polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Η Μαρκησία που θεωρεί ακατόρθωτο εγχείρημα την αποπλάνηση της ντε Τουρβέλ δέχεται να στοιχηματίσει μαζί του και όταν ο υποκόμης θα έχει καταφέρει να αποπλανήσει και τις δυο γυναίκες θα περάσει μια νύχτα έρωτα μαζί της.
Παρά τις δυσκολίες που συναντά, ο υποκόμης καταφέρνει να αποπλανήσει την παρθένα Σεσίλ, η οποία είναι παράλληλα ερωτευμένη με τον μουσικό Σεβαλιέ Ντανσενί και να κάνει την Μαντάμ ντε Τουρβέλ να τον ερωτευτεί.
Έχοντας στα χέρια του τα πειστήρια και των δυο αποπλανήσεων, ο υποκόμης διαλύει τη σχέση του με την Μαντάμ ντε Τουρβέλ, παρά το γεγονός ότι είναι ακόμη ερωτευμένος μαζί της και πηγαίνει να ζητήσει από την Μαρκησία την ανταμοιβή του.
Η ταινία αποτελεί κινηματογραφική διασκευή του θεατρικού έργου του Κρίστοφερ Χάμπτον που με τη σειρά του είναι βασισμένο στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Πιερ Σοντερλό ντε Λακλό.
Το ρόλο του υποκόμη ντε Βαλμόν ερμήνευσε ο Άλαν Ρίκμαν, ο οποίος ήταν ακόμα σχετικά άγνωστος στο ευρύ κοινό, γι' αυτό το λόγο όταν έγινε η διανομή των ρόλων από την εταιρία .
Η Μπένινγκ ερμήνευσε τελικά το ρόλο της δολοπλόκου Μαρκησίας σε μια άλλη μεταφορά του θεατρικού που γυριζόταν την ίδια περίοδο, την ταινία Βαλμόν του Μίλος Φόρμαν.
Ο ρόλος της Μαρκησίας ντε Μερτέιγ στην ταινία Βαλμόν είχε αρχικά προσφερθεί στην Μισέλ Φάιφερ, η οποία τον απέρριψε προτιμώντας να ερμηνεύσει το ρόλο της Μαντάμ ντε Τουρβέλ στις Επικίνδυνες Σχέσεις.
Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων ο Τζον Μάλκοβιτς σύναψε ερωτική σχέση με τη Μισέλ Φάιφερ, δίνοντας τέλος στο γάμο του με την ηθοποιό Γκλεν Χέντλι.
Η Γκλεν Κλόουζ έλαβε διθυραμβικές κριτικές για την ερμηνεία της κι ο Μάικ ΛαΣάλ της έγραψε ότι: από τη στιγμή που η Κλόουζ χάνει τον έλεγχο, αναδύεται μια ζωώδης απελπισία κι είναι τρομακτική.
Η Μισέλ Φάιφερ έλαβε επίσης διθυραμβικές κριτικές για την ερμηνεία της, παίζοντας σύμφωνα με την εφημερίδα τον δυσκολότερο ρόλο: Τίποτα δεν είναι πιο δύσκολο από το να παριστάνει κανείς τον ηθικό, αλλά η Φάιφερ είναι αρκετά έξυπνη ώστε να μην το προσπαθήσει, δίνοντας τελικά σάρκα στο ρόλο.
Η ταινία βασίζεται στο θεατρικό του ίδιου του Χάμπτον, με τίτλο , το οποίο αποτελεί διασκευή του γαλλικού μυθιστορήματος του 18ου αιώνα του Πιερ Σοντερλό ντε Λακλό, με τον ίδιο τίτλο.
Στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Γκλεν Κλόουζ, Τζον Μάλκοβιτς, Μισέλ Φάιφερ, Κιάνου Ριβς, Ούμα Θέρμαν, Σούζι Κουρτς, Μίλντρεντ Νάτγουικ και Πίτερ Καπάλντι.
Η ταινία προτάθηκε για επτά βραβεία Όσκαρ, μεταξύ των οποίων και για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, το οποίο έχασε από την ταινία του Μπάρι Λέβινσον Ο Άνθρωπος της Βροχής .
Η Γκλεν Κλόουζ έλαβε την πέμπτη της υποψηφιότητα και δεύτερη για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου, αλλά έχασε το βραβείο από την Τζόντι Φόστερ, ενώ η Μισέλ Φάιφερ, υποψήφια για Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου έχασε το βραβείο από την Τζίνα Ντέιβις.
Μετά από αυτή τη νίκη, ο Εδουάρδος συνειδητοποίησε, ότι για να δημιουργηθεί μια δύναμη ικανή να ανακαταλάβει την Ιερουσαλήμ, θα ήταν απαραίτητο να τερματιστεί η εσωτερική αναταραχή στο χριστιανικό κράτος και έτσι μεσολάβησε μεταξύ του Ούγου Γ και των μη ενθουσιωδών ιπποτών του από την οικογένεια Ιμπελέν της Κύπρου.
