polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
'Εχει επίσης αποκληθεί από το ως "η χειρότερη χρονιά σε όρους της κλιματικής αλλαγής" εν μέρει λόγω των μεγάλων περιβαλλοντικών καταστροφών ανά τον κόσμο, όπως οι μεγάλες δασικές πυρκαγιές στην Αυστραλία και στις δυτικές Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά και οι τροπικοί κυκλώνες στην Βόρεια Αμερική.
Σε έκθεση των Ηνωμένων Εθνών για την αειφόρο ανάπτυξη, που δημοσιεύτηκε τον Δεκέμβριο του 2020, αναφέρεται ότι δεν επιτεύχθηκε κάποιος από τους παγκόσμιους στόχους για την αειφόρο ανάπτυξη το 2020.
Στην πραγματικότητα η αποτυχία του Βάλτερ Μπάαντε να τους εντοπίσει στον γαλαξία της Ανδρομέδας τον οδήγησε να υποθέσει ότι ο γαλαξίας ήταν πολύ πιο μακριά από ό, τι είχε προβλεφθεί, να επανεξετάσει τη βαθμονόμηση των Κηφείδων, και να προτείνει την έννοια των αστρικών πληθυσμών .
Χρησιμοποιώντας το τηλεσκόπιο Καναδά-Γαλλίας-Χαβάης τη δεκαετία του '80, οι & βρήκαν μεταβλητούς Λύρας στη γαλαξιακή άλω της Ανδρομέδας και, πιο πρόσφατα, σε σφαιρωτά σμήνη .
Η περίοδος παλμών και το απόλυτο μέγεθος των μεταβλητών αστέρων Λύρας, τους καθιστούν καλά πρότυπα κεριά για σχετικά κοντινούς στόχους, ειδικά στο πλαίσιο του Γαλαξία και της τοπικής ομάδας.
Θεωρείται ότι έχουν χάσει μάζα σε προγενέστερο χρόνο, όταν ήταν στη διαδικασία ερυθρών γιγάντων και κατά συνέπεια ήταν κάποτε αστέρες με παρόμοια ή ελαφρώς μικρότερη μάζα από τον Ήλιο, περίπου 0,8 ηλιακές μάζες.
Όπως όλοι οι μεταβλητοί αστέρες στην ζώνη αστάθειας , οι παλμοί προκαλούνται από τον μηχανισμό κ , όταν η αδιαφάνεια του ιονισμένου ηλίου ποικίλλει ανάλογα με τη θερμοκρασία του.
Από το 1915 έως και τη δεκαετία του 1930, οι Λύρας γίνονταν ολοένα και περισσότερο αποδεκτοί ως μια κατηγορία αστέρων διαφορετική από τους Κηφείδες , λόγω των μικρότερων περιόδων τους, των διαφορετικών θέσεων εντός του γαλαξία και των χημικών διαφορών.
Ο πρότυπος αστέρας Λύρας ανακαλύφθηκε πριν από το 1899 από τη Βιλαμίνα Φλέμινγκ και αναφέρθηκε από τον το 1900 ως: «δεν διακρίνεται από μεταβλητούς αστέρες τύπου συστάδας».
Νικόλαος Μουτσόπουλος, 92, Έλληνας πανεπιστημιακός, ομότιμος καθηγητής της Πολυτεχνικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και αντεπιστέλλον μέλος της Ακαδημίας Αθηνών.
Τζόζεφ Νίσιμ, 100, Ιταλός επιχειρηματίας, Εβραίος της Θεσσαλονίκης, ο οποίος έκανε γνωστό τον τόνο , το απορρυπαντικό και άλλα προϊόντα σε όλο τον κόσμο.
Αλέκος Σπανουδάκης, 91, Έλληνας καλαθοσφαιριστής , πρωταθλητής Ελλάδας , ο πρώτος Ευρωπαίος καλαθοσφαιριστής που χρησιμοποίησε το τζαμπ σουτ, 3ος στο Ευρωμπάσκετ 1949.
Κένεθ Το, 26, Αυστραλός κολυμβητής γεννημένος στο Χονγκ Κονγκ, νικητής του Παγκοσμίου Κυπέλλου , Ολυμπιονίκης Νέων στα 4 100 μέτρα σκυταλοδρομία μικτή .
Ανατόλι Αντόσκιν, 91, Ρώσος ηθοποιός (Επτά Γέροι και Ένα Κορίτσι, Αδερφοί Καραμαζόφ, Μόσχα-Κασσιόπεια), Λαϊκός Καλλιτέχνης της Ρωσικής Ομοσπονδίας .
Εγγύς του οικισμού βρίσκονται: στα δυτικά το χωριό Κρατερό, στα νότια και νοτιανατολικά τα χωριά Παρόρειο, Άνω Κλεινές και Κάτω Κλεινές, στα ανατολικά τα χωριά Αγία Παρασκευή και Πολυπλάτανο, ενώ στα βορειανατολικά του βρίσκεται το χωριό Νίκη και ο εκεί μεθοριακός σταθμός.
