polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Το Μαύρο Καζάνι ήταν η τελευταία ταινία κινουμένων σχεδίων της που ολοκληρώθηκε στο αρχικό κτίριο εικονογραφήσεων των στο Μπέρμπανκ της Καλιφόρνια, αφού το τμήμα εικονογράφησης μεταφέρθηκε τον Δεκέμβριο του 1984 στις εγκαταστάσεις του στην πόλη Γκλέντεϊλ και, έπειτα από εταιρική αναδιάρθρωση, επέστρεψε στις νέες εγκαταστάσεις του Μπέρμπανκ στα μέσα της δεκαετίας του 1990.
Στο τμήμα ομοφωνίας διαβάζουμε: «Φιλόδοξο αλλά ελαττωματικό, το Μαύρο Καζάνι είναι τεχνικά εξαίσιο ως συνήθως, αλλά του λείπουν οι συναρπαστικοί χαρακτήρες των άλλων κλασικών ταινιών κινουμένων σχεδίων της ».
Τη σκηνοθεσία της ταινίας έκαναν οι Τεντ Μπέρμαν και Ρίτσαρντ Ριτς, οι οποίοι είχαν σκηνοθετήσει και στο παρελθόν μια ταινία κινουμένων σχεδίων της , την Αλεπού και το Κυνηγόσκυλο .
Τις φωνές τους στους ήρωες χαρίζουν οι Γκραντ Μπάρντσλεϊ, Σούσαν Σέρινταν, Φρέντι Τζόουνς, Νάιτζελ Χόθορν, Τζον Μπάινερ και Τζον Χερτ.
Η μουσική επένδυση της ταινίας έλαβε θετικές κριτικές από τους κριτικούς και σήμερα θεωρείται ως μία από τις καλύτερες δουλειές του Μπέρνσταϊν και από τις καλύτερες μουσικές σε ταινίες κινουμένων σχεδίων της , παρά τη σκοτεινότητά της.
Ο Αδόλφος υποτάχθηκε στον Πάπα και συμβιβάστηκε με τον νέο αρχιεπίσκοπο Ντίτριχ Α του Χένγκεμπαχ: θα λάμβανε 250 μάρκα ετησίως και θα έμενε ως βοηθός επίσκοπος στην Κολωνία.
Στις νέες εκλογές της αρχιεπισκοπής εξελέγη το 1216 ο Ένγκελμπερτ Β του Μπεργκ, εξάδελφος του Αδόλφου, που υποστήριζε τον Αδόλφο και κατά το σχίσμα του έφερνε αγαθά από τον Σύλλογο του καθεδρικού.
Το ίδιο έτος ο Αδόλφος με επιδεξιότητα διευθέτησε την απελευθέρωση του Ριχάρδου Α της Αγγλίας, τον οποίο παρέλαβε με αξιοσημείωτη επισημότητα στην Κολωνία σύντομα μετά.
Δήλωσε αντίθετος με τα σχέδια ενός κληρονομικού βασιλείου, όπως ήθελε ο Ερρίκος ΣΤ Χοενστάουφεν και το 1195 αρνήθηκε την επιθυμία του Ερρίκου ΣΤ για την εκλογή του γιου του Φρειδερίκου .
Πάντως όταν το 1197 απεβίωσε ο Ερρίκος ΣΤ, ο Αδόλφος κήρυξε άκυρη την εκλογή, διότι ο Φρειδερίκος Β δεν είχε βαπτιστεί και ο βασιλιάς πατέρας του έθεσε τους υποψηφίους υπό πίεση.
Στον αγώνα που ακολούθησε για τη διαδοχή μεταξύ των Χοενστάουφεν και των Γουέλφων, ο Αδόλφος έστεψε το 1198 τον Όθωνα Δ των Γουέλφων στο Άαχεν βασιλιά της Γερμανίας.
Νέος αρχιεπίσκοπος εκλέχθηκε ο Μπρούνο Δ του Ζάιν στην Κολωνία, αλλά έπρεπε από τη Ρηνανία να περάσει μέσα από την επικράτεια του Χοενστάουφεν, πράγμα που δεν μπόρεσε να κάνει· έτσι έγινε σχίσμα στην αρχιεπισκοπή.
Μάτι Νίκανεν, 55, Φινλανδός τραγουδιστής και άλτης του σκι, χρυσός Ολυμπιονίκης , 1988 στο ατομικό ΝΗ και στο ατομικό και ομαδικό - 2ος το 1984 στο ατομικό ΝΗ), παγκόσμιος πρωταθλητής .
Διονύσης Αρβανιτάκης, 77, Έλληνας αρτοποιός της Κω, ο οποίος είχε γίνει γνωστός σε όλη την Ευρώπη για την καθημερινή και συνεχή βοήθεια του στους πρόσφυγες και τους μετανάστες που είχαν έρθει στο νησί.
Εξελέγη Δόγης της Βενετίας την εποχή που η επιδημία πανώλης την τριετία 1629 - 1631 είχε θανατώσει το ένα τρίτο του πληθυσμού της πόλης, ανάμεσα στα θύματα ήταν και ο προκάτοχος του Νικολό Κονταρίνι.
