polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ενδεχομένως πρόκειται για τον ίδιο Μητρόδωρο στον οποίο κάνει αναφορά ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος αναφέροντας τον ως μισορωμαίο καθώς ήταν ιδιαίτερα εχθρικός προς τους Ρωμαίους της εποχής.
Ο Οβίδιος επίσης αναφέρει πως ο Μητρόδωρος ήταν δριμύς κατηγορός των Ρωμαίων, και τόσο πειστικός ώστε να προκαλεί αμφιβολίες και στους ίδιους τους Ρωμαίους.
Ο Μητρόδωρος ο Σκήψιος ήταν πολιτικός, φιλόσοφος, και ρήτορας ο οποίος κατάγονταν από την πόλη Σκήψις στην αρχαία Μυσία, και ήταν γνωστός στην αρχαιότητα για την εξαιρετική του μνήμη.
Η Μπανόβινα του Βρμπας δημιουργήθηκε το 1929, κατά την περίοδο στην διάρκεια της οποίας το Βασίλειο των Σέρβων, Κροατών και Σλοβένων μετατράπηκε στο Βασίλειο της Γιουγκοσλαβίας.
Πρώτος μπάνος της επαρχίας ήταν ο Σβέτισλαβ Τίσα Μιλοσάβλιεβιτς, ο οποίος επιθυμούσε την ανέγερση ενός επιβλητικού κτιρίου για την στέγαση της νέας επαρχιακής διοικήσεως.
Στις αρχές του 1931, ξεκίνησε έναν διαγωνισμό ο οποίος διαδόθηκε μέσω του Τύπου, μεταξύ άλλων μέσω των εφημερίδων του Βελιγραδίου και του Σαράγιεβο, για την ανέγερση δύο κτιρίων, του Παλατιού του Μπάνου και της Αυλής του Μπάνου .
Ο διαγωνισμός κερδήθηκε από τους, καταγόμενους από το Βελιγράδι, αρχιτέκτονες Γιοβάνκα Μπόντσιτς Κατέρινιτς, Αντζέλιγια Πάβλοβιτς και Γιόβαν Ζ.
Την ευθύνη των οικοδομικών εργασιών ανέλαβε η κατασκευαστική εταιρεία Κόστα Σίγιατσκι από το Βελιγράδι, υπό την διεύθυνση του νεαρού αρχιτέκτονα Μπράνκο Γιοβάνοβιτς, ενώ την διεύθυνση της διακόσμησης των προσόψεων, καθώς και του εσωτερικού του κτιρίου ανέλαβε ο γλύπτης και ακαδημαϊκός Τζόρτζε Γιοβάνοβιτς.
Περιελάμβανε αίθουσες συνεδριάσεων, αίθουσες τελετών, δώματα για τους σημαντικούς προσκεκλημένους, καθώς και οποιονδήποτε άλλο τύπο χώρου ήταν απαραίτητος για την εξασφάλιση της ομαλής λειτουργίας του κτιρίου .
Κατά την διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου, το εσωτερικό του Μπάνσκι Ντβορ υπέστη σημαντικές ζημιές, ενώ τα έπιπλα, οι πίνακες ζωγραφικής και τα γλυπτά τα οποία φιλοξενούσε εκλάπησαν και, μετά το πέρας του πολέμου, το κτίριο κατέστη αρχηγείο του στρατού και φιλοξένησε σειρά πολιτικών συνεδριάσεων.
Ωστόσο, μετά την δημιουργία της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας στις 9 Ιανουαρίου 1992, το κτίριο φιλοξένησε, προσωρινά, την προεδρία της συγκεκριμένης δημοκρατίας.
Το Μπάνσκι Ντβορ είναι κτίριο και πολιτισμικό κέντρο στη Μπάνια Λούκα, πρωτεύουσα της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας, στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη.
Ανεγέρθηκε μεταξύ του 1931 και του 1932, βάση σχεδίων των αρχιτεκτόνων Γιοβάνκα Μπόντσιτς-Κατέρινιτς , Αντζέλιγια Πάβλοβιτς και Γιόβαν Ζ.
Το κάτω τμήμα του Μπάνσκι Ντβορ αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα της νεοαναγεννησιακής αρχιτεκτονικής, έχοντας, ταυτόχρονα, δεχτεί επιρροές από την νεοκλασική αρχιτεκτονική.
Οι θηλυκοί φασκωλόμυες γεννούν ένα μόνο μικρό την άνοιξη, μετά από μια περίοδο κύησης, η οποία όπως σε όλα τα μαρσιποφόρα μπορεί να ποικίλει, στην περίπτωση των φασκωλόμυων: 20-21 ημέρες.
Το αγγλικό όνομα «γουόμπατ» προέρχεται από τη σχεδόν εξαφανισμένη γλώσσα Νταρούκ που μιλιόταν από τους αβορίγινες που κατοικούσαν αρχικά στην περιοχή του Σίδνεϊ.
