polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Αυτό θα συνεπαγόταν τον χωρισμό της βασιλικής οικογένειας, οπότε η πρότασή του δεν έγινε αποδεκτή και οι βασιλείς αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν μια πολυτελή και βαριά άμαξα με έξι άλογα, που είχε το μειονέκτημα ότι θα κινούσε την προσοχή.
Λόγω της σωρευτικής επίδρασης της αργής εξέλιξης, των λανθασμένων υπολογισμών του χρόνου, της έλλειψης μυστικότητας και της ανάγκης να επισκευαστούν εξαρτήματα της άμαξας που υπέστησαν φθορά , η βασιλική οικογένεια συνάντησε εμπόδια στην απόπειρα διαφυγής μετά την αναχώρηση της από το Παρίσι.
Ο ίδιος ο Λουδοβίκος συνομίλησε με αγρότες ενώ άλλαζαν άλογα και η Μαρία Αντουανέτα έδωσε ασημένια πιάτα σε έναν εξυπηρετικό τοπικό αξιωματούχο σε κάποια άλλη στάση.
Επτά αποσπάσματα ιππικού που είχαν τοποθετηθεί κατά μήκος της προβλεπόμενης διαδρομής αποσύρθηκαν ή εξουδετερώθηκαν από επαγρυπνούντα και φιλύποπτα πλήθη πριν το μεγάλο και αργά κινούμενο όχημα που χρησιμοποιούσε το βασιλικό ζεύγος φτάσει σε αυτά.
Τέλος, ο Ζαν-Μπατίστ Ντρουέ, διευθυντής του σταθμού ανεφοδιασμού αλόγων του Σαιντ-Μενού, αναγνώρισε τον βασιλιά από το πορτραίτο του σε ένα τραπεζογραμμάτιο που είχε στην κατοχή του.
Ο βασιλιάς και η οικογένειά του συνελήφθησαν τελικά στην πόλη Βαρέν, 55 χιλιόμετρα από τον προορισμό τους, την ισχυρά οχυρωμένη βασιλική ακρόπολη του Μονμεντί.
Τα στρατεύματα υπό τη διοίκησή του περιλάμβαναν δύο ελβετικά και τέσσερα γερμανικά μισθοφορικά συντάγματα, τα οποία θεωρούνταν πιο αξιόπιστα από τους Γάλλους στρατιώτες.
Σε μια επιστολή που συντάχθηκε για παρουσίαση στη Δίαιτα των Ελβετικών Καντονιών στη Ζυρίχη, ο φιλοβασιλικός βαρώνος ντε Μπρετέιγ δήλωσε ότι «η Αυτού Μεγαλειότητα επιθυμεί να έχει τέτοιες επιβλητικές δυνάμεις στη διάθεσή του ώστε ακόμη και οι πιο τολμηροί επαναστάτες να μην έχουν άλλη επιλογή παρά να υποταχθούν».
Η προσδοκία του βασιλικού περιβάλλοντος ήταν ότι «πολυάριθμοι πιστοί όλων των τάξεων» θα ζητούσαν την αποκατάσταση των δικαιωμάτων του θρόνου και ότι η κατάσταση θα οδηγούνταν στην ομαλότητα χωρίς την ανάγκη εμφυλίου πολέμου ή ξένης εισβολής.
Ένα λεπτομερές έγγραφο με τίτλο «Δήλωση προς τον Γαλλικό Λαό» που προετοίμασε ο βασιλιάς για παρουσίαση στην Εθνοσυνέλευση και το άφησε πίσω του φεύγοντας από το ανάκτορο του Κεραμεικού δείχνει ότι ο προσωπικός του στόχος ήταν η επιστροφή στις παραχωρήσεις και τους συμβιβασμούς που είχε κάνει στο τέλος Ιουνίου 1789, πριν από την εκδήλωση βίας στο Παρίσι και την άλωση της Βαστίλης.
Η ιδιωτική αλληλογραφία της Μαρίας Αντουανέτας κινούνταν σε πιο αντιδραστική γραμμή που επιδίωκε την αποκατάσταση της παλιάς μοναρχίας χωρίς παραχωρήσεις και ανέφερε ότι θα δίνονταν χάρη σε όλους, εκτός από την επαναστατική ηγεσία και την πόλη του Παρισιού «αν δεν επιστρέψει στην παλιά τάξη».
Η αναποφάσιστη στάση του Λουδοβίκου ΙΣΤ' ήταν μία από τις αιτίες της βίαιης μετεγκατάστασης της βασιλικής οικογένειας από το παλάτι των Βερσαλλιών στο παλάτι του Κεραμεικού στο Παρίσι στις 6 Οκτωβρίου 1789 μετά τις ημέρες της 5ης και 6ης Οκτωβρίου 1789 με την πορεία των γυναικών στις Βερσαλλίες.
