polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Αντί να εκφράζει μία αποσπασματική ή εξελισσόμενη συνείδηση, ο Σαϊέντι αναφέρει ότι τα έργα του Μπαμπ είναι ενιαία στο σύνολό τους, και ότι η σταδιακή αποκάλυψη της ταυτότητας του Μπαμπ ορίστηκε από την αρχή της ενότητας στην πολυμορφία.
Ορισμένοι από τους πρώτους ακόλουθούς του τον είχαν αναγνωρίσει άκριτα ως αγγελιοφόρο του Θεού με θεία εξουσία, και αυτό επέφερε διαφωνίες στην κοινότητα των Μπαμπιστών.
Μολονότι ο Μπαμπ ήθελε να μεταδώσει το μήνυμά του με διακριτικότητα, πολλοί από τους ακόλουθούς του, όπως η Ταχίρε, διακήρυξαν ανοιχτά τον ερχομό του Κρυμμένου Ιμάμη και του Μαχντί όπως είχε υποσχεθεί.
Ο Μπαμπ ήταν ένας έμπορος από το Σιράζ στο Ιράν των Κατζάρ ο οποίος το 1844, στην ηλικία των 24, ισχυρίστηκε ότι είναι ένας αγγελιοφόρος του Θεού.
Ανέλαβε τον τίτλο του Μπαμπ , που στα αραβικά σημαίνει «Πύλη» ή «Θύρα», μια αναφορά που σχετίζεται με την υπόσχεση για τον ερχομό του Μαχντί ή του αλ-Κα'ιμ με τους Δωδεκατιστές.
Κατόπιν της αναγνώρισής του από τα 18 Γράμματα των Ζωντανών, ο Μπαμπ και το 18ο Γράμμα, ο Κουντούς, ξεκίνησαν ένα ταξίδι για προσκύνημα στη Μέκκα και τη Μεδίνα, τις ιερές πόλεις του Ισλάμ.
Στο Κάαμπα της Μέκκας, ο Μπαμπ αξιώθηκε δημοσίως το Κα'ιμ, και έγραψε στον Σαρίφ της Μέκκας, τον Θεματοφύλακα του Κάαμπα, διακηρύσσοντας την αποστολή του.
Η κυβέρνηση ζήτησε από ιατρικούς εμπειρογνώμονες να κηρύξουν τον Μπαμπ τρελό, προκειμένου να αποτρέψουν την εκτέλεσή του, και για να κατευνάσει το θρησκευτικό ιερατείο διέδωσε φήμες για μετάνοια του Μπαμπ και ανάκληση των δηλώσεών του.
Ο Σεΐχ-ουλ Ισλάμ, ένας προασπιστής της αντιμπαμπιστικής εκστρατείας, που δεν βρισκόταν στη δίκη του Μπαμπ, εξέδωσε μία θανατική ποινή υπό όρους αν διαγνωστεί ότι ο Μπαμπ είναι λογικός.
Εκδόθηκε ένα φετβά που καταδίκαζε τον Μπαμπ για αποστασία με τη δήλωση: «Η μετάνοια δεν είναι αποδεκτή από έναν αδιόρθωτο αποστάτη, και η εκτέλεση σου αναβλήθηκε μόνο από αμφιβολία για τη λογική του μυαλού σου.»
Οι οπαδοί του, που έγιναν γνωστοί ως Σεικχιστές, περίμεναν την επικείμενη εμφάνιση του αλ-Κα'ιμ του Αλ αλ-Μπαήτ , ή αλλιώς του «Μαχντί».
Ο γιατρός του πρίγκιπα, Ουίλιαμ Κόρμίκ, εξέτασε τον Μπαμπ και συμμορφώθηκε με το αίτημα της κυβέρνησης να βρει βάσιμους λόγους για την επίδειξη επιείκειας.
Η διάγνωσή του έσωσε τον Μπαμπ από την εκτέλεση για λίγο καιρό, αλλά οι κληρικοί επέμειναν ότι χρήζει σωματικής τιμωρίας, οπότε ο Μπαμπ τιμωρήθηκε με μαστίγωμα στα πόδια - είκοσι βουρδουλιές στα πέλματα των ποδιών του.
Μέχρι το τέλος της ζωής του, τον Δεκέμβριο 1843, ο Καζίμ Ραστί συμβούλευε τους οπαδούς του να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους και να αναζητήσουν τον Μαχντί, ο οποίος, σύμφωνα με τις προφητείες του, θα εμφανιζόταν σύντομα.
Ένας από τους οπαδούς του, ο Μούλα Χουσάιν, κατόπιν ολονυκτίας σαράντα ημερών σε ένα τζαμί, ταξίδεψε στο Σιράζ, όπου συναντήθηκε με τον Μπαμπ.
Για τους Μπαχάι, ο Μπαμπ ανέλαβε έναν ρόλο σαν του Προφήτη Ηλία ή του Ιωάννη του Βαπτιστή, ενός προκάτοχου ή πρόδρομου που άνοιξε τον δρόμο για τη θρησκεία τους.