Καταγράφηκε για πρώτη φορά τον Ιανουάριο του 1798, από τον Τζον Πράις που επισκέφθηκε την περιοχή του , της Νέας Νότιας Ουαλίας και συνάντησε τον Τζέιμς Ουίλσον , έναν λευκό άνδρα που είχε υιοθετήσει τη ζωή των αυτοχθόνων.
Ο Πράις έγραψε: «Είδαμε πολλά είδη κοπριάς από διαφορετικά ζώα, ένα από τα οποία ο Ουίλσον το αποκαλούσε -, ένα ζώο ύψους περίπου 20 ίντσες, με μικρά πόδια και ένα χοντρό σώμα με μεγάλο κεφάλι, στρογγυλά αυτιά και πολύ μικρά μάτια, είναι πολύ παχύ και μοιάζει πολύ στην εμφάνιση με ασβό.» Οι φασκωλόμυες ονομάζονταν συχνά ασβοί από τους πρώτους εποίκους λόγω του μεγέθους και των συνηθειών τους.
Ιστορίες της ηπειρωτικής χώρας αναφέρουν ότι ο φασκωλόμυς προέρχεται από ένα πρόσωπο που ονομάζεται , το κεφάλι του οποίου είχε πεπλατυνθεί με πέτρα και η ουρά του είχε ακρωτηριαστεί ως τιμωρία για τον εγωισμό του.
Αντίθετα, η ιστορία των αβορίγινων της Τασμανίας που καταγράφηκε για πρώτη φορά το 1830 λέει ότι ο φασκωλόμυς προστατεύτηκε από το μεγάλο πνεύμα , το οποίο ζήτησε από τους κυνηγούς να μην το κυνηγούν.
Εκτιμήσεις της κατανομής των φασκωλόμυων πριν από την ευρωπαϊκή αποίκηση δείχνουν ότι οι αριθμοί και των τριών σωζόμενων ειδών ήταν παραγωγικοί και κάλυπταν μια περιοχή δέκα φορές μεγαλύτερη από τη σημερινή.
Αυτό, σε συνδυασμό με την έλλειψη ουσιώδους ουράς, καθιστά δύσκολο για κάθε αρπακτικό που ακολουθεί τον φασκωλόμυ στο λαγούμι του να δαγκώσει και να τραυματίσει τον στόχο του.
Ένα φασκωλόμυς μπορεί να επιτρέψει σε έναν εισβολέα να χώσει το κεφάλι του πάνω από την πλάτη του και στη συνέχεια να χρησιμοποιήσει τα ισχυρά του πόδια για να συντρίψει το κρανίο του εισβολέα πάνω στην οροφή της σήραγγας ή να τον απομακρύνει με κλωτσιές με τα δύο πόδια του.
Δεν εντοπίζονται εύκολα συνήθως, αλλά αφήνουν άφθονες ενδείξεις στο πέρασμά τους, αντιμετωπίζοντας τους φράχτες ως μικρές δυσκολίες που πρέπει να περάσουν από μέσα ή από κάτω και αφήνουν διακριτά κυβικά κόπρανα.
Οι φασκωλόμυες έχουν εξαιρετικά αργό μεταβολισμό, χρειάζονται περίπου οκτώ έως 14 ημέρες για να ολοκληρώσουν την πέψη, πράγμα που βοηθά στην επιβίωσή τους σε ξηρές συνθήκες.
Ο φασκωλόμυς καταλαμβάνει μια περιοχή μέχρι 57 στρέμματα, ενώ τα είδη με την τριχωτή μύτη έχουν πολύ μικρότερες περιοχές, όχι μεγαλύτερες από 7 στρέμματα.
Είναι ευπροσάρμοστα και βρίσκονται σε δασώδεις, ορεινές και θαμνώδεις περιοχές της νοτιοανατολικής Αυστραλίας, συμπεριλαμβανομένης της Τασμανίας, καθώς και σε ένα απομονωμένο κομμάτι γης περίπου 740 στρεμμάτων στο εθνικό πάρκο του δάσους Έπινγκ στο κεντρικό Κουίνσλαντ.
Παρόμοια με την Παράστασι, ο Ρόουγκ έδωσε σε μουσικούς τους πρώτους ρόλους στις επόμενες ταινίες του: Ο άνθρωπος που έπεσε στη Γη και Η δύναμη της σάρκας.
Ωστόσο, εξασφάλισε στον σκηνοθέτη μια υποψηφιότητα για «Χρυσή Άρκτο» και σήμερα θεωρείται σημαντική ταινία επιστημονικής φαντασίας και μία από τις πιο διάσημες του Ρόουγκ.
Στη Δύναμη της σάρκας πρωταγωνιστεί ο Αρτ Γκαρφάνκελ στον ρόλο ενός Αμερικανού ψυχίατρου που ζει στη Βιέννη και αναπτύσσει μια ερωτική σχέση με συμπατριώτισσά του , η οποία διακομίζεται επειγόντως σε νοσοκομείο εξαιτίας ενός συμβάντος η φύση του οποίου αποκαλύπτεται σταδιακά κατά τη διάρκεια της ταινίας .
