polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ο Γιαχία Χαν, στα τέλη της δεκαετίας του 1930 , έγινε αξιωματικός πεζικού στο 4ο/10ο σύνταγμα Μπαλούτς (ήταν το 4ο τάγμα του 10ου συντάγματος Μπαλούτς. Αργότερα έγινε συγχώνευση με τη σύγχρονη και τρέχουσα μορφή του Συντάγματος Μπαλότς, ενώ το Μπαλούτς γραφόταν ως «Μπαλούτς» στην εποχή του Γιαχία), Ο Γιαχία συμμετείχε στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, στο μέτωπο της Βόρειας Αφρικής, όπου συνελήφθη από τις Δυνάμεις του Άξονα τον Ιούνιο του 1942 και φυλακίστηκε σε στρατόπεδο αιχμαλώτων πολέμου στην Ιταλία, από όπου δραπέτευσε στην τρίτη του προσπάθεια.
Το Πακιστάν υπέστη αποφασιστική ήττα στον απελευθερωτικό πόλεμο του Μπαγκλαντές το 1971, με αποτέλεσμα τη διάλυση της Ανατολικής Διοίκησης και την απόσχιση του Ανατολικού Πακιστάν ως Μπαγκλαντές.
Λίγες ώρες μετά την αποχώρηση του Γιαχία, ο Πρόεδρος Μπούτο αντέστρεψε την ετυμηγορία για την φυλάκιση του Μουτζιμπούρ Ραχμάν και τον απελευθέρωσε για να τον δει στο Λονδίνο.
Επιπλέον, η εξορία του επιτρόπου Φελίτσε Μπρανκάτσι το 1436 εμπόδισε οποιαδήποτε δυνατότητα ολοκλήρωσης των έργων από άλλους καλλιτέχνες, μάλιστα είναι πιθανό ορισμένες τοιχογραφίες που ήταν ήδη ζωγραφισμένες από τον Μαζάτσιο, να σφυροκοπήθηκαν επειδή περιείχαν πορτρέτα των Μπρανκάτσι, ως .
Η τοιχογραφία γκρεμίστηκε γύρω στο 1458, όταν το παρεκκλήσι αφιερώθηκε στη Μαντόνα ντελ Πόπολο, όνομα ενός πίνακα του δεκάτου τρίτου αιώνα, που εξακολουθεί να υπάρχει, και απαιτούσε την αναδιαμόρφωση του πίσω τοίχου.
Η σκηνή της Απελευθέρωσης του Αγίου Πέτρου από τη φυλακή βρίσκεται στον δεξιό κίονα, κάτω από την Εκδιώξη του Άδαμ και της Εύας από τον Παράδεισο του Μαζολίνο.
Το έργο ανατέθηκε στον πιο πιστό ζωγράφο στην παράδοση του Μαζάτσιο και πρώτο μαθητή του μεγάλου πρωτοπόρου της φλωρεντιανής ζωγραφικής, τον Φιλιπίνο Λίπι, γιό του Φιλίππο Λίππι.
Η Απελευθέρωση του Αγίου Πέτρου από τη φυλακή είναι τοιχογραφία του Φιλιππίνο Λίππι που διακοσμεί την Καπέλα Μπρακάντσι στην εκκλησία της Σάντα Μαρία ντελ Κάρμινε, στην Φλωρεντία.
Η επέμβαση του Λίπι δεν είναι ακριβώς τεκμηριωμένη, αλλά χρονολογείται χάρη σε ορισμένες ενδείξεις που παραθέτει ο Βαζάρι γύρω στο 1485, χρονιά κατά την οποία ο ζωγράφος, είκοσι πέντε χρονών τότε, άρχισε να δέχεται σημαντικές προσωπικές αναθέσεις.
Ο σχεδιασμός ακολουθεί πιστά την τοιχογραφία στον απέναντι τοίχο, όπου απεικονίζεται Ο Άγιος Παύλος επισκέφτεται τον Άγιο Πέτρο, και η φυλακή είναι η ίδια.
Το καλοκαίρι του 534, όταν ο Βελισάριος επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, ο Αϊγάν παρέμεινε στην Αφρική, κοντά στον Ρουφίνο, υπό τις διαταγές του Σολομώντος.
Αργότερα το ίδιο έτος κατά πάσα πιθανότητα ως διοικητής του ιππικού μαζί με τον Ρουφίνο έστησαν ενέδρα στον βανδαλικό στρατό, κερδίζοντας την μάχη και την απελευθέρωση των κρατουμένων τους.
Βοήθησαν να κρατήσουν την αριστερή περσική πτέρυγα και στη συνέχεια να ενισχύσουν τη βυζαντινή δεξιά πτέρυγα που ήταν υπό τη διοίκηση των Σίμμα και Ασκάνης.
