνα του 1941 -42, αποφάσισε μαζί με συνεργάτες του να φωτογραφήσουν κρυφά θύματα του λιμού και να στείλουν τις φωτογραφίες στο εξωτερικό, προκειμένου να γίνει γνωστή η κατάσταση στην Ελλάδα και να κινητοποιηθεί η διεθνής κοινή γνώμη για την άρση του ναυτικού αποκλεισμού, που είχαν επιβάλει οι Σύμμαχοι, και την αποστολή άμεσα τροφίμων και ανθρωπιστικής βοήθειας στη χώρα.
Συνεργάτες του στην προσπάθεια αυτή ήταν μεταξύ άλλων ο επικεφαλής της Διεύθυνσης Εγκληματολογικών Υπηρεσιών του υπουργείου Ασφαλείας, αστυνόμος Νίκος Παπαδημητρίου, ο προϊστάμενος του φωτογραφικού τμήματος εγκληματολογικών υπηρεσιών, υπαστυνόμος Δημήτριος Κατσιμακλής, ο αρχιφύλακας Πέτρος Παπανικολάου, οι υπάλληλοι του Ερυθρού Σταυρού Νικόλαος Κωνσταντόπουλος και Κλειώ Θηβαιοπούλου και ο αρχιτέκτονας και συγγραφέας Πάνος Τζελέπης, που κινηματογράφησε τα παιδιά που πέθαιναν από την πείνα στη Ριζάρειο.
Σύμφωνα με το νόμο, ανήλικος θεωρείται το άτομο που δεν έχει συμπληρώσει μια ορισμένη ηλικία, συνήθως η ηλικία της ενηλικίωσης, η οποία οριοθετεί νομικά την παιδική ηλικία από την ενήλικη ζωή.
Για παράδειγμα, η ηλικία κατανάλωσης στις Ηνωμένες Πολιτείες είναι συνήθως τα 21 έτη και οι νεαροί αποκαλούνται ενίοτε ανήλικοι στο πλαίσιο του νόμου περί οινοπνεύματος, ακόμη και αν είναι τουλάχιστον 18.
Ο όρος ανήλικος αναφέρεται συχνά σε άτομα κάτω από την ηλικία ενηλικίωσης, αλλά μπορεί επίσης να αναφέρεται σε άτομα κάτω από ένα ορισμένο όριο ηλικίας, όπως η ηλικία κατανάλωσης, καπνίσματος, συγκατάθεσης, γάμου, οδήγησης, ψήφου και άλλα.
Αυτά τα όρια ηλικίας είναι συχνά διαφορετικά από την ηλικία ενηλικίωσης (π.χ. οι ανήλικοι ηλικίας 16 και 17 μπορούν να ψηφίσουν και να οδηγήσουν σε ορισμένες περιοχές).
Στην περίπτωση ενός ανηλίκου που επιθυμεί να κάνει μια νομική πράξη, θα πρέπει να λάβει τη συγκατάθεση του νόμιμου εκπροσώπου του, συνήθως των γονέων του και αλλιώς η πράξη είναι ακυρώσιμη.
Σε πολλές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Αυστραλίας, της Ινδίας, της Βραζιλία, της Κροατίας, και της Κολομβίας, ως ανήλικος ορίζεται κάθε άτομο ηλικίας κάτω των 18 ετών.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου η ηλικία ενηλικίωσης ορίζεται από τις πολιτείες, οι ανήλικοι συνήθως αναφέρονται στα άτομα κάτω των 18 ετών, αλλά σε ορισμένες πολιτείες, ορισμένες υπηρεσίες (όπως τα καζίνο, τυχερά παιχνίδια, ιδιοκτησία όπλων και κατανάλωση αλκοόλ) μπορεί να ορίζουν ως ανήλικους οποιοδήποτε άτομο κάτω των 21 ετών.
Στο ποινικό-δικαστικό σύστημα ορισμένων περιοχών, ο όρος του ανηλίκου δεν είναι απόλυτα συνεπής, επειδή ο ανήλικος μπορεί να δικαστεί και να τιμωρηθεί για ένα έγκλημα είτε ως έφηβος ή, συνήθως μόνο για "εξαιρετικά σοβαρά εγκλήματα", όπως ο φόνος, ως "ενήλικας".
Ένα άτομο κάτω των 18 δεν μπορεί να κάθεται σε μια κριτική επιτροπή, να ψηφίζει, να είναι υποψήφιος, να αγοράζει ή να ενοικιάζει ταινίες με πιστοποιητικό 18 ή 18 ή να τους δουν στον κινηματογράφο, να απεικονιστούν σε πορνογραφικό υλικό, να κάνουν μήνυση χωρίς διάδικο φίλο, να έχει αστική ευθύνη, να έχει πρόσβαση σε έγγραφα υιοθεσίας και να αγοράζει αλκοόλ, προϊόντα καπνού, μαχαίρια και πυροτεχνήματα.
