polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ο Ντάρτον γράφει ότι "παρά τον προφανή χαρακτήρα φαντασίας . Το έτος 2440 επεδίωκε να διαβαστεί σαν ένας σοβαρός οδηγός για το μέλλον. Πρόσφερε μια εκπληκτική νέα προοπτική: το μέλλον σαν γεγονός συντελεσμένο και το παρόν σαν παρελθόν. Ποιος θα μπορούσε να αντισταθεί στον πειρασμό να συμμετάσχει σε ένα τέτοιο πείραμα σκέψης;
«Δεν υπάρχει καλύτερος συγγραφέας να συμβουλευτεί κανείς,» γράφει ο , «αν θέλει να πάρει μια ιδέα για το πώς έμοιαζε, ακούγονταν, αισθανόταν το Παρίσι την παραμονή της Επανάστασης.»
Δεν υπάρχουν μοναχοί, ιερείς, πόρνες, ζητιάνοι, χοροδιδάσκαλοι, σεφ ζαχαροπλαστικής, μόνιμος στρατός, δουλεία, αυθαίρετες συλλήψεις, φόροι, συντεχνίες, εξωτερικό εμπόριο, καφές, τσάι ή καπνός και όλη η άχρηστη και ανήθικη παλιότερη γραπτή λογοτεχνία έχει καταστραφεί.
Ένας παραγωγικότατος συγγραφέας, ένας από τους ανθρώπους των οποίων η λογοτεχνική ζωή ήταν από τις πιο δραστήριες του 18ου αιώνα, παραμένει ουσιαστικά γνωστός σήμερα για το μυθιστόρημα προφητικής φαντασίας Το έτος 2440 και το έργο του Πίνακας του Παρισιού που δημοσιεύθηκε πριν από την επανάσταση.
Έγραψε εξήντα θεατρικά έργα, δεκάδες ποιητικές συλλογές και πολυάριθμα κριτικά δοκίμια και ήταν ιδρυτής της εφημερίδας Πατριωτικά και λογοτεχνικά χρονικά .
Έχοντας ανακαλύψει το 1757 την κομεντί Φρανσαίζ , η κλίση του για το θέατρο και τα μυθιστορήματα, καθώς και η φιλία του με συγγραφείς, τον έκαναν να αποφασίσει γύρω στο 1765 να ζήσει από την πένα του.
Κατηγορούσε τη γαλλική τραγωδία ως κακή απομίμηση αρχαίων και ξένων εθίμων σε πομπώδεις στίχους και υποστήριζε το δράμα όπως το αντιλαμβάνονταν ο Ντιντερό.
Δεν δεχόταν ότι η σύγχρονη επιστήμη είχε κάνει πραγματική πρόοδο, ήταν δε τόσο συντηρητικός μέχρι του σημείου να υποστηρίζει ότι η γη ήταν μια κυκλική επίπεδη επιφάνεια που περιστρέφεται γύρω από τον ήλιο.
Τα πιο σημαντικά από τα διάφορα έργα του είναι Το έτος 2440 , Νεολογισμοί ή Λεξιλόγιο , ο πίνακας του Παρισιού , το νέο Παρίσι , η ιστορία της Γαλλίας και η σάτιρα εναντίον του Ρασίν και του Μπουαλώ .
Μεταξύ αυτών και δύο ιστορικά δράματα με θέμα τους θρησκευτικούς πολέμους, το Ζαν Ενυγιέ, επίσκοπος της Λιζιέ και Η εξόντωση της Λίγκας , που ήταν τόσο αντιμοναρχικά και αντικληρικά που ανέβηκαν στη σκηνή μόνο μετά τη Γαλλική επανάσταση.
Ο Λουί Σεμπαστιάν Μερσιέ ήταν Γάλλος συγγραφέας του διαφωτιστικού κινήματος, μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας, δοκιμιογράφος, φιλόσοφος, λογοτεχνικός κριτικός και δημοσιογράφος.
Είχε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι ο Μπουαλώ και ο Ρασίν είχαν καταστρέψει τη γαλλική γλώσσα και ότι ο αληθινός ποιητής έπρεπε να γράφει σε πρόζα.
Στην περιοχή του κάστρου έχουν ανευρεθεί ερείπια μεσαιωνικής τρίκλιτης παλαιοχριστιανικής εκκλησίας και νεκροταφείου της ίδιας περιόδου, που δείχνουν ότι γύρω από το κάστρο υπήρξε ευρύτερος οικισμός.
Μετά την προσάρτηση της περιοχής στην Ελλάδα και τις ανταλλαγές πληθυσμών που ακολούθησαν μεταξύ Ελλάδας, Τουρκίας και Βουλγαρίας, στο χωριό εγκαταστάθηκαν Έλληνες πρόσφυγες από τις περιοχές της Ανατολικής και της Βόρειας Θράκης.
Απέχει 17 χιλιόμετρα από την Κομοτηνή και 34 χιλιόμετρα από την Ξάνθη, ενώ η κωμόπολη του Ιάσμου βρίσκεται σε απόσταση μόλις 4 χιλιομέτρων.
