polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Οι προσπάθειές του συνάντησαν εξωτερική αντιπολίτευση από τη γειτονική Πρωσία, τη Ρωσία και την Αυστριακή Αυτοκρατορία, όλες δεσμευμένες να διατηρήσουν την Κοινοπολιτεία αδύναμη.
Από το εσωτερικό αντιτάχθηκε από συντηρητικά συμφέροντα, τα οποία θεωρούσαν τις μεταρρυθμίσεις ως απειλή για τις παραδοσιακές τους ελευθερίες και προνόμια που είχαν χορηγηθεί αιώνες νωρίτερα.
Αυτές οι μεταρρυθμίσεις ανατράπηκαν από τη Συνομοσπονδία της Ταργκοβίτσα του 1792 και από τον Πόλεμο Πολωνίας-Ρωσίας του 1792, οδηγώντας απευθείας στο δεύτερο διαμελισμό της Πολωνίας , στην Εξέγερση του Κοστσιούσκο και στον τελικό και τρίτο διαμελισμό της Πολωνίας , σηματοδοτώντας το τέλος της Κοινοπολιτείας.
Στερημένος από κάθε ουσιαστική δύναμη, ο Πονιατόφσκι παραιτήθηκε το Νοέμβριο του 1795 και πέρασε τα τελευταία χρόνια της ζωής του ως αιχμάλωτος στο Μαρμάρινο Παλάτι της Αγίας Πετρούπολης.
Με την άνοδό του στο θρόνο, είχε ελπίδες να παντρευτεί την Αικατερίνη Β της Ρωσίας, γράφοντάς της στις 2 Νοεμβρίου 1763 σε μια στιγμή αμφιβολίας, «Αν ήθελα το θρόνο, ήταν επειδή σε είδα».
Όταν κατέστησε σαφές μέσω του απεσταλμένου της, Ζεβούσκι, ότι δεν θα τον παντρευόταν, υπήρχαν ελπίδες για μια Αυστριακή αρχιδούκισσα, την Μαρία Ελισάβετ της Αυστρίας.
Ένας γάμος με την Σοφία Αλβερτίνα της Σουηδίας προτάθηκε παρά τις θρησκευτικές διαφορές, αλλά η σύνεση αυτή ήταν αντίθετη στις αδερφές του, Λουντβίκα Μάρια Πονιατόφσκα και την Ιζαμπέλα Πονιατόφσκα, και δεν προέκυψε τίποτα από αυτό.
Ωστόσο, σύμφωνα με τη Βιριντιάνα Φισερόβα, μια σύγχρονη που τους γνώριζε και τους δύο, αυτή η φήμη εξαπλώθηκε μόνο μετά το θάνατο του Πονιατόφσκι, ήταν γενικά δύσπιστη και, επιπλέον, κυκλοφόρησε από την ίδια την Ελζμπιέτα, οπότε ο γάμος θεωρείται από τους περισσότερους ως απίθανος.
Είχε αρκετές αξιοσημείωτες ερωμένες, συμπεριλαμβανομένης της Ελζμπιέτα Μπρανίτσκα, η οποία ενήργησε ως πολιτικός σύμβουλος και χρηματοδότης του και είχε παιδιά με δύο από αυτές.
Ο Πονιατόφσκι θεωρείται ένας αμφιλεγόμενος χαρακτήρας στην ιστορία της Πολωνίας και επικρίνεται κυρίως για την αποτυχία του να αντισταθεί αποφασιστικά και να αποτρέψει τους διαμελισμούς, οι οποίοι οδήγησαν στην καταστροφή του πολωνικού κράτους.
Από την άλλη πλευρά, μνημονεύεται ως ένας μεγάλος προστάτης των τεχνών και των επιστημών που έθεσε τα θεμέλια για την Επιτροπή Εθνικής Παιδείας, το πρώτο ίδρυμα του είδους του στον κόσμο, και χρηματοδότησε πολλά αρχιτεκτονικά αξιοθέατα.
Ως νέος, είχε αγαπήσει την ξαδέρφη του, Ελζμπιέτα Τσαρτορύσκα, αλλά ο πατέρας της, Άουγκουστ Αλεξάντερ Τσαρτορύσκι, δεν την ενέκρινε, γιατί δεν την θεωρούσε αρκετά σημαίνουσα ή πλούσια.
Ο Στανίσουαφ Β Αύγουστος (γεννημένος Στανίσουαφ Αντόνι Πονιατόφσκι, πολωνικά: , 17 Ιανουαρίου 1732 - 12 Φεβρουαρίου 1798), γνωστός επίσης με τον βασιλικό λατινικό όνομα Στανισλάους Β Αουγκούστους ή Στανίσλαος Β Αύγουστος, ήταν Βασιλιάς της Πολωνίας και Μεγάλος Δούκας της Λιθουανίας από το 1764 έως το 1795 και ο τελευταίος μονάρχης της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας.
