polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Με την ίδρυση του ελληνικού κράτους το πρώτο μέλημα του κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια ήταν η θέσπιση του πρώτου "αρχαιολογικού νόμου", τον οποίο επιμελήθηκε ο Ανδρέας Μουστυξύδης και ο οποίος απαγόρευε τις λαθρανασκαφές.
Μέσα στα επόμενα χρονια η επικερδής αυτή δραστηριότητα εξαπλώθηκε σε βαθμό ώστε όλοι σχεδόν οι κάτοικοι των Αηδονιών να ασχολούνται με την τυμβωρυχία.
Συνολικά 20 τάφοι συλήθηκαν και το περιεχόμενό τους πωλήθηκε στο εξωτερικό, εωσότου αναγνωρίσθηκαν σε μια δημοπρασία το 1993 και με τις σύντονες προσπάθειες της Ιντερπόλ και των ελληνικών αρχών μπόρεσαν και επαναπατρίσθηκαν.
Δυστυχώς πολλές άλλες περιπτώσεις τυμβωρυχίας στην Ελλάδα δεν είχαν την ίδια αίσια κατάληξη, με αποτέλεσμα να έχουν χαθεί σημαντικοί θησαυροί αρχαιολογικού χαρακτήρα.
Στην Μεγάλη Βρετανία, πριν την θέσπιση του νόμου της ανατομίας , δεν απαιτείτο ειδική άδεια για την λειτουργία των σχολών ανατομίας και δεν υπήρχε καμία πρόβλεψη για την δωρεά νεκρών σωμάτων στους φοιτητές ιατρικής με σκοπό την μελέτη της ανατομίας.
Για τον λόγο αυτό, παρόλο που η εκταφή νεκρών ανθρώπινων σωμάτων αποτελούσε πλημμέλημα σύμφωνα με τον ισχύοντα νόμο, και τιμωρούνταν με πρόστιμο και φυλάκιση, ήταν τόσο κερδοφόρα επιχείρηση που ο φόβος της σύλληψης και της τιμωρίας από τις αρχές δεν εμπόδιζε πολλούς να ασχολούνται με την παράνομη αυτή δραστηριότητα.
εκταφή νεκρών ήταν τόσο διαδεδομένη που ήταν σύνηθες φαινόμενο οι οικογένειες των αποθανόντων να φρουρούν τους τάφους για κάποιο χρονικό διάστημα αμέσως μετά τον ενταφιασμό, με τον φόβο της σύλησης.
Υπήρχε επίσης η συνήθεια να προστατεύουν τους νεκρούς με την χρήση σιδερένιων φερέτρων ή την τοποθέτηση σιδερένιων κιγκλιδωμάτων μετά την ολοκλήρωση της ταφής.
Οι βεβηλώσεις στους βασιλικούς τάφους της αρχαίας Αιγύπτου ήταν φαινόμενο σε εξέλιξη από την εποχή του Παλαιού Βασιλείου και μερικές φορές οι ίδιοι οι εργάτες που τους κατασκεύαζαν και ήταν υπεύθυνοι για την διακόσμησή τους ήταν αυτοί που τους έκλεβαν.
Στους τάφους τους άφηναν επιγραφές με προειδοποιητικά μηνύματα και κατάρες, οι οποίες επρόκειτο να «χτυπήσουν» όποιον αποτολμούσε να αγγίξει τους θησαυρούς ή τα σώματά τους.
Κατασκεύαζαν επίσης παγίδες και αδιέξοδα περάσματα ώστε να δυσκολεύουν την πρόσβαση στους θαλάμους όπου βρισκόταν η μούμια τους και τα πολύτιμα κτερίσματά τους.
Εκτός από την Αίγυπτο υπάρχουν άπειρα παραδείγματα τυμβωρυχίας που προέρχονται από άλλες περιοχές του αρχαίου κόσμου, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας με τον σπάνιο αρχαιολογικό της πλούτο.
Ο διάσημος τάφος του φαραώ Τουταγχαμών , πριν αποκαλυφθεί το 1922 από τον Βρετανό Αιγυπτιολόγο Χάουαρντ Κάρτερ, είχε συληθεί, ωστόσο σε μικρό βαθμό, καθώς οι τυμβωρύχοι δεν κατάφεραν ευτυχώς να φτάσουν σε όλους τους χώρους της πολυδαίδαλης αυτής ταφικής κατασκευής και το πιο σημαντικό είναι ότι δεν έφτασαν ποτέ στους εσωτερικούς ιερούς θαλάμους όπου βρισκόταν η μούμια και οι θησαυροί του Τουταγχαμών.
Το πρόβλημα της σύλησης των βασιλικών τάφων έγινε ιδιαίτερα έντονο στα τέλη του Νέου Βασιλείου, στην εποχή της 20ης δυναστείας, η οποία ήταν περίοδος κοινωνικο-οικονομικής κρίσης.
