polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Το 2012 έκανε το ντεμπούτο της στο θέατρο με το θεατρικό έργο , με το οποίο περιόδευσε σε διάφορες ισπανικές πόλεις όπως η Μαδρίτη, η Βαρκελώνη και η Βαλένθια, μεταξύ άλλων.
Επίσης το 2012 πρωταγωνίστησε στη τηλεοπτική ταινία που μεταδόθηκε στο 3, στο οποίο μοιράστηκε ένα καστ με τον Τζοέλ Τζοάν και την Μαρίνα Γκατέλ, μεταξύ άλλων.
Τον Απρίλιο του 2022, η Κορμπερό εντάχθηκε στο καστ της ταινίας δράσης του , , με πρωταγωνιστές τους Γκούγκου Μπάθα-Ρο, Κέβιν Χαρτ, Βίνσεντ Ντ' Ονόφριο και Πολ Άντερσον, μεταξύ άλλων.
Το 2021, πρωταγωνίστησε στην αμερικανική ταινία υπερηρωών , σε σκηνοθεσία του Ρόμπερτ Σβέντκε, με τους ηθοποιούς Σαμάρα Γουίβινγκ και Χένρι Γκόλντινγκ, όπου έπαιξε την Βαρόνη , την κύρια ανταγωνιστή.
Άρχισε μαθήματα υποκριτικής, φωνητικής και τεχνικής τραγουδιού όταν ήταν 13 ετών, κάτι που της επέτρεψε να ερμηνεύσει το τραγούδι με τους , το συγκρότημα που έπαιζε τη μουσική της σειράς κατά την πρώτη σεζόν.
Η ηθοποιός, έχει συμμετάσχει σε πολλές καμπάνιες ευαισθητοποίησης για τον καρκίνο του μαστού, μαζί με τις ηθοποιούς Μπλάνκα Σουάρεθ και Κλάρα Λάγο.
Αλλά το φθινόπωρο του 1996 ο Βαλεντίν Ζαντόνσκι, ένας Μοσχοβίτης προπονητής, πρόσφερε στη Σβετλάνα την ευκαιρία να προπονηθεί με τη γυναικεία ομάδα διάθλου του.
Συμπεριλήφθηκε στην Εθνική Ολυμπιακή ομάδα κατόπιν επιτυχίας σε αγώνες στην Ιταλία, αλλά δυστυχώς αρρώστησε και δεν κατάφερε να αγωνιστεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες 1998 στο Ναγκάνο.
Η Σβετλάνα επιτυγχάνει σταθερά επαναλήψιμα αποτελέσματα κατά τα τελευταία πέντε χρόνια, φτάνοντας σε υψηλές θέσεις στο Παγκόσμιο Κύπελλο Συνολικής βαθμολογίας .
Από τα μέσα του '90 ήταν μια δυνατή ταλαντούχα αθλήτρια και μπήκε στην εθνική ρωσική ομάδα, επιδεικνύοντας καλά και σταθερά αποτελέσματα σε όλα τα είδη των αγωνισμάτων.
Ο ναός είναι τοποθετημένος κοντά στην κύρια είσοδο της αρχαίας πόλης, κοντά στο σημείο που κατα γενική συναίνεση θεωρείται πως βρισκόταν η Αγορά της πόλης, χωρίς όμως αυτό να έχει αποδειχθεί.
Κάποιοι ερευνητές πιστεύουν ότι σχετίζεται με τον τύραννο Θήρωνα του Ακράγαντα , καθώς βλέπουν νεωτερισμούς ασυμβίβαστους με τις τεχνικές του 6ου αιώνα.
Αν είναι έτσι, θα πρέπει ο ναός να είναι της Αθηνάς, όπως αναφέρει ο Πολύαινος ο ρήτορας στο έργο του Στρατηγικόν , όπου περιγράφονται οι οικοδομικές δραστηριότητες του τυράννου.
Των υπολειμμάτων του θριγκού είναι προβληματική η χρονολόγηση, καθώς υπάρχουν δύο είδη κυματίου με υδρορροή και λεοντοκεφαλές: το πρώτο, λιγότερα διατηρημένο του πρώτου, είναι της δεκαετίας του 460 π.
Στη συνέχεια, μετέβη στο Αρμενικό Βασίλειο της Κιλικίας, όπου και εισήλθε σε επικοινωνία με τους Καθολικούς Νερσές Δ Σνορχαλί και Γκριγκόρ Δ Τγα.
Συγκέντρωσε, μελέτησε και συνθετοποίησε τις κλασσικές και λαϊκές ιατρικές γνώσεις , προκειμένου, στη συνέχεια, να αναπτύξει νέες θεωρίες, οι οποίες αφορούσαν, μεταξύ άλλων, την ερμηνεία των λοιμωδών ασθενειών , την θέση της ψυχολογίας στην θεραπεία, τον ρόλο του περιβάλλοντος, των διατροφικών συνηθειών, καθώς και του τρόπου ζωής, ή αντιτιθέμενος εν μέρει στις αφαιμάξεις.
