polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ο Ραμίρεζ μίλησε για το πώς ο δεύτερος κύκλος θα ήταν διαφορετικός από τον πρώτο, λέγοντας πως οι σεναριογράφοι πέρασαν τον πρώτο κύκλο να αναρωτιούνται «αν υπήρχε ένα μέρος σκοτεινό και με σκληρό περιεχόμενο για τους υπερήρωες» και επειδή η αντίδραση των θαυμαστών σε αυτό ήταν θετική , προσέγγισαν τον δεύτερο κύκλο με τη νοοτροπία: «θέλατε σκληρότητα και θέλατε σκοτάδι, ιδού η Ηλέκτρα και ο . Το ζητήσατε».
Ο Πίτρι, μιλώντας για τη δυνατότητα να χρησιμοποιηθούν αναδρομές στο παρελθόν κατά τη διάρκεια του κύκλου, είπε πως μερικές φορές είναι καλύτερα «να πεις την ιστορία μέσω αναδρομής ή να έχεις δύο ανθρώπους σε ένα δωμάτιο να μιλάνε και να έχουν αυτοί τη δύναμη της ιστορίας. Αυτό είναι κάτι που μας δίνεται η ευκαιρία να το διαλέξουμε».
Ο Τσάρλι Κοξ πρωταγωνιστεί ως Μέρντοκ, ενώ οι Τζον Μπέρνθαλ και Ελοντί Γιουνγκ συστήνονται ως Καστλ και Νάτσιος αντίστοιχα.
Οι Ντέμπορα Αν Γολ, Έλντεν Χένσον, Ροζάριο Ντόσον και Βίνσεντ Ντ'Ονόφριο επιστρέφουν επαναλαμβάνοντας τους ρόλους τους από τον πρώτο κύκλο, με τον Στίβεν Ράιντερ να προστίθεται στο καστ.
Η παραγγελία για δεύτερο κύκλο επεισοδίων έγινε τον Απρίλιο του 2015 μετά την επιτυχημένη κυκλοφορία του πρώτου, με τους Πίτρι και Ραμίρεζ να αντικαθιστούν τον υπεύθυνο του πρώτου κύκλου, Στίβεν Σ.
Η παραγωγή του κύκλου ξεκίνησε τον Ιούλιο του 2015 και συνεχίστηκε μέχρι τον Δεκέμβριο, με τον κύκλο να επικεντρώνεται στη φύση του ηρωισμού μέσω της σύγκρισης του Μέρντοκ με τους Καστλ και Νάτσιος, και το πώς οι τελευταίοι επηρεάζουν η ζωή του Μέρντοκ.
Ο Πέτρι δήλωσε πως προστέθηκαν περισσότερα επίπεδα στην ατμόσφαιρα της σειράς για να κρατήσουν τον δεύτερο κύκλο σκοτεινό, αλλά παρείχε περισσότερη σαφήνεια στον θεατή, ένα θέμα που είχαν συναντήσει στον πρώτο κύκλο.
Ο Πίτρι μίλησε επίσης για τα κοστούμια των χαρακτήρων όπως αυτό της Ηλέκτρα, σημειώνοντας πως δεν έπρεπε να κοιτάξουν μόνο στα κόμικ και «τι δείχνει κουλ», αλλά επίσης «τι πραγματικά θα φορούσες για να πολεμήσεις;
Κάποια στιγμή, όλοι το κάνουν. Το υποσχόμαστε. Αλλά, έχοντας πει αυτό, θέλουμε να τους κάνουμε να νιώθουν όσο το δυνατόν πιο οργανικοί και προσγειωμένοι».
«Μπορούσε εύκολα να γίνει η ιστορία του ή η ιστορία της Ηλέκτρας στις οποίες ο Ματ απλά θα συμμετείχε. Έτσι, την χτίσαμε σαν ιστορία του Ματ, από την άποψη του σε τι θέλαμε να τον υποβάλουμε, πού θέλαμε να τον φτάσουμε μέχρι το τέλος του κύκλου, τι θέλαμε να μάθει για τον εαυτό του και χρησιμοποιήσαμε τις ιστορίες της Ηλέκτρα και του Φρανκ για να τον φτάσουμε εκεί μέσω αυτών. μιλήσαμε για όταν βλέπουμε σειρές 13 επεισοδίων με μία ανάσα, πώς τις βλέπουμε;
Επίσης από τον πρώτο κύκλο επέστρεψαν οι Ρόις Τζόνσον ως Μπρετ Μαχόνεϊ, Σούζαν Βαρόν ως Τζόσι, Τζέφρι Κάντορ ως Μίτσελ Έλισον, Σκοτ Γκλεν ως Στικ, Πίτερ Σινκόντα ως Νόμπου Γιοσιόκα, Ρομπ Μόργκαν ως Τερκ Μπάρετ, Ματ Τζέραλντ ως Μέλβιν Πότερ, Πίτερ ΜακΡόμπι ως Πάτερ Πολ Λάντομ, Έιμι Ράτμπεργκ ως Μάρσι Σταλ, Κέβιν Ναγκλ ως Ρόσκο Σουίνι, Γουάι Τσινγκ Χο ως Γκάο και Σουζάν Χ.
