polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Μία άλλη φορά είχε πει: «Η Λιμνούπολη κατά κάποιο τρόπο βρισκόταν κοντά στο Μπέρμπανκ της Καλιφόρνια, στις κεντρικές εγκαταστάσεις των εργαστηρίων της , αλλά προφανώς έπρεπε να μετακινηθεί για να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της οποιαδήποτε ιστορίας έγραφα. Έτσι έγινε ένας φανταστικός τόπος, όπως οι τοποθεσίες των παραμυθιών. Είχε έρημο, λίμνη, θάλασσα, χιόνι, τροπικούς τυφώνες, οτιδήποτε χρειάζονταν. Θα ήμουν σε πολύ μειονεκτική θέση εάν είχα αναγκαστεί να διατηρήσω τη θέση στη Νότια Καλιφόρνια.»
Ο τίτλος της ιστορίας είναι «Οι σχοινοβάτες» και η αναφορά της Λιμνούπολης γίνεται στο τελευταίο καρέ σε μια πινακίδα του δρόμου που γράφει «Λιμνούπολη 2096 μίλια».
Αρχικά ο Καρλ Μπαρκς τοποθετούσε την κατοικία των Ντακ στην πόλη Μπέρμπανκ κοντά στο Λος Άντζελες στη νότια Καλιφόρνια όπου ήταν και οι εγκαταστάσεις της .
Σε μια συνέντευξή του, ο Μπαρκς είχε πει για την τοποθεσία και το μέγεθος της Λιμνούπολης: «Άλλαζε σε κάθε ιστορία. Άλλοτε ήταν ένα χωριό και άλλοτε μια μεγάλη πόλη. Άλλοτε μια πόλη στον ωκεανό και άλλοτε μια πόλη στην έρημο. Ήταν οπουδήποτε την χρειαζόμουν.».
Συγκεκριμένα, η όψη της 42ης οδού αποτελείται από δύο κατακόρυφα συμπαγή στοιχεία, τα οποία αντιστοιχούν στις δύο γωνίες του εσωτερικού κήπου και τη μια απόληξη του «Γ» των χώρων γραφείων, επίσης συμπαγή.
Οι δύο τελευταίοι όροφοι περιβάλλονται επίσης από υαλοστάσια, ωστόσο προεξέχουν ως προς αυτό του κήπου, και αναπτύσσονται σε οριζόντιες ζώνες, διαμορφώνοντας ένα είδος στέψης.
Στην όψη της 43ης οδού κυριαρχούν επίσης κατακόρυφα συμπαγή στοιχεία, ωστόσο είναι εμφανείς οι μεμονωμένοι όροφοι γραφείων της μιας πλευράς του «Γ», διασπώντας τη μνημειακή αίσθηση του ενιαίου υαλοστασίου σε μικρότερα τμήματα και προσεγγίζοντας εν τέλει την ανθρώπινη κλίμακα.
Η βασική πρόθεση του σχεδιασμού είναι η διαμόρφωση ενός ενιαίου χώρου κοινωνικών αλληλεπιδράσεων, στον οποίο οι χρήστες νιώθουν μέρη του συνόλου, δημιουργώντας μια εργασιακή «οικογένεια».
Η αλληλεπίδραση που επιδιώκεται αφορά όχι μόνο τις σχέσεις μεταξύ γειτνιάζοντων εργαζομένων, αλλά εκτείνεται σε συναντήσεις μεταξύ εργαζομένων από διαφορετικούς τομείς και επίπεδα, όπως και μεταξύ εργαζομένων και επισκεπτών, καθώς μεγάλο μέρος του κτιρίου είναι ανοιχτό προς το δημόσιο.
Εκμεταλλευόμενος τη φυσική κλίση μεταξύ των οδών 42η και 43η, ο αρχιτέκτονας σχεδίασε μια κεντρική κλίμακα που συνδέει τις δύο εισόδους και διασπάται σε τρία τμήματα.
Τα επίπεδα που προκύπτουν εκτείνονται στον κήπο διαμορφώνοντας ένα σύστημα αναβαθμίδων που περιπλέκονται και καταλήγουν στο κεντρικό στοιχείο της σύνθεσης: μια μικρή τετραγωνική λίμνη, η οποία βρίσκεται στο χαμηλότερο υψόμετρο.
Μεταξύ των επιπέδων υπάρχει χώρος φύτευσης, στον οποίο είχαν αρχικά φυτευτεί 12 μανόλιες σουλατζιάνες, χαμηλοί θάμνοι και φυτά εδαφοκάλυψης.
Το μέταλλο που χρησιμοποιήθηκε για τα οριζόντια στοιχεία είναι οξειδωμένο ατσάλι, του οποίου η όψη έχει καφέ απόχρωση και προσδίδει θερμή αίσθηση στο σύνολο.
Τα συμπαγή στοιχεία των εσωτερικών και εξωτερικών όψεων επικαλύπτονται από πλάκες γρανίτη σε γήινες αποχρώσεις από τη Νότια Ντακότα, ενισχύοντας τη θερμή αίσθηση του μετάλλου.