Κύριο έργο του συγκεκριμένου οπαδού της ιπποκρατικής σχολής ήταν το Η παρηγοριά εκ των πυρετών , το οποίο συνεγράφη το 1184 κατόπιν σχετικής παραγγελίας του Γκριγκόρ Δ Τγα στην καθομιλουμένη γλώσσα.
Για την συγγραφή του συγκεκριμένου έργου το οποίο αναφέρεται σε, περίπου, διακόσιες ασθένειες οι οποίες προκαλούν πυρετούς και το οποίο τον κατατάσσει ως έναν εκ των σημαντικότερων ιατρών του Μεσαίωνα, μετέβη στα έλη της Κιλικίας, ενώ, εντός αυτού, αναπτύσσει μια θεωρία της «μούχλας», η οποία λειτουργεί ως παράγοντας της εξάπλωσης των λοιμώξεων.
Ο Λεβόν Χοβανισιάν ανέφερε σχετικά με τον ίδιο εντός του έργου του Ιστορία της ιατρικής στην Αρμενία πως «έως τον αιώνα της βακτηριολογίας, κανείς ιατρός πέραν του Μεχιτάρ Χερατσί δεν είχε χρησιμοποιήσει όρο τόσο κοντινό της πραγματικότητας για τον ορισμό της φύσεως της λοιμώξεως».
Λίγα πράγματα είναι γνωστά σχετικά με τον βίο του Μχιτάρ: γεννήθηκε προς το 1110/1118 ή το 1120 στην πόλη Χερ (σημερινό Χόι του Ιράν, στην παλαιά Παρσκαχαΐκ, επαρχία της ιστορικής Αρμενίας, σύμφωνα με τον Αρμένιο γεωγράφο του 7ου αιώνα, Ανανία του Σιράκ), όπου και διδάχθηκε τα ελληνικά, τα περσικά και τα αραβικά, καθώς και την ιατρική.
Μεταξύ των μεταλλίων της Δημοκρατίας της Αρμενίας περιλαμβάνεται το Μετάλλιο Μχιτάρ Χερατσί, το οποίο αποδίδεται σε υπεύθυνους σημαντικών συνεισφορών στον τομέα της υγειονομικής περίθαλψης, για πρακτικές δραστηριότητες υψηλού επαγγελματικού επιπέδου ή σημαντικώς επωφελείς δραστηριότητες.
Τα υπόλοιπα έργα του, όπως το Περί της δομής και της συνθέσεως των οφθαλμών, το Περί του οσχέου ή το Περί των λίθων και των ιδιοτήτων τους, δεν έχουν διασωθεί παρά μόνον τμηματικά.
Στη συνέχεια αγωνίστηκε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2001 στο Βερολίνο όπου κέρδισε χρυσά μετάλλια στο σύνθετο ατομικό και στα όργανα κορύνες, μπάλα, σχοινί και στεφάνι.
Στα Παγκόσμια Παιχνίδια 2001 στο Ακίτα Ιαπωνίας η Ουτιάσεβα κέρδισε τέσσερα ασημένια μετάλλια, με χρυσή την συναθλήτριά της Ιρίνα Τσατσίνα, στους τελικούς σε σχοινί, στεφάνι, μπάλα και κορύνες.
Κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο σύνθετου ατομικού στους Τελικούς Γκραν Πρι 2001 στο Ντέβεντερ, και επίσης 2 χρυσά μετάλλια στα όργανα με κορύνες και σχοινί.
Ήταν μέλος της ρωσικής ομάδας που κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 2001 στη Μαδρίτη αλλά τελικά η νίκη τους ακυρώθηκε επειδή οι συναθλήτριές της Αλίνα Καμπάεβα και Ιρίνα Τσατσίνα βρέθηκαν θετικές στον έλεγχο για απαγορευμένο διουρητικό.
Τον Σεπτέμβριο 2002 η Ουτιάσεβα τραυματίστηκε στο πόδι από κακή προσγείωση στην προπόνηση ενώ βρισκόταν στη Σαμάρα, αλλά στην ακτινογραφία δεν φάνηκε κάταγμα οπότε συνέχισε την προπόνηση και τους αγώνες για τους επόμενους οκτώ μήνες.
Στους Τελικούς Γκραν Πρι 2002 στο Ίνσμπρουκ η Ουτιάσεβα αισθάνθηκε πόνο στα πόδια της και αποσύρθηκε από το διαγωνισμό μετά τους τελικούς στο στεφάνι.
Υποβλήθηκε σε επέμβαση και επέστρεψε στο άθλημα το 2004, αλλά δεν μπορούσε πια να εκτελέσει τα άλματά της, οπότε αποσύρθηκε από τα πρωταθλήματα και ολοκλήρωσε την καριέρα της το 2006.
Η Λεϊσάν Αλμπερτόβνα Ουτιάσεβα είναι Ρωσίδα παρουσιάστρια τηλεοπτικών προγραμμάτων, δημόσια προσωπικότητα, και αθλήτρια της ατομικής ρυθμικής γυμναστικής που έχει κερδίσει μετάλλια από τις δύο συμμετοχές της στους τελικούς του Γκραν Πρι ρυθμικής γυμναστικής.
