polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ο λιγότερο τυχερός Ρώμος, που έχασε αργότερα και τη ζωή του, έμεινε στον Αβεντίνο: ο Σέρβιους σημειώνει τη φήμη του Αβεντίνου ως στοιχειωμένου με δυσοίωνα πτηνά.
Ο Μαύρος Σέρβιος Ονοράτος βρήκε δύο βασιλείς με το όνομα αυτό, έναν της αρχαίας Ιταλίας και έναν από την πόλη Άλμπαν, που και οι δύο τάφηκαν στον λόφο στην απώτατη αρχαιότητα.
Στην Αινειάδα του Βιργιλίου, ένα σπήλαιο στην βραχώδη πλευρά του Αβεντίνου, δίπλα στο ποτάμι, ήταν η διαμονή του τερατώδους Κάκου, που έκλεψε τα βόδια του Γηρυόνη και ο Ηρακλής τον σκότωσε γι' αυτό.
Στον ιδρυτικό μύθο της Ρώμης, οι θεϊκά γεννηθέντες Ρώμος και Ρωμύλος είχαν έναν διαγωνισμό οιωνοσκοπίας· ο νικητής θα καθόριζε το δικαίωμα ίδρυσης, ονοματοθεσίας και ηγεμονίας σε μία νέα πόλη και θα έθετε τα όριά της.
Έχει δύο ξεχωριστές κορυφές, η υψηλότερη είναι στα νοτιοδυτικά και η χαμηλότερη στα νοτιοανατολικά· χωρίζονται από μία απότομη σχισμή, στην οποία φτιάχτηκε μία αρχαία οδός μεταξύ των κορυφών.
Οι μεταρρυθμίσεις του Αυγούστου στις προαστιακές γειτονιές όρισε την οδό αυτή, τη σύγχρονη , ως το όριο μεταξύ της περιοχής ΧΙΙ, που περιέλαβε τον και την περιοχή ΧΙΙΙ, που απορρόφησε τον .
Το μοντέλο είναι εν μέρει ασυμμετρικό καθώς σε αυτό μόνο ο πατέρας προσδιορίζει το ανθρώπινο είδος ενώ τόσο τα υγρά του πατέρα όσο και της μητέρας προσδιορίζουν άλλα χαρακτηριστικά πέρα από το είδος όπως το χρώμα των ματιών του πατέρα και το σχήμα της μύτης της μητέρας.
Δηλαδή η κληρονομικότητα που περιέγραψε ο Αριστοτέλης είναι διαφορική όπως και στη Μεντελική κληρονομικότητα, αντίθετα από το Ιπποκρατικό μοντέλο το οποίο ήταν συνεχές και αλληλένδετο.
Άλλα χαρακτηριστικά πέρα από το φύλο επηρεάζονται επίσης από το κατά πόσο η θερμοκρασία του σπέρματος καταφέρνει να ξεπεράσει τη θερμοκρασία της εμμήνου ρύσης ή όχι με αποτέλεσμα να υπονοείται πως ένας άντρας με ισχυρό σπέρμα θα έχει γιους που θα του μοιάζουν ενώ ένας άντρας με ασθενές σπέρμα θα έχει κόρες που θα μοιάζουν στη μητέρα τους.
Στα «Οικονομικά» ο Αριστοτέλης έγραψε πως δεν είναι στο συμφέρον ενός λογικού άντρα να είναι πολυγαμικός ή να έχει τυχαίες συνευρέσεις με γυναίκες γιατί διαφορετικά οι κατώτεροι θα αρχίσουν να διεκδικούν τα προνόμια των νόμιμων τέκνων του και η σύζυγός του θα χάσει την τιμή της ενώ θα αμαυρωθεί το όνομα των γιων του.
Το σωστό είναι να τιμά τη σύζυγό του και να την προσεγγίζει με αυτοσυγκράτηση και δέος και οι συζητήσεις του μαζί της να είναι εύφρονες, υπονοώντας πως μόνο τέτοια συμπεριφορά είναι νόμιμη και έντιμη.
Ο Αριστοτέλης πίστευε πως μία γυναίκα τιμάται με το να βλέπει πως ο σύζυγός της τής είναι πιστός και πως δεν προτιμούσε άλλη γυναίκα, αλλά πάνω από όλα αγαπά, εμπιστεύεται και θεωρεί δική του μόνο εκείνη.
Ο Αριστοτέλης έγραψε πως ο σύζυγος οφείλει να εξασφαλίσει στη σύζυγό του συναίνεση, πίστη και αφοσίωση έτσι ώστε ανεξάρτητα από το αν εκείνος είναι ή όχι παρόν να μην υπάρχει διαφορά στη συμπεριφορά της απέναντί του αφού εκείνη θα έχει συνειδητοποιήσει ότι είναι από κοινού προστάτες των κοινών συμφερόντων τους.
