polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Επίσης, εδώ οι παραλλαγές είναι ποικίλες, όσον αφορά τις τοπικές παραδόσεις, αλλά γενικά το φαγητό αυτό αποτελείται από κιμά βοδινού και/ή χοιρινού, αφού έχει τηγανιστεί μαζί με ένα πολύ καλά ψιλοκομμένο κρεμμύδι,έχει αρωματιστεί με αρωματικά βότανα, αλάτι και πιπέρι, και αφού έχει σβηστεί με καλό κόκκινο κρασί, προσθέτουμε η σάλτσα ντομάτας και αφήνουμε να σιγοβράσει για μισή ώρα για να επιτρέψει σε όλα να αποκτήσουν άρωμα και γεύση.
Η ακριβής απόδοση της συγκεκριμένης προετοιμασίας του συνταγής χρονικά ή πολιτιστικά αποδεικνύεται σχεδόν αδύνατη, ως άμεση συνέπεια του ότι τα ζυμαρικά, τα οποία ερμηνεύονται ως τροφή, εντοπίζονται τόσο στον δυτικό κόσμο όσο και στον ασιατικό από τη γέννηση της γεωργίας, και το μαγείρεμά τους στο φούρνο με την προσθήκη περισσότερων συστατικών και απλών μπαχαρικών, αποδεικνύεται μάλλον αισθητικό, εκτός του ότι πεζά, υπαγορεύεται από την ανάγκη να αποκαταστήσει τα απομεινάρια άλλων προετοιμασιών.
Η φυσική ευστροφία που χαρακτηρίζει την προετοιμασία των ζυμαρικών στο φούρνο, πέρα από την απλότητά τους, έχουν φτιάξει ένα πραγματικό σύμβολο της ιταλικής κουζίνας.
Τα ζυμαρικά στο φούρνο μπορούν να χωριστούν ιδανικά σε δύο μεγάλες κατηγορίες: η εκδοχή με την μπεσαμέλ γεννήθηκε στις αναγεννησιακές αυλές του Βόρειου κέντρου, ως μια φτωχική παραλλαγή της κρεατόπιτας, από την οποία πιθανόν να προέρχονται φημισμένα φαγητά όπως τα λαζάνια στο φούρνο και τα κανελόνια.
Τα λεγόμενα ψημένα ζυμαρικά ή γεμιστά θεωρούνται αντιθέτως ως ένα από τα πιο παραδοσιακά πιάτα του Νότου και οι ρίζες τους βασίζονται σε αρχαιότατες παραδόσεις, που ουσιαστικά προκύπτουν από τα μεγαλοπρεπή τίμπαλι, τα οποία εισήγαγαν οι Άραβες στη Σικελία κατά τη διάρκεια της ανερχόμενης κυριαρχίας τους από τον 9ο αιώνα.
Η σύνθεση των στρώσεων βασίζεται απαραίτητα στην κλασική γέμιση με τυριά όπως το τυρί προβολόνε ή το κασέρι κατσιοκαβάλο, κομμένα σε φέτες προσιούτο, μαγειρεμένο ακόμη και σε κύβους, σαλάμι, ή πιο συχνά η τυπική σκατσιάτα ή καλαβρέζικο λουκάνικο σοπρεσάτα, βραστά αυγά κομμένα σε φέτες ή κομμάτια και τα απαραίτητα τηγανισμένα κεφτεδάκια.
Όταν το μοίρασμα ολοκληρωθεί με μια τελική στρώση μακαρόνια, για κλείσιμο, καλύπτεται όλο με άφθονη παρμεζάνα τριμμένη, για να ευνοήσει το ψήσιμο όλων των συστατικών μαζί, και το χαρακτηριστικό ρόδισμα και την τραγανή καμπυλότητα των ζυμαρικών στο ανώτερο στρώμα.
Η σικελιανή εκδοχή του φαγητού, ανάμεσα στα συστατικά, περιλαμβάνει και τις απαραίτητες μελιτζάνες, συνήθως κομμένες σε λεπτές φέτες και τηγανισμένες ή σε κυβάκια.
Οι προετοιμασίες, εν πάσει περίπτωση, μπορεί να είναι πολλές και πολύ πρωτότυπες: στην πραγματικότητα υπάρχουν εκδοχές - διαδεδομένες εξάλλου- με βάση τις λευκές σάλτσες με κρεμμύδι και κιμά, ή με μπεσαμέλ, η οποία τις περισσότερες φορές προτιμάται για να βελτιώσει τη γέμιση από λαχανικά, όπως οι αγκινάρες ή το ραδίκι.
Υπό αυτές τις συνθήκες είναι εύκολο να μαντέψουμε πώς μια όμοια ποικίλη προετοιμασία δεν γνωρίζει τις ακριβείς προδιαγραφές όσον αφορά τα συστατικά: συνήθως γίνεται προσφυγή στον τύπο της προετοιμασίας που εμφανίζεται παραδοσιακά στη συλλογική φαντασία της ιταλικής γαστρονομίας για να προκύψει έπειτα σε όλα τα είδη της παραλλαγής, που η έμπνευση και η γαστρονομική δημιουργικότητα μπορούν να προτείνουν
Τα ζυμαρικά φούρνου ή το τίμπαλο ζυμαρικών είναι ένα τυπικό πιάτο της ιταλικής κουζίνας, παρασκευασμένο με ζυμαρικά, συνήθως λαζάνια ή κοντά ζυμαρικά, με επικάλυψη σάλτσας και τυριών και μαγειρεμένο στο φούρνο.