Τώρα, η Ουτιάσεβα εργάζεται ως επιτυχημένη επιχειρηματίας, είναι η ιδρύτρια του διαδικτυακού προγράμματος « », είναι μία από τους Πρεσβευτές του Παγκόσμιου Κυπέλλου Ποδοσφαίρου 2018 και μητέρα δύο παιδιών.
Άλλα έργα του είναι οι νουβέλες «Συρματοπλέγματα σε λουλούδι» και «Αρμενική Ταξιαρχία» που αναφέρονται στα χρόνια της εξορίας του στη Σιβηρία και οι «Καμμένοι κήποι», ημιβιογραφικό βιβλίο που εκδόθηκε το 1966 και έχει ως σημείο αναφοράς τα παιδικά χρόνια του συγγραφέα στο Βαν και τις πολεμικές επιχειρήσεις του 1915 μεταξύ Αρμενίων και Τούρκων.
Το συγκεκριμένο βιβλίο, αν και θεωρείται ένα από τα σπουδαιότερα αρμενικά μυθιστορήματα του 20ού αιώνα, προκάλεσε θύελλα αντιδράσεων στην αρμενική κοινή γνώμη, ενώ διαδηλωτές προχώρησαν σε κάψιμο αντιτύπων του έξω από την οικία του Μαχάρι.
Στα πρώτα του λογοτεχνικά βήματα, ο Μαχάρι επηρεάστηκε σημαντικά από τους ποιητές Σιαμαντό , Βαχάν Τεριάν , Μισάκ Μετσαρέντς και Ντανιέλ Βαρουζάν .
Ακολούθησαν και άλλες δημοσιεύσεις, ωστόσο το έργο που τον έκανε γνωστό στο ευρύ κοινό με το βιβλίο «Μργκαχάς» που αποτελείτο από ποιήματα και μπαλάντες που ασχολούνταν με έννοιες όπως ο έρωτας, η φύση, η πατρίδα, οι εθνικές αξίες κλπ.
Ο Μαχάρι γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1903 στην πόλη Βαν της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και έμαθε τα πρώτα γράμματα σε αρμενικό δημοτικό σχολείο της γενέτειράς του.
Το 1915 ξέσπασαν στα εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας θηριωδίες κατά του αρμενικού πληθυσμού στο πλαίσιο της εφαρμοζόμενης Γενοκτονίας με αποτέλεσμα ο Μαχάρι να βρει καταφύγιο ως πρόσφυγας στη ρωσική Αρμενία, όπου τα επόμενα χρόνια έζησε σε ορφανοτροφεία διαφόρων πόλεων όπως το Ιγκντίρ , το Ετσμιαντζίν, το Ντιλιτζάν και το Γερεβάν και επανενώθηκε με τη μητέρα του.
Οι διώξεις εναντίον του έληξαν μετά τον θάνατο του Ιωσήφ Στάλιν και το 1954 του επετράπη να επιστρέψει στο Γερεβάν, αφού πρώτα αποκαταστάθηκε μέσω δημόσιας τοποθέτησης του - αρμενικής καταγωγής - αντιπροέδρου της σοβιετικής κυβέρνησης, Αναστάς Μικογιάν.
Με την επάνοδό του, αν και ήταν εμφανώς καταβεβλημένος από τις κακουχίες, συνέχισε μετά από μεγάλο διάστημα αποχής τη λογοτεχνική του δραστηριότητα και το 1965 τιμήθηκε με το σοβιετικό βραβείο του εργάτη του πολιτισμού.
Αργότερα εισήχθη στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Γερεβάν, σπουδάζοντας ιστορία και λογοτεχνία, ενώ το 1924 κυκλοφόρησε η πρώτη του ποιητική συλλογή, υπό τον τίτλο «Τιτανικός».
Ωστόσο το 1936 συνελήφθη από τις αρχές στο πλαίσιο των σταλινικών διώξεων της περιόδου που έμειναν γνωστές ως Μεγάλη Εκκαθάριση ή Μεγάλος Τρόμος και εστάλη ως εξόριστος στη Σιβηρία, καθώς τα γραπτά του θεωρήθηκαν υπερεθνικιστικά.
Ο Γκουργκέν Μαχάρι (αρμενικά: , λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Γκουργκέν Ατσεμιάν, αρμενικά: , Βαν, Οθωμανική Αυτοκρατορία, 1 Αυγούστου 1903 – Λιθουανία, Σοβιετική Ένωση, 17 Ιουνίου 1969) ήταν Αρμένιος λογοτέχνης που ασχολήθηκε με την ποίηση και την πεζογραφία.
Η Μαρίγια Νικολίνα Κόζουλιτς γεννήθηκε στην Ριέκα, Βασίλειο των Αψβούργων της Κροατίας, την 20 Σεπτεμβρίου 1852 σε μια πλούσια οικογένεια από το κοντινό νησί Λόσινι.