Αν είναι το σπέρμα του άντρα που μεταδίδει την ψυχή στο έμβρυο και αν τα κορίτσια γίνονται από την έμμηνο ρύση των γυναικών και όχι από το σπέρμα τότε πως γίνεται να διαθέτουν ψυχή και οι γυναίκες;
Προσπαθώντας να ανακουφίσει, όπως είπε ο ίδιος, «τον φόβο του άντρα ότι μπορεί να υπάρχει χωρίς λόγο ύπαρξης» θεώρησε πως κάθε αναπαραγωγή, ακόμα και με αποτέλεσμα ένα θηλυκό έμβρυο, χρειάζονταν την αντρική συμβολή προκειμένου να εμφυσηθεί η ψυχή αντλώντας επιχειρήματα από την παρατήρηση των αυγών των πουλιών.
Ποτέ όμως δεν εξήγησε γιατί θεωρούσε ότι η αντρική ψυχή είχε τη δυνατότητα αναπαραγωγής αλλά η θηλυκή όχι και με ποιον τρόπο το παθητικό θηλυκό στοιχείο που αποτελούσε απλά το «σκεύος» της αναπαραγωγικής διαδικασίας κατάφερνε να περνά τα χαρακτηριστικά της γυναίκας στα θηλυκά έμβρυα.
Για παράδειγμα, στα «Πολιτικά» αναφέρει «σχετικά με τα φύλα, το αρσενικό είναι από τη φύση του ανώτερο και το θηλυκό κατώτερο, το αρσενικό κυριαρχεί και το θηλυκό κυριαρχείται».
Η ιστορικός Σύνθια Φρίλαντ έγραψε: «Ο Αριστοτέλης λέει πως το θάρρος ενός άντρα φαίνεται στη διοίκηση, μίας γυναίκας στην υπακοή. Ότι η ύλη αποζητά τη μορφή όπως το θηλυκό για το αρσενικό και η ασχήμια για την ομορφιά. Ότι οι γυναίκες έχουν λιγότερα δόντια από τους άντρες. Ότι το θηλυκό είναι ένα ατελές αρσενικό ή μία ‘δυσμορφία’ ή ένας ‘ακρωτηριασμένος άντρας’».
Οι απόψεις του Αριστοτέλη για τις γυναίκες επηρέασαν μεταγενέστερους δυτικούς αλλά και άραβες διανοητές οι οποίοι θεώρησαν τον Αριστοτέλη αυθεντία μέχρι τα τέλη του Μεσαίωνα, επηρεάζοντας με αυτόν τον τρόπο την ιστορία των γυναικών αλλά και τις προκαταλήψεις σε βάρος των γυναικών καθώς από το έργο εκείνου αντλήθηκαν στη Δύση πολλά από τα επιχειρήματα σχετικά με την κατωτερότητα των γυναικών και την πολιτική κυριαρχία τους από τους άντρες.
επηρέασαν τις βιολογικές, ηθικές και πολιτικές του απόψεις οι οποίες θεωρήθηκαν αυθεντία για πάνω από δύο χιλιάδες χρόνια με αποτέλεσμα πολλές αριστοτελικές γενικεύσεις να θεωρηθούν και να αναπαραχθούν μέσα στους αιώνες ως παγκόσμιες και φυσικές αλήθειες.
Ο Αριστοτέλης έδωσε ίση σημασία στην ευτυχία των γυναικών και των αντρών και σχολίασε στη «Ρητορική» πως μία κοινωνία δεν μπορεί να είναι ευτυχισμένη εκτός και αν οι γυναίκες είναι επίσης ευτυχισμένες.
Ο Αριστοτέλης πίστευε πως στη φύση το κοινό καλό προέκυπτε από την εξουσία ενός ανώτερου πλάσματος αλλά δεν ανέφερε ποτέ πως το κοινό καλό των αντρών βρισκόταν στην εξουσία τους πάνω στις γυναίκες.
Πίστευε επίσης πως ήταν η λογική σκέψη εκείνη που έκανε κάποιον ανώτερο από άλλα κατώτερα όντα στη φύση, όμως εκείνος χρησιμοποίησε τη λέξη «κρείττων» που σημαίνει πιο ισχυρός για να δηλώσει την ανωτερότητα και όχι κάποια λέξη που θα υποδήλωνε τη λογική ή την ευφυΐα.
Ο Αριστοτέλης τόνισε πως ο άντρας και η γυναίκα εργάζονται από κοινού για να αναθρέψουν τα παιδιά τους και το πως το κάνουν αυτό επηρεάζει το τι είδους άνθρωποι γίνονται αυτά αργότερα και κατά συνέπεια και το σε τι είδους κοινωνία ζουν όλοι.
Κατά τη γνώμη του ένα ενεργό, έμψυχο αρσενικό στοιχείο γονιμοποιούσε ένα θηλυκό παθητικό στοιχείο που λειτουργούσε απλά ως υλικό «σκεύος» για τη διαδικασία της αναπαραγωγής.
Οι απόψεις του Αριστοτέλη περί αναπαραγωγής που καθιστούσαν τη γυναίκα παθητικό φορέα της αντρικής γονιμότητας υποβίβαζε τη σημασία της γυναίκας στον μοναδικό ίσως τομέα όπου η γυναικεία υπεροχή είναι εμφανής.