Κατά την περίοδο της 21ης δυναστείας η περιοχή δεν χρησιμοποιείται πια για βασιλικές ταφές και παράλληλα οι μούμιες των βασιλέων με τα πολυτελή κτερίσματά τους μεταφέρονται και εναποτίθενται σε μυστικές κρύπτες για να προστατευτούν από τις ληστείες.
Η σύληση αρχαίων τάφων και συνεκδοχικά αρχαιολογικών χώρων στην Ελλάδα από άτομα που δεν έχουν άδεια από την αρχαιολογική υπηρεσία είναι φαινόμενο που ανάγεται ήδη στην περίοδο του λεγόμενου , όταν ξένοι ταξιδιώτες αναζητούσαν αρχαιότητες για να αγοράσουν ή να μελετήσουν.
Το κυριότερο μέλημα της οθωμανικης νομοθεσίας , ήταν ποιος θα ήταν ο κάτοχος των ευρημάτων και όχι η αποτροπή της σύλησης τάφων ή άλλων αρχαιολογικών χώρων.
Η τυμβωρυχία ήταν ένας από τους λόγους που ξεκίνησαν να κατασκευάζουν τους τάφους τους λαξεύοντάς τους υπογείως, κρυμμένους στους ερημικούς λόφους των Θηβών, στην Κοιλάδα των Βασιλέων, περιοχή που σύμφωνα με την αρχαία αιγυπτιακή θρησκεία προστάτευε η θεά Μερετσεγκέρ.
Η «γέννηση» της Μερετσεγκέρ ήταν η αυθόρμητη ανάγκη των αρχαίων Αιγυπτίων να ταυτίσουν μία θεότητα με επικίνδυνες και ταυτόχρονα φιλεύσπλαχνες ιδιότητες που θα προστάτευε τους τάφους των βασιλέων και των ευγενών.
Σε αυτές τις περιπτώσεις καταστράφηκαν το αρχαιολογικό περιβάλλον και οι ανθρωπολογικές πληροφορίες, γεγονός που αποτελεί τεράστιο πλήγμα για την πολιτιστική κληρονομιά ενός τόπου:
τυμβωρυχία γκρεμίζει την ανάμνηση του αρχαίου κόσμου και μετατρέπει τα υψηλότερα δημιουργήματά του σε διακοσμητικά στολίδια σε κάποιο ράφι, χωρίζοντάς τα από το ιστορικό τους περιβάλλον και αφαιρώντας τους τελικά όλο τους νόημα.»
Το δημόσιο μετονόμασε τη θαλαμηγό σε "Αργώ", ενώ τη συντήρησή της ανέλαβε το Πολεμικό Ναυτικό και οι υπεύθυνοι φρόντιζαν ώστε το σκάφος να είναι ανά πάσα στιγμή έτοιμο να σαλπάρει, στην άμεση διάθεση του Προέδρου της Δημοκρατίας και των υψηλών καλεσμένων του.
Κατασκευάστηκε το 1943 ως η φρεγάτα , ανήκε στο καναδικό Πολεμικό Ναυτικό και κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου χρησιμοποιήθηκε ως συνοδευτικό σκάφος των νηοπομπών για τη μεταφορά πολεμικού υλικού στις συμμαχικές δυνάμεις, παίρνοντας μέρος στην Μάχη του Ατλαντικού και στην Απόβαση της Νορμανδίας.
Επίσης υπήρχαν άλλες εννέα σουίτες, που η καθεμιά είχε το όνομα ενός ελληνικού νησιού, όπως για παράδειγμα η «Ιθάκη» όπου έμεναν πάντα οι εκλεκτότεροι καλεσμένοι του Ωνάση.
Σημείωνε, όμως, ότι αν για κάποιον λόγο εκείνη δεν ήθελε τη θαλαμηγό, το σκάφος θα περνούσε στην κυριότητα του ελληνικού Δημοσίου, υπό την προϋπόθεση ότι θα τη συντηρούσε και θα την παραχωρούσε αποκλειστικά για χρήση στον εκάστοτε αρχηγό του κράτους.
Το 1998 ο ναυτιλιακός επιχειρηματίας και φίλος της οικογένειας Ωνάση Τζον Παπανικολάου θα αγόρασει την "Αργώ" από το ελληνικό κράτος και θα ξοδέψει 50 εκατομμύρια δολάρια για να τη μετασκευάσει, αποκαθιστώντας το παλιό όνομα του γιοτ προς τιμήν της Χριστίνας Ωνάση, που υπήρξε φίλη του.
Παρέμενε δεμένη σε χώρο του Πολεμικού Ναυτικού και, με τα χρόνια, οι τεχνολογικές εξελίξεις την ξεπέρασαν όσον αφορά την κατανάλωση καυσίμων, την ταχύτητα και τις σύγχρονες απαιτήσεις για κλιματισμο.
Ο Ωνάσης αγόρασε την φρεγάτα στην τιμή των 34.000 δολαρίων και μετά ξόδεψε 4 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ για να την μετατρέψει σε πολυτελές υπερσύγχρονο γιοτ.
