polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ως παρόμοιος τόπος ταφής, η γειτονική Γκίζα είχε «γεμίσει» με πυραμίδες και άλλα μνημεία της Τέταρτης Δυναστείας, οδηγώντας τους Φαραώ και τους αξιωματούχος της 5ης Δυναστείας να αναζητήσουν να κατασκευάσουν αλλού τα ταφικά τους μνημεία.
Η ποιότητα κατασκευής των πυραμίδων του Αμπουσίρ είναι κατώτερη από εκείνη της Τέταρτης Δυναστείας, σηματοδοτώντας ίσως μια πτώση της βασιλικής εξουσίας ή χειροτέρευση της οικονομίας.
Όλες οι μεγάλες πυραμίδες στο Αμπουσίρ χτίστηκαν ως βαθμιδωτές πυραμίδες, αν και η μεγαλύτερη από αυτές, η Πυραμίδα του Νεφεριρκαρέ, πιστεύεται ότι αρχικά κατασκευάστηκε ως βαθμιδωτή πυραμίδα περίπου 70 μέτρων ύψος, και κατόπιν μεταμορφώθηκε σε κανονική πυραμίδα με την κάλυψη των βαθμίδων με πέτρα.
Στα τέλη του δέκατου ένατου αιώνα κάποια μουσεία της Δύσης απέκτησαν αποσπάσματα παπύρων από τα διοικητικά αρχεία μιας ταφικής λατρείας του Αμπουσίρ, αυτή του φαραώ Νεφεριρκαρέ.
Η ανακάλυψη αυτή συμπληρώθηκε στα τέλη του εικοστού αιώνα όταν ανασκαφές από την τσεχική αποστολή στη τοποθεσία αποκάλυψε παπύρους από άλλα δύο ταφικά συγκροτήματα λατρείας, του φαραώ Νεφερεφρέ και της μητέρας του φαραώ Χεντκαουές Β.
Προχωρώντας από τα βόρεια προς τα νότια, οι άντρες του Λέψιους εξερεύνησαν τις περιοχές των πυραμίδων του Αμπουσίρ, Σακάρα, Νταχσούρ, και το 1843 της Χαουάρα.
Ο Λέψιους και η ομάδα του παρέμειναν συνολικά έξι μήνες σε αυτές τις τοποθεσίες, και η Πρωσική αποστολή ήταν η πρώτη που μελέτησε και κατέγραψε το υλικό από το Παλαιό Βασίλειο σε βάθο.
Στις πυραμίδες, που χρονολογούνταν από τη Τρίτη μέχρι τη Δέκατη τρίτη Δυναστεία , δόθηκαν ρωμαϊκοί αριθμοί από τα βόρεια προς τα νότια, αρχίζοντας από το Αμπού Ροάς.
Αν μερικά από τα κτίσματα που περιέλαβε ο Λέψιους είναι σήμερα γνωστό ότι πρόκειται για μασταμπάδες και άλλα μνημειακά κτήρια και όχι πυραμίδες , ο κατάλογος πυραμίδων του Λέψιους ακόμα θεωρείται ένα πρωτοποριακό κατόρθωμα της σύγχρονης αιγυπτιολογίας.
Μετά την επιτυχία της Γαλλό-Τοσκανικής αποστολής στην Αίγυπτο υπό την ηγεσία του Ζαν-Φρανσουά Σαμπολιόν, η Πρώσοι επιστήμονες Αλεξάντερ φον Χούμπολτ και Ρόμπερτ Μπούνζεν και ο Υπουργός Εκπαίδευσης πρότειναν στο βασιλιά της Πρωσίας Φρειδερίκο Γουλιέλμο Δ να σταλεί αποστολή στην Αίγυπτο.
Ο Καρλ Ρίχαρντ Λέψιους ο οποίος είχε μάθει τη μέθοδο του Σαμπολιόν για την αποκρυπτογράφηση των ιερογλυφικών, και είχε συναντηθεί με τον Ιπόλιτο Ροσελίνι της Γαλλό-τοσκανικής αποστολής, επιλέχθηκε να ηγηθεί της αποστολής.
Ο κύριος σκοπός της αποστολής ήταν η καταγραφή των αρχαιοτήτων του αιγυπτιακού πολιτισμού, όπως και η συλλογή αντικειμένων για το Αιγυπτιακό Μουσείο του Βερολίνου.
Ο Κατάλογος Λέψιους είναι η πρώτη συστηματική προσπάθεια καταγραφής όλων των αιγυπτιακών πυραμίδων, και ως τέτοια, είναι μια πρωτοπόρα προσπάθεια της πρώιμης σύγχρονης αιγυπτιολογίας.
Ο Κατάλογος πυραμίδων του Λέψιους είναι ένας κατάλογος 67 αρχαίων αιγυπτιακών πυραμίδων που συνέταξε το 1842–1843 ο Καρλ Ρίχαρντ Λέψιους, αιγυπτιολόγος και αρχηγός της Πρωσικής αποστολής στην Αίγυπτο από το 1842 ως το 1846.