Για τη διδακτορική του έρευνα στο Στρασβούργο και στη Χάγη έλαβε υποτροφία και το 1971 αναγορεύτηκε διδάκτωρ της Νομικής Σχολής του ΑΠΘ στο Διεθνές Δίκαιο με επιβλέποντα τον Δημήτριο Κωνσταντόπουλο.
Άσκησε ενεργή δικηγορία με επιτυχία συμμετέχοντας σε ένα από τα πιο γνωστά δικηγορικά γραφεία της Θεσσαλονίκης, μαζί με τον Δημήτριο Ευρυγένη , τον Αθανάσιο Βουτυρά και τον Στέλιο Νέστωρα.
Ήταν από τους πρώτους που ασχολήθηκε και δημοσίευσε εργασίες του, πριν ακόμη αναγορευτεί διδάκτωρ, σχετικά με το νέο για την εποχή εκείνη Δίκαιο της Ευρωπαϊκής Κοινότητας.
Το 1975, μαζί με τον Καθηγητή Ιδιωτικού Δικαίου Γιάννη Βούλγαρη, προσλαβάνεται ως Ειδικός Επιστήμων στην Νομική Σχολή του ΔΠΘ στην Κομοτηνή, ενώ το 1977 εκλέγεται έκτακτος καθηγητής στην έδρα του Δημοσίου Διεθνούς Δικαίου και λίγο μετά μόνιμος Καθηγητής, θέση που κατείχε ως το θάνατό του το 1999.
Εισηγήθηκε μάλιστα, πολύ πριν την ένταξη της Ελλάδας στην ΕΟΚ, την υποχρεωτική διδιασκαλία στο ΔΠΘ του μαθήματος του Ευρωπαϊκού Δικαίου.
Το ΔΠΘ τιμώντας την προσφορά του τον τίμησε μετά θάνατο, το 2016, ιδρύοντας το Εργαστήριο Διεθνούς Δικαίου και Διεθνών Σχέσεων «Κρατερός Ιωάννου»" .
Ειδικότερα με το ζήτημα της αναγνώρισης της μετέπειτα Βόρεια Μακεδονίας ασχολήθηκε ενεργά, ως επικεφαλής της ομάδας συνηγόρων (μαζί με τον Βασίλειο Σκουρή, τον Στέλιο Περάκη και τον Γιάννο Κρανιδιώτη) της Ελληνικής Δημοκρατίας στην αίτηση λήψης ασφαλιστικών μέτρων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κατά της Ελλάδας για τα αντίμετρα που έλαβε η Ελλάδα τον Φεβρουάριο του 1994 σε βάρος της χώρας αυτής, αίτηση που απορρίφθηκε από Δικαστήριο των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων.
Στις 13 Σεπτεμβρίου του 1995 ήταν ο νομικός σύμβουλος της ελληνικής κυβέρνησης κατά την κατάρτιση και υπογραφή της ενδιάμεσης συμφωνίας με τη Βόρεια Μακεδονία.
Υπήρξε μέλος του Επιστημονικού Συμβουλίου του Υπουργείου Εξωτερικών και προσέφερε πολλάκις τις γνώσεις του στους εκάστοτε Υπουργούς Εξωτερικών σε κρίσιμα ζητήματα όπως το Κυπριακό, την ΠΓΔΜ και τα ελληνοτουρκικά (συμμετείχε μαζί με τον καθηγητή Αργύρη Φατούρο στην ομάδα εμπειρογνωμόνων για τον ελληνοτουρκικό διάλογο).
Διετέλεσε Πρόεδρος του Κέντρου Διεθνούς και Ευρωπαϊκού Οικονομικού Δικαίου , το οποίο ανέδειξε σε αναγνωρισμένο φορέα σε θέματα ευρωπαϊκού δικαίου, ενώ συνέβαλε στη ίδρυση της Εθνικής Σχολής Δικαστών εντός των χώρων του ΚΔΕΟΔ.
Εκπροσώπησε την Ελλάδα ως σύμβουλος της Ελληνικής Αντιπροσωπείας στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ, μέλος της Επιτροπής του Δικαίου του Διαστήματος του ΟΗΕ, ως πρόεδρος της Επιτροπής Εμπειρογνωμόνων για τη βελτίωση της διαδικασίας στο πλαίσιο της ΕΣΔΑ του Συμβουλίου της Ευρώπης, ενώ συμμετείχε σε όργανα διεθνών οργανισμών, όπως του ΟΑΣΕ.
Ο Κρατερός - Νικόλαος Ιωάννου υπήρξε διαπρεπής και διεθνούς κύρους διεθνολόγος, καθηγητής του Διεθνούς Δικαίου στη Νομική Σχολή του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης και δικαστής στο Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Ξεκινά 18 χιλιόμετρα από την πόλη Πεσαβάρ, στο Οχυρό Τζαμρούντ (το οποίο κατασκευάστηκε το 1823 από τους Σιχ, και όπου εκτελέστηκε και τάφηκε ο στρατηγός Χάρι Σιγνκ Νάλουα.
