polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Το κίνημα αναλήφθηκε από προοδευτικούς στην ποτοαπαγόρευση με Δημοκρατικά και Ρεπουμπλικανικά κόμματα, και απέκτησαν μια εθνική βάση βάσης μέσω της Ένωσης Γυναικείας Χριστιανικής Εγκράτειας.
Η αντίθεση από τη βιομηχανία μπύρας κινητοποίησε τους «υγρούς» υποστηρικτές από τις πλούσιες καθολικές και γερμανικές λουθηρανικές κοινότητες, αλλά η επιρροή αυτών των ομάδων υποχώρησε από το 1917 μετά την είσοδο των ΗΠΑ στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο εναντίον της Γερμανίας.
Σύμφωνα με μια ανασκόπηση της ακαδημαϊκής έρευνας που πραγματοποιήθηκε το 2010 "η ποτοαπαγόρευση πιθανώς να μείωσε την κατά κεφαλήν χρήση του αλκοόλ και τις σχετιζόμενες βλάβες, αλλά αυτά τα οφέλη διαβρώθηκαν με την πάροδο του χρόνου καθώς αναπτύχθηκε μια οργανωμένη μαύρη αγορά και η δημόσια στήριξη στο κίνημα μειώθηκε." Μια μελέτη που επανεξέτασε τις συλλήψεις μέθης σε επίπεδο πόλης κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η απαγόρευση είχε βραχυπρόθεσμο, αλλά όχι μακροπρόθεσμο αποτέλεσμα.
Μια αντίστοιχη μελέτη που εξέτασε τα στατιστικά θνησιμότητας, ψυχικής υγείας και εγκληματικότητας κατά τη διάρκεια της ποτοαπαγόρευσης διαπίστωσε ότι η κατανάλωση αλκοόλ μειώθηκε, αρχικά στο 30% περίπου του προ-απαγορευτικού επιπέδου, αλλά, κατά τα επόμενα χρόνια, αυξήθηκε σε περίπου 60-70% του προ-απαγορευτικού επιπέδου.
Η 18η Τροπολογία του Συντάγματος απαγόρευσε την παραγωγή, πώληση και μεταφορά αλκοολούχων ποτών, ωστόσο, δεν απαγόρευσε την κατοχή ή την κατανάλωση αλκοόλ στις Ηνωμένες Πολιτείες, ένα νομικό κενό το οποίο έδινε το πάτημα στους καταναλωτές που κατείχαν αλκοολούχα ποτά.
Τα ερευνητικά στοιχεία δείχνουν ότι τα ποσοστά κίρρωσης του ήπατος μειώθηκαν σημαντικά κατά τη διάρκεια της ποτοαπαγόρευσης και αυξήθηκαν μετά την κατάργηση της απαγόρευσης.
Σύμφωνα με τον ιστορικό Τζακ Μπλόκερ, "τα ποσοστά θανάτων από κίρρωση και αλκοολισμό, οι εισαγωγές σε νοσοκομεία λόγω αλκοολικής ψύχωσης και οι συλλήψεις σε κατάσταση μέθης μειώθηκαν απότομα τόσο στα πρώτα χρόνια της έναρξης ισχύος της ποτοαπαγόρευσης όσο και κατά τα τελευταία χρόνια της δεκαετίας του 1910, όταν τόσο το πολιτιστικό όσο και το νομικό κλίμα ήταν όλο και πιο αφιλόξενο για τους πότες".
Οι μελέτες του Εθνικού Ινστιτούτου για την Κατάχρηση Αλκοόλ και τον Αλκοολισμό δείχνουν ξεκάθαρα επιδημιολογικά στοιχεία ότι "τα συνολικά ποσοστά θνησιμότητας από κίρρωση μειώθηκαν ραγδαία με την έναρξη της ποτοαπαγόρευσης", παρά την ευρεία παραβίαση του νόμου.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες είχε ξεκινήσει ένα κίνημα υπέρ της ποτοαπαγόρευσης ήδη από τις αρχές του 19ου αιώνα και ως το 1850 αρκετές πολιτείες, κυρίως του νότου, είχαν ψηφίσει νόμους που περιόριζαν ή απαγόρευαν την διάθεση αλκοολούχων ποτών.
Μέλη των δύο αυτών οργανώσεων σχημάτισαν το Κόμμα της Απαγόρευσης , που πήρε μέρος στις προεδρικές εκλογές του 1872, αλλά συγκέντρωσε μόλις 5.608 ψήφους.
Το 1879 ο Τζον Σεντ Τζον εκλέχθηκε κυβερνήτης του Κάνσας, το οποίο αργότερα έγινε η πρώτη πολιτεία στην Αμερική, που κήρυξε παράνομο το αλκοόλ.
Ένα έγγραφο του Εθνικού Γραφείου Οικονομικής Έρευνας του 2016 έδειξε ότι οι νομοί της Νότιας Καρολίνας που θέσπισαν και επέβαλαν την ποτοαπαγόρευση είχαν ως αποτέλεσμα να αυξηθούν οι ανθρωποκτονίες κατά 30 έως 60% σε σύγκριση με τις πολιτείες που δεν επέβαλαν την ποτοαπαγόρευση.
