polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ήταν την επόμενη χρονιά, 2007-08, που κατάφεραν να κατακτήσουν τον τίτλο του Πρωταθλητή Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης, τερματίζοντας αήττητοι μετά από την ολοκλήρωση έξι αγώνων.
Στη συνέχεια, διεκδίκησαν την άνοδό τους στην Α2 Εθνική Κατηγορία μέσω του Ειδικού Πρωταθλήματος Ανόδου που διεξήχθη από τις 30 Απριλίου έως τις 4 Μαΐου 2008 στο Κλειστό Γυμναστήριο Αμπελοκήπων Θεσσαλονίκης.
Πράγματι, η φιναλίστ του Κυπέλλου Ελλάδος εκείνη τη χρονιά, Αναγέννηση Νέου Ρυσίου, αδυνατούσε να συνεχίσει στο Πρωτάθλημα της Α1 Εθνικής ανοίγοντας το δρόμο για το σύλλογο της Δράμας.
Ωστόσο, ο τελευταίος έκρινε πως τα οικονομικά μεγέθη της κορυφαίας κατηγορίας ήταν απαγορευτικά και συνεπώς αρνήθηκε τη σχετική πρόσκληση της Ομοσπονδίας.
Η ομάδα αποδείχθηκε κατώτερη των περιστάσεων και στο Πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής για το 2015-16 με την επιδείνωση της γενικής της απόδοσης να είναι σαφής: με 8 νίκες σε 22 αγώνες κατάφερε να σκαρφαλώσει μέχρι την 8η θέση.
Οι γυναικείες ομάδες των Τιτάνων δήλωσαν συμμετοχή για πρώτη φορά στα Πρωταθλήματα της Ένωσης Καλαθοσφαιρικών Σωματείων Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης την περίοδο 2005-06.
Έχοντας συλλέξει τρεις νίκες σε έξι αγώνες, η ομάδα της Δράμας τερμάτισε στην 3η θέση του βαθμολογικού πίνακα, μειονεκτώντας σε ισοβαθμία με τη δεύτερη Αθλητική Ένωση Κομοτηνής.
Με την εδαφική μεταρρύθμιση των γαλλικών περιοχών του 2014, το προσωρινό όνομα της νέας περιοχής ήταν «Νορ-Πα-ντε-Καλαί-Πικαρδία», από την ένωση, βάση αλφαβητικής σειράς, των ονομασιών των δύο πρώην διοικητικών περιοχών, του Νορ-Πα-ντε-Καλαί και της Πικαρδίας.
Η συγκεκριμένη διαδικασία έδινε την δυνατότητα αναμονής έως τον ορισμό νέου ονόματος μέσω σχετικού διατάγματος του Συμβουλίου του Κράτους, κατόπιν σχετικής προτάσεως του περιφερειακού συμβουλίου της συγχωνευθείσης διοικητικής περιοχής.
Τα Ω-ντε-Φρανς , είναι μια από τις 18 Διοικητικές Περιοχές της Γαλλίας που δημιουργήθηκε μετά την εδαφική μεταρρύθμιση των γαλλικών περιοχών του 2014, από τη συγχώνευση δύο περιοχών, του Νορ-Πα-ντε-Καλαί και της Πικαρδίας.
Η περιοχή εξόρυξης της ανθρακοφόρου λεκάνης του Νορ-Πα-ντε-Καλέ επί τρεις αιώνες αποτελούσε σημαντικό οικονομικό παράγοντα της περιοχής έως τη δεκαετία του 1990 οπότε τα ορυχεία έκλεισαν.
Ακόμη και σήμερα, γεωγραφικές, πολιτιστικές και οικονομικές διαφορές διακρίνονται σ' αυτή την ιστορική οριοθέτηση και ορισμένα από αυτά τα ονόματα εξακολουθούν να χρησιμοποιούνται ευρέως αιώνες μετά τη δημιουργία των σημερινών νομών κατά τη Γαλλική Επανάσταση.
Με πληθυσμό 6.009.976 κατοίκους το 2015 , και πυκνότητα πληθυσμού 189 κατοίκους ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο, είναι η τρίτη πληθυσμιακά περιοχή της Γαλλίας και η δεύτερη πιο πυκνοκατοικημένη μετά την Ιλ-ντε-Φρανς.
Η συνοριακή θέση της περιοχής Ω-ντε-Φρανς την έχει καταστήσει στρατηγικό οικονομικό και στρατιωτικό χώρο και πολύ συχνά βρέθηκε στο επίκεντρο σημαντικών συγκρούσεων.
Οι Μαμερτίνοι, σώμα μισθοφόρων από την Καμπανία που είχαν υπηρετήσει τον τύραννο Αγαθοκλή, κατέλαβαν τη Μεσσήνη και άρχισαν να λεηλατούν τις Συρακούσες.
