polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Στην πορεία του προστέθηκαν και άλλα τμήματα: αρχαιολογίας, αρχαίας ιστορίας, μεσαιωνικής ιστορίας, πρόσφατης ιστορίας, μεσαιωνικής τέχνης, εθνογραφίας, και άλλα γλωσσικά-λογοτεχνικά τμήματα που υπάχθηκαν όλα στο Ινστιτούτο Ιστορίας και Γλωσσολογίας το 1955.
Οι επιστημονικές αρχαιολογικές εργασίες στην Αλβανία ξεκίνησαν μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, όταν όλα τα πολιτιστικά και ιστορικά πολύτιμα αντικείμενα τέθηκαν υπό την προστασία του κράτους.
Το 1955 ιδρύθηκε το Ινστιτούτο Ιστορίας και Γλωσσολογίας με Τμήμα Αρχαιολογίας, για τον συντονισμό των αρχαιολογικών ερευνών και σπουδών σε εθνικό επίπεδο.
Το 1976 το Τμήμα μετατράπηκε σε Κέντρο Αρχαιολογικών Ερευνών , υπάχθηκε στην Ακαδημία Επιστημών, και διακρίθηκε σε 3 επιστημονικούς τομείς: προϊστορία, περίοδος της Ιλλυρίας, και μεσαίωνας.
Στην πορεία των ερευνών στα πεδία της ιστορίας, της αρχαιολογίας, της πολιτιστικής ανθρωπολογίας, των σπουδών τέχνης , της γλωσσολογίας και της λογοτεχνίας, ένα μέρος των εργασιών επικεντρώνεται στην έρευνα, την αξιολόγηση, τη διατήρηση και την προώθηση της υλικής και της άυλης κληρονομιάς του αλβανικού πολιτισμού, τόσο του παρελθόντος όσο και του παρόντος.
Στον τομέα της γλωσσολογίας το ινστιτούτο εστιάζει στην μελέτη των αλβανικών διαλέκτων, στην τρέχουσα κατάσταση και την ιστορική εξέλιξή τους, στη σύνταξη βιβλίων γραμματικής, στην ανάπτυξη λεξικών τεχνικής ορολογίας, στη μελέτη για την τυπική αλβανική γλώσσα, τους κανόνες της και τις πολιτισμικές πτυχές της.
Στον τομέα της λογοτεχνίας εστιάζει στην μελέτη της ιστορικής εξέλιξης της αλβανικής λογοτεχνίας, στις βιβλιογραφίες για τη ζωή και το έργο των σημαντικών προσώπων της δημόσιας ζωής, στο απάνθισμα του γενικευμένου λογοτεχνικού-ιστορικού έργου και στις επιστημονικές-κριτικές δημοσιεύσεις για τα κλασικά της αλβανικής λογοτεχνικής παράδοσης.
Το 2008 προστέθηκε μια ειδική δομή που εστιάζει στις σπουδές τέχνης, και έτσι προέκυψε το «Ινστιτούτο Πολιτιστικής Ανθρωπολογίας και Σπουδών Τέχνης» με την τρέχουσα μορφή του.
Η διοργάνωση επιστημονικών δραστηριοτήτων, όπως συμπόσια, στρογγυλές τράπεζες, ημερίδες, εργαστήρια και συνέδρια για την παρουσίαση της ιστορίας των πολιτικών, κοινωνικοοικονομικών, πολιτιστικών και διπλωματικών δρώμενων της Αλβανίας στη Βαλκανική, Ευρωπαϊκή και την ευρύτερη προοπτική.
Προέκυψε από την ένωση 4 υφιστάμενων ιδρυμάτων: του Ινστιτούτου Αρχαιολογίας, του Ινστιτούτου Γλωσσολογίας και Λογοτεχνίας, του Ινστιτούτου Ιστορίας και του Ινστιτούτου Πολιτιστικής Ανθρωπολογίας και Σπουδών Τέχνης.
Η Ακαδημία Αλβανολογικών Σπουδών είναι το κύριο ερευνητικό ίδρυμα της αλβανολογίας, μίας ανθρωπιστικής επιστήμης που αξιοποιεί τις επιστημονικές μεθόδους της αρχαιολογίας, της λογοτεχνίας, της γλωσσολογίας, της ιστορίας και της εθνογραφίας στην μελέτη σχετικά με τους Αλβανούς, τη γλώσσα, τον πολιτισμό, την τέχνη, τις ενδυμασίες και την ιστορία τους.
Ιδρύθηκε με απόφαση του Αλβανικού Υπουργικού Συμβουλίου το 2007 ως Κέντρο Αλβανολογικών Σπουδών, την 10η Μαρτίου 2008 αναδιοργανώθηκε και μετονομάστηκε σε Ακαδημία.
Το 1972 τα τμήματα ιστορίας και τα τμήματα γλωσσολογίας-λογοτεχνίας χωρίστηκαν, και έκαστο οργανώθηκε ως αυτόνομο ινστιτούτο που υπάγεται στην Ακαδημία Επιστημών.