Οι Ρον Νακαχάρα, Τζον Πίρκις και Μάριλιν Τόρρες είχαν επαναλαμβανόμενους ρόλους ως Χιρότσι, Σταν Γκίμπσον και Λουίζα Ντελγκάδο, αντίστοιχα, ενώ οι Μισέλ Χερντ και Κάρι-Αν Μος επανέλαβαν τους ρόλους τους ως Σαμάνθα Ρέγιες και Τζέρι Χόγκαρθ από τη σειρά Τζέσικα Τζόουνς.
Τα πρώτα δύο επεισόδια του κύκλου έκαναν πρεμιέρα στο Παρίσι στις 7 Μαρτίου 2016, με ολόκληρο τον κύκλο των 13 επεισοδίων να κυκλοφορεί στο στις 18 Μαρτίου.
Ωστόσο, σε αρκετούς έλειψε η παρουσία του Βόντι Κέρτις-Χολ ως Μπεν Ούρικ από τον πρώτο κύκλο και του Ντ'Ονόφριο ως Γουίλσον Φισκ κατά το πρώτο μισό του δεύτερου κύκλου.
Οι Τσάρλι Κοξ, Ντέμπορα Αν Γολ, Έλντεν Χένσον, Ροζάριο Ντόσον και Βίνσεντ Ντ'Ονόφριο επέστρεψαν για να επαναλάβουν τους ρόλους τους από τον πρώτο κύκλο ως Ματ Μέρντοκ/, Κάρεν Πέιτζ, Φράνκλιν «Φόγκι» Νέλσον, Κλερ Τεμπλ και Γουίλσον Φισκ/ αντίστοιχα.
Στις 7 Μαρτίου 2016, τα πρώτα δύο επεισόδια του κύκλου έκαναν πρεμιέρα στο Παρίσι, με την πρεμιέρα στη Νέα Υόρκη να γίνεται στις 10 Μαρτίου.
ήδη το 1885 πήγε όμως στο Παρίσι, όπου συνέχισε τις σπουδές, επειδή τον ενδιέφερε περισσότερο η εφαρμοσμένη κατεύθυνση των Γάλλων, έναντι της θεωρητικής των Γερμανών.
Ο Υερσέν πήρε εντολή να μελετήσει την επιδημία στο Χονγκ Κονγκ, όπου πολύ σύντομα ανακάλυψε το βακτήριο της πανώλης που ονομάστηκε αργότερα προς τιμήν του, .
Παράλληλα με τον Υερσέν, συμβολή στην καταπολέμηση της πανούκλας είχε και ο Ιάπωνας ερευνητής Σιμπασαμπούρο Κιτασάτο που μελετούσε επίσης την προέλευση και τον τρόπο εξάπλωσης της επιδημίας.
Το 1895 βρέθηκε ο Υερσέν πάλι στο «Ινστιτούτο Παστέρ» του Παρισιού, ερευνώντας με τους Ρου, Καλμέτ και Μπορέλ για ένα εμβόλιο για την πανούκλα, το οποίο δοκιμάστηκε το 1896 με επιτυχία και σε ανθρώπους.
Από το 1895 ασχολήθηκε ο Υερσέν στην Ινδοκίνα με βακτηριολογικές και άλλες συναφείς έρευνες και δημιούργησε φυτικές διασταυρώσεις, από τις οποίες έπαιρνε κινίνο.
Η ιστορία της αλιείας του Ντουαρνενέ ανάγεται τουλάχιστον στους ρωμαιο-γαλατικούς χρόνους, όταν, όπως αποδεικνύουν τα αρχαιολογικά ευρήματα, τα ψάρια παστώνονταν κατά μήκος των βράχων του Πλομάρς.
Οι απεργίες στη δεκαετία του 1920 υπέρ των καλύτερων συνθηκών εργασίας για τις γυναίκες εργάτριες εργοστασίων ήταν ο κύριος λόγος για τον οποίο το Ντουαρνενέ έγινε μία από τις πρώτες κομμουνιστικές κοινότητες στη Γαλλία.
Η πόλη οφείλει μεγάλο μέρος της ευημερίας και της επέκτασής της στην κατασκευή σιδηροδρόμων στα τέλη του 19ου αιώνα, ο οποίος παρείχε υπηρεσίες για επιβάτες και αγαθά, συνδέοντας το λιμάνι με άλλες αγορές από τα τέλη του 19ου αιώνα.
Υπάρχει ένα ευρύ φάσμα ενδιαφερόντων χώρων, όπως τα παλιά εκκλησάκια, η καλυμμένη αγορά στην πλατεία της πόλης, καθώς και τα παραδοσιακά σπίτια που κάποτε κατοικούνταν από τους τοπικούς ψαράδες.