Ισχυρίσθηκε πως οι γυναίκες ήταν «πιο πονηρές, λιγότερο απλές, πιο συναισθηματικές. πιο συμπονετικές. πιο ευσυγκίνητες. πιο ζηλιάρες, πιο γκρινιάρες, πιο δύστροπες. είχαν την τάση να αποθαρρύνονται πιο εύκολα και να απελπίζονται πιο εύκολα. πιο αναίσχυντες και με λιγότερο αυτοσεβασμό, με πιο λανθασμένο λόγο, πιο εκδικητικές . επίσης χρειάζονται λιγότερο ύπνο, πιο ευθυνόφοβες πιο δύσκολο να τις ωθήσεις σε δράση από ότι τους άντρες».
Ο Πλάτωνας αναφέρεται στο θέμα με περισσότερη λεπτομέρεια στον «Τιμαίο» όπου λέει πως οι άντρες διαθέτουν ανώτερη ψυχή από τις γυναίκες: «Οι άνθρωποι έχουν διττή φύση και η ανώτερη από αυτές ονομάζεται άντρας».
Ανάμεσα στις διαφορές που, κατά τη γνώμη του, είχαν οι γυναίκες από τους άντρες ήταν ότι εκείνες ήταν πιο συναισθηματικές, πιο συμπονετικές, πιο παραπονιάρες και πιο πονηρές.
Θεωρούσε εξίσου σημαντική την ευτυχία των γυναικών με εκείνη των αντρών και στη «Ρητορική» είπε πως μία κοινωνία δεν μπορούσε να ευτυχήσει αν δεν ευτυχούσαν και οι γυναίκες.
Η αμφισβήτηση του Αριστοτέλη στις απόψεις του Πλάτωνα σχετικά με την εκπαίδευση των γυναικών και την ίση συμμετοχή τους στα κοινά επηρέασε και τους μεταγενέστερους επί αιώνες με αποτέλεσμα αυτοί οι δύο τομείς να παρακμάσουν κατά την εποχή του Μεσαίωνα αλλά και αργότερα να τεθούν εμπόδια στην κοινωνική πρόοδο, τη μόρφωση των γυναικών και τη συμμετοχή τους στα κοινά.
Την ίδια στιγμή όμως που ο Αριστοτέλης περιόριζε τον κοινωνικό ρόλο των γυναικών και προωθούσε την ιδέα ότι οι γυναίκες έπρεπε να λαμβάνουν λιγότερο φαγητό από τους άντρες, ταυτόχρονα ασκούσε κριτική και στα αποτελέσματα αυτού: μία γυναίκα τότε, πίστευε, γινόταν ακόμα πιο συμπονετική, πιο αυθάδης και πιο δύστροπη.
Έλεγε πως τότε οι γυναίκες αποθαρρύνονταν ακόμα πιο εύκολα, γίνονταν ακόμα πιο αναίσχυντες με μικρότερο αυτοσεβασμό, έκαναν περισσότερα λάθη στον λόγο τους και γίνονταν πιο εκδικητικές.
Έγραψε πως στη Σπάρτη ο νομοθέτης ήθελε να σκληραγωγήσει και να πειθαρχήσει όλη την πόλη και εφάρμοσε το θέλημα του στους άντρες, αλλά παρέβλεψε τις γυναίκες οι οποίες ζούσαν εν μέσω κάθε είδους τρυφηλότητας και πλούτου.
Σχετικά με τα παιδιά είπε «τι θα μπορούσε να είναι πιο θεϊκό ή πιο επιθυμητό από έναν λογικό άντρα από το να κάνει παιδιά με μία ευγενή και έντιμη σύζυγο τα οποία θα είναι οι πιο πιστοί υποστηρικτές και οι πιο διακριτικοί προστάτες των γονιών τους όταν εκείνοι γεράσουν αλλά και οι συνεχιστές όλου του οίκου;
Αντίθετα ο δάσκαλός του, ο Πλάτωνας, αποδεχόταν την εν δυνάμει ισότητα των γυναικών και των αντρών λέγοντας πως οι γυναίκες δεν ήταν ίσες με τους άντρες στη δύναμη και την αρετή, αλλά ήταν ίσες με αυτούς στη λογική και τις δυνατότητες.
Στη θεωρία του για την κληρονομικότητα ο Αριστοτέλης θεωρούσε ότι η μητέρα συμβάλλει στο παιδί μόνο με παθητικό υλικό στοιχείο, ενώ ο πατέρας παρείχε ένα ενεργό έμψυχο στοιχείο με τη μορφή του ανθρώπινου είδους.
Το 1799 ο Ναπολέων Α της Γαλλίας κήρυξε Δημοκρατία τη Νάπολη με το όνομα Παρθενοπαία και ο Φερδινάνδος Α, αφού επέβη στο πλοίο Βάνγκαρντ του Νέλσωνα με τα πιο πολύτιμα αντικείμενα από το ανάκτορο, κατέφυγε στο Παλέρμο.