Ιδρύθηκε στα μέσα του 16ου αιώνα από τον Μοναχό Ιωαννίκιο Κατσιβά, ο οποίος σε βαθιά γεράματα κατέστησε νόμιμο και καθολικό επίτροπό του κι επιτηρητή τον Ιεράρχη και Ηγούμενο της Αναφωνήτριας Διονύσιο Σιγούρο, μετέπειτα Άγιο και Πολιούχο Ζακύνθου.
Η αρχαία εικόνα της Παναγίας της Σπηλαιώτισσας, το μοναδικό αυτό μνημείο , βρέθηκε σε άγνωστη έως τώρα χρονολογία του μεσαίωνα στους πρόποδες του βουνού Κέντρου μέσα σε μία σπηλιά.
Οι κάτοικοι, φιλόξενοι όπως πάντα, τους κάλεσαν σε γεύμα και για τραπεζοκόμες έβαλαν τρεις νέες κοπέλες, οι οποίες όση ώρα έτρωγαν οι επίσημοι στέκονταν όρθιες, για να τους περιποιηθούν.
Αυτό έκανε μεγάλη εντύπωση στους καλεσμένους και γι' αρκετό καιρό συζητούσαν για το χωριό με τις "όρθιες νιές", με αποτέλεσμα να γίνει γνωστό το χωριό με το όνομα Ορθονιές.
Η εκκλησία των Ταξιαρχών ή Αρχάγγελου Μιχαήλ και Γαβριήλ, η οποία μαζί με το καμπαναριό της σώθηκαν από τους σεισμούς του 1953 και αποτελεί σήμερα την ενοριακή εκκλησία, αναφέρεται σε συμβολαιογραφικές πράξεις και άλλες έγγραφες μαρτυρίες του 19ου αιώνα.
Οι Ορθονιές , ανήκουν στον δήμο Ζακύνθου της Περιφερειακής Ενότητας Ζακύνθου που βρίσκεται στην Περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας όπως διαμορφώθηκε με το πρόγραμμα «Καλλικράτης».
Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο «Καποδίστριας», μέχρι το 2010, οι Ορθονιές ανήκαν στο Τοπικό Διαμέρισμα Ορθονιών, του πρώην Δήμου Ελατίων του Νομού Ζακύνθου.
Όπως και το διάσημο μυθιστόρημα, η τηλεταινία εξιστορεί τις περιπέτειες της διάσημης μαριονέτας, όμως, σε αντίθεση με τη λογοτεχνική έκδοση, ο Πινόκιο παίζεται από ένα πραγματικό αγόρι, που μόνο σε κάποια σημεία μεταμορφώνεται σε μαριονέτα (σε αυτή τη σειρά, ο Πινόκιο γίνεται κούκλα ή παιδί για να τιμωρηθεί, να ανταμειφθεί, ή να σωθεί από τη Νεράιδα, μέχρι το τέλος, όταν γίνεται για πάντα παιδί λόγω της καλής του συμπεριφοράς, και η ψυχή του αφήνει τη νεκρή μαριονέτα).
Οι περιπέτειες του Πινόκιο είναι μια δραματική σειρά βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Κάρλο Κολόντι, σκηνοθετημένο από τον Λουίτζι Κομεντσίνι, και μεταδόθηκε για πρώτη φορά από την ιταλική τηλεόραση στο κανάλι 1 τον Απρίλιο του 1972, χωρισμένο σε πέντε επεισόδια, με συνολική διάρκεια 280 λεπτά.
Πρωταγωνιστές είναι οι , Νίνο Μανφρέντι ,Τζίνα Λολομπρίτζιτα , Φράνκο Φράνκι , Τσίτσο Ινγκράσια , Βιττόριο ντε Σίκα , Λάιονελ Στάντερ , .
Στην ελληνική μεταγλώττιση ακούστηκαν: Χρυσούλα Παπαδοπούλου, Γιώργος Πετρόχειλος, Γιάννης Στεφόπουλος, Σοφία Παναηλίδου, Τηλέμαχος Κρεβάικας, Νίκος Νίκας, Μάντυ Λάμπου, Βίνα Παπαδοπούλου, Λουκάς Φραγκούλης.
Παρά το γεγονός ότι το περιβάλλον του μυθιστορήματος ήταν η Τοσκάνη, τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν κυρίως στην περιφέρεια του Λάτσιο, μεταξύ των επαρχιών της Ρώμης και του Βιτέρμπο:
Το 2006, ένας Αμερικανός αρχαιολόγος, διεξήγαγε πρόσθετες δοκιμαστικές ανασκαφές και χαρτογράφησε τον χώρο, χρησιμοποιώντας σύγχρονες μεθόδους επιτόπιας έρευνας.
Η παράδοση θέλει το Τονγκόνι να ιδρύθηκε από τους Περσικής καταγωγής Σιράζι, και οι οποίοι ίδρυσαν πολλούς Ισλαμικούς οικισμούς στη Νοτιοανατολική Αφρική όπως στην Κίλουα και Μαφία .
