polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Όταν οι Φράγκοι που συμμετείχαν στην Δ Σταυροφορία κατέλαβαν την Κωνσταντινούπολη ο Θεόδωρος ακολούθησε τον Λάσκαρη που δραπέτευσε στην Μικρά Ασία και ίδρυσε την Αυτοκρατορία της Νίκαιας.
Ο Θεόδωρος κλήθηκε από τον ετεροθαλή αδελφό του Μιχαήλ Α τον ιδρυτή του Δεσποτάτου της Ηπείρου που τον προόριζε διάδοχο επειδή ο γιος του Μιχαήλ ήταν νόθος, συνεπώς ακατάλληλος για την διαδοχή.
Η Μαρία Πετραλίφαινα ή Μαρία Δούκαινα Κομνηνή Πετραλίφαινα ήταν η σύζυγος του Δεσπότη της Ηπείρου και Αυτοκράτορα της Θεσσαλονίκης Θεοδώρου Κομνηνού Δούκα .
Η Μαρία ήταν μέλος της Οικογένειας Πετραλίφα με καταγωγή από την Ιταλία, ο αδελφός της Ιωάννης Πετραλίφας ήταν ευγενής στην αυλή του αυτοκράτορα Ισαάκιου Β Άγγελου που τον διόρισε διοικητή στην Θεσσαλία και την Μακεδονία.
Η κόρη του Ιωάννη Αγία Θεοδώρα της Άρτας παντρεύτηκε τον Μιχαήλ Β Κομνηνό Δούκα νόθο γιο του ιδρυτή του Δεσποτάτου Μιχαήλ Α.
Το υπέστη σοβαρές ήττες στις επαρχιακές και δημοτικές εκλογές του 1993 και στη μεταγενέστερη διάσπαση του συμφώνου και οι εκλογές πρότειναν μεγάλες απώλειες στις επικείμενες γενικές εκλογές του 1994 .
Με την ελπίδα να αλλάξει την εικόνα του κόμματος, ο τελευταίος γραμματέας του , Μίνιο Μαρτινάζολι αποφάσισε να αλλάξει το όνομα του κόμματος σε Ιταλικό Λαϊκό Κόμμα .
Ο , ο οποίος εκπροσωπούσε τη δεξιά φράξια του κόμματος , αποφάσισε να ξεκινήσει ένα νέο κόμμα το οποίο ονομάστηκε Χριστιανοδημοκρατικό Κέντρο και να σχηματίσει συμμαχία με το νέο κόμμα του Σίλβιο Μπερλουσκόνι, Φόρτσα Ιτάλια .
Οι αριστερές παρατάξεις παρέμειναν στο νέο (αν και μια μειοψηφία που είχε σχηματίσει τους κοινωνικούς χριστιανούς το 1993 θα ενώσει τις δυνάμεις της με το μετακομμουνιστικό Δημοκρατικό Κόμμα της Αριστεράς), ενώ κάποιοι στο ακροδεξιό φάσμα προσχώρησαν στην Εθνική Συμμαχία.
Το 1995 ο χωρίστηκε σε δύο, ο και οι κεντροδεξιοί Ενωμένοι Χριστιανοδημοκράτες, οι οποίοι καθοδήγησαν από τον και επίσης συμμετείχαν σε συμμαχία με την .
Στα επόμενα χρόνια, οι περισσότεροι Χριστιανοδημοκράτες εντάχθηκαν στην , η οποία έγινε το κόμμα με τα πιο πολλά πρώην μέλη του σε απόλυτους όρους και προσχώρησε στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα .
Όταν απήχθη ο Μόρο, η κυβέρνηση, υπό την ηγεσία του Τζούλιο Αντρεότι, πήρε αμέσως μια σκληρή θέση δηλώνοντας ότι το «κράτος δεν πρέπει να λυγίσει» στις τρομοκρατικές απαιτήσεις.
Αυτή ήταν μια πολύ διαφορετική θέση από εκείνη που κρατήθηκε σε παρόμοιες περιπτώσεις πριν (όπως η απαγωγή του , μέλους του στην Καμπανία, για τον οποίο καταβλήθηκαν λύτρα, χάρη στους τοπικούς δεσμούς του κόμματος με την Καμόρα ).
Εντούτοις αυτή η αδιάλλακτη στάση , υποστηρίχθηκε από όλα τα κυρίαρχα κόμματα, συμπεριλαμβανομένου του ΙΚΚ , με δύο αξιοσημείωτες εξαιρέσεις: του και του Ριζοσπαστικού κόμματος .
Στη δίκη για τη Μαφία, στους ισχυρισμούς εναντίον του Αντρεότι, ειπώθηκε ότι έλαβε την ευκαιρία να απαλλαγεί από έναν επικίνδυνο πολιτικό ανταγωνιστή , σαμποτάροντας όλες τις επιλογές διάσωσης και τελικά αφήνοντας τους απαγωγείς χωρίς καμία επιλογή, παρά να τον σκοτώσουν.