Το Ντουαρνενέ έχει αναπτυσσόμενη τουριστική βιομηχανία, με πολυάριθμους επισκέπτες που προσελκύονται κάθε χρόνο από την ευχάριστη τοποθεσία και το ζεστό κλίμα, αλλά και χάρη στις μαρίνες, το ναυτικό μουσείο, τις ρεγκάτες και τις αμμώδεις παραλίες.
Η γραμμή εγκαινιάστηκε το 1894, έκλεισε το 1936 κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης, επαναλειτούργησε κατά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και τελικά έκλεισε οριστικά το 1946.
Το Πορ Ρυ είναι γνωστό για το νεκροταφείο πλοίων του και για το Μουσείο του Λιμανιού, ένα υπαίθριο ναυτικό μουσείο όπου εκτίθενται διάφορα αλιευτικά σκάφη που χρονολογούνται από τις αρχές του 20ού αιώνα και παλιότερα.
Περιλαμβάνει και εσωτερικό μουσείο με ναυτικά εκθέματα και ο επισκέπτης εξερευνά όλες τις πτυχές της ναυτικής ιστορίας της πόλης, τόσο στη στεριά όσο και στη θάλασσα.
Ωστόσο, εξακολουθεί να διαθέτει εγκαταστάσεις κονσερβοποίησης ψαριών , αν και η αλιεία σαρδέλας, για την οποία η πόλη έγινε διάσημη, έχει μειωθεί τα τελευταία χρόνια.
Η πόλη διευρύνθηκε το 1945 καθώς συνενώθηκε με τις γειτονικές κοινότητες Πλοαρέ, Πουλνταβίντ και Τρεμπούλ και σήμερα είναι γνωστή ως πόλη με τρία λιμάνια .
Η γραπτή ιστορία του Ντουαρνενέ ξεκινά γύρω στο 1118 όταν, σύμφωνα με χάρτη που χρονολογείται από το 1126, ο επίσκοπος της Κορνουάιγ, δώρισε το νησί Σαιν Τυτυάρν και τα εδάφη του στο αββαείο του Μαρμουτιέ της Τουρ.
Το Ντουαρνενέ έχει επίσης ένα πλήρες πρόγραμμα ετήσιων φεστιβάλ και εκδηλώσεων που περιλαμβάνουν ρεγκάτες, τοπική λαογραφία, κινηματογράφο, αποκριάτικες παρελάσεις, γαστρονομία και αθλήματα.
Το Ντουαρνενέ βρίσκεται στις εκβολές του ποταμού Πουλνταβίντ, στη νότια όχθη του κόλπου Ντουαρνενέ, στο νότιο τμήμα του νομού Φινιστέρ της Βρετάνης, στον Ατλαντικό Ωκεανό, 25 χιλιόμετρα βορειοδυτικά του Καμπέρ και 600 χιλιόμετρα δυτικά του Παρισιού.
Το Ντουαρνενέ διαθέτει αρκετές εκκλησίες του 16ου και του 17ου αιώνα, όπως την εκκλησία της Πλοαρέ, η οποία έχει γοτθικό καμπαναριό , και τα παρεκκλήσια Σαιν-Κρουά, Σαιντ-Ελέν και Σαιν-Μισέλ.
Η Αρμορική και η νήσος της Βρετάνης, σημερινή Βρετανία, είχαν αναπτύξει εμπορικές σχέσεις, όπως αναφέρεται από τον Διόδωρο Σικελιώτη αλλά και από τα νομίσματα που έχει ανακαλύψει η αρχαιολογική έρευνα κατά μήκος της νότιας ακτής της Αγγλίας και στη Βρετάνη.
η συνεχιζόμενη αντίσταση στην ρωμαϊκή κυριαρχία στην Αρμορική εξακολουθούσε να υποστηρίζεται από Κέλτες αριστοκράτες της Βρετανίας, ο Ιούλιος Καίσαρ έκανε δύο εισβολές στη Βρετανία το 55 και 54 π.
Η ονομασία όμως πρέπει να ήταν εν χρήσει, γιατί τον 4ο αιώνα, ενόψει των απειλών από τη θάλασσα, δημιουργήθηκε ένας στρατιωτικός τομέας που είχε την ευθύνη ελέγχου των ακτών, που ονομάστηκε .
Από τον 5ο αιώνα η χερσόνησος της Αρμορικής κατακλύσθηκε από Βρετόνους από τη νήσο της Βρετάνης, σημερινή Μεγάλη Βρετανία, που έφευγαν από τη χώρα τους για να γλυτώσουν από τις επιθέσεις των Άγγλων και Σαξόνων.
Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, στη Φυσική Ιστορία του, ισχυρίζεται ότι Αρμορική ήταν το παλαιότερο όνομα της Ακουιτανίας και δηλώνει ότι τα νότια σύνορα της Αρμορικής επεκτείνονταν έως τα Πυρηναία.
Λαμβάνοντας υπόψη τη γαλατική προέλευση του ονόματος, αυτό είναι απόλυτα σωστό και λογικό, καθώς Αρμορική δεν ήταν όνομα χώρας, αλλά μια λέξη που περιέγραφε ένα είδος γεωγραφικής περιοχής που είναι δίπλα στη θάλασσα.