Αρχικώς, διέθετε προστώο καλυμμένο από τρεις μικρού μεγέθους θόλους, ωστόσο κατέρρευσε το 1930, έπειτα από την αφαίρεση των μαρμάρινων κιονόκρανων των κιόνων του.
Αρχικώς, το εσωτερικό του ήταν επικαλυμμένο από κονίαμα, διακοσμημένο με επιγραφές προερχόμενες από το Κοράνι, οι οποίες έχουν τμηματικά διατηρηθεί, καθώς και φυτικά μοτίβα σε λευκό και μαύρο φόντο.
Ο τουρμπές χρονολογείται στα τέλη του 14ου και στις αρχές του 15ου αιώνα, ενώ ένα τετράγωνου σχήματος παράρτημα επί της ανατολικής πλευράς του χρονολογείται στα τέλη του 17ου αιώνα.
Το κτίριο των μαγειρείων επίσης σώζεται, ενώ το μεγαλύτερο μέρος της γειτονικής περιοχής έχει παραχωρηθεί στο χωριό των Τεμπών για χρήση ως κοιμητήριο, ή έχει μετατραπεί σε χωράφια.
Τα ερείπια του τζαμιού, του οποίου η εμφάνιση είναι γνωστή μέσω σχετικής απεικόνισης από τον Έντουαρντ Ντόντγουελ, ευρίσκονται στα βορειοδυτικά του τουρμπέ.
Από το 1987, ο τουρμπές τελεί υπό την αρμοδιότητα της 7ης Εφορείας Βυζαντινών Αρχαιοτήτων, σχέδια για την πλήρη αναστήλωση του μνημείου τέθηκαν σε εφαρμογή το 2009.
Μία σειρά νέων στοιχείων ήρθαν στο φως, όπως η χρήση του μεταγενέστερου ανατολικού προσκτίσματος – προθαλάμου ως στεγασμένου νεκροταφείου, ενώ τεκμηριώθηκε και η αρχική μορφή της μνημειακής εισόδου του με το κιονοστήρικτο προστώο.
Μετά τον θάνατό του, ο Χασάν Μπαμπά έγινε γνωστός ως θαυματουργός, ενώ ο τεκές κατέστη τόπος προσκυνήματος για πιστούς ανά την Οθωμανική Αυτοκρατορία, ιδιαίτερα για γυναίκες οι οποίες επιθυμούσαν να τεκνοποιήσουν, καθώς και παιδιά τα οποία αδυνατούσαν να περπατήσουν.
Ένα μεγάλου μεγέθους μοναστηριακό συγκρότημα των Μπεκτασήδων αναπτύχθηκε περιμετρικά του τουρμπέ του ιδρυτή του, συμπεριλαμβανομένου ενός τετράγωνου σχήματος τζαμιού με μιναρέ, καταλύματα για τους δερβίσηδες και τους προσκυνητές, καθώς και μεγάλου μεγέθους μαγειρεία.
Ο τεκές είναι μεγάλου μεγέθους κτιριακό συγκρότημα, σήμερα σε μεγάλο βαθμό ερειπωμένο, πλησίον του χωριού των Τεμπών Λάρισας, επί της όχθης του Ποταμού Πηνειού.
Κατά την διάρκεια των βυζαντινών χρόνων, ο οικισμός του Λυκοστομίου βρισκόταν στην συγκεκριμένη τοποθεσία, αλλά ο σύγχρονος οικισμός αναπτύχθηκε περιμετρικά του τεκκέ.
Ο Τατενέν αντιπροσωπεύει τη γη και γεννήθηκε τι στιγμή που ανήρθε από το υδάτινο χάος, εικόνα που έχει αναλογία με το αρχέγονο λοφίσκο του μπενμπέν, του μασταμπά και αργότερα των πυραμίδων.
Θεωρούνταν ως η πηγή του «φαγητού και των εδεσμάτων, των θείων προσφορών και όλων των καλών πραγμάτων», καθώς το βασίλειό του ήταν οι βαθιές περιοχές κάτω από τη γη «από όπου βγαίνουν όλα», και ειδικότερα τα φυτά, λαχανικά, και τα ορυκτά.
Στον Μεγάλο Ύμνο του Κνουμ της Τρίτης μεταβατικής περιόδου ταυτίζεται με το δημιουργό θεό Κνουμ, ο οποίος δημιούργησε «όλα όσα υπάρχουν» με το τροχό του του αγγειοπλάστη.
Προσωποποιούσε επίσης και την Αίγυπτο και ήταν επίσης και εκδοχή του θεού της γης Γκεμπ, ως πηγή καλλιτεχνικής έμπνευσης, όπως και βοηθός των νεκρών στο ταξίδι τους προς τη μεταθανάτια ζωή.
Ο Τατενέν ήταν πιο αρχαιότερος θεός από τους δύο, που την περίοδο του Παλιαού Βασιλείου συνδυάστηκε με τον Πτα ως Πτα-Τατενέτ, με την ιδιότητά τους ως θεοί δημιουργοί.
