polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Το Σαμπερί και τα εδάφη του πρώην δουκάτου, καθώς και η κομητεία της Νίκαιας επέστρεψαν στη Γαλλία με τη συνθήκη του Τορίνο το 1860, την εποχή του Ναπολέοντα Γ '.
Παρά την εκβιομηχάνιση της περιοχής, η οικονομία της πόλης βασίζεται κυρίως στην παρουσία των διοικητικών διοικήσεων: η Νομαρχία, το Δημαρχείο, το νοσοκομειακό κέντρο, το Πανεπιστήμιο και το Διοικητικό συμβούλιο είναι οι πέντε δομές που βρίσκονται στην πόλη, που μαζί με το Δικαστήριο, το Εμπορικό και Βιομηχανικό Επιμελητήριο της Σαβοΐας και μέχρι το 1982 αρκετούς στρατιωτικούς στρατώνες, καθιστούν το Σαμπερί μια πόλη με ισχυρή δημόσια κλίση.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, η Σαβοΐα περιλάμβανε μια περιοχή που εκτείνονταν από το Μπουρ-αν-Μπρες στα δυτικά έως το Τορίνο στα ανατολικά και από βορρά προς νότο από τη Γενεύη έως τη Νίκαια.
Για να απομονώσει τη Σαβοΐα από τις προκλήσεις της Γαλλίας, ο δούκας Εμμανουήλ Φιλιβέρτος μετέφερε την πρωτεύουσά του στο Τορίνο το 1563 και, ως εκ τούτου, το Σαμπερί έχασε τη λάμψη του.
Η πόλη Σαμπερί, λόγω της τοποθεσίας της στις Άλπεις, στο σταυροδρόμι πολλών φυσικών περιοχών και χάρη στην πλούσια αρχιτεκτονική κληρονομιά της ως πρωτεύουσα του δουκάτου της Σαβοΐας, έχει αποκτήσει την ετικέτα «τουριστική κοινότητα».
Η ανάπτυξη της τουριστικής δραστηριότητας της πόλης χρονολογείται από το 1896, με τη δημιουργία ενός Γραφείου Τουρισμού, ένα χρόνο μετά από το Ανσί και τη Γκρενόμπλ.
Ο Βίκτωρ Αμεδαίος Β της Σαρδηνίας, έχοντας παραιτηθεί, έζησε εδώ με τη δεύτερη σύζυγό του Άννα Κανάλις της Κουμιάνα πριν φυλακιστούν στο κάστρο του Ρίβολι για προσπάθεια ανατροπής του θρόνου.
Οι πρώτοι κόμητες της Σαβοΐας εγκαταστάθηκαν σε ένα υπάρχον φρούριο το 1285, το επέκτειναν στις αρχές του 14ου αιώνα και το μετέτρεψαν σε κατοικία, έδρα εξουσίας και διοίκησης και οχυρό του Οίκου της Σαβοΐας.
Είναι η πρωτεύουσα του νομού και αποτελεί την ιστορική πρωτεύουσα της περιοχής της Σαβοΐας από τον 13ο αιώνα, όταν ο Αμεδαίος Ε της Σαβοΐας έκανε την πόλη έδρα της κομητείας της Σαβοΐας.
Μετά τη συγχώνευσή της με δύο όμορες κοινότητες και τη δημιουργία νέων συνοικιών και βιομηχανικών περιοχών στη δεκαετία του 1950 και του 1960, το Σαμπερί βίωσε ισχυρή αύξηση του πληθυσμού.
Η πόλη εκτείνεται από τις πλαγιές των αμπελώνων της κοιλάδας της Σαβοΐας έως 9 περίπου χιλιόμετρα από τις όχθες της λίμνης του Μπουρζέ, της μεγαλύτερης φυσικής λίμνης στη Γαλλία.
Το Σαμπερί βρίσκεται στα δυτικά του νομού Σαβοΐας και είναι τμήμα της πρώην διοικητικής περιοχής Ρον-Αλπ, πλέον Ωβέρνη-Ρον-Αλπ, στη νοτιοανατολική Γαλλία.
Το Σαμπερί ιδρύθηκε στο σταυροδρόμι αρχαίων διαδρομών ανάμεσα στο Ντωφινέ, τη Βουργουνδία, την Ελβετία και την Ιταλία, σε μια μεγάλη κοιλάδα ανάμεσα στην οροσειρά των Μπωζ και την οροσειρά της Σαρτρέζ.
Μαζί με άλλες πόλεις των Άλπεων, το Σαμπερί συμμετέχει στην ένωση Αλπική πόλη της χρονιάς σε εφαρμογή της Σύμβασης των Άλπεων για την επίτευξη βιώσιμης ανάπτυξης στις Άλπεις.
Κατά την κατάποση σε μορφή δισκίου, η διάρκεια της δράσης του ναρκωτικού είναι μεταξύ 8-16 ωρών, σε σύγκριση με 1-3 ώρες όταν καπνίζεται, ενώ η ένταση είναι σημαντικά μειωμένη.