Αυτό το παραθαλάσσιο τμήμα της Γαλατίας με την ενδοχώρα του, ονομάζονταν ήδη από τους Γαλάτες , που σημαίνει «χώρα που βλέπει στη θάλασσα», χώρα των Αρμορικανών «εκείνοι που ζουν μπροστά στη θάλασσα, κοντά στη θάλασσα»: ήταν η λατινικοποίηση αυτού του όρου.
Στη μάχη των Καταλαυνικών πεδίων το 451, ένας ρωμαϊκός συνασπισμός με επικεφαλής τον στρατηγό Φλάβιο Αέτιο και ο Βησιγότθος βασιλιάς Θεοδώριχος Α συγκρούστηκε βίαια με τους Ούννους με ηγέτη τον Αττίλα.
Η Αρμορική είναι όνομα κελτικής προέλευσης, το οποίο χαρακτήριζε κατά την αρχαιότητα το έδαφος που βρίσκονταν στη βορειοδυτική περιοχή της Γαλατίας, από τις εκβολές του ποταμού Λίγηρα έως τις εκβολές του Σηκουάνα,δηλαδή η σημερινή Βρετάνη.
Η κατάρρευση της ρωμαϊκής κυριαρχίας και οι καταστροφές των Βησιγότθων οδήγησαν την Αρμορική να ενεργήσει «σαν μαγνήτης για τους αγρότες, τις αποικίες, τους σκλάβους και τους καταπιεσμένους» που εγκατέλειψαν άλλα ρωμαϊκά εδάφη, αποδυναμώνοντάς τα, και εγκαταστάθηκαν εκεί.
Η προέλευση της βρετονικής γλώσσας είναι ξεκάθαρη: πρόκειται για μια βρυθονική γλώσσα που προέρχεται από την κελτική βρετανική γλώσσα, όπως τα ουαλικά και η γλώσσα της Κορνουάλης, νησιωτικές κέλτικες γλώσσες, που έφεραν οι μετανάστες Βρετόνοι.
Οι συγγραφείς του τέλους της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας και αρχής της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας την παρουσιάζουν ως κατοικημένη από επτά γαλατικές φυλές, τις οποίες αναφέρει και ο Ιούλιος Καίσαρ.
Ερείπια παρόμοια με την παλιά γέφυρα της Γκόριτσα στο Μπεράτ πιστοποιούν την ύπαρξη κατοίκων από τα πρώιμα χρόνια στην περιοχή που μεταγενέστερα δημιουργήθηκε η πόλη.
Γνωστή με διάφορα ονόματα, όπως «Γέφυρα του Χασάν Μπέη», το σύγχρονο όνομα προέρχεται από μια γέφυρα από τσιμέντο και σίδηρο που πιστεύεται ότι κατασκευάστηκε από τους Ιταλούς ως υποδομή για αγωγούς πετρελαίου που συνδέουν την Κούτσοβα με τον Αυλώνα.
Δημιουργήθηκε κατά τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2015 με τη συγχώνευση των πρώην δήμων Τσουκαλάτ, Κουτάλι, Πόσνια και Ντιμάλ, που έγιναν δημοτικές ενότητες.
Ορισμένοι ερευνητές έχουν τεκμηριώσει αρκετές υποθέσεις οι οποίες πιθανότατα σχετίζονται με το αρχαίο λατινικό όνομα που σημαίνει "κολλημένος", δηλαδή "βράχος κολλημένος στο έδαφος".
Στην πραγματικότητα η πόλη βρίσκονταν στα όρια των παλιών επαρχιών Μαιν και Ανζού και είναι πιθανόν μια πέτρα "κολλημένη" στο έδαφος να χρησίμευε ως όριο μεταξύ των δύο επαρχιών και να έδωσε το όνομα .
Το 1603, ο Γκιγιώμ Φουκέ ντε λα Βαρέν, άρχοντας της Λα Φλες και στη συνέχεια της Σαιντ-Σουζάν και της Ανζέ, και φίλος του Ερρίκου Δ' της Γαλλίας, συνέβαλε στην ενίσχυση και διαφοροποίηση των λειτουργιών της πόλης.
Άλλες τοπικές σπεσιαλιτέ περιλαμβάνουν τα μακαρόν με λεμόνι, βιολέτα ή τριαντάφυλλο, τα μαντολάτα με γεύση σοκολάτας «» με θρυμματισμένη πραλίνα, που ονομάζονται έτσι σε αναφορά στην Εθνική στρατιωτική σχολή και τα φις, μικρά γλυκά που σχηματίζονται από κομμάτια μαύρης σοκολάτας, σοκολάτας πορτοκάλι και λεπτοκομμένου μαντολάτου.
Άλλες υποθέσεις υποστηρίζουν ότι το όνομα της πόλης προέρχεται από τη λατινική , που σημαίνει «καμπύλη», όπως η τοποθεσία της πόλης σε μία καμπή του ποταμού Λουάρ, ή ακόμα και το βέλος που προεξέχει στο καμπαναριό της εκκλησίας του Αγίου Θωμά.
