polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ανήκει στην ευρύτερη περιοχή του κάμπου της Ημαθίας, όπου στα αρχαία χρόνια εκτεινόταν η Βοττιαία, η τρίτη κατά σειρά περιοχή που ενσωματώθηκε στο Μακεδονικό Βασίλειο, η οποία εκτεινόταν από τα βορειανατολικά της Ημαθίας σε όλη τη βαλτώδη πεδινή περιοχή μεταξύ των ποταμών Λουδία, Αλιάκμονα και Αξιού, την περιοχή δηλαδή γύρω από τη λίμνη των Γιαννιτσών (την Λουδιακή λίμνη όπως αναφέρεται στα χρόνια πριν την Τουρκοκρατία).
Σχινάς σημειώνουν ως "Σλαβοχώρα" με τα περισσότερα σλαβικά τοπωνύμια, που διατηρούνταν μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα, και στην οποία αναζητείται το χαρτουλαράτο της Δοβροχουβίστης και η έδρα της επισκοπής Δρο γουβιτείας.
" 'Αναγνωρίζεται είς ιδίαν Κοινότητα ό έν τω Νομώ Θεσσαλονίκης 'Επαρχία Βερροίας συνοικισμός Ζερβοχώρι υπό τό όνομα "Κοινότης Ζερβοχωρίου" καί μέ έδραν τόν ομώνυμον συνοικισμόν.".
Σύμφωνα λοιπόν με το ΦΕΚ της εποχής, το χωριό με την ονομασία τότε "Ζερβοχώρι" προσαρτάται στην νεοϊδρυθείσα κοινότητα Ζερβοχωρίου , της οποία αποτέλεσε και έδρα.
Οι νομοί της Πέλλας και του Κιλκίς χωρίστηκαν το 1930 και το 1937 αντίστοιχα, και μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο συστάθηκαν οι νομοί Ημαθίας και Πιερίας .
Το 1986, οι κάτοικοι των κοινοτήτων Αγγελοχωρίου, Ζερβοχωρίου και Πολυπλατάνου, εκμεταλλευόμενοι τη δυνατότητα που τους παρείχε η τότε νομοθεσία, αποφασίζουν τη συνένωσή τους και τη δημιουργία από κοινού του Δήμου Ειρηνούπολης.
Επρόκειτο για μία από τις έξι, σε όλη τη χώρα, εθελούσιες συνενώσεις δήμων, δημιουργώντας τον τέταρτο δήμο στον νομό Ημαθίας μετά τους δήμους Βέροιας, Ναούσης και Αλεξάνδρειας.
Ήδη από την εποχή του γιού του, Μερενπτά, που τον διαδέχτηκε στον θρόνο, η Αίγυπτος αντιμετώπιζε προβλήματα από τις εξωτερικές εισβολές των Λιβύων και των λεγόμενων Λαών της Θάλασσας, τους οποίους απώθησε επιτυχώς.
Στην γνωστή ως Στήλη του Μερενπτά ή Στήλη του Ισραήλ η οποία ανακαλύφθηκε από τον Φλίντερς Πέτρι και σήμερα φιλοξενείται στο Μουσείο Καΐρου, ο Μερενπτά περιγράφει τα κατορθώματα και τις νίκες του εναντίον των λαών αυτών.
Ασία και του Α στη βόρεια Συρία είναι μερικές ακόμη από τις περιοχές οι οποίες επλήγησαν από τις επιθέσεις των Λαών της Θάλασσας, οι οποίες εντάσσονται στο γενικότερο κλίμα αναταραχών και ανακατατάξεων στην ευρύτερη περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.
Ο Ραμσής Γ, γιός του , δεν είχε βασιλική καταγωγή και για να ισχυροποιήσει την εξουσία του χρειαζόταν την υποστήριξη του ιερατείου, η οποία ήλθε μεν, αλλά με τεράστια ανταλλάγματα αχανείς εκτάσεις καλλιεργήσιμης γης, τις οποίες παραχώρησε στο ιερό του Άμωνα.
Η οικονομική κρίση ήταν αναπόφευκτη και ο λαός της Αιγύπτου άρχισε να υποφέρει, ενώ η εμπιστοσύνη τους προς το πρόσωπο του βασιλιά τους κλονίσθηκε ανεπανόρθωτα.
Οι πληρωμές των εργατών καθυστερούσαν και ξέσπασαν οι πρωτοφανείς για την εποχή απεργίες των εργατών του Ντέιρ ελ-Μεντίνα, οι οποίοι δούλευαν στην κατασκευή των βασιλικών τάφων.
Με την 19η Δυναστεία, η οποία προηγήθηκε, διαμόρφωσαν την λεγόμενη περίοδο των "Ραμσίδων" από το όνομα Ραμσής που έφεραν οι περισσότεροι βασιλείς τους και κυρίως από τον Ραμσή Β που υπήρξε ο σημαντικότερος φαραώ μεταξύ τους.