Στην αρχή η ταινία αποδοκιμάστηκε από τους κριτικούς και η εταιρεία διανομής της λέγεται ότι τη χαρακτήρισε «ένα αρρωστημένο φιλμ καμωμένο από αρρωστημένους ανθρώπους για αρρωστημένους ανθρώπους», και απαίτησε να βγει το σήμα της από την τελική κόπια της ταινίας.
Η ταινία αφηγείται τη ζωή ενός επίδοξου γκάνγκστερ του Λονδίνου που μετακομίζει στο σπίτι ενός αποτραβηγμένου ροκ σταρ για να διαφύγει από τα «αφεντικά» του.
Λήμπερσον, «δεν πίστευε ότι ήταν δυνατό να κυκλοφορηθεί» και έτσι την κράτησε επί δύο χρόνια προτού τολμήσει να την κυκλοφορήσει ως «αυστηρώς ακατάλληλη» το 1970.
Στη συνέχεια εργάσθηκε ως διευθυντής φωτογραφίας δεύτερης μονάδας στην ταινία Ο Λόρενς της Αραβίας του Ντέιβιντ Λην και μετά από αυτό ο Λην προσέλαβε τον Ρόουγκ ως διευθυντή φωτογραφίας στην επόμενη ταινία του Δόκτωρ Ζιβάγκο, αλλά εκεί ο δημιουργικός οίστρος του Ρόουγκ συγκρούσθηκε με του Λην και τελικώς ο πρώτος απολύθηκε από την παραγωγή και αντικαταστάθηκε από τον Φρέντι Γιανγκ, ο οποίος είναι ο μόνος που εμφανίζεται στους συντελεστές του έργου.
Ο Ρόουγκ πιστώνεται ως διευθυντής φωτογραφίας στην ταινία του Ρότζερ Κόρμαν Η Μάσκα του Κόκκινου Θανάτου και στην ταινία του Φρανσουά Τρυφώ Φαρενάιτ 451, καθώς και στην Πετούλια του Ρίτσαρντ Λέστερ, την τελευταία ταινία στην οποία ο Ρόουγκ πιστώνεται μόνο με τη φωτογραφία και η οποία επιδεικνύει πολλά χαρακτηριστικά-ομοιότητες με το μετέπειτα έργο του ως σκηνοθέτη.
Οι ταινίες του Ρόουγκ είναι γνωστές για τις σκηνές που παρουσιάζονται με ανακατανεμημένο τρόπο, εκτός χρονικής και αιτιακής σειράς, απαιτώντας από τον θεατή να τις αναδιατάξει έτσι ώστε να καταλάβει την ιστορία που αφηγείται το έργο.
Είναι, όπως έγραψε ο Στηβ Ρόουζ, σαν να «σπάζουν την πραγματικότητα σε χίλια κομμάτια» και είναι «απρόβλεπτες, συναρπαστικές, κρυπτικές και πιθανόν να σάς αφήσουν να αναρωτιέστε τι στο διάολο έγινε μόλις τώρα.» Χαρακτηριστικό των ταινιών του Ρόουγκ είναι και το «εξαρθρωμένο» μοντάζ τους, που συνδυάζεται με τα παραπάνω ώστε να «βγάζει νόημα» μόνο στα τελευταία λεπτά της ταινίας, οπότε ένα κρίσιμο δεδομένο αναδύεται στην επιφάνεια.
Οι ασυνήθιστες ταινίες του Ρόουγκ συνεχίσθηκαν με το Μια νύχτα με τη Μαίρυλιν , που βασίζεται στον θρύλο ότι μια νύχτα σε ένα δωμάτιο ξενοδοχείου συναντήθηκαν 4 από τους πλέον διάσημους ανθρώπους στις ΗΠΑ στα μέσα του 20ού αιώνα: Η Μέριλιν Μονρόε, ο Άλμπερτ Αϊνστάιν, ο κορυφαίος αθλητής του μπέιζμπολ Τζο Ντιμάτζιο και ο διαβόητος γερουσιαστής Τζόζεφ Μακάρθυ (στην ταινία επίτηδες αναφέρονται ανώνυμα ως «η Ηθοποιός», «ο Καθηγητής», «ο Παίκτης» και «ο Γερουσιαστής»).
Ο μέλλων σκηνοθέτης γεννήθηκε στο Σεντ Τζονς Γουντ του βόρειου Λονδίνου και ήταν γιος του Τζακ Νίκολας Ρόουγκ και της Μέιμπελ Γκέρντρουντ Ρόουγκ, το γένος Σιλκ.
Η σκηνή στη Δύναμη της σάρκας όπου οι σκέψεις των Τερέζα Ράσελ και Αρτ Γκαρφάνκελ ακούγονται προτού να ανταλλαχθούν λέξεις, με τη συνοδεία της μουσικής πιάνου του Κηθ Τζάρετ από το Κοντσέρτο της Κολωνίας, θεωρείται ότι επεξέτειναν τα όρια του τι μπορεί να γίνει στο φιλμ.