Ξεκίνησε την εκπαίδευσή της στη Ριέκα και αργότερα σπούδασε στο πολυπολιτισμικό περιβάλλον της Γκορίτσια (την τότε έδρα μιας αρχιεπισκοπής και της Αψβουργικής Πριγκιπικής Κομητείας της Γκορίτσια και της Γκραντίσκα), μαθαίνοντας Ιταλικά , Κροατικά, Γαλλικά, Γερμανικά και Ουγγρικά.
Το 1895 ίδρυσε το Ίδρυμα για την Ιερή Καρδιά του Ιησού, το οποίο παρείχε ένα νηπιαγωγείο για τα φτωχά παιδιά και εκπαίδευση στα κορίτσια, , ανεξαρτήτως θρησκεύματος ή εθνικής καταγωγής.
Έγραψε και προετοίμασε το Σύνταγμα για το τάγμα με πρότυπο του Αρκάντζελο ντα Καμερίνο του Τάγματος Αδελφών Καπουτσίνων, που είχε οργανώσει τις Θυγατέρες της Ιερής Καρδιάς στην Τεργέστη, και έγινε η πρώτη ηγουμένη του τάγματος.
Η αποστολή της ήταν να εργαστεί με τους φτωχούς και να γεφυρώσει το χάσμα μεταξύ των Σλαβικών και των Ιταλικών κοινοτήτων που ζούσαν στη Ριέκα σε μια περίοδο αυξανόμενου εθνικισμού.
Μετά από ένα ναυάγιο κατά την διάρκεια ενός ταξιδιού από τη Νέα Υόρκη προς την Οδησσό το 1874, η εταιρεία του πατέρα της χρεοκόπησε, αναγκάζοντας την οικογένεια να μετεγκατασταθεί.
Ίδρυσε το Καθολικό τάγμα των Θυγατέρων της Ιερής Καρδιάς του Ιησού, το μοναδικό ντόπιο τάγμα της Αρχιεπισκοπής της Ριέκα στην Κροατία, και αποτέλεσε την πρώτη ηγουμένη του τάγματος.
Κατά τα τέλη της βασιλείας του Βασιλείου Β το τεταρτηρό άρχισε να κόβεται σε λεπτότερη και μικρότερη μορφή, ενώ αντίθετα το ιστάμενο έγινε πιο χοντρό και ευρύτερο.
Ο Αυτοκράτορας αναμόρφωσε όλο το Ρωμαϊκό νομισματικό σύστημα το 1092 και εξάλειψε τα χρυσά/ηλέκτρινα τεταρτηρά και τα χρυσά/ηλέκτρινα ιστάμενα.
Σύμφωνα με τον Ιωάννη Ζωναρά αυτό έγινε για να αυξηθούν τα έσοδα: οι φόροι πληρωνόταν με το ιστάμενον, ενώ το κράτος πλήρωνε τις δαπάνες του με το μικρότερης αξίας τεταρτερόν, το οποίο ήταν επίσημα ισότιμο με το ιστάμενο.
Οι ερευνητές της εποχής μας εναλλακτικά προτείνουν, ότι το τεταρτερό ήταν μίμηση του χρυσού των Μουσουλμάνων και εχρησιμοποιείτο στις ανατολικές επαρχίες, που είχαν πρόσφατα κατακτηθεί από τους Άραβες, ή ίσως ήταν μία προσπάθεια νομισματικής μεταρρύθμισης, που επρόκειτο να αντικαταστήσει το ιστάμενο, η οποία όμως απορρίφθηκε τελικά.
Αντί του φόλλι εισήγαγε ένα νέο χάλκινο νόμισμα, που φαίνεται πως επειδή ήταν ίδιων διαστάσεων και υφής με το χρυσό τεταρτηρό, ονομάστηκε τεταρτηρό ή ταρτερό.
Ο Κωνσταντίνος Α είχε ορίσει το χρυσό νόμισμα να είναι ο υψηλής ποιότητας σόλιδος ή νόμισμα και η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία το διατήρησε σε σταθερό βάρος και περιεκτικότητα σε χρυσό.
Όμως όλες οι παραχωρήσεις της Μαρτίνας ήταν ανώφελες: τον Σεπτέμβριο του 641 ο Βαλεντινιανός εισήλθε στη πόλη, εκτόπισε τον Ηρακλεωνά και τη Μαρτίνα και αφού έκοψε τη μύτη τού Ηρακλεωνά και τη γλώσσα της Μαρτίνας, τους εξόρισε στη Ρόδο.
Ο γάμος έγινε το 642 και σύμφωνα με τον χρονογράφο Ιωάννη του Νικίου ο Βαλεντινιανός προσπάθησε να γίνει συναυτοκράτορας, με το επιχείρημα ότι χρειαζόταν ένας ενήλικος Αυτοκράτορας εναντίον τού χαλιφάτου.