Εσωτερικές έριδες μεταξύ των διαδόχων του θρόνου οι οποίοι τοποθετούσαν το προσωπικό συμφέρον πάνω από την ευημερία του τόπου και η διαφθορά που επικρατούσε στις τάξεις των αξιωματούχων της αυλής ροκάνιζαν τα θεμέλια της εξουσίας των φαραώ.
Ο Ραμσής Β της 19ης Δυναστείας, άφησε στους διαδόχους του ένα ισχυρό βασίλειο που είχε για πρωτεύουσα την Πι-Ραμεσέ που ίδρυσε ο ίδιος, όμως μετά το θάνατό του, το βασίλειο αυτό άρχισε σταδιακά να αποδομείται.
Όταν απεβίωσε η Αικατερίνη, ο Γκαστόν έκανε 2ο γάμο, με την Ισαβέλλα των Αλμπρέ, κόρη τού Αλαίν Α κυρίου τού Αλμπρέ και είχε τέκνα:
Ο ιστορικός Στήβεν Ράνσιμαν τον χαρακτήρισε «την πιο χρήσιμη από τις δυτικές πηγές» για την πτώση της Πόλης το 1453, κυρίως λόγω της συναρπαστικής αφήγησης που ακολουθεί τα γεγονότα της πολιορκίας σε καθημερινή βάση.
Εντούτοις, ως Βενετός, ο Μπάρμπαρο ήταν σαφώς προκατειλημμένος ειδικά κατά των Γενουατών του Πέρα , τους οποίους κατηγορεί ότι προέβησαν σε συναλλαγή με τους Οθωμανούς κατά τη διάρκεια της πολιορκίας.
Κι αν σε αυτό συμφωνούν οι έλληνες χρονικογράφοι, είναι ο μόνος που ισχυρίζεται ότι ο Τζοβάνι Τζουστινιάνι , ο γενοβέζος διοικητής του στο Μεσοτειχίου , του πιο αδύναμου μέρος των Τειχών της Πόλης, εγκατέλειψε τη θέση του πριν την πτώση και αυτό οδήγησε στην πτώση της Πόλης:
ο Γενουάτης , αποφάσισε να εγκαταλείψει τη θέση του και κατέφυγε στο πλοίο του, το οποίο βρισκόταν στον Κεράτιο. Ο αυτοκράτορας τον είχε αρχηγό των δυνάμεών του και, όπως έφευγε μέσα από την πόλη φώναζε: «Οι Τούρκοι μπήκαν στην πόλη!" Αλλά δεν έλεγε την αλήθεια, οι Τούρκοι δεν ήταν ακόμα μέσα.
Οι Έλληνες ιστορικοί Δούκας και Λάονικος Χαλκοκονδύλης λένε επίσης οτι τραυματίστηκε - μόνο ο Μπάρμπαρο ισχυρίζεται ότι ο Γενουάτης στρατιωτικός έφυγε με αυτόν τον τρόπο.
Όσο σοβαρές κι αν είναι οι επικρίσεις εναντίον του, η ιστορική καταγραφή του Μπάρμπαρο έχει σταθερή χρονολογική αφήγηση που παρουσιάζει τα γεγονότα της πολιορκίας της Κωνσταντινούπολης μέρα τη μέρα.
Αν και είχε όλα τα χαρακτηριστικά των Ωτβίλ, που είχαν κάνει την εξουσία τους στη Νότιο Ιταλία αναπόφευκτη, ως νόθος δεν ήταν ο διάδοχος, αλλά ο αδελφός του Γοδεφρείδος, γνήσιο τέκνο τού Ρογήρου.
Το 1077 στην πολιορκία τού Τράπανι, ενός από τα δύο οχυρά των Σαρκηνών που έμειναν στα δυτικά της Σικελίας, ο Ιορδάνης οδήγησε μία έφοδο, η οποία με επιτυχία αιφνιδίασε τους φύλακες των βοσκών για τα ζώα.
Ήταν παρών στην πολιορκία της Ταορμίνας το 1079· το 1081 με τον Ροβέρτο τού Σουρ βάλ και τον Ηλία Καρτόμι με μία άλλη αιφνιδιαστική επίθεση ανέκτησε την πόλη της Κατάνια από τον Ιμπβ Αμπάντ τελευταίο εμίρη των Συρακουσών.
Το επόμενο έτος, ενώ ο πατέρας του ήταν μακριά και βοηθούσε τον αδελφό του Ροβέρτο τον Πονηρό δούκα της Απουλίας, ο Ιορδάνης τέθηκε υπεύθυνος της Σικελίς.
Μόλις δύο ημέρες αργότερα ανατέθηκε στον Αλεξέι Σιούσεφ το κτίσιμο μιας κατάλληλης δομής για να εκτεθεί εκεί η σορός του Λένιν σε λαϊκό προσκύνημα.
