polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Από την 12η Φεβρουαρίου ως την 2η Απριλίου 1912 η «Δεύτερη έκθεση της συντακτικής επιτροπής του Γαλάζιου Καβαλάρη» παρουσίασε έργα σε «Μαύρο & Άσπρο» στην Γκαλερί «Νέας Τέχνης» του Χανς Γκολτζ στο Μόναχο.
Από τον Ιανουάριο 1912 ως τον Ιούλιο 1914, η έκθεση περιόδευσε στην Ευρώπη με εκδηλώσεις σε Κολωνία, Βερολίνο, Βρέμη, Χάγκεν, Φραγκφούρτη, Αμβούργο, Βουδαπέστη, Όσλο, Ελσίνκι, Τρόντχαϊμ και Γκέτεμποργκ.
Ο Γαλάζιος Καβαλάρης ήταν ένα καλλιτεχνικό κίνημα της περιόδου 1911-1914, θεμελιώδες για τον Εξπρεσιονισμό, μαζί με τη «Γέφυρα» που ιδρύθηκε το 1905.
Ήταν αγαπημένος ανιψιός του αρχαιολόγου, συλλέκτη και συγγραφέα Φραντσέσκο Αντζελόνι , ιδιοκτήτη ενός πραγματικού σπιτιού-μουσείου, στο οποίο ο Μπελλόρι μεγάλωσε και γνώρισε την τέχνη χάρη στη συμμετοχή πολλών επιφανών προσωπικοτήτων της εποχής που φιλοξενούνταν εκεί, όπως καλλιτεχνών του διαμετρήματος του Ντομενικίνο, του Νικολά Πουσέν, του Αντρέα Σάκκι και σημαντικών λόγιων και συγγραφέων, όπως οι Βιντσέντσο Τζουστινιάνι και Τζοβάννι Μπατίστα Αγκούτσι.
Έγινε δεκτός από μικρή ηλικία στην Ακαδημία του Αγίου Λουκά, όπου κατείχε επίσης σημαντικές θέσεις, αλλά σύντομα συνειδητοποίησε ότι είχε κλίση περισσότερο στο να γράφει για την τέχνη αντί να την ασκεί.
Το 1664 έδωσε μία διάλεξη στο πλαίσιο της Ρωμαϊκής Ακαδημίας, στην οποία διατύπωσε τη θεωρία του για την ιδέα της ομορφιάς, σύμφωνα με την οποία η ομορφιά έπρεπε να αναζητηθεί μέσα στη φύση και στην ανακάλυψη των κλασσικών κανόνων για να απομακρυνθεί από τις θεωρίες του μανιερισμού του τέλους του δέκατου έκτου αιώνα.
Η ίδια διάλεξη έγινε το 1672 ο πρόλογος μίας σημαντικής έκδοσης που συγκέντρωσε τα βιογραφικά των δώδεκα πιο διάσημων καλλιτεχνών του δέκατου έβδομου αιώνα: των ' , , που δημοσιεύτηκαν υπό την αιγίδα της νεότευκτης Γαλλικής Ακαδημίας στη Ρώμη .
Οι θεωρίες του Έλληνα φιλόσοφου μεταβολίζονται από τον Μπελλόρι και επαναδιατυπώνονται με ένα καινούργιο σχήμα: αν για τους Πλατωνιστές η τέχνη δεν ήταν τίποτα περισσότερο από μια μίμηση αυτού που ήταν ο ονειρικός κόσμος των ιδεών, που είναι ήδη εγγενείς στο μυαλό του καλλιτέχνη-παραγωγού του έργου τέχνης, για τον Μπελλόρι η έννοια αυτή εξελίσσεται περαιτέρω, τοποθετώντας στο προσκήνιο τον θεμελιώδη ρόλο της Φύσης.
Μεταξύ των σύγχρονων του καλλιτεχνών, ο Μπελλόρι εξέφρασε ιδιαίτερα την εκτίμηση για το έργου του Γκουίντο Ρένι, του Νικολά Πουσέν -του οποίου ήταν προσωπικός φίλος-, του Αντρέα Σάκκι, του μαθητή του Κάρλο Μαράττα και κυρίως του Αννίμπαλε Καρράτσι, ενός καλλιτέχνη την τέχνη του οποίου έβλεπε ως παράδειγμα της ιδέας της ιδανικής ομορφιάς, σε αντίθεση με αυτή του Καραβάτζο, που τον κατηγορούσε ότι αντιγράφει μηχανικά την πραγματικότητα χωρίς τη θεμελιώδη χρήση της διάνοιας.
Ο Βαζάρι και ο Λέον Μπαττίστα Αλμπέρτι βρίσκονταν μεταξύ των συγγραφέων που ο Μπελλόρι εκτιμούσε περισσότερο· στην πραγματικότητα οι "" ξεκίνησαν με σκοπό την επανασύνδεση με τον Βαζάρι, του οποίου η δεύτερη έκδοση έγινε το 1568, ανατρέποντας το ιστορικό βάθος και την οπτική του "συνόλου" των Βίων του Τζοβάννι Μπαλιόνε , τις οποίες ο Μπελλόρι θεωρούσε ένα είδος συλλογής που δεν διέκρινε τους αληθινούς καλλιτέχνες και τους μέτριους τεχνίτες.