Κατά τα δέκα έτη της Γαλλικής κατοχής που ακολούθησε, το ανάκτορο έγινε κατοικία του Ιωσήφ Βοναπάρτη βασιλιά της Νάπολης και του Ιωακείμ Μυρά βασιλιά της Νάπολης .
Αυτό έγινε κατά ένα μέρος λόγω της δυσκολίας της μεταφοράς της , της ηφαιστειώδους πέτρας που χρησιμοποιούσαν, από το λατομείο της Πιανούρα στα δυτικά της Νάπολης.
Όταν το 1759 ο Φερδινάνδος Α των Δύο Σικελιών διαδέχθηκε τον πατέρα του Κάρολο, διόρισε το επόμενο έτος τον αρχιτέκτονα Φερντινάντο Φούγκα να επιβλέπει τις εργασίες στο ανάκτορο και τη γύρω έκταση.
Το 1866 το ιδιαίτερο δωμάτιο της Μαρίας-Αμαλίας της Σαξονίας από πορσελάνη μεταφέρθηκε από το ανάκτορο του Πόρτιτσι στο Καποντιμόντε· επίσης το 1877 ένα αρχαίο μαρμάρινο δάπεδο από μία Ρωμαϊκή βίλα στο Κάπρι μεταφέρθηκε εδώ.
Το 1738 ο Κάρολος Ζ της Νάπολης και της Σικελίας, μετέπειτα Γ της Ισπανίας, αποφάσισε να κτίσει ένα κυνηγετικό ενδιαίτημα στον λόφο του Καποντιμόντε· αργότερα αποφάσισε να κτίσει ένα μεγάλο ανάκτορο , εν μέρει διότι το Ανάκτορο του Πόρτιτσι ήταν πολύ μικρό για να διαμένουν οι αυλικοί του και εν μέρει διότι ήθελε να στεγάσει τη μυθώδη συλλογή του Οίκου Φαρνέζε από έργα τέχνης, την οποία κληρονόμησε από τη μητέρα του Ελισάβετ Φαρνέζε, τελευταία απόγονο των δουκών της Πάρμας.
Τον Φερδινάνδο Α διαδέχθηκε ο Φραγκίσκος Α των Δύο Σικελιών το 1825 και όρισε στον αρχιτέκτονα Αντόνιο Νικολίνι την επίβλεψη των εργασιών του ανακτόρου.
Οι άλλες επίσημες βασιλικές κατοικίες στην περιοχή της Νάπολης, όπου χρησιμοποιούνταν από τη δυναστεία των Βουρβόνων, βρίσκονται στο κέντρο της Νάπολης, στην Καζέρτα και στο Πόρτιτσι.
όπου παλαιότερα ζούσαν μερικά ζευγάρια γυπαετών ενώ σήμερα η περιοχή φιλοξενεί μεγάλο πληθυσμό όρνεων, αλλά και αμφίβιων/ερπετών όπως: Κιτρινοβομβίνες , Πρασινόφρυνους , Δεντροβάτραχους και Ονυχοχελώνες .
Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τα Γιατσαίικα αποτελεί την τοπική κοινότητα Χρυσοβεργίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Αιτωλικού του δήμου Ιεράς Πόλης Μεσολογγίου και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 486 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 465.
Οι κάτοικοι του Χρυσοβεργίου, εκτός της γεωργίας και των ονομαστών ελιών που παράγουν, ασχολούνται και με την κτηνοτροφία, αφού μεγάλο μέρος του πληθυσμού του αποτελείται από Ευρυτάνες που μετά τον Εμφύλιο πόλεμο μετακινήθηκαν από τη Σκοπιά Ευρυτανίας.
Στο χωριό δραστηριοποιείται ο Εξωραϊστικός Μορφωτικός Σύλλογος Χρυσοβεργίου, ο Αγροτουριστικός, Βιοτεχνικός και Οικοτεχνικός Συνεταιρισμός Γυναικών «Χρυσή Βέργα».
Δυο χρόνια αργότερα, το 1959, έκανε την πρώτη του εμφάνιση στον κινηματογράφο με την ταινία Ερωτικές ιστορίες, στο πλευρό της Αλίκης Βουγιουκλάκη, όπου είχε έναν μικρό ρόλο.
Συμμετείχε μεταξύ άλλων στις ταινίες: Ο εμποράκος , Ο Λαμπίρης εναντίον των παρανόμων , Εκείνοι που ξέρουν να αγαπούν , Πληγωμένα νιάτα , Σκιές στην άμμο , Βία και γοητεία , Ζιγκολό και Το κλάμα βγήκε από τον παράδεισο .
Συνέχισε να εργάζεται στο θέατρο ακόμη και μέχρι τα ογδόντα του χρόνια, καθώς από το 2016 έως και λίγους μήνες πριν πεθάνει εμφανιζόταν στην παράσταση Οι 12 ένορκοι στο θέατρο «Αλκμήνη».