Το 1964 κατασκευάστηκε σε κοντινή απόσταση από το οχυρό, μία λίθινη αψίδα μεσαιωνικού ύφους, το Μπαμπί Χαϊμπέρ, καθώς και πλατφόρμα παρατήρησης.
Ήταν ο μοναδικός Ευρωπαίος επιζήσας από τη βρετανική αποικία η οποία υπό την καθοδήγηση του στρατηγού Ουίλιαμ Ελφινστόουν αποδεκατίστηκε από τους μαχητές των Γκίλτζι στο πέρασμα Γκαντομάκ .
Το πέρασμα Χαιμπέρ είναι ένα από τα πλέον γνωστά στον κόσμο, με παρελθόν συχνά βίαιο και με πολλούς θανάτους, μιας και χρησιμοποιήθηκε επανειλημμένως σε στρατιωτικές εκστρατείες.
Οι παστούν της ευρύτερης περιοχής αντιστάθηκαν επί μακρόν στον ξένο ελέγχο, αλλά κατά τη διάρκεια του Β Αγγλοαφγανικού Πολέμου το 1879, οι Βρετανοί κατέλαβαν την περιοχή.
Σε αυτό βρίσκονται δρόμος από το 1879 και σιδηροδρομική γραμμή η κατασκευή της οποίας ολοκληρώθηκε το 1925, την εποχή των Βρετανικών Ινδιών, και η οποία έχει τουλάχιστον 34 σήραγγες και 92 γέφυρες, κατασκευασμένες με ένα αστρονομικό ποσό για την εποχή, της τάξης των 2 εκατομμυρίων λιρών Αγγλίας.
Ήταν ο πρώτος που δημιούργησε ένα αξιόπιστο στερεοταξικό χώρο για τον εγκέφαλο των αρουραίων, των ποντικών και των πρωτευόντων θηλαστικών - παράγοντας που τροφοδοτεί την έκρηξη στην έρευνα για τη νευροεπιστήμη από τη δεκαετία του 1980.
Συγκεκριμένα, βρίσκεται μέσα στο κάτω παρεγκεφαλιδικό σκέλος, μια περιοχή που ενσωματώνει και συνδυάζει τις αισθητηριακές και τις κινητικές πληροφορίες, προκειμένου να διορθώσει τη στάση του σώματος, την ισορροπία του και τις μικρές επιδέξιες κινήσεις.
Οι περισσότεροι επιστήμονες που ασχολούνται με τη σχέση του ανθρώπινου εγκεφάλου με τις νευρολογικές ή ψυχιατρικές ασθένειες χρησιμοποιούν τους χάρτες και επιστημονικούς όρους του Παξινού για την οργάνωση του εγκεφάλου.
Οι "άτλαντες" του ανθρώπινου εγκεφάλου του είναι οι πιο ακριβείς, περιγράφουν εξονυχιστικά τις διάφορες εγκεφαλικές δομές, διατίθενται για τον εντοπισμό βαθιών δομών και χρησιμοποιούνται σε χειρουργικές αίθουσες.
Ο ελληνικής καταγωγής επιστήμονας είχε υποπτευθεί την ύπαρξη της εν λόγω εγκεφαλικής περιοχής πριν 30 χρόνια και τώρα μπόρεσε για πρώτη φορά να αποδείξει την ύπαρξή της χάρη στην ύπαρξη καλύτερων πλέον μεθόδων ανίχνευσης και απεικόνισης.
Η ανακάλυψη νέων περιοχών του εγκεφάλου βοηθά τους επιστήμονες να κατανοήσουν καλύτερα τις ασθένειες και να δοκιμάσουν νέες θεραπείες για τις διάφορες νευροεκφυλιστικές παθήσεις .
Από το 1973 εργάζεται στο Πανεπιστήμιο του Ν στο Σίδνεϊ, όπου και διαμένει διατηρώντας όμως επαφή και με τα καλύτερα Πανεπιστήμια και Ερευνητικά Κέντρα ανά τον κόσμο, μεταξύ των οποίων και το Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης.
Η γνωριμία του με τον θεατρικό συγγραφέα Λα Μότ και τον Φοντενέλ και οι συναναστροφές του στο σαλόνι της πολύ πνευματώδους Μαντάμ ντε Λαμπέρ, ήταν αποφασιστικής σημασίας για τη διάπλαση της σκέψης του.
Στην περίφημη "Φιλονικία των Αρχαίων με τους Σύγχρονους" ο Μαριβώ τάχθηκε στο πλευρό των δεύτερων, δημοσιεύοντας περιστασιακά άρθρα στο περιοδικό τους Νέος Ερμής , ώσπου το 1719 δημιούργησε το δικό του περιοδικό, τον Γάλλο Θεατή .