Ο Τατενέτ (επίσης Τα-τενέτ, Ταντζανέτ, Τατχενέν, Τανέν, Τενέν, Τανενού, και Τανουού) ήταν θεός του αρχέγονου λοφίσκου στην αρχαία αιγυπτιακή θρησκεία.
Πρώτη φορά μαρτυρείται στα Κείμενα των Σαρκοφάγων, όπου το όνομά του εμφανίζεται ως Τανενού ή Τανουού, «η αδρανής γη», ένα όνομα που τον χαρακτηρίζει ως θεό της αρχέγονης κατάστασης της γης.
Μεταξύ το 1825 και το 1827, υπήρξε μαθητής του Γιόχαν Νέπομουκ Χούμελ, με τον οποίον είχαν βρεθεί στο νεκροκρέβατο του Μπετόβεν, με τον Χίλερ να παίρνει μία τούφα από τα μαλλιά του, η οποία φυλάσσεται έως και σήμερα το .
Εκείνη την περίοδο, ο Χίλερ και ο Χούμερ, παρακολούθησαν τον Γιόχαν Μίκαελ Βογκλ και τον Φραντς Σούμπερτ, σε έργο του τελευταίου, το , με τον Χίλερ να γράφει, ότι ο δάσκαλός του δεν μπορούσε να συγκρατήσει τα δάκρυα του.
Μεταξύ το 1828 και το 1835, ο Χίλερ μετακόμισε στο Παρίσι, όπου έγινε δάσκαλος, θέση που εγκατέλειψε για να ασχοληθεί αποκλειστικά με το πιάνο και τη σύνθεση.
Μετά από μία επέκταση των σπουδών του, ο Χίλερ, επιστρέφει στη Λειψία περί το 1843-44, όπου και δίνει μία μεγάλη παράσταση, εκεί ήταν κάπου που αναγνωρίστηκε μουσικά.
Παρόλα αυτά, από νεαρή ηλικία, φάνηκε η κλίση του στη μουσική και ήδη σε ηλικία 10 ετών έδωσε την πρώτη του ζωντανή παράσταση σε ένα κονσέρτο του Μότσαρτ.
Τ 1822, μπήκε στη ζωή του, ο δεκατριάχρονος τότε Μέντελσον, με τον οποίον ξεκίνησαν στενή φιλία έως και το 1843, η οποία μάλλον διεκόπη, επειδή ο τελευταίος τον διαδέχθηκε στη θέση του διευθυντή της Ορχήστρας της Λειψία.
Με την επίθεση του Ξέρξη στην Ελλάδα οι τρεις γιοι του Αλευά Β Θώραξ της Λάρισας, Ευρύπυλος και Θρασίδαιος πήγαν απεσταλμένοι στον Πέρση βασιλιά για να δηλώσουν την υποταγή τους.
Όταν τελείωσαν οι Περσικοί Πόλεμοι ο Λεωτυχίδας ο Λακεδαιμόνιος έκανε εκστρατεία να τιμωρήσει τους Θεσσαλούς για την προδοσία, είχε όλα τα μέσα να την κατακτήσει αλλά οι Αλευάδες τον δωροδόκησαν και δεν το έκανε.
Ο Ορέστης είχε εκδιωχθεί από τον Θεσσαλικό λαό ή κάποιο άλλο μέλος της Οικογένειας του και είχε αποκλειστεί από τον τίτλο του "Βασιλιά" ή "Ταγού", τέτοια περιστατικά ήταν συνηθισμένα φαινόμενα στους Αλευάδες.
Όταν τελείωσε ο Πελοποννησιακός Πόλεμος αναδείχτηκε άλλη μια Θεσσαλική δυναστεία με έδρα τις Φερές, η δυναστεία των Φερών άρχισε να περιορίζει τους Αλευάδες από την εξουσία και στην συνέχεια τους έριξε.
Ο Ιάσων ο Φεραίος αναφέρεται στις πηγές σαν ο πρώτος από την οικογένεια που πήρε τον τίτλο του Ταγού Όταν έγινε Ταγός ο Αλέξανδρος ο Φεραίος και η δυναστεία των Φερών έγινε τυραννική οι Αλευάδες που ζούσαν ακόμα στην Λάρισα αποφάσισαν να τους ανατρέψουν και κάλεσαν τον Αλέξανδρο Β γιο του Αμύντα Γ της Μακεδονίας.
Ο Αλέξανδρος Β της Μακεδονίας κατέλαβε την Λάρισα και την Κραννώνα αλλά κράτησε τις πόλεις για τον εαυτό του, ο Θηβαιος στρατηγός Πελοπίδας αποκατέστησε τελικά τους Αλευάδες.
Η δυναστεία των Φερών προσπάθησε να ανατρέψει πάλι τους Αλευάδες που ζήτησαν την βοήθεια των Μακεδόνων, ο Φίλιππος Β της Μακεδονίας αποκατέστησε τους Αλευάδες σαν υποτελείς και συμμάχους.