Υπάρχουν επίσης ισχυρισμοί ότι κάποτε στο Τονγκόνι κυριαρχούσαν οι Ουαντεμπόυλι , ένας πληθυσμός που πιστεύεται ότι ήταν Ινδικής καταγωγής και προερχόταν από τη , η οποία βρίσκεται στις δυτικές ακτές της Ινδίας.
Στην περιοχή υπάρχουν και τα ονομαστά Ερείπια του Τονγκόνι , τα οποία χρονολογούνται από τον 15ο αιώνα και αποτελούνται από ένα ερειπωμένο τζαμί και είκοσι ταφικά μνήματα αποτελούμενα από κίονες τύπου Σιράζ.
Σε αντίθεση με τη σημερινή εποχή, πριν από 4 με 5 αιώνες, η περιοχή ήταν εντελώς διαφορετική και έσφυζε από ζωή, καθώς ήταν ένα αναπτυσσόμενο και σημαντικό κέντρο εμπορίας του 15ου αιώνα.
Το μέτρημα φύλλων είναι μια τεχνική στο μπλακ τζακ που βασίζεται στην αρχή ότι αν η στοίβα των φύλλων που χρησιμοποιείται στο παιχνίδι έχει περισσότερα μεγάλα φύλλα από μικρά, το πλεονέκτημα που έχει ο παίκτης απέναντι στο καζίνο αυξάνεται.
Για παράδειγμα, αν ο κρουπιέρης έχει ανοιχτό φύλλο 10 και ο παίκτης έχει σύνολο 15, η βασική στρατηγική συμβουλεύει τον παίκτη να τραβήξει και άλλο φύλλο.
Στέφθηκε δόγης στις 24 Νοεμβρίου 1545, κυβέρνησε χωρίς αυταρχισμό και στηρίχθηκε στα θεσμικά όργανα της Δημοκρατίας όπως το «Μεγάλο Συμβούλιο».
Ακολούθησε την Αντιμεταρρύθμιση την οποία δεν έβλεπαν με καλό μάτι οι γνήσιοι Βενετοί επειδή έδινε εμπορικά προνόμια σε άπιστους μέσα στο έδαφος της Βενετίας.
Καθιέρωσε την Ιερά Εξέταση αλλά με περιορισμένες αρμοδιότητες και υπό τον έλεγχο της κυβέρνησης επειδή ήταν πάντοτε διστακτικός να κάνει ριζικές παρεμβάσεις στην πολιτική ζωή της Βενετίας, ο βασικός στόχος του ήταν να εξασφαλίσει την αυτονομία της πόλης.
Ο Φραντσέσκο Ντονά πλούτισε την Βενετία με μεγάλα έργα υπό την επίβλεψη του διάσημου αρχιτέκτονα Τζάκοπο Σανσοβίνο όπως το νομισματοκοπείο, τα γλυπτά στην βάση του καμπαναριού του Αγίου Μάρκου, μέγαρα, δημόσια κτίρια και ναοί.
Πέθανε στις 23 Μαίου του 1553 και τάφηκε στην Σάντα Μαρία ντέι Σέρβι, στις αρχές του 19ου αιώνα τα οστά του μεταφέρθηκαν στο παρεκκλήσι του Βίλα Ντονάτο στο Μαρένο ντι Πιάβε, είναι ο μοναδικός δόγης που έχει ταφεί εκτός Βενετίας.
Από τα νεανικά του χρόνια έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον στην κλασσική λογοτεχνία και αναδείχτηκε σε διακεκριμένο διπλωμάτη και νομικό, δεν είχε στρατιωτικές ικανότητες το ενδιαφέροντα του ήταν γύρω από τα διοικητικά θέματα.
Ο Φραντσέσκο Ντονά ήταν βαθιά θρησκευόμενος λόγω της άσχημης υγείας του, η θρησκοληψία του γινόταν όλο και μεγαλύτερη όσο μεγάλωνε σε ηλικία, ενώ διακρίθηκε για τη ρητορική του ικανότητα.
Στις 4 Νοεμβρίου 1982, ο Ρουντ Λούμπερς ανέλαβε Πρωθυπουργός της Ολλανδίας, ο νεότερος στην ιστορία της, καθώς ήταν 43 ετών, διαδεχόμενος τον Αντρέας βαν Αγκτ.
Στην οικονομική πολιτική, η κυβέρνηση Λούμπερς εφάρμοσε νεοφιλελεύθερη πολιτική, η οποία περιελάμβανε τον περιορισμό των κρατικών δαπανών, τη συρρίκνωση του ρόλου του κράτους στην οικονομία και μία ευρεία ιδιωτικοποίηση εταιρειών και επιχειρήσεων.
Η ολλανδική οικονομία επί διακυβέρνησης του Λούμπερς εισήλθε σε ρυθμούς σταθερής ανάπτυξης μετά την οικονομική ύφεση στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ενώ έγιναν μεταρρυθμίσεις στην κοινωνική ασφάλιση και μειώθηκε αρκετά το δημόσιο χρέος.