Αργότερα, οι αναμνήσεις που γράφτηκαν από τον Μόρο κατά τη διάρκεια της απαγωγής του έγιναν αντικείμενο πολλών συνωμοσιών, συμπεριλαμβανομένης της δολοφονίας του δημοσιογράφου και του στρατηγού Κάρλο Αλμπέρτο Ντέλα Κιέζα .
Το κόμμα συχνά οδηγήθηκε από κεντρώους πολιτικούς που δεν είχαν καμία σχέση με οποιαδήποτε ομάδα όπως ο Άλντο Μόρο, ο Μαριάνο Ρούμορ και ο Τζούλιο Αντρεότι .
Επιπλέον, συχνά, αν η κυβέρνηση ήταν υπό την ηγεσία ενός κεντροδεξιού χριστιανοδημοκρατικού κόμματος, το κόμμα καθοδηγούταν από την αριστερή πτέρυγα και αντίστροφα.
Από τη δεκαετία του '80 το κόμμα χωρίστηκε μεταξύ της κεντροδεξιάς με επικεφαλής τον Αρνάλντο Φορλάνι και της κεντροαριστεράς με επικεφαλής τον Τσιριάκο ντε Μίτα (του οποίου οι υποστηρικτές συμπεριέλαβαν συνδικαλιστές και την εσωτερική αριστερά) με τον Αντρεότι να κρατά την ισορροπία.
Ο Ντε Μίτα, ο οποίος ηγήθηκε του κόμματος από το 1982 έως το 1989, προσπάθησε περιέργως να μετατρέψει το κόμμα σε ένα «συντηρητικό κόμμα», συμβατό με το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, προκειμένου να διατηρηθεί η ενότητα του.
Στην οικονομία το προτιμούσε τον ανταγωνισμό και τη συνεργασία, στήριζε το πρότυπο της κοινωνικής οικονομίας της αγοράς και απέρριπτε την ιδεολογία του μαρξισμού για ταξική πάλη.
Ως εκ τούτου το κόμμα υποστήριζε τη συνεργασία μεταξύ των κοινωνικών τάξεων και αποτελούσε βασικό κομμάτι που στόχευε να εκπροσωπεί όλους τους Ιταλούς Καθολικούς, δεξιά και αριστερά, κάτω από την αρχή της «πολιτικής ενότητας των Καθολικών» κατά του σοσιαλισμού, του κομμουνισμού και του αναρχισμού.
Μετά το θλιβερό αποτέλεσμα των γενικών εκλογών του 1992 , λόγω και της ανόδου της Λίγκας του Βορά στη βόρεια Ιταλία και δύο ετών αυξανόμενων σκανδάλων (τα οποία περιελάμβαναν πολλές έρευνες για τη Μαφία οι οποίες άγγιξαν ιδιαίτερα τον ), το κόμμα διαλύθηκε το 1994 .
Στη δεκαετία του 1990 οι περισσότεροι πολιτικοί που διώχθηκαν κατά τη διάρκεια αυτών των ερευνών απαλλάχθηκαν, ενίοτε όμως με βάση νομικές διατυπώσεις ή βάσει κανονιστικών προθεσμιών .
Η Χριστιανική Δημοκρατία ήταν εμπνευσμένη από την Καθολική εκκλησία, το κέντρο, και την πολυσυλλεκτικότητα και περιελάμβανε τόσο κεντροδεξιές όσο και κεντροαριστερές συνιστώσες.
Η Χριστιανική Δημοκρατία έπαιξε κυρίαρχο ρόλο στην πολιτική της Ιταλίας για πενήντα χρόνια, από την ίδρυσή της το 1944 μέχρι την τελική διάλυση της το 1994, εν μέσω των σκανδάλων της .
Ο κύριος όγκος του εντάχθηκε στο νέο ιταλικό λαϊκό κόμμα , ενώ αμέσως μετά την προσχώρηση του συμμετείχαν στο , ενώ άλλα μέλη προσχώρησαν απευθείας στη .
Ένα απόσπασμα από το , οι Ενιαίοι Χριστιανοδημοκράτες , εντάχθηκαν στη και το στο κεντροδεξιό συνασπισμό , ενώ το ήταν ιδρυτικό μέλος του κεντροαριστερού συνασπισμού Ελιά το 1996.
Η αρχική κεντρώα και φιλελεύθερη-συντηρητική ηγεσία των Αλτσίντε ντε Γκάσπερι, , και , αντικαταστάθηκε σύντομα από την προοδευτική ηγεσία του Αμιντόρε Φανφάνι .
Η αριστερή πτέρυγα του κόμματος, με τις ρίζες του στα αριστερά του Ιταλικού Λαϊκού Κόμματος ( , και ο αμφιλεγόμενος Φερνάντο Ταμπρόνι , ενισχύθηκε από νέους ηγέτες όπως ο , ο , ο και ο ίδιος ο .
