polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Με την ανάπτυξη νέων ειδών ένδυσης, ιδιαίτερα λατέξ και νάιλον, τα μαγιό άρχισαν σταδιακά να αγκαλιάζουν το σώμα μέσα από τη δεκαετία του 1930, με ιμάντες ώμου.
Το ύφασμα ήταν ακόμα ελλιπές και σε μια προσπάθεια να αναζωογονήσουν τις πωλήσεις μαγιό, δύο Γάλλοι σχεδιαστές - και - έκαναν σχεδόν ταυτόχρονα νέα σχέδια σε δύο τεμαχίων μαγιό το 1946.
Στο στέμμα του Νικητή, ένα ψηφιδωτό στο πάτωμα μιας ρωμαϊκής βίλας στη Σικελία που χρονολογείται από την εποχή του Διοκλητιανού , οι νεαρές γυναίκες συμμετέχουν στην άρση βαρών, στη δισκοβολία και στην εκτέλεση σφαιρικών παιχνιδιών ντυμένες με ενδύματα που μοιάζουν με μπικίνι .
Στην Πομπηία, στο , στην Τραπεζούντα του Σπιτιού της Τζούλια Φέλιξ, , και σε έναν κήπο της ', ανακαλύφθηκαν απεικονίσεις της Αφροδίτης που φορούσε μπικίνι.
Η προώθηση της ταινίας, που κυκλοφόρησε στη Γαλλία το Μάρτιο του 1953, έδωσε περισσότερη προσοχή στο μπικίνι της Μπριζίτ Μπαρντό απ' ό,τι στην ίδια την ταινία.
Η συνεργασία με τον σύζυγό της και σκηνοθέτη Ροζέ Βαντίμ συγκέντρωσε σημαντική προσοχή με φωτογραφίες της που φορούσε ένα μπικίνι σε κάθε παραλία στο νότο της Γαλλίας.
Κανένα μοντέλο διαδρόμου δεν θα το φορούσε, γι' αυτό και προσέλαβε μία γυμνή χορεύτρια από το Καζίνο του Παρισιού για να το μοντάρει σε μια ανασκόπηση της μόδας μαγιό.
Η πολεμική παραγωγή κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου απαιτούσε τεράστιες ποσότητες βαμβάκι, μετάξι, νάιλον, μαλλί, δέρμα και καουτσούκ.
Το 1942, το αμερικανικό συμβούλιο παραγωγής πολεμικών τεχνών εξέδωσε τον κανονισμό -85, μειώνοντας τη χρήση φυσικών ινών στα είδη ένδυσης και επιβάλλοντας μείωση κατά 10% της ποσότητας του υφάσματος στα γυναικεία μαγιό.
Για να συμμορφωθούν με τους κανονισμούς, οι κατασκευαστές μαγιό αφαιρούν τα πάνελ φούστας και άλλα εξαρτήματα, ενώ παράλληλα αυξάνουν την παραγωγή του δύο τεμαχίων μαγιό με γυμνές κοιλιές.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1950, τα αστέρια του Χόλυγουντ όπως η Άβα Γκάρντνερ, η Ρίτα Χέιγουορθ, η Λάνα Τάρνερ, η Ελίζαμπεθ Τέιλορ, η Μέριλιν Μονρόε, η Έστερ Ουίλιαμς και άλλες, επωφελήθηκαν από τη ριψοκίνδυνη δημοσιότητα που συνδέεται με το μπικίνι, θέτοντας φωτογραφίες όπου το φορούσαν - τα - των Χέιγουορθ και Ουίλιαμς στο ήταν ιδιαίτερα ευρέως διανεμημένα στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Υπάρχουν αρκετές σύγχρονες στυλιστικές παραλλαγές του σχεδιασμού που χρησιμοποιούνται για σκοπούς μάρκετινγκ και ως βιομηχανικές ταξινομήσεις, όπως , , , , και .
Το σύντομο μαγιό ενός ατόμου μπορεί επίσης να ονομάζεται μπικίνι Ομοίως, μια ποικιλία τύπων ανδρικών και γυναικείων εσωρούχων περιγράφεται ως εσώρουχα μπικίνι.
Αν και η σχεδίαση της ήταν η πρώτη που φορούσε στην παραλία και αρχικά πωλούσε περισσότερα μαγιό, ήταν η περιγραφή του για το μαγιό δύο τεμαχίων ως μπικίνι που κολλήθηκε.
Καθώς προέκυψαν ανταγωνιστικά σχέδια, δήλωσε σε διαφημίσεις ότι ένα μαγιό δεν θα μπορούσε να είναι ένα πραγματικό μπικίνι "εκτός αν μπορούσε να τραβηχτεί μέσα από ένα γαμήλιο δαχτυλίδι." Τα πρώτα μοντέρνα μπικίνι ήταν κατασκευασμένα από βαμβάκι και φανέλα.
