polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Κατά το Πραξικόπημα της 18ης Φρουκτιντόρ του Έτους Ε , οι αντεπαναστάτες ανέλαβαν την κυβέρνηση της πόλης και την κράτησαν σε ένδειξη διαμαρτυρίας για 24 ώρες.
Γύρω στο 1276, στην πόλη εγκαταστάθηκαν Εβραίοι, σύμφωνα με τους φορολογικούς καταλόγους της περιόδου αυτής, οι οποίοι ανέπτυξαν αξιόλογη κοινότητα.
Με την επέκταση ήρθε η ανάγκη για αποτελεσματικότερη διακυβέρνηση και έτσι, ξεκινώντας το 1841, το Σαράουακ χωρίστηκε στο πρώτο από τα διοικητικά του τμήματα με νόμισμα, το δολάριο Σαράουακ, ξεκινώντας την κυκλοφορία του το 1858.
Η οικογένεια Μπρουκ γενικά ασκούσε μια πατριαρχική μορφή διακυβέρνησης με ελάχιστη γραφειοκρατία, αλλά πιέστηκε να δημιουργήσει κάποιο είδος νομικού πλαισίου.
Δεδομένου ότι δεν ήταν εξοικειωμένοι με τα τοπικά έθιμα, η κυβέρνηση Μπρουκ δημιούργησε συμβουλευτικό Ανώτατο Συμβούλιο, αποτελούμενο κυρίως από Μαλαισιανούς αρχηγούς, για να παρέχει καθοδήγηση.
Το συμβούλιο αυτό είναι η παλαιότερη κρατική νομοθετική συνέλευση στη Μαλαισία, με την πρώτη συνεδρίαση του Γενικού Συμβουλίου να πραγματοποιείται στο Μπιντούλου το 1867.
Τα μέλη της τοπικής κοινότητας ενθαρρύνθηκαν από το καθεστώς Μπρουκ να επικεντρωθούν σε συγκεκριμένες λειτουργίες εντός της επικράτειας: οι Ιμπάν και άλλοι Νταγιάκ προσλήφθηκαν ως πολιτοφυλακή ενώ οι Μαλαισιανοί ήταν κυρίως διαχειριστές.
Η εταιρεία συμμετείχε σε ένα ευρύ φάσμα επιχειρήσεων στο Σαράουακ, συμπεριλαμβανομένου του εμπορίου, τραπεζικών εργασιών, της γεωργίας, της εκμετάλλευσης ορυκτών και της ανάπτυξης.
Κατά τη διάρκεια του εορτασμού, εισήχθη ένα νέο σύνταγμα που θα περιόριζε τη δύναμη του ραγιά και θα παρείχε στους λαούς του Σαράουακ μεγαλύτερο ρόλο στη λειτουργία της κυβέρνησης.
Με το Σαράουακ τώρα αφύλακτο, το καθεστώς Μπρουκ υιοθέτησε μια πολιτική καμένης γης, όπου οι πετρελαϊκές εγκαταστάσεις στη Μίρι έπρεπε να καταστραφούν και το αεροδρόμιο Κούτσινγκ να κρατηθεί όσο το δυνατόν περισσότερο πριν καταστραφεί.
Παρ 'όλα αυτά, μια ιαπωνική δύναμη εισβολής με επικεφαλής τον Κιγιοτάκε Καβαγκούτσι προσγειώθηκε στη Μίρι στις 16 Δεκεμβρίου του 1941 και κατέκτησε το Κούτσινγκ στις 24 Δεκεμβρίου του 1941, ενώ οι βρετανικές στρατιωτικές δυνάμεις υποχώρησαν στο Σινγκαβάνγκ στο γειτονικό ολλανδικό Βόρνεο.
Ο Τσαρλς Βάινερ Μπρουκ, ο τελευταίος ραγιάς του Σαράουακ, είχε ήδη φύγει για το Σίδνεϊ της Αυστραλίας ενώ οι αξιωματικοί του αιχμαλωτίστηκαν από τους Ιάπωνες και φυλακίστηκαν στο στρατόπεδο Μπατού Λιντάνγκ.
Μετά τον πόλεμο, ο τελευταίος λευκός Ραγιάς, ο Τσαρλς Βάινερ Μπρουκ, παραχώρησε το Σαράουακ στη Βρετανία και το 1946 έγινε Βρετανική αποικία του Στέμματος.
Στις 22 Ιουλίου του 1963, παραχωρήθηκε αυτοδιοίκηση στο Σαράουακ από τους Βρετανούς και στη συνέχεια έγινε ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Μαλαισίας, που ιδρύθηκε στις 16 Σεπτεμβρίου του 1963.
Βρίσκεται στο βορειοδυτικό τμήμα της νήσου Βόρνεο και συνορεύει βορειοανατολικά με το μαλαισιανό κρατίδιο του Σαμπάχ, στο νότο με το Καλιμαντάν , και βόρεια με το Μπρουνέι.