Η εκλογή του έγινε με 41 ψήφους έναντι μιας αν και ο ιστορικός Κλαύδιος Ρεντίνα ανέφερε την εκλογή σαν άκυρη επειδή η μοναδική αντίπαλη ψήφος ανήκε στον Ρενιέρ Ζεν τον εχθρό του Τζοβάννι Α Κορνέρ γνωστό για την ακαταλληλότητα του.
Η μεγάλη έκρηξη της βουβωνικής πανώλης που έφερε την εποχή της εκλογής του 45.000 θύματα στάθηκε αιτία να ακυρωθούν τα μεγαλοπρεπή πανηγύρια που ακολουθούσαν πάντοτε στην Βενετία την εκλογή κάθε νέου δόγη, η πανώλη υποχώρησε τελικά τον Νοέμβριο του 1631.
Ο προκάτοχος του Νικολό Κονταρίνι είχε ορκιστεί όταν περάσει η θανατηφόρα επιδημία να κτίσει εκκλησία αφιερωμένη στην Παναγία για να την ευχαριστήσει, η εκκλησία αυτή ήταν ο Καθεδρικός Ναός της Αγίας Μαρίας της Υγείας.
Ο Φραντσέσκο Ερίτζιο γιόρτασε τα εγκαίνια της εκκλησίας με μεγαλοπρεπή παρέλαση στα Εισόδια της Θεοτόκου που ξεκινούσε από το προάστιο Σαν Μάρκο και κατέληγε στο προάστιο Ντορσοντούρο, η παρέλαση επαναλαμβάνεται την ίδια κάθε χρόνο μέχρι σήμερα.
Την δεκαετία του 1630 επικρατούσε ειρήνη στην Δημοκρατία της Βενετίας, επεκτάθηκαν η Πραιτωρία και ο Ναός του Αγίου Κασσιανού, οικοδομήθηκε η πρώτη όπερα στην Ευρώπη και ακολούθησε το Θέατρο του Αγίου Μωυσή .
Η ηρεμία που επικρατούσε διαταράχθηκε με τον "Α Πόλεμο του Κάστρο" στον οποίο η Αγία Έδρα διεκδίκησε το Δουκάτο του Κάστρο που είχε υπό τον έλεγχο του το Δουκάτο της Πάρμα.
Οι Ιωαννίτες Ιππότες λεηλάτησαν τον Σεπτέμβριο του 1644 ένα Γαλιόνι Τούρκων προσκυνητών για την Μέκκα, στην συνέχεια κατέφυγαν στο Βενετοκρατούμενο Ηράκλειο Κρήτης που ονομαζόταν "Χάνδακας".
Ο δόγης Φραντσέσκο Ερίτζο ζήτησε την άδεια να διοριστεί αρχιστράτηγος εναντίον των Οθωμανών, έγινε παρά τις αντιρρήσεις του μελλοντικού δόγη Τζιοβάνι Πεζάρο.
Ο Ερίτζο ξεκίνησε την συγκρότηση του στόλου του εναντίον των Τούρκων αλλά ήταν υπέργηρος 78 ετών και βαριά άρρωστος, πέθανε έναν μήνα μετά τον διορισμό του .
Η ηγεμονία του έμεινε γνωστή στον τελευταίο της χρόνο με την έκρηξη του Μεγάλου Κρητικού Πολέμου με την Οθωμανική Αυτοκρατορία για τον έλεγχο στην Κρήτη, ο πόλεμος θα διατηρηθεί 24 χρόνια και θα κυριαρχήσει στην Γεωπολιτική πολιτική της Μεσογείου.
Ο Φραντσέσκο Ερίτζο καταγόταν από την Οικογένεια Ερίτζο, πατρίκιοι από την Ίστρια, δεν ήταν ιδιαίτερα πλούσιοι αλλά ακολούθησε λαμπρή σταδιοδρομία στην Δημοκρατία της Βενετίας.
Διορίστηκε πρέσβης στον Φερδινάνδο Β της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, στον πάπα Ουρβανό Η και Προβλεπτής σε πολλές Βενετσιάνικες πόλεις, δεν παντρεύτηκε ποτέ.
Το 1922 η Μπούσερ ξεκίνησε τις σπουδές της στο Μπάουχαους στη Βαϊμάρη και, όπως όλοι οι φοιτητές, αρχικά παρακολούθησε τα προκαταρκτικά μαθήματα που διευθύνονταν από τον Γιοχάνες Ίττεν και μαθήματα των Πάουλ Κλέε και Βασίλι Καντίνσκι.
Στη συνέχεια έγινε δεκτή στο εργαστήρι υφαντικής, αλλά το 1923, υπό την καθοδήγηση των Γκέοργκ Μούτσε και Τζόσεφ Χάρτγουιγκ, μεταφέρθηκε στο εργαστήριο γλυπτικής.
Ως μέρος της πρώτης έκθεσης έργων του Μπάουχαους το 1923, σχεδίασε έπιπλα για παιδικά δωμάτια στο στην Βαϊμάρη, καθώς και ένα κουκλοθέατρο και παιδικά παιχνίδια.