Ο πρώτος Αλευάς και γενάρχης της Οικογένειας ονομαζόταν Αλευάς ο Πυρρός ή "κοκκινομάλης" και αναφέρεται σαν "Ταγός της Θεσσαλίας", ανήκε στους Ηρακλείδες και καταγόταν από τον μυθικό ήρωα Θεσσαλό γιο του Ηρακλή και της Χαλκιόπης.
Ο Κλαύδιος Αιλιανός καταγράφει τον μύθο στον οποίο ο Αλευάς Πυρρός έγινε εκλεκτός του θεού όταν δέχτηκε ένα θείο δώρο με ένα φίδι την εποχή που έβοσκε πρόβατα στην Όσσα, το φίδι φίλισε τα μαλλιά του, έγλυψε το πρόσωπο του και του έφερε θεία δώρα.
Η Βιβλιοθήκη Απολλοδώρου γράφει ότι ένα αρσενικό φίδι για να τον ευγνωμονήσει για τον βωμό που έκανε στην μητέρα του καθάρισε τα αυτιά του με την γλώσσα του για να μπορεί να καταλάβει την γλώσσα των πουλιών και να ερμηνεύσει τις πτήσεις τους.
Η Οικογένεια των Αλευάδων είχε χωριστεί σε δυο κλάδους πριν από την εποχή του Πεισίστρατου : τους Αλευάδες και τους Σκοπάδες που πήραν το όνομα από τον γενάρη τους Σκόπα, δεν είχε καμιά σχέση με τον γνωστό γλύπτη Σκόπα.
Οι Σκοπάδες ήταν κλάδος των Αλευάδων στην Κραννώνα και τα Φάρσαλα, με πρώτο άρχοντα τον Σκόπα του Κρέοντα, η Οικογένεια των Αλεύαδων εξακολουθούσε να έχει έδρα την Λάρισα.
Η εξουσία των δυο οικογενειών δεν περιορίστηκε μονάχα σε αυτές τις πόλεις αλλά επεκτάθηκε σε ολόκληρη την Θεσσαλία, δημιούργησαν μια ισχυρή αριστοκρατία που ονομάστηκαν "Βασιλείς" ή "Ταγοί" σε αντίθεση με την φτωχή μεγάλη πλειοψηφία του λαού.
Ο Πλούταρχος γράφει ότι ο πατέρας του τον μισούσε επειδή ήταν εγωιστής και αυταρχικός αλλά ο θείος του τον έχρισε βασιλιά και τον αφιέρωσε στον θεό των Δελφών.
Ο Αριστοτέλης γράφει ότι ο Αλευάς ο Πυρρός χώρισε πρώτος την Θεσσαλία σε τέσσερεις περιοχές, στους τέσσερεις νομούς που υπάρχουν μέχρι σήμερα.
Ο Γερμανός φιλόλογος Φιλίπ Καρλ Μπούτμαν τοποθετεί την περίοδο του Αλεύα του Πυρρού ανάμεσα στην κάθοδο των Ηρακλειδών και την εποχή που ήταν τύραννος των Αθηνών ο Πεισίστρατος.
Οι Αλευάδες ήταν για πολλούς αιώνες η ευγενέστερη και ισχυρότερη οικογένεια σε ολόκληρη την Θεσσαλία, ο Ηρόδοτος τους καταγράφει ως "Κυβερνήτες" και "Βασιλείς".
Παρά τη συνεχιζόμενη διαίρεση της Κύπρου λόγω της τουρκικής εισβολής του 1974, όλα τα κυπριακά διαβατήρια περιέχουν κείμενο στα ελληνικά, τουρκικά και αγγλικά, καθώς τα ελληνικά και τουρκικά είναι επίσημες γλώσσες της Κυπριακής Δημοκρατίας .
Οι Τουρκοκύπριοι μπορούν να αποκτήσουν κυπριακά διαβατήρια και δελτία ταυτότητας εάν μπορούν να αποδείξουν την προέλευσή τους από πολίτη της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Στο εσωτερικό, σε διαφορετικές σελίδες, υπάρχουν εικόνες από ένα άγαλμα της θεάς Αφροδίτης που εκτίθεται στο Κυπριακό Μουσείο, ένα περιστέρι που φέρει ένα κλαδί ελιάς , το κυπριακό αγρινό και το καράβι της Κερύνειας .
Σύμφωνα με τον Δείκτη Περιορισμών Θεωρήσεων του Μαΐου 2018, οι Κύπριοι πολίτες μπορούν να επισκεφθούν 171 χώρες χωρίς θεώρηση ή με θεώρηση κατά την άφιξη, κατατάσσοντας το κυπριακό διαβατήριο στην 14η θέση στον κόσμο.
Οι Κύπριοι πολίτες μπορούν να ζήσουν και να εργαστούν σε οποιαδήποτε χώρα εντός της ΕΕ ως αποτέλεσμα του δικαιώματος ελεύθερης κυκλοφορίας και διαμονής που προβλέπεται στο άρθρο 21 της Συνθήκης ΕΕ.
Το κυπριακό διαβατήριο, μαζί με την κυπριακή ταυτότητα, επιτρέπει την ελεύθερη κυκλοφορία και διαμονή σε οποιοδήποτε από τα κράτη της ΕΕ και τον ΕΟΧ, καθώς και την Ελβετία.