Στην τηλεόραση συμμετείχε μεταξύ άλλων στην σειρά Ονειροπαγίδα , μαζί με τους Μαρία Σολωμού, Γιώργο Καραμίχο και Χριστίνα Τσάφου αλλά και στην σειρά Λαβ σόρι μαζί με τον Τάσο Χαλκιά και την Κωνσταντίνα Μιχαήλ.
Εσωτερικά, στο υπέρθυρο της δυτικής εισόδου, σώζεται η κτητορική επιγραφή: «Ανεστωρίθει επιμελώς και διορθώθεν ο ναός ούτος τεις Μεταμώρφοσις του Κ υ και Θ ύ/ και Σωτήρος ημών Ισού αναλώμασι τεις αυτού επιμελεία ενετίησιν και εξόδου του πανιεροτάτου μητροπωλείτου της αγιοτάτης μητροπώλεος Νεπάκτου και Αρτης κυρίου Γαβριήλ. Έτους ΖΡΛΓ' Μην Μάρτιος Γ'».
Ο μητροπολίτης Άρτας Σεραφείμ Ξενόπουλος στο «Δοκίμιον Ιστορικόν περί Άρτης & Πρεβέζης» μας πληροφορεί ότι στα τέλη του 19ου αιώνα στην Άρτα υπήρχαν 11 ενορίες και 10 θέσεις .
Οι συνοικίες ήταν της Περιβλέπτου, των Ταμπακιάδων ή της Δάφνης, Τουρκοπάζαρο, Αγίας Θεοδώρας ή Λούκενας ή Καραπάνου, Μουχούστι, Μονοπώλειο, Πλάτανος, Αλμπαναριά, Ρωμιοπάζαρο και βραϊκα.
Ο ναός της της Μεταμόρφωσης του Σωτήρος μαζί με το ναό του Αγίου Λουκά και του Αγίου Αντρέα, ήταν ένα από τα παρεκκλήσια του ναού της Αγίας Θεοδώρας και βρισκόταν στη θέση Λούκενας ή Καραπάνου.
Βρίσκεται στην συνοικία Μαραί στην οδό ντε Σεβινιέ 23 στο Παρίσι, στο 3ο διαμέρισμα και διαθέτει εξαιρετικές συλλογές: εκθέματα από τη ρωμαιογαλατική περίοδο, τον Μεσαίωνα, αναμνηστικά της Γαλλικής Επανάστασης, έργα ζωγραφικής, γλυπτά, έπιπλα, αντικείμενα τέχνης, αναπαραστάσεις αρχοντικών κ.
Το μουσείο στεγάζεται σε δύο αναγεννησιακά κτίρια, το μέγαρο Καρναβαλέ και το μέγαρο Λε Πελετιέ ντε Σαιν-Φαργκώ, συνδεδεμένα με μια γκαλερί που βρίσκεται στον πρώτο όροφο.
Υπάρχουν πολλές απόψεις των δρόμων και των μνημείων του Παρισιού από όλες τις εποχές του αλλά και πολλά πορτρέτα προσώπων που έπαιξαν ρόλο στην ιστορία και έργα που αναπαριστούν γεγονότα που έλαβαν χώρα στο Παρίσι, ιδιαίτερα τις πολλές επαναστάσεις που συντάραξαν την πρωτεύουσα, καθώς και πολλές σκηνές της καθημερινής ζωής σε όλες τις κοινωνικές τάξεις.
Ανάμεσα στα αξιοθέατα είναι η πινακοθήκη της Μαντάμ ντε Σεβινιέ, μια οροφή ζωγραφισμένη από τον Σαρλ Λε Μπρεν, η αίθουσα υποδοχής του μεγάρου Υζές και η αίθουσα χορού του μεγάρου Βεντέλ.
Τα εκθέματα, που εκτείνονται από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα, περιλαμβάνουν διάφορα είδη: αρχαιολογικά ευρήματα, πίνακες ζωγραφικής, γλυπτά, σχέδια, νομίσματα και μετάλλια, χαρακτικά, παλιές φωτογραφίες, μακέτες κτιρίων, έπιπλα, πινακίδες, πορτρέτα, καθώς και ένα μοναδικό σύνολο μαρτυριών για τη Γαλλική Επανάσταση.
Οι εικόνες από τη Γαλλο-Ρωμαϊκή περίοδο, καθώς και σαρκοφάγοι από πέτρα ή γύψο, η μάσκα θανάτου παιδιού και άλλες κεραμικές, τα εργαλεία, ανακαλούν την καθημερινή ζωή των κατοίκων της σημερινής επικράτειας του Παρισιού από την αρχαιότητα έως τον Καρλομάγνο.
Το 1793 ψήφισε υπέρ της εκτέλεσης του Λουδοβίκου ΙΣΤ και δολοφονήθηκε σε εκδίκηση για την ψήφο του την ίδια ημέρα της εκτέλεσης του βασιλιά, στις 20 Ιανουαρίου 1793.
Τα τεράστια τζάκια, τα πλακάκια και τα εκτεθειμένα δοκάρια έχουν διατηρηθεί και είναι κειμήλια αυθεντικών παριζιάνικων εσωτερικών χώρων από όλη τη διάρκεια της Ιστορίας.