Αντιθέτως, η έλλειψη ισορροπίας, η ασάφεια και η πολυπλοκότητα των χώρων, οι οποίοι δεν είναι ούτε εσωτερικοί ούτε εξωτερικοί, αποκαλύπτουν μια διαμάχη μεταξύ των λειτουργικών αναγκών του χώρου και της αυτονομίας της μορφής.
Αυτή η αντίληψη ενισχύεται από τον πολύπλοκο τρόπο που εκτυλίσσεται κλιμακωτά, τις πολλαπλές θεάσεις που προκαλούν την αίσθηση αποπροσανατολισμού, μια αποσπασματική αντίληψη του χώρου ο οποίος δεν περιβάλλει το άτομο.
Το πάτωμα φαίνεται σαν να μην είναι στην θέση που θα έπρεπε να είναι γιατί αιωρείται πάνω από το φυσικό έδαφος, προκαλώντας σύγχυση για το που είναι η οροφή και που το πάτωμα.
Η χωρική πολυπλοκότητα που έχει παραχθεί, δημιουργεί μια αποπροσανατολισμένη και κομματιασμένη αντίληψη του χώρου που μας προκαλεί να επαναπροσδιορίσουμε την σχέση του κατοίκου με τον οικότοπο.
Στα αντιληπτικά διαγράμματά του ο περιστρέφει τους κύβους σε κάθε κατεύθυνση, καθρεφτίζει, μετακινεί, προβάλει, επικαλύπτει και δημιουργεί κενά, τα οποία σταδιακά δημιουργούν τα ίχνη από αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε περισσότερο σπάσιμο παρά αποδόμηση της μορφής.
Εξουδετερώνει τα όρια που θέτει η υλική διάσταση στις γεωμετρικές μορφές και τα όρια του ίδιου του κελύφους που ρέει από το εσωτερικό στο εξωτερικό και το αποτέλεσμα μας θυμίζει το ίχνος που θα άφηνε η αποδόμηση της κίνησης αυτής της μάζας αν κατρακυλούσε στην πλαγιά, με τον ίδιο τρόπο που θα άφηνε αποτύπωμα ένα κύμα πάνω στην άμμο.
Αυτή η κατοικία αποτυπώνει την έρευνα του στην αρχιτεκτονική που αναφέρεται μόνο στον εαυτό της και στα χαρακτηριστικά της, χωρίς κανένα άλλο νόημα πέρα από την διαδικασία παραγωγής της.
Το σύνολο αυτών των φαινομενικά τυχαίων κανόνων στις κινήσεις που ακολουθεί δίνουν την αίσθηση ότι και το τελικό του έργο είναι ένα σκόπιμο λάθος, αλλά παράγουν εν τέλει ένα κτίριο που δείχνει καθαρά την προέλευσή του και ενημερώνει τον χρήστη ή τον θεατή ότι πρόκειται για κάτι παραπάνω από ένα συνηθισμένο έργο, αλλά περισσότερο για ένα μήνυμα που περιμένει να αποκωδικοποιηθεί και να κατανοηθεί.
Ο είναι ένας διεθνώς αναγνωρισμένος αρχιτέκτονας, θεωρητικός και καθηγητής που έγινε ιδιαίτερα γνωστός στην Αμερική την δεκαετία του 80’ ως βασικός εκπρόσωπος της αρχιτεκτονικής της αποδόμησης .
Ο συνεχής παραλληλισμός του μεταξύ φιλοσοφίας και γλωσσολογίας του επέτρεψε να επαναπροσδιορίσει την ιστορία της αρχιτεκτονικής σε σχέση με την λειτουργικότητα και τα όριά της, ανακαλύπτοντας νέους τρόπους εφαρμογής που εντείνουν την χωρική και χρονική εμπειρία του χρήστη.
Για το , ο πήρε ένα βασικό γεωμετρικό στερεό, τον κύβο, και τον μεταχειρίζεται μέσα από 8 διαφορετικές κινήσεις-διατάξεις αρχικά μετατοπίζοντας και αφαιρώντας τον ένα κύβο από τον άλλο δημιουργώντας μια παραδειγματική μορφή, αυτή του σχήματος . Αυτό το βασικό σχήμα του το πολλαπλασιάζει, το περιστρέφει γύρω από διαφορετικούς άξονες, αφαιρεί το ένα από το άλλο δημιουργώντας άλλες φορές κενά και άλλες πλήρη τα οποία επαναχρησιμοποιεί με άλλο τρόπο.