Ο ποταμός Ρατζάνγκ είναι ο μακρύτερος ποταμός στη Μαλαισία και το φράγμα Μπακούν, ένα από τα μεγαλύτερα φράγματα στη Νοτιοανατολική Ασία, βρίσκεται σε έναν από τους παραποτάμους του, τον ποταμό Μπαλούι.
Η ανακάλυψη μεταλλεύματος αντιμονίου στην περιοχή Κούτσινγκ οδήγησε τον Πάνγκεραν Ιντέρα Μάκοτα, εκπρόσωπο του σουλτάνου του Μπρουνέι, να αυξήσει την ανάπτυξη στην περιοχή μεταξύ του 1824 και του 1830.
Το 1839, ο Σουλτάνος Ομάρ Αλί Σαϊφουντίν Β' ανέθεσε στον θείο του Πάνγκεραν Μουντά Χασίμ την αποκατάσταση της τάξης αλλά η ανικανότητά του να το κάνει τον οδήγησε στο να ζητήσει τη βοήθεια του βρετανού ναυτικού Τζέιμς Μπρουκ.
Η επιτυχία του Μπρουκ στην εξουδετέρωση της εξέγερσης ανταμείφθηκε με μετάλλευμα αντιμονίου, την ιδιοκτησία και την κυριαρχία του Σαράουακ, το οποίο τότε αποτελούνταν μόνο από μια μικρή περιοχή που επικεντρώνεται στο Κούτσινγκ.
Κάτω από τη διακυβέρνησή του, το Σαράουακ απέκτησε το Λίμπανγκ και τις κοιλάδες Μπαράμ και Τρουσάν από τον σουλτάνο του Μπρουνέι, ενώ το 1888 το Σαράουακ έγινε προτεκτοράτο με τη Βρετανία να χειρίζεται τις εξωτερικές υποθέσεις, αλλά η κυβέρνηση Μπρουκ διατήρησε τις διοικητικές εξουσίες.
Στο εσωτερικό της χώρας, οι Μπρουκ ίδρυσαν το μουσείο του Σαράουακ - το παλαιότερο μουσείο στο Βόρνεο - το 1891, και διαμεσολάβησαν για την ειρήνη στο Μαρούντι τελειώνοντας τους διαφυλετικούς πολέμους εκεί.
Η γενικώς αποδεκτή εξήγηση του ονόματος του κρατιδίου είναι ότι προέρχεται από τη σαράουακ μαλαισιανή λέξη , που είναι ένα είδος μετάλλου που περιείχε αντιμόνιο και εξορυσσόταν κατά τη δεκαετία του 1820.
Μια δημοφιλής εναλλακτική εξήγηση είναι ότι πρόκειται για συρρίκνωση των τεσσάρων μαλαισιανών λέξεων που υποτίθεται ότι είπε ο Πάνγκεραν Μουντά Χασίμ , " " , όταν παρέδωσε το Σαράουακ στον άγγλο εξερευνητή Τζέιμς Μπρουκ, το 1841.
Ωστόσο, η τελευταία εξήγηση είναι λανθασμένη διότι η περιοχή είχε ονομαστεί Σαράουακ πριν από την άφιξη του Τζέιμς Μπρουκ και η λέξη δεν ήταν στο λεξιλόγιο της σαράουακ μαλαισιανής πριν από το σχηματισμό της Μαλαισίας.
Η Αυτοκρατορία του Μπρουνέι ιδρύθηκε στις παραθαλάσσιες περιοχές του Σαράουακ στα μέσα του 15ου αιώνα, και η περιοχή Κούτσινγκ ήταν γνωστή στους Πορτογάλους χαρτογράφους κατά τη διάρκεια του 16ου αιώνα ως Σεράβα , ένας από τους πέντε μεγάλους θαλάσσιους λιμένες του Βόρνεο.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου δημιουργήθηκε και το σουλτανάτο του Σαράουακ, ένα τοπικό σουλτανάτο που άντεξε σχεδόν μισό αιώνα προτού επανενωθεί με το Μπρουνέι το 1641.
Στις αρχές του 19ου αιώνα, η αυτοκρατορία του Μπρουνέι ήταν παρακμάζουσα, διατηρώντας μόνο μία λωρίδα γης κατά μήκος των παράκτιων περιοχών του Σαράουακ, τα οποία ελέγχονταν κατά τα άλλα από ημιανεξάρτητους μαλαισιανούς αρχηγούς.
Ένα σύγχρονο ανθρώπινο κρανίο που βρέθηκε κοντά στα σπήλαια Νίαχ είναι το παλαιότερο ανθρώπινο κατάλοιπο που βρέθηκε στη Μαλαισία και το παλαιότερο σύγχρονο ανθρώπινο κρανίο στη Νοτιοανατολική Ασία.
Ο αρχηγός του κρατιδίου είναι ο κυβερνήτης, επίσης γνωστός ως Γιανγκ ντι-Πέρτουα Νεγκερί , ενώ ο επικεφαλής της κυβέρνησης είναι ο επικεφαλής υπουργός.