Επίσης γνωστός ως Τζαν Πιέτρο Μπελλόρι ή Τζοβάν Πιέτρο Μπελλόρι , ήταν ένας από τους σημαντικότερους βιογράφους Ιταλών καλλιτεχνών κατά τον δέκατο έβδομο αιώνα.
Καθώς ετοιμάζονται να φύγουν μαζί και μαζεύουν τα πράγματα τους, ο Τζεφ εκπλήσσεται από την άφιξη του Στέρλινγκ και του Στέφανου που έχουν έρθει για να ελέγξουν την πρόοδό του.
Υποκύπτοντας στις πιέσεις του Στέρλινγκ, ο Τζεφ αποφασίζει να ασχοληθεί με τη νέα υπόθεση που του αναθέτει : Να κλέψει έναν φάκελο με έγγραφα από τον δικηγόρο του Στέρλινγκ που τον εκβιάζει.
Μια αλυσίδα γεγονότων αποκαλύπτουν πως ο ρόλος της Κάθι στα πράγματα είναι πολύ πιο σύνθετος απ’ ό,τι θα πίστευαν όσοι την συναναστρέφονται, και πως δεν διστάζει να κάνει τα πάντα για να ξεφύγει η ίδια.
Ο Τζεφ προσπαθώντας να είναι τίμιος, φέρνει τον εαυτό του σε ακόμα πιο δύσκολη θέση καθώς μέχρι και το τελευταίο λεπτό δεν μπορεί να πιστέψει πως όσοι βρίσκονται μπλεγμένοι στον ιστό της Κάθι οδηγούνται ένας προς έναν στο θάνατο.
Με αυτοπεποίθηση ότι έδωσε στον Φίσερ ψεύτικα ίχνη, ο Τζεφ κανονίζει να συναντήσει την Κάθι σε μια καμπίνα στη Σιέρα Νεβάδα, μόνο για να διαπιστώσει ότι ο Φίσερ την ακολουθούσε αντ 'αυτού.
Αυτός και ο πρώην συνεργάτης του Τζακ Φίσερ ήταν ιδιωτικοί ντεντέκτιβ στη Νέα Υόρκη, οι οποίοι είχαν προσληφθεί έναντι μεγάλης αμοιβής από τον Στέρλινγκ για να βρουν τη φίλη του, Κάθι Μόφατ, η οποία τον πυροβόλησε και του έκλεψε 40.000 δολάρια πριν φύγει.
Κατά την έξοδο, ο Φίσερ επιμένει ότι η πληρωμή τους θα εξακολουθεί να είναι 50-50 σύμφωνα με τη μόνιμη συμφωνία τους, στην οποία συμφωνεί ο Μάρκαμ.
Σύντομα τον βρίσκει να ψαρεύει με την Άννα Μίλερ και του λέει ότι ο Γουίτ Στέρλινγκ, ένας βασιλιάς τζόγου της Νέας Υόρκης που βρίσκεται τώρα στη λίμνη Ταχόε, θέλει να τον δει.
Το Αμάρτημα του Παρελθόντος είναι ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παράδειγματα των φιλμ νουάρ λόγω της σύνθετης, θανατηφόρας ιστορίας, της σκοτεινής κινηματογραφίας και του κλασικού ρόλου της .
Το 1991 η ταινία χαρακτηρίστηκε από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών.
Το Αμάρτημα του Παρελθόντος , γνωστό και ως «Αμαρτωλοί και Δολοφόνοι», είναι φιλμ νουάρ Αμερικανικής παραγωγής του 1947, σε σκηνοθεσία Ζακ Τουρνέρ και σενάριο του Ντάνιελ Μέινγουορινγκ, βασισμένο στο δικό του μυθιστόρημα με τίτλο .
ο αυτοκράτορας Βεσπασιανός εκθρόνισε τον Αντίοχο Δ και η πόλη περιήλθε πάλι στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, υπαγόμενη διοικητικά στην επαρχία της Κιλικίας.
Η Μέση Αυτοκρατορική περίοδος είναι η εποχή της ακμής του Ανεμουρίου όπως αποδεικνύουν τα οικοδομικά κατάλοιπα, τα κινητά αρχαιολογικά ευρήματα και ένας μεγάλος αριθμός επιγραφών και τοπικών νομισματικών κοπών.
όταν καταλήφθηκε από τους Πέρσες μεγάλο μέρος της Κιλικίας Τραχείας, μετά τη νίκη του Σασσανίδη βασιλιά, Σαπώρη Α επί του αυτοκράτορα Βαλεριανού.
Χ, ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Γάιος Καλιγούλας έδωσε την Κιλικία και τμήμα της Λυκαονίας στον υποτελή ηγεμόνα, Αντίοχο Δ της αυτοκρατορίας των Σελευκιδών.