Μέσα στο μουσείο, τα εκθέματα παρουσιάζουν τα στάδια της εξέλιξης του Παρισιού: από το χωριό Λουτέτια, που κατοικούνταν από τη φυλή των Παρισίων , έως τη σημερινή μεγάλη πόλη των 2.201.578 κατοίκων.
Είναι χτισμένο γύρω στα 1560 στη συνοικία Μαραί, πολύ κοντά στην πλατεία των Βοσγίων, για τον Ζακ ντε Λινιερί, πρόεδρο του Κοινοβουλίου του Παρισιού και αποδίδεται στον αρχιτέκτονα Πιέρ Λεσκό, δημιουργό της τετράγωνης αυλής του Λούβρου επίσης.
Αρχικά φιλοξένησε τις ιστορικές συλλογές της πόλης του Παρισιού που βρίσκονταν στο Δημαρχείο της Πόλης και μεγάλο τμήμα τους είχε καταστραφεί από πυρκαγιά κατά τη διάρκεια της Κομμούνας του 1871.
Έχει ένα εξαιρετικό αρχιτεκτονικό στοιχείο: στη μεγάλη σκάλα, η χαλύβδινη ράμπα υποστήριξης είναι ένα τεχνικό κατόρθωμα που δεν επαναλήφθηκε ποτέ πριν από τον 19ο αιώνα.
Οι πλούσιες συλλογές του, που αριθμούν περισσότερα από 580.000 εκθέματα, προσφέρουν στον επισκέπτη ένα πανόραμα του πολιτισμού της πόλης του Παρισιού από τις απαρχές του έως τη σύγχρονη εποχή.
Η Μαντάμ ντε Σεβινιέ, γνωστή επιστολογράφος, έζησε στο μέγαρο από το 1677 μέχρι το θάνατό της το 1696 και επί των ημερών της το διαμόρφωσε σε ένα από τα δημοφιλέστερα κοσμικά και φιλολογικά σαλόνια της εποχής.
Μετά την Επανάσταση στο κτίριο στεγάστηκε η Σχολή Μηχανικών και λίγο αργότερα ιδρύματα, πριν περιέλθει με αγορά στο Παρίσι το 1866, με πρωτοβουλία του βαρόνου Οσμάν, νομάρχη.
Τον Μάιο του 2017, το ίδρυμα άνοιξε επίσης έναν εκθεσιακό χώρο στη Βενετία και βρίσκονται σε εξέλιξη οι εργασίες για την ανάπτυξη του πρώτου μεγάλου κέντρου τέχνης της -- στη Μόσχα.
Γεννημένος από Εβραίους γονείς, Ο Μίκελσον ξεκίνησε την καριέρα του ως μηχανικός μετά από την αποφοίτησή του από το Ινστιτούτο Πολιτικών Μηχανικών της Σαμάρα το 1977.
Ο Λεονίντ Βικτόροβιτς Μίκελσον είναι Ρώσος δισεκατομμυριούχος επιχειρηματίας, διευθύνων σύμβουλος, πρόεδρος και κύριος μέτοχος της ρωσικής εταιρείας αερίου .
Τον Μάιο του 1879, ο Γιακούμπ Χαν ταξίδεψε στο Γκανταμάκ, ένα χωριό πλησίον της Τζαλαλαμπάντ και εισήλθε σε διαπραγματεύσεις με τον Καβανιάρι με αποτέλεσμα τη Συνθήκη του Γκανταμάκ με τον Εμίρη να παραχωρεί εδάφη στους Βρετανούς, αποδεχόμενος τον Βρετανό πρέσβη στην Καμπούλ.
Η κατάσταση στην Καμπούλ ήταν εντεταμένη και εν τέλει μερίδα των Αφγανικών στρατευμάτων που ήταν απλήρωτα εξεγέρθηκαν και επιτέθηκαν στο Διοικητήριο σκοτώνοντας τον Καβανιάρι και την αποστολή του τον Σεπτέμβριο του 1879.
Ο πόλεμος συνεχιζόταν παρά τη συνθήκη και τα βρετανικά στρατεύματα κλήθηκαν και πάλι για να καταλάβουν την Καμπούλ, να την διασφαλίσουν και εν τέλει να ενεργήσουν τιμωρητικές ενέργειες κατά των Αφγανών.
Κατά τη διάρκεια του Β Αγγλοαφγανικού Πολέμου, οι Βρετανοί επικράτησαν των δυνάμεων του Εμίρη Σερ Αλι που διαχείμαζαν στην Τζαλαλαμπάντ, περιμένοντας την αποδοχή των όρων και συνθηκών από τον νέο Εμίρη Γιακούμπ Χαν.
Μία από τις σημαντικές προσωπικότητες των διαπραγματεύσεων ήταν ο Πιερ Λουί Ναπολέον Καβανιάρι, αριστοκράτης με καταγωγή από την Ιρλανδία και την Ιταλία ο οποίος είχε βρεθεί στην Αγγλία για τις σπουδές του.