Ο Μπαχαολλά, ο ιδρυτής της Μπαχάι Πίστης, ήταν ακόλουθος του Μπαμπ και το 1863, 13 χρόνια μετά τον θάνατο του τελευταίου, ισχυρίστηκε ότι είναι η εκπλήρωση της προφητείας του Μπαμπ.
Ένας Άγγλος γιατρός περιέγραψε τον νεαρό ως εξής: «Ήταν ένας πολύ πράος και εκλεπτυσμένος άνθρωπος, μάλλον μικρός σε ανάστημα και πολύ ανοιχτόχρωμος για Πέρση, με μια μελωδική απαλή φωνή που με εντυπωσίασε πολύ».
Μπαμπ, (γεννηθείς Σιγίντ Αλί Μοχάμετ Σιράζι, , 20 Οκτωβρίου 1819 – 9 Ιουλίου 1850) ήταν ο ιδρυτής του Μπαμπισμού, και μία από τις κεντρικές μορφές της Μπαχάι Πίστης.
Ο βασιλιάς της Δυτικής Φραγκίας Κάρολος Β 'ο Φαλακρός κατέλαβε τη Βιέν και το 869 την παραχώρησε στον γαμπρό του Μπόζο της Προβηγκίας, ο οποίος το 879 διακήρυξε τον εαυτό του βασιλιά της Προβηγκίας και έκανε τη Βιέν πρωτεύουσα του βασιλείου του.
Στη συνέχεια η Βιέν συνέχισε ως πρωτεύουσα του Βασιλείου της Προβηγκίας, από το 882 επανήλθε στο Βασίλειο της Δυτικής Φραγκίας και από το 933 στο Βασίλειο της Αρλ μέχρι το 1032, οπότε και έγινε υποτελής της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Τα δικαιώματά τους αναγνωρίστηκαν επανειλημμένα παρόλο που είχαν σοβαρό ανταγωνισμό με τους τοπικούς κόμητες του Αλμπόν, που από τον 12ο αιώνα ονομάζονταν Δελφίνοι λόγω ενός δελφινιού που πρόσθεσαν στο θυρεό τους και η κομητεία τους ονομάστηκε Ντωφινέ.
Όταν το 1349 ο τελευταίος Δελφίνος πούλησε τα δικαιώματά του πάνω στο Ντωφινέ στον βασιλιά της Γαλλίας, ο αρχιεπίσκοπος ήταν τόσο ισχυρός ώστε η Βιέν δεν συμπεριλήφθηκε στην πώληση.
Το βέβαιο είναι ότι υπήρχαν χριστιανοί εδώ το 177 όταν οι εκκλησίες της Βιέν και της Λυών έστειλαν επιστολή στις εκκλησίες της Ασίας και της Φρυγίας όπου ανέφεραν ότι η Βιέν είχε γίνει επισκοπή .
Περίπου από το 450, η Βιέν έγινε Αρχιεπισκοπή και πολλοί από τους αρχιεπισκόπους διαδραμάτισαν σημαντικό πολιτιστικό ρόλο, όπως ο άγιος Μαμέρτους, ο οποίος καθιέρωσε τις λιτανείες πριν την ημέρα της Αναλήψεως και ο ποιητής Άβιτος της Βιέν .
Έντονη υπήρξε η διαμάχη των Αρχιεπισκόπων της Βιέν και της Λυών για τον τίτλο του «Πριμάτου όλων των Γάλλων» με βάση τις ημερομηνίες ίδρυσης των πόλεων σε σύγκριση με τις ημερομηνίες ίδρυσης των επισκοπών .
Η αρχιεπισκοπή της Βιέν καταργήθηκε το 1790 κατά τη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης, γεγονός που επισημοποιήθηκε 11 χρόνια αργότερα από το Κονκορδάτο του 1801.
Κατά τη διάρκεια της πρώιμης Αυτοκρατορίας, η Βιέν ( την ονόμαζαν οι Ρωμαίοι - να μην συγχέεται με τη σημερινή Βιέννη, αναφερόμενη στα ελληνικά ως Ουινδοβόνα ή Βινδοβόνα) επανέκτησε όλα τα προηγούμενα προνόμια της ως ρωμαϊκή αποικία.
Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, η Βιέν αποτέλεσε τμήμα του βασιλείου της Προβηγκίας, εξαρτώμενη από την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ενώ η απέναντι όχθη του Ροδανού ήταν γαλλική επικράτεια, καθιστώντας τη θέση της στρατηγική.
Σήμερα η Βιέν είναι περιφερειακό εμπορικό και βιομηχανικό κέντρο με βιομηχανίες υφαντουργίας, εριουργίας, έτοιμων ενδυμάτων, μεταλλουργίας, φαρμακευτικών προϊόντων, υποδημάτων κ.
Στην όχθη του ποταμού Ζερ υπάρχουν ίχνη των τειχών της παλιάς ρωμαϊκής πόλης και στην πλαγιά του όρους Πιπέ υπάρχουν τα ερείπια ενός ρωμαϊκού θεάτρου, ενώ το κατεστραμμένο σήμερα κάστρο του 13ου αιώνα χτίστηκε με υλικά από παλιότερα ρωμαϊκά οικοδομήματα.