Κατά συνέπεια, το Ανεμούριον υπάχθηκε διοικητικά στο ημιαυτόνομο κράτος της Κομμαγηνής που βρισκόταν μεταξύ Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και παρθικού βασιλείου.
Στον περίπλους του Ψευδοσκύλακα αναφέρονται με το όνομα «Ανεμούριον» η γεωγραφική θέση και η πόλη, ενώ Τίτος Λίβιος δηλώνει ως Ανεμούριον το ακρωτήριο.
Στη διάρκεια της Ελληνιστικής και Πρώιμης Ρωμαϊκής περιόδου, το Ανεμούριον, λόγω της θέσης του, έγινε πολλές φορές στόχος πειρατών, ενώ διέτρεχε κινδύνους και από τις επιδρομές των γύρω ορεινών φυλών.
Τον Ιούλιο του 718 η Μαρία γέννησε τον Κωνσταντίνο κατά την πολιορκία της Κωνσταντινουπόλεως από τον Μασλαμά ιμπν Αμπντ αλ-Μαλίκ στρατηγό του χαλιφάτου των Ομμεϋαδών.
Εκ πατρός πάππος της ήταν ο Κουίντος Μάρκιος Βάρεα Σοράνος αντικαταστάτης ύπατος το 34 και ανθύπατος της επαρχίας της Αφρικής το 41-43, ενώ εκ μητρός πάππος της θα μπορούσε να είναι ο Άουλος Αντώνιος Ρούφος αντικαταστάτης ύπατος το 45.
Η οικογένεια της Μαρκίας συνδεόταν με τους αντιπάλους τού Νέρωνα· όταν το 65 αποκαλύφθηκε η συνωμοσία τού Πίσωνα, οι συγγενείς της έχασαν την εύνοια τού Αυτοκράτορα.
με Πανελλήνιες και Διεθνείς διακρίσεις και διετέλεσε μέλος των Εθνικών ομάδων στίβου Εφήβων, Νέων, Ανδρών καθώς και μέλος της Εθνικής Πανεπιστημιακής Ομάδας και της Εθνικής ομάδας Ενόπλων Δυνάμεων και σωμάτων Ασφαλείας.
γυμναστής του Βασίλης Απτοσόγλου στο 3ο Γυμνάσιο Πειραιά, που διέκρινε το ταλέντο του στους δρόμους ταχύτητας των προέτρεψε να μετέχει στους Αγώνες γυμνασίων της Αττικής στο αγώνισμα των 300 μέτρων, που έγιναν στο στάδιο Γ.
Γεννήθηκε στον Πειραιά στις 10 Αυγούστου 1970 και είναι γιος του Γεράσιμου Λιλόγλου και της Χριστίνας Γεωργοπαπαδάκη με καταγωγή από την Σμύρνη της Μικρασίας και τα Τσικαλιά της Μέσα Μάνης.
Ο κόμβος και έδρα της είναι στο διεθνές αεροδρόμιο Μπόλε στην Αντίς Αμπέμπα, από όπου εξυπηρετεί ένα δίκτυο 125 επιβατικών προορισμούς, συμπεριλαμβανομένων 20 εγχωρίων.
Στις 23 Οκτωβρίου 2022, πέτυχε 27 πόντους στο παιχνίδι του Περιστερίου κόντρα στην ΑΕΚ και σημείωσε ατομικό ρεκόρ καριέρας στο ελληνικό πρωτάθλημα.
Στις 25 Ιουνίου 2018, ο σύλλογος επέλεξε να ανανεώσει τη συνεργασία για την επόμενη σεζόν, ωστόσο τελικά αγοράστηκε από την κινεζική Ζεζιάνγκ Γκόλντεν Μπουλς ένα μήνα αργότερα.
Τα δύο πρώτα έτη ξεκινούσε ως αλλαγή, ενώ το τρίτο ήταν βασικός στους 33 από τους 34 αγώνες, έχοντας μέσο όρο 16,9 πόντους ανά αγώνα, κερδίζοντας τις ατομικές διακρίσεις: - 12 , -, και - της Αμερικάνικης Ένωσης Δημοσιογράφων Καλαθοσφαίρισης.
Στην τελευταία σεζόν του στην προπαρασκευαστική Ακαδημία Χόγκαν είχε μέσο όρο 28,5 πόντους και 5,8 ριμπάουντ, ενώ οδήγησε το σχολείο του στο τοπικό πρωτάθλημα 3.
Μια νέα σειρά συγκρούσεων, γνωστή ως Εκατονταετής Πόλεμος, προκλήθηκε από την απαίτηση του Εδουάρδου Γ της Αγγλίας, εγγονού του Φιλίππου του Ωραίου από τη μητέρα του και δούκα της Ακουιτανίας, να γίνει βασιλιάς της Γαλλίας.
Εν τω μεταξύ, οι δούκες της Βουργουνδίας μεγάλωσαν τις κτήσεις τους και ίδρυσαν ένα μεγάλο κράτος,από τη Φλάνδρα ως τις Άλπεις και ήταν σύμμαχοι των Άγγλων.