Ο ίδιος απάντησε: "Έψαξα μέσα στην ανθρώπινη καρδιά, παντού όπου θα μπορούσε κρυφτεί ο έρωτας όταν φοβάται να αποκαλυφθεί και καθεμιά από τις κωμωδίες μου έχει ως στόχο να βρει και να αποκαλύψει τον κρυμμένο, ανομολόγητο έρωτα.
Στα έργα μου, άλλοτε αναφέρομαι σε έναν έρωτα που τον αγνοούν και οι δυο εραστές, άλλοτε σε έναν έρωτα που αισθάνονται αλλά θέλουν να αποκρύψουν ο ένας από τον άλλο, άλλοτε σε έναν συνεσταλμένο έρωτα που δεν τολμά να ομολογηθεί και άλλοτε, τέλος, σε έναν έρωτα αβέβαιο και ενδεχομένως ακόμη απροσδιόριστο, έναν έρωτα που μόλις γεννιέται, για να το πούμε έτσι, για τον οποίο οι ήρωες αμφιβάλλουν ακόμη χωρίς να είναι σίγουροι και ψάχνουν τα κατάβαθα της ψυχής τους πριν να τον αφήσουν να εκδηλωθεί»
Παντρεύτηκε το 1717 με την Κολόμπ Μπουλόν, κόρη ενός πλούσιου δικηγόρου σύμβουλου του βασιλιά, της οποίας η προίκα επέτρεπε στο ζευγάρι να ζει άνετα.
Το 1720 καταστράφηκε οικονομικά εξαιτίας της κατάρρευσης του συστήματος Λω, έχασε τη σύζυγό του το 1723 και έπρεπε πλέον να γράφει για να ζήσει και να μεγαλώσει την κόρη του, γεγονός που τον ώθησε να ασχοληθεί πιο σοβαρά με τη συγγραφή θεατρικών έργων.
Χάρη σ' αυτήν εξελέγη μέλος της Γαλλικής Ακαδημίας το 1742, με συνυποψήφιο το Βολταίρο ο οποίος έχασε τη θέση, όπου έδωσε αρκετές ομιλίες: Σκέψεις με τη μορφή επιστολής για την πρόοδο του ανθρώπινου πνεύματος , Στοχασμοί για το ανθρώπινο πνεύμα με την ευκαιρία του Κορνέιγ και του Ρασίν , Σκέψεις για τους Ρωμαίους και τους αρχαίους Πέρσες .
Διασκεύασε, παρωδώντας, έργα των κλασικών συγγραφέων και τα μετέτρεψε σε πρωτότυπα έργα, σύμφωνα με το νεο-επιτηδευμένο πνεύμα που χειρίζονταν με «ελαφρύ» τρόπο «μεγάλα θέματα» .
Έτσι έγραψε τον μεταμφιεσμένο Τηλέμαχο το 1714-1715 και την διασκευασμένη Ιλιάδα το 1716, η οποία είναι μια παρωδία του έργου του Ομήρου, το τέταρτο δημοσιευμένο έργο του και πρώτο που υπογράφηκε με το όνομά του.
Τα έργα του το Παιχνίδι του έρωτα και της τύχης και Οι Ψεύτικες εκμυστηρεύσεις παρουσιάζουν τα τυπικά χαρακτηριστικά των ερωτικών κωμωδιών του: ρομαντικό περιβάλλον, οξυμένη αίσθηση των πιο λεπτών αποχρώσεων στη γκάμα των συναισθημάτων και εύστοχα πνευματώδη λογοπαίγνια.
Οι μεγάλοι ηθοποιοί αυτού του θιάσου, ο Τομασέν και η Σύλβια έγιναν οι μόνιμοι πρωταγωνιστές των κωμωδιών του, καθώς έγινε συγγραφέας του θιάσου.
Στη συνέχεια περιόρισε αισθητά τη θεατρική συγγραφική παραγωγή του, έγραψε μόνο μερικά έργα για την Κομεντί Φρανσαίζ, τα οποία εκδόθηκαν αλλά δεν παίχτηκαν, και ένα διάλογο, Η Εκπαίδευση ενός Πρίγκιπα.
Ο Πιέρ Καρλέ ντε Σαμπλαίν ντε Μαριβώ , πιο γνωστός ως Μαριβώ, , ήταν δημοσιογράφος, μυθιστοριογράφος, αλλά πρωτίστως θεατρικός συγγραφέας της εποχής του Διαφωτισμού.
Το 1707, η Κανταχάρ βρισκόταν σε κατάσταση χάους μιας και διεκδικούνταν από το σιιτικό κράτος των Περσών Σαφαβιδών και τη σουνιτική αυτοκρατορία Μουγκάλ της Ινδίας.
Ο Μίρβαϊς Χαν, ένας σουνίτης φύλαρχος του οποίου η επιρροή στους συντοπίτες του τον κατέστησε ύποπτο, φυλακίστηκε ως πολιτικός κρατούμενος από τον κυβερνήτη των Σαφαβιδών στην περιοχή, Γκουργκίν Χαν, και στάλθηκε στο ανάκτορο των Σαφαβιδών στην Ισφαχάν.