Δύο από τα πιο γνωστά έργα της ήταν το , που ολοκλήρωσε το 1923 και αποτελείται από 32 χρωματισμένα ξύλινα κομμάτια, και το που ολοκλήρωσε το 1924 και έχει 39 κομμάτια.
Επίσης, δημιούργησε το το 1923, και, το 1927, κιτ συναρμολόγησης ιστιοφόρων και γερανών, που κυκλοφόρησαν αρχικά από τον Όττο Μάιερ-Βέρλαγκ στο Ράβενσμπουργκ.
Παντρεύτηκε τον ηθοποιό και χορευτή Βέρνερ Σίντχοφ και όταν το Μπάουχαους μεταφέρθηκε στο Ντεσάου το 1925 και εκείνη και ο σύζυγός της, επίσης, μετακόμισαν μαζί του.
Το ίδιο έτος τα έπιπλα και παιχνίδια που είχε σχεδιάσει παρουσιάστηκαν σε ένα συνέδριο που πραγματοποιήθηκε στην Ιένα για νηπιαγωγούς, σύμβουλους νεότητας και παρόχους φροντίδας και επίσης στην έκθεση για την Καλοζωία της Νεολαίας στη Θουριγγία, που πραγματοποιήθηκε στη Βαϊμάρη.
Από το 1917 σπούδασε στη Σχολή Ρίμαν στο Βερολίνο και μετά σε μια Βερολινέζικη σχολή που ήταν παλαιά σχολή εφαρμοσμένων τεχνών και τμήμα του Μουσείου Διακοσμητικών Τεχνών του Βερολίνου.
Μία ατομική έκθεση της δουλειάς της, με τίτλο Άλμα Σίντχοφ-Μπούσερ: ένας νέος κόσμος για τα παιδιά παρουσιάστηκε στο Μουσείο Μπάουχαους, Βαϊμάρη τα έτη 2004-2005 και στο Αρχείο Μπαουχάους, Βερολίνο το 2006.
Η Σίντχοφ-Μπούσερ σκοτώθηκε σε μία αεροπορική επιδρομή του Β' Παγκοσμίου Πολέμου στο Μπούσλαγκ κοντά στη Φραγκφούρτη, την 25 Σεπτεμβρίου 1944.
Θεώρησαν τη μετατόπισή του σε μια πιο φιλικά προσκείμενη προς τη Δύση διακυβέρνηση ως επικίνδυνη, συμπεριλαμβανομένης της κριτικής του Νταούντ για την ένταξη της Κούβας στο Κίνημα των Αδεσμεύτων και την εκδίωξη από τον Νταούντ των Σοβιετικών στρατιωτικών και οικονομικών συμβούλων.
Η καταστολή της πολιτικής αντιπολίτευσης έστρεψε και το υποστηριζόμενο από τη Σοβιετική Ένωση Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα, έναν σημαντικό σύμμαχο του στο πραξικόπημα του 1973 κατά του βασιλιά, εναντίον του.
Τον Ιούλιο του 1973, ενώ ο τελευταίος βασιλιάς του Αφγανιστάν, Μοχάμεντ Ζαχίρ Σαχ βρισκόταν στην Ιταλία και υποβαλόταν σε οφθαλμολογικές χειρουργικές επεμβάσεις, αλλά και θεραπείες για προβλήματα που είχε στην οσφυϊκή χώρα, ο ξάδερφος του και πρώην πρωθυπουργός Μοχάμεντ Νταούντ Χαν πραγματοποίησε πραξικόπημα και σύστησε δημοκρατική κυβέρνηση.
Μετά την ίδρυση της Αφγανικής Δημοκρατίας το 1973 από τον Νταούντ, μέλη του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος του Αφγανιστάν έλαβαν θέσεις στην κυβέρνηση.
Ο Νταούντ έστρεψε επίσης την προσοχή του στα κράτη της Μέσης Ανατολής τα οποία παρήγαγαν πετρέλαιο, όπως η Σαουδική Αραβία, το Ιράκ και το Κουβέιτ, μεταξύ άλλων για οικονομική βοήθεια.
Η Δημοκρατία του Αφγανιστάν ήταν το όνομα της πρώτης δημοκρατίας του Αφγανιστάν, η οποία συστήθηκε το 1973, όταν ο Μοχάμεντ Νταούντ Χαν εκθρόνισε τον ξάδερφό του, βασιλιά Μοχάμεντ Ζαχίρ Σαχ, μέσω ενός αναίμακτου πραξικοπήματος.
Ο Νταούντ ήταν γνωστός για την προοδευτική του πολιτική και τις προσπάθειες εκσυγχρονισμού της χώρας με τη βοήθεια τόσο της Σοβιετικής Ένωσης όσο και των Ηνωμένων Πολιτειών, μεταξύ άλλων.
Επίσης, το 1973, ο πρώην πρωθυπουργός του Αφγανιστάν Μοχαμάντ Χασίμ Μαϊβαντβάλ κατηγορήθηκε ότι σχεδίασε πραξικόπημα, αν και δεν είναι σαφές εάν το σχέδιο στόχευε πραγματικά στη νέα δημοκρατική κυβέρνηση ή στη μόναρχία η οποία είχε μέχρι τότε καταργηθεί.