Λόγω των φυσικών πόρων του, το Σαράουακ ειδικεύεται στην εξαγωγή πετρελαίου και φυσικού αερίου, ξυλείας και φοινικελαίου, αλλά διαθέτει επίσης ισχυρούς τομείς βιομηχανοποίησης, ενέργειας και τουρισμού.
Μεταξύ του 1853 και του 1862, υπήρξαν αρκετές εξεγέρσεις εναντίον της κυβέρνησης Μπρουκ, αλλά όλες περιορίστηκαν με επιτυχία με τη βοήθεια των τοπικών φυλών.
Για να προφυλαχθούν από μελλοντικές εξεγέρσεις, κατασκευάστηκε μια σειρά οχυρών για να προστατεύσουν το Κούτσινγκ, συμπεριλαμβανομένου του οχυρό Μαργαρίτα, που ολοκληρώθηκε το 1871.
Σε πολλές χώρες, η τοπική ονοματολογία για τον κτηνίατρο είναι ρυθμισμένος και προστατευόμενος όρος, που σημαίνει ότι το κοινό χωρίς τα απαραίτητα πτυχία και/ή άδειες δεν μπορούν να εκτελέσουν το επάγγελμα.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο και άλλες περιοχές η θεραπεία των ζώων μπορεί να εκτελεστεί μόνο από εγγεγραμμένους κτηνιάτρους και είναι παράνομο για κάποιον που δεν έχει τα απαραίτητα προσόντα να συνταγογραφήσει θεραπεία ή να αποκληθεί ως έτσι.
Οι κτηνίατροι μπορεί να δέχονται ζώα όλων των ειδών, ενώ άλλοι μπορεί να ειδικεύονται σε συγκεκριμένο είδος ζώων, ή ακόμη και σε συγκεκριμένο είδος ιατρικής, όπως το χειρουργείο, η δερματολογία και η εσωτερική ιατρική.
Ο κτηνίατρος είναι επαγγελματίας ιατρός που μπορεί να ειδικευτεί στην θεραπεία ασθενειών, διαταραχών και τραυματισμών στα ζώα, καθώς επίσης στη διεξαγωγή επιδημιολογικών ερευνών και προγραμμάτων επιτήρησης μεταδιδόμενων ασθενειών σε πληθυσμούς, στην πρόληψη εξάπλωσης ασθενειών και ζωονόσων και τον έλεγχο τροφίμων .
Συμμετείχε με τον πατέρα του στη διακυβέρνηση της κοιλάδας της Αόστα από το 1022, ίσως ως βοηθός του για να εξασφαλιστεί εκ των προτέρων ότι θα διαδεχθεί τον εκ μητρός θείο του επίσκοπο της Αόστα το 1025.
Σύμφωνα με τον χρονικογράφο Ραούλ Γκάμπερ, που αναφέρει ότι ήταν ανιψιός του προκατόχου του Μπούρχαρτ Β της Λυών στην καθέδρα της Λυών, πήρε το μέρος του Εύδη Β κόμη του Μπλουά, στη διαμάχη για τη διαδοχή του θρόνου της Γερμανίας, ο οποίος είχε αντιτεθεί στον θείο του Κορράδο Β των Σαλίων δούκα της Φραγκονίας.
Ελευθερώθηκε το 1039 από τον Ερρίκο Γ, γιο του βασιλιά Κορράδου Β, με τον όρο ότι θα αποσυρθεί στην επικράτεια του αββαείου του Σαιν Μωρίς και θα γίνει ηγούμενος της μονής του Αζέν .
ή από τον Οίκο της Σαβοΐας ήταν επίσκοπος της Αόστα, μετά αρχιεπίσκοπος της Λυών ως Μπούρχαρτ Γ και -έπειτα από την καθαίρεσή του- ηγούμενος στην επικράτεια του αββαείου του Σαιν Μωρίς.
Ήταν γιος του Ουμβέρτου Α κόμη της Σαβοΐας & Αόστα και της Αουξίλια, η οποία ίσως καταγόταν από την Αόστα και μάλλον ήταν αδελφή του Ανσέλμου της Αόστα, επισκόπου το διάστημα 994-1025.
Μέσα στο χάος της φεουδαρχικής κυριαρχίας, οι κόμητες του Αλμπόν άρχισαν να ανέρχονται σε σχέση με άλλους φεουδαρχικούς άρχοντες και να αποκτούν κυριαρχία στην περιοχή.
Ο κόμης έκανε μια σημαντική απόφαση όταν επέλεξε τη μικρή πόλη της Γκρενόμπλ ως πρωτεύουσα του κράτους του αντί της περίφημης πόλης της Βιέν, η οποία ήταν η παλιά έδρα ενός ισχυρού επισκόπου.
Ο τελευταίος δελφίνος, Ουμβέρτος Β' του Βιενουά, έκανε ειρήνη με τους γείτονές του, δημιούργησε το Συμβούλιο του Ντωφινέ και το Πανεπιστήμιο της Γκρενόμπλ και θέσπισε το Καθεστώς του Ντωφινέ, ένα είδος συντάγματος που προστάτευε τα δικαιώματα του λαού του.
