polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Λόγω των νόμων για την παιδική εργασία στην Καλιφόρνια που περιορίζουν το χρονικό διάστημα που τα παιδιά μπορούν να εργαστούν , η χρήση διδύμων σε έναν μόνο ρόλο επιτρέπει περισσότερο χρόνο για να γυριστεί ένας χαρακτήρας.
Καθώς αυτός και ο αδελφός του μεγάλωσαν, άρχισαν να αναλαμβάνουν περισσότερους ρόλους ως ξεχωριστούς χαρακτήρες, αλλά συχνά εξακολουθούν να εργάζονται στα ίδια έργα.
Το Υπουργείο Γεωργίας και Αγροτικής Ανάπτυξης είναι το εξειδικευμένο όργανο της κεντρικής δημόσιας διοίκησης της Ρουμανίας για το ρόλο της ανάπτυξης, εφαρμογής και παρακολούθησης πολιτικών και στρατηγικών στους τομείς της γεωργίας, της αειφόρου διαχείρισης των δασών και της αγροτικής ανάπτυξης, με τον εκσυγχρονισμό και την ανάπτυξη των τομεακών δραστηριοτήτων, καθώς και να διασφαλιστεί η διαφάνεια και αποτελεσματικότητα στη χρήση των πιστώσεων που έχουν εκχωρηθεί.
Ο Γεώργιος Παλαιολόγος Δισύπατος, (γνωστός στη Γαλλία ως , ή , μερικές φορές , και ο έλλην , ήταν ναύαρχος του Γαλλικού στόλου, βυζαντινής/ελληνικής καταγωγής, που υπηρέτησε τους βασιλείς της Γαλλίας Κάρολο Ζ', Λουδοβίκο ΙΑ' και Κάρολο Η' μετά την Άλωση το 1453.
Ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΑ' έπασχε από μια δερματοπάθεια κι έστειλε μερικά πλοία στα νησιά του Πράσινου Ακρωτηρίου στον Ατλαντικό, όπου πιστευόταν οτι υπάρχει αντίδοτο, ωστόσο ο βασιλιάς πέθανε στις 30 Αυγούστου πριν επιστρέψει η αποστολή.
Τού έστειλε γράμμα το 1476 από φυλακή στη Ρώμη ο δάσκαλος ελληνικών Γεώργιος Ερμώνυμος, ζητώντας του να ζητήσει τη διαμεσολάβηση του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΑ για την απελευθέρωσή του διότι κατηγορούνταν άδικα για κατασκοπεία.
Οι μετριοπαθείς απόψεις του και η γενική εκτίμηση προς το πρόσωπό του, οδήγησαν το Εθνικό Αρμενικό Συμβούλιο της Τιφλίδας, να του αναθέσει την 9η Ιουνίου του 1918 την ευθύνη συγκρότησης κυβέρνησης συνασπισμού.
Ο Κατσαζνουνί δεν κατάφερε να προσελκύσει προσωπικότητες από τις υπόλοιπες αρμενικές πολιτικές δυνάμεις - οι οποίες αρνήθηκαν τη σύμπραξη με το κόμμα των Ντασνάκ - και εν τέλει σχημάτισε στις 30 Ιουνίου του 1918 την πρώτη αρμενική κυβέρνηση με τον ίδιο στο αξίωμα του πρωθυπουργού.
Η κυβέρνηση του Κατσαζνουνί εγκαταστάθηκε στο Γερεβάν στις 19 Ιουλίου, με τον ίδιο να δηλώνει πως το στόχος του ήταν η ικανοποιητική αντιπροσώπευση όλων των εθνικών κοινοτήτων του νέου κράτους.
Ο Κατσαζνουνί, ο οποίος διετέλεσε πρωθυπουργός για έναν χρόνο, προσανατολίστηκε προς την κατεύθυνση της εγκαθίδρυσης μιας κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, ωστόσο τόσο οι προσπάθειές του ιδίου όσο και του διαδόχου του, Αλεξάντερ Χαντισιάν, τορπιλίστηκαν από την κομμουνιστική εξέγερση του Μαΐου του 1920 στο Αλεξαντρόπολ - που υποστηρίχθηκε και από τη μουσουλμανική μειονότητα της χώρας - και την εξαιρετικά βίαιη καταστολή της.
Ο Κατσαζνουνί αναφέρεται ως ένας από τους λίγους Αρμένιους πολιτικούς που αντιμετώπισαν με επιφύλαξη τις αρμενικές εδαφικές απαιτήσεις στη Συνδιάσκεψη Ειρήνης του 1919 (που εκτός των έξι λεγομένων αρμενικών βιλαετίων της ανατολικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας περιλάμβαναν ακόμη την Κιλικία, την Τραπεζούντα και το λιμάνι της Αλεξανδρέττας), φοβούμενοι πως αυτές θα προκαλούσαν τη σφοδρή αντίδραση των Τούρκων εθνικιστών.