Αυτή η μη υλοποιημένη αντιληπτική κατοικία σχεδιασμένη από τον αποτελεί το αποτέλεσμα διαδικασιών πάνω στο βασικό γεωμετρικό σχήμα, τον κύβο και είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα της «αρχιτεκτονικής της αποδόμησης» του.
Η παραγωγή της ταινίας ξεκίνησε δειλά από το 1930, αλλά δεν μπόρεσε να βρει στούντιο να τη γυρίσει, καθότι πολλοί από το Ναζιστικό Κόμμα, θεώρησαν πως ο πρωταγωνιστής τους απεικονίζει, οι οποίοι μόλις άκουσαν την πλοκή, άλλαξαν γνώμη αφού πρώτα είχαν βασιστεί μόνο από τον τίτλο της.
Ο Λανγκ, πριν ξεκινήσει τα γυρίσματα είχε επισκεφθεί ψυχιατρική κλινική, ώστε να δει από κοντά κάποιους δολοφόνους παιδιών, ώστε να αποτυπώσει καλύτερα τον πρωταγωνιστή του.
Καθότι, η πρώτη ομιλούσα του Λανγκ, ο σκηνοθέτης πειραματίστηκε με τη νέα τεχνολογία, κι αυτή ήταν μία από τις πρώτες ταινίες που χρησιμοποίησαν τη τεχνική της όπερας λαϊτμοτίφ.
Το σενάριο γράφτηκε από την Τέα φον Χάρμπου, σε συνεργασία με τον Λανγκ, το οποίο βασίστηκε σε ένα άρθρο του Έγκον Γιάκομπσον, για τον κατά συρροή δολοφόνο, Πέτερ Κούρτεν.
Η πρόκληση είναι ότι τα εξωτερικά έξι τμήματα των καθρεπτών θα είναι εκτός άξονα, αν και πανομοιότυπα μεταξύ τους, δεν θα είναι μεμονωμένα ακτινικά συμμετρικά, έτσι ώστε να απαιτείται τροποποίηση της συνήθους στίλβωσης και των διαδικασιών δοκιμής.
Η χύτευση του πρώτου καθρέφτη, σε ένα περιστρεφόμενο κλίβανο, ολοκληρώθηκε στις 3 Νοεμβρίου, 2005, αλλά η λείανση και στίλβωση θα γίνουν σε 6 ½ χρόνια, ενώ ο δεύτερος καθρέπτης χυτεύτηκε, στις 14 Ιανουαρίου 2012.
Η τοποθεσία του τηλεσκοπίου είναι το παρατηρητήριο , όπως και των τηλεσκοπίων Μαγγελάνος, περίπου 115 χιλιόμετρα βόρεια-βορειοανατολικά του , στη Χιλή, σε υψόμετρο 2.516 μέτρα.
Επιπλέον λόγω της αραιοκατοίκησης και άλλες ευνοϊκές γεωγραφικές συνθήκες, ο νυχτερινός ουρανός στις περισσότερες περιοχές γύρω από την Έρημο Ατακάμα δεν είναι απαλλαγμένος μόνο από ατμοσφαιρική ρύπανση, έχει και ελάχιστη φωτορύπανση, καθιστώντας την περιοχή ένα από τα καλύτερα σημεία για μακροχρόνια αστρονομική παρατήρηση στη Γη.
Τον Αύγουστο του 2018 ξεκίνησαν οι εκσκαφές του χώρου ώστε να δημιουργηθούν τα θεμέλια στα οποία θα σκυροδετηθεί η βάση ενός τεράστιου τσιμεντένιου προβλήτα.
Θα αποτελείται από επτά κύρια τμήματα διαμέτρου 8,4 μέτρων, τα οποία θα παρατηρούν το φως οπτικά και κοντά στο υπέρυθρο , με ισχύ ανάλυσης πρωτεύοντος κατόπτρου στα 24,5 και επιφάνεια συλλογής ισοδύναμη με 22,0 μ , η οποία είναι περίπου 368 τετραγωνικά μέτρα, .
Το τηλεσκόπιο αναμένεται να έχει ισχύ 10 φορές μεγαλύτερη από το Διαστημικό Τηλεσκόπιο , και θα είναι το μεγαλύτερο οπτικό παρατηρητήριο στον κόσμο, κατά τη στιγμή που θα συλλάβει το πρώτο του φως.
Η πρόθεση είναι να οικοδομηθούν επτά πανομοιότυποι καθρέπτες εκτός άξονα, έτσι ώστε τα ανταλλακτικά να είναι διαθέσιμα ώστε να αντικαταστήσουν ένα τμήμα που αντικαθίσταται, 1-2 την εβδομάδα , διαδικασία που απαιτείται για κάθε 1-2 χρόνια.
Το ανήκει σε μία νέα κατηγορία τηλεσκοπίων που ονομάζονται εξαιρετικά μεγάλα τηλεσκόπια τα οποία είναι πολύ μεγαλύτερα από τα προηγούμενα τηλεσκόπια.
Καθώς αυτό ήταν ένα τμήμα εκτός άξονα, έπρεπε να αναπτυχθούν μια μεγάλη ποικιλία από νέες οπτικές δοκιμές και εργαστηριακές υποδομές για το γυάλισμα του καθρέφτη.