Επιπλέον, οι εσωτερικές διαδρομές στον κήπο και του δημόσιους χώρους αποτελούνται από πλίνθινο δάπεδο και τελικά, τα ισχυρά υλικά του εσωτερικού έρχονται σε ζωηρή αντίθεση με το έντονο πράσινο της φύτευσης.
Η οπτική σχέση επιτυγχάνεται με τα εσωτερικά υαλοστάσια και αμβλύνεται με την ολίσθηση των ανώτερων ορόφων, η οποία δημιουργεί ταυτόχρονα ένα θύλακα εισόδου χαμηλότερου ύψους στην 43η οδό, προσεγγίζοντας την ανθρώπινη κλίμακα.
Το στοιχείο αυτό έρχεται σε ισχυρή αντίθεση με το συμβατικό τύπο κτιρίου γραφείων, στον οποίο όροφοι με γραφεία επαναλαμβάνονται και δεν επικοινωνούν μεταξύ τους.
Το 2015 ανατέθηκε στην εταιρεία ο σχεδιασμός της ανακαίνισης του κτιρίου, ώστε να συμμορφωθεί με τους νέους νόμους προσβασιμότητας, πυρασφάλειας, ασφάλειας και ενεργειακής απόδοσης.
Το βασικό του χαρακτηριστικό, ένας εσωτερικός κήπος -συχνά αναφέρεται ως αίθριο, ωστόσο δεν περιβάλλεται από κτιριακό όγκο σε όλες του τις πλευρές- υπήρξε καινοτόμο στοιχείο για το δημόσιο χώρο του Μανχάταν και αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για ποικίλα κτίρια της ίδιας κατηγορίας, αλλά και άλλων, όπως πολυκαταστήματα.
Η αίσθηση της συλλογικότητας που αποτέλεσε κύρια κατεύθυνση του σχεδιασμού, οδήγησε στην κατανομή των χώρων γραφείων στις δύο πλευρές του οικοπέδου, αφήνοντας τον υπόλοιπο χώρο ελεύθερο και σε άμεση σχέση με το γειτονικό πάρκο του συγκροτήματος κατοικιών .
Ωστόσο, ο κρύος καιρός της Νέας Υόρκης δεν επιτρέπει τη ζωή σε εξωτερικούς χώρους για μεγάλο μέρος του χρόνου και έτσι ο κήπος προστατεύεται από υαλοστάσια στις άλλες δύο του πλευρές, δίνοντας μια καινοτόμα λύση στο πρόβλημα της δημόσιας ζωής της πόλης.
Το κτήριο του επιβατικού Σταθμού του Αγίου Νικολάου – «Παγόδα» είναι έργο των Ιωάννη Λιάπη και Ηλία Σκρουμπέλου και βρίσκεται στη λιμενική ζώνη του δήμου Πειραιά.
Αποτελεί προϊόν του αρχιτεκτονικού διαγωνισμού «Επιβατικοί Σταθμοί και Τελωνεία Υπερατλαντικών Γραμμών» που τέθηκε το 1961 και δημιουργήθηκε την περίοδο 1962 – 1967, ενώ εγκαινιάστηκε το φθινόπωρο του 1967.
Ο Σταθμός Επιβατών ΟΛΠ δεσπόζει εμβληματικά στο λιμάνι και συνοδεύεται από τα μεγάλα τοπόσημα των νεότερων εποχών του Πειραιά, τους ναούς του νεοκλασικισμού Αγίου Νικόλαου και Αγίου Σπυρίδωνος, όπως και τα μεσοπολεμικά έργα υποδομών, τον Σταθμό ΗΣΑΠ και το Σιλό Σιτηρών.
συγκεκριμένο κτίριο, αποτελούσε τμήμα ενός ευρύτερου προγράμματος λιμενικού εκσυγχρονισμού, ο οποίος περιλάμβανε άλλη μία πτέρυγα στην προβλήτα Βασιλέως Κωνσταντίνου , ένα κτίριο γραφείων και ένα κτίριο γραφείων και τελωνείου.
Η κατασκευή του Σταθμού διαμόρφωσε ένα υποβαθμισμένο τμήμα της λιμενικής ζώνης, και συγκεκριμένα τα "Καρβουνιάρικα", περιοχή στην οποία γίνονταν οι φορτοεκφορτώσεις του κάρβουνου, όπου είχε εγκατασταθεί πλήθος προσφύγων που διέμεναν σε ξύλινα παραπήγματα, , όπως και το αστικό μέτωπο της Υδραϊκής συνοικίας και των ακτών Μιαούλη και Ξαβερίου.
Επομένως το τοπίο που είχε διαμορφωθεί κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα διαφοροποιήθηκε, με τη συνύπαρξη του μνημειώδους νεοκλασικού ναού του Αγίου Νικολάου, του Λοιμοκαθαρτηρίου, του συγκροτήματος του Τελωνείου, και των αποθηκών άνθρακα, ξυλείας κ.
