polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Δύο από τις καταρρίψεις αυτές σημειώθηκαν χωρίς να ρίξει ούτε μία βολή: όταν ήρθε σε θέση βολής έναντι ενός εχθρικού αεροσκάφους, ο πιλότος του τελευταίου πανικοβλήθηκε, έστριψε απότομα προς τα δεξιά και συγκρούσθηκε με το διπλανό του αεροπλάνο συμπολεμιστή του.
Τελείωσε τον πόλεμο με 11,5 επίσημες καταρρίψεις, μεταξύ των οποίων και μία από τις πρώτες αεριωθούμενου αεροπλάνου στην ιστορία, ενός γερμανικού 262 που μπόρεσε να ρίξει καθώς αυτό πήγαινε να προσγειωθεί.
Παρά τον κανονισμό που απαγόρευε σε καταρριφθέντες και διαφυγόντες πιλότους να πετάξουν και πάλι πάνω από εχθρικό έδαφος, ο Γιέιγκερ μαζί με έναν άλλο τέτοιο πιλότο, τον Φρεντ Γκλόβερ, μίλησαν απευθείας στον ανώτατο διοικητή των Συμμαχικών Δυνάμεων, Στρατηγό Ντουάιτ Αϊζενχάουερ, στις 12 Ιουνίου 1944.
Αφού πρώτα πήρε άδεια από το Υπουργείο Πολέμου να αποφασίσει για το αίτημά τους, ο Αϊζενχάουερ τους επέτρεψε να ξαναπετάξουν πάνω από την κατεχόμενη Γαλλία.
Αργότερα ο Τσακ πίστωνε τις μεταπολεμικές επιτυχίες του σε αυτή την απόφαση, λέγοντας ότι η σταδιοδρομία του ως πιλότου δοκιμών ήταν ένα φυσικό επακόλουθο τού ότι ήταν παρασημοφορημένος πιλότος μαχητικού σε αερομαχίες και τού ότι υπήρξε μηχανικός αεροσκαφών προηγουμένως.
Είχε δύο αδελφούς, τον Ρόυ και τον Χαλ Τζούνιορ, καθώς και δύο αδελφές, την Ντόρις Ανν (που σκοτώθηκε τυχαία σε ηλικία δύο ετών από τον εξάχρονο Ρόυ που έπαιζε με ένα όπλο) και την Πάνσυ Λη.
Ο Τσακ Γιέιγκερ κατατάχθηκε ως σμηνίτης στην Αμερικανική Πολεμική Αεροπορία στις 12 Σεπτεμβρίου 1941 και έγινε μηχανικός αεροσκαφών στην Αεροπορική Βάση Τζωρτζ, στη Βίκτορβιλ της Καλιφόρνια.
Την εποχή της κατατάξεώς του, ο Γιέιγκερ δεν ήταν επιλέξιμος για εκπαίδευση ιπτάμενου, εξαιτίας της μικρής ηλικίας του και του επιπέδου σπουδών, αλλά η είσοδος των ΗΠΑ στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο τρεις μήνες αργότερα ώθησε την Αεροπορία να αλλάξει τα σχετικά κριτήρια.
Διαθέτοντας ασυνήθιστα ισχυρή όραση , που κάποτε του επέτρεψε να πετύχει ένα ελάφι από απόσταση 500 μέτρων, ο Γιέιγκερ έγινε δεκτός για εκπαίδευση ιπτάμενου.
Παρά την κακοτυχία αυτή, ο Τσακ Γιέιγκερ ξεπέρασε την ταχύτητα του ήχου εκείνη την ημέρα, 14 Οκτωβρίου 1947, επιτυγχάνοντας ταχύτητα Μαχ 1,07 σε υψόμετρο 13.700 μέτρα , πάνω από την ξηρή λίμνη Ρότζερς της Ερήμου Μοχάβι.
Η ευκαιρία του για τη διασημότητα ήρθε όταν ο πιλότος δοκιμών Τσάλμερς Γκούντλιν απαίτησε 150.000 δολάρια για να εκτελέσει την πρώτη υπερηχητική πτήση, οπότε η επέλεξε τον Γιέιγκερ για να πετάξει το πυραυλοκίνητο -1 στα πλαίσια ενός προγράμματος της για την έρευνα της πτήσεως σε υψηλές ταχύτητες.
Ως καταρριφθείς και διαφυγών πιλότος, είχε το δικαίωμα να επιλέξει το πού θα συνέχιζε να υπηρετεί, και έτσι, καθώς ήταν νιόπαντρος και η σύζυγός του έγκυος, διάλεξε τη Βάση Ράιτ στο Οχάιο για να είναι κοντά στο σπίτι του στη Δυτική Βιρτζίνια.
Η σταδιοδρομία του ως ιπτάμενου καλύπτει περισσότερα από 60 χρόνια και τον έφερε σε πολλά μέρη του κόσμου, ακόμα και στη Σοβιετική Ένωση στο αποκορύφωμα του Ψυχρού Πολέμου.