Το 1920, μετά την πρώτη κατάληψη της Αρμενίας από τους Μπολσεβίκους, ο Κατσαζνουνί συνελήφθη, ωστόσο απελευθερώθηκε τον Φεβρουάριο του 1921 όταν οι ανταρτικές δυνάμεις των ντασνάκ απελευθέρωσαν προσωρινά το Γερεβάν.
Μετά την οριστική σοβιετοποίηση της Αρμενίας κατέφυγε στη Ρουμανία, από όπου το 1923 συνέταξε φυλλάδιο με το οποίο αφενός υποστήριζε πως μετά την επίτευξη του στόχου της δημιουργίας αρμενικού κράτους το κόμμα των Ντασνάκ δεν είχε πλέον λόγο ύπαρξης και αφετέρου καλούσε την αρμενική Διασπορά να υποστηρίξει τη ΣΣΔ Αρμενίας.
Απεβίωσε το 1938, με αρμενικές πηγές να υποστηρίζουν πως ο θάνατός του οφείλεται στις εκτεταμένες σταλινικές διώξεις της εποχής, οι οποίες έμειναν γνωστές ως Μεγάλη Εκκαθάριση ή Μεγάλος Τρόμος.
Το 1918 συμμετείχε στις διαπραγματεύσεις των κρατών της Υπερκαυκασίας με την Οθωμανική Αυτοκρατορία και ήταν μέλος της αντιπροσωπείας που υπέγραψε τη συνθήκη του Μπατούμ.
Το 1918 του ανατέθηκε από το Εθνικό Αρμενικό Συμβούλιο η συγκρότηση της πρώτης κυβέρνησης της Δημοκρατίας της Αρμενίας, γεγονός που τον καθιστά τον πρώτο πρωθυπουργό της χώρας.
Συμπεριλήφθηκε για πρώτη φορά στην πρώτη ομάδα του Ολυμπιακού σε έναν αγώνα πρωταθλήματος εναντίον του Πανθρακικού στις 11 Απριλίου 2010, όπου εμφανίστηκε ως αλλαγή στο δεύτερο ημίχρονο.
Στις 14 Μαρτίου 2019, κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική Ελλάδας, για τους προκριματικούς αγώνες του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος 2020, εναντίον του Λιχτενστάιν και της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.
Στις περισσότερες περιοχές του κόσμου, εκτός από αυτές που εφαρμόζεται ο Ισλαμικός νόμος τις Σαρία, η κατανάλωση του είναι νόμιμη μετά από κάποια συγκεκριμένη ηλικία .
Ως ισχυρό διεγερτικό του κεντρικού νευρικού συστήματος, τις δεκαετίες του 1940 και του 1950, η μεθαμφεταμίνη χρησιμοποιήθηκε από τον Άξονα αλλά και από τις Συμμαχικές δυνάμεις στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, και αργότερα και από άλλα στρατεύματα, και από εργοστασιακούς εργάτες στην Ιαπωνία.
Το άρθρο & αναφέρει ότι «ο χειρισμός του συστήματος των κανναβινοειδών προσφέρει την δυνατότητα να ρυθμίζει εκ των προτέρων τους νευροπροστατευτικούς μηχανισμούς, ενώ ταυτόχρονα επιβραδύνει την νευροφλεγμονή. Το αν αυτές οι ιδιότητες θα βοηθήσουν στην καταπολέμηση της νόσου ' στο μέλλον, είναι ένα συναρπαστικό θέμα που αναμφίβολα απαιτεί περαιτέρω διερεύνηση.»
Κοκαΐνη: Είναι διαθέσιμη στην μορφή άσπρης σκόνης η οποία εισπνέεται μέσω της μύτης ή μετατρέπεται σε ένα μείγμα με νερό και γίνεται ενδοφλέβια χρήση μέσω ένεσης.
Αυτό πιστεύεται ότι αυξάνει την βιοδιαθεσιμότητα, όμως έχει αποδειχθεί ότι είναι τοξικό, λόγω της παραγόμενης μεθυελγονιδίνης κατά την διάρκεια της πυρόλυσης.
Τα περισσότερα υγρά των ηλεκτρονικών τσιγάρων περιέχουν νικοτίνη, αλλά τα επίπεδα της διαφέρουν ανάλογα με τις προτιμήσεις του χρήστη αλλά και με τον κατασκευαστή.
Κάποιοι χρησιμοποιούν το ηλεκτρονικό τσιγάρο για να καπνίσουν κάνναβη ή κάποιο άλλο ναρκωτικό, και υπάρχουν συγκεκριμένα ηλεκτρονικά τσιγάρα τα οποία έχουν κατασκευαστεί ειδικά για να καταναλώνουν λάδι κάνναβης.
Κεταμίνη: Είναι αναισθητική ουσία, η οποία χρησιμοποιείται νόμιμα από νοσοκόμους και ιατρούς, σε έκτακτες περιστάσεις, για τις διαλυτικές και αναλγητικές ιδιότητές της.