Μέχρι τον Αύγουστο του 1924 ο Σιούσεφ είχε αντικαταστήσει τη δομή αυτή με μία μεγαλύτερη και η σορός του Λένιν τοποθετήθηκε μέσα σε μία σαρκοφάγο σχεδιασμένη από τον αρχιτέκτονα Κονσταντίν Μελνίκοφ.
Οι ένοπλοι φρουροί του μπορούν να κάνουν σωματική έρευνα στους επισκέπτες πριν από την είσοδο, ενώ οι τελευταίοι απαιτείται να δείχνουν σεβασμό στο εσωτερικό του: απαγορεύεται η φωτογράφηση και η λήψη εικόνας, η ομιλία, το κάπνισμα, το να έχουν τα χέρια στις τσέπες, ενώ οι άνδρες που φορούν καπέλο πρέπει να το βγάζουν σε ένδειξη σεβασμού.
Ο πρόεδρος Μπορίς Γιέλτσιν, με την υποστήριξη της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, σκόπευε να κλείσει το Μαυσωλείο και να θάψει τον Λένιν δίπλα στη μητέρα του, τη Μαρία Αλεξάντροβνα Ουλιάνοβα, στο Κοιμητήριο του Βόλκοβο στην Αγία Πετρούπολη.
Αλλά ο διάδοχος του Γιέλτσιν, ο Βλαντίμιρ Πούτιν, αντιτάχθηκε στη μεταφορά, με το επιχείρημα ότι θα υπονοούσε πως γενεές πολιτών είχαν υιοθετήσει ψευδείς αξίες κατά την εβδομηκονταετία του σοβιετικού καθεστώτος.
Μέχρι σήμερα είναι ο τόπος όπου διατηρείται η σορός του πρώτου Σοβιετικού ηγέτη Βλαντίμιρ Λένιν σε δημόσια έκθεση από το έτος του θανάτου του μέχρι σήμερα.
Κτισμένο από γρανίτη σε σχέδια του αρχιτέκτονα Αλεξέι Σιούσεφ, ενσωματώνει στη μνημειακή γραμμή του στοιχεία από αρχαία μαυσωλεία, όπως την Πυραμίδα του Ζοσέρ, τον Τάφο του Κύρου του Μέγα και τον Ναό των Επιγραφών.
Ο παθολόγος Αλεξέι Ιβάνοβιτς Αμπρικόσοφ είχε ταριχεύσει το σώμα του Λένιν λίγο μετά τον θάνατό του και το 1930 ολοκληρώθηκε ένα κανονικό μαυσωλείο, κατασκευασμένο από μάρμαρο, πορφυρίτη, γρανίτη και λαβραδορίτη, και σχεδιασμένο από τον Σιούσεφ, τον . Φράντσουζ και τον Γ.
Στις 26 Ιανουαρίου 1924 ο αρχιφρούραρχος Μόσχας εξέδωσε διαταγή να τοποθετηθεί τιμητική φρουρά στο Μαυσωλείο, την οποία οι Ρώσοι αποκαλούσαν «Φυλάκιο Αριθμός 1».
Μετά τη Ρωσική Συνταγματική Κρίση του 1993 η τιμητική φρουρά καταργήθηκε και από το 1997 το «Φυλάκιο Αριθμός 1» είναι το Μνημείο του άγνωστου στρατιώτη στον Κήπο Αλεξάνδρου, στην άλλη πλευρά των τειχών του Κρεμλίνου.
Η επίσης ταριχευμένη σορός του Ιωσήφ Στάλιν βρισκόταν δίπλα σε αυτή του Λένιν από τον θάνατο του Στάλιν τον Μάρτιο του 1953 μέχρι τον Οκτώβριο του 1961, οπότε απομακρύνθηκε στα πλαίσια της «αποσταλινοποίησης» και τάφηκε πιο πίσω, στη Νεκρόπολη του Τείχους του Κρεμλίνου, ακριβώς κάτω από το τείχος.
Τον Οκτώβριο του 1941, όταν η Μόσχα κινδύνευε από την προέλαση των γερμανικών στρατευμάτων, η σορός του Λένιν μεταφέρθηκε στο Τιουμέν, την παλαιότερη ρωσική πόλη στη Σιβηρία.
Επιπλέον, η σορός του Λένιν επρόκειτο να μεταφερθεί στο Πάνθεο της Μόσχας μετά την ολοκλήρωσή του, αλλά η κατασκευή του ακυρώθηκε μετά την πάροδο της αποσταλινοποίησης.
Παρόλο που είναι δύσκολο κανείς να ξεπεράσει τον θάνατο ενός δικού του, είναι εύλογο πως αυτός γεννήθηκε και πέθανε για να συναντήσει τον Δημιουργό, όπως άλλωστε γεννήθηκε για να τον δοξάζει με τη βοήθεια χαρισμάτων.
Επίσης, σημαντικό θέμα που αναπτύσσεται είναι πως ο Θεός ευλόγησε, όχι μόνο τον κατεξοχήν λαό της σοφίας, το Ισραήλ, αλλά και όλα τα κράτη του κόσμου.
Επιπροσθέτως είναι κάτι που συνδέει την Παλαιά και την Καινή Διαθήκη, ότι δηλαδή “καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν”.
Στον πρόλογο έχουμε πληροφορίες τόσο για τον παππού του όσο και για την εποχή που μεταφράστηκε το θεόπνευστο βιβλίο, καθώς επίσης και ότι υπήρχε κίνδυνος που συζούσαν με ειδωλολάτρες.
Πρώτον θέλει να διδάξει τους Ιουδαίους να μην επιδοθούν στην ειδωλολατρεία και να έχουν κάποιες αρχές και δεύτερον να τονώσει το πατριωτικό τους αίσθημα με την υπενθύμιση ιστορικών γεγονότων όπως και προσώπων της πόλης.
Υπάρχει και άλλη εκδοχή για το γνωστό "Ιησούς υιός Σειράχ Ιεροσολυμίτης" που αναφέρεται στο 50,27 δηλαδή ότι επρόκειτο για τον γιο του Σειράχ, ονόματι Ιησού καταγόμενο από την Ιερουσαλήμ.
Ήταν η περίοδος που έγραψε και τη Σοφία Σειράχ στα εβραϊκά με σκοπό να αφυπνίσει τον λαό και ειδικά τους νέους για τη μόνη αλήθεια και να αποτρέψει τη διάδοση της ειδωλολατρείας.
Σχετικά με το γράψιμο της Σοφίας Σειράχ θα λέγαμε ότι εστιάζει στον Μωσαϊκό νόμο περισσότερο από τη «Σοφία Σολομώντος» και τις «Παροιμίες», παρόλο που μοιάζει το περιεχόμενο των τριών αυτών βιβλίων.
Σύμφωνα με τους ιστορικούς, η Λέζα θεωρείται ως η τοποθεσία του Συνδέσμου της Λέζα, όπου ο Σκεντέρμπεης σύστησε τη συμμαχία των Αλβανών ηγεμόνων στον αγώνα ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Το 1924, η αλβανική κυβέρνηση μετονόμασε το Σενγκίν σε Ουίλσον, προς τιμήν του Αμερικανού προέδρου Γούντροου Ουίλσον για την υποστήριξη του στον αγώνα της ανεξαρτησίας της Αλβανίας.
Αναφέρεται από τον Φραντσέσκο Μπαρότσι το 1577 ως , στην επαρχία Αποκορώνου, και στην απογραφή του Καστροφύλακα του 1583 ως με 58 κατοίκους, με 38 οφειλόμενες αγγαρείες και πέντε προνομιούχους.
Τελικά, με το πρόγραμμα Καποδίστριας η κοινότητα Φυλακής καταργήθηκε και ο οικισμός εντάχθηκε στο δήμο Γεωργιούπολης και με το πρόγραμμα Καλλικράτης έγινε τμήμα του δήμου Αποκορώνου.
Βρίσκεται σε υψόμετρο 100 μέτρων και απέχει από τα Χανιά 49 χιλιόμετρα, νότια από το χωριό Δράμια, μαζί με το οποίο απαρτίζουν την τοπική κοινότητα Φυλακής.
Το 1981 ανασκάφηκε στη θέση «Της τρύπας τ’ αρμί», περίπου ένα χιλιόμετρο βορειοδυτικά του χωριού, θολωτός τάφος της υστερομινωικής εποχής ΙΙΙΑ2-ΙΙΙΒ, η οποία αντιστοιχεί στην περίοδο 1370-1200 π.
Ο τάφος βρέθηκε συλημένος, αν και κάποια κτερίσματα διέλαθαν των τυμβορύχων, όπως χρυσοί ρόδακες περιδέρεου, ασημένια και λίθινα δαχτυλίδια και σφραγιδόλιθοι.
Οι βομβιστικές επιθέσεις στην εκκλησία έγιναν κατά τη διάρκεια της Λειτουργίας του Πάσχα σε Νεγκόμπο, Μπατικαλόα και Κολόμπο· τα ξενοδοχεία που είχαν βομβαρδιστεί ήταν το -, το , το και το Η διεύθυνση του ξενοδοχείου συνέχισε τη λειτουργία του στις 24 Απριλίου 2019.
Σύμφωνα με κυβερνητικούς αξιωματούχους, και οι επτά από τους βομβιστές αυτοκτονίας στις σχεδόν ταυτόχρονες επιθέσεις ήταν πολίτες της Σρι Λάνκα που συνδέονταν με την Τζαμάτ ατ-Ταουχίντ αλ-Ουατανιάχ , τοπική μαχητική ισλαμιστική ομάδα με ύποπτους ξένους δεσμούς, παλαιότερα γνωστή για επιθέσεις εναντίον βουδιστών.