Η Άντρες είπε ότι χρωστάει την καριέρα της σε αυτό το λευκό μπικίνι, σημειώνοντας: "Αυτό το μπικίνι με έκανε επιτυχία. Ως αποτέλεσμα της πρωταγωνίστριας στο " ", ως το πρώτο κοριτσάκι του , μου δόθηκε η ελευθερία να επιλέξω τους μελλοντικούς μου ρόλους και να γίνω οικονομικά ανεξάρτητη. "
Το μπικίνι γούνας στο . έδωσε στον κόσμο τον πιο εικονικό πυροβολισμό μπικίνι όλων των εποχών και η εικόνα αφίσας έγινε μια εικονική στιγμή στην ιστορία του κινηματογράφου.
μπικίνι είναι ένα γυναικείο μαγιό δύο τεμαχίων με δύο τρίγωνα υφάσματος στην κορυφή, παρόμοιο με ένα σουτιέν, και καλύπτοντας τα στήθη της γυναίκας, και δύο τρίγωνα υφάσματος στο κάτω μέρος, το μπροστινό κάλυμμα της λεκάνης αλλά εκθέτοντας τον ομφαλό, και το πίσω μέρος που καλύπτουν τους γλουτούς.
Το μέγεθος της κορυφής και του πυθμένα μπορεί να ποικίλει από την πλήρη κάλυψη του στήθους, της λεκάνης και των γλουτών, σε πολύ αδύνατα σχέδια όπως το λουρί ή το - που καλύπτουν μόνο τις αρεόπαινες και τις μούσες, αλλά εκθέτουν τους γλουτούς.
Το 1907, η Αυστραλή κολυμβήτρια Ανέτ Κέλερμαν συνελήφθη σε παραλία της Βοστώνης επειδή φορούσε φόρεμα κολύμβησης χωρίς μανίκια που την κάλυψε από το λαιμό μέχρι τα νύχια, ένα κοστούμι που υιοθέτησε από την Αγγλία, αν και έγινε αποδεκτό μαγιό για γυναίκες σε μέρη της Ευρώπης έως το 1910.
Το τραγούδι του Μπράιαν Χάιλαντ " " έγινε πρώτη επιτυχία στο . 1 κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού του 1960: το τραγούδι λέει μια ιστορία για μια νεαρή κοπέλα που είναι πολύ ντροπαλή να φορέσει το νέο της μπικίνι στην παραλία, θεωρώντας ότι είναι πολύ επικίνδυνο.
Το μπικίνι τελικά πιάστηκε και το 1963 η ταινία " ", με πρωταγωνιστές την και τον , οδήγησε ένα κύμα ταινιών που έκαναν το μπικίνι σύμβολο -, αν και η αποκλείστηκε από το να φορέσει το μπικίνι του σε αντίθεση με τα άλλα νεαρά θηλυκά στις ταινίες.
Ωστόσο, η μόδα της εκτεθειμένης κοιλιάς δηλώθηκε μόνο για παραλίες και άτυπες εκδηλώσεις και θεωρήθηκε άσεμνη για να φορεθεί στο κοινό, ενώ επίσης τα μαγιό ακόμα κάλυπταν τον ομφαλό.
Ο αρχαιολόγος χαρακτήρισε μπικίνι την παλαιότερη φορεσιά στο της Ανατολίας κατά την χαλκολιθική εποχή , όπου απεικονίζεται μια μητέρα θεά με δύο λεοπαρδάλεις που φορούν κοστούμι κάπως σαν ένα μπικίνι.
Το μαγιό δύο τεμαχίων μπορεί να ανιχνευθεί στον ελληνορωμαϊκό κόσμο, όπου ενδύματα που μοιάζουν με μπικίνι που φοριούνται από γυναίκες, αθλητές και απεικονίζονται σε φιάλες και ζωγραφιές που χρονολογούνται από το 1400 π.
Ενώ το μαγιό δύο τεμαχίων ως σχέδιο υπήρχε στην κλασσική αρχαιότητα, το μοντέρνο ντιζάιν επισημάνθηκε αρχικά στο Παρίσι στις 5 Ιουλίου 1946.
Ο Γάλλος μηχανικός της αυτοκινητοβιομηχανίας εισήγαγε ένα σχέδιο που ονόμασε "μπικίνι", υιοθετώντας το όνομα από την Ατόλη του Μπικίνι στον Ειρηνικό Ωκεανό, που ήταν το αποικιακό όνομα που έδωσαν οι Γερμανοί στην ατόλη, μεταγλωττισμένο από το όνομα για το νησί Πικίνι.
Σύμφωνα με το , οι φωτογραφίες της Μπαρντό μεταμόρφωσαν ειδικότερα το Σαιν-Τροπέ σε πρωτεύουσα του μαγιό του κόσμου, με την Μπαρντό να αναγνωρίζεται ως η αρχική ομορφιά κολύμβησης των Καννών.
Η φωτογραφία της Μπαρντό βοήθησε να ενισχυθεί το δημόσιο προφίλ του φεστιβάλ και οι Κάνες με τη σειρά τους διαδραμάτισαν καθοριστικό ρόλο στην καριέρα της.