Διακρίνεται σε Άνω Ντωφινέ στα νοτιοανατολικά, ορεινής φύσης και σε Κάτω Ντωφινέ στα βόρεια και δυτικά, το οποίο αντιστοιχεί με την κοιλάδα του Ροδανού και τις Προάλπεις.
Εκείνη την εποχή, η αδυναμία της επιβολής του βασιλιά και η συνακόλουθη ανάπτυξη της φεουδαλικής κοινωνίας επέτρεψαν τη δημιουργία πολλών μικρών εκκλησιαστικών ή κοσμικών κρατών (για παράδειγμα, η περιοχή του Βιενουά ήταν υπό την κυριαρχία του επισκόπου της Βιέν).
Μέσα σ' αυτό το χάος, οι κόμητες του Αλμπόν κατάφεραν να ενώσουν πολλά διαφορετικά εδάφη υπό την κυριαρχία τους και να δημιουργήσουν ένα σε μεγάλο βαθμό ανεξάρτητο φεουδαρχικό κράτος.
Το Ντωφινέ είναι γνωστό για τη μεταβίβασή του από τον τελευταίο δελφίνο του, ο οποίος είχε μεγάλα χρέη και δεν είχε άμεσους κληρονόμους, στον βασιλιά της Γαλλίας Φίλιππο ΣΤ', το 1349.
Οι όροι της μεταβίβασης προέβλεπαν ότι ο κληρονόμος του θρόνου της Γαλλίας θα ονομαζόταν εφεξής «Δελφίνος» και περιελάμβαναν σημαντική αυτονομία και φορολογικές απαλλαγές για την περιοχή Ντωφινέ.
Το Ντωφινέ είναι ιστορική και πολιτιστική περιοχή στη νοτιοανατολική Γαλλία, πρώην επαρχία επί Παλαιού Καθεστώτος, η επικράτεια της οποίας αντιστοιχεί περίπου στην περιοχή των σημερινών νομών Ιζέρ, Ντρομ και Ωτ-Αλπ, στη διοικητική περιοχή Ωβέρνη-Ρον-Αλπ.
Ο κύριος της Βιέν, Μποζόν της Προβηγκίας, ανακήρυξε τον εαυτό του βασιλιά της Βουργουνδίας και η περιοχή έγινε μέρος του βασιλείου της Αρελάτης, το οποίο παρέμεινε ανεξάρτητο μέχρι το 1032, όταν έγινε μέρος της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Μετά το τέλος της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η περιοχή υπέφερε από εισβολές των Βησιγόθων και των Αλανών και αργότερα, το 442, κατελήφθη από τους Βουργουνδούς που εγκαταστάθηκαν στη Βιέν.
Η ιστορική πρωτεύουσα είναι η Γκρενόμπλ και οι άλλες κύριες πόλεις είναι οι Βιέν, Βαλάνς, Μοντελιμάρ, Γκαπ και Ρομάν-συρ-Ιζέρ.
Για την ενιαία εκλογική περιφέρεια, το απαιτούμενο ποσοστό για ενιαία κόμματα ή οργανισμούς ήταν 6%, για συμμαχίες των 2 κομμάτων ήταν 9% και για συμμαχίες τριών και πάνω κομμάτων ήταν 11%.
Οι εκλογές επισκιάστηκαν από τις καταγγελίες για απόπειρα νοθείας με τη μέθοδο δημιουργίας ψεύτικων λογαριασμών στο , προκειμένου να επηρεαστούν οι πολιτικές συζητήσεις και τα κοινωνικά ζητήματα λίγο πριν διεξαχθεί η ψηφοφορία.
Επιβεβαιώνοντας τις καταγγελίες, οι διεθνείς παρατηρητές του ΟΑΣΕ ανέφεραν μετά τις εκλογές ότι "ισχυρές ενδείξεις εξαγοράς ψήφων και κατάχρησης κρατικών πόρων" και ότι ασκήθηκαν πιέσεις σε δημόσιους λειτουργούς.
Οι εκλογές διεξήχθησαν στο πλαίσιο ενός παράλληλου εκλογικού συστήματος, αντικαθιστώντας το αναλογικό σύστημα με κλειστές λίστες που χρησιμοποιήθηκε στη Μολδαβία σε όλες τις προηγούμενες κοινοβουλευτικές εκλογές από την ανεξαρτησία.
Υποψήφιοι από τέσσερα κόμματα εκλέχθηκαν στο Κοινοβούλιο: το Κόμμα των Σοσιαλιστών της Δημοκρατίας της Μολδαβίας, το Δημοκρατικό Κόμμα της Μολδαβίας, την εκλογική συμμαχία των και , και το κόμμα .
Ένα χρόνο αργότερα έκανε το κινηματογραφικό της ντεμπούτο στο στούντιο της , όπου μετά τον πρώτο ρόλο της προσέλκυσε την προσοχή ενός παραγωγού της με την εικόνα μιας σέξι ξανθιάς με μακριά μαλλιά, χάρη στη οποία στο μέλλον έγινε το σήμα κατατεθέν της.
