polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ο Οργανισμός Πολιτισμού και Ισλαμικών Διασυνδέσεων , που έχει στην ευθύνη του όλους τους τομείς του πολιτισμού και την προβολή και εκπροσώπηση τους στο εξωτερικό, είναι ένα ίδρυμα συμβεβλημένο με το Υπουργείο Πολιτισμού και Ισλαμικής Καθοδήγησης του Ιράν.
Μέλη αυτού του συμβουλίου είναι κάποιοι υπουργοί από τα συναφή υπουργεία και τρία άτομα της κυβερνητικής αρχής, που επιλέχθηκαν από τον ηγέτη της Ισλαμικής Επανάστασης.
Οι δυνάμεις αυτού του οργανισμού είναι οι Μορφωτικοί Ακόλουθοι που αποστέλλονται σε περισσότερες από 60 χώρες σε όλο τον κόσμο για να προωθήσουν τον πολιτισμό και να ενισχύσουν τις διμερείς σχέσεις των εκάστοτε δυο κρατών.
Την περίοδο που ηχογραφούσαν τον δίσκο, τη χαρακτήρισαν αργότερα τα μέλη τους σχήματος ως τη χειρότερη της καριέρας του, καθώς υπήρχε μεγάλο άγχος μετά τη μεγάλη επιτυχία του πρώτου τους δίσκου, του 1999.
Την ταινία αυτή σκηνοθέτησε ο Σον Κράχαν, η οποία συμπεριλαμβάνει συνεντεύξεις και αρχεία που έως τώρα δεν έχουν δει το φως της δημοσιότητας, από την εποχή που το ηχογραφούσαν, καθώς και 4 μουσικά βίντεο.
Χρειάστηκαν 5 χρόνια, μεγάλων και επικίνδυνων επενδύσεων, επιμονή και εφευρετικότητα σε δύσκολες συνθήκες, για την να βρει πετρέλαιο σε μεγάλες ποσότητες.
Το 1948, οι και η - απέκτησαν μετοχές της , η οποία έπειτα συνήψε συμβάσεις εξαγοράς για την πώληση αργού και προϊόντων στις μητρικές της εταιρείες καθώς και σε άλλους αγοραστές από όλο τον κόσμο.
Ε) Η επρόκειτο να καταβάλει στην κυβέρνηση ένα τέλος για κάθε τόνο πετρελαίου που θα μεταφέροταν στο εξωτερικό από τα δεξαμενόπλοια της και να χορηγηθεί στη εταιρεία απαλλαγή από τον φόρο εισοδήματος.
Ζ) Η επρόκειτο να έχει δικαίωμα προτεραιότητας για τη μεταφορά πετρελαίου για μια περιόδο 30 ετών και η κυβέρνηση ανέλαβε την υποχρέωση να εξαναγκάσει την να εξάγει πετρέλαιο από τη Σαουδική Αραβία και από το τερματικό της αγωγό στη Σιδώνα του Λιβάνου , στα δεξαμενόπλοια της 500.000 τόνους πετρελαίου, προσαυξημένους κατά 10% ετησίως.
Στη συνέχεια, ο Ωνάσης είχε στείλει στον Σκούρα ένα τηλεγράφημα, ο οποίος το παρουσίασε στον Υφυπουργό Εξωτερικών Γουόλτερ Σμιθ και στον Τζον Τζερνέγκαν.
Ο Ωνάσης δήλωνε ήταν πρόθυμος να διαπραγματευτεί αλλά θεώρησε ότι είχε πολύ ισχυρή νομική θέση και ότι η συμφωνία του δεν παραβίαζε ούτε την παραχώρηση της ούτε το Διεθνές δίκαιο και ότι αν παρέμεινε η αδιάλλακτη η διαιτησία υπό τους όρους της παραχώρησης θα ήταν αναπόφευκτη.
Ο Ωνάσης ήταν σίγουρος ότι η διαιτησία θα ήταν αντίθετη με την , η οποία όχι μόνο θα είχε χάσει τον ρόλο της στη Σαουδική Αραβία αλλά θα είχε δημιουργήσει ένα προηγούμενο για παρόμοιες συμφωνίες ναυτιλίας σε άλλες πετρελαιοπαραγωγικές χώρες που ήταν ακριβώς αυτό που ήθελε να αποφύγει.
Η προέλευση της συμφωνίας για τη μεταφορά του πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας εντοπίζεται γενικά στον Σπύρο Καταπόδη, ενός Έλληνα εφοπλιστή που είχε έδρα τη νότια Γαλλία.
Το ενδιαφέρον του Καταπόδη ξεκίνησε όταν έμαθε ότι η ιρακινή κυβέρνηση στις αρχές της δεκαετίας του 1950 σκέφτηκε να δημιουργήσει έναν στόλο δεξαμενόπλοιων υπό ιρακινή σημαία για τη μεταφορά Ιρακινού πετρελαίου.