Οι Μαμερτίνοι συνετρίβησαν τελικά από τον Ιέρωνα σε μάχη κατά μήκος του ποταμού Λογγανού αλλά δεν μπόρεσε να ανακαταλάβει τη Μεσσήνη επειδή η Καρχηδόνα παρενέβη υπέρ των Μαμερτίνων, οι δε κάτοικοι των Συρακουσών ενθουσιασμένοι τον ανακήρυξαν βασιλιά τους .
Ο Ιέρων Β συμμάχησε με τον Καρχηδόνιο στρατηγό Άννο που είχε στρατοπεδεύσει στη Σικελία, αλλά ο Ρωμαίος Ύπατος Άππιος Κλαύδιος Κάουντεξ τον ανάγκασε να οπισθοχωρήσει στις Συρακούσες.
Με την ισχυρή πίεση των Ρωμαϊκών δυνάμεων ο Ιέρων Β αναγκάστηκε να κλείσει ειρήνη με τη Ρώμη, του παραχωρήθηκε η βασιλεία στο νοτιοανατολικό τμήμα της Σικελίας και στις ακτές του νησιού μέχρι την Ταορμίνα .
Ο διάσημος μαθηματικός και εφευρέτης Αρχιμήδης κατασκεύασε πολιορκητικές μηχανές για την άμυνα της πόλης, τις ίδιες μηχανές θα χρησιμοποιήσει αργότερα ο Αρχιμήδης για την άμυνα των Συρακουσών στη Ρωμαϊκή πολιορκία.
Σε γνωστή ιστορία που περιγράφει ο Βιτρούβιος, ο Ιέρων Β παρήγγειλε να του φτιάξουν ένα αναθηματικό στέμμα από ατόφιο χρυσάφι και επειδή δεν είχε εμπιστοσύνη στον χρυσοχόο ζήτησε από τον Αρχιμήδη να εξετάσει αν ο χρυσός είχε νοθευτεί με ασήμι.
Καθώς έκανε μπάνιο, ο Αρχιμήδης παρατήρησε ότι η στάθμη του νερού στην μπανιέρα ανέβηκε όταν μπήκε ο ίδιος μέσα και συνειδητοποίησε ότι αυτή η επίδραση θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για τον προσδιορισμό του όγκου του στέμματος.
Διαιρώντας τη μάζα του στέμματος με τον όγκο του νερού που εκτοπίζεται προκύπτει η πυκνότητα του στέμματος, η πυκνότητα θα είναι μικρότερη από εκείνη του χρυσού εάν είχαν προστεθεί κάποια φθηνότερα και λιγότερο πυκνά μέταλλα.
Ο Νικολό Μακιαβέλι, στον 6ο τόμο τού έργου του Ο Ηγεμόνας, εξυμνεί τον Ιέρωνα Β ως διάσημη προσωπικότητα και σπουδαίο ηγεμόνα, τον υμνεί και τον συγκρίνει με άλλες μεγάλες ιστορικές μορφές, όπως ο Μωυσής, ο Κύρος Β της Περσίας, ο Θησέας και ο Ρωμύλος.
Ο διάσημος Γερμανός ιστορικός Αλεξάντερ βον Στάουφενμπεργκ έκανε διδακτορική διατριβή σχετικά με τον Ιέρωνα Β στο Πανεπιστήμιο του Βύρτσμπουργκ .
Μετά την αναχώρηση του Πύρρου από τη Σικελία ο στρατός των Συρακουσών διόρισε διοικητή τον Ιέρωνα, ενίσχυσε σημαντικά τη θέση του με τον γάμο του με την κόρη του Λεπτίνου, ενός επιφανούς πολίτη.
Η Λίαν Ρος (γεννήθηκε ως Ζοζεφίν Χίμπελ στις 8 Δεκεμβρίου 1962 στο Αμβούργο, της τότε Δυτικής Γερμανίας) είναι Γερμανίδα τραγουδίστρια του είδους -/ευρωπαϊκή ντίσκο.
Μία από τις πρόσφατες επιτυχημένες επιτυχίες της, η κυκλοφόρησε από την στη Γερμανία στις 27 Δεκεμβρίου του 2005 και το τραγούδι της " " κυκλοφόρησε στις στην Ισπανία, στις 9 Σεπτεμβρίου 2009.
Σύμφωνα με την προφητεία του Μαντος ο Μόργκοθ θα επιστρεψει στην 7ο εποχή και μαζί του ο Σάουρον και Σάρουμαν θα επιστρέψουν καθώς και όλοι η υπηρέτες του και τα πλάσματα που διέφθειρε για την τελευταία μάχη Τότε οι Βάλαρ θα αναστήσουν όλους τους ανθρώπους, τα ξωτικά και τους νάνους και ενώ ο Μοργκοθ θα είναι ασταμάτητος θα επέμβει ο ίδιος ο Ιλουβαταρ και θα αποκαταστήσει την ειρήνη στην Άρντα.
Ο Μέλκορ κατέστρεφε οτιδήποτε καλό δημιουργούσαν οι υπόλοιποι Άινουρ πάνω στη Άρντα, και με τον καιρό άρχισαν πόλεμοι μεταξύ τους, στις μέρες της δόξας και του μεγαλείου του.