Παράλληλα με το έργο του Μόντρεαλ, ο Ζερόμ λε Ρουαγιέ συνέχισε να εργάζεται για την επέκταση του νοσοκομείου Σαιν-Ζοζέφ, του οποίου ο αριθμός των αδελφών στη Λα Φλες ξεπερνούσε τα πενήντα μέλη.
Το κλίμα είναι ωκεάνιο: οι χειμώνες είναι ήπιοι και βροχεροί και τα καλοκαίρια δροσερά και υγρά, αν και, λόγω απόστασης από τον Ατλαντικό ωκεανό, το θερμικό εύρος είναι υψηλότερο και οι βροχοπτώσεις λιγότερο πολυάριθμες από ό, τι στην περίπτωση ενός πραγματικού ωκεάνιου κλίματος.
Έχει πληθυσμό 15.163 κατοίκους σύμφωνα με την απογραφή του 2016, που την καθιστά δεύτερη πιο πυκνοκατοικημένη κοινότητα στο νομό μετά την πρωτεύουσα Λε Μαν.
Η παράδοση της τυπογραφίας και των εκδόσεων εξακολουθεί να είναι ζωντανή στην πόλη, με το εργοστάσιο και , κορυφαίο ευρωπαϊκό κατασκευαστή βιβλίων με χαρτόδετο χαρτί.
Το 1790, κατά τη δημιουργία των γαλλικών νομών, ολόκληρο το βορειοανατολικό τμήμα της περιοχής Ανζού, συμπεριλαμβανομένων της Λα Φλες, συνδέθηκε με το νέο νομό Σαρτ.
Οργανώνει τους τρείς ετήσιους χωρούς, κάτι το οποίο απαιτεί πολύ χρόνο και χρήμα μιας και πληρώνει καμία φορά απο την τσέπη της τις γιορτές που ξεπερνούν τους 1000 προσκεκλημένους.
Επαναφέρει τους χορούς κατά τη διάρκεια των δεξιώσεων : βλέπουμε έτσι το βάλς, την καντρίλια δηλαδή το πότ πουρί να χορεύονται στην αίθουσα εκδηλώσεων και στον κήπο.
Βρίσκοντας το παλάτι βαρετό εγκαθιστά ενα περίπτερο μουσικής στο πάρκο και διοργανώνει εκεί πάρτι όπου παίζεται ακόμα και τέννις στο γρασίδι, σύμφωνα με τη βρετανική μόδα της εποχής.
Το ζεύγος Καρνό μπαίνει στο παλάτι Ελιζέ στις 3 Δεκεμβρίου 1887, μετά την εκλογή του Σαντί Καρνό, η οποία ακολούθησε την παραίτηση του προηγούμενου προέδρου της Δημοκρατίας, Ζυλ Γκρεβί.
Φέρνει στο παλάτι γάτες ανγκορά και δημιουργεί το χριστουγεννιάτικο δέντρο του Ελιζέ για τα φτωχά παιδιά, μια παράδοση που ακολουθούν από τότε όλοι οι οικοδεσπότες του Ελιζέ.
Εγκαινιάζει την αίθουσα δεξιώσεων του παλατιού στις 25 Μαΐου 1889 με επίσημη ενδυμασία : "Η μαντάμ Καρνό φορά ένα φόρεμα απο Λυονέζικο σατέν, κεντημένο με γκρι πέρλες, φτερά στα ίδια χρώματα και επωμίδες με διαμάντια".
Πολλές φορές μετά το γεύμα, το ζευγάρι επισκέπτεται τον Λαζάρ Ιπολίτ Καρνό, πατέρα του προέδρου, στο διαμέρισμα του στον αριθμό 122 της οδού Λα Μποετί.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1890 λόγοι υγείας υποχρέωσαν τον Ένγκελχαρντ να εγκαταλείψει τις αστρονομικές παρατηρήσεις, οπότε δώρισε όλο τον εξοπλισμό του στο Πανεπιστήμιο του Καζάν, του οποίου πρύτανης ήταν τότε ο φίλος του αστρονόμος Ντμίτρι Ντουμπιάγκο.
Το πανεπιστήμιο έκτισε ένα αστεροσκοπείο για να στεγάσει τον εξοπλισμό, το οποίο εγκαινιάσθηκε το 1901 και έφερε το όνομα του Ένγκελχαρντ από το 1903 μέχρι το 1931.
Μέχρι το τέλος της ζωής του ο Ένγκελχαρντ συμμετείχε ενεργά στην κατασκευή και την οργάνωση του νέου αστεροσκοπείου και με τη διαθήκη του κληροδότησε στο Πανεπιστήμιο του Καζάν όλη του την κινητή και ακίνητη περιουσία, ώστε να χρησιμοποιηθεί για την ανάπτυξη και συντήρηση του αστεροσκοπείου.