Σύμφωνα με τον Καταπόδη, συνάντησε τον Ωνάση στις Κάννες λίγο μετά το πραξικόπημα και ο Ωνάσης πρότεινε στον Καταπόδη να επιδιώξει παρόμοια συμφωνία με τη κυβέρνηση της Σαουδικής Αραβίας για τη μεταφορά περίπου το 10% πετρελαίου της .
Συναντήθηκε με κρατικούς αξιωματούχους τον Μάιο του 1954 και έδωσε την εκδοχή του για τα γεγονότα, ισχυριζόμενος ότι η κυβέρνηση της Σαουδικής Αραβίας ήταν αυτή που τον είχε προσεγγίσει πρώτα.
Ισχυρίστηκε επίσης ότι είχε προσπαθήσει να αποτρέψει τους Σαουδάραβες και, όταν αυτό απέτυχε, προσπάθησε να περιορίσει την ποσότητα πετρελαίου που έπρεπε να μεταφέρει η .
Στην πραγματικότητα, εξέδωσε βασιλικό διάταγμα τον Απρίλιο με το οποίο επικύρωνε τη συμφωνία που είχε αναθέσει ο Σεΐχης Αμπντουλάχ στις 20 Ιανουαρίου.
Η σφοδρή αντίδραση της στο διάταγμα ανάγκασε τον Αμερικανό πρεσβευτή Γάντσγουορθ, να ζητήσει εκ νέου ακρόαση με τον βασιλιά στις 30 Απριλίου 1954.
Ο Νιάρχος είχε προτείνει μέσω του Αναπληρωτή Υφυπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Τζον Τζερνέγκαν, την κατάργηση της συμφωνίας του Ωνάση με τον ίδιο να είναι πρόθυμος να βάλει μερικά από τα δεξαμενόπλοια του κάτω από τη σαουδαραβική σημαία, δίνοντας στον βασιλιά ένα από τα πλεονεκτήματα που ήλπιζε να κερδίσει από τη συμφωνία του Ωνάση, δηλαδή την ύπαρξη μιας Σαουδαραβικής εμπορικής ναυτιλίας.
Η παραχώρηση καλύπτε μια τεράστια έκταση της ανατολικής γης της Σαουδικής Αραβίας και αργότερα τροποποιήθηκε για να συμπεριλάβει τα ανατολικά της νησιά και τα ύδατα του Αραβικού Κόλπου.
Κάθε τμήμα εξοπλισμού που χρειάστηκε η για να διερευνήσει για πετρέλαιο και αργότερα για την παραγωγή, μεταφορά και εξαγωγή του, έπρεπε να εισαχθεί από την , θυγατρική της που ιδρύθηκε για να διαχειριστεί τη σαουδαραβική παραχώρηση.
Τον Μάιο, ο αμερικανός βουλευτής Εμανουέλ Κέλλερ εξέδωσε μια δήλωση Τύπου που περιγράφει τη συμφωνία ως «ένα σοβαρό πλήγμα για την ελευθερία του διεθνούς εμπορίου».
Οι Βρετανοί ισχυρίστηκαν ότι επρόκειτο για διάκριση, σε αντίθεση με την πρακτική της βιομηχανίας να επιτρέπει στην εταιρεία πετρελαίου που κατέχει το πετρέλαιο να το διαθέσει σύμφωνα με τα δικά της συμφέροντα.
Ο Γάντσγουορθ ανέφερε ότι η αμερικανική κυβέρνηση θεωρούσε ότι η συμφωνία δεν ήταν σύμφωνη με την παραχώρηση πετρελαίου και θα έβλαπτε τα αμυντικά συμφέροντα τόσο των ΗΠΑ όσο και της Σαουδικής Αραβίας.
Από την πλευρά του, ο βασιλιάς Σαούντ, δήλωσε ότι ήταν διατεθειμένος να υποστηρίξει τη συμφωνία με τον Ωνάση, πιστεύοντας ότι δεν υπήρχε παραβίαση της παραχώρησης και ότι ήταν προς όφελος του βασιλείου.
Κατά συνέπεια, ο Καταπόδης κανόνισε να συναντηθεί στις Κάννες με τον Μοχάμεντ Αλιρέζα, πρόεδρο του Εμπορικού Επιμελητηρίου της Σαουδικής Αραβίας και τον αδελφό του Αλί Αλιρέζα, Υπουργό Επικρατείας, επειδή η οικογένειά τους ήλεγχε το 90% των πλοίων της Σαουδικής Αραβίας.
Συναντήθηκαν ξανά λίγες μέρες αργότερα στο Παρίσι όπου ο Μοχάμεντ Αλιρέζα ανέφερε ότι τον ενδιέφερε αρκετά η πρόταση και θα το συζητούσε με τον υπουργό Οικονομικών της Σαουδικής Αραβίας, Σεϊχη Αμπντουλάχ αλ-Σουλεϊμάν, ο οποίος βρισκόταν στη Γενεύη εκείνη την εποχή.