Κι ήταν ο Φέανορ, ο σπουδαιότερος των Ξωτικών και ο δημιουργός των Σίλμαριλ, των πόλύτιμων πετραδιών, που τον ονόμμασε για πρώτη φορά "Μόργκοθ", ο Μεγάλος Εχθρός.
Μεταξύ αυτών ήταν αρκετοί Μαίαρ και ο κυριότερος βοηθός του ήταν ο Σάουρον ή Γκόρθαουρ ο Σκληρός , καθώς επίσης και τα φοβερά πνεύματα οι Βαλαράουκαρ , "τα μαστίγια της φωτιάς", που στην Μέση Γη ονομάζονται Μπάλρογκ , οι δαίμονες του τρόμου.
Την Άφθαρτη Φλόγα δεν την βρήκε ποτέ γιατί αυτή βρίσκεται μαζί με τον Έρου, και όταν ο Έρου τους αποκάλυψε σε όραμα την μουσική που είχαν φτιάξει, εκεί ο Μέλκορ τότε είδε να έρχονται τα παιδιά του Έρου οι πρωτογέννητοι: τα Ξωτικά ή Έλνταρ και οι δευτερογέννητοι οι Άνθρωποι ή Εντάιν , και άλλα πολλά όμορφα πράγματα.
Επίσης έμαθε για τα δώρα με τα οποία ήταν προικισμένα τα Παιδιά του Ιλουβάταρ , τότε από ζήλια αλλά και φθόνο υποκρίθηκε, ακόμη και στον εαυτό του, ότι ήθελε να πάει στην Έα για να τακτοποιήσει το πολύ κρύο και την πολλή ζέστη που επικρατούσαν εκεί έτσι ώστε να μην υποφέρουν τα Παιδιά του Ιλουβάταρ, αυτός όμως ήθελε την απόλυτη εξουσία πάνω στην Άρντα και στα παιδιά του Ιλουβάταρ.
Κατά το Σιλμαρίλλιον του Τόλκιν ο Μέλκορ ήταν Άινου , δημιουργημένος από την σκέψη του Έρου Ιλουβαταρ, όπως και οι υπόλοιποι όμοιοι του Άινουρ.
Ο Μέλκορ ήταν ο πρώτος σε δεξιοσύνη και γνώση, μετά ακολουθεί ο Μάνγουε , και για αυτό ο ίδιος θέλησε να δώσει ύπαρξη στο κενό και να δημιουργήσει δικά του πράγματα.
Έτσι άρχισε να ψάχνει για την Άφθαρτη Φλόγα και άρχισε να διαφοροποιεί την μουσική του, στα μουσικά θέματα που έδωσε ο Έρου στους Άινουρ στην αρχή, κρύβοντας έτσι τις φιλοδοξίες του από τους αδελφούς του.
Ο Μέλκορ που μετονομάστηκε σε Μόργκοθ (έτσι ονομάστηκε απο τον Φεανορ, τον γιό του Φινγκούε της φιλής Ελνταρ) ήταν ο Σκοτεινός Άρχοντας της Πρώτης Εποχής, και είναι ο κεντρικός κακός του Σιλμαρίλλιον, ενός από τα βιβλία Τζ.
Καταδικάστηκε από τους Βάλαρ να αλυσοδεθεί στο κενό, αλλά σύμφωνα με την προφητεία του Μάντος, θα επιστρέψει για να κατακτήσει την Άρντα όμως η προφητεία λέει επίσης ότι θα ηττηθεί στο .
Μπαίνει στην διαδικασία να ψάξει για δουλειά και η καλύτερη προσφορά έρχεται από τον Αφροαμερικανό βιρτουόζο της τζαζ Ντον Σίρλεϊ , ο οποίος ζητάει από τον Τόνι να τον συνοδεύσει, εκτελώντας χρέη σοφέρ και σωματοφύλακα στην περιοδεία που πρόκειται να κάνει στον αμερικανικό νότο.
Ο Σίρλεϊ προμηθεύει τον Τόνι με έναν τουριστικό οδηγό για Αφροαμερικανούς, στον οποίο αναγράφονται όλα τα ξενοδοχεία και εστιατόρια του νότου όπου επιτρέπεται η είσοδος στους μαύρους, προκειμένου το ταξίδι τους στο νότο να είναι ασφαλές.
Δεδομένης της διαφορετικότητας μεταξύ του μορφωμένου και καλαίσθητου πιανίστα και του πεζού σοφέρ, το ταξίδι των δύο ανδρών φαίνεται στην αρχή να είναι καταδικασμένο να αποτύχει λόγω των διαφορετικών τους πεποιθήσεων πάνω στη ζωή.
Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους γίνονται μάρτυρες των φυλετικών και όχι μόνο διακρίσεων, που χαρακτηρίζουν τον αμερικανικό νότο της δεκαετίας του '60, μαθαίνουν να εκτιμούν ο ένας τα ταλέντα του άλλου και να αποδέχονται τη διαφορετικότητά τους και μια φιλία μεταξύ τους ανθίζει.
Η ταινία προτάθηκε για πέντε βραβεία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, το οποίο τελικά και κέρδισε, παρότι η ταινία Ρόμα του Αλφόνσο Κουαρόν θεωρούνταν το μεγάλο φαβορί.
Ο Μαχέρσαλα Άλι τιμήθηκε με το δεύτερό του Όσκαρ Β' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του στην ταινία (είχε προηγηθεί η πρώτη του βράβευση το 2016 για την ταινία του Μπάρι Τζένκινς, ), ενώ η ταινία βραβεύτηκε επίσης με Όσκαρ Πρωτότυπου Σεναρίου.
Ο Βίγκο Μόρτενσεν που ήταν υποψήφιος για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου έχασε το βραβείο από το Ράμι Μάλεκ που βραβεύτηκε για την ερμηνεία του ως Φρέντι Μέρκιουρι στην ταινία .
Για τη συγγραφή του σεναρίου βασίστηκαν σε γράμματα που ο Τόνι Βαλελόνγκα έγραψε στη σύζυγό του Ντολόρες, όσο συνόδευε τον Ντον Σίρλεϊ σε περιοδεία στον αμερικανικό νότο, καθώς και σε συνεντεύξεις του Σίρλεϊ.
Ο τίτλος της ταινίας είναι εμπνευσμένος από το , τουριστικό οδηγό που γράφτηκε από τον Βίκτορ Χιούγκο Γκριν κατά τα μέσα του 20ου αιώνα και είχε σκοπό να πληροφορήσει τους Αφροαμερικανούς που ταξίδευαν στον αμερικανικό νότο σχετικά με τα ξενοδοχεία στα οποία τους επιτρεπόταν η διαμονή.
Η ταινία έκανε παγκόσμια πρεμιέρα στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο στις 11 Σεπτεμβρίου 2018, όπου έλαβε θερμή υποδοχή, αποσπώντας το ' .
Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ο Βίγκο Μόρτενσεν στο ρόλο του Τόνι Βαλελόνγκα, ο Μαχέρσαλα Άλι στο ρόλο του Ντον Σίρλεϊ και η Λίντα Καντερλίνι στο ρόλο της Ντολόρες, συζύγου του Βαλελόνγκα.
Η ταινία έλαβε την πρώτη θέση στη λίστα του Αμερικανικού Ινστιτούτου Κινηματογράφου με τις 10 καλύτερες ταινίες του 2018, τιμήθηκε ως η "Καλύτερη Ταινία της Χρονιάς" από το " " και έλαβε το Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας στην απονομή του 2019.
Η Ιουνία Λεπίδα ανάθρεψε τον ανιψιό της Λούκιο Ιούνιο Σιλανό Τορκουάτο τον πρεσβύτερο, όταν ο πατέρας του φονεύθηκε από την Αγγριπίνα τη Νεότερη, μητέρα τού Νέρωνα.
Αργότερα αποκαταστάθηκε και ανακαλέστηκε από την εξορία από τον Βεσπασιανό· ο γιος του Αυτοκράτορα, ο Δομιτιανός, νυμφεύτηκε την εγγονή τους Δομιτία Λογγίνα.
Ήταν η δεύτερη κόρη τού Μάρκου Ιουνίου Σιλανού Τορκουάτου υπάτου το 19 και της Αιμιλίας Λεπίδας, κόρης τού Λούκιου Αιμίλιου Παύλου υπάτου το 1 μ.
Η μεγαλύτερη αδελφή της Ιουνίας Λεπίδας, η Ιουνία Καλβίνα είχε παντρευτεί τον Λεύκιο Βιτέλλιο τον νεότερο, αδελφό του Αυτοκράτορα Βιτέλλιου.
που ανασύρθηκε από την κοίτη του Ερώ, ενώθηκε το Δεκέμβριο του 2001 με δύο Πρώιμα Αυτοκρατορικά Ρωμαϊκά χάλκινα αγάλματα, ενός παιδιού και του Έρωτα, που πιθανότατα προορίζονταν για μία βίλα στη Ναρβονική Γαλατία, όταν χάθηκαν σε ένα ναυάγιο.
Θεωρείται επίσης ότι η εβραϊκή κοινότητα δεν ήταν ποτέ μεγάλη, δεδομένου ότι δεν κατείχε νεκροταφείο και έθαβε τους νεκρούς της στο Μπεζιέ, τρία μίλια μακριά.
Ένας από τους κανόνες , που απαγορεύει στους εκκλησιαστικούς να πωλούν ή να αποξενώνουν την ιδιοκτησία της εκκλησίας από την οποία παίρνουν τα προς το ζην, φαίνεται να είναι η αρχαιότερη αναφορά στο μεταγενέστερο σύστημα των αξιωμάτων.