Την περίοδο που ήταν Δόγης της Βενετίας κυριάρχησε ο Μεγάλος Κρητικός Πόλεμος ανάμεσα στην Δημοκρατία της Βενετίας και την Οθωμανική Αυτοκρατορία που κατέληξε στην Άλωση της Κρήτης από τους Οθωμανούς.
Ο πόλεμος με επίκεντρο την Πολιορκία του Χάνδακα ξεκίνησε το τελευταίο έτος της κυβέρνησης του προκατόχου του Φραντσέσκο Ερίτζο και ολοκληρώθηκε το 1669 όταν ο Χάνδακας το σημερινό Ηράκλειο Κρήτης παραδόθηκε στους Τούρκους.
Ο Φραντσέσκο Μολίν ήταν γιος του Μαρίνο Μολίν και της Πάολα Μπαρμπαρίγκο, πέρασε όλη του την ζωή σε στρατιωτικές και ναυτικές εκστρατείες, υπηρέτησε σαν Προβλεπτής σε πολλές πόλεις και οι ικανότητες του έδωσαν μεγάλη φήμη.
Κέρδισε την φήμη πρακτικού και ρεαλιστικού ανθρώπου με ικανότητες στην διπλωματία και τον συμβιβασμό, διορίστηκε χάρη στα προσόντα του Πραίτορας στην Βασιλική του Αγίου Μάρκου.
Όταν ξέσπασε ο Κρητικός Πόλεμος διορίστηκε γενικός ναύαρχος του Βενετσιάνικου στόλου αλλά η ασθένεια του που υπέφερε από ουρική αρθρίτιδα τον οδήγησε σταδιακά σε αποχή από τα καθήκοντα του.
Η Βενετία είχε μια σειρά από μεγάλες νίκες όπως η κατάληψη του φρουρίου του Κλις που το θεωρούσαν άχρηστο τα προηγούμενα χρόνια αλλά κατάφερε να μετατρέψει την κατοχή του σε στρατηγικό πλεονέκτημα.
Οι νίκες όμως αποδείχτηκαν προσωρινές, οι Οθωμανοί μπόρεσαν γρήγορα να ανασυγκροτηθεί με νέες δυνάμεις που μεταφέρθηκαν από την απέραντη Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Στις προσπάθειες του να βελτιώσει την κατάσταση της πόλης του οδήγησε έναν Βενετσιάνικο στόλο στα Δαρδανέλια και πολλά Οθωμανικά πλοία καταστράφηκαν αλλά χρειαζόταν μια αποφασιστική νίκη.
Οι μεγάλες δυσκολίες και οι ανάγκες του να συγκεντρώσει χρήματα τον οδήγησαν να δώσει προσβάσεις στην Βενετσιάνικη αριστοκρατία με το ποσό των 100.000 δουκάτων, τα 60.000 σαν "δώρο" και τα 40.000 σαν "δάνειο", πολλές νέες εμπορικές οικογένειες έγιναν πατρίκιοι.
Στη συνέχεια, οι Βρετανοί προέλασαν στις 21 Νοεμβρίου 1878 στο Αφγανιστάν και ο Εμίρης Σερ Αλί αναγκάστηκε να διαφύγει και πάλι στη Ρωσία, αλλά πέθανε το 1879 στο Μαζάρι Σαρίφ.
Ο διάδοχός του, Μοχαμάντ Γιακούμπ Χαν, αναζήτησε ειρηνευτικές λύσεις με τη Ρωσία και έχοντας μεγαλύτερο λόγο για την εξωτερική πολιτική του Αφγανιστάν.
Ωστόσο, όταν ο Βρετανός πρέσβης Σερ Λιούις Καβανιάρι σκοτώθηκε στην Καμπούλ στις 3 Σεπτεμβρίου 1879, και οι Βρετανοί, προσέφεραν να αποδεχθούν τον Αμπντούρ Ραχμάν Χαν στη θέση του Εμίρη.
Το 1893 οι Βρετανοί υποχρέωσαν το Αφγανιστάν να συναινέσει στη Γραμμή Ντουράντ, η οποία διατρέχει ευθεία την περιοχή των Παστούν στο ένα τρίτο της προσάρτησης της περιοχής στις Βρετανικές Ινδίες.
Το Εμιράτο του Αφγανιστάν ήταν εμιράτο ανάμεσα στην Κεντρική και Νότια Ασία, στην περιοχή όπου σήμερα βρίσκεται η Ισλαμική Δημοκρατία του Αφγανιστάν.
Η ιστορία του Εμιράτου κυριαρχήθηκε από «το Μεγάλο Παιχνίδι» μεταξύ της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και του Ηνωμένου Βασιλείου για την κυριαρχία στην Κεντρική Ασία.
Το Εμιράτο του Αφγανιστάν συνέχισε τον πόλεμο με την Αυτοκρατορία των Σιχ, η οποία οδήγησε στην εισβολή στο Αφγανιστάν από ινδικές δυνάμεις οι οποίες βρισκόταν υπό βρετανική καθοδήγηση και επικράτησαν των Αφγανών το 1842 αλλά δεν ολοκλήρωσαν τους σκοπούς τους.