Προς την πλευρά της Βόρειας Μακεδονίας, κοντά του βρίσκεται το χωριό Ντράγκος και το μοναστήρι αφιερωμένο στον Προφήτη Ηλία που βρίσκεται στην κορυφή της χαμηλής κορυφογραμμής στα όρια της μεθορίου.
Η τότε «Οψίρινα» αναγνωρίστηκε ως οικισμός με το ΦΕΚ 259Α - 29/12/1918, όταν και υπήχθη στην τότε Κοινότητα Οψιρίνης, αποτελώντας παράλληλα έδρα της κοινότητας.
Το Εθνικό είναι ορεινός οικισμός του Νομού Φλώρινας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο Δήμο Φλώρινας.
Το χωριό βρίσκεται πολύ κοντά στα σύνορα με την Βόρεια Μακεδονία, όντας χτισμένο στις νότιες υπώρειες της χαμηλής κορυφογραμμής από την οποία διέρχονται τα σύνορα, σε υψόμετρο περίπου 685 μέτρων.
Το επόμενο βήμα ήταν η αφαίρεση των εσωτερικών οργάνων, πνευμόνων, συκωτιού, στομάχι και εντόσθια, και η τοποθέτησή τους σε κανωπικά αγγεία, με καπάκια τα οποία είχαν τη μορφή των τεσσάρων θεοτήτων προστατών των αντίστοιχων οργάνων: Ιμσέτ, με ανθρώπινο κεφάλι προστάτης του συκωτιού, Χαπι, με κεφάλι πιθήκου προστάτης των πνευμόνων, Ντουαμουτέφ, με κεφάλι τσακαλιού προστάτης του στομαχιού, και Κεμπεχσενούφ, με κεφάλι γερακιού προστάτης του εντέρου .
Μέχρι το τέλος της προδυναστικής περιόδου, υπήρχε όλο και αυξανόμενος αριθμός αντικειμένων που τοποθετούνταν μαζί με το σώμα σε παραλληλόγραμμους τάφους, και υπάρχουν αυξανόμενες ενδείξεις για τελετουργικά που τελούσαν οι Αιγύπτιοι της Περιόδου Νακάντα .
Σε αυτό το χρονικό σημείο, τα σώματα ταχτοποιούνταν με συγκεκριμένο τρόπο, κουλουριασμένα σε εμβρυακή στάση με το πρόσωπο κοιτώντας είτε στην ανατολή είτε στη δύση .
Σε μερικούς τάφους υπάρχουν επίσης σε αγγεία μορφές γυμνόστηθων γυναικών με πρόσωπα πουλιών και με τα πόδια τους καλυμμένα κάτω από φούστες, κάποιοι τάφοι ήταν πλουσιότεροι σε κτερίσματα από άλλους, υποδηλώνοντας την αρχή της διαμόρφωσης του ταξικού διαχωρισμού.
Αυτό ήταν το διάστημα που ο νεκρός μετατρεπόταν σε ον-ημίθεος, και όλα όσα είχαν μείνει στο σώμα από το πρώτο στάδιο αφαιρούνταν, και μετά το σώμα χειριζόταν με κρασί και έλαια.
Κατόπιν, το σώμα τυλίγονταν σε λινό κομμένο σε λωρίδες, ενώ ανάμεσα τοποθετούνταν φυλακτά, ενώ οι ιερείς απήγγειλαν προσευχές και έκαιγαν θυμίαμα.
Ειδική προσοχή δινόταν στο κεφάλι, χέρια, πόδια και γεννητικά όργανα, καθώς σωζόμενες μούμιες έχουν σε αυτά τα σημεία περισσότερα περιτυλίγματα και γεμίσματα.
Επίσης, αναμενόταν να βοηθήσει την οικογένειά του, με το μπα και το κα τους, το μπα απελευθέρωνε έναν αόρατο δίδυμο από το σώμα το οποίο θα μπορούσε να στηρίξει την οικογένεια, και το κα θα αναγνώριζε το δίδυμο αυτό όταν επέστρεψε στο σώμα.
Οι ταφές της Ύστερης περιόδου μπορεί να κάνανε χρήση μεγάλης έκτασης σαν ναούς τάφων χτισμένους ακόμα και για άτομα που δεν προέρχονταν από τις ανώτερες τάξεις για πρώτη φορά, αλλά η πλειοψηφία των τάφων αυτής της περιόδου είναι φρεάτια σκαμμένα κάτω από την άμμο.
Υπάρχουν ουσάμπτι από φαγεντιανή για όλες της τάξεις, όπως και κανωπικά αγγεία, αν και συνήθως είναι απλώς διακοσμητικά, καθώς και ράβδοι και σκήπτρα που αντιπροσωπεύουν το αξίωμα που κατείχε ο νεκρός στη ζωή.
