polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ακόμα και στις πιο ανοιχτές συνθέσεις του και στις ερμηνείες των γνωστών κομματιών της τζαζ, οι αυτοσχεδιασμοί του συχνά περιέχουν διακοσμητικά στοιχεία που βασίζονται σε παραδοσιακές κλίμακες της Μέσης Ανατολής/Νότιας Δυτικής Ασίας.
Την άνοιξη του 2018, μέσω της Μουσικής Εκδοτικής Εταιρείας Τερέντιεβ, κυκλοφόρησε μία ψηφιακή έκδοση με τις παρτιτούρες 3 κομματιών για σόλο πιάνο, τα «Σπουδή .1», «Μάρκος και Μάρκος» και «Λιλά».
Το είναι μια διπλή ιστορική συναυλία, με ανθρωπιστικό χαρακτήρα, που πραγματοποιήθηκε την ίδια στιγμή από κοινού στο Λονδίνο και τη Φιλαδέλφεια στις Ιουλίου 1985 και οργανώθηκε από τον Μπομπ Γκέλντοφ και τον με σκοπό τη συγκέντρωση χρημάτων για την ανακούφιση του συνεχιζόμενου λιμού στην Αιθιοπία.
Επιλέχθηκαν οι κορυφαίοι καλλιτέχνες όπως Ντέιβιντ Μπόουι, Πωλ ΜακΚάρτνεϋ, , 2, , , Φιλ Κόλινς (οι οποίοι από το Λονδίνο πήραν το Κονκόρντ για να παίξουν και στη Φιλαδέλφεια ), Μικ Τζάγκερ, , Έλτον Τζον, Στινγκ, Μαντόνα, ο Μπομπ Ντίλαν, ο Ρόμπερτ Πλαντ, ο Τζίμι Πέιτζ, ο Τζον Πωλ Τζόουνς , το , ο .
Στην πραγματικότητα, υπήρξαν συναυλίες που πραγματοποιήθηκαν στις πόλεις της Φιλαδέλφειας, του Λονδίνου, του Παρισιού, του Βερολίνου, της Ρώμης, του Τορόντο, του Τόκιο, του Γιοχάνεσμπουργκ όπως και της Μόσχας .
Στην συναυλία του 1985, μερικά γνωστά συγκροτήματα, όπως οι ή οι , που κανονικά θα είχαν συμμετάσχει σε αυτήν, δεν μπόρεσαν τελικά να δώσουν το παρόν για διάφορους λόγους.
Ο Νούβιος βασιλιάς Πίυ και οι επόμενοι Νούβιοι φαραώ επέκτειναν το συγκρότημα του Ναού του Άμμωνα, δημιουργώντας έτσι ένα «αντίπαλο δέος» για το Ναό του Άμμωνα στις Θήβες.
Αν και οι πρώτοι ηγεμόνες από τη Μερόη είχαν τη δικιά τους πρωτεύουσα, η αξιωματούχοι του κράτους μετέβαιναν για την τελετή στέψης στο Ναό του Άμμωνα στο Γκέμπελ Μπαρκάλ.
Κατέστρεψε το ναό και κατέλαβε το Γκέμπελ Μπαρκάλ, αλλά οι Ρωμαίοι δεν μπόρεσαν να αποκομίσουν μόνιμα οφέλη και αποσύρθηκαν αφού ισοπέδωσαν εκ θεμελίων τη Νάπατα.
Τα τελευταία μεγάλα ανοικοδομητικά έργα έγιναν από τον Κουσιτικό βασιλιά Νατακαμανί, ο οποίος αποκατέστησε μέρος της καταστροφής που προκάλεσαν οι Ρωμαίοι, επέκτεινε το συγκρότημα του ναού, και ανακαίνισε τον πρώτο πυλώνα και άλλα μέρη του ναού.
Όχι μόνο ο ναός ήταν κύριο κέντρο της θρησκείας εκείνη την εποχή, αλλά μαζί με τους άλλους αρχαιολογικούς χώρους στο Γκέμπελ Μπαρκάλ είναι αντιπροσωπευτικός της αναγέννησης των αιγυπτιακών αξιών.
Καθώς το θρησκευτικό αυτό κέντρο ήταν σημαντικό και για τους Αιγύπτιους και για τους Νούβιους, η επιγραφή του Τούθμωσι Γ που βρέθηκε στο ναό αναφέρει, "Οίκος του Άμμωνα και Θρόνος των Δύο Χωρών".
Τέλος, μεταξύ άλλων, ο Ταχάρκα έχτισε δέκα κολοσσιαίες μφιγούρες, ο Τανταμανί ένα μικρό ναΐσκο στον πρόναο, και στην πρώτη αυλή υπάρχουν κολόνες που αποδίδονται στον Πίυ και τον Χαρσιοτέφ.
Κατά τη βασιλεία του φαραώ Ραμσή Β της Δέκατης ένατης Δυναστείας, το οικοδόμημα περιέλαβε τον δεύτερο και τρίτο πυλώνα, υπόστυλη αυλή, μεγάλη αίθουσα, ναϊσκο, πρόναο και ναό .
