polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Τον Απρίλιο του 2013, πριν ολοκληρωθεί η σεζόν 2012-13, ο Κάνιας αρνήθηκε να ανανεώσει το συμβόλαιο, που έληγε στο τέλος της σεζόν, με τη Μπέτις, επιλέγοντας να μετακινηθεί στη Σουόνσι Σίτι με τριετές συμβόλαιο.
Έκανε το ντεμπούτο του την 1η Αυγούστου, ερχόμενος ως αλλαγή στα τελευταία λεπτά του αγώνα, στην εντός έδρας νίκη με 4-0 επί της Μάλμε για τον πρώτο αγώνα του τρίτου προκριματικού γύρου του Γιουρόπα Λιγκ.
Ο Χοσέ Αλμπέρτο Κάνιας Ρουίζ-Ερέρα , ευρέως γνωστός ως Χοσέ Κάνιας, είναι Ισπανός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αμυντικός μέσος για την Καλαμάτα.
ανακαλύψεις στο Γκέμπελ Μπαρκάλ αγαλμάτων από πέτρα του Ταχάρκα και τεσσάρων διαδόχων του, Τανταμανί, Σεκαμανισνέν, Ανλαμανί, και Ασπελτά
Μετά την ανακάλυψη του βασιλικού σκύλου Αμπουτιού από τον Ράισνερ στις 13 Οκτωβρίου 1935 κατά τη διάρκεια κοινής αποστολής του Πανεπιστημίου του Χάρβαρντ και το Μουσείο Καλών Τεχνών Βοστόνης ο των παρατήρησε ότι «ο Ράισνερ απολαμβάνει μια ασυναγώνιστη θέση όχι μόνο σαν εξέχουσα μορφή στην σημερινή αιγυπτιολογία, αλλά και ως άτομο που η ευθύτητα της κρίσης του και οι γνώσεις του είναι ευρέως παραδεκτές».
Στην Αίγυπτο, ο Ράισνερ ανέπτυξε μια νέα αρχαιολογική τεχνική, που έγινε το πρότυπο στο επάγγελμα, συνδυάζοντας τις βρετανικές μεθόδους του Πέτρι, τις γερμανικές μεθόδους των Ντέρπφελντ και Κόλντεβαϊ, τη δικιά του αμερικανική πρακτική, και την ικανότητά του για οργάνωση επιχειρήσεων μεγάλης κλίμακας.
Το 1902 του παραχωρήθηκε άδεια ανασκαφών στο δυτικό νεκροταφείο στην Γκίζα από τον Γκαστόν Μασπερό, διευθυντή της Υπηρεσίας Αιγυπτιακών Αρχαιοτήτων.
Το νοτιότερο κομμάτι δόθηκε στους Ιταλούς υπό τον Ερνέστο Σκιαπαρέλι, το βόρειο μέρος στους Γερμανούς υπό το Λούντβιχ Μπόρχαρντ, και το μεσαίο κομμάτι στον Ράισνερ.
Ο Ράισνερ πίστευε ότι η Κέρμα ήταν αρχικά η βάση της Αιγυπτιακής κυβέρνησης, και ότι αυτοί η Αιγύπτιοι ηγεμόνες εξελίχθηκαν στους ανεξάρτητους μονάρχες της Κέρμα.
Σπούδασε στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ για το μεγαλύτερο μέρος των σπουδών του, από όπου και πήρε το διδακτορικό του 1893, ενώ συνέχισε τις σπουδές του και στο Βερολίνο.
Όσο το έθιμο των ταφικών ομοιωμάτων γινόταν ολοένα και πιο δημοφιλές, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του Μέσου Βασιλείου, τόσο αυξανόταν η ποικιλία και η χρησιμότητά τους.
Εκτός από τα ομοιώματα υπηρετών κατασκευάζονταν επίσης ομοιώματα αρτοποιείων, στάβλων, σιταποθηκών, βιοτεχνιών, στρατευμάτων και σκηνές θρησκευτικών τελετουργιών, με την προσθήκη εργατών, εργαλείων, όπλων και ζώων.
Εάν ο ένοικος του τάφου ήταν απαραίτητο να επιτελέσει ένα συγκεκριμένο καθήκον στον άλλο κόσμο, τότε συμπεριλαμβανόταν το αντίστοιχο ξύλινο ομοίωμα για να πραγματοποιήσει την εργασία αυτή για εκείνον.
Τα ομοιώματα του Μεκετρέ ανακαλύφθηκαν από τον Αμερικανό Αιγυπτιολόγο Χέρμπερτ Ιούστις Ουίνλοκ στις ανασκαφές του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης Νέας Υόρκης.
Οι Αιγύπτιοι βασιλείς χρειάζονταν απαραιτήτως τους υπηρέτες τους μετά θάνατον, επειδή όλη τους τη ζωή εκείνοι τους υπηρετούσαν πιστά σε κάθε τους ανάγκη.