Στα πρώτα του χρόνια το κόμμα ήταν ισχυρότερο στη Βόρεια Ιταλία και ιδιαίτερα στην ανατολική Λομβαρδία και το Βένετο, λόγω των ισχυρών καθολικών ριζών αυτών των περιοχών, από ό, τι στο Νότο, όπου το φιλελεύθερο ίδρυμα που κυβερνούσε την Ιταλία για δεκαετίες πριν από την άνοδο του Μπενίτο Μουσολίνι είχε ακόμα επιρροή στους ψηφοφόρους, όπως έκανε και το Εθνικό Κόμμα του Μοναρχισμού και το ' .
Το επανέκτησε τη θέση του Πρωθυπουργού το 1987, μετά από μια ήπια ανάκαμψη στις γενικές εκλογές του 1987 , και ο συνασπισμός του κυβέρνησε σχεδόν συνεχώς την Ιταλία μέχρι το 1993.
Ενώ η Ιταλία γνώρισε συνεχή οικονομική πρόοδο στη δεκαετία του 1980, η ιταλική οικονομία υπονομεύτηκε από συνεχείς υποτιμήσεις της ιταλικής λιρέτας και την έκδοση υπερβολικής ποσότητας ομολόγων υψηλού ενδιαφέροντος, έτσι ώστε, μεταξύ 1982 και 1992, το υπερβολικό έλλειμμα του προϋπολογισμού διαμόρφωσε το ήμισυ του χρέους που εξακολουθεί να μαστίζει τη χώρα σήμερα.
Ως αποτέλεσμα της ανόδου της Λίγκας του Βορά, η οποία ήταν ισχυρή ακριβώς στις παραδοσιακές χριστιανοδημοκρατικές περιοχές, το μειώθηκε στο 21,0% στο Πεδεμόντιο , 32,1% στη Δυτική Λομβαρδία , 31,7% στο Βένετο και 28,0% στην - .
Το 1981, ο Τζιοβάνι Σπαντολίνι του ήταν ο πρώτος μη χριστιανοδημοκράτης που ηγείται κυβέρνησης από το 1944, επικεφαλής ενός συνασπισμού που περιλάμβανε το , το , το , το και το , το λεγόμενο .
Καθώς ο Β Παγκόσμιος Πόλεμος τελείωσε, οι Χριστιανοδημοκράτες άρχισαν να οργανώνουν τη μεταφασιστική Ιταλία σε συμμαχία με όλα τα άλλα κυρίαρχα κόμματα, συμπεριλαμβανομένου του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος , του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος , του Ιταλικού Φιλελεύθερου Κόμματος του Ιταλικού Ρεπουμπλικανικού Κόμματος , του Κόμματος Δράσης και του Εργατικού Δημοκρατικού Κόμματος .
Στις γενικές εκλογές του 1948, το κατήγαγε μια αποφασιστική νίκη, με την υποστήριξη της Καθολικής Εκκλησίας και των Ηνωμένων Πολιτειών, και έλαβε το 48,5% των ψήφων, το καλύτερο αποτέλεσμα του.
Παρά την απόλυτη πλειοψηφία του κόμματός του στο ιταλικό κοινοβούλιο, ο Ντε Γκάσπερι συνέχισε να κυβερνάει ως επικεφαλής του κεντρώου συνασπισμού, ο οποίος εγκαταλείφθηκε διαδοχικά από τους Φιλελεύθερους, οι οποίοι έλπιζαν σε πιο δεξιές πολιτικές το 1950, και από τους Δημοκρατικούς Σοσιαλιστές που ήλπιζαν περισσότερες αριστερές πολιτικές, το 1951.
Οι ιδεολογικές πηγές του κόμματος εντοπίζονταν κυρίως στην καθολική κοινωνική διδασκαλία, τα χριστιανικά δημοκρατικά δόγματα που αναπτύχθηκαν από τον 19ο αιώνα και μετά , την πολιτική σκέψη του Ρομόλο Μούρι και του Λουίτζι Στούρτζο και τελικά στην παράδοση του καταργημένου ιταλικού Λαϊκού Κόμματος.
Το κόμμα κέρδισε 66,8% στην ανατολική Λομβαρδία , 60,5% στο Βένετο , 69,6% στο Τρεντίνο και 57,8% στην - όπου το προγονικό ιταλικό λαϊκό κόμμα είχε τα οχυρά του.
Κατά τα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια υπό τον Ντε Γκάσπερι, πραγματοποιήθηκαν σημαντικές μεταρρυθμίσεις γης στις φτωχότερες αγροτικές περιοχές, με απαλλοτριώσεις ιδιοκτησιών μεγάλων γαιοκτημόνων και διαμοιρασμό τους στους αγρότες.
Επιπλέον οι Χριστιανοδημοκράτες στη θητεία τους ψήφισαν ορισμένους νόμους που διασφάλιζαν τους εργαζόμενους από την εκμετάλλευση, καθιέρωσαν εθνική υγειονομική υπηρεσία και ξεκίνησαν τη στέγαση χαμηλού κόστους στις μεγάλες πόλεις της Ιταλίας.