Αφού έφυγε για δεύτερη φορά από τη Γκόρνι Μιλάνοβατς, ο Ζίβκοβιτς ξεκίνησε τη σεζόν 2012-13 στη Τελεόπτικ, προτού επιστρέψει στην Παρτιζάν τον Οκτώβριο του 2012, ως αντικατάσταση του τραυματία Βλάντιμιρ Στοΐκοβιτς.
Την επόμενη σεζόν, έκανε το ντεμπούτο του σε διοργάνωση της ΟΥΕΦΑ, μπαίνοντας ως αλλαγή στη θέση του τραυματία Μίλαν Λούκατς, στον επαναληπτικό αγώνα του τρίτου προκριματικού γύρου του Τσάμπιονς Λιγκ εναντίον της Λουντογκόρετς, στις 6 Αυγούστου 2013.
Στη συνέχεια προήχθη στην πρώτη ομάδα την άνοιξη του 2007, πριν υπογράψει το πρώτο επαγγελματικό συμβόλαιο με το σύλλογο την 1η Ιουνίου 2007, για πέντε χρόνια.
Έκανε το επίσημο ντεμπούτο του για το σύλλογο σε μια νίκη με 5-1 για το πρωτάθλημα εναντίον της ΟΦΚ Βελιγραδίου, στις 8 Δεκεμβρίου 2007, ερχόμενος από τον πάγκο στη θέση του τραυματία Ντάρκο Μπόζοβιτς.
Εκπροσώπησε τη Σερβία και Μαυροβούνιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 17 του 2006, μαζί με τους συμπαίκτες του, Στέβαν Γιόβετιτς και Νίκολα Γκούλαν.
Εμφανίστηκε μόνο στον πρώτο γύρο του Κυπέλλου Σερβίας, διατηρώντας μία καθαρή εστία σε μία εκτός έδρας νίκη με 1-0 επί της Μπεζάνιγια στις 24 Σεπτεμβρίου 2014.
Την επόμενη σεζόν, την πρώτη του συλλόγου στην κορυφαία κατηγορία, ο Ζίβκοβιτς έχασε μόνο 1 από τους 30 αγώνες, βοηθώντας την ομάδα του να αποφύγει την υποβιβασμό.
Ήταν αχρησιμοποίητος αναπληρωματικός σε ένα φιλικό αγώνα εναντίον του Αζερμπαϊτζάν στις 7 Ιουνίου, καθώς και σε έναν αγώνα για την προκριματική φάση του 2016 εναντίον της Δανίας στις 13 Ιουνίου.
Τη σεζόν 2009-10, ακολούθησε άλλος ένας δανεισμός, καθώς μετακινήθηκε στον Ολυμπιακό, παίζοντας μόνο σε τρεις αγώνες της Σούπερλιγκ κατά το πρώτο του έτος.
Ο δανεισμός του επεκτάθηκε από τη Ραπίντ για την επόμενη σεζόν και εμφανίστηκε πιο τακτικά (ο Ολυμπιακός αναζητούσε αντικαταστάτη του θρυλικού Αντώνη Νικοπολίδη , ο οποίος ήταν να αποσυρθεί τον Ιούνιο του 2011 και δήλωσε ότι ο Ισπανός θα ήταν μια πολύ καλή επιλογή για τη διαδοχή του), ώντας ο πιο χρησιμοποιημένος παίκτης στη θέση του.
Πραγματοποίησε το επίσημο ντεμπούτο του στις 19 Οκτωβρίου εναντίον της Πόρτο, αντικαθιστώντας τον τραυματισμένο Διονύση Χιώτη, νωρίς στο δεύτερο μισό μιας ισοπαλίας 1-1 για το Τσάμπιονς Λιγκ και πρόσθεσε τέσσερις ακόμη συμμετοχές, καθώς ο σύλλογος έφτασε στους προημιτελικούς για πρώτη φορά στην ιστορία του.
Γεννημένος στις Βρυξέλλες από Βάσκο πατέρα και Γαλικιανή μητέρα, ο Πάρντο ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του πορεία με την Άντερλεχτ, ολοκληρώνοντας τη διαμόρφωση του με τη Μπαρτσελόνα, αλλά χωρίς ποτέ να τα καταφέρει να αγωνιστεί πέρα από τη Μπαρτσελόνα Β.
Μοίρασε τη σεζόν 2005-06 -πάντα με δανεισμό- μεταξύ της Καρταχένα και της Σαβαδέλ στη Σεγούντα Ντιβισιόν Β, βιώνοντας τον υποβιβασμό με την τελευταία.
Διαμορφωμένος στη Μπαρτσελόνα, πέρασε το μεγαλύτερο μέρος της σταδιοδρομίας του στην Α Κατηγορία Κύπρου, κυρίως με τον ΑΠΟΕΛ, με τον οποίο κέρδισε οκτώ τίτλους, συμπεριλαμβανομένων πέντε πρωταθλημάτων.
Ο Ούρκο Ράφαελ Πάρντο Γκόας είναι Κύπριος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, βελγικής και ισπανικής καταγωγής, ο οποίος αγωνίζεται ως τερματοφύλακας για την κυπριακή Αλκή Ορόκλινη.