Αρχικά, στους βασιλικούς τάφους προσφερόταν ένα μόνο ομοίωμα υπηρέτη, αλλά με το πέρασμα του χρόνου ο αριθμός τους αυξήθηκε, με ορισμένους να περιέχουν 365 ομοιώματα, ένα για κάθε ημέρα του έτους.
Τα Σάμπτι ήταν παρόμοια ταφικά ομοιώματα που προσφέρονταν στους τάφους της Αιγυπτιακής αριστοκρατίας με σκοπό να απαλλάξουν τον ιδιοκτήτη του τάφου από τον κόπο της εργασίας στη μετά θάνατον ζωή.
Τα ξύλινα ταφικά ομοιώματα ήταν ταφικό έθιμο της αρχαίας Αιγύπτου την περίοδο του Μέσου Βασιλείου κατά την οποία κατασκευάζονταν ξύλινα ειδώλια και σύνολα για να τοποθετηθούν στους τάφους της αιγυπτιακής αριστοκρατίας.
Τα ξύλινα αυτά ομοιώματα αναπαριστούσαν τις δραστηριότητες υπηρετών, αγροτών, άλλων ειδικευμένων τεχνιτών, στρατιωτών και σκηνές θρησκευτικών τελετουργιών.
Κατά την Προδυναστική και Πρώιμη Δυναστική περίοδο εφαρμοζόταν τ ταφικό έθιμο των ανθρωποθυσιών για να προσφέρονται στους νεκρούς βασιλείς υπηρέτες, οι οποίοι θα τους συντρόφευαν στη μεταθανάτια ζωή.
Στην Άβυδο και τη Σακκάρα , στους τάφους των ηγεμόνων της 1ης Δυναστείας η πρακτική αυτή υποδηλώνεται με "βοηθητικές" ταφές κάτω από την ίδια στέγη, γύρω από τον κύριο τάφο.
Κατά τη διάρκεια του Ιουνίου και του Ιουλίου η Μάσγκρεϊβς άνοιγε τις συναυλίες στο δεύτερο βορειοαμερικανικό σκέλος της παγκόσμιας περιοδείας του Χάρι Στάιλς .
Η εμφανίστηκε στο επεισόδιο του με τον Τάιλερ Χένρι στις 21 Ιουνίου 2017 για να συμβουλευτεί ένα μέντιουμ και να συνδεθεί με τη γιαγιά της, Μπάρμπαρα Τέιλορ, ώστε να μάθει περισσότερες λεπτομέρειες για το θάνατό της.
Η μουσική της έχει αντιμετωπίσει αμφιλεγόμενα θέματα όπως η αποδοχή των μελών της ΛΟΑΤ κοινότητας , η ασφαλής σεξουαλική επαφή, η ψυχαγωγική χρήση της μαριχουάνα και η αμφισβήτηση του θρησκευτικού αισθήματος.
"Τα θέματα για τα οποία τραγουδώ δεν είναι αμφιλεγόμενα για μένα, δεν πιέζω κουμπιά απλά για να πιέζω κουμπιά. Μιλώ για πράγματα που μου έχουν κάνει εντύπωση και που μάλιστα ενδιαφέρουν πολλούς ανθρώπους σε οποιοδήποτε μέρος του κόσμου"
Τον Σεπτέμβριο του 2014, η Μάσγκρεϊβς είπε ότι άρχισε να γράφει τραγούδια για το δεύτερο άλμπουμ της, ενώ σχεδίαζε να συνεργαστεί με τους Λιουκ Λέιρντ και Σέιν ΜακΆναλι μετά το πέρας της περιοδείας της.
Το 2012 υπέγραψε συνεργασία με τη δισκογραφική εταιρεία και το 2013 κυκλοφόρησε το ντεμπούτο άλμπουμ της , το οποίο απέσπασε υμνητικές κριτικές κερδίζοντας το Βραβείο για το Καλύτερο Κάντρι Άλμπουμ.
Το 2015 κυκλοφόρησε το δεύτερο άλμπουμ της , το οποίο απέσπασε επίσης υμνητικές κριτικές και μία υποψηφιότητα για το Βραβείο για το Καλύτερο Κάντρι Άλμπουμ.
Την Μάσγκρειβς, ενώ ζούσε στο Όστιν, ανακάλυψε το 2008 ο παραγωγός Μοντ Ρόμπινσον ο οποίος την προώθησε επαγγελματικά μέσω της ανεξάρτητης δισκογραφικής του εταιρεία .
Οι δύο ακουστικές ηχογραφήσεις για το (επανεκτελέσεις των τραγουδιών των “ ” και τηςΜάιλι Σάιρους « ») είναι διαθέσιμες σε ψηφιακό που κυκλοφόρησε το 2012.
Για να τιμήσει την 10η επέτειο στις 30 Μαρτίου 2018, το κυκλοφόρησε το ψηφιακό " " το οποίο περιελάμβανε πρόσφατα ανακατασκευασμένες και ανανεωμένες εκδόσεις των ίδιων ηχογραφήσεων.
Η Μάσγκρείβς ήταν επίσης υποψήφια για τέσσερα βραβεία στα 56α ετήσια βραβεία , ισοψηφώντας με την και τη για τις περισσότερες υποψηφιότητες που έλαβε γυναίκα καλλιτέχνις εκείνη τη χρονιά.