Όμως ο λαός της Κωνσταντινούπολης εξεγέρθηκε πάλι προς υπεράσπιση τού Κώνστα Β και έτσι ο στρατηγός αναγκάστηκε να μείνει ευχαριστημένος με τη γενική διοίκηση τού στρατού.
Ο Κωνσταντίνος Γ κατάσχεσε τον χρυσό, πλήρωσε τον εαρινό μισθό του στρατού και έδωσε σημαντικές δωρεές σε αυτόν, που συνολικά εκτιμώνται σε 2.000.000 χρυσά νομίσματα.
Η Μαρτίνα υποχώρησε και ο Κώνστας Β χρίστηκε συναυτοκράτορας· ο σύμμαχός της Πατριάρχης αναγκάστηκε να παραιτηθεί· στη θέση του ανήλθε ο Παύλος Β, που ήταν αποδεκτή επιλογή των στασιαστών.
Έπειτα από τη βουλευτική του θητεία στη Βουλή των Αντιπροσώπων, επέστρεψε στο Πανεπιστήμιο της Χαβάης στη Μανόα ως μεταπτυχιακός φοιτητής που χρηματοδοτήθηκε από το .
Έναν χρόνο μετά την αποτυχημένη προσπάθειά του για επανεκλογή το 1991, ο Χάγκλελγκαμ παρακολούθησε τη Σχολή Κένεντι του Χάρβαρντ, από όπου έλαβε το 1993 μεταπτυχιακό δίπλωμα στη Δημόσια Διοίκηση .
Στις 12 Μαΐου 1987, το πέμπτο κογκρέσο τον εξέλεξε ως τον δεύτερο πρόεδρο των Ομόσπονδων Πολιτειών της Μικρονησίας για να διαδεχθεί τον αείμνηστο Τοσίγουο Νακαγιάμα.
Το έτος 221 ο Ρωμαίος Αυτοκράτορας Ελαγάβαλος αναγκάστηκε να τερματίσει τον εξαιρετικά αμφιλεγόμενο και πολιτικά ζημιογόνο 2ο γάμο του με την Εστιάδα παρθένο Ακουιλία Σεβήρα.
Αυτή τον συμβούλευσε στη θέση εκείνης να νυμφευτεί την ννία Αυρηλία Φαυστίνα ως συμμαχία με την ισχυρή δυναστεία των Αντωνίνων (τα μέλη της συνδεόταν όχι τόσο με εξ αίματος δεσμούς, αλλά με εξ αγχιστείας).
Στα τέλη του 221, ο Ελαγάβαλος, επιβεβαιώνοντας την προηγούμενη αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά του, τη διαζεύχθηκε και επέστρεψε στην προηγούμενη του σύζυγο, την Εστιάδα παρθένο Ιουλία Ακουιλία Σεβήρα, που ξαναπαντρεύτηκε ως 4η σύζυγό του.
Επειδή ο δεύτερος γάμος της ήταν σύντομος, δεν διασώθηκαν πηγές, που να περιγράφουν την περίοδο εξουσίας της Αννίας Αυρηλίας Φαυστίνας ως Ρωμαίας Αυτοκράτειρας.
Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην ιδιοκτησία της μητέρας της στην Πισιδία, σε αυτήν -από τις πολλές ιδιοκτησίες- που ονομαζόταν Κυλλάνιες Ιδιοκτησίες.
ήτν μία Ρωμαία της Ανατολής, που παντρεύτηκε για ένα σύντομο διάστημα τον Ηλιογάβαλο Αυτοκράτορα των Ρωμαίων το 221 και έτσι έγινε Αυτοκράτειρα.
Τον Απρίλιο του 1992 εξελέγη πρόεδρος του Ισλαμικού Συμβουλίου Τζιχάντ το οποίο σχηματίστηκε για να ιδρύσει μια μετασοβιετική κυβέρνηση στο Αφγανιστάν.
Εισήλθε στην Καμπούλ στις 28 Απριλίου εν μέσω μεγάλου πλήθους και ανέλαβε τη νέα ισλαμική δημοκρατία προσφέροντας γενική αμνηστία σε όλους τους Αφγανούς εκτός από τον τέως Πρόεδρο Μοχαμάντ Νατζιμπουλάχ, η μοίρα του οποίου θα αποφασιζόταν από τον «λαό».
Η εκλογή του υποστηρίχθηκε από όλες τις παρατάξεις των μουτζαχεντίν, εκτός από την Χεζμπ-ε Ισλαμί Γκουλμπουντίν, οι δυνάμεις της οποίας άρχισαν ένοπλο αγώνα στην πρωτεύουσα.
Ο Μοτζαντεντί παρακαλούσε τον Γκουλμπουντίν Χεκματυάρ να αφήσει τα όπλα και σχολίασε ότι «ο κ. Χεκματυάρ ήταν αδελφός μας. Δεν περιμέναμε μια τέτοια πράξη. Δεν επιτρέπεται σύμφωνα με τη θρησκεία, σύμφωνα με την αφγανική παράδοση, να κάνει κάτι τέτοιο.»