Σταδιακά, άρχισε να κερδίζει αυξημένη έκθεση και αποδοχή καθώς αστέρια κινηματογραφικών ταινιών όπως η Μπριζίτ Μπαρντό, η Ράκουελ Ουέλς και η Ούρσουλα Άντρες τα φορούσαν και φωτογραφήθηκαν σε δημόσιες παραλίες και το κοινό είδε τις ταινίες.
Οι παραλλαγές του όρου χρησιμοποιούνται για να περιγράψουν τις στυλιστικές παραλλαγές για διαφημιστικούς σκοπούς και τις ταξινομήσεις της βιομηχανίας, συμπεριλαμβανομένων των , των , των , των , των , των και των .
Τέσσερις μέρες νωρίτερα, οι Ηνωμένες Πολιτείες είχαν ξεκινήσει την πρώτη δοκιμή πυρηνικών όπλων κατά τη διάρκεια της ειρηνευτικής τους δραστηριότητας στο , ως μέρος της Διασταύρωσης Επιχειρήσεων.
Ο Ρέαρτ ελπίζει ότι το στυλ αποκαλύψεων του μαγιό του θα δημιουργούσε μια "εκρηκτική εμπορική και πολιτισμική αντίδραση" παρόμοια με την έκρηξη στην Ατόλη του Μπικίνι.
Το φόρεμα κολύμβησης του 18ου αιώνα ήταν μια φαρδιά γυναικεία φόρμα που έφτασε στο ύψος του αστραγάλου από μαλλί ή φανέλα που διατηρούσε την κάλυψη και τη μετριοφροσύνη.
Μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 2000, τα μπικίνι είχαν γίνει 811 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ ετησίως και ενίσχυαν τις υπηρεσίες -, όπως η αποτρίχωση μπικίνι και το μαύρισμα.
Γεννήθηκε στις 7 Σεπτεμβρίου του 1789 στη Βρέμη, ήταν γιος του νομικού Γιάκομπ Ίκεν και καταγόταν από σημαντική οικογένεια της Βόρειας Γερμανίας που ανέδειξε διάφορους εμπόρους και επιστήμονες και οι ρίζες της οποίας ανάγονται στον 16ο αιώνα.
Πέρασε τα μαθητικά του χρόνια στο παιδαγωγείο της γενέτειράς του (όπου διδάχτηκε μεταξύ άλλων λατινικά, αρχαία ελληνικά, καλλιτεχνικά, μαθηματικά και ιατρική) και στην ιδιωτική σχολή του μουσικού Κρίστιαν Βίλχελμ Μίλλερ, μαθαίνοντας διάφορα μουσικά όργανα όπως φλογέρα, βιολί και κυρίως πιάνο στο οποίο έδειχνε ιδιαίτερη κλίση.
Το 1808, ικανοποιώντας τη θέληση του πατέρα του, ξεκίνησε σπουδές στην ιατρική, τις οποίες ωστόσο εγκατάλειψε έναν χρόνο αργότερα, μεταπηδώντας στον κλάδο της φιλολογίας και της φιλοσοφίας, καθώς έκρινε πως η ιατρική δεν του ταίριαζε.
Απέκτησε το διδακτορικό του δίπλωμα το 1817 με την εκπόνηση διατριβής γραµµένης στη λατινική γλώσσα, υπό το τίτλο (ελληνικά: «Περί της κατάστασης της σύγχρονης Ελλάδας και της Ιστορίας των Νεοελλήνων ή Ρωµιών από άποψη πολιτική και λογοτεχνική»).
Η συγκεκριμένη διατριβή, παρά τα κενά και τις αδυναμίες της, κατάσταση την οποία αναγνώριζε και ο ίδιος ο Ίκεν, αποτελεί το πρώτο γερµανικό επιστηµονικό κείμενο µε θέμα τη νεοελληνική λογοτεχνία και ιστορία.
Τα επόμενα χρόνια ακολούθησαν το κατά το 1822, μια μετάφραση των Προλεγόµενων του Κοραή στον Αριστοτέλη , το δίτομο έργο και η τρίτοµη που εκδόθηκε το 1827 και αποτελεί ανθολογία κειμένων της νεοελληνικής λογοτεχνίας.
Ακόμη συνέταξε κατάλογο με τους περιηγητές που επισκέφθηκαν τον ελλαδικό χώρο από την περίοδο της Άλωσης της Κωνσταντινουπόλεως μέχρι το 1818 και μετέφρασε περσικά παραμύθια στη γερμανική γλώσσα.
Το σύμβολο «» υποδηλώνει την παρουσία πολύ ισχυρών γραμμών απορροφήσεως στο φάσμα του φωτός του αστέρα, που οφείλονται σε συγκεκριμένα μεταλλικά στοιχεία της ύλης.