Αντιθέτως, δεν έχει συγγένεια με την Τζεάνα Γιέιγκερ, μία από τους δύο πιλότους του « », του πρώτου αεροσκάφους που έκανε τον γύρο του κόσμου χωρίς να προσγειωθεί ή να ανεφοδιαστεί σε καύσιμα.
Ο Τσαρλς Έλγουντ Γιέιγκερ , γνωστότερος με το προσωνύμιο Τσακ Γιέιγκερ , ήταν παλαίμαχος αεροπόρος και πιλότος δοκιμών της Αμερικανικής Πολεμικής Αεροπορίας, περίφημος επειδή στις 14 Οκτωβρίου 1947 έγινε ο πρώτος άνθρωπος που επιβεβαιωμένα ξεπέρασε την ταχύτητα του ήχου σε επίπεδη πτήση .
Παρά ταύτα, ο Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου δεν δικαιούται να δίνει συγκεκριμένες διαταγές στους υπουργούς αναφορικά με τα τμήματα τους, παρά μόνο κατευθυντήριες οδηγίες γενικού χαρακτήρα, ενώ παράλληλα δε δύναται να διατάζει την απόλυση τους.
Η αρχηγία των ενόπλων δυνάμεων επισήμως αποδίδεται στην κεφαλή του κράτους, δηλαδή τον ίδιο, στην πραγματικότητα όμως ανήκει στον Υπουργό Άμυνας και επομένως στην κυβέρνηση.
Έτσι, η διαχείριση του πολιτικού και διοικητικού συστήµατος του κράτους ανάγει την ιταλική Κυβέρνηση στο πιο "δυνατό" όργανο, την κινητήρια δύναμη, θα λέγαμε, της εθνικής πολιτικής.
Σύμφωνα με τη συνταγματική πρακτική, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας προχωρά σε διαβουλεύσεις με τις κοινοβουλευτικές ομάδες προκειμένου να καταλήξει στην επιλογή ατόμου ικανού να εξασφαλίσει την εμπιστοσύνη του κοινοβουλίου.
Μετά τον ορισμό του, ο Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου προτείνει στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας τους υπουργούς με τους οποίους θα σχηματίσει το υπουργικό συμβούλιο εάν, όπως προαναφέρθηκε, λάβει ψήφο εμπιστοσύνης και από τα δύο κοινοβουλευτικά σώματα.
Ο θεμελιώδης νόμος της Ιταλικής Δημοκρατίας είναι το Σύνταγμα, δηλαδή ο κώδικας που υποδεικνύει τις θεμελιώδεις αρχές, τα δικαιώματα και τις υποχρεώσεις των πολιτών και που ορίζει την τάξη.
Σύμφωνα με το άρθρο 70 του Ιταλικού Συντάγματος, η νομοθετική εξουσία του κράτους ανήκει στο κοινοβούλιο, το οποίο διαιρείται σε δυο συνελεύσεις: τη Γερουσία της Δημοκρατίας και τη Βουλή των Αντιπροσώπων.
Όλοι οι νόμοι πρέπει σε τελικό στάδιο να επικυρώνονται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, ο οποίος μπορεί να αναπέμψει κάποιο νόμο στο κοινοβούλιο σε περίπτωση που θεωρεί ότι αντιτίθεται του Συντάγματος , αλλά για μια μόνο φορά.
Το Υπουργικό Συμβούλιο βασίζεται στην κοινοβουλευτική πλειοψηφία, η οποία προκύπτει έπειτα από ψηφοφορία ανάμεσα στα μέλη που διαθέτουν δικαίωμα ψήφου.
Η Ιταλία αποτελεί δημοκρατικό κράτος από την 2η Ιουνίου 1946, όταν η μοναρχία κατέρρευσε μέσω δημοψηφίσματος και εκλέχθηκε Συντακτική Συνέλευση προκειμένου να συντάξει το Ιταλικό Σύνταγμα, το οποίο τέθηκε σε ισχύ την 1η Ιανουαρίου 1948.
Επάνω του συναντώνται κατά κάποιο τρόπο τα τρία σκέλη της εξουσίας: ορίζει τον αρχηγό της εκτελεστικής εξουσίας και ο ίδιος αποτελεί τον επικεφαλής του δικαστικού συστήματος.
Το ιταλικό πολιτικό σύστημα είναι οργανωμένο σύμφωνα με τη διάκριση των εξουσιών: τη νομοθετική εξουσία ασκεί το κοινοβούλιο, η εκτελεστική εξουσία ασκείται από την κυβέρνηση, ενώ η δικαστική εξουσία ασκείται από τα δικαστήρια, ανεξάρτητα από τις δύο άλλες εξουσίες.
Ορίζεται από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας και αποτελεί το τέταρτο κατά σειρά σημαντικότερο κρατικό αξίωμα, μολονότι αποτελεί τον πραγματικό κυρίαρχο του πολιτικού συστήματος.
Οι οθόνες υψηλής ανάλυσης, όπως η οθόνη 8Κ, επιτρέπουν σε κάθε εικονοστοιχείο να διακρίνεται από το ανθρώπινο μάτι όταν βλέπεται σε τυπική απόσταση από την οθόνη.