Οι πολίτες κάτω των 18 ετών δεν έχουν δικαίωμα ψήφου , να εκλέγονται, να αποκτήσουν άδεια οδήγησης για τα αυτοκίνητα, να εκδώσουν ή να υπογράψουν νομικά έγγραφα.
Στις επαρχίες Αλμπέρτα, Μανιτόμπα, Οντάριο, Κεμπέκ, Σασκάτσουαν, και Νήσος του Πρίγκιπα Εδουάρδου η ηλικία ενηλικίωσης ορίζεται στα 18, ενώ στις επαρχίες Βρετανική Κολομβία, Γιούκον, Βορειοδυτικά Εδάφη, Νούναβουτ, Νέα Γη και Λαμπραντόρ, Νέα Σκωτία και Νιου Μπράνσγουικ η ηλικία ενηλικίωσης είναι τα 19.
Οι ηλικίες ποινικής ευθύνης και συναίνεσης, η ηλικία στην οποία η φοίτηση στο σχολείο είναι πλέον προαιρετική, η ηλικία κατά την οποία νομικά δεσμευτικές συμβάσεις μπορούν να συνάπτονται και ούτω καθεξής μπορεί να διαφέρουν μεταξύ τους.
Στη Νέα Ζηλανδία η ηλικία ενηλικίωσης είναι τα 20 έτη, αλλά τα περισσότερα δικαιώματα της ενηλικίωσης δίνονται σε μικρότερες ηλικίες, καθώς για παράδειγμα οι συμβάσεις εισόδου και η κατοχή διαθήκης επιτρέπεται στα 15.
Για όλες τους επαρχιακούς νόμους , οι επαρχιακές και εδαφικές κυβερνήσεις έχουν τη εξουσία να ρυθμίσουν τη ηλικία ενηλικίωσης στις αντίστοιχες επαρχίες και εδάφη.
Έως τότε, το Ισλάμ είχε κατακτήσει μεγάλο μέρος της Κεντρικής Ασίας, και ο Δρόμος του Μεταξιού έχασε από την αξία του όταν κυριάρχησαν οι θαλάσσιες εμπορικές διαδρομές.
Επί Δυναστείας των Μινγκ, ο Δρόμος του Μεταξιού τελικά επίσημα εγκαταλείφθηκε και το Ντουνχουάνγκ προοδευτικά ερημώθηκε και ξεχάστηκε από τον έξω κόσμο.
Τα περισσότερα από τα σπήλαια εγκαταλείφθηκαν, αλλά η περιοχή παρέμεινε τόπος προσκυνήματος και λατρείας για τους κατοίκους της περιοχής, έως τις αρχές του εικοστού αιώνα που αναζωπυρώθηκε το ενδιαφέρον για τον χώρο.
ένας Βουδιστής μοναχός με το όνομα Λε Ζουν είδε ένα όραμα με χίλιους Βούδες σε αυτόν τον χώρο να λούονται με χρυσό φως, που τον ενέπνευσε να οικοδομήσει ένα σπήλαιο εκεί.
Αργότερα ενώθηκε με έναν δεύτερο μοναχό, τον Φαλιάνγκ , και η περιοχή αυξήθηκε σταδιακά, και μέχρι την περίοδο του Βόρειου Λιάνγκ είχε σχηματιστεί μια μικρή κοινότητα μοναχών στην περιοχή.
Τα σπήλαια αρχικά χρησίμευαν μόνο ως τόπος διαλογισμού για τους ερημίτες μοναχούς, αλλά αναπτύχθηκαν για να εξυπηρετήσουν τα μοναστήρια που ανεγέρθηκαν στην κοντινή περιοχή.
νοτιοανατολικά από το κέντρο του Ντουνχουάνγκ, μια όαση στρατηγικά τοποθετημένη σε ένα θρησκευτικό και πολιτιστικό σταυροδρόμι του Δρόμου του Μεταξιού, στην επαρχία Κανσού, Κίνα.
Τα σπήλαια ίσως αναφέρονται και ως Σπήλαια Ντουνχουάνγκ, ωστόσο, ο όρος αυτός είναι συλλογικός και συμπεριλαμβάνει και άλλα σπήλαια βουδιστών μέσα και γύρω από την περιοχή Ντουνχουάνγκ, όπως τα Δυτικά Σπήλαια των Χιλίων Βούδων, τα Ανατολικά Σπήλαια των Χιλίων Βούδων, τα Σπήλαια Γιουλίν, και τα Σπήλαια των Πέντε Ναών.
Τα Σπήλαια Μογκάο είναι τα πιο γνωστά από τα Κινεζικα Βουδιστικά σπήλαια και, μαζί με τα Σπήλαια Λόνγκμεν και Σπήλαια Γιανγκανγκ, είναι ένα από τα τρία περίφημα αρχαία αξιοθέατα Βουδιστικής γλυπτικής στην Κίνα.
Η κατάσταση βελτιώθηκε το 1941 όταν κατόπιν επίσκεψης του Γου Ζουόρεν, ο ζωγράφος Τζαν Ντατσιάν έφτασε στα σπήλαια με μια μικρή ομάδα από βοηθούς και έμεινε για δυόμισι χρόνια για να επισκευάσει και να αντιγράψει τις τοιχογραφίες.