Οι υποψηφιότητες περιελάμβαναν τον Καλύτερο Πρωτοεμφανιζόμενο Καλλιτέχνη , το Καλύτερο Κάντρι Άλμπουμ και το Καλύτερο Κάντρι Τραγούδι τόσο για τ " ' " όσο και για το " '".
Τον Οκτώβριο του 2017, η Μάσγκρεϊβς δημοσίευσε μια φωτογραφία του εαυτού της στο , αναφέροντας ότι ήταν στο στούντιο γράφοντας νέα τραγούδια για το επερχόμενο τρίτο της άλμπουμ.
Το τέταρτο της άλμπουμ κυκλοφόρησε δεχόμενο παγκόσμιες διθυραμβικές κριτικές, ενώ κατάφερε να κερδίσει και στις τέσσερις κατηγορίες Βραβείων όπου είχε υποψηφιότητα, όπως το σημαντικότερο βραβείο της διοργάνωσης, το Άλμπουμ της Χρονιάς αλλά και το Καλύτερο Κάντρι Άλμπουμ .
Το περιοδικό κατέταξε το " " στο Νο 39 του καταλόγου των 100 Καλύτερων Κάντρι Τραγουδιών Όλων των Εποχών σημειώνοντας ότι η Μάσγκρεϊβς ήταν "ένα από τα πιο ηχηρά ορόσημα νέων κάντρι μουσικών περικλείοντας προοδευτικές αξίες".
Υποστηρίζοντας το άλμπουμ, η Μάσγκρεϊβς ξεκίνησε μια περιοδεία με θέμα τα Χριστούγεννα, συνοδευόμενη από ένα τμήμα εγχόρδων, ένα ακορντεόν, μπάσο, σαξόφωνο, κλαρινέτο και ερασιτέχνες τραγουδιστές.
Το τραγούδι περιλαμβάνεται στο άλμπουμ της , το οποίο κυκλοφόρησε στις 19 Μαρτίου 2013, ενώ την παραγωγή και τη συγγραφή υπέγραψαν οι Σέιν ΜακΆναλι και Λιουκ Λέιρντ.
Έχει παραμείνει σταθερή, αληθινή και σπουδαία και το εκτιμώ αυτό. " Μιλώντας για τον Πράιν και τη Γουόμακ, η Μάσγκρεϊβς δήλωσε ότι «αν θα μπορούσα να τραγουδήσω σαν τη Λι Αν και να εκφράσω αυτά που σκέφτομαι σαν τον Τζον, τότε θα νιώσω ότι έχω καταφέρει κάτι».
Πρώτα έμαθε να παίζει μουσική παίζοντας μαντολίνο , στη συνέχεια στην ηλικία των 12 άρχισε να παίρνει μαθήματα κιθάρας από έναν τοπικό μουσικό, τον Τζον ΝτεΦουρ, τον οποίο περιέγραψε αργότερα ως "ένα από τα πιο σημαντικά πράγματα που μου συνέβη ποτέ".
Τον Σεπτέμβριο του 2016, η επιλέχθηκε ως ένας από τους 30 κάντρι καλλιτέχνες για να εμφανιστεί στο " ", ένα τραγούδι, το οποίο περιλαμβάνει τα κλασικά τραγούδια " , ", " " και " ".
Η Μάσγκρεϊβς συνόδευσε την Κέιτι Πέρι στο βόρειο αμερικανικό σκέλος της Παγκόσμιας Περιοδείας της, καθώς και στους Γουίλι Νέλσον και Άλισον Κρας σε συγκεκριμένες ημερομηνίες κατά τη διάρκεια της περιοδείας τους.
Η Μάσγκρεϊβς ήταν υποψήφια για τέσσερα βραβεία στα 47α Ετήσιο Βραβεία της Ακαδημίας Κάντρι Μουσικής , συμπεριλαμβανομένου του βραβείου Γυναίκας Καλλιτέχνιδος της Χρονιάς.
Από το δεύτερο άλμπουμ της, η Μάσγκρεϊβς ανέφερε άλμπουμ από τους Γκλεν Κάμπελ , Μπόμπι Τζέντρι , Μάρτι Ρόμπινς , Τσάρλι Πράιντ , Ρότζερ Μίλερ και Τζιμ Κρόους ως επιρροές και μια συνέντευξη με την , την οποία δημοσίευσαν οι Ρέι Πράις , Τζούλι Μίλερ και Λορέτα Λιν .
Η Μάσγκρεϊβς ανακοίνωσε στα τέλη Αυγούστου του 2014 ότι θα πραγματοποιήσει μια περιοδεία δέκα συναυλιών με τίτλο , η οποία ξεκίνησε στις 25 Σεπτεμβρίου και έληξε στις 19 Οκτωβρίου.
Οι καλλιτέχνες που δεν είναι κάντρι αλλά αναφέρθηκαν από τη Μάσγκρεϊβς ως επιρροές είναι οι εξής: Ράιν Άνταμς , Κέικ , Νιλ Γιανγκ , , Ίμοτζεν Χιπ , και .