Μετά την ήττα στο Αζενκούρ το 1415 το βασίλειο διαιρέθηκε ξανά και η Συνθήκη της Τρουά το 1420, που συνήφθη μεταξύ του Ερρίκου Ε της Αγγλίας και του Κάρολου ΣΤ της Γαλλίας προέβλεπε ότι ο τελευταίος, μετά το θάνατό του, θα κληροδοτούσε το γαλλικό στέμμα του στον πρώτο, αφού είχε γίνει γαμπρός του.
Ο δούκας της Βουργουνδίας Φίλιππος ο Τολμηρός, ο οποίος έλαβε εδαφικά προνόμια από τον πατέρα του Ιωάννη Β της Γαλλίας, ήταν επίσης κύριος της πολύ πλούσιας Φλάνδρας.
Η κόρη του Μαρία της Βουργουνδίας κληρονόμησε τις Βουργουνδικές Κάτω Χώρες και την κομητεία της Βουργουνδίας , ενώ ο Λουδοβίκος ΙΑ πήρε το δουκάτο της Βουργουνδίας και την Πικαρδία .
Ο εγγονός της Μαρίας, ο Γερμανός αυτοκράτορας Κάρολος Κουίντος των Αψβούργων ήρθε σε σύγκρουση με τον Φραγκίσκο Α για την κατοχή της Βουργουνδίας και του δουκάτου του Μιλάνου.
Τα σύνορα του βασιλείου δεν άλλαξαν σημαντικά έως τον 14ο αιώνα, εκτός από την απώλεια της κυριαρχίας στην κομητεία της Βαρκελώνης, που ήταν πολύ απομακρυσμένη για να προστατευθεί.
Για το σκοπό αυτό, εκμεταλλεύτηκαν επιδέξια τις διαμάχες μεταξύ των ταραχοποιών υποτελών τους φεουδαρχών, υποστηριζόμενοι από την Εκκλησία και τις πόλεις.
Οι μεγάλες συγκρούσεις με τους βασιλείς της Αγγλίας, επίσης υποτελείς του βασιλιά της Γαλλίας λόγω των κτήσεών τους στη Γαλλία, πρόσφεραν την ευκαιρία στη βασιλική εξουσία να εδραιωθεί.
Ανάμεσα στη Συνθήκη του Ριμπεμόν το 880 και στα εδαφικά κέρδη του 14ου αιώνα, οι μόνες σημαντικές αλλαγές των συνόρων του βασιλείου ήταν στα δυτικά και στα νότια κατά τον 10ο αιώνα.
Στα δυτικά, το δουκάτο της Βρετάνης έγινε μια αυτόνομη δύναμη με δεσμούς με το βασίλειο: στο κοινό τους αγώνα κατά των Νορμανδών, ο δούκας της Βρετάνης Αλαίν Β Μπαρμπετόρτ έγινε το 942 «πιστός» του βασιλιά Λουδοβίκου Δ του Υπερπόντιου, αναγνωρίζοντας την άμεση εξάρτηση της Βρετάνης.
Αντίθετα, στον νότο, η λεηλασία της πόλης της Βαρκελώνης από τους Άραβες σηματοδότησε την απώλεια της εθνικής κυριαρχίας στην επαρχία της Βαρκελώνης, που βρίσκονταν πάρα πολύ μακριά για να προστατευθεί αποτελεσματικά.
Τότε, σ' αυτή την κρίσιμη στιγμή της γαλλικής ιστορίας, η εμφάνιση της Ιωάννας της Λωρραίνης εμψύχωσε τα γαλλικά στρατεύματα και υπό την αρχηγία της υποχρέωσαν τους Άγγλους να άρουν την πολιορκία της Ορλεάνης το 1429.
Η κατάκτηση των περιοχών που υπάγονταν στον βασιλιά της Αγγλίας στην ακτή του Ατλαντικού επέτρεψε στον Κάρολο Ζ να εδραιώσει την αποκλειστική κυριαρχία του σε ολόκληρη τη νοτιοδυτική περιοχή της Γαλλίας.
Κληρονόμος του ήταν ο κόμης του Ανζού , Ερρίκος ο Πλανταγενέτης, εγγονός από τη μητέρα του Ερρίκου Ατης Αγγλίας, που έγινε βασιλιάς της Αγγλίας ως Ερρίκος Β.
Αυτός παντρεύτηκε το 1152, την Ελεονώρα της Ακουιτανίας, την πλουσιότερη κληρονόμο του βασιλείου και πρώην σύζυγο του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου Ζ, παίρνοντας ως προίκα το δουκάτο της Ακουιτανίας.
Ο Ερρίκος Δ, που από τη μητέρα του ήταν κληρονόμος των βασιλέων της Ναβάρας και στο εξής οι βασιλιάδες της Γαλλίας έφεραν τον τίτλο του βασιλιά της Ναβάρας, αφοσιώθηκε και πέτυχε την πολιτική και οικονομική ανόρθωση του βασιλείου μετά τους θρησκευτικούς πολέμους.