Ο Μοχάμεντ Αλιρέζα ζήτησε αμοιβή 350.000 λιρών όταν θα υπογραφόταν η συμφωνία με επιπλέον 6 πένες ανά τόνο μεταφερόμενου πετρελαίου, αλλά εγγυημένο ελάχιστο ποσό 60.000 λιρών ετησίως.
Ο τελευταίος είπε ότι ήθελε συμφωνία για την αμοιβή του και πρόσθεσε ότι η κυβέρνηση της Σαουδικής Αραβίας θα επιβάλει φόρο εισοδήματος στα κέρδη της νέας εταιρείας.
Το 1933, η της Καλιφόρνια ανταποκρίθηκε θετικά σε πρόσκληση ενός απεσταλμένου της κυβέρνησης του Βασιλείου και έστειλε έναν εξειδικευμένο εκπρόσωπο, ο οποίος κατέληξε σε αυτό που αργότερα ονομάστηκε "Συμφωνία Παραχώρησης της ".
Το 1954, όμως το Βασίλειο της Σαουδικής Αραβίας αμφισβήτησε το αποκλειστικό δικαίωμα της βάσει της εν λόγω σύμβασης παραχώρησης να εξάγει και να μεταφέρει την παραγωγή πετρελαίου της με την αναθέτοντας στον Αριστοτέλη Ωνάση το δικαίωμα προτεραιότητας για τη μεταφορά πετρελαίου με δεξαμενόπλοια για μια περίοδο 30 ετών.
Μέσα σε μια δεκαετία, η συμφωνία αυτή θα επέτρεπε στον Ωνάση να δημιουργήσει ένα στρατηγικό μονοπώλιο για τη μεταφορά του πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας, με τον ίδιο να καθορίζει τις τιμές ναυλώσης των δεξαμενόπλοιων.
Η Αραβο–Αμερικανική Εταιρεία Πετρελαίου ανακάλυψε τα μεγαλύτερα πετρελαϊκά κοιτάσματα στον κόσμο τη δεκαετία του 1930, βάσει μιας συνολικής συμφωνίας παραχώρησης που καλύπτε το μεγαλύτερο μέρος της Σαουδικής Αραβίας.
Η Συμφωνία της Τζέντα , όπως έμεινε γνωστή στην ιστορία, ήταν μια επιχειρηματική συμφωνία του Έλληνα εφοπλιστή Αριστοτέλη Ωνάση με τη Σαουδική Αραβία για τη μεταφορά αργού πετρελαίου το 1954.
Παρ' όλους τους τραυματισμούς, η γερμανική Μάιντς ήταν έτοιμη να υπογράψει τον Μπεκ το καλοκαίρι του 2014, ωστόσο η προσφορά της ήταν χαμηλή για τη Νόρτζελαντ, η οποία την απέρριψε.
Στις 13 Φεβρουαρίου 2011 δημοσιεύθηκε από τη Λίγκμπι ότι θα τον έστελνε στο Αμβούργο, όπου θα του επέτρεπαν να προπονηθεί με το σύλλογο, ώστε να δοκιμαστεί από έναν μεγάλο σύλλογο.
Ειδικά μετά από έναν αγώνα εναντίον της Μίντιλαντ τον Απρίλιο του 2011, όπου ο Μπεκ αντικατέστησε τον Μπόισεν στο 70ο λεπτό και λίγα λεπτά αργότερα σκόραρε για την τελική νίκη με 1-0.
Στις 31 Αυγούστου 2018 εντάχθηκε με δανεισμό στη δανική Μπρόντμπυ μέχρι τις 31 Δεκεμβρίου 2018, με τη δυνατότητα μόνιμης μετακίνησης στο τέλος του πρώτου μισού της σεζόν.
Αφού υπέστη έναν τραυματισμό στα πρώτα λεπτά ενός αγώνα πρωταθλήματος εναντίον της Κοπεγχάγης και ακολούθως δεν αγωνίστηκε για περισσότερο από ένα μήνα, η Μπρόντμπυ αποφάσισε να μην ενεργοποιήσει την επιλογή αγοράς και ο Μπεκ επέστρεψε στο Αννόβερο.
Η πρώτη σεζόν του Μπεκ στο Αννόβερο σηματοδοτήθηκε από τραυματισμούς και τον Απρίλιο του 2016 υπέστη ρήξη τένοντα στο γόνατο του, κάτι που τον απέκλεισε για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.
Έκανε το επίσημο ντεμπούτο του στη Σουπερλίγκα Δανίας την 1η Αυγούστου 2010, σε έναν αγώνα εναντίον της Σίλκεμποργκ, όπου αγωνίστηκε στα τελευταία 5 λεπτά ερχόμενος από τον πάγκο.
Από τον Μεσαίωνα έως τη Γαλλική Επανάσταση, τρεις γνωστές αριστοκρατικές οικογένειες έφεραν τον τίτλο του υποκόμη του Σατελερώ: οι Λαροσφουκώ, οι Λουζινιάν και από τον 13ο αιώνα ο οίκος των Αρκούρ.
