polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Υποβιβάστηκε από την Α' Κατηγορία στις αρχές της δεκαετίας του 2000, για να επιστρέψει το 2007 και να αγωνιστεί εκ νέου μέχρι και το 2015, όποτε και υποβιβάστηκε μετά από 8 χρονιές παρουσίας.
Ο Μαξ με τον Ριτόν είχαν προηγουμένως κλέψει μια μεγάλη ποσότητα χρυσού, η οποία επρόκειτο να είναι και η οριστική μεγάλη δουλειά τους και να τους εξασφαλίσει τη συνταξιοδότησή τους.
Ο Ριτόν λέει ότι τα κίνητρά του για την κλοπή του χρυσού ήταν ο φόβος του να μην χάσει την Τζόσυ, και παραδέχεται ότι υπαινίχθηκε γι 'αυτό στην ίδια, για να κρατήσει την αγάπη της.
Ο Μαξ θα αποκαλύψει στον Ριτόν ότι είδε την Ζοζί και τον Άντζελο να αγκαλιάζονται στο νυχτερινό κέντρο διασκέδασης, και θα κατηγορήσει τον Ριτόν ότι κακώς έκανε και ανέφερε την κλοπή του χρυσού στην Ζοζί, η οποία θα πρέπει να ήταν πληροφοριοδότης του Άντζελο.
Πηγαίνουν μαζί στο ξενοδοχείο της Ζοζί, όπου ο Μαξ θα την ανακρίνει για τον Άντζελο, ενώ ο Μαρκό συλλαμβάνει τον Φιφή, έναν από τους κακοποιούς του Άντζελο.
Χωρίς να μάθουν χρήσιμες πληροφορίες, θα πάνε στο σπίτι του Πιερό και θα ανακρίνουν τον Φιφή, με λίγη περισσότερη βία, αλλά χωρίς πολύ μεγάλη επιτυχία.
Μετά την παράσταση, ο Μαξ ανακαλύπτει ότι η φίλη του Ριτόν, Τζόσυ έχει σχέση με τον Αντζέλο, έναν άλλον γκάνγκστερ αλλά δεν αποκαλύπτει τίποτα στο φίλο του.
Διαπιστώσει ότι ο Ριτόν ήταν εκεί, αλλά μετά τον πήραν μακριά δύο άντρες με ένα αυτοκίνητο, προφανώς αυτό που είχε χρησιμοποιηθεί από τους άνδρες του Άντζελο νωρίτερα.
Ο Μαξ, ένας αξιοπρεπής και με αρχές γκάνγκστερ, έχει δείπνο στο εστιατόριο της Μαντάμ Μπουσέ, ένα στέκι για εγκληματίες, με τον πολύχρονο συνεργάτη του Ριτόν, και με τις φίλες τους χορεύτριες και προστατευόμενες του Μαρκό.
Συγκροτήθηκε το 1959 στη Σχολή Αλεξιπτωτιστών, κι ανήκε οργανικά σε αυτήν έως το 1998, οπότε αποσπάστηκε από αυτήν ως ανεξάρτητη μονάδα και υπάχθηκε στο τότε 13ο Σύνταγμα Αμφίβιων Καταδρομών, ενώ πλέον ανήκει οργανικά στην 1η Ταξιαρχία αταδρομών - Αλεξιπτωτιστών.
Το ΕΤΑ συγκροτεί τη Διακλαδική Διοίκηση Ειδικών Επιχειρήσεων μαζί με τις εξής άλλες μονάδες ειδικών επιχειρήσεων των Ενόπλων Δυνάμεων: τη Ζ’ Μοίρα Αμφιβίων Καταδρομών του Στρατού Ξηράς, την Διοίκηση Υποβρύχιων Καταστροφών του Πολεμικού Ναυτικού και τη 31η Μοίρα Επιχειρήσεων Έρευνας – Διάσωσης της Πολεμικής Αεροπορίας.
Από το 1998 επανδρώνεται μόνον από στελέχη του Στρατού Ξηράς , περίπου 100 συνολικά αξιωματικούς και υπαξιωματικούς, οι οποίοι εκπαιδεύονται σε όλα τα σχολεία των ειδικών δυνάμεων, ενώ κληρωτοί υπηρέτησαν στο ΕΤΑ από την ίδρυσή του έως και το 1998 .
Στην ηπειρωτική χώρα, όπου απειλούνται από τα εισαγόμενα είδη αρπακτικών όπως οι αλεπούδες, οι γάτες και τα σκυλιά, απαιτείται πυκνή κάλυψη εδάφους για καταφύγιο.
Η αποψίλωση των δασών, η γεωργική ανάπτυξη και η επέκταση των κατοικιών έχουν μειώσει αυτόν τον οικότοπο, συμβάλλοντας έτσι στη μείωση των ειδών, όπως και η εκκαθάριση και η καύση των υπολοίπων ορεινών όγκων.