Στις κύριες δραστηριότητες του περιλαμβάνονται ανασκαφές και αρχαιολογικές μελέτες σε όλη την αλβανική επικράτεια και η επιστημονική και μεθοδική διαχείριση των αρχαιολογικών μουσείων που υπάγονται στη δικαιοδοσία του, στα Τίρανα, το Δυρράχιο, την Απολλωνία, το Βουθρωτό και την Κορυτσά.
Στο αρχείο διασώζονται τα χειρόγραφα παλαιών αλβανικών κειμένων, υλικά για ντοκιμαντέρ, και μονογραφίες για γλωσσολογικά και λογοτεχνικά-ιστορικά έργα, ανεξάρτητα από το αν έχουν δημοσιευθεί ή όχι.
Η βιβλιοθήκη του διαθέτει 70.000 αντίτυπα βιβλίων και περιοδικών σχετικά με Αλβανολογικές μελέτες, και κατατάσσεται 2η στην Αλβανία, μετά την Εθνική Βιβλιοθήκη.
Η πολιτική της κόκκινης τρομοκρατίας εφαρμόστηκε από την ουγγρική επαναστατική κυβέρνηση προκειμένου να αντιμετωπιστεί η αυξανόμενη δυσαρέσκεια του πληθυσμού, η οποία οφειλόταν στην ένδεια, καθώς και στην πολιτική αντιπολίτευση την οποία ενσάρκωνε η αντεπαναστατική κυβέρνηση η οποία έδρευε στο Σέγκεντ.
Η καταστολή εφαρμόστηκε, επίσης, στις ανακαταληφθείσες πόλεις της Τσεχοσλαβακίας και του Βασιλείου της Ρουμανίας κατά τη διάρκεια της προελάσεως του ουγγρικού Κόκκινου Στρατού.
Ο Τίμπορ Σαμουέλι, μέσω ενός επιταγμένου τραίνου και όντας επικεφαλής περίπου είκοσι «Παιδιών του Λένιν», μετέβη στο Σόλνοκ, το οποίο είχε μόλις ανακαταληφθεί από τις ουγγρικές δυνάμεις, όπου και προχώρησε στην εκτέλεση αριθμού προυχόντων, οι οποίοι κατηγορούνταν για δωσιλογισμό με τους Ρουμάνους.
Κατά τη διάρκεια των μετακινήσεών του ανά την χώρα, ο Σαμουέλι προχώρησε, μεταξύ άλλων, στον απαγχονισμό αγροτών οι οποίοι αντιτίθεντο στα μέτρα υπέρ της κολεκτιβοποίησης.
Καθώς η δυσαρέσκεια αυξανόταν και η στρατιωτική κατάσταση επιδεινωνόταν, το καθεστώς οδηγήθηκε στην χρήση αντισημιτικής προπαγάνδας, παρά το γεγονός πως η πλειοψηφία εκ των στελεχών του ήσαν, οι ίδιοι, εβραϊκής καταγωγής: μία αφίσα κατηγορούσε τους Εβραίους οι οποίοι αρνούνταν να μεταβούν στο μέτωπο, ενώ, ταυτόχρονα, διακήρυσσε «Εξοντώστε τους, εφόσον δεν επιθυμούν να θυσιάσουν την ζωή τους για τον ιερό σκοπό του προλεταριάτου!».
Ο Μπέλα Κουν προχώρησε στην μαζική σύλληψη πέντε χιλιάδων Πολωνών Εβραίων, οι οποίοι βρίσκονταν στην Ουγγαρία προκειμένου να επιχειρήσουν τον ανεφοδιασμό τους.
Ο ακριβής αριθμός των θυμάτων της ουγγρικής κόκκινης τρομοκρατίας δεν είναι γνωστός: οι εκτιμήσεις διαφέρουν μεταξύ τους αρκετά, καθώς κυμαίνονται μεταξύ μερικών εκατοντάδων έως μερικών χιλιάδων θυμάτων.
Ο Μίκλος Μόλναρ κλίνει περισσότερο προς την εκτίμηση περί μερικών εκατοντάδων θυμάτων, εκτιμώντας, ωστόσο, πως ο αριθμός τους ήταν επαρκής προκειμένου «να προκληθεί η ανασφάλεια και το μίσος».
Ο Γιόζεφ Κέρεκες, βοηθός του Σαμουέλι, κατηγορήθηκε, συνολικά, για εκατό πενήντα δολοφονίες: ο ίδιος ομολόγησε πως πυροβόλησε πέντε άτομα, ενώ απαγχόνισε ακόμη δεκατρία.
Ο κομμουνιστής ιστορικός Πιερ Μπρουέ γράφει: «Στην πραγματικότητα, ο συνολικός αριθμός των θυμάτων της «κόκκινης τρομοκρατίας» είναι κατώτερος εκείνου των θυμάτων της καταστολής, η οποία, στις περισσότερες εκ των περιπτώσεων, κρίνεται ως «περιορισμένη», και η οποία πραγματοποιήθηκε εντός του γαλλικού στρατού από τον Πεταίν, έπειτα από τις στάσεις του 1917.».