Ο υπουργός Άμυνας δήλωσε στο κοινοβούλιο ότι οι αρχικές έρευνες αποκάλυψαν ότι η επίθεση ήταν αντίποινα για την επίθεση κατά των μουσουλμάνων στο Κράισττσερτς στις 15 Μαρτίου 2019.
Οι βομβιστικές επιθέσεις του Πάσχα του 2019 στη Σρι Λάνκα ήταν μια σειρά συντονισμένων τρομοκρατικών επιθέσεων που συνέβη στις 21 Απριλίου 2019, την Κυριακή του Πάσχα των Καθολικών, όταν τρεις χριστιανικές εκκλησίες στη Σρι Λάνκα και τρία πολυτελή ξενοδοχεία στην εμπορική πρωτεύουσα Κολόμπο στοχεύθηκαν σε μια σειρά βομβιστικών επιθέσεων αυτοκτονίας.
Στις 23 Απριλίου 2019, το Πρακτορείο Ειδήσεων , ένα προπαγανδιστικό μέσο για την μαχητική ισλαμική τρομοκρατική οργάνωση, το Ισλαμικό Κράτος του Ιράκ και το Λεβάντε, ισχυρίστηκε ότι οι βομβιστές ήταν αγωνιστές του ΙΚΙΛ που ανταποκρίθηκαν στην έκκλησή του να επιτεθεί στους πολίτες του συνασπισμού χωρών που πολεμά την ομάδα.
Αποτελεί έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Εσπερίων, του δήμου Βόρειας Κέρκυρας, της περιφερειακής ενότητας του Νομού Κέρκυρας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα.
Στη συνέχεια έκανα το 1-2 στην ημιτελικό όμιλο τους, πέφτοντας πάνω στη Σοβιετική Ένωση, που πήρε το χρυσό μετάλλιο και την Αίγυπτου, που πήρε το χάλκινο.
Οι Πολωνοί κατέκτησαν την τέταρτη θέση με συνολικό ρεκόρ 2-3 στο δεύτερο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα καλαθοσφαίρισης, το Ευρωμπάσκετ 1937, που οργανώθηκε από τη της Διεθνούς Ομοσπονδίας Καλαθοσφαίρισης.
Πήραν την πρώτη θέση στον προκαταρκτικό όμιλο των τεσσάρων ομάδων στην τριπλή ισοβαθμία, αφού η Γαλλία και η Λετονία είχαν το ίδιο ρεκόρ με την πολωνική ομάδα.
Έδειξε γρήγορα ότι μπορούσε ακόμα να παίξει στο ευρωπαϊκό επίπεδο, κερδίζοντας και τους τέσσερις προκαταρκτικούς αγώνες για να προκριθεί στον τελικό γύρο.
Παρά το μέτριο ρεκόρ τους σε αυτόν τον γύρο, οι Πολωνοί απέδειξαν ότι μπορούσαν να είναι αποτελεσματικοί ενάντια στις καλύτερες της ομάδες της Ευρώπης, με μια νίκη με 72-68 έναντι της τελικής φιναλίστ Τσεχοσλοβακίας.
Οι Πολωνοί έχασαν και τα 3 παιχνίδια, αλλά ακόμα και στην ήττα τους έμειναν ανταγωνιστικοί, χάνοντας για 8 πόντους σε μία σεβαστή γαλλική ομάδα και με 9 πόντους από την ιταλική ομάδα.
Παρά το γεγονός ότι είχε τοποθετηθεί στον ίδια προκαταρκτικό όμιλο με τη Σοβιετική Ένωση, οι Πολωνία πήγε με ρεκόρ 2-1 στο γύρο και προχώρησε στον τελικό γύρο.
Έχασε τα έξι πρώτα από τα επτά παιχνίδια σε αυτόν τον γύρο, κάνοντας την πρώτη τους νίκη στο τελευταίο παιχνίδι του γύρου, ενάντια στη Γαλλία, για να πάρει την 7η θέση στο σύνολο.
Οι μεγαλύτερες επιτυχίες της είναι το ασημένιο μετάλλιο στο Ευρωμπάσκετ 1963 στη Πολωνία και η τέταρτη θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1936 στο Βερολίνο και στο Ευρωμπάσκετ 2022 ξανά στο Βερολίνο.
Όταν απεβίωσε η Λαοδίκη, ο αδελφός της Μιθριδάτης Β της Κομμαγηνής πήρε τη σορό της στην Κομμαγηνή και την έθεσε δίπλα στη μητέρα της Ισιάδα, την αδελφή της Αντιοχίδα και την ανιψιά της Άκα Α.
Μία τυπική μέθοδος παράκαμψης είναι η χρήση κρυπτογραφημένων συνδέσεων – όπως με και / – για διαφυγή από το περιεχόμενο , ή με μείωση του / της δέσμης του / ώστε να ελαττωθεί η ποσότητα κειμένων που περιέχονται ανά πακέτο.