Είναι μέρος της μητροπολιτικής περιοχής Τιράνων-Δυρραχίου με βιομηχανικές και εμπορικές εγκαταστάσεις να εκτείνονται κατά μήκος σχεδόν ολόκληρου του αυτοκινητόδρομου σχεδόν από τα Τίρανα μέχρι τη Βόρα.
Ωστόσο, αυτοί οι μετοικούντες προτιμούν τοποθεσίες που βρίσκονται πλησιέστερα στα Τίρανα και, ως εκ τούτου, άλλοι περιφερειακοί οικισμοί έχουν αναπτυχθεί ταχύτερα τα τελευταία χρόνια.
Στις 15 Μαρτίου 2008, στην αποθήκη πυρομαχικών των Αλβανικών Ενόπλων Δυνάμεων που βρίσκεται στον οικισμό συνέβη ένα ατύχημα, το οποίο προκάλεσε σειρά μεγάλων εκρήξεων, που διήρκεσαν αρκετές ώρες.
Δημιουργήθηκε κατά τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2015 με τη συγχώνευση των πρώην δήμων Μπερξούλα, Πρέζα και Βόρα, που έγιναν δημοτικές ενότητες.
Σύμφωνα με αυτή την παράδοση, το όνομα προέρχεται από την εποχή του Σκεντέρμπεη, διότι στην τοποθεσία αυτή θάφτηκαν στρατιώτες που σκοτώθηκαν σε πόλεμο.
Οι περισσότεροι από αυτούς θεωρούν ότι η δωρεά αφορούσε τις κομητείες ή επισκοπές της Ρουέν, του Εβρέ και του Λιζιέ, έκταση που αντιστοιχεί στα όρια της παλιάς Άνω-Νορμανδίας, δηλαδή τα εδάφη των σημερινών νομών Ερ και Σεν-Μαριτίμ και την περιοχή του Ωζ.
Στο τέλος του 9ου αιώνα, ο Αγγλοσάξονας βασιλιάς Αλφρέδος ο Μέγας παραχώρησε στους Σκανδιναβούς εδάφη της Αγγλίας που αποτέλεσαν το Ντανλώ .
Ο Ρόλλο έπρεπε να εξασφαλίσει την προστασία του βασιλείου των Φράγκων, ιδιαίτερα από τις επιδρομές των συμπατριωτών του Βίκινγκ που θα αποφάσιζαν να ανεβούν τον Σηκουάνα.
Σε αυτό το τελευταίο σημείο, ο Ντυντόν του Σαιν-Κεντάν, με πρόθεση να κολακεύσει τους Νορμανδούς, διηγείται την ακόλουθη ιστορία: Ο Ρόλλο αρνήθηκε να γονατίσει μπροστά στον βασιλιά, ως ένδειξη υποταγής, και να φιλήσει τα πόδια του, οπότε βρέθηκε ένας συμβιβασμός.
Από την εποχή της βασιλείας του Καρλομάγνου , τα χριστιανικά μοναστήρια και οι πόλεις της βόρειας περιοχής της σημερινής Γαλλίας αποτελούσαν το αντικείμενο επιδρομών και λεηλασίας των Βίκινγκς.
Η ίδρυση στρατιωτικών διοικήσεων, όπως η μαρκιωνία της Νευστρίας, και η δημιουργία οχυρωμένων γεφυρών, όπως στο Πον-ντε-λ'Αρς στο Σηκουάνα, από τους Καρολίδες, βασιλείς των Φράγκων, δεν κατάφεραν να σταματήσουν αυτές τις επιδρομές.
Περίπου το 910-911, ένας Σκανδιναβός αρχηγός, ο Ρόλλο, έκανε μια επιδρομή μέσω της μαρκιωνίας της Νευστρίας, αλλά νικήθηκε κάτω από τα τείχη της Σαρτ από έναν συνασπισμό Φράγκων αριστοκρατών.
Η συνθήκη του Σαιν-Κλαιρ-συρ-Επτ συνήφθη το φθινόπωρο του έτους 911 μεταξύ του βασιλιά της Δυτικής Φραγκίας Καρόλου Γ' του Απλού και του Ρόλλο, πολέμαρχου και αρχηγού των Βίκινγκς.
Με τη συνθήκη επετράπη η εγκατάσταση των Νορμανδών στη Νευστρία υπό την προϋπόθεση ότι θα προστάτευαν το βασίλειο του Καρόλου Γ' από οποιαδήποτε νέα εισβολή των «ανδρών του Βορρά».
Μερικές από τις σημαντικότερες παραστάσεις του: Οι Δούλες , Καμπαρέ , Άλκηστις , Μήδεια , Ιφιγένεια στην Αυλίδα , Ιφιγένεια εν Ταύροις , Δωδέκατη νύχτα , Ελένη , Τόσο όμορφα , Σάρα , Βερενίκη , Το Βρακί , Η γυναίκα χωρίς σκιά , Πάρσιφαλ , Ορέστης , Περικλής , Το πένθος ταιριάζει στην Ηλέκτρα , Άμλετ , Ορέστεια , Γλάρος , Ο Μισάνθρωπος , Γιον Γκάμπριελ Μπόρκμαν , Κάποιος θα έρθει , Η άλλη πλευρά της καταιγίδας , ' ( παράσταση στο πλαίσιο "2023 Ελευσίς, Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης, 2023).