Ως κομματικό συμβαλλόμενο μέρος, το διέφερε από άλλα ευρωπαϊκά χριστιανοδημοκρατικά κόμματα, όπως η Χριστιανοδημοκρατική Ένωση της Γερμανίας τα οποία ήταν κυρίως συντηρητικά κόμματα και τα οποία αποτελούσαν συντηρητικά και σοσιαλδημοκρατικά και φιλελεύθερα στοιχεία.
Το κόμμα διαιρέθηκε έτσι σε πολλές φατρίες και η κομματική ζωή χαρακτηριζόταν από φανατισμό και από τη διπλή προσκόλληση μελών στο κόμμα και τις φατρίες, που συχνά ταυτίζονταν με μεμονωμένους ηγέτες.
Από τα τέλη της δεκαετίας του 1950 το άρχισε να κινείται νότια και από τη δεκαετία του 1980 ήταν ισχυρότερο στο νότο από ό, τι στο Βορρά, με εξαίρεση το Βένετο, το οποίο παρέμεινε ένα από τα οχυρά του κόμματος.
Στις γενικές εκλογές του 1983 το κόμμα υπέστη δραματική μείωση ψήφων και η εκλογική του γεωγραφία ήταν πολύ διαφορετική από ότι 30 ή ακόμα και 10 χρόνια πριν, καθώς η περιοχή όπου έλαβε το καλύτερο αποτέλεσμα ήταν η Απουλία .
Από το 1954, το καθοδηγήθηκε από προοδευτικούς χριστιανοδημοκράτες, όπως ο Αμιντόρ Φανφάνι, ο Άλντο Μόρο και ο Μπενίνο Ζακχαγκνί, οι οποίοι υποστηρίζονταν από ισχυρές αριστερές ομάδες.
Στη δεκαετία του 1950, το κόμμα σχημάτισε κεντρώους ή ελαφρώς κεντροαριστερούς συνασπισμούς, ωστόσο μια βραχύβια κυβέρνηση με επικεφαλής τον Φερνάντο Ταμπρόνι βασίστηκε στην κοινοβουλευτική υποστήριξη από το νεοφασιστικό ιταλικό κοινωνικό κίνημα .
Το κόμμα ιδρύθηκε ως αναβίωση του Ιταλικού Λαϊκού Κόμματος , ενός πολιτικού κόμματος που δημιουργήθηκε το 1919 από τον καθολικό ιερέα Λουίτζι Στούρτζο .
Το κέρδισε πάνω από το 20% των ψήφων στις γενικές εκλογές του 1919 και του 1921, αλλά κηρύχθηκε παράνομο από τη φασιστική δικτατορία το 1925 παρά την παρουσία κάποιου στην πρώτη κυβέρνηση του Μπενίτο Μουσολίνι .
Τον Μάιο του 1947 ο Ντε Γκάσπερι έσπασε την κυβερνητική συνεργασία με τον συνασπισμό κομμουνιστών και σοσιαλιστών, υπό την πίεση του Αμερικανού προέδρου Χάρυ Τρούμαν .
Ως συνέπεια άνοιξε ο δρόμος για ένα κεντρώο συνασπισμό που περιελάμβανε το Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα των Εργαζομένων , μία διάσπαση από το , καθώς και τους συνηθισμένους συμμάχους του, το και το .
Έκτοτε κανένας Χριστιανοδημοκράτης δεν θα υπηρετήσει τόσο χρόνο ως πρωθυπουργός, όσο ο Γκασπέρι, παρά τα υψηλά ποσοστά του που κυμαίνονταν μεταξύ 38 και 43% από το 1953 έως το 1979.
Το διαλύθηκε σε μια σειρά από μικρότερα κόμματα, μεταξύ των οποίων το Ιταλικό Λαϊκό Κόμμα, το Χριστιανοδημοκρατικό Κέντρο, οι Ενωμένοι Χριστιανοδημοκράτες και την ακόμη ενεργή Ένωση Κέντρου.
Οι πρώην Χριστιανοδημοκράτες διαχύθηκαν επίσης σε άλλα κόμματα, συμπεριλαμβανομένης της κεντροδεξιάς Φόρτσα Ιτάλια και του κεντροαριστερού Δημοκρατικού Κόμματος.
Το 1963, το κόμμα, υπό τον Πρωθυπουργό Άλντο Μόρο, σχημάτισε συνασπισμό με το , το οποίο επέστρεψε σε υπουργικούς ρόλους μετά από 16 χρόνια μαζί με το και το .
Η Πολιορκία της Πράγας ήταν η ανεπιτυχής απόπειρα, εκ μέρους πρωσικού στρατού υπό την ηγεσία του Φρειδερίκου του Μέγα, για την κατάληψη της αυστριακής πόλης της Πράγας, κατά την διάρκεια του Τρίτου Σιλεσιανού Πολέμου .