Η Αγκντ είναι γνωστή για το χαρακτηριστικό μαύρο βασάλτη που χρησιμοποιείται στα τοπικά κτίρια, όπως ο καθεδρικός της Αγκντ, που χτίστηκε τον 12ο αιώνα για να αντικαταστήσει ένα κτήριο των Καρολιδών του 9ου αιώνα, που χτίστηκε στα θεμέλια μιας ρωμαϊκής εκκλησίας του 5ου αιώνα.
Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, περίπου δύο χιλιάδες Εβραίοι από τη Γερμανία και την Αυστρία, στάλθηκαν σε ένα στρατόπεδο εργασίας κοντά στην πόλη, όπου οι περισσότεροι απελάθηκαν στις 24 Αυγούστου 1942.
Μεταξύ άλλων μέτρων, η τοπική διοίκηση του ΙΚΚ αντιμετώπισε αστικά προβλήματα με επιτυχημένα προγράμματα υγείας για τους ηλικιωμένους, τη νηπιακή εκπαίδευση και τη μεταρρύθμιση της κυκλοφορίας ενώ παράλληλα ανέλαβε πρωτοβουλίες για τη στέγαση και την παροχή σχολικών γευμάτων.
Η υγειονομική περίθαλψη βελτιώθηκε σημαντικά, εγκαταστάθηκε οδικός φωτισμός, δημιουργήθηκαν νέοι αποχετευτικοί αγωγοί και δημοτικές πλύσεις και 8.000 παιδιά έλαβαν επιδοτούμενα σχολικά γεύματα.
Το 1972, ο τότε δήμαρχος της Μπολόνια, Ρενάτο Ζανγκέρι, εισήγαγε ένα νέο και καινοτόμο σχέδιο κυκλοφορίας με αυστηρούς περιορισμούς για τα ιδιωτικά οχήματα και μια επικέντρωση στις φτηνές δημόσιες συγκοινωνίες.
Το κέντρο της πόλης αναστηλώθηκε, δημιουργήθηκαν κέντρα για ψυχικά άρρωστους, για να βοηθήσουν όσους είχαν απελευθερωθεί από πρόσφατα κλειστά ψυχιατρικά νοσοκομεία, άτομα με αναπηρία προσέφεραν κατάρτιση και βρήκαν κατάλληλες θέσεις εργασίας, οι απογευματινές δραστηριότητες για τους μαθητές έγιναν λιγότερο χωρίς νόημα από την παραδοσιακή - σχολικές δραστηριότητες και ο σχολικός προγραμματισμός για όλη την ημέρα βοήθησε τους γονείς που εργάζονταν.
Οι διοικητικές αρχές των κομμουνιστών σε τοπικό επίπεδο συνέβαλαν επίσης στην ενίσχυση των νέων επιχειρήσεων, εισάγοντας ταυτόχρονα καινοτόμες κοινωνικές μεταρρυθμίσεις.
Η ηγεσία του κόμματος, μεταξύ των οποίων οι Παλμίρο Τολιάτι και Τζόρτζιο Ναπολιτάνο , θεωρούσαν τους Ούγγρους αντιστασιακούς ως αντεπαναστάτες, όπως αναφέρθηκε στη ', την επίσημη εφημερίδα του .
Εντούτοις, ο , επικεφαλής της κομμουνιστικής συνδικαλιστικής οργάνωσης της Ιταλικής Γενικής Συνομοσπονδίας Εργασίας , απέρριψε την ηγετική θέση όπως και ο επίσημος βουλευτής και ο εθνικός γραμματέας του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος , στενός σύμμαχος του ΙΚΚ.
Θα γράψει τελικά στο βιβλίο του «Από το Κομμουνιστικό Κόμμα στον Ευρωπαϊκό Σοσιαλισμό. Μια Πολιτική Αυτοβιογραφία » ότι εξέφρασε τη λύπη του για την δικαιολόγησή του για τη σοβιετική παρέμβαση, αλλά εγκατέλειψε τις ανησυχίες του εκείνη την περίοδο για χάρη της ενότητας του κόμματος και της διεθνούς ηγεσίας του σοβιετικού κομμουνισμού.
Σύμφωνα με τον πρώην αρχειοθέτη της , ο Λόγκο και άλλοι ηγέτες του ΙΚΚ ανησύχησαν για την πιθανότητα πραξικοπήματος στην Ιταλία μετά τη χούντα των Αθηνών τον Απρίλιο του 1967.
Αυτοί οι φόβοι δεν ήταν εντελώς αβάσιμοι, καθώς υπήρξαν δύο απόπειρες πραξικοπημάτων στην Ιταλία, το το 1964 και το το 1970, από στρατιωτικές και νεοφασιστικές ομάδες.
Από το 1967 έως το 1973, τα μέλη του αποστέλλονταν στην Ανατολική Γερμανία και τη Μόσχα για να καταρτιστούν σε μη στρατιωτικές μάχες και τεχνικές συλλογής πληροφοριών τόσο από το Στάζι όσο και από την .