Στις 28 Φεβρουαρίου του 1791, ενώ ο μαρκήσιος ντε Λαφαγιέτ χειριζόταν μια σύγκρουση στη Βενσέν, εκατοντάδες φιλοβασιλικοί πήγαν στο παλάτι του Κεραμεικού για να διαδηλώσουν την υποστήριξη της βασιλικής οικογένειας και εκδιώχθηκαν από το παλάτι από τους Εθνοφρουρούς.
Η βασιλική φυγή στη Βαρέν κατά τη διάρκεια της νύχτας της 20ης προς 21η Ιουνίου του 1791 ήταν ένα σημαντικό επεισόδιο της Γαλλικής Επανάστασης κατά το οποίο ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΣΤ' της Γαλλίας, η βασίλισσα Μαρία Αντουανέτα και η αυλή τους, προσπάθησαν ανεπιτυχώς να διαφύγουν από το Παρίσι για να φθάσουν στο βασιλικό προπύργιο του Μονμεντί, κοντά στα σύνορα με το Βέλγιο, από το οποίο ο βασιλιάς έλπιζε να ηγηθεί μιας αντεπανάστασης με τα φιλοβασιλικά στρατεύματα που ήταν συγκεντρωμένα εκεί.
Η απόδραση απέτυχε εξαιτίας σειράς ατυχιών, καθυστερήσεων, παρερμηνειών και κακών κρίσεων που οφείλονταν στην αναποφασιστικότητα του βασιλιά, ο οποίος επανειλημμένα ανέβαλε το χρονοδιάγραμμα, επιτρέποντας στα μικρά προβλήματα να γίνουν μεγάλα.
Επιπλέον, υπερεκτίμησε τη λαϊκή υποστήριξη προς την παραδοσιακή μοναρχία, πιστεύοντας λανθασμένα ότι μόνο οι Παριζιάνοι ριζοσπάστες υποστήριζαν την επανάσταση και ότι το σύνολο του πληθυσμού ήταν υπέρ αυτού.
Ίσως το πιο μοιραίο να ήταν ότι θεώρησε ότι απολάμβανε την εύνοια των αγροτών κάτι που όμως δεν ίσχυε αφού οι αγρότες τον αναγνώρισαν και τον συνέλαβαν.
Όταν η βασιλική οικογένεια τελικά υποχρεώθηκε να επιστρέψει φρουρούμενη στο Παρίσι, το επαναστατημένο πλήθος υποδέχθηκε τη βασιλική άμαξα με ασυνήθιστη σιωπή.
Το γεγονός προκάλεσε τη διάσπαση της Λέσχης των Ιακωβίνων, οι οποίοι πίεζαν για την ανατροπή του Λουδοβίκου ΙΣΤ και την εγκαθίδρυση αβασίλευτης δημοκρατίας.
Τα μέλη που διαφωνούσαν, αποχώρησαν και ίδρυσαν τη Λέσχη των Φεγιαντίνων, που ήταν αντίθετοι με την ανατροπή του βασιλιά, παρά τη φυγή του, και υπέρ της εγκαθίδρυσης συνταγματικής μοναρχίας.
Το περιστατικό αυτό αποτέλεσε σημείο καμπής, μετά το οποίο η λαϊκή εχθρότητα προς τη γαλλική μοναρχία ως θεσμό, καθώς και προς τον βασιλιά και τη βασίλισσα ως άτομα, έγινε πολύ πιο έντονη.
Υπό την επίδραση της Μαρίας Αντουανέτας, ο Λουδοβίκος συγκατατέθηκε στις συμβουλές μετριοπαθών συνταγματολόγων, υπό την ηγεσία του Αντουάν Μπαρνάβ, να εφαρμόσει πλήρως το Σύνταγμα του 1791, το οποίο ορκίσθηκε να τηρήσει.
Η φυγή του βασιλιά ήταν τραυματική για τη Γαλλία, προκαλώντας διάφορες αντιδράσεις από ανησυχία μέχρι βία και πανικό καθώς όλοι γνώριζαν ότι η ξένη παρέμβαση ήταν επικείμενη.
Υπάρχουν αποθέματα λιθάνθρακα κοντά στο Μπεσάρ, αλλά δεν είναι εκμεταλλεύσιμα σε μεγάλο βαθμό, διότι το κόστος μεταφοράς είναι πολύ υψηλό σε σχέση με το κόστος των κοιτασμάτων πετρελαίου και αερίου της ανατολικής Αλγερίας.
Η κύρια οδός που περνά από το Μπεσάρ είναι ο αυτοκινητόδρομος 6, ο οποίος το συνδέει με το Μεσεριά, τη Σαϊντά, τη Μάσκαρα και το Οράν στα βόρεια και με το Αντράρ και το Τιμιαουίν στα νότια.
Εξυπηρετείται από τον μετρικού εύρους σταθμό της , ενώ υπάρχουν σχέδια για μετατροπή της γραμμής σε κανονικού εύρους Από το 1941 έως το 1963 συνδεόταν με τον κανονικού εύρους Σιδηρόδρομο Μεσογείου-Νίγηρα.