Μετά από το διαζύγιο από τον τρίτο σύζυγό της το 1959, η Λέικ άρχισε να έχει προβλήματα όλο και πιο συχνά με την αστυνομία, με κατηγορίες για χουλιγκανισμό και μέθη σε δημόσιους χώρους, ενώ η ίδια ζούσε σε φθηνά ξενοδοχεία του Μπρούκλιν.
Στη συνέχεια η Λέικ, άρχισε να εμπλέκεται σε διάφορα σκάνδαλα με συντελεστές του κινηματογράφου και ως εκ τούτου, το 1948 η αποφάσισε να μην ανανεώσει το συμβόλαιο μαζί της.
Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1950, οι συνεχείς προσπάθειες της να συνεχίσει να εργάζεται στην τηλεόραση και στο θέατρο δεν οδήγησαν σε τίποτα και η καριέρα της τελικά κατέρρευσε.
Σε σύντομο χρονικό διάστημα στις αρχές της δεκαετίας του 1940, η Βερόνικα Λέικ μετατράπηκε από μια άγνωστη ηθοποιό, σε ένα πραγματικό αστέρι του Χόλυγουντ.
Το 1944, η Λέικ ενώ ήταν έγκυος, έπεσε κατά την διάρκεια των γυρισμάτων σε μια από τις ταινίες της, γεγονός που τελικά οδήγησε σε πρόωρη γέννηση και θάνατο του μωρού.
Η σεζόν εν τέλει εκκίνησε ξανά στις 30 Ιουλίου 2020 με μόλις 22 από τις 30 ομάδες να καλούνται να αγωνιστούν και με όλους τους αγώνες να διεξάγονται σε 3 γήπεδα κοντά στο Ορλάντο.
Υπήρξε μια διαφοροποίηση όσον αφορά την είσοδο στα καθώς αποφασίστηκε πως αν η ομάδα που είναι στην 8η θέση είναι πάνω από 4 νίκες διαφορά πάνω από την 9η τότε προκρίνεται απευθείας όμως αν η διαφορά είναι μικρότερη τότε γίνεται μπαράζ μεταξύ των 2 ομάδων και η νικήτρια παίρνει το τελευταίο εισιτήριο για την .
Η κανονική περίοδος ολοκληρώθηκε στις 14 Αυγούστου λόγω της πανδημίας του κορωνοϊού η οποία προκάλεσε την μακρά διακοπή της κανονικής διάρκειας και τα ξεκίνησαν στις 17 Αυγούστου 2020 και ολοκληρώθηκαν στις 12 Οκτωβρίου 2020 με τους Λος Άντζελες Λέικερς να κατακτούν το 17ο πρωτάθλημα στην ιστορία τους με τον να κερδίζει τον τίτλο του των τελικών για 4η φορά στην καριέρα του.
Το πρωί της 24ης Αυγούστου 1939, η Σοβιετική Ένωση υπέγραψαν ένα σύμφωνο μη επίθεσης δεκαετούς διαρκείας, το σύμφωνο Μολότωφ-Ρίμπεντροπ.
Η Πολωνία ήταν χωρισμένη σε γερμανική και σοβιετική σφαίρα επιρροής, ενώ σχεδιαζόταν και ο διαμελισμός της Πολωνίας στο γεγονός του "πολιτικού επανακανονισμού" της.
Συγκεκριμένα: οι περιοχές ανατολικά των ποταμών Νάρεφ, Βιστούλα και Σαν θα προσαρτούνταν στη Σοβιετική Ένωση και η Γερμανία θα προσαρτούσε όλες τις περιοχές δυτικά των ποταμών αυτών.
Σύμφωνα με αυτό το μυστικό πρωτόκολλο, η Λιθουανία θα επανακτούσε την ιστορική της πρωτεύουσα, το Βίλνιους, το οποίο βρισκόταν υπό τον έλεγχο της Πολωνίας.
Η κατοχή των κρατών της Βαλτικής αναφέρεται στη στρατιωτική κατοχή των τριών Βαλτικών κρατών, της Εσθονίας, της Λετονίας και της Λιθουανίας, από τη Σοβιετική Ένωση σύμφωνα με το πρωτόκολλο Μολότωφ-Ρίμπεντροπ του 1939.
Μετά προσαρτήθηκαν στη Σοβιετική Ένωση ως ενωσιακές δημοκρατίες τον Αύγουστο του 1940 αν και οι περισσότερες δυτικές χώρες δεν αναγνώρισαν την ένταξή τους.
Το 1944, μετά τη Βαλτική εκστρατεία του Κόκκινου Στρατού, η Σοβιετική Ένωση ανακατέλαβε το μεγαλύτερο μέρος των βαλτικών κρατών, παγιδεύοντας τις εναπομείνατες γερμανικές δυνάμεις στην Κουρλάνδη μέχρι τη παράδοσή τους τον Μάιο του 1945.