Η μετάφραση του πολωνικού κειμένου του Συντάγματος του 1791 δίνει τον τίτλο του ως Στανίσουαφ Αύγουστος, με τη χάρη του Θεού και τη θέληση του λαού, Βασιλιάς της Πολωνίας, Μεγάλος Δούκας της Λιθουανίας και Δούκα της Ρουθηνίας, Πρωσίας, Μασόβιας, Σαμογιτίας, Κιέβου, Βολυνίας, Ποδολίας, Ποντλάχια, Λιβονίας, Σμολένσκ, Σεβέριας και Τσερνίχιβ.
Με την Ελζμπιέτα Σιντουόφσκα , έγινε πατέρας των Στανίσουαφ Κονοπνίτσι-Γκραμπόφσκι , Μίχαου Γκραμπόφσκι , Καζίμιες Γκραμπόφσκι , Κονστάντσια Γκραμπόφσκα και Ιζαμπέλα Γκραμπόφσκα .
Ο Λόρενς ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του από τη Σλοβακία με τη Νίτρα από το 2008 έως το 2009, όπου ονομάστηκε Παίκτης της Χρονιάς και κέρδισε τους τελικούς του πρωταθλήματος με την ομάδα του.
Το Σεπτέμβριο του 2016, ο Λόρενς επέστρεψε στη Νίμπουργκ, με την οποία κέρδισε τρεις τίτλους πρωταθλήματος και τρεις τίτλους κυπέλλου σε τρία χρόνια.
Το 2009, η παρουσίασε την πρώτη σεζόν από το ολλανδικό σελέμπριτι τάλεντ σόου , και τώρα θα συν-παρουσιάσει το Διαγωνισμό Τραγουδιού της 2020 στο Ρότερνταμ.
Το 1998, η συμμετείχε στο διαγωνισμό τραγουδιού της 1998 στο Μπέρμιγχαμ του Ηνωμένου Βασιλείου, όπου κέρδισε 150 πόντους και κατέκτησε το τέταρτη θέση με το τραγούδι " ".
Η παράδοση αναφέρει ότι το όνομα προέρχεται από ένα Τούρκο γενίτσαρο ο οποίος λεγόταν Ζουρίδης και δολοφονήθηκε σε γλέντι λόγω της άσχημης συμπεριφοράς του.
Το 1962 άρχισε η κατασκευή νέου κτιρίου κοντά στην είσοδο του χωριού, το οποίο ολοκληρώθηκε το 1966 και στη συνέχεια συγχωνεύθηκε με το δημοτικό σχολείο Αγίου Κωνσταντίνου.
Άλλες εκκλησίες του χωριού περιλαμβάνουν τις Άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, Ανάληψη Κυρίου, Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος, Άγιος Αντώνιος, Άγιος Νικόλαος και Ζωοδόχος Πηγή.
Φέρει επιγραφή στην παλιά οθωμανική γραφή η οποία γράφει «Δόξα τω Θεό αξίωσε ο πλάστης και έκανε την τερπνή κρήνη να τρέξει . Ο αγαθοεργός Μουσταφά Μπέη, γιός του Αρίφ Αγά, κεχαγιάς των εθελοντών της αριστερής πτέρυγας / μονάδας του Ρεθύμνου, κατασκεύασε για την αγάπη του Θεού, και των δύο Ιμάμηδων. 15 Ραμαζάν, έτος 1255» .
Το 1925, το Ζουρίδι υπάχθηκε στην κοινότητα Αγίου Κωνσταντίνου, αλλά το 1928 ορίστηκε έδρα δικής του κοινότητας μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και προσαρτήθηκε στον Δήμο Νικηφόρου Φωκά.
Το πρόσωπο αναπαριστά την φυσική εικόνα του βασιλιά, και η ίδια εικόνα βρέθηκε από τους ανασκαφείς και αλλού, εσωτερικά του τάφου, συγκεκριμένα στα αγάλματα-φύλακες.
Φορά το χαρακτηριστικό φαραωνικό κάλυμμα κεφαλής που επιστέφεται με το βασιλικό έμβλημα της κόμπρας και του όρνεου , τα οποία συμβολίζουν την κυριαρχία του Τουταγχαμών τόσο στην Κάτω Αίγυπτο όσο και στην Άνω Αίγυπτο.
Τα αυτιά είναι τρυπημένα ώστε να συγκρατούν ενώτια, ένα χαρακτηριστικό στοιχείο που φαίνεται να διατηρήθηκε για τις βασίλισσες και τα παιδιά σε όλα σχεδόν τα σωζόμενα αρχαία αιγυπτιακά έργα τέχνης.
Περιέχει ενθέματα από χρωματιστό υάλωμα και ημιπολύτιμα πετράδια, μεταξύ των οποίων λάπις λάζουλι , χαλαζία , οψιανό , καρνεόλη, άστριους, τιρκουάζ, αμαζονίτη, φαγεντιανή και άλλους λίθους .
Θα περνούσαν ακόμη δύο χρόνια μέχρι η ανασκαφική ομάδα, καθοδηγούμενη από τον Άγγλο αρχαιολόγο Χάουαρντ Κάρτερ, να μπορέσει να ανοίξει την βαριά σαρκοφάγο η οποία περιείχε την μούμια του Τουταγχαμών.