Έχοντας καταφέρει να κερδίσει ψευδώς την εμπιστοσύνη της περσικής αυλής, ο Μίρβαϊς έλαβε την πολυπόθητη άδεια για να προσκυνήσει στη Μέκκα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ήταν γιος των Σαλίμ Χαν και Νάζο Τόχι , εμβληματικής ποιήτριας των Παστούν, εγγονός του Καρούμ Χαν και δισέγγονος του Ισμαΐλ Χαν, απόγονου του Μαλικυάρ, του αρχαίου επικεφαλής των Χοτάκων.
Αφότου ο Γκουργκί Χαν και οι συνοδοί του σκοτώθηκαν ενώ βρίσκονταν σε εκδρομή στην εξοχή τον Απρίλιο του 1709, η φυλή Χοτάκ ανέλαβε τον έλεγχο της πόλης και της επαρχίας.
Το 1709 ο Μίρβαϊς και ο Αμπντούλ Αζίζ άρχισαν να οργανώνουν τους συμπατριώτες τους σε εξέγερση, και όταν μεγάλο μέρος της περσικής φρουράς βρισκόταν σε εκστρατεία έξω από την πόλη, οι ακόλουθοι των Μίρβαϊς και Αμπντούλ Αζίζ επιτέθηκαν στο υπόλοιπο τμήμα της φρουράς, σκοτώνοντας του περισσότερους, συμπεριλαμβανομένου και του ιδίου του Γκουργκίν Χαν.
Ο Αμπντούλ Αζίζ επιθυμούσε να υπογράψει συνθήκη ειρήνης με τους Πέρσες αλλά οι συμπατριώτες του ήταν αντίθετοι στην ιδέα αυτή και έτσι υποχρέωσαν τον Μαχμούντ Χοτάκ να τον δολοφονήσει το 1717.
Τα κυριότερα αξιοθέατα είναι το "Μπιντεσγκεστούτ Πίμπερ" με τα περίφημα λευκά άλογα Λιπιτσάνερ και το θερμικό λουτρό " " το οποίο τροφοδοτείται από τις μεταλλικές πηγές στο Πίμπερ.
Υποδύθηκε έναν συμπαθητικό ομοφυλόφιλο στο του Μαρσέλ Καρνέ , έναν ντροπαλό και διασκεδαστικό νεαρό πρωταγωνιστή στο ' του Αλμπέρ Βαλεντίν .
Καθιερώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1940 ως ηθοποιός με μεγάλη εκφραστικότητα, σε ταινίες όπως το του Κριστιάν Ζακ ή το Η σιωπή είναι χρυσός του Ρενέ Κλαιρ .
Με ωριμότητα, υποδυότανε σκοτεινούς, ενοχλητικούς και σύνθετους χαρακτήρες όπως του επιθεωρητή του δολοφόνου με το αγγελικό πρόσωπο και του 357 , του εισαγγελέα στο , του αφεντικού νυχτερινού κέντρου στο Κόκκινο Κύκλο ή του αποτελεσματικού και πανταχού παρών του Σταβίνσκι στην ομώνυμη ταινία .
Παντρεμένος με την ηθοποιό Ζακλίν Πορέλ το 1941, είναι πατέρας της δημοσιογράφου Ανν-Μαρί Περιέ, τρίτης συζύγου του τραγουδιστή Μισέλ Σαρντού και του Ζαν-Πιέρ Περιέ, βοηθού σκηνοθέτη σε σκηνοθέτες όπως του Κώστα Γαβρά και Ανατόλ Λίτβακ .
Επίσης αναγνώρισε και μεγάλωσε τον γιο του Ζαν-Μαριέ Περιέ, διάσημο φωτογράφο γεννημένο από προηγούμενη σχέση της Ζακλίν Πορέλ με τον Ανρί Σαλβαντόρ- , γιος του., ' ', 18 Οκτωβρίου 2001.
Παράλληλα, έκανε μια σημαντική θεατρική καριέρα όπου υπηρέτησε τόσο το ρεπερτόριο με τον Μολιέρο και το σύγχρονο θέατρο με τους Ζαν-Πολ Σαρτρ, Φελισιάν Μαρσώ, Ζαν Ανούιγ, όσο και το θέατρο της λεωφόρου με τους Μαρσέλ Ασάρ, Αντρέ Ρουσσέν και Φρανσουάζ Ντόρεν.
Όταν ο πατέρας του Τζεφ συνειδητοποίησε ότι δεν θα μπορεί να ελέγχει πλήρως τη ζωή του γιου του, δεν επέτρεψε στον Τζεφ να συνεχίσει την σκακιστική του καριέρα.
Το τεράστιο άρθρο σε ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα περιοδικά στις Ηνωμένες Πολιτείες το περιέγραψε την σωματική βία που ασκούσε ο πατέρας των δυο παιδιών Μάικ σε αυτά και προκάλεσε την αντίδραση των κατάλληλων άρχων που του πήραν την κηδεμονία των αδελφιών που με την σειρά τους κατέληξαν σε παρένθετους γονείς.