Παράλληλα με τη διαμεσολάβηση, ο Εδουάρδος και ο Ούγος Γ άρχισαν να διαπραγματεύονται μία ανακωχή με τον Μπαϊμπάρς: επιτεύχθηκε συμφωνία 10 ετών, 10 μηνών και 10 ημερών τον Μάιο του 1272 στην Καισάρεια.
Ο Εδουάρδος σκότωσε τον δολοφόνο, αλλά είχε λάβει μία πληγή από ένα δηλητηριασμένο στιλέτο, πράγμα που καθυστέρησε περαιτέρω την αναχώρηση τού ίδιου τού Εδουάρδου.
Τον Σεπτέμβριο του 1272 ο Εδουάρδος αναχώρησε από την Άκρα για τη Σικελία και, ενώ ανάρρωνε στο νησί, έλαβε πρώτα είδηση για το τέλος του γιου του Ιωάννη, και στη συνέχεια λίγους μήνες αργότερα είδηση για το τέλος του πατέρα του, Ερρίκου Γ της Αγγλίας.
Αργότερα η άφιξη πρόσθετων δυνάμεων από την Αγγλία και τον Ούγο Γ της Κύπρου, υπό τη διοίκηση τού μικρότερου αδελφού τού Εδουάρδου Εδμόνδου, ενθάρρυνε τον Εδουάρδο.
Οι Σταυροφόροι αιφνιδίασαν μία μεγάλη δύναμη Τουρκομάνων , σκοτώνοντας σύμφωνα με πληροφορίες 1.500 από αυτούς και πήραν 5.000 ζώα ως λάφυρα.
Αυτοί οι Τουρκομάνοι ήταν πιθανώς σχετικά νέες προσθήκες στον στρατό του Μπαϊμπάρς· είχαν ενσωματωθεί το 1268 και τους είχαν δοθεί άλογα, τίτλοι και εδάφη σε αντάλλαγμα για στρατιωτική υπηρεσία, μετά τις μεταναστεύσεις των Τουρκομάνων που είχαν ακολουθήσει τις επιδρομές των Μογγόλων.
Ωστόσο ο Εδουάρδος δεν πήρε το ίδιο το κάστρο και υποχώρησε, πριν ο Μπαϊμπάρς μπορέσει να απαντήσει στρατιωτικά, καθώς ο σουλτάνος ήταν με τον κύριο στρατό του στο Χαλέπιο εκείνη τη στιγμή, φρουρώντας το από την επιδρομή των Μογγόλων.
Ωστόσο ο Αμπαγκά, που ήταν απασχολημένος από άλλες συγκρούσεις στο Τουρκεστάν, μπορούσε να στείλει μόνο 10.000 ιππείς υπό τον στρατηγό Σαμαγκάρ, μία δύναμη που αποτελείτο από τον στρατό κατοχής στη Σελτζουκική Ανατολία και βοηθητικά στρατεύματα Σελτζούκων.
Παρά τη σχετικά μικρή δύναμη, η άφιξή τους προκάλεσε μία διαφυγή μουσουλμανικών πληθυσμών -που θυμήθηκαν τις προηγούμενες εκστρατείες του Κιτμπουγκά- μέχρι νότια, ως το Κάιρο.
Οι Μογγόλοι νίκησαν τα στρατεύματα Τουρκομάνων, που προστάτευαν το Χαλέπιο και έκαναν επιδρομές προς τα νότια, πράγμα που έκανε τις άλλες φρουρές να διαφύγουν στη Χάμα, και καταστρέφοντας τα εδάφη μέχρι την Απάμεια.
Αλλά οι Μογγόλοι δεν έμειναν, και όταν ο ηγέτης των αμελούκων Μπαϊμπάρς ξεκίνησε αντεπίθεση από την Αίγυπτο στις 12 Νοεμβρίου, οι Μογγόλοι είχαν ήδη υποχωρήσει πέρα από τον Ευφράτη, φορτωμένοι με λάφυρα.
Έχοντας ολοκληρώσει την κατασκευή του στόλου, αντί να επιτεθεί απευθείας στον στρατό των σταυροφόρων, ο Μπαϊμπάρς προσπάθησε να αποβιβαστεί στην Κύπρο το 1271, ελπίζοντας να αποσύρει τον Ούγο Γ της Κύπρου, τον τυπικό βασιλιά της Ιερουσαλήμ, και τον στόλο του από την Άκρα.
Αν και ο εσωτερικός πόλεμος στις τάξεις των σταυροφόρων ήταν εξουθενωτικός, έδωσε την ευκαιρία σε έναν μόνο διοικητή να πάρει τον έλεγχο της Σταυροφορίας στο πρόσωπο του Κάρολου Α.
Ωστόσο αυτή η ελπίδα διαψεύστηκε, όταν η Βενετία πρότεινε μία Σταυροφορία να κληθεί όχι εναντίον των Μαμελούκων, αλλά εναντίον της Κωνσταντινούπολης, όπου ο Μιχαήλ Η Παλαιολόγος είχε πρόσφατα αποκαταστήσει την Κωνσταντινούπολη και έδιωξε τους Βενετούς.