Το Σατελερώ είναι σημαντικό οικονομικό, βιομηχανικό και διοικητικό κέντρο, παρά το κλείσιμο το 1968 του εργοστασίου όπλων, που λειτουργούσε από το 1819, και της σχολής Αξιωματικών το 2009 που είχαν συμβάλει στην ευημερία του.
Η πόλη έλαβε το όνομά της από τον ιδρυτή της, τον υποκόμη Ερώ , ο οποίος το 952, κατέστησε την υποκομητεία κληρονομικό φέουδο και έκτισε το κάστρο του σε αυτά τα εδάφη, στα λατινικά.
Η πόλη είναι χτισμένη στις όχθες του ποταμού Βιέν και βρίσκεται σε μια αρκετά επίπεδη περιοχή, περίπου 40 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, στο σημείο όπου οι παραπόταμοι Κλαιν, Ανβίνι και Οζόν συμβάλουν στον ποταμό Βιέν.
Στη νεότερη εποχή, η πόλη απέκτησε εθνική σημασία μέσω των εργαστηρίων οπλουργίας της και αργότερα του εργοστασίου της εθνικής παραγωγής όπλων, το οποίο λειτουργούσε από το 1819 έως το 1968.
Η πόλη είναι πλούσια σε μνημεία, όπως η γέφυρα Ερρίκου Δ' που ολοκληρώθηκε το 1611, το κάστρο του Ταρζέ και η εκκλησία του αγίου Ιακώβου, πάνω στο δρόμο για το προσκύνημα στο άγιο Ιάκωβο της Κομποστέλα.
Είναι δεύτερη πόλη του νομού μετά την πρωτεύουσα Πουατιέ, με 32.057 κατοίκους και είναι το κέντρο αστικής κοινότητας 41.505 κατοίκων και ευρύτερης αστικής περιοχής 70.145 κατοίκων .
Στις 10 Ιουλίου σκοτώθηκαν 20 άτομα και άλλα 63 τραυματίστηκαν σε επίθεση αυτοκτονίας στην Πεσαβάρ, για την οποία ανέλαβαν την ευθύνη οι Ταλιμπάν του Πακιστάν .
Ένας από τους υποψηφίους του κόμματος, ο Χαρούν Μπιλούρ, ήταν ανάμεσα στους νεκρούς, με αποτέλεσμα να αναβληθεί από την εκλογική επιτροπή η ψηφοφορία στην περιφέρεια που εκλεγόταν.
Λίγες ημέρες αργότερα, στις 13 Ιουλίου σκοτώθηκαν 154 άτομα και τραυματίστηκαν άλλα 220 και πλέον, σε δύο ξεχωριστές βομβιστικές επιθέσεις σε εκλογικές συγκεντρώσεις στις επαρχίες Μαστούνγκ και Μπανού.
Ως αποτέλεσμα των εκλογών, το Πακιστάν Ταχρίκ ι Ινσάφ έγινε το μεγαλύτερο ενιαίο κόμμα σε εθνικό επίπεδο τόσο σε λαϊκή ψήφο όσο και σε έδρες.
Το Λαϊκό Κόμμα παρέμεινε το μεγαλύτερο κόμμα στις επαρχιακές εκλογές στην Σιντκαι το νεοσύστατο Κόμμα Αγουάμι του Μπαλουχιστάν έγινε το μεγαλύτερο κόμμα στις αντίστοιχες εκλογές στην επαρχία Μπαλουχιστάν.
Στην επαρχία Πουντζάμπ, στο κοινοβούλιο δεν είχε κανένα κόμμα αυτοδυναμία μετά τις εκλογές, όμως σε άμεσα εκλεγμένες έδρες επικράτησε ο Μουσουλμανικός Σύνδεσμος και αναδείχθηκε μεγαλύτερο κόμμα με οριακό αποτέλεσμα.
Στις παραμονές των εκλογών, υπήρξαν καταγγελίες για προεκλογικές παρατυπίες, τις οποίες φέρονται να είχαν πράξει ο στρατός και οι μυστικές υπηρεσίες προκειμένου τα αποτελέσματα να ευνοήσουν το και να είναι δυσμενή για το -.
Αλλά η Ιωάννα με τη διαθήκη της το 1270 όρισε κληρονόμο τον πλησιέστερο συγγενή της, τη Φιλίππα ντε Λομάν, κόρη της Μαρίας ντ'Αντύζ, κόρης του Πιέρ-Βερμόν ΣΤ ντ'Αντύζ.
Έτσι δεν ήταν μέρος του πολιτισμού του Νότου και δεν ένοιωθε συμπάθεια για τους Αλβηγινούς· δεν έκανε κάτι για να αποτρέψει τη δίωξή τους, που εκδόθηκε από την Ιερά Εξέταση.
Το 1960, ενώ ήταν καθηγητής φιλολογίας στην Καβάγια, ήρθε σε επαφή με άλλους διανοούμενους για να δημιουργήσει ένα σοσιαλδημοκρατικό κίνημα, ανεξάρτητο από το Κόμμα Εργασίας της Αλβανίας.