Το 2014, σε μια συνέντευξη στο , η Μάσγκρεϊβς είπε ότι ήταν σε σχέση με τον συνάδελφό της Μίσα Αριάγκα για αρκετά χρόνια, αφού πρώτα έγιναν φίλοι.
Την ίδια στιγμή, απέδειξε ότι διαθέτει πολύ καλή τεχνική κατάρτιση, έχοντας ηγετικό ρόλο στη μεσαία γραμμή του Απόλλωνα Λεμεσού, καθ' όλη τη διάρκεια του έτους.
Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του στην Πόντε Πρέτα το 2013 και ακολούθως, εντάχθηκε στη Β' ομάδα της Μαρσέιγ, υπογράφοντας μονοετές συμβόλαιο δανεισμού, με προοπτική αγοράς.
Ο Άλεφ ντος Σάντος Σαλντάνια είναι Βραζιλιάνος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μέσος στον ΑΠΟΕΛ, δανεικός από τη Μπράγκα.
Η Κομεντί Φρανσαίζ ιδρύθηκε με βασιλικό διάταγμα του Λουδοβίκου ΙΔ το 1680 με τη συγχώνευση του θιάσου του Μολιέρου με τον θίασο του θεάτρου της Βουργουνδίας .
Ο θίασος εγκαταστάθηκε αρχικά στο θέατρο Γκενεγκώ και αργότερα στην οδό Φοσέ Σαιν Ζερμαίν ντε Πρέ, όπου παρέμεινε ως το 1770 και όπου η πρώτη παράσταση ήταν η Φαίδρα του Ρακίνα και ο Γιατρός με το στανιό του Μολιέρου, κάνοντας χρήση της βασιλικής πράξης που τους παραχώρησε το μονοπώλιο να παίζουν στο Παρίσι Ρακίνα, Κορνέιγ και Μολιέρο, προνόμιο το οποίο οι Γάλλοι ηθοποιοί θα υπερασπιστούν σθεναρά κατά τον 18ο αιώνα, ιδιαίτερα κατά των ανταγωνιστών τους Ιταλών ηθοποιών.
Το 1799 η νέα κυβέρνηση, με σκοπό να υποστηρίξει τους ηθοποιούς να ανασυστήσουν τον θίασο, τους πρόσφερε την αίθουσα του θεάτρου της Δημοκρατίας στο Παλαί Ρουαγιάλ, χώρο από τον οποίο δεν μετακινήθηκαν έκτοτε.
Η αίθουσα είχε κατασκευαστεί από τον αρχιτέκτονα Βικτόρ Λουί το 1787, είναι χωρητικότητας 900 θέσεων σήμερα και καλύπτεται από τρούλο ζωγραφισμένο από τον Αλμπέρ Μπενάρ.
Ο όρος αναφέρεται αφενός μεν στο θίασο, αφετέρου δε στο θέατρο όπου στεγάζεται στο Παλαί Ρουαγιάλ, που είναι ένα πολιτιστικό ίδρυμα γνωστό και ως Οικία του Μολιέρου , προς τιμήν του Μολιέρου που, αν και είχε πεθάνει επτά χρόνια πριν ο θίασός του γίνει γνωστός ως Κομεντί Φρανσαίζ, θεωρείται ως «πάτρωνας» του ιδρύματος.
Η πολυθρόνα στην οποία κατέρρευσε κατά τη διάρκεια παράστασης του έργου ο Κατά φαντασίαν ασθενής είναι πάντοτε εκτεθειμένη στο πίσω μέρος της γκαλερί προτομών.
Η Κομεντί Φρανσαίζ ή Γαλλικό Θέατρο είναι ένα γαλλικό πολιτιστικό ίδρυμα που ιδρύθηκε το 1680 και στεγάζεται από το 1799 στην αίθουσα Ρισελιέ στο Παλαί Ρουαγιάλ, στο 1ο διαμέρισμα του Παρισιού.
Το 1812, ο αυτοκράτορας Ναπολέων Α αναδιοργάνωσε την Κομεντί Φρανσαίζ με επίσημο διάταγμα ανασύστασης που υπέγραψε στη Μόσχα, που σε γενικές γραμμές εξακολουθεί να ισχύει έως σήμερα.
Πιο συγκεκριμένα, είναι μια πλημμυρισμένη φουμαρόλη, ένα άνοιγμα, ρωγμή ή τρύπα, στη γήινη φλούδα, που βρίσκεται γενικά κοντά σε ένα ηφαίστειο, το οποίο εκπέμπει ατμό και αέρια που διαφεύγουν από λιωμένο μάγμα κάτω.
Η πρώτη καταγεγραμμένη θέαση της λίμνης έγινε το 1870 από τον Έντμουντ Γουάτ και τον Χένρι Άλφρεντ Άλφορντ Νίκολς, δύο άγγλους που εργαζόταν εκείνη την εποχή στη Δομίνικα.