Μπορούσε επίσης στην ταφή να περιληφθεί και άγαλμα είτε του Όσιρι, είτε της συνδυαστικής θεότητας του Πτα-Σοκάρ-Όσιρι, μαζί με σκαραβαίους, όπως και στήλες ντζεντ από χρυσό και φαγεντιανή, φυλακτά Μάτια του Ώρου, μορφές θεών, και εικόνες του μπα του νεκρού.
Τα κείμενα από τα φέρετρα και τα ξύλινα μοντέλα δεν απαντώνται πια στους νέους τάφους της περιόδου ενώ τώρα σκαραβαίοι και αγαλματίδια με σχήμα μούμιας περιλαμβάνονται συχνά στις ταφές, όπως θα συνεχιζόταν να γίνεται για τη διάρκεια της υπόλοιπης αιγυπτιακής ιστορίας.
Τα είδος των κτερισμάτων επεκτάθηκε, περιλαμβάνοντας έπιπλα, κοσμήματα, παιχνίδια, όπως και όπλα, παλέτες καλλωπισμού, και φαγητά σε διακοσμημένα βάζα που υπήρχαν και στην Προδυναστική περίοδο.
Άλλα αντικείμενα στον τάφο που είχαν χρησιμοποιηθεί στην καθημερινή ζωή υποδηλώνουν ότι οι Αιγύπτιοι ήδη από την εποχή της Πρώτης Δυναστείας ανέμεναν την ύπαρξη αναγκών στην επόμενη ζωή.
Παραπέρα ενδείξεις για τη συνέχεια αυτής της ζωής στην επόμενη μπορούμε να δούμε και στην τοποθεσία των τάφων: τα άτομα εκείνα που υπηρετούσαν τον βασιλιά κατά τη διάρκεια της ζωής τους επέλεγαν τόπο ταφής κοντά σε εκείνον του αφέντη τους.
Από τα στοιχεία που διαθέτουμε, η Δέκατη όγδοη Δυναστεία φαίνεται να είναι η τελευταία περίοδος κατά την οποία οι Αιγύπτιοι περιελάμβαναν πολλά αντικείμενα από την καθημερινή τους ζωή στον τάφο.
Από τις αρχές της Δέκατης ένατης Δυναστείας, οι τάφοι περιελάμβαναν λίγα αντικείμενα από την καθημερινή ζωή και περιελάμβαναν αντικείμενα τα οποία είχαν κατασκευαστεί ειδικά για την επόμενη ζωή.
Έτσι, η μετάβαση από τη 18η στη 19η Δυναστεία σηματοδότησε μια διαχωριστική γραμμή στις ταφικές παραδόσεις: η 18η πλησιάζει στα έθιμα πιο πολύ στις προηγούμενες περιόδους, ενώ η 19η κοιτάει στο μέλλον, στην Ύστερη περίοδο της Αιγύπτου.
Στον βορρά, τάφοι που σχετίζονται με τους Υξώς, δυτικό Σιμητικό λαό που κυβερνούσαν τον βορρά από το βορειοδυτικό Δέλτα, περιλαμβάνουν μικρά κτίσματα από τούβλα από ξεραμένη λάσπη που περιέχουν το σώμα, πήλινα αγγεία, στιλέτο στις ταφές αντρών και συχνά και ταφή κοντά ενός γαϊδουριού.
Τέτοιοι τάφοι αντανακλούν πολύ παλιά ταφικά έθιμα και έχουν ρηχούς στρογγυλούς λάκκους και διπλωμένα σώματα, και ελάχιστες προσφορές σε φαγητό σε αγγεία.
Η περιστασιακή περίληψη στην ταφή αναγνωρίσιμων αιγυπτιακών υλικών της Δεύτερης μεταβατικής περιόδου είναι τα μόνα σημεία που ξεχωρίζουν αυτές τις ταφές από εκείνες της Προδυναστικής ή ακόμα και παλιότερων περιόδων.
Μεταξύ της ανώτερης τάξης, τα σώματα τώρα μουμιοποιούνταν, τυλίγονταν σε λινούς επιδέσμους, καμιά φορά καλύπτονταν και με γύψο, και τοποθετούνταν σε πέτρινες σαρκοφάγους ή απλά ξύλινα φέρετρα.
Κατά το τέλος του Παλαιού Βασιλείου, έκαναν επίσης την εμφάνισή τους μάσκες μούμιας, φτιαγμένες από λινό μουσκεμένο σε γύψο ώστε να στερεοποιηθεί, και κατόπιν ζωγραφισμένο και στυλιζαρισμένο.
Επίσης, κανωπικά βάζα χρησιμοποιούνταν για τη φύλαξη των εσωτερικών οργάνων του σώματος, όπως και την εμφάνισή τους έκαναν φυλακτά από χρυσό, φαγεντιανή, και καρνεόλιο σε διάφορα σχήματα που σκοπό είχαν την προστασία διαφόρων μερών του σώματος.