Η σοβιετική "προσάρτηση-κατοχή" ή κατοχή των βαλτικών κρατών διήρκεσε μέχρι τον Αύγουστο του 1991, όταν οι τρεις χώρες ανέκτησαν την ανεξαρτησία τους.
Οι περισσότερες δυτικές κυβερνήσεις ισχυρίζονταν ότι η κυριαρχία των βαλτικών χωρών δεν καταπατήθηκε νόμιμα και επομένως συνέχιζαν να αναγνωρίζουν τα Βαλτικά κράτη ως νόμιμες πολιτικές οντότητες που εκπροσωπούνταν από τις αποστολές που διορίστηκαν από τα Βαλτικά κράτη κατά τον μεσοπόλεμο.
Η Ρωσία τερμάτισε επίσημα τη στρατιωτική της παρουσία στη Βαλτική τον Αύγουστο του 1998 με την απενεργοποίηση και κατεδάφιση του σταθμού ραντάρ Σκρούντα-1 στη Λιθουανία.
Οι κατεδαφισμένες εγκαταστάσεις επαναπατρίσθηκαν στη Ρωσία και ο χώρος επέστρεψε στη Λετονία, με τον τελευταίο Ρώσο στρατιώτη να εγκαταλείπει τα Βαλτικά κράτη τον Οκτώβριο του 1999.
Η μετασοβιετική κυβέρνηση της Ρωσικής Ομοσπονδίας και οι αξιωματούχοι της θεωρούν ότι η προσάρτηση των βαλτικών κρατών έγινε με βάση το διεθνές δίκαιο και ότι η προσάρτηση έλαβε ντε γιούρε αναγνώριση στις συμφωνίες της Γιάλτας τον Φεβρουάριο του 1945 και τις συνεδριάσεις του Πότσδαμ τον Ιούλιο-Αύγουστο 1945, καθώς και στις συμφωνίες του Ελσίνκι το 1975, οι οποίες τόνιζαν το απαράβατο των υπαρχόντων συνόρων.
Ωστόσο, η Ρωσία συμφώνησε να βοηθήσει στο ευρωπαϊκό αίτημα "για παροχή βοήθειας σε άτομα που απελάθηκαν από τα κατεχόμενα Βαλτικά κράτη" κατά την ένταξη της στο Συμβούλιο της Ευρώπης το 1996.
Επίσης, η Ρωσική Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία υπέγραψε ξεχωριστή συμφωνία με τη Λιθουανία το 1991, αναγνώριζε την προσάρτηση του 1940 ως παραβίαση της κυριαρχίας της Λιθουανίας και αναγνώριζε την ντε γιούρε συνέχεια του λιθουανικού κράτους.
Το 1989, λόγω ενός αναθεωρητισμού στη σοβιετική ιστορία που ξεκίνησε στην εποχή της περεστρόικα, η Σοβιετική Ένωση κατήγγειλε το μυστικό πρωτόκολλο του 1939 ανάμεσα σε αυτήν και τη Γερμανία.
Ωστόσο, η Σοβιετική Ένωση δεν αναγνώρισε την παρουσία της στη Βαλτική ως αποτέλεσμα προσάρτησης ή κατοχής και θεωρούσε την Εσθονική, Λετονική και Λιθουανική ΣΣΔ ως 3 από τις 15 δημοκρατίες της Ένωσης.
Η εθνικιστική-πατριωτική ρωσική ιστοριογραφία, καθώς και τα σχολικά βιβλία της Ρωσίας, συνεχίζουν να αποδέχονται τη θεωρία ότι τα βαλτικά κράτη εντάχθηκαν εθελουσίως στη Σοβιετική Ένωση και ότι οι λαοί τους έκαναν σοσιαλιστικές επαναστάσεις χωρίς σοβιετική επιρροή.
Τα βαλτικά κράτη, οι Ηνωμένες Πολιτείες τα δικαστήρια των ΗΠΑ, το Ευρωκοινοβούλιο, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και το Συμβούλιο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών έχουν δηλώσει ότι αυτές οι τρεις χώρες κατελήφθησαν, προσαρτήθησαν και ενσωματώθηκαν παράνομα στη Σοβιετική Ένωση υπό διατάξεις του συμφώνου Μολότωφ-Ρίμπεντροπ του 1939.
Σύμφωνα με αυτή την έννοια, τα βαλτικά κράτη ήταν ντε γιούρε ανεξάρτητα, δηλαδή ήταν ανεξάρτητα κράτη υπό παράνομη κατοχή από το 1940 έως το 1991.
Ο Πουράν γεννήθηκε από τη Βασίλισσα Ίτσιρα, την πρώτη σύζυγο του Ρατζά Σαλμπάν Κάχλον Έπειτα από εισήγηση των αστρολόγων, ο Πουράν απομακρύνθηκε και μεγάλωσε μακριά από τον Βασιλιά για τα πρώτα δώδεκα χρόνια της ζωής του.
Ενώ ο Πουράν ήταν μακριά, ο Βασιλιάς παντρεύτηκε ένα νεαρό κορίτσι με το όνομα Λούνα, της οποίας η οικογένεια προερχόταν από χαμηλότερης θέση κάστα.