Έτσι, ο Σταθμός 2 Επιβατών ερχόταν σε προκλητικό διάλογο με το μέτωπο των νέων κτιρίων ναυτιλιακών εταιρειών, τον ιστορικό ναό και τα κτίρια του Τελωνείου.
Η ιδέα της δημιουργίας του προέκυψε από την ανάγκη ύπαρξης επιβατικού σταθμού για τα μεγάλα υπερωκεάνια αναχυψής , ενώ συσχετίστηκε και με τον ελλιμενισμό των υπερωκεανίων στον Πειραιά για τη μαζική μεταφορά των μεταναστών κατά τη διάρκεια του 1960, όταν εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες εγκατέλειπαν τη χώρα που είχε πληγεί βαρύτατα από την Κατοχή και τον Εμφύλιο και αναζητούσαν μια καλύτερη ζωή μακριά από την πατρίδα.
Η δημιουργία του όπως και το κτήριο του Ανατολικού Αεροσταθμού στο Ελληνικό, έργο του αρχιτέκτονα Έερο Σάαρινεν εντάσσονται στο πρόγραμμα μεγάλων δημόσιων υποδομών μεταφοράς, τα οποία αφορούν την τουριστική ανάπτυξη της δεκαετίας του ’60, καθώς συγκροτούν την είσοδο από αέρα και θάλασσα στην πρωτεύουσα.
Η αιωρούμενη καμπυλόγραμμη στέγη που κρατιέται με καλώδια, υποδεικνύει τη μορφή πλοίου με ιστία, καθώς αυτή καθόρισε την εικόνα του κτιρίου αντιληπτή στο λιμενικό μέτωπο του Πειραιά.
Συγκεκριμένα, η καμπύλη της στέγης, αλλά και τα καλώδια που την στηρίζουν, σε συνδυασμό με τον ελεύθερο χώρο που δημιουργείται χωρίς την ύπαρξη υποστυλωμάτων, αφήνουν στην τομή να δημιουργηθεί μια αγκαλιά που φαίνεται να καλωσορίζει τα διερχόμενα πλοία.
Κυριαρχεί η οργάνωση του κενού και του πλήρους και επιτυγχάνεται η καθαρότητα της μορφής, ενώ τονίζεται η διαφάνεια με τη βοήθεια των μεγάλων υαλοστασίων που επιτρέπουν την έντονη διάχυση του φωτός στο εσωτερικό του κτηρίου.
Αργότερα, μέχρι την ολοκλήρωση του κτιρίου, το 1969, το μεταναστευτικό ρεύμα έσβησε και τα υπερωκεάνια δεν ελλιμενίζονταν στον Πειραιά, διότι το λιμάνι του απεδείχθη μικρό, με αποτέλεσμα να αγκυροβολούν στον Φαληρικό Όρμο και οι κρουαζιέρες τους να προσανατολίζονται προς άλλους προορισμούς, εκτός της Μεσογείου.
Η πλευρική σχέση λιμενικών κτιρίων-πλοίων είχε εφαρμοστεί, ώστε η φορτοεκφόρτωση στις λιμενικές αποθήκες να γίνεται άμεσα, χωρίς να παρεμβάλλεται οποιαδήποτε μεταφορά στις προβλήτες, επάνω στις οποίες ήταν εγκατεστημένοι οι γερανοί και οι ταινιόδρομοι.
Ο σταθμός αποτελεί ένα πρωτότυπο δημόσιο κτίριο της εποχής του που φέρει τεχνολογικές καινοτομίες και σημαντικούς συμβολισμούς για την ελληνική αρχιτεκτονική και για το αστικό τοπίο του Πειραιά .
Το κτήριο χρησιμοποιήθηκε μόνιμα ως εκθεσιακό κέντρο και φιλοξενήθηκε και η έκθεση «Ελλάς και Θάλασσα» στα πλαίσια της διοργάνωσης «Αθήνα- Πολιτιστική Πρωτεύουσα της Ευρώπης».
Παράλληλα στο κτίριο στεγάστηκαν διάφορες υπηρεσίες του ΟΛΠ, μεταξύ των οποίων ο καταναλωτικός συνεταιρισμός των υπαλλήλων στο ισόγειο, στον ημιόροφο το 1ο Διαμέρισμα και στον Α’ όροφο η Διεύθυνση Οικονομικού ΟΛΠ.
Αξίζει να σημειωθεί, ότι το λειτουργικό διάγραμμα του κτιρίου και η διάταξη των χρήσεων, μοιάζουν εντυπωσιακά με το αντίστοιχο του Ανατολικού Αεροσταθμού στο Ελληνικό.
Ο δεύτερος όροφος περιείχε εσωτερικά αναψυκτήριο για επιβάτες και επισκέπτες, ενώ στον ημιυπαίθριο χώρο του επιπέδου αυτού βρισκόταν ο χώρος αποχαιρετισμού.