Αντιθέτως, ο συντηρητικός συγγραφέας Ζερόμ Ταρώ και ο αδερφός του, Ζαν, κάνουν λόγο για ένα λουτρό αίματος το οποίο έλαβε χώρα στην Ουγγαρία, και το οποίο είχε ως συνέπεια αρκετές δεκάδες χιλιάδες θύματα.
Ο Άρθουρ Κέστλερ εκτιμά πως ο συνολικός αριθμός των θυμάτων του καθεστώτος δεν ξεπέρασε τα πεντακόσια, ενώ οι Στεφάν Κουρτουά και Ζαν-Λουί Πανέ αποδίδουν, από την πλευρά τους, «αρκετές εκατοντάδες» θύματα στα «Παιδιά του Λένιν».
Εμπρός στις ακρότητες των «Παιδιών του Λένιν», ο Μπέλα Κουν πρότεινε την διάλυσή τους: ως απάντηση, ο Γιόζεφ Τσέρνι διέταξε τους άνδρες του να βαδίσουν εναντίον του Σπιτιού των Σοβιέτ.
Εμπρός στην επιδείνωση της καταστάσεως του καθεστώτος, ο Τσέρνι ανακοίνωσε, ολίγον καιρό αργότερα, τον επανασχηματισμό της μονάδος καταστολής του, πράγμα το οποίο η κυβέρνησε διέψευσε, ανακοινώνοντας, ταυτόχρονα, πως τα Παιδιά του Λένιν «προέβησαν σε πράξεις τόσο σοβαρές για την προλεταριακή τιμή που η εκ νέου κατάταξή τους στην υπηρεσία της Σοβιετικής Δημοκρατίας αποκλείεται».
Κατά τη διάρκεια των τελευταίων εβδομάδων της υπάρξεως του καθεστώτος, τα ριζοσπαστικά στοιχεία επιχείρησαν να καταλάβουν την εξουσία, διεκδικώντας τον ορισμό του Σαμουέλι στην ηγεσία της κυβερνήσεως, καθώς και την εντατικοποίηση της πολιτικής της τρομοκρατίας, και απαιτώντας μία .
Από την πρώτη του συνεδρίαση, οι του Επαναστατικού Συμβουλίου της Κυβερνήσεως της Σοβιετικής Δημοκρατίας αποφάσισαν την δημιουργία «επαναστατικών δικαστηρίων», των οποίων οι δικαστές θα επιλέγονταν από τον λαό.
Μία ειδικά μονάδα της κυβερνήσεως, η Μονάδα Τρόμου του Επαναστατικού Συμβουλίου, γνωστή ως «τα Παιδιά του Λένιν» ιδρύθηκε έχοντας ως στόχο την εφαρμογή της καταστολής, ενώ τέθηκε υπό την διοίκηση ενός πρώην ναυτικού, του Γιόζεφ Τσέρνι.
Ο τελευταίος, ήταν οικείος του Τίμπορ Σαμουέλι, κομισάριου επί των στρατιωτικών υποθέσεων και ενός εκ των πλέον ριζοσπαστών του ουγγρικού κομμουνιστικού κινήματος.
Η πολιτική της κόκκινης τρομοκρατίας έλαβε τέλος μαζί με την κατάρρευση του καθεστώτος και την φυγή της κυβερνήσεως του Μπέλα Κουν, εμπρός στην προέλαση των ρουμανικών δυνάμεων, ενώ ακολουθήθηκε από μία περίοδο λευκής τρομοκρατίας κατά τη διάρκεια της οποίας οι ουγγρικές αντεπαναστατικές δυνάμεις προέβησαν σε επιθέσεις εναντίον πραγματικών ή υποτιθέμενων υποστηρικτών του καθεστώτος, καθώς και εναντίον των Εβραίων, οι οποίοι ήσαν εξομοιωμένοι με τους κομμουνιστές.
Ο ακριβής συνολικός αριθμός των θυμάτων της λευκής τρομοκρατίας, η οποία διήρκεσε για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα συγκριτικά με την κόκκινη τρομοκρατία, επίσης δεν είναι γνωστός, ωστόσο συχνά εκτιμάται ως υψηλότερος εκείνου των θυμάτων του κομμουνιστικού καθεστώτος.
Η ονομασία Κόκκινη τρομοκρατία έχει αποδοθεί στο σύνολο των ενεργειών πολιτικής καταστολής οι οποίες πραγματοποιήθηκαν από το καθεστώς της Ουγγρικής Σοβιετικής Δημοκρατίας το 1919.
Η συγκεκριμένη ονομασία αναφέρεται στη ρωσική κόκκινη τρομοκρατία, η οποία πραγματοποιείτο, κατά τη διάρκεια της ίδιας περιόδου, από το σοβιετικό καθεστώς, με το οποίο η ουγγρική κομμουνιστική κυβέρνηση ταυτιζόταν άμεσα.