Το φιάσκο που ακολούθησε, έκανε να οδηγηθούν τα πράγματα στον Σικελικό Εσπερινό στις 31 Μαρτίου 1282, υποκινούμενο από τον Μιχαήλ Η, και ο Κάρολος αναγκάστηκε να επιστρέψει στην πατρίδα του.
Ο Εδουάρδος ταξίδεψε αργά στη Γαλλία και έφθασε στο Αιγκ-Μορτ, το ίδιο λιμάνι από το οποίο είχε ξεκινήσει ο Λουδοβίκος Θ στα τέλη Σεπτεμβρίου .
Παρόλο που ο Εδουάρδος δεν έπαιξε κανέναν ρόλο στη διαπραγμάτευση, η συνθήκη υποχρέωσε τους υπογράφοντες -τον Φίλιππο Γ της Γαλλίας, τον Κάρολο Α της Σικελίας και τον Θεοβάλδο Β της Ναβάρας- να εμποδίσουν τον Εδουάρδο να επιτεθεί στην Τύνιδα.
Εν τω μεταξύ νέες ρωγμές προέκυψαν μέσα στα χριστιανικά κράτη, όταν ο Κάρολος Α της Σικελίας εκμεταλλεύτηκε μία διαμάχη μεταξύ του Ούγου Γ, των Ναϊτών Ιπποτών και των Βενετών, προκειμένου να θέσει υπό έλεγχο το εναπομείναν Χριστιανικό κράτος.
Στις 18 Νοεμβρίου ο Κάρολος Α παραχώρησε στον Εδουάρδο μία ασφαλή διαμονή, που του επέτρεπε να μείνει στη Σικελία ενώ σκεφτόταν τα επόμενα βήματά του.
Παρόλο που οι άλλοι σταυροφόροι αποφάσισαν ο καθένας να επιστρέψει στο σπίτι του, ο Εδουάρδος επέλεξε να συνεχίσει τον δρόμο προς τους Αγίους Τόπους, για να βοηθήσει τον Βοημούνδο ΣΤ πρίγκιπα της Αντιόχειας και κόμη της Τρίπολης, ενάντια στην απειλή των Μαμελούκων για το εναπομείναν βασίλειο της Ιερουσαλήμ.
Οι δυνάμεις υπό την εντολή του Εδουάρδου ήταν πολύ μικρές, για να αντιμετωπίσουν τους Μαμελούκους σε μία ευθεία μάχη, μη μπορώντας καν να εμποδίσουν τους Μαμελούκους να καταλάβουν το κοντινό Τευτονικό κάστρο Μονφόρ.
Αφού κατέλαβε τη Ναζαρέτ με επίθεση και εκτέλεσε τους κατοίκους της με σπαθί, ο Εδουάρδος επιτέθηκε στον Σαιν Ζωρζ-ντε-Λεμπέιν , αλλά επέτυχε λίγα περισσότερα από το να κάψει μερικά σπίτια και καλλιέργειες, καθώς και να χάσει μερικούς άνδρες από τη ζέστη.
Εν τω μεταξύ ο Εδουάρδος ανακάλυψε ότι οι Βενετοί είχαν ένα ανθηρό εμπόριο με τους Μαμελούκους, παρέχοντας στους τελευταίους ξυλεία και μέταλλα που χρειάζονταν για τον οπλισμό.
Επιπλέον έλεγχαν το εμπόριο σκλάβων μαζί με τους Γενουάτες, στο οποίο μετέφεραν Τούρκους και Τατάρους σκλάβους από τα λιμάνια της Μαύρης Θάλασσας στην Αίγυπτο.
Μερικοί σύγχρονοι παρατηρητές απορρίπτουν αυτή την ερμηνεία, λέγοντας ότι αντίθετα την εγκατέλειψε για να αποφύγει την υπερβολική έκθεση προς μία κατεύθυνση, λόγω έλλειψης γνώσης του σχετικά με τις πραγματικές δυνατότητες των Σταυροφόρων.
Το 1268 ο Μπαϊμπάρς κατέλαβε την Αντιόχεια, καταστρέφοντας έτσι το τελευταίο κατάλοιπο του πριγκιπάτου της Αντιόχειας, εξασφαλίζοντας το βόρειο μέτωπο των Μαμελούκων και απειλώντας τη μικρή κομητεία των σταυροφόρων της Τρίπολης.
Ο Λουδοβίκος Θ της Γαλλίας οργάνωσε έναν μεγάλο σταυροφορικό στρατό, με σκοπό να επιτεθεί στην Αίγυπτο, αλλά τελικά τον οδήγησε στην Τύνιδα.
Από τη στιγμή που ο δουάρδος έφτασε στην Άκρα, έκανε κάποιες προσπάθειες να σχηματίσει μία Γαλλο-Μογγολική συμμαχία, στέλνοντας πρεσβεία στον Μογγόλο ηγεμόνας της Περσίας μπαγκά, εχθρό των μουσουλμάνων.