Το 1956, ο πρώτος Πρωθυπουργός της λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, Τσου Εν Λάι, χορήγησε μία επιδότηση για την επισκευή και προστασία του χώρου, το 1961 τα Σπήλαια Μογκάο αναγνωρίστηκαν ως διατηρητέο ιστορικό μνημείο από το Συμβούλιο της επικρατείας, και στη συνέχεια άρχισαν εργασίες ανακαίνισης μεγάλης κλίμακας.
Τα σπήλαια στα Κινέζικα αναφέρονται ως Σπήλαια των Χιλίων Βούδων , ένα όνομα που ίσως προέρχεται από το θρύλο για την ίδρυσή τους, όταν ένας μοναχός Γιουεζάν είδε ένα όραμα με χίλιους Βούδες στο χώρο.
Ή αλλιώς, ίσως σχετίζεται με τις πολυάριθμες απεικονίσεις του Βούδα στην περιοχή ή τις μινιατούρες που είναι ζωγραφισμένες στις τοιχογραφίες των σπηλαίων και στην καθομιλουμένη ονομάζονται «Χίλιοι Βούδες».
Τα Σπήλαια αναφέρονται και ως Σπήλαια Ντουνχουάνγκ , που σημαίνει "φλεγόμενος φάρος" καθώς στα παραμεθόρια φυλάκια χρησιμοποιούνταν φάροι για να προειδοποιούν για επιθέσεις από νομαδικές φυλές.
Τα σπήλαια αποτελούν παραδείγματα αρχιτεκτονικής κοπής βράχων, αλλά τα τοπικά πετρώματα είναι μάλλον μαλακό αμμοχάλικο ακατάλληλο για γλυπτική ή περίτεχνα αρχιτεκτονικά στοιχεία.
Πολλά από τα πρώτα σπήλαια είχαν κτιστεί σε στυλ όπως των Σπηλαίων Ατζάντα στην Ινδία, με μία τετράγωνη κεντρική στήλη, με γλυπτά σε κόγχες, που αντιπροσωπεύουν την στούπα γύρω από την οποία θα περιφέρονταν οι προσκυνητές που ζητούν ευλογίες .
Μπορεί να έχουν λαξευμένη πυραμιδοειδή οροφή ζωγραφισμένη για να μοιάζει με σκηνή, ή μια επίπεδη ή τριγωνική οροφή που μοιάζει με των παραδοσιακών κτιρίων.
Μερικά από τα σπήλαια που χρησιμοποιούνταν για διαλογισμό ήταν τροποποιήσεις στο Ινδικό βιχάρα σχέδιο σπηλαίων και περιέχουν πλευρικούς θαλάμους που χωρούν μόνο ένα άτομο.
Ο Χόνγκμπιαν καταγόταν από πλούσια οικογένεια των Γου, ήταν υπεύθυνος για την κατασκευή του σπηλαίου 16, και το Σπήλαιο Βιβλιοθήκη ίσως ήταν το καταφύγιο του όταν ζούσε.
Το σπήλαιο αρχικά περιείχε το άγαλμά του, το οποίο μεταφέρθηκε σε ένα άλλο σπήλαιο, όταν άρχισε να χρησιμοποιείται για τη φύλαξη των χειρόγραφων, μερικά από τα οποία φέρουν τη σφραγίδα του Χόνγκμπιαν.
Τα Μποντισάτβα άρχισαν να εμφανίζονται κατά την περίοδο των Βορείων Τζου, με τον Αβαλοκιτεσβάρα που ήταν αρχικά ανδρική μορφή, αλλά αργότερα απέκτησε θηλυκά χαρακτηριστικά.
Τα περισσότερα σπήλαια δείχνουν επιρροές από Μαχαγιάνα και Σραβακαγιάνα αν και ο Βουδισμός Μαχαγιάνα ήταν η κυρίαρχη μορφή κατά τη διάρκεια της Δυναστείας Σουι.
Μια καινοτομία περιόδου Σούι-Τάνγκ είναι η οπτική απεικόνιση του σούτρα – οι Βουδιστικές διδασκαλίες Μαχαγιάνα γίνονται μεγάλοι πλήρεις και λεπτομερείς αφηγηματικοί πίνακες ζωγραφικής.
Η τέχνη των Τάνγκ χαρακτηρίζεται από απεικονίσεις του παραδείσου της Αγνής Γης και εικονογραφίες του Ταντρικού Βουδισμού, όπως το Αβαλοκιτεσβάρα με 11 κεφάλια ή 1000 χέρια.
Ήταν περίτεχνα ζωγραφισμένα, οι τοιχογραφίες και η αρχιτεκτονική λειτουργούσαν ως βοηθήματα διαλογισμού, ως οπτικές αναπαραστάσεις της αναζήτησης για φώτιση, ως μνημονικές συσκευές, και ως εργαλεία διδασκαλίας για να μαθαίνουν οι αμόρφωτοι για τις Βουδιστικές πεποιθήσεις και ιστορίες.