Πραγματοποιώντας το σκηνοθετικό του ντεμπούτο 23 χρόνια μετά την είσοδό του στον χώρο του κινηματογράφου, ο Ρόουγκ έγινε γρήγορα γνωστός για ένα ιδιόμορφο αφηγηματικό και οπτικό ύφος, με τη χρήση αποπροσανατολιστικού μοντάζ, που εξυπηρετεί συνήθως μία μη γραμμική χρονικά αφήγηση.
Για τον λόγο αυτό θεωρείται ότι άσκησε μεγάλη επιρροή, με σκηνοθέτες όπως οι Στίβεν Σόντερμπεργκ, Κρίστοφερ Νόλαν και Ντάνι Μπόιλ να τον αναφέρουν σχετικά.
Ο Νίκολας Τζακ Ρόουγκ, αναφερόμενος συχνά στην ελληνική και ως Νίκολας Ρεγκ ήταν Άγγλος σκηνοθέτης και διευθυντής φωτογραφίας του κινηματογράφου, του οποίου λίγες ταινίες, όπως οι Μετά τα μεσάνυχτα , Ο άνθρωπος που έπεσε στη Γη και Η δύναμη της σάρκας , του εξασφάλισαν μια ξεχωριστή θέση ανάμεσα στους κινηματογραφικούς σκηνοθέτες του 20ού αιώνα.
Το 1999 το αναγνώρισε τη σημασία του Ρόουγκ στον βρετανικό κινηματογράφο, κατατάσσοντας τις ταινίες του Μετά τα μεσάνυχτα και Παράστασις αντιστοίχως ως την 8η και την 48η καλύτερη βρετανική ταινία όλων των εποχών σε ψηφοφορία μεταξύ χιλίων ανθρώπων του κινηματογράφου και της , ενώ σε αντίστοιχη ψηφοφορία 150 ειδικών για το περιοδικό το 2011, το Μετά τα μεσάνυχτα ήρθε πρώτο.
Η ταινία που «έκανε τη διαφορά» ήταν η Μετά τα μεσάνυχτα , βασισμένη στο διήγημα της Δάφνης Ντι Μωριέ και με πρωταγωνιστές τους Ντόναλντ Σάδερλαντ και Τζούλι Κρίστι να θρηνούν στη Βενετία τον θάνατο της κόρης τους.
Αυτά τα χαρακτηριστικά, μαζί με τη δυσοίωνη ατμόσφαιρα, επηρέασαν αργότερα κινηματογραφιστές όπως οι Στίβεν Σόντερμπεργκ, Τόνυ Σκοτ, Ρίντλεϊ Σκοτ, Φρανσουά Οζόν και Ντάνι Μπόιλ.
Επιπλέον, ο Κρίστοφερ Νόλαν έχει δηλώσει πως η ταινία του θα ήταν «μάλλον αδιανόητη» χωρίς τον Ρόουγκ και αναφέρει το τέλος της ταινίας Μια νύχτα με τη Μαίρυλιν ως οδηγό για το δικό του .
Παραδείγματα είναι τα σχολιαρόπαιδα στην απάνθρωπη έρημο της Αυστραλίας στην Περιπλάνηση, οι άνδρες και γυναίκες στη Βενετία στο Μετά τα μεσάνυχτα, ο εξωγήινος στον 'Ανθρωπο που έπεσε στη Γη και οι Αμερικανοί στη Βιέννη στη Η δύναμη της σάρκας.
Από το 1957 μέχρι το 1977 ο Νίκολας Ρόουγκ ήταν νυμφευμένος με την Αγγλίδα ηθοποιό Σούζαν Στήβεν , με την οποία απέκτησαν 4 γιους: τους Γουόλντο, Νίκο, Σόλτο και Λυκ.
Ο Ρόουγκ επιλέχθηκε για να σκηνοθετήσει μία προσαρμογή του παιδικού μυθιστορήματος του Ρόαλντ Νταλ «Οι μάγισσες» από τον Τζιμ Χένσον, που είχε εξασφαλίσει τα κινηματογραφικά δικαιώματα για το βιβλίο.
Ο κινηματογραφιστής Ντάνκαν Τζόουνς, γιος του Ντέιβιντ Μπόουι, απεκάλεσε τον Ρόουγκ «μεγάλο αφηγητή ιστοριών» και προσέθεσε ότι είναι αδύνατον να τον μιμηθεί κανείς.
Ο Ρόουγκ εργάσθηκε επίσης λίγο και στην τηλεόραση, με την προσαρμογή του έργου του Τενεσί Ουίλιαμς Το γλυκό πουλί της νιότης, καθώς και της Καρδιάς του σκότους.
Ταξινομείται από τον οργανισμό του ως διάλεκτος της νέας ελληνικής γλώσσας με την έννοια της σύγχρονης καθομιλούμενης γλώσσας των ελληνικών γλωσσών, όπως τα ποντιακά και τα τσακωνικά, καθώς η καλαβριανή εκδοχή θεωρείται πως είναι κοντινότερα στα νέα ελληνικά.