Γενικότερα, στα ανώτερα επίπεδα γινόταν η διακίνηση των επιβατών, οι οποίοι είχαν πρόσβαση από την πλευρά του αστικού μετώπου του Αγίου Νικολάου, όπου υπήρχε οργανωμένος υπαίθριος χώροςστάθμευσης οχημάτων.
Δυτικά, η διάταξη των ανοικτών γραμμικών χώρων συνδιαλέγεται με τα καταστρώματα των κρουαζιερόπλοιων, καθώς οι διαστάσεις, το ύψος και τα επίπεδα έχουν περίπου τις ίδιες αναλογίες.
Ο πρώτος όροφος είχε διπλάσιο ύψος από ότι το ισόγειο, και διέθετε εσωτερικά χώρους αναμονής επιβατών, τελωνείο για τους επιβάτες, αναψυκτήρια, γραφεία τουρισμού, εστιατόρια, κ.
Ο γερανός φορτοεκφορτώσεων που τοποθετείται δυτικά, στο σχέδιο τις τομής του κτηρίου, αναφέρεται στις αντίστοιχες μορφές των λιμενικών αποθηκών, ενώ τονίζει το άνοιγμα του κτιρίου προς τη θάλασσα, όπως και τη λειτουργική και συμβολική συνομιλία του με τα πλοία.
Ο όγκος του κτιρίου στεγάζεται από μία ενιαία καμπυλωμένη στέγη οπλισμένου σκυροδέματος, η οποία αναρτάται από δεκατρείς πυλώνες – ιστία, μέσω μεταλλικών καλωδίων.
Εφαρμόζεται η πλευρική σχέση λιμενικών κτιρίων-πλοίων, ώστε η φορτοεκφόρτωση στις λιμενικές αποθήκες να γίνεται άμεσα, χωρίς να παρεμβάλλεται οποιαδήποτε μεταφορά στις προβλήτες, επάνω στις οποίες ήταν εγκατεστημένοι οι γερανοί και οι ταινιόδρομοι.
Με αφορμή τα σχέδια του Οργανισμού Λιμένος Πειραιώς για την επαναλειτουργία του ιστορικού κτιρίου παρατέθηκαν ζητήματα επανεξέτασης σχετικά με την ένταξη της νέας χρήσης όσον αφορά τη διατήρηση της αρχιτεκτονικής δομής και μορφής του κτιρίου.
Οργανώθηκε στο κτήριο για πρώτη φορά η ναυτική έκθεση «Ποσειδώνια», ένας θεσμός που συνέβαλε σημαντικά στη διεθνή προβολή της πόλης του Πειραιά, ως παγκόσμιο ναυτιλιακό κέντρο.
Τα υλικά που χρησιμοποιήθηκαν εξωτερικά και εσωτερικά του κτηρίου, όπως και η σύνθεση γενικότερα παρουσιάζουν χαρακτηριστικά του μοντέρνου κινήματος, καθώς αυτό εντάσσεται στη μεταπολεμική εξελικτική ωρίμαση του ελληνικού μοντερνισμού.
Ο φέρων οργανισμός του κτιρίου είναι κατασκευασμένος από οπλισμένο σκυρόδεμα και η θεμελίωση του αποτελείται από πασσάλους με διάμετρο 1,10 μέτρου σε βάθος 10 μέτρων, λόγω της γειτνίασης του κτιρίου με τη θάλασσα.
Σύμφωνα με το επενδυτικό πρόγραμμα του ΟΛΠ 2012-2016, αναμενόταν να μετατραπεί σε Επιβατικό Σταθμό εξυπηρέτησης κρουαζιερόπλοιων και ξενοδοχείου πολυτελείας πέντε αστέρων.
Το κτίριο αναπτύσσεται σε τρία κύρια επίπεδα, ενώ παρεμβάλλεται και ένα ενδιάμεσο επίπεδο σε συγκεκριμένο τμήμα του κτιρίου μεταξύ δεύτερου και τρίτου ορόφου.
Το κτίριο του Σταθμού Επιβατών, παρουσιάστηκε πολλές φορές σε ελληνικές και διεθνείς εκδόσεις, ως ένα σημαντικό δείγμα της μοντέρνας αρχιτεκτονικής των δημοσίων κτιρίων.
Το 1822 ναυπηγεί το « », το πρώτο στην εποχή του λειτουργικό πολεμικό ατμόπλοιο, το οποίο διέσχισε τον Ατλαντικό, και το δεύτερο πολεμικό ατμόπλοιο μετά το Αμερικανικό «».
Το 1826 ναυπηγεί το «Καρτερία», το οποίο είχε την ιδιαιτερότητα να είναι το πρώτο ατμόπλοιο που έλαβε μέρος σε πολεμικές επιχειρήσεις, αφού χρησιμοποιήθηκε - με επιτυχίες - από τους Έλληνες στον αγώνα για την ανεξαρτησία τους από τους Τούρκους.
Στο σημείο που ενωνόταν με την κατασκευάστηκε κινητή γέφυρα , η οποία υπάρχει μέχρι σήμερα , δεν είναι όμως λειτουργική λόγω των επιχωματώσεων που έγιναν μετά το 1970 .