Κατά τη δεκαετία του 1920, ο ετήσιος προϋπολογισμός του Γραφείου Ποτοαπαγόρευσης αυξήθηκε από 4,4 εκατομμύρια δολάρια σε 13,4 εκατομμύρια δολάρια.
Είναι δύσκολο να εξαχθούν συμπεράσματα σχετικά με τον αντίκτυπο της ποτοαπαγόρευσης στο έγκλημα σε εθνικό επίπεδο, καθώς δεν υπήρχαν παρόμοιες εθνικές στατιστικές σε επίπεδο πολιτειών για το έγκλημα πριν από το 1930.
Ομάδες μαφίας και άλλες εγκληματικές οργανώσεις και συμμορίες είχαν περιορίσει ως επί το πλείστον τις δραστηριότητές τους στην πορνεία, στα τυχερά παιχνίδια και στις κλοπές μέχρι το 1920, όταν εμφανίστηκε η οργανωμένη «εκμετάλλευση του ρούμι» ή η λαθραία πώληση ποτών ως απάντηση στην ποτοαπαγόρευση.
Η βιομηχανία αλκοόλ περιορίστηκε από τη διαδοχή των νομοθετικών αρχών της πολιτείας και τελικά έληξε σε εθνικό επίπεδο σύμφωνα με την 18η τροποποίηση του Συντάγματος των Ηνωμένων Πολιτειών το 1920, η οποία ψηφίστηκε «με 68 % υπερψήφιση στην Βουλή των Αντιπροσώπων και 76 % στη Γερουσία», καθώς και επικύρωση από 46 από τις 48 πολιτείες.
Η ενεργοποίηση της νομοθεσίας, γνωστή ως νόμος Βόλστεντ, καθόρισε τους κανόνες για την επιβολή της ομοσπονδιακής απαγόρευσης και καθόρισε τους τύπους αλκοολούχων ποτών που απαγορεύτηκαν.
Η ιδιωτική ιδιοκτησία και η κατανάλωση αλκοόλ δεν έγιναν παράνομες βάσει του ομοσπονδιακού νόμου, αλλά οι τοπικοί νόμοι ήταν αυστηρότεροι σε πολλούς τομείς, με ορισμένες πολιτείες να απαγορεύουν την κατοχή.
Οι περισσότεροι μεγάλοι παραγωγοί αλκοόλ έκλεισαν και μεμονωμένοι πολίτες ανέλαβαν την παράνομη παραγωγή του, αντιστρέφοντας ουσιαστικά την αποτελεσματικότητα της μαζικής παραγωγής και λιανικής πώλησης αλκοολούχων ποτών .
Ενώ η 18η Τροπολογία δεν είχε αυτή την επίδραση στη βιομηχανία λόγω της αποτυχίας της να προσδιορίσει πως θα πρέπει να ορίζεται ένα «αλκοολούχο» ποτό, ο ορισμός του Νόμου Βόλστεντ για 0,5% ή περισσότερο αλκοόλ κατ' όγκο έκλεισε τις ζυθοποιίες, οι οποίες ανέμεναν να συνεχίσουν να παράγουν μπύρα μέτριας ποσότητας σε αλκοόλ.
Σύμφωνα με το Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Ουάσινγκτον, η ποτοαπαγόρευση είχε αρνητικό αντίκτυπο στην αμερικανική οικονομία, καθώς προκάλεσε απώλεια τουλάχιστον 226 εκατομμυρίων δολαρίων ετησίως σε φορολογικά έσοδα μόνο σε ποτά.
Οι υποστηρικτές της ποτοαπαγόρευσης ανέμεναν αύξηση των πωλήσεων μη αλκοολούχων ποτών για να αντικαταστήσουν τα χρήματα από τις πωλήσεις αλκοόλ, αλλά αυτό δεν συνέβη.
Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι «το χρηματικό ποσό που χρησιμοποιήθηκε για την επιβολή της ποτοαπαγόρευσης ξεκίνησε από 6,3 εκατομμύρια δολάρια το 1921 και αυξήθηκε στα 13,4 εκατομμύρια δολάρια το 1930, σχεδόν διπλάσιο από το αρχικό ποσό».
Σε μια μελέτη σε περισσότερες από 30 μεγάλες πόλεις των ΗΠΑ κατά τα χρόνια της απαγόρευσης το 1920 και το 1921, ο αριθμός των εγκλημάτων αυξήθηκε κατά 24%.
Επιπλέον, οι κλοπές και οι διαρρήξεις αυξήθηκαν κατά 9%, οι ανθρωποκτονίες κατά 12,7%, οι επιθέσεις αυξήθηκαν κατά 13%, ο εθισμός στα ναρκωτικά κατά 44,6% και το κόστος της αστυνομικής επιτήρησης αυξήθηκε κατά 11,4%.