Με απάντηση του Υπουργείου Οικονομικών των ΗΠΑ γνωστοποιήθηκε ότι τα έγγραφα, καθώς και οι ισχυρισμοί του Αρτέμη Σώρρα ήταν ψευδείς, ενώ το άθροισμα της αξίας των συναλλαγματικών του ήταν μηδαμινό.
Με επίσημη ανακοίνωση του Υπουργείου Οικονομικών της Ελλάδας, ο Γιάννης Στουρνάρας ανέφερε πως «ουδεμία πρόταση, προσφορά ή ενημέρωση» έχει γίνει προς την κυβέρνηση για τα «φημολογούμενα 600 δισ. ευρώ», ενώ «οποιαδήποτε πληροφορία “ανακάλυψης θησαυρών” που προσφέρονται για την αποπληρωμή των χρεών μας μόνον ως αστείο μπορεί να αντιμετωπιστεί».
Το 2012 ο Αρτέμης Σώρρας προχώρησε στην ίδρυση της ΜΚΟ με ονομασία "" , και υποστήριξε σε διάφορα ελληνικά ΜΜΕ ότι ο ίδιος έχει την δυνατότητα να ξεπληρώσει πλήρως το χρέος του Ελληνικού κράτους με ομόλογα ύψους 600 δις.
Επίσης, έκανε λόγο ότι η εν λόγω περιουσία προέρχεται από την πώληση «διαστημικής τεχνολογίας» (σύμφωνα με τον ίδιο ήταν ένα «σύστημα τεχνολογίας του Απόλλωνα»), την οποία «ανέπτυξε» και εν συνεχεία «πούλησε» στην Αμερικάνικη κυβέρνηση.
Τον Ιούνιο του 2018 προφυλακίστηκε με κατηγορίες για συγκρότηση, ένταξη και διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης, αλλά και απάτης κατ' εξακολούθηση σε βάρος του Δημοσίου και τραπεζών με την επιβαρυντική διάταξη του νόμου περί καταχραστών του Δημοσίου.
Τον Νοέμβριο του 2018 καταδικάστηκε σε φυλάκιση τριών ετών για διασπορά ψευδών ειδήσεων κατ' εξακολούθηση, ενώ τον Δεκέμβριο του 2019 ανακοινώθηκε νέα ποινή έξι ετών για απόπειρα απάτης εις βάρος του Ελληνικού Δημοσίου.
Η Τράπεζα της Ελλάδος υποστήριξε ότι πρόκειται περί απάτης και ύστερα από σχετικά αιτήματα σε όλες τις ιδιωτικές Ελληνικές τράπεζες, έγινε γνωστό ότι ο Αρτέμης Σώρρας δεν διαθέτει τραπεζικούς λογαριασμούς με ποσά που θα μπορούσαν να ξεπληρώσουν το ελληνικό χρέος στην Ελλάδα ή το εξωτερικό.
Αργότερα η ύπαρξη των ποσών διαψεύστηκε επίσης από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, την Παγκόσμια Τράπεζα, και τον πρώην Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κάρολο Παπούλια.
Σε εκδήλωση που πραγματοποίησε τον Σεπτέμβριο του 2012, υποστήριξε ότι τα χρηματικά ποσά έγιναν άμεσα διαθέσιμα στο ελληνικό κράτος αλλά η κυβέρνηση Σαμαρά δεν τα δέχθηκε, ισχυρισμός που γρήγορα αποδείχθηκε ψευδής.
Σύμφωνα με επίσημα φορολογικά στοιχεία του κράτους, το οικογενειακό τους εισόδημα δεν ξεπερνούσε τις 40.000 Ευρώ, ενώ ο ίδιος δεν είχε πραγματοποιήσει την υποβολή φορολογικής δήλωσης για πολλά χρόνια.
Η ακριβής περίοδος κτίσης του τζαμιού στα Ρόκκα δεν είναι γνωστή όμως εικάζεται ότι ήταν περίπου της ίδιας εποχής με εκείνης του τζαμιού του Φαΐκ Πασά διότι απεικονίζεται σε χάρτη του Οθωμανού ναυάρχου και συγγραφέα, Πίρι Ρέις, τον 15ο αιώνα.
Άγνωστοι επίσης είναι οι λόγοι κατασκευής του τζαμιού σε ένα μικρό χωριό της Άρτας εφόσον μέχρι τα τέλη του 17ου αιώνα στην περιοχή υπήρχε μόνο μία μικρή στρατιωτική δύναμη Οθωμανών και οι πρώτοι μουσουλμάνοι πολίτες κατέφθασαν το 1684, μετά την φυγή τους από την Πρέβεζα, η οποία έπεσε στα χέρια των Βενετών.
Σύμφωνα με τον μητροπολίτη, το τζαμί στα Ρόκκα ήταν το μοναδικό από τα τεμένη της Άρτας, το οποίο δεν χτίστηκε πάνω στα θεμέλια προυπάρχοντος χριστιανικού ναού.