Συχνά, ανάγλυφα καθημερινών αντικειμένων χαράσσονταν στους τοίχους, επιπλέον των ταφικών αγαθών, τα οποία θα ήταν διαθέσιμα στον νεκρό μέσω αυτής της αναπαράστασης.
Κατά την Ενδέκατη Δυναστεία, οι τάφοι σκάβονταν στα βουνά στις Θήβες γύρω από τον τάφο του βασιλιά, ή σε τοπικά νεκροταφεία στην Άνω και Μέση Αίγυπτος.
Παραπέρα, η διαφορετική μορφολογία του εδάφους μεταξύ των Θηβών και του Λιστ οδήγησαν σε διαφορετικού είδους τάφους: στα βόρεια, οι ευγενείς έχτιζαν μασταμπάδες στην επίπεδη έρημο, ενώ στα νότια συνέχιζαν να σκάβουν τους τάφους στους βράχους των βουνών.
Οι Έλληνες ιστορικοί Ηρόδοτος και Διόδωρος έχουν δώσει τα πιο πλήρη σωζόμενα στοιχεία για το πώς προσέγγιζαν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι τη διατήρηση του νεκρού σώματος.
Πριν τη βαλσάμωση, ή τη διατήρηση του σώματος για την καθυστέρηση της αποσύνθεσης, οι πενθούντες, ειδικά στην περίπτωση ατόμου με μεγαλύτερη κοινωνική θέση, κάλυπταν τα πρόσωπά τους με λάσπη και γυρνούσαν στην πόλη χτυπώντας το στήθος τους.
Αν πέθαινε η γυναίκα ενός ατόμου με κύρος, το σώμα τις δεν παραδιδόταν στους βαλσαμωτές παρά μόνο μετά από τρεις ή τέσσερεις μέρες, για να αποφευχθεί η δυνατότητα εκμετάλλευσης του σώματος.
Σε περίπτωση που κάποιος πνίγονταν ή δεχόταν επίθεση, η βαλσάμωση γινόταν αμέσως, με ευλαβική προσοχή, καθώς αυτού του είδους ο θάνατος θεωρούνταν τιμημένος, και μόνο ιερείς επιτρέπονταν να αγγίξουν το σώμα .
Από αυτή την περίοδο έχουν βρεθεί σε τάφους τέτοιες μινιατούρες πλοίων, βαρκών, σκηνών παραγωγής τροφής, και σκηνών επαγγελμάτων όπως γραφέων και στρατιωτών.
Κατόπιν, συνόδευαν το σώμα σε ένα μέρος που ονομαζόταν , που μεταφράζεται ως “τόπος εξαγνισμού,” μια σκηνή όπου το σώμα πλενόταν, και κατόπιν στο μέρος , “ο Οίκος της Ομορφιάς,” όπου γινόταν η μουμιοποίηση
Μέχρι την Πρώτη Δυναστεία, κάποιοι Αιγύπτιοι ήταν αρκετά πλούσιοι ώστε να χτίζουν τάφους πάνω από το σημείο ταφής τους αντί της απλής τοποθέτησης του σώματος στην άμμο.
Αυτοί οι τάφοι είχαν τοίχους με κόγχες, ένα στιλ που ονομάζεται μοτίβο-πρόσοψης παλατιού γιατί οι τοίχοι μιμούνταν εκείνους που περιέβαλαν το παλάτι του βασιλιά.
Καθώς τέτοιους τάφους είχαν και κοινοί άνθρωποι και βασιλιάδες, αυτό δείχνει ότι στον θάνατο κάποιοι πλούσιοι επιτύγχαναν την άνοδο τους σε ένα ανώτερο επίπεδο.
Ο τάφος ήταν η κατοικία του νεκρού και εξυπηρετούσε δύο σημαντικότατες λειτουργίες: παρείχε στον νεκρό το μέρος για την αιώνια ανάπαυση, καθώς και το μέρος που οι πενθούντες μπορούσαν να προσφέρουν προσφορές και να τελούν τελετουργικά για να βοηθήσουν τον νεκρό στην άλλη ζωή.
Τα δύο κύρια χαρακτηριστικά μέρη του τάφου περιελάμβαναν τον ταφικό θάλαμο, στον οποίο βρισκόταν το σώμα καθώς και ταφικά αντικείμενα, και ο τόπος λατρείας, που ήταν ένας ναΐσκος όπου μπορούσαν να κάνουν τις προσφορές και τις τελετές οι συγγενείς και φίλου.
Η φθηνότερη, απλούστερη μέθοδος μουμιοποίησης, που συχνά επέλεγαν οι φτωχοί, περιελάμβανε την απομάκρυνση των εσωτερικών οργάνων και την τοποθέτηση του σώματος σε νάτρο για 70 μέρες, διάστημα μετά το οποίο το σώμα δινόταν πίσω στην οικογένεια.