Το 98% του πληθυσμού του Μπεσάρ έχει πρόσβαση σε πόσιμο νερό, 95% συνδέεται με το αποχετευτικό δίκτυο και το 99% έχει πρόσβαση σε ηλεκτρική ενέργεια.
Είναι επίσης δημιουργός του , μια παγκόσμια οργάνωση στην οποία ερευνητές εργάζονται σε συνεργασία για την εξερεύνηση της παραγωγής ομοειδών, της διακυβέρνησης και της ιδιοκτησίας.
Η παραπάνω θεωρία δε προσφέρει λύσεις σε προβλήματα που απασχολούν τη παγκόσμια κοινότητα, προσφέρει τα μέσα για να αντιμετωπιστούν αυτά με βάση την συλλογική σοφία των ανθρώπων.
Η ανάδυση των εργαλείων της 2 θεωρίας στον εικονικό κόσμο και των τεχνικών διευκόλυνσης στον φυσικό κόσμο για πρόσωπο με πρόσωπο συναντήσεις επιταγχάνεται ολοένα και περισσότερο, συνεισφέροντας στη συνειδητοποίηση και την αλλαγή νοοτροπίας.
Το πρώτο εξάμηνο του 2014 ο Μπάουενς ήταν υπεύθυνος της έρευνας του., όπου δημιουργήθηκε το πρώτο ολοκληρωμένο σχέδιο μετάβασης των κοινών για την κυβέρνηση του Εκουαδόρ, με σκοπό την δημιουργία πολιτικών για μια «οικονομία κοινωνικής γνώσης».
2 - ο όρος «ομότιμος», «άνθρωπος σε άνθρωπος» ή «πρόσωπο σε άνθρωπο» - είναι μια δυναμική των σχέσεων μέσω της οποίας οι άνθρωποι συνεργάζονται ελεύθερα μεταξύ τους για να δημιουργήσουν αξία υπό τη μορφή κοινών πόρων, που κυκλοφορούν ως κοινά.
Βασικό χαρακτηριστικό της 2 φιλοσοφίας είναι η ελεύθερη και ανοικτή δραστηριοποίηση των ανθρώπων σε διανεμημένα δίκτυα , η οποία διαμορφώνει το κυρίαρχο τρόπο της άυλης ή πνευματικής παραγωγής.
Επιλέχθηκαν αρχικές 28 συμμετοχές για τον διαγωνισμό με τρεις μεθόδους: μια ανοιχτή πρόσκληση για υποβολή τραγουδιών, άμεσες προσκλήσεις σε συγκεκριμένους καλλιτέχνες και τραγουδοποιούς και μια μπαλαντέρ που δόθηκε σε έναν από τους καλλιτέχνες που συμμετείχαν στον διαγωνισμό 4 που διοργάνωσε το 4.
Από κάθε ημιτελικό, τα τραγούδια που κερδίζουν την πρώτη και τη δεύτερη θέση προκρίνονται απευθείας στον τελικό, ενώ τα τραγούδια που τερματίζουν τρίτο και τέταρτο προχωρούν στον γύρο της δεύτερης ευκαιρίας.
Ο νικητής του διαγωνισμού θα εκπροσωπούσε τη Σουηδία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της 2020, ο οποίος θα ήταν λάμβανε χώρα στο Ρότερνταμ της Ολλανδίας.
Αυτή είναι η τέταρτη φορά στην ιστορία του που η Σουηδία δεν μπόρεσε να στείλει ένα τραγούδι στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της , καθώς ο ίδιος ο διαγωνισμός ακυρώθηκε στις 18 Μαρτίου 2020 λόγω ταξιδιωτικών περιορισμών της πανδημίας του -19.
Το σύνταγμα αναφέρει τα θεμέλια της Δημοκρατίας του Μπαγκλαντές, όπως η κοινοβουλευτική κυριαρχία, τα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα και ελευθερίες, η ανεξάρτητη δικαιοσύνη, η δημοκρατική τοπική αυτοδιοίκηση και η εθνική γραφειοκρατία.
Καμάλ Χοσέν, ο οποίος περιγράφεται ως "πατέρας του συντάγματος του Μπανγκλαντές", είναι σθεναρός υποστηρικτής της αναμόρφωσης του συντάγματος για να ταιριάζει με τις αξίες του 20ού αιώνα.
Ο δικαστής Μουχάμαντ Χαμπιμπούρ Ραχμάν, πρώην ανώτατος δικαστής και προσωρινός πρωθυπουργός, έχει προτείνει την δημιουργία συνταγματικής επιτροπής που θα εξετάσει τις προοπτικές για συνταγματική αναθεώρηση.
Μια κριτική για το σύνταγμα είναι ότι γράφτηκε από μια συντακτική συνέλευση που αποτελούνταν κυρίως από μέλη του αριστερού Συνδέσμου Αουάμι, και υπολειπόταν εκπροσώπησης για τα περισσότερα μικρά κόμματα.