Αλλά η μυστική αστυνομία σύντομα ανακάλυψε τα σχέδια του και τον συνέλαβε μαζί με άλλα επτά μέλη, υποβάλλοντάς τον σε βασανιστήρια κατά τη διάρκεια της κράτησής του.
Η αλβανική δικαιοσύνη τον είχε καταδικάσει σε θάνατο, παρότι μείωσε τη φυλάκισή του σε 25 χρόνια στη φυλακή του Μπουρέλ, ελπίζοντας ότι έτσι θα μπορούσαν να αποκαλυφούν τα άλλα μέλη της παράνομης αντιπολίτευσης κατά του Ενβέρ Χότζα.
Όταν ήταν επτά χρονών, ο πατέρας του σκοτώθηκε από τους Αλβανούς παρτιζάνους κατά τον εμφύλιο πόλεμο, γεγονός που σηματοδότησε την έναρξη της αντικομμουνιστικής του δράσης με τη διακήρυξη της Λαϊκής Δημοκρατίας της Αλβανίας.
Αφού ολοκλήρωσε τη στρατιωτική του θητεία και εργάστηκε ως αγρότης, μπόρεσε να ολοκληρώσει τις εξ αποστάσεως σπουδές του στη φιλολογία από το Πανεπιστήμιο των Τιράνων χρησιμοποιώντας ψεύτικη ταυτότητα.
Τα γεγονότα αυτά είχαν ως συνέπεια την προκήρυξη εκλογών στις οποίες επικράτησε το Σοσιαλιστικό Κόμμα της Αλβανίας, υπό την ηγεσία του Ρετζέπ Μεϊντάνι και του Φάτος Νάνο .
Όταν προκηρύχθηκαν πολυκομματικές εκλογές ήταν ένας από τους υποστηρικτές του Δημοκρατικού Κόμματος της Αλβανίας, που ιδρύθηκε τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους.
Αργότερα ήταν ένας από τους ιδρυτές του Δημοκρατικού Κόμματος της Αλβανίας και πρόεδρος του κοινοβουλίου της Αλβανίας από το 1992 έως το 1997 κατά τη διακυβέρνηση του Σαλί Μπερίσα.
Ο Κοστούρι, γιος του Αλβανού πατριώτη και ακτιβιστή Τζοβάν Τσίτσο Κοστούρι, γεννήθηκε στην Κορυτσά στη νοτιοανατολική Αλβανία , στις 15 Μαΐου 1873.
Μετά την επιστροφή στην πατρίδα του, όντας πολύγλωσσος και διανοούμενος και με πατριωτικό οικογενειακό υπόβαθρο, ο Κοστούρι εντάχθηκε στους αλυτρωτικούς κύκλους των Αλβανών στο Βιλαέτι του Μοναστηρίου.
Μετά από μια επίσκεψη στο Βουκουρέστι, ο Κοστούρι δήλωσε στους Αλβανούς στην Κορυτσά ότι το κύριο μέλημα της ήταν να βελτιώσει την αλβανική σχολή αρρένων της πόλης με τη συμμετοχή μαθητών και σε μεγαλύτερες τάξεις, την επιλογή καλύτερων εκπαιδευτικών και την εισαγωγή νέων μαθημάτων.
Ήταν ισχυρός υποστηρικτής της αυτοκέφαλης λειτουργίας της Αλβανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας ενώ η πρώτη αλβανική εκκλησία άνοιξε στο Δυρράχιο το 1913.
Κατά τη διάρκεια της θεσμικής κρίσης του 1921 στην Αλβανία, υπηρέτησε για μικρό διάστημα ως πρωθυπουργός της Αλβανίας, αντικαθιστώντας τη βραχύβια κυβέρνηση του Χασάν Πρίστινα.
Ο Κοστούρι επέστρεψε στην αλβανική πολιτική ζωή την 1η Οκτωβρίου 1943, ως εκπρόσωπος της περιφέρειας της Κορυτσάς και το ίδιο έτος εκλέχτηκε να ηγηθεί της επιτροπής για την έγκριση των αποτελεσμάτων και αργότερα πρόεδρος της Συνταγματικής Συνέλευσης της Αλβανίας στις 25 Οκτωβρίου 1943.
Ο Ιδομέν Τζοβάν Κοστούρι , επίσης γνωστός ως Ιδομένο Κοστούρι , ήταν Αλβανός πολιτικός, αντιβασιλέας και για μία φορά υπηρεσιακός πρωθυπουργός της Αλβανίας.
Ο Κοστούρι συνέβαλε επίσης στην πρώτη παιδαγωγική σχολή της Αλβανίας, , ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα που ιδρύθηκε την 1η Δεκεμβρίου 1909 στο Ελμπασάν.
Όταν ο μετέπειτα πρωθυπουργός της Αλβανίας Ρετζέπ Μιτρόβιτσα έλαβε την ψήφο εμπιστοσύνης στο Κοινοβούλιο, πρότεινε στη Συνέλευση να δηλώσει ημέρα εθνικού πένθους.