Μετά τον θάνατο του Γκλίνκα στο Βερολίνο το 1857, ο Ένγκελχαρντ κανόνισε τη μεταφορά της σορού του στο Τίχβιν, ενώ έστειλε τη συλλογή χειρογράφων του στην Αγία Πετρούπολη, όπου ιδρύθηκε η Δημόσια Βιβλιοθήκη Γκλίνκα, και εξέδωσε τις παρτιτούρες από τις όπερες και τα συμφωνικά έργα του.
Αργότερα, μετά από αίτημα του κριτικού Βλαντίμιρ Στάσοφ , ο Ένγκελχαρντ εξέδωσε τα απομνημονεύματα του Γκλίνκα και του συνθέτη Αλεξάντερ Νταργκομίζσκι.
Ο Ένγκελχαρντ γεννήθηκε στο Κουστόβιτσι της σημερινής δυτικής Λευκορωσίας ή στο Σμολένσκ και ήταν μέλος της εύπορης και γνωστής Οικογένειας Ένγκελχαρντ.
Για μεγάλο μέρος της ζωής του ο Βασίλι Ένγκελχαρντ διατηρούσε ενεργό ενδιαφέρον για τη ρωσική ιστορία, συλλέγοντας υλικό και δωρίζοντάς το σε ρωσικές συλλογές.
Ο Ένγκελχαρντ αναγορεύθηκε σε επίτιμο διδάκτορα του Πανεπιστημίου του Καζάν το 1889 και το επόμενο έτος έγινε αντεπιστέλλον μέλος της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών.
Ο τραπεζικός τομέας στην Ελλάδα είναι μια βιομηχανία που έχει βραχυπρόθεσμες υποχρεώσεις ίσες με το 35% του ελληνικού ΑΕΠ ή το 38% του ελληνικού εθνικού χρέους, σύμφωνα με δεδομένα για τις 11 Οκτωβρίου 2008.
Η πρώτη τράπεζα που ιδρύθηκε επί ελληνικού εδάφους ήταν η Εθνική Χρηματιστική Τράπεζα που ιδρύθηκε το 1828 και έπαυσε, ανεπίσημα, τη λειτουργία της το 1834.
Τον Οκτώβριο του 2018, οι έλεγχοι κεφαλαίων ήρθησαν σε μεγάλο βαθμό, ενώ είχαν προηγηθεί μεγάλες αυξήσεις στο μέγιστο ποσό για ανάληψη.
Στις αρχές του 2017, αφού πέρασε δοκιμαστική περίοδο με το σύλλογο, υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό, τετραετές, συμβόλαιο με τη Ραντνίτσκι Νις και άμεσα δόθηκε δανεικός στην Καρ Κόνσταντιν μέχρι το τέλος της σεζόν 2016-17.
Πραγματοποίησε το επαγγελματικό ντεμπούτο του την πρώτη αγωνιστική της σεζόν 2017-18, αντικαθιστώντας το Μάρκο Μρκιτς στο 73ο λεπτό του εκτός έδρας αγώνα εναντίον του Ερυθρού Αστέρα.
Μετά από τους εγχώριους αγώνες πρωταθλήματος, έκανε το ευρωπαϊκό ντεμπούτο του στον επαναληπτικό αγώνα του δεύτερου προκριματικού γύρου του Γιουρόπα Λιγκ 2018-19 εναντίον της Μακάμπι Τελ Αβίβ, όπου έδωσε ασίστ στον Αλεξάνταρ Στανισάβλιεβιτς στην ισοπαλία με 2-2.
Ο Λάζαρ Ραντζέλοβιτς είναι Σέρβος διεθνής ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως δεξιός πλάγιος μέσος στο Πρωτάθλημα Ρωσίας, για τη Ρουμπίν Καζάν.
Στη συνέχεια, μετακινήθηκε με δανεισμό στη Ντιναμό Βράνιε της Πρώτης Κατηγορίας, όπου σημείωσε 9 γκολ σε 26 αγώνες και συνέβαλε στην άνοδο στην κορυφαία κατηγορία.
Η αποστολή της Νορμανδίας απέτυχε και μια επαναστατική στρατιωτική επιτροπή του νομού Μαγιέν εγκαταστάθηκε σύντομα στην πόλη για να κρίνει τους εχθρούς της Δημοκρατίας.
Η σημερινή πόλη της Μαγιέν προέρχεται από τον οικισμό που δημιουργήθηκε τον 11ο και στις αρχές του 12ου αιώνα κοντά στο κάστρο, κοντά στην εκκλησία Νοτρ-Νταμ και, από την άλλη πλευρά του ποταμού Μαγιέν, κοντά στην εκκλησία Σαιν-Μαρτίν.
Στη ρωμαϊκή εποχή, η σημερινή πόλη Μαγιέν βρισκόταν στον ρωμαϊκό δρόμο που συνέδεε το Νοβιοντούνουμ-σημερινό Ζυμπλαίν, τη ρωμαϊκή πρωτεύουσα της περιοχής, με την Ινγκένα-σημερινή Αβράνς.
Γύρω στα 900, το κτίριο αυτό αντικαταστάθηκε από ένα πέτρινο ανάκτορο ενώ η Ζυμπλαίν εγκαταλείφθηκε και άρχισε να αναπτύσσεται η Μαγιέν γύρω από το κάστρο.