Στις 28 Οκτωβρίου του 1925, άνοιξαν την εσωτερικότερη από τις τρεις λάρνακες και έτσι αποκαλύφθηκε η χρυσή μάσκα, την οποία αντίκρυζαν για πρώτη φορά εδώ και 3,250 χρόνια περίπου.
Αποκαλύφθηκε η πιο μεγαλειώδης σκηνή: η μούμια του νεαρού βασιλιά, τυλιγμένη με μεγάλη φροντίδα, με χρυσή μάσκα στο πρόσωπο, θλιμμένης, αλλά και γαλήνιας έκφρασης, μοιάζοντας στον Όσιρι … Η μάσκα κουβαλά τις ιδιότητες του θεού, αλλά έχει την όψη του Τουτ ανκ αμεν – ήρεμη και όμορφη, με τα ίδια χαρακτηριστικά τα οποία συναντάμε στα αγάλματα και τις σαρκοφάγους του.
Η ζημιά έγινε αντιληπτή τον Ιανούαριο 2015 και διορθώθηκε από μία ομάδα Γερμανο-Αιγυπτίων που το προσκόλλησαν και πάλι χρησιμοποιώντας κερήθρα, ένα φυσικό υλικό που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι.
Σύμφωνα με τον Αιγυπτιολόγο Ν , η μάσκα αυτή "δεν αποτελεί μόνο το αξιολογότερο ανάμεσα σε όλα τα αντικείμενα που βρέθηκαν στο εσωτερικό του τάφου του Τουταγχαμών, αλλά είναι ίσως και το γνωστότερο αντικείμενο της αρχαίας Αιγύπτου".
Η μάσκα χρειάστηκε να συντηρηθεί το 2015, όταν η 2,5 κιλών γενειάδα τυλιγμένη σε πλεξούδα αποκολλήθηκε και οι εργάτες του μουσείου την κόλλησαν και πάλι στην θέση της.
Με κρυσταλλογραφία ακτίνων Χ έχει αποκαλυφθεί ότι η μάσκα περιέχει δύο κράματα χρυσού: ένα ανοιχτής απόχρωσης 18,4 καρατίων για το πρόσωπο και το λαιμό και ένα βάρους 22,5 καρατίων για την υπόλοιπη μάσκα.
Τον Ιανουάριο 2016, ανακοινώθηκε ότι οκτώ υπάλληλοι του Αιγυπτιακού Μουσείου θα δικάζονταν με την κατηγορία να έχουν αγνοήσει τις επιστημονικές και επαγγελματικές μεθόδους αποκατάστασης και να έχουν προκαλέσει μόνιμη καταστροφή στη μάσκα.
Ανακαλύφθηκε από τον άουαρντ Κάρτερ, το 1925, στον τάφο 62 στην Κοιλάδα των Βασιλέων, και φιλοξενείται σήμερα στο Αιγυπτιακό Μουσείο Καΐρου.
Ένα αποτροπαϊκό ξόρκι υπάρχει σε επιγραφή στα αιγυπτιακά ιερογλυφικά στην πίσω πλευρά και τους ώμους της μάσκας, διευθετημένο σε δέκα κάθετες και δυο οριζόντιες σειρές.
Το ξόρκι αυτό πρωτοεμφανίστηκε σε μάσκες του Μέσου Βασιλείου, 500 χρονια πριν από την εποχή που έζησε ο Τουταγχαμών, και χρησιμοποιήθηκε στο Κεφάλαιο 151 του Βιβλίου των Νεκρών.
Όταν ανακαλύφθηκε το 1925, η 2,5 κιλών επιμήκης χρυσή γενειάδα, με ένθετο μπλε λάπις λάζουλι, δίνοντάς του την όψη πλεξούδας, έπρεπε να διαχωριστεί από την μάσκα, αλλά το 1944 επανακολλήθηκε στο πηγούνι με την χρήση ενός ξύλινου πίρου.
Παρόλο που συνήθως αφαιρείται όταν εκτίθεται, η μάσκα έχει ένα περιδέραιο με τρεις σειρές από δισκοειδείς χάνδρες, φτιαγμένες από χρυσό και μπλε φαγεντιανή με άνθη λωτού στις απολήξεις και τον ουραίο στα κουμπώματα.
Τον Δεκέμβρη του 1925, η μάσκα αφαιρέθηκε από τον τάφο, τοποθετήθηκε σε ένα κιβώτιο και μεταφέρθηκε 635 χλμ μακριά, στο Αιγυπτιακό Μουσείο του Καΐρου, όπου παραμένει σε δημόσια έκθεση.
Ο σιδηρόδρομος είχε υποστηρίξει ότι δεν μπορούσε να αποπληρώσει τα δάνεια ύψους 2 εκατομμυρίων δολαρίων που του δόθηκαν λόγω του αντίκτυπου του εμφυλίου πολέμου .
Ο Γούντσον γεννήθηκε στο Μπάρμπουρβίλ του Κεντάλυ, γιος της Άλις Τσικ και του και του Γουέιντ Νέντερλαντ Γούντσον, και πέθανε στον Σαιντ Τζόζεφ του Μιζούρι όπου και είναι θαμμένος στο νεκροταφείο .