Στις βουλευτικές εκλογές του 1986, η Χριστιανοδημοκρατική Έκκληση κέρδισε εννέα επιπλέον βουλευτικές έδρες, κερδίζοντας την πλειοψηφία στη Βουλή των Αντιπροσώπων και ο Λούμπερς σχημάτισε τη δεύτερη κυβέρνησή του στις 14 Ιουλίου 1986.
Η κυβέρνηση Λούμπερς συνέχισε τις οικονομικές μεταρρυθμίσεις της και ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την προστασία του περιβάλλοντος, με την Ολλανδία να εγκαινιάζει μία από τις πρώτες περιβαλλοντικές πολιτικές.
Χριστιανοδημοκρατική Έκκληση κέρδισε τις ίδιες θέσεις με τις προηγούμενες και σχηματίστηκε κυβέρνηση συνασπισμού με το Εργατικό Κόμμα στις 7 Νοεμβρίου 1989.
Η τρίτη κυβέρνηση του Λούμπερς, που διήρκεσε έως τις 22 Αυγούστου 1994 αντιμετώπισε αρκετά προβλήματα, καθώς επιχείρησε κοινωνικές μεταρρυθμίσεις, οι οποίες προκάλεσαν τις διαμαρτυρίες των πολιτών.
Ο Λούμπερς ανακοίνωσε την απόσυρσή του από την πολιτική στις 29 Ιανουαρίου 1994 και την ίδια ημέρα παραιτήθηκε από την ηγεσία της Χριστιανοδημοκρατικής Έκκλησης.
Η θητεία του Λούμπερς διήρκεσε σχεδόν 12 έτη και ήταν ο μακροβιότερος Πρωθυπουργός της Ολλανδίας έως τις 2 Αυγούστου 2022 οπότε τον ξεπέρασε ο Μαρκ Ρούτε.
Ο Λούμπερς ήταν μέλος του κεντροδεξιού Λαϊκού Καθολικού Κόμματος και για αυτό το λόγο ήρθε πολλές φορές σε διαφωνία με τα μέλη της κυβέρνησης του ντεν Ούιλ.
Όταν σχηματίστηκε η κυβέρνηση του Αντρέας βαν Αγκτ στις 19 Δεκεμβρίου 1977, ο Λούμπερς επέστρεψε στο Κοινοβούλιο, ως αναπληρωτής αρχηγός της Χριστιανοδημοκρατικής Έκκλησης, ενός συνασπισμού μεταξύ του Λαϊκού Καθολικού Κόμματος και δύο άλλων κεντροδεξιών κομμάτων.
Στις 7 Νοεμβρίου 1978, ανέλαβε αρχηγός της κοινοβουλευτικής ομάδας της Χριστιανοδημοκρατικής Έκκλησης, μετά την παραίτηση του αρχηγού της, Βίλλεμ Άαντζες, λόγω καταγγελιών ότι ήταν μέλος των γερμανικών κατά τη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Μετά τις βουλευτικές εκλογές του 1982, ο πρωθυπουργός Αντρέας βαν Αγκτ ανακοίνωσε, σε μία απροσδόκητη κίνηση, ότι δε θα συνεχίσει τη θητεία του και θα αποσυρθεί από τη θέση του.
Ένα χάλκινο σπαθί που βρέθηκε σε έναν άλλο τάφο είναι της ίδιας κατασκευής με τα σπαθιά που βρέθηκαν στην Αθήνα, την Κρήτη, την Κω και σε άλλες τοποθεσίες.
Πολλές από τις ταφικές προσφορές είχαν φτιαχτεί με Μυκηναϊκή τεχνοτροπία, έτσι ώστε ο Μυκηναϊκός πολιτιστικός κύκλος πιθανότατα επεκτάθηκε πέρα από τα σύνορα της Θεσσαλίας με την Πιερία.
Η πρώτη σημαία της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ δημιουργήθηκε την άνοιξη του 2014 από την οργάνωση Δημοκρατία του Ντονέτσκ, η οποία έβαλε στη σημαία τις λέξεις και , γραμμένες στα ρωσικά, πάνω και κάτω από το εθνόσημο, αντίστοιχα.
Σε αντίθεση με την πρωτόγονη εικόνα που χρησιμοποιήθηκε νωρίτερα, το οικόσημο στη νέα σημαία αντέγραψε σχεδόν πλήρως το εθνόσημο της Ρωσικής Ομοσπονδίας .
Αυτή η έκδοση της σημαίας χρησιμοποιήθηκε τόσο ως σημαία του οργανισμού όσο και ως κρατική σημαία μέχρι τις 21 Ιουνίου 2014, ενώ στην πραγματικότητα χρησιμοποιήθηκε μέχρι το τέλος του καλοκαιριού του 2014.
Πριν από το δημοψήφισμα για την ανεξαρτησία της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ της 11ης Μαΐου 2014, σε αφίσες της εκστρατείας για το δημοψήφισμα χρησιμοποιήθηκε μια νέα έκδοση της σημαίας, όπου χρησιμοποιήθηκε ένας δικέφαλος αετός που κρατούσε ασπίδα στα πόδια του.