Τα τζαμιά της περιοχής της Άρτας ήταν οχτώ από τα οποία το Φεϋζούλ τζαμί, το Τζαμί Σουλτάν Μεχμέτ, το Τζαμί Σουλτάνου Βαγιαζήτ, το Τζαμί Κιλίτς Μπέη, το Τζαμί του Τεκέ και το Τζαμί των Μπέηδων βρίσκοταν εντός της πόλης ενώ το Τζαμί Φαίκ Πασά και το Τζαμί στα Ρόκκα βρισκόταν έξω από την Άρτα.
Μετά την απελευθέρωσης του κάμπου της Άρτας το 1912 όλοι οι μουσουλμάνοι εγκατέλειψαν την περιοχή και το τζαμί στα Ρόκκα ακολούθησε την τύχη των περισσότερων Οθωμανικών μνημείων της Άρτας, τα οποία ή καταστράφηκαν ή αφέθηκαν στην τύχη τους και κατέρρευσαν.
Γεννημένος στο Παλέρμο το 1914, είχε γοητευτεί από την αρχαία Αίγυπτο από παιδί, με ιδιαίτερο ενδιαφέρον στην Προλεμαϊκή και Ρωμαϊκή Αίγυπτο .
Στα τέλη της δεκαετίας του 1940 επέστρεψε στην Ιταλία όπου άρχισε να διδάσκει στο Πανεπιστήμιο της Πίζας, και αργότερα στο Πανεπιστήμιο Σαπιέντσα της Ρώμης.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1950 ο Ντοναντόνι προσκλήθηκε να συμμετάσχει την ομάδα των αρχαιολόγων που θα εργάζονταν στη μεταφορά των ναών του Αμπού Σίμπελ στη Νουβία λόγω της κατασκευής του φράγματος του Ασουάν και την συνεπαγόμενη δημιουργία της Λίμνης Νάσερ.
Υποστηρικτής του σοσιαλισμού, ο Μουτζίμπ αναρριχήθηκε στην ιεραρχία του Συνδέσμου Αουάμι και της πολιτικής του Ανατολικού Πακιστάν ως χαρισματικό και ισχυρό πρόσωπο.
Με την άνοδο των εντάσεων μεταξύ του Ανατολικού και Δυτικού Πακιστάν, μίλησε για ένα σχέδιο έξι σημείων αυτονομίας και φυλακίστηκε από το καθεστώς του Αγιούμπ Χαν για προδοσία.
Καθώς πολιτική ανυπακοή ξέσπαγε σε ολόκληρο το ανατολικό Πακιστάν, ο Μουτζίμπ ανακοίνωσε έμμεσα την ανεξαρτησία του Μπαγκλαντές κατά τη διάρκεια της ομιλίας-ορόσημο στις 7 Μαρτίου 1971.
Στις 26 Μαρτίου 1971, ο Πακιστανικός στρατός ανταποκρίθηκε στις μαζικές διαμαρτυρίες με επιχείριση στην οποία ο Μουτζίμπ συνελήφθη και μεταφέρθηκε στο δυτικό Πακιστάν όπου μπήκε σε απομόνωση, ενώ στο ανατολικό Πακιστάν δολοφονήθηκαν βεγγαλέζοι πολιτικοί, φοιτητές, διανοούμενοι, πολιτικοί και στρατιωτικοί αναρχικοί στο πλαίσιο της γενοκτονίας του Μπαγκλαντές το 1971.
Παρά την απουσία του Μουτζίμπ, Βεγγαλέζοι απ'όλα τα κοινωνικά στρώματα προσχώρησαν στους Μούκτι Μπαχίνι, πολεμώντας και κερδίζοντας τις ένοπλες δυνάμεις του Πακιστάν στον Απελευθερωτικό Πόλεμο του Μπαγκλαντές.
Μετά την ανεξαρτησία του Μπαγκλαντές, ο Μουτζίμπ αποφυλακίστηκε λόγω διεθνών πιέσεων και επέστρεψε στη Ντάκα τον Ιανουάριο του 1972 μετά από σύντομη επίσκεψη στη Βρετανία και την Ινδία.
Η Φαζιλατουνέσα ήταν μόλις 3 ετών και έμεινη ορφανή και έτσι ο παππούς τους Σέιχ Αμπντούλ Χαμίντ διέταξε τον γιο του Σέιχ Λουφάρ Ραχμάν να παντρέψει τον Μουτζίμπ με αυτήν.
Ο Σέιχ Τζαμάλ σπούδασε στη Βασιλική Στρατιωτική Ακαδημία Σάντχερστ στη Μεγάλη Βρετανία και αργότερα εντάχθηκε στο Στρατό του Μπαγκλαντές ως Επίτροπος.
Η οικογένεια του Σέιχ βρισκόταν σε κατ'οίκον περιορισμό κατά τη διάρκεια του απελευθερωτικού πολέμου μέχρι τις 17 Δεκεμβρίου, Οι Σέιχ Καμάλ και Τζαμάλ βρήκαν τα μέσα για να ξεφύγουν και να περάσουν σε μια απελευθερωμένη ζώνη, όπου εντάχθηκαν στον αγώνα για απελευθέρωση της χώρας.
Ο Σέιχ Μουτζίμπ είναι παππούς της Τουλίπ Σιντίκ, Βρετανή πολιτικός, και βουλευτής της περιφέρειας Χάμπστεντ και Κίλμπερν από τις γενικές εκλογές του 2015.
Ο Μουτζίμπ θεωρείται σημαντικό πρόσωπο στις προσπάθειες για την απόκτηση πολιτικής αυτονομίας για το ανατολικό Πακιστάν και αργότερα ήταν κεντρικό πρόσωπο πίσω από το Απελευθερωτικό Κίνημα του Μπαγκλαντές και τον Απελευθερωτικό Πόλεμο του Μπαγκλαντές το 1971.
Κατά τη διάρκεια της θητείας του Μουτζίμπ ως αρχηγού, οι μουσουλμάνοι θρησκευτικοί ηγέτες και ορισμένοι πολιτικοί επέκριναν έντονα την υιοθέτηση του κρατικού κοσμικισμού από τον Μουτζίμπ.
Ανησυχούσαν ότι θα γίνουν κράτος-δορυφόρος, λαμβάνοντας εκτεταμένη βοήθεια από την ινδική κυβέρνηση και προσκολλώντας με τη χώρα αυτή σε πολλές ξένες και περιφερειακές υποθέσεις.
Η επιβολή μονοκομματικού καθεστώτος και η καταστολή της αντιπολίτευσης από τον Μουτζίμπ, μαζί με τη λογοκρισία και την κατάχρηση της δικαστικής εξουσίας, απομόνωσαν επίσης μεγάλα τμήματα του πληθυσμού.
Οι ιστορικοί και οι πολιτικοί πιστεύουν ότι η ανάπτυξη του Μπαγκλαντές ως δημοκρατικό κράτος εκτροχιάστηκε, συμβάλλοντας στην μεταγενέστερη πολιτική αστάθεια και βία.
Στην Οικονομική Ανασκόπηση της Άπω Ανατολής το 1974 ο Λώρενς Λίφσουλτς γράφει ότι οι Μπανγκλαντεσιανοί θεωρούσαν ως πρωτοφανή «τη διαφθορά, κακοδιοίκηση και λεηλασία του εθνικού πλούτου».
Η κυβέρνηση κατηγορήθηκε ότι αρνήθηκε να αναγνωρίσει τις ιθαγενείς μειονότητες, ενώ παράλληλα κατηγορήθηκε και για παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων από τις δυνάμεις ασφαλείας της, κυρίως από την Εθνική Αμυντική Δύναμη.
Το 1929, ο Μουτζίμπ εισήλθε στην τρίτη τάξη στο δημόσιο σχολείο του Γκοπαλγκάντζ και δύο χρόνια αργότερα μπήκε στην τέταρτη τάξη στο Λύκειο Μανταριπούρ Ισλάμια.
Ο Μουτζίμπ εγκατέλειψε το σχολείο το 1934 για να υποβληθεί σε χειρουργική επέμβαση στα μάτια και επέστρεψε στο σχολείο μόνο μετά από τέσσερα χρόνια, λόγω της σοβαρότητας της χειρουργικής επέμβασης και της αργής ανάρρωσης.
Η αποκατάσταση του δημόσιου προσώπου του έγινε με την εκλογή κυβέρνησης του Συνδέσμου Αουάμι το 1996, επικεφαλής την μεγαλύτερη κόρη του, την Σέιχ Χασίνα, τον ηγέτη του κόμματος.
Ο Ζαφρουλάχ Τσοντχουρί ισχυρίζεται ότι ο Σέιχ Μουτζιμπούρ Ραχμάν ήταν ένα σημαντικό εμπόδιο στην εκπλήρωση αυτών των προσδοκιών της απελευθέρωσης, αν και παραδέχεται ότι ήταν «μεγάλος ηγέτης».
Κατά τη διάρκεια της δεύτερής του επίσκεψης, επισκέφθηκε το Δουβλίνο, το Γουίκλοου, το Μιθ, το Κίλντερ και ενδεχομένως το Άθλον και το Λοχ Ντεργκ.
Έγραψε για το νησί Ίνισγκλορα, στα ανοικτά των ακτών της χερσονήσου Μούλλετ στο Έρρις, ότι τα πτώματα σε αυτό το νησί δεν αποσυντίθενται και ότι γενεές ανθρώπων όλες σε μια κατάσταση αέναης 'φρεσκάδας' ήταν να φανούν στο νησί αυτό.
Ο συγγραφέας γεννήθηκε γύρω στο 1146 μέσα στην αριστοκρατική οικογένεια ΦιτσΖεράλντ/ντε Μπαρρί στο κάστρο Μάνορμπιρ στην Ουαλία με το όνομα γεννήσεως Ζεράλντ ντε Μπαρρί.