Η Γαλλία απέκτησε με τη Συνθήκη της Λυών τα εδάφη που αντιστοιχούν στο σημερινό τμήμα του γαλλικού νομού Αιν σε αντάλλαγμα για τη μαρκιωνία του Σαλύς, στο Πεδεμόντιο.
Αυτή η πολιτική της προσάρτησης εδαφών μέσω γάμων αύξησε τη γαλλική επικράτεια και εμπόδισε τη σύνδεση του δουκάτου της Βρετάνης με την αυτοκρατορία των Αψβούργων λόγω του πρώτου γάμου της Άννας της Βρετάνης με τον Μαξιμιλιανό Α(που προκάλεσε την κατάληψη της Νάντης και την πολιορκία της Ρεν από γαλλικά στρατεύματα), ή επίσης λόγω του σχεδιαζόμενου γάμου της Κλωντ με τον Κάρολο Κουίντο (που διαπραγματεύθηκε η Άννα αλλά ακυρώθηκε από τις Γενικές Τάξεις, για να παντρευτεί τελικά τον Φραγκίσκο Α).
Η Συνθήκη του Βερντέν το 843 σηματοδότησε τη δημιουργία ενός Δυτικού Φραγκικού Βασιλείου και ενός Ανατολικού, χωρισμένα μεταξύ τους, όπως επιβεβαιώνουν οι συνθήκες του Μέρσεν και του Ριμπεμόν .
Αυτές οι διαδοχικές συνθήκες, σχεδιασμένες αρχικά ως ένα προσωρινό μοίρασμα μεταξύ των κληρονόμων του Καρλομάγνου, σφράγισαν οριστικά τη διάσπαση της αυτοκρατορίας του Καρλομάγνου και οδήγησαν στη δημιουργία κρατών με δική του εξέλιξη το καθένα, έως ότου οριστικοποιήθηκαν, το Δυτικό Φραγκικό Βασίλειο ως Γαλλία και το Ανατολικό Φραγκικό Βασίλειο ως Γερμανία.
Και πριν από το τέλος του 15ου αιώνα, οι γάμοι της Άννας της Βρετάνης με τους βασιλείς Κάρολο Η και Λουδοβίκο ΙΒ είχαν για περαιτέρω συνέπεια την οριστική ένωση το 1532 της Βρετάνης, που μέχρι τότε ήταν ισχυρό ανεξάρτητο δουκάτο.
Επιδίωξαν να περιορίσουν τη φιλοδοξία του αυστριακού Οίκου των Αψβούργων για ηγεμονία στην Ευρώπη, ενώ η απώλεια της Φλάνδρας είχε μεταφέρει επικίνδυνα τα σύνορα κοντά στο Παρίσι.
Οι βασιλείς της Γαλλίας, ωστόσο, είχαν κάποια πλεονεκτήματα: το κύρος και τα προνόμια της εξουσίας τους, τις διχόνοιες εντός της οίκου των Πλανταγενετών και τη δυσκολία των Πλανταγενετών να επιβληθούν στα νοτιοδυτικά.
Επιπλέον, ο Ιωάννης ο Ακτήμονας, γιος του Ερρίκου Β, δημιούργησε αντιπάθειες ανάμεσα στους υποτελείς του λόγω της ακανόνιστης και βίαιης συμπεριφοράς του.
Η Αυστρία δεν έκρυβε την επιθυμία της για κυριαρχία στην Ευρώπη, παρουσιάζοντας την εικόνα του μαχητικού προπύργιου του Καθολικισμού απέναντι στον ανερχόμενο Προτεσταντισμό.
Η βασιλική επικράτεια των πρώτων Καπετιδών περιορίζονταν αρχικά σε ένα τμήμα της Ιλ-ντε-Φρανς, ανάμεσα στο Παρίσι και την Ορλεάνη, που αποτελούσαν και τις κύριες πόλεις.
Λίγο μακρύτερα εξουσίαζαν οι μεγάλοι άρχοντες: οι δούκες της Ακουιτανίας, της Βουργουνδίας, της Νορμανδίας και οι κόμητες της Καμπανίας, της Φλάνδρας και της Τουλούζης.
Ο Φίλιππος ΣΤ Βαλουά αγόρασε το Ντωφινέ της Βιέννης, περιοχή της νοτιοανατολικής Γαλλίας στα σύνορα με την Ιταλία, το 1349 από τον Ουμβέρτο Β της Βιέννης.
Η περιοχή παραχωρήθηκε στον βασιλιά της Γαλλίας, με τον όρο να διατηρήσει τη διοικητική της αυτονομία, υπό την άμεση ηγεμονία των πρωτότοκων γιων των βασιλιάδων της Γαλλίας.
Ο πρώτος στόχος των Καπετιδών βασιλέων ήταν να εδραιώσουν την εξουσία τους γύρω από τα οχυρά τους στο Ιλ-ντε-Φρανς, γεγονός που πραγματοποίησαν τον 11ο και 12ο αιώνα.