Επικεφαλής της πρεσβείας ήταν οι Ρεζινάλ Ροσέλ, Γκοντφρουά του Βως και Τζον του Πάρκερ, και η αποστολή της ήταν να λάβουν στρατιωτική υποστήριξη από τους Μογγόλους.
Σε απάντηση με ημερομηνία 4 Σεπτεμβρίου 1271, ο Αμπαγκά συμφώνησε για συνεργασία και ρώτησε σε ποια ημερομηνία θα έπρεπε να πραγματοποιηθεί η συντονισμένη επίθεση στους Μαμελούκους.
Οι σταυροφόροι τελικά αναγκάστηκαν να αποσυρθούν, αφού ο Εδουάρδος είχε έντονα προβλήματα στην πατρίδα του και ένιωθε ανήμπορος να επιλύσει τις εσωτερικές συγκρούσεις στα εναπομείναντα υπερπόντια εδάφη.
Μετά τη νίκη των Μαμελούκων επί των Μογγόλων το 1260 στη μάχη του Αϊν Ζαλούτ από τον Κουτούζ και τον στρατηγό του Μπαϊμπάρς, ο Κουτούζ δολοφονήθηκε, αφήνοντας τον Μπαϊμπάρς να διεκδικήσει το σουλτανάτο για τον εαυτό του.
Ως σουλτάνος, ο Μπαϊμπάρς προχώρησε σε επίθεση στους Χριστιανούς σταυροφόρους στα Αρσούφ, Άθλιθ, Χάιφα, Σαφάντ, Γιάφα, Ασκαλών και Καισάρεια.
Η Ένατη Σταυροφορία, μερικές φορές αποκαλείται και Σταυροφορία του δούκα Εδουάρδου, ήταν μία στρατιωτική αποστολή στους Αγίους Τόπους υπό την εντολή του Εδουάρδου δούκα της Γασκώνης το 1271–1272.
Ήταν μία προέκταση της Η Σταυροφορίας και ήταν η τελευταία από τις Σταυροφορίες που έφτασαν στους Αγίους Τόπους, πριν η πτώση της Άκρας το 1291 τερματίσει τη μόνιμη παρουσία των σταυροφόρων εκεί.
Ο Εδουάρδος και ο αδελφός του Εδμόνδος ετοίμασαν μία αποστολή, για να ενωθούν με τον Λουδοβίκο Θ στην Τύνιδα, αλλά καθυστέρησαν αρκετές φορές το καλοκαίρι του 1270, επειδή ο πατέρας τους βασιλιάς Ερρίκος Γ της Αγγλίας δεν μπορούσε να αποφασίσει αν θα συμμετάσχει ή όχι.
Το έχει αναδειχθεί ως ένα ισχυρό εργαλείο που δίνει φωνή σε εκατομμύρια ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο και τους επιτρέπει να στέκονται μαζί και να αγωνίζονται για την αλήθεια.
Στο , μπορεί κανείς να αναλάβει δράση υπογράφοντας συνεχιζόμενες αναφορές ή ξεκινώντας μία, να χρηματοδοτήσει εκστρατείες ενημέρωσης, να στείλει ηλεκτρονικό μήνυμα στα μέλη της κοινότητας, να επικοινωνήσει με κυβερνητικούς οργανισμούς / λόμπι και να οργανώσει διαδηλώσεις και εκδηλώσεις «εκτός σύνδεσης».
Ο λέει για την αποστολή της οργάνωσής του: "Δεν έχουμε καθόλου ιδεολογία. Η αποστολή μας είναι να κλείσουμε το χάσμα μεταξύ του κόσμου που έχουμε και του κόσμου που οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν παντού. Οι ιδεαλιστές του κόσμου ενώνουν! "
Ο Πατέλ, Βρετανός πολίτης σήμερα, γεννήθηκε στο Έντμοντον της Αλμπέρτα του Καναδά, από πατέρα Ινδό και μητέρα ρωσο-αγγλικής καταγωγής με εβραϊκές καταβολές.
Είπε στους " ": "Έχω πάντα την αίσθηση της αλληλεγγύης με τους ανθρώπους που υποφέρουν από αδικία. Η θεωρία μου είναι ότι η μαμά μου μου έδωσε τόσο πολύ αγάπη που είχα πάντα για να δώσω."Ο σπούδασε Φιλοσοφία, Πολιτική και Οικονομία στο της Οξφόρδης.
Το 2007, η ίδρυσε τον οργανισμό εκστρατείας - με τον επιδιωκόμενο στόχο να «κλείσει το χάσμα μεταξύ του κόσμου που έχουμε και του κόσμου που οι περισσότεροι άνθρωποι θέλουν παντού».
Η οργανώνει εκστρατείες µε ηλεκτρονικά και λοιπά μέσα, για τα δικαιώματα του ανθρώπου, την κοινωνική δικαιοσύνη, το περιβάλλον, την ελευθερία των μέσων ενημέρωσης και τα θέματα της ειρήνης και της ασφάλειας.