Έκαναν μέτρηση της θερμοκρασίας του νερού και βρήκαν ότι κυμαίνονταν από 82-92 κατά μήκος των άκρων, αλλά δεν μπορούσαν να μετρήσουν τη θερμοκρασία στο κέντρο όπου η λίμνη ενεργεί περισσότερο.
Ωστόσο, οι πεζοπόροι προειδοποιούνται να μην πάνε πολύ κοντά στην άκρη της λίμνης διότι το 1904 δύο πεζοπόροι έχασαν τη ζωή τους πέφτοντας στη λίμνη.
Η αντιεκκοσμίκευση είναι ένας κοινωνιολογικός όρος που περιγράφει την εξάπλωση ή την ανάπτυξη της θρησκείας, συνήθως μετά από μια περίοδο προηγούμενης εκκοσμίκευσης .
Η θεωρία της αντιεκκοσμίκευσης είναι αντίθετη της παλαιότερης θεωρίας που είναι γνωστή ως «Άποψη της Εκκοσμίκευσης», που αναφερόταν στη βαθμιαία υποχώρηση της θρησκείας μέχρι του σημείου της εξαφάνισης.
Τις τελευταίες δεκαετίες, οι μελετητές κατέδειξαν τη συνέχιση του εκκλησιασμού στις δυτικές χώρες, την άνοδο του θρησκευτικού φονταμενταλισμού και την επικράτηση των θρησκευτικών συγκρούσεων ως απόδειξη της συνεχιζόμενης σημασίας της θρησκείας στον σύγχρονο κόσμο.
Ανέφερει ότι η αντιεκκοσμίκευση μπορεί να οριστεί σαν "την ανάπτυξη της επιρροής της θρησκείας στην κοινωνία", αλλά μόνο αν αναπτύσσεται ως απάντηση σε προηγηθείσες τάσεις εκκοσμίκευσης.
Άτομα όπως ο Εμίλ Ντιρκέμ, ο Μαξ Βέμπερ , ο Καρλ Μαρξ και ο Σίγκμουντ Φρόυντ πίστευαν ότι η τάση αυτή θα συνεχιστεί έως ότου η θρησκεία γίνει ουσιαστικά ασήμαντη στη δημόσια σφαίρα.
Σε μία νίκη χωρίς προηγούμενο, ο συνασπισμός , ο οποίος αποτελούσε την αντιπολίτευση πριν τις εκλογές, κέρδισε την πλειοψηφία στην μαζί με το Κόμμα Κληρονομιάς του Σαμπάχ , με αμφότερα τα και να συγκεντρώνουν συνολικά 121 έδρες.
Οι εκλογές ήταν ιστορικές, καθώς για πρώτη φορά έγινε αλλαγή καθεστώτος στα μαλαισιανά χρονικά, καθώς ο μέχρι πρότινος κυβερνών συνασπισμός , ο οποίος κυβερνούσε αδιάλειπτα τη χώρα από την ανεξαρτησία της το 1957, καταψηφίστηκε και απώλεσε την εξουσία.
Στις ταυτόχρονες κρατιδιακές εκλογές για 12 νομοθετικές συνελεύσεις το, διατήρησε τα κρατίδια Πενάνγκ και Σελάνγκορ, ενώ πήρε τα Κεντάχ, Περάκ, Νέγκερι Σεμπιλάν, Μαλάκκα και Τζοχόρ από το .
Στις ομοσπονδιακές εκλογές εκλέγονται τα μέλη της , της Κάτω Βουλής, ενώ στις κρατιδιακές εκλογές αναδεικνύονται τα μέλη των συνελεύσεων στα 13 κρατίδια της Μαλαισίας.
Στο μεταξύ, ο Νατζίμπ παραιτήθηκε από την ηγεσία του στις 12 Μαΐου και τον διαδέχθηκε ως αρχηγός της αντιπολίτευσης ο Αχμάντ Ζαχίντ Χαμιντί.
Από τον παραλογισμό και τη φρίκη του Α Παγκόσμιου Πολέμου δημιουργήθηκαν πρωτοποριακά κινήματα που δεν περιορίστηκαν μόνο στη λογοτεχνία αλλά αναπτύχθηκαν σε όλες σχεδόν τις τέχνες.
Το κίνημα Νταντά - το οποίο ξεκίνησε στο Καμπαρέ Βολταίρ στην Ελβετία το 1916 - αναδείχθηκε και στο Παρίσι κυρίως μέσα από την συνεργασία του Τριστάν Τζαρά, ηγετική μορφή του ντανταϊσμού, με φιλολογικούς κύκλους του Παρισιού, όπως την αλληλογραφία του με τον Απολλιναίρ, και τη συμμετοχή των Αντρέ Μπρετόν και Λουί Αραγκόν στην τέταρτη και πέμπτη έκδοση του περιοδικού , τη συνεργασία με τον Φρανσίς Πικαμπιά, ποιητή και ζωγράφο κ.