Ο Σάιλας είχε κάνει μια αποτυχημένη απόπειρα για το νομοθετικό σώμα του Μιζούρι το 1868, αλλά επιλέχθηκε ως υποψήφιος το 1873 εναντίον του Ρεπουμπλικανικού γερουσιαστή Τζον Χέντερσον.
Ο σύλλογος διαφέρει από την ή αλλιώς με έτος ίδρυσης το 1976 και που κατέχει μεταξύ άλλων ένα ΛΕΝ Τρόφι και ένα Κύπελλο Κυπελλούχων και δύο πρωταθλήματα Ιταλίας στους άνδρες και δύο ΛΕΝ Τρόφι στις γυναίκες.
Αποτελεί επομένως διαφορετικό σύλλογο και ως εκ τούτου διαθέτει μονάχα τμήμα γυναικείας υδατοσφαίρισης το οποίο ξεκίνησε την πορεία του από την τρίτη κατηγορία γυναικείας υδατοσφαίρισης το 2008.
Την περίοδο 2011–12 ανεβαίνει για πρώτη φορά στην Α2 κατηγορία και αμέσως συμμετέχει στα πλέι οφ, αλλά χάνει την άνοδο από τις Μπολιάσκο και την άλλη ομάδα της Ρώμης, την Α.
Στα πλέι οφ ανόδου αγωνίζεται και την επόμενη περίοδο χωρίς πάλι να επιτύχει την άνοδο στην Α1, την οποία τελικά καταφέρνει την περίοδο 2013–14, κατά την οποία κατέκτησε την 1η θέση στον Νότιο όμιλο της Α2.
Η πόλη πήρε το όνομά της από τα δίδυμα αδέλφια Ρωμύλο και Ρώμο, που θεωρούνται οι μυθικοί ιδρυτές της, σύμφωνα με τον ένα από τους μύθους για την ίδρυση της «Αιώνιας Πόλης».
Το σήμα της ομάδας, που αποτελεί και σύμβολο της Ρώμης, απεικονίζει τη λύκαινα που θήλασε τους Ρωμύλο και Ρώμο, όταν η σκάφη στην οποία είχαν τοποθετηθεί ξεβράστηκε στις όχθες του Τίβερη.
Λόγω του ιστορικά υψηλού ποσοστού Καθολικών στην Γκόα (η περιοχή αποτελούσε πορτογαλική αποικία από τον 16ο αιώνα μέχρι τον Δεκέμβριο του 1961, όταν η Ινδία εισέβαλε στην αποικία και την κατέλαβε - αυτή η επιχείρηση είναι γνωστή ως επιχείρηση Βιτζάι), η κατανάλωση χοιρινού κρέατος είναι σύνηθες πράγμα.
Το κλίμα της περιοχής επηρεάζει την ποικιλία των προϊόντων που μπορούν να καλλιεργηθούν και αυτό ποικίλει ανάλογα με την περιοχή (υπάρχουν περιοχές που είναι ξηρές όλο το έτος και άλλες που δέχονται εντονότατες βροχές κατά τους μουσώνες).
Τα μέλη των κατώτερων καστών επηρεάζονται λιγότερο από αυτούς τους θρησκευτικούς περιορισμούς, αλλά πολλοί ζουν σε συνθήκες φτώχειας και τρώνε ό, τι μπορούν να αντέξουν οικονομικά - ένας παράγοντας που συμβάλλει στο χαμηλό επίπεδο κατανάλωσης κρέατος.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, η ινδική κουζίνα είναι γνωστή από την αποικιακή εποχή και έχει εξαπλωθεί στην ηπειρωτική Ευρώπη μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η ανάπτυξη της Ινδίας ως προορισμός διακοπών είχε σημαντική επίδραση στην εξάπλωση της ινδικής κουζίνας, ενώ οι Ινδοί μετανάστες έκαναν επίσης τη κουζίνα τους δημοφιλή.
Χαρακτηριστικά είναι τα πιάτα που μαγειρεύονται στον πήλινο φούρνο ταντούρ, όπως για παράδειγμα τα ψωμιά ναν, τσαπάτι και το γνωστό κοτόπουλο ταντούρι.
Συγκεκριμένα, η βεγγαλική κουζίνα έχει πολλά πιάτα που έχουν εξαπλωθεί σε ολόκληρη την γύρω περιοχή, όπως το γνωστό χιρ, ένα είδος πικάντικου ρυζιού, ή το σαντές.
Για ένα μεγάλο ποσοστό Ινδών, το κρέας παίζει γενικά μικρό ρόλο στην καθημερινή διατροφή και συχνά είναι μόνο ένα μικρό συμπλήρωμα όσον αφορά την διατροφή τους.
Οι Ινδοί παίρνουν τις απαραίτητες πρωτεΐνες από τα γαλακτοκομικά προϊόντα και τα όσπρια, όπως είναι οι αποφλοιωμένες κόκκινες φακές, τα ρεβίθια και άλλα.