Ο Φρειδερίκος παρά το γεγονός πως είχε κερδίσει την συγκεκριμένη μάχη, είχε σημαντικές απώλειες , με 14.300 νεκρούς στρατιώτες, κι έτσι το στράτευμά του δεν ήταν επαρκώς ισχυρό προκειμένου να επιτεθεί στην Πράγα.
Συνολικά, 40.000 Αυστριακοί στρατιώτες ήταν εγκλωβισμένοι εντός της πόλης, χωρίς ωστόσο να είναι επαρκώς ισχυροί προκειμένου να εξετάσουν το ενδεχόμενο πραγματοποίησης εξόδου.
Ο Φρειδερίκος επιχείρησε να λάβει πληροφορίες για την κατάσταση εντός της πόλεως της Πράγας, αποστέλλοντας τον εγκληματία Κρίστιαν Αντρέας Κέζεμπιρ αρκετές φορές εντός της πολιορκημένης πόλης.
Σε βοήθεια της Πράγας έσπευσε Αυστριακό στράτευμα υπό την ηγεσία του Κόμη φον Ντάουν που πραγματοποίησε ξαφνική πορεία προς τα βόρεια, θέτοντας σε κίνδυνο τις γραμμές ανεφοδιασμού του Φρειδερίκου, με συνέπεια, ο τελευταίος, να υποχρεωθεί σε λύση της πολιορκίας και να βαδίσει προς την κατεύθυνσή του με απώτερο στόχο να επιτεθεί.
Το στράτευμά του πλέον ήταν αρκετά αποδυναμωμένο προκειμένου να είναι σε θέση να συνεχίσει την Πολιορκία της Πράγας, με συνέπεια να υποχρεωθεί σε πλήρη απόσυρση από την Βοημία.
Το συγκεκριμένο γεγονός αποτέλεσε ορόσημο για τους Πρώσους, καθώς έκτοτε ουδέποτε βρέθηκαν σε παρόμοια πλεονεκτική θέση και το μεγαλύτερο μέρος του υπολοίπου της χρονικής διάρκειας του πολέμου το πέρασαν πολεμώντας εντός των υπό την κατοχή τους εδαφών.
Πάραυτα, οι Πρώσοι επιχείρησαν μία ακόμη εισβολή εντός αυστριακών εδαφών, κατά την διάρκεια του αμέσως επόμενου έτους, η οποία κατέληξε στην αποτυχημένη απόπειρα κατάληψης του Όλομοουτς.
Μεταξύ του 1801 και του 1805, η Λίστερ διδάχθηκε κατ' οίκον από τον Αιδεσιμότατο Γιώργο Σκελντινγκ, τον εφημέριο της περιοχής, και σε ηλικία επτά ετών, στάλθηκε σε σχολείο που διευθύνει η κα και η κα στο , .
Η Ελάιζα και η αδελφή της Τζέιν ήταν οι κόρες ενός πολύ πλούσιου χειρούργου της Βρετανικής Εταιρείας Ανατολικών Ινδιών της Μαντράς, οι οποίες πήγαν στο Γιόρκσαϊρ μετά από το θάνατό του.
Η Αν και η Ελάιζα συναντήθηκαν και μοιράστηκαν το ίδιο υπνοδωμάτιο όταν ήταν 13 ετών στο οικοτροφείο, αλλά η Αν κλήθηκε να φύγει μετά από δύο χρόνια.
Η Ελάιζα περίμενε να ζήσει μαζί με την Αν όταν θα ενηλικιώνονταν, αλλά η Αν άρχισε σχέσεις με την Ιζαμπέλα Νορκλίφ και την Μαριάννα Μπελκόμπ, μαθήτριες της σχολής.
Σε επιστολή που έμεινε στη θεία της από τις 3 Φεβρουαρίου 1803, η νεαρή Λίστερ εξηγεί: «Η βιβλιοθήκη μου είναι η μεγαλύτερη μου χαρά. Η ιστορία της Ελλάδας μου αρέσει πολύ.
Κατά τη διάρκεια της ζωής της, κρατούσε ημερολόγια, όπου κατέγραφε τις λεπτομέρειες της καθημερινότητάς της, συμπεριλαμβανομένων των λεσβιακών σχέσεών της, των οικονομικών της ανησυχιών, των βιομηχανικών δραστηριοτήτων της και του έργου της βελτίωσης της έπαυλης του .
Τα ημερολόγιά της περιέχουν περισσότερα από 4 εκατομμύρια λέξεις και περίπου το ένα έκτο -ό,τι αφορά στις λεπτομέρειες των ρομαντικών και σεξουαλικών σχέσεών της- γράφτηκαν με κώδικα.
Η ερωμένη της την αποκαλούσε "", ενώ οι κάτοικοι του Χάλιφαξ " ", υπέστη παρενόχληση για τη σεξουαλικότητά της, αλλά αναγνώριζαν την ομοιότητά της με τις Κυρίες της , τις οποίες επισκέφθηκε.