Ο βασιλιάς της Γαλλίας Φίλιππος ο Ωραίος συγκάλεσε τη Σύνοδο της Βιέν, το 1311 και 1312, όπου με την υπόδειξή του, ο Πάπας Κλήμης Ε διέταξε τη διάλυση του Τάγματος των Ναϊτών Ιπποτών, το οποίο ήταν μια από τις ισχυρότερες στρατιωτικοθρησκευτικές οργανώσεις που είχαν ιδρυθεί κατά τη διάρκεια των Σταυροφοριών.
Ο τουρισμός αποτελεί επίσης ένα σημαντικό τμήμα της οικονομίας της πόλης, καθώς υπάρχουν πολλά σημαντικά ιστορικά μνημεία που προσελκύουν επισκέπτες και χάρις στα οποία η Βιέν έχει ενταχθεί στο εθνικό δίκτυο πόλεων και χωρών τέχνης και ιστορίας.
Κατά τη διάρκεια των μεγάλων μεταναστεύσεων, η Βιέν αποτέλεσε στόχο των γερμανικών φύλων που κατέκλυσαν τη Ρωμαϊκή Γαλατία και διετέλεσε διαδοχικά υπό την κυριαρχία:
Φαίνεται πως αυτό το διάταγμα αποδείχθηκε σωτήριο για τη συναγωγή, αφού την έσωσε από την ολική καταστροφή όταν τη Νύχτα των Κρυστάλλων, τον Νοέμβριο του 1938, δεν την πυρπόλησαν μόνο από φόβο ότι η πυρκαγιά θα επεκταθεί στα παρακείμενα κτίρια.
Ήταν η μοναδική συναγωγή της πόλης που διασώθηκε από το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, καθώς οι Ναζί κατέστρεψαν όλες τις υπόλοιπες 93 συναγωγές και Εβραϊκά περίπτερα προσευχής στη Βιέννη.
Τα δύο πενταώροφα κτίρια επί των αριθμών 2 και 4 της οδού Ζαιτενστετενγκάσε χτίστηκαν ταυτόχρονα, με τη συναγωγή σχεδιασμένη με διακριτικότητα ώστε να συμμορφώνεται στο Διάταγμα της Ανεκτικότητας, που επέτρεπε στις θρησκευτικές μειονότητες την άσκηση της λατρείας τους σε κρυφές εκκλησίες, στις οποίες απαγορευόταν να έχουν προσόψεις σε δημόσιους δρόμους.
Το πολυτελές οικοδόμημα ήταν μέρος ενός συγκροτήματος κατοικιών και κρυμμένο από την κοινή θέα στο δρόμο, επειδή με διαταγή του Αυτοκράτορα Ιωσήφ Β' μόνο Ρωμαιοκαθολικοί τόποι λατρείας επιτρεπόταν να κατασκευαστούν με προσόψεις που βλέπουν άμεσα σε δημόσιους δρόμους.
Η συναγωγή είναι σχεδιασμένη με κομψή Μπιντερμάιερ τεχνοτροπία από τον Γιόσεφ Κορνχώζελ, τον Βιεννέζο αρχιτέκτονα του Ιωάννη Α' Ιωσήφ, Πρίγκιπα του Λιχτενστάιν, για τον οποίο είχε χτίσει ανάκτορα, θέατρα και άλλα κτίρια.
Κατά την επίθεση στη συναγωγή της Βιέννης του 1981, σκοτώθηκαν δύο άτομα από μία τελετή μπαρ μίτσβα στη συναγωγή και τριάντα τραυματίστηκαν όταν Παλαιστίνιοι Άραβες τρομοκράτες επιτέθηκαν στη συναγωγή με πολυβόλα και χειροβομβίδες.
Ο θεολόγος Άρειος, ιδρυτής τού Αρειανισμού, διαφώνησε με αυτό και πίστευε, ότι τα τρία μέρη της Τριάδος χωριζόταν υλικά μεταξύ τους και ότι ο Πατήρ δημιούργησε τον Υιό.
Περί το 367, σύμφωνα με τον Θεοδώρητο, η Δομνίκη έπεισε τον Ουάλη να βαπτιστεί από τον Ευδόξιο τον Αντιοχέα Πατριάρχη της Κωνσταντινούπολης· αυτός ήταν ένας από τους Άρειους με την πιο μεγάλη επιρροή.
Όταν ρωτήθηκε να προσευχηθεί για το παιδί, ο Βασίλειος αποκρίθηκε, πως η ομολογία τού Ουάλη στην ορθοδοξία θα είναι η προϋπόθεση για να επιζήσει ο Β.
Η Αυτοκράτειρα κατηγορήθηκε, χωρίς απόδειξη, ότι έπεισε τον άνδρα της να εκτελέσει τους οπαδούς της Τριαδικής μερίδας, περιλαμβανομένων πολλών επιφανών επισκόπων.