Η ανάλυση 8Κ μπορεί επίσης να χρησιμοποιηθεί για τη δημιουργία βελτιωμένων βίντεο χαμηλότερης ανάλυσης μέσω ενός συνδυασμού τεχνικών περικοπής και / ή με τεχνικές υποδειγματογράφησης που χρησιμοποιούνται στην επεξεργασία βίντεο και φιλμ.
Οι αναλύσεις όπως η 8 επιτρέπουν στους κινηματογραφιστές να φωτογραφίζουν σε υψηλή ανάλυση με έναν ευρύ φακό ή σε περαιτέρω απόσταση, σε περίπτωση δυνητικά επικίνδυνων αντικειμένων , επιτρέποντας τη μεγέθυνση και τη περικοπή μετά την παραγωγή.
Η τεχνική περιλαμβάνει τη λήψη ενός μέρους της αρχικής εικόνας 8Κ και την περικοπή της ώστε να ταιριάζει με μια μικρότερη ανάλυση, όπως το ισχύον βιομηχανικό πρότυπο για τηλεοράσεις υψηλής ευκρίνειας .
Η γραφειοκρατία και οι αυστηροί νόμοι του Βατικανού περιόριζαν πολύ τους Σάξονες αρτοποιούς της εποχής, οι οποίοι θα προτιμούσαν να χρησιμοποιήσουν βούτυρο εφόσον το λάδι ήταν ακριβό και δυσεύρετο.
Περί το 1450 ο πρίγκιπας-εκλέκτορας Ερνέστος της Σαξονίας και ο αδελφός του, δούκας Αλβέρτος Γ, ζήτησαν με μια επιστολή από τον Πάπα Νικόλαο Ε να επιτρέψει τη χρήση βουτύρου αντί για λάδι για το ψήσιμο.
Το αίτημα δεν έγινε τότε δεκτό, αλλά το 1491 ο Πάπας Ιννοκέντιος Η έδωσε τελικά την έγκρισή του για το βούτυρο με την προϋπόθεση, να καταβάλλεται στην εκκλησία ένα είδος φόρου σε χρυσό κάθε χρόνο.
Κατόπιν διαταγής του και με την ευκαιρία μιας γιορτής που θρυλείται ότι δόθηκε για περισσότερους από 24000 επισκέπτες, διέταξε την συντεχνία των αρτοποιών να ψήσουν ένα γιγαντιαίο στόλεν βάρους 1,8 τόνων.
Στη ζύμη μπορούν να προστεθούν φρούτα, αποξηραμένα ή ζαχαρωμένα, ξύσμα πορτοκαλιού, σταφίδες, ξηροί καρποί, κάρδαμο, κανέλα, ρούμι, λικέρ ή κονιάκ και αμυγδαλόπαστα.
Όταν πρωτοεμφανίστηκε το στόλεν ήταν απλά ένα νηστίσιμο Χριστόψωμο που παρασκευαζόταν από αλεύρι, μαγιά, λάδι και νερό, για την περίοδο της νηστείας που αποτελεί ιερή περίοδο για την χριστιανική εκκλησία καθώς περιλαμβάνει τις ημέρες της προετοιμασίας για τον εορτασμό της Γέννησης του Χριστού.
Στην αγορά της Δρέσδης από το 16ο αιώνα, οι αρτοποιοί συνήθιζαν να προσφέρουν για την περίοδο των εορτών ένα ή δύο στόλεν στον ηγεμόνα τους που ζύγιζαν περίπου 16 κιλά έκαστο.
Το Στόλεν είναι ένα αρτοσκεύασμα σαν κέικ με ζαχαρωμένα ή αποξηραμένα φρούτα, ξηρούς καρπούς ή και αμυγδαλόπαστα, επικαλυμμένο με ζάχαρη άχνη.
Τα ορυχεία του Γκόσλαρ για αιώνες ήταν ένα αγκάθι στα πλευρά των δουκών του Μπράουνσβαϊγκ-Βόλφενμπυτελ, που διοικούσαν τα παρακείμενα κτήματα του Χαρζ.
Το 1552 - μετά από δεκαετίες νομικών διεκδικήσεων, ερίδων και συγκρούσεων - όταν η πόλη ήταν εξασθενημένη από τον Σμακαλντικό πόλεμο, ο Δούκας Ερρίκος Ε', εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία και οικειοποιήθηκε τα ορυχεία.
Κατά τη διάρκεια του τριακονταετούς Πολέμου οι πολίτες του Γκόσλαρ, για άλλη μια φορά, προσπάθησαν να ανακτήσουν τα ορυχεία παριστάνοντας τους πιστούς υποστηρικτές των αυτοκρατορικών δυνάμεων εναντίον του Προτεστάντη διοικητή Χριστιανού του Χάλμπερστατ, αλλά απέτυχαν, αφού ο ανιψιός του Δούκα, ο Αύγουστος Β', συμφιλιώθηκε με τον Αυτοκράτορα Φερδινάνδο το 1642.
Για τους Ναζί τα κοιτάσματα του Ράμελσμπεργκ ήταν ζωτικής σημασίας για τις πολεμικές προσπάθειες, όπως και ο εμπλουτισμός των μεταλλευμάτων με τεχνικές επίπλευσης.