Ο εργάστηκε στην Ομάδα Διεθνούς Κρίσης και επισκέφτηκε αρκετές χώρες: Τη Σιέρρα Λεόνε, τη Λιβερία, το Σουδάν, το Αφγανιστάν και άλλες χώρες που βρίσκονται σε εμφύλιες συγκρούσεις.
Υπηρέτησε σε πολλά άλλα ιδρύματα, όπως το Ίδρυμα , το Διεθνές Κέντρο Μεταβατικής Δικαιοσύνης και διευθύνων σύμβουλος της , μιας παγκόσμιας δημόσιας επιχειρηματικής ομάδας που εργάστηκε για να τερματίσει τη γενοκτονία στο Νταρφούρ και να οικοδομήσει, μεταξύ άλλων έργων, προοδευτική παγκοσμιοποίηση στην αμερικανική πολιτική.
Ο Ρικν Πατέλ είναι ο Καναδο-Βρετανός ιδρυτικός Πρόεδρος και Εκτελεστικός Διευθυντής της , ένας σημαντικός παγκόσμιος οργανισμός πολιτών με τη μεγαλύτερη παγκόσμια κοινότητα ακτιβιστών παγκοσμίως, συμπεριλαμβανομένων 43 εκατομμυρίων συνδρομητών.
Ονομάστηκε επίσης " ο Νέος Παγκόσμιος Ηγέτης" από το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ και ως "Ο παγκόσμιος ηγέτης της διαδικτυακής διαμαρτυρίας" από το περιοδικό " ."
Η τοποθεσία της πάνω στον ποταμό Γιανγκτσέ οδήγησε στην εξέλιξή της ταυτόχρονα με την εξέλιξη του θαλάσσιου εμπορίου κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Αυτοκράτορα Τσιανλόνγκ στην Δυναστεία Τσινγκ.
Το 2010, το λιμάνι της Σαγκάης ξεπέρασε αυτό της Σιγκαπούρης και έγινε το μεγαλύτερο λιμάνι από πλευράς κιβωτίων, καθώς διαχειρίστηκε 29,05 εκατομμύρια ξεπερνώντας τη Σιγκαπούρη κατά 0,5 εκατομμύρια .
Κατά τη διάρκεια της Δυναστείας των Μίνγκ, η πόλη της Σαγκάης ήταν κομμάτι της επαρχίας Τσιανγκσού (με ένα μικρό κομμάτι της να εντάσσεται στην επαρχία της Τσετσιάνγκ).
Την 4η Ιουνίου 1912 το Κοινό των Νησιωτών του Αιγαίου εξέδωσε έγγραφη διακήρυξη της "Αυτονομίας των απελευθερωθεισών Νήσων" την οποία ονόμασε "Πολιτεία του Αιγαίου".
Οι πρώτες διεργασίες για την κατάληψη των νησιών από Ελληνικές δυνάμεις έγιναν επί κυβέρνησης Ελευθερίου Βενιζέλου και υπουργού εξωτερικών του Λάμπρου Κορομηλά.
Τις πρώτες μέρες του Ιουνίου 1912 έγινε συγκέντρωση στην Ιερά Μονή της Πάτμου, όπου μεταφέρθηκαν σύνεδροι από τα νησιά με το ατμόπλοιο "Πατρίς".
Την διακήρυξη του Κοινού αρνήθηκε να παραλάβει ο Ιταλός στρατιωτικός διοικητής Ιωάννης Αμέλιο, ο οποίος διέταξε να οδηγηθούν στην Αστυνομία οι Θεμιστοκλής Σοφούλης και Σταύρος Λιάτης που συμμετείχαν στη συγκέντρωση στην Πάτμο.
Το Κοινό των Νησιωτών του Αιγαίου ήταν μια ελληνική εθνική οργάνωση που σχηματίστηκε περί το 1911-1912 στα Δωδεκάνησα, με σκοπό αρχικά την απελευθέρωση από τις ξένες Δυνάμεις και την ένωση με την Ελλάδα.
Του έκανε μερικά παιδιά: ένα ήταν ο Φαύστος Κορνήλιος Σύλλα Λούκουλος αντικαταστάτης ύπατος το 31· η σύζυγός του Δομιτία Λεπίδα η Νεότερη ήταν μικρανιψιά του Αυγούστου και εγγονή του Μάρκου Αντώνιου στρατηγού.
Από αυτή τη θέση προχώρησε στη συγγραφή διαφόρων έργων που προωθούσαν τις σανσκριτικές σπουδές στην πατρίδα του, όπως μια σανσκριτική γραμματική το 1827 και ένα λατινοσανσκριτικό λεξικό , ενώ κυριότερο έργο του είναι το , , , , , , (ελλ: «Συγκριτική γραμματική της σανσκριτικής, ζενδικής, ελληνικής, λατινικής, λιθουανικής, γοτθικής και γερμανικής») που κυκλοφόρησε σε πολλές εκδόσεις από το 1833 μέχρι το 1852.
Το 1821, αφού ενδιάμεσα είχε προχωρήσει σε περαιτέρω σπουδές στη βρετανική πρωτεύουσα και το Γκέτινγκεν, διορίστηκε μετά από εισήγηση του Βίλχελμ φον Χούμπολτ στην έδρα των σανσκριτικών, των ανατολικών γλωσσών και της συγκριτικής γλωσσολογίας του Πανεπιστημίου του Βερολίνου.