Σύμφωνα με το άρθρο 111, το σύνταγμα του Μπαγκλαντές έχει δημιουργήσει ένα δικαστικό προηγούμενο, το οποίο καθιστά το δικαστικό σύστημα του Μπαγκλαντές αναπόσπαστο μέρος του παγκόσμιου συστήματος του κοινού δικαίου.
Σαμσούλ Χούντα, πρώην επικεφαλής της εκλογικής επιτροπής του Μπανγκλαντές, υποστηρίζει ότι πρέπει να αναθεωρηθεί το σύνταγμα για να εξασφαλίσει τους "ελέγχους και ισορροπίες", καθώς και την διάκριση των εξουσιών.
Ο καθηγητής Ανουάρ Χοσέν, γνωστότατος ιστορικός, υποστηρίζει ότι το επίσημο όνομα της χώρας "Λαϊκή Δημοκρατία του Μπανγκλαντές" πρέπει να αλλάξει σε "Δημοκρατία του Μπανγκλαντές".
Δημιουργημένη στο πρότυπο του συστήματος του για τη διοίκηση του κράτους, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση απαρτίζεται κυρίως από το εκτελεστικό, το νομοθετικό και το δικαστικό σώμα, όπου όλες οι δυνάμεις που εκπορεύονται από το Σύνταγμα περιβάλλουν τον πρωθυπουργό, το κοινοβούλιο και το ανώτατο δικαστήριο.
Ο Πρόεδρος της Ινδίας είναι ο αρχηγός του κράτους και ο αρχηγός των ινδικών ενόπλων δυνάμεων, ενώ ο εκλεγμένος πρωθυπουργός ενεργεί ως επικεφαλής της εκτελεστικής εξουσίας και είναι υπεύθυνος για τη λειτουργία της ομοσπονδιακής κυβέρνησης.
Το δικαστικό σώμα περιλαμβάνει συστηματικά ένα ανώτατο δικαστήριο κορυφής, 24 ανώτατα δικαστήρια και αρκετά πρωτοδικεία, όλα κατώτερα από το ανώτατο δικαστήριο.
Από τους δύο οίκους του κοινοβουλίου, το Συμβούλιο των Μελών θεωρείται η άνω βουλή ή το Συμβούλιο των Πολιτειών και αποτελείται από μέλη που ορίζονται από τον πρόεδρο και εκλέγονται από την πολιτεία και τα τοπικά νομοθετικά σώματα.
Η Κυβέρνηση της Ινδίας συχνά συντομογραφούμενη στα αγγλικά ως , είναι η ομοσπονδιακή δημοκρατική κυβέρνηση που δημιουργήθηκε από το Σύνταγμα της Ινδίας ως η νομοθετική, εκτελεστική και δικαστική εξουσία της ομοσπονδίας των είκοσι οχτώ πολιτειών και εννέα ενωμένων περιφερειών μιας συνταγματικής δημοκρατίας.
Στις αρχές του 20ού αιώνα, το Γκανγκτόκ είχε μετατραπεί σε σημαντική στάση στην εμπορική διαδρομή ανάμεσα στην Λάσα του Θιβέτ και την Καλκούτα της Βρετανικής Ινδίας.
Πρόσθετες επίσημες γλώσσες του Γκανγκτόκ είναι οι γλώσσες Γκουρούνγκ, Λίμπου, Μαγκάρ, Μούχια, Νεβάρι, Ράι, Σέρπα και Ταμάνγκ.
Στην ενετική απογραφή του 1583 από τον Καστροφύλακα αναφέρεται ως με 193 κατοίκους και 100 οφειλόμενες αγγαρείες, ενώ μνεία στο χωριό κάνει και ο Βασιλικάτα το 1630, με την ονομασία .
Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής, οι κάτοικοι των Σακτουριών βοήθησαν αρχικά να κρυφτούν και έπειτα να φυγαδευτούν από τη Κρήτη τα συμμαχικά στρατεύματα.
Στις θέσεις Άγιος Ιωάννης και Άγιος Μάρκος έχουν ανασκαφεί κατάλοιπα μινωικών οικισμών οι οποίοι χρονολογούνται από την μεσομινωική εποχή ΙΙ μέχρι την υστερομινωική ΙΒ.
Ο Γεώργιος απέκτησε Γαλλίδα ερωμένη και έμενε μαζί της, πράγμα που θύμωσε πολύ τον Αλέξανδρο Γ: όταν του είπαν ότι ο Γεώργιος περνούσε τις διακοπές του στην παραθαλάσσια πόλη Μπιαρίτς, νοτιοδυτικά της Γαλλίας, ο Τσάρος είπε: "ώστε ξεπλένει τις βρωμιές του στα κύματα του ωκεανού".