Ωστόσο, κατά τη διάρκεια του Β Αγγλοαφγανικού Πολέμου, οι Βρετανοί επικράτησαν και πάλι των Αφγανών, και αυτήν τη φορά οι Βρετανοί απέκτησαν τον έλεγχο των εξωτερικών υποθέσεων του Αφγανιστάν έως ότου ο Εμίρης Αμανουλάχ Χαν τις επανάκτησε μετά την Αγγλοαφγανική Συνθήκη του 1919 που υπογράφηκε μετά τον Γ Αγγλοαφγανικό Πόλεμο.
Ο Χαμπιμπουλάχ Χαν αναζήτησε συμφιλίωση με το Ηνωμένο Βασίλειο, όπου ολοκλήρωσε τις σπουδές του το 1905 με ειρηνευτική συνθήκη με τη Ρωσία, η οποία προσπαθώντας να αποφύγει την ήττα στον Ρωσοϊαπωνικό Πόλεμο αποχώρησε από το Αφγανιστάν.
Κλιμακούμενα λίγα χρόνια μετά την εγκαθίδρυση των Εμιράτων το 1837, τα ρωσικά και βρετανικά συμφέροντα βρισκόταν σε διαμάχη μεταξύ του Μουχαμάντ Σαχ του Ιράν και του Ντοστ Μοχαμάντ Χαν, η οποία οδήγησε στον Α Αγγλοαφγανικό Πόλεμο, μεταξύ του 1839 και του 1842.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου, οι Βρετανοί κατέλαβαν τη χώρα, σε μία προσπάθεια να αποτρέψουν τον ρωσικό έλεγχο στο Αφγανιστάν και τον περιορισμό της ρωσικής εξάπλωσης.
Ο πόλεμος ολοκληρώθηκε με προσωρινή επικράτηση του Ηνωμένου Βασιλείου, το οποίο, ωστόσο, έπρεπε να υποχωρήσει και έτσι ο Ντοστ Μουχαμάντ ανήλθε στην εξουσία και πάλι.
Ο γιος του Χαμπιπουλάχ Χαν Αμανουλάχ Χαν βρισκόταν το 1919 απέναντι στον νόμιμο κληρονόμο Νασρουλάχ Χαν, τον τότε Εμίρη του Αφγανιστάν.
Ο πόλεμος ολοκληρώθηκε με τη Συνθήκη του Ραβαλπίντι μετά την οποία, οι Αφγανοί μπορούσαν να συνεχίσουν να εξασκούν μόνοι τους την εξωτερική πολιτική ως πλήρως ανεξάρτητο κράτος.
Ένα τμήμα των φοιτητών κινήθηκε προς την Ιατρική σχολή της Ντάκα, ενώ οι υπόλοιποι που κατευθύνθηκαν προς τις πανεπιστημιακές εγκαταστάσεις αποκλείστηκαν από την αστυνομία.
Εξοργισμένοι από τις συλλήψεις, οι φοιτητές συναντήθηκαν γύρω από την Νομοθετική Συνέλευση της Ανατολικής Βεγγάλης και περικύκλωσαν τους βουλευτές, ζητώντας τους να παρουσιάσουν την επιμονή τους στη συνέλευση.
Όταν μια ομάδα φοιτητών προσπάθησε να μπουκάρει στο κτίριο, η αστυνομία άνοιξε πυρ και σκότωσε αρκετούς φοιτητές, συμπεριλαμβανομένων των Αμπντούς Σαλάμ, Ραφίκ Ούντιν Αχμέντ, Αμπούλ Μπαρκάτ και Αμπντούλ Τζαμπάρ.
Στη συνέλευση, έξι νομοθέτες, συμπεριλαμβανομένων των Μανοραντζάν Νταρ, Μποσοντοκουμάρ Ντας, Σαμσουντίν Αχμέντ και Ντιρεντρανάθ Ντάτα ζήτησαν από τον πρωθυπουργό Νουρούλ Αμίν να επισκεφθεί τους τραυματίες φοιτητές στο νοσοκομείο και να αναβάλει τις συνεδριάσεις του τοπικού κοινοβουλίου ως ένδειξη πένθους.
Αυτή η πρόταση υποστηρίχθηκε από κάποια μέλη του υπουργείου οικονομικών, συμπεριλαμβανομένων των Μαουλάνα Αμπντούρ Ρασίντ Ταρκαμπαγκίς, Σορφουντίν Αχμέντ, Σαμσουντίν Αχμέντ Χοντοκάρ και Μοσιχουντίν Αχμέντ.
Μετά την διχοτόμηση της Ινδίας το 1947, οι Βεγγαλέζοι στην Ανατολική Βεγγάλη, το μη συνεχές ανατολικό τμήμα του Ντομίνιον του Πακιστάν, αποτελούσαν τα 44 εκατομμύρια ή σχεδόν το 60% του πληθυσμού στο νεοσύστατο Πακιστάν.