Γενικά, ένας τέτοιος αετός χρησιμοποιήθηκε ή χρησιμοποιείται στα εμβλήματα ορισμένων ρωσικών υπουργείων και τμημάτων (για παράδειγμα, το Υπουργείο Πολιτισμού και η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Ελέγχου Φαρμάκων).
Αρχικά υπήρξε μια κόκκινη-μπλε-μαύρη σημαία δημιουργήθηκε από τον Ντμίτρι και τον Βλαντιμίρ Κορνίλοφ για το Διεθνές Ρουχ του Ντονμπάς.
Η σημαία ήταν μια τροποποιημένη έκδοση της σημαίας της Ουκρανικής ΣΣΔ, με μόνη διαφορά τη προσθήκη μιας μαύρης λωρίδας, που συμβολίζει τα κοιτάσματα άνθρακα, ενώ η σημαία δεν περιλάμβανε το σφυροδρέπανο.
Η σημαία της Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ είναι το επίσημο κρατικό σύμβολο της μη αναγνωρισμένης Λαϊκής Δημοκρατίας του Ντονέτσκ, μαζί με το εθνόσημο και τον ύμνο.
Η άνοδός του ήταν ταχύτατη, έγινε δουκικός σύμβουλος, μέλος στην Βενετική Γερουσία, υπηρέτησε την Δημοκρατία της Βενετίας σαν πρέσβης στην Αγία Έδρα και έγινε Προκουράτωρ του Αγίου Μάρκου.
Η συμπεριφορά του δεν ήταν ωστόσο ανάλογη με τα αξιώματα του, εγκατέλειψε την φρουρά στην οποία ήταν διοικητής την ίδια στιγμή που βρισκόταν αντιμέτωπος με τον εχθρό.
Με τον θάνατο της συζύγου του Λουκίας Μπαρμπαρίγκο ο Πέζαρο παντρεύτηκε την οικονόμο του, μια γυναίκα ευτελούς καταγωγής που ο αδελφός της είχε εξοριστεί από την Βενετία για βαριά αδικήματα.
Κατά την διάρκεια του Κρητικού Πολέμου με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, ενώ ο πόλεμος φαινόταν χαμένος και η Βενετία ήταν έτοιμη να παραδώσει την Κρήτη, με μια χειμαρρώδη ομιλία του στο Μεγάλο Συμβούλιο έπεισε την Δημοκρατία να συνεχίσει τον πόλεμο με τους Τούρκους και δώρισε 6.000 δουκάτα από την προσωπική του περιουσία.
Η πολεμοχαρής του στάση έδωσε μεγάλη φήμη με αποτέλεσμα μετά τον θάνατο του δόγη Μπερτούτσιο Βαλιέρ να είναι ο δημοφιλέστερος υποψήφιος για την διαδοχή του.
Ο Τζοβάνι Πέζαρο εξελέγη Δόγης της Βενετίας με την πρώτη ψηφοφορία με την πρόφαση ότι ήταν νεώτερος σε ηλικία από τους υπόλοιπους υποψηφίους και υπήρχαν λιγότερες πιθανότητες να πεθάνει γρήγορα, σκέψη που αποδείχτηκε εσφαλμένη.
Τα οικονομικά προβλήματα της Δημοκρατίας έφεραν μεγάλες δυσκολίες, το εμπόριο βρισκόταν σε κατακόρυφη πτώση και έπρεπε να φορολογήσει βαριά τους πολίτες για να συγκεντρώσει χρήματα.
Σε αυτό το στάδιο τα προνεφρικά σωληνάρια, που ενώνονται με τον πρόνεφρο, διαφοροποιούνται και δίνουν την επιδιδυμίδα που ενώνεται με τα αναπαραγωγικά όργανα, ενώ από τον προνεφρικό αγωγό προκύπτουν τα μεσονεφρικά σωληνάρια με σπειράματα και ο μεσονεφρικός αγωγός, αντίστοιχες δομές του ουρητήρα.
Σε όλα τα έμβρυα των σπονδυλωτών ο πρόνεφρος είναι ο πρώτος νεφρός που εμφανίζεται, σε αυτό το είδος νεφρού οι αντίστοιχοι ουρητήρες είναι οι νεφρικοί αγωγοί.
Αυτό το είδος νεφρού παραμένει έτσι στα ενήλικα μυξινόψαρα, λίγους οστεϊχθύες και έμβρυα ψαριών και ερπετών, ενώ έχει προσωρινή παρουσία στα έμβρυα ερπετών, πουλιών και θηλαστικών.
Κατά την εμβρυϊκή ανάπτυξη των αμνιωτών σπονδυλωτών, υπάρχει μία αλληλουχία τριών αναπτυξιακών σταδίων των νεφρών: ο πρόνεφρος, ο μεσόνεφρος και ο μετάνεφρος.