Το καλοκαίρι του 2007, υπέγραψε με τον Ηρακλή Θεσσαλονίκης, πριν μετακινηθεί το επόμενο έτος στη Ραπίντ Βουκουρεστίου, αλλά με σπάνιες συμμετοχές στην πρώτη του σεζόν.
Ακόμη έλαβε μέρος σε μία ιστορία της σειράς Επτά Θανάσιμες Πεθερές συμπρωταγωνιστώντας μαζί με την Μίρκα Παπακωνσταντίνου και τον Γιάννη Ζουγανέλη.
Ακολούθησε μία ακόμη συμμετοχή της στις Επτά Θανάσιμες Πεθερές το 2008 όπου έπαιξε μαζί με την Καίτη Κωνσταντίνου και τον Οδυσσέα Παπασπηλιόπουλου στο επεισόδιο "Η Πειραιώτισσα Πεθερά" ενώ συμμετείχε και στη σειρά Αληθινοί Έρωτες.
Τη σεζόν 2008-2009 είχε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην κοινωνική σειρά Ιατρικό Απόρρητο συμπρωταγωνιστώντας μαζί με τους Γιώργο Κιμούλη, Παναγιώτη Μπουγιούρη, Σοφία Παυλίδου και Κλέλια Ρένεση.
Λόγω της μετάβασης σε ομοσπονδιακό σύστημα διακυβέρνησης, κάθε δημοκρατία είχε δικό της κοινοβούλιο (Τσεχικό Εθνικό Συμβούλιο και Σλοβακικό Εθνικό Συμβούλιο αντίστοιχα) ενώ το παραδοσιακό κοινοβούλιο της Τσεχοσλοβακίας μετονομάστηκε σε Ομοσπονδιακή Συνέλευση και χωρίστηκε σε δύο θαλάμους: τον Οίκο του Λαού και τον Οίκο των Εθνών .
Η Σλοβακική Σοσιαλιστική Δημοκρατία ήταν δημοκρατία της Τσεχοσλοβακικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας, η οποία καλύπτει την σημερινή ανεξάρτητη Σλοβακία.
Έπειτα από την κατάληψη της Ιερουσαλήμ, μετέβη με την αδελφή του Βερενίκη στη Ρώμη, όπου περιεβλήθη με το αξίωμα του πρωτεύοντος και αμείφθηκε με επιπλέον εδάφη.
Το 17ο έτος της βασιλείας του ο ηγεμόνας προσπάθησε απεγνωσμένα να αποτρέψει έναν πόλεμο με τη Ρώμη· ωστόσο έβλεπε, ότι οι συμπατριώτες του, έπειτα από μερικές προσβολές και καταχρήσεις που είχαν από τον Ρωμαίο διοικητή Γεσίου Φλόρου, ήταν διατεθημένοι να πολεμήσουν εναντίον της Ρώμης.
Πράγματι εκείνοι εμπόδισαν τους σκεπαστούς διαδρόμους από το φρούριο Αντωνία προς το όρος του Ναού, όπου οι Ρωμαίοι συνήθιζαν να θέτουν φρουρά κατά τις αργίες των Ιουδαίων και αρνήθηκαν να πληρώσουν την εισφορά, που όφειλαν στον Καίσαρα.
Το 53 ο Αγρίππας Β αναγκάστηκε να παραιτηθεί από την τετραρχία της Χαλκίδας· τότε ο Κλαύδιος για αντάλλαγμα του έδωσε τις περιοχές του Φιλίππου του τετράρχη, δηλ.
Ήταν το 5ο μέλος της δυναστείας, που έφερε τον τίτλο του βασιλιά, αλλά οι περιοχές που ηγεμόνευσε ήταν εκτός της Ιουδαίας και ήταν υποτελής των Ρωμαίων.
Ο Ηρώδης Αγρίππας Β δαπάνησε μεγάλα ποσά εξωραΐζοντας την Ιερουσαλήμ και άλλες πόλεις, ειδικά τη Βηρυττό, μία Ελληνιστική πόλη στη Φοινίκη.
Η μεροληψία του για την τελευταία τον έκανε αντιδημοφιλή στους υπηκόους του και ο ιδιόρρυθμος τρόπος διορισμού και καθαίρεσης των αρχιερέων, τον έκανε απεχθή στους ομοθρήσκους του.
Το 48 απεβίωσε ο Ηρώδης Ε και το μικρό βασίλειό του της Χαλκίδας δόθηκε στον Ηρώδη Αγρίππα Β, με το δικαίωμα να επιβλέπει τον ναό της Ιερουσαλήμ και να διορίζει τον αρχιερέα εκεί, αλλά μόνο ως τετράρχης.
Ενόσω ήταν στη Ρώμη εξέφρασε την υποστήριξή του για τους Ιουδαίους, εναντίον των Σαμαρειτών και του διοικητή της Ιουδαϊκής επαρχίας Βεντιδίου Κουμάνου, που αργότερα θεωρήθηκε, ότι ήταν η αιτία κάποιων οχλήσεων εκεί.