Ο ναός του Μπάμπα Σαχάζ Νατ Τζι βρίσκεται στο Πακιστάν, αλλά μετά τη διαίρεση της Ινδίας, οι Τζαντίγιαλς έχτισαν έναν δεύτερο ναό στην Τζάντι κοντά στην Χιραναγκάρ, Τζαμού, έναν τρίτο στην Τάραγκαρ κοντά στην Ντιναναγκάρ κι έναν τέταρτο στην Ντοράνγκλα.
Τα σλοβακικά στρατεύματα, τα οποία υποστηρίχθηκαν από μερικές εναπομείνουσες τσεχοσλοβακικές δυνάμεις, οι οποίες δεν είχαν εγκαταλείψει ακόμα τη Σλοβακία, ξεκίνησαν την αντεπίθεση τους στις 24 Μαρτίου.
Ο βομβαρδισμός μιας βάσης της Σλοβακικής Πολεμικής Αεροπορίας κοντά στη Σπίσκα Νοβά Βες σκότωσε 13 σλοβάκους, τονώνοντας ακόμη περισσότερο τα αντιουγγρικά συναισθήματα των Σλοβάκων.
Στις 2 Νοεμβρίου 1938 υποχρεώθηκε σε περαιτέρω εδαφικές απώλειες, σύμφωνα με την πρώτη διαιτησία της Βιέννης, όπου τμήματα της νότιας Τσεχοσλοβακίας παραδόθηκαν στην Ουγγαρία.
Επειδή τα Τσεχοσλοβακικά στρατεύματα αποσύρθηκαν στην Τσεχία, η Ουγγαρία πιθανότατα υπολόγισε ότι η σλοβακική επικράτεια ήταν ελεύθερη από στρατεύματα.
Το Σαιν-Μωρ-ντε-Φοσέ οφείλει το όνομά του σε ένα μοναστήρι που ιδρύθηκε το 638 από την βασίλισσα Ναντίλντ, αντιβασιλέα για τον γιο της Κλόβι Β', σε ένα μέρος που ονομάζεται Φοσάτι στη Μεσαιωνική Λατινική, Λε Φοσέ στα σύγχρονα Γαλλικά, που σημαίνει "οι τάφροι".
Αυτό το μέρος, που βρίσκεται στη στενή είσοδο του βρόχου, όπου ο ποταμού Μάρνης έκανε τον τρόπο του γύρω από μια βραχώδη προεξοχή, είχε πιθανότατα ονομαστεί από τις τάφρους του αρχαίου Κελτικού οχυρωμένου οικισμού και αργότερα ένα ρωμαϊκό κάστρο.
Ο χώρος ήταν γνωστός σε μεσαιωνικά έγγραφα, όπως "Κάστρουμ Μπαγκουνταρούμ", σε μια εποχή κατά την οποία ο Βαραγόδεων είχε αναπτύξει μια θρυλική φήμη ως υπερασπιστής των Χριστιανών και πάλι κατά μίας ρωμαϊκής δίωξης.
Η μονή ήταν κοσμημένη το 1535 και το 1541 ο αρχιτέκτονας Φιλιμπέρ Ντελόρμ, για τον Καρδινάλιο Ιωάννη του Μπελλαί, επίσκοπο του Παρισιού, σχεδίασε ένα κάστρο στην περιοχή, σε τέσσερις σειρές κτιρίων γύρω από ένα τετράγωνο κεντρικό γήπεδο.
Στις 23 Σεπτεμβρίου 1568, ο έφηβος υιός της, ο βασιλιάς Κάρολος Θ', εξέδωσε το διάταγμα του -, το οποίο απαγόρευσε όλες τις θρησκείες αλλά ειδικά για τον καθολικισμό .
Αργότερα κατά τον Μεσαίωνα, τα λείψανα του Αγίου Μάυρου έγιναν πολύ γνωστά καθώς έπρεπε να θεραπεύσουν την ουρική αρθρίτιδα και την επιληψία και ο Άγιος Πέτρος Φωσές έγινε ένα από τα πιο διάσημα προσκυνηματικά κέντρα της μεσαιωνικής Γαλλίας.
Η αποκατάσταση στον Άγιο Μαύρο, στην οποία η μονή μετονομάστηκε σε Σαιν-Μωρ-ντε-Φωσέ, δικαιολογείται από την ιστορία ότι κατά τη διάρκεια της ξηρασίας το 1137, οι προσευχές προς την Παναγία και τους Αγίους Πέτρο και Παύλο ήταν αναποτελεσματικές, η προσευχή στον Άγιο Μαύρο έφερε τις απαραίτητες βροχοπτώσεις.
Η μονή, αφιερωμένη στον Άγιο Πέτρο, τον Άγιο Παύλο και την Παναγία, ονομαζόταν Σάνκτους Πέτρους Φοσατένσις στη Μεσαιωνική Λατινική γλώσσα , που σημαίνει "Άγιος Πέτρος των Πρανών".