Κατά την διάρκεια της δεκαετίας του 1950, χρησιμοποιήθηκε για ψυχολογικές θεραπείες, και, κρυφά, από την για την επιχείρηση , κατά την διάρκεια της οποίας το ναρκωτικό δινόταν σε διάφορους πολίτες ΗΠΑ και Καναδά, χωρίς όμως την επίγνωση, ή συγκατάθεση τους.
Νιτρώδες Οξείδιο: Χρησιμοποιείται νόμιμα από οδοντιάτρους ως αγχολυτικό και αναισθητικό, χρησιμοποιείται όμως και ψυχαγωγικά από χρήστες που το προμηθεύονται από κάνιστρα με σαντιγί, καθώς επιδρά στην ικανότητα αντίληψης, «ευφορία» και σε υψηλότερες δόσεις, παραισθήσεις.
Μέχρι το 1963, όταν και αναλύθηκε χημικά από τον , ήταν εντελώς άγνωστο στη σύγχρονη επιστήμη ότι τα « » περιέχει , ένα παραισθησιογόνο το οποίο μέχρι τότε πίστευαν ότι ήταν υπαρκτό μόνο σε είδη στο Μεξικό, στην Ασία και την βόρεια Αμερική.
Οι νευρωνικές μορφές του υποδοχέα είναι παρούσες τόσο μετασυναπτικά όσο και προσυναπτικά, όπου μπορούν να επηρεάσουν την ελευθέρωση πολλαπλών νευροδιαβιβαστών.
Ηρεμιστικά: Βαρβιτουρικά, βενζοδιαζεπίνες (συνήθως συνταγογραφούνται για διαταραχές άγχους και είναι γνωστό ότι προκαλούν άνοια και σύνδρομο οξείας στέρησης)
Εμφύσηση: γνωστή και ως «» ή «», αυτή η μέθοδος περιλαμβάνει το γεγονός ότι ο χρήστης τοποθετεί σκόνη στα ρουθούνια του και εισπνέει μέσα από τη μύτη, έτσι ώστε το ναρκωτικό να απορροφάται από τις βλεννογόνες μεμβράνες.
Κατάπωση: Καφεΐνη, αιθανόλη , βότανα κάνναβης, μανιτάρια , τσάι κόκας, τσάι παπαρούνας, , , χάπια έκστασης με ή διάφορες άλλες ουσίες , συνταγογραφούμενα και μη συνταγογραφούμενα ναρκωτικά (για και ναρκοληπτικά φάρμακα, βενζοδιαζεπίνες, αγχολυτικά, καταπραϋντικά, κατασταλτικά βήχα, μορφίνη, κωδεΐνη, οπιοειδή και άλλα).
Πολλά ψυχοδραστικά φάρμακα μπορούν ή έχουν σχεδιαστεί ειδικά για υπογλώσσια χορήγηση, συμπεριλαμβανομένων βαρβιτουρικών, βενζοδιαζεπινών, οπιοειδών αναλγητικών με κακή βιοδιαθεσιμότητα στο γαστρεντερικό σύστημα, φύλλων κόκας, μερικών παραισθησιογόνων.
Η υπεύθυνη χρήση υποστηρίζει ότι οι χρήστες δεν πρέπει να κάνουν χρήση ουσιών παράλληλα με δραστηριότητες όπως η οδήγηση, το κολύμπι, η χρήση βαρέων μηχανημάτων ή οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα που απαιτεί από κάποιον να είναι νηφάλιος, ώστε να είναι ασφαλής.
Αυτές οι πολιτικές ήταν διάσημες κυρίως στα τέλη της δεκαετίας του 1980, ωστόσο ξεκίνησαν από την δεκαετία του 1970, όταν άρχισαν να διανέμονται στους χρήστες κινούμενα σχέδια που πραγματεύονταν την υπεύθυνη χρήση των ναρκωτικών αλλά έδειχναν και τους κινδύνους της κατάχρησης.
Ένα άλλο πρόβλημα, είναι ότι η παράνομη φύση των ναρκωτικών επιφέρει κοινωνικές και οικονομικές επιπτώσεις στους χρήστες, από την άλλη, οι ουσίες αυτές μπορεί να έχουν υποστεί νόθευση, με τον χρήστη να μην ξέρει την αγνότητα της ουσίας, κάτι που οδηγεί σε συχνές υπερβολικές δόσεις.
Οι πολιτικές σχετικά με την μείωση του κινδύνου αποσκοπούν να ελαχιστοποιήσουν τον κίνδυνο που μπορεί να προκύψει από την χρήση διάφορων ναρκωτικών, είτε αυτά είναι νόμιμα , είτε αυτά είναι παράνομα .