Στην ινδική κουζίνα, για παράδειγμα, υπάρχουν πολλά στοιχεία της ανατολικής κουζίνας, όπως το πιλάφι, αλλά και δυτικές επιρροές από τις πρώην αποικιακές δυνάμεις όπως ντομάτες, πατάτες και τσίλι.
Έχει σχέση με τον Ριτζ Φόρεστερ (αρχικά παιζόταν από τον Ρον Μος, ενώ από το 2013 παίζεται από τον Θόρστεν Κέι), ενώ το ερωτικό τρίγωνο μεταξύ των Μπρουκ, Ριτζ και Τέιλορ εκτείνεται σε μια ολόκληρη δεκαετία.
Είναι η μητέρα τριών παιδιών από δύο προηγούμενους γάμους: των Τζέρεμι Σκοτ Σνάιντερ , Τζούλιαν Λανγκ Σνάιντερ , γεννημένα κατά τον γάμο της με τον Σκοτ Σνάιντερ.
Η ανασκαφή της ιερής δεξαμενής στην Αμριτσάρ και η ανέγερση του κεντρικού ιερού ναού, Χαριμαντίρ Σαχίμπ, τα οποία ξεκίνησαν όταν ηγέτης των Σιχ ήταν ο Γκουρού Ραμ Ντας , είχε ως αποτέλεσμα τη δημιουργία μεγάλων δαπανών, το οποίο οδήγησε με τη σειρά του τον Γκουρού Αρντζάν στο να ενθαρρύνει τους Σιχ να παραχωρούν ένα 10% του εισοδήματός του για το κοινό καλό.
Το Ντάσβαντ , το οποίο κυριολεκτικά σημαίνει «το ένα δέκατο», αναφέρεται στην πρακτική του Σιχισμού όπου οι Σιχ δώριζαν το 10% της σοδειάς τους ή του μισθού τους ή του χρόνου τους για να υπηρετήσουν αφιλοκερδώς σε έναν ιερό ναό ή κάπου αλλού.
Αυτή η πρακτική εμπίπτει στη γενική ιδέα του Γκουρού Νάνακ Ντεβ, Βαντ Τσάικο, τον έναν από τους τρεις πυλώνες του Σιχισμού ο οποίος έχει να κάνει με το να μοιράζεσαι με τους άλλους και να βοηθάς αυτούς που έχουν λιγότερα από σένα ή αυτούς που το χρειάζονται.
Την εποχή του Γκουρού Αμάρ Ντας, αναπτύχθηκε μια επίσημη δομή για τη Σιχ πίστη, η οποία λειτουργούσε ως οδηγός για τους Σιχ, κηρύττοντάς τους τις διδασκαλίες του Ιερού Γκουρού.
Ο ευσεβής Σιχ εκτός από το να κηρύττει τις διδασκαλίες του Γκουρού Νάνακ, φρόντιζε και τις σάνγκατς που βρίσκονται υπό τη δική του/της δικαιοδοσία, ενώ μετέφερε επίσης τις προσφορές των πιστών στον Γκουρού.
Ωστόσο, η ιδέα του να μοιράζεσαι και να προσφέρεις ήταν κάτι που είχε τροφοδοτηθεί από τους θεσμούς των σάνγκατ και λάνγκαρ, τους οποίους είχε καθιερώσει πρώτος ο Γκουρού Νάνακ Ντεβ .
Η πρακτική του ντάσβαντ ανευρίσκεται σε ντοκουμέντα με το όνομα ραχιτνάμας, εγχειρίδια συμπεριφοράς των Σιχ, τα οποία γράφτηκαν κατά την περίοδο ζωής του Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ ή λίγο αργότερα.
Για παράδειγμα, στις καταγραφές του Μπάι Ναντ Λαλ, καταγράφονται τα εξής λόγια του Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ: « » (κάποιος που δεν προσφέρει ντάσβαντ και, λέγοντας ψέματα, το σφετερίζεται, δεν είναι άξιος εμπιστοσύνης).
Τον Νοέμβριο του ίδιου έτους ο γεωλόγος Γκρόουβ Καρλ Γκίλμπερτ της Γεωλογικής Υπηρεσίας των ΗΠΑ, ερεύνησε τον κρατήρα και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ήταν αποτέλεσμα ηφαιστειακής εκρήξεως ατμού, δηλαδή τύπου μάαρ.
Ο Γκίλμπερτ είχε θεωρήσει ότι, αν ήταν κρατήρας από πρόσκρουση, τότε το εκσκαφέν υλικό, όπως και υλικό του μετεώρου, θα έπρεπε να είναι παρόν στο χείλος.
Ωστόσο το 1892 ο Γκίλμπερτ ήταν ένας από τους πρώτους που πρότεινε ότι οι κρατήρες της Σελήνης ήταν αποτέλεσμα προσκρούσεων και όχι ηφαιστειακής δραστηριότητας.
Το σώμα που δημιούργησε με την πτώση του τον κρατήρα ήταν ένα μετέωρο με σύσταση σιδηρομετεωρίτη, δηλαδή σιδήρου με λιγότερο νικέλιο, και διάμετρο περί τα 50 μέτρα, δηλαδή στα όρια του μικρού αστεροειδούς.