Ο Ουάλης επέβαλε το κυνήγι των εθνικών το διάστημα 371-372, στο οποίο σχεδόν όλοι οι ειδωλολάτρες φιλόσοφοι στην Ανατολική Αυτοκρατορία σκοτώθηκαν.
Ερευνητές προτείνουν, ότι αυτά δηλώνουν την καταγωγή της Δομινίκης και των συγγενών της από Ελληνικές οικογένειες από το Σίρμιον, την πρωτεύουσα της επαρχίας τού Ιλλυρικού.
Ως προϊόν της ακαδημίας της Τσουκαρίτσκι, ο Μιλόγεβιτς υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με το σύλλογο τον Δεκέμβριο του 2015, μαζί με αρκετούς άλλους συμπαίκτες από τη γενιά του.
Συνέχισε να αγωνίζεται για την ομάδα νέων, έχοντας μεγάλη επιτυχία, καθώς ήταν μέλος της γενιάς που κέρδισε το Σερβικό πρωτάθλημα νέων και την πρόκριση στο 2016-17 .
Κατά τη διάρκεια της σεζόν 2016-17 του Πρωταθλήματος Σερβίας, ο Μιλόγεβιτς προπονούταν με την πρώτη ομάδα, αλλά χωρίς να αγωνιστεί σε επίσημους αγώνες κατά το πρώτο εξάμηνο.
Έκανε το ντεμπούτο του για την πρώτη ομάδα της Τσουκαρίτσκι, υπό τις οδηγίες του προπονητή Νέναντ Λαλάτοβιτς, σε έναν αγώνα του Κυπέλλου Σερβίας εναντίον της Σλομπόντα Ούζιτσε, στις 5 Απριλίου 2017.
Αν και ο Μπόλτσμαν συνέδεσε την εντροπία με την πιθανότητα από το 1877, η σχέση τους δεν εκφράσθηκε με μία συγκεκριμένη σταθερά μέχρι που ο Μαξ Πλανκ εισήγαγε πρώτος την και της απέδωσε μια συγκεκριμένη τιμή (1,346 10-23 /, περίπου 2,5% μικρότερη από τη σημερινή «στάνταρ» τιμή), κατά την εξαγωγή του ομώνυμου νόμου το 1900-1901.
Πριν από το 1900 οι εξισώσεις που περιελάμβαναν παράγοντες Μπόλτσμαν δεν γράφονταν με τις ενέργειες ανά μόριο και τη σταθερά του Μπόλτσμαν, αλλά με χρήση μιας μορφής της σταθεράς των αερίων και μακροσκοπικπων ενεργειών για μακροσκοπικά μεγέθη της ουσίας.
Τα μονοατομικά ιδανικά αέρια έχουν τρεις βαθμούς ελευθερίας ανά άτομο, που αντιστοιχούν στις τρεις διαστάσεις του χώρου, οπότε έχουν θερμική ενέργεια ανά άτομο.
Η θερμική ενέργεια μπορεί να χρησιμοποιηθεί για τον υπολογισμό της μέσης ταχύτητας των ατόμων, η οποία αποδεικνύεται ότι είναι αντιστρόφως ανάλογη της τετραγωνικής ρίζας της ατομικής μάζας.
Οι ταχύτητες που μετρούνται σε θερμοκρασία δωματίου αντιστοιχούν με ακρίβεια στην ιδιότητα αυτή, κυμαινόμενες από 1370 / για το ήλιο μέχρι 240 / για το ξένο.
Ωστόσο, στον επανορισμό των βασικών μονάδων του που υιοθετήθηκε στην 26η Γενική Διάσκεψη Μέτρων και Σταθμών , στις 16 Νοεμβρίου 2018, ο ορισμός του βαθμού άλλαξε σε έναν ορισμό βασισμένο σε μία σταθερή ακριβή αριθμητική τιμή της σταθεράς του Μπόλτσμαν, παρόμοια με τον τρόπο με τον οποίο δόθηκε στην ταχύτητα του φωτός μία συγκεκριμένη τιμή στη 17η το 1983.
Μακροσκοπικώς, ο νόμος των ιδανικών αερίων δηλώνει ότι, για ένα ιδανικό αέριο, το γινόμενο της πιέσεως και του όγκου είναι ανάλογο του γινομένου της ποσότητας των σωματιδίων του αερίου και της απόλυτης θερμοκρασίας :
Η σταθερά του Μπόλτσμαν , συμβολιζόμενη ως ή και , είναι μία φυσική σταθερά, η οποία συσχετίζει τη μέση κινητική ενέργεια των σωματιδίων ενός αερίου με τη θερμοκρασία του αερίου.
Στη φυσική των ημιαγωγών, η εξίσωση διόδου του (η σχέση ανάμεσα στην ένταση του ηλεκτρικού ρεύματος και στο ηλεκτρικό δυναμικό σε μία ένωση -) εξαρτάται από μία χαρακτηριστική τάση, γνωστή ως θερμική τάση .