Ο Τζεφ και η Τζούλια το έσκασαν από την φροντίδα τις Κοινότητας Βοηθείας Παιδιών και γύρισαν στον πατέρα τους, οπού κρύφτηκαν ώστε να μην τους ξαναπάρουν πίσω.
Ο Τζεφ έμαθε τους κανόνες του σκακιού σε ηλικία των 4 χρονών, χάρη στην κατά δυο χρόνια μεγαλύτερη του αδελφή, Τζούλια, ενώ σε ηλικία των 6 χρονών άρχισε να παίζει σε σκακιστική λέσχη στο Μανχάταν της Νέας Υόρκης , η οποία ήταν τότε μια από τις καλύτερες στον κόσμο.
Ο επικεφαλής της λέσχης Μπρους Παντολφίνι, μένοντας άφωνος από τις δυνατότητες των σκακιστικών αδελφιών, τους χάρισε ισόβια δωρεάν συνδρομή κάτι που ήταν προνόμιο μόνο των γκρανμαίτρ.
Κάθε χρόνο σε λόφο του κοινοβουλίου στην Οττάβα ο Τζεφ έπαιρνε μέρος στους γιορτασμούς της Ημέρας του Καναδά και ψυχαγωγούσε τα πλήθη παίζοντας ταυτόχρονα σκάκι με 40 παίκτες - το λεγόμενο σιμουλτανέ.
Ο Τζεφ εμφανιζόταν και στο Πάρκο της Πλατείας Ουάσινγκτον στην Νέα Υόρκη όπου έπαιζε γρήγορο σκάκι και συγκέντρωνε το ενδιαφέρον του κοινού πάνω του.
Όταν ο Τζεφ ήταν 8 χρονών ο ενθουσιασμός που έδειχνε για το σκάκι τράβηξε την προσοχή του γκρανμαίτρ Έντμαρ Μέντνις, ο οποίος τον προσκάλεσε στην ανάλυση του αγώνα παγκοσμίου κυπέλλου το 1986 μεταξύ του Γκάρι Κασπάροφ και του Ανατόλι Κάρποφ στο .
Ο Τζεφ και η αδελφή του (που και αυτή ήταν παγκόσμια πρωταθλήτρια των κορασίδων κάτω των 10 ετών) εμφανίστηκαν πάλι στην τηλεόραση περιγράφοντας των αγώνα ρεβάνς το 1987.
Μέτα από αυτό το γεγονός και οι δυο έγιναν γνωστοί στο ευρύ κοινό και στα μέσα μαζικής ενημέρωσης, άρχισαν να εμφανίζονται σε πολλές εκπομπές, ενώ επίσης έγιναν θέμα για μία βιογραφική ταινία.
Στην πραγματικότητα όμως η παρτίδα αυτή μεταξύ του Τζεφ Σάρουερ και του αντιπάλου του Τζόσουα Ουάιτσκιν έληξε με ισοπαλία, ενώ οι δυο τους μοιράστηκαν την πρώτη θέση.
Ο Άλλεν Κάουφμαν, ο πρόεδρος τις Αμερικάνικης Κοινωνίας Σκακιού, είπε «Ο Τζεφ σαν εννιάχρονο παιδί είναι πιο δυνατός από τον Μπόμπι όταν αυτός ήταν 11 χρόνον».
Ο Μπρους Παντολφίνι με τη σειρά του είπε «Ανάμεσα σε χιλιάδες παιδιά τα οποία δίδασκα, ο Τζεφ είναι αναμφισβήτητα ο πιο αξιοσημείωτος νέος παίκτης».
Από τον Δεκέμβριο του 2008 ο Τζεφ παίρνει μέρος στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Πόκερ , τερματίζοντας 5 τουρνουά με χρηματικό έπαθλο, συμπεριλαμβάνοντας την 10 θέση στο ΕΠΠ Βαρσοβίας τον Οκτώβριο του 2009 και την 3 θέση με χρηματικό έπαθλο 156.170 Ευρώ στο ΕΠΠ Βιλαμούρα των Νοέμβριο του 2009.
Κάποια περιοδικά, όπως το ή το έγραφαν άρθρα για τον Τζεφ και την οικογένεια του, συχνά υπογραμμίζοντας τον περίεργο τρόπο ζωής τους, και θέτοντας υπό αμφισβήτηση την ασφάλεια και την ανάπτυξη της σκακιστικής καριέρας του Τζεφ υπό το βλέμμα του πάτερα του.
Ο ίδιος συγκρίνει μυθολογικές συλλογές διαφόρων πολιτισμών, από την Ισλανδία και την Αίγυπτο έως τους Μάγιας, ρίχνοντας φως σε γενεαλογίες μύθων, παράλληλες αλλά όχι απαραίτητα εξαρτώμενες από εκείνες των γλωσσών.
Το στοιχείο αυτό εντοπίζεται στις βόρειες μυθολογίες της Ευρασίας και της Αμερικής ενώ λείπει από τις νότιες μυθολογίες της Υποσαχαρίου Αφρικής, της Νέας Γουϊνέας και της Αυστραλίας .