Η κύρια επέκταση της βασιλικής κληρονομιάς κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ήταν η αγορά του υποκομιτάτου της Μπουρζ το 1101, το οποίο θα γίνει αργότερα το δουκάτο του Μπερύ.
Ο βασιλιάς της Γαλλίας Φίλιππος Αύγουστος εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία και απέσπασε τη Νορμανδία καταλαμβάνοντας το οχυρωμένο φρούριο του Γκαγιάρ, κοντά στο Παρίσι, το 1204.
Μέσα στα προβλήματα του ύστερου Μεσαίωνα, το Λανγκεντόκ δημιούργησε δικά του θεσμικά όργανα: Κοινοβούλιο και τις Τάξεις ( , συνέλευση που ψήφιζε για φόρους και αποφάσιζε για συλλογικές ενέργειες).
Ο Φίλιππος Αύγουστος ήταν στην πραγματικότητα ο πρώτος βασιλιάς του οποίου η εξουσία υπερέβη την περιοχή Ιλ-ντε-Φρανς, χάρη στο διευρυμένο πεδίο δράσης του και στην αποτελεσματικότητά του.
Καθώς συνεχιζόταν η εδαφική ενοποίηση και ισχυροποίηση της βασιλικής εξουσίας, η συσσώρευση κατακτήσεων έγινε ευκαιρία για τους βασιλιάδες της Γαλλίας να παραχωρήσουν στους νεώτερους γιους τους εδάφη: τα λεγόμενα προνόμια .
Αυτή η πολιτική θα επιτρέψει τη σταδιακή υποταγή επαρχιών στη βασιλική αρχή, επειδή αυτά τα εδάφη επέστρεφαν πολύ συχνά χωρίς δυσκολία στο στέμμα:
Από το 1476 ο Λουδοβίκος ΙΑ προσάρτησε το δουκάτο της Βουργουνδίας, τη Φρανς Κοντέ, το Αρτουά, το Ρουσιγιόν και το Σερντάν, καθώς και τις κτήσεις του Ρενέ του Ανζού, μετά τον θάνατό του το 1480, δηλαδή : την Προβηγκία, το Μεν και τα δουκάτα της Μπαρ και του Ανζού.
Ένας αποφασιστικός πόλεμος εναντίον της Αυστρίας σηματοδοτήθηκε από τη νίκη της Γαλλίας στη μάχη του Ροκρουά, το 1643, μόλις πέντε μέρες μετά την ανάρρηση του Λουδοβίκου ΙΔ στο θρόνο της Γαλλίας.
Ο γιος του Λουδοβίκος ΙΓ, υπό την καθοδήγηση του πρωθυπουργού Ρισελιέ, κατά τον τριαντακονταετή πόλεμο, που ο Ρισελιέ τον μετέτρεψε από μία σύγκρουση Προτεσταντών εναντίον Καθολικών σε πόλεμο εναντίον της ηγεμονίας των Αψβούργων, αφού υπέταξε οριστικά τη Λα Ροσέλ κατέλαβε και το δουκάτο της Λωρραίνης .
Κυριευμένος όμως από τη φιλοδοξία του για ιταλική κυριαρχία όχι μόνο ανέλαβε μια αναποτελεσματική εκστρατεία στη Νάπολη, αλλά έχασε πολλές κατακτήσεις του πατέρα του: τις επαρχίες Αρτουά, Βουργουνδία και Ρουσιγιόν.
Ο γιος του Λουδοβίκος ΙΓ τελικά τα ενσωμάτωσε το 1620: επικεφαλής μιας στρατιωτικής εκστρατείας, υπέγραψε ο ίδιος στο Πω το διάταγμα της ένωσης αυτών των νότιων περιοχών στο Βασίλειο της Γαλλίας.
Υπό την πίεση πολλών διαμαρτυριών, μεταξύ άλλων και από το Κοινοβούλιο του Παρισιού, συμφώνησε να ενσωματώσει έναν αριθμό φέουδων που κατείχε στο στέμμα της Γαλλίας:
Από το 880, τα κοινά σύνορα βρίσκονται περίπου από βορρά προς νότο στα τέσσερα ποτάμια: Εσκώ, Μεύση, Σον και Ροδανό, και κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα δεν υπήρξε σχεδόν καμία αλλαγή.
η συνθήκη της Βεστφαλίας επικύρωσε την προσάρτηση των Τριών Επισκοπών , οι οποίες τελούσαν υπό γαλλική κυριαρχία από το 1552, και την προσάρτηση από τη Γαλλία: της Άνω Αλσατίας, κατοχή μέχρι τότε των Αψβούργων και της Δεκαπόλεως, μια ομοσπονδία 10 πόλεων της Αλσατίας.
Μετά την αποτυχία του Φρειδερίκου Β 'κατά του παπισμού, η Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, μόνιμα σε πολιτική αναρχία κατά τον 13ο αιώνα, έδωσε τη δυνατότητα στους βασιλιάδες της Γαλλίας σε διάφορες κατακτήσεις.