Το 1952 επέστρεψε στο Αφγανιστάν και δίδαξε σε γυμνάσια και στο πανεπιστήμιο της Καμπούλ, όπου έγινε γνωστός ως υποστηρικτής της ανεξαρτησίας του Αφγανιστάν.
Μετά την πτώση των Ταλιμπάν το 2001, ο Μοτζαντεντί επέστρεψε στο Αφγανιστάν από το Πακιστάν και έγινε πρόεδρος της Λογιά Τζιργκά, η οποία ενέκρινε το νέο Σύνταγμα του Αφγανιστάν.
Ο Σιμπγκατουλάχ Μοτζαντεντί ήταν Αφγανός πολιτικός, ο οποίος διετέλεσε προσωρινός Πρόεδρος μετά την πτώση της κυβέρνησης του Μοχαμάντ Νατζιμπουλάχ τον Απρίλιο του 1992.
Υπήρξε επίσης ιδρυτής του Αφγανικού Εθνικού Απελευθερωτικού Μετώπου και διετέλεσε πρόεδρος της λογιά τζιργκά που ενέκρινε το νέο σύνταγμα του Αφγανιστάν το 2003.
Τον Μάιο του 1992, ο Μπουρχανουντίν Ραμπανί ίδρυσε ένα νέο συμβούλιο διακυβέρνησης, το οποίο υπονόμευσε την ηγεσία του Μοτζαντεντί, με αποτέλεσμα την παραίτησή του και την παράδοση της εξουσίας σε νέο συμβούλιο.
Κατά τη διάρκεια της περιόδου που ο Μοτζαντεντί ήταν Πρόεδρος του Αφγανιστάν, αεροσκάφος της που τον μετέφερε στην Καμπούλ χτυπήθηκε από καθώς προσγειωνόταν στο Διεθνές Αεροδρόμιο της Καμπούλ.
Μετά την ανεξαρτησία από τους Βρετανούς το 1947, το Κράτος του Πακιστάν χωρίστηκε σε δύο θύλακες, τον δυτικό και τον ανατολικό που χωρίζονταν από τη Δημοκρατία της Ινδίας.
Η δυτική πτέρυγα του Πακιστάν αποτελούταν από τρεις επαρχίες με κυβερνήτη , μια επαρχία με Επικεφαλής Επίτροπο και την Ένωση Κρατών του Βελουχιστάν, μαζί με αρκετά άλλα ανεξάρτητα πριγκιπικά κράτη (κυρίως τα Μπαχαβαλπούρ, Τσιτράλ, Ντιρ, Χούνζα, Χαϊρπούρ και Σβατ), την Ομοσπονδιακή Περιφέρεια Πρωτεύουσας γύρω από το Καράτσι και τις φυλετικές περιοχές.
Για την μείωση των διαφορών μεταξύ των δύο περιφερειών, η κυβέρνηση αποφάσισε να αναδιοργανώσει τη χώρα σε δύο διαφορετικές επαρχίες κάτω από τη πολιτική Μία Μονάδα που ανακοίνωσε ο Πρωθυπουργός Τσόντρι Μουχαμάντ Αλί στις 22 Νοεμβρίου 1954.
Σύμφωνα με αρχεία του 1903, που αφορούν την απογραφή του πληθυσμού στον καζά Σουφλίου, ο οικισμός κατοικούνταν από 302 Βούλγαρους και 5 Τούρκους κατοίκους, ενώ έφερε το όνομα ή διαφορετικά .
Γύρω στις αρχές του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου πραγματοποιήθηκε ανταλλαγή πληθυσμού με αποτέλεσμα να το εγκαταλείψουν οι Βούλγαροι κάτοικοί του και να εγκατασταθούν σε αυτό Έλληνες της Ανατολικής Ρωμυλίας από το χωριό Λιμπαβού του καζά του Ορτάκιοϊ.
Οι κάτοικοι εγκαταστάθηκαν αρχικά στα εγκαταλελειμμένα σπίτια, με την πάροδο του χρόνου όμως έκαναν προσθήκες στα υπάρχοντα κτίσματα ή έχτισαν εξ ολοκλήρου δικές τους κατοικίες.
Η δεύτερη μεγάλη εγκατάσταση πληθυσμού παρατηρείται στις αρχές της δεκαετίας του 1960, με μετοικήσεις κατοίκων από χωριά του Βορείου Έβρου, όπως τα Πετρωτά και η Πάλλη, καθώς και την άφιξη Β κατοίκων από τη γύρω περιοχή.
Η τρίτη μεγάλη εγκατάσταση πληθυσμού πραγματοποιήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1990, από Πόντιους πρόσφυγες, που διέμεναν σε περιοχές του πρώην Ανατολικού Μπλοκ και του Καυκάσου, όπως η Γεωργία και η Ρωσία.