Σήμερα η αποβάθρα του χρησιμοποιείται αποκλειστικά για τον ελλιμενισμό μικρών σκαφών αναψυχής και είναι μία από τις δύο λειτουργικές κλειστές αποβάθρες στη νότια όχθη του Ρόδερχαϊθ.
Στη συνέχεια ο κληρονόμος του ., παραχώρησε την ιδιοκτησία στον γόνο της αριστοκρατικής οικογένειας , ως μέρος γαμήλιας προίκας για την κόρη του , και μάλιστα με τη συμφωνία να εκμεταλλευτεί και να αναπτύξει περισσότερο την περιουσία.
Οι για να αναβαθμίσουν την περιουσία τους, απέκτησαν κοινοβουλευτική άδεια το 1696 για να κατασκευάσουν μια ορθογώνια αποβάθρα με έκταση περίπου 40 στρεμμάτων , ικανή να φιλοξενήσει περίπου 120 πλοία.
Το 1864-5, οι δύο μεγάλες εταιρείες και συγχωνεύονται σε μία με την επωνυμία , η οποία κατέχει έκταση που κυμαίνεται στα 1470 - 1800 στρέμματα , υδάτινη και χερσαία.
Γύρω από την ορθογώνια αποβάθρα στις τρεις χερσαίες πλευρές της διακρίνονται σειρές από δένδρα που χρησίμευαν στην προστασία των ελλιμενισμένων πλοίων από τους δυνατούς ανέμους.
Η πρώτη δεξαμενή ναυπήγησης στο Λονδίνο, πιθανότατα και σε ολόκληρη την Αγγλία, κατασκευάστηκε στα τέλη του 16ου αιώνα και ονομαζόταν « », από τον από το , ο οποίος είχε αγοράσει την περιοχή.
Το 1973 απεβίωσε ο πατέρας του και τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του ως Κάρολος ΙΣΤ Γουσταύος, έτσι ο Μπέρτιλ έγινε διάδοχος ως το 1977, οπότε γεννήθηκε το πρώτο παιδί του Καρόλου ΙΣΤ Γουσταύου.
Η γονείς του ζούσαν στο ανάκτορο Στόκχολμ, στο ανάκτορο Ούλρικσνταλ και ως θερινή κατοικία είχαν το κάστρο Σοφιέρο στο Χέλσινγκμποργκ στη Σκάνια, το νοτιότερο σημείο της Σουηδίας.
Ήταν ο τρίτος γιος του Γουσταύου ΣΤ Αδόλφου της Σουηδίας και της Μαργαρίτας των Βέττιν / Σαξονίας-Κόμπουργκ & Γκότα, κόρης του Αρθούρου, δούκα του Κόννωτ & Στράθερν.
Κατά τη διάρκεια μιας παράστασης που συμμετείχε λίγο πριν το τέλος των σπουδών της, η Θεανώ Κυριάκη, υπεύθυνη μυθοπλασίας του 1, της πρότεινε τον πρωταγωνιστικό ρόλο για τη νέα καθημερινή δραματική σειρά του σταθμού Γυναίκα Χωρίς Όνομα, που θα έκανε πρεμιέρα τη σεζόν 2018-2019.
Η ίδια έκανε το τηλεοπτικό της ντεμπούτο στη σειρά υποδυόμενη τη Μαρίνα Αντωνιάδου μια νεαρή κοπέλα που χάνει την νεογέννητη κόρη της και μπαίνει στη φυλακή εξαιτίας της βιολογικής της μητέρας και επιστρέφει χρόνια μετά με νέα ταυτότητα με σκοπό την εκδίκηση.
Εκεί υποδύθηκε την Αλίκη Βενεκίδη, από τον Σεπτέμβριο του 2020 μέχρι τον Απρίλιο του 2022, έχοντας πρωταγωνιστική παρουσία καθ' όλη τη διάρκεια της σειράς σε συνολικά 319 επεισόδια.
Το καλοκαίρι του 2021 πραγματοποίησε το θεατρικό της ντεμπούτο στο κλασικό έργο Αντιγόνη του Σοφοκλή, σε σκηνοθεσία Θέμη Μουμουλίδη με περιοδεία σε όλη την Ελλάδα.
Τη σεζόν 2021-2022 ακολούθησε η επόμενη θεατρική της συνεργασία στο έργο Αγώνας Νέγρου και Σκύλων του Μπερνάρ Μαρί Κολτές στο θέατρο Τζένη Καρέζη.
Τη σεζόν 2022-2023, ύστερα από αρκετά χρόνια στην καθημερινή τηλεόραση, ερμήνευσε ένα ρόλο κλειδί στην αστυνομική σειρά μυστηρίου της ΕΡΤ1 Κάνε ότι κοιμάσαι, αυτόν της μυστήριας δικηγόρου Χρύσας Πολέμη.