Το 868, ο βασιλιάς Κάρολος ο Φαλακρός κάλεσε τους μοναχούς της Μονής του Σαιν-Μωρ-ντε-Γκλανφέιλ , οι οποίοι είχαν εγκαταλείψει την μονή τους λόγω εισβολής των Βίκινγκ, για να εγκατασταθούν στο Σαιν Πιερ ντε Φωσέ με τα πολύτιμα κειμήλια του Αγίου Μαύρου .
μόνο το 1897 προστέθηκε εκ νέου στο όνομα το όνομα "ντε-Φοσέ", πιθανόν για να συμφωνεί με το ιστορικό όνομα και επίσης να διακρίνει το Σαιν-Μωρ-ντε-Φοσέ από άλλες κοινότητες της Γαλλίας που ονομάζονται επίσης Σαιν-Μωρ.
Το Κάστρο του Αγίου Μαύρου, που ήταν ακόμη στην κατοχή της οικογένειας Κοντέ, εθνικοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, εκκενώθηκε από το περιεχόμενό της και τα εδάφη της χωρίστηκαν μεταξύ κερδοσκόπων σε ακίνητα.
Το Σαιν-Μωρ-ντε-Φοσέ ήταν η κινηματογραφική τοποθεσία για τα παλαιά τμήματα του Παρισιού στην βραβευμένης με Όσκαρ ταινία του 1958 Ο θείος μου από τον Ζακ Τατί .
Η σημερινή επικράτεια περιλαμβάνει επίσης ένα παλιότερα χωριστό χωριό, το Λα Βαρέν-ντε-Σεν-Ιλαίρ, απέναντι στην περίμετρο του κοντινού θησαυρού του Σαιν-Ιλαίρ, που ήταν μέρος των περιοχών της μονής.
Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, το Σαιν-Μωρ-ντε-Φοσέ μετονομάστηκε προσωρινά σε Βιβάν-σουρ-Μαρν σε μια χειρονομία απόρριψης της θρησκείας.
Το Σαιν-Μωρ-ντε-Φοσέ εξυπηρετείται από τέσσερις σταθμούς στην γραμμή Α του προαστιακού του Παρισιού: Σαιν Μωρ-Κρετέλ, Λε Παρκ ντε Σαιν-Μωρ, Σαμπινιύ και Λα Βαρέν-Σενεβιέρ .
Το Σαιν-Μωρ-ντε-Φοσέ εξυπηρετείται επίσης από πολλά λεωφορεία, όπως το , όπου το Σαιν-Μωρ-Κρετέλ είναι ένας από τους τερματικούς σταθμούς λεωφορείων.
Το 1791, μέρος του εδάφους του Σαιν-Μωρ-ντε-Φοσέ αποσπάστηκε και έγινε κοινότητα του Λα Μπράνς-ντυ-Πον-ντε-Σαιν-Μωρ, που μετονομάστηκε αργότερα σε Ζουανβίλ-λε-Πον .
Η Ινδική Εξέγερση του 1857 ήταν μια σημαντική, αν και τελικά ανεπιτυχής, εξέγερση στην Ινδία το 1857–58 ενάντια στην κυριαρχία της Βρετανικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών, η οποία λειτουργούσε ως κυριαρχική αρχή για λογαριασμό του Βρετανικού Στέμματος.
Στη συνέχεια, οι ανταρσίες γενικεύθηκαν μαζί με τις εξεγέρσεις εκ μέρους των πολιτών, κυρίως στην Άνω Λεκάνη του Γάγγη και στην κεντρική Ινδία, αν και η εξέγερση εκδηλώθηκε επίσης βορειότερα και ανατολικότερα.
Η εξέγερση αποτέλεσε σημαντική απειλή για τη βρετανική εξουσία στην περιοχή αυτή και αντιμετωπίστηκε μόνο με την ήττα των εξεγερμένων στο Γκβαλιόρ στις 20 Ιουνίου 1858.
Την 1η Νοεμβρίου 1858, οι Βρετανοί χορήγησαν αμνηστία σε όλους τους εξεγερμένους που δεν συμμετείχαν σε δολοφονίες, αν και δεν ανακήρυξαν επίσημα τη λήξη των εχθροπραξιών μέχρι τις 8 Ιουλίου 1859.
Η εξέγερση είναι γνωστή με πολλά ονόματα, όπως η Στάση των Σιπάι, η Μεγάλη Εξέγερση, η Εξέγερση του 1857, η Ινδική Εξέγερση και ο Πρώτος Πόλεμος της Ανεξαρτησίας.
Αν και η Βρετανική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών είχε εδραιώσει την παρουσία της στην Ινδία ήδη από το 1612 και κατά το παρελθόν διαχειριζόταν τους εμπορικούς σταθμούς που είχε ιδρύσει για εμπορικούς σκοπούς, η νίκη της στη μάχη του Πλάσι το 1757 σηματοδότησε την αρχή της σταθεροποίησής της στην ανατολική Ινδία.