Μετά τα μεταπτυχιακά του μαθήματα στο Πανεπιστήμιο του Τόκιο και την φοίτηση στο πανεπιστήμιο της Ρανγκούν, δίδαξε στο Πανεπιστήμιο Κιούσου , το Πανεπιστήμιο της Καγκοσίμα (αναπληρωτής καθηγητής, Ιούνιος 1975 - Μάρτιος 1980, καθηγητής, Ιούνιος 1980 - Σεπτέμβριος 1981), το Πανεπιστήμιο του Εχίμε , και το Πανεπιστήμιο Διεθνών Σπουδών της Πόλης του Κόμπε .
Το 1996, όταν το πανεπιστήμιο ίδρυσε το διδακτορικό μάθημα στη μεταπτυχιακή σχολή του, ήταν ο μόνος καθηγητής γλωσσολογίας κατάλληλος να επιβλέπει υποψήφιους διδάκτορες.
Τώρα είναι ομότιμος καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Διεθνών Σπουδών της Πόλης του Κόμπε, και προτάθηκε το 1993 ως διακεκριμένος καθηγητής στο Κεντρικό Πανεπιστήμιο των Εθνοτήτων στο Πεκίνο.
Το ιδιωτικό μέγαρο επί του αριθμού 68 της Οδού Αμπέρ, το οποίο ο ίδιος σχεδίασε, ενώ την ανέγερσή του ανέλαβε ο μηχανικός Βεϊέρ προς το 1880, είναι καταγεγραμμένο ως ιστορικό μνημείο.
Η πρόσοψη και εσωτερικό του είναι νεογοτθικής αρχιτεκτονικής, ενώ αποτελεί ένα εκ των μεγαλύτερων ως προς το ύψος χρονολογούμενων από τον 19ο αιώνα κτιρίων επί της Οδού Αμπέρ.
Η πτέρυγα του Παλαί-Ρουαγιάλ είχε παραμείνει στάσιμη ως προς την επισκεψιμότητά της μετά την κρίση της δεκαετίας του 1880, με μικρό αριθμό επισκεπτών να προσέρχεται.
Το 1900, μια μεγάλη πυρκαγιά κατέστρεψε την Κομεντί-Φρανσαίζ, ενώ το ίδιο το Παλαί-Ρουαγιάλ καταστράφηκε και ανακατασκευάστηκε εκ νέου, για εικοστή φορά.
Προκειμένου να πετύχει την αναγέννηση της συγκεκριμένης πτέρυγας, ο Ντεβερέν πρότεινε την επέκταση της Οδού Βιβιέν κατά μήκος του παλατιού, προκειμένου η τελευταία να διασταυρώνεται με την Οδού Ριβολί, εμπρός στο '.
Κύρια έργα του αποτελούν η Πορτ Σαιν-Ζακ, στο Παρτεναί και οι εκκλησίες του Σαιν-Ζουέν-ντε-Μαρν, του Αιρβώ και του Ουαρόν, στον νομό των Ντε-Σεβρ.
Παράλληλα, προχώρησε στην αναστήλωση αριθμού κτιρίων στην Βιέν και την Λουάρ-Ανφεριέρ, κατόπιν της αναδιοργάνωσης του Τμήματος Ιστορικών Μνημείων, το 1897.
Παράλληλα, ο Ντεβερέν επιθυμούσε την μετατροπή των κτιρίων, καθώς και την επέκτασή τους, η οποία θα έφερε αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά αντίστοιχα εκείνων της Κουρ Ναπολεόν ή του Καρουσέλ.
Στο τέλος του συνεδρίου εγκρίθηκαν οι πολιτικές θέσεις του κόμματος και τα ψηφίσματα για θέματα της επικαιρότητας, ενώ διευρύνθηκαν μέσω κλήρωσης τα κομματικά όργανα.
Τον Μάιο του 2022, διεξήχθη το δεύτερο μέρος του 1ου Διαβουλευτικού Συνεδρίου, όπου αποφασίστηκαν οι απαιτήσεις του κόμματος σε ενδεχόμενο συγκυβέρνησης με άλλα κόμματα, ενόψει εκλογών.
Ενόψει των εθνικών εκλογών του 2023, ανακοινώθηκε η σύμπραξη με την Λαϊκή Ενότητα - Ανυπότακτη Αριστερά και άλλες συλλογικότητες - προσωπικότητες υπό τον τίτλο «ΜέΡΑ25 - Συμμαχία για τη Ρήξη».
Επιτέλεσε σημαντικό ποιμαντικό έργο με χειροτονία νέων κληρικών, ιερατικές συνάξεις, ανοικοδόμηση επισκοπείου, την επανίδρυση της Ιεράς Μονής Αγίας Θεοδώρας στο κέντρο της πόλης καθως και την ίδρυση των Μονών Μεταμορφώσεως Σωτήρος Χορτιάτη και Κοιμήσεως θεοτόκου Πανοράματος.
Εγκαινίασε νέους ναούς στην πόλη όπως τον Ιερό Ναό Αγίων Πάντων Θεσσαλονίκης και τον πρώτο Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου Ξηροκρήνης Θεσσαλονίκης.
Υπηρέτησε ως Γραμματέας της Αρχιεπισκοπής Αθηνών, πρωτοσύγκελος της Μητροπόλεως Καρυστίας, Ιεροκήρυκας Αττικής και πρώτος Διευθυντής του Γραφείου της Αποστολικής Διακονίας στην Αθήνα.
Στις 30 Σεπτεμβρίου 1936 χειροτονήθηκε στον Μητροπολιτικό Ναό Ευαγγελισμού της Θεοτόκου Αθηνών τιτουλάριος Επίσκοπος Ταλαντίου, Βοηθός Επίσκοπος της Αρχιεπισκοπής Αθηνών με έδρα τον Πειραιά.
Εκεί παρέμεινε επτά μήνες επίσκεπτόμενος όλες τις μητροπόλεις, επιλύοντας τα προβλήματα που υπήρχαν λόγω της πολυετούς ιταλικής κατοχής και της αγγλικής επιτήρησης.
Ο Μητροπολίτης Θεσσαλονίκης Παντελεήμων Α (κατά κόσμον Γεώργιος Παπαγεωργίου, Κρανίδι Αργολίδας, 1902 - Αθήνα, 1979), ήταν επίσκοπος που διακόνησε ως μητροπολίτης Εδέσσης και Θεσσαλονίκης και διώχθηκε από τη Δικτατορία των Συνταγματαρχών.
Η ιδιαιτερότητα και η σημασία της έγκειται στο γεγονός ότι η κατοικία αποκρύπτει το περιεχόμενό της και το φανερώνει μόνο σε αυτούς που βρίσκονται στο εσωτερικό της εξαιτίας της ιδιαιτερότητας των όψεων.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα της απόκρυψης και εμφάνισης είναι το αίθριο στο κέντρο το οποίο λειτουργεί ως προσθήκη-έκπληξη και ενώ αποτελεί βασικό στοιχείο για την σύνθεση, δεν υπάρχει καμία υπόνοια για την ύπαρξή του.
Παρομοίως "κρυμμένοι" είναι και δυο φωταγωγοί ( ένας πάνω από την εξώπορτα και ένας πάνω από το απέναντι υπνοδωμάτιο) οι οποίοι διαχέουν το φως μετατρέποντάς το σε στοιχείο καθοριστικού ρόλου με αισθητικά και λειτουργικά άρτιο αποτέλεσμα.
Η σημασία της σύνθεσης της τομής φαίνεται επίσης απο τον τρόπο με τον οποίο ο αρχιτέκτονας δείχνει την αρχική του πρόθεση η οποία ήταν να δημιουργήσει έναν κλειστό εσωστρεφή χώρο ο οποίος θα ανοίγεται μόνο προς τον ουρανό και μέσω αυτού ο άνθρωπος θα μπορεί να έρχεται σε άμεση επαφή με τα στοιχεία της φύσης αλλά και με τον θεό.
Η κεντρική ιδέα της κατοικίας προήλθε εν μέρει από την ανάγκη του αρχιτέκτονα να δημιουργήσει μια κατοικία η οποία επί το πλείστον θα είναι λειτουργική και με επαρκή ικανότητα υποστήριξης των ενοίκων μέσα στα στενά αυτά όρια της πόλης.
Στην ανάπλαση της κεντρικής ιδέας όμως είχε σημαντικότερο ρόλο η πεποίθηση του ότι η σχέση μεταξύ φύσης και ανθρώπων είναι μεγίστης σημασίας για τους τελευταίους και κατά συνέπεια η αλληλεπίδρασή τους πρέπει να συμβαίνει άμεσα.
Η αλληλεπίδραση μεταξύ ανθρώπων και φύσης επιτυγχάνεται μέσω του κεντρικού αιθρίου στο σπίτι που ενώνει τους δυο χώρους διαβίωσης το οποίο είναι εκτεθειμένο στις καιρικές συνθήκες.
Η κατοικία έχει παραλληλόγραμμο σχήμα με την μεγάλη διάσταση εμφανώς μεγαλύτερη από την μικρή και οργανώνεται σε δύο επίπεδα τα οποία χωρίζονται βάσει της κάθετης τριμερούς οργάνωσης που προαναφέρθηκε.
Στο πρώτο μέρος το οποίο είναι κτισμένο στην οικοδομική γραμμή του δρόμου περιλαμβάνονται το καθιστικό και είσοδος στο ισόγειο και ένα εκ των δυο υπνοδωματίων στον πρώτο όροφο.
Η κατοικία Αζούμα βρίσκεται την περιοχή Σουμιγιόσι στην κεντρική Οσάκα της Ιαπωνίας και είναι σχεδιασμένο από τον Ιάπωνα αρχιτέκτονα Ταντάο Άντο το 1976.
Λειτουργεί ως φυσικό όριο μεταξύ του δημόσιου και ιδιωτικού χώρου και αποτελεί μια προσπάθεια του αρχιτέκτονα να συνδυάσει την παραδοσιακή Ιαπωνική αρχιτεκτονική και την λειτουργικότητα.