Για τα προτερήματά του στην αλβανική πολιτική ζωή και τις κρατικές και οργανωτικές συνεισφορές του στην Αλβανία, ο Μιχάλ Ζάλλαρι πρότεινε όπως η πλατεία μπροστά από το κτίριο της πρώην Συνέλευσης της Αλβανίας θα έπρεπε να μετονομαστεί από «Κοστάντζο Τσιάνο» σε «Ιδομένο Κοστούρι».
Η Λάριο και ο Μπερλουσκόνι θα παντρεύτουν στις 15 Δεκεμβρίου του 1990 και θα αποκτήσουν μαζί τρία παιδιά: τη Μπάρμπαρα , την Ελεονόρα και τον Λουίτζι .
Στη δεκαετία του 1980, πριν από τη γέννηση της πρώτης κόρης Μπάρμπαρα, η Λάριο έκανε έκτρωση, προκειμένου να μην γεννήσει ένα παιδί που είχε διαγνωστεί ότι επάσχε από μια σημαντική ασθένεια.
Αλλά μετά από λίγες ώρες, ο Σίλβιο Μπερλουσκόνι έγραψε μια δημόσια επιστολή στη σύζυγό του και ζήτησε συγγνώμη για αυτά που είπε τρεις ημέρες νωρίτερα.
Τον Απρίλιο του 2009 η Λάριο δημοσίευσε μια ακόμη ανοικτή επιστολή επικρινώντας τον σύζυγό της για την συντροφιά με νεαρές κυρίες και ορίζοντας τες υποψήφιες για το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο χαρακτηρίζοντας τες ως "ξεδιάντροπα σκουπίδια".
«Αν δεν ήμουν παντρεμένος, θα σας παντρευόμουν αμέσως», δήλωσε ο 73χρονος μεγιστάνας των μέσων ενημέρωσης στη παρουσιάστρια και μελλοντική βουλευτίνα Μάρα Καρφάνια, σύμφωνα με δημοσιεύματα που διέρευσαν ευρέως στον ιταλικό Τύπο.
Βερόνικα Λάριο είναι το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο της Μίριαμ Ραφαέλας Μπαρτολίνι , 19 Ιουλίου 1956), η οποία είναι πρώην Ιταλίδα ηθοποιός και πρώην σύζυγος του πρώην Ιταλού πρωθυπουργού Σίλβιο Μπερλουσκόνι.
Στις 31 Ιανουαρίου του 2007, η Λάριο δήλωσε ότι η αξιοπρέπειά της είχε υποστεί βλάβη από τα σχόλια που έκανε ο Μπερλουσκόνι κατά τη διάρκεια του πάρτι μετά από μια τελετή απονομής τηλεοπτικών βραβείων σε ένα από τα κανάλια του.
Από την άλλη πλευρά, ήταν γνωστό ότι δημοσίως εξέφραζε πολιτικές απόψεις σε αντίθεση με εκείνες του τότε συζύγου της (για παράδειγμα, στη βιοηθική ή στη στήριξη των διαδηλωτών που διαδήλωσαν ενάντια στον πόλεμο στο Ιράκ).
Όταν έπεσε ο πατέρας του στη "μάχη του Αλασεχίρ" , ο Καϊκοβάδης και ο μεγαλύτερος αδελφός του Καϊκαούσης Α ήρθαν σε σύγκρουση για τον θρόνο.
Ο Καϊκοβάδης κέρδισε την υποστήριξη ισχυρών γειτόνων με το σουλτανάτο, όπως τού Λέοντα Β της Αρμενίας καιτ ύο θείου του Τουγκρίλσαχ κυβερνήτη του Ερζερούμ.
Ο Καϊκαούσης είχε ωστόσο την υποστήριξη ολόκληρης της αριστοκρατίας του Σουλτανάτου· με έδρα την Μαλάτεια κατέκτησε την Καισάρεια και το Ικόνιο, αναγκάζοντας τον Λέοντα Β να αλλάξει την υποστήριξή του.
Ο Καϊκοβάδης Α προχώρησε ανατολικά όπου έφτασε ο Τζαλάν αντ-Ντιν Μινγκμπουρνού, οι Μογγόλοι είχαν ανατρέψει την Δυναστεία των Χωρεσμίων και δημιούργησαν ασταθή πολιτική κατάσταση.
Ο Καϊκοβάδης Α νίκησε τους Ορτοκίδες και τους Αγιουβίδες, το εμιράτο που κυβερνούσαν οι Μεντζουκίδες ενσωματώθηκε στο Σουλτανάτο αφού κατέλαβε όλα τα μεγάλα φρούρια.
Ο Καϊκοβάδης Α αναζητούσε συμμαχία με τον Τζαλάν αντ-Ντιν Μινγκμπουρνού εναντίον των Μογγόλων, η συμμαχία δεν προχώρησε και ο Τζαλάν αντ-Ντιν κατέλαβε την Χαλάτα, τελικά ο Καϊκοβάδης τον νίκησε σε μία περιοχή ανάμεσα στην Σεβάστεια και το Ερζίντζαν .