Στη στατιστική μηχανική η εντροπία ενός απομονωμένου συστήματος σε θερμοδυναμική ισορροπία ορίζεται ως ο φυσικός λογάριθμος του αριθμού των διαφορετικών μικροσκοπικών καταστάσεων που είναι διαθέσιμες στο σύστημα με δεδομένους τους μακροσκοπικούς περιορισμούς , επί τη σταθερά του Μπόλτσμαν:
Η θερμική τάση είναι επίσης σημαντική στη φυσική πλάσματος και σε διαλύματα ηλεκτρολυτών, όπου παρέχει ένα μέτρο τού κατά πόσο η κατανομή στον χώρο ηλεκτρονίων ή ιόντων επηρεάζεται από την ύπαρξη ενός ορίου που διατηρείται σε σταθερό δυναμικό.
Γενικότερα, συστήματα σε ισορροπία σε θερμοκρασία έχουν πιθανότητα να βρίσκονται σε μια κατάσταση με ενέργεια , πιθανότητα που εξαρτάται από τον αντίστοιχο παράγοντα Μπόλτσμαν:
Επειδή το διάνυσμα της γραμμικής ταχύτητας έχει τρεις βαθμούς ελευθερίας , η μέση ενέργεια ανά βαθμό ελευθερίας θα είναι ίση με το ένα τρίτο της παραπάνω ποσότητας, δηλαδή .
Για έναν πρώτο αριθμό , η -αδική απόλυτη τιμή για το ορίζεται ως εξής: κάθε μη μηδενική λογική , μπορεί να γραφτεί μοναδικά ως , όπου και είναι ακέραιοι αριθμοί που δεν διαιρούνται από το και το είναι ακέραιος αριθμός.
Στη θεωρία αριθμών, το θεώρημα του Οστρόβσκι, από τον Αλεξάντερ Οστρόβσκι , δηλώνει ότι κάθε μη τετριμμένη απόλυτη τιμή στους λογικούς αριθμούς ισοδυναμεί είτε με τη συνήθη πραγματική απόλυτη τιμή είτε με μια - απόλυτη τιμή.
Με την κήρυξη του Β’ Παγκοσμίου πολέμου το 1940 επιστρατεύεται και αναλαμβάνει ως επίατρός της Στρατιάς της Ηπείρου την Οφθαλμολογική Κλινική στο Β’ Στρατιωτικό Νοσοκομείο Ιωαννίνων που στεγαζόταν στην Ζωσιμαία Ακαδημία.
Κατά τον ανηλεή βομβαρδισμό του Νοσοκομείου την 20 Απριλίου 1941 από τους Γερμανούς, επέζησε από καθαρή τύχη, την στιγμή που σκοτώθηκαν τουλάχιστον 50 άτομα ιατροί, νοσηλευτές, εθελοντές και τραυματίες, μεταξύ αυτών οι διαπρεπείς ιατροί Μαρκάκης και Κοντιάδης που εκείνη την ώρα χειρουργούσαν.
Στο δεύτερο έτος των σπουδών του στην Ιατρική Σχολή, προκηρύσσεται διαγωνισμός του Ελληνικού Στρατού για σπουδές με υποτροφία στην Στρατιωτική Ιατρική Σχολή της Λυών της Γαλλίας με την υποχρέωση να υπηρετήσει μετέπειτα σαν στρατιωτικός ιατρός του Ε.
Το 1941 ιδρύει και οργανώνει υποδειγματικά την Οφθαλμολογική Κλινική του Γενικού Κρατικού Νοσοκομείου Αθηνών της οποίας παραμένει Διευθυντής μέχρι το 1968 με άξιους μαθητές και εξαιρετικούς συνεργάτες.
Το σημαντικότερο έργο του υπήρξε η συγγραφή στα Ελληνικά της μοναδικής μέχρι τότε τετράτομης Οφθαλμολογίας που αποτέλεσε σταθμό στην Ελληνική Οφθαλμολογία.
Φοιτά στην ανωτέρω Σχολή κοντά στον Καθηγητή , στην συνέχεια παίρνει την ειδικότητα του οφθαλμιάτρου και κατόπιν εκπονεί Διδακτορική Διατριβή η οποία απέσπασε τα συγχαρητήρια της Ιατρικής Σχολής της Λυών.
Στο αβαείο του Σαιν Κορνέιγ η βασίλισσα Κωνσταντία της Αρλ, σύζυγος του Ροβέρτου Βτου Ευσεβή, το 1017 έχρισε συμβασιλέα τον μεγαλύτερο γιο της Ούγο Μάγνο ο οποίος θάφτηκε στην ίδια βασιλική το 1025, πριν μπορέσει να βασιλεύσει μόνος του.
Οι πολίτες της Κομπιένης, που βοήθησαν την εγκατάσταση των μοναχών, πέτυχαν από τον βασιλιά Λουδοβίκο Ζ το 1153 η πόλη τους να γίνει κοινότητα και ένας κοινοτικός χάρτης τους παραχωρήθηκε σύντομα από τη βασίλισσα Αδελαΐδα της Σαβοΐας.