Υπηρέτησε στον Στρατό των Ανατολικών Ινδιών, αρχικά στο 1ο Σώμα Τυφεκιοφόρων της Βεγγάλης προτού γίνει αναπληρωτής επίτροπος της Πεσαβάρ και οριστεί ως πρέσβης στην Καμπούλ από τον Αντιβασιλέα Λόρδο Λύτον το 1878.
Ο Β Αγγλοαφγανικός Πόλεμος ξέσπασε το 1878, οδηγώντας τον Σερ Αλί Χαν να διαφύγει από την πρωτεύουσα του Αφγανιστάν και εν τέλει να πεθάνει τον Φεβρουάριο του 1879 στα βόρεια της χώρας.
Ως διάδοχος του Σερ Αλί, ο Γιακούμπ υπέγραψε τη συνθήκη του Γκανταμάκ με τους Βρετανούς τον Μάιο του 1879, αφήνοντας τον έλεγχο της εξωτερικής πολιτικής του Αφγανιστάν στη Βρετανική Αυτοκρατορία.
Ο Μοχαμάντ Γιακούμπ Χαν ήταν κυβερνήτης της επαρχίας Χεράτ στο Αφγανιστάν και αποφάσισε να εξεγερθεί εναντίον του πατέρα του το 1870, αλλά φυλακίστηκε το 1874.
Πρώτη διάκριση για την «ΑΕΚ» του Κατσαμπά που είναι γνωστή και ως «ΑΕΚ Ηρακλείου Κρήτης» ήρθε το 1960, όποτε κατέκτησε το πρωτάθλημα της Β' Κατηγορίας και προβιβάστηκε στο κορυφαίο πρωτάθλημα της Ε.
Ηρακλείου, αρχικά τη σεζόν 1997-98 όπου ηττήθηκε από τον ΠΟΑ με 1-0 στον τελικό στο Μαρτινέγκο και κατόπιν τη σεζόν 2006-07 όπου ηττήθηκε από τον ΠΑΝΟΜ στον τελικό στο Παγκρήτιο Στάδιο.
Η «Αθλητική Εξόρμησις Κατσαμπά» ξεκίνησε να δραστηριοποιείται μεταπολεμικά, έπειτα το τέλος του Β' Παγκοσμίου πολέμου και της κατοχής στην Ελλάδα και στην Κρήτη.
Ιδρύθηκε επίσημα στις 25 Νοεμβρίου του 1949 από Μικρασιάτες πρόσφυγες στην περιοχή του Κατσαμπά του Ηρακλείου πλησίον της επίσης προσφυγικής Νέας Αλικαρνασσού, οι οποίοι είχαν καταγωγή από τα Βουρλά και το Βατζίκι της Μικράς Ασίας και εγκαταστάθηκαν στην περιοχή έπειτα το 1922.
Οι ιδρυτές του συλλόγου έδωσαν τα χρώματα κίτρινο και μαύρο και όρισαν ως έμβλημα του συλλόγου τον δικέφαλο αετό που παραπέμπει στις Μικρασιατικές ρίζες τους.
Το χωριό βρίσκεται στην ευρύτερη περιοχή της τεχνητής λίμνης Ευήνου, σε περιοχή νοτιοδυτικά της, όντας αμφιθεατρικά χτισμένο στις βορειοανατολικές δασωμένες υπώρειες του όρους Ψωριάρης σε υψόμετρο περίπου 690 έως 770 μέτρων.
Το χωριό έχει πανοραμική θέα προς την περιοχή του γειτονικού χωριού Περίστα η οποία βρίσκεται στις πλαγιές του Ξεροβουνίου ενώ ανάμεσα στα δύο χωριά σχηματίζεται σκιερή ρεματιά που σχηματίζει ο Κάκαβος, μικρός ξεροπόταμος της περιοχής που εκβάλλει στον Εύηνο.
γγύς του χωριού βρίσκονται, πέρα από το Θέρμο που αποτελεί το διοικητικό κέντρο της περιοχής και την αντικριστά γειτονική Περίστα, τα χωριά Αχλαδόκαστρο, Διασελλάκι, Κόνισκα, όπως επίσης ο Πλάτανος και Κάτω Πλάτανος Ναυπακτίας.
Με το ΦΕΚ 261Α της 31/08/1912 η ονομασία του χωριού διορθώθηκε σε «Πέρκη» και, με τον σχηματισμό των Κοινοτήτων, ορίστηκε ως έδρα της τότε Κοινότητας Πέρκης.
Το χωριό χωρίζεται σε τρεις γειτονιές: τον Επάνω Μαχαλά, τον Κάτω Μαχαλά και το Κέντρο, ονομασίες οι οποίες προήλθαν από τις ομώνυμες βρύσες που υδεύουν το χωριό μαζί με άλλες τέσσερις που υπάρχουν.
Στο χωριό υπάρχει αγροτικό ιατρείο, ξενώνας, παντοπωλείο, ο ενοριακός ναός είναι αφιερωμένος στον Άγιο Νικόλαο ενώ στην περιφέρεια του χωριού υπάρχουν και τέσσερα ξωκλήσια.