Το 1910 ο Λούο Ζενιού και άλλοι ενδιαφερόμενοι ζήτησαν από το Υπουργείο Παιδείας να ανακτήσουν τα υπόλοιπα χειρόγραφα και να τα στείλουν στο Πεκίνο αλλά ποτέ δεν έφτασαν όλα επειδή ορισμένα κλάπηκαν.
Το 1921 κάποια από τα σπήλαια υπέστησαν ζημιές και βανδαλισμούς από Λευκούς ρώσους στρατιώτες που κατοικούσαν εκεί για να γλιτώσουν τον εμφύλιο πόλεμο που ακολούθησε την ρωσική Επανάσταση.
Έως και 50.000 χειρόγραφα διατηρούνταν εκεί, τα περισσότερα στα Κινέζικα, και αρκετά σε διάφορες άλλες γλώσσες, όπως Θιβετιανά, Γιουγκούρ, Σανσκριτικά, Σογδιανά και Κοτανέζικα.
Το αντικείμενο των περισσότερων είναι Βουδιστικής φύσης, και υπάρχουν επίσης πρωτότυποι σχολιασμοί, απόκρυφα έργα, βιβλία προσευχών, έργα του Κομφούκιου, Ταοϊστικά έργα, Νεστοριανά Χριστιανικά έργα, έργα της Κινεζικής κυβέρνησης, διοικητικά έγγραφα, ανθολογίες, γλωσσάρια, λεξικά και καλλιγραφικές ασκήσεις.
Τα σχόλια για την ανακάλυψη του Γουάνγκ τράβηξαν την προσοχή του Βρετανού αρχαιολόγου Όρελ Στέιν το 1907, ο οποίος διαπραγματεύτηκε με τον Γουάνγκ για να του επιτρέψει να αποσπάσει ορισμένα από τα χειρόγραφα, έργα ζωγραφικής και υφάσματα.
Ακολούθησε η γαλλική αποστολή του Πολ Πελιό το 1908 που πήρε πολλές χιλιάδες αντικείμενα, μια Ιαπωνική αποστολή του Οτάνι Κοζούι το 1911 και μια ρωσική αποστολή του Σεργκέι Φ.
Ένας γνωστός λόγιος ο Λούο Ζενιου επιμελήθηκε ορισμένα από τα χειρόγραφα του Πελιό και τα σύλλεξε σε έναν τόμο που κυκλοφόρησε το 1909 ως «Χειρόγραφα των Σπήλαιων Ντουνγουάνγκ» .
Την 25 Ιουνίου 1900 σε ένα σπήλαιο ο Γουάνγκ βρήκε μια εντοιχισμένη περιοχή πίσω από τη μία πλευρά του διαδρόμου που οδηγούσε στο κύριο σπήλαιο.
Τα επόμενα χρόνια, ο Γουάνγκ έδειξε κάποια από τα χειρόγραφα στους διάφορους αξιωματούχους, οι οποίοι εξέφρασαν διαφορετικό επίπεδο ενδιαφέροντος, αλλά το 1904 ο Γουάνγκ σφράγισε ξανά το σπήλαιο κατόπιν διαταγής από τη διοίκηση του Γκανσού.
Τα περιεχόμενα της βιβλιοθήκης στη συνέχεια διασκορπίστηκαν σε όλον τον κόσμο, και οι μεγαλύτερες συλλογές βρίσκονται τώρα στο Πεκίνο, στο Λονδίνο, στο Παρίσι και στο Βερολίνο, και το Διεθνές Πρόγραμμα Ντουνχουάνγκ θεσπίστηκε για να συντονίζει και να συλλέγει τις ακαδημαϊκές εργασίες σχετικά με τα χειρόγραφα του Ντουνχουάνγκ και άλλες πηγές.
Όπως το Διαμαντένιο Σούτρα που μεταφράστηκε από τα Σανσκριτικά στα Κινέζικα τον 4ο αιώνα, Νεστοριανά Σούτρα του Ιησού, ένα Εγχειρίδιο για το Παιχνίδι Γκο, αρχαίες μουσικές παρτιτούρες, καθώς και τον Κινέζικο αστρονομικό Χάρτη του Ντουνχουάνγκ.
Αυτοί οι πάπυροι μαρτυρούν την ανάπτυξη του Βουδισμού στην Κίνα, περιγράφουν την πολιτική και πολιτιστική ζωή της εποχής, και αποτελούν τεκμήρια κοσμικής σημασίας για τις λαϊκές ζωές των απλών ανθρώπων εκείνων των εποχών.
Οι πίνακες δείχνουν κάτι από το σύγχρονο Κινεζικό στυλ της αρχαίας πρωτεύουσας Τσανγκ'αν , ενώ άλλοι έχουν Ινδικές, Θιβετιανές και Ουιγουρικές επιρροές.
Το παλαιότερο και μεγαλύτερο βρίσκεται στο σπήλαιο 96, έχει ύψος 35,5 μ, και κατασκευάστηκε το 695 κατόπιν διαταγής της Αυτοκράτειρας Γου Ζετιάν.