Στις 22 Αυγούστου 2016, κλήθηκε από το νέο προπονητή της Εθνικής Βραζιλίας, Τίτε, για τους προκριματικούς αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2018, εναντίον του Ισημερινού και της Κολομβίας.
Ο Φάγκνερ Κονσέρβα Λέμος , γνωστός απλά ως Φάγκνερ, είναι Βραζιλιάνος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως δεξιός πλάγιος αμυντικός για την Κορίνθιανς.
Δάσος Λάπις είναι μία δασική έκταση που βρίσκεται στη βορειοδυτική Ρουμανία, στα δυτικά της Κομητείας Σαλά, κοντά στο χωριό Νουσφαλάου, που απέχει ~9 χλμ.
Βρετανική δρυς , πλατύφυλλη βελανιδιά , κοινοί φράξινοι , Τουρκική δρυς , Ευρωπαϊκή μαύρη πεύκη , δασική πεύκη , ροβίνια η ψευδοακακία , αγριοκερασιές .
Σήμερα οι Αρκαδάδες αποτελούνται από πολλές γειτονιές, οι οποίες έχουν πάρει το όνομά τους από τις οικογένειες που τις κατοικούν, όπως τα Κορικάτικα, τα Μιχαλάτικα, τα Παπαγιωργάτικα κ.
Διοικητικά είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Αγίου Γεωργίου, του δήμου Βόρειας Κέρκυρας, της περιφερειακής ενότητας Κέρκυρας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα.
Κατά τη διάρκεια του δεύτερου γάμου της, η Σοφία απέκτησε τρεις γιους, τον Αλεξάντερ , το Μιετσίσλαβ και το Μπολέσλαβ και δύο κόρες, τη Σοφία και την Όλγα .
Κατά τη διάρκεια του γάμου, είχε επίσης μία ερωτική σχέση με τον μια υπόθεση με το γιο του άντρα της, Στσόνσνι Γιέζι Ποτότσκι, που μπορεί να ήταν ο βιολογικός πατέρας του γιου της Μπολέσλαβ.
Ο Στανίσουαβ Στσόνσνι Ποτότσκ εντρύφησε στον μυστικισμό και ήρθε υπό την επήρεια του πολωνικού «» και πέθανε στις 15 Μαρτίου 1805, χωρίς να έχει χρόνο να την αποχαιρετήσει.
Ως χήρα, από το νόμο δικαιούνταν μόνο την προίκα της και ένα μικρό μέρος της περιουσίας του τελευταίου συζύγου της, γεγονός που θα είχε αρνητικό αντίκτυπο στα οικονομικά της, καθώς δεν είχε φέρει καμία προίκα στο γάμο.
Ωστόσο, κατόρθωσε να κληρονομήσει σχεδόν όλη την περιουσία του τελευταίου συζύγου της με τη βοήθεια του γιου του και του Ρώσου κυβερνήτη, όπου και οι δύο ήταν εραστές της.
Κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού Πολέμου , μπήκε σε μια σχέση με το Ρώσο Πρίγκιπα Ποτέμκιν, τον διοικητή της Αικατερίνης Β της Ρωσίας, που διήρκεσε μέχρι το θάνατό του.
Τουλάχιστον κατά τη διάρκεια της μάχης του Χότιν, ο σύζυγός της διαχειριζόταν το δίκτυο κατασκόπων του Ποτέμκιν στη Νότια Πολωνία και τις επαφές του με κατασκόπους εντός του Χότιν.
Στην πράξη, πιθανότατα αυτές τις επαφές διαχειρίζονταν, ή τουλάχιστον με τη βοήθεια της Σοφίας, της οποίας η μεγαλύτερη αδερφή ήταν παντρεμένη με τον Τούρκο Πασά του Χότιν.
Η Σοφία λέγεται πως έκανε εντυπωσιακή επιτυχία όταν παρουσιάστηκε στην αριστοκρατία από το σύζυγό της στις αίθουσες δεξιώσεων της Ευρώπης, στα παλάτια του Βερολίνου, του Αμβούργου, της Βιέννης, της Ρώμης, της Βενετίας και του Παρισιού.
Η ομορφιά της και η θαυμαστή της ικανότητα αυτοσχεδιασμού από δύσκολες καταστάσεις οδήγησε σε θαυμασμό και ερωτικές σχέσεις με αρκετές από τις πιο ισχυρές προσωπικότητες της Ευρώπης εκείνη την εποχή, οι οποίες προσέλκυσαν μεγάλη προσοχή.
Στην πόλη θέρετρο Σπα, η Σοφία παρουσιάστηκε στον Αυστριακό Αυτοκράτορα Γιόσεφ Β', ο οποίος φέρεται να ήταν τόσο ενθουσιασμένος και εντυπωσιασμένος από αυτήν, που διέταξε το Μότσαρτ να συνθέσει μουσική στο μοτίβο του τουρκικού χαρεμιού.