Για παράδειγμα, τα άτομα που κάνουν ενδοφλέβια χρήση ναρκωτικών ουσιών μπορούν να ελαχιστοποιήσουν τον κίνδυνο προς τον εαυτό τους, αλλά και προς την κοινωνία, μέσω της κατάλληλης τεχνικής έγχυσης, χρησιμοποιόντας νέες βελόνες και σύριγγες κάθε φορά καθώς και μέσω της κατάλληλης διάθεσης του εξοπλισμού αυτού.
Ο νόμος περί ελεγχόμενων ουσιών του 1970 κατέταξε την μαριχουάνα μαζί με την ηρωίνη και το , ως ναρκωτικό Τάξης Ι, η οποία περιλαμβάνει ναρκωτικά τα οποία έχουν υψηλή πιθανότητα κατάχρησης και καμία αποδεκτή ιατρική χρήση.
Εκείνη την εποχή, η περισσότερη ποσότητα μαριχουάνας ερχόταν από το Μεξικό, αλλά το 1975, η κυβέρνηση του Μεξικού συμφώνησε στην εξάλειψη των καλλιεργειών μέσω της ψέκασης τους με το ζιζανιοκτόνο «», κάτι που δημιούργησε ανησυχίες για τοξικές παρενέργειες.
Το κλίμα της «μηδενικής ανοχής» των και οδήγησαν στην εφαρμογή αυστηρών νόμων, η κατοχή μαριχουάνας επέφερε αναγκαστική καταδίκη και σε αυξημένη επαγρύπνηση κατά του λαθρεμπορίου στα νότια σύνορα.
Από το 1982 και μετά, η διοίκηση για την επιβολή του νόμου κατά των ναρκωτικών έστρεψε την προσοχή της κατά των καλλιεργειών μαριχουάνας εντός των Ηνωμένων πολιτειών, και έτσι οι καλλιεργητές μεταφέρθηκαν στην καλλιέργεια σε εσωτερικούς χώρους, με ποικιλίες φυτών που σχεδιάστηκαν για να είναι μικρά σε μέγεθος, με μεγάλη απόδοση καρπών.
Μετά από περίπου μια δεκαετία μειωμένης χρήσης, η χρήση μαριχουάνας άρχισε μια ανοδική πορεία χρήσης στην αρχή της δεκαετίας του 1990, ειδικά στους εφήβους, αλλά μετά την λήξη της δεκαετίας, η χρήση σταθεροποιήθηκε και έφτασε σε ποσοστά πολύ χαμηλότερα από αυτά της αιχμής.
Τα διεγερτικά: «Τα ψυχοκινητικά διεγερτικά προκαλούν κινητική δραστηριότητα , η ευφορία και ανορεξία. Η αμφεταμίνη είναι το πιο γνωστό ναρκωτικό αυτής της κατηγορίας.»
Όπιο: Αυτό το «φάρμακο που προέρχεται από τους άγουρους σπόρους, προς σπορά, της παπαρούνας του οπίου.παράγει υπνηλία και ευφορία αλλά και μειώνει τον πόνο. Η μορφίνη και η κωδεΐνη, είναι παράγωγα του οπίου.»
Τα είδη των κινδύνων, όπως και η βαρύτητά τους, που επέρχονται με την χρήση ναρκωτικών για ψυχαγωγία, ποικίλει ανάλογα με το κάθε ναρκωτικό άλλα και με την ποσότητα του.
Από την άλλη, έρευνες που έχουν δώσει έμφαση πάνω στην ελεγχόμενη χρήση του αλκοόλ, έχουν καταλήξει ότι υπάρχουν ουσιώδη οφέλη για την υγεία που προκύπτουν από την χρήση του, όπως μικρότερες πιθανότητες για καρδιακές νόσους, εγκεφαλικά και νοητική εξασθένηση.
Ο ερευνητής δήλωσε ότι οι μελέτες αυτές, που δείχνουν τις ευεργετικές επιδράσεις στην «μέτρια» κατανάλωση αλκοόλ, είχαν έλλειψη ελέγχου της μεταβλητής του τι και πόσο έπιναν αυτά τα άτομα πριν την έρευνα.
Οι ειδικοί στο Ηνωμένο Βασίλειο πρότειναν ότι κάποια ναρκωτικά ίσως να αποτελούν μικρότερο κίνδυνο, για έναν μικρό αριθμό ατόμων, και αυτά αποτελούνται από την κάνναβη, το , τα μανιτάρια που περιέχουν ψιλοκυβίνη και το έκσταση (ωστόσο τα ναρκωτικά αυτά έχουν και μικρότερη χρήση γενικότερα).
Ο όρος «αντιισταμινικός» μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει οποιονδήποτε ανταγωνιστή ισταμίνης, αλλά ο όρος συνήθως προορίζεται για τα κλασικά αντιισταμινικά που δρουν στον υποδοχέα Η1 ισταμίνης.