Ο Φίλιππος Αύγουστος επιβεβαίωσε τα κοινοτικά δικαιώματα της Κομπιένης το 1207 και κατά τη διάρκεια του 13ου αιώνα, η πόλη αύξησε δύναμη και εξουσία με την υποστήριξη του βασιλιά, ο οποίος χρησίμευε ως διαιτητής μεταξύ των μοναχών του αβαείου και των πολιτών της κοινότητας.
Η πιο αξιοσημείωτη από τις πολιορκίες που υπέστη είναι αυτή του 1430, όπου η Ιωάννα της Λωρραίνης, σπεύδοντας στην πόλη για να την υπερασπιστεί, έπεσε στις 23 Μαΐου στα χέρια των Βουργουνδών κατά τη διάρκεια εφόδου στη δεξιά όχθη του Ουάζ και πωλήθηκε στους Άγγλους.
Από εκείνη την εποχή, οι βασιλιάδες της Γαλλίας συνήθιζαν να διαμένουν στην Κομπιένη επιστρέφοντας από τη στέψη τους στη Ρενς, όπως έκανε ο Κάρολος Ζ, συνοδευόμενος από την Ιωάννα της Λωρραίνης το 1429.
Άλλοι ισχυρίζονται ότι αυτό συνέβη στο Βερολίνο, αλλά κατά πάσα πιθανότητα καταστράφηκε κατά τη διάρκεια μιας συμμαχικής αεροπορικής επιδρομής στο Βερολίνο.
Η Κομπιένη είναι κτισμένη στην αριστερή όχθη του ποταμού υάζ, στη συμβολή του με τον Αιν, στον νομό Ουάζ, στο βορρά της Γαλλίας, στη διοικητική περιοχή Ω-ντε-Φρανς.
Η πόλη βρίσκεται στα όρια των φυσικών περιοχών Βαλουά και Σουασοναί, φυσική διασταύρωση των τριών γεωγραφικών και πολιτιστικών περιοχών Πικαρδίας, Καμπανίας και Ιλ-ντε-Φρανς.
Το διάταγμα της Κομπιένης του 1547, με το οποίο αποφασίστηκε ότι για τους αιρετικούς θα ίσχυε πλέον μόνο μία τιμωρία:ο θάνατος, ήταν ένα από τα πρώτα στάδια καταστολής κατά των Ουγενότων.
Ο βασιλιάς διόρισε έναν επόπτη για τη διαχείριση της πόλης και την απονομή της δικαιοσύνης, με τη βοήθεια ενός δημάρχου, επίσης διορισμένου από τον βασιλιά, και εκπρόσωπων των αστών, τους οποίους η κοινότητα εξέλεγε κάθε τέσσερα χρόνια.
Ο Χλωτάριος Α πέθανε εκεί το 561 και τόσο οι Μεροβίγγειοι όσο και οι Καρολίδες βασιλιάδες έμεναν συχνά εκεί, έτσι η πόλη έγινε έδρα πολλών συνελεύσεων και θρησκευτικών συνόδων.
Μετά την Κομπιένη, οι προσκυνητές ακολουθούσαν μία από τις τρεις κύριες διαδρομές προς το Σαντιάγκο ντε Κομποστέλα: τη , πιο άμεση, περνούσε από το Παρίσι, τη μέσω Βεζελαί και Λιμόζ και τη μέσω Λε Πουί-αν-Βελαί και ουασάκ.
Το 1358, ο αντιβασιλέας Κάρολος Ε, δελφίνος ακόμη, δραπετεύοντας από το Παρίσι που είχε είχε εξεγείρει ο Ετιέν Μαρσέλ, συγκάλεσε στην Κομπιένη τη Συνέλευση των Τριών Τάξεων για να αποκαταστήσει την βασιλική εξουσία.
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής, οι Ναζί δημιούργησαν ένα στρατόπεδο συγκέντρωσης από τον Ιούνιο του 1941 έως τον Αύγουστο του 1944 στο Ρουαγιαλιέ, από όπου αναχώρησαν πολλές αποστολές Γάλλων που εκτοπίζονταν στα γερμανικά στρατόπεδα συγκέντρωσης, από τα οποία οι περισσότεροι δεν επέστρεψαν ποτέ.
Ο Κάρολος Β' ο Φαλακρός έκανε την Κομπιένη τόπο της συνήθους διαμονής του και το 876, παράγγειλε την κατασκευή μιας εκκλησίας που εξελίχθηκε στο αβαείο Σαιν Κορνέιγ.
Το σημαντικό αβαείο, πλούσιο σε ιερά λείψανα έγινε ο πυρήνας γύρω από τον οποίο άρχισε να αναπτύσσεται η πόλη και ο βασιλιάς έχτισε ένα νέο παλάτι εκεί.
Κατά τον Α Παγκόσμιο πόλεμο, ο στρατηγός Πεταίν εγκατέστησε το γενικό επιτελείο του στο κάστρο της Κομπιένης από την άνοιξη του 1917 έως την άνοιξη του 1918, όπου πραγματοποιήθηκαν αρκετές διασκέψεις των Συμμάχων.