Η παραδοσιακή ονομασία Ακούμπενς, παρεφθαρμένη μεταγραφή από το ορθότερο , προέρχεται από την αραβική λέξη , που σημαίνει «οι δαγκάνες», αναφερόμενη στις δαγκάνες του κάβουρα που παριστάνει ο αστερισμός .
Αυτό έγινε ως εξής: η δεύτερη σύζυγος του Καίσαρα, η Πομπηία προθυμοποιήθηκε να γίνει σπίτι της η εορτή της Καλής Θεάς , που απαγορευόταν στους άνδρες να παρακολουθήσουν.
Αν και ο Κλόδιος αθωώθηκε, το συμβάν έκανε τον Καίσαρα, που τότε ήταν Μέγιστος Αρχιερέας , να διαζευχθεί την Πομπηία, λέγοντας το διάσημο "η σύζυγος του Καίσαρα δεν πρέπει μόνο να είναι τίμια, αλλά και να φαίνεται τίμια", δηλ.
Λίγα είναι γνωστά για τη ζωή της Ιουλίας, εκτός από το ότι παντρεύτηκε δύο φορές: τον Λεύκιο Πινάριο, μέλος παλαιάς πατριαρχικής οικογένειας και τον Κουίντιο Πέντιο· η σειρά των γάμων δεν είναι γνωστή.
Εγγονός της ήταν ο Λεύκιος Πινάριος και ο Κουίντος Πέντιος, που μαζί με τον 2ο εξάδελφό τους Γάιο Οκτάβιο , εγγονό της Ιουλίας της Νεότερης, ονομάστηκαν κληρονόμοι του Καίσαρα με τη διαθήκη του δικτάτορα.
Την περίοδο αυτή οι κόρες των Ρωμαίων δεν λάμβαναν μικρό όνομα , αλλά μόνο το όνομα του γένους τους · αν ήταν δύο, προσδιοριζόταν ως "η Πρεσβύτερη και "η Νεότερη".
Ολόκληρη η αποικία των εκστρατευτικών μυρμηγκιών μπορεί να καταναλώσει έως και 500.000 ζώα θηράματα ανά ημέρα, έτσι μπορεί να έχει σημαντική επίδραση στην ποικιλομορφία του πληθυσμού και στη συμπεριφορά των λειών των.
Τα υπόγεια είδη, θηρεύουν κυρίως αρθρόποδα και τις προνύμφες των, γαιοσκώληκες και επίσης περιστασιακά, νεαρά σπονδυλωτά, αυγά χελωνών ή ελαιώδεις σπόρους.
Αν και τα μικρά σπονδυλωτά που θα πιαστούν στην επιδρομή θα θανατωθούν, σε αντίθεση με τον Αφρικανικό «», οι σιαγόνες του Αμερικανικού δεν είναι κατάλληλοι για αυτό το είδος θηράματος.
Περίπου πέντε είδη κυνηγούν σε ψηλότερα δέντρα, όπου μπορούν να επιτεθούν στα πτηνά και τα αυγά τους, αν και εστιάζουν στο κυνήγι άλλων κοινωνικών εντόμων συμπεριλαμβανομένων των αυγών και των προνυμφών των.
Οι αποικίες δύναται να αριθμούν πάνω από 15 εκατομμύρια εργάτριες και έχουν τη δυνατότητα να μεταφέρουν κατά τη διάρκεια της περιόδου επιδρομών, 3000 αντικείμενα θηραμάτων ανά ώρα.
Η ανάλυση των γονότυπων επιβεβαίωσε ότι κατά μέσο όρο, οι εργάτριες συνδέονται στενότερα με τους απογόνους της βασίλισσας, παρά με εκείνους των άλλων εργατριών και ότι οι εργάτριες σπανίως, αν όχι ποτέ, δεν αναπαράγουν.
Δεύτερον, οι εργάτριες αυξάνουν τη συμπερίληψη της φυσικής τους κατάστασης, αστυνομεύοντας τις άλλες εργάτριες, επειδή οι ίδιες συνδέονται περισσότερο με τους απογόνους της βασίλισσας από ό,τι με τους απογόνους των άλλων εργατριών.
Τέλος, οι μεγάλες αρσενικές προνύμφες γίνονται πολύ μεγάλες για να μεταφερθούν, αναγκάζοντας τις αποικίες με σεξουαλικούς νεοσσούς, να φωλιάζουν για μια περίοδο 41-56 ημερών, σε σύγκριση με τις μη αναπαραγωγικές αποικίες, οι οποίες παραμένουν στη φωλιά κατά μέσο όρο 17 ημέρες πριν επιστρέψουν στη νομαδική φάση.
Αυτό υποδηλώνει ότι αν οι εργάτριες παρήγαγαν αρσενικούς απογόνους, θα μπορούσαν να εκκολάπτονται εκτός συγχρονισμού με το σεξουαλικό επωαστήριο της βασίλισσας και δεν είναι πιθανό να εκτραφούν με επιτυχία έως την ενηλικίωση.