Το 1816 εξέδωσε το δοκίμιο υπό τον τίτλο , , (ελληνικά: «Περί του κλιτικού συστήματος των ρημάτων της σανσκριτικής γλώσσας σε σύγκριση με εκείνα της ελληνικής, λατινικής, περσικής και γερμανικής γλώσσας»), το οποίο θεωρείται σημαντικό λόγω της μεθόδου σύγκρισης των ινδοευρωπαϊκών γλωσσών και της μελέτης πτυχών της αρχαίας ινδικής φιλολογίας.
Σε όλη τη Ρωμαϊκή ιστορία δινόταν έμφαση στην αύξηση της φήμης και της δόξας ενός οικογενειακού ονόματος, συνήθως μέσω κτηρίων στην ανάμνηση του αποβιώσαντος.
Αυτός εδώ ο ναός φτιάχθηκε προς τιμήν του Φλαβίου Γένους, το οποίο περιλαμβάνει τον Βεσπασιανό 69-79 και τους γιους του Τίτο 79-81 και Δομιτιανό 81-96.
Οι ιστορικοί αναρωτιούνται αν τα δύο αδέλφια είχαν καλή σχέση· πάντως ο Δομιτιανός διασφάλισε τη θεοποίηση του αδελφού του στην αυτοκρατορική λατρεία με σκοπό να εξυψώσει την αίγλη του ονόματος των Φλαβίων.
Αυτή η αυτοκρατορική λατρεία ήταν ως μία ένδειξη υποταγής στον Αυτοκράτορα της Ρώμης ή ως πολιτική και διπλωματική χειρονομία, σαν να ήταν μία παραδοσιακή θρησκεία.
Σε ένα μικρό χώρο μεταξύ του ναού και αυτού της Ομονοίας, υπήρχε ένα μικρό, διώροφο, θολωτό κτήριο από πλίνθους και κονίαμα, επενδεδυμένο με μάρμαρο, που κτίστηκε επάνω στον τοίχο του Ταμπουλάριουμ και φαίνεται ήταν αφιερωμένο στον Τίτο.
Τάκιτος, στο έργο του Διάλογος των πρέσβεων, αναφέρει ότι ήταν εξαιρετικά ευλαβής και ηθική, μία από τις πιο αξιοσέβαστες δέσποινες στην ιστορία της Δημοκρατίας: "Στην παρουσία της, κανένας περιττός λόγος δεν λεγόταν, καμία άστοχη πράξη δεν γινόταν χωρίς επίπληξη. Ευσεβής, με λεπτότητα, ρύθμιζε τα καθήκοντα των τέκνων της, αλλά και τα παιχνίδια τους".
Και αλλού: "Την ημέρα που γεννήθηκε ο Αύγουστος, η συνωμοσία του Κατιλίνα βρισκόταν σε εξέλιξη και ο Γ. Οκτάβιος, λόγω του τοκετού της Ατίας, άργησε να παρευρεθεί στη Σύγκλητο. Όταν ο Πούμπλιος Νιγίδιος Φίγουλος έμαθε τον λόγο της αργοπορίας του και την ώρα της γέννησης, δήλωσε πως γεννήθηκε ο κυβερνήτης του κόσμου".
Ήταν κόρη του Μάρκου Άτιου πρωτεύοντα και κυβερνήτη της Σαρδηνίας και της Ιουλίας της Νεότερης, κόρης του Γαΐου Ιουλίου Καίσαρα ΙΙΙ ανθυπάτου.
Ο Πέρι φεύγει από το διαμέρισμά της Αίρην και μπαίνει σε ένα ταξί, αλλά αναγνωρίζεται από τον οδηγό του, ο οποίος αποδεικνύεται ότι είναι συμπαθητικός και δίνει στον Πέρι το όνομα ενός πλαστικού χειρουργού που μπορεί να του αλλάξει την εμφάνισή του.
Ο Πέρι κανονίζει να μείνει με έναν φίλο του, τον Τζορτζ Φελσίτζερ, κατά την διάρκεια της ανάρρωσης του από την επέμβαση και ζητά την βοήθεια του Τζορτζ για να αποδείξει την αθωότητά του.
Ο Ρόμπερτ Μοντγκόμερι είχε εφαρμόσει στην ταινία Η κυρία της λίμνης μια τεχνική «υποκειμενικής κάμερας», στην οποία ο θεατής βλέπει τη δράση μέσα από τα μάτια του πρωταγωνιστή.
Αυτή η τεχνική χρησιμοποιήθηκε το 1927 στη Γαλλία από τον Αμπέλ Γκανς για τον Ναπολέων και από τον σκηνοθέτη Ρούμπεν Μαμούλιαν στα πρώτα πέντε λεπτά του Δρ.
Ο κριτικός κινηματογράφου Χαλ Έρικσον πιστεύει ότι στη Σκοτεινή διάβαση κάνει καλύτερη δουλειά στη χρήση αυτής της τεχνικής οπτικής γωνίας, γράφοντας: "Η πρώτη ώρα περίπου της Σκοτεινής διάβασης κάνει το ίδιο πράγμα - και τα αποτελέσματα είναι πολύ πιο επιτυχημένα από οτιδήποτε φαίνεται στην ταινία του Μοντγκόμερι.
Ο Βινσέντ Πέρι καταδικασμένος για τη δολοφονία της συζύγου του, δραπετεύει από τη φυλακή του Σαν Κουέντιν και αποφεύγει την αστυνομία μπαινόντας σε ένα διερχόμενο αυτοκίνητο σε κάποιον που ονομάζεται Μπέικερ.
Μια έκπομπή ειδήσεων όμως του ραδιοφώνου σχετικά με την απόδραση του κατάδικου και τα περίεργα ρούχα του Πέρι τον κάνουν ύποπτο, έτσι ώστε όταν ο Μπέικερ τον ρωτά, ο Πέρι τον χτυπά και τον αφήνει αναίσθητο.
Έπειτα ο Πέρι κρυβέται σε έναν θάμνο και όταν περνά από εκεί η Αίρην Γιάνσεν τον παίρνει στο αυτοκίνητο της και τον κρύβει, έτσι ώστε να περάσουν από το αστυνομικό μπλόκο και στη συνέχεια πηγαίνουν στο Σαν Φρανσίσκο, όπου του προσφέρει φιλοξενία στο διαμέρισμά της.
Πίσω στη πολυκατοικία της Αίρην, η Μαρτζ και ο πρώην σύζυγός της, Μπομπ, ζητάνε να μείνουν με την Αίρην για την προστασία της, επειδή ανησυχούν ότι ο Πέρι θα την σκοτώσει.
Ο Πέρι αναρρώνει και μαθαίνει ότι καταζητείται για τη δολοφονία του Τζορτζ, επειδή τα δακτυλικά του αποτυπώματα έχουν βρεθεί στο όπλο της δολοφονίας, που είναι μια τρομπέτα.
Ο Πέρι βλεπόντας ότι δεν μπορεί να αποδείξει την αθωότητά του, και ότι είναι πιθανό να κατηγορηθεί για τη δολοφονία και του Τζορτζ, δεν έχει άλλη επιλογή από το να φύγει.
Στις αρχικές σκηνές της ταινίας ο σκηνοθέτης αποφεύγει να δείξει το πρόσωπο του Βινσέντ Πέρι , πριν από το σημείο της ιστορίας στην οποία υποβάλλεται σε πλαστική χειρουργική επέμβαση για να αλλάξει την εμφάνισή του.
Η κατέβαλε στο συγγραφέα Ντέιβιντ Γκόντις 25.000 δολάρια για τα δικαιώματα της νουβέλας, η οποία είχε αρχικά δημοσιεύθει σε συνέχειες στη από 20 Ιουλίου έως 7 Σεπτεμβρίου του 1946, πριν από την δημοσίευση σε μορφή βιβλίου.
Την ώρα που το Σκοτεινό Πέρασμα προβλήθηκε, ο Μπόγκαρτ ήταν ο καλύτερος αμειβόμενος ηθοποιός στο Χόλυγουντ, με μέσο όρο 450.000 δολάρια τον χρόνο.
Η Σκοτεινή Διάβαση , είναι φιλμ νουάρ αμερικανικής παραγωγής του 1947, σε σενάριο και σκηνοθεσία Ντέλμερ Ντέιβς, βασισμένο στη ομώνυμη νουβέλα του Ντέιβιντ Γκόντις.
Ο σύλλογος που αποκτά τον παίκτη δεν υποχρεούται να καταβάλει καμία αποζημίωση για την απελευθέρωσή του, λόγω του ότι δεν έχει απομείνει τίποτα για να πληρώσει για τη σύμβασή του.
Για παράδειγμα, στο Ηνωμένο Βασίλειο, οι παίκτες κάτω των 24, οι οποίοι είναι εκτός σύμβασης, είναι διαθέσιμοι μόνο με ελεύθερη μεταγραφή, εάν απελευθερωθούν από το σωματείο που κατέχει την άδεια παικτών.
Με έξι μήνες ή λιγότερους που παραμένουν σε μια υπάρχουσα σύμβαση για παίκτες ηλικίας 23 ετών και άνω, είναι ελεύθεροι να διαπραγματευτούν με άλλους συλλόγους και να υπογράψουν προσύμφωνο συμβολαίου, υποδεικνύοντας την ικανότητά τους να μετακομίσουν στη νέα ομάδα τους με μεταφορά Μποσμάν, όταν ανοίξει το επόμενο μεταγραφικό παράθυρο.
Στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο, η ελεύθερη μεταγραφή, γνωστή και ως κανονισμός Μποσμάν, περιλαμβάνει έναν επαγγελματικό ποδοσφαιρικό σύλλογο που απελευθερώνει έναν παίκτη όταν η σύμβαση του παίκτη έχει λήξει ή είναι διαθέσιμος λίγο πριν από το τέλος της σύμβασης.