Παρά την ελπίδα του κινήματος ότι η απαγόρευση του αλκοόλ θα μείωνε το έγκλημα, η πραγματικότητα ήταν ότι ο Νόμος Βόλστεντ οδήγησε σε υψηλότερα ποσοστά εγκληματικότητας από ό,τι πριν από την ποτοαπαγόρευση και τη δημιουργία μιας μαύρης αγοράς όπου κυριαρχούσαν οι εγκληματικές οργανώσεις.
Σημαντικά θέρετρα, όπως το Ατλάντικ Σίτι και το Γκάλβεστον, ευημερούσαν κατά την διάρκεια της ποτοαπαγόρευσης, λόγω της έλλειψης οργανωμένης αστυνόμευσης και την πολιτική επιρροή γκάνγκστερ, όπως ο Νάκυ Τζόνσον και ο Σαμ Μασέο.
Έτσι το Ατλάντικ Σίτι μετατράπηκε σε ένα κέντρο της πολιτικής, του πολιτισμού και της χλιδής, παίρνοντας το παρατσούκλι " ' " και μένοντας στη λαϊκή κουλτούρα των ΗΠΑ μέχρι και σήμερα.
Αυτή η αρκετά διαδεδομένη εικόνα του Ατλάντικ Σίτι οδήγησε ουσιαστικά στην νομιμοποίηση του τζόγου στα καζίνο της πόλης δεκαετίες αργότερα σε μια προσπάθεια να τονωθεί η τότε οικονομία της πόλης.
Μια μελέτη του 2015 υπολόγισε ότι η κατάργηση της ποτοαπαγόρευσης είχε καθαρό κοινωνικό όφελος «432 εκατομμύριων δολαρίων ετησίως το 1934-1937, περίπου 0,33% του ακαθάριστου εγχώριου προϊόντος. Τα συνολικά οφέλη των 3,25 δισεκατομμυρίων δολαρίων αποτελούνταν κυρίως από αυξημένο πλεόνασμα καταναλωτών και παραγωγών, φορολογικά έσοδα και μειωμένο κόστος εγκληματικής βίας».
Το 1930 ο Επίτροπος Απαγόρευσης εκτίμησε ότι το 1919, έτος πριν από την έναρξη ισχύος του Νόμου Βόλστεντ, ο μέσος Αμερικανός που έπινε ξόδευε 17 δολάρια ετησίως σε αλκοολούχα ποτά.
Το αποτέλεσμα ήταν ότι η παράνομη βιομηχανία αλκοολούχων ποτών έβγαζε κατά μέσο όρο 3 δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως σε παράνομα μη φορολογημένα έσοδα.
Παρ 'όλα αυτά, έχασε υποστηρικτές κάθε χρόνο που ήταν ενεργή και μείωσε τα φορολογικά έσοδα της κυβέρνησης σε μια κρίσιμη περίοδο πριν και κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Ύφεσης.
Με την έναρξη της ποτοαπαγόρευσης, η μαύρη αγορά έκανε την εμφάνιση της και το οργανωμένο έγκλημα κινήθηκε ανοδικά, με τις οργανωμένες συμμορίες να ευημερούν και να κερδίζουν πολιτική επιρροή.
Οι επικριτές επιτέθηκαν στην πολιτική ως αιτία εγκληματικότητας, μειώνοντας τα τοπικά έσοδα και επιβάλλοντας «αγροτικές» προτεσταντικές θρησκευτικές αξίες στην «αστική» Αμερική.
Η κοινή γνώμη στις ΗΠΑ άρχισε να αλλάζει διάθεση και ως το 1919 το 75% των πολιτειών είχε ευθυγραμμισθεί με τη 18η Τροπολογία του Αμερικάνικου Συντάγματος, που απαγόρευε την πώληση ή διακίνηση αλκοολούχων ποτών .
Η ποτοαπαγόρευση ολοκληρώθηκε με την επικύρωση της 20ης Τροπολογίας, η οποία κατάργησε την 18η Τροπολογία στις 5 Δεκεμβρίου 1933, αν και η απαγόρευση συνεχίστηκε σε ορισμένες πολιτείες.
Οι παράνομοι διακινητές και οι γκάνγκστερς έγιναν λαϊκοί ήρωες, καθώς πρόσφεραν δουλειά σε περίοδο μεγάλης ανεργίας, όπως ήταν η εποχή της Μεγάλης Ύφεσης.
Η Ποτοαπαγόρευση στις Ηνωμένες Πολιτείες ήταν μια περίοδος από το 1920 έως το 1933 στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου έγινε παράνομη με συνταγματικό τρόπο η παρασκευή, διακίνηση, εισαγωγή, εξαγωγή και πώληση αλκοολούχων ποτών.
Μια μελέτη του 2021 στο «Περιοδικό της Οικονομικής Ιστορίας» διαπίστωσε ότι οι πολιτείες που υιοθέτησαν την απαγόρευση αλκοόλ νωρίτερα είχαν μεγαλύτερη αύξηση πληθυσμού και αύξηση των αξιών των αγροτικών ακινήτων.