Ο γάμος του Κάρολου Η και έπειτα του Λουδοβίκου ΙΒ με την Άννα της Βρετάνης και αργότερα της Κλωντ, κόρης των δύο τελευταίων, με τον Φραγκίσκο Α το 1514, προετοίμασαν την ένωση της Βρετάνης με τη Γαλλία, που πραγματοποιήθηκε το 1532.
Αλλά η προοπτική μιας σύγκρουσης με την Αυστρία προσέκρουε σε ένα μεγάλο μέρος των Καθολικών της Γαλλίας, συμπεριλαμβανομένης της Αυλής της Μαρίας των Μεδίκων.
Ο εδαφικός σχηματισμός της Γαλλίας είναι η διαδικασία που οδήγησε στη δημιουργία της επικράτειας της Γαλλίας όπως τη γνωρίζουμε σήμερα, ξεκινώντας από το Δυτικό Φραγκικό Βασίλειο που δημιουργήθηκε από τη Συνθήκη του Βερντέν το 843.
Έχοντας αναπτύξει ισχυρή ταυτότητα, οι επαρχίες του Μπεάρν, της Βουργουνδίας και της Βρετάνης θα διατηρήσουν μέχρι τη γαλλική επανάσταση τα δικά τους θεσμικά όργανα, όπως και το Λανγκεντόκ: Τάξεις και Κοινοβούλιο.
Λίγο αργότερα, το 1229, ο γιος του Λουδοβίκος Η ο Λέων επωφελήθηκε από τη σταυροφορία κατά των Αλβιγηνών της νότιας Γαλλίας για να επιβάλει την εξουσία του στην κομητεία της Τουλούζης.
η συνθήκη των Πυρηναίων απέφερε: στον βορρά το Αρτουά και μεγάλο τμήμα της Φλάνδρας και στο νότο το Ρουσιγιόν: τα σύνορα των Πυρηναίων με την Ισπανία καθορίσθηκαν με ασφάλεια.
Επιπλέον, η εξαφάνιση του μεγαλύτερου κλάδου των Βουρβόνων έδωσε την ευκαιρία στον Φραγκίσκο Α να ενσωματώσει στη βασιλική επικράτεια το δουκάτο της Βουρβόνης και το Φορέ.
Ο Φίλιππος ο Ωραίος, το 1312, προσάρτησε στο γαλλικό βασίλειο την κομητεία της Λυών, παλιά πρωτεύουσα της Γαλατίας και σημαντικό εμπορικό σταυροδρόμι της Ευρώπης.
Οι πόλεμοι διαδέχονταν ο ένας τον άλλο και οι διαδοχικές συνθήκες οδήγησαν στην κατάληψη από τη Γαλλία διαφόρων επαρχιών της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Η Νέα Ορλεάνη ιδρύθηκε μεταξύ του ποταμού Μισσισσιππή και της Λίμνης Πονσαρτραίν, εκεί όπου οι Ινδιάνοι συνήθιζαν να μεταφέρουν στην πλάτη τα κανό τους από το ένα σώμα νερού στο άλλο.
Σήμερα η λίμνη παρέχει πολλές δραστηριότητες αναψυχής στους κατοίκους της Νέας Ορλεάνης και είναι η έδρα του , του δεύτερου αρχαιότερου ομίλου γιότινγκ σε όλες τις ΗΠΑ .
Κατά τη δεκαετία του 1920 διανοίχθηκε το «Βιομηχανικό Κανάλι» στα ανατολικά της πόλης, παρέχοντας με υδατοφράκτες απευθείας σύνδεση για τη ναυσιπλοΐα της λίμνης με τον Μισσισσιππή.
Την ίδια δεκαετία άρχισε ένα πρόγραμμα διεκδικήσεως νέου εδάφους από τη λίμνη με ένα τσιμεντένιο αντιπλημμυρικό τείχος, εγχείρημα που επεξέτεινε την πόλη σε πρώην βαλτότοπο.
Κατά τις δεκαετίες του 1950 και 1960 κατασκευάσθηκε η Γέφυρα της Λίμνης Πονσαρτραίν , η μεγαλύτερη γέφυρα στον κόσμο που είναι κτισμένη ολόκληρη πάνω από νερό .
Την ημέρα που ο Τυφώνας Κατρίνα έφθασε στην Κατηγορία 5 το 2005, μερικοί ειδικοί προέβλεψαν ότι το σύστημα αναχωμάτων ίσως να αποτύγχανε τελείως αν ο τυφώνας περνούσε κοντά από την πόλη.
Παρότι η Κατρίνα εξασθένισε στην Κατηγορία 3 προτού φθάσει στις ακτές της Λουιζιάνας στις 29 Αυγούστου, η ανατολική περιοχή της Νέας Ορλεάνης κατά μήκος της νότιας όχθης της Λίμνης Πονσαρτραίν δοκίμασε τους ισχυρότερους ανέμους.