Διαπιστώνοντας ότι η λογική, η ηθική, η θρησκεία, οι παλιές αξίες, τα ιδανικά και η υπάρχουσα τέχνη δεν κατόρθωσαν να αποτρέψουν τελικά τον πόλεμο, οι ντανταϊστές ένοιωθαν βαθιά απογοήτευση και θεωρούσαν ότι ο κόσμος βρίσκεται σε ηθική και πνευματική παρακμή και ότι το πολιτικό, κοινωνικό και πνευματικό σύστημα είχε καταρρεύσει.
Οι ντανταϊστές πρότειναν μια νέου τύπου ευαισθησία, η οποία περιλάμβανε την απόλυτη καλλιτεχνική ελευθερία και αποδέχονταν τη διακωμώδηση των πάντων με το βίαιο χιούμορ και την καταλυτική ειρωνεία.
Απορρίπτοντας σύσσωμη την παλαιότερη τέχνη, ενσωμάτωσαν στα έργα τους το στοιχείο του πηγαίου, του τυχαίου και του παράλογου, την ενορατική και διαισθητική αντίληψη των πραγμάτων και του κόσμου.
Σε ό,τι αφορά τη λογοτεχνία, ασχολήθηκαν κυρίως με την ποίηση και ως βασικά τους χαρακτηριστικά μπορούμε να θεωρήσουμε τους εντελώς απρόσμενους συνδυασμούς λέξεων και φράσεων, το μοντάζ και το κολάζ και, γενικά, την πρωτότυπη παρουσίαση, την ειρωνεία, τη σάτιρα και το βίαιο χιούμορ, καθώς και την έντονη προκλητική διάθεση προς το κοινό.
Τόσο τα ποιήματα όσο και τα μανιφέστα που δημοσίευσαν, δεν είχαν λογικό ειρμό, η μορφή και η δομή τους ήταν αποσπασματική και το περιεχόμενο σχεδόν ακατανόητο.
Από το 1924 η ομάδα συγγραφέων γύρω από τον Αντρέ Μπρετόν, αρχηγό του κινήματος και συγγραφέα του υπερρεαλιστικού μανιφέστου, οι Πωλ Ελυάρ, Λουί Αραγκόν και Ρομπέρ Ντεσνός - επηρεασμένοι έντονα από την έννοια του ασυνείδητου του Σίγκμουντ Φρόυντ - στράφηκαν στον σουρεαλισμό.
Αξιοποιώντας τα διδάγματα του νταντά αλλά και του συμβολισμού χρησιμοποίησαν κάθε μέσο που θα μπορούσε να τους φέρει σε άμεση επαφή με το υποσυνείδητο: καταγραφή ονείρων, ύπνωση, καθώς και τη λεγόμενη αυτόματη γραφή, καταγράφοντας χωρίς καμία παρέμβαση της λογικής ό,τι τους υπαγόρευε το υποσυνείδητό τους.
Τα σουρεαλιστικά έργα χαρακτηρίζονται από άρνηση κάθε περιορισμού, απόλυτη ελευθερία στο λεξιλόγιο και τη στιχουργική, απρόσμενους συνδυασμούς λέξεων και εντυπωσιακές εικόνες, καθώς και στοιχεία όπως το όνειρο, ο έρωτας, το χιούμορ, το παράλογο.
Οι σουρεαλιστές επηρεάστηκαν από συγγραφείς του προηγούμενου αιώνα που θεωρούνται πρόδρομοι του σουρεαλισμού, τον Αρτύρ Ρεμπώ, τον Λωτρεαμόν, τον Μπωντλαίρ, τον Ρεϊμόν Ρουσέλ.
Προωθούσαν μια αντι-αστική φιλοσοφία και προσπάθησαν να συνδυάσουν την καλλιτεχνική με την πολιτική δράση, θεωρώντας ότι η επανάσταση δεν μπορεί να περιοριστεί μόνο στην ποίηση αλλά θα πρέπει να αλλάξει την ίδια τη ζωή, γεγονός που αργότερα οδήγησε τους περισσότερους από αυτούς να ενταχθούν στο κομμουνιστικό κόμμα.
Άλλοι συγγραφείς που σχετίζονται με τον υπερρεαλισμό είναι: ο Ζαν Κοκτώ, ο Ρενέ Κρεβέλ, ο Ζακ Πρεβέρ, ο Ζυλ Συπερβέιγ, ο Μπενζαμέν Περέ, ο Φιλίπ Σουπώ, ο Πιερ Ρεβερντύ, ο Αντονέν Αρτώ, ο Ανρί Μισώ και ο Ρενέ Σαρ.
Το σουρεαλιστικό κίνημα θα συνεχίσει να είναι μια σημαντική δύναμη στην πειραματική γραφή και στον διεθνή καλλιτεχνικό κόσμο μέχρι τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο.
Ο Ζωρζ Μπερνανός εμφανίστηκε το 1926 με το Κάτω από τον ήλιο του Σατανά, που περιλαμβάνεται στα 100 βιβλία του Αιώνα, μυθιστόρημα που περιγράφει έναν κόσμο εγκαταλελειμμένο από τις αρετές της εντιμότητας και στοιχειωμένο από το Κακό, θέμα που κυριαρχεί και στο Ημερολόγιο ενός επαρχιακού εφημέριου, βραβευμένο με το Μεγάλο Βραβείο των καλύτερων μυθιστορημάτων του πρώτου μισού του 20ού αιώνα, στο οποίο χρησιμοποίησε τη «μορφή ημερολογίου» στην ψυχολογική εξερεύνηση.