Από τότε, το έχει επεκταθεί σε πολλές περιπτώσεις και ανακαινίστηκε και ανακαινίστηκε το 1998 με σχέδια της αρχιτεκτονικής εταιρείας , η οποία δημιούργησε τον σημερινό πολυλειτουργικό χώρο.
Μετά τις καταστροφές που προκλήθηκαν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, η πόλη του Ρότερνταμ είχε εργαστεί για ανασυγκρότηση και το λιμάνι του Ρότερνταμ ήταν ουσιαστικά πλήρες.
Ο ποταμός Γκαρ έχει τις πηγές του στη νοτιοδυτική Κεντρική Οροσειρά , στην οροσειρά Σεβέν, στην κοινότητα Σαιν-Μαρτέν-ντε-Λανσύκλ του νομού Λοζέρ, σε ύψος 1050 μέτρων και ρέει προς νοτιοανατολική κατεύθυνση.
Στις 23 Νοεμβρίου 2008, η βρετανική εφημερίδα ανέφερε ότι οι πυρκαγιές σε τρία ήταν έργο σκληροπυρηνικών γυμνιστών ή «γυμνιστών μουλάδων», που αντιτίθενται στους ή στους ελευθεριάζοντες.
Υπήρξαν τόσοι πολλοί Γερμανοί επισκέπτες, όπου το Ταχυδρομείο είχε ακόμη ένα καθορισμένο ταχυδρομικό κουτί για επιστολές και ταχυδρομικές κάρτες που αποστέλλονταν στη Γερμανία.
Το είναι ένα μεγάλο περιφραγμένο τμήμα στο βορειοανατολικό άκρο του Καπ ντΑγκντ, παρόλο που είναι προσβάσιμο κατά μήκος της δημόσιας παραλίας από τα ανατολικά.
Αρχικά, ο γυμνισμός δεν είχε μέρος σε αυτές τις προτάσεις, αλλά ο Πολ Ρενέ Ολτρά, ένας από τους αδελφούς, έπεισε τις αρχές να συμπεριλάβουν στα σχέδια τους ένα θέρετρο γυμνιστών στο Καπ ντΆγκντ.
Η παρακείμενη γη στη μακριά αμμώδη παραλία του Καπ ντΑγκντ ανήκε εδώ και πολλά χρόνια στην οικογένεια Ολτρά, η οποία καλλιεργούσε τους ελαιώνες πίσω από τους αμμόλοφους που βρίσκονται δίπλα στην παραλία.
Μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, οι αδελφοί Ολτρά παρατήρησαν ότι οι άνθρωποι έρχονταν σε αυξανόμενο αριθμό για να κατασκηνώσουν στη γη τους και ότι πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους ήθελαν να κάνουν μπάνιο και να κάνουν ηλιοθεραπεία γυμνοί.
Το είναι μια πόλη από μόνη της, με παραλία 2 χιλιομέτρων, μεγάλη μαρίνα, 2.500 χώρους κατασκήνωσης, συγκροτήματα διαμερισμάτων, ξενοδοχείο, καταστήματα, εστιατόρια, νυχτερινά κέντρα, μπαρ, ταχυδρομείο, τράπεζα και ΑΤΜ, πλυντήρια, κομμωτήρια και άλλες εγκαταστάσεις.
Τον Δεκέμβριο του 2009, η τοπική αρχή πρότεινε την ανακαίνιση, καθιστώντας το χωριό σχεδόν ελεύθερο κυκλοφορίας, κατασκευάζοντας διαδρομές και παραλιακά πεζοδρόμια και περιπάτους γεμάτους δένδρα, έναν παραθαλάσσιο δρόμο περιπάτου κατά μήκος της παραλίας και ένα ξενοδοχείο.
Το 2009, η εταιρεία , η οποία φέρει το όνομα του αρχικού υποστηρικτή του θέρετρου, ζήτησε από τους επισκέπτες στην κατασκήνωση, στις βίλες και στα διαμερίσματα που ενοικιάζει, να ανήκουν σε μία γυμνιστική οργάνωση.
Οι αδελφοί Ολτρά άρχισαν να επισημοποιούν τους κανονισμούς για τους κατασκηνωτές στη γη τους και στη συνέχεια αυτό οδήγησε στη δημιουργία του , το οποίο είναι ένα θέρετρο κατασκήνωσης για τροχόσπιτα και σκηνές.
Η Αγκντ είναι προσβάσιμη με τρένο της κατευθείαν από το Παρίσι ή τη Λιλ, ενώ τα κοντινότερα αεροδρόμια είναι το Μπεζιέ-Καπ ντΑγκντ εν Λανγκντόκ, με απευθείας χαμηλού κόστους πτήσεις προς το Ηνωμένο Βασίλειο και τη Σκανδιναβία ή το Μονπελιέ-.