Κατά τη διάρκεια της παραμονής της στο Παρίσι, η Σοφία έγινε η ερωμένη και των δύο αδελφών του Γάλλου βασιλιά, του Κόμη της Προβηγκίας, αργότερα Βασιλιά Λουδοβίκου ΙΗ της Γαλλίας και του Κόμη του Αρτουά, μελλοντικού Βασιλιά Κάρολου Ι της Γαλλίας, αντίστοιχα.
Τον Μάιο του 1777, όταν η Σοφία δεν ήταν ακόμη 17 ετών, η Μαρία πούλησε τις δύο κόρες της στον Πρέσβη της Πολωνίας, Μπόσκαμπ Λιασοπόλσκι.
Η αδελφή ισχυρίστηκε ότι καταγόταν από την ευγενή αριστοκρατική οικογένεια Μαυροκορδάτου, η οποία προήλθε από την βασιλική οικογένεια της Ελλάδας και ήταν συγγενείς εξ αίματος με τους ηγεμόνες του Βυζαντίου.
Κατά τη διάρκεια του Ρωσοτουρκικού πολέμου , ήταν η ερωμένη του Ρώσου διοικητή πρίγκιπα Γκριγκόρι Ποτέμκιν και ενήργησε ως πράκτορας στη ρωσική υπηρεσία.
Ο Λιασοπόλσκι κανόνισε να πωληθεί η αδερφή της ως σύζυγος σε έναν Τούρκο Πασά, αλλά υποσχέθηκε στη μητέρα της να κανονίσει γάμο για τη Σοφία στην Ευρώπη.
Ο Γιούζεφ Βιτ ήταν γιος του διοικητή του φρουρίου Καμιανέτσκα και το ζευγάρι έζησε ένα χρόνο στο Καμιάνετς-Ποντίλσκι, προτού αναχωρήσει για την Ευρώπη το 1781.
Η Ποτότσκα γεννήθηκε την 1η Ιανουαρίου 1760 στην τουρκική πόλη Προύσα, από τον Κωνσταντίνο Κλαβόνη, έναν φτωχό έμπορο βοοειδών και τη Μαρία Κλαβόνη.
Οι συμπατριώτες της εποχής της έγραψαν: «Ήταν όμορφη σαν όνειρο, παιδί των νότιων χωρών. Όλοι εκείνοι που την έχουν δει θαυμάζουν την ομορφιά της, πυροδοτώντας φωτιά στις καρδιές των ανδρών και φθόνο στα μάτια των γυναικών.»
Στα τελικά στάδια της εκφύλισης του χρωμοσώματος Υ, άλλα χρωμοσώματα όλο και περισσότερο αναλαμβάνουν γονίδια και λειτουργίες που πριν συνδεόντουσαν με το χρωμόσωμα Υ.
Τα , , και πολλά είδη στο γένος έχουν εξελιχθεί σε γόνιμα θηλυκά που έχουν γονότυπο γενικά κωδικοποιητικό των αρσενικά , επιπλέον του προγονικού θηλυκού , μέσω μιας ποικιλίας τροποποιήσεων στα χρωμοσώματα Χ και Υ.
Στο , τα θηλυκά,με μόνο ένα χρωμόσωμα Χ το καθένα, παράγουν μόνο γαμέτες Χ και τα αρσενικά, ΧΥ, παράγουν γαμέτες Υ, ή γαμέτες που στερούνται χρωμοσώματα φύλου, μέσω μη διαχωρισμού .
Πέρα από τα τρωκτικά, τα μαύρα μουντιάκ , , εξέλιξαν νέα χρωμοσώματα Χ και Υ μέσω συγχωνεύσεων των προγονικών χρωμοσωμάτων φύλου και των αυτοσωμάτων.
Το Υ είναι το χρωμόσωμα που καθορίζει το φύλο σε πολλά είδη, επειδή είναι η παρουσία ή η απουσία του Υ που καθορίζει το αρσενικό ή θηλυκό φύλο του απογόνου που παράγεται στη σεξουαλική αναπαραγωγή.
Με μια διαφορά 30% μεταξύ ανθρώπων και χιμπατζήδων, το χρωμόσωμα Υ είναι ένα από τα πιο γρήγορα αναπτυσσόμενα τμήματα του ανθρώπινου γονιδιώματος .
Όλα τα γονίδια που συνδέονται με το Υ εκφράζονται ημίζυγα με εξαίρεση τις περιπτώσεις ανευπλοειδίας όπως στο σύνδρομο Γιάκομπς ή στο σύνδρομο ΧΧΥΥ.
Ο ανασυνδυασμός μεταξύ των χρωμοσωμάτων Χ και Υ αποδείχθηκε επιζήμιος—κατέληξε σε αρσενικά χωρίς τα απαραίτητα γονίδια που βρισκόντουσαν πριν στο χρωμόσωμα Υ και σε θηλυκά με περιττά ή ακόμα και επιβλαβή γονίδια που πριν βρισκόντουσαν μόνο στο χρωμόσωμα Υ.