Ένα ιδιαίτερο ρωμαϊκό στιλ που χαρακτηρίζει την περίοδο αυτή για μάσκες μούμιας, είναι η τεχνική της εγκαυστικής σε ξύλινη επιφάνεια, που απέδωσε τα περίφημα Πορτραίτα Φαγιούμ, που τα απαντάμε από τον 1ο ως τον 3ο αιώνα μ.
Αν και πολλά ακολουθούνταν ξόρκια από παλιότερα κείμενα, τα νέα κείμενα των σαρκοφάγων πρόσθεταν καινούργια ξόρκια, μαζί με μικρές αλλαγές σε αυτά τα νέα κείμενα που ήταν προσαρμοσμένες για να είναι πιο σχετικά με την τάξη των ευγενών.
Ο φαραώ δεν ήταν πια ο βασιλιάς-θεός με την έννοια ότι μόνο εκείνος θα μπορούσε να μεταβεί στη μεταθανάτια ζωή λόγω του στάτους του σε αυτήν τη ζωή, τώρα ήταν ο ηγέτης του λαού που με τον θάνατό του θα έπεφτε στο επίπεδο των θνητών.
Χωρίς κάποιο γραπτό στοιχείο, δεν υπάρχει κάτι να δίνει πληροφορίες για τις πεποιθήσεις εκείνης της εποχής για τη μεταθανάτια ζωή, εκτός από την περίληψη στο τάφο ενός αγγείου.
Για να ζήσει στην αιωνιότητα και να παρουσιαστεί στον Όσιρι, το σώμα του νεκρού θα έπρεπε να διατηρηθεί με τη διαδικασίας της μουμιοποίησης, έτσι ώστε η ψυχή του νεκρού να μπορέσει να ενωθεί ξανά με αυτό και να ζήσει τη μακάρια αιώνια ζωή.
Η κύρια διαδικασία ήταν η διατήρηση του σώματος και η αποφυγή της αποσύνθεσης με την αφυδάτωσή του με τη χρήση νάτρου, φυσικό συστατικό που υπήρχε στο Ουάντι ελ Νατρούν, και το οποίο είναι συνδυασμός σόδας και αλατιού.
Μετά τις κατακτήσεις του Αλέξανδρου και τον επακόλουθο διαμοιρασμό της αυτοκρατορίας του, η Αίγυπτος πέρασε στη διακυβέρνηση του Πτολεμαίου Α και κατόπιν της δυναστείας του.
Αυτή, διαμόρφωσε έναν πολιτισμό που προωθούσε και τον ελληνιστικό και τον αρχαίο αιγυπτιακό τρόπο ζωής: ενώ πολλοί ελληνόφωνοι πληθυσμοί που ζούσαν στην Αλεξάνδρεια ακολουθούσαν τα έθιμα της ηπειρωτικής Ελλάδας, άλλοι υιοθέτησαν τα αιγυπτιακά έθιμα, ενώ οι Αιγύπτιοι συνέχιζαν να ζούνε όπως πριν σύμφωνα με τον πολιτισμό και τα έθιμά τους.
Σε αυτή την περίοδο, οι καλλιτέχνες διακοσμούσαν τους τάφους των ανώτερων τάξεων με σκηνές περισσότερο από θρησκευτικά γεγονότα παρά με καθημερινές σκηνές που ήταν πιο δημοφιλείς κατά το Παλαιό Βασίλειο.
Άτομα από τις ανώτερες τάξεις της Δέκατης όγδοης Δυναστείας τοποθετούσαν στους τάφους τους έπιπλα, ρουχισμό και άλλα αντικείμενα που αναμφισβήτητα χρησιμοποιούσαν κατά τη διάρκεια της ζωής τους.
Κρεβάτια, υποκέφαλα, καρέκλες, σκαμνάκια, δερμάτινα σαντάλια, κοσμήματα, μουσικά, και ξύλινα κιβώτια αποθήκευσης απαντώνται σε αυτούς τους τάφους.
Ενώ τα παραπάνω αντικείμενα βρίσκονται σε τάφους ατόμων της ανώτερης τάξης, οι περισσότεροι φτωχοί άνθρωποι δεν τοποθετούσαν τίποτα παραπάνω από όπλα και αντικείμενα καλλωπισμού στους τάφους τους.
Στην περίπτωση του βασιλιά, οι ιερείς, ή ακόμα και ο διάδοχος του βασιλιά (ο οποίος μπορούσε να πραγματοποιήσει εκείνος την τελετή του ανοίγματος το στόματος), μετακινούσαν το σώμα μέσω του τελετουργικού διαδρόμου στο ταφικό ναό.
Εκεί απαγγέλλονταν προσευχές, καιγόταν θυμίαμα, και πραγματοποιούνταν επιπλέον τελετουργικά που θα προετοίμαζαν τον βασιλιά για το ταξίδι του στον άλλο κόσμο.
Ακόμα ένα νέο στοιχείο, η ψευδοθύρα, ήταν αναπαράσταση πόρτας ως ανάγλυφο από πέτρα στον τοίχο του τάφου, μέσα στον ταφικό θάλαμο ή έξω από το μασταμπά.