Η ψυχολογία της ηρωίδας του απασχόλησε τον Φρανσουά Μωριάκ στη σειρά μυθιστορημάτων με πρώτο την Τερέζ Ντεκερού , αυστηρά ψυχολογικά δράματα κυριευμένα από πνευματική μελαγχολία.
Ωστόσο, η τεράστια φήμη που απέκτησε ο Ζυλιέν Γκρην στη Γαλλία δεν οφείλεται τόσο τα λογοτεχνικά έργα του, όσο στα Ημερολόγια που δημοσιεύτηκαν σε 19 τόμους και καλύπτουν την περίοδο από το 1919 ως το 1998.
Σ' αυτούς τους τόμους, που έγιναν γνωστοί ανά τον κόσμο και διαβάστηκαν από εκατομμύρια αναγνώστες, ο Ζυλιέν Γκρην συνθέτει ένα ιδιότυπο χρονικό της λογοτεχνικής και θρησκευτικής ζωής του, το οποίο αποτελεί αληθινό θησαυρό γνώσεων και εικόνων γύρω από την καλλιτεχνική και εκδοτική ζωή της γαλλικής πρωτεύουσας στη διάρκεια μισού αιώνα.
Μυθιστορήματα που αναφέρονται στον Α Παγκόσμιο πόλεμο έγραψαν, μεταξύ άλλων, ο Ανρί Μπαρμπύς: Η φωτιά , ο Ρολάν Ντορζελές: Οι ξύλινοι σταυροί , ο Αντρέ Μωρουά: Οι σιωπές του συνταγματάρχη Μπραμπλ .
Τις επώδυνες και τραυματικές εμπειρίες του από τον πόλεμο κατέθεσε επίσης ο Ζωρζ Ντυαμέλ σε δύο μυθιστορήματα, Η ζωή των μαρτύρων και Πολιτισμός .
Ο Λουί-Φερντινάν Σελίν εμφανίστηκε το 1932 με το μυθιστόρημα-κραυγή για τις αγριότητες του πολέμου Ταξίδι στην άκρη της νύχτας στο οποίο επίσης, με το ελλειπτικό, προφορικό στυλ γραφής που εισήγαγε, καταγγέλλει τις υποκρισίες και τα ηθικά λάθη της γενιάς του.
Ο 20ός αιώνας άρχισε μέσα σε πνεύμα ελευθερίας και αισιοδοξίας που προκαλούσε η ατμόσφαιρα της δεκαετίας του 1900: οι πρωτοποριακοί καλλιτέχνες είναι πολυάριθμοι στον τομέα της ζωγραφικής με το φωβισμό και τον κυβισμό που άνοιγαν το δρόμο προς την αφαίρεση και στον τομέα της μουσικής μεσουρανούσαν οι Ερίκ Σατί, Μωρίς Ραβέλ και αργότερα Πιέρ Μπουλέζ.
Τα λογοτεχνικά και καλλιτεχνικά κινήματα έκαναν τη Γαλλία να κερδίσει τη φήμη ότι είναι ο απαραίτητος προορισμός για συγγραφείς και καλλιτέχνες και πολλοί σημαντικοί ξένοι συγγραφείς έζησαν και δούλεψαν στη Γαλλία.
Για τους Αμερικανούς των δεκαετιών του 1920 και του 1930, συμπεριλαμβανομένης της αποκαλούμενης «Χαμένης γενιάς», μέρος της γοητείας που ασκούσε η Γαλλία πάνω τους συνδέθηκε με την αίσθηση της ελευθερίας, σε αντίθεση για παράδειγμα με την ποτοαπαγόρευση στις ΗΠΑ.
Υπήρχε επίσης μεγαλύτερη ελευθερία στους Αφροαμερικανούς, η τζαζ αγκαλιάστηκε από τους Γάλλους γρηγορότερα από ό,τι σε ορισμένες περιοχές της Αμερικής.
Μια παρόμοια αίσθηση ελευθερίας από πολιτική καταπίεση ή μισαλλοδοξία, όπως οι αντι-ομοφυλοφιλικές διακρίσεις, είλκυσε άλλους συγγραφείς και καλλιτέχνες.
Το γαλλικό μυθιστόρημα της δεκαετίας του 1950 πέρασε από μια πειραματική διαδικασία που ονομάστηκε Νέο μυθιστόρημα ή και Αντιμυθιστόρημα με μια ομάδα συγγραφέων αποτελούμενη από τους Αλαίν Ρομπ-Γκριγιέ: οι Γομολάστιχες , την Μαργκερίτ Ντυράς, τον Ρομπέρ Πινζέ, τον Μισέλ Μπυτόρ: η Τροποποίηση , τον Σάμιουελ Μπέκετ, τη Ναταλί Σαρώτ: το Πλανητάριο , τον Κλωντ Σιμόν: ο Δρόμος της Φλάνδρας και τον Κλωντ Μωριάκ.
Το Νέο μυθιστόρημα υπονόμευε βασικά συστατικά του κλασικού μυθιστορήματος: την παραδοσιακή υπόθεση, την πλοκή, τον χαρακτήρα, το νόημα, την ψυχολογία και την χρονική αλληλουχία, επιθυμώντας να απαλλαγεί από κάθε είδους σύμβαση.
Συνδέθηκε αρκετά στενά με πρωτοποριακές τάσεις του σύγχρονου γαλλικού κινηματογράφου , με τον Αλαίν Ρομπ-Γκριγιέ και τη Μαργκερίτ Ντυράς να γράφουν σενάρια και να σκηνοθετούν κάποιες ταινίες.
Ως είδος, επικρίθηκε σφοδρότατα, είχε όμως και φανατικούς υποστηρικτές και επηρέασε νεότερους συγγραφείς, όπως τον Ζαν-Μαρί Γκυστάβ Λε Κλεζιό, με πρώτη του εμφάνιση το 1963 με Το πρόστιμο, που ακολούθησε τη νέα γραφή μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 70.
Τα μέλη της αντιμετώπιζαν τη λογοτεχνία ως πεδίο παιχνιδιού και πειραματισμού με σκοπό την παραγωγή έργων που προέκυπταν και υποκινούνταν από γλωσσικούς και μεθοδολογικούς περιορισμούς.
Αντιπροσωπευτικά έργα του ρεύματος είναι το «Ασκήσεις ύφους» του Ρεϊμόν Κενώ όπου ο συγγραφέας εξιστορεί το ίδιο περιστατικό 99 φορές χρησιμοποιώντας κάθε φορά διαφορετικό στιλ, Η εξαφάνιση του Ζωρζ Περέκ όπου απουσιάζει το γράμμα και θα μπορούσε να θεωρηθεί μια μεταφορά για την εξαφάνιση των Εβραίων κατά το Β παγκόσμιο πόλεμο ή η νουβέλα του Περέκ « » που είναι ένα μονοφωνηεντικό έργο στο οποίο το μοναδικό φωνήεν είναι το .
Άλλα μέλη της ομάδας ήταν οι Μαρσέλ Ντυσάν, Ζακ Ρουμπώ Αλληλογραφία, όπου μας κοινοποιεί μια μακρόχρονη αλληλογραφία που δεν μπορεί να τελειώσει γιατί δεν άρχισε ποτέ, κ.
Ο Βαλερί Λαρμπώ με τη Φερμίνα Μάρκες που αναφέρεται στον εφηβικό έρωτα, αργότερα χρησιμοποίησε τον εσωτερικό μονόλογο, λογοτεχνική τεχνική που φέρνει στην επιφάνεια την αδιάκοπη ροή σκέψεων, εικόνων, αναμνήσεων, συνειρμών και εντυπώσεων που διασχίζουν την ψυχή και το νου του ήρωα.
Ο Αλαίν-Φουρνιέ με το μυθιστόρημα Ο Μεγάλος Μωλν , πορτρέτο ενός νοσταλγικού παρελθόντος που αναφέρεται στην εφηβεία, στην οποία επίσης αναφέρεται και ο Λουί Περγκώ με το έργο του Ο Πόλεμος των κουμπιών .
Οι εκπρόσωποι του κινήματος, ιδιαίτερα στην ποίηση, επεδίωξαν την κατάργηση των κλασικών μορφών και του συγκεκριμένου νοήματος μέσα από τον κατακερματισμό της λέξης σε απλά γράμματα και τη διάταξή τους σε ευφάνταστους σχηματισμούς.
Σύμφωνα με το κίνημα αυτό, το βάρος της ποιητικής δημιουργίας δίνεται στον ήχο, στον τόνο και στον ρυθμό των ποικιλοτρόπως διατεταγμένων γραμμάτων, τα οποία δεν αποδίδουν κάποιο συγκεκριμένο νόημα.
Από αυτό το ρεύμα προέρχεται η «Καταστασιακή Διεθνής» με ηγέτη τον Γκυ Ντεμπόρ, οι οποίοι σύντομα στράφηκαν προς φιλοσοφικές και πολιτικές αναζητήσεις διακηρύσσοντας ότι η τέχνη πέθανε και τα πάντα είναι θέαμα και εξέθεταν τις ιδέες τους στην επιθεώρηση από το 1958 έως το 1969, ιδέες που συνέβαλαν στη δημιουργία του ιδεολογικού υπόβαθρου των ταραχών του Μάη 1969.
Η ποίηση στις αρχές του 20ού αιώνα ήταν χωρισμένη σε δύο τάσεις που διατηρήθηκαν σε όλον τον αιώνα: ποίηση σύμφωνη με παραδοσιακές μορφές έκφρασης και ποίηση του κοινού λόγου, συνήθως σε ελεύθερο στίχο.