Ως αποτέλεσμα, γονίδια ωφέλιμα σε αρσενικά συσσωρεύτηκαν κοντά σε φυλοκαθοριστικά γονίδια και ο ανασυνδυασμός αυτής της περιοχής απενεργοποιήθηκε για να διατηρηθεί αυτή η ειδική περιοχή αρσενικού.
Σταδιακά, το χρωμόσωμα Υ άλλαξε κατά τέτοιο τρόπο ώστε να παρεμποδίζει τις περιοχές γύρω από τα γονίδια φυλοκαθορισμού από ανασυνδυασμό οποιουδήποτε γονιδίου με το χρωμόσωμα Χ.
Ακόμα κι αν ένα καλά προσαρμοσμένο χρωμόσωμα Υ πετυχαίνει τη διατήρηση της γενετικής ενεργότητας του αποφεύγοντας συσσώρευση μεταλλάξεων, δεν υπάρχει καμιά εγγύηση ότι θα κληροδοτηθεί στην επόμενη γενιά.
Το μέγεθος του πληθυσμού του χρωμοσώματος Υ περιορίζεται εγγενώς στο 1/4 του πληθυσμού των αυτοσωμάτων: οι διπλοειδείς οργανισμοί περιέχουν δύο αντίγραφα των αυτοσωμικών χρωμοσωμάτων,ενώ μόνο ο μισός πληθυσμός περιέχει 1 χρωμόσωμα Υ.
Συνεπώς, αν και ένας άνδρας έχει καλά προσαρμοσμένο χρωμόσωμα Υ ελεύθερο από υπερβολικές μεταλλάξεις, μπορεί να μην μεταβιβαστεί ποτέ στο επόμενο γονιδιακό απόθεμα.
Η επαναλαμβανόμενη τυχαία απώλεια των καλά προσαρμοσμένων χρωμοσωμάτων Υ, σε συνδυασμό με την τάση του χρωμοσώματος Υ να αναπτύξει πιο επιβλαβείς μεταλλάξεις, συνεισφέρει στη πλατιά εκφύλιση στα είδη του χρωμοσώματος Υ.
Επιβλαβή αλληλόμορφα επιτρέπεται να "κάνουν οτοστόπ" με ωφέλιμα γειτονικά, διαδίδοντας έτσι τα κακοπροσαρμοσμένα αλληλόμορφα στην επόμενη γενιά.
Κατά μία εκτίμηση, το ανθρώπινο χρωμόσωμα Υ έχει χάσει 1.393 από τα αρχικά του 1.438 γονίδια στη διάρκεια της ύπαρξης του και η γραμμική επέκταση αυτού δίνει απώλεια 1.393 γονιδίων σε 300 εκατομμύρια χρόνια που δίνει ρυθμό γεννητικής απώλειας 4,6 γονιδίων ανά ένα εκατομμύριο έτη.
Συνεχιζόμενη απώλεια γονιδίων με ρυθμό 4,6 γονίδια ανά ένα εκατομμύριο έτη θα κατέληγε σε χρωμόσωμα Υ χωρίς λειτουργικά γονίδια – δηλαδή το χρωμόσωμα Υ θα έχανε πλήρως τη λειτουργία του – μέσα στα επόμενα 10 εκατομμύρια χρόνια, ή το μισό αυτού του χρόνου με εκτιμώμενη ηλικία 160 εκατομμυρίων ετών.
Συγκριτική γονιδιωματική ανάλυση αποκαλύπτει ότι πολλά θηλαστικά είδη παρουσιάζουν παρόμοια απώλεια λειτουργίας στα ετερόζυγα τους φυλετικά χρωμοσώματα.
Η εκφύλιση μπορεί να είναι απλά η μοίρα όλων των μη ανασυνδυαζόμενων φυλετικών χρωμοσωμάτων, λόγω των τριών κοινών εξελικτικών δυνάμεων: υψηλός ρυθμός μεταλλάξεων, ανεπαρκής επιλογή και γενετική παρέκκλιση.
Άνδρες με "απώλεια του Υ" (που έχει καθοριστεί όταν δεν υπάρχει Υ σε τουλάχιστον 18% των αιμοποιητικών κυττάρων τους) έχει βρεθεί ότι πεθαίνουν 5,5 έτη πιο νωρίς από τον μέσο όρο των άλλων ανδρών.
Αυτό έχει ερμηνευτεί ως ένδειξη ότι το χρωμόσωμα Υ παίζει έναν ρόλο πέρα από τον φυλοκαθορισμό και την αναπαραγωγή (αν και η απώλεια του Υ μπορεί να είναι το αποτέλεσμα παρά η αιτία).
Το χρωμόσωμα Υ ταυτοποιήθηκε ως φυλοκαθοριστικό χρωμόσωμα από τη Νέτι Στίβενς στο το 1905 κατά τη διάρκεια μιας μελέτης του σκώληκα του αλεύρου .