Τα παραπάνω δείχνουν ότι κατά αυτή την αρχαία περίοδο υπήρχε ή έννοια της μεταθανάτιας ζωής, αν και τα αρχαιολογικά στοιχεία μπορεί να δείχνουν ότι ο μέσος άνθρωπος είχε μικρή πιθανότητα να μετάσχει σε αυτή.
Ο φαραώ μπορούσε να περάσει στη μεταθανάτια ζωή λόγω του ρόλου του στη ζωή, και άλλοι έπρεπε να έχουν επίσης ένα ρόλο στη ζωή για να μπορέσουν να συνεχίσουν και μετά από αυτήν.
Η πολιτική κατάσταση της Πρώτης μεταβατικής περιόδου, όπου υπήρχαν πολλά κέντρα εξουσίας, αντανακλάται στα πολλά τοπικά στιλ στην τέχνη και τις ταφές της περιόδου.
Αυτό αφορούσε η Τελετή ανοίγματος του στόματος, όπου ένας ιερές απήγγειλε ένα ξόρκι και άγγιζε το στόμα της μούμιας με ένα τελετουργικό σκεπάρνι, λεπίδα από μέταλλο ή πέτρα.
Με τον καιρό, οι τάφοι έγιναν πιο περίπλοκοι, με το σώμα να τοποθετείται σε ψάθινο καλάθι, και κατόπιν σε ξύλινο φέρετρο ή από τερακότα, και τελικά οι τελευταίοι τάφοι που έκαναν οι Αιγύπτιοι ήταν σαρκοφάγοι.
Αν και έχουν επιβιώσει γραπτά από την αιγυπτιακή προδυναστική περίοδο, οι μελετητές πιστεύουν ότι η σημασία του σώματος και της διατήρησής του είχε τις απαρχές της σε εκείνη την περίοδο.
Στο Παλαιό Βασίλειο, οι βασιλείς έχτισαν για πρώτη φορά πυραμίδες για τους εαυτούς τους με μασταμπάδες από πέτρα γύρω από τις πυραμίδες για τους ανώτερους αξιωματούχους τους.
Το γεγονός ότι οι περισσότεροι από αυτούς τους αξιωματούχους ήταν επίσης συγγενείς της βασιλικής οικογένειας υποδηλώνει ακόμα ένα κίνητρο για αυτή την τοποθέτηση: τα συγκροτήματα αυτά ήταν επίσης οικογενειακά κοιμητήρια.
Για τους άντρες, τα αντικείμενα που αναπαρίσταναν ήταν όπλα και σύμβολα της θέσης τους, καθώς και φαγητό, ενώ για τις γυναίκες καθρέπτες, σαντάλια, και βάζα με φαγητό και ποτό.
Αν και η πολιτική δομή του Νέου Βασιλείου κατέρρευσε στο τέλος της Εικοστής Δυναστείας, οι πλειοψηφία των ταφών της Εικοστής πρώτης Δυναστείας αντανακλούν τις εξελίξεις από την παλιότερη περίοδο.
Στην αρχή της Τρίτης μεταβατικής περιόδου τα ανάγλυφα ομοιάζουν με της προηγούμενης περιόδου, και μόνο στο πολύ τέλος άρχισαν να διαφαίνονται νέες ταφικές πρακτικές της Ύστερης Περιόδου.
Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι είχαν ένα πολύπλοκο σύνολο ταφικών πρακτικών οι οποίες πίστευαν ότι ήταν απαραίτητες για την εξασφάλιση της αθανασίας μετά τον θάνατο .
Αυτά τα τελετουργικά και η εθιμοτυπία, περιελάμβαναν τη μουμιοποίηση του σώματος, μαγικά ξόρκια, και ταφή με συγκεκριμένα ταφικά αγαθά που πιστευόταν ότι ήταν απαραίτητα για την αιγυπτιακή μεταθανάτια ζωή.
Η διαδικασία της αρχαίας αιγυπτιακής ταφής εξελίχθηκε με τον καιρό καθώς παλιά έθιμα περιέπιπταν σε αχρηστία και νέα υιοθετούνταν, αλλά πολλά σημαντικά στοιχεία της διαδικασίας διατηρούνταν.
Αν και κάποιες λεπτομέρειες άλλαξαν με τον καιρό, η διατήρηση του σώματος, τα μαγικά ξόρκια, και τα ταφικά αγαθά ήταν απαραίτητα κομμάτια της σωστής αιγυπτιακής ταφής.
Πίστευαν ότι όταν πέθαινε, ο φαραώ γινόταν ένα είδος θεού, που μπορούσε να παραχωρήσει σε συγκεκριμένα άτομα τη δυνατότητα να μετέχουν στη μεταθανάτια ζωή.