Οι είναι επίσης ενεργοί στις παραλίες γυμνιστών, γεγονός που κάνει πολλούς φυσιολάτρες τουρίστες να αλλάξουν τον προορισμό τους σε κάποιο άλλο πραγματικά οικογενειακό θέρετρο γυμνιστών.
Το άγαλμα ανακαλύφθηκε στον ποταμό Ερώ και στεγάστηκε στο μουσείο του Λούβρου, πριν να διατεθούν οι κατάλληλες εγκαταστάσεις στο Καπ ντΑγκντ για να το φιλοξενήσουν.
Μετά το 1870, τόσο η διάκριση για το φώνημα και το νέο σχήμα του γράμματος δεν χρησιμοποιούταν πολύ διαδεδομένα μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 1900 λόγω τεχνικών προβλημάτων, κατά τον Μπουλίκα.
Μεταξύ των πρώτων εκδόσεων που χρησιμοποίησαν το επίσημο νέο γράμμα ήταν οι λαογραφικές συλλογές που δημοσιεύθηκε από τον Μιχάλ Φεντερόβσκι και η πρώτη έκδοση του Ντούντκα Μπιεουαρούσκαγια του Φραντσίσακ Μπαχούσεβιτς .
Για αρκετά είδη αποδόσεων η ανεπίσημη μορφή συνέχισε να χρησιμοποιείται, μερικές φορές μέσα σε μια ενιαία δημοσίευση , επίσης, υποτίθεται λόγω τεχνικών προβλημάτων.
Αργότερα, ο χαρακτήρας αυτός πιθανώς πέρασε στο Ρουμανικό Κυριλλικό αλφάβητο, απ'όπου το δανείστηκαν οι συγγραφείς του ουκρανικού βιβλίου ποίησης Ρουσάλκα Ντνιστροβάγια το 1837.
Συγκρίνετε το ) με το . Επίσης, όταν μια λέξη που αρχίζει με ακολουθεί φωνήεν, έτσι ώστε να σχηματίζει δίφθογγος μέσω του συνδέσμου, το οποίο γράφεται συνήθως, αλλά όχι απαραίτητα, γράφεται αντ ' αυτού. Για παράδειγμα, στο δεν έχει το ου με βραχύ, , αλλά στο το έχει.
Πριν από αυτό, χρησιμοποιήθηκαν διάφορες παραλλαγές του λατινικού , το οποίο εμφανιζόταν με πλάγια γράμματα σε έργα του Βίντσεντ Ντούνιν-Μαρτσίνκιεβιτς, με οξεία στο του Γιαν Τσέσοτ , το με βραχύ στον Επίμαχ-Σιπίλα 1889, ή απλά το γράμμα το ίδιο .
Τον σεπτέμβριο του 2003, κατά τη διάρκεια της δέκατης χρονιάς των Ημερών Λευκορωσικού Αλφαβητισμού, οι αρχές του Πολάτσκ, της αρχαιότερης πόλης στη Λευκορωσία, έστησαν μνημείο για να τιμήσουν το μοναδικό γράμμα .
Ο γράφει ότι το είχε αρχικά απλή αλληγορική ή εσωτερική σημασία, προερχόμενη κυρίως από την ελίτ ιδεολογία στις ιταλικές αυλές του 15ου αιώνα όταν επινοήθηκε .
Ο εργάστηκε για να ξεφύγει από την αιγυπτιακή φύση του μαντικού ταρώ, φέρνοντάς το πίσω στο ταρώ της Μασσαλίας, δημιουργώντας μια «ελικοειδή» καβαλαστική αλληλογραφία, και μάλιστα πρότεινε ότι το αντιπροσωπεύει στάδια ζωής.
Το 1980, η , μια ψυχολόγος, έγραψε ότι το ταρώ είχε βαθιά ψυχολογική και αρχετυπική σημασία, κωδικοποιώντας ακόμη και ολόκληρη τη διαδικασία της εξατομίκευσης στα ατού του ταρώ .
Το Ταρώ είναι ένα πακέτο από τραπουλόχαρτα, που χρησιμοποιούνταν από τα μέσα του 15ου αιώνα σε διάφορα μέρη της Ευρώπης για παιχνίδια όπως το ιταλικό , το γαλλικό ταρώ και το αυστριακό .
Στα τέλη του 18ου αιώνα, οι κάρτες ταρώ άρχισαν να χρησιμοποιούνται παράλληλα για μαντεία με τη μορφή ταρωλογίας και χαρτομαντείας και στη συνέχεια, αναπτύχθηκαν ειδικές τράπουλες για τέτοιους απόκρυφους σκοπούς.
Μπορεί να τους αποδόθηκε αλληγορική και πολιτιστική σημασία, αλλά πέρα ​​από αυτό, τα ατού αρχικά είχαν μικρή μυστικιστική ή μαγική σημασία Όταν οι τράπουλες χρησιμοποιούνται για παιχνίδια με χαρτιά , αυτές οι κάρτες χρησιμεύουν ως μόνιμα ατού και διακρίνονται από τις υπόλοιπες κάρτες, τις κάρτες στολής, οι οποίες είναι γνωστές από τους αποκρυφιστές ως Μικρά Αρκάνα.