Η πρότεινε ότι τα χρωμοσώματα ήταν πάντα σε ζεύγη και ότι το χρωμόσωμα Υ ήταν το ζευγάρι του χρωμοσώματος Χ που ανακαλύφθηκε το 1890 από τον Χέρμαν Χένγκιν .
Κατάλαβε ότι η προηγούμενη ιδέα του Κλάρενς Έργουιν Μακλουνγκ , ότι το χρωμόσωμα Χ καθορίζει το φύλο, ήταν εσφαλμένη και ότι το , στην πραγματικότητα, οφείλεται στην παρουσία ή την απουσία του χρωμοσώματος Υ.
Όμως, μια έρευνα που δημοσιεύτηκε το 2010, και ιδιαίτερα μια άλλη έρευνα που δημοσιεύτηκε το 2008 που τεκμηρίωνε την αλληλουχία του γονιδιώματος του πλατύποδα, έχει προτείνει ότι το σύστημα φυλοκαθορισμού ΧΥ δεν θα πρέπει να είναι παρόν πάνω από 166 εκατομμύρια χρόνια πριν, στον διαχωρισμό των μονοτρημάτων από τα άλλα θηλαστικά.
Αυτή η επανεκτίμηση της ηλικίας του συστήματος ΧΥ των θηρίων βασίζεται στην εύρεση ότι οι αλληλουχίες που υπάρχουν στα Χ χρωμοσώματα των μαρσιποφόρων και των θηλαστικών των ευθηρίων υπάρχουν στα αυτοσώματα του πλατύποδα και των πουλιών.
Πολλές ομάδες οργανισμών εκτός από τα θηλαστικά θηρία έχουν χρωμοσώματα Υ, αλλά αυτά τα χρωμοσώματα δεν μοιράζονται κοινούς προγόνους με τα χρωμοσώματα Υ των θηρίων.
Στην περίπτωση των χρωμοσωμάτων Υ, τα παλίνδρομα είναι μη κωδικοποιητικά · αυτές οι σειρές βάσεων περιέχουν σημαντικά λειτουργικά γονίδια για την αρσενική γονιμότητα.
Η εκτεταμένη χρήση της γονιδιακής μετατροπής μπορεί να παίζει έναν ρόλο στην ικανότητα του χρωμοσώματος Υ να διορθώνει γενετικά σφάλματα και να κρατά την ακεραιότητα των σχετικά λίγων γονιδίων που μεταφέρει.
Όμως, συγκρίσεις των Υ χρωμοσωμάτων του ανθρώπου και του χιμπαντζή δείχνουν ότι το ανθρώπινο χρωμόσωμα Υ δεν έχει χάσει γονίδια από την χωρισμό των ανθρώπων και των χιμπαντζήδων πριν από περίπου 6–7 εκατομμύρια έτη, και σε μια επιστημονική αναφορά του 2012 δηλώνεται ότι έχει χαθεί μόνο ένα γονίδιο από τον διαχωρισμό των ανθρώπων από τον μακάκο μουλάττο πριν από 25 εκατομμύρια έτη.
Αυτά τα γεγονότα δίνουν σαφή ένδειξη ότι το γραμμικό πρότυπο προεκβολής είναι ατελές και προτείνουν ότι το τρέχον ανθρώπινο χρωμόσωμα Υ δεν συρρικνώνεται πια, ή συρρικνώνεται με πολύ πιο αργό ρυθμό από 4,6 γονίδια ανά εκατομμύριο έτη από ότι προβλέπει το γραμμικό πρότυπο προεκβολής.
Το ανθρώπινο χρωμόσωμα Υ δεν μπορεί, κανονικά, να ανασυνδυαστεί με το χρωμόσωμα Χ , εκτός από μικρά κομμάτια των ψευδοαυτοσωμικών περιοχών στα τελομερή .
Τα χρωμοσώματα Χ και Υ θεωρείται ότι έχουν εξελιχτεί από ένα ζεύγος ταυτόσημων χρωμοσωμάτων,που ονομάζονται αυτόσωμα, όταν ένα προγονικό ζώο είχε αναπτύξει μια αλληλόμορφη παραλλαγή, μια αποκαλούμενη "θέση φύλου " – η απλή κατοχή αυτού του αλληλόμορφου έκανε τον οργανισμό αρσενικό.
Σταδιακά, τα γονίδια που ήταν ευνοϊκά για τα αρσενικά και επιζήμια ή χωρίς επίπτωση στα θηλυκά είτε αναπτύχθηκαν στο χρωμόσωμα Υ, είτε αποκτήθηκαν μέσω της διαδικασίας της χρωμοσωμικής μετατόπισης .
Αυτό συνήθως καταλήγει σε ελαττωματική ορχική ανάπτυξη, έτσι που το βρέφος μπορεί ή δεν μπορεί να έχει πλήρως σχηματισμένα ανδρικά γεννητικά όργανα εσωτερικά ή εξωτερικά.
Όταν το τμήμα του Υ είναι ελάχιστο και μη λειτουργικό, το παιδί είναι συνήθως κορίτσι με τα χαρακτηριστικά του συνδρόμου Τέρνερ ή με μικτή γοναδική δυσγενεσία .