Μια αρχική προσομοίωση έδινε έως και 20 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο, αλλά πιο πρόσφατη ανάλυση δίνει μία σημαντικά μικρότερη ταχύτητα, 12,8 χιλιόμετρα ανά δευτερόλεπτο .
Η ενέργεια της προσκρούσεως εκτιμάται σε περίπου 10 έως 40 τετράκις εκατομμύρια , δηλαδή 150 έως 650 φορές μεγαλύτερη από την έκρηξη της ατομικής βόμβας της Χιροσίμα.
Ο Μετεωρικός κρατήρας της Αριζόνας, Κρατήρας Μπάρινγκερ ή απλώς Μετεωρικός κρατήρας είναι ένας κρατήρας πρόσκρουσης που βρίσκεται περίπου 60 χιλιόμετρα ανατολικά από την πόλη Φλάγκσταφ και 29 χιλιόμετρα δυτικά του Γουίνσλοου, στην έρημο της βόρειας Αριζόνας, στις ΗΠΑ.
Η φυσική των μετεωρικών συγκρούσεων ωστόσο δεν ήταν γνωστή τότε, οπότε ο Μπάρινγκερ δεν μπορούσε να σκεφθεί ότι το μεγαλύτερο μέρος του υλικού του μετεώρου είχε εξαερωθεί κατά την πρόσκρουση και πέρασε έτσι την υπόλοιπη ζωή του προσπαθώντας μάταια να εντοπίσει μεγάλη ποσότητα μετεωρικού σιδήρου, φθάνοντας να κάνει γεώτρηση μέχρι βάθους 419 μέτρων.
Η σχετικώς πολύ μικρή ηλικία του κρατήρα της Αριζόνας, μαζί με το ξηρό κλίμα της περιοχής, επέτρεψαν σε αυτόν τον κρατήρα να παραμείνει σε σχετικώς καλή κατάσταση.
Το κλειδί ήταν η παρουσία στον κρατήρα των ορυκτών κοισίτη και στισοβίτη, σπάνιων μορφών διοξειδίου του πυριτίου που βρίσκονται μόνο όπου χαλαζιακά πετρώματα έχυν υποβληθεί στιγμιαία σε ακραίες πιέσεις.
Αυτά τα ορυκτά είναι αδύνατο να δημιουργηθούν από ηφαιστειακή δράση και οι μόνοι γνωστοί τρόποι δημιουργίας τους είναι μια πρόσκρουση μεγάλου μετεώρου ή μια πυρηνική έκρηξη.
Η πρόσκρουση θα είχε εξαερώσει το κυρίως σώμα του μετεώρου, ενώ τα τεμάχια-μετεωρίτες που είχαν βρεθεί διάσπαρτα, είχαν αποσπασθεί από το κυρίως σώμα πριν από την πρόσκρουση.
Είναι ενδιαφέρον ότι η περιφέρειά του είναι κάπως τετραγωνισμένη στο σχήμα, κάτι που πιστεύεται ότι προήλθε από προϋπάρχουσες τοπικές ρωγμές στο πέτρωμα.
Ας σημειωθεί ότι ο Μπάρινγκερ δεν ήταν κάποιος αποτυχημένος ή τρελός: Το 1894 ήταν ένας από τους επενδυτές που κέρδισαν εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια σε σημερινές τιμές, ανοίγοντας το ορυχείο αργύρου «Κόμονγουελθ» στο Πηρς της Αριζόνας.
Το σιδηρομετάλλευμα του τύπου που είχε βρεθεί στη γύρω περιοχή άξιζε 125 δολάρια της εποχής ανά τόνο, οπότε έλπιζε να κερδίσει περισσότερο από ένα δισεκατομμύριο δολάρια της εποχής.
Αρκετά χρόνια νωρίτερα είχε λάβει ένα τεμάχιο σιδήρου για ανάλυση από έναν διευθυντή των σιδηροδρόμων και αμέσως τον είχε αναγνωρίσει ως μετεωρίτη, οπότε συνέστησε ομάδα για επιτόπια έρευνα.
Το 1903 ο μηχανικός ορυχείων και επιχειρηματίας Ντάνιελ Μπάρινγκερ πρότεινε ότι ο κρατήρας ήταν αποτέλεσμα προσκρούσεως ενός μεγάλου σιδηρομετεωρίτη.
Οι έρευνες του Μπάρινγκερ και της εταιρείας του μεταξύ του 1903 και του 1905 κατέληξαν στο συμπέρασμα ότι ο κρατήρας είχε πράγματι δημιουργηθεί από την πτώση μετεώρου.
Ο Μπάρινγκερ και ο συνεταίρος του, ο φυσικομαθηματικός Μπέντζαμιν Τίλγκμαν, θεμελίωσαν τη θεωρία αυτή σε εργασίες προς τη Γεωλογική Υπηρεσία των ΗΠΑ το 1906, που δημοσιεύθηκαν στα Πρακτικά της Ακαδημίας Φυσικών Επιστημών στη Φιλαδέλφεια.