Οι όροι "" και " " χρησιμοποιούνται στις αποκρυφιστικές και μαντικές εφαρμογές της τράπουλας όπως στην άσκηση του Εσωτερικού Ταρώ και προέρχονται από τον - , γράφοντας με το όνομα .
Οι σύγχρονοι ιστορικοί έχουν τη θεωρία, ότι η εξορία της Ιουλίας δεν ήταν ένεκα της μοιχείας, αλλά εξ αιτίας της συμμετοχής της στην εξέγερση του Παύλου.
Κατ' άλλους οι δύο τους έπεσαν θύματα σχεδίων της Λιβίας, τρίτης συζύγου του Αυγούστου, που ήθελε να εξαρθρώσει την οικογένεια της Ιουλίας της Πρεσβύτερης, πράγμα που οδήγησε σε ανοικτή αντιπαράθεση και πτώση του ζεύγους.
ή Ιουλίλλα ή Βιψανία Ιουλία Αγριππίνα από τον γένος των Βιψανίων Αγρίππα και λόγω της μητέρας της από τη Ιουλιο-Κλαυδιανή δυναστεία, ήταν Ρωμαία ευγενής.
Ήταν η πρώτη κόρη και το δεύτερο τέκνο του Μάρκου Βιψάνιου Αγρίππα υπάτου, στρατηγού, αρχιτέκτονα και της Ιουλίας της Πρεσβύτερης, κόρης του Αυγούστου και της Σκριβωνίας.
Η τρεις αδελφοί της Ιουλίας της Νεότερης απεβίωσαν 18, 23, 25 ετών· η αδελφή της Αγριππίνα η Πρεσβύτερη έγινε μητέρα του Καλιγούλα, πεθερά του Κλαύδιου και γιαγιά του Νέρωνα.
Ωστόσο, στις 18 Μαρτίου, τρεις ημέρες πριν από το πρώτο παιχνίδι της ομάδας, έφυγε από τις Φιλιππίνες για να παρευρεθεί σε μία «σημαντική οικογενειακή υπόθεση».
Αφού δεν επιλέχθηκε στο Ντραφτ του 2016, ο Έλις υπέγραψε το πρώτο επαγγελματικό συμβόλαιο του με το μαυροβουνιακό σύλλογο ΚΚ Μορνάρ Μπαρ της Αδριατικής Λίγκας.
Στις 18 Ιανουαρίου 2023, βρήκε τον επόμενο σταθμό της καριέρας του, καθώς μετακόμισε στην Ιταλία για λογαριασμό της Τρεβίζο με την οποία μέτρησε 11.8 πόντους και 7.6 ριμπάουντ.
Ωστόσο, ο Φερέιρα δυσκολεύτηκε με τις φυσικές απαιτήσεις του αγγλικού ποδοσφαίρου, δηλώνοντας σε συνέντευξή του στο : «Όταν ήρθα εδώ , δυσκολεύτηκα να προσαρμοστώ. είναι ένα πολύ φυσικοσωματικό πρωτάθλημα».
Στις 29 Μαΐου 2015, ανακοινώθηκε ότι η Νιούκασλ δεν ενεργοποιούσε το δικαίωμα αγοράς του και ο Φερέιρα θα επέστρεφε στην Σαχτάρ Ντονέτσκ, χωρίς να έχει παίξει ούτε ένα αγωνιστικό λεπτό με την πρώτη ομάδα της Νιούκασλ.
Λόγω των προσωπικών ανησυχιών για την ασφάλεια του, εξ αιτίας του πολέμου στο Ντονμπάς και της πρόσφατης συντριβής της πτήσης ΜΗ17, ο Φερέιρα μαζί με άλλους πέντε ξένους συμπαίκτες του, αρνήθηκε να επιστρέψει στην Ουκρανία μετά από ένα φιλικό αγώνα εναντίον της Λυών, στις 20 Ιουλίου 2014.
Με τη μετεγκατάσταση της προπονητικής βάσης της Σαχτάρ στο Κίεβο και των εγχώριων αγώνων που θα διεξάγονταν στο Λβιβ για τη σεζόν 2014-15 και μετά από συνομιλίες με τον Σέργκεϊ Πάλκιν, ο Φερέιρα και οι συμπαίκτες του επέστρεψαν στο σύλλογο στα τέλη του Ιουλίου.
Μετά τον υποβιβασμό της Μπάνφιλντ στο τέλος της σεζόν 2011-2012 της Πριμέρα Ντιβισιόν Αργεντινής, ο Φερέιρα μετακινήθηκε στη Βέλες Σάρσφιλντ.