Ο Πέρκος είναι ορεινός οικισμός του Νομού Αιτωλοακαρνανίας, αποτελεί έδρα της ομώνυμης Τοπικής Κοινότητας, και σύμφωνα με το «Πρόγραμμα Καλλικράτης» από 1/1/2011 ανήκει στο διευρυμένο Δήμο Θέρμου.
Στη διάρκεια αυτής της δυναστείας στάλθηκαν αποστολές στο Ουάντι Μαγκχάρα στη Χερσόνησο του Σινά για την εξόρυξη τιρκουάζ και χαλκού, όπως και στα ορυχεία του Χατνούμπ και Ουάντι Χαμαμάτ.
Ο φαραώ Ζεντκαρέ έστειλε εμπορικές αποστολές νότια στο Πουντ και βόρεια στη Βύβλο, και ο Πεπί Α έστειλε αποστολές όχι μόνο σε αυτές τις τοποθεσίες, αλλά επίσης και στην Έμπλα, στη σημερινή Συρία.
Η Έκτη Δυναστεία θεωρείται από πολλούς ειδικούς ως η τελευταία δυναστεία του Παλαιού Βασιλείου, αν και το περιλαμβάνει και την Έβδομη και την Όγδοη Δυναστεία ως μέρος του Παλαιού Βασιλείου.
Η Έκτη Δυναστεία ιδρύθηκε από τον Τετί, που είχε παντρευτεί με την Ιπούτ, που πιστεύεται ότι ήταν η κόρη του φαραώ της Πέμπτης Δυαναστείας Ουνίς.
Ο Μανέθων ισχυρίζεται ότι ο Τετί τελικά δολοφονήθηκε από τον ίδιο του το σωματοφύλακα, αλλά καμία σύγχρονη με την εποχή πηγή δεν επιβεβαιώνει κάτι τέτοιο.
Επίσης γνωστή με το ελληνικό όνομα Νίτωκρις, η γυναίκα αυτή πιστεύεται από κάποιους ειδικούς ότι ήταν όχι μόνο η πρώτη γυναίκα φαραώ, αλλά και η πρώτη γυναίκα βασίλισσα του κόσμου, αν και σήμερα είναι αποδεκτό ότι το όνομά της είναι λάθος μετάφραση του βασιλιά Νετζερκαρέ Σιπτά.
Το πιο σημαντικό μέλος αυτής της δυναστείας είναι ο Πεπί Β, στον οποίο του πιστώνονται 94 χρόνια βασιλείας, το μεγαλύτερο διάστημα από κάθε μονάρχη στην ιστορία.
Η Έκτη Δυναστεία της αρχαίας Αιγύπτου μαζί με την Τρίτη, Τέταρτη, και Πέμπτη Δυναστεία αποτελούν το Παλαιό Βασίλειο της Δυναστικής Περιόδου της Αιγύπτου.
Στο στόμιο αυτού του ποταμού βρίσκεται η πόλη Κουρού, η οποία περιβάλλεται από τέσσερις λόφους: Καράπα, Παριακάμπο, Καφέ και Λομπάρ, ενώ πίσω βρίσκονται τα βουνά Σινγκ και Κονταμίν.
Υπάρχουν τρεις λίμνες εντός των ορίων της πόλης: η λίμνη Μπουά Ντιάμπλ (όπου ένας μπορεί να κάνει μαθήματα τζετ σκι και άλλων υδρόβιων αθλημάτων), τη λίμνη Μαρί-Κλερ και η λίμνη Μπουά Σωντάτ (η μεγαλύτερη από τις τρεις, ανοιχτή και στους λάτρεις του αθλητισμού, ιδιαίτερα στους αθλητές και τους παίκτες καγιάκ).
Υπάρχουν μακρές παραλίες με λευκή άμμο και μερικές βραχώδεις εκτάσεις που οριοθετούν την ωκεάνια ακτή της πόλης, την όχθη του ποταμού και όλα τα σημεία της ενδοχώρας που αποτελούνται κυρίως από μαγκρόβια και πυκνά τροπικά δάση.
Με 24.959 κατοίκους το 2018, η Κούρου είναι ο πέμπτος σε πληθυσμό δήμος σε αυτό το υπερπόντιο διαμέρισμα πίσω από τις Καγιέν , Σεν-Λοράν-ντου-Μαρόνι , Ματουρί και Ρεμίρ-Μοντζολί.
Παλιότερα γνωστή για τη διαβόητη φυλακή της, είναι σήμερα περισσότερο γνωστή για το Διαστημικό Κέντρο της Γουιάνας, το κύριο διαστημοδρόμιο της Γαλλίας και της Ευρωπαϊκής Διαστημικής Υπηρεσίας .
Ο ίδιος ο βασιλιάς έθεσε το θεμέλιο λίθο στις 16 Μαρτίου 1578, παρουσία της μητέρας βασίλισσας Αικατερίνης των Μεδίκων και της βασίλισσας Λουίζας της Λωρραίνης.