Το αποκορύφωμα της επίδρασης του ναρκωτικού ακολουθείται από μία περίοδο «ηρεμίας» που διαρκεί 6-10 ώρες, κατά τη διάρκεια της οποίας ο χρήστης μπορεί να έχει δυσκολία στον ύπνο ή στην κατανάλωση φαγητού.
Η Βιρμανία είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός μεθαμφεταμίνης παγκοσμίως, με την πλειονότητα των χαπιών της Ταϊλάνδης να παράγονται στη Βιρμανία, ιδίως στο Χρυσό Τρίγωνο και στη βορειοανατολική Πολιτεία Σαν, η οποία συνορεύει με την Ταϊλάνδη, το Λάος και την Κίνα.
Η εκστρατεία του καθαιρεμένου Πρωθυπουργού Τάκσιν Σιναουάτ από το 2003 για την εξάλειψη της διακίνησης ναρκωτικών, βοήθησε περαιτέρω στην περιορισμό της ευρείας χρήσης.
Ως αποτέλεσμα των σκληρών μέτρων της κυβέρνησης της Ταϊλάνδης, η περιορισμένη προμήθεια είχε επιπτώσεις στις τιμές, περιορίζοντας περαιτέρω τη χρήση του για μπα.
Το 1999-2000, ένα γεμάτο καλαμάκι με για μπα στην Επαρχία Τσιάνγκ Ράι, στη βόρεια Ταϊλάνδη, πωλούνταν για περίπου 10 μπατ ανά χάπι και χρησιμοποιούταν ευρέως σε πίστες - και από νέους «» .
Οι τιμές λιανικής αυξήθηκαν από τα 100-150 μπατ σε 250-450 μπατ ανά χάπι ως αποτέλεσμα των σκληρών μέτρων, αν και παραμένει ένα δημοφιλές ναρκωτικό για πάρτυ.
Το 2014, αναφέρθηκε ότι οι βορειοανατολικές επαρχίες της Ταϊλάνδης σημείωσαν αύξηση 700% στον αριθμό των ατόμων που συνελήφθησαν από το 2008, σύμφωνα με στοιχεία του Γραφείου Καταστολής Ναρκωτικών.
Η ταχεία ανάπτυξη της χρήσης για μπα στην Ισάν, αντικατοπτρίζει αυτό που συμβαίνει σε όλη την Ασία, το οποίο τώρα αντιπροσωπεύει περισσότερο από το 50% των παγκόσμιων χρηστών διεγερτικών τύπου αμφεταμίνης.
Υπάρχουν πολλές διαφορετικές εκδόσεις του για μπα και οι πιο συνηθισμένες είναι χρώματος κόκκινου, πορτοκαλί ή κιτρινοπράσινου και φέρουν λογότυπα όπως "" ή "".
Είναι μικρά και στρογγυλά, περίπου 6 χιλιοστόμετρα σε διάμετρο, πράγμα που σημαίνει ότι μπορούν να συσκευάζονται μέσα σε ένα πλαστικό καλαμάκι αναψυκτικού για εύκολη μεταφορά ή σε ένα επαναχρησιμοποιούμενο δοχείο «μέντας».
Το για μπα συνήθως δεν χορηγείται, καθώς πολλοί ενδοφλέβιοι χρήστες προτιμούν το καθαρό προϊόν (μεθαμφεταμίνη, που ονομάζεται «πάγος» στη Νοτιοανατολική Ασία).
Αυτό το παράνομο φάρμακο είναι ιδιαίτερα δημοφιλές στην Ταϊλάνδη, όπου εισάγεται από τη Βιρμανία ή το Λάος, παρόλο που κατασκευάζεται μερικές φορές τοπικά στην Ταϊλάνδη.
Τυπικοί χρήστες του για μπα είναι εργαζόμενοι άντρες, ηλικίας 16-40 ετών και η χρήση του δεν είναι ασυνήθιστη μεταξύ γυναικών και ανδρών εργαζομένων του σεξ στην Ταϊλάνδη και την Καμπότζη.
Στις 16 Ιουνίου 2016, το Εθνικό Συμβούλιο για την Ειρήνη και την Τάξη, η στρατιωτική χούντα που κυβερνούσε την Ταϊλάνδη, δήλωσε ότι σχεδιάζει να αποποινικοποιήσει το για μπα.
Πάτρικ Γκίμπσον ως Ριχάρδος της Υόρκης, διεκδικητής του Αγγλικού στέμματος και σύζυγος της Κάθι Γκόρντον, επίσης γνωστός και ως Πέρκιν Γουόρμπεκ
Ο κάτω θάλαμος συντονισμού είναι καλυμμένος με περγαμηνή φτιαγμένη από δέρμα κατσίκας, όπου τοποθετείται μια λωρίδα από παχύ δέρμα γύρω από τη μέση για να στηρίζει τη γέφυρα, η οποία φτιάχνεται συνήθως από οστό καμήλας ή βουβαλιού (αρχικά φτιαχνόταν από ελεφαντόδοντο ή οστό ελαφιού μπαρασίνγκα, αλλά τώρα αυτό γίνεται σπάνια εξαιτίας της απαγόρευσης στη χώρα).