Ο Μαϊβαντβάλ συνελήφθη και φέρεται ότι διέπραξε αυτοκτονία στη φυλακή πριν από τη δίκη του, αλλά η ευρέως διαδεδομένη φήμη αναφέρει ότι βασανίστηκε μέχρι θανάτου.
Η λογιά τζιργκά ενέκρινε ένα νέο σύνταγμα το οποίο καθιέρωσε προεδρικό μονοκομματικό κράτος τον Ιανουάριο του 1977, ενώ η πολιτική αντιπολίτευση καταπιεζόταν, μερικές φορές με τη χρήση βίας.
Το 1978 πραγματοποιήθηκε στρατιωτικό πραξικόπημα γνωστό ως εξέγερση του Σαούρ, το οποίο υποκινήθηκε από το κομμουνιστικό Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα του Αφγανιστάν, όπου σκοτώθηκε ο Νταούντ και η οικογένειά του.
Ο Έκτος Βενετοτουρκικός πόλεμος ή Πόλεμος του Μοριά που ξέσπασε ανάμεσα στους Βενετσιάνους και τους Οθωμανούς ήταν τμήμα ενός ευρύτερου πολέμου που ξέσπασε τότε σε παγκόσμια κλίμακα ανάμεσα στις χριστιανικές δυνάμεις του Ιερού Συνασπισμού και τους Οθωμανούς.
Μετά την κατάληψη της Πελοποννήσου από τον Φραντσέσκο Μοροζίνι ακολούθησε η συντριβή της Οθωμανικής αυτοκρατορίας στη "Μάχη της Ζέντα" από την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και το Βασίλειο της Ουγγαρίας.
Η Βενετία δέχτηκε με τους όρους της συνθήκης την Πελοπόννησο, την Αίγινα, τη Λευκάδα και τη Ζάκυνθο, παρά τα μεγάλα δώρα που δέχτηκε η Βενετία δεν έδειξε ικανοποιημένη επειδή είχε ξοδέψει πολλά χρήματα και είχε τη μεγαλύτερη συμμετοχή.
Η Πελοπόννησος δεν θα μείνει όμως για πολύ στους Βενετούς, πολύ σύντομα οι ίδιοι οι Έλληνες έντονα δυσαρεστημένοι με τη διακυβέρνηση τους θα καλέσουν ξανά τους Οθωμανούς που θα την ανακαταλάβουν εύκολα με τη βοήθεια τους.
Ο προκάτοχος του Φραντσέσκο Μοροζίνι πέθανε στις 16 Ιανουαρίου 1694, ήταν ένας από τους κορυφαίους κυβερνήτες στη Δημοκρατία της Βενετίας που ανακατέκτησε τα προηγούμενα χρόνια ολόκληρη την Πελοπόννησο από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, σε ηλικία 75 ετών βρισκόταν στο πεδίο της μάχης.
Με τον θάνατο του η Βενετία αντιμετώπιζε μεγάλα οικονομικά προβλήματα και οι Βενετοί αναζητούσαν έναν νέο δόγη ο οποίος δεν θα είχε μεγάλες πολιτικές φιλοδοξίες.
Ο Σιλβέστρο Βαλιέρ εξελέγη Δόγης της Βενετίας και η ενθρόνιση του γιορτάστηκε μεγαλοπρεπέστατα με πολλά πανηγύρια όπως σε όλους τους δόγηδες.
Το Μεγάλο Συμβούλιο είχε απαγορεύσει από το 1645 τα πανηγύρια όταν γινόταν η στέψη κάθε δόγισσας για να περιορίσουν τις σπατάλες λόγω οικονομικών δυσκολιών, ο Σιλβέστρο Βαλιέρ ζήτησε να εξαιρεθεί η δική του σύζυγος και το πέτυχε.
Η Ελισάβετ Κουερίνι κατόπιν στέφτηκε δόγισσα της Βενετίας σε μεγαλοπρεπή τελετή , φορούσε μια χρυσή ρόμπα, ένα λευκό πέπλο και ένα δουκικό στέμμα διακοσμεμένα με κοσμήματα και έναν αδαμάντινο σταυρό στο στήθος.
Δεν περιγράφεται ότι είχε ιδιαίτερα χαρίσματα αλλά ήταν όμορφος, εμφανίσιμος και καλός ομιλητής προσόντα που τον βοήθησαν να ακολουθήσει σταδιοδρομία σε διπλωματικό επίπεδο σαν πρέσβης.
Η κατάσταση της υγείας του χειροτέρευσε τον τελευταίο χρόνο λόγω οικογενειακών διαφορών, πέθανε και τάφηκε στον Ναό Αγίων Ιωάννου και Παύλου στον οποίο έχουν ταφεί άλλοι 24 δόγηδες από τον 15ο αιώνα.
Την περίοδο 1705- 1708 κτίστηκε μεγαλοπρεπής τάφος για να στεγάσει τον ίδιο, τη σύζυγο και τους γονείς του, ο τάφος κατασκευάστηκε με δυο πλευρές από μαύρο μάρμαρο Κορινθιακού ρυθμού.