Ταυτόχρονα, άρχισε να συνεργάζεται ως σκηνοθέτης με σημαντικούς θεατρικούς και πολιτιστικούς οργανισμούς στην Ελλάδα και το εξωτερικό, μεταξύ των οποίων: Εθνικό Θέατρο, Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, Ελληνικό Φεστιβάλ, Θέατρο της Νέας Υόρκης, Βασιλικό Δραματικό Θέατρο της Σουηδίας , Εθνικό Θέατρο της Νορβηγίας , Νορβηγικό Θέατρο του Όσλο , Δημοτικό Θέατρο της Στοκχόλμης , Κρατικό Θέατρο του Τρόντχαϊμ , - της Στουτγάρδης.
Το 1991 ίδρυσε το Θέατρο του Νότου, που στεγάστηκε στο θέατρο ΑΜΟΡΕ, και διετέλεσε καλλιτεχνικός διευθυντής του έως το 2008, οπότε σταμάτησε τη λειτουργία του.
Επρόκειτο για έναν πρωτοποριακό οργανισμό, αφιερωμένο στην ανανεωτική δουλειά -σε επίπεδο τόσο οργάνωσης και λειτουργίας, όσο και ρεπερτορίου και σχέσης με το κοινό- και στη διεθνή συνεργασία με διακεκριμένα θεατρικά σχήματα.
Ορισμένοι από τους σημαντικότερους Έλληνες δημιουργούς της θεατρικής τέχνης, καθιερώθηκαν ή ξεκίνησαν τη σταδιοδρομία τους εκεί χαρίζοντας στο κοινό εμβληματικές παραστάσεις.
Ως σκηνοθέτης αφιερώθηκε αποκλειστικά στο Θέατρο του Νότου μέχρι το 1999, οπότε άρχισε να σκηνοθετεί και πάλι στο εξωτερικό παραστάσεις θεάτρου και όπερας, μεταξύ άλλων στα εξής θέατρα: της Βιέννης, του Μονάχου, του Αμβούργου, της Ζυρίχης, της Νορβηγίας, του Όσλο, Όπερα του Γκέτεμποργκ , Βασιλική Όπερα της Κοπεγχάγης , Κρατική Όπερα της Στουτγάρδης , κ.
Κατά τη διάρκεια της θητείας του εισήγαγε το εναλλασσόμενο ρεπερτόριο, για τη συγκρότηση του οποίου, πλάι στις συνεργασίες με σημαντικούς Έλληνες δημιουργούς, προχώρησε σε μια σειρά από διεθνείς συμπράξεις με οργανισμούς καλλιτέχνες της πρώτης γραμμής, όπως οι , , , , , , , κ.
Επίσης από το 1999 μέχρι σήμερα έχει συνεργαστεί επανειλημμένα με το Εθνικό Θέατρο, το Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, την Εθνική Λυρική Σκηνή, το Ελληνικό Φεστιβάλ, το Μέγαρο Μουσικής, τη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, το Κέντρο Πολιτισμού Ιδρύματος Σταύρος Νιάρχος, τον Ελληνικό Κόσμο, το Θέατρο Τέχνης, το Θέατρο Πορεία, κ.
Τα κτήρια ή/και αρχοντικά Χατζηιγνατίου, Αιμιλίας Γιαννοπούλου,Αναστασίου Γιαννόπουλου , Παναγιώτη Χατζηγεωργίου, Τριαντάφυλλου Παπαδόπουλου, Ανδρέα Χατζηγεωργίου και Ηλία Καφετζή, χαρακτηριστικά δείγματα λαϊκής αρχιτεκτονικής του τέλους του 19ου αιώνα με καλλιτεχνικό και κοινωνικό ενδιαφέρον, συνδεδεμένα με τις ιστορικές μνήμες των κατοίκων της περιοχής.
Το είδος αυτό, από όλο τον ελλαδικό χώρο, βρίσκεται μόνο στη δυτική Λέσβο, έχει χαρακτηριστεί Τρωτό και περιλαμβάνεται στο των Σπανίων και Απειλουμένων Φυτών της Ελλάδας.
Διοικητικά, είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Καλλονής, του δήμου Δυτικής Λέσβου, της περιφερειακής ενότητας Λέσβου, στην περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα.
Σύμφωνα με τα απομνημονεύματα του Σεΐφι Βλαμάσι , ο Κρούγια ήταν ο κύριος αντίπαλος του Συνεδρίου της Λούσνια μαζί με τους Φέιζι Αλιζότι, Μουφίντ Λιμποχόβα και Σάμι Βριόνι.