Η πρώτη του επίσκεψη, για να δει τα μέλη της οικογένειάς του που είχαν διαδραματίσει εξέχοντα ρόλο στην εισβολή των Ανδεγαυών στη χώρα το 1169, δεν κράτησε περισσότερο από ένα χρόνο.
Η δεύτερη επίσκεψή του πραγματοποιήθηκε υπό την εντολή του βασιλιά Ερρίκου Β, με τη συνοδεία του νεώτερου γιου του βασιλιά, Πρίγκιπα Ιωάννη, και διήρκεσε από τις 25 Απριλίου 1185 έως το Πάσχα του 1186.
Η Ιουερνική Τοπογραφία είναι περιγραφή του τοπίου και του λαού της Ιρλανδίας που γράφτηκε από τον Γεράλδο της Ουαλίας γύρω στο 1188, λίγο μετά τη νορμανδική εισβολή στην Ιρλανδία.
Το πρώτο αφορά πρωτίστως το τοπίο, τη χλωρίδα και την πανίδα της χώρας· το δεύτερο τα θαύματα και την αίγλη της Ιρλανδίας και το τρίτο την ιστορία του λαού και τον πολιτισμό του.
Η σημερινή τοποθεσία του είναι άγνωστη, αλλά ευρήματα από τον τάφο βρίσκονται σε μουσεία και περιλαμβάνουν μέρη ταφικών εξοπλισμών αρκετών μελών της βασιλικής οικογένειας.
Επίσης έχουν βρεθεί θραύσματα από κανωπικά αγγεία που αναφέρουν τον πρίγκιπα Μενκεπερέ, γιο του Τούθμωσι Γ, τη Μεριτρέ-Χατεψούτ, ενώ έχουν βρεθεί θραύσματα με το όνομα της Τι, κόρης του βασιλιά, από τα μέσα της 18ης Δυναστείας, και από την ίδια περίοδο διασώζεται το όνομα της Μεγάλης Βασιλικής Συζύγου Νεμπερνεχάτ γιατί ήταν επίσης μέσα σε δέλτο.
Χρησιμοποιώντας τα όρια όπως περιγράφονται από τον , η Κοιλάδα των Βασιλισσών αποτελείται από το κύριο ουάντι το οποίο περιέχει τους περισσότερους τάφους, όπως και την Κοιλάδα του Πρίγκιπα Αχμόσε, την Κοιλάδα του Σκοινιού, την Κοιλάδα των Τριών Λάκκων, και την Κοιλάδα του Ντολμέν.
Ένας από τους πρώτους τάφους που φτιάχτηκαν στην Κοιλάδα των Βασιλισσών ήταν αυτός της πριγκίπισσας Αχμόσε, κόρη του Σεκενενρέ Ταό και της Βασίλισσας Σιτντζεχουτί.
Η Κοιλάδα του Ντολμέν περιέχει ένα παλιό μονοπάτι που χρησιμοποιούταν από τους εργάτες που μετακινούνταν από το Ντέιρ ελ Μεντίνα στην Κοιλάδα των Βασιλισσών.
Η δυσκολία αυτού του άθλου ήταν τόση, ώστε η απάντηση σε πολλές από τις προκλήσεις που παρουσίαζε ήταν στις γραμμές τού «ο Γιέιγκερ θα ήταν καλύτερο να έχει προπληρωμένη ασφάλεια ζωής».
Φοβούμενος ότι ο τραυματισμός αυτός θα τον έθετε εκτός σχεδίου, πήγε σε έναν μη στρατιωτικό γιατρό στη γειτονική κωμόπολη Ρόζαμοντ, που επέδεσε τα πλευρά του.
Σε κάποιες εκδοχές της ιστορίας, ο γιατρός ήταν κτηνίατρος. Ωστόσο, οι ντόπιοι έχουν πει ότι το Ρόζαμοντ ήταν τόσο μικρό, ώστε δεν είχε ούτε γιατρό, ούτε κτηνίατρο.) Ο Γιέιγκερ δεν είπε τότε σε κανέναν άλλον για το ατύχημά του, παρά μόνο στη σύζυγό του και στον φίλο του και συνάδελφο πιλότο του προγράμματος Τζακ Ρίντλεϋ .
Εκεί τιμήθηκε με το μετάλλιο του Ορειχάλκινου Αστέρα επειδή είχε βοηθήσει έναν αεροναυτίλο σε -24, τον Πάτερσον , που είχε πυροβοληθεί στο γόνατο κατά την επιχείρηση διαφυγής, να διασχίσει τα Πυρηναία.
Ο Γιέιγκερ έκοψε τον τένοντα από τον οποίο κρεμόταν το πόδι του Πάτερσον κάτω από το γόνατο και μετά έδεσε το πόδι με ένα πουκάμισο καμωμένο από μετάξι αλεξιπτώτου.
Στις 12 Οκτωβρίου 1944 έγινε ο πρώτος πιλότος στην ομάδα μοιρών του που κατέστη «ιπτάμενος άσος» σε μία μόλις ημέρα, κατέρριψε δηλαδή πέντε εχθρικά αεροσκάφη.