Ο μεγαλύτερος βόρειος γιγάντιος Βούδας υπέστη φθορές από σεισμό και έχει επισκευαστεί και αποκατασταθεί πολλές φορές, κατά συνέπεια τα ρούχα, τα χρώματα και οι χειρονομίες έχουν μεταβληθεί και μόνο το κεφάλι διατηρεί την αρχική του εμφάνιση από τον καιρό των Τάνγκ.
Το πιο περίφημο ξύλινο κτίριο στο χώρο κτίστηκε επί δυναστείας των Τανγκ, στεγάζει τον Μεγάλο Βούδα, αρχικά είχε 4 ορόφους ύψος, έχει επισκευαστεί τουλάχιστον 5 φορές, το 874-885 προστέθηκε ένας όροφος, δύο ακόμη όροφοι προστέθηκαν στα έργα αποκατάστασης του 1898, δύο περαιτέρω αποκαταστάσεις έγιναν τον 20ο αιώνα, και το κτίριο είναι τώρα ένα 9-ορόφων.
Ένα κοινό μοτίβο σε πολλά σπήλαια είναι οι μινιατούρες του Βούδα, από τις οποίες ονομάστηκαν «Σπήλαια των Χιλίων Βούδων» και είναι σχεδιασμένοι με στένσιλ για να φαίνονται παρόμοιοι.
Επίσης αψάρα που πετούν, ή ουράνια όντα μπορεί απεικονίζονται στην οροφή ή πάνω από τους Βούδες, και οι μορφές των χορηγών μπορεί να εμφανίζονται στα κάτω μέρη των τοίχων.
Στα τέλη του 19ου αιώνα και τις αρχές του 20ου αιώνα, οι εξερευνητές από την Δύση άρχισαν να δείχνουν ενδιαφέρον για τον αρχαίο Δρόμο του Μεταξιού και τις χαμένες πόλεις της Κεντρικής Ασίας, και όσοι πέρασαν από το Ντουνχουάνγκ πρόσεξαν τις τοιχογραφίες, τα γλυπτά και αντικείμενα όπως η Στήλη του Σουλαϊμάν στο Μογκάο.
Η μεγαλύτερη ανακάλυψη, ωστόσο, έγινε από έναν Κινέζο Ταοϊστή με το όνομα Γουάνγκ Γιουανλού που διόρισε τον εαυτό του φύλακα ορισμένων από τους ναούς.
Γενικά ο Βούδας εμφανίζεται ως το κεντρικό άγαλμα, που συνοδεύεται από μποντισάτβα, παραδείσιους βασιλιάδες, ντέβα, αψάρα, γιάξα και άλλα μυθικά πλάσματα.
Επίσης, αποτέλεσε μια σημαντική πύλη προς τη Δύση, ένα εμπορικό κέντρο στο Δρόμο του Μεταξιού, καθώς και τόπος συνάντησης διαφορετικών ανθρώπων και θρησκειών, όπως ο Βουδισμός.
Στο Σπήλαιο Νιρβάνα που κατασκευάστηκε κατά τη Θιβετιανή περίοδο βρίσκεται ένας μεγάλος ανακλινόμενος Βούδας που καλύπτει όλο το μήκος του διαδρόμου.
Η τέχνη του Ντουνχουάνγκ περιλαμβάνει περισσότερα από δέκα είδη έργων τέχνης, όπως αρχιτεκτονικής, γλυπτά σε στόκο, τοιχογραφίες, μεταξοτυπίες, καλλιγραφία, ξυλογραφίες, κεντήματα, λογοτεχνία, έργα μουσικής, χορού, και λαϊκής διασκέδασης.
Στις 11 Ιουλίου 2018, κατά τη διάρκεια της καλοκαιρινής μεταγραφικής περιόδου, ανακοινώθηκε ότι ο Γκεντουζί είχε προσχωρήσει στην Άρσεναλ έναντι αμοιβής που δε γνωστοποιήθηκε και πιστεύεται ότι μεταγράφηκε έναντι 7 εκατομμύρια λιρών συν τα μπόνους.
Ο προπονητής Ουνάι Έμερι δήλωσε ότι: "Είμαστε ευτυχείς που ο Ματέο έγινε μέλος μας. Είναι ταλαντούχος νέος παίκτης και πολλοί σύλλογοι ενδιαφέρθηκαν γι 'αυτόν, έχει μεγάλη δυναμική και κέρδισε καλή εμπειρία πρώτης ομάδας την προηγούμενη σεζόν με τη Λοριάν. Θέλει να μάθει και θα βελτιωθεί και θα αποτελέσει σημαντικό κομμάτι του κύριου ρόστερ μας".
Μετά την ένταξή του στην ομάδα, ο Γκεντουζί έλαβε τον αριθμό φανέλας 29, τον οποίο κατείχε προηγουμένως ο Γκρανίτ Τζάκα, ο οποίος πήρε τον αριθμό φανέλας 34 μετά την αποχώρηση του Φρανσίς Κοκλέν την προηγούμενη σεζόν.