Το 55 ο Νέρωνας πρόσθεσε στο βασίλειο του Ηρώδη Αγρίππα Β τις πόλεις Τιβεριάδα και Ταριχαία της Γαλιλαίας και τη Λιβιάδα με 14 κώμες της Περαίας.
Τελειοποιήθηκε τότε μια τεχνική για τον ακριβή προσδιορισμό των χρωμάτων του 13ου αιώνα και μετά, σε συνεργασία με τα εργαστήρια της και μια ιδιωτική εταιρεία, αναπτύχθηκαν περίτεχνες τεχνικές φωτισμού ώστε να προβάλλουν αυτά τα χρώματα απευθείας πάνω στην πρόσοψη με ακρίβεια, αναβιώνοντας την πολύχρωμη εμφάνισή της κατά τον 13ο αιώνα.
Τα προβαλλόμενα χρώματα είναι κάπως αχνά για να φωτογραφηθούν, αλλά μια καλής ποιότητας ψηφιακή κάμερα δίνει πολύ καλά αποτελέσματα, όπως φαίνεται πιο κάτω.
Ο Καθεδρικός Ναός της Αμιένης είναι ο υψηλότερος ολοκληρωμένος καθεδρικός ναός σε ολόκληρη τη Γαλλία: ο πέτρινος θόλος του κυρίως ναού φθάνει σε εσωτερικό ύψος 42,3 μέτρα.
Αν και έχει χάσει τις περισσότερες από τις αρχικές υαλογραφίες του, ο ναός είναι περίφημος για την ποιότητα και την ποσότητα της γοτθικής γλυπτικής του 13ου αιώνα στη δυτική πλευρά του κυρίως ναού και στη νότια πύλη, ενώ στο εσωτερικό υπάρχει πλήθος από χρωματισμένα γλυπτά από μεταγενέστερες περιόδους.
Η έλλειψη καταγραφών σχετικά με την ανέγερση του ναού οφείλεται μερικώς σε πυρκαγιές που κατέστρεψαν τα αρχεία της επισκοπής το 1218 και πάλι το 1258 (τη δεύτερη φορά έπαθε ζημιές και ο υπό ανέγερση ναός.
Η αρχική αφορμή για την ανέγερση του μεγαλοπρεπούς καθεδρικού ναού ήταν στην πραγματικότητα η φύλαξη της Κεφαλής του Προδρόμου και Βαπτιστού Ιωάννου, που έφθασε στην Αμιένη στις 17 Δεκεμβρίου 1206.
Αποτελούσε ένα από τα πολλά λάφυρα από τη λεηλασία της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους της Δ Σταυροφορίας και μεταφέρθηκε στην Αμιένη από τον Βαλόν ντε Σαρτόν.
Η δυτική πρόσοψη του καθεδρικού, κατασκευασμένη σε μία μόνο φάση από το 1220 έως το 1236, παρουσιάζει ασυνήθιστα υψηλό βαθμό καλλιτεχνικής ομοιογένειας: το κάτω επίπεδο με τρεις τεράστιες πύλες στέφεται από μία «γλυπτοθήκη» 22 αγαλμάτων βασιλέων, η οποία καταλαμβάνει όλη την πρόσοψη κάτω από το κυκλικό παράθυρο.
Οι δύο πύργοι κατασκευάσθηκαν χωρίς να ληφθεί υπόψη ο παλαιότερος σχεδιασμός, με τον νότιο πύργο να ολοκληρώνεται το 1366 και τον βόρειο, που είναι υψηλότερος, το 1406.
Η υφαντουργία συνιστούσε τον πλέον δυναμικό κλάδο της μεσαιωνικής οικονομίας, ιδίως στη βόρεια Γαλλία, και οι υφασματέμποροι επεδείκνυαν τον πλούτο και την υπερηφάνειά τους.
Μερικοί άγιοι της πύλης που έχουν ταυτοποιηθεί είναι οι Βικτωρικός, Φουσκιανός και Γεντιανός, ο Δομίτιος της Αμιένης, ο Άγιος Φιρμίνος και η Αγία Ουλφία της Αμιένης.
Το πλήρες αποτέλεσμα του χρωματισμού μπορεί να εκτιμηθεί καλύτερα με άμεση θέαση, κάτι που μπορεί να βιώσει ο επισκέπτης με μουσική συνοδεία στις παραστάσεις του «ήχος και φως», οι οποίες γίνονται τα καλοκαιρινά βράδυα, αλλά και κατά τη χριστουγεννιάτικη πανήγυρη ή την Πρωτοχρονιά.
Στη Μάντοβα, ο Βιτορίνο δημιούργησε ένα σχολείο στο οποίο δίδασκε τα παιδιά του μαρκήσιου και τα παιδιά άλλων επιφανών οικογενειών - αγόρια και κορίτσια, κάτι πρωτοποριακό για την εποχή - μαζί με πολλά φτωχά παιδιά που δε τους χρέωνε αμοιβή, αντιμετωπίζοντας όλους επί ίσοις όροις.