Αγωνίστηκε σπάνια για την ομάδα κατά την πρώτη του σεζόν στην Ουκρανία, αλλά κατάφερε να σημειώσει 6 γκολ σε 5 αγώνες, καθώς η Σαχτάρ κέρδισε τον ένατο τίτλο του πρωταθλήματος.
Το έργο της ΕΑΑΤ καλύπτει όλα τα θέματα που έχουν άμεσο ή έμμεσο αντίκτυπο στην ασφάλεια των τροφίμων και των ζωοτροφών, συμπεριλαμβανομένης της υγείας και της καλής μεταχείρισης των ζώων, της προστασίας και υγείας των φυτών και της διατροφής.
Η ΕΑΑΤ υποστηρίζει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης να λαμβάνουν αποτελεσματικές και έγκαιρες αποφάσεις διαχείρισης κινδύνου που να διασφαλίζουν την προστασία της υγείας των Ευρωπαίων καταναλωτών και την ασφάλεια της αλυσίδας τροφίμων και ζωοτροφών.
Η Ευρωπαϊκή Αρχή για την Ασφάλεια των Τροφίμων η εν συντομία ΕΑΑΤ είναι ο οργανισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης που παρέχει επιστημονικές συμβουλές και γνωστοποιεί τους υπάρχοντες και τους αναδυόμενους κινδύνους που συνδέονται με την τροφική αλυσίδα.
Το διοικητικό συμβούλιο ορίζει τον προϋπολογισμό, εγκρίνει τα προγράμματα εργασίας και είναι υπεύθυνο για τη διασφάλιση της αποτελεσματικής συνεργασίας της ΕΑΑΤ με συνεταίρους οργανισμούς σε ολόκληρη την Ευρωπαϊκή Ένωση και πέρα από αυτήν.
Αποτελείται από δεκατέσσερα μέλη που διορίζονται από το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε διαβούλευση με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο από κατάλογο που καταρτίζεται από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή.
Ο εκτελεστικός διευθυντής είναι ο εκπρόσωπος της ΕΑΑΤ και είναι υπεύθυνος για την καθημερινή διοίκηση, τη σύνταξη και την εφαρμογή προγραμμάτων εργασίας και άλλων αποφάσεων που εκδίδει το διοικητικό συμβούλιο.
Σύμφωνα με τους σωφρονιστικούς αξιωματικούς της φυλακής, όταν ένας κατάδικος έφτανε στην προβλήτα του Αλκατράζ, οι πρώτες του σκέψεις ήταν για το πώς να αποδράσει.
Φαινόταν αδύνατο κάποιος να αποδράσει κολυμπώντας από το Αλκατράζ, καθώς η εποχική θερμοκρασία του νερού στον κόλπο του Σαν Φρανσίσκο είναι περίπου 12 βαθμοί κελσίου τον Δεκέμβριο και το θαλάσσιο ρεύμα μπορεί να υπερβεί τους 6 κόμβους.
Τα γεγονότα αυτά, καθώς και περιστασιακές επισκέψεις από μεγάλους λευκούς καρχαρίες και αιχμηρούς βράχους, έκαναν τους φυλακισμένους να αποθαρρύνονται στις περισσότερες απόπειρες απόδρασης.
Η πρώτη απόπειρα απόδρασης από τη φυλακή έγινε στις 27 Απριλίου 1936 από τον Τζοσέφ Μπόουερς, στον οποίο είχε ανατεθεί το καθήκον της καύσης απορριμμάτων στον αποτεφρωτήρα.
Δούλευε στην καύση απορριμμάτων στον αποτεφρωτήρα του νησιού κατά τις ώρες εργασίας, όταν ξαφνικά έτρεξε και άρχισε να σκαρφαλώνει ένα φράκτη με αλυσίδα στην άκρη του νησιού σε μια προφανή προσπάθεια να πάει προς την ακτή.
Όταν εντοπίστηκε σε αυτήν την ενέργεια του από τον δεσμοφύλακα που βρισκόταν στο πύργο της Δυτικής Οδού, και αρνήθηκε να υπακούσει στις διαταγές του να κατέβει κάτω, τον πυροβόλησαν.
Το περιστατικό που ονομάστηκε " " του Μπόουερς θεωρήθηκε από τους κρατούμενους, ως μια πραγματική απόπειρα απόδρασης, ή ως μια σκόπιμη αυτοκτονία , ή ως μια προσπάθεια να ανέβει για να αρπάξει τα σκουπίδια που είχαν σφηνωθεί στο φράκτη, ή ως μια προσπάθεια να αναρριχηθεί στον φράχτη για να τάισει ένα γλάρο.
Ωστόσο, ανεξάρτητα από το αρχικό κίνητρο του Μπόουερ, είναι αναμφισβήτητο ότι ο Μπόουερ αγνόησε τα δυνατά μηνύματα των φρουρών για να σταματήσει και συνέχισε να αναρριχείται ακόμη και όταν οι φρουροί άρχισαν να τον πυροβολούν, έτσι ώστε έπεσε στο εξωτερικό μέρος του φράχτη.