Η ψυχαγωγική τους προτίμηση υπάρχει κυρίως λόγω των αντιχολινεργικών ιδιοτήτων τους, που προκαλούν την αγχολυσία και, σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως η διφαινυδραμίνη, η χλωρφαινιραμίνη και η ορφεναδρίνη, μια χαρακτηριστική ευφορία με μέτριες δόσεις.
Όταν αυτές χρησιμοποιούνται, τα αποτελέσματα μπορεί να περιλαμβάνουν αγχολία , αναλγησία , καταστολή, υπνηλία, διαταραχές της γνωστικής λειτουργίας/μνήμης, διάσπαση, μυϊκή χαλάρωση, μειωμένη πίεση αίματο, μειωμένο καρδιακό ρυθμό, αναπνευστική καταστολή, αναισθησία και αντισπασμωδικά αποτελέσματα.
Τα κατασταλτικά ασκούν τις επιδράσεις τους μέσω ενός αριθμού διαφορετικών φαρμακολογικών μηχανισμών, οι σημαντικότεροι εκ των οποίων περιλαμβάνουν την διευκόλυνση της ή της δράσης των οπιοειδών και την αναστολή της δράσης της αδρενεργικής, της ισταμίνης ή της ακετυλοχολίνης.
Κάποιες από τις πιο συχνές θεωρίες είναι: γενετική, τύπος προσωπικότητας, ψυχολογικά προβλήματα, αυτο-φαρμακευτικές αγωγές, φύλο, ηλικία, άμεση ικανοποίηση, βασικές ανθρώπινες ανάγκες, περιέργεια, επαναστατικότητα, η αίσθηση της ένταξης σε μια ομάδα, ιστορικό ψυχολογικών τραυμάτων, αποτυχίες στο σχολείο ή στον χώρο εργασίας, κοινωνικό-οικονομικοί στρεσογόνοι παράγοντες, αντιγραφή συμπεριφορών, νεανική παραβατικότητα, διαθεσιμότητα, ιστορικοί παράγοντες, ή κοινικό-κουλτουρικές επιρροές.
Κάθε ένας από αυτούς τους παράγοντες, έχει πιθανότητα να επηρεάσει την χρήση ναρκωτικών ενός ατόμου, καθώς δεν μπορεί κανένας από αυτούς να είναι καθαρά αποκλειστικό αίτιο.
Ανεξάρτητα από την γενετική, την ψυχική υγεία ή τις τραυματικές εμπειρίες ενός ατόμου, οι κοινωνικοί παράγοντες παίζουν σημαντικό ρόλο στην έκθεση και πρόσβαση σε συγκεκριμένα είδη ναρκώτικων και σε μοτίβα πάνω στην χρήση τους.
Μπορεί να προκύψουν ψευδαισθήσεις, και ενδεχομένως παραλήρημα, που μοιάζουν με τις επιδράσεις του « » εάν το φάρμακο ληφθεί σε πολύ υψηλότερες από τις θεραπευτικές δόσεις.
Η πιο συνηθισμένη μη επιτηρούμενη χρήση αντιισταμινικών ως προς τον όγκο και το ποσοστό του συνόλου είναι ίσως παράλληλα με τη φαρμακευτική χρήση ορισμένων αντιισταμινών για να επεκτείνει και να εντείνει τις επιδράσεις των οπιοειδών και των κατασταλτικών.
Οι συνηθέστερα χρησιμοποιούμενες είναι η υδροξυζίνη, κυρίως για να επεκτείνει την προσφορά άλλων φαρμάκων, όπως στην ιατρική χρήση, και τα προαναφερθέντα αντιισταμινικά πρώτης γενιάς αιθανολαμίνης και αλκυλαμίνης, τα οποία - και πάλι, όπως στη δεκαετία του 1950 - αποτελούν το αντικείμενο ιατρικής έρευνας για τις αντικαταθλιπτικές τους ιδιότητες.
Η ψυχαγωγική χρήση ναρκωτικών είναι η χρήση ψυχοδραστικών ουσίων με σκοπό να προκαλέσει μια αλλοιωμένη συνειδησιακή κατάσταση για ευχαρίστηση, με το να αλλάζει την αντίληψη, τις αισθήσεις και τα συναισθήματα του χρήστη.
Γενικά τα ψυχαγωγικά ναρκωτικά χωρίζονται σε τρεις κατηγορίες: τα κατασταλτικά , τα διεγερτικά και τα παραισθησιογόνα (φάρμακα που προκαλούν αντιληπτικές παραμορφώσεις όπως οι παραισθήσεις.
Πολύ συχνά, η ψυχαγωγική χρήση ναρκωτικών είναι μια ανεκτή κοινωνική συμπεριφορά, σε αντίθεση με τη χρήση τους στα πλαίσια μιας αυτοφαρμακευτικής αγωγής.