Στις ενέργειές τους περιλαμβάνονται η δολοφονία του Νομάρχη του Δυρραχίου Αμπντούλ Ούπι από τον Σουλ Μερλίκα, ξαδέλφου του Κρούγια, η απαγόρευση των αντιπροσώπων της Κρούγια να συμμετάσχουν στο συνέδριο, οι προσπάθειες να σταματήσουν τους αντιπροσώπους της Επιτροπής Εθνικής Άμυνας του Κοσσυφοπεδίου, καθώς και οι αποτυχημένες προσπάθειες των Φέιζι Αλιζότι και Μουφίντ Λιμποχόβα να σταματήσουν άλλους αντιπροσώπους από τα βόρεια και νότια της χώρας, με την εμπλοκή ακόμη και της ιταλικής πολιτοφυλακής.
Το 1921 εκλέχτηκε στο αλβανικό κοινοβούλιο όπου ανήκε σε προοδευτική τάση, ανοιχτά αντιτιθέμενη στη φατρία του Αχμέτ Ζόγου και με στενές διασυνδέσεις με την Επιτροπή Εθνικής Άμυνας του Κοσσυφοπεδίου, η οποία απαγορεύτηκε επίσημα από τον Ζόγου αργότερα.
Το 1922, συμμετείχε σε απόπειρα πραξικοπήματος κατά της κυβέρνησης του Τζαφέρ Ούπι μαζί με τη φατρία της βορειοανατολικής Δίβρης των Τζεν Ελέζι και Ελέζ Ισούφι και έπρεπε να διαφύγει προσωρινά από την Αλβανία στη Γιουγκοσλαβία.
Μετά την Επανάσταση των Νεότουρκων εργάστηκε για την υποστήριξη της αλβανικής γλώσσας στο και δημοσίευσε άρθρα στον φιλελεύθερο τύπο εναντίον της Επιτροπής Ένωσης και Προόδου χρησιμοποιώντας την υπογραφή " ".
Στις 4 Αυγούστου 1939, μετά την προσωπική ένωση της Αλβανίας με το στέμμα της Ιταλίας, ο Μερλίκα-Κρούγια διορίστηκε Γερουσιαστής στο ιταλικό βασίλειο μέχρι τις 25 Αυγούστου 1944, όταν παραιτήθηκε.
Μνημονεύεται για τη δημόσια ομιλία που πραγματοποιήθηκε στις 24 Δεκεμβρίου 1942, σε απάντηση της δήλωσης του Άντονι Ήντεν, με βάση το ανακοινωθέν της ελληνικής κυβέρνησης στο Λονδίνο , σύμφωνα με το οποίο η Βρετανία και οι ΗΠΑ δε θα αναγνώριζαν αλλαγές στα σύνορα που ορίστηκαν από τους Φασίστες, και ότι οι γειτονικές χώρες θα είχαν το δικαίωμα να διεκδικήσουν τμήματα της Αλβανίας στο τέλος του πολέμου.
Σύμφωνα με αλβανικές πηγές, σπούδασε στο τοπικό Ρουστιγιέ , στη συνέχεια στα Ιωάννινα, προτού μεταβεί στη σημερινή Σχολή Πολιτικών Επιστημών στο Πανεπιστήμιο της Άγκυρας από όπου αποφοίτησε το 1910.
Σύμφωνα με τον Τούρκο συγγραφέα Τσανκαγιά, σπούδασε στο τοπικό σχολείο του Ελμπασάν, στη συνέχεια στο Μερτζάν ινταντισί στην Κωνσταντινούπολη προτού εισέλθει στο Μουλκιγιέ.
Μετά την κατοχή της Γιουγκοσλαβίας από τις δυνάμεις του Άξονα , οι αλβανικές αρχές υπό τον Μουσταφά Κρούγια εκδίωξαν βίαια 70–100.000 γηγενείς Σέρβους.
Η Φασιστική Ιταλία εποίκισε το Κοσσυφοπέδιο και τη Γιουγκοσλαβική Μακεδονία με 70.000 Αλβανούς, οι οποίοι διενήργησαν θρησκευτικούς διωγμούς πραγματοποιώντας καταστροφές και λεηλασίες εκκλησιών και μοναστηριών, ενώ εξόριζαν και δολοφονούσαν ορθόδοξους ιερείς.
Ως ενεργός συμμετέχων στην Επανάσταση του Ιουνίου του 1924, έπρεπε να εγκαταλείψει τη χώρα και να μετακομίσει στη Ζάνταρ, στη Βιέννη ενώ αργότερα εγκαταστάθηκε στην Ελβετία.
Κατά τη διάρκεια των ετών στην εξορία, ο Κρούγια είχε φιλοϊταλικά αισθήματα και ήταν γνωστός αντίπαλος του Ζογ, διατηρώντας επίσης δεσμούς με την οργάνωση " " και άλλες εξόριστες προσωπικότητες όπως οι Χασάν Πρίστινα, Σεΐφι Βλαμάσι, Αλί Κλισούρα, Τσαζίμ Μουλέτι, Αζίζ Τσάμι, Ρετζέπ Μιτρόβιτσα κ.