Επαναφορά της σύνδεσης: Αν μια προηγούμενη σύνδεση είναι αποκλεισμένη από το φίλτρο, οι μετέπειτα προσπάθειες σύνδεσης από αμφότερες τις πλευρές μπορούν επίσης να αποκλειστούν για κάποιο μεταβλητό χρονικό διάστημα.
Ανάλογα με τη θέση του αποκλεισμού, και άλλοι χρήστες ή ιστοσελίδες μπορούν επίσης να αποκλειστούν, αν η επικοινωνία είναι δρομολογημένη μέσω της αποκλεισμένης θέσης.
Αποσύνδεση δικτύου: Μία τεχνικά απλούστερη μέθοδος για την λογοκρισία του Διαδικτύου είναι η ολοκληρωτική διακοπή της λειτουργίας όλων των δρομολογητών, είτε με χρήση λογισμικού ή με μηχανική επέμβαση στον εξοπλισμό .
Φαίνεται πως αυτό συνέβη στις 27 και 28 Ιανουαρίου 2011, κατά τη διάρκεια των Αιγυπτιακών διαδηλώσεων του 2011, σε ό, τι έχει περιγραφεί ευρέως ως ένας «άνευ προηγουμένου» αποκλεισμός του διαδικτύου.
Αυτός ο πλήρης αποκλεισμός υλοποιήθηκε χωρίς να διακοπούν οι μεγάλες διηπειρωτικές συνδέσεις οπτικών ινών, με την εταιρεία να δηλώνει την 27 Ιανουαρίου, «Οι σημαντικές διαδρομές οπτικών ινών Ευρώπης-Ασίας που διέρχονται μέσω της Αιγύπτου φαίνεται πως παρέμειναν ανεπηρέαστες για τώρα.» Πλήρεις αποκλεισμοί σημειώθηκαν επίσης το 2007 στη Μιανμάρ/Βιρμανία, το 2011 στη Λιβύη, και στη Συρία κατά τη διάρκεια του Συριακού εμφυλίου πολέμου.
Λογοκρισία Πύλης και απόκρυψη των αποτελεσμάτων αναζήτησης: Οι μεγάλες πύλες, με συμπεριλαμβανόμενες τις μηχανές αναζήτησης, μπορούν να αποκλείσουν ορισμένους ιστότοπους που κανονικά θα περιλάμβαναν.
Επιθέσεις Δικτύων Υπολογιστών: Οι επιθέσεις άρνησης υπηρεσιών και οι επιθέσεις που υπονομεύουν τις αντίπαλες ιστοσελίδες μπορεί να έχουν το ίδιο αποτέλεσμα με άλλες τεχνικές αποκλεισμού, παρεμποδίζοντας ή περιορίζοντας την πρόσβαση σε ορισμένες ιστοσελίδες ή άλλες ηλεκτρονικές υπηρεσίες, έστω και για μόνο για ένα περιορισμένο χρονικό διάστημα.
Μία τυπική μέθοδος παράκαμψης είναι ο εντοπισμός των διακομιστών μεσολάβησης που έχουν πρόσβαση στους ιστότοπους προορισμού, αλλά ενδέχεται αυτοί να είναι μπλοκαρισμένοι ή αποκλεισμένοι, και ορισμένες τοποθεσίες του Διαδικτύου, όπως η Βικιπαίδεια , επίσης φράσσουν τους διακομιστές μεσολάβησης.
Μερικές μεγάλες ιστοσελίδες όπως το έχουν διαθέσει πρόσθετες διευθύνσεις για να παρακάμψουν τις φραγές, αλλά αργότερα οι φραγές επεκτάθηκαν ώστε να καλύψουν τις νέες διευθύνσεις.
Φιλτράρισμα και ανακατεύθυνση του Συστήματος Ονομάτων Τομέων : Τα αποκλεισμένα ονόματα τομέα δεν επιλύονται, ή μια εσφαλμένη διεύθυνση επιστρέφεται μέσω πειρατείας ή με άλλα μέσα.
Μία τυπική μέθοδος παράκαμψης είναι να βρεθεί ένας εναλλακτικός αναλυτής που να επιλύει τα ονόματα τομέων σωστά, αλλά και οι διακομιστές ονομάτων τομέων υπόκεινται σε αποκλεισμό, ιδιαίτερα μέσω φραγής διευθύνσεων .
Για παραδείγματα αναφέρονται η δυνατότητα τροποποίησης του αρχείου ή πληκτρολόγηση της διεύθυνσης αντί του ονόματος τομέα ως μέρος του που έχει δοθεί σε ένα πρόγραμμα περιήγησης στο Δίκτυο.
Φιλτράρισμα του Ενιαίου Εντοπιστή Πόρων : Οι συμβολοσειρές των σαρώνονται για συγκεκριμένες λέξεις-κλειδιά ανεξάρτητα από το όνομα τομέα που προσδιορίζεται στη διεύθυνση .