Η καλαβριανή διάλεκτος δεν είχε ποτέ εκτεταμένη χρήση, όπου εκτός από την καθημερινή επικοινωνία μεταξύ των ομιλητών της δεν απέκτησε ποτέ κάποιον σημαντικό ρόλο στην τοπική αυτοδιοίκηση, λογοτεχνία, ή εκκλησιαστικά ζητήματα.
Η χρήση της διαλέκτου έχει τις ρίζες της στην εποχή των αρχαίων ελληνικών αποικιών της Μεγάλης Ελλάδας, ενώ κατά τον Μεσαίωνα η ευρύτερη περιοχή διατέλεσε από το 536 έως το 1071 υπό την διοίκηση των Βυζαντινών -ως θέμα της Καλαβρίας-, έως ότου κατακτήθηκε από τους Νορμανδούς.
Η γλώσσα δοκιμάστηκε ιδιαίτερα τον 20ό αιώνα ειδικά κατά την περίοδο της φασιστικής Ιταλίας καθώς η χρήση της ακολουθούνταν από στίγμα μη ιταλικότητας και αποθαρρύνονταν ενεργά από τις αρχές.
Σήμερα η γλώσσα χρησιμοποιείται σε 9 κωμοπόλεις της περιοχής της Μποβέσια, στις οποίες περιλαμβάνονται η Χώρα του Βούα, Ρογκούντι, Γκαλιτσιάνο, Κοριό ντι Ρογκούντι, Μπόβα Μαρίνα, και η πόλη της Ρέτζιο ντι Καλάμπρια.
Υπάρχουν 2 περιοδικά σε κυκλοφορία στην περιοχή, το το οποίο είναι τρίγλωσσο σε γκρίκο, ιταλικά, και νέα ελληνικά και εκδίδεται κάθε 4 μήνες, και το το οποίο εκδίδεται κάθε 3.
Η διοίκηση του Άντριου Τζάκσον χρησιμοποίησε ένα σύστημα επιλογής διορισμών σε ομοσπονδιακά αξιώματα, το οποίο έδινε έτσι ευκαιρίες στα προηγουμένως περιθωριοποιημένα άτομα να κατέχουν αξιώματα.
Επιπλέον, η προεδρία του χαρακτηρίστηκε από την παραχώρηση δικαιώματος ψήφου σε όλους τους άνδρες (που αρχικά περιοριζόταν σε λευκούς άνδρες που κατείχαν περιουσία ή πλήρωναν φόρους), ως μέρος της μεγαλύτερης δημοκρατίας για τον κοινό άνθρωπο.
Από οικονομική άποψη, η διοίκηση του Τζάκσον ενθάρρυνε το εμπόριο με την Ευρώπη, οδηγώντας σε αύξηση των θέσεων εργασίας για τον κοινό άνθρωπο στη γεωργία και τη βιομηχανία.
Ενώ ιστορικά πολλοί πολιτισμοί έχουν θεσμοθετήσει την έννοια μιας κοινής τάξης στην κοινωνία, από τον 20ο αιώνα ο όρος κοινός άνθρωπος έχει χρησιμοποιηθεί με μια γενικότερη έννοια να αναφέρεται σε τυπικά μέλη της κοινωνίας σε αντίθεση με τους ιδιαίτερα προνομιούχους .
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Άντριου Τζάκσον έδωσε την ελπίδα στον κοινό άνθρωπο με βάση το δικό του παράδειγμα, επειδή εξελίχθηκε από ένα φτωχό Σκωτσεζοϊρλανδό Αμερικανό στον έβδομο Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών .
Εδώ ο κοινός άνθρωπός, εκτός από τον άνθρωπο που εργάζεται, προϋποθέτει και κάτι ακόμα: ο κοινός άνθρωποι δεν είναι μόνο κοινός επειδή εργάζεται, αλλά, το πιο σημαντικό, επειδή εργάζεται πάνω στο κοινό.
Έτσι όπως εννοούμε τα ονόματα άλλων επαγγελμάτων, όπως δηλαδή ο φούρναρης , ο υφαντής και ο μυλωνάς , πρέπει να κατανοήσουμε και τον όρο κοινός άνθρωπος .
Ο κοινός λαός, επίσης γνωστός ως κοινός άνθρωπος, κοινά ή μάζες, είναι οι απλοί άνθρωποι σε μια κοινότητα ή έθνος που στερούνται σημαντικού κοινωνικού καθεστώτος, ειδικά εκείνοι που δεν είναι μέλη ούτε των βασιλικών οικογενειών, της ευγένειας, του κλήρου, ούτε κάποιου μέλους της αριστοκρατίας.
Η Αετορράχη βρίσκεται στα νοτιοανατολικά του νομού Ιωαννίνων, κτισμένη στις νοτιοανατολικές πλαγιές της οροσειράς Αετοράχη και κοντά στην επαρχιακή οδό Άρτας - Ιωαννίνων.