Τον Μάρτιο 1918, κατά τη διάρκεια της επίθεσης της άνοιξης, συναντήθηκαν εκεί οι Ζωρζ Κλεμανσώ, Ρεϊμόν Πουανκαρέ, Λουί Λουσέρ, Φερντινάν Φος και Πεταίν, για να οργανώσουν την άμυνα της πρώτης γραμμής με τους συμμάχους Βρετανούς.
Κατά την εποχή των Γαλατο-Ρωμαίων, η πόλη ήταν σημείο διέλευσης του ποταμού Ουάζ και συνέδεε το οδικό δίκτυο που οδηγούσε στα σύνορα των εδαφών των Μπελοβάκων και Σουασόνων .
Ο Πιπίνος ο Βραχύς το 757, εδώ υποδέχθηκε την πρεσβεία του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ε Κοπρώνυμου, ο οποίος του πρόσφερε δώρο τα πρώτα εκκλησιαστικά όργανα της Γαλλίας.
Κατά τον Β Παγκόσμιο πόλεμο, στον ίδιο χώρο και στο ίδιο βαγόνι του 1918, μετά την κατάληψη της πόλης από τους Γερμανούς, υπεγράφη στις 22 Ιουνίου 1940 η ανακωχή μεταξύ της Γαλλίας και της Γερμανίας.
Οι πόλεμοι του Λουδοβίκου ΙΑ είχαν σαν συνέπεια επιπλέον έξοδα , αύξηση των φόρων και αναγκαστικά δάνεια, και μόνο κατά την εποχή του Καρόλου Η , επετεύχθη η ανασυγκρότηση, η αναζωογόνηση της δραστηριότητας και η αύξηση του πληθυσμού στα επίπεδα πριν από τον πόλεμο.
Το καμπαναριό είναι διακοσμημένο με τρία μηχανικά αγαλματίδια που εκπροσωπούν Άγγλους, Φλαμανδούς και Βουργουνδούς κρατούμενους που χτυπάνε τις ώρες στις καμπάνες.
Τον Φεβρουάριο του 1941 δημιουργήθηκε στην περιοχή μία από τις μεγαλύτερες ένοπλες ομάδες της Γαλλικής Αντίστασης, η «ομάδα της Κομπιένης», της οποίας οι περισσότεροι αγωνιστές συνελήφθησαν στις 3 Μαρτίου 1942 και μεταφέρθηκαν στη Γερμανία, από όπου ελάχιστοι επέστρεψαν.
Στις 11 Νοεμβρίου 1918, στο δάσος της Κομπιένης, σε ένα βαγόνι στη μέση ενός δάσους, κοντά στο σταθμό της Ρετόντ, υπογράφηκε η Ανακωχή του 1918 μεταξύ της Γαλλίας και της Γερμανίας παρουσία του στρατάρχη Φερντινάν Φος και του στρατηγού Μαξίμ Βεϋγκάν .
Το 1770 ο Λουδοβίκος ΙΕ και ο δελφίνος υποδέχθηκαν εδώ στο κάστρο τη Μαρία Αντουανέτα κατά την άφιξή της στη Γαλλία για το γάμο της με τον δελφίνο, μελλοντικό Λουδοβίκο ΙΣΤ.
Τον Αύγουστο 1832, γιορτάστηκε στο κάστρο ο γάμος της Λουίζας της Ορλεάνης, κόρης του Λουδοβίκου-Φίλιππου της Γαλλίας με τον Λεοπόλδο Α του Βελγίου.
Η σταδιακή υποτίμηση των αργυρών νομισμάτων είχε σαν αποτέλεσμα τον πληθωρισμό, καθώς μειωνόταν η αγοραστική δύναμη του σηστέρτιου, του δουπόνδιου και του ασσάριου.
Οι πιο πολλοί σηστέρτιοι κόπηκαν στη Ρώμη· από το έτος 64 ως τη βασιλεία τού Βεσπασιανού , την παραγωγή συμπλήρωσε το νομισματοκοπείο στο Λούγδουνον και οι κοπές του διακρίνονται από μία σφαίρα εκεί που τελειώνει η επιγραφή, κάτω από την προτομή.
Μετά από τη σταδιακή μείωση του μεγέθους των ορειχάλκινων νομισμάτων, η αξία του δηνάριου αποκαταστάθηκε στα 16 ασσάρια, έτσι ο σηστέρτιος, το 1/4 του δηναρίου, έγινε ισοδύναμος με 4 ασσάρια.
διαφορά μεταξύ ορείχαλκου και μπρούντζου ήταν σημαντική για τους Ρωμαίους, καθώς ο ορείχαλκος είχε χρυσαφιά, γυαλιστερή όψη, ιδίως στα νεόκοπα κέρματα.
Ο Τάκιτος στα χρονικά του Ι.17.4-5 αναφέρει, ότι οι στρατιώτες του Ρήνου πληρωνόταν 10 ασσάρια την ημέρα και έπρεπε να πληρώσουν την ενδυμασία τους από αυτά.