Αυτά περιλαμβάνουν την παρακεταμόλη, (παρα-ακετυλαμινοφαινόλη, επίσης γνωστή στις ΗΠΑ ως ακεταμινοφαίνη), τα μη στεροειδή αντιφλεγμονώδη φάρμακα όπως τα σαλικυλικά και φάρμακα οπιοειδών όπως την υδροκωδόνη, την κωδεΐνη, την ηρωίνη και την οξυκωδόνη.
Ορισμένα παραδείγματα των συνταγογραφούμενων οπιούχων και των οπιοειδών αναλγητικών, που μπορούν να χρησιμοποιηθούν για ψυχαγωγικούς σκοπούς, περιλαμβάνουν τα , , , , Καπανόλη , , , , και .
Τα ψυχαγωγικής χρήσης ναρκωτικά περιλαμβάνουν το αλκοόλ , την κάνναβη (ομοσπονδιακά νόμιμη σε συγκεκριμένες χώρες και πολιτειακά/επαρχιακά σε άλλες) και το χασίς, την νικοτίνη , την καφεΐνη , συνταγογραφούμενα φάρμακα και ελεγχόμενες ουσίες που αναφέρονται ως παράνομα ναρκωτικά στο « » του 1961 και στο « » του ΟΗΕ το 1971.
Το ποιες ελεγχόμενες ουσίες θεωρούνται ναρκωτικά, ποικίλει ανά χώρα αλλά συνήθως περιλαμβάνει την μεθαμφεταμίνη, την ηρωίνη, την κοκαΐνη, το , τα μανιτάρια , το και τα « ».
Η ικανότητα του να μπορεί κανείς να χρησιμοποιήσει βοτανικές χημικές ουσίες, για να ενισχύσει τους ενδογενείς νευροδιαβιβαστές πιθανών να αύξησε την πιθανότητα επιβίωσης, παρέχοντας έτσι, ένα εξελικτικό πλεονέκτημα.
Μια τυπική, περιοριστική, προϊστορική διατροφή, πιθανών να έδινε έμφαση στα ψυχοδραστικά ναρκωτικά, τα οποία είχαν εξελιχθεί έτσι ώστε να μιμούνται τους νευροδιαβιβαστές.
Οι χημικές και περιβαλλοντικές προσαρμογές, και η γενετική των ηπατικών ενζύμων οδήγησαν τους ερευνητές να προτείνουν ότι οι «άνθρωποι έχουν μια συνεργατική εξελικτική πορεία με τα ψυχοτρόπα φυτά, η οποία υπάρχει εδώ και εκατομμύρια χρόνια».
Τείνουν να θεωρούν τα ναρκωτικά κομμάτι ενός γενικού τρόπου ζωής, που περιλαμβάνει το να ανήκουν σε κάποια υποκουλτούρα που έχουν συνδέσει με υψηλό κοινωνικό στάτους και της ρήξης του κατεστημένου.
Ο λέει, «Από την οπτική γωνία του χρήστη, υπάρχουν πολλοί θετικοί λόγοι για να αρχίσουν την χρήση ναρκωτικών. Οι αιτίες της χρήσης των ναρκωτικών φαίνεται να έχουν να κάνουν τόσο με την ανάγκη για φιλία, ηδονή και κοινωνικό στάτους όσο και με την δυστυχία και την φτώχεια. Το να γίνεις χρήστης ναρκωτικών, για πολλούς ανθρώπους, είναι περισσότερο μια μορφή θετικής επιβεβαίωσης παρά μια αρνητική εμπειρία.».
Παρά την αναγνώριση του φαινομένου αυτού, ότι δηλαδή, η χρήση ναρκωτικών ολο ένα και αυξανόταν στους Αμερικάνους νέους, έρευνες έδειξαν ότι μόνο το 4% του Αμερικάνικου πληθυσμού είχε ποτέ καπνίσει μαριχουάνα μέχρι το 1969.
Σε αντίθεση με άλλα ψυχοδραστικά φάρμακα όπως τα διεγερτικά και τα οπιοειδή, τα παραισθησιογόνα δεν ενισχύουν απλώς τις γνωστές καταστάσεις του νου αλλά προκαλούν και εμπειρίες που διαφέρουν από εκείνες της «καθημερινής» συνείδησης, συχνά σε σύγκριση με τις «μη συνήθεις» μορφές συνείδησης όπως η έκσταση, ο διαλογισμός, οι εμπειρίες μετατροπής και τα όνειρα.
Στην προσπάθεια τους να μειώσουν την χρήση ναρκωτικών για ψυχαγωγικούς σκοπούς, πολλές κυβερνήσεις παγκοσμίως πέρασαν διάφορους νόμους οι οποίοι απαγόρευαν την κατοχή σχεδόν κάθε είδους ναρκωτικού, κατά την διάρκεια του 20ου αιώνα.
Τα αποτελέσματα ερευνών δεν είναι επαρκή ώστε να αποφασιστεί το εαν οι συμπεριφορικές παρεμβάσεις μπορούν να ωθήσουν στην αποτροπή των παιδιών από την χρήση ναρκωτικών για ψυχαγωγικούς σκοπούς.