Το κέλυφος του παλιού πέτρινου δημοτικού σχολείου έχει χαρακτηριστεί από το 2007, ως μνημείο "διότι αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα σχολικού κτιρίου του τέλους του 19ου αιώνα".
Στη τοποθεσία "Ζέκος" βρίσκεται ερειπωμένος σήμερα νερόμυλος και η τοποθεσία "Αετορράχες" σε υψόμετρο 810 μέτρα, προσφέρει πανοραμική θέα της γύρω περιοχής μέχρι τον ποταμό Άραχθο.
Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με την Λάζαινα αποτελούν τη τοπική κοινότητα Αετορράχης που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κατσανοχωρίων του Δήμου Βορείων Τζουμέρκων και σύμφωνα με την απογραφή 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 116 κατοίκους ενώ ως οικισμός 49.
Την περίοδο του Α Βαλκανικού Πολέμου οι Τούρκοι είχαν δημιουργήσει στην περιοχή προκεχωρημένη γραμμή άμυνας που αποτελούσε μέρος της οχύρωσης των Ιωαννίνων.
Στις 29 Νοεμβρίου 1912 δύο τάγματα ευζώνων και μια πυροβολαρχία, μετά από μάχη 30 ωρών, τους ανάγκασαν να υποχωρήσουν και έτσι προχώρησαν τα ελληνικά στρατεύματα προς το Μπιζάνι .
Οι εκλογές στη Βαυαρία επισκιάστηκαν από την ομοσπονδιακή πολιτική και την κατάσταση της γερμανικής κυβέρνησης συνασπισμού έπειτα από δύο κυβερνητικές κρίσεις, τον "καβγά για το άσυλο", τον Ιούνιο/Ιούλιο, και την κρίση γύρω από τον Χανς-Γκέοργκ Μάασεν τον Σεπτέμβριο.
Τέσσερις ημέρες πριν τις εκλογές, η αρχηγός του Άντρεα Νάλες είχε επικρίνει τη γερμανίδα καγκελάριο Άνγκελα Μέρκελ και την κατηγόρησε για "έλλειψη ηγεσίας".
Η περιοχή της Μπάνια Λούκα κατελήφθη από τους Οθωμανούς κατά την διάρκεια του 16ου αιώνα, ενώ, μεταξύ του 1554 και του 1563, η πόλη κατέστη πρωτεύουσα του Σαντζακιού της Βοσνίας.
Εμπρός στην απειλή την οποία αποτελούσαν για την Οθωμανική Αυτοκρατορία η Αυστρία και η Βενετική Δημοκρατία, το Πασαλίκι της Βοσνίας δημιουργήθηκε το 1580, ενώ η Μπάνια Λούκα κατέστη εκ νέου πρωτεύουσα.
Το 1660, ο Οθωμανός περιηγητής Εβλιγιά Τσελεμπί, κατά το πέρασμά του από την Μπάνια Λούκα, αναφέρει την ύπαρξη δύο φρουρίων, το ένα στο Ντόνι Σέχερ και το άλλο στο Γκόρνι Σέχερ, χωρίς ωστόσο να δώσει παραπάνω λεπτομέρειες.
Συγκεκριμένα, ο αυστριακός στρατός, ευρισκόμενος υπό την ηγεσία του Χιλντμπουργκχάουζεν προήλασε έως την κοιλάδα του Βρμπας και ξεκίνησε πολιορκία του φρουρίου, ωστόσο δέχθηκε εκ των όπισθεν επίθεση από τον βεζίρη Αλί Πασά Χεκίμογλου, με αποτέλεσμα να γνωρίσει σημαντικές απώλειες και να υποχρεωθεί σε υποχώρηση.
Κατά τη διάρκεια αρχαιολογικών ανασκαφών οι οποίες πραγματοποιήθηκαν εντός της περιμέτρου των τειχών του φρουρίου, ορισμένα ευρήματα ανευρέθηκαν, χρονολογούμενα από την παλαιολιθική περίοδο, καθώς και ορισμένα τέχνεργα χρονολογούμενα από την εποχή του χαλκού και την εποχή του σιδήρου.
Τα αρχαιολογικά ευρήματα που ανευρέθηκαν στην συγκεκριμένη τοποθεσία καταδεικνύουν, επίσης, την παρουσία οικισμού, ο οποίος γνώρισε ανάπτυξη κατά την διάρκεια της ρωμαϊκής περιόδου, από τον 2ο έως τον 6ο αιώνα.
Ευρισκόμενο στα σύνορα μεταξύ των επαρχιών της Δαλματίας και της Παννονίας, ο οικισμός βρισκόταν επί της οδού η οποία συνέδεε την Αδριατική Θάλασσα με την σημερινή πόλη της Γκράντισκα.
Σήμερα, φιλοξενεί το Θερινό Φεστιβάλ Θεάτρου της Μπάνια Λούκα, χώρους παιχνιδιού για παιδιά, εστιατόρια, καθώς και το Γραφείο για την προστασία της πολιτισμικής και φυσικής κληρονομιάς της Σερβικής Δημοκρατίας της Βοσνίας , με έτος ίδρυσης το 1976.