Ο Μερλίκα-Κρούγια συμμετείχε στη Συνέλευση του Αυλώνα της 28ης Νοεμβρίου 1912 και το όνομά του εμφανίζεται στον κατάλογο των υπογραφόντων του Νόμου περί Ανεξαρτησίας.
Ο Μουσταφά Μερλίκα-Κρούγια (, 15 Μαρτίου 1887, Ακτσαχισάρ, Οθωμανική Αυτοκρατορία – 27 Δεκεμβρίου 1958, Ναϊάγκαρα Φολς, Νέα Υόρκη) ήταν ένας από τους υπογράφοντες της Αλβανικής Διακήρυξης της Ανεξαρτησίας.
Η Μελουζίνη τήρησε τις υποσχέσεις της και χάρη στις δυνάμεις της νεράιδας που είχε, έχτιζε κάθε βράδυ μεγάλα κτίρια για τον σύζυγό της, μεταξύ των οποίων το κάστρο των Λουζινιάν, κοντά στην πηγή της συνάντησής τους.
Μια νύχτα, στο δάσος των Κουλομπιέ, ο Ραϊμοντέν Λουζινιάν, περιπλανιόταν περίλυπος γιατί είχε σκοτώσει κατά λάθος τον θείο του, τον κόμη του Πουατιέ, κατά τη διάρκεια ενός κυνηγιού.
Η Μελουζίνη άκουσε την ιστορία του και κατάλαβε ότι αυτός ο νέος θα μπορούσε να είναι αυτός που θα την σώσει από την τρομερή κατάρα που της επέβαλε η μητέρα της, που όριζε ότι κάθε Σάββατο τα πόδια της να μετατρέπονταν σε μια τερατώδη ουρά ερπετού.
«Αν συμφωνήσει να με παντρευτεί και να μην με βλέπει ποτέ το Σάββατο στη θλιβερή μου κατάσταση, το ξόρκι θα σπάσει και θα μπορούσα να ζήσω ευτυχισμένη όπως κάθε θνητός», είπε στον εαυτό της.
Με την πιο γλυκιά φωνή της, ανακούφισε τον Ραϊμοντέν και προσφέρθηκε να τον βοηθήσει, να τον αθωώσει και να τον κάνει πολύ ισχυρό άρχοντα, υπό τον όρο ότι θα την παντρευτεί.
Από το 2007 τα μνημεία του Γκρέμι – η Εκκλησία των Αρχαγγέλων και ο βασιλικός πύργος – έχουν συμπεριληφθεί στον Ενδεικτικό Κατάλογο Μνημείων Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της .
Το κτιριακό συγκρότημα περιλαμβάνει ότι έχει διασωθεί από την κάποτε ακμάζουσα πόλη Γκρέμι και βρίσκεται νοτιοδυτικά του σημερινού ομώνυμου χωριού, στον δήμο Κβαρέλι, 175 χλμ.
Η ερειπωμένη πόλη δεν ανέκτησε ποτέ την παλιά της ευημερία και οι βασιλιάδες του Καχέτι μετέφεραν την πρωτεύουσά τους στο Τελάβι στα μέσα του 17ου αιώνα.
Το φρούριο του Γκρέμι κατασκευάστηκε τον 15ο αιώνα από τον Βασιλιά Γεώργιο Β' του Καχέτι, και περιλάμβανε ένα κάστρο, μία εκκλησία με καμπαναριό και οχυρωματικό τείχος.
Μέσα από 35 διαφορετικές δίκες καταδικάστηκε σε φυλάκιση ενός έτους και έξι μηνών, για δωροδοκία στη δημιουργία αυτοκινητόδρομου στο Βένετο και σε άλλους έξι μήνες για παράνομη χρηματοδότηση.
Στις εκλογές του 2006 εξελέγη βουλευτής του ιταλικού κοινοβουλίου, αλλά έκανε δώρο τη θέση του στον Μπαράνι και από τότε αποφάσισε να παραμείνει στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Ο Τζιάννι Ντε Μικέλις , , ήταν Ιταλός πολιτικός, εξέχον μέλος του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος , ο οποίος υπηρέτησε ως υπουργός πολλών ιταλικών κυβερνήσεων στη δεκαετία του 1980 και στις αρχές της δεκαετίας του 1990.
Αποφοίτησε το 1963 από το Πανεπιστήμιο της Πάδοβας και ξεκίνησε την ακαδημαϊκή του καριέρα, πρώτα ως βοηθός και στη συνέχεια ως λέκτορας, καθιερώνοντας τον ρόλο του αναπληρωτή καθηγητή Χημείας το 1980 στο Πανεπιστήμιο της Βενετίας.