Το 1947, ένα βασικό ψήφισμα σε εθνική διάσκεψη κορυφής για την εκπαίδευση στο Καράτσι υποστήριξε τα Ούρντου ως μοναδική κρατική γλώσσα και επισημοποιήθηκε η αποκλειστική της χρήση στα μέσα ενημέρωσης και τα σχολεία.
Οι σπουδαστές από τη Ντάκα συνασπίστηκαν υπό την ηγεσία του Αμπούλ Κασέμ, γραμματέα της οργάνωσης Ταμαντούν Ματζλίς, ισλαμικού πολιτιστικού οργανισμού της περιοχής.
Ο υπουργός Παιδείας Φαζλούρ Ραχμάν διεξήγαγε εκτεταμένες προετοιμασίες για να καταστήσει τα Ούρντου μόνη κρατική γλώσσα του Ντομίνιον του Πακιστάν.
Αυτό προκάλεσε δημόσια διαμαρτυρία και πολλοί Βεγγαλέζοι φοιτητές συναντήθηκαν στην πανεπιστημιούπολη του πανεπιστημίου της Ντάκα στις 8 Δεκεμβρίου 1947, για να διεξάγουν διαμαρτυρία για τη παραχώρηση καθεστώτος επίσημης γλώσσας για τα βεγγαλικά.
Το Εκουσέι Παντάκ είναι ένα από τα υψηλότερα πολιτικά βραβεία στο Μπαγκλαντές και απονέμεται ετησίως, εις μνήμην των ανθρώπων που θυσιάστηκαν για το κίνημα.
Τραγούδια όπως το Εκουσέρ Γκάαν του Αμπντούλ Γκαφάρ Τσοντχουρί, με μουσική του Σαχίντ Αλτάφ Μαχμούντ, καθώς και θεατρικά έργα, έργα τέχνης και ποίησης έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην παρακίνηση των ανθρώπων κατά τη διάρκεια του κινήματος.
Μετά τα γεγονότα του Φεβρουαρίου του 1952, γράφτηκαν ποιήματα, τραγούδια, μυθιστορήματα, θεατρικά έργα, ταινίες, κινούμενα σχέδια και δημιουργήθηκαν ζωγραφικοί πίνακες για να συλλάβουν το κίνημα από ποικίλες απόψεις.
Οι αξιοσημείωτες καλλιτεχνικές απεικονίσεις περιλαμβάνουν τα ποιήματα Μπορνομάλα, Αμάρ Ντουχίνι Μπορνομάλα και Φεβρουάριος 1969 από τον Σαμσούρ Ραχμάν, η ταινία Τζιμπόν Θεκέ Νέγια του Ζαχίρ Ραχμάν, το θεατρικό έργο Κομπόρ από τον Μουνιέρ Τσοντχουρί και τα μυθιστορήματα Εκουσέι Φεμπρουγιαρί από τον Ραϊχάν και το Αρτονάντ του Σάουκατ Οσμάν.
Αν και το Γλωσσικό Κίνημα θεωρείται από πολλούς το θεμέλιο του εθνικισμού από πολλούς Βεγγαλέζους στην Ανατολική Βεγγάλη και αργότερα στο Ανατολικό Πακιστάν, συνέβαλε επίσης στη πολιτιστική εχθρότητα μεταξύ των αρχών των δύο πτερύγων του Πακιστάν.
Η απόρριψη της πολιτικής "μόνο τα Ούρντου" θεωρήθηκε ως παράβαση της περσοαραβικής κουλτούρας των Μουσουλμάνων και την ιδρυτική ιδεολογία του Πακιστάν, τη θεωρία των δύο εθνών.
Μερικοί ισχυροί πολιτικοί της δυτικής πτέρυγας του Πακιστάν θεωρούσαν τα Ούρντου ως μέρος της ινδικού ισλαμικού πολιτισμού, αλλά έβλεπαν τα βεγγαλικά ως μέρος του ινδουιστικουποιημένου βεγγαλικού πολιτισμού.
Οι περισσότεροι υποστήριξαν την πολιτική "μόνο τα Ούρντου" επειδή πίστευαν ότι μόνο μια γλώσσα, που δεν ήταν γηγενής στο Πακιστάν, θα πρέπει να χρησιμεύσει ως εθνική γλώσσα.
Μέχρι και το 1967, ο στρατιωτικός δικτάτορας Αγιούμπ Χαν δήλωσε ότι η Ανατολική Βεγγάλη έχει ακόμα πολλά ινδουιστικά πολιτιστικά στοιχεία και επιρροή από τον ινδουισμό.
Ο συγγραφέας Αμπούλ Μανσούρ Αχμέντ δήλωσε: Εάν η Ούρντου γίνει η κρατική γλώσσα, οι μορφωμένοι της Ανατολικής Βεγγάλης θα γίνουν «αναλφάβητοι» και «μη επιλέξιμοι» για κυβερνητικές θέσεις.
Η πρώτη Ραστραμπάσα Σάνγκραμ Παρισάντ , οργάνωση υπέρ της καθιέρωσης των Βεγγαλικών ως κρατική γλώσσα, διαμορφώθηκε στα τέλη Δεκεμβρίου 1947.