Ένας άλλος τύπος ελεύθερης μεταγραφής είναι όταν ένας παίκτης μεταφέρεται από έναν σύλλογο σε άλλο χωρίς καμία τιμή, μερικές φορές μια μεταγραφή με ονομαστική αμοιβή πιστώνεται ως ελεύθερη μεταγραφή.
Ο Χοακίν Αρκιβάλντο Γκουσμάν Λοέρα γεννήθηκε σε μια φτωχή οικογένεια στην αγροτική κοινότητα, την Λα Τούνα του Μπαντιραγκουάτο στη Σιναλόα του Μεξικού.
Οι παππούδες ήταν οι Χουάν Γκουσμάν και η Οτίλια Μπουστίγιος, ενώ παππούδες από την πλευρά της μητέρας του ήταν οι Οβίδιο Λοέρα Κομπρέτ και Πομπόσα Πέρες Ουριάρτε.
Έχει δύο νεότερες αδερφές την Αρμίντα και την Μπερνάρντα και τέσσερα μικρότερα αδέλφια τον Μιγκέλ Άνγκελ, Αουρελιάνο, Αρτούρο, και τον Εμίλιο.
Ο Γκουσμάν συνελήφθη για πρώτη φορά στη Γουατεμάλα το 1993, παραπέμφθηκε και καταδικάστηκε σε 20 χρόνια φυλακή στο Μεξικό για δολοφονίες και εμπόριο ναρκωτικών.
Ως δραπέτης είχε ως αποτέλεσμα να επικηρυχθεί με το ποσό των 8.8 εκατομμυρίων δολαρίων από το Μεξικό και τις ΗΠΑ για πληροφορίες που θα οδηγούσαν στη σύλληψή του, και τελικά συνελήφθη στο Μεξικό το 2014.
Συνελήφθη ξανα το 2016, και εκδόθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες ένα χρόνο αργότερα, όπου βρέθηκε ένοχος για μια σειρά από ποινικές πράξεις που σχετίζονται με την ηγεσία του Καρτέλ Σιναλόα.
Ως αρχηγός του Καρτέλ Σιναλόα, ο Γκουσμάν επέβλεπε την μεταφορά κοκαΐνης, μεθαμφεταμίνης, μαριχουάνας, και ηρωίνης, διανέμοντάς τις παράνομα στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη, τους μεγαλύτερους πελάτες ναρκωτικών.
Μέσω διάφορων πρωτοποριών όπως μεγάλης εμβέλειας σήραγγες κοντά σε σύνορα, μπόρεσε να εξάγει περισσότερα ναρκωτικά στις Ηνωμένες Πολιτείες από οποιοδήποτε άλλο έμπορο στην ιστορία.
Ο Γκουσμάν ήταν σύμφωνα με το ένας από τους ισχυρότερους ανθρώπους στον κόσμο, μεταξύ των ετών 2009 και 2013, ενώ η υπηρεσία των ΗΠΑ εκτιμά ότι έχει επιρροή και πλούτο παρόμοια με του Πάμπλο Εσκομπάρ.
Υπέστη σωματική κακοποίηση από τον πατέρα του μέσω του οποίου ο Γκουσμάν άρχισε το εμπόριο ναρκωτικών, βοηθώντας τον να καλλιεργεί μαριχουάνα για ντόπιους εμπόρους κατά την πρώιμη ενήλικη του ζωή.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, ο Γκουσμάν, άρχισε να εργάζεται με τον Έκτωρ Λουίς Πάλμα Σαλαζάρ, έναν από τους ανερχόμενους επικεφαλής έμπορους ναρκωτικών στη χώρα, βοηθώντας την χαρτογράφηση διαδρομών για τη μεταφορά ναρκωτικών μέσω Σιναλόα προς τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο Γκουσμάν έγινε επόπτης λογιστής για τον Μιγκέλ Άνχελ Φέλιξ Γκαγιάρδο στα μέσα της δεκαετίας του 1980, ωστόσο, μετά την σύλληψη του Γκαγιάρδο το 1988, ίδρυσε το δικό του Καρτέλ Σιναλόα.
Τον Ιούλιο του 2012, ένα από τα αυτοκίνητα παρουσιάστηκε από το Ινστιτούτο Σύγχρονων Τεχνών στο χώρο στάθμευσης στο πλαίσιο του Φεστιβάλ του Λονδίνου 2012 με τίτλο !
Σύμφωνα με τον , ο οποίος έχει αναλάβει το έργο από το 2004, ο σκοπός του έργου έχει αλλάξει με την πάροδο του χρόνου: "Στην αρχή τα αυτοκίνητα αγωνίστηκαν.
Το έργο του 2009 του δεν δημιούργησε ένα αυτοκίνητο τέχνης, αλλά χρησιμοποίησε μια 4 που οδηγούσε πάνω από έναν γιγαντιαίο καμβά για να δημιουργήσει ένα έργο εφαρμόζοντας χρώμα με τα ελαστικά του αυτοκινήτου.