Επέκτεινε σημαντικά τα σύνορα του Σουλτανάτου, ιδιαίτερα σε βάρος των Αγιουβιδών και απέκτησε μεγάλη πρόσβαση στην Μεσόγειο με το λιμάνι του Καλού Όρους, που μετονομάστηκε προς τιμή του σε Αλαίγια.
Ο Καϊκοβάδης Α πολλές φορές αποκαλείται Καϊκοβάδης ο Μέγας και έμεινε πασίγνωστος για τα πολυτελή αρχιτεκτονικά του κτίσματα και την λαμπρή του αυλή.
Ο συγγραφέας Ρουστάμ Σουκούροφ γράφει ότι ο Καϊκαούσης και ο αδελφός του Καϊκοβάδης έζησαν πολλά χρόνια στην Κωνσταντινούπολη μαζί με τον πατέρα τους, απέκτησαν διπλή πίστη, Χριστιανική και Ισλαμική και διπλή εθνότητα, Ελληνική και Τουρκική.
Ο Καϊκοβάδης Α απέκτησε τρεις γιους: με την πρώτη Ελληνίδα σύζυγο του Μαχ Πάρι Χατούν τον Καϋχοσρόη Β και με τη δεύτερη σύζυγό του, την πριγκίπισσα των Αγιουβιδών Γκαζίγια Χατούν, τον Ιζαλντίν και τον Ρουκναντίν.
Ο Καϊκοβάδης Α επέλεξε διάδοχο του τον Ιζαλντίν, αλλά οι εμίρηδες προτιμούσαν τον Καϋχοσρόη Β, με αποτέλεσμα να ξεσπάσουν σκληρές συγκρούσεις για την διαδοχή.
Οι Ορτοκίδες και οι Αγιουβίδες στην Συρία αναγνώρισαν την υπεροχή του, κατέλαβε μία σειρά από κάστρα στην Γεωργία αλλά τελικά έκλεισε ειρήνη με την βασίλισσα που έδωσε την κόρη της Θαμάρ σύζυγο στον γιο του Καϋχοσρόη Β.
Στα ανατολικά απεικονίζεται η Παναγία με το βρέφος καθισμένη σε θρόνο, στα ανατολικά ο Ευαγγελισμός και στα δυτικά τα Θεοφάνεια, η Κοίμηση και η Σταύρωση.
Ωστόσο, τέσσερα χρόνια αργότερα, οι ντόπιοι αγρότες εξεγέρθηκαν ενάντια στην κυριαρχία του Σάνσε, σκότωσαν τους σφετεριστές και προσκάλεσαν τον Βασιλιά Τεϊμουράζ Β' να τους κυβερνήσει.
Η δυτική πρόσοψη είναι διακοσμημένη με έναν μεγάλο ανάγλυφο σταυρό στη μέση, ο οποίος πατά πάνω σε δύο φίδια και στα δεξιά του υπάρχει μία άμπελος και η Παναγία.
Το συγκρότημα κτιρίων του Άνανουρι περιλαμβάνει ένα οχυρωματικό τείχος με αμυντικές δομές και πύργους, την εκκλησία της Παρθένου, τη μικρή εκκλησία Μκουρνάλι , έναν πύργο με βαθμιδωτή πυραμιδοειδή οροφή Σβανετιανού τύπου, έναν πύργο Σευποβάρι, μία εκκλησία της Κοίμησης, ένα καμπαναριό, μία πηγή και έναν ταμιευτήρα νερού.
Το Ανάνουρι είναι φρούριο που βρίσκεται στην αριστερή όχθη του ποταμού Άραγκβι, δίπλα στο ομώνυμο χωριό του δήμου Ντουσέτι, στο μχάρε Μτσχέτα-Μτιανέτι στη Γεωργία, περίπου 72 χλμ.
Το σημερινό όνομα της πόλεως δόθηκε μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο: η πόλη πήρε το όνομα του Σλοβάκου εθνικού ηγέτη του 19ου αιώνα Λούντοβιτ Στουρ.
Τον 16ο αιώνα, μετά την κατάληψη της Βούδας από τους Τούρκους το 1541, η πόλη, όπως και το Έστεργκομ, περιήλθαν εύκολα στην κυριαρχία της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Πολλές απόπειρες για την ανακατάληψη της πόλεως ακολούθησαν, αλλά ήταν αποτυχημένες, εκτός από την περίοδο 1595-1605, μέχρι το 1683, όταν οι Τούρκοι έχασαν τη Μάχη του Παρκάνι κοντά στη σημερινή πόλη.
Κατά την περίοδο της μεταπολεμικής εκβιομηχανίσεως άνοιξε, το 1968, ένα μεγάλο εργοστάσιο χαρτοποιίας, το , που έδωσε δουλειά σε περίπου 4.000 ανθρώπους.