Το ημερολόγιο ξεκίνησε το 1806 σε αποκόμματα χαρτιού, καταγράφοντας κρυπτογραφημένα επιστολές από και προς την και τελικά έφτασαν σε όγκο τους 26 τόμους, που τελείωσαν με το θάνατό της το 1840.
Εκτός του ότι ο γραφικός χαρακτήρας της ήταν απίστευτα δύσκολο να αποκρυπτογραφήθει, περίπου το ένα έκτο του βιβλίου είναι κρυπτογραφημένο με ένα κώδικα που είχαν επινοήσει μαζί με την Ελάιζα, συνδυάζοντας το ελληνικό αλφάβητο, ζώδια, σημεία στίξης και μαθηματικά σύμβολα, και περιγράφει με μεγάλη λεπτομέρεια τη λεσβιακή ταυτότητα της και τις σχέσεις της, καθώς και τις μεθόδους που χρησιμοποίησε για αποπλάνηση.
Το ημερολόγιό της ασχολείται με την καθημερινή της ζωή και όχι μόνο με τη σεξουαλικότητά της και παρέχει λεπτομερείς πληροφορίες για κοινωνικά, πολιτικά και οικονομικά γεγονότα της εποχής.
Οι δυο γυναίκες κοινώνησαν μαζί την Κυριακή του Πάσχα το 1834 στον Ναό της Αγίας Τριάδας του Γιορκ, θεωρώντας το ένα είδος άτυπου γάμου και στη συνέχεια έζησαν σαν παντρεμένες.
Η εκκλησία ερμηνεύεται ως ο τόπος του πρώτου λεσβιακού γάμου που έχει πραγματοποιηθεί ποτέ στη Βρετανία και σε ανάμνηση αυτού του γεγονότος υπάρχει μια μπλε αναμνηστική πλακέτα.
Η Αν Λίστερ ήταν το δεύτερο παιδί και η μεγαλύτερη κόρη του , ο οποίος στα νιάτα του το 1775 υπηρέτησε με το βρετανικό 10ο σύνταγμα πεζικού στις μάχες του Λέξινγκτον και του Κόνκορντ στον αμερικανικό πόλεμο της ανεξαρτησίας.
Η δημοσίευσε το Μυστικό ημερολόγιο της Αν Λίστερ για το 1817 και το Η πρώιμη ζωή της Μις Αν Λίστερ και η περίεργη ιστορία της Μις , οι οποίες κάνουν εκτεταμένη χρήση άλλων υλικών από τα αρχεία της Λίστερ συμπεριλαμβανομένων επιστολών, ημερολογίων και βοηθητικών εγγράφων.
Περιγράφεται να έχει "αρρενωπή εμφάνιση", ενώ μια από τις συντρόφους της, η Μάριαν Λότον , αρχικά ντρεπόταν να τις δουν μαζί, επειδή η εμφάνισή της σχολιαζόταν.
Ντυνόταν εξ ολοκλήρου με μαύρο χρώμα και συμμετείχε σε πολλές δραστηριότητες που δε θεωρούνταν αρμόζουσες για τις κυρίες της εποχής, όπως το άνοιγμα και η κατοχή ενός λιγνιτωρυχείου.
Η καταγραφή τους στο μητρώο επισημαίνει ότι, ενώ ήταν ένας πολύτιμος απολογισμός της εποχής εκείνης, ήταν επίσης και ένας "πλήρης και οδυνηρά ειλικρινής απολογισμός της λεσβιακής ζωής και προβληματισμοί για τη φύση της, αυτό ήταν που κατέστησαν αυτά τα ημερολόγια μοναδικά.
Ο κώδικας που χρησιμοποιήθηκε στα ημερολόγιά της αποκρυπτογραφήθηκε από τον τελευταίο κάτοικο του , τον Τζον Λίστερ και έναν φίλο του, τον Άρθουρ Μπάρελ.
Η Αν Λίστερ πέθανε στις 22 Σεπτεμβρίου 1840 σε ηλικία 49 ετών, λόγω πυρετού, στο Κουτάισι, κατά τη διάρκεια ενός μεγάλου ταξιδιού στη Ρωσία με την Αν Γουόλκερ.
Η Γουόλκερ βαλσάμωσε το σώμα της Λίστερ και το έφερε πίσω στο Ηνωμένο Βασίλειο, όπου θάφτηκε στην ενοριακή εκκλησία του Αγίου Ιωάννη του Βαπτιστή στο Χάλιφαξ στις 29 Απριλίου 1841.
Αφού κηρύχθηκε παράφρων, η Γουόλκερ πέρασε μερικά χρόνια υπό τη φροντίδα του Δόκτορα Μπέλκομπ και λόγω της πνευματικής της κατάστασης δεν μπόρεσε να κάνει έγκυρη διαθήκη.
Εκτός από τα έσοδα από την εκμίσθωση γαιών, το χρηματοπιστωτικό χαρτοφυλάκιό της περιελάμβανε ακίνητα στην πόλη, μετοχές στην βιομηχανία καναλιών και σιδηροδρόμων, ορυχεία και λατομεία.