Υποστηρικτές αυτής της ιδεολογίας είναι πολλοί γνωστοί καλλιτέχνες και διανοούμενοι που χρησιμοποίησαν πειραματικά κάποια ναρκωτικά, με ελάχιστη επιρροή στις ζωές τους.
Τα διεγερτικά, γνωστά και ως «ψυχοδιεγερτικά», προκαλούν ευφορία, με βελτιώσεις πάνω στην ψυχική και στην σωματική λειτουργία, όπως είναι η αυξημένη εγρήγορση και η υπερκινητικότητα.
Τα καταθλιπτικά ή τα «μειωτικά», τα οποία μειώνουν την ψυχική και σωματική λειτουργία, βρίσκονται σε έντονη αντίθεση με τα διεγερτικά και θεωρούνται ότι είναι τα λειτουργικά τους αντίθετα.
Η επικράτηση των ναρκωτικών στις ανθρώπινες κοινωνίες απεικονίζεται στα βιβλία, στην ψυχαγωγία αλλά και στις τέχνες, πάντα σύμφωνα με τους ισχύοντες νόμους και τις κοινωνικές συμβάσεις.
Για παράδειγμα, η μαριχουάνα μπορεί να καταποθεί σαν φαγητό ή να καπνιστεί και την κοκαΐνη μπορεί κανείς να την εισπνεύσει στα ρουθούνια, να καταναλωθεί σε μορφή ένεσης ή με διάφορες τροποποιήσεις, να καπνιστεί.
Το 86.2% των Αυστραλιανών, ηλικίας 12 ετών και άνω, έχουν κάνει χρήση αλκοόλ τουλάχιστον μια φορά στην ζωή τους, σε σύγκριση με το 34.8% των Αυστραλιανών, ηλικίας 12 ετών και άνω, που έχουν κάνει χρήση κάνναβης τουλάχιστον μια φορά στην ζωή τους.
Τα κοινά αποτελέσματα μπορεί να περιλαμβάνουν αυξημένη εγρήγορση, ευαισθητοποίηση, αντοχή, παραγωγικότητα και κίνητρο, διέγερση, μετακίνηση, αυξημένο καρδιακό ρυθμό και αρτηριακή πίεση και μειωμένη επιθυμία για φαγητό και ύπνο.
Τα αποτελέσματα αυτής της δράσης τους κατέληξαν σε μια συμμαχία με τους Ρωμαίους, και ο αρχηγός τους , έλαβε τον τίτλο του «φίλου του ρωμαϊκού λαού» ως αναγνώριση αυτής της βοήθειας.
οι Σηκουανοί, στον αγώνα των Αρβέρνων εναντίον των αντιπάλων τους Αιδούων είχαν λάβει το μέρος των πρώτων και προσκάλεσαν το γερμανικό φύλο των Σουηβών υπό τον Αριόβιστο να διασχίσει τον Ρήνο και να τους βοηθήσει .
Παρόλο που η βοήθεια των Σουηβών τους επέτρεψε να νικήσουν τον Αιδούους, οι Σηκουανοί βρέθηκαν σε χειρότερη θέση από πριν, επειδή ο Αριόβιστος καταπάτησε το ένα τρίτο της επικράτειάς τους και απειλούσε να πάρει το άλλο τρίτο, υποτάσσοντάς τους σε ημι-δουλεία.
Μετά το θάνατο του Βιτέλλιου , οι κάτοικοι αρνήθηκαν να συμμετάσχουν στη γαλατική εξέγερση εναντίον της Ρώμης, την οποία υποκίνησαν ο Γάιος Ιούλιος Σίβιλος και ο Ιούλιος Σαβίνος, και απώθησαν τον Σαβίνο, ο οποίος είχε εισβάλει στην επικράτειά τους.
Στη συνέχεια, οι Σηκουανοί απευθύνθηκαν για βοήθεια στον Καίσαρα, ο οποίος εκδίωξε τους Σουηβούς , αλλά ταυτόχρονα υποχρέωσε τους Σηκουανούς να παραδώσουν στους Αιδούους όλα τα εδάφη που είχαν κερδίσει, γεγονός που οι Σηκουανοί έφεραν βαρέως και έτσι συμμετείχαν με 12.000 άνδρες στην εξέγερση του Βερκιγγετόριξ εναντίον των Ρωμαίων κατακτητών και μοιράστηκαν μαζί του την ήττα στην Αλεσία.
Οι Σηκουανοί ήταν αρχαία γαλατική φυλή στα ανατολικά της Γαλατίας, στη δυτική πλαγιά της οροσειράς Γιούρα και είναι ιδιαίτερα γνωστοί μέσω των Απομνημονευμάτων περί του γαλατικού πολέμου του Ιούλιου Καίσαρα.