Τα περισσότερα είδη μυρμηγκιών θα στείλουν μεμονωμένους ανιχνευτές, προκειμένου να βρουν πηγές τροφίμων και αργότερα, θα στρατολογήσουν άλλους από την αποικία για να βοηθήσουν· ωστόσο, τα εκστρατευτικά μυρμήγκια αποστέλλουν μια άνευ αρχηγού, συνεργατική ομάδα τροφοσυλλεκτών προκειμένου να ανιχνεύσουν και να καταβάλλουν το θήραμα πάραυτα.
Αυτό επιτρέπει την παραγωγή 3-4 εκατομμυρίων αυγών κάθε μήνα και συχνά οδηγεί σε συγχρονισμένους κύκλους επώασης, με αποτέλεσμα κάθε αποικία να σχηματίζεται από εκατομμύρια άτομα, τα οποία καταλήγουν σε μία μόνο βασίλισσα.
Κατά την αναζήτηση τροφής, οι στρατιές μυρμηγκιών προκαλούν σε πολλά ασπόνδυλα, την έξοδο από τις κρυψώνες τους, κάτω από τα φύλλα του δάσους, κάτω από το φλοιό των δέντρων και σε άλλες παρόμοιες θέσεις, επιτρέποντας ως εκ τούτου, στα αρπακτικά ζώα, να τα πιάνουν πιο εύκολα.
Για παράδειγμα, στα τροπικά δάση του Παναμά, οι επιδρομές των στρατιών μυρμηγκιών, προσελκύουν πολλά είδη πτηνών στην πανήγυρη των αναμεμειγμένων εντόμων, αράχνων, σκορπιών, σκουληκιών και άλλων ζώων.
Ενώ επικεντρώνονται στη σίτιση αυτών των ασπόνδυλων, τα πτηνά στα σμήνη στρατιών μυρμηγκιών, συνήθως, επιτρέπουν πολύ στενή προσέγγιση από τους ανθρώπους - σε πολλές περιπτώσεις, εντός 1 ή 2 μέτρων - συχνά παρέχοντας τις καλύτερες ευκαιρίες για να δουν πολλά από αυτά τα είδη.
Ανάλογα με το μέγεθος της επιδρομής των εκστρατευτικών μυρμηγκιών και την ποσότητα των θηραμάτων τα οποία τα μυρμήγκια ξεσηκώνουν, τα πτηνά μπορεί να αριθμούν από ολίγα έως μερικές δεκάδες άτομα.
Όταν η βασίλισσα των μυρμηγκιών πεθάνει, δεν υπάρχει αντικατάσταση και τα εκστρατευτικά μυρμήγκια δεν μπορούν να αναθρέψουν βασίλισσες εκτάκτου ανάγκης.
Ενίοτε, οι εργάτριες θα επιστρέψουν κατά μήκος των μονοπατιών των προηγούμενων μεταναστεύσεων για να αναζητήσουν μια βασίλισσα η οποία έχει χαθεί ή συγχωνευθεί με μια αδερφική αποικία.
Μια πιθανή έκβαση είναι, η νέα βασίλισσα να παραμείνει στην αρχική φωλιά με ένα τμήμα των εργατριών και των αρσενικών αναπαραγωγών, ενώ η παλαιά βασίλισσα, να φύγει με το άλλο τμήμα των εργατριών για να βρει μια νέα φωλιά.
Η συγκέντρωση της φερομόνης είναι υψηλότερη στο μέσον της διαδρομής, χωρίζοντας το ίχνος σε δύο ξεχωριστές περιοχές: την περιοχή με υψηλή συγκέντρωση και δύο περιοχές με χαμηλές συγκεντρώσεις φερομονών.
Έχει επίσης βρεθεί, ότι τα επιστρεφόμενα μυρμήγκια εργάτριες, εκπέμπουν περισσότερες φερομόνες απ' ότι εκείνες οι οποίες εγκαταλείπουν τη φωλιά, προκαλώντας στα ίχνη, τη διαφορά στη συγκέντρωση φερομόνης.
Οι φερομόνες θα επιτρέψουν πολύ πιο αποτελεσματικά την αναζήτηση τροφής, επιτρέποντας στις στρατιές μυρμηγκιών, να αποφεύγουν τα δικά τους προγενέστερα μονοπάτια, με εκείνα του ιδίου με αυτά είδους.
Μεταξύ των εκστρατευτικών μυρμηγκιών υπάρχουν ορισμένα είδη τα οποία αποτολμούν μόνο τη νύχτα, αλλά δεν έχουν γίνει επαρκείς μελέτες για τις δραστηριότητές τους.
Αρχικά, ορισμένες από τις γενεές των στρατιών μυρμηγκιών του Παλαιού Κόσμου και του Νέου Κόσμου θεωρήθηκε ότι έχουν εξελιχθεί ανεξάρτητα, σε ένα παράδειγμα συγκλίνουσας εξέλιξης.