Ο Αρχάγγελος είναι χωριό της τοπικής κοινότητας Ζερβοχωρίου, της δημοτικής ενότητας Ειρηνούπολης, του δήμου Ηρωικής Πόλης Νάουσας, της περιφερειακής ενότητας Ημαθίας, στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Βρίσκεται δίπλα στα όρια με τον νομό Πέλλας (στο σημείο από όπου ξεκινούσε η αποξηρανθείσα λίμνη των Γιαννιτσών) και ακριβώς απέναντι από την Ακρολίμνη, στις όχθες του ποταμού Βόδα και πάνω στην επαρχιακή οδό Νάουσας-Κρύας Βρύσης, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 10.
Για πολύ καιρό η πραγματική ταυτότητα του καλλιτέχνη ήταν άγνωστη και αναφερόταν απλώς ως ο «Τζαμπιετρίνο» του οποίου το όνομα εμφανιζόταν έτσι σε καταλόγους μελών του ατελιέ του Λεονάρντο ντα Βίντσι.
Το 1929 ο Βίλχελμ Ζούιντα εξέφρασε την άποψη ότι ίσως ήταν ο Τζοβάννι Μπαττίστα Μπελμόντε, καθώς μια Παναγία υπογεγραμμένη με το όνομά του και με χρονολογία το 1509 είχε συνδεθεί στο στιλ με τον Τζαμπιετρίνο.
Σήμερα πλέον η άποψη αυτή θεωρείται ξεπερασμένη και ο Τζαμπιετρίνο ταυτίζεται κυρίως με τον Τζοβάννι Πιέτρο Ριτσόλι, ο οποίος είναι γνωστός από έγγραφα.
Ο Τζαμπιετρίνο ή Τζιαμπιετρίνο , το πραγματικό όνομα του οποίου ήταν πιθανώς Τζοβάννι Πιέτρο Ριτσόλι , ήταν Ιταλός ζωγράφος ενεργός τα έτη 1495 έως 1549, που ανήκε στη «σχολή της Λομβαρδίας» και στον κύκλο του Λεονάρντο ντα Βίντσι.
Γεννημένος στη Σαραγόσα της Αραγωνίας από Άγγλο πατέρα και Μεξικανή μητέρα, ο Γουάλεϊ πέρασε την πρώτη του σεζόν ως επαγγελματίας με τη Ντεπορτίβο Αραγκόν, την Β ομάδα της Ρεάλ Σαραγόσα, στην Τερθέρα Ντιβισιόν.
Στις 31 Μαΐου 2014, καθώς ο Λέο Φράνκο, ο οποίος ήταν η πρώτης επιλογή, δήλωσε την επιθυμία του να εγκαταλείψει τη χώρα και ο αντικαταστάτης του Πάβλο Αλκολέα ήταν τραυματίας, ο Γουάλεϊ αγωνίστηκε στον πρώτο του αγώνα ως επαγγελματίας, ξεκινώντας βασικός στην ισοπαλία με 1-1 εναντίον της Σπόρτινγκ Χιχόν για τη Σεγούντα Ντιβισιόν.
Την επόμενη σεζόν, ο Γουάλεϊ έπαιξε σε 19 αγώνες, καθώς η Σαραγόσα τερμάτισε 6η και ακόμη έναν στις 11 Ιουνίου 2015, καθώς η ομάδα έχασε εντός έδρας τον πρώτο αγώνα της ημιτελικής φάσης των πλέι οφ με 0-3 εναντίον της Χιρόνα.
Στη συνέχεια, έχασε τη θέση του από τον Γιασίν Μπουνού για την υπόλοιπη διοργάνωση, καθώς η ομάδα του κέρδισε την σειρά των αγώνων στα εκτός έδρας γκολ και έχασε τους τελικούς με τον ίδιο τρόπο από τη Λας Πάλμας.
Ο Γουάλεϊ μετακόμισε στο εξωτερικό για πρώτη φορά στη σταδιοδρομία του στις 12 Ιουνίου 2018, υπογράφοντας με την Ώρχους ΓΦ της Σουπερλίγκα Δανίας.
Στις 8 Αυγούστου του επόμενου έτους, υπέγραψε με τη Σπόρτινγκ Χιχόν της Πριμέρα Ντιβισιόν, ως τρίτη επιλογή πίσω από τους Ιβάν Κουέγιαρ και Ντιέγκο Μαρίνιο.
Έχει μία συμμετοχή με την Εθνική Ισπανίας Κ21, η οποία έγινε στις 12 Νοεμβρίου 2014, παίζοντας στο δεύτερο ημίχρονο της φιλικής ήττας με 1-4 από την αντίστοιχη ομάδα του Βελγίου.
Ο Όσκαρ Άλεξαντρ Γουάλεϊ Γκουαρδάδο είναι Ισπανός ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως τερματοφύλακας για την Κλουμπ Ντεπορτίβο Λούγο.