Ο Άρθουρ Μπάρκερ, ο Γουίλιαμ Μάρτιν, ο Ρούφους ΜακΚέην, ο Χένρι Γιανγκ και ο Ντέιλ Στάμφιλ ήταν κρατουμένοι στη δήθεν ασφαλέστερη πτέρυγα της - της φυλακής, όταν κατάφεραν να ξεφύγουν από τα κελιά τους και να φτάσουν στην ακτή του νησιού τη νύχτα της 13ης Ιανουαρίου 1939.
Στην τρίτη προσπάθεια απόδρασης πήραν μέρος οι Ρούφους Φράνκλιν, Τόμας Λιμέρικ και ο Τζέιμς Λούκας, οι οποίοι επιτέθηκαν σε έναν δεσμοφύλακα με ένα σφυρί στο εργαστήριο ξυλογλυπτικής στο κτίριο των βιοτεχνιών και στη συνέχεια προχώρησαν στην οροφή, όπου ένας ένοπλος φρουρός πυροβόλησε τους Φράνκλιν και Λιμέρικ.
Ο Τζο Κρέτζερ, ο Σαμ Σοκλέυ, ο Άρνολντ Κάυλ και ο Λόυντ Μπάρκντολ εργάζονταν στην περιοχή των βιομηχανιών όταν ξεφύγαν από τους δεσμοφύλακες και προσπάθησαν να βγουν από τα παράθυρα του κτίριου για να φτάσουν στην ακτή.
Ο κρατούμενος Τζον Τζιλς που εργαζόταν στην αποβάθρα του Αλκατράζ κατάφερε να φτιάξει μια στολή από λοχία του στρατού των ΗΠΑ (πιθανότατα από κομμάτια που έκλεψε από σακούλες πλυσίματος του στρατού που στάλθηκαν στο νησί για καθαρισμό) και επιβιβάστηκε σε ένα πλοίο που παρείχε υπηρεσίες μεταξύ κυβερνητικών εγκαταστάσεων του Σαν Φρανσίσκο.
Ο Φλόυντ Γουίλσον εξαφανίστηκε από την δουλειά του στην αποβάθρα του νησιού, αλλά ανακαλύφθηκε από τους φρουρούς αφού προηγούμενως κρυβόταν για 12 ώρες ανάμεσα σε μεγάλους βράχους κατά μήκος της ακτής.
Λίγο μετά την αναχώρηση του πλοίου για το νησί Έιντζελ, οι υπάλληλοι στην προβλήτα του Αλκατράζ και στο πλοίο ανακάλυψαν την μεταμφίεση και ο Τζιλς συνελήφθη στο νησί Έιντζελ και επέστρεψε στο Αλκατράζ.
Υπήρξαν συνολικά 14 απόπειρες απόδρασης από το ομοσπονδιακό σωφρονιστήριο του Αλκατράζ για τα 29 χρόνια που λειτούργησε ως ομοσπονδιακό σωφρονιστικό ίδρυμα.
Ροβέρτος Σπυρόπουλος, 72, Έλληνας πολιτικός και συνδικαλιστής, υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων και διοικητής του ΟΑΕΔ και του ΙΚΑ .
Τζέφρι Τόρντοφ, βαρόνος του Τόρντοφ, 90, Βρετανός επιχειρηματίας και πολιτικός, μέλος της Βουλής των Λόρδων και πρόεδρος του Φιλελεύθερου Κόμματος .
Χοσέ Αντόνιο Ρέγες, 35, Ισπανός ποδοσφαιριστής της Ρεάλ , εθνικής Ισπανίας και της Ατλέτικο Μαδρίτης , κάτοχος του ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ , σε τροχαίο.
Φρανσίν Σαπίρο, 71, Αμερικανίδα ψυχολόγος, η οποία ανέπτυξε την ψυχοθεραπεία της κίνησης των ματιών προκειμένου να αναλυθούν τα συμπτώματα των τραυματικών εμπειριών.
Γιώργος Βουκελάτος, 88, Έλληνας αντιδικτατορικός αγωνιστής και δημοσιογράφος, διευθυντής του πολιτικού γραφείου του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη και πρόεδρος των ΕΛΤΑ .
Κίριλ Τσενέφσκι, 76, σκηνοθέτης του κινηματογράφου από την Βόρεια Μακεδονία, (Μαύρος Σπόρος-ταινία που αναφέρεται στον ελληνικό εμφύλιο πόλεμο).
Γιοσλ Ρίντερ, 86, Αυστριακός χιονοδρόμος του αλπικού σκι, ο οποίος άναψε την Ολυμπιακή Φλόγα στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες του Ίνσμπρουκ , παγκόσμιος πρωταθλητής στο σλάλομ .
Κύριες σύζυγοι του Μεντουχοτέπ Β θεωρείται ότι ήταν η Νεφερού και η Τεμ , οι οποίες ενταφιάστηκαν σε υπόγειους λαξευτούς τάφους, μέσα στο νεκρικό συγκρότημά του.