Το 2003, όμως, η γενετική ανάλυση διαφόρων ειδών υποδηλώνει ότι πολλές από αυτές τις ομάδες εξελίχθηκαν από έναν ενιαίο κοινό πρόγονο, ο οποίος έζησε πριν από 100 περίπου εκατομμύρια χρόνια, κατά τη διάρκεια του διαχωρισμού των ηπείρων της Αφρικής και της Νότιας Αμερικής, ενώ άλλες καταγωγές εκστρατευτικών μυρμηγκιών εξακολουθούν να θεωρούνται ότι αντιπροσωπεύουν ανεξάρτητα εξελικτικά γεγονότα.
Η ταξινομική των εκστρατευτικών μυρμηγκιών παραμένει ρευστή και η γενετική ανάλυση, πιθανότατα θα συνεχίσει να παρέχει περισσότερες πληροφορίες σχετικά με τη συγγένεια των διαφόρων ταξινομικών κατηγοριών.
Οι βασίλισσες των εκστρατευτικών μυρμηγκιών, είναι μοναδικές στο ότι δεν έχουν φτερά, έχουν μια διευρυμένου μεγέθους γαστήρ και εκτεταμένη κυλινδρική κοιλία.
Οι βασίλισσες θα ζευγαρώσουν με πολλαπλά αρσενικά και λόγω της υπερμεγέθους γαστρός τους, μπορούν να παράγουν 3 έως 4 εκατομμύρια ωάρια το μήνα, με αποτέλεσμα συγχρονισμένους κύκλους επώασης και αποικίες που αποτελούνται από εκατομμύρια άτομα τα οποία συγγενεύουν σε μία μόνο βασίλισσα.
Το μεγαλύτερο γένος είναι το , το οποίο περιέχει περισσότερα από 120 είδη· το πιο κυρίαρχο είδος είναι το · η κοινή τους ονομασία «εκστρατευτικά μυρμήγκια» θεωρείται ως το αρχέτυπο του είδους.
Όντας τα μεγαλύτερα μυρμήγκια στη Γη, οι στρατιές μυρμηγκιών, όπως οι Αφρικανικές βασίλισσες , έχουν μεταξύ των εντόμων, τη μεγαλύτερη δυναμικότητα αναπαραγωγής, με ικανότητα ωοτοκίας αρκετών εκατομμυρίων, ανά μήνα.
Οι βασίλισσες των στρατιών μυρμηγκιών ποτέ δεν θα εγκαταλείψουν την προστασία της αποικίας, όπου θα ζευγαρώσουν με ξένα εισερχόμενα αρσενικά, τα οποία διασκορπίζονται σε γαμήλιες πτήσεις.
Η ακριβής συμπεριφορά ζευγαρώματος της βασίλισσας στα εκστρατευτικά μυρμήγκια, είναι ακόμα άγνωστη, αλλά οι παρατηρήσεις φαίνεται να υποδηλώνουν ότι οι βασίλισσες μπορούν να γονιμοποιηθούν από πολλαπλά αρσενικά.
Τα αρσενικά είναι μεγάλα σε μέγεθος και έχουν μεγάλη κυλινδρική κοιλία, πολύ τροποποιημένες γνάθους και ασυνήθιστα γεννητικά όργανα, τα οποία δεν παρατηρούνται στα άλλα μυρμήγκια.
Σε ορισμένες περιπτώσεις όπου τα αρσενικά επιδιώκουν να ζευγαρώσουν με μια βασίλισσα από την υπάρχουσα αποικία, οι υποδεχούμενες εργάτριες θα τους αφαιρέσουν βιαίως τα φτερά, ώστε να περιλάβουν τα μεγάλα αρσενικά στην αποικία για το ζευγάρωμα.
Και τούτο διότι: εκστρατεία · είναι η ενέργεια του ‘εκστρατεύειν’, πορεία, κίνηση, μετάβαση στρατού εναντίον του εχθρού (π.χ. η εκστρατεία του Ξέρξη εναντίον της Ελλάδος, η εκστρατεία του Μ.Αλεξάνδρου εναντίον των Περσών, η εκστρατεία των Ελλήνων στη Μ.Ασία κλπ.).
Στο τέλος της στατικής φάσης, οι μεν χρυσαλλίδες αναδύονται από τα κουκούλια τους, η δε επόμενη γενιά των αυγών, εκκολάπτεται έτσι ώστε η αποικία να έχει μια νέα ομάδα εργατριών και προνυμφών.
Ένα άλλο κοινό χαρακτηριστικό είναι ότι, αντίθετα από τα περισσότερα είδη μυρμηγκιών, τα εκστρατευτικά μυρμήγκια δεν κατασκευάζουν μόνιμες φωλιές: μια αποικία εκστρατευτικών μυρμηγκιών, κινείται σχεδόν αδιάκοπα στο χρόνο της ύπαρξής της.
Όλα τα είδη, είναι μέλη της αληθινής οικογένειας των μυρμηγκιών , αλλά αρκετές ομάδες, ανέπτυξαν ανεξάρτητα το ίδιο βασικό συμπεριφορικό και οικολογικό σύνδρομο.