Τα σχέδια έγιναν από τον αρχιτέκτονα Ανδρέα Τιντάλι, τα γλυπτά κατασκευάστηκαν από τον Αντόνιο Ταρσία και τον Πιέτρο Μπαράττα, η επίβλεψη των αναγλύφων έγινε από τον Γκρουππέλλο Μαρίνο.
Μετά τις 16.00 όμως, τανκς, τεθωρακισμένα αυτοκίνητα, πυροβόλα και φορτηγά γεμάτα στρατιώτες περικύκλωσαν την πόλη και άρχισαν να συλλαμβάνουν κόσμο και να τον περνούν από βάναυση ανάκριση.
Παρά την αριθμητική διαφορά και το γεγονός πως ορισμένοι διαδηλωτές ήταν εξοπλισμένοι πρέπει να ληφθεί υπόψιν ένας σημαντικός παράγοντας: Ο φόβος απέναντι στα τανκς και του στρατιωτικού εξοπλισμού εκείνων που αποπειράθηκαν να αναχαιτίσουν τις διαδηλώσεις.
Οι διαδηλώσεις του Πόζναν , ήταν οι πρώτες από αρκετές διαδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν απέναντι στη φιλοσοβιετική κομμουνιστική κυβέρνηση της Πολωνίας.
Στις 28 Ιουνίου 1956, οι εργάτες ξεκίνησαν διαδηλώσεις στα Εργοστάσια Τσεγκιέλσκι του Πόζναν, απαιτώντας καλύτερες συνθήκες και μισθούς και διαμαρτύρονταν για μια πρόσφατη αύξηση των φόρων και υψηλότερες ποσοστώσεις εργασίας.
Η ομιλία του Νικίτα Χρουστόφ κατά του Στάλιν, τους έδωσε την αντίληψη πως η τρομερή καταπίεση που βίωναν υπό τον Στάλιν ήταν παρελθόν και πλέον θα μπορούσαν να διεκδικήσουν εκ του μηδενός το μέλλον τους.
Δεν ήταν λίγοι εκείνοι οι οποίοι πρωτοστάτησαν με το μήνυμα "Απαιτούμε ψωμί", καθώς ειδικά στην επαρχεία της Πολωνίας αρκετά μεγάλος αριθμός εργατών υποσιτίζονταν.
Ο Λέντουλος Βατιάτος για προσωπική ευχαρίστηση παρέχει στους σκλάβους της σχολής του από μια σύντροφο, επίσης σκλάβα και έτσι ο Σπάρτακος που δεν είχε ποτέ ερωτικές σχέσεις, καλείται να περάσει την νύχτα του με την Βαρίνια .
Όταν αντιλαμβάνεται ότι ο Λέντουλος Βατιάτος τους παρακολουθεί από τον φεγγίτη, ο Σπάρτακος αρνείται να συνευρεθεί ερωτικά με την Βαρίνια, την οποία παράλληλα έχει ερωτευτεί.
Επίσης ο Σπάρτακος προσπαθεί να πιάσει φιλία με τον Αιθίοπα μονομάχο Ντράμπα , ο οποίος αρνείται να γίνει φίλος του, γνωρίζοντας ότι ίσως χρειαστεί στο μέλλον να μονομαχήσουν μέχρι θανάτου.
Μια μέρα ο Λέντουλος Βαριάτος δέχεται την επίσκεψη του διεφθαρμένου γερουσιαστή Μάρκου Λικίνιου Κράσσου , ο οποίος του ζητάει να οργανώσει μια μονομαχία μεταξύ σκλάβων, για να ψυχαγωγηθεί η σύζυγός του Λαίδη Έλενα , η κουνιάδα του Κλαυδία και ο σύζυγός της Μάρκος Γλάβρος .
Η σύζυγος του Μάρκου Λικίνιου επιλέγει προσωπικά τους τέσσερις σκλάβους, μεταξύ των οποίων και τον Σπάρτακο, οι οποίοι πρόκειται να μονομαχήσουν μέχρι θανάτου.
Στην αρένα ο Σπάρτακος έρχεται αντιμέτωπος με τον Ντράμπα, ο οποίος καταφέρνει να τον αφοπλίσει με την τρίαινά του, αλλά όταν καλείται να σκοτώσει τον Σπάρτακο επιτίθεται αντ' αυτού στον Μάρκο Λικίνιο που παρακολουθεί το θέαμα από την εξέδρα και σκοτώνεται από τη λόγχη ενός φύλακα.
Στέλνει τον Μάρκο Γλάβρο να αντιμετωπίσει τους σκλάβους, αφήνοντάς ένα μικρό μέρος του στρατού με αρχηγό τον Ιούλιο Καίσαρα να φυλάει τη Ρώμη, ενώ παράλληλα συνωμοτεί με τον Λέντουλο Βατιάτο, ο οποίος θεωρεί τον Κράσσο υπαίτιο της εξέγερσης.