Η Λίστερ χρησιμοποίησε τα έσοδα από αυτό το ποικίλο χαρτοφυλάκιο για να χρηματοδοτήσει τα δύο πάθη της, την συντήρηση του και τα ταξίδια της στην Ευρώπη.
Τα ημερολόγια της Λίστερ έχουν περιγραφεί ως μέρος μιας «τριλογίας ημερολογίων του πρώιμου 19ου αιώνα» από γυναίκες, που καλύπτει την ίδια περίοδο από διαφορετικές οπτικές γωνίες, μαζί με εκείνα της 1812-1830, και της από το 1817 έως το 1829.
Το 1994, το πρώτο επεισόδιο του της σειράς Μια φούστα στην ιστορία με τίτλο Ένας Γάμος, με την Τζούλια Φορντ ως Αν Λίστερ, και τη ως Μάριαν Μπέλκομπ.
Τον Απρίλιο του 2011, η Τράπεζα Εξαγωγών-Εισαγωγών των Ηνωμένων Πολιτειών ενέκρινε τη χρηματοδότηση του έργου και το 85 τοις εκατό του κόστους κατασκευής θα δοθεί στην αζέρικη πλευρά με τη μορφή δανείου, ενώ το υπόλοιπο 15% θα καταβληθεί από κρατικά ταμεία.
Ο -1/-1 είναι κοινοπραξία δύο φορέων: του Αζερμπαϊτζάν και του φορέα εκμετάλλευσης δορυφόρων με έδρα τη Μαλαισία, ο οποίος κατέχει τα δικαιώματα για τη τροχιακή θέση 46 μοιρών ανατολικά.
Λίγα χρόνια αργότερα, η σειρά έγινε δημοφιλής και συνέχισε να είναι γνωστή στη δεκαετία του 1970, επιτυγχάνοντας αναπτυσσόμενη επιρροή στη λαϊκή κουλτούρα.
Το Σταρ Τρεκ δημιούργησε μια σειρά παραγωγών, αποτελούμενο από έξι τηλεοπτικές σειρές, δεκατρείς ταινίες μεγάλου μήκους, πολυάριθμα βιβλία και παιχνίδια και θεωρείται σήμερα μια από τις πιο δημοφιλείς και επιδραστικές τηλεοπτικές σειρές όλων των εποχών.
Το είναι αμερικανική τηλεοπτική σειρά επιστημονικής φαντασίας που δημιουργήθηκε από τον Τζιν Ροντενμπέρι και ακολουθεί τις περιπέτειες του διαστημόπλοιου Εντερπράιζ και του πληρώματος του.
Η σειρά περιγράφει τα ταξίδια του διαστημοπλοίου Εντερπράιζ , κατά την "πενταετή αποστολή του να ανακαλύψει παράξενους νέους κόσμους, να αναζητήσει νέα ζωή και νέους πολιτισμούς, να φτάσει θαρραλέα εκεί που κανείς δεν έχει φτάσει ποτέ.
Από επιστολή, που ο Αντίοχος Γ ο Μέγας διορίζει την κόρη του Πτολεμαίου της Τελμησσού ως πρωθιέρια, βλέπουμε πως ο ηγεμόνας και οι οικείοι του είχαν εξαίρετες, καρδιακές σχέσεις με τον Σελευκίδη βασιλιά, εχθρό των Πτολεμαίων, ο οποίος επέκτεινε τις κτήσεις του στη Μ.
Σύμφωνα με την εκκλησιαστική παράδοση, τις αναφορές από γραπτά κείμενα και βιβλία και έπειτα από έρευνα του αρχιμανδρίτη Πορφύριου, ηγούμενου της Ιεράς Μονής Τιμίου Προδρόμου Βεροίας, η ιερή πηγή της Ζωοδόχου Πηγής αποτελεί θαύμα του Απόστολου Παύλου.
Κατά τη β’ ιεραποστολική περιοδεία του ο Απόστολος των Εθνών Παύλος έρχεται με τη συνοδεία του στη Θεσσαλονίκη και κηρύσσει τον Λόγο και την Ανάσταση του Ιησού Χριστού.
Κυνηγημένοι και διψασμένοι, ενώ δεν υπάρχει γύρω τους πουθενά νερό παρά μόνο ερημιά και βουνά, ο Απόστολος Παύλος απευθύνει παράκληση στην Παναγία και ως άλλος Μωυσής, χτυπάει με τη ράβδο του τον βράχο και αυτός αναβλύζει νερό για να τους ξεδιψάσει.
Έτσι, η τοποθεσία με τον βράχο και την πηγή ονομάστηκε Ζωοδόχος Πηγή, για αυτό και χτίστηκε ομώνυμος ναός, που σήμερα ανήκει στην ενορία Αγίου Γεωργίου Πολυμύλου, για να τιμήσουν την Παναγία.