Υπάρχουν είδη εκστρατευτικών μυρμηγκιών, όπου η εργατική κάστα μπορεί να παρουσιάζει πολυμορφισμό βασιζόμενο στις φυσικές διαφορές και στην κατανομή της εργασίας· ωστόσο, υπάρχουν και είδη τα οποία δεν παρουσιάζουν καθόλου πολυμορφισμό.
Οι στρατιώτες στα εκστρατευτικά μυρμήγκια είναι μεγαλύτεροι από τις εργάτριες και έχουν πολύ μεγαλύτερες γνάθους από τις τάξεις των εργατριών μυρμηγκιών, ενώ οι πιο ηλικιωμένες εργάτριες διαθέτουν μεγαλύτερα κεφάλια και ισχυρότερες γνάθους απ' ότι οι νεότερες.
Το σύνδρομο των εκστρατευτικών μυρμηγκιών αναφέρεται σε συμπεριφορικά και αναπαραγωγικά χαρακτηριστικά, όπως στην υποχρεωτική συλλογική αναζήτηση τροφής, νομαδική ζωή και εξαιρετικά εξειδικευμένες βασίλισσες οι οποίες επιτρέπουν σε αυτούς τους οργανισμούς, να γίνουν οι πιο άγριοι κοινωνικοί θηρευτές.
Η ονομασία εκστρατευτικό μυρμήγκι, μυρμήγκι λεγεωνάριος ή μαραμπούντα , απαντάται σε πάνω από 200 είδη μυρμηγκιών, σε διαφορετικά είδη, λόγω της επιθετικής τους συμπεριφοράς για τη συλλογή τροφής τους.
Παράλληλα, την ελληνική βιβλιογραφία, υπάρχουν οι όροι στρατός μυρμηγκιών, στρατιά μυρμηγκιών, στράτευμα μυρμηγκιών δεν έχουν όμως χρήση στην καθημερινή ελληνική γλώσσα.
Τα εκστρατευτικά μυρμήγκια έχουν δύο φάσεις δραστηριότητας—μια νομαδική φάση και μια στατική φάση—οι οποίες συνεχώς επαναλαμβάνονται και βρίσκονται σε όλα τα είδη των εκστρατευτικών μυρμηγκιών.
Με την κατάρρευση του Χαλιφάτου οι τοπικοί κυβερνήτες ανέλαβαν ξανά τον έλεγχο αλλά ακολούθησαν τέσσερις αλλαγές κυβερνητών μέσα σε δύο χρόνια, αυτό είχαν σαν αποτέλεσμα να κυριεύσουν την Βαλένθια η Μούρθια και στην συνέχεια οι Αλμοάδες.
Όταν οι Μαυριτανοί κατέκτησαν την Ιβηρική χερσόνησο το Χαλιφάτο των Ομεϋαδών και το Χαλιφάτο της Κόρδοβας απέκτησαν την εξουσία στην ευρύτερη περιοχή.
Μετά την κατάρρευση του Χαλιφάτου της Κόρδοβας η ευρύτερη περιοχή πέρασε στον έλεγχο των τοπικών Μουσουλμανικών κρατιδίων της Τάιφας μέχρι την κατάκτηση της από τον Ελ Σιντ .
Με τον γάμο των Καθολικών βασιλέων Φερδινάνδου και Ισαβέλλας το Βασίλειο της Αραγωνίας ενώθηκε με το Βασίλειο της Καστίλης σχηματίζοντας το Βασίλειο της Ισπανίας αλλά ο τίτλος του βασιλιά της Βαλένθια διατηρήθηκε.
Ο Ιωάννης Δ ανέλαβε 9 ετών Αυτοκράτορας και συγκυβερνήτης έγινε ο Μιχαήλ Η Παλαιολόγος, ο οποίος κατάφερε να παραμερίσει τον Ιωάννη Δ.
Όταν ο στρατηγός του Αλέξιος Στρατηγόπουλος ανέκτησε την Κωνσταντινούπολη και η Αυτοκρατορία επέστρεψε στην προηγούμενη πρωτεύουσά της, ο Ιωάννης Η εκθρόνισε τον Ιωάννη Δ και έπειτα τον τύφλωσε.
Ο Ντίνος Γιαννακόπουλος αμφιβάλλει για το γεγονός αυτό που αναφέρει ο Παχυμέρης, θέτοντας το ερώτημα γιατί ο Μιχαήλ Η να διακινδυνεύσει τον αφορισμό του από τον Πατριάρχη Αρσένιο, απλά για την αγάπη της Άννας και χωρίς σημαντικό πολιτικό όφελος;
Ο Μιχαήλ Η όμως ήθελε τη συμμαχία του Μανφρέδου, αλλά η άρνηση της Άννας, η οργή της συζύγου του, Θεοδώρας και η απειλή του εκκλησιαστικού επιτιμίου έκαναν τον Αυτοκράτορα να εγκαταλείψει την πρόθεσή του.