Σήμερα, η πόλη αντλεί τον πλούτο της από τις πολλές εταιρείες που υπάρχουν στην επικράτειά της και προσφέρει ένα προνομιούχο τρόπο ζωής σε μια κυρίως αγροτική περιοχή.
Μετά τη συγκρότηση της χώρας σε νομούς το 1790, η παλιά επαρχία χωρίστηκε σε δύο νομούς, Μαγιέν στα δυτικά, όπου και ανήκει η πόλη, και Σαρτ στα ανατολικά, και οι δύο τμήματα της περιοχής Περιοχή του Λίγηρα.
Η εκκόλαψη, κατά την οποία οι προνύμφες τρέφονται με το φλοίωμα του δέντρου, συνεχίζεται μέχρι τα τέλη του καλοκαιριού οπότε εμφανίζονται τα νέα σκαθάρια.
Κατά τη διάρκεια του φθινοπώρου και του χειμώνα τα ενήλικα σκαθάρια τρέφονται με τη ψίχα νέων υγειών δέντρων γεγονός που προκαλεί βλάβη στην ανάπτυξη των δέντρων και μειώνει την αξία της ξυλείας.
Για την αντιμετώπιση του εντόμου οι αμερικανικές αρχές έθεσαν σε καραντίνα τις πληγείσες περιοχές και πήραν μέτρα αναφορικά με την μεταφορά ξυλείας, κουκουναριών, δενδρυλλίων και χριστουγεννιάτικων δέντρων από τις περιοχές αυτές σε άλλες όπου δεν είχε εμφανισθεί το σκαθάρι.
Εντοπίζεται κυρίως στη Δασική πεύκη αλλά και στη Μαύρη πεύκη , τη Θαλάσσια Πεύκη , τη Πεύκη Στρόβος , και άλλα είδη πεύκου σε μικρότερη έκταση, και πιο σπάνια σε Ερυθρελάτη και σε Λάρικα.
Η εκπομπή σημείωσε επιτυχία, αλλάζοντας τις μέχρι τότε τηλεοπτικές συνήθειες καθώς η προβολή της γινόταν στη ζώνη 20:00-21:00 ώρα προβολής των κεντρικών δελτίων ειδήσεων των ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών της χώρας, κι έτσι το κανάλι συνέχισε να ανανεώνει την εκπομπή συνεχώς μέχρι και τη σεζόν 2015-2016 που προβλήθηκε η όγδοη σεζόν της.
Παρόλο που τα γυρίσματα είχαν ξεκινήσει για το νέο κύκλο επεισοδίων, τον Οκτώβριο του 2016 το κανάλι αποφάσισε να αντικαταστήσει την εκπομπή με την καθημερινή σειρά Έλα στη θέση μου.
Η ένατη σεζόν του Κάτι Ψήνεται έκανε τελικά πρεμιέρα στις 7 Μαρτίου του 2017 στη μεσημεριανή ζώνη του σταθμού ενώ λίγους μήνες μετά ολοκληρώθηκε οριστικά η παραγωγή του από τον .
Η εκπομπή έκανε πρεμιέρα στις 13 Σεπτεμβρίου του 2021 στο καθημερινό πρόγραμμα του σταθμού με το νέο τίτλο Κάτι Ξαναψήνεται, μεγαλύτερη διάρκεια, ενώ στη νέα εκδοχή του σόου πέρα από τον σχολιαστή, που πλέον είναι ο Τάκης Γιαννούτσος, υπάρχει και παρουσιάστρια που συνδιαλέγεται με τους διαγωνιζόμενους και συμμετέχει στα δείπνα της εβδομάδας.
Εν τω μεταξύ εμείς βλέπουμε τους καλεσμένους, δηλαδή τους υπόλοιπους τέσσερεις παίκτες, να εκφράζουν τις απόψεις τους για το τι μπορεί να σημαίνει το όνομα κάθε φαγητού και τι φαγητό θα είναι, καθώς και τις απόψεις τους για το πώς θα κυλήσει η βραδιά.
Τις εννέα πρώτες σεζόν, στον τηλεοπτικό σταθμό , ο οικοδεσπότης είχε την ευκαιρία να κάνει , για παράδειγμα να καλέσει στο σπίτι του κάποιους φίλους του ή κάποιους γνωστούς για να τραγουδήσουν ή να χορέψουν και να διασκεδάσουν οι καλεσμένοι.
Την Παρασκευή, την τελευταία ημέρα της εβδομάδας για το "Κάτι Ψήνεται", ο οικοδεσπότης εκείνης της ημέρας ανακοινώνει τα αποτελέσματα, καθώς και τον νικητή ο οποίος κερδίζει χρηματικό έπαθλο.
Αν δύο ή περισσότεροι άνθρωποι μοιράζονταν την πρώτη θέση (Ο μέγιστος αριθμός νικητών μέσα σε μία εβδομάδα ήταν τρεις, το 2010 στην 2η σεζόν), τότε μοιράζονταν στα ίσα και το χρηματικό έπαθλο.