Ο πατέρας του Πέτρου, ο Γεώργιος, είχε εγκατασταθεί στην Αγία Πετρούπολη και νυμφευτεί την Αικατερίνη, κόρη του Παύλου της Ρωσίας· οι απόγονοί του είχαν ανατραφεί στη χώρα από τότε και είχαν γίνει Ρώσοι, όπως και η οικογένεια του Γεωργίου.
Έτσι η Θηρεσία, παρά τον γερμανικό τίτλο της, όπως και ο πατέρας της Πέτρος, είχε μεγαλώσει εξ ολοκλήρου στη Ρωσία και εθεωρείτο πάντα ως μέλος του Αυτοκρατορικού Ρωσικού Οίκου.
Ο Τσάρος ένοιωθε συμπόνοια για την αδελφή του και έδωσε ιδιαίτερη φροντίδα στα τέκνα της από τον πρώτο γάμο, που ζούσαν στην Αγία Πετρούπολη με τη μητέρα τους.
Ο πρωτότοκος αδελφός του Νικόλαος, 4ος Δούκας του Λόιχτενμπεργκ , είχε κάνει μοργανατικό γάμο, έτσι αποκλείστηκαν οι άρρενες απόγονοί του από τη διαδοχή.
Το 1889 ο Πέτρος Νικολάγιεβιτς νυμφεύτηκε τη Μιλίτσα και το ίδιο έτος, στην ιδιοκτησία Σεργκέγιεβσκο ο Γεώργιος νυμφεύτηκε την Αναστασία.
Ο Γεώργιος κληρονόμησε μία μεγάλη συλλογή πινάκων, γλυπτών και άλλων έργων τέχνης από τον πατέρα του, που τα είχε φέρει από το Μόναχο, όταν ήλθε στην Αγία Πετρούπολη για να νυμφευτεί τη Μαρία Νικολάγιεβνα.
Επειδή ο πατέρας του είχε ταξιδεύσει στην Αγία Πετρούπολη και είχε νυμφευτεί την κόρη του Τσάρου, είχε γίνει Ρώσος ευγενής ως πρίγκιπας Ρομανόβσκυ, και απεκαλείτο Αυτοκρατορική Υψηλότητα.
Η οικονομία του νομού, βασιζόμενη παλαιότερα στη γεωργία (δασική εκμετάλλευση και κτηνοτροφία κυρίως και λιγότερο καλλιέργειες), έχει εδραιωθεί για περισσότερο από έναν αιώνα έως σήμερα στη βιομηχανία και στον τριτογενή τομέα, αν και το τμήμα του ενεργού πληθυσμού των Αρδεννών που εργάζονται στον τομέα αυτό είναι χαμηλότερο από τον εθνικό μέσο όρο της Γαλλίας.
Ποτέ δεν υπήρχε άνθρακας αλλά η μεταλλουργική βιομηχανία αναπτύχθηκε και ο σιδηρόδρομος επιτάχυνε την εκβιομηχάνιση στο τέλος του 19ου αιώνα κυρίως στις κοινότητες Σαρλβίλ, Σεντάν και Ρεβέν.
Υπάρχουν ακόμη εταιρείες για τη σιδηροδρομική βιομηχανία ή για την αυτοκινητοβιομηχανία , η μετακόμισε πρόσφατα στο Μπονί, η εταιρεία εγκαταστάθηκε στην περιοχή.
Σημειώνουμε την παρουσία πυρηνικού σταθμού, του πυρηνικού εργοστασίου , που υποστηρίζει ορισμένους αντιδραστήρες, οι οποίοι αρχικά ήταν οι πρώτοι αντιδραστήρες πεπιεσμένου ύδατος της Γαλλίας.
Κατά τη δεκαετία του 2000, η ένωση 08 συνέβαλε να αναπτυχθούν στο νομό πολλές εγκαταστάσεις Αναερόβιας πέψης που συνδέονται με αγροκτήματα πολυκαλλιέργειας και την κτηνοτροφία.
Ο νομός Αρδέννες είναι ένας από τους αρχικά 83 νομούς που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης στις 4 Μαρτίου 1790, σύμφωνα με το νόμο της 22ας Δεκεμβρίου 1789, με την κατάργηση των παλαιών επαρχιών.
Δημιουργήθηκε από μέρος των πρώην επαρχιών Καμπανίας και Αργκόν, αρκετά πριγκιπάτα συμπεριλαμβανομένων εκείνων των Αρς και Σεντάν, κομητείες όπως η Ρετέλ και διάφορες περιοχές που επέστρεψαν στη Γαλλία από τις πρώην Ισπανικές Κάτω Χώρες τον 18ο αιώνα.
Στις 2 Σεπτεμβρίου 1870 ο αυτοκράτορας της Γαλλίας Ναπολέων Γ με 100.000 στρατιώτες αιχμαλωτίστηκαν κατά τη μάχη του Σεντάν, μάχη της Γαλλίας εναντίον των στρατευμάτων των πρωσικών κρατών, ένα συνασπισμό που διοικούνταν από τον Χέλμουτ φον Μόλτκε.