Λίγο πριν από τις εκλογές του Μαΐου του 1972, ο Λόγκο έγραψε προσωπικά στον Λεονίντ Μπρέζνεφ ζήτησε και τελικά έλαβε πρόσθετη χρηματοδότηση ύψους 5,7 εκατομμυρίων δολαρίων.
Τα Σοβιέτ έδωσαν επίσης πρόσθετη χρηματοδότηση μέσω της χρήσης ελεγχόμενων εταιρειών οι οποίες παρείχαν γενναιόδωρες συμβάσεις στα μέλη του ΙΚΚ.
Το 1969, ο Ενρίκο Μπερλινγκουέρ, αναπληρωτής εθνικός γραμματέας του ΙΚΚ και αργότερα γενικός γραμματέας, συμμετείχε στη διεθνή διάσκεψη των κομμουνιστικών κομμάτων στη Μόσχα, όπου η αντιπροσωπεία του διαφώνησε με την «επίσημη» πολιτική γραμμή και αρνήθηκε να στηρίξει την τελική έκθεση.
Αρνήθηκε να αποκηρύξει τους Κινέζους Κομμουνιστές και δήλωσε απευθείας στον Λεονίντ Μπρέζνιεφ ότι η εισβολή στην Τσεχοσλοβακία από τις χώρες του Συμφώνου της Βαρσοβίας κατέστησε διακριτές τις σημαντικές διαφορές στο κομμουνιστικό κίνημα σε θεμελιώδη ζητήματα όπως την εθνική κυριαρχία, τη σοσιαλιστική δημοκρατία και την ελευθερία του πολιτισμού.
Εκείνη την εποχή, το ΙΚΚ ήταν το μεγαλύτερο κομμουνιστικό κόμμα σε ένα καπιταλιστικό κράτος, συγκεντρώνοντας το 34,4% των ψήφων στις γενικές εκλογές του 1976.
Στις πρώτες γενικές εκλογές του 1948, το κόμμα εντάχθηκε μαζί με το Σοσιαλιστικό Κόμμα στο Λαϊκό Δημοκρατικό Μέτωπο , αλλά νικήθηκε από το Κόμμα της Χριστιανοδημοκρατίας.
Φοβούμενοι την πιθανή εκλογική νίκη του , οι βρετανικές και αμερικανικές κυβερνήσεις υπονόμευσαν επίσης την αναζήτηση δικαιοσύνης, ανεχόμενες τις προσπάθειες που κατέβαλαν οι ανώτατες αρχές της Ιταλίας για να αποτρέψουν την εκδίωξη και την παραπομπή σε δίκη οποιουδήποτε από τους Ιταλούς εγκληματίες πολέμου.
Η άρνηση των ιταλικών εγκλημάτων πολέμου υποστηρίχθηκε από το ιταλικό κράτος, την ακαδημία και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, επανεφεύροντας την Ιταλία ως θύμα του γερμανικού ναζισμού και μόνο, και των μεταπολεμικών σφαγών .
Το κόμμα κέρδισε σημαντική εκλογική επιτυχία κατά τα επόμενα χρόνια και κατά καιρούς παρείχε εξωτερική στήριξη στις κεντροαριστερές κυβερνήσεις, αν και ποτέ δεν προσχώρησε απευθείας σε κυβέρνηση.
Το κόμμα έκανε τα καλύτερα στην Εμίλια-Ρομάνια, την Τοσκάνη και την Ούμπρια, όπου κέρδισε τακτικά τις τοπικές διοικητικές εκλογές, και σε ορισμένες από τις βιομηχανικές πόλεις της Βόρειας Ιταλίας.
Στο επίπεδο της κυβέρνησης της πόλης κατά τη διάρκεια της μεταπολεμικής περιόδου, το ΙΚΚ κατέδειξε την ικανότητά του για άκαμπτη, αποτελεσματική και καθαρή κυβέρνηση.
Στα μέσα της δεκαετίας του '60, το αμερικανικό υπουργείο Εξωτερικών εκτιμούσε ότι η συμμετοχή στα κόμματα είναι περίπου 1.350.000 (4.2% του πληθυσμού σε ηλικία εργασίας, αναλογικά το μεγαλύτερο κομμουνιστικό κόμμα στον καπιταλιστικό κόσμο την εποχή εκείνη και το μεγαλύτερο κόμμα σε ολόκληρη τη Δυτική Ευρώπη μαζί με το γερμανικό Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα).
Οι κυβερνητικές πηγές των Ηνωμένων Πολιτειών υποστήριξαν ότι το κόμμα λάμβανε 40-50 εκατομμύρια δολάρια ετησίως από τους Σοβιετικούς, ενώ οι επενδύσεις των Ηνωμένων Πολιτειών στην Ιταλία ήταν 5-6 εκατομμύρια δολάρια.