Τα μαθήματα του Βιτόρινο για ελληνικά και λατινικά, μαθηματικά, μουσική, τέχνη, θρησκεία, ιστορία, ποίηση και φιλοσοφία ήταν τόσο δημοφιλή που το σχολείο του ήταν γνωστό ως , "το σπίτι της χαράς".
Πολλές από τις μεθόδους του ήταν καινοτόμες, ιδιαίτερα η στενή συνεργασία μεταξύ δασκάλου και μαθητή όπως είχε με το και στην προσαρμογή της διδασκαλίας στις ικανότητες και τις ανάγκες του παιδιού.
Πολλοί από τους μεγαλύτερους μελετητές της δεκαετίας του 15ου αιώνα, όπως οι Πότζιο Μπρατσολίνι και Φραγκίσκος Φίλελφος, έστειλαν τους γιους τους να σπουδάσουν στο σχολείο του.
Τα σχολεία που ίδρυσε ο Βιτορίνο κι ο άλλος διάσημος ουμανιστής δάσκαλος κ παλιός φίλος του Γκουαρίνο ντα Βερόνα σε διάφορες πόλεις της βόρειας Ιταλίας, έθεσαν ψηλά τον πήχη της Παιδείας στην Αναγεννησιακή Ιταλία με έμφαση στη γνώση, την επιστήμη, το πείραμα, την Ιστορία, τη Γεωγραφία, τη Μουσική αλλά και τη Γυμναστική.
Ο πληθυσμός του νομού ανέρχεται σε 2.603.723 κατοίκους κατά την απογραφή του 2016 και είναι ο πιο πυκνοκατοικημένος νομός της Γαλλίας, με επικεφαλής την μητροπολιτική περιοχή της Λιλ που φιλοξενεί σχεδόν το ήμισυ του πληθυσμού.
Το 1792 η Λιλ πολιορκήθηκε από τους Αυστριακούς και αντιστάθηκε νικηφόρα από 29 Σεπτεμβρίου έως 8 Οκτωβρίου 1792, παρά τον βομβαρδισμό που υπέστη και μερικές σφαίρες είναι ακόμη ορατές, ενσωματωμένες σε κάποιες προσόψεις κτιρίων.
Πρωτεύουσα είναι η Λιλ, η οποία μαζί με κοντινές κοινότητες μεταξύ των οποίων οι Λαμπερσάρ, Ρουμπαί, Τουρκουάν και Βιλνέβ-ντ'-Ασκ, σχηματίζουν μια ευρύτατη αστική περιοχή, που αποκαλείται Ευρωπαϊκή Μητρόπολη της Λιλ, της οποίας ο πληθυσμός ξεπερνάει το 1,1 εκατομμύριο κατοίκους.
Ο νομός Νορ είναι ένας από τους πέντε νομούς της διοικητικής περιοχής Ω-ντε-Φρανς και συνορεύει δυτικά με το νομό Πα-ντε-Καλαί, νότια με το νομό Αιν, ανατολικά με το Βέλγιο και βόρεια βρέχεται από τη Βόρεια Θάλασσα σε θαλάσσια πρόσοψη περίπου 35 χιλιομέτρων.
Η περιοχή που περιλαμβάνει τις σημερινές κοινότητες της Λιλ, Ντουαί και Δουνκέρκης ενσωματώθηκε σταδιακά στο Βασίλειο της Γαλλίας κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Λουδοβίκου ΙΔ.
Στις 4 Μαρτίου 1790, κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, ο Νορ έγινε ένας από τους αρχικά 83 νομούς που δημιουργήθηκαν για να αντικαταστήσουν τις κομητείες, με πρωτεύουσα την πόλη Ντουαί.
Αυτό το έδαφος, στη συνέχεια, έγινε η επαρχία της Γαλλικής Φλάνδρας περιλαμβάνοντας επίσης το Καμπρεσί και τα τμήματα της κομητείας του Αινώ και της κυρίως Φλάνδρας που είχαν γίνει γαλλικά.
Το 1800 οι οκτώ αρχικές περιφέρειες του νομού ονομάστηκαν διαμερίσματα και ο αριθμός τους μειώθηκε σε έξι και το 1803, η πρωτεύουσα του νομού μεταφέρθηκε από το Ντουαί στη Λιλ.
Στα 1016, κατά τη διάρκεια μιας συνάντησης στο Στρασβούργο, ο αυτοκράτορας Ερρίκος Β ' της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, έλαβε την υπόσχεση από τον βασιλιά του βασιλείου της Αρλ Ροδόλφο Γ' της Βουργουνδίας, που ήταν άτεκνος, ότι θα είναι διάδοχός του.
Αλλά ο Ροβέρτος Β της Γαλλίας αντιτάχθηκε και στον πόλεμο που ακολούθησε όλο σχεδόν το δουκάτο επέστρεψε στις γαλλικές βασιλικές κτήσεις και στον Όθωνα-Γουλιέλμο έμεινε μόνο η περιοχή της Ντολ, που έγινε ο πυρήνας της κομητείας της Βουργουνδίας.