Το 1993 ένα άρθρο του ανέφερε μία ρήση του Τζον Γκίλμορ, ενός από τους ιδρυτές του , που λέει «Το Δίκτυο εκλαμβάνει τη λογοκρισία ως βλάβη και κινείται περιμετρικά γύρω της.»
Τον Νοέμβριο του 2007, ο «Πατέρας του Ίντερνετ» Βιντ Σερφ δήλωσε ότι θεωρεί ότι ο κυβερνητικός έλεγχος του Διαδικτύου αποτυγχάνει επειδή ο Ιστός είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου ιδιωτικός.
Στην έκθεση μιας έρευνας που πραγματοποιήθηκε το 2007 και δημοσιεύτηκε το 2009 από το Κέντρο του Μπέρκμαν για το Ίντερνετ & την Κοινότητα στο Πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ, δηλώθηκε ότι: «Είμαστε βέβαιοι ότι το εργαλείο των προγραμματιστών για παράκαμψη της λογοκρισίας θα ξεπεράσει τις κυβερνητικές προσπάθειες για κλείδωμα», αλλά και ότι «.πιστεύουμε ότι λιγότερο από 2% του ολικού αριθμού των φιλτραρισμένων χρηστών του Διαδικτύου χρησιμοποιούν εργαλεία παράκαμψης".
Αντίθετα, μία έκθεση του 2011 των ερευνητών του Διαδικτυακού Ινστιτούτου της Οξφόρδης που δημοσιεύθηκε από την κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «. ο έλεγχος των πληροφοριών για το Ίντερνετ και το Δίκτυο είναι σίγουρα εφικτός, και ως εκ τούτου η τεχνολογική πρόοδος δεν εγγυάται μεγαλύτερη ελευθερία λόγου.
Ο δρ Σάσι Θάρουρ σε ένα τριμηνιαίο πρόγραμμα σειράς διαλέξεων που οργανώθηκε από ένα επιστημονικό επιτελείο που έχει έδρα στην Ινδία, το Κέντρο Ερευνών για τη Δημόσια Πολιτική, δήλωσε ότι «οι οδοί έκφρασης των απόψεων και των ιδεών μας έχουν ενισχυθεί και πολλαπλασιαστεί μέσω των ψηφιακών μέσων, και η ελευθερία της έκφρασης συνοδεύεται από μεγάλη ευθύνη»
Η φραγή και το φιλτράρισμα μπορεί να βασίζονται σε σχετικά στατικές μαύρες λίστες ή να καθορίζεται πιο δυναμικά βάσει εξέτασης των πληροφοριών που ανταλλάσσονται σε πραγματικό χρόνο.
Η φραγή ή το φιλτράρισμα μπορεί να γίνονται σε συγκεντρωτικό εθνικό επίπεδο, σε ένα αποκεντρωμένο υποεθνικό επίπεδο, ή σε επίπεδο ιδρύματος, για παράδειγμα σε βιβλιοθήκες, πανεπιστήμια ή Ίντερνετ καφέ.
Οι χώρες μπορούν να φιλτράρουν το απόρρητο περιεχόμενο σε συνεχή βάση και/ή να εφαρμόζουν προσωρινό φιλτράρισμα κατά τη διάρκεια συγκεκριμένων περιόδων, όπως στις εκλογές.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, οι λογοκριτικές αρχές ενδέχεται να μπλοκάρουν κρυφά περιεχόμενο ώστε να παραπλανηθεί το κοινό και να πιστέψει ότι δεν έχει εφαρμοστεί λογοκρισία.
Εκτός και αν ο ελεγκτής έχει πλήρη έλεγχο σε όλους τους υπολογιστές που είναι συνδεδεμένοι στο Ίντερνετ, όπως στη Βόρεια Κορέα (όπου πρόσβαση στο ενδοδίκτυο έχουν μόνο οι προνομιούχοι πολίτες), ή στην Κούβα, όπου η ολοκληρωτική λογοκρισία των πληροφοριών είναι έως και ανέφικτη λόγω της υποκείμενης κατανεμημένης τεχνολογίας του Διαδικτύου.
Οι ψευδωνυμίες και τα καταφύγια δεδομένων προστατεύουν την ελευθερία του λόγου χρησιμοποιώντας τεχνολογίες που εγγυώνται ότι δεν μπορεί να αφαιρεθεί υλικό και εμποδίζει την αναγνώριση των δημιουργών.
Μ'όλα ταύτα, η φραγή παραμένει μία αποτελεσματική μέθοδος για τον περιορισμό της πρόσβασης σε απόρρητες πληροφορίες στους περισσότερους χρήστες όταν οι λογοκριτές, όπως στην Κίνα, βρίσκονται σε θέση να διαθέσουν σημαντικούς πόρους για την οικοδόμηση και τη διατήρηση ενός ολοκληρωμένου συστήματος λογοκρισίας.