Στις 12 Αυγούστου 2018 έκανε το ντεμπούτο του στην Πρέμιερ Λιγκ, στον εναρκτήριο αγώνα της νέα σεζόν, όπου η ομάδα του έπαιξε με τους πρωταθλητές Μάντσεστερ Σίτι.
Στις 6 Σεπτεμβρίου έγινε ο "Παίκτης του Μήνα" για τον Αύγουστο, αφού ψηφίστηκε από τους οπαδούς της Άρσεναλ για τις καλές του εμφανίσεις στα πρώτα του παιχνίδια με την Άρσεναλ.
Στις 9 Μαρτίου οι Τούρκοι χτύπησαν πάνοπλοι και αιφνιδιαστικά ελληνικές θέσεις προς τα ανατολικά και περισσότερο προς τα νοτιοανατολικά του φρουρίου της Πάτρας (κυρίως πλησίον του Σαραβαλίου, καθώς και της Μονής Γηροκομειού) με σκοπό την αποτίναξη του κλοιού αποκλεισμού τους από τους επαναστατημένους Έλληνες, ενώ παράλληλα ο Κολοκοτρώνης βλέποντας τα γεγονότα από το στρατόπεδο στο κάστρο του Σαραβαλίου έστελνε δυνάμεις στα πεδία όπου αντιλαμβανόταν πως υπήρχε ανάγκη.
Παρόλα αυτά οι Τούρκοι που είχαν και αριθμητική ανωτερότητα και υπεροχή στον οπλισμό, κυριαρχούσαν σχεδόν καθολικά και ακόμη σε κάποιες περιπτώσεις οι Έλληνες είχαν αποχωρήσει ή διασκορπιστεί, με εξαίρεση κάποιες θέσεις που μάχονταν σκληρά, δείχνοντας απαράμιλλη μαχητικότητα.
Έτσι λοιπόν ο Κολοκοτρώνης άρχισε και πήγε μοναχός προς τα μέτωπα και πρώτα στην στην θέση «Παλαιόπυργος», που από εκεί και ύστερα ανασυντάσσοντας σκορπισμένους στρατιώτες του αλλά και με την στρατηγική και την αποφασιστικότητα του κατάφερε και ανέκτησε την κυριαρχία στην μάχη απέναντι στους Τούρκους, κάτι που μέχρι πρότινος φάνταζε αδύνατο.
Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης αφότου ανέλαβε και πήρε τα ηνία ώστε να πολιορκήσει τους Τούρκος της Πάτρας με σκοπό την απελευθέρωση της πόλης, μετέβη πρώτα στην Τρίπολη και όρισε και άλλους τόπους που θα περνούσε κατά την πορεία του συγκεντρώνοντας άνδρες για να πολεμήσουν.
Κατά τις πρώτες μέρες της πολιορκίας της Πάτρας το 1822 ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης είχε αρχικά στρατοπεδεύσει στην Αχαγιά και το Βουπράσιο, αλλά στις αρχές του Μαρτίου μετεγκαταστάθηκε στο Σαραβάλι, που είχε περίοπτη θέα στον κάμπο των Πατρών και οχυρή θέση, μεταφέροντας παράλληλα εκεί το στρατηγείο του και το μεγαλύτερο μέρος του στρατού του, με εξαίρεση τμήματα των ελληνικών δυνάμεων που εγκαταστάθηκαν σε άλλες γειτονικές και γύρω οχυρές τοποθεσίες από την Πάτρα.
Εν τω μεταξύ, βρισκόντουσαν και εν αναμονή της καθόδου 80.000 στρατιωτών από τα Ιωάννινα προς την Ρούμελη και τον Μωριά, ενώ νωρίτερα ο Καρά Αλί με τον στόλο του ερχόταν να κάνει απόβαση στην Πάτρα με περίπου 9.000 στρατιώτες, αλλά με τον Ανδρέα Μιαούλη να τον περιμένει στον Πατραϊκό κόλπο και τελικά να τον κατατροπώνει παρά τα σαφώς λιγότερα πλοία του, η απόβαση δεν πραγματοποιήθηκε.
Ορμώμενοι από το φρούριο, στις 25 Φεβρουαρίου περί τους 5.000 Τούρκους λεηλάτησαν την πόλη της Πάτρας, ενώ την ίδια μέρα έγινε συμπλοκή στο λόφο Τσουκαλά στα Βραχναίικα, κατά την οποία σκοτώθηκαν τέσσερις άνδρες από το ελληνικό στρατόπεδο και τριάντα από το τουρκικό.
Η μάχη του Σαραβαλίου είναι ένοπλη σύγκρουση της Επανάστασης του ’21 που διεξήχθη στις 9 Μαρτίου του 1822 ανάμεσα στους Έλληνες επαναστάτες υπό την γενική αρχηγία του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη και στους Τούρκους, κατά την πρώτη πολιορκία των Πατρών.