Το 1477, η 20χρονη δούκισσα Μαρία της Βουργουνδίας, παντρεύτηκε τον μελλοντικό αυτοκράτορα Μαξιμιλιανό Α' της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Από την κληρονομιά του πατέρα της, διατήρησε τις Βουργουνδικές Κάτω Χώρες, οι οποίες περιλάμβαναν και την κομητεία της Βουργουνδίας, και τις οποίες κληρονόμησαν οι απόγονοί της βασιλείς της Ισπανίας του οίκου των Αψβούργων.
Για δύο αιώνες διεξήχθησαν σκληρές μάχες μεταξύ του βασιλείου της Γαλλίας, του βασιλείου της Ισπανίας και της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας για την κατοχή αυτής της επικράτειας.
Στον 12ο αιώνα η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία ήταν ο εγγυητής της ευημερίας της κομητείας της Βουργουνδίας, αλλά το 1127, μετά τη δολοφονία του κόμη Γουλιέλμου Γ, της Βουργουνδίας, ο εξάδελφός του κόμης Ρενώ Γ κόμης της Βουργουνδίας ανακήρυξε την ανεξαρτησία του από τον αυτοκράτορα Λοθάριο Β.
Με τη συνθήκη του Βερντέν του 843, η περιοχή δυτικά του ποταμού Σον αποδόθηκε στη Δυτική Φραγκία, και δημιουργήθηκε το γαλλικό δουκάτο της Βουργουνδίας, ενώ το νότιο και ανατολικό τμήμα του πρώην βασιλείου της Βουργουνδίας περιήλθε στη Μέση Φραγκία υπό τον Λοθάριο Α.
Αυτό το τμήμα έγινε οι δύο ανεξάρτητες ενότητες της νότιας Κάτω Βουργουνδίας το 879 και της βόρειας Άνω Βουργουνδίας υπό τον βασιλιά Ροδόλφο Α' το 888, στο βορειοδυτικό μέρος της οποίας δημιουργήθηκε η κομητεία της Βουργουνδίας.
Το 1361, μετά το θάνατο του Φιλίππου Α ', δούκα της Βουργουνδίας, χωρίς άμεσο κληρονόμο, το δουκάτο της Βουργουνδίας επέστρεψε στις βασιλικές κτήσεις του Ιωάννη Β' της Γαλλίας, που το παραχώρησε στο νεότερο γιο του, Φίλιππο Β 'τον Τολμηρό της Βουργουνδίας. Το 1384, η κληρονόμος Μαργαρίτα της Βαυαρίας έφερε την κομητεία στον Φίλιππο Β 'τον Τολμηρό, δούκα της Βουργουνδίας, με τον οποίο είχε παντρευτεί το 1369.
Στα 1037, ο Ρενώ Α κόμης της Βουργουνδίας, γιος του Όθωνα-Γουλιέλμου, ονομάστηκε κόμης παλατινάτος της Βουργουνδίας, τίτλος που δίνονταν στην αυτοκρατορική διοίκηση σε αυτούς που ήταν υπεύθυνοι για τη διαχείριση των αυτοκρατορικών κρατών και για την απόδοση τη δικαιοσύνης στο όνομα του αυτοκράτορα .
Το 933, με την κατάρρευση της αυτοκρατορίας του Καρλομάγνου, η Κάτω και η Άνω Βουργουνδία επανασυνδέθηκαν υπό τον βασιλιά Ροδόλφο Β' και σχημάτισαν το βασίλειο της Αρλ.
Η κομητεία της Βουργουνδίας , που ονομάζεται επίσης Φρανς Κοντέ της Βουργουνδίας, ή κομητεία της Φρανς-Κοντέ, ήταν μια μεσαιωνική κομητεία , στη σύγχρονη περιοχή Βουργουνδία-Φρανς-Κοντέ της Γαλλίας.
Ο δούκας της Βουργουνδίας ηττήθηκε από τους Ελβετούς σε πολλές μάχες και τέλος, από τον δούκα Ρενέ Β' της Λωρραίνης στη μάχη του Νανσύ, το 1477, όπου βρήκε το θάνατο.
Τα εδάφη της κομητείας της Βουργουνδίας αρχικά ανήκαν στα διάφορα βασίλεια της Βουργουνδίας: το πρώτο βασίλειο της Βουργουνδίας , το μεροβιγγειανό βασίλειο της Βουργουνδίας των Φράγκων και τα διάφορα βασίλεια που δημιουργήθηκαν από το διαμελισμό της Καρολίγγειας αυτοκρατορίας το 843.
Οι πλούσιοι και ισχυροί δούκες της Βουργουνδίας των Βαλουά θεωρούσαν σχεδόν για έναν αιώνα τους εαυτούς τους ηγέτες κυρίαρχου κράτους, το πλούσιο και ισχυρό δουκάτο της Βουργουνδίας.
Η ανάπτυξη εμπορικών δρόμων σε ολόκληρη την οροσειρά Ζυρά και η ανάπτυξη των ορυχείων άλατος εξασφάλιζαν την ευημερία της κομητείας και οι πόλεις της διατήρησαν την ελευθερία και την ουδετερότητά τους στις φεουδαρχικές συγκρούσεις.