Το Κάτι Ψήνεται είναι μία ελληνική διαγωνιστική ριάλιτι τηλεοπτική εκπομπή μαγειρικού περιεχομένου, παραγωγής 2009-2022, που βασίζεται στο βρετανικό τηλεοπτικό διαγωνισμό μαγειρικής .
Στην ελληνική εκδοχή της εκπομπής, κατά τη διάρκεια των πρώτων δέκα σεζόν, εκφωνητής της εκπομπής είναι ο Γιώργος Χατζηπαύλου ενώ στην τελευταία επαναφορά της εκπομπής η Κωνσταντίνα Σπυροπούλου επισκέπτεται τους διαγωνιζόμενους ως παρουσιάστρια.
Μετά την έλευση του σιδηρόδρομου, στις αρχές του προηγούμενου αιώνα στην περιοχή, οι κάτοικοι του Σουλιμά, έχτισαν το Κάτω Σουλιμά , νοτιότερα του Άνω Σουλιμά και δίπλα στον σιδηροδρομικό άξονα Ζευγολατιό - Καλό Νερό, της γραμμής Καλαμάτα - Πάτρα.
Το Άνω Δώριο μέχρι το 1912, ονομαζόταν Σουλιμά και μέχρι το 1927, Άνω Σουλιμά , από τους Σουλιώτες που εγκαταστάθηκαν εδώ, από τη Βόρεια Ήπειρο.
Διάλεξε όμως η θέση ανοικοδόμησής του να είναι ακριβώς επάνω από αυτούς, ψηλότερα, στο λόφο, γεγονός που συμβόλιζε ότι ήταν πια ένας παντοδύναμος Φαραώ.
Στις διακοσμητικές παραστάσεις των μνημείων του Τούθμωση Γ απεικονίζονταν σκηνές από τα στρατιωτικά κατορθώματα και τις νίκες του, όπως συνήθιζαν να κάνουν οι Φαραώ για να προβάλλουν την ισχύ τους.
περίπου, είχε εκστρατεύσει πολλές φορές στη Συροπαλαιστίνη για να προστατεύσει τις εκεί αιγυπτιακές κτήσεις που απειλούνταν συνεχώς από έναν συνασπισμό 330 ηγεμόνων βασιλείων που είχαν για αρχηγό τους τον βασιλιά του .
Ο Τούθμωσις Γ νίκησε, αλλά οργανώθηκαν πολλές ακόμη στρατιωτικές επιχειρήσεις στην περιοχή αυτή, καθώς ξεσπούσαν αλλεπάλληλες εξεγέρσεις στις οποίες πρωτοστατούσε το βασίλειο του , που επεδίωκε να διατηρεί τον έλεγχο των περιοχών αυτών, όπως και η Αίγυπτος.
Με τα λάφυρα αυτών των πολέμων μπόρεσε να χρηματοδοτήσει το χτίσιμο μίας σειράς μνημείων, μεταξύ των οποίων ήταν και ο νεκρικός του ναός στο Ντέιρ ελ-Μπαχάρι.
Μετά το θάνατο της Χατσεψούτ, όταν έγινε πια ο ίδιος Φαραώ, έσβησε το όνομά της από όλα τα επίσημα αρχεία, όπως είναι γνωστό από τη μελέτη των γραπτών πηγών της εποχής.
Προσπαθούσε να σβήσει, εκτός από το όνομα, και την ανάμνηση της μητέρας του, αφαιρώντας από τα αγάλματά της τα βασιλικά σύμβολα που τη συνόδευαν και τον φαραωνικό της τίτλο.
Η Χατσεψούτ υποστήριζε ψεύτικα ότι ο πραγματικός πατέρας της ήταν ο θεός Άμων και έτσι μπόρεσε να πείσει τους υπηκόους της ότι ήταν στην πραγματικότητα μία θεά που είχε κάθε δικαίωμα να κυβερνά.
Μετά το τέλος του Παλαιού Βασιλείου, στη διάρκεια της λεγόμενης 1ης Ενδιάμεσης Περιόδου, η Αίγυπτος βρισκόταν σε περίοδο κρίσης, εξαιτίας πιθανόν κάποιας κλιματικής αλλαγής η οποία έβλαψε την αγροτική παραγωγή προκαλώντας κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα που είχαν ως αποτέλεσμα να δημιουργηθούν αναταραχές και εντάσεις στο εσωτερικό της.
Εκτός από τα εσωτερικά προβλήματα, στη διάρκεια της ίδιας μεταβατικής περιόδου, η Αίγυπτος είχε να αντιμετωπίσει ληστρικές επιδρομές από τις γειτονικές της περιοχές, τη Νουβία στο νότο και τη Λιβύη στα δυτικά της.
Ο Μεντουχοτέπ Β που βασίλευε στην Άνω Αίγυπτο με πρωτεύουσα τις Θήβες κατόρθωσε να αντιμετωπίσει τα εσωτερικά προβλήματα, αλλά και τους εξωτερικούς εχθρούς, επαναφέροντας την τάξη στο βασίλειο.