Οι τρεις βασικές χορδές - οι σχετικά παχύτερες - παίζονται με δοξάρι φτιαγμένο από χοντρές τρίχες αλόγου και ο οργανοπαίκτης τις σταματάει με τα νύχια και τη σάρκα γύρω από αυτά, κι όχι με τα δάκτυλα.
Οι υπόλοιπες χορδές είναι χορδές συντονισμού , και είναι περίπου 35-37 συνολικά, χωρισμένες σε τέσσερις συγχορδίες έχοντας δύο σετ κουμπιών, ένα στα δεξιά και ένα στην οροφή.
Στο εσωτερικό βρίσκεται μια χρωματικά συντονισμένη σειρά με 15 ταράμπ και στα δεξιά μια διατονική σειρά με 9 ταράμπ, με κάθε μία να περικλείει μια πλήρη οκτάβα, συν 1-3 επιπλέον νότες πάνω ή κάτω από την οκτάβα.
Ανάμεσα σε αυτές τις εσωτερικές ταράμπ και σε κάθε πλευρά των βασικών χορδών, βρίσκονται δύο επιπλέον σετ μακρύτερων ταράμπ, με 5-6 χορδές στο δεξιό σετ και 6-7 χορδές στο αριστερό.
Συνήθως τα λόγια παρουσιάζονται διανοητικά κατά τη διάρκεια της παράστασης και μια παράσταση σχεδόν πάντα συνοδεύεται από φωνητικές παραστάσεις συμπεριλαμβανομένων της οργανωτικής δομής, τους τύπους επεξεργασίας, τον ρυθμό, τη σχέση μεταξύ ήχου και σιωπής και της παρουσίασης συνθέσεων χιαλ και θουμρί.
Η φωνητική ποιότητα του σαράνγκι βρίσκεται σε μια ξεχωριστή κατηγορία· από την επονομαζόμενη γκαγιάκι-ανγκ του σιτάρ, η οποία επιχειρεί να μιμηθεί τη χροιά χιαλ, μέχρι τις δομές - και διατηρώντας συνήθως - της σύνθεσης γκατ της ορχηστρικής μουσικής.
Ωστόσο, η πιο γνωστή παραδοσιακή ετυμολογία είναι πως το σαράνγκι παίρνει το όνομά του από το 'σολ ρανγκ' , υποδεικνύοντας την ικανότητα προσαρμογής του σε πολλά διαφορετικά στυλ φωνητικής μουσικής, την ευέλικτη δυνατότητα συντονισμού του και την ικανότητά του να παράγει μια μεγάλη παλέτα τονικών χρωμάτων και συναισθηματικών αποχρώσεων.
Παρ'όλα αυτά, μια συναυλία με ένα σόλο σαράνγκι ως το βασικό όργανο μπορεί να περιλαμβάνει κάποιες φορές την παρουσίαση μιας πλήρους κλίμακας ραγκ με μια εκτεταμένη άλαπ σε αυξανόμενη ένταση και αρκετές συνθέσεις σε αυξανόμενο ρυθμό ονόματι μπαντίς.
Το σαράνγκι είναι κοντόλαιμο, έγχορδο μουσικό όργανο που παίζεται με δοξάρι από την Ινδική υποήπειρο και το οποίο χρησιμοποιείται στην Παντζαμπική μουσική Νταντί, στην Χίντι κλασική μουσική και στην παραδοσιακή Νεπαλική μουσική.
Το Νεπαλικό σαράνγκι είναι επίσης ένα παραδοσιακό έγχορδο μουσικό όργανο από το Νεπάλ, το οποίο παίζεται συνήθως από τους Γκάιν ή την εθνική κοινότητα Γκαντάρμπα, αλλά η μορφή και το ρεπερτόριό του κλίνει περισσότερο προς την παραδοσιακή μουσική σε σύγκριση με τη βαριά και κλασική μορφή του ρεπερτορίου στην Ινδία.
Λαξεμένο σε ένα κομμάτι ξύλινου ταν , το σαράνγκι παίρνει ένα σχήμα που μοιάζει με κουτί και περιέχει τρεις κοίλους θαλάμους: πετ , τσάτι και μαγκάτζ .
Συνήθως έχει μήκος 60 εκατοστών περίπου και πλάτος 15 εκατοστών, αλλά το μέγεθός του μπορεί να ποικίλει καθώς υπάρχουν τόσο μεγαλύτερα, όσο και μικρότερα σαράνγκι.
Το 2017 αποκαλύφθηκε ότι η αιτία του θανάτου της, ήταν οξεία αναπνευστική ανεπάρκεια που σχετίζεται με ιογενή πνευμονία και δεν οφειλόταν σε καρδιοαναπνευστική ανακοπή που προκλήθηκε από βουλιμία και ανορεξία, όπως υποδεικνύεται κατά το χρόνο του θανάτου του.
Αποφοίτησε ως επαγγελματίας χορεύτρια από την Εθνική Σχολή Κλασικού και Σύγχρονου Χορού του Εθνικού Κέντρου Τεχνών και επίσης αποφοίτησε από το Κέντρο Καλλιτεχνικής Εκπαίδευσης της .
Οι αδελφοί συνειδητοποίησαν το λάθος που είχαν κάνει όταν πρόδωσαν την αγάπη του Πουνούν, και συντετριμμένοι για το θανάσιμο σφάλμα τους και με βαριά καρδιά ξεκίνησαν το ταξίδι του γυρισμού για το σπίτι τους.
Ο πατέρας και οι αδελφοί του Πουνούν ήταν ενάντιοι σε αυτόν τον γάμο, επειδή μία ζωή στο πλυσταριό ρούχων ήταν ανάξια του ευγενούς πρίγκιπα, και ήθελαν μόνο να γυρίσει σπίτι.
Όταν έφτασαν εκεί, πρώτα προσπάθησαν να τον πείσουν με λόγια και τον απείλησαν ότι ο πατέρας τους είναι άρρωστος και θα πεθάνει από τη στενοχώρια του, αλλά η δήλωση του Πουνούν ήταν κατηγορηματική και δεν ήθελε να ξαναγυρίσει πίσω.
Οι αδελφοί του έμειναν νηφάλιοι, και όταν ο Πουνούν σωριάστηκε κάτω μεθυσμένος, τον σήκωσαν, τον φόρτωσαν σε μία καμήλα και διακριτικά ξεκίνησαν το ταξίδι του γυρισμού για το σπίτι τους.
Η κοπέλα φάνηκε ξεμυαλισμένη, και ο πατέρας της Σασούι αποδοκίμασε την σχέση της με έναν άγνωστο άντρα θεωρώντας ότι θα ήταν καλύτερα να παντρευτεί έναν από τους πλύστες.
Για να περάσει την δοκιμασία ο Πουνούν χρησιμοποίησε ένα τέχνασμα: δίπλωσε τα ρούχα και έβαλε μέσα χρυσά νομίσματα, οπότε οι χωρικοί χάρηκαν που είδαν τα χρυσά νομίσματα και δεν παραπονέθηκαν για τα σχισίματα.
Η ιστορία έχει περιληφθεί στην ποιητική συλλογή του Σάχη Αμπντούλ Λατίφ Μπιτάι με τίτλο «Ποιήματα του Σαχ» του 18ου αιώνα, και αποτελεί μέρος μίας σειράς από επτά δημοφιλείς ρομαντικές και τραγικές ιστορίες για τις «Επτά Βασίλισσες του Σινδ».
Οι άλλες έξι ιστορίες είναι: Ουμάρ και Μαρβί, Σόνι και Μαχιβάλ, Λίλα και Τσανεσάρ, Νουρί και Τζαμ Ταμασί, Σοράθ Ράι και Ντιγιάχ, Μομάλ και Ρανό.
Η ιστορία αφορά μια πιστή σύζυγο που είναι έτοιμη να κάνει τα πάντα και να ξεπεράσει κάθε δυσκολία αναζητώντας τον αγαπημένο σύζυγό της, από τον οποίο την χώρισαν οι αντιξοότητες.
Περιπολούταν από 50.000 ένοπλους ανατολικογερμανούς φρουρούς, ενώ από την δυτικογερμανική πλευρά περιπολούσαν χιλιάδες δυτικογερμανοί, βρετανοί και αμερικανοί στρατιώτες και φρουροί, καθώς και μέλη της κρατιδιακής αστυνομίας της Βαυαρίας.
Οι φράχτες και οι λοιπές κατασκευές στα σύνορα κατασκευάστηκαν σε φάσεις από την Ανατολική Γερμανία, ξεκινώντας από το 1952 και τελειώνοντας στα τέλη της δεκαετίας του 1980, ενώ κατασκευάστηκαν για να εμποδίζουν την μετανάστευση ανατολικογερμανών στα δυτικά.
Η εσωτερική γερμανική συνοριογραμμή ( εσωγερμανικό ή ενδογερμανικό σύνορο, ή , δηλαδή Γερμανικό-γερμανικό σύνορο, επίσης αρχικά γνωστό ως δηλαδή Σύνορο των ζωνών) ήταν το σύνορο ανάμεσα στην Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας και την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας από το 1949 μέχρι το 1990.
Το τείχος του Βερολίνου ήταν ξεχωριστό από την εσωτερική γερμανική συνοριογραμμή, όντας ένα τείχος που περικύκλωνε το δυτικό Βερολίνο, 155 χιλιόμετρα ανατολικά του ενδογερμανικού συνόρου.
Το Βερολίνο, το οποίο περικυκλωνόταν από την σοβιετική ζώνη, διαιρέθηκε από τις τέσσερις δυνάμεις μετά τον Β ΠΠ, δημιουργώντας έναν θύλακα που περιγυριζόταν από ανατολικογερμανικό έδαφος και ήταν στενά συνδεδεμένο με την Δυτική Γερμανία, χωρίς να αποτελεί επίσημα έδαφος της.
Το 1944 σε δύσβατη περιοχή ανάμεσα στο χωριό και το Βιλανδρέδο πέρασαν οι απαγωγείς τον υποστράτηγο Κράιπε, ο οποίος έπεσε από το μουλάρι και χτύπησε.
Το 1925, ο Κάτω Πόρος υπάχθηκε στην κοινότητα Αργυρούπολης, αλλά το 1931 ορίστηκε έδρα δικής του κοινότητας μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και προσαρτήθηκε στον Δήμο Λαππαίων.
Η ιστορία του σύγχρονου Πανεπιστημίου της Βερόνας ξεκίνησε το 1950, όταν μια ομάδα καθολικών διανοουμένων ίδρυσε την ελεύθερη σχολή ιστορικών επιστημών " " σε συνδυασμό με το περιοδικό " ".
Η ομάδα των μελετητών συνέλαβε επίσης την ιδέα της ίδρυσης ενός πανεπιστημίου στη Βερόνα, έργο που υλοποιήθηκε το 1959, όταν ο δήμαρχος της πόλης πρότεινε στο δημοτικό συμβούλιο τη δημιουργία ενός πανεπιστημίου που θα διέθετε μία σχολή οικονομίας και εμπορίου.
Χάρη στην υποστήριξη της τοπικής κοινωνίας δημιουργήθηκε η Ελεύθερη Σχολή Οικονομίας και Εμπορίου και η τελετή εγκαινίων πραγματοποιήθηκε την 1η Νοεμβρίου του 1959.
Στις 22 Σεπτεμβρίου 1339, εκδόθηκε παπική βούλα από τον Πάπα Βενέδικτο ΙΒ' στην Αβινιόν, σύμφωνα με την οποία δημιουργήθηκε πανεπιστήμιο στη Βερόνα.
Το σχέδιο να αποκτήσει η Βερόνα δικό της πανεπιστήμιο ολοκληρώθηκε τελικά το 1982, όταν το παράρτημα στη Βερόνα απέκτησε πανεπιστημιακή ιδιότητα, καθιστώντας το ανεξάρτητο από το Πανεπιστήμιο της Πάδοβας.
Μετά το πραξικόπημα του Εθνικιστικού στρατού στις 17 Ιουλίου του 1936, στη πόλη της Βαρκελώνης γίνανε οδομαχίες στις 18-20 Ιουλίου όπου οι αναρχικοί πολιτοφύλακες απέκρουσαν επιτυχώς τους εθνικιστές και στη πράξη είχαν την εξουσία στα χέρια τους.
Στις 20 Ιουλίου του 1936, ο πρόεδρος της Καταλονίας Λουΐς Κομπανύς, ζήτησε πολιτική ανοχή από τους αναρχικούς ηγέτες και ρώτησε αν θα ήθελαν να παραμείνει στη θέση του, τελικά οι αναρχικοί ηγέτες δέκτηκαν να παραμείνει πρόεδρος της Καταλανικής διοίκησης.
Μετά την επιτυχή απόκρουση των πραξικοποιηματιών, στις 23 Ιουλίου έγινε σύσκεψη των επιφανών ηγετών της , όπου ο Χουάν Γκαρθία Ολίμπερ πρότεινε την κατάληψη της εξουσίας και την ανακήρυξη του "ελευθεριακού κομμουνισμού" στη Βαρκελώνη και αλλά ο Ντουρρούτι αρνήθηκε μέχρι τουλάχιστον να καταληφθεί η Ζαραγόσα και ευρύτερα η Αραγωνία.
Προσπάθησε να συνεχιστούν οι Σφαγές του Παρακουέγιος, τις οποίες προσπάθησε να σταματήσει ο αναρχικός Μέλχος Ροντρίγκεζ Γκαρσία ενώ εφάρμοσε καταναγκαστική εργασία σε αιχμαλώτους.
Δύο μηχανικοί και πεζοπόροι, οι Σουντίρ Ρισμπούντ και Μανότζ Μαράτε, προχώρησαν στην καταγραφή, σε πρώτο χρόνο, στην περιοχή του Ρατναγκίρι, περίπου εκατό μοτίβων κατανεμημένων σε, συνολικά, δέκα νέων τοποθεσιών αρχαιολογικού ενδιαφέροντος.
Στη συνέχεια, η στήριξη των τοπικών αρχών, με χρονικό σημείο εκκίνησης το 2017, επέτρεψε την ταυτοποίηση περαιτέρω 17 τοποθεσιών αρχαιολογικού ενδιαφέροντος, ξεπερνώντας, συνολικά, τους 200 ανακαλυφθέντες γλύφους.
Οι έρευνές τους βασίστηκαν στις γνώσεις του τοπικού πληθυσμού, μεταξύ άλλων ζητώντας από τους μαθητές της περιοχής να ρωτήσουν σχετικά τους παππούδες και γιαγιάδες τους, προκειμένου, στη συνέχεια, να είναι σε θέση να ταυτοποιήσουν τις συγκεκριμένες τοποθεσίες.
Μία πρώτη σειρά γλύφων ανακαλύφθηκε εντός των εδαφών του διαμερίσματος του Σιντουντούργκ από τον Σατίς Λαλίτ, τον Μάιο του 2012: περίπου εξήντα αναπαραστάσεις προσώπων κατανεμημένες επί έκτασης της τάξεως των 1.800 ².
Ελέω της απουσίας αναπαράστασης καθιστικών δραστηριοτήτων όπως η καλλιέργεια και η συγκομιδή, πιστεύεται πως οι ζωομορφικές αναπαραστάσεις αποτελούν ένδειξη για το γεγονός πως οι συγκεκριμένοι γλύφοι χαράχτηκαν από ομάδες κυνηγών-συλλεκτών.
Ωστόσο, σχέδια ιπποπόταμων και ρινόκερων αποτελούν αντικείμενο ενδιαφέροντος για τους μελετητές, καθώς η Ινδία δεν συγκαταλέγεται μεταξύ των περιοχών όπου, σήμερα, απαντώνται πληθυσμοί των συγκεκριμένων ζώων.
Τα ανευρεθέντα χαρακτικά είναι παλαιότερα των προγενέστερων ιστορικών ευρημάτων τα οποία έχουν ανευρεθεί εντός της πολιτείας της Μαχαράστρα , γεγονός το οποίο θα ήταν δυνατό να επιτρέψει στους αρχαιολόγους και ιστορικούς την καλύτερη κατανόηση της ιστορίας της περιοχής.
Τα Πετρόγλυφα του Κονκάν είναι σύνολο λιθογραφιών οι οποίες ανακαλύφθηκαν στην περιοχή της Ακτής του Κονκάν, κυρίως εντός των εδαφών των διαμερισμάτων του Σιντουντούργκ και του Ρατναγκίρι, στην πολιτεία της Μαχαράστρα, στην Ινδία.
Επιπρόσθετα ο Ερρίκος Δ διέδιδε ότι η πριγκίπισσα Ιωάννα ήταν του Μπερτράν ντε λα Κουέβα, βασιλικού ευνοούμενου στην Αυλή, που από το 1464 είχε γίνει 1ος δούκας του Αλμπουρκέρκε.
Ο Ερρίκος Δ είχε πιο πριν νυμφευτεί τη Λευκή Β της Ναβάρρας, όμως 13 έτη μετά ακύρωσε τον γάμο, ένεκα τού ότι δεν ολοκληρώθηκε ποτέ.
Αυτό αποδόθηκε σε αρά, που επηρέασε τη σχέση του με τη Λευκή· ένας αριθμός κοινών γυναικών από τη Σεγόβια πιστοποίησαν ότι δεν παρατήρησαν κάποια επιρροή.
Ο Ερρίκος Δ της Καστίλης και η Ιωάννα των Αβίς, κόρη του Εδουάρδου/Ντουάρτε της Πορτογαλίας, παντρεύτηκαν στις 21 Μαΐου 1455 και 7 έτη μετά, γεννήθηκε η Ιωάννα στο Βασιλικό Αλκάθαρ της Μαδρίτης.
Η μητέρα της Ιωάννα της Πορτογαλίας τελικά εξορίστηκε στο κάστρο του επισκόπου Χουάν Ροδρίγεθ δε Φονσέκα, όπου εκεί ερωτεύθηκε τον ανιψιό του και έμεινε έγκυος.
Το νησί καταλήφθηκε στη συνέχεια από την Ιαπωνία από τις 3 Ιανουαρίου του 1942 έως τον Ιούνιο του 1945 και κυβερνήθηκε ως τμήμα της στρατιωτικής μονάδας του Βόρειου Βόρνεο από τον Ιαπωνικό 37ο Στρατό.
Κατά τη διάρκεια της μάχης της Λαμπουάν απελευθερώθηκε από το 9ο τμήμα της Αυστραλιανής Αυτοκρατορικής Δύναμης στις 10 Ιουνίου του 1945 και τέθηκε υπό βρετανική στρατιωτική διοίκηση μέχρι τις 15 Ιουλίου του 1946, όταν ενσωματώθηκε στη Βρετανική αποικία του Στέμματος του Βόρειου Βόρνεο.
Το νησί αργότερα έγινε μέλος του κρατιδίου του Σαμπάχ και της Μαλαισίας το 1963, πριν η τοπική κρατική κυβέρνηση του Σαμπάχ παραχωρήσει το νησί στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση το 1984.
Βρίσκεται στο νησιωτικό σύμπλεγμα Λαμπουάν απέναντι από τη βόρεια ακτή του Βόρνεο και ειδικότερα στη νοτιοανατολική γωνία της νήσου Λαμπουάν και το Μαλαισιανό της όνομα, το , χρησιμοποιείται συνήθως προς τιμήν της βασιλείας της Βασίλισσας Βικτώριας.
Η πόλη είναι μια αστική περιοχή και περιλαμβάνει το λιμάνι του Λαμπουάν, ένα προστατευμένο λιμάνι βαθέων υδάτων, το οποίο αποτελεί σημαντικό σημείο μεταφόρτωσης για το Μπρουνέι, το βόρειο Σαράουακ και το δυτικό Σαμπάχ.
Τον Σεπτέμβριο 1356, ο βασιλιάς Ιωάννης Β' ο Καλός και πολλοί αριστοκράτες συνελήφθησαν αιχμάλωτοι από τους Άγγλους κατά τη μάχη του Πουατιέ.
Στις 17 Οκτωβρίου, ο αντιβασιλέας δελφίνος Κάρολος, συγκάλεσε τις Γενικές Τάξεις προσπαθώντας να συγκεντρώσει χρήματα για την άμυνα της χώρας και για τα λύτρα που έπρεπε να πληρωθούν στους Άγγλους για την απελευθέρωση του αιχμάλωτου βασιλιά και των αριστοκρατών, αλλά οι δυσαρεστημένοι οργανώθηκαν υπό τον Ετιέν Μαρσέλ.
Ο Μαρσέλ ζήτησε την απόλυση 7 βασιλικών υπουργών που θεωρούσε διεφθαρμένους και την απελευθέρωση του ευγενούς Καρόλου Β της Ναβάρρας, ο οποίος εποφθαλμιούσε τον θρόνο της Γαλλίας και είχε φυλακιστεί από τον Ιωάννη Β, κατηγορούμενος για φόνο.
Το όραμά του ήταν η Κοινότητα του Παρισιού να κυβερνήσει το βασίλειο, στηριζόμενη, όπως είχε γίνει και στη Φλάνδρα, πάνω σε μια συνομοσπονδία των κοινοτήτων.
Άφησε το πλήθος να εισβάλει στο παλάτι και παρουσία του δολοφονήθηκαν δύο στρατάρχες μπροστά στον δελφίνο, ο οποίος «κατάπληκτος» εγκατέλειψε το Παρίσι αποφασισμένος να στηριχθεί στις επαρχίες.
Ο Μαρσέλ προέρχονταν από μια οικογένεια εμπόρων υφασμάτων, παππούς του ήταν ο πλούσιος έμπορος Πιέρ Μαρσέλ , των οποίων οι εμπορικές επιχειρήσεις κάλυπταν όλη την Ευρώπη.
Μετά το θάνατο του πατέρα του Σιμόν , ο ίδιος ο Ετιέν Μαρσέλ εισήλθε στο οικογενειακό εμπόριο και, μέχρι το 1350, είχε γίνει επόπτης της Μεγάλης Συντεχνίας της Παναγίας των Παρισίων και, μέχρι το 1354, επόπτης όλων των εμπόρων του Παρισιού.
Ως εκπρόσωπος της Τρίτης Τάξης, διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στις συνελεύσεις των Γενικών Τάξεων και είχε πρωταγωνιστικό ρόλο στα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στο Παρίσι από το 1355 έως το 1358, κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς πολέμου.
Το 1357 βρέθηκε επικεφαλής ενός μεταρρυθμιστικού κινήματος και προσπάθησε να εγκαταστήσει μια ελεγχόμενη γαλλική μοναρχία, ερχόμενος σε σύγκρουση με τη βασιλική δύναμη του δελφίνου Καρόλου.
Σε συνεργασία με τον Ρομπέρ λε Κοκ, επίσκοπο του Λαν, ο Μαρσέλ διαδραμάτισε ηγετικό ρόλο, σχηματίζοντας μια επιτροπή από ογδόντα μέλη, και πρότειναν ορισμένες μεταρρυθμίσεις που σήμερα θα ονομάζαμε δημοκρατικές: Ο δελφίνος έπρεπε να περιστοιχίζεται από συμβούλιο 36 μελών, που θα υφίσταντο έλεγχο.
Το 1354 διαδέχθηκε τον Ζαν ντε Πασύ ως επόπτης των Παρισινών εμπόρων, τίτλος που προηγήθηκε του δημάρχου, εκπροσωπώντας τους εμπόρους της Τρίτης Τάξης στις Γενικές Τάξεις σε μια εποχή μεγάλων αλλαγών.
Τον Νοέμβριο 1355 ο βασιλιάς της Γαλλίας Ιωάννης Β' ο Καλός συγκάλεσε τις Γενικές Τάξεις για να συγκεντρώσει χρήματα για τη συνέχιση του πολέμου εναντίον της Αγγλίας.
Μεγάλωσε σε μια εποχή που οι πόλεις έγιναν πολιτικές δυνάμεις, ειδικά το Παρίσι, που ήταν η μεγαλύτερη πόλη στη δυτική Ευρώπη (ο πληθυσμός του γύρω στα 1328 υπολογίζεται σε 200.000 ανθρώπους).
Ο Ετιέν Μαρσέλ δολοφονήθηκε από τους αστούς του Παρισιού που θεωρούσαν ότι πήγε πολύ μακριά την αντιπολίτευσή του και ότι ήθελε να παραδώσει την πόλη στους Άγγλους.
Ο πρώτος στα Δυτικά, έχει ορθογώνια είσοδο στο Δυτικό τοίχο, ενώ στα Ανατολικά επικοινωνούσε μέσω δεύτερης ορθογώνιας εισόδου με τον δεύτερο χώρο, στον οποίο και βρίσκεται ο μηχανισμός του ελαιοτριβείου ο οποίος χρονολογείται πιθανότητα στον 18ο αιώνα.
Στον δυτικό τοίχο του χώρου αυτού υπάρχει τοξωτό θύρωμα, ενώ δεύτερο ορθογώνιο θύρωμα στα βόρεια οδηγεί στο ισόγειο διώροφου κτηρίου που χωρίζεται σε δύο δωμάτια.
Οι δύο χώροι του ελαιοτριβείου που επικοινωνούν με το λίθινο τόξο, καθώς και τα δύο δωμάτια του ισογείου της οικίας αποτελούν μια ενιαία φάση, η οποία χρονολογείται πιθανώς στον ύστερο 18ο αιώνα.
Το 1925 εντάχθηκε στην κοινότητα Αχλαδέ, αλλά το 1930 η Σκεπαστή ορίστηκε έδρα ομώνυμης κοινότητας μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση το 1997, όταν εντάχθηκε στον δήμο Γεροποτάμου.
Το κτίριο ιδιοκτησίας Ιωάννη Βασσάλου έχει χαρακτηριστεί ιστορικό διατηρητέο μνημείο, γιατί πρόκειται για αξιόλογο δείγμα λαϊκής αρχιτεκτονικής της περιοχής, σημαντικό για τη μελέτη της ιστορίας της αρχιτεκτονικής.
Το 1737 το δουκάτο της Λωρραίνης παραχωρήθηκε από τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο ΙΕ' στον πεθερό του, εκπεσόντα βασιλιά της Πολωνίας Στανισλάς Λεστσίνσκι, με την συμφωνία ότι με το θάνατο του τελευταίου το δουκάτο θα περιερχόταν στο Γαλλικό Στέμμα.
Το κάστρο σχεδιάστηκε στο στυλ των Βερσαλλιών για να ικανοποιήσει την σύζυγο του Λεοπόλδου, Ελισάβετ Καρλόττα της Ορλεάνης, ανιψιά του Λουδοβίκου ΙΔ' και έμεινε γνωστό ως «οι Βερσαλλίες της Λωρραίνης» για την πολυτέλεια και τις ανέσεις του.
Μετά το θάνατο του Στανισλάς το 1766, ο Λουδοβίκος ΙΕ' της Γαλλίας προσάρτησε το δουκάτο της Λωρραίνης στη Γαλλία και μετέτρεψε το κάστρο σε στρατώνες.
Το κάστρο υπήρξε ιδιοκτησία των δουκών της Λωρραίνης από τον 13ο αιώνα και ξαναχτίστηκε από τον δούκα Λεοπόλδο της Λωρραίνης από το 1703 ως το 1723, σε σχέδια των Πιέρ Μπουρντίκτ και Νικολά Ντορμπαί και στη συνέχεια του αρχιτέκτονα Ζερμαίν Μποφράν.
Το κάστρο του Λυνεβίλ βρίσκεται στην κοινότητα Λυνεβίλ, στο νομό Μερτ-ε-Μοζέλ, στα ανατολικά της Γαλλίας, στην ιστορική και πολιτιστική περιοχή της Λωρραίνης.
Η Διεθνής Νύχτα Νυχτερίδων είναι μια καθιερωμένη ετήσια εκδήλωση, που έχει ως στόχο την ενημέρωση και ευαισθητοποίηση των πολιτών σε σχέση με τις Νυχτερίδες στην Ευρώπηαλλά και σε όλο τον κόσμο.
Φιλοξενείται από τοπικούς οργανισμούς προστασίας της Φύσης και Μη Κυβερνητικούς Οργανισμούς και προσελκύει μεγάλο αριθμό ενδιαφερόμενων για την οικολογία και διατήρηση της βιοποικιλότητας.
Σκοπός της Διεθνούς Νύχτας Νυχτερίδων είναι η ενημέρωση και ευαισθητοποίηση των πολιτών σχετικά με τις Νυχτερίδες , συμβάλλοντας με αυτόν τον τρόπο στη διατήρηση των ειδών των Νυχτερίδων.
Έχει περισσότερες από 600 πειραματικές, κλινικοεργαστηριακές μελέτες και ανασκοπήσεις οι οποίες έχουν δημοσιευθεί σε διεθνή περιοδικά και 300 σε Ελληνικά περιοδικά.