Ο πρώτος σκηνοθέτης της ταινίας Άντονι Μαν, απολύθηκε μετά την πρώτη εβδομάδα των γυρισμάτων από τον Κερκ Ντάγκλας, του οποίου η εταιρία έκανε την παραγωγή της ταινίας.
Τη θέση του πήρε ο Στάνλεϊ Κιούμπρικ που είχε συνεργαστεί ξανά με τον Ντάγκλας, όταν ο ηθοποιός είχε πρωταγωνιστήσει στην ταινία του σκηνοθέτη Σταυροί στο μέτωπο .
Ο σεναριογράφος Ντάλτον Τράμπο ήταν ένας από τους δέκα καλλιτέχνες που άνηκαν στη Μαύρη Λίστα του Χόλυγουντ, κατά την περίοδο του Μακαρθισμού και είχε, μαζί με τους υπόλοιπους εννιά, εξοστρακιστεί από το Χόλιγουντ με την κατηγορία ότι ήταν φιλοκομμουνιστής.
Ο Κερκ Ντάγκλας ανακοίνωσε ότι ο σεναριογράφος του Σπάρτακου ήταν ο Τράμπο κι ο Τζον Κένεντι προκάλεσε όσους αντέδρασαν να πάνε να δουν την ταινία, δίνοντας έτσι τέλος στο κυνήγι μαγισσών.
Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ο Κερκ Ντάγκλας στον ρόλο του Σπάρτακου, ο Λόρενς Ολίβιε στον ρόλο του Μάρκου Λικίνιου Κράσου, η Τζιν Σίμονς στον ρόλο της Βαρίνιας, ο Πίτερ Ουστίνοφ στον ρόλο του εμπόρου σκλάβων, Λέντουλου Βατιάτου, ο Τζον Γκάβιν στον ρόλο του Ιουλίου Καίσαρα, ο Τσαρλς Λότον στον ρόλο του Σεμβρόνιου Γράκχου και ο Τόνι Κέρτις στον ρόλο του Αντωνίνου.
Το 2017 η ταινία επελέγη από τη Βιβλιοθήκη του Αμερικάνικου Κογκρέσου ως τμήμα του Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου ως πολιτιστικά, ιστορικά και αισθητικά σημαντική.
Επίσης, ο όμιλος λειτουργεί από το 1969 την πρώτη στην Ελλάδα Σχολή Ιστιοπλοΐας Ανοικτής Θαλάσσης , από την οποία έχουν αποφοιτήσει πάνω από 30.000 αθλητές.
Ο ΠΟΙΑΘ ακόμη συνέβαλλε σημαντικά στην διάδοση του αθλήματος στην χώρα ιδρύοντας παραρτήματα σε πολλά μέρη της, τα περισσότερα από τα οποία έχουν πλέον αυτονομηθεί και να υφίστανται ως ξεχωριστοί όμιλοι.
Στο κτίριο στεγάζονται τα γραφεία του ομίλου, εντευκτήριο, βιβλιοθήκη, δύο αίθουσες εκπαιδεύσεως / σεμιναρίων χωρητικότητας 180 ατόμων, μία αίθουσα πολλαπλών χρήσεων καθώς και εργαστήρια μηχανών και αποθήκες ναυτιαθλητικού υλικού.
Ο όμιλος διοργανώνει πολλούς αγώνες με γνωστότερη τη Διεθνή Ιστιοπλοϊκή Εβδομάδα Αιγαίου από το 1964, με μεγάλη συμμετοχή ελληνικών και ξένων σκαφών.
Η παραγωγή είχε κοστίσει 32 εκατομμύρια γερμανικά μάρκα, γεγονός που έκανε την ταινία τη δεύτερη πιο ακριβή ταινία στην ιστορία του Γερμανικού κινηματογράφου έως τότε.
Το σενάριο βασίστηκε το ομώνυμο μυθιστόρημα του Λόταρ-Γκίντερ Μπούχαϊμ, του 1973, το οποίο τοποθετείται στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ακολουθώντας τα τεκταινόμενα ενός υποβρυχίου τύπου , και τα όσα έζησαν σε μία δύσκολη επιχείρηση στη Μάχη του Ατλαντικού.
γνωστό στην Ελλάδα και ως Υποβρύχιο -96: Επιστροφή στην Κόλαση) είναι γερμανική δραματική-πολεμική ταινία του 1981, που διαδραματίζεται εξ ολοκλήρου σε υποβρύχιο.
Η Λίζα , η υιοθετημένη κόρη της Αθηνάς, που σπουδάζει ιστορία της τέχνης στο Παρίσι ετοιμάζεται να επιστρέψει στη Κέρκυρα, για να περάσει το Πάσχα με την Αθηνά.
Τελικά, μια ξαφνική απεργία της Πολιτικής Αεροπορίας στην Ελλάδα, γίνεται αφορμή να γνωρίσει η Λίζα τον Βαλέριο , που είναι κυβερνήτης του αεροπλάνου που θα τη φέρει πίσω.