Η Μαρία γεννήθηκε στο Βουκουρέστι ως η πρώτη Πριγκίπισσα της Ρουμανίας, η οποία ανήκε επίσης στον Οίκο του Χόεντσολλερν-Ζιγκμαρίνγκεν, στις 8 Σεπτεμβρίου του 1870.
Όλοι όσοι ήξεραν τη Μαρία την περιέγραψαν ως ένα όμορφο και ανεπτυγμένο για την ηλικία του παιδί, και κοίταζε χάρτες και να προσδιορίσει διαφορετικές χώρες για διασκέδασή της όταν ήταν μόλις δυόμισι ετών.
Το φέρετρο ήταν καλυμμένο με λευκό σατέν, με ασημένια στολίδια δαντέλας και ήταν τόσο μεγάλο όσο ένα για έναν ενήλικα, επειδή το σώμα της Πριγκίπισσας περιτυλίχθηκε με διάφορα φυλλάδια μικρότερου μεγέθους τοποθετημένα το ένα μέσα στο άλλο.
Μετά τη θρησκευτική υπηρεσία στην ρουμανική ορθόδοξη ιεροτελεστία, το φέρετρο οδηγήθηκε μέσα από τους κήπους του παλατιού στον τάφο δίπλα στην εκκλησία του παλατιού.
Παρά την πολύ φροντίδα από έναν γιατρό που ονομάζεται Θεόντορι και πολλών άλλων, η νεαρή πριγκίπισσα κατέληξε στις 9 Απριλίου του 1874 και θάφτηκε στο μοναστήρι του Κοτροτσένι.
Στις 5 Μαΐου εκείνης της χρονιάς, ο Κάρολος έγραψε στον Κάρολο Αντώνιο του Χοεντσόλλερν ότι σκόπευαν να μετακινηθούν στο παλάτι Κοτροτσένι, προκειμένου να είναι πιο κοντά στον τόπο ανάπαυσης της κόρης τους:
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1820, ο Ευγένιος Ονέγκιν είναι ένας βαριεστημένος δανδής στην Αγία Πετρούπολη, που η ζωή του αποτελείται από χορούς, συναυλίες, πάρτι, και τίποτα περισσότερο.
Η περίφημη αυτή ομιλία συχνά αναφέρεται ως το Κήρυγμα του Ονέγκιν: παραδέχεται ότι η επιστολή ήταν συγκινητική, αλλά λέει ότι σύντομα θα βαριόταν με το γάμο και ότι θα μπορούσε να προσφέρει στην Τατιάνα μόνο τη φιλία του· τη συμβουλεύει ψυχρά να ελέγχει τα συναισθήματά της στο μέλλον, μην τυχόν και εκμεταλλευτεί άλλος άνδρας την αθωότητά της.
Μη αντέχοντας άλλο για μια στιγμή, παραδέχεται πως ακόμη τον αγαπά, αλλά δε θα του επιτρέψει να την καταστρέψει και του ξεκαθαρίζει την απόφασή της να παραμείνει πιστή στο σύζυγό της.
Αργότερα, ο Λένσκι, για να πειράξει τον Ονέγκιν, τον καλεί στην ονομαστική εορτή της Τατιάνας, υποσχόμενος μια μικρή συνάντηση με την Τατιάνα, την Όλγα, και τους γονείς τους.
Όταν ο Ονέγκιν φθάνει, βρίσκει αντ' αυτού μια δεξίωση χορού, μια αγροτική παρωδία αντίθετη από τους χορούς της υψηλής κοινωνίας στην Αγία Πετρούπολη, που έχει ήδη βαρεθεί.
Ο σοβαρός και άπειρος Λένσκι προκαλέι τον Ονέγκιν να μονομαχήσουν· ο Ονέγκιν αποδέχεται διστακτικά, καθώς αισθάνεται υποχρεωμένος από την κοινωνική παράδοση.
Ο Πούσκιν υπέστη τη δυσαρέσκεια του τσαρικού καθεστώτος στην Οδησσό και περιορίστηκε στην οικογενειακή ιδιοκτησία των Μιχαηλόφσκων στο Πσκοφ για δύο χρόνια.
Ο Πούσκιν σκόπευε να γράψει ένα κεφάλαιο που ονομάζεται "Το ταξίδι του Ονέγκιν", το οποίο συνέβη μεταξύ των γεγονότων των κεφαλαίων 7 και 8 και στην πραγματικότητα υποτίθεται ότι ήταν το όγδοο κεφάλαιο.
Έχουν δημοσιευθεί αποσπάσματα αυτού του ατελούς κεφαλαίου, με τον ίδιο τρόπο που τμήματα κάθε κεφαλαίου έχουν δημοσιευθεί σε περιοδικά πριν από την πρώτη δημοσίευση του κάθε κεφαλαίου σε ξεχωριστή έκδοση.