Το καλοκαίρι του 2023 πρωταγωνιστεί στο πλευρό της Μίρκας Παπακωνσταντίνου στην παράσταση Οι πεταλούδες είναι ελεύθερες σε σκηνοθεσία Σταμάτη Φασουλή για συγκεκριμένο αριθμό παραστάσεων στην Κύπρο.
Τελειώνοντας το σχολείο σπούδασε οικονομικά και ασφαλιστική, ενώ μετά το πέρας των σπουδών της ξεκίνησε να εργάζεται στο ασφαλιστικό γραφείο του πατέρα της στο Αίγιο.
Όπως είπε λίγο καιρό μετά, ο λόγος που έκανε την συγκεκριμένη δήλωση ήταν για να παροτρύνει γυναίκες που βίωσαν παρόμοιες καταστάσεις να μιλήσουν ανοικτά για τη λύση του προβλήματος.
Οι Βέρβεροι, που ήταν ανεξάρτητα πνεύματα και αφιλόξενοι προς τις εξωτερικές παρεμβάσεις στις υποθέσεις τους και την αποκλειστικότητα των Αράβων στο ορθόδοξο Ισλάμ, υιοθέτησαν το σιιτικό και το Χαριζιτικό Ισλάμ που θεωρούνταν εξίσου ανορθόδοξα και αφιλόξενα προς την εξουσία του Χαλιφάτου των Αββασιδών.
Στις αρχές του 10ου αιώνα ομάδες σιιτών από τη Συρία που ισχυρίζονταν ότι κατάγονται από την κόρη του Μωάμεθ, Φάτιμα, ίδρυσαν τη Δυναστεία των Φατιμίδων στο Μαγκρέμπ.
Σε μια προσπάθεια να επιτευχθεί μια καθαρότερη μορφή του Ισλάμ μεταξύ των Σανχάτζα Βερβέρων, ο Αμπνταλλάχ Ιμπν Γιασίν ίδρυσε το Αλμοραβιδικό κίνημα στη σημερινή Μαυριτανία και τη Δυτική Σαχάρα.
Ο Αμπνταλλάχ ιμπν Γιασίν βρήκε έτοιμες μεταστροφές στους Λαμτούνα Σανχάτζα, που ήταν υποτελείς των Σονίνκε στα νότια και των Ζενάτα Βερβέρων στα βόρεια.
Με τη βοήθεια του Γιάχυα Ιμπν Ουμάρ και του αδελφού του Αμπού Μπάκρ Ιμπν Ουμάρ, οι γιοι του αρχηγού του Λαμτούνα, οι Αλμοραβίες δημιούργησαν μια αυτοκρατορία που εκτεινόταν από το Σαχέλ μέχρι τη Μεσόγειο.
Μετά το θάνατο των Αμπνταλλάχ ιμπν Γιασίν και Γιάχυα ιμπν Ουμάρ, ο Αμπού Μπακρ χώρισε την αυτοκρατορία σε δύο μισά, ένα για τον εαυτό του και ένα για τον Γιουσούφ ιμπν Τασφίν, επειδή ήταν πάρα πολύ μεγάλη για να κυβερνηθεί από ένα μόνο άτομο.
Ο Αμπού Μπακρ πήρε τα νότια για να συνεχίσει τον πόλεμο με τους Σονίνκε, και ο Γιουσούφ ιμπν Τασφίν πήρε τα βόρεια επεκτείνοντας τα στη νότια Ισπανία.
Σύμφωνα με τη θεωρία της πρόσφατης Αφρικανικής προέλευσης των σύγχρονων ανθρώπων, την επικρατούσα θέση που κρατά η επιστημονική κοινότητα, όλοι οι άνθρωποι προέρχονται είτε από τη Νοτιοανατολική Αφρική ή από το Κέρας της Αφρικής.
Μετά τη Μετανάστευση των Μπαντού στο παράκτιο τμήμα της Νοτιοανατολικής Αφρικής, αναπτύχθηκε μια μικτή κοινότητα Μπαντού από τις επαφές με Μουσουλμάνους Άραβες και πέρσες έμπορους, που οδήγησε στην ανάπτυξη των μικτών Αραβικών, περσικών και Αφρικανικών Πόλεων-κρατών των Σουαχίλι.
Ο πολιτισμός των Σουαχίλι όπως προέκυψε από αυτές τις ανταλλαγές μαρτυρεί πολλές αραβικές και ισλαμικές επιρροές που δεν παρατηρούνται στην παραδοσιακή κουλτούρα των Μπαντού, όπως και τα πολλά αφροαραβικά μέλη του λαού των Μπαντού Σουαχίλι.
Με την αρχική ομιλούσα κοινότητα επικεντρωμένη στα παράκτια μέρη της Τανζανίας και της Κένυας —μία ακτή που αναφέρεται ως Ακτή Σουαχίλι—η γλώσσα των Σουαχίλι περιέχει πολλές δανεικές λέξεις από την αραβική, ως συνέπεια αυτών των αλληλεπιδράσεων.