Παρόλο που τα ζώα αυτά ζευγαρώνουν συνεχώς, συνήθως μια μέρα μετά τη γέννησή του μικρού τους, το ότι γεννούν μόνο ένα μικρό τη φορά σε συνδυασμό με την περιορισμένη περιοχή που ζουν και τους απειλητικούς θηρευτές συμβάλλει στη σπανιότητα αυτών των μαρσιποφόρων στην ηπειρωτική χώρα.
Ακανθώδη φυτά, τα οποία είναι αφιλόξενα στους ανθρώπους και άλλα σχετικά μεγάλα ζώα για να περπατήσουν, παρέχουν το αγαπημένο τους καταφύγιο κατά τη διάρκεια της ημέρας για ύπνο.
Οι επισκέπτες του νησιού Ρότνεστ καλούνται να μην ταΐζουν τα κουόκα, εν μέρει επειδή η κατανάλωση «ανθρώπινης τροφής» μπορεί να προκαλέσει αφυδάτωση και υποσιτισμό, και τα δύο είναι επιζήμια για την υγεία του κουόκα.
Το κουόκα ζυγίζει 2,5 έως 5 κιλά και έχει μήκος από 40 έως 54 εκατοστά με μια ουρά 25 έως 30 εκατοστών, η οποία είναι αρκετά μικρή για ένα μακρόποδο.
Τα κουόκα απαντόνται σε μερικά μικρά νησιά στα ανοικτά των ακτών της Δυτικής Αυστραλίας, ιδιαίτερα στη νήσο Ρότνεστ, λίγο έξω από το Περθ, καθώς και στη νήσο Μπολντ κοντά στο Άλμπανι και σε μεμονωμένους διάσπαρτους πληθυσμούς στο δάσος και στην παράκτια περιοχή μεταξύ του Περθ και του Άλμπανι.
Μια μικρή αποικία υπάρχει στο ανατολικό όριο της περιοχής τους σε μια προστατευόμενη περιοχή, στο φυσικό καταφύγιο , όπου συνυπάρχουν με ένα άκρως απειλούμενο είδος πότορου.
Μετά από εκτεταμένες μειώσεις του πληθυσμού στον εικοστό αιώνα, το 1992 η κατανομή των κουόκα στην ηπειρωτική χώρα μειώθηκε κατά περισσότερο από 50% σε μια έκταση περίπου 17.800 τ.
Υπάρχουν περίπου 4.000 κουόκα στην ηπειρωτική χώρα, με σχεδόν όλους τους ηπειρωτικούς πληθυσμούς σε ομάδες κάτω των 50, αν και υπάρχει μια μειούμενη ομάδα άνω των 700 στο νότιο δάσος μεταξύ και .
Κέρδισε έξι χρυσά μετάλλια συνολικά σε τρία διαφορετικά στυλ κολύμβησης (50 μ. ελεύθερο, 100 μ. ελεύθερο, 100 μ. ύπτιο, 100 μ. πεταλούδα και στις δύο σκυταλοδρομίες), και κατέρριψε δύο ολυμπιακά ρεκόρ στα 100 μέτρα πεταλούδα και στα 50 μέτρα ελεύθερο.
Τη Δευτέρα 3 Οκτωβρίου 1988, μετά τη λήξη των αγώνων έλαβε χρυσό στέμμα από τοπικές εφημερίδες ως η πολυτιμότερη αθλήτρια των αγώνων της Σεούλ.
Το στέμμα , κατασκευασμένο από χρυσό 20 καρατίων και σχεδιασμένο σύμφωνα με τα καλύμματα κεφαλής των αρχαίων Κορεατών πολεμιστών, κόστισε 11.000 δολάρια σύμφωνα με τους δωρητές του.
Συνέχισε την καριέρα της για ένα ακόμη χρόνο μετά την Ολυμπιάδα κατακτώντας τέσσερα ακόμη μετάλλια με δύο χρυσά στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 1989 στη Βόννη.
Η καριέρα της συνοδεύτηκε από την εκτεταμένη επικράτηση των κολυμβητριών της Ανατολικής Γερμανίας στις μεγάλες διοργάνωσεις με επιστέγασμα τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988 με την κατάκτηση των 10 από τα 25 χρυσά μετάλλια, γεγονός που έφερε ανησυχίες στην αμερικανική πλευρά που είδε στη Σεούλ τις αθλήτριες της να βρίσκονται σε δεινή θέση σε σύγκριση με τις προηγούμενες διοργανώσεις.
Επιπλέον, η Ανατολική Γερμανία στη διοργάνωση της Σεούλ κατέκτησε συνολικά 102 μετάλλια, δεύτερη σε αριθμό μετά τη Σοβιετική Ένωση, επιβεβαιώνοντας την άποψη ότι είχε αναπτύξει ένα μοναδικό αθλητικό μοντέλο, αναλογικά με τον πληθυσμό και τα μέσα, το καλύτερο που έχει δει ποτέ η ιστορία.
Όμως, οι μετέπειτα αποκαλύψεις για χρήση αναβολικών από κολυμβήτριες της Ανατολικής Γερμανίας διαφοροποίησαν την εικόνα: η πρώην συναθλήτριά της και χρυσή Ολυμπιονίκης της Μόσχας Πέτρα Σνάιντερ παραδέχθηκε το 1998 πως είχε κάνει χρήση απαγορευμένων ουσιών.
Ωστόσο, η Ότο δήλωσε ότι δεν έκανε χρήση απαγορευμένων ουσιών και πέρασε όλα τα τεστ ντόπινγκ κατά τη διάρκεια της καριέρας της, λέγοντας: «Τα μετάλλια είναι η μόνη υπενθύμιση του πόσο σκληρά δούλεψα. Δεν ήταν μόνο ντόπινγκ».
Παρά την έλλειψη αποδείξεων, καθώς ουδέποτε ασκήθηκε νομική ή άλλη κατηγορία εις βάρος της, το περιοδικό της αφαίρεσε τη διάκριση της Κολυμβήτριας της Χρονιάς για τα έτη 1984, 1986 και 1988.
Ήταν αναμενόμενο να κερδίσει μετάλλια στους Ολυμπιακούς του 1984 στο Λος Άντζελες, αλλά δεν συμμετείχε λόγω του μποϊκοτάζ από 14 χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, συμπεριλαμβανομένης της Ανατολικής Γερμανίας.
Στους Αγώνες Φιλίας που διοργανώθηκαν από τις χώρες αυτές κατέκτησε τρία χρυσά μετάλλια (100 και 200 μέτρα ελεύθερο και στα 4100 σκυταλοδρομία ελεύθερο).
Επέστρεψε στην κολύμβηση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1986 στη Μαδρίτη, όπου και κέρδισε τέσσερα χρυσά μετάλλια (100 μέτρα ελεύθερο, 200 μέτρα σκυταλοδρομία, 4100 μέτρα σκυταλοδρομία ελεύθερο και 4100 μέτρα μικτή ομαδική) και δύο ασημένια .
Έγινε η πρώτη γυναίκα που κέρδισε έξι χρυσά μετάλλια σε μια διοργάνωση Ολυμπιακών Αγώνων, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1988 στη Σεούλ, με την αγωνιστική της παρουσία στη διοργάνωση να αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα επιτεύγματα της αθλητικής ιστορίας.
Η Ότο γεννήθηκε στη Λειψία της Ανατολικής Γερμανίας και ξεκίνησε την κολύμβηση στην ηλικία των 11, εκπαιδευόμενη σε Ανατολικογερμανική αθλητική Ακαδημία, έχοντας εντοπιστεί το ταλέντο της στο άθλημα.
Στα δεκάξι της, συμμετείχε στο πρώτο της Παγκόσμιο Πρωτάθλημα το 1982, όπου κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στα 100 μέτρα ύπτιο, καθώς και δύο επιπλέον χρυσά μετάλλια στις σκυταλοδρομίες 4 επί 100 μέτρα για την ομάδα της Ανατολικής Γερμανίας.
Στο επόμενο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα το 1983 στη Ρώμη, τερμάτισε δεύτερη στα 100 μέτρα ελεύθερο, ακολουθώντας την επίσης Ανατολικογερμανή Μπίργκιτ Μάινεκε.
Από τότε ο Ελληνισμός του χωριού συρρικνώθηκε ανεπανόρθωτα, καθώς άρχισαν να εγκαθίστανται Βούλγαροι αγροτοεργάτες προκειμένου να καλύψουν το κενό στα τσιφλίκια.
Μεταξύ των Σαρακατσάνων κατοίκων που εγκαταστάθηκαν στην περιοχή, αρχές του 1920, ήταν και οι αδελφοί Σουλτογιάννη στους οποίους οφείλεται το μετέπειτα όνομα του χωριού.
Το "ονάκι" των αδελφών Σουλτογιάννη, που βρίσκεται πάνω στον επαρχιακό δρόμο που ενώνει το ιλκίς με το Πολύκαστρο, από το 1985 έχει χαρακτηριστεί ως έργο τέχνης γιατί "είναι αξιόλογο δείγμα αρχιτεκτονικής της πρώτης εικοσαετίας του 20ου αιώνα και χαρακτηρίζεται από τα στοιχεία αυτής της μεταβατικής για την λληνική αρχιτεκτονική περιόδου".
Η περιοχή ήταν το δυτικότερο άκρο της γραμμής Καλίνοβο - Κιλκίς - Λαχανά όπου έγινε η φονικότερη μάχη του Β Βαλκανικού Πολέμου, η μάχη Κιλκίς - Λαχανά.
Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τη Μεγάλη Στέρνα και το Μιχαλίτσι αποτελούν την τοπική κοινότητα Μεγάλης Στέρνας που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κιλκίς του δήμου Κιλκίς και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 36 μόνιμους κατοίκους.
Η στρατιωτικές αυτές εκστρατείες γέννησαν το μύθο ενός ισχυρού πολεμιστή με το όνομα Σέσωστρις, ιστορία που αναφέρει και ο Μενέθων, ο Ηρόδοτος, και ο Διόδωρος.
Ο Μανέθων ισχυρίζεται ότι ο μυθικός Σέσωστρις όχι μόνο υπέταξε τα εδάφη, που είχε κατακτήσει ο Σέσωστρις Γ, αλλά κατέκτησε επίσης μέρος της Χαναάν και πέρασε και στην Ευρώπη για να προσαρτήσει τη Θράκη.
Ο Μανέθων αναφέρει ότι είχε τη βάση της στις Θήβες, αλλά από σύγχρονα της εποχής είναι φανερό ότι ο πρώτος βασιλιάς μετέφερε την πρωτεύουσά του σε μια νέα πόλη, την "Αμενεμχέτ Ίτι-Ταουί" , ή πιο απλά Ίτι Ταουί.
Ο γιος του, Σέσωστρις Α, συνέχισε τους θριάμβους του πατέρα του με εκστρατεία νότια στον Τρίτο Καταρράκτη, αλλά οι επόμενοι ηγεμόνες προτίμησαν να διατηρήσουν ειρήνη, μέχρι τη βασιλεία του Σέσωστρι Γ.
Μια καταγεγραμμένη χρονολογία κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Σέσωστρι Γ μπορεί να σχετιστεί με το Σωθιακό κύκλο, και έτσι πολλά γεγονότα κατά τη διάρκεια αυτής της δυναστείας μπορεί συχνά να ταυτοποιηθούν με συγκεκριμένη χρονιά.
Η Δωδέκατη Δυναστεία της αρχαίας Αιγύπτου, συχνά συνδυάζεται με την Ενδέκατη, Δέκατη Τρίτη και Δέκατη τέταρτη Δυναστεία ως το Μέσο Βασίλειο.
Ο Τσάιτμπλομ περιγράφει «με ένα θρησκευτικό ρίγος» το αγκάλιασμα του Άντριαν με τη γυναίκα που τον αρρώστησε με σύφιλη (την οποία ο Άντριαν ονομάζει «Εσμεράλδα» με έμπνευση από την πεταλούδα που γοητεύει τον πατέρα του), το πώς έγραψε το όνομά της με κρυπτογραφημένες νότες στις συνθέσεις του, και το πώς οι ιατροί που προσπάθησαν να τον θεραπεύσουν απέτυχαν να παρέχουν μία αποτελεσματική θεραπεία επειδή εμποδίστηκαν από μυστήριες και θανάσιμες παρεμβάσεις.
Ο Τσάιτμπλομ αρχίζει να αντιλαμβάνεται το δαιμόνιο, καθώς ο Άντριαν αναπτύσσει άλλες φιλίες, πρώτα με τον μεταφραστή Ρούντιγκερ Σιλντναπ, και μετά τη μετακόμισή του στο Μόναχο με τον όμορφο νεαρό βιολιστή Ρούντι Σβερντφέγκερ, τη Φράου Ρόντε και τις καταδικασμένες κόρες της Κλαρίσα και Ινές, έναν νομισματολόγο με το όνομα Δρ.
Ο Άντριαν, οργανώνοντας το κονσέρτο όπως ζήτησε ο Ρούντι, αποπειράται να ξεφύγει από τη συμφωνία του και να κερδίσει μια σύζυγο προσλαμβάνοντας τον Ρούντι ως αγγελιαφόρο της αγάπης του.
Καθώς ο Άντριαν αρχίζει να σχεδιάζει το δεύτερο ορατόριο με τίτλο Ο Θρήνος του Δόκτωρ Φάουστους, το 1928, το παιδί της αδελφής του, ο Νεπομούκ, στέλνεται να ζήσει μαζί του.
Καθώς το έργο των γιγαντίων διαστάσεων αναπτύσσεται στο μυαλό του Άντριαν, το παιδί αρρωσταίνει και πεθαίνει, και ο Άντριαν, απελπισμένος, πιστεύει ότι ατενίζοντάς τον με αγάπη, σε παραβίαση της συμφωνία του, τον σκότωσε με δηλητηριώδεις και διαβολικές επιρροές.
Εκεί είναι που ο Άντριαν, δουλεύοντας στη μουσική για μία οπερατική διασκευή του έργου Αγάπης Αγώνας Άγονος του Σαίξπηρ, έχει το μεγάλο διάλογο με μια μορφή του Μεφιστοφελή που είτε είναι πραγματικός ή βγαλμένος από τη δική του θλιμμένη ψυχή.
Ο δαίμων, μιλώντας μία αρχαϊκή γερμανική διάλεκτο, διεκδικεί την Εσμεράλδα ως το όργανο με το οποίο παγιδεύει τον Άντριαν και του προσφέρει 24 χρόνια ζωής ως μία μεγαλοφυία – τον υποτιθέμενο χρόνο επώασης της σύφιλής του – αν αποταχθεί άμεσα τη θέρμη της αγάπης.
Ο νεαρός Λέβερκιν με την εξαιρετική νοημοσύνη και τη δημιουργικότητά του φαινόταν φτιαγμένος για την επιτυχία, αλλά η φιλοδοξία του είναι το πραγματικό μεγαλείο.
Καταφέρνει μία Φαουστιανή συμφωνία με αντάλλαγμα μία δημιουργική ιδιοφυία: εκ προθέσεως μολύνεται από σύφιλη, που εμβαθύνει την καλλιτεχνική του έμπνευση μέσα από την τρέλα.
Στη συνέχεια δέχεται επίσκεψη από ένα Μεφιστοφελειανό ον (που λέει ουσιαστικά: «το ότι με βλέπεις μόνο επειδή είσαι τρελός, δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχω πραγματικά»), και αποκηρύσσοντας την αγάπη διαπραγματεύεται την ψυχή του με αντάλλαγμα 24 χρόνια ιδιοφυΐας.
Η τρέλα του - η δαιμόνια έμπνευση - έχει ως αποτέλεσμα αναπάντεχη μουσική δημιουργικότητα (που συμπίπτει με τις πραγματικές καινοτομίες του Άρνολντ Σένμπεργκ).
Υπήρχε επίσης ένας νέος κύκλος από διανοούμενους φίλους, με συμπεριλαμβανόμενους: τον ειδικό τέχνης Σέξτους Κρίντβις, τον Χάιμ Μπρεισάχερ, τον παλαιοζωολόγο Δρ.
Η ζωή του Λέβερκιν ξετυλίγεται στο πλαίσιο, και παράλληλα με, το Γερμανικό πολιτιστικό και πολιτικό περιβάλλον που οδήγησε στην άνοδο και πτώση της Ναζιστικής Γερμανίας.
Όμως οι συνθήκες που προϊδεάζουν για τη συμφωνία του Λέβερκιν με τον διάβολο ορίζονται στον χαρακτήρα, και στην καλλιτεχνική ζωή, στις καλλιτεχνικές εκδηλώσεις καθαυτές, όχι μόνο στην πολιτική αλληγορία.
Η αλληλεπίδραση των στρωμάτων μεταξύ της ιστορικής κατάστασης του αφηγητή, της προόδου της ασθένειας του Λέβερκιν, και των μεσαιωνικών θρύλων με τους οποίους ο πρωταγωνιστής συνειδητά συνδέεται, δημιουργεί ένα εξαιρετικά πλούσιο συμβολικό δίκτυο, μία ακατάληπτη περιπλοκότητα που δεν μπορεί να περιοριστεί σε μία μοναδική ερμηνεία.
Η προέλευση του αφηγητή και του ήρωα από τη φανταστική μικρή πόλη Καϊσερσασερν στο Ζάαλε, το όνομα του αποθηκάριου πατέρα του Τσάιτμπλομ, Βόλγκεμουτ, και η περιγραφή του Άντριαν Λέβερκιν ως ενός παλιομοδίτικου τύπου Γερμανού, με αρκετά χαρακτηριστικά «από μια εποχή προ του Τριακονταετούς Πολέμου», θυμίζουν την παλαιά μετα-μεσαιωνική Γερμανία.
Με την Καθολική και Λουθηρανική καταγωγή τους, και σπουδές θεολογίας, αντίστοιχα είναι οι κληρονόμοι της Γερμανικής Αναγέννησης και του κόσμου των Ντύρερ και Μπαχ, αλλά συμπαθείς και αρεστοί στην «ενθουσιώδη δεκτικότητα των εβραϊκών κύκλων».
Μετά τη σχολική τους φοίτηση μαζί, τα δύο αγόρια σπουδάζουν στο Χάλλε – ο Άντριαν μελετά θεολογία, ενώ ο Τσάιτμπλομ όχι, αλλά συμμετέχει σε συζητήσεις με τους φοιτητές της θεολογικής σχολής – αλλά ο Άντριαν απορροφάται από τη μουσική αρμονία, την αντίστιξη και την πολυφωνία ως κλειδιά στη μεταφυσική και τους μυστικούς αριθμούς, και ακολουθεί τον Κρέτζσμαρ στη Λειψία για να μελετήσουν μαζί.
Ο Άντριαν αρχίζει να εμφανίζει συμπτώματα ασθένειας με ναυτίες, πονοκεφάλους και ημικρανίες, αλλά δημιουργεί νέα και καλύτερη μουσική, ανοίγοντας το δρόμο για το σπουδαίο έργο του, το ορατόριο .
Το μυθιστόρημα είναι μια ιδιόμορφη παραλλαγή στο μεσαιωνικό θέμα του Φάουστ που διαδραματίζεται στις κρίσιμες δεκαετίες του πρώτου μισού του 20ου αιώνα στην ταραγμένη Γερμανία.
Την ιστορία, που επικεντρώνεται στη ζωή και το έργο του συνθέτη Άντριαν Λέβερκιν, αφηγείται ο παιδικός του φίλος Σερένους Τσάιτμπλομ, που γράφει στη Γερμανία την περίοδο 1943-1946.
Ο Τσάιτμπλομ επιμένει, ωστόσο, στη μοναδική εγγύτητα της σχέσης του με τον Άντριαν, για τον οποίο παραμένει ο μοναδικός άνθρωπος στον οποίο ο συνθέτης απευθύνεται με την οικεία αντωνυμία.
Ο Άντριαν γνωρίζει την οικογένεια Σβέιγκεστιλ στο Φέιφερινγκ, που απέχει μία ώρα από το Μόναχο, που αργότερα γίνεται η μόνιμη κατοικία και το καταφύγιό του.
Ο Τσάιτμπλομ περιγράφει το έργο ως γεμάτο λαχτάρα χωρίς ελπίδα, με καταχθόνιο γέλιο να μετατίθεται και να μετουσιώνεται ακόμα και μέσα στους καιόμενους τόνους από σφαίρες και αγγέλους.
Κυκλοφόρησε το 1947 με τον τίτλο : , («Δόκτωρ Φάουστους: Η Ζωή του Γερμανού Συνθέτη Άντριαν Λέβερκιν, Όπως τη Διηγήθηκε ένας Φίλος»).
Η παρτιτούρα του Θρήνου ολοκληρώνεται το 1930, και ο Άντριαν συγκαλεί φίλους και επισκέπτες, αλλά αντί να παίξει τη μουσική αναφέρεται στην ιστορία της δαιμονικής συμφωνίας του, και καταρρέει από μια εγκεφαλική ασθένεια που διαρκεί μέχρι το θάνατό του 10 χρόνια αργότερα.
Δίων ο Κάσσιος αναφέρει μία επευφημία και ένα άλλο θριαμβικό τόξο, που χορηγήθηκε στον Αύγουστο έπειτα από την ανάκτηση των χαμένων εμβλημάτων των λεγεώνων στις μάχες στην Κάρρχαε και στην εκστρατεία του Αντωνίου στην Ατροπατηνή, χωρίς να προσδιορίζεται η τοποθεσία.
Οι αρχαίες πηγές αναφέρουν αψίδες, που εγέρθηκαν προς τιμήν του Αυγούστου στην Αγορά σε δύο περιπτώσεις: για τη νίκη του επί του Αντωνίου και της Κλεοπάτρας το 31 π.
που φέρει επιγραφή στο όνομα του Αυγούστου ως σωτήρα και φύλακα της Δημοκρατίας, ανακαλύφθηκε το 1546, αλλά έπειτα χάθηκε· αποδίδεται στη Αψίδα του Ακτίου.
Ο Δίων Κάσσιος αναφέρει, ότι μετά τη μάχη του Ακτίου η Σύγκλητος χορήγησε στον Αύγουστο να τελέσει θρίαμβο και μία Αψίδα σε ένα απροσδιόριστο σημείο της Αγοράς.
Ζητήθηκε από τους ψηφοφόρους να ταξινομήσουν πέντε διαφορετικά προτεινόμενα εκλογικά συστήματα , με ένα σύστημα απορροής να χρησιμοποιείται για τον καθορισμό της επικρατούσας πρότασης.
Ως αποτέλεσμα της συμμετοχής των ψηφοφόρων επιτεύχθηκε το ελάχιστο απαιτούμενο ποσοστό 40%, με αποτέλεσμα το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος να είναι δεσμευτικό.
Γκέρχαρντ Μαρκς ήταν Γερμανός καλλιτέχνης, περισσότερο γνωστός ως γλύπτης, ο οποίος όμως άφησε σπουδαίο έργο και στο σχέδιο, τη λιθογραφία, τα κεραμικά και την ξυλογλυπτική.
Το 1919 ο Γκρόπιους ίδρυσε τη σχολή Μπάουχαους, στη Βαϊμάρη, με τον Μαρκς να γίνεται ένας από τους πρώτους καθηγητές εκεί, μαζί με τον Φένινγκερ και τον Γιοχάνες Ίττεν.
Το αναπαράσταση ζώων τον απασχόλησε γενικότερα, αλλά σύντομα η τέχνη του στράφηκε στην ανθρώπινη φιγούρα, με την οποία συνέχισε να ασχολείται σχεδόν σε όλη του τη ζωή.
Ο Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας Γιώργος Παπανδρέου στη Νότια Αφρική για να συμμετάσχει στην Παγκόσμια Διάσκεψη Κορυφής για την Αειφόρο Ανάπτυξη .
Για να ταιριάζει με τη μεσαιωνική εκκλησία και το σχεδόν πλήρες τείχος της πόλης, τα σπίτια είχαν κυρίως μικρές μονάδες σχεδιασμού, και το ύψος μειωνόταν όσο αυξανόταν η απόσταση από την Εκκλησία και πλησίαζαν το τείχος της πόλης.
Στο παρελθόν, τα πλατενμπάου ήταν ιδιαίτερα επιθυμητά στην Ανατολική Γερμανία, σε μεγάλο βαθμό λόγω της έλλειψης άλλης βιώσιμης εναλλακτικής λύσης.
Ενώ υπήρχαν πολλές πεπαλαιωμένες προπολεμικές κατοικίες που θα μπορούσαν να καλύψουν σε ένα βαθμό τις ελλείψεις κατοικιών, οι φθορές από τον πόλεμο ήταν συχνά ακόμη ορατές επειδή το κράτος αποφάσισε να μην επισκευάσει τις κατεστραμμένες κατοικίες.
Από την επανένωση τον Οκτώβριο του 1990 και μετά, ο συνδυασμός της μείωσης του πληθυσμού, της ανακαίνισης παλαιών κτιρίων και η κατασκευή σύγχρονων εναλλακτικών κατοικιών οδηγεί στην σταδιακή ερήμωση τους.
Πολλά διαμερίσματα πλατενμπάου χτίζονταν σε γιγαντιαίους οικισμούς, συχνά στις παρυφές των πόλεων (όπως οι περιοχές Μάρτσαν και Χέλερσντορφ στο Βερολίνο και το Χάλλε-Νόιστατ), με αποτέλεσμα να βρίσκονται σε ενοχλητικές τοποθεσίες.
Ωστόσο, παρά το ότι τα κτίρια της Διεθνής Έκθεσης Κτιρίων στο Βερολίνο βρίσκονται σε κεντρικό μέρος, η γειτονιά σήμερα δεν θεωρείται ιδιαίτερα επιθυμητή, και χαρακτηρίζεται από έρημους δρόμους και πολυκατοικίες απομονωμένες η μία από την άλλη σε ένα άψυχο κήπο.
Η έλλειψη κονδυλίων οδηγεί στην σταδιακή περιθωριοποίηση τους, καθώς χωρίς εκτενή ανακαίνιση, η φτηνή και χαμηλής ποιότητας κατασκευή στα αρχικά κτίρια σήμαινε ότι μετά από λίγα χρόνια θα προκύψουν σοβαρά προβλήματα.
Λόγω της κατασκευής τους, μερικά αποσυρναμολογούνταν και μετακινούνταν σε νέα θέση, γεγονός που αποδεικνύει ότι είναι φτηνές και πρόχειρες κατασκευές που δεν χτίζονται για να διαρκούν, κάτι που γίνεται εμφανές ακόμη και όταν ήταν καινούρια.
Σχεδόν όλα τα νέα κτίρια κατοικιών από τη δεκαετία του 1960 και μετά κατασκευάστηκαν σε αυτό το στυλ, καθώς ήταν γρήγορος και σχετικά ανέξοδος τρόπος για να περιοριστεί η σοβαρή έλλειψη κατοικιών.
Την ίδια στιγμή, πολλά κτίρια από προηγούμενες εποχές είχαν σημαντικά μειονεκτήματα, (άνθρακας θερμότητας, ζεστό νερό, κοινόχρηστο μπάνιο για πολλά σπίτια).
Σήμερα, η ζήτηση για Πλατενμπάου έχει υποχωρήσει σημαντικά, εν μέρει λόγω της ταχείας φθοράς ως άμεσο αποτέλεσμα της φτηνής και γρήγορης κατασκευής, ενώ παλαιότερες κατοικίες έχουν υποστεί εκτεταμένη ανακαίνιση ή έχει αντικατασταθεί με πιο σύγχρονες οικιστικές μονάδες.
Τα περισσότερα κατεδαφίστηκαν μετά το 1975 και κατά τη δεκαετία του 1980 αντικαταστάθηκαν από κτίρια 2-4 ορόφων κατασκευασμένα από προκατασκευασμένες πλάκες σκυροδέματος.
Ωστόσο, πρέπει να σημειωθεί ότι αυτή η "ανάπτυξη" και "εκσυγχρονισμός" θεωρείται σήμερα καταστροφική και τεράστια πολιτιστική απώλεια, με την πόλη να αντικαθίσταται σε μεγάλο βαθμό από μονότονα κτίρια από μπετόν που υπερβαίνουν τη μετριότητα.
Αυτά τα διόροφα και τριόροφα σπίτια συγκεντρώνονταν σε πλάκες, εμπνευσμένο από το ολλανδικό Μπέτοντορπ στο Βατεργκράφς, ένα προάστιο του Άμστερνταμ.
Αν και θεωρείται συχνά χαρακτηριστικό της Ανατολικής Γερμανίας, η προκατασκευασμένη κατασκευή είναι μέθοδος που χρησιμοποιήθηκε εκτενώς στη Δυτική Γερμανία και αλλού, ιδίως στη δημόσια στέγαση.