Το 2009 ο Ρόναλντ Ντέμπερτ, καθηγητής πολιτικών επιστημών στο Πανεπιστήμιο του Τορόντο και συν-ιδρυτής και κύριος ερευνητής της , και το 2011 ο Ευγένιος Μοροζωφ, επισκέπτης στο Πανεπιστήμιο του Στάνφορντ και αντιπολιτευτικός συνεργάτης των , εξήγησαν ότι οι εταιρείες στις Ηνωμένες Πολιτείες, τη Φινλανδία, τη Γαλλία, τη Γερμανία, τη Βρετανία, τον Καναδά, και η Νότια Αφρική είναι εν μέρει υπεύθυνες για την αυξανόμενη επιτήδευση του φιλτραρίσματος διαδικτυακού περιεχομένου σε όλο τον κόσμο.
Ενώ τα τυποποιημένα λογισμικά φιλτραρίσματος που πωλούνται από ιδιωτικές εταιρείες στην αγορά προορίζονται κυρίως για επιχειρήσεις και άτομα που θέλουν προστασία για τους ίδιους, τους υπαλλήλους τους και τις οικογένειές τους, και επίσης χρησιμοποιούνται από τις κυβερνήσεις για αποκλεισμό του απόρρητου περιεχομένου.
Στην ίδια έρευνα, το 83% συμφώνησε ότι «η πρόσβαση στο Διαδίκτυο θα πρέπει να θεωρείται βασικό ανθρώπινο δικαίωμα» και το 86% συμφώνησε ότι «η ελευθερία της έκφρασης πρέπει να είναι εγγυημένη στο Διαδίκτυο».
Η αντίληψη της λογοκρισίας στο διαδίκτυο στις ΗΠΑ βασίζεται ως επί το πλείστον στην Πρώτη Τροπολογία και το δικαίωμα για επεκτατική ελευθερία του λόγου και πρόσβαση στο περιεχόμενο χωρίς να ληφθούν υπόψη οι συνέπειες.
Σύμφωνα με την , πάνω από 400 εκατομμύρια άνθρωποι χρησιμοποιούν εικονικά ιδιωτικά δίκτυα για να παρακάμψουν τη λογοκρισία ή για την αύξηση της ιδιωτικότητας του χρήστη.
Πολλές από τις προκλήσεις που συνδέονται με τη λογοκρισία στο Διαδίκτυο είναι παρόμοιες με εκείνες για τη λογοκρισία εκτός δικτύου, στα πιο παραδοσιακά μέσα όπως οι εφημερίδες, τα περιοδικά, τα βιβλία, η μουσική, το ραδιόφωνο, η τηλεόραση και ο κινηματογράφος.
Μια διαφορά είναι ότι τα εθνικά σύνορα είναι πιο διαπερατά στο διαδίκτυο: οι κάτοικοι μιας χώρας που απαγορεύει ορισμένες πληροφορίες μπορούν να τις βρούν σε ιστότοπους που φιλοξενούνται εκτός της χώρας.
Συνεπώς, οι λογοκριτές πρέπει να εργαστούν για να αποτρέψουν την πρόσβαση στις πληροφορίες, ακόμη και αν δεν έχουν τον φυσικό ή νομικό έλεγχο των ιστοσελίδων καθαυτών.
Αυτό με τη σειρά του απαιτεί τη χρήση μεθόδων τεχνικής λογοκρισίας που είναι μοναδικές για το διαδίκτυο, όπως το κλείδωμα ιστοτόπων και το φιλτράρισμα περιεχομένου.
Το έχει χρησιμοποιηθεί από την Τυνησία, τη Σαουδική Αραβία, το Σουδάν, τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, το Κουβέιτ, το Μπαχρέιν, το Ιράν, το Ομάν, καθώς και τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ηνωμένο Βασίλειο.
Οι δυσκολίες έγκεινται στο ότι είναι εξαιρετικά δύσκολο να αποκλειστεί με ακρίβεια το περιεχόμενο του στόχαστρου χωρίς να αποκλειστούν μαζί του επιτρεπτές πληροφορίες ή να επιτραπεί η πρόσβαση σε απαγορευμένα υλικά.
Για παράδειγμα έστω ότι γίνεται φραγή σε μια διεύθυνση ενός διακομιστή που φιλοξενεί πολλαπλές ιστοσελίδες, τότε θα αποτραπεί η πρόσβαση σε όλες τις ιστοσελίδες του και όχι μόνο σε εκείνες που περιέχουν περιεχόμενο που κρίνεται προσβλητικό.
Ενώ οι περισσότερες δημοκρατικές χώρες έχουν μέτρια λογοκρισία στο Διαδίκτυο, άλλες χώρες φτάνουν στο σημείο του να περιορίζουν την πρόσβαση σε πληροφορίες, όπως τις ειδήσεις, και να απαγορεύουν τις συζητήσεις μεταξύ των πολιτών.