Ο βουλευτής της Εθνοσυνέλευσης Ντιρεντρανάθ Ντάτα πρότεινε νομοσχέδιο που θα επέτρεπε στα μέλη του κοινοβουλίου του Πακιστάν να μιλούν στα Βεγγαλικά και να χρησιμοποιούνται για επίσημους σκοπούς.
Η πρόταση του Ντάτα υποστηρίχθηκε από τους νομοθέτες Πρεμ Χάρι Μπούρμαν, Μπουπέντρα Κουμάρ Ντάτα και Σρις Τσάντρα Τσαταοπαντγιάγια της Ανατολικής Βεγγάλης, καθώς και από τους κατοίκους της περιοχής.
Ο Πρωθυπουργός Λιακάτ Αλή Χαν και η Μουσουλμανική Ένωση καταδίκασαν την πρόταση ως προσπάθεια διαίρεσης του πακιστανικού λαού, με αποτέλεσμα την απόρριψη του νομοσχεδίου.
Η Σορμποντόλιο Κέντριο Ραστρομπάσα Κόρμι Πορισόντ, υποστηριζόμενη από το συνδέσμου Αουάμι, αποφάσισε να τιμήσει την 21η Φεβρουαρίου ως Σοχίντ Ντιμπός.
Περισσότεροι από 100.000 άνθρωποι συναθροίστηκαν σε δημόσια συγκέντρωση που πραγματοποιήθηκε στη Ντάκα, με σκοπό την άμεση απελευθέρωση του Μαουλάνα Μπασάνι και άλλων πολιτικών κρατουμένων.
Ωστόσο, ο Φαζλούρ Ραχμάν και άλλοι πολιτικοί στο Δυτικό Πακιστάν επιδείνωσαν την κατάσταση, δηλώνοντας ότι όποιος θέλει επίσημο καθεστώς για τα βεγγαλικά θα θεωρείται «εχθρός του κράτους».
Τη νύχτα της 21ης Φεβρουαρίου 1954 έγιναν διαμαρτυρίες, αφού διάφορες αίθουσες του Πανεπιστημίου της Ντάκα ύψωσαν μαύρες σημαίες ως ένδειξη πένθους.
Το 1948, η κυβέρνηση του Ντομίνιον του Πακιστάν υιοθέτησε τα Ούρντου ως μοναδική εθνική γλώσσα, προκαλώντας εκτεταμένες διαμαρτυρίες στην πλειοψηφία των Βεγγαλέζων της ανατολικής Βεγγάλης.
Αντιμέτωποι με τις αυξανόμενες θρησκευτικές εντάσεις και τη μαζική δυσαρέσκεια με το νέο νόμο, η κυβέρνηση κήρυξε εκτός νόμου τις δημόσιες συναντήσεις και συγκεντρώσεις.
Οι φοιτητές του Πανεπιστημίου της Ντάκα και άλλοι πολιτικοί ακτιβιστές αμφισβήτησαν το νόμο και διοργάνωσαν διαμαρτυρία στις 21 Φεβρουαρίου 1952.
Μετά από χρόνια συγκρούσεων, η κεντρική κυβέρνηση υποχώρησε και έδωσε επίσημη υπόσταση στη Βεγγαλική γλώσσα αλλάζοντας το καθεστώς στις 29 Φεβρουαρίου 1956.
Ο πρωθυπουργός Μουχαμάντ Αλί Μπόγκρα, προεδρεύοντας ενώπιον μιας συνεδρίασης του κοινοβουλίου, αποφάσισε να δώσει επίσημη αναγνώριση στα βεγγαλικά.
Κατά συνέπεια, η απόφαση απέτυχε και το Ενωμένο Μέτωπο κέρδισε συντριπτική πλειοψηφία εδρών στο νομοθετικό σώμα, ενώ η εκπροσώπηση του Μουσουλμανικού Συνδέσμου μειώθηκε σε ιστορικά χαμηλά επίπεδα.
Ενώ η χρήση των Ούρντου έγινε δημοφιλής μεταξύ των Μουσουλμάνων στη βόρεια Ινδία, οι Μουσουλμάνοι της Βεγγάλης χρησιμοποιούσαν κυρίως τη Βεγγαλική γλώσσα.
Ήδη από τα τέλη του 19ου αιώνα, κοινωνικοί ακτιβιστές όπως η Μουσουλμάνα φεμινίστρια Ρόκια Σαχαουάτ Χοσέν επέλεξαν να γράψουν στα βεγγαλικά με σκοπό να την μετατρέψουν σε σύγχρονη λογοτεχνική γλώσσα.
Οι υποστηρικτές των βεγγαλικών ήταν κατά των Ούρντου ακόμη και πριν από την κατάτμηση της Ινδίας, όταν αντιπρόσωποι από τη Βεγγάλη απέρριψαν την ιδέα της υιοθέτησης των Ούρντου ως λίνγκουα φράνκα των Μουσουλμάνων της Ινδίας το 1937.