Η ιστορικός Άλις Γκάρντνερ θεωρεί ότι ήταν ακόμη χρήσιμη πολιτικά ως όμηρος εναντίον των άλλων μελών του Οίκου των Χοενστάουφεν, ιδιαίτερα κατά του αμφιθαλούς αδελφού της Μανφρέδου της Σικελίας.
Τότε η Κωνσταντία διέφυγε από τη Σικελία στην Αραγωνία, όπου η ανιψιά της και κόρη τού Μανφρέδου Κωνσταντία ήταν σύζυγος του Πέτρου Γ διαδόχου της Αραγωνίας.
Η Κωνσταντία, που μετέπειτα ονομάστηκε Άννα, από τον Οίκο των Χοενστάουφεν, ήταν Αυτοκράτειρα της Νίκαιας ως 2η σύζυγος του Ιωάννη Γ Βατάτζη.
Αφού ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του τιμώμενος για τις επιδόσεις του, πέρασε από διάφορα εργασιακά περιβάλλοντα προκειμένου να προσφέρει οικονομική ενίσχυση στην οικογένειά του: κατ' αυτόν τον τρόπο εργάστηκε μεταξύ άλλων σε φαρμακείο, σε εφημερίδα, αλλά και ως ιδιωτικός δάσκαλος.
Έπειτα, παρά τις αντιρρήσεις του πατέρα του, στράφηκε προς το θέατρο, γράφοντας τα σενάρια για διάφορες αρμενικές θεατρικές παραστάσεις που παρουσιάστηκαν στην Κωνσταντινούπολη από το 1867 μέχρι και το 1871, κατά κύριο λόγο ιστορικού και πατριωτικού περιεχομένου.
Παρά την οικονομική ένδεια, ο πατέρας του που εργαζόταν ως σιδηρουργός, φρόντισε για τη μόρφωση του γιου του, στέλνοντάς τον να φοιτήσει στη λεγόμενη Αρμενική Ακαδημία, σχολείο που λειτουργούσε στο Σκούταρι.
Εκεί, υπό την καθοδήγηση του λογοτέχνη Χακόμπ Παρονιάν , ο Ντουριάν ανέπτυξε το ταλέντο του στη λογοτεχνία, συνθέτοντας το πρώτο του ποίημα στην ηλικία των 13 ετών, ενώ δύο χρόνια αργότερα έγραψε το παρθενικό του θεατρικό έργο.
Σε αυτά, ο Ντουριάν αναφέρεται μεταξύ άλλων στις ομορφιές της φύσης, στη θέλησή του για ζωή, στη σκληρή μοίρα του και τον αναμενόμενο πρόωρο θάνατό του εξαιτίας της ασθένειάς του, ενώ ορισμένα από αυτά είναι πατριωτικού περιεχομένου.
Η σορός του Ντουριάν θάφτηκε στο αρμενικό κοιμητήριο του Σκουταρίου, ωστόσο το 1957 (με αφορμή την καταστροφή του κοιμητηρίου στα πλαίσια διάνοιξης νέου δρόμου) έγινε εκταφή θραυσμάτων του κρανίου του, τα οποία μεταφέρθηκαν μυστικά το 1969 στην Αρμενία και παραδόθηκαν στο Μουσείο Λογοτεχνίας και Τεχνών Χαρέντς του Γερεβάν.
Παρά το γεγονός ότι πέθανε σε πολύ νεαρή ηλικία πρόλαβε να συνθέσει περισσότερα από σαράντα ποιήματα, αρκετά θεατρικά έργα και να αναγνωριστεί ως μια από τις αξιοσημείωτες προσωπικότητες της αρμενικής λογοτεχνίας.
Στην κηδεία του παρέστη πλήθος κόσμου, ενώ η νεκρώσιμη ακολουθία περιλάμβανε και χορωδία, γεγονός αντίθετο με τις παραδόσεις της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας, το οποίο ωστόσο λέγεται πως απέσπασε - για τη συγκεκριμένη περίπτωση - τη σιωπηρή ανοχή του Αρμένιου πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως.
Τα περίτεχνα φανάρια μπροστά από το παλάτι κατασκευάστηκαν τιμής ένεκεν για τα 35α γενέθλια του βασιλιά απο τον διάσημο Αυστροούγγρο καλλιτέχνη Βόχτντενσταϊν.
Η επιρροή του βασιλιά Φρειδερίκου στη διακόσμηση και στον σχεδιασμό ήταν τόσο μεγάλη ώστε ο ρυθμός του παλατιού να αναφέρεται ως ροκοκό του Φρειδερίκου και τα αισθήματά του για το ανάκτορο ήταν τόσο έντονα ώστε είχε πει ότι «το μέρος θα πεθάνει μαζί του».
Εξαιτίας μιας διαφωνίας για τη θέση του παλατιού, ο Κνόμπελσντορφ απολύθηκε το 1746 και το έργο ολοκλήρωσε ο Ολλανδός αρχιτέκτονας Γιαν Μπούμαν.