Στις 15 Ιουνίου οι Γάλλοι διέσπασαν την άμυνα στο Πορτίγιο, μία αρχαία είσοδο προς την πόλη, που φυλασσόταν από μικρή ομάδα εθελοντών και μερικά κανόνια.
Οι Ισπανοί στρατιώτες, αποδεκατισμένοι και βαριά τραυματισμένοι, το έβαλαν στα πόδια, αλλά η Αυγουστίνα πήγε σε ένα κανόνι και άρχισε να βάλλει εναντίον των Γάλλων.
Η θέα μίας γυναίκας μόνης να χειρίζεται το κανόνι και να αναχαιτίζει τον εχθρό αναπτέρωσε το ηθικό των Ισπανών και έδωσε την ευκαιρία να ανανεωθεί η άμυνα στο Πορτίγιο.
Σύμφωνα με τον μύθο, ο Πάλαφοξ έστειλε να τη φέρουν μπροστά του για να τη συγχαρεί και να της απονείμει τα εύσημα του δεύτερου υπολοχαγού που έγραφαν «Υπερασπίστρια της Σαραγόσα» και «Εύσημα αρετής και πατριωτισμού».
Ίσως αυτό να έγινε και με σκοπό να ωφεληθεί η Αυγουστίνα από το δικαίωμα να λαμβάνει κάθε μέρα στρατιωτικό συσσίτιο, προνόμιο σημαντικό σε μία πόλη που βρίσκονταν υπό πολιορκία.
Η Αυγουστίνα Ραϊμούνδα Μαρία Σαραγόσα ι Ντομένεκ , γνωστή ως Αυγουστίνα της Αραγωνίας , ήταν Ισπανή ηρωίδα που πολέμησε στον Πόλεμο της Ιβηρικής Χερσονήσου, αρχικά ως πολίτης και αργότερα ως επαγγελματίας αξιωματικός του ισπανικού στρατού.
Έμεινε γνωστή ως «Ισπανή Ζαν ντΑρκ» και αποτέλεσε έμπνευση για τον λαό της Ισπανίας αλλά και για διάφορους καλλιτέχνες όπως ο Γκόγια και ο Λόρδος Βύρων.
Ορισμένοι ιστορικοί ισχυρίζονται ότι το 1813 βέθηκε στην πρώτη γραμμή της μάχης της Βιτώρια υπό τις διαταγές του Κέρνκρος, ο οποίος δεχόταν άμεσα τις διαταγές του Ουέλινγκτον, αλλά ο ιστορικός Λίπσκομπ το αμφισβητεί.
Μετά από αιματηρή μάχη οι Γάλλοι έλυσαν την πολιορκία της Σαραγόσα για μερικές εβδομάδες αλλά επέστρεψαν με ισχυρότερες δυνάμεις και τελικά η πόλη έπεσε στους Γάλλους.
Παρά το γεγονός όμως ότι οι Ισπανοί ηττήθηκαν στο τέλος, η πράξη της αποτέλεσε έμπνευση για όλους όσους αντιστάθηκαν στους Γάλλους κατά την διάρκεια του πολέμου.
Καθώς ο πόλεμος εξελισσόταν και οι Γάλλοι άρχισαν να χάνουν δυνάμεις, ο ρόλος της στην αντίσταση ενισχύθηκε, ειδικά μετά τη μυστική υποστήριξη που άρχισε να προσφέρει στους Ισπανούς ο Δούκας Ουέλινγκτον.
Στις αρχές Ιουνίου οι Γάλλοι άρχισαν να βαδίζουν προς τη Σαραγόσα, μία πόλη που δεν είχε γνωρίσει πόλεμο για πάνω από 450 χρόνια και φυλασσόταν από μικρή επαρχιακή δύναμη υπό την ηγεσία του Κόμη Χοσέ ντε Πάλαφοξ.
Μετά τον πόλεμο παντρεύτηκε έναν γιατρό και σε προχωρημένη ηλικία συνήθιζε να πηγαίνει βόλτες στο Πορτίγιο φορώντας όλα τα μετάλια που της είχαν απονεμηθεί.
Αφού δημοσίευσε τα πρώτα του ποιήματα στην ηλικία των δεκαοκτώ, Η ψυχή των ανθρώπων , εγκατέλειψε τη σταδιοδρομία του στη διδασκαλία στο τέλος του Α Παγκοσμίου Πολέμου και αφοσιώθηκε αποκλειστικά στη λογοτεχνία.
Το έργο του χαρακτηρίστηκε από μια κυρίαρχη ιδέα, που είχε από τα νεανικά του χρόνια: τον ουνανιμισμό, δηλαδή την έκφραση της συλλογικής ψυχής μιας κοινωνικής ομάδας.
Θα βρει αργότερα την ολοκληρωμένη έκφρασή της στον μυθιστορηματικό κύκλο Οι άνθρωποι καλής θέλησης , είκοσι επτά τόμοι που δημοσιεύθηκαν μεταξύ 1932 και 1946, μια τεράστια τοιχογραφία στην οποία, σκιαγραφεί την εικόνα της εξέλιξης της κοινωνίας μεταξύ 1908 και 1933.