Στη μοναδική του σεζόν στην Πριμέρα Ντιβισιόν, η οποία ξεκίνησε τον Ιανουάριο του 1998, έχοντας υπογραφεί από τη Σαν Λορένσο, σκόραρε για τους Γαλικιανούς σε μια νίκη με 3-1 επί της Μπαρτσελόνα στις 25 Ιανουαρίου.
Από τον Ιανουάριο του 2013 έως το Δεκέμβριο του 2015, είχε συμβόλαιο με τη Κλουμπ Νασιονάλ, όπου επίσης αγωνίστηκε με δανεισμό στις Ροσάριο Σεντράλ και Άουκας, κατά τη διάρκεια αυτού του χρονικού πλαισίου.
Στις 28 Δεκεμβρίου 2015, η παραγουανή εφημερίδα 10 ανέφερε ότι ο Αμπρέου είχε συναντηθεί στην Ουρουγουάη με τον πρόεδρο της Σολ ντε Αμέρικα, .
Είχε ήδη λάβει μια πιο προσοδοφόρα προσφορά από το Μεξικό, αλλά την αρνήθηκε για να είναι πιο κοντά στη χώρα του και επιβεβαιώθηκε επισήμως η μεταγραφή του στις 6 Ιανουαρίου 2016.
Καθώς η Μποταφόγκο έχανε με 1-2, η ομάδα του κέρδισε πέναλτι και το εκτέλεσε με στυλ Πανένκα, με το Ντιέγκο Καβαλιέρι να το αποκρούει απλά μένοντας όρθιος.
Μόλις πέντε λεπτά αργότερα, η Μποταγόγκο κέρδισε άλλο ένα πέναλτι και ο Αμπρέου το εκτέλεσε με τον ίδιο τρόπο, αυτή τη φορά στη δεξιά γωνία του τέρματος, καθώς ο Καβαλιέρι έπεσε στην αντίθετη κατεύθυνση.
Ευρέως γνωστός με το ψευδώνυμό του , ο παραγωγικός σκόρερ με περισσότερα από 400 τέρματα σε επίσημους αγώνες - σε συλλογικό και εθνικό επίπεδο - είναι ένας γυρολόγος που έχει παίξει για 31 ομάδες σε 11 χώρες κατά τη διάρκεια της επαγγελματικής του σταδιοδρομίας.
Στις αρχές Ιανουαρίου του 2009, επέστρεψε στην Ισπανία μετά από δέκα χρόνια απουσίας, δανεικός από τη Ρίβερ στη Ρεάλ Σοσιεδάδ της Σεγούντα Ντιβισιόν, η οποία είχε χάσει το βασικό επιθετικό της για τη σεζόν , λόγω σοβαρού τραυματισμού στο πόδι.
Μετά την ένταξη του στη μεξικάνικη Τίγρες το 2007, ο Αμπρέου μπόρεσε να ακυρώσει το συμβόλαιο του με αυτή, για να μετακινηθεί στη Ρίβερ Πλέιτ - η Μεξικανική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία καθυστέρησε να αναγνωρίζει τη μεταγραφή λόγω ενός επιβαλλόμενου μορατόριουμ χρέους μεταξύ των σωματείων.
Στα προημιτελικά εναντίον της Γκάνας, ευστόχησε στο καθοριστικό πέναλτι στη διαδικασία των πέναλτι , που έστειλε την Ουρουγουάη στους ημιτελικούς για πρώτη φορά σε 40 χρόνια.
Στις 18 Απριλίου 2010, σημείωσε το δεύτερο γκολ στη νίκη της Μποταφόγκο με 2-1 εναντίον της Φλαμένγκο, που έδωσε στην ομάδα τον τίτλο του Καμπεονάτο Καριόκα.
Τον Ιούλιο, το συμβόλαιο του επεκτάθηκε μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου του επόμενου έτους με ρήτρα αποδέσμευσης ύψους 11,3 εκατομμυρίων δολαρίων, με τον παίκτη να δηλώνει ότι προηγουμένως είχε συνομιλίες με την Ουνιβερσιδάδ ντε Τσίλε από τη Χιλή και την Τράμπζονσπορ από την Τουρκία.
Στα τέλη Δεκεμβρίου του ίδιου έτους, εντάχθηκε στην Άουδαξ Ιταλιάνο του Πρωταθλήματος Χιλής από τη Ντεπόρτες Πουέρτο Μοντ, στην ίδια χώρα, αλλά μία κατηγορία χαμηλότερα.
Υπέγραψε ξανά με τη Ρίβερ Πλέιτ το Σεπτέμβριο του 2008, αφού τερμάτισε το συμβόλαιο του με τη Μπεϊτάρ, με μία συμφωνία διάρκειας μέχρι τον Ιούνιο του 2009.
Στις 12 Νοεμβρίου 2016, ο 40χρονος Αμπρέου εντάχθηκε στη Μπάνγκου Ατλέτικο Κλούμπε της Βραζιλίας από τη Σάντα Τέκλα, με τη συμφωνία να τήθεται σε ισχύ τον ερχόμενο Ιανουάριο.