Η κατοικία έχει τέσσερις όψεις από τις οποίες οι δυο έρχονται σε επαφή με τις μεσοτοιχίες των γειτονικών σπιτιών και οι άλλες δυο είναι τυφλές με εξαίρεση τον άνοιγμα τις εξώπορτας.
Το καλοκαίρι του 2006 αποκτήθηκε από τον Ηλυσιακό, με τη φανέλα του οποίου ξεκίνησε την ποδοσφαιρική του καριέρα αποτελώντας στέλεχος της ομάδας την χρονιά 2006-07 στην Β' Εθνική.
Το καλοκαίρι του 2007 δόθηκε δανεικός στη Δόξα Βύρωνα, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε στην Δ' Εθνική και το καλοκαίρι του 2008 μεταγράφηκε στον Π.
Το καλοκαίρι του 2011 και σε ηλικία 23 ετών πήρε μεταγραφή στην Προοδευτική, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε τη χρονιά 2011-12 στη Γ' Εθνική και η θητεία του στους βυσσινί να συμπίπτει με τη στρατιωτική του θητεία.
Το καλοκαίρι του 2012 μεταπήδησε στον Εθνικό Αστέρα Καισαριανής, όπου αποτέλεσε παίκτης του περίπου για 6 μήνες χωρίς όμως να αγωνιστεί σε επίσημο παιχνίδι καθώς η ομάδα δεν συμμετείχε στο πρωτάθλημα της Γ' Εθνικής λόγω οικονομικών προβλημάτων και το Νοέμβριο του ίδιου έτους έμεινε ελεύθερος.
Αλίμου αγωνίστηκε στη Β' Εθνική για μια χρονιά και το καλοκαίρι του 2015 αποκτήθηκε από τον Πανελευσινιακό, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε επίσης μια χρονιά στην Β' Εθνική.
Το καλοκαίρι του 2020 πήρε μεταγραφή στον Φωστήρα, όπου με την ομάδα του Ταύρου αγωνίστηκε για 1 χρονιά στην Γ Εθνική και ακουλούθως, το καλοκαίρι του 2021 πήρε μεταγραφή στον Εθνικό Πειραιά.
Μετά τον θάνατο του προκατόχου του Πασκουάλε Τσικόνια ο Γκριμάνι ήταν ένας από τους υποψηφίους για την θέση του δόγη, μετά από 70 άκαρπες ψηφοφορίες που κανένας δεν μπορούσε νε εκλεγεί ο Μαρίνο Γκριμάνι με πλούσια δώρα έπεισε τους εκλέκτορες και έγινε ο νέος Δόγης της Βενετίας .
Την στέψη του ακολούθησαν λαμπροί εορτασμοί και τελετές που ξεπέρασαν όλους τους δόγηδες, όταν ολοκληρώθηκαν οι δικοί του ακολούθησαν νέοι λαμπροί εορτασμοί και τελετές με την στέψη της συζύγου του Μοροζίνας Μοροζίνι.
Την περίοδο 1601 - 1605 ο Γκριμάνι πέρασε μια σειρά από νόμους που περιόριζαν τις εξουσίες του παπισμού στην Βενετία και τα προνόμια των ιερέων με αποτέλεσμα την δυσαρέσκεια του πάπα.
Η κρίση έφτασε στο αποκορύφωμα όταν κατηγόρησε δυο ιερείς σαν κοινούς εγκληματίες και αρνήθηκε τις απαλλαγές που έπρεπε να έχουν σαν κληρικοί στα κοσμικά δικαστήρια, ο πάπας του έστειλε επιστολή διαμαρτυρίας.
Ο πατέρας του ήταν πολύ πλούσιος άντρας και ικανός πολιτικός, με την βοήθεια της οικογένειας του έγινε Ποντεστά σε μικρή ηλικία και διορίστηκε απεσταλμένος στην Αγία Έδρα.
Η αρχή της σύγκρουσης με τον πάπα Παύλο Ε που θα καταλήξει στην παπική απαγόρευση απέναντι στην Δημοκρατία της Βενετίας όταν κυβερνήσει ο διάδοχος του Λεονάρντο Ντονά.
Ο Μαρίνο Γκριμάνι (Ιταλικά : , Βενετία, 1 Ιουλίου 1532 - Βενετία, 25 Δεκεμβρίου 1605) ήταν ο 89ος Δόγης της Βενετίας Την εποχή που κυβέρνησε ο Γκριμάνι κυριάρχησαν δυο χαρακτηριστικά :
Στις αρχές του φθινοπώρου του 1946, ο Λουτσιάνο έλαβε έναν σφραγισμένο φάκελο από έναν πρόσφατο απελαυμένο μαφιόζο από τις ΗΠΑ, το οποίο περιείχε τρεις λέξεις, «Δεκέμβριος- ξενοδοχείο Νασιόναλ.»