Οι τοποθεσίες «Παλαιόπυργος» και «Νερόμυλος του Σαϊταγά» που έλαβε χώρα η μάχη που έμεινε γνωστή ως «Μάχη του Σαραβαλίου», ανήκουν πλέον στην σημερινή περιφέρεια της άλλοτε Κοινότητας του Πετρωτού, η οποία υπάγεται στην Δημοτική Ενότητα Μεσσάτιδος του Δήμου Πατρέων.
Η Πετάλεια είναι ορεινός οικισμός 121 κατοίκων , σε υψόμετρο 650 μέτρων περίπου, στα βόρεια του νησιού της Κέρκυρας, στις πλαγιές και δυτικά της κορυφής του όρους Παντοκράτορας.
Απέχει περίπου 28 χλμ από την πόλη της Κέρκυρας και περίπου 5,2 χλμ από την κορυφή του Παντοκράτορα, όπου είναι κτισμένο και το μοναστήρι του «Υψηλού Παντοκράτορα».
Η πολιτική του δόγη ήταν καταστροφική με αποτέλεσμα την δημιουργία ενός κινήματος με στόχο να τον εκθρονίσει υπό την ηγεσία του επαναστάτη Μπαζαμόντε Τιέπολο εγγονού του δόγη Λορέντζο Τιέπολο και άλλων μελών της αριστοκρατίας.
Το κίνημα του Τιέπολο στάθηκε αιτία για την δημιουργία του "Συμβουλίου των Δέκα" αρχικά σαν προσωρινό σώμα αλλά αργότερα ανέλαβε όλες τις εξουσίες στην Δημοκρατία.
Ο Πιέτρο Γκραντενίγκο πέθανε την ίδια εποχή που η Δημοκρατία της Βενετίας βρισκόταν υπό θρησκευτική απαγόρευση , οι τελετές της κηδείας δεν μπορούσαν να γίνουν και τάφηκε σε έναν απλό τάφο στο Μουράνο.
Η Δημοκρατία της Βενετίας δέχτηκε ένα σκληρό χτύπημα όταν οι Μαμελούκοι κατέλαβαν την Άκρα, το τελευταίο οχυρό των Σταυροφόρων στους Αγίους Τόπους .
Από το 1294 ξέσπασε πόλεμος με την Δημοκρατία της Γένοβας και η Βενετία είχε σκληρές απώλειες : έχασε μια ναυμαχία, οι αποικίες της στην Κρήτη λεηλατήθηκαν και ο αυτοκράτορας Ανδρόνικος Β Παλαιολόγος συνέλαβε πολλούς Βενετούς στην Κωνσταντινούπολη.
Ο νέος νόμος που εισήλθε τον Φεβρουάριο του 1297 καθόρισε σαν μέλη των μελλοντικών συμβουλίων τους απογόνους των ευγενών που συμμετείχαν στο συμβούλιο την τετραετία 1293 - 1297.
Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο την Τομασίνα Μοροζίνι με την οποία είχε μια κόρη την Άννα σύζυγο του Γιάκοπο Α ντα Καρράρα και σε δεύτερο γάμο την Αγνή Ζανταρή.
Με πλεονέκτημα τους φόβους των Οθωμανών για μια οργανωμένη επίθεση εναντίον τους μετά την καταστροφική τους ήττα στην Άγκυρα ξεκίνησε μια σειρά από διαπραγματεύσεις με τον Σουλεϊμάν Τσελεμπή που ολοκληρώθηκαν με την Συνθήκη της Καλλίπολης τον Ιανουάριο ή στις αρχές Φεβρουαρίου 1403.
Η Βενετία δέχτηκε μια μεγάλη ζώνη στην ηπειρωτική Ελλάδα απέναντι από την Εύβοια που ήταν Βενετική κτήση, οι βόρειες Σποράδες παραχωρήθηκαν στους Βυζαντινούς και η Κομητεία των Σαλώνων μεταφέρθηκε στους Ιωαννίτες Ιππότες.
Το Μαρκιωνία της Βοδονίτσας έδωσε φόρο υποτέλειας και ο σουλτάνος υποσχέθηκε τελικά να παραδώσει την Αθήνα στην Βενετία, η υπόσχεση έμεινε τελικά κενή και η Βενετία αναγκάστηκε σε μερικά χρόνια να αναγνωρίσει την κυριαρχία των Ατσαγιόλι στην Αθήνα.
Ο Ζένο ήταν πολύ ικανός διπλωμάτης, ο ιστορικός της Φραγκοκρατίας στην Ελλάδα Γουίλιαμ Μίλλερ τον αποκαλεί "ένας διπλωμάτης ασυναγώνιστης εμπειρίας στις ταραχώδεις πολιτικές της Ανατολής" και "ο πιό χρήσιμος διπλωμάτης στην εποχή του".
Έπαιξε σημαντικό ρόλο να επιστρέψει το Άργος στην Δημοκρατία της Βενετίας μετά από ένα χρονικό διάστημα που το είχε στην κατοχή του ο Δεσπότης του Μυστρά Θεόδωρος Α Παλαιολόγος.