Σύμφωνα με τον Τίτο Λίβιο, συνέλαβαν τον Ντέσιμο Βρούτο, έναν από τους δολοφόνους του Καίσαρα, και στη συνέχεια ήρθαν σε επαφή με τον Μάρκο Αντώνιο, ο οποίος έδωσε εντολή να τον εκτελέσουν.
Ο συμπρόεδρος των Λούις Ντ'Εσπόζιτο, ο οποίος είχε σκηνοθετήσει και την προηγούμενη - ταινία, 47, επέστρεψε ως σκηνοθέτης, όπως επίσης και ο σεναριογράφος Έρικ Πίρσον.
Ο Ντ'Εσπόζιτο σημείωσε πως αυτή η μικρού μήκους είχε δύο φορές μεγαλύτερο προϋπολογισμό από το 47, αλλά τον ίδιο χρόνο γυρισμάτων έτσι «ο σκοπός της ήταν πολύ μεγαλύτερος. Διαδραματίζεται σε παλαιότερη περίοδο, περιλαμβάνει περισσότερους ηθοποιούς, η κλίμακά της είναι μεγαλύτερη και υπάρχουν τρεις σκηνές μάχης, κάτι το οποίο δεν είχαμε ποτέ σε καμία από τις προηγούμενες - ταινίες».
Η Άτγουελ συμφώνησε να συμμετέχει στο πρότζεκτ αφού πρώτα είδε το 47 και εξαιτίας της αγάπης της για τον χαρακτήρα και τη δυνατότητα «να δείξει κάποιες από τις ικανότητές της» που δεν φάνηκαν στην ταινία .
Ο Ντ'Εσπόζιτο διευκρίνισε την απόφαση να επικεντρωθούν στην Κάρτερ λέγοντας: «Λέει την καλύτερη ιστορία και είναι από τις ιστορίες που θέλουμε να διηγηθούμε στον κόσμο - είτε είναι συνδεδεμένη με το Σύμπαν της είτε είναι για να δώσουμε έμφαση σε έναν χαρακτήρα. Στην περίπτωση της Χέιλι, είναι λίγο και από τα δύο. Θέλαμε να διηγηθούμε την ιστορία της Πέγκι Κάρτερ, η οποία ξέμεινε στη δεκαετία του 1940. Ανακοινώνοντας στον κόσμο πως θα διηύθυνε την Α.Σ.Π.Ι.Δ.Α. μαζί με τον Χάουαρντ Σταρκ είναι μια υπέροχη συνδεσιμότητα».
Χέιλι Άτγουελ ως Πέγκι Κάρτερ:Μια πράκτορας του η οποία είναι αναγκασμένη να δουλεύει στη ανάλυση δεδομένων και την αποκωδικοποίηση κωδικών από τότε που τελείωσε ο Β' Παγκόσμιος Πόλεμος.
Σχετικά με τον χαρακτήρα να πρωταγωνιστεί στη δική της ταινία μικρού μήκους, ο σκηνοθέτης Λούις Ντ'Εσπόζιτο είπε πως η ήθελε πάντα να κάνει μια ταινία μικρού μήκους με πρωταγωνίστρια την Κάρτερ από τότε που ο χαρακτήρας ήταν «αγαπημένος των θαυμαστών αλλά και των ».
Ο Ντ'Εσπόζιτο απόλαυσε τη στιγμή που η Κάρτερ χρησιμοποίησε το ατομικό της καθρεφτάκι για να δει τον κακό, κάτι το οποίο ήταν προσαρμοσμένο κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων επειδή «αυτή είναι η ουσία του τι είναι εκείνη αλλά και η ταινία. Όχι μόνο είναι - ειδικά για εκείνη την εποχή - μια γυναίκα στον κόσμο των αντρών, αλλά καταφέρνει να διατηρήσει τη θηλυκότητά της».
Την ταινία σκηνοθέτησε ο Λούις Ντ'Εσπόζιτο και το σενάριο έγραψε ο Έρικ Πίρσον, ενώ σε αυτήν πρωταγωνιστεί η Χέιλι Άτγουελ ως Πέγκι Κάρτερ, πλαισιωμένη από τους Μπράντλεϊ Γουίτφορντ και Ντόμινικ Κούπερ στους ρόλους των Τζον Φλιν και Χάουαρντ Σταρκ αντίστοιχα.
Στην , η Πέγκι Κάρτερ αναλαμβάνει μόνη της μια αποστολή για να αποκτήσει το μυστηριώδες , ενώ αντιμετωπίζει τη σεξιστική συμπεριφορά των συναδέλφων της μετά το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στη δουλειά της , έναν προάγγελο της Α.
Τον Αύγουστο του 2011, τα ανακοίνωσαν πως ένα-δυο ταινίες μικρού μήκους θα κυκλοφορούσαν απευθείας σε βίντεο, οι οποίες θα αποτελούσαν αυτοτελείς ιστορίες γνωστές ως -.