Ο Μουσουλμανικός Σύνδεσμος ήταν πολιτικό κόμμα της Βρετανικής Ινδίας που ήταν κινητήρια δύναμη πίσω από τη δημιουργία του Πακιστάν ως ξεχωριστό Μουσουλμανικό κράτος από τη Βρετανική Ινδία.
Στις 21 Μαρτίου, σε δημόσια ομιλία του στο Ρέισκορς Γκράουντ, υποστήριξε ότι το γλωσσικό ζήτημα σχεδιάστηκε από μια πέμπτη φάλαγγα για τη διάσπαση των πακιστανών μουσουλμάνων.
Ο Τζίνα επίσης δήλωσε ότι τα «Ούρντου, και μόνο τα Ούρντου» ενσωματώνουν το πνεύμα των μουσουλμανικών εθνών και θα παραμείνουν επίσημη γλώσσα του κράτους, χαρακτηρίζοντας τους διαφωνούντες ως "Εχθρούς του Πακιστάν".
Αργότερα, συγκάλεσε σε συνεδρίαση μια επιτροπή δράσης για τη κρατική γλώσσα και απέρριψε τη σύμβαση που υπέγραψε ο Χαουάτζα Ναζιμουντίν με τους ηγέτες των φοιτητών.
Από τα μέσα του 19ου αιώνα, η γλώσσα Ούρντου είχε προωθηθεί ως κύρια γλώσσα των Ινδών μουσουλμάνων από πολιτικούς και θρησκευτικούς ηγέτες, όπως οι Σερ Χουάτζα Σαλιμουλάχ, Σερ Σιέντ Αχμέντ Χαν, Ναουάμπι Βικάρ-ουλ-Μουλκ και Μόλβι Αμπντούλ Χακ.
Εξελίχθηκε υπό περσική, αραβική και τουρκική επιρροή στα απαμπράμσα (τελευταίο γλωσσικό στάδιο της μεσαιωνικής Ινδοάριας γλώσσας Πάλι-Πρακρίτ) στη Νότια Ασία κατά τη διάρκεια του Σουλτανάτου του Δελχί και της Αυτοκρατορίας των Μουγκάλ.
Αν και το ζήτημα της επίσημης γλώσσας λύθηκε το 1956, το στρατιωτικό καθεστώς του Αγιούμπ Χαν προωθούσε τα συμφέροντα του Δυτικού Πακιστάν σε βάρος του Ανατολικού.
Αν και αποτελούσε την πλειοψηφία του πληθυσμού της χώρας, το Ανατολικό Πακιστάν συνέχισε να υποεκπροσωπείται στις πολιτικές και στρατιωτικές υπηρεσίες, λαμβάνοντας λιγότερη κρατική χρηματοδότηση και παροχές από τη κυβέρνηση.
Ωθούμενη από τις περιφερειακές οικονομικές ανισορροπίες, τα γεωγραφικά χάσματα μεγάλωσαν και η υποστήριξη για τον βεγγαλικό εθνικιστικό Σύνδεσμο Αουάμι αυξήθηκε, το οποίο επικαλέστηκε το κίνημα των έξι σημείων για μεγαλύτερη επαρχιακή αυτονομία.
Τα περισσότερα φιλοκυβερνητικά μέσα ενημέρωσης κατηγόρησαν τους Ινδουιστές και τους κομμουνιστές ως υπεύθυνους για την ενθάρρυνση της διαταραχής και τη φοιτητική αναταραχή.
Οι οικογένειες των Αμπούλ Μπαρκάτ και Ραφίκ Ούντιν Αχμέντ προσπάθησαν να κατηγορήσουν την αστυνομία για φόνο, αλλά η αστυνομία αρνήθηκε τις κατηγορίες.
Η κυβέρνηση δημοσίευσε έκθεση στις 8 Απριλίου, η οποία απέτυχε να δείξει κάποια ιδιαίτερη δικαιολογία για τους πυροβολισμούς εναντίον φοιτητών από την αστυνομία.
Όταν η συντακτική συνέλευση συνήλθε εκ νέου στις 14 Απριλίου, οι διαδικασίες διακόπηκαν από τα μέλη του Μουσουλμανικού Συνδέμσου, όταν οι νομοθέτες από την Ανατολική Βεγγάλη προσπάθησαν να εγείρουν το γλωσσικό ζήτημα.
Οι φοιτητές του Πανεπιστημίου της Ντάκα και άλλων σχολών της πόλης διοργάνωσαν γενική απεργία στις 11 Μαρτίου 1948 για να διαμαρτυρηθούν για την παράλειψη της βεγγαλικής γλώσσας από επίσημη γλώσσα, συμπεριλαμβανομένων των νομισμάτων, γραμματοσήμων και εξετάσεων πρόσληψης για το ναυτικό.
Οι πολιτικοί ηγέτες Σαμσούλ Χακ, Σάουκατ Αλί, Σιρατζούλ Ισλάμ, Καζί Γκολάμ Μαχμπούμπ, Ολί Αχάντ, Αμπντούλ Ουαχέντ και άλλοι συνελήφθησαν κατά τη διάρκεια των συγκεντρώσεων.