Η παρατήρηση ότι το χρωμόσωμα Υ υφίσταται μικρό μειωτικό ανασυνδυασμό και έχει επιταχυνόμενο ρυθμό μεταλλάξεων καθώς και εκφυλιστική αλλαγή συγκριτικά με το υπόλοιπο γονιδίωμα προτείνει μια επαναστατική εξήγηση για την προσαρμοστική λειτουργία της μείωσης στις γενετικές πληροφορίες του ανθρωπίνου σώματος.
Ο πρότεινε ότι η βασική λειτουργία της μείωσης είναι η διατήρηση της ακεραιότητας του γονιδιώματος, μια πρόταση που συμφωνεί με την ιδέα ότι η μείωση είναι μια προσαρμογή για την επιδιόρθωση βλαβών του .
Επειδή οι ερευνητές χρησιμοποιούν διαφορετικές προσεγγίσεις στον γονιδιωματικό σχολιασμό οι προβλέψεις τους για τον αριθμό των γονιδίων σε κάθε χρωμόσωμα διαφέρει.
Το πρώτο χρωμόσωμα Χ στην αλυσίδα είναι επίσης μερικώς ομόλογο με το τελευταίο χρωμόσωμα Υ, που δείχνει ότι έχουν συμβεί ιστορικά βαθιές αναδιατάξεις, που κάποιες τους προσέθεσαν νέα τμήματα από αυτοσώματα.
Είναι ολότελα τυχαίο ότι το χρωμόσωμα Υ, κατά τη μίτωση, έχει δύο πολύ κοντούς κλάδους που μπορούν να φαίνονται αναμειγμένοι στο μικροσκόπιο και εμφανίζονται ως παράγωγο ενός σχήματος Υ.
Όπως έχει ήδη αναφερθεί, το χρωμόσωμα Υ δεν μπορεί να ανασυνδυαστεί κατά τη διάρκεια της μείωσης όπως τα άλλα ανθρώπινα χρωμοσώματα· όμως, το 2003, ερευνητές από το ανακάλυψαν μια διεργασία που μπορεί να επιβραδύνει τη διεργασία αποικοδόμησης.
Ενώ όλα τα άλλα χρωμοσώματα στο ανθρώπινο γονιδίωμα έχουν ρυθμούς εντροπίας 1,5–1,9 δυαδικά ψηφία ανά νουκλεοτίδιο (συγκριτικά με το θεωρητικό μέγιστο του ακριβώς 2 για καθόλου πλεόνασμα), ο ρυθμός εντροπίας του χρωμοσώματος Υ είναι μόνο 0,84.
Μεταξύ των ανθρώπων, μερικοί άντρες έχουν δύο χρωμοσώματα Χ και ένα Υ , ή ένα και δύο και κάποιες γυναίκες έχουν τρία Χ ή μόνο ένα Χ αντί για δύο Χ .
Στους ανθρώπους το χρωμόσωμα Υ επεκτείνεται σε περίπου 58 εκατομμύρια ζεύγη βάσεων και αντιπροσωπεύει περίπου το 1% του συνολικού σε ένα ανδρικό κύτταρο.
Άλλοι οργανισμοί έχουν έχουν κατοπτρική εικόνα φυλετικών χρωμοσωμάτων: όπου υπάρχει ομογενές φύλο είναι το αρσενικό, οπότε έχει δύο χρωμοσώματα ΖΖ και το θηλυκό είναι το ετερογενές φύλο με ένα χρωμόσωμα Ζ και ένα χρωμόσωμα . Παραδείγματος χάρη, θηλυκά πτηνά, φίδια και πεταλούδες έχουν φυλετικά χρωμοσώματα Ζ, ενώ τα αρσενικά έχουν ΖΖ χρωμοσώματα.
Τα ευρήματα επιβεβαιώθηκαν συγκρίνοντας παρόμοιες περιοχές του χρωμοσώματος Υ στους ανθρώπους με τα χρωμοσώματα Υ των χιμπαντζήδων, μπονόμπο και γορίλων.
Η σύγκριση έδειξε ότι το ίδιο φαινόμενο της γονιδιακής μετατροπής εμφανίστηκε να δουλεύει περισσότερο από 5 εκατομμύρια χρόνια, όταν οι άνθρωποι και τα μη ανθρώπινα πρωτεύοντα διαχωρίστηκαν μεταξύ τους.
Για κάποια από αυτά, ιδιαίτερα τα ερπετά, το φύλο εξαρτάται από τη θερμοκρασία επώασης· άλλα είναι ερμαφρόδιτα (που σημαίνει ότι το ίδιο άτομο έχει και αρσενικούς και θηλυκούς γαμέτες).
Επειδή η αρσενική ειδική περιοχή είναι πολύ μικρή και δεν περιέχει βασικά γονίδια, είναι δυνατή η τεχνητή επαγωγή αρσενικών ΧΧ και θηλυκών ΥΥ χωρίς κακό αποτέλεσμα.