Η δημιουργία επεκτάσεων του συνοικισμού, καθώς και τα προγράμματα αφίξεων νέων κατοίκων έρχονταν να απαντήσουν στο δημογραφικό πρόβλημα του οικισμού, του οποίου ο πληθυσμός έτεινε να ακολουθεί φθίνουσα πορεία, αφού πολλοί κάτοικοι το εγκατέλειπαν για το γειτονικό Σουφλί, την Αλεξανδρούπολη και άλλες μεγαλύτερες πόλεις.
Το χωριό αναπτύσσεται στις παρυφές του λόφου Ταουσάν τεπέ ή Οσάντεπε, όπως αποκαλείται από τους ντόπιους, κατά μήκος του δρόμου που συνδέει το Σουφλί με τη Δαδιά και διασχίζει το Εθνικό Πάρκο, με ισχυρό κεντρικό πυρήνα την πλατεία, γύρω από την οποία βρίσκονται η κεντρική βρύση, το σχολείο και αρκετά παλιά καφενεία στις γύρω γειτονιές.
Παραδείγματος χάριν, η γειτονιά που έμενε η οικογένεια Τσόλη, ονομάστηκε "τα Τσολέικα", ενώ η γειτονιά που έμεναν πολλά μέλη της οικογένειας Καλτσά έφερε το όνομα "τα Καλτσέικα".
Κάθε τοποθεσία φέρει και ένα χαρακτηριστικό τοπωνύμιο, όπως η τοποθεσία 'Μπακτσάδες', της οποίας το όνομα οφείλεται στον 'μπακτσά', δηλαδή τη μουριά που φύτευαν οι κάτοικοι στην περιοχή για τις ανάγκες της σηροτροφίας.
Η Γιαννούλη είναι ημιορεινό χωριό της περιφερειακής ενότητας Έβρου,σε υψόμετρο 250 μέτρων, η οποία βρίσκεται μέσα και προς τα βόρεια του Εθνικού Πάρκου Δάσους Δαδιάς-Λευκίμμης-Σουφλίου.
Σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης διοικητικά, μαζί με το Σουφλί και τη Σιδηρώ αποτελούν τη δημοτική κοινότητα Σουφλίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Σουφλίου του Δήμου Σουφλίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει 185 κατοίκους.
Σημαντικό κτίριο του οικισμού αποτελεί η εκκλησία, ο Ναός των Παμμεγίστων Ταξιαρχών Μιχαήλ και Γαβριήλ, στην πλαγιά ενός λοφίσκου κοντά στην κεντρική πλατεία.
Το ξωκλήσι της Κοιμήσεως της Θεοτόκου βρίσκεται στην πλαγιά του λόφου Ταουσάν τεπέ ή Οσάντεπε και κτίστηκε κατά η διάρκεια του εμφυλίου πολέμου από τον ελληνικό στρατό.
Η δεύτερη γενιά της 4 ανακοινώθηκε στις 13 Δεκεμβρίου 2008, ενώ έκανε ντεμπούτο τον Ιανουάριο του 2009 στο Διεθνές της Βόρειας Αμερικής στο Ντιτρόιτ, δηλαδή τον επόμενο μήνα.
Ήταν το πρώτο μοντέλο της σειράς που χρησιμοποίησε ένα αναδιπλούμενο σκληρό στρώμα και σήμαινε ότι δεν υπήρχαν πλέον ξεχωριστές εκδόσεις του αυτοκινήτου για το και .
Το 3 παρουσιάστηκε ως μοντέλο της σεζόν του 1996, λίγο μετά την εμφάνισή του στην ταινία , ' του 1995 και περισσότερα από 15.000 είχαν εξαντληθεί από τη στιγμή που άρχισε να πωλείται το αυτοκίνητο.
Το 07 σχεδιάστηκε αρχικά ως μια ειδική άσκηση για τον εορτασμό της 507 και η συντριπτική δημοτικότητα του ώθησε την απόφαση της να παράγει ένα περιορισμένο μοντέλο παραγωγής που ονομάστηκε 8.
Το αρχικό προέρχεται από τη γερμανική λέξη και έχει παραχθεί σε τέσσερις διαφορετικές σειρές με πέντε γενιές, που αποτελούνται από , , σπορ αυτοκίνητα και άλλες παραλλαγές εκδοχών.
Το έργο είχε ανατεθεί στον Ότο Βάγκνερ από την επιτροπή μεταφορών, ενώ τα αρχιτεκτονικά σχέδια για τον υδατοφράκτη, τη γέφυρα, τα παρακείμενα κτίρια και το θυρόφραγμα είναι έργο του Σίγκμουντ Τάουσιγκ.
Επειδή η περιοχή βρίσκεται σε ιδιαίτερα εμφανές σημείο – εκεί που το Κανάλι του Δούναβη χωρίζεται από το Δούναβη και κινείται προς το κέντρο της Βιέννης – ο Ότο Βάγκνερ θεώρησε το φράγμα και την γέφυρά του ως πύλη της πόλης και ως εκ τούτου τα σχεδίασε για να είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακά.