Μέσω της σύγκρισης των μυθολογιών διαφόρων λαών, οι μελετητές προσπαθούν να εντοπίσουν υποκείμενες ομοιότητες ή/και να ανασυνθέσουν μια "πρωτομυθολογία" από την οποία προήλθαν όλες αυτές οι μυθολογίες.
Σε ένα βαθμό, όλες οι θεωρίες περί μυθολογίας ακολουθούν μια συγκριτική προσέγγιση: όπως σημειώνει ο μελετητής των θρησκειών : "εξ ορισμού, όλοι οι θεωρητικοί αναζητούν ομοιότητες μεταξύ των μύθων".
Ωστόσο, οι μελετητές της μυθολογίας μπορούν χονδρικά να χωριστούν σε ιδιαιτεριστές, οι οποίοι επικεντρώνονται στις διαφορές μεταξύ των μύθων, και συγκριτικιστές, οι οποίοι εστιάζουν στις ομοιότητες.
Οι ιδιαιτεριστές τείνουν να "υποστηρίζουν ότι οι ομοιότητες τις οποίες εξιχνιάζουν οι συγκριτικιστές είναι αόριστες και επιφανειακές", ενώ οι συγκριτικιστές τείνουν να "υποστηρίζουν ότι οι διαφορές τις οποίες σημειώνουν οι ιδιαιτεριστές είναι ασήμαντες και τυχαίες".
Μερικοί μελετητές, όπως οι , 4 Ρεγκλάν και, πιο πρόσφατα, ο Τζόζεφ Κάμπελ, έχουν προτείνει ότι οι μύθοι διάφορων λαών που αφηγούνται ιστορίες ηρώων μοιράζονται μια κοινή δομή.
Οι εντυπωσιακές ομοιότητες μεταξύ της βιολογικής και μυθολογικής εξέλιξης επιτρέπουν τη χρήση υπολογιστικής στατιστικής για την εξαγωγή συμπερασμάτων σχετικά με την εξελικτική συγγένεια και την οικοδόμηση του πιθανότερου φυλογενετικού δέντρου μιας μυθολογικής οικογένειας.
Μυθολογικές φυλογένειες τις οποίες καταδεικνύουν τα διάφορα μυθικά θέματα, σαφώς υποστηρίζουν χαμηλές οριζόντιες μεταδόσεις , ιστορικές διασπορές και εστιγμένη ισορροπία.
Ο κινέζικος μύθος του , ο ινδικός βεδικός μύθος του και ο σκανδιναβικός μύθος του αναφέρουν όλοι έναν κοσμικό γίγαντα που σκοτώνεται για να δημιουργήσει τον κόσμο .
Ο Αιγυπτιακός θεός Όσιρις και της Μεσοποτάμιος θεός Θαμμούζ αποτελούν τέτοια παραδείγματα, ενώ ο ελληνικός μύθος του Άδωνι έχει συχνά συγκριθεί με τον Όσιρι και τον μύθο του Διονύσου, αφού διαθέτει επίσης το θάνατο και την αναγέννηση.
Επιπλέον, μερικοί μελετητές έχουν επισημάνει τις ομοιότητες μεταξύ πολυθεϊστικών μύθων "αποθνησκόντων θεών" και της χριστιανικής ιστορίας του Ιησού από τη Ναζαρέτ.
Μερικοί μελετητές προτείνουν ότι οι μύθοι διαφόρων πολιτισμών αποκαλύπτουν τις ίδιες, ή παρόμοιες, ψυχολογικές κινητηρίους δυνάμεις εν ενεργεία στις κουλτούρες αυτές.
Αντίστοιχα, γιουνγκιανοί στοχαστές έχουν εντοπίσει εικόνες, θέματα και μοτίβα που απαντώνται σε μύθους ποικίλλων πολιτισμών, υποστηρίζοντας ότι αυτές οι ομοιότητες απορρέουν από αρχέτυπα παρόντα στο ασυνείδητο του κάθε ανθρώπου.
Για παράδειγμα, ο ελληνικός ουράνιος θεός Δίας , ο ρωμαϊκός ουράνιος θεός , ο ινδικός ουράνιος θεός και ο γερμανικός θεός έχουν ονόματα με εμφανώς κοινή ρίζα.
Για παράδειγμα, το Βαβυλωνιακό Έπος του Γκιλγκαμές και η εβραϊκή Βίβλος αφηγούνται τον αφανισμό της ανθρωπότητας μέσω ενός παγκοσμίου κατακλυσμού που αφάνισε την ανθρωπότητα και την διάσωση των ειδών του κόσμου από έναν άνθρωπο, ο οποίος τα επιβίβασε σε μία λέμβο.
Παρόμοιες ιστορίες σχετικά με έναν μοναδικό επιζώντα από πλημμύρα εντοπίζονται και στην Ινδουιστική μυθολογία καθώς και στην ελληνική και Νορβηγική μυθολογία και τη μυθολογία των Αζτέκων.