Μετά το βαλσάμωμα, οι πενθούντες μπορεί να ίσως να πραγματοποιούσαν ένα τελετουργικό αναπαράστασης με εθελοντές να παίζουν τον Όσιρι, τον Σεθ, καθώς και την Ίσις, Νέφθυς, Ώρο Άνουβι και Θωθ.
Σε κάποιες περιπτώσεις βρίσκονται εργαλεία και όπλα στους τάφους αντρών, ενώ κάποιες γυναίκες έχουν καλλωπιστικά αντικείμενα όπως καθρέπτες, αλλά και κάποιες φορές μυλόπετρες, προφανώς για την ετοιμασία φαγητού στον άλλο κόσμο, όπως τα όπλα στους τάφους των αντρών καθορίζουν τον ρόλο τους ως πολεμιστών.
Υπήρχαν πολλοί διαφορετικοί θεοί για τους οποίους έπρεπε να προετοιμαστεί ο νεκρός, καθώς οι αρχαίοι Αιγύπτιοι πίστευαν ότι κάθε θεός θα τον κρίνει τον νεκρό ξεχωριστά πριν αυτός να μπορέσει να περάσει με επιτυχία στη μετά θάνατον ζωή.
1ος Όροφος: Αφού βρίσκεσαι στο κατώφλι της οικίας εισέρχεσαι σε αυτήν και ανεβαίνοντας μερικά σκαλοπάτια συναντάται το καθημερινό που περιλαμβάνει μια μικρή κουζίνα και το καθιστικό.
Ισόγειο: Ο χώρος του ισογείου χωρίζεται σε δύο ημιυπαίθριες στάθμες, μία του χώρου στάθμευσης ενός αυτοκινήτου και μία ανώτερη, του χώρου υποδοχής της οικίας .
Σε ατομικό επίπεδο ήταν η κορυφαία σεζόν της μέχρι τότε καριέρας του, αφού κέρδισε τους ατομικούς τίτλους του Πρώτου Σκόρερ στο Ελληνικό Πρωτάθλημα και το Τσάμπιονς Λιγκ, ενώ μπήκε και στην καλύτερη πεντάδα του Τσάμπιονς Λιγκ.
Αφού αποφοίτησε από το λύκειο, εντάχθηκε στους Μάινερς, όπου έπαιξε σε 67 αγώνες, ξεκινώντας σε 58 από αυτούς και είχε κατά μέσο όρο 13,6 πόντους, 7,9 ριμπάουντ, 1,4 ασίστ και 1,0 κλέψιμο ανά αγώνα, σε διάρκεια δύο σεζόν.
Μεταξύ των διαφόρων κολεγιακών διακρίσεων, ονομάστηκε στον κατάλογο παρακολούθησης του βραβείου Τζούλιους Έρβινγκ, στην τελευταία του σεζόν με τους Μάινερς, μια διάκριση που καθορίζει το κορυφαίο σμολ φόργουορντ στο κολεγιακό επίπεδο.
Ωστόσο, στις 11 Σεπτεμβρίου του ίδιου έτους, ο Χάντερ υπέγραψε συμβόλαιο - με τους Γκρίζλις, που σημαίνει ότι θα μπορούσε να μοιράσει το χρόνο κατά τη διάρκεια της σεζόν, μεταξύ των Γκρίζλις και της θυγατρικής της στη , των Μέμφις Χαστλ.
Με την Μετροπολιτάν πραγματοποίησε μία πολύ καλή σεζόν στο γαλλικό πρωτάθλημα, έχοντας 12.4 πόντους και 6.6 ριμπάουντ και 1.9 ασίστ μέσο όρο σε 26 λεπτά.
Πρόκειται για το δεύτερο χρονολογικά μοντέλο (το πρώτο ήταν το λίγο μικρότερο που παρουσιάστηκε στις 24 Ιουνίου 2017) που μπήκε στη μαζική παραγωγή μετά την εξαγορά της και της βρετανικής (Βόξολ, η οποία ουσιαστικά είναι οι δεξιοτίμονες εκδοχές των μοντέλων της Όπελ που διατίθενται αποκλειστικά στο Ηνωμένο Βασίλειο) από το .
Για πρώτη φορά αποκαλύφθηκε στους δημοσιογράφους στα μέσα Απριλίου του 2017, ενώ παρουσιάστηκε επίσημα στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης τον Σεπτέμβριο του 2017 και μπήκε στη μαζική παραγωγή στις αρχές Οκτωβρίου.
Αρχικά κατασκευαζόταν στη Σοσώ της Γαλλίας, ενώ από τον Αύγουστο του 2019 παράγεται στο Άιζεναχ της Γερμανίας, με αποτέλεσμα τη λήξη της παραγωγής στη Σοσώ στα τέλη του ίδιου έτους.
Ως αποτέλεσμα, το βασίστηκε στην πλατφόρμα του Ομίλου που είναι γνωστή ως 2 , έχοντας έτσι στενή συγγένεια με αρκετά άλλα μοντέλα του Ομίλου και ιδίως με τα 3008 δεύτερης γενιάς, 7 και 5 .