Ωστόσο, οι αποχαρακτηρισμένες πληροφορίες δείχνουν ότι αυτό είναι υπερβολικό μολονότι το ΙΚΚ στηρίχθηκε στη σοβιετική οικονομική βοήθεια περισσότερο από οποιοδήποτε άλλο κομμουνιστικό κόμμα που υποστήριξε η Μόσχα.
Το ΙΚΚ ιδρύθηκε ως Κομμουνιστικό Κόμμα της Ιταλίας στις 21 Ιανουαρίου 1921 στο Λιβόρνο ως διάσπαση από το Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα .
Το 1943 άλλαξε το όνομά του σε Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα και έγινε το δεύτερο μεγαλύτερο πολιτικό κόμμα της Ιταλίας μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, προσελκύοντας την υποστήριξη περίπου του ενός τρίτου των ψηφοφόρων στη δεκαετία του '70.
Οι σχέσεις μεταξύ του ΙΚΚ και της Σοβιετικής Ένωσης υποχώρησαν βαθμιαία καθώς το κόμμα απομακρύνθηκε από τη σοβιετική υπακοή και τη μαρξιστική-λενινιστική ορθοδοξία στη δεκαετία του 1970 και του 1980 και κινήθηκε προς τον ευρωκομμουνισμό και τη σοσιαλιστική διεθνή.
Ωστόσο, η απαγωγή και η δολοφονία των ηγετών του Χριστιανοδημοκρατικού κόμματος Άλντο Μόρο από τις Ερυθρές Ταξιαρχίες τον Μάιο του 1978 έθεσε τέρμα στις ελπίδες ενός τέτοιου συμβιβασμού.
Το κόμμα διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο κατά τη διάρκεια της εθνικής απελευθέρωσης και τον Απρίλιο του 1944 μετά το , ο Τολιάτι συμφώνησε να συνεργαστεί με τον βασιλιά Βίκτωρ Εμμανουήλ ΙΙΙ, ώστε οι κομμουνιστές να συμμετάσχουν σε όλες τις κυβερνήσεις κατά τη διάρκεια της εθνικής απελευθέρωσης και τη συνταγματική περίοδο από τον Ιούνιο του 1944 έως τον Μάιο του 1947.
Κατά τη διάρκεια της πρώτης χρονιάς του ως απαγορευμένου κόμματος, ο Αντόνιο Γκράμσι νίκησε την αριστερή πτέρυγα του κόμματος στην οποία επικεφαλής ήταν ο Αμεντέο Μπορτίγκα.
Το ΙΚΚ συμμετείχε στις πρώτες γενικές εκλογές του το 1921 ως Κομμουνιστικό Κόμμα της Ιταλίας, συγκεντρώνοντας το 4,6% των ψήφων και 15 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων.
Την εποχή εκείνη, ήταν μια ενεργή αλλά μικρή ομάδα στο εσωτερικό της ιταλικής πολιτικής αριστεράς, η οποία καθοδηγούνταν έντονα από το ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα , ενώ στο διεθνές προσκήνιο αποτελούσε μέρος της Κομμουνιστικής Διεθνούς.
Το 1991, κι ενώ είχε διανύσει πολύ δρόμο από τον δογματικό κομμουνισμό μέχρι τον δημοκρατικό σοσιαλισμό από τη δεκαετία του 1970 ή του 1980, το ΙΚΚ εξελίχθηκε στο Δημοκρατικό Κόμμα της Αριστεράς , το οποίο προσχώρησε στη Σοσιαλιστική Διεθνή και στο Κόμμα των Ευρωπαίων Σοσιαλιστών.
Στη Νάπολη, η κυβέρνηση του υπό τον δήμαρχο Μαυρίσιο Βαλέντσι μείωσε τη διαφθορά στην τοπική αυτοδιοίκηση και άνοιξε μεταξύ των ετών 1975 και 1979, 333 τάξεις νηπιαγωγείων, σε σύγκριση με τις 210 που χτίστηκαν τα προηγούμενα 30 χρόνια.
Ώρα της Γης είναι μία παγκόσμια δράση που διοργανώνεται από το Παγκόσμιο Ταμείο για τη Φύση μία φορά τον χρόνο στα τέλη Μαρτίου, ενθαρρύνοντας τους ανθρώπους, τις κοινότητες, τις επιχειρήσεις και τους κρατικούς φορείς, να σβήνουν τν μη απαραίτητο ηλεκτρικό φωτισμό για εξήντα λεπτά, από τις 8:30'μ.
Έκτοτε, έχει εξαπλωθεί και σε αυτήν συμμετέχουν περισσότερες από 7.000 πόλεις και κωμοπόλεις σε 187 χώρες, σε μία προσπάθεια ευαισθητοποίησης σχετικά με την κατανάλωση ενέργειας και τις επιπτώσεις που αυτή έχει στο φυσικό περιβάλλον.
Το 2004 η Αυστραλίας, αντιμετωπίζοντας τα πορίσματα των επιστημονικών ερευνών, συναντήθηκε με το διαφημιστικό πρακτορείο , ώστε «να συζητηθούν ιδέες δραστηριοποίησης των Αυστραλών απέναντι στο ζήτημα της κλιματικής αλλαγής».