Το 1907 ο Στράους δημοσίευσε μια εναλλακτική έκδοση στη γαλλική γλώσσα , το οποίο χρησιμοποιήθηκε από τη Μαίρη Γκάρντεν, την πιο διάσημη ερμηνεύτρια του ρόλου, όταν τραγούδησε την όπερα στη Νέα Υόρκη, το Σικάγο, το Μιλγουόκι, το Παρίσι και άλλες πόλεις.
Η γαλλική εκδοχή είναι πολύ λιγότερο γνωστή σήμερα, παρόλο που αναβίωσε στη Λυών το 1990, και καταγράφτηκε από τον Κεντ Ναγκάνο με την Κάρεν στο ρόλο τίτλου και τον Χοσέ φαν Νταμ ως Γιοχανάαν.
Συνοπτικά, οι μικτές κριτικές έγραφαν ότι "οι μουσικοί ήταν εντυπωσιασμένοι από τη δύναμη που εμφανιζόταν από το συνθέτη", αλλά "η ιστορία είναι αποκρουστική για αγγλοσαξονικά μυαλά." Στη συνέχεια, υπό την πίεση από πλούσιους προστάτες, "περαιτέρω παραστάσεις ακυρώθηκαν" και δεν εκτελέστηκε πάλι μέχρι το 1934.
Οι προστάτες ζήτησαν από τον Έντουαρντ Έλγκαρ να δηλώσει αντιρρήσεις για το έργο, αλλά αρνήθηκε δηλώνοντας ότι Στράους ήταν "η μεγαλύτερη ιδιοφυΐα της εποχής".
Ο συνδυασμός του Χριστιανικού βιβλικού θέματος, τα ερωτικά και δολοφονικά στοιχεία, τα οποία προσέλκυσαν τον Γουάιλντ να δημιουργήσει την ιστορία, σόκαρε το κοινό μετά την πρώτη εμφάνιση.
Μερικοί αρχικοί ερμηνευτές ήταν πολύ απρόθυμοι να παίξουν όπως γράφει η Μαρί Βίττιχ, που έπαιξε την Σαλώμη, ενώ επίσης αρνήθηκε να εκτελέσει τον «Χορό των Επτά Πέπλων», .
Αυτό το προηγούμενο έχει σε μεγάλο βαθμό ακολουθηθεί, με αξιοσημείωτη εξαίρεση την Άινο Ακτέ, η οποία ονομάστηκε από τον Στράους «η μία και μόνη Σαλώμη».
Η Σαλώμη, . 54, είναι όπερα σε πράξη από τον Ρίχαρντ Στράους σε γερμανικό λιμπρέτο του συνθέτη, που βασίζεται στη γερμανική μετάφραση του θεατρικού έργου Σαλώμη του Όσκαρ Ουάιλντ από τη Χέντβιγκ Λάχμαν.
Ο Γκούσταβ Μάλερ δεν μπορούσε να λάβει τη συγκατάθεση του λογοκριτή της Βιέννης και ως εκ τούτου δεν παρουσιάστηκε στη Κρατική Όπερα της Βιέννης μέχρι το 1918.
Η Αυστριακή πρεμιέρα δόθηκε στο Γκρατς το 1906 υπό τον συνθέτη, με τους Άρνολντ Σένμπεργκ, Τζάκομο Πουτσίνι, Άλμπαν Μπεργκ, και Γκούσταβ Μάλερ στο κοινό.
Η αγγλική πρεμιέρα δόθηκε στο Κόβεντ Γκάρντεν του Λονδίνου υπό τον Τόμας Μπίτσαμ στις 8 Δεκεμβρίου 1910 και τροποποιήθηκε λόγω της .
Το 1930 ο Στράους πήρε μέρος στο φεστιβάλ μουσικής του στο Θέατρο των Ηλυσίων Πεδίων στις 5 Νοεμβρίου, σε μια έκδοση με ελαφρώς μειωμένη ενορχήστρωση .
Τη διετία 2010-2012 διατέλεσε γραμματέας της ΔΑΠ-ΝΔΦΚ για όλα τα Πανεπιστήμια της χώρας, ενώ το 2013 ανέλαβε υπεύθυνος Επαρχιακών Οργανώσεων της Οργάνωσης Νέων της Νέας Δημοκρατίας .
Είναι απόφοιτος του Τμήματος Οικονομικής και Περιφερειακής Ανάπτυξης του Παντείου Πανεπιστημίου και μεταπτυχιακός φοιτητής στο τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Διεθνών Σχέσεων του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου.
Όταν κηρύχθηκε ο Α Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Ζωρζ Ντυαμέλ κατατάχτηκε εθελοντικά και υπηρέτησε ως στρατιωτικός χειρουργός για τέσσερα χρόνια, συχνά σε επικίνδυνες καταστάσεις, στην πρώτη γραμμή.
Οι επώδυνες και τραυματικές εμπειρίες από τον πόλεμο αποτέλεσαν το θέμα για δύο μυθιστορήματα που του έφεραν άμεση επιτυχία, Η ζωή των μαρτύρων και τον Πολιτισμό , βιβλία - μαρτυρίες για τα δεινά του πολέμου.