Όταν ο Πούσκιν ολοκλήρωσε το όγδοο κεφάλαιο, το δημοσίευσε ως το τελευταίο κεφάλαιο, έχοντας ακόμη την πρόθεση να ολοκληρώσει το κεφάλαιο που λείπει.
Η αδυναμία του να συσχετιστεί με τα συναισθήματα των άλλων και ολόκληρη την έλλειψη ενσυναίσθησης -η σκληρότητα που ενσταλάσσεται σ 'αυτόν από τον «κόσμο»- συνοψίζεται στην πρώτη στροφή του πρώτου βιβλίου από τις εντυπωσιακά εγωκεντρικές σκέψεις του, να είναι με τον ετοιμοθάνατο θείο του, από τον οποίο θα κληρονομήσει το κτήμα του:
Μέχρι το τέλος του χρόνου, ο Πούσκιν είχε γράψει 23 στροφές και είχε φτάσει στις στις 5 Ιανουαρίου 1825, οπότε άρχισε να γράφει στροφές για το ταξίδι του Ονέγκιν και εργάστηκε σε άλλα κομμάτια γραφής.
Θεωρούσε ότι τελείωσε στις 12 Σεπτεμβρίου 1825, αλλά αργότερα συνέχισε τη διαδικασία της αναδιάταξης, προσθήκης και παράλειψης στροφών μέχρι την πρώτη εβδομάδα του 1826.
Η πρώτη ξεχωριστή έκδοση του τέταρτου κεφαλαίου εμφανίστηκε με το πέμπτο κεφάλαιο σε μια δημοσίευση που έγινε στις 31 Ιανουαρίου και 2 Φεβρουαρίου του 1828.
Όταν ο Ναμπόκοφ πραγματοποίησε τη μελέτη του για τη συγγραφή του Ονέγκιν, χάθηκε το χειρόγραφο του έκτου κεφαλαίου, αλλά είναι γνωστό ότι ο Πούσκιν ξεκίνησε το έκτο κεφάλαιο πριν ολοκληρώσει το πέμπτο κεφάλαιο.
Το μεγαλύτερο μέρος του έκτου κεφαλαίου φαίνεται να έχει γραφεί πριν από τις αρχές της 19ης Δεκεμβρίου του 1826 όταν ο Πούσκιν επέστρεψε στη Μόσχα μετά από εξορία στο οικογενειακό του κτήμα.
Στο όνειρο, κυνηγιέται πάνω σε ένα παγωμένο χειμωνιάτικο τοπίο από μια τρομακτική αρκούδα (που αντιπροσωπεύει την αγριότητα του απάνθρωπου προσώπου του Ονέγκιν) και έρχεται αντιμέτωπη με δαίμονες και ξωτικά σε μια καλύβα, που ελπίζει ότι θα της προσφέρει καταφύγιο.
Αυτός ο εφιάλτης έρχεται σε αντίθεση με την ανοιχτή ζωτικότητα των "αληθινών" ανθρώπων στο χορό, δίνοντας δραματική έμφαση στον πόλεμο των ζεστών ανθρώπινων συναισθημάτων ενάντια στη ψυχρή πλαστότητα της κοινωνίας.
Όπως πολλά άλλα μυθιστορήματα του 19ου αιώνα, ο Ονέγκιν γράφτηκε και δημοσιεύθηκε σε σειρά, με κομμάτια κάθε κεφαλαίου να εμφανίζονται συχνά σε περιοδικά πριν την έκδοσή τους.
Οι επόμενες ημερομηνίες προέρχονται κυρίως από τη μελέτη του Ναμπόκοφ σχετικά με τις φωτογραφίες των σχεδίων του Πούσκιν που ήταν διαθέσιμες εκείνη τη στιγμή, καθώς και με τις εργασίες άλλων ανθρώπων για το θέμα.
Η συγγραφή του πέμπτου κεφαλαίου ξεκίνησε στις 4 Ιανουαρίου 1826 και οι 24 στροφές ολοκληρώθηκαν πριν από την έναρξη του ταξιδιού του, για να κάνει αναφορά στον Τσάρο για την ελευθερία του.
Η πρώτη ξεχωριστή έκδοση του πέμπτου κεφαλαίου εμφανίστηκε με το τέταρτο κεφάλαιο σε μια δημοσίευση που έγινε από τις 31 Ιανουάριο και 2 Φεβρουαρίου του 1828.
Ωστόσο, ο "διάβολος πηγαίνει στον Ονέγκιν" όταν κυριολεκτικά και μεταφορικά σκοτώνει τόσο την αθωότητα όσο και την ειλικρίνεια πυροβολώντας τον Λένσκι στη μονομαχία και να απορρίπτοντας την Τατιάνα.
Το πρώτο κεφάλαιο δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά στο σύνολό του σε φυλλάδιο στις 16 Φεβρουαρίου 1825 με πρόλογο που υποδηλώνει ότι ο Πούσκιν δεν είχε σαφές σχέδιο για το πώς θα συνεχίσει το μυθιστόρημα.