Χαρακτηριστικό της διοργάνωσης είναι η απενεργοποίηση του φωτισμού σε εμβληματικά οικοδομήματα, δρόμους, γέφυρες, λιμάνια και μνημεία των μεγάλων πόλεων και πρωτευουσών που συμμετέχουν, με πλήθος κόσμου να συγκεντρώνεται στα σημεία αυτά θαυμάζοντας το σπάνιο αυτό φαινόμενο της συσκότισης και ανάβοντας συμβολικά κεριά και φαναράκια .
Παράλληλα, πραγματοποιούνται διάφορα δρώμενα, όπως μουσικές συναυλίες, μαραθώνιοι, δεντροφυτεύσεις, ενημερωτικές ομιλίες για τα περιβαλλοντικά προβλήματα, όπως είναι η υπερθέρμανση του πλανήτη και η κλιματική αλλαγή, καθώς και για τους τρόπους αντιμετώπισής τους.
Η έρευνα έδειξε επίσης ότι, αμέσως μετά την εκδήλωση, σημειώθηκε αύξηση στο επίπεδο ενδιαφέροντος γύρω από τα περιβαλλοντικά ζητήματα, όπως η κλιματική αλλαγή και η μόλυνση, κατά 4 ποσοστιαίες μονάδες.
Η προστασία του πλανήτη μας, ο σεβασμός της φυσικής μας κληρονομιάς και η διατήρηση της βιοποικιλότητας επιβάλλεται να είναι προτεραιότητα όλων των ανθρώπων ξεχωριστά, αλλά κυρίως των αρμόδιων αρχών κάθε τόπου.
Τα αποτελέσματα της δράσης Ώρα της Γης είναι ενθαρρυντικά, συμβάλλοντας σε σημαντικό βαθμό προς την κατεύθυνση της βελτίωσης της ανθρώπινης συμπεριφοράς απέναντι στη φύση.
Σύμφωνα με το Ταϊλάνδης, η Μπανγκόκ μείωσε την χρήση ηλεκτρικής ενέργειας κατά 73,34 μεγαβάτ, ποσοστό που αναλογεί σε 41,6 τόνους διοξειδίου του άνθρακα ανά ώρα.
Το χωριό βρίσκεται χτισμένο στις δυτικές-νοτιοδυτικές πλαγιές του όρους Αφροδίσιο, σε υψόμετρο περίπου 785-815 μέτρων, με πανοραμική θέα προς το όρος Ερύμανθος και τον ομώνυμο ποταμό καθώς και στο κεφαλοχώρι της Δίβρης.
Εγγύς του βρίσκονται, πέρα από την Κοντοβάζαινα που αποτελεί το διοικητικό κέντρο της περιοχής, οι μικροί οικισμοί Άγιος Νικόλαος και Πέτας, που ανήκουν στην Τοπική Κοινότητα Παραλογγών, καθώς και τα χωριά Καρδαρίτσι, Βελημάχι, Απόσκια και Σούδελη ενώ σε σχετικά κοντινή απόσταση προς την πλευρά της Αχαΐας βρίσκονται τα χωριά της περιοχής της Αροανίας.
Στις 20/04/1835 υπήχθη στον τότε Δήμο Βελιμαχίας -αρχικά ως διοικητική διαίρεση του τότε Νομού Αχαΐας και Ήλιδος- ενώ με την κατάργηση του Δήμου Πανιών υπήχθη με το ΦΕΚ 5Α της 08/03/1841 στον τότε Δήμο Ελευσίνος .
Την περίοδο 1997-2010, βάσει του «Σχεδίου Καποδίστριας», αποτελούσε έδρα του ομώνυμου πρώην Δημοτικού Διαμερίσματος του «καποδιστριακού» Δήμου Κοντοβάζαινας.
Οι Παραλογγοί ορεινός παραδοσιακός οικισμός του Νομού Αρκαδίας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Γορτυνίας.
Ο Ελληνικός Σύλλογος αναγνωρίζεται επισήμως ως ερασιτεχνικός αθλητικός Σύλλογος και συμμετέχει στο Πρωτάθλημα Ελλάδας ράγκμπι γιούνιον ανδρών από 2005 που διοργανώνεται από την Ελληνική Ομοσπονδία Ράγκμπυ (η οποία το 2014 απορροφήθηκε από την Ομοσπονδία Χειροσφαιρίσεως Ελλάδος).
Ιδρύθηκε στη Βρετάνη το 1788, λίγο πριν την έκρηξη της Επανάστασης, από ριζοσπάστες αντιπροσώπους της Τρίτης τάξης στους οποίους προστέθηκαν αντιπρόσωποι της Τρίτης τάξης από άλλες επαρχίες αλλά και ευγενείς που είχαν ταχθεί υπέρ των μεταρρυθμίσεων .