Αρχιτέκτονες ήταν οι Φριτζ Σουπ και Μάρτιν Κρέμερ, που σχεδίασαν και άλλα σημαντικά βιομηχανικά κτίρια (όπως τα Ορυχεία Ζολβερέιν στο Ρουρ, που αναγνωρίστηκαν επίσης ως Μνημείο Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ).
Όταν η Αυτοκρατορική επιρροή εξασθένισε, τα ορυχεία κυβερνούνταν από το συμβούλιο της Αυτοκρατορικής πόλης του Γκόσλαρ, που επίσημα αγόρασε τα δικαιώματα εξόρυξης το 1359.
Τα κύρια μεταλλεύματα που εξορύσσονταν στο Ράμελσμπεργκ ήταν μολύβδου-ψευδαργύρου, χαλκού, θείου, μεικτά ορυκτά, βαρίτες διαφόρων χρωμάτων και ταινιωτά ορυκτά μαζί με τα σημαντικά μέταλλα γαληνίτης, χαλκοπυρίτης, σφαλερίτης, βαρύτης και βιτριόλες.
Τα κύρια μέταλλα που εξάγονταν από αυτά τα μεταλλεύματα ήταν ασήμι, μόλυβδος, χαλκός και ψευδάργυρος, στα οποία βασίστηκε ο πλούτος του Γκόσλαρ.
1175 όταν ο Αυτοκράτορας Φρειδερίκος Βαρβαρόσσα ζήτησε υποστήριξη στην εκστρατεία του εναντίον των ιταλικών πόλεων της Συμμαχίας της Λομβάρδης, ο δούκας των Γουέλφων ο Ερρίκος ο Λέων ζήτησε ως αντάλλαγμα τα ορυχεία του Γκόσλαρ αλλά ο Φρειδερίκος αρνήθηκε.
Το 1180 τα ορυχεία άρχισαν να αποκαθίστανται, αλλά το 1198-99 βρέθηκαν και πάλι να είναι αντικείμενο διαμάχης μεταξύ Γουέλφων-Χοενστάουφεν για τη διαδοχή στο θρόνο από τον Όθων Δ' ή τον Φίλιππο της Σουαβίας.
Η Γαλαρία Ροεντερ (με σύστημα υδροτροχών για την αποστράγγιση του λάκκου και την ανέλκυση των μεταλλευμάτων. Υπάρχει μια ρεπλίκα της στο Γερμανικό Μουσείο του Μόναχου)
Στα ορυχεία του βουνού εξορύσσονταν σημαντικές ποσότητες μεταλλευμάτων αργύρου, χαλκού και μολύβδου, και το ορυχείο λειτούργησε αδιάκοπα για πάνω από 1.000 χρόνια μέχρις ότου τελικά έκλεισε το 1988.
Το 2010 αυτό το μνημείο παγκόσμιας κληρονομιάς επεκτάθηκε για να συμπεριλάβει τις Εγκαταστάσεις Διαχείρισης Υδάτων στο Άνω Χαρζ, το Αββαείο του Βαλκενρίετν και τον ιστορικό Λάκκο του Σαμψών.
Σε 1005 τα κοιτάσματα αργύρου προσέλκυσαν τον Βασιλιά Ερρίκο Β' της Γερμανίας που έχτισε το Αυτοκρατορικό Παλάτι του Γκόσλαρ στους πρόποδες του βουνού Ράμελσμπεργκ, το οποία επεκτάθηκε από τους διαδόχους των Σαλίων, Κορράδο Β' και Ερρίκο Γ' και σταδιακά αντικατέστησε το παλαιό Βασιλικό παλάτι του Βερλα.
Πάνω από 1000 χρόνια μετά, κατά τα οποία έχουν εξαχθεί σχεδόν 30 εκατομμύρια τόνοι μεταλλευμάτων, το ορυχείο τελικά έκλεισε από την εταιρεία την 30 Ιουνίου 1988 λόγω εξάντλησης των κοιτασμάτων.
Από ανάλυση γραπτών πηγών και των αρχαιολογικών ευρημάτων από ακατέργαστα κομμάτια μεταλλευμάτων και σκωρίας που βρέθηκαν κατά τη διάρκεια αρχαιολογικών ανασκαφών μεταξύ του 1981 και του 1985 στο Ντούνα του Νότιου Χαρζ φαίνεται πως οι πρώτες εργασίες εξόρυξης στο Ράμελσμπεργκ άρχισαν προς τα τέλη του 7ου αιώνα.
Σε αντίθεση με τα ορυκτά κοιτάσματα του Άνω Χαρζ, τα κοιτάσματα στο Ράμελσμπεργκ προέκυψαν από τη διαφυγή των καυτών, μεταλλούχων, θερμών πηγών στον πυθμένα της θάλασσας κατά την Δεβόνια περίοδο.
Ορλεάνη - Μια από τις λίγες ενθρονίσεις Γάλλου μονάρχη εκτός της Ρεν συνέβη στην Ορλεάνη, όταν ο Λουδοβίκος ΣΤ' ο χοντρός ενθρονίστηκε στο Καθεδρικό Ναό της Ορλεάνης από τον Δαϊμβέρτο αρχιεπίσκοπο της Σεν.
Βερσαλλίες - Η Τρίτη Γαλλική Δημοκρατία όρισε τις Βερσαλλίες ως έδρα της κυβέρνησης Μάρτη του 1871, αφού η Κομμούνα του Παρισιού ανέλαβε τον έλεγχο του Παρισιού.
Μπορντό - Η γαλλική κυβέρνηση μετεγκαταστάθηκε για πολύ λίγο από το Παρίσι στο Μπορντό κατά τη διάρκεια του Α 'Παγκοσμίου Πολέμου , όταν φοβήθηκαν ότι το Παρίσι σύντομα θα πέσει στα γερμανικά χέρια.
Τουρ - Η Τουρ χρησίμευσε ως προσωρινή πρωτεύουσα της Γαλλίας κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου αφού η κυβέρνηση έφυγε από το Παρίσι λόγω της γερμανικής προόδου.
Μπορντώ - Η γαλλική κυβέρνηση μεταφέρθηκε από το Παρίσι στη Τουρ και στη συνέχεια στο Μπορντώ για πολύ λίγο κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, όταν έγινε φανερό ότι το Παρίσι σύντομα θα πέσει σε γερμανικά χέρια.
Παρίσι - Με την απελευθέρωση του Παρισιού το 1944, ο Σαρλ ντε Γκωλ ίδρυσε την Προσωρινή Κυβέρνηση της Γαλλικής Δημοκρατίας, αποκαθιστώντας το Παρίσι ως γαλλική πρωτεύουσα.
Επίσης ακολούθησε τον Αλέξιο Γ και τη μητέρα του Ειρήνη Παλαιολογίνα, όταν απέπλευσαν εναντίον του στασιαστή Νικήτα Σχολάριου, που ήταν μέγας δούκας , το 1355.
Ο Μιχαήλ Μέγας Κομνηνός της Τραπεζούντας είχε φυλακιστεί για μία περίοδο και έπειτα εστάλη στην Κωνσταντινούπολη, συνοδευόμενος από τον Μιχαήλ Σαμψών, τατά του παλατιού, ο οποίος είχε εξουσιοδοτηθεί να βρει μία κατάλληλη νύφη για τον νέο μονάρχη Αλέξιο Γ, μικρανιψιό του Μιχαήλ.
Οι δύο απεσταλμένοι επέστρεψαν μαζί με τη Θεοδώρα στην Τραπεζούντα στις 3 Σεπτεμβρίου 1351 και στις 28 Σεπτεμβρίου έγινε ο γάμος με τον Αλέξιο Γ στο ναό του Αγ.
Σύμφωνα με την Ιστορία του Ιωάννη ΣΤ, ο Νικηφόρος είχε φυλακιστεί με διαταγή του Αλεξίου Απόκαυκου, ενός από τους κύριους συμβούλους της Άννας της Σαβοΐας κατά τον εμφύλιο πόλεμο εναντίον του Ιωάννη ΣΤ, το 1341.
Είναι πιθανό να πρόκειται για τη μοναχή Θεοδοσία Καντακουζηνή, που ο Ματθαίος Α Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης περιγράφει ως "η τελευταία αυτοκράτειρα της Ανατολής" σε ένα έγγραφό του τον Ιούνιο του 1400.
Άλλα καθήκοντα περιελάμβαναν τα Επιστάτης του διακόσμου των δύο καμαρών του βασιλιά, Επιστάτης των Οίκων του Λευκού και Κόκκινου Στέμματος, και Φύλακας των κοσμημάτων του στέμματος.
Ο μασταμπάς αποτελείται από ναΐσκο με έξι δωμάτια, υπόστυλη αίθουσα, πέντε αποθηκευτικά δωμάτια, δύο θαλάμους που περιείχαν πλοία, ένα σερντάμπ, και σκαλιά που οδηγούν στην κορυφή.
Ο ναΐσκος ήταν διακοσμημένος, όπως και ο ταφικός θάλαμος ο οποίος βρισκόταν στο τέλος φρεατίου, και περιείχε πέτρινη σαρκοφάγο με επιγραφές μέσα στην οποία βρισκόταν ξύλινο φέρετρο.
Στους τοίχους υπάρχουν δύο ψηφιδωτά, που αρχικά ήταν στη Νορμανδική πρόσοψη· πρώτα του Ρογήρου Β βασιλιά της Σικελίας, κυρίου του Γεωργίου Αντιοχέως μεγάλου ναυάρχου της Σικελίας.
Ο Ρογήρος στέφεται από τον Χριστό· η απεικόνιση του Ρογήρου Β είναι πολύ σημαντική, ως προς τον τρόπο που εμφανίζεται: οι ρήγες ελάμβαναν το στέμμα από τον Ρωμαίο Αυτοκράτορα από την Κωνσταντινούπολη, ή αργότερα στη Δύση από τον πάπα.
Επάνω από τον Γεώργιο υπάρχει η επιγραφή ΔΟΥΛΟΥ ΔΕΗΙ ΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΤΟΥ ΑΜΗΡΑ, ενώ η Θεοτόκος κρατά ειλητό, το οποίο γράφει τα λόγια της, που απευθύνονται στον γιο της Χριστό : ΤΟΝ ΕΚ ΒΑΘΡΩΝ ΔΕΜΑΝΤΑ ΤΟΝΔΕ ΜΟΙ ΔΟΜ ΓΕΩΡΓΙΟΝ ΠΡΩΤΙΤΟΝ ΑΡΧΟΝΤΩΝ ΟΛΩΝ, ΤΕΚΝΟ ΦΥΛΑΤΤΕΙ ΠΑΝΓΕΝΕΙ ΠΑ ΛΑΒΗ, ΝΕΜΕΙ ΤΕ ΤΗΝ ΛΥΤΡΩ ΑΜΑΡΤΗΜΑΤΩΝ.
Το αρχικό κτήριο κτίστηκε στον ελληνικό τύπο του σταυροειδούς ναού εγγεγραμμένου σε τετράγωνο, ενός σταθερού μεσοβυζαντινού τύπου, που ήταν κοινός στη νότιο Ιταλία και τη Σικελία.
Πρόκειται για μία παραλλαγή του, καθώς τα τρία ημιθόλια στα ανατολικά εφάπτονται άμεσα στο κύριο κτήριο και δεν χωρίζονται από εσοχές, όπως είναι το σύνηθες στους ναούς της εποχής αυτής στα Βαλκάνια και τη Μ.
Κατά τον πρώτο αιώνα της ύπαρξής του, το κτήριο επεκτάθηκε σε τρεις διακριτές φάσεις: πρώτα με την προσθήκη νάρθηκα για τη στέγαση των τάφων του Γεωργίου Αντιοχέως και της συμβίας του.
το κτήριο ανακαινίστηκε με σεβασμό την ιστορία του ναού: έγινε προσπάθεια να επιστρέψει το κτήριο στην αρχική του κατάσταση, ωστόσο πολλά στοιχεία μπαρόκ παρέμειναν.
Στο εσωτερικό, μία σειρά ξύλινων δοκών στη βάση του τρούλου, φέρουν ζωγραφιστή επιγραφή από τη μεγάλη δοξολογία και τον επινείκιο ύμνο της λειτουργίας, στην αραβική γλώσσα.
Με τις αραβικές αυτές επιρροές, η Μαρτοράνα συγκρίνεται με το υβριδικό Παλατινό Παρεκκλήσιο του Παλέρμο, που περιέχει μείξη Βυζαντινών και ισλαμικών μορφών.
Ο Άραβας περιηγητής Ιμπν Ζουμπάρ επισκέφθηκε το ναό το 1184 και έπειτα αφιέρωσε ένα εκτεταμένο μέρος της περιγραφής τού Παλέρμο για το κτήριο, χαρακτηρίζοντάς το ως "το ωραιότερο μνημείο του κόσμου".
Μετά τους Σικελικούς Εσπερινούς του 1282, οι ευγενείς της νήσου συγκεντρώθηκαν στο ναό και στη σύσκεψη αποφάσισαν να προσφέρουν το στέμμα της Σικελίας στον Πέτρο Γ της Αραγωνίας, ως σύζυγο της Κωνσταντίας Χοενστάουφεν.
Ο ναός υπάγεται στην Επαρχία της Πιάνα ντέλι Αλμπανέζι της Ιταλο-Αλβανικής Καθολικής Εκκλησίας, μίας επισκοπής που περιλαμβάνει τις αλβανικές κοινότητες της Σικελίας, που τελούν τη λειτουργία κατά το Βυζαντινό τυπικό στην αρχαία ελληνική γλώσσα.
Αυτά παρουσιάζουν εικονογραφικές και μορφικές ομοιότητες με τα ψηφιδωτά της Καπέλα Παλατίνα, του καθεδρικού του Μονρεάλε και του καθεδρικού της Τσεφαλού, αν και πιθανόν δημιουργήθηκαν από διαφορετική ομάδα καλλιτεχνών.
Η ταινία, γενικά, είναι ένα αποκύημα συμβολισμών και διαφορετικών καλλιτεχνικών εκφράσεων, ούσα εμπνευσμένη από τη μουσική του Νικ Κέιβ, έως και τη λυρική ποίηση του Ράινερ Μαρία Ρίλκε.
Επίσης υπήρξε υποψήφια στο Φεστιβάλ Καννών και για τα Βραβεία Ευρωπαϊκού Κινηματογράφου, με τον Βέντερες να κερδίζει και στα δύο το Βραβείο Καλύτερης Σκηνοθεσίας.
Τα Φτερά του Έρωτα είναι ρομαντική ταινία φαντασίας του 1987, από τη Δυτική Γερμανία και τη Γαλλία, σε σκηνοθεσία Βιμ Βέντερς, ο οποίος συμμετείχε και στο σενάριο και στην παραγωγή.
Ένας από αυτούς του αγγέλους, ερωτεύεται μία όμορφη χορεύτρια, και εξαιτίας της γίνεται θνητός για να μπορέσει να κατανοήσει απολύτως την ανθρώπινη φύση: από απλά πράγματα, δηλαδή νιώθοντας τη γεύση του φαγητού, μέχρι και του να αγγίζει τους αγαπημένους του.
Το 1936, ο Γάλλος πολεοδόμος Ενρί Προστ πρότεινε ένα υπόγειο σιδηροδρομικό δίκτυο μεταξύ των περιοχών της Πλατείας Ταξίμ και Μπεγιαζίτ.
Έπειτα, τον Σεπτέμβριο του 1952, ο Διευθυντής του Τμήματος Μεταφορών του Παρισιού, Μαρκ Λαγκεβίν, ετοίμασε μια έκθεση 14 κεφαλαίων μαζί με τον συνεργάτη του, Λουί Μιζουνέ, για την υλοποίηση του έργου και την ενσωμάτωσή του με τα άλλα μέσα μαζικής μεταφοράς της πόλης.
Ωστόσο, αυτά τα σχέδια δεν τέθηκαν ποτέ σε ισχύ και όλες οι προτάσεις τέθηκαν σε αναμονή μέχρι το 1987, όταν έγινε ο σχεδιασμός για το σημερινό Μετρό της Κωνσταντινούπολης.
Αν και κατασκευάστηκε ως μια πλήρως διαχωρισμένη γραμμή, η Γραμμή 1 λειτουργεί με μικρότερους συρμούς και μικρότερες αποβάθρες σταθμών, απ' ό,τι σε μια παραδοσιακή γραμμή μετρό, εξ' ου και η ονομασία της ως «ελαφρύ μετρό».
Έπειτα, Γραμμή 1 επεκτάθηκε από το Ακσαράι, προς τα δυτικά προάστια, φτάνοντας στο Διεθνές Αεροδρόμιο της Κωνσταντινούπολης "Ατατούρκ", στα νοτιοδυτικά το 2002.
Η κατασκευή της Γραμμής 2, ξεκίνησε στις 11 Σεπτεμβρίου 1992, αλλά αντιμετώπισε πολλές προκλήσεις, λόγω των πολυάριθμων αρχαιολογικών χώρων, που ανακαλύφθηκαν κατά τη διαδικασία των γεωτρήσεων, που επιβράδυνε πλήρως την κατασκευή πολλών σταθμών, ειδικά στα νότια προάστια.
Έχοντας λάβει υπόψη τη σεισμική δραστηριότητα στην Κωνσταντινούπολη, ολόκληρο το δίκτυο κατασκευάστηκε με τη μέθοδο -- για να αντέχει σε σεισμό έως και 9,0 της κλίμακας Ρίχτερ.
Η νότια επέκταση της Γραμμής 2 από το Ταξίμ στο Γενικαπί, πέρα ​​από τον Κεράτιο Κόλπο μέσω του σταθμού , στη γέφυρα και υπόγεια, τέθηκε σε λειτουργία στις 15 Φεβρουαρίου 2014.
Είναι η δεύτερη παλαιότερη στον κόσμο υπόγεια αστική σιδηροδρομική γραμμή, μετά το Μετρό του Λονδίνου, που κατασκευάστηκε το 1863 και η πρώτη υπόγεια αστική σιδηροδρομική γραμμή στην ηπειρωτική Ευρώπη.
Η Ύστερη Περίοδος της αρχαίας Αιγύπτου αναφέρεται στην ακμή των τελευταίων γηγενών Αιγυπτίων ηγεμόνων μετά την Τρίτη μεταβατική περίοδο κατά την 26η Δυναστεία, που ιδρυσε ο Ψαμμήτιχος Α', ενώ περιλαμβάνει και την περίοδο της περσικής κυριαρχίας των Αχαιμενιδών μετά την κατάκτηση της περιοχής απο τον Καμβύση Β' το 525 π.
Σύμφωνα με τον Ιερεμία, σε αυτή την περίοδο ήρθαν πολλοί Εβραίοι στην Αίγυπτο, διαφεύγοντας από τον τόπο τους μετά την καταστροφή του Ναού στην Ιερουσαλήμ από τους Βαβυλωνίους το 586 π.
Το 2015 όταν ένα εστιατόριο Ουιγούρων δέχτηκε επίθεση από Τούρκους εθνικιστές (οι οποίοι μεταξύ άλλων επιτέθηκαν σε αρκετούς τουρίστες από τη Νότια Κορέα, θεωρώντας τους Κινέζους ο Μπαχτσελί δικαιολόγησε τις πράξεις, αναρωτούμενος «Ποια είναι η διαφορά μεταξύ ενός Κορεάτη και ενός Κινέζου ούτως ή άλλως;
Το 2017 υποστήριξε τις θέσεις του Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν σε σχέση με τις συνταγματικές αλλαγές, που κατοχυρώθηκαν με το δημοψήφισμα του ίδιου έτους.
Έκτοτε, η συνεργασία των δυο κομμάτων είναι στενή, μέσω του κοινού εκλογικού συνασπισμού της «Λαϊκής Συμμαχίας», και ο Μπαχτσελί έχει στηρίξει δημόσια πολλές από τις πολιτικές του σημερινού Προέδρου.
Έχει σπουδάσει στο Οικονομικό Πανεπιστήμιο του Γκαζί στην Άγκυρα μέχρι το 1987 και υπηρέτησε ως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης συνασπισμού του Μπουλέντ Ετζεβίτ .
Το 1987, ο Ντεβλέτ Μπαχτσελί έγινε μέλος του εθνικιστικής παράταξης της Τουρκίας, η οποία τον Ιανουάριο του 1993 ίδρυσε τον πολιτικό φορέα της ιδεολογίας της, το .
Το 1983, ο Λίθγκοου εμφανίστηκε σε ένα ριμέικ του κλασικού επεισοδίου της σειράς Η ζώνη του λυκόφωτος με τίτλο 20,000 στην ταινία Επόμενος σταθμός: η ζώνη του λυκόφωτος ως ο παρανοϊκός επιβάτης που έγινε διάσημος στο τηλεοπτικό σόου, ρόλος που είχε ανατεθεί στον Ουίλιαμ Σάτνερ.
Το 1991, πρωταγωνίστησε στην ταινία , μαζί με τον Ντένζελ Ουάσινγκτον, ως Κόμης Τάλμποτ Μπλέικ, εγκληματίας που διψά για εκδίκηση κατά του αστυνομικού που τον έστειλε στη φυλακή.
Το 1992, πρωταγωνίστησε ως άνδρας με διαταραχή πολλαπλής προσωπικότητας στην ταινία του Μπράιαν Ντε Πάλμα Τα δύο πρόσωπα του Κάιν και ως αφηγητής στην ταινία κινουμένων σχεδίων : – διασκευή της συλλογής εικονογραφημένων βιβλίων του Ντόκτορ Σίους.
Σε παραγωγή του ΤζέιΣι Χόπκινς, το άλμπουμ περιγράφει γκεστ εμφανίσεις από τους Μαντλέν Περού, Γουέιν Νάιτ, Σερί Ρενέ Σκοτ και Μοντ Μάγκαρτ.
Ο πατέρας του, Άρθουρ Ουάσινγκτον Λίθγκοου ο τρίτος, ήταν θεατρικός παραγωγός και σκηνοθέτης, ο οποίος διηύθυνε το Θέατρο ΜακΚάρτερ στο Πρίνστον του Νιου Τζέρσεϊ.
Ο πατέρας του γεννήθηκε στο Πουέρτο Πλάτα της Δομινικανής Δημοκρατίας από μία Αμερικανική–Δομινικανή οικογένεια με σκωτσέζικη, αγγλική και γαλλική καταγωγή.
Εξαιτίας της δουλειάς του πατέρα του, η οικογένεια μετακόμιζε συχνά κατά τη διάρκεια της παιδικής ηλικίας του Λίθγκοου· πέρασε τα παιδικά του χρόνια στο Γέλοου Σπρινγκς του Οχάιο, όπου η ακτιβίστρια Κορέτα Σκοτ Κινγκ φρόντιζε αυτόν και τα αδέλφια του, ενώ τα εφηβικά του χρόνια τα έζησε στο Άκρον και το Λέικγουντ του Οχάιο.
Ο Λίθγκοου είναι περισσότερο γνωστός για τους τηλεοπτικούς του ρόλους ως Ντικ Σόλομον στο σίτκομ 3 , ως Άρθουρ Μίτσελ στο δράμα Ντέξτερ και ως σερ Ουίνστον Τσόρτσιλ στο δράμα Το Στέμμα , για τους οποίους κέρδισε βραβεία Έμμυ.
Είναι, επίσης, πολύ γνωστός για τους κινηματογραφικούς του ρόλους στα εξής έργα: Ο δολοφόνος του μεσονυκτίου , Επόμενος σταθμός: η ζώνη του λυκόφωτος , , : , Χάρι ο απίθανος , Τα δύο πρόσωπα του Κάιν , Σρεκ , Ο πλανήτης των πιθήκων: η εξέγερση , και Ο μπαμπάς γύρισε .
Οι παραστάσεις του στις ταινίες Ο κόσμος μέσα από τα μάτια μου και Σχέσεις στοργής του απέφεραν υποψηφιότητες για το βραβείο της Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου στην κατηγορία «Καλύτερος Υποστηρικτικός Ηθοποιός».
Ο Λίθγκοου επιδοκιμάζει στο Χάρβαρντ μία παράσταση του θεατρικού συνεταιρισμού «Γκίλμπερτ και Σάλιβαν» με τίτλο , γεγονός που τον βοηθά να αποφασίσει να γίνει ηθοποιός.
Το 1983 και το 1984, ο Λίθγκοου ήταν υποψήφιος για το βραβείο Ακαδημίας στην κατηγορία «Καλύτερος Υποστηρικτικός Ηθοποιός» για τις εμφανίσεις του ως Ρομπέρτα Μαλντούν στο έργο Ο κόσμος μέσα από τα μάτια μου και ως Σαμ Μπερνς στο έργο Σχέσεις στοργής.