Οι επιβλητικές στήλες συμπληρώθηκαν με τα χαρακτηριστικά χάλκινα αγάλματα λιονταριών, τα οποία είναι έργο του Ρούντολφ Βέυρ και αργότερα ενέπνευσαν το λογότυπο της &, μίας Αυστριακής εταιρείας παραγωγής αυτοκινήτων.
Η κατασκευή τους ήταν απαραίτητη για την προστασία των νέων οικοδομών κοντά στο κανάλι (τον μητροπολιτικό σιδηρόδρομο, τα κανάλια και μεταγενέστερα το λιμάνι και τα πλοία) από πλημμύρες και πάγους, και η διατήρηση της στάθμης του νερού σε ικανά επίπεδα ώστε να επιτρέπεται η διέλευση των καραβιών.
Το πλωτό φράγμα Σβίμμτορ του Βίλχελμ φον Ένγκερτ παρείχε ικανοποιητική προστασία από τα επιπλέοντα κομμάτια πάγου, αλλά υστερούσε κατά πολύ στη δυνατότητα ρύθμισης της στάθμης του νερού στο κανάλι.
αρχικό φράγμα με κολώνες αντικαταστάθηκε από ένα πιο σύγχρονο τύπο κατά τη διάρκεια έργων ενίσχυσης της αντιπλημμυρικής προστασίας που πραγματοποιήθηκαν στη Βιέννη το 1971-1975.
Οι 12 υδροστρόβιλοι του ηλεκτρικού σταθμού παράγουν περίπου 28 γιγαβατώρες ετήσια τροφοδοτώντας με ηλεκτρική ενέργεια περίπου 10.000 νοικοκυριά.
Ο υδατοφράκτης και το θυρόφραγμα του Νούσντορφ είναι έργα υδραυλικής μηχανικής που βρίσκονται στο Βιεννέζικο προάστιο του Νούσντορφ, στο σημείο που το Κανάλι του Δούναβη χωρίζεται από το Δούναβη.
Ο υδατοφράκτης και το θυρόφραγμα κατασκευάστηκαν στο πλαίσιο εφαρμογής ενός νέου νόμου, τον Ιούλιο του 1892, βάσει του οποίου εγκρίθηκε επίσης η κατασκευή του Βιεννέζικου συστήματος μέσων μαζικής μεταφοράς και η μετατροπή του Καναλιού του Δούναβη σε χειμερινό λιμάνι.
Η κατασκευή της γέφυρας ήταν απαραίτητη για τεχνικούς λόγους, επειδή οι τρεις φέροντες τοίχοι και η οριζόντια δοκός υποστηρίζουν το βάρος της γέφυρας και ανθίστανται στην πίεση που δημιουργείται από τα υδατοφράγματα του νερού στο κανάλι.
Ο υδατοφράκτης και το θυρόφραγμα του Νούσντορφ και ο υδατοφράκτης του Κάισερμπαντ ήταν τα μόνο έργα υδραυλικής μηχανικής που είχαν πραγματοποιηθεί ως μέρος του σχεδίου για την δημιουργία ενός λιμανιού στο Κανάλι του Δούναβη.
Προτού κατασκευαστούν ο υδατοφράκτης και το θυρόφραγμα στο Νούσντορφ, το Κανάλι του Δούναβη προστατευόταν από υπερχείλιση, επιπλέοντα κομμάτια πάγου και πλημμύρες με το πλωτό φράγμα του Βίλχελμ φον Ένγκερτ, το Σβίμμτορ .
Μολονότι τα ονόματά τους προέρχονται από ένα προάστιο στο 19ο διαμέρισμα της Βιέννης, το Νταίμπλινγκ, πρακτικά εμπίπτουν στη δικαιοδοσία του 20ου διαμερίσματος, του Μπριγκιττενάου.
Η Γέφυρα του Σεμέρλ , επίσης γνωστή ως Γέφυρα των Λιονταριών , ονομάστηκε προς τιμήν του Γιόσεφ Σεμέρλ Ρίτερ φον Λόιτενμπαχ, αρχιτεκτονικού σύμβουλου, ο οποίος ανέπτυξε τα πρώτα σχέδια για τη ρύθμιση του Δούναβη το 1810, τα οποία ωστόσο δεν υλοποιήθηκαν.
Ο θάλαμος του θυροφράγματος έχει μήκος 85 μέτρα και πλάτος 15 μέτρα, και παράλληλα με αυτόν κατασκευάστηκε ένα κανάλι πλάτους 20 μέτρων, βάθους 3,5 μέτρων και με κλίση αναχώματος 1:2½.
Ο υδατοφράκτης και το θυρόφραγμα του Νούσντορφ συνήθως συγχέονται μεταξύ τους, μολονότι στην πραγματικότητα πρόκειται για δύο ξεχωριστές κατασκευές που κατασκευάστηκαν για να εξυπηρετούν τον ίδιο σκοπό.
Τον Δεκέμβριο του 2007, η υπέβαλε μια για την αλογλιπτίνη στην Αμερικανική Υπηρεσία Τροφίμων και Φαρμάκων μετά από θετικά αποτελέσματα σε κλινικές δοκιμές φάσης ΙΙΙ.