Τότε τον ονόμασαν «Κρατήρα του Κάνυον Ντιάμπλο», γιατί το Κάνυον Ντιάμπλο ήταν ο πλησιέστερος οικισμός στον κρατήρα τον ύστερο 19ο αιώνα .
Πιστευόταν από όλους ότι ήταν ηφαιστειακός κρατήρας, υπάρχει εξάλλου το πραγματικό ηφαιστειακό πεδίο Σαν Φρανσίσκο λιγότερο από 70 χιλιόμετρα μακριά, προς τα δυτικά.
Η έλλειψη αποδοχής της μετεωρικής θεωρίας του συνεχίσθηκε μέχρι και τρεις δεκαετίες μετά τον θάνατό του, οπότε η πλανητική επιστήμη ωρίμασε και κατανόησε τη διαδικασία δημιουργίας των κρατήρων στα ουράνια σώματα.
Νωρίτερα πάντως, ένα έτος μετά τον θάνατο του Μπάρινγκερ, το 1930, ο Καθηγητής Χέρμαν Ληρόυ Φαίρτσαϊλντ , υπεστήριξε τη θεωρία του στο περιοδικό .
Η πρόσκρουση του μετεώρου δημιούργησε μια ανεστραμμένη στρωματογραφία, ώστε τα γεωλογικά στρώματα έξω από το χείλος του κρατήρα βρίσκονται επιστρωμένα με την ανάστροφη από τη φυσική τους σειρά.
Ο Μετεωρικός κρατήρας δημιουργήθηκε πριν από περίπου 50 χιλιάδες χρόνια, κατά την Πλειστόκαινο γεωλογική περίοδο, όταν το τοπικό κλίμα στο Οροπέδιο του Κολοράντο ήταν πολύ ψυχρότερο και πιο υγρό.
Οι γεωλόγοι χρησιμοποίησαν κρατήρες που είχαν δημιουργηθεί από πυρηνικές εκρήξεις, όπως ο Σένταν στη Νεβάδα , ώστε να υπολογίσουν άνω και κάτω όρια για την ενέργεια που απελευθέρωσε η πρόσκρουση του μετεώρου.
Ο ρόλος που την έκανε ιδιαίτερα γνωστή στο ευρύ κοινό ήταν αυτό της Ιταλίδας κρατούμενης Φραντσέσκα Σαλιέρι στην κωμική σειρά «Οι Στάβλοι της Εριέτας Ζαΐμη» τις σεζόν 2002–2004.
Την περίοδο 2003–2004, πέρα από την παρουσία της στο δεύτερο κύκλο των «Στάβλων», πρωταγωνίστησε μαζί με τον Πασχάλη Τσαρούχα στη δραματική σειρά «Το παιχνίδι της συγνώμης» σε σκηνοθεσία Μανούσου Μανουσάκη.
Τη σεζόν 2007–2008 πρωταγωνίστησε μαζί με τη Ζέτα Δούκα, τον Αλέξη Γεωργούλη και τον Γιάννη Στάνκογλου στην κωμική σειρά «1 μήνας και κάτι».
Η οικογένεια Βαρδινογιάννη ζούσε μόνιμα στο Κονέκτικατ των ΗΠΑ μέχρι το 2017, όταν το ζευγάρι χώρισε και εκείνη επέστρεψε με τα παιδιά στην Ελλάδα.
Το 2011, έναν χρόνο πριν τη λήξη της παραγωγής του πρώτου , ο Ίλον Μασκ δήλωσε ότι ένα νέο θα μπει ξανά σε παράγωγη το 2014 και αυτή την φορά δεν θα βασίζεται στο σασί του .
Μάλιστα κατά την διάρκεια της παρουσίασης, ο Μασκ δήλωσε: «Ο λόγος που το κάνουμε αυτό, είναι για να κατατροπώσουμε τα βενζινοκίνητα αυτοκίνητα. Το να οδηγείς βενζινοκίνητο αυτοκίνητο, θα είναι σαν να οδηγείς ατμομηχανή».
Πήρε το υποψήφιο για το καλύτερο γυναικείο προβάδισμα το 2006 ως στην ομορφιά και το θηρίο και το 2007 πήρε το υποψήφιο για το ίδιο βραβείο για το ρόλο της ως στο μουσικό .
Η πόλη στη μακρά ιστορία της ήταν ο τόπος διεξαγωγής πολλών μαχών, συμπεριλαμβανομένης της Μάχης του Σαλόν το 274 μεταξύ του Ρωμαίου αυτοκράτορα Αυρηλιανού και αυτοκράτορα Τέτρικου Α της Γαλατικής Αυτοκρατορίας.
Επίσης, τα Καταλαυνικά Πεδία ήταν ο τόπος της μάχης των Εθνών το 451 όπου τα ενωμένα στρατεύματα των Φράγκων, των Βησιγότθων και των Ρωμαίων υπό τον Αέτιο απέτρεψαν την προς τα δυτικά προέλαση των Ούννων του Αττίλα.
Η κοινότητα Σαλόν-αν-Σαμπάνι βρίσκεται στο κέντρο του νομού Μαρν, στη διοικητική περιοχή Γκραντ-Εστ, σε απόσταση 186 χιλιομέτρων ανατολικά του Παρισιού και 45 χιλιομέτρων νοτιοανατολικά της Ρενς, της μεγαλύτερης πόλης του νομού Μαρν.