Μάλιστα από τα τέλη του 2019, το και το και το έγιναν τα πρώτα μοντέλα της που άρχισαν να πωλούνται εκ νέου στη Ρωσία μετά τη διακοπή των εξαγωγών της στη χώρα αυτή το 2015.
Ο άσκαυλος είναι επίσης ευρύτατα διαδεδομένος ανά το παγκόσμιο και τόσο οι διάφορες εποχές όσο και οι διάφοροι λαοί του επιφύλαξαν πολλούς και διάφορους ρόλους, για αγροτικές διασκεδάσεις, για αστικούς χορούς, για γιορτές της Αυλής, για εμβατήρια και παρελάσεις, για προσωπικές χρήσεις, κλπ.
Ωστόσο, οι άσκαυλοι παίζονται για μια χιλιετία ή και περισσότερο σε μεγάλες περιοχές της Ευρώπης, της βόρειας Αφρικής και της δυτικής Ασίας, συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας, του Καυκάσου και του Περσικού Κόλπου.
Ετυμολογικά, η τσαμπούνα σχετίζεται με την ελληνική λέξη συμφωνία που σημαίνει "ομόνοια ή αρμονία του ήχου" και αργότερα εφαρμόστηκε σε ένα είδος γκάιντας.
Ο ασκός χρησίμευε ως αεροδεξαμενή που γέμιζε κατά τη βούληση του "ασκαύλη" με εμφύσηση από το στόμα (μέσω ενός καλαμένιου αγωγού που έφερε μια ανεπίστροφη δερμάτινη βαλβίδα) ή με ποδοκίνητο φυσερό.
ΠΗΓΕΣ : "Μ. Λ. Γουέστ, Αρχαία ελληνική μουσική" , "Κούρτ Σάκς, Ιστορία των αρχαίων μουσικών οργάνων" , "Πολυδεύκης, Ονομαστικόν" , "Αθήναιος ο Ναυκράτειος, Δειπνοσοφισταί" .
Ως μέρος της ψυχής, το όνομα το ατόμου δινόταν στη γέννηση και οι Αιγύπτιοι πίστευαν ότι θα ζούσε όσο αυτό αναφερόταν, κάτι που εξηγεί γιατί γίνονταν προσπάθειες να το προστατέψουν και να το τοποθετήσουν πολλές φορές σε γραπτά.
Αντίθετα, η απάλειψη του ονόματος, όπως για παράδειγμα στην περίπτωση του Ακενατόν από όλα τα μνημεία, ισοδυναμούσε με τη διά παντώς απαλοιφή της μνήμης, την καταδίκη της διαγραφής από την αιώνια ύπαρξη του ονόματος, και κατ’ επέκταση, του κατόχου του.
Η απαλοιφή του ονόματος του προηγούμενου ιδιοκτήτη ή εντολέα από μνημεία και αγάλματα και η αντικατάστασή του με το όνομα του νέου, αρκούσε να πιστώσει στον τελευταίο την ιδιοκτησία.
Σύμφωνά με κάποιους από τους αρχαίους αιγυπτιακούς μύθους για τη δημιουργία, ο θεός Ατούμ δημιούργησε τον κόσμο από το χάος, χρησιμοποιώντας την μαγική του δύναμη .
Η έννοια της ψυχής και των μερών της γνώρισε μεταβολές από το Παλαιό Βασίλειο ως το Νέο Βασίλειο, κάποιες φορές αλλάζοντας και από τη μία δυναστεία στην άλλη, και για παράδειγμα από πέντε μέρη σε επτά και εννιά.
Όμως, τα περισσότερα αιγυπτιακά ταφικά κείμενα αναφέρουν εννιά μέρη της ψυχής: χατ , σαχού , ρεν , μπα , κα , αμπ , σουάτ , χου , σεχέμ , και ακ (ή αχ ή ακχ, το θεοποιημένο πνεύμα των ενωμένων μερών της ψυχής που έχει μεταβεί στην αιώνια ευδαίμων ζωή).
Μπορούσαν επίσης να το επικαλεστούν με προσευχές ή γράμματα που άφηναν στο ταφικό ναό του νεκρού, προκειμένου να βοηθήσει μέλη της οικογένειας, παρεμβαίνοντας για παράδειγμα σε διενέξεις, κάνοντας εκκλήσεις σε νεκρά άτομα ή θεότητες, με δυνατότητα να επηρεάζει τα πράγματα στη γη για το καλύτερο, ή και για επιφέρει τιμωρία.
Ο αιγυπτιολόγος υποστηρίζει ότι το μπα δεν είναι απλά ένα μέρος του ατόμου, αλλά «το ίδιο το πρόσωπο», αντίθετα από την έννοια της ψυχής στην Ελληνική ή ύστερη Ιουδαϊκή, Χριστιανική ή Μουσουλμανική σκέψη.