Εν τω μεταξύ, ο Μπλάκχαρτ, ο γιος του Μεφιστοφέλη, έρχεται στη Γη, μαζί με τρεις πεσμένους αγγέλους που συνδέονται με τα στοιχεία αέρα, γης και νερού.
Σε απάντηση, ο Μεφιστοφελής κάνει τον Μπλέιζ το νέο Γκόστ Ράιντερ και προσφέρει να επιστρέψει την ψυχή του αν νικήσει τον Μπλάκχαρτ, αν και ο Μεφιστοφέλης λέει ότι δεν έχει άλλη επιλογή.
Μετά από μια σύντομη φυλάκιση για τις δολοφονίες που διέπραξε ο Μπλάκχαρτ, ο Μπλέιζ σκοτώνει τον αγγελιαφόρο Αμπιγκόρ και δραπετεύει από την αστυνομία.
Επιστρέφει στον Προσωστάτη, ο οποίος του λέει τον προκάτοχό του, τον Κάρτερ Σλέιντ, τον Ρέιντζερ του Τέξας, ο οποίος έκρυψε τη σύμβαση του Σαν Βενγκάζα.
Ο χρησιμοποιεί το στο , μια δύναμη που προκαλεί θνητούς να νιώσουν όλο τον πόνο που έχουν προκαλέσει τους άλλους, αλλά δεν λειτουργεί, αφού η δεν έχει ψυχή.
Το 1986, ο Μεφιστοφελής φτάνει στον 17χρονο αναβάτη επαγγελματία μοτοσικλετιστή Τζόνι Μπλέιζ, προσφέροντας να θεραπεύσει τον καρκίνο του πατέρα του με αντάλλαγμα την ψυχή του ίδιου.
Το επόμενο πρωί, ο Μπλέιζ ξυπνά για να ανακαλύψει ότι ο καρκίνος του πατέρα του έχει θεραπευτεί, αλλά ο πατέρας του πεθαίνει σε αγώνα με την μοτοσικλέτα του.
Ο Μπλέιζ κατηγορεί τον Μεφιστοφελή ότι αυτός προκάλεσε το θάνατο του πατέρα του, αλλά ο Μεφιστοφελής θεωρεί ότι η σύμβασή τους εκπληρώνεται και υπόσχεται να τον δει πάλι μια μέρα.
Έλαβε κυρίως αρνητικά σχόλια από τους κριτικούς, αλλά ήταν εισπρακτική επιτυχία, κερδίζοντας $228,7 εκατομμύρια παγκοσμίως με προϋπολογισμό $110 εκατομμυρίων.
Η ταινία γράφτηκε και σκηνοθετήθηκε από τον Μαρκ Στίβεν Τζόνσον, και πρωταγωνιστεί ο Νικόλα Κέιτζ ως Τζόνι Μπλέιζ/Γκόστ Ράιντερ, με την Εύα Μέντες, τον Γουές Μπέντλεϋ, τον Σαμ Έλιοτ, τον Ντόναλ Λογκ, τον Ματ Λογκ και τον Πίτερ Φόντα σε δεύτερους ρόλους.
Ο Μεφιστοφελής στέλνει τον κυνηγό του γενάρχου του καταδικασμένου, Γκόστ Ράιντερ, για να ανακτήσει το συμβόλαιο του Σαν Βενγκάζα για τον έλεγχο χιλιάδων διεφθαρμένων ψυχών.
Ωστόσο, λόγω της εκλογής του βουλευτή του ΔΗΚΟ στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας Τάσσου Παπαδόπουλου στην Προεδρία της Κυπριακής Δημοκρατίας στις προεδρικές εκλογές του 2003, τη θέση του στη βουλή πήρε στις 6 Μαρτίου 2003 ο Ανδρέας Αγγελίδης ως ο επόμενος επιλαχών, για την Η Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Ως βουλευτής διετέλεσε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΔΗΚΟ, μέλος της Επιτροπής Επιλογής, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για την Εγκληματικότητα και την Καταπολέμηση των Ναρκωτικών και Εξαρτησιογόνων Ουσιών, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εξωτερικών, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Θεσμών, Αξιών και Επιτρόπου Διοικήσεως, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Νομικών και αναπληρωματικό μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για το Πόθεν Έσχες.
Η αυξανόμενη ζήτηση για αρχαιότητες και οι λαθρανασκαφές των ξένων οδήγησαν και πολλούς ντόπιους στην τυμβωρυχία, με στόχο κυρίως την εκποίηση των περιεχομένων των τάφων.
Υπάρχουν βέβαια και περιπτώσεις που οι τάφοι χρησιμοποιήθηκαν ως κατοικίες (όπως π.χ. συνέβη όταν πρόσφυγες από το Αϊβαλί, το Γαλαξείδι, τη Στυλίδα και τα Ψαρά έφτασαν στην Αίγινα κατά τη διάρκεια της Επανάστασης του 1821 και άνοιξαν πάρα πολλούς λαξευτούς τάφους για να μπορούν να κατοικήσουν τον πρώτο καιρό, μέχρι να χτιστούν σπίτια).