Αρχικά ήταν υποστηρικτής τού Ερρίκου Β των Οθονιδών της Γερμανίας και τον είχε συνοδεύσει στην Πολωνία για να διαπραγματευτεί την ειρήνη στο Μπάουτσεν το 1018.
Έπειτα επέστρεψε στον πόλεμο εναντίον των Οβοτριτών και των Λουτισίων, δύο Σλαβικών φυλών και τους έφερε στη δική του σφαίρα επιρροής δια μέσου τού ηγέτη τους Γκόττσαλκ.
Όμως άρχισε να φοβάται τον τελευταίο, λόγω τού ότι ο Ερρίκος Γ ήταν κοντά στον Αλβέρτο αρχιεπίσκοπο της Βρέμης, τον οποίο εθεωρούσε κατάσκοπο και παλαιό εχθρό των δουκών της Σαξονίας.
Έγινε κρίσιμος σύμμαχος των Δανών, που παρείξαν θεμελιώδη υποστήριξη στους πολέμους τού Ερρίκου Γ στις Κάτω Χώρες, ωστόσο ήταν στο χείλος της εξέγερσης ως το τέλος τού Αδαλβέρτου.
Στο Α' κεφάλαιο του βιβλίου του υμνεί τον Γιαχβέ εκφράζοντας το μεγαλείο Του λέγοντας τα εξής λόγια:"ἀπὸ προσώπου ὀργῆς αὐτοῦ τίς ὑποστήσεται;
ὁ θυμὸς αὐτοῦ τήκει ἀρχάς, καὶ αἱ πέτραι διεθρύβησαν ἀπ αὐτοῦ."Επεξήγηση: "Ποιός μπορεί να αντέξει και να υπομείνει ενώπιον της οργής του;
Στο Β' κεφάλαιο του βιβλίου του προαναγγέλλει τον όλεθρο της Νινευή με τα άρματα της, τους Ιππείς και τους θησαυρούς της λέγοντας:"σκόπευσον ὁδόν, κράτησον ὀσφύος, ἄνδρισαι τῇ ἰσχύϊ σφόδρα, διότι ἀπέστρεψε Κύριος τὴν ὕβριν Ἰακώβ, καθὼς ὕβριν τοῦ Ἰσραήλ, διότι ἐκτινάσσοντες ἐξετίναξαν αὐτοὺς καὶ τὰ κλήματα αὐτῶν."Επεξήγηση: Παρατήρησε τον δρόμο, σφήξε το ζωνάρι σου, δείξε μεγάλη ανδρεία με την δύναμή σου.
Διότι ο Κυριος θα απομακρύνει από τους απογόνους του Ιακώβ την ταπείνωση όπως επίσης την ταπείνωση από όλους τους Ισραηλίτες, διότι οι εχθροί της Νινευή θα ανατινάξουν και θα διασκορπίσουν τους κατοίκους της Νινευή και τα παιδιά τους.
Νόμω ἔλαμψας, προαναγγέλλων, τᾶς τῆς χάριτος, Ναοὺμ Προφήτα, ὀμωνύμως παρακλήσεις ἐν Πνεύματι· δι’ ὧν ὁ Λόγος οὐσίαν τὴν βρότειον, ἐπιφανεῖς τοὶς ἀνθρώποις κατηύφρανεν ὅθεν πρέσβευε, Τριάδι τὴ πανοικτίρμονι, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.
Ὡς πυρσὸς ἀκοίμητος Ναοὺμ Προφῆτα, φρυκτωρεῖς ἐν πέρασι, δι’ αἰνιγμάτων ἱερῶν, τὴν τῶν μελλόντων ἀλήθειαν, ὧν τὰς ἐκβάσεις ὁρῶντες τιμῶμέν σε.
Ογούζοι Τούρκοι , Ουζμπέκοι, Καζάκοι, Χάζαροι, Κιργίζιοι, Χαζάρα και Ουιγούροι είναι μερικοί από τους κατοίκους τουρκικών φύλων της περιοχής, οι οποίοι έχουν εξαπλωθεί περαιτέρω στην Ευρασία, σχηματίζοντας τουρκικά έθνη, όπως η Τουρκία, και υποεθνικές περιοχές όπως το Ταταρστάν στη Ρωσία και η Κριμαία στην Ουκρανία .
Οι δυο τελευταίες ονομασίες αναφέρονται στη θέση του πέρα από τον ποταμό Ώξο όταν προσεγγίζεται από το νότο, τονίζοντας τη μακρόχρονη σχέση του Τουρκεστάν με το Ιράν, τις Περσικές Αυτοκρατορίες και τα Χαλιφάτα των Ομεϋαδών και των Αββασιδών.
Ολόκληρη η επικράτεια κατακτήθηκε ανά εποχές από τουρκικές δυνάμεις, όπως οι Γκοκτούρκοι, μέχρι την κατάκτηση του Τζένγκις Χαν και των Μογγόλων το 1220.