Περιλαμβάνει δεκαέξι συνολικά βασιλικές δέλτους με τα ονόματα θρόνου που ανήκουν σε εννέα φαραώ και συγκεκριμένα στους: Αμενχοτέπ Γ' "", Χορεμχέμπ "", Ραμσή Α' "", Σέτι Α' "", Ραμσή Β' " " , Μερενπτά "", Σέτι Β' " ", "" και Ραμσή Γ' "-- ".
Παρόλο που υπάρχουν και άλλα οικοδομήματα στο Μεντινέτ Χαμπού, το ταφικό μνημείο του Ραμσή Γ' της 20ης Δυναστείας είναι τόσο σημαντικό που ολόκληρη η περιοχή ταυτίζεται σήμερα σχεδόν απόλυτα με αυτό.
Δεν είναι μόνο οι εντυπωσιακές διαστάσεις, η αρχιτεκτονική και η καλλιτεχνική αξία του ναού που τον καθιστούν αξιόλογο, αλλά κυρίως οι ανάγλυφες διακοσμητικές παραστάσεις του που συνοδεύονται από ιερογλυφικές επιγραφές, στοιχεία που αποτελούν μοναδική πηγή ιστορικών πληροφοριών σχετικά με την παρουσία και την ήττα των λεγόμενων "Λαών της Θαλάσσης" κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Ραμσή Γ'.
Ο πρώτος πυλώνας εισόδου οδηγεί σε έναν ανοιχτό υπαίθριο χώρο που ορίζεται από σειρές κολοσσιαίων αγαλμάτων του Ραμσή Γ' στον τύπο του Όσιρη.
Στη διακόσμηση του Μεντινέτ Χαμπού έχουν αναγνωριστεί οι μορφές ξένων αιχμαλώτων σε μια προσπάθεια επίδειξης του ελέγχου που ασκούσε ο φαραώ Ραμσής Γ' σε περιοχές όπως η Συρία και τη Νούβια.
Ακριβώς δίπλα στη νότια πλευρά του πρώτου υπαίθριου χώρου του νεκρικού ναού του Ραμσή Γ βρίσκονται τα αρχαιολογικά κατάλοιπα ενός βασιλικού ανακτόρου που συνδεόταν απευθείας με την αυλή του ναού μέσω του "Παραθύρου των Εμφανίσεων" από το οποίο ο βασιλιάς πραγματοποιούσε τις δημόσιες εμφανίσεις του.
Τα παλάτι αυτό φαίνεται ότι είχε συμβολικό χαρακτήρα που συνδεόταν με τις φαραωνικές τελετουργίες και δεν είναι βέβαιο εάν χρησιμοποιούταν από τον Ραμσή και ως τόπος διαμονής.
Σύμφωνα με τις ταφικές πρακτικές του Νέου Βασιλείου και για να προφυλλάσσονται από την τυμβωρυχία, οι βασιλικοί και πλούσιοι τάφοι ήταν υπόγειοι, λαξευμένοι στις ερημικές πλαγιές των λόφων της περιοχής, ενώ οι νεκρικοί ναοί των φαραώ ανοικοδομούνταν σε περίοπτο σημείο της εύφορης πεδιάδας του Νείλου.
Στο νότιο τμήμα του χώρου που περικλείει ο περίβολος βρίσκονται οι ναΐσκοι της Αμεντρίδης Α', της Σεπενουπέτ Β' και της Νιτοκρίδης Α' , οι οποίες έφεραν τον τίτλο της Ιερής θεραπαινίδος του Άμωνα.
Κατά τη διάρκεια αυτών των δεκαετιών ο κυρίως ναός καθαρίστηκε και ένας μεγάλος αριθμός οικοδομημάτων Κοπτικής περιόδου καταστράφηκε, δίχως να έχει καταγραφεί.
Βρίσκεται στον ομώνυμο οικισμό, κοντά στους πρόποδες των Θηβαϊκών λόφων, στη δυτική όχθη του Νείλου, απέναντι από τη σύγχρονη πόλη του Λούξορ της Αιγύπτου.
Ο Ραμσής Γ' στο εσωτερικό του περιβόλου έκτισε επίσης αποθήκες, εργαστήρια, διοικητικούς χώρους, καθώς και κατοικίες ιερέων και αξιωματούχων, γεγονός που φανερώνει πως δεν ήταν ένας απλός χώρος λατρείας του φαραώ, αλλά είχε παράλληλα οικονομικο-διοικητικό χαρακτήρα.
Από το 1924 και σχεδόν αδιάκοπα, οι εργασίες ανασκαφής, καταγραφής και συντήρησης του ναού διευκολύνθηκαν κατά κύριο λόγο από τις Αρχιτεκτονικές και Επιγραφικές Έρευνες του Ινστιτούτου Ανατολικών Σπουδών του Πανεπιστημίου του Σικάγο.
Ο νεκρικός ναός του Ραμσή Γ' ονομάζεται και "Οίκος των εκατομυρίων ετών του -- ", που είναι το όνομα θρόνου του και σημαίνει "Αυτός που είναι ενωμένος με την αιωνιότητα και ανήκει στον Άμωνα-Ρα".