Τα κανάλια κοντά στο Τσαλμέτ άρχισαν να υπερχειλίζουν από τις 8 το πρωί και ορισμένα αναχώματα σχεδιασμένα να ανθέξουν τους τυφώνες Κατηγορίας 3 υπέστησαν πολλαπλές αστοχίες την επόμενη ημέρα, με αποτέλεσμα να πλημμυρίσει το 80% της πόλεως.
Τα τοιχώματα του «Βιομηχανικού Καναλιού» υπεχώρησαν από την πλημμυρίδα θυέλλης που ήρθε από το Κανάλι Εξόδου του Μισσισσιππή στον Κόλπο του Μεξικού , ενώ και το Κανάλι της 17ης οδού και αυτό της Λεωφόρου Λόντον πλημμύρισαν με καταστροφικό τρόπο, παρά το ότι η στάθμη των υδάτων δεν ξεπέρασε ποτέ το ύψος των αναχωμάτων τους, απλώς αυτά υπεχώρησαν.
Η Λίμνη Πονσαρτραίν είναι λιμνοθάλασσα εκβολών, που συνδέεται με τη θάλασσα του Κόλπου του Μεξικού διαμέσου των στενών Ρίγκολετ και του περάσματος Σεφ Μεντέρ .
Η Λίμνη Πονσαρτραίν είναι στην πραγματικότητα μια υφάλμυρη λιμνοθάλασσα εκβολών, που βρίσκεται στη νοτιοανατολική Λουιζιάνα, στις ΗΠΑ, κοντά στις εκβολές του Μισσισσιππή.
Το αμερικανικό Κογκρέσο απέτυχε να χρηματοδοτήσει πλήρως μια αναβάθμιση των αναχωμάτων που ζήτησε τη δεκαετία του 1990 το Σώμα Μηχανικών του Αμερικανικού Στρατού, ενώ η χρηματοδότηση κόπηκε το 2003-04, παρά τη δημοσιοποίηση μελέτης το 2001 από την Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Διαχείρισης Καταστάσεων Έκτακτης Ανάγκης που προειδοποιούσε ότι ένας τυφώνας στη Νέα Ορλεάνη ήταν μία από τις τρεις πιθανότερες καταστροφές για τις ΗΠΑ.
Το 1852 κατασκευάσθηκε ένας σιδηρόδρομος για να ενώσει τη Νέα Ορλεάνη με τον βορρά από το πέρασμα Μαντσάκ, αλλά οι ξύλινοι πάσσαλοι της γέφυρας κάηκαν κατά τον Εμφύλιο Πόλεμο.
Η αλμυρότητα του νερού της λίμνης διαβαθμίζεται από αμελητέα κοντά στη βόρεια-βορειοδυτική όχθη δυτικά της Μάντεβιλ, μέχρι το μισό της αλμυρότητας του θαλάσσιου νερού στα ανατολικά.
Ειδικοί στα υπολογιστικά μοντέλα στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Λουιζιάνα κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι στον Τυφωνα Κατρίνα το ύψος του νερού της λίμνης δεν ξεπέρασε τα αναχώματα, αλλά ατέλειες στη σχεδίαση και στην κατασκευή τους ήταν οι λόγοι για το πλημμύρισμα του μεγαλύτερου μέρους της Νέας Ορλεάνης.
Μερικά αναχώματα άφησαν νερό να διαρρεύσει από κάτω, επειδή τα θεμέλιά τους δεν ήταν αρκετά βαθιά σε τυρφώδες υπέδαφος ώστε να αντέξουν στην πίεση του υψηλής στάθμης νερού.
Η περιοχή της βόρειας όχθης της λίμνης, γνωστή και μονολεκτικώς ως Νόρθσορ , ή Νόρθλεϊκ , περιλαμβάνει τους οικισμούς Μάντεβιλ, Κόβινγκτον, Αμπίτα Σπρινγκς, Μάντισονβιλ, Λακόμπ και Σλαϊντέλ στην Ενορία Σαιν Τάμανυ, Ποντσατούλα, Χάμοντ και Εϊμίτ στην Ενορία Ταντζιπαχόα, και στα μεσόγεια το Φράνκλιντον, στην Ενορία Ουάσινγκτον.
Η Λίμνη Πονσαρτραίν δημιουργήθηκε πριν από 2.600 έως 4.000 χρόνια, όταν ο εξελισσόμενος ρους του Μισσισσιππή στο Δέλτα του ανύψωσε τις νότιες και ανατολικές πλευρές της με προσχώσεις.
Η Λίμνη Πονσαρτραίν ονομάσθηκε έτσι προς τιμή του Λουί Φελυπώ , κόμη του Πονσαρτραίν, υπουργού των Ναυτικών και Γενικού Ελεγκτή των Οικονομικών της Γαλλίας επί βασιλείας του «Βασιλιά-Ήλιου» Λουδοβίκου ΙΔ, ο οποίος έδωσε το όνομά του σε ολόκληρη την αποικία της Λουιζιάνας.