Οι πρώτοι Μπαντού που κατοίκησαν στη Νοτιοανατολική ακτή της Κένυας και της Τανζανίας, και τους οποίους αντιμετώπισαν οι μεταγενέστεροι Άραβες και Πέρσες έποικοι, έχουν ποικιλοτρόπως εντοπιστεί στους εμπορικούς οικισμούς Ράπτα, Αζανία και Μενουθιάς που αναφέρονται στα αρχαία ελληνικά και Κινέζικα συγγράμματα της περιόδου 50 - 500 μ.
Οι εμπορικές σχέσεις μεταξύ της Καρχηδόνας και των Βερβέρων στο εσωτερικό ήταν ανεπτυγμένες, αλλά η επεκτατική πολιτική είχε ως αποτέλεσμα την υποδούλωση ή επιστράτευση ορισμένων Βερβέρων και στην είσπραξη φόρων από άλλους.
Οι Βέρβεροι κατορθώσαν να υποτάξουν ένα μεγάλο μέρος της της Βορειοαφρικανικής Καρχηδόνιας επικράτειας, και έκοψαν νομίσματα που έφεραν το όνομα της Λιβύης, όπως χρησιμοποιούταν στην ελληνική γλώσσα για να αναφερθεί στους ιθαγενείς της Βόρειας Αφρικής.
Το αποκορύφωμα του Βερβέρικου πολιτισμού, απαράμιλλο μέχρι την έλευση των Αλμοάδων και της Δυναστείας των Αλμοραβίδων μια χιλιετία αργότερα, επιτεύχθηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μασινίσσα τον 2ο αιώνα π.
Με τον καιρό οι Μαμελούκοι σκλάβοι στρατιώτες έγιναν μία πολύ ισχυρή αριστοκρατία γαιοκτημόνων, σε σημείο που το 1250 ανέτρεψαν τη δυναστεία των Αγιουβίδων και εδραίωσαν τη δυναστεία των Μαμελούκων.
Η Αίγυπτος επέκτεινε την επικράτειά της προς τη Συρία και την Παλαιστίνη, ανέκοψε τους σταυροφόρους, και σταμάτησε μία Μογγολική εισβολή το 1260 στη Μάχη του Αήν Τζαλούτ.
Το εμπόριο αποκαταστάθηκε στην Ερυθρά Θάλασσα, αλλά δεν μπορούσε να συνδεθεί εντελώς με το εμπόριο στον Ινδικό ωκεανό λόγω της αυξανόμενης πορτογαλικής παρουσίας.
Γύρω στο 1400 η Δυναστεία Σαυφάουα μετέφερε την πρωτεύουσα των Μπόρνου σε ένα υποτελές κράτος νοτιοδυτικά της Λίμνης Τσαντ με νέα πρωτεύουσα το Μπίρνι Γκαζαργκάμο.
Η πηγή του πλούτου του ήταν ο έλεγχος του εμπορίου του ελεφαντόδοντου από την κοιλάδα Λιμπόπο, του χαλκού από τα βουνά του βόρειου Τράνσβααλ, και του χρυσού από το Οροπέδιο της Ζιμπάμπουε μεταξύ των ποταμών Λιμπόπο και Ζαμβέζη, με τους έμπορους Σουαχίλι στο Τσιμπουένε.
Στη βασιλική αυλή ζούσαν στην πολυτέλεια, φορούσαν ενδύματα από Ινδικό βαμβάκι, περιβάλλονταν από χάλκινα και χρυσά στολίδια, και έτρωγαν σε πιάτα που προέρχονταν από τόσο μακριά όσο η Περσία και η Κίνα.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, το Μαγκρέμπ εξισλαμίστηκε πλήρως και είδε την εξάπλωση των γραμμάτων, την ανάπτυξη της άλγεβρας, και τη χρήση του αριθμού μηδέν και των δεκαδικών ψηφίων.
Οι μουσουλμανικές πολιτείες στην Ιβηρική Χερσόνησο είχαν κατά πολύ εξαφανιστεί από τα Χριστιανικά βασίλεια της Καστίλης, της Αραγωνίας, και της Πορτογαλίας.
Περί το 1415 η Πορτογαλία ενεπλάκη σε ένα ρεκονκίστα της Βόρειας Αφρικής καταλαμβάνοντας τη Θέουτα, και στους μετέπειτα αιώνες η Ισπανία και η Πορτογαλία κατέλαβαν άλλα λιμάνια στις ακτές της Βόρειας Αφρικής.
Το 1492, στο τέλος του Πολέμου της Γρανάδας, η Ισπανία νίκησε τους Μουσουλμάνους στο Εμιράτο της Γρανάδας, τερματίζοντας ουσιαστικά 8 αιώνες Μουσουλμανικής κυριαρχίας στη νότια Ιβηρία.
Η αλληλεπίδραση των λαών στις δύο περιοχές, των Σαβαίων της Νότιας Αραβίας και των βόρειων Αιθιόπων, είχε ως αποτέλεσμα τον πολιτισμό και τη γλώσσα των Γκι'ιζ και τελικά το σύστημα γραφής των Γκι'ιζ.