Η Ζωοδόχος Πηγή από τότε συνεχίζει να ξεδιψάει τους περαστικούς του άλλοτε αυξημένης κίνησης δρόμου, τους προσκυνητές της Ιεράς Μονής Παναγίας Σουμελάς στην Καστανιά Ημαθίας, καθώς και να προσφέρει στους κατοίκους Πολυμύλου και άλλων χωριών της περιοχής το πολύτιμο νερό της για να ποτίζουν τα χωράφια τους.
Ένα πρόγραμμα του Δήμου Καβάλας {ΔΕΠΑΝΕΚ} για τον μαζικό αθλητισμό ,πρωτοβουλία της γυμνάστριας Ανθής Κεχαγιά ,ήταν το εφαλτήριο για την δημιουργία του συλλόγου.
Η Σεβήρα και ο Φίλιππος γενικά θεωρούνται το πρώτο χριστιανικό αυτοκρατορικό ζεύγος, διότι κατά τη βασιλεία τους οι εκτελέσεις των Χριστιανών έπαψαν και το ζεύγος έγινε ανεκτικό προς τον Χριστιανισμό, ωστόσο οι πεποιθήσεις τους δεν έχουν αποδειχθεί.
Η Σεβήρα ήταν στη Ρώμη την εποχή αυτή και όταν τα νέα του άνδρα της έφθασαν, η Πραιτωριανή Φρουρά σκότωσε τον γιο της, ενώ ήταν ακόμη στην αγκαλιά της.
Τον Φεβρουάριο του 244 ο Αυτοκράτορας Γορδιανός Γ απεβίωσε στη Μεσοποταμία· στις πηγές υπάρχει υποψία, ότι φονεύτηκε και υπάρχει μία πιθανότητα η Σεβήρα να εμπλεκόταν στη συνωμοσία.
Ήταν κόρη τού Οτακιλίου Σεβήρου ή Σεβηριανού, που υπηρέτησε ως Ρωμαίος κυβερνήτης της Μακεδονίας και της Μοισίας, ενώ η μητέρα της ήταν μέλος της Μαρκίας γενεάς ή σχετιζόταν με το γένος αυτό.
Το 234 παντρεύτηκε τον Φίλιππο, που την εποχή αυτή μάλλον υπηρετούσε στην Πραιτωριανή Φρουρά υπό τον Αυτοκράτορα Αλέξανδρο Σεβήρο και απέκτησε τον Φίλιππο Β το 238.
Κατά την διάρκεια της Σοβιετικής εισβολής στη Λετονία ο Ντάλινς έφυγε με τη γυναίκα του Έλλα και τους γιους Ίβαρς και Γιάνις και την κόρη τους Ρουντίτε για την Αυστραλία, φτάνοντας με το ΣΣ Σκάουγκουμ τον Αύγουστο του 1949.
Η επιτυχία του Ντάλινς έκανε τον αγώνα βάδην ένα από τα πιο δημοφιλή αθλήματα στίβου στη Λετονία, με δύο Λετονούς να έχουν κερδίσει Ολυμπιακά μετάλλια στο ίδιο άθλημα: ο Άνταλμπερτς Μπουμπένκο το 1936 και ο Άιγκαρς Φαντέγιεφς το 2000.
Ο Γιάνις Ντάλινς (5 Νοεμβρίου 1904 στη Βαλμιέρα, Κυβερνείο της Λιβονίας – 11 Ιουνίου 1978 στην Μελβούρνη, Αυστραλία) ήταν Λετονός αθλητής που αγωνίστηκε στον αγώνα βάδην.
Αυτές οι αντι-κρατικές αντιλήψεις εντάθηκαν όταν οι ισπανικές αρχές κατάσχεσαν την ιδιοκτησία της οικογένειας Ανρί λόγω των πολιτικών πεποιθήσεών τους.
Προσθέσε ότι οι πράξεις του προκάλεσαν τους «θορυβώδεις θριάμβους» της μπουρζουαζία να θρυμματιστούν, και πως "το χρυσό μοσχάρι της θα κλονιστεί βίαια στο βάθρο του, μέχρι το τελικό χτύπημα που θα προκαλέσει ποτάμια αίματος".
Στις 8 Νοεμβρίου 1892, είχε τοποθετήσει μια βόμβα με χρονοκαθυστέρηση στα γραφεία της , η οποία είχε εξαντληθεί όταν η αστυνομία την απομάκρυνε, σκοτώνοντας πέντε αξιωματικούς στο επιμελητήριο στο -.
Μετά τη σύλληψή του για τον βομβαρδισμό , ο Ανρί ανέλαβε την ευθύνη για μια σειρά άλλων βομβιστικών επιθέσεων στο Παρίσι και στο διαμέρισμά του βρέθηκε υλικό για να κατασκευάσει πολύ περισσότερες εκρηκτικές συσκευές.
Λόγω της εκτεταμένης πολιτικής διαφθοράς της Τρίτης Γαλλικής Δημοκρατίας, ο πραγματοποίησε βομβιστική επίθεση στη Γαλλική Βουλή των Αντιπροσώπων στις 9 Δεκεμβρίου 1893.