Η αρχική συμφωνία είναι για περίοδο 1,5 μήνα, με τις δύο πλευρές να έχουν ανοικτή την προοπτική για αργότερα, ώστε να τον κρατήσουν ως παίκτη-προπονητή ή μόνο ως παίκτη.
Ωστόσο, καθώς η σεζόν τελείωσε με υποβιβασμό της ομάδας, το συμβόλαιό του τερματίστηκε μέσω του στις 24 Νοεμβρίου, μία ημέρα πριν από τον τελευταίο αγώνα εναντίον της Γκρέμιο.
Ωστόσο, τον Ιανουάριο του επόμενου έτους, ο Ουρουγουανός άλλαξε πάλι σύλλογο και χώρα, συμφωνώντας σε διετές συμβόλαιο με τη βραζιλιάνικη Μποταφόγκο.
Στις 10 Ιουνίου 2021 ανακοίνωσε ότι αποσύρεται, με τον αγώνα εναντίον της Λίβερπουλ από την Ουρουγουάη την επόμενη μέρα να είναι ο τελευταίος του σε ηλικία σχεδόν 45 ετών.
Η ταινία βασίζεται στο μυθιστόρημα του 1831 του Βίκτωρ Ουγκώ και είναι αξιοσημείωτη για τα στιγμιότυπα που θυμίζουν Παρίσι του 15ου αιώνα, καθώς και για την απόδοση και το μέικαπ του Τσάνεϊ ως ο βασανισμένος Κουασιμόδος.
Η ταινία ανέβασε τον Τσάνεϊ, ήδη γνωστό ηθοποιό, σε πλήρη αστέρα στο Χόλιγουντ και επίσης συνέβαλε στον καθορισμό ενός προτύπου για πολλές ταινίες φρίκης αργότερα, συμπεριλαμβανομένου του Φαντάσματος της Όπερας του Τσάνεϊ το 1925.
Το 1951 η ταινία εισήλθε στο κοινό κτήμα στις Ηνωμένες Πολιτείες επειδή οι ιδιοκτήτες δεν ανανέωσαν την καταχώρισή τους για δικαιώματα πνευματικής ιδιοκτησίας κατά το 28ο έτος μετά τη δημοσίευσή τους.
Η Παναγία των Παρισίων είναι ταινία Αμερικανικής παραγωγής ταινία Δράματος του 1923 από την βασισμένη στην ομώνυμη ιστορία,πρωταγωνιστεί ο Λον Τσάνεϊ στον ρόλο του Κουασιμοδου.
Στον ρωσικό άπω βορρά ομιλούνταν διάφορες ουραλικές γλώσσες, ενώ στην Κεντρική Ασία, οι περισσότερες γλώσσες ήταν τουρκικές, με μοναδική εξαίρεση τα τατζικικά, μια ιρανική γλώσσα.
Σε πολλές δημοκρατίες, η μετάβαση στο κυριλλικό αλφάβητο, μαζί με την έλλειψη επικοινωνίας, οδήγησε στην ξεχωριστή ανάπτυξη των λογοτεχνικών γλωσσών.
Μερικές από τις πρώην δημοκρατίες, όπως η Κιργιζία και το Τατζικιστάν, συνεχίζουν να χρησιμοποιούν το κυριλλικό αλφάβητο, ενώ άλλες, όπως το Τουρκμενιστάν και η Μολδαβία, έχουν μεταβεί στο λατινικό αλφάβητο.
Εκτός από το ντε γιούρε καθεστώς τους εντός του ομοσπονδιακού κράτους, είχαν ένα μικρό επίσημο ρόλο σε επίπεδο Ένωσης (οι 15 επίσημες γλώσσες των δημοκρατιών αναγράφονταν στο εθνόσημο και τα χαρτονομίσματα της ΕΣΣΔ) και ήταν επίσημη γλώσσα στη δημοκρατία στην οποία ομιλούταν.
Ωστόσο, η θέση τους ποίκιλε ανάλογα με τη δημοκρατία (τα αρμενικά είχαν σημαντικότατη θέση στην Αρμενική ΣΣΔ ενώ τα λευκορωσικά, στη Λευκορωσική ΣΣΔ, είχαν σχετικά χαμηλή θέση) ή ακόμη και εντός των δημοκρατιών.
Αρκετές γλώσσες, όπως τα γερμανικά, τα κορεατικά και τα πολωνικά, παρόλο που είχαν σημαντικές κοινότητες εντός της Σοβιετικής Ένωσης (μερικές φορές είχαν παρουσία στο εκπαιδευτικό σύστημα και τις έντυπες εκδόσεις), δεν θεωρούνταν σοβιετικές γλώσσες.
Άλλες γλώσσες, όπως τα φινλανδικά, παρόλο που δεν θεωρούταν γενικά ως γλώσσα της ΕΣΣΔ, ήταν επίσημη γλώσσα στην Καρελία και στον προκάτοχο της ως Σοβιετική Δημοκρατία.