Οι εμπορικοί δεσμοί αυξήθηκαν και επεκτάθηκαν από την Ερυθρά Θάλασσα στη Μεσόγειο, με την Αίγυπτο, την Ελλάδα και τη Ρώμη, στη Μαύρη Θάλασσα και στην Περσία, την Ινδία και την Κίνα.
Μετά οι ομιλητές Μπαντού κινήθηκαν δυτικά προς τις σαβάνες της σημερινής Ανγκόλα και ανατολικά στο Μαλάουι, τη Ζάμπια και τη Ζιμπάμπουε τον 1ο αιώνα μ.
Το πολιτικό σύστημα των Λούμπα εξαπλώθηκε σε όλη την Κεντρική Αφρική, τη νότια Ουγκάντα, τη Ρουάντα, το Μπουρούντι, το Μαλάουι, τη Ζάμπια, τη Ζιμπάμπουε, και το δυτικό Κονγκό.
Όταν ο Εζάνα του Αξούμ κατέλυσε τη Μερόη, οι άνθρωποι που σχετίζονταν με τον χώρο του Μπαλάνα, ένα κοιμητήριο στην Κάτω Νουβία, μετανάστευσαν στη Νουβία από τα νοτιοδυτικά και ίδρυσαν τρία βασίλεια: τη Μακογρια, τη Νοβαδία, και την Αρόγα.
Τον 16ο αιώνα η Ολλανδική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών ίδρυσε ένα σταθμό αναπλήρωσης στον Κόλπο Τάμπλε για ανεφοδιασμό νερού και αγορά κρεάτων από το Κοηκοη.
Το 1652 οι Ολλανδοί ίδρυσαν έναν μόνιμο οικισμό στον Κόλπο Τάμπλε προκειμένου να ελέγχεται η τιμή του κρέατος και των αποθεμάτων και να καταστούν οι υπηρεσίες πιο συνεπείς.
Για να αυξηθεί η παραγωγή, οι Ολλανδοί αποφάσισαν να αυξήσουν τον αριθμό των αγροκτημάτων στον Κόλπο Τάμπλε παρέχοντας κίνητρα σε μπόερς για εργασία σε εδάφη που αρχικά δουλεύονταν από Δυτικοαφρικανούς σκλάβους.
Με μια σειρά από πολέμους που έφερε κόντρες και αντιπαραθέσεις μεταξύ των Κοηκοη, οι Μπόερς πήραν όλη τη γη των Κοηκοη και διεκδίκησαν και όλα τα ζώα τους.
Στην Άνω και Κάτω Αίγυπτο μεταγενέστερα άρχισε ενοποίηση των φυλαρχίων προς ευρύτερες πολιτικές οντότητες, που κορυφώθηκε στην ενοποίηση της Αιγύπτου ως μία πολιτική οντότητα από τον Νάρμερ το 3.100 π.
Ο ενοθεϊσμός, ή λατρεία ενός μοναδικού θεού μέσα σε ένα πολυθεϊστικό σύστημα, που ασκούσαν στα ιερά φυλαρχία σε όλη την Άνω και Κάτω Αίγυπτο, εξελίχθηκε στην πολυθεϊστική Αρχαία Αιγυπτιακή θρησκεία.
Τα σώματα της γραφειοκρατίας συγκεντρώθηκαν υπό την εξουσία των φαραώ, και διευθύνονταν από βεζίρηδες, κυβερνήτες, φοροεισπράκτορες, στρατηγούς, καλλιτέχνες και τεχνικούς.
Αυτοί ασχολούνταν με τη συλλογή των φόρων, την οργάνωση των εργασιών για τα μεγάλα δημόσια έργα, και την οικοδόμηση συστημάτων άρδευσης, πυραμίδων, ναών, και καναλιών.
αναπτύχθηκε το εμπόριο μεγάλων αποστάσεων, με το Λεβάντες για ξυλεία, με τη Νουβία για χρυσό και δέρματα, με τη Γη του Πουντ για λιβάνι, και επίσης με τα δυτικά εδάφη της Λιβύης.
Στο μεγαλύτερο μέρος του παλαιού Βασιλείου της Αιγύπτου αναπτύχθηκαν τα θεμελιώδη συστήματα, ιδρύματα και πολιτισμοί, πάντα μέσα από την κεντρική γραφειοκρατία και από τη θεότητα του Φαραώ.
Οι στρατιώτες επαναστάτησαν και έσπειραν τον όλεθρο στην ύπαιθρο, επιβράδυναν το εμπόριο, και περιόρισαν τη δύναμη και την εξουσία των Φατιμίδων χαλίφηδων.
Λίγο πριν από την ερημοποίηση της Σαχάρας, οι κοινότητες που αναπτύχθηκαν νότια της Αιγύπτου, όπου βρίσκεται τώρα το Σουδάν, συμμετείχαν πλήρως στη Νεολιθική επανάσταση και ζούσαν εγκατεστημένοι σε μια περιοχή ή ημινομαδικά, με οικόσιτα ζώα και φυτά.