Η Βεδική Ινδία, η Αρχαία Κίνα, οι Μάγιας, οι Ίνκας και οι γερμανικοί λαοί διέθεταν όλοι μύθους για ένα "Κοσμικό Δένδρο" του οποίου τα κλαδιά φτάνουν ως τον ουρανό και οι ρίζες ως την κόλαση.
Για παράδειγμα, οι μελετητές έχουν χρησιμοποιήσει τους συσχετισμούς μεταξύ των διαφόρων μύθων για να παρακολουθήσουν την εξέλιξη των θρησκειών και των πολιτισμών, να καταδείξουν τις κοινές ρίζες των μυθολογιών διαφορετικών λαών, και να τεκμηριώσουν διάφορες ψυχολογικές θεωρίες.
Οι συγκριτικοί μυθολόγοι προέρχονται από διάφορους τομείς, συμπεριλαμβανομένων εκείνων της λαογραφίας, της ανθρωπολογίας, της ιστορίας, της γλωσσολογίας, και της θρησκειολογίας, και έχουν χρησιμοποιήσει μια ποικιλία μεθόδων για τη σύγκριση των μύθων.
Αυτός ο μύθος της νίκης των θεών ενάντια στους δαίμονες - και της νίκης της τάξης ενάντια στο χάος - εμφανίζεται ιδιαίτερα συχνά στις Ινδο-Ευρωπαϊκή μυθολογίες.
Μερικοί μελετητές υποστηρίζουν ότι ο μύθος αντανακλά την επιτυχία των αρχαίων Ινδο-Ευρωπαίων στην υποταγή των ιθαγενών λαών κατά την επέκτασή των πρώτων στην Ευρώπη και την Ινδία.
Αυτό υποδηλώνει ότι οι Έλληνες, οι Ρωμαίοι, οι Ινδοί και οι γερμανικοί λαοί προέρχονται από έναν κοινό προγονικό πολιτισμό, και ότι τα ονόματα του Δία, του , του και του εξελίχθηκαν από μια παλαιότερη ονομασία, * 2, η οποία αναφέρεται στον ουράνιο θεό μιας Πρωτο-Ινδο-Ευρωπαϊκής θρησκείας.
Στον ελληνικό μύθο της Τιτανομαχίας, οι θεοί του Ολύμπου νικούν τους Τιτάνες, μια παλαιότερη και πιο πρωτόγονη θεϊκή φυλή, και αποκαθιστούν την κοσμική τάξη.
Πολλοί πολιτισμοί έχουν ένα κοσμογονικό μύθο στον οποίο μια ομάδα νεότερων, πιο πολιτισμένων θεών αγωνίζεται ενάντια ή και υποτάσσει μια ομάδα γηραιότερων θεών που αντιπροσωπεύουν τις δυνάμεις του χάους.
Ξεκίνησε η λειτουργία της στις 30 Σεπτεμβρίου 1957, έκανε την παρθενική του πτήση στις 31 Μαρτίου 1958, όταν ένα μισθωμένο αεροσκάφος 779 έφυγε από τη Βιέννη για μια προγραμματισμένη πτήση προς τη Ζυρίχη και το Λονδίνο.
Έχει έναν μεγάλο κήπο στον οποίο φυλάσσεται μέχρι και σήμερα κομμάτι από τον τάφο της μητέρας του Μεχμέτ Αλή, το οποίο παλαιότερα βρίσκονταν στην πλατεία Ελευθερίας.
Στη βόρεια ενότητα βρίσκεται το χαρεμλίκ που περιέχει τους χώρους των γυναικών, με τις εξυπηρετήσεις του καθημερινού νοικοκυριού και συγχρόνως τους περισσότερους ιδιωτικούς χώρους όλης της οικογένειας.
Το κτήριο τελεί υπό τη διαχείριση του Ερευνητικού Κέντρου ΜΟΗΑ, το οποίο ιδρύθηκε το 2006 και αποσκοπεί στον διαπολιτισμικό διάλογο μεταξύ της Ελλάδας, των χωρών της Μεσογείου και του ισλαμικού κόσμου.
Το κτήριο πλέον λειτουργεί ως μουσείο, διαθέτει πολυμέσα για την καλύτερη πληροφόρηση των επισκεπτών και διεξάγει διάφορες εκπαιδευτικές, ερευνητικές και πολιτιστικές δράσεις.
Η πρώτη εντύπωση μπαίνοντας στο εσωτερικό της οικίας είναι ότι μεταφέρει τον επισκέπτη στην Καβάλα του 18ου αιώνα, την πόλη όπου ο μετέπειτα κυβερνήτης της Αιγύπτου γεννήθηκε και έζησε μέχρι την ηλικία των τριάντα ετών.
Ο Μεχμέτ Αλή, αν και δεν γεννήθηκε στο σπίτι που σήμερα είναι γνωστό ως «Οικία Μεχμέτ Αλή», εντούτοις έζησε εκεί ένα σημαντικό κομμάτι της ζωής του.