Την επόμενη μέρα μετά την Μάχη της Άγκυρας απεστάλη στην Οθωμανική αυλή για να ζητήσει βοήθεια απέναντι στον αντεκδικητή από την Φλωρεντία Αντώνιο Α Ατσαγιόλι που είχε κυριεύσει πρόσφατα την Αθήνα από την Βενετία.
Παρά το γεγονός ότι οι ικανότητες και η φήμη του στάθηκαν αιτία να πάρει τον τίτλο του "Δούκα των Αθηνών" βρέθηκε σε δυσκολίες να αντιμετωπίσει τα μεγάλα προβλήματα της εποχής του.
Η Σύρος, η Πάρος και τα υπόλοιπα νησιά είχαν ερημώσει από τις συνεχείς Οθωμανικές επιδρομές, η Άνδρος είχε γλυτώσει αλλά υποχρεώθηκε να πληρώσει φόρο υποτέλειας και να παραχωρήσει τα λιμάνια της σαν καταφύγιο στα Οθωμανικά πλοία.
Ο νέος Δούκας του Αρχιπελάγους Φραγκίσκος Α Κρίσπος ιδρυτής του Οίκου των Κρίσπων τον κάλεσε στις αρχές του 1384 να τον παντρέψει με την κόρη του Πετρονίλλα για να δικαιολογήσει τον σφετερισμό και τον φόνο του προηγούμενου δούκα Νικκολό νταλλε Κάρτσερι.
Αν και δεν ήταν η καλύτερη χρόνια του Ηρακλή Αγίων Θεοδώρων κατάφερε να αναδείξει τον πρώτο σκόρερ στην κατηγορία ο οποίος έμελλε να αποτελέσει και παίκτη-προπονητή του συλλόγου για την επόμενη σεζόν στην Γ' ΕΠΣΘ.
Είχε καταφέρει να προαχθεί μέχρι και την Β' ΕΠΣ Θεσσαλίας, ενώ είχε φτάσει 5 φορές στα μπαράζ ανόδου για την Α' ΕΠΣ Θεσσαλίας στα οποία δεν κατάφερε να πάρει την πρόκριση για την μεγάλη τοπική κατηγορία.
Την σεζόν 2019-2020 έμεινε ανενεργή για δεύτερη φορά, αλλά ενεργοποιήθηκε ξανά την σεζόν 2020-2021 αυτή την φορά στην Β' ΕΠΣΘ αφού η Γ' ΕΠΣΘ καταργήθηκε, όμως δεν κατάφερε να χαρεί πολύ την συμμετοχή του στην κατηγορία από την στιγμή που πρωτάθλημα διεκόπη Από την σεζόν 2021-22 παραμένει ανενεργή και δεν συμμετέχει σε κανένα πρωτάθλημα.
Οι ανάπηροι πολέμου μάλιστα ήταν δραστήριοι, συμμετέχοντας επίσης στις επετείους της 25ης Μαρτίου και της 28ης Οκτωβρίου μαζί με φοιτητές και εργαζόμενους, καθώς επίσης και στις διαδηλώσεις κατά της τριπλής στρατιωτικής κατοχής και του λιμού.
Επίσης έλαβαν μέρος στη Γενική απεργία και διαδήλωση της 22ας Ιουλίου 1943 ενάντια στην προοπτική επέκτασης της βουλγαρικής κατοχής στο μεγαλύτερο τμήμα της Κεντρικής Μακεδονίας.
Λίγους μήνες νωρίτερα, οι ανάπηροι συμμετείχαν στις μεγάλες διαδηλώσεις του Μαρτίου του 1943 μαζί με άλλους Έλληνες εργαζόμενους και φοιτητές κατά της γενικής επιστράτευσης, με τίμημα 46 νεκρούς διαδηλωτές.
Το Πογκρόμ κατά των αναπήρων έλαβε χώρα τη νύχτα της 30ής Νοεμβρίου 1943, στην Αθήνα από τα τάγματα ασφαλείας, που ήταν συνεργάτες των ναζιστικών κατοχικών δυνάμεων.
Ανάπηροι του πολέμου που νοσηλεύονταν σε νοσοκομεία της Αθήνας συνελήφθησαν από τα τάγματα ασφαλείας που ακολούθως τους παρέδωσαν στους Γερμανούς στις φυλακές Χαϊδαρίου και Χατζηκώστα.
Με την κατάρρευση του Μετώπου και τη συνθηκολόγηση του Ελληνικού Στρατού, οι ανάπηροι των μετώπων στο μεγαλύτερο ποσοστό τους συγκεντρώθηκαν στα νοσοκομεία της Αθήνας.
Την περίοδο 1979-1980 αναδείχθηκε υπέρ-πρωταθλητής Πειραιώς επικρατώντας του Αίαντα Σαλαμίνας στον αγώνα που διεξήχθη στο Δημοτικό Γήπεδο Νεάπολης Νίκαιας και κέρδισε την άνοδο στην Εθνική Ερασιτεχνική Κατηγορία, τρίτη τη τάξει κατηγορία του Ελληνικού ποδοσφαίρου.