Η γνωριμία του Λύσσανδρου με την Αθηνά γίνεται μέσα σε κλίμα συμπάθειας και τρυφερότητας, όταν και οι δύο ακόμη δεν γνωρίζουν ότι στο Παρίσι έχει ξεκινήσει ένα ειδύλλιο ανάμεσα στα παιδιά τους: τον Βαλέριο και τη Λίζα.
Η Αθηνά χτυπάει συναγερμό γιατί μαθαίνει ότι ο πιλότος είναι γυναικάς με δύο αποτυχημένους γάμους στο ενεργητικό του, και επιπλέον γιατί δεν θέλει να χαλάσει το προξενιό της κόρης της με τον Λέλο, που είναι γιος ενός πάμπλουτου επιχειρηματία με ξενοδοχεία στο νησί.
Η σειρά έχει ταυτιστεί με το όνομα του πρωταγωνιστή της, Θανάση Βέγγου, στον ρόλο του ναυτικού Λύσσανδρου, ενώ τους υπόλοιπους πρωταγωνιστικούς χαρακτήρες της σειράς υποδύονται η Δέσποινα Μπεμπεδέλη, ο Σπύρος Παπαδόπουλος και η Γωγώ Μπρέμπου.
Δεδομένου ότι το δάσος είναι πολύ πυκνό, τα τελευταία χρόνια, οι πεζοπόροι και οι τουρίστες που περνούν μέσα από το Αοκιγκαχάρα έχουν αρχίσει να χρησιμοποιούν πλαστική ταινία για να επισημάνουν τα μονοπάτια τους έτσι ώστε να αποφύγουν να χαθούν.
Ορισμένα μονοπάτια οδηγούν σε πολλά τουριστικά αξιοθέατα όπως η Σπηλιά Πάγου Ναρουσάβα, η Σπηλιά Ανέμου Φουγκάκου και η λίμνη Σπηλιά Σάι Μπατ οι οποίες είναι οι τρεις μεγαλύτερες σπηλιές λάβας κοντά στο όρος Φούτζι.
Μετά το πρώτο χιλιόμετρο στο Αοκιγκαχάρα προς το όρος Φούτζι, στο Εθνικό Πάρκο Φούτζι-Χακόνε-Ιζού, το δάσος είναι σε καλύτερη κατάσταση, με ελάχιστα εμφανή σημάδια ανθρώπινης παρουσίας.
Τα τελευταία χρόνια, οι τοπικοί φρουροί σταμάτησαν να δημοσιοποιούν τους αριθμούς σε μια προσπάθεια να μειώσουν τη σχέση του Αοκιγκαχάρα με τις αυτοκτονίες.
Τα τελευταία χρόνια, το Αοκιγκαχάρα έχει γίνει παγκοσμίως γνωστό ως το "δάσος αυτοκτονίας", ένα από τα πιο διαδεδομένα σημεία αυτοκτονίας παγκοσμίως.
Τα θηλαστικά περιλαμβάνουν την ασιατική μαύρη αρκούδα, το μικρό ιαπωνικό , τη νυχτερίδα, το ποντίκι, το ελάφι, την αλεπού, το αγριογούρουνο, το άγριο κουνέλι, το ιαπωνικό βιζόν και τον ιαπωνικό σκίουρο.
Τα πτηνά περιλαμβάνουν μεγάλο τσιτάκι, ιτιές, πυκνό δρυοκολάπτη, μυρμήγκι πυθμένα, τσίχλα Σιβηρίας, Ιαπωνικά γκρόσμπικ, μικρός κούκος, μαύρη όψη θηλυκό, ανατολίτικα περιστέρια.
Το ποσοστό αυτοκτονίας έχει οδηγήσει τους υπαλλήλους να τοποθετήσουν ένα σημάδι στην είσοδο του δάσους, προτρέποντας τους αυτοκτονικούς επισκέπτες να ζητήσουν βοήθεια και να μην πάρουν τη ζωή τους.
Το κόμποτ είναι μέρος της γαστρονομικής κουζίνας πολλών χωρών της Κεντρικής, Ανατολικής, Νοτιοανατολικής και Βόρειας Ευρώπης, όπως η Αλβανία, η Αρμενία, το Αζερμπαϊτζάν, η Λευκορωσία, η Τσεχία, η Ουκρανία, η Ρωσία, η Πολωνία, η Βουλγαρία, η Βοσνία και Ερζεγοβίνη, η Λιθουανία, η Λετονία, η Φινλανδία, η Εσθονία, η Ουγγαρία, η Σλοβενία, η Κροατία, η Βόρεια Μακεδονία, η Σερβία, το Μαυροβούνιο, το Κοσσυφοπέδιο, η Σλοβακία, η Μολδαβία, η Αυστρία και η Ρουμανία, καθώς χωρών όπως το Ιράν, το Τατζικιστάν και η Τουρκία.
Το 1885, η Λουτσίνα Τσβιερτσακιεβιτσόβα έγραψε σε ένα βιβλίο συνταγών πως το κομπότ διατηρούσε τα φρούτα τόσο καλά, που φαίνονταν σαν φρέσκα.