Ο βασιλιάς της Πρωσίας Γουλιέλμος Α, μελλοντικός αυτοκράτορας της Γερμανικής Αυτοκρατορίας και ο Όττο φον Μπίσμαρκ παρακολούθησαν τη μάχη από τους λόφους πάνω από το Σεντάν.
Κατά τη διάρκεια των δύο παγκόσμιων πολέμων για στρατηγικούς λόγους, η περιοχή έγινε κάθε φορά το πέρασμα για τους εισερχόμενους στρατούς λόγω του στενού πλάτους του ποταμού Μεζ και της βαθιάς κοιλάδας του.
Η ηγεσία του γαλλικού στρατού πίστευε ότι η περιοχή ήταν απόρθητη λόγω του εδάφους και των πυκνών δασών που υπάρχουν στο βόρειο τμήμα του νομού και έτσι παραμελήθηκε η οχύρωση της περιοχής.
Κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου η μάχη των Αρδεννών διεξήχθη στο νομό και η Σαρλβίλ-Μεζιέρ έγινε έδρα του Γερμανού πρίγκιπα Γουλιέλμου.
Η μεταλλουργία ήταν πάντα παρούσα στην κοιλάδα του Μεζ και του Σεμουά από την εποχή των Γαλατών έως τη δημιουργία του πρώτου εργοστασίου όπλων που δημιουργήθηκε στη Γαλλία το 1675 στη Σαρλβίλ.
Η γεωγραφική θέση του νομού μεταξύ του Βορρά που του εξασφάλιζε τον άνθρακα για να αντικαταστήσει το ξύλο και της Ανατολής, από την οποία προμηθεύονταν μεταλλεύματα μέσω της σιδηροδρομικής γραμμή Καλαί-Βασιλεία, ήταν ευνοϊκή γι 'αυτόν.
Πρωτεύουσα του νομού είναι η Σαρλβίλ-Μεζιέρ που μαζί με το Σεντάν είναι τα δύο κύρια αστικά κέντρα, καθώς και ένα σύνολο μικρών πόλεων στα βόρεια του τμήματος .
Μετά την ήττα της Γαλλίας στη Μάχη του Βατερλώ στις 18 Ιουνίου 1815, η δεύτερη Συνθήκη του Παρισιού αφαίρεσε έδαφος από τις Αρδέννες που προσαρτήθηκε στις Κάτω Χώρες: Δουκάτο του Μπουγιόν, Κουβέν, Μαρίενμπουργκ, Φανιόλ και Φιλιπβίλ.
Από το 1960 έως το 2015, ο νομός ήταν μέρος της διοικητικής περιοχής Καμπανία-Αρδέννες, η οποία μαζί με τις πρώην περιοχές Λωρραίνη και Αλσατία από την 1 Ιανουαρίου 2016 συγκροτούν τη νέα περιοχή Γκραντ Εστ, ως αποτέλεσμα του νόμου σχετικά με την τροποποίηση των περιοχών που ψηφίστηκε το 2014.
Στο Βουζιέ και σε άλλα μέρη η Τσεχοσλοβακική Λεγεώνα πολέμησε υπό τον Τόμας Μάζαρικ, που αργότερα έγινε ο πρώτος πρόεδρος της Πρώτης Τσεχοσλοβακικής Δημοκρατίας.
Προς τα βόρεια συνορεύει με τη Βαλλωνική Περιοχή του Βελγίου, συγκεκριμένα από τα ανατολικά προς τα δυτικά: το Λουξεμβούργο , την επαρχία Ναμύρ και την επαρχία του Αινώ.
Για την ανάπτυξη της τοπικής οικονομίας, το Εμπορικό επιμελητήριο των Αρδεννών έχει δημιουργήσει μία δικτυακή πύλη, την «Αγορά των Αρδεννών , για την προώθηση του τοπικού εμπορίου.
Ήταν ο μόνος γαλλικός νομός που κατελήφθη πλήρως κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου πολέμου, εκτός από τη βόρεια Λωρραίνη και την Αλσατία, περιοχές που είχαν προσαρτηθεί στη Γερμανία από το 1871, μετά τον ατυχή για τη Γαλλία Γαλλοπρωσικό πόλεμο.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η κύρια προσπάθεια του γερμανικού στρατού επικεντρώθηκε και πάλι σ'αυτή την περιοχή και οι γερμανικές θωρακισμένες μονάδες εισέβαλαν από τις Αρδέννες βάσει του «Κίτρινου Σχεδίου» του στρατηγού Έριχ φον Μάνσταϊν.
Στα νότια του νομού όπου ρέει ο ποταμός Αιν βρίσκεται η μεγάλη πεδιάδα της Καμπανίας, που εκτείνεται στα νοτιοδυτικά στη σιτηροπαραγωγική περιοχή Πορσιάν, στα δυτικά στην περιοχή Τριεράς και προς τα ανατολικά στην Αργκόν.
Το 1944 στην περιοχή διεξήχθη η μάχη των Αρδεννών η τελευταία μεγάλης κλίμακας επίθεση του Γ Ράιχ στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, μεταξύ 16 Δεκεμβρίου 1944 και 25 Ιανουαρίου 1945,η αρχή του τέλους της χιτλερικής Γερμανίας.
Το κυνήγι στρουθοκαμήλων έγινε ένα δημοφιλές χόμπι για τους πλούσιους και ευγενείς (αν σκοτωθεί σωστά, το κρέας στρουθοκαμήλου είναι χαλάλ για τους μουσουλμάνους) και τα αυγά, τα φτερά και το δέρμα χρησιμοποιήθηκαν εκτενώς στη χειροτεχνία.
Μία πηγή της δυναστείας Τανγκ αναφέρει ότι το «πτηνό-καμήλα» που κατοικεί στην Αραβία είναι: «τέσσερα τσι και άνω σε ύψος και τα πόδια της μοιάζουν με εκείνα μίας καμήλας. Ο λαιμός της είναι πολύ δυνατός και οι άνδρες είναι σε θέση να καβαλήσουν στην πλάτη της. . .».
Η αραβική στρουθοκάμηλος συζητήθηκε επίσης σε επιστημονικά συγγράμματα της Μεσοποταμίας από την εποχή του Χαλιφάτου της Βαγδάτης, όπως στην κοσμογραφία του Ζακαρία αλ-Καζβίνι «'' αλ- -' αλ-», στο « -» του Αλ-Γιαχίζ ή στο λεξικό « -» του Ιμπν Μανζούρ.
Το εύρος της φαίνεται να ήταν συνεχής στις προϊστορικές περιόδους, αλλά με την αποξήρανση της Αραβικής Χερσονήσου, εξαφανίστηκε από τις αφιλόξενες περιοχές της Αραβικής Ερήμου, όπως η Ρουμπ' αλ Κάλι.
Σε ιστορικούς περιόδους, το πτηνό φαίνεται έχει υπάρξει σε δύο ξεχωριστούς πληθυσμούς επιβίωσης: έναν μικρότερο στα νοτιοανατολικά της Αραβικής Χερσονήσου και έναν μεγαλύτερο στην περιοχή όπου σήμερα συναντιούνται τα σύνορα της Σαουδικής Αραβίας, της Ιορδανίας, του Ιράκ και της Συρίας.
Ο μόνος συγκεκριμένος τρόπος για να διακρίνουμε την και την ήταν το μικρότερο μέγεθος της τελευταίας, με μόνο ελάχιστη επικάλυψη: ο ταρσός ήταν 390-465 σε μήκος στην έναντι 450-530 στην .
Το γεγονός ότι η θηλυκή στρουθοκάμηλος μπορεί να εγκαταλείψει τη φωλιά χωρίς επιτήρηση (επειδή τα αυγά έχουν πάρα πολύ σκληρό κέλυφος για να ανοιχτούν εύκολα από τα αρπακτικά) είναι ο λόγος για τον οποίο το πτηνό αντιπαραβάλλεται με το γονικό ένστικτο του πελαργού στο Βιβλίο του Ιώβ .
Η αραβική στρουθοκάμηλος είναι ίσως μεταξύ των απαγορευμένων πτηνών στους Εβραίους ως ακάθαρτες κάτω από το κοσέρ στο Λευιτικό , αν και οι Ισραηλίτες θα ήταν εξίσου πιθανό να γνωρίζουν τα πτηνά από το βορειοαφρικανικό υποείδος, τα οποία υπήρχαν στην κοιλάδα του Νείλου της Αιγύπτου εκείνη την εποχή.
Ένας ενήλικας με 11 απογόνους εμφανίζεται στο διάσημο προϊστορικό « » κοντά στο Ριάντ Στη Μεσοποταμία, χρησιμοποιήθηκε ως ζώο θυσίας και παρουσιάστηκε σε έργα τέχνης, ζωγραφισμένη σε κύπελλα και άλλα αντικείμενα που κατασκευάστηκαν από αυγά στρουθοκαμήλων, που διακινούνταν μέχρι την Ετρουρία κατά τη νεο-ασσυριακή περίοδο.
Αυτά τα πτηνά συνήθως θα προέρχονταν από τα βορειοαφρικανικά υποείδη και όχι από τα αραβικά, καθώς αυτά βρίσκονταν μόνο στις απείθαρχες παραμεθόριες περιοχές της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, αν και πρέπει να σημειωθεί ότι πολύ αργότερα, τα φτερά της αραβικής στρουθοκαμήλου θεωρήθηκαν ανώτερα υλικά για την κατασκευή καπέλων σε σύγκριση με αυτά του βορειοαφρικανικού υποείδους.
Η αραβική στρουθοκάμηλος ή στρουθοκάμηλος της Συρίας ή στρουθοκάμηλος της Μέσης Ανατολής είναι ένα εξαφανισμένο υποείδος της στρουθοκαμήλου, που ζούσε στην Αραβική Χερσόνησο και στην Εγγύς Ανατολή μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα.
Η αραβική στρουθοκάμηλος αναφέρεται από τον όμας Έντουαρντ Λόρενς στο Επτά Πυλώνες της Σοφίας, όταν μία αραβική φυλή φέρνει αυγά στο Φαϊζάλ Α του Ιράκ ως προσφορά ειρήνης.
Όταν όμως ο Βιρκ, με τον οποίο ο Σίντου ήταν φίλοι και είχαν δουλέψει αρκετές φορές μαζί, έμαθε για την την ταινία, είπε πως θα ήθελε να συμμετέχει σε αυτήν.
Ο Σίντου είπε: «Μια μέρα, η Σαργκούν ήρθε να συναντήσει τον Άμι κι αυτός απλά μοιράστηκε το σενάριο της ταινίας μαζί της. Μόλις εκείνη το άκουσε, ήθελε να συμμετέχει σε αυτό».
Σε μια συνέντευξη στον τηλεοπικό σταθμό , ο Άμι και η Σαργκούν αποκάλυψαν πως και οι δύο υπέγραψαν για την ταινία μόλις λίγες μέρες μετά την κυκλοφορία του τραγουδιού.
Έλαβε θετικές κριτικές από τους κριτικούς, με κάποιους να δίνουν έμφαση στην ερμηνεία του Βιρκ λέγοντας πως ήταν η καλύτερη ερμηνεία του μέχρι τότε, ενώ κάποιοι άλλοι επέκριναν τη μεγάλη διάρκεια της ταινίας.
Επίσης, η ταινία κατέχει την πέμπτη θέση στη λίστα με τις πιο εμπορικές Παντζάμπι ταινίες όλων των εποχών και τη δεύτερη θέση στη λίστα με τις Παντζάμπι ταινίες του 2018.
Κέρδισε 4 Παντζάμπι Κινηματογραφικά Βραβεία στις κατηγορίες «Καλύτερης Ταινίας », «Α' Γυναικείου Ρόλου», «Καλύτερου Σκηνοθετικού Ντεμπούτου» και «Καλύτερου Τραγουδιστή», ενώ έλαβε κι αρκετές άλλες υποψηφιότητες τόσο στα αναφερόμενα βραβεία, όσο και στα Βρετανο-Ασιατικά Τηλεοπτικά Βραβεία.
Όταν ο Τζάγκντιπ Σιντού ρωτήθηκε αν θα υπάρχει κάποια ομοιότητα μεταξύ της ταινίας και του τραγουδιού, εκείνος απάντησε αρνητικά λέγοντας πως το ύφος του τραγουδιού ήταν δραματικό, ενώ η ταινία είναι μια ρομαντική κωμωδία.
Επίσης, η ταινία γράφτηκε αρχικά για το Μπόλυγουντ, αλλά όταν ο Σίντου δεν μπορούσε να την κυκλοφορήσει εκεί, ένας φίλος του πρότεινε να την κυκλοφορήσει στα Παντζάμπι.
Ένα δεύτερο τραγούδι, το « », ερμηνευμένο από τον Άμι Βιρκ σε μουσική και στίχους των Σούχι και Τζάανι αντίστοιχα, κυκλοφόρησε στις 5 Σεπτεμβρίου 2018.
Ένα τρίτο ρομαντικό τραγούδι με τίτλο «» σε ερμηνεία του Καμάλ Χαν κυκλοφόρησε στις 11 Σεπτεμβρίου 2018, τη μουσική και τους στίχους του οποίου έγραψαν οι Μπι Πρακ και Τζάανι αντίστοιχα.
Η τελευταία σκηνή όπου η Μπάνι πεθαίνει στο νοσοκομείο, ήταν κάτι που έβαζε σε σκέψεις τον Σίντου κι έτσι περίμενε μέχρι και την τελευταία στιγμή για να αποφασίσει αν θα την έβαζε ή όχι στην ταινία.
Σε μία συνέντευξη, ο Σίντου περιέγραψε την εμπειρία του στην ταινία ως «φιλική ατμόσφαιρα» και «άνετη» για εκείνον συγκριτικά με την ταινία , την οποία σκηνοθέτησε την επόμενη χρονιά.
Η απομάκρυνση του Σίβτζιτ επηρεάζει την υγεία της Μπάνι με αποτέλεσμα ο πατέρας της να πάει να τον βρει και να του ζητήσει να επιστρέψει, ώστε η Μπάνι να νιώσει καλύτερα και να αναρρώσει.
Στο μεταξύ, οι γονείς του Σίβτζιτ έχουν ήδη κανονίσει έναν γάμο για εκείνον, αλλά ο πατέρας της Μπάνι τους πείθει να επιτρέψουν στον Σίβτζιτ να μείνει στο νοσοκομείο με την Μπάνι για λίγες μέρες.