Είναι ακόμα δημοφιλές σε πολλές χώρες της Κεντρικής Ασίας, όπως το Ουζμπεκιστάν και το Κιργιζιστάν, καθώς και στην Τσεχία, την Πολωνία, την Ουγγαρία, τη Σλοβακία, τη Ρουμανία και σε άλλες χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, όπως η Βουλγαρία, η Λευκορωσία, η Ουκρανία και η Ρωσία.
Λαμβάνεται ύστερα από το βράσιμο φρούτων όπως φράουλες, βερίκοκα, ροδάκινα, μήλα, ραβέντι, φραγκοστάφυλα ή βύσσινα σε μεγάλο όγκο νερού, συχνά μαζί με ζάχαρη ή σταφίδες, ως πρόσθετα γλυκαντικά.
Με το τέλος των κουπονιών συσσιτίου σε πολλές χώρες της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης, το κόμποτ έχει αντικατασταθεί από χυμούς φρούτων, αναψυκτικά και μεταλλικό νερό.
Η ευρύτερη οικογένεια του Γιωργάκη Μπότση είχε εγκατασταθεί στο σχεδόν παραλιακό χωριό Ρηνιάσα ήδη από το 1802, φόρου υποτελείς στον Αλή Πασά, όπου ζούσαν πλέον από τη γεωργία.
Όταν όμως ξέσπασε το κυνηγητό των Σουλιωτών από τον Αλή Πασά, αμέσως μετά την απόφαση των πρώτων να εγκαταλείψουν το Σούλι και να το παραδώσουν στον πασά των Ιωαννίνων τον Δεκέμβριο του 1803, μια ομάδα από 500 περίπου Τουρκαλβανούς στρατιώτες πέρασε από τη Ρηνιάσα και επιτέθηκε στις εκεί εγκατεστημένες οικογένειες.
Η Δέσπω Μπότση, αρχηγός της οικογένειας μετά τον θάνατο του συζύγου της, για να αποφύγει τους στρατιώτες και να σώσει την οικογένειά της, κλείστηκε στο κάστρο της περιοχής, το Κάστρο της Ρηνιάσας (γνωστότερο με το όνομα «Πύργος του Δημουλά», σήμερα αναφέρεται και ως «Κάστρο της Δέσπως») μαζί με όλες τις νύφες και τα εγγόνια της.
Η Δέσπω Μπότση ήταν Σουλιώτισσα που έμεινε στην ιστορία για την αντίστασή της στα στρατεύματα του Αλή Πασά και τον ηρωικό της θάνατο -μαζί με τα γυναικόπαιδα που είχε υπό την προστασία της- στον πύργο του Δημουλά, στο χωριό Ρηνιάσα του Ζαλόγγου, στις 25 Δεκεμβρίου του 1803.
Στο ταξίδι για τη Στοκχόλμη η Τζόαν κάνει μια αναδρομή στο παρελθόν σκεπτόμενη τη ζωή της στο πλευρό αυτού του χαρισματικού άνδρα και τις θυσίες που έκανε προκειμένου στηρίξει την καριέρα του.
Η γνωριμία τους ήταν εκείνη που απογείωσε την καριέρα του Τζόζεφ, ενώ παράλληλα έδωσε τέλος στις φιλοδοξίες της Τζόαν, της οποίας η μοίρα ήταν να μείνει στο παρασκήνιο και να υπομένει τις απιστίες του.
Κατά την τελετή της απονομής των βραβείων Νόμπελ, έπειτα από μια σειρά γεγονότων που έχουν προκαλέσει την οργή της γυναίκας, η Τζόαν έρχεται αντιμέτωπη με τον Τζόζεφ, εφόσον γνωρίζει ότι το βραβείο αυτό της ανήκει ολοκληρωτικά.
Τον Ιανουάριο του 2015 ανακοινώθηκε η συμμετοχή των: Φράνσις ΜακΝτόρμαντ, Λόγκαν Λέρμαν, Μπριτ Μάρλινγκ, Τζόναθαν Πράις και Κρίστιαν Σλέιτερ στην ταινία.
Ένα χρόνο αργότερα επιβεβαιώθηκαν τα ονόματα των Τζόναθαν Πράις και Κρίστιαν Σλέιτερ, ενώ οι υπόλοιποι ρόλοι ανατέθηκαν στους Ελίζαμπεθ ΜακΓκόβερν, Μαξ Άιρονς, Χάρι Λόιντ και Αν Σταρκ.
Η Κλόουζ είχε επίσης προσεγγίσει τον Γκάρι Όλντμαν για το ρόλο του Τζόζεφ Κάσελμαν, αλλά εκείνος δεν ήταν διαθέσιμος για την περίοδο των γυρισμάτων.
Στην ταινία πρωταγωνιστεί η Γκλεν Κλόουζ στο ρόλο μιας συζύγου, η οποία κάνει μια αναδρομή στο παρελθόν, ενώ συνοδεύει τον συγγραφέα σύζυγό της στη Στοκχόλμη, όπου πρόκειται να του απονείμουν το Νόμπελ Λογοτεχνίας.
Η Γκλεν Κλόουζ έλαβε θετικές κριτικές για την ερμηνεία της και βραβεύτηκε με τη Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας σε Δράμα και προτάθηκε για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου.