polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Καθώς βρισκόταν μακριά από τις μεγάλες οδικές αρτηρίες, δεν ωφελήθηκε τόσο από τη βιομηχανική επανάσταση όσο οι άλλες κοινότητες της Λωρραίνης και είναι διοικητική πόλη.
Το Μπαρ-λε-Ντυκ προσεγγίζει προς τα βορειοανατολικά το κανάλι Μάρνη-Ρήνου και στα νοτιοδυτικά ρέει ένα μικρό κανάλι του Ορναίν, που ονομάζεται Κανάλ ντεζ Υζίν , στην αριστερή όχθη του οποίου βρίσκεται η Άνω πόλη , η οποία προσεγγίζεται με σκάλες και απότομους στενούς δρόμους.
Σ' αυτή τη συνοικία βρίσκονται τα κατάλοιπα του μεσαιωνικού κάστρου των δουκών του Μπαρ, που κατεδαφίστηκε το 1670, κτίρια της εποχής της Αναγέννησης και μεσαιωνικές εκκλησίες.
Το χαμηλότερο, πιο σύγχρονο και πολυσύχναστο τμήμα της πόλης εκτείνεται κατά μήκος μιας στενής κοιλάδας, κλεισμένης από δασώδεις λόφους και αμπελώνες, και διασχίζεται σε όλο το μήκος της από τον ποταμό Ορναίν.
Ο πληθυσμός, με βαθιά αντι-γερμανικά συναισθήματα, αφιερώθηκε χωρίς να ανησυχεί για τους κινδύνους που προέκυπταν σε όλους αυτούς που διέφυγαν την αναγκαστική στρατολόγηση και την εκτόπιση.
Τα τοπικά μέλη της Αντίστασης επιτέθηκαν στη γερμανική φυλακή και ελευθέρωσαν στις 29 Αυγούστου 1944, δύο ημέρες πριν από την Απελευθέρωση, 41 Γάλλους που διέφυγαν έτσι την εκτόπιση ή το απόσπασμα».
Το Μπαρ-λε-Ντυκ διαθέτει Δικαστήρια πρωτοβάθμιου και εμπορικού χαρακτήρα, συμβούλιο εμπορικών διαιτητών, λύκειο, εμπορικό επιμελητήριο, υποκατάστημα της Τράπεζας της Γαλλίας και μουσείο τέχνης.
Οι βιομηχανίες της πόλης περιλαμβάνουν σιδηροκατασκευές και κατασκευή μηχανημάτων, κορσέδων, καλτσοποιίες, μαρμελάδες και ταπετσαρίες, ζυθοποιίες, κλωστοϋφαντουργίες, δερμάτινα είδη και βαφές.
«Το Μπαρ-λε-Ντυκ, λόγω της γεωγραφικής θέσης του αλλά και επειδή ήταν σιδηροδρομικός κόμβος, έγινε από το 1940 έως το 1944, το σημείο στο οποίο συγκεντρώνονταν κρατούμενοι που δραπέτευαν, Αλσατοί για να αποφύγουν την υποχρεωτική στρατολόγηση, πατριώτες που διέφυγαν από τρένα απέλασης, αεροπόροι που έπεσαν κατά τη διάρκεια πτήσεων προς τη Γερμανία.
Η πόλη είναι το σημείο εκκίνησης της στρατηγικής διαδρομής της «Ιεράς Οδού», του δρόμου μήκους 47 χιλιομέτρων που τη συνδέει με το Βερντέν, και που κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου ήταν η κύρια οδός ανεφοδιασμού του Βερντέν κατά τη διάρκεια της ομώνυμης μάχης του 1916.
«Πόλη πίσω από το μέτωπο του Βερντέν - σημαντικό στρατιωτικό κέντρο που εξετέθη έτσι σε επανειλημμένους βομβαρδισμούς της εχθρικής αεροπορίας - ιδιαίτερα το 1916 και το 1917. Παρά τις απώλειες που υπέστη επέδειξε πάντα ψυχραιμία και φλογερό πατριωτισμό».
Το Μπαρ-λε-Ντυκ είναι ο κύριος αστικός πόλος του νότιου τμήματος του νομού Μεζ, η κύρια πόλη της περιοχής Μπαρουά και το διοικητικό και εμπορικό κέντρο της ευρύτερης περιοχής που συγκεντρώνει 33 κοινότητες.
Διακρίνεται από τις πολιτικές οικογενειακού προγραμματισμού των περισσότερων άλλων χωρών (οι οποίες επικεντρώνονται στην παροχή μεθόδων αντισύλληψης για να βοηθήσει τις γυναίκες να έχουν όσα παιδιά επιθυμούν), καθώς έθεσε ένα όριο στον αριθμό των παιδιών που ένα ζευγάρι γονέων επιτρεπόταν να αποκτήσει, αποτελώντας έτσι το πλέον ακραίο παράδειγμα ελέγχου του πληθυσμού στον κόσμο.
Το Κομμουνιστικό Κόμμα υποχρέωσε τα 38 εκατομμύρια μέλη του να αποκτήσουν μόνο ένα παιδί, το πρώτο από μια σειρά μέτρων που επεκτάθηκαν σταδιακά και στόχευαν στον περιορισμό της πληθυσμιακής αύξησης στο μηδέν μέχρι το έτος 2000.
Η πολιτική τροποποιήθηκε κατά τα μέσα της δεκαετίας του 1980, για να επιτρέψει στις αγροτικές οικογένειες να αποκτήσουν ένα δεύτερο παιδί, αν το πρώτο ήταν κορίτσι και, στη συνέχεια, διήρκεσε άλλες τρεις δεκαετίες μέχρι τελικά να καταργηθεί στα τέλη του 2015.
Ως εκ τούτου, ο όρος «πολιτική του ενός παιδιού» αποτελεί ανακριβή ονομασία, διότι για σχεδόν 30 από τα 36 χρόνια που υπήρχαν , περίπου οι μισοί γονείς στην Κίνα είχαν το δικαίωμα να έχουν ένα δεύτερο παιδί.
Μέχρι τη δεκαετία του 1960, η κυβέρνηση ενθάρρυνε τις οικογένειες να έχουν όσο το δυνατόν περισσότερα παιδιά λόγω της πεποίθησης του Μάο ότι η πληθυσμιακή ανάπτυξη καθιστούσε τη χώρα ισχυρότερη, εμποδίζοντας με αυτόν τον τρόπο την υιοθέτηση προγραμμάτων οικογενειακού προγραμματισμού νωρίτερα στην ανάπτυξη της Κίνας.
Για να επιβάλουν τα αποφασισμένα όρια γέννησης , οι επαρχιακές κυβερνήσεις θα μπορούσαν - κάτι που τελικά πράγματι έκαναν - να απαιτήσουν τη χρήση αντισύλληψης, στειρώσεων και αμβλώσεων για τη διασφάλιση της συμμόρφωσης, ενώ επέβαλαν τεράστια χρηματικά πρόστιμα για τους παραβάτες.
Από το 1982 και μετά, σύμφωνα με τις οδηγίες για τον περαιτέρω οικογενειακό προγραμματισμό που εξέδωσε η κεντρική επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος Κίνας και το κρατικό συμβούλιο εκείνη τη χρονιά, οι αρχές χορηγούσαν 5 γουάν τον μήνα για οικογένειες με ένα παιδί.
Ο Αλ-Ναΐμι εξελέγη μέλος του διοικητικού συμβουλίου το 1980 και προήχθη στη νεοσυσταθείσα θέση του εκτελεστικού αντιπροέδρου πετρελαίου και φυσικού αερίου το 1981.
Τον Νοέμβριο του 2014, εξακολουθώντας να υπηρετεί ως υπουργός πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας και, ως εκ τούτου, ως ηγέτης της , Ναΐμι έγινε ο κύριος υπέρμαχος της αμφιλεγόμενης νέας στρατηγικής του εξαγωγικού οργανισμού.
Υποστήριξε ότι η αγορά πετρελαίου πρέπει να αφεθεί να επανισορροπηθεί σε χαμηλότερα επίπεδα τιμών, επαναφέροντας στρατηγικά το μακροπρόθεσμο μερίδιο αγοράς της με τον τερματισμό των κερδών της παραγωγής πετρελαιοειδών υψηλού κόστους στις ΗΠΑ.
Ο Ναΐμι ολοκλήρωσε την θητεία του ως υπουργός πετρελαίου τον Μάιο του 2016, ενώ ταυτόχρονα ο αναπληρωτής πρωθυπουργός, , ανέλαβε ισχυρότερο ρόλο στη Σαουδική πετρελαϊκή πολιτική.
Στο πλαίσιο των εκπαιδευτικών προγραμμάτων της , σπούδασε στο Διεθνές Κολλέγιο, στη Βηρυτό και στο Αμερικανικό Πανεπιστήμιο της Βηρυτού, πριν πάει στο Πανεπιστήμιο στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Τον Δεκέμβριο του 2010, το Ανώτατο Συμβούλιο Πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας, υπό την προεδρία του βασιλιά Αμπντουλάχ, ζήτησε από τον Ναΐμι να διορίσει υποψηφίους για να τον διαδεχθούν ως υπουργοί πετρελαίου.
Μετά το γάμο, ο Μάρτιν σχεδόν την απαγάγει και τη μεταφέρει στη Μίνα Εσκοντίδα, όπου ο Διμίτριο αυτοκτόνησε, αποφασισμένος να της κάνει τη ζωή κόλαση και να πάρει εκδίκηση για την αυτοκτονία του αδελφού του.
Ο Μαρτίν Σαν Τέλμο φτάνει σε μια μικρή, απομακρυσμένη πόλη που ονομάζεται Μίνα Εσκοντίδα όπου ο ετεροθαλής αδελφός του, ο Διμίτριο, ζει και εργάζεται σε χρυσωρυχείο.
Κατά την άφιξή του, ο Μαρτίν ανακαλύπτει ότι το Διμίτριο έχει αυτοκτονήσει αφού προδόθηκε από μια άκαρδη και φιλόδοξη γυναίκα που έπαιξε μόνο με τα συναισθήματά του.
Ο Μάρτιν συναντά δυο νέες γυναίκες εκεί, την Βερόνικα και τη Βιρχίνια Πράδο-Καστέλο, και οι δύο είναι ανιψιές της οικογένειας: η αθώα και εύθραυστη Βιρχίνια και η Βερόνικα, η οποία είναι ισχυρή και θαρραλέα.
Η έρευνα του Μάρτιν τον οδηγεί στην Πόλη του Μεξικού, στο αρχοντικό της οικογένειας Πράδο-Καστέλο, που κατέχει μία από τις σημαντικότερες εταιρείες κοσμημάτων της χώρας.
Σύμφωνα με πληροφορίες που κατάφερε ο Μάρτιν να ανακαλύψει, η γυναίκα για την οποία ο Δημήτριο έχασε τη ζωή του ζει σε αυτό το σπίτι και το όνομά της αρχίζει με το γράμμα Β.
Μετά την άδεια της Οθωμανικής Κυβέρνησης και του διατάγματος του Σουλτάνου Αμπντούλ Χαμίτ Β, η κατασκευή νέας συναγωγής ξεκίνησε στις 6 Ιανουαρίου 1906 στο χώρο των κατεστραμμένων συναγωγών Μαγιόρ και Πούλια στην συνοικία Σουρίτσι .
Η εγκαταλελειμμένη και κατεστραμμένη συναγωγή, καθώς και η εξωτερική της κατασκευή, αποκαταστάθηκαν από τη Τουρκική Διεύθυνση Ιδρυμάτων σε πέντε χρόνια, δαπανώντας 5.750.000 τουρκικές λίρες .
Στις 26 Μαρτίου 2015 η συναγωγή ξαναάνοιξε με εορτασμό και πρωινή προσευχή Σαχαρίντ, στην οποία συμμετείχαν πολλοί Εβραίοι, συμπεριλαμβανομένου του Ισάκ Ιμπραχιμζαντέχ , του Μπουλέντ Αρίντς, αντιπρόεδρος της κυβέρνησης της Τουρκίας και ορισμένοι άλλοι αξιωματούχοι της Τουρκίας.
Η Μεγάλη Συναγωγή της Αδριανούπολης είναι η μεγαλύτερη συναγωγή της Τουρκίας και τρίτη μεγαλύτερη της Ευρώπης, απομεινάρι του σπουδαίου παρελθόντος της εβραϊκής κοινότητας της πόλης.
Χτισμένη σε νεομαυριτανικό αρχιτεκτονικό στυλ το 1909 από τον Σουλτάνο Αμπντούλ Χαμίτ Β, βρίσκεται στην οδό Μααρίφ στα νοτιοδυτικά της πόλης, περίπου 200 μέτρα από τον ποταμό Τόνζο.
Το 1983 η συναγωγή εγκαταλείφθηκε καθώς το μεγαλύτερο μέρος της εβραϊκής κοινότητας της πόλης είχε μεταναστεύσει για το Ισραήλ, την Ευρώπη ή την Βόρεια Αμερική.
Το 1983 η συναγωγή εγκαταλείφθηκε αφού τα περισσότερα μέλη της εβραϊκής κοινότητας είχαν μέχρι τότε μεταναστεύσει για το Ισραήλ, την Ευρώπη ή τη Βόρεια Αμερική.
Μετά την ανεξαρτησία της Ινδίας το 1947, το Κογκρέσο δημιούργησε την κεντρική κυβέρνηση της Ινδίας, καθώς και πολλές περιφερειακές κυβερνήσεις σε πολιτειακό επίπεδο.
Το Κογκρέσο αναδείχθηκε σε κυρίαρχο πολιτικό κόμμα της Ινδίας: έως το 2019, στις 17 γενικές εκλογές που έχουν διεξαχθεί μετά την ανεξαρτησία, το ΙΕΚ έχει κερδίσει επτά φορές με καθαρή πλειοψηφία και έχει ηγηθεί του κυβερνώντος συνασπισμού σε τρεις ακόμη περιστάσεις, όντας συνολικά επικεφαλής της κεντρικής κυβέρνησης για περισσότερα από 54 χρόνια.
Έξι μέλη του Κογκρέσου έχουν διατελέσει μέχρι τώρα πρωθυπουργοί της Ινδίας, με πρώτο τον Τζαβαχαρλάν Νεχρού και πιο πρόσφατο τον Μανμοχάν Σινγκ .
Παρ' όλο που δεν είχε καλές επιδόσεις στις δύο τελευταίες γενικές εκλογές της Ινδίας το 2014 και το 2019, παραμένει ένα από τα δύο μεγάλα πανεθνικά πολιτικά κόμματα στην Ινδία, μαζί με το δεξιό, ινδουιστικο-εθνικιστικό κόμμα Μπαρατίγια Τζανάτα .
Στις γενικές εκλογές του 2014, το Κογκρέσο είχε τις φτωχότερες γενικές εκλογικές αποδόσεις μετά την ανεξαρτησία της χώρας, κερδίζοντας μόνο 44 έδρες από τις 543 συνολικά του Οίκου του Λαού.
Η κοινωνική πολιτική του Κογκρέσου βασίζεται στη γκαντιανή αρχή της Σαρβόνταγια - η αναβάθμιση όλων των τμημάτων της κοινωνίας - η οποία συνεπάγεται τη βελτίωση της ζωής των οικονομικά ασθενέστερων και κοινωνικά περιθωριοποιημένων κοινωνικών ομάδων.
Το κόμμα υποστηρίζει κυρίως τη σοσιαλδημοκρατική ατζέντα, που επιδιώκει να εξισορροπήσει τον ατομικό φιλελευθερισμό και τον προοδευτισμό, την ευημερία και τον κοσμικισμό.
Από το 2004 έως το 2014, η Ενωμένη Προοδευτική Συμμαχία, ένας συνασπισμός του Κογκρέσου με αρκετά περιφερειακά κόμματα, σχημάτισε την ινδική κυβέρνηση υπό την ηγεσία του Μανμοχάν Σινγκ, πρωθυπουργού της Ινδίας, ως επικεφαλής της κυβέρνησης συνασπισμού.
Μέχρι τον Ιούλιο του 2019, το κόμμα ελέγχει πέντε νομοθετικές συνελεύσεις, στις περιφέρειες: Παντζάμπ Ρατζαστάν, Τσατσίγκαρ, Μαντία Πραντές και την ενιαία επικράτεια της Πουντουτσέρι .
Ιδρυμένο το 1885, το Ινδικό Εθνικό Κογκρέσο ήταν το πρώτο σύγχρονο εθνικιστικό κίνημα που εμφανίστηκε στη Βρετανική Αυτοκρατορία της Ασίας και της Αφρικής.
Από τα τέλη του 19ου αιώνα, και ιδιαίτερα μετά το 1920, υπό την ηγεσία του Μαχάτμα Γκάντι, το Κογκρέσο αναδείχθηκε σε κύριο ηγέτη του Ινδικού Κινήματος Ανεξαρτησίας.
Το Κογκρέσο οδήγησε την Ινδία στην ανεξαρτησία από τη Μεγάλη Βρετανία, και επηρέασε έντονα και άλλα αντι-αποικιακά εθνικιστικά κινήματα στη βρετανική αυτοκρατορία.
Γκριβάλ, έναν μελετητή της Σιχ ιστορίας, ο Γκουρού Μπαχαντούρ αποφάσισε να έρθει αντιμέτωπος με τις διώξεις των Κασμίρι Μπράμινς από τους αξιωματούχους των Μουγκάλ.
Σύμφωνα με τον Πούρνιμα Ντάβαν, έναν μελετητή της ιστορίας της Νότιας Ασίας και της Αυτοκρατορίας των Μουγκάλ, η διοίκηση των Μουγκάλ παρακολουθούσε από κοντά τις δραστηριότητές του.
Εξαιτίας αυτού, τρεις από τους συνεργάτες του, οι οποίοι είχαν συλληφθεί μαζί του, εκτελέστηκαν μπροστά του αλλά εκείνος συνέχισε να αρνείται να ασπαστεί το Ισλάμ.
Από εκεί κι έπειτα, όπως δηλώνει ο Γκριβάλ, αποκεφαλίστηκε δημοσίως στην Τσάντονι Τσοκ, μια αγορά που βρίσκεται κοντά στο Κόκκινο Οχυρό.
Ο Τεγκ Μπαχαντούρ συνέχισε στο πνεύμα του πρώτου γκουρού Νάνακ Ντεβ και οι 116 ποιητικοί του ύμνοι εγγράφηκαν στο Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ.
Εμπόδισε τις προσηλυτίσεις Ινδουιστών Κασμίρι Πάντιτς στο Ισλάμ και το 1675 αποκεφαλίστηκε δημοσίως στο Δελχί υπό τις διαταγές του Αυτοκράτορα των Μουγκάλ Αοραντζέμπ, αρνούμενος να ασπαστεί τον Ισλαμισμό και για να σώσει τους Ινδουιστές Κασμίρι Πάντιτς και άλλους μη Μουσουλμάνους.
Από τη μεριά των Μουσουλμάνων υποστηρίζεται πως καταδικάστηκε σε θάνατο για διεξαγωγή πολέμων αλλά, ακόμα και την τελευταία στιγμή, του προσφέρθηκε η επιλογή να ασπαστεί το Ισλάμ για να σωθεί, αλλά εκείνος αρνήθηκε να το κάνει καθώς ήθελε να παραμείνει Σιχ μέχρι και την τελευταία του πνοή.
Οι ιεροί ναοί Σις Γκανζ Σαχίμπ και Ρακάμπ Γκανζ Σαχίμπ στο Δελχί σηματοδοτούν τα μέρη της εκτέλεσης του Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ και αποτέφρωσης του σώματός του αντίστοιχα.
Η μαρτυρία του Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ, σύμφωνα με το ημερολόγιο Νανακσάχι που δημοσιεύτηκε από την επιτροπή το 2003, τιμάται κάθε χρόνο στις 24 Νοεμβρίου ως Σαχίντι Ντίβας του Γκουρού Τεγχ Μπαχαντούρ.
Ένας πλούσιος έμπορος, ο Μπάμπα Μαχάν Σαχ Λαμπάνα είχε προσευχηθεί μια φορά για τη ζωή του υποσχόμενος πως αν επιζούσε, θα δώριζε 500 χρυσά νομίσματα στον Σιχ-Γκουρού.
Πήγαινε από τον ένα διεκδικητή στον άλλο, υποκλινόταν μπροστά τους και τους προσέφερε από δύο χρυσά νομίσματα, πιστεύοντας πως ο αληθινός γκουρού θα γνώριζε για τη σιωπηλή υπόσχεσή του και τα 500 χρυσά νομίσματα.
Ο Λαμπάνα τον συνάντησε και του έδωσε τη συνηθισμένη του προσφορά και τότε, αφού του έδωσε τις ευλογίες του, ο Τεγκ Μπαχανούρ σημείωσε πως η προσφορά του ήταν πολύ μικρή σε σύγκριση με αυτή των 500 νομισμάτων που υποσχέθηκε.
Αμέσως, ο Μαχάν Σαχ Λαμπάνα συμπλήρωσε τη διαφορά και έτρεξε στις σκάλες ανεβαίνοντας στην ταράτσα, από όπου κι άρχισε να φωνάζει: « , », δηλαδή «Βρήκα τον Γκουρού, βρήκα τον Γκουρού».
Στις 21 Αυγούστου 1664, πήγε για να παρηγορήσει την Μπίμπι Ραπ για τον θάνατο του πατέρα της, Γκουρού Χαρ Ράι, του έβδομου Σιχ-Γκουρού, αλλά και τον θάνατο του αδελφού της, Γκουρού Χαρ Κρισάν.
Ο γιος του, Γκομπίντ Σινγκ, ο οποίος έγινε μετέπειτα ο δέκατος Σιχ-Γκουρού, γεννήθηκε το 1666 στην Πάτνα, όσο εκείνος βρισκόταν στην Ντούμπρι, όπου βρίσκεται σήμερα ο ιερός ναός Σρι Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ Σαχίμπ.
Ένας άλλος Μουσουλμάνος μελετητής, ο Γκουλάμ Μουχιντίν Μπουτέ Σαχ, έγραψε το -- το 1842, περισσότερο από ενάμιση αιώνα μετά τον θάνατο του Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ.
Σε αυτό αναφέρει πως υπήρχε μία συνεχής εχθρότητα από τον Ραμ Ράι, τον μεγαλύτερο αδελφό του Γκουρού Χαρ Κρισάν, προς τον Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ.
Ο Μπουτέ Σαχ είπε: «Ο Ραμ Ράι παρουσίαζε στον Αυτοκράτορα πως ο Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ ήταν πολύ περήφανος για το πνευματικό του μεγαλείο και δε θα συνειδητοποιούσε το σφάλμα του αν δεν τιμωρηθεί. Ο Ραμ Ράι ήταν αυτός επίσης που πρότεινε να εμφανιστεί ο Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ μπροστά στον Αυτοκράτορα και να κάνει ένα θαύμα, στο οποίο αν αποτύγχανε, θα θανατωνόταν».
Ο Σατίς Τσάντρα και άλλοι λένε πως αυτή η εκδοχή είναι επίσης αμφισβητήσιμη όσον αφορά τις συνθήκες ή την αιτία της εκτέλεσης του Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ.
Τη δεκαετία του 1640, κοντά στο θάνατό του, ο Γκουρού Χάργκομπιντ και η σύζυγός του Νάνακι μετακόμισαν στο χωριό των προγόνων του, το Μπακάλα , στην περιφέρεια της Αμριτσάρ, μαζί με τον γιο τους Τεγκ Μπαχαντούρ και τη σύζυγό του, Μάτα Γκουζρί.
Έκανε επισκέψεις σε περιοχές έξω από το Μπακάλα και επισκέφτηκε τον όγδοο Σιχ-Γκουρού, Γκουρού Χαρ Κρισάν, όταν ο τελευταίος είχε έρθει στο Δελχί.
Με ένα πρόσχημα, ο Αοραντζέμπ κάλεσε τον Γκουρού στο Δελχί, αλλά μόλις έφτασε εκεί του είπαν «να εγκαταλείψει την πίστη του και να ασπαστεί το Ισλάμ».
Οι Σιχ ιστορικοί καταγράφουν πως ο Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ είχε γίνει μια κοινωνιοπολιτική πρόκληση για την κυριαρχία των Μουσουλμάνων και τον Αοραντζέμπ.
Το κίνημα των Σιχ μεγάλωνε ταχύτατα στην περιοχή Μάλγουα του Παντζάμπ και ο Γκουρού ενθάρρυνε ανοικτά τους Σιχ να «είναι ατρόμητοι στην επιδίωξη μιας δίκαιης κοινωνίας: αυτός που δεν κατέχει φόβο και δεν φοβάται κανέναν, αναγνωρίζεται ως ο άνθρωπος της αληθινής σοφίας», μια δήλωση η οποία υπάρχει στη σελίδα 1427 του Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ.
Ενώ η επιρροή του Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ αυξανόταν, ο Αοραντζέμπ είχε επιβάλει ισλαμικούς νόμους, κατεδάφισε ινδουιστικά σχολεία και ναούς και επέβαλλε νέους φόρους στους μη Μουσουλμάνους.
Ο Γουίλιαμ Ίρβιν δηλώνει πως ο Γκουρού Μπαχαντούρ βασανίστηκε για πολλές εβδομάδες κατά τη διάρκεια των οποίων του ζητούσαν να εγκαταλείψει την πίστη του και να ασπαστεί το Ισλάμ, αλλά εκείνος παρέμεινε πιστός στις πεποιθήσεις του οδηγώντας στην εκτέλεσή του.
Οι βοηθοί του Γκουρού βασανίστηκαν επίσης επειδή αρνούνταν να ασπαστούν το Ισλάμ· τον Μπάι Μάτι Ντας τον έκοψαν σε κομμάτια με πριόνι, τον Μπάι Νταγιάλ Νας τον πέταξαν σε ένα καζάνι με καυτό νερό και τον Μπάι Σάτι Ντας τον έκαψαν ζωντανό, ενώ κρατούσαν τον Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ κλεισμένο σε ένα κελί να παρακολουθεί το μαρτύριο και τον θάνατό τους.
Όταν ρωτήθηκε από τους ακολούθους του ποιος θα τον διαδεχόταν, εκείνος απάντησε Μπάμπα Μπακάλα, κάτι που εκλήφθηκε πως εννοούσε ότι ο διάδοχός του βρισκόταν στο χωριό Μπακάλα.
Εκμεταλλευόμενοι τα ασαφή λόγια του ετοιμοθάνατου Γκουρού Χαρ Κρισάν, αρκετοί ήταν αυτοί που εγκαταστάθηκαν στο Μπακάλα ισχυριζόμενοι ο καθένας για τον εαυτό του, πως ήταν ο νέος Γκουρού.
Τη σανγκάτ οδηγούσε ο Ντίουαν Ντούργκα Μαλ και μια επίσημη τελετή τίκκα πραγματοποιήθηκε από τον Μπάι Γκουρντίτα, παρέχοντας την ηγεσία των Σιχ στον Τεγκ Μπαχαντούρ.
Όπως όριζε το έθιμο μετά τη δολοφονία του Γκουρού Αρντζάν από τον Αυτοκράτορα των Μουγκάλ, Τζαχανγκίρ, ο Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ ήταν πάντα περιτριγυρισμένος από ένοπλους φρουρούς.
Ως η έδρα των Σιχ-Γκουρού και με τη σύνδεση που είχε με τους Σιχ που ζούσαν σε απομακρυσμένες περιοχές μέσω των μάσαντ και των ιεραποστόλων, ανέπτυξε τα χαρακτηριστικά πρωτεύουσας.
Ο Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ μεγάλωσε μέσα στη Σιχ κουλτούρα και εκπαιδεύτηκε στην τοξοβολία και την ιππασία, ενώ προτιμούσε την απομόνωση και την περισυλλογή.
Ο Γκουρού Μπαχαντούρ ταξίδευε τακτικά σε διαφορετικά μέρη της χώρας για να κηρύξει τις διδασκαλίες του Γκουρού Νάνακ Ντεβ, του πρώτου Σιχ-Γκουρού.
Ανάμεσα στις περιοχές στις οποίες ταξίδεψε περιλαμβάνονται η πόλη Ντάκα αλλά και η πολιτεία του Άσαμ, ενώ τα μέρη τα οποία επισκέφτηκε κι έμεινε, απέκτησαν δικούς τους Σιχ ναούς.
Κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του, ο Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ διέδιδε τις ιδέες και το μήνυμα του Σιχισμού, ενώ ξεκίνησε επίσης κοινότητες με πηγάδια και λάνγκαρς.
Ο έκτος Σιχ-Γκουρού, Γκουρού Χάργκομπιντ, είχε μία κόρη, τη Μπίμπι Βίρο, και πέντε γιους, τους Μπάμπα Γκουρντίτα, Μπάμπα Σουράζ Μαλ, Μπάμπα Άνι Ράι, Μπάμπα Άταλ Ράι και Μπάμπα Τιάγκα Μαλ.
Ο Τιάγκα Μαλ γεννήθηκε την 1η Απριλίου 1621 στην πόλη Αμριτσάρ και στη συνέχεια έγινε γνωστός με το όνομα Τεγκ Μπαχαντούρ , ένα όνομα το οποίο του έδωσε ο πατέρας του όταν εκείνος επέδειξε την ανδρεία του κατά τις μάχες εναντίον των Μουγκάλ.
Ο Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ συνείσφερε αρκετούς ύμνους στο Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ, συμπεριλαμβανομένων των σάλοκς ή κουπλέ προς το τέλος του ιερού βιβλίου.
Έκανε επίσης περιοδείες σε διάφορα μέρη της Αυτοκρατορίας των Μουγκάλ και του ζητήθηκε από τον Γκομπίντ Σαχάλι να ανοικοδομήσει αρκετούς Σιχ ναούς στη Μαχάλι.
Μετά την επίσκεψή του σε Ασάμ, Βεγγάλη και Μπιχάρ, ο Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ επισκέφτηκε την πόλη Μπιλασπούρ, όπου του προσφέρθηκε ένα κομμάτι της γης της και ο Γκουρού την αγόρασε για 500 ρουπιές.
Το 1672, ταξίδεψε μέσω της περιοχής Κασμίρ και των Βορειοδυτικών συνόρων για να συναντήσει τις μάζες, καθώς οι εκδιώξεις των μη Μουσουλμάνων έφτασαν σε νέα ύψη.
Ο Σατίς Τσάντρα προειδοποιεί πως αυτή ήταν η «επίσημη αιτιολόγηση», η οποία ιστορικά είναι αναμενόμενο να είναι γεμάτη υπεκφυγές και αλλοιώσεις ώστε να δικαιολογεί μια επίσημη πράξη.
Σύμφωνα με τον Σουρτζίτ Γκάντι, τα γραπτά του Γκουλάμ Χουσεΐν υποφέρουν από σοβαρές ανακρίβειες και είναι λάθος ιστορικά, καθώς ο Χαφίζ Αντάμ είχε φύγει από την Ινδία και πέθανε στη Μεδίνα το 1643.
Η δουλειά του συμπεριλαμβάνεται στο Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ και καλύπτει ένα ευρύ φάσμα θεμάτων όπως τη φύση του Θεού, τις ανθρώπινες σχέσεις, το σώμα, το μυαλό, τη θλίψη, την αξιοπρέπεια, τη φροντίδα, τον θάνατο και τη σωτηρία.
Αν και ο Λουδοβίκος ΙΔ είχε δώσει άδεια για τον γάμο, οι χειριστικοί δούκας και δούκισσα του Μαιν βιαζόταν να τακτοποιήσουν τις λεπτομέρειες του γάμου, μάλλον από φιλοχρήματη διάθεση.
Η χήρα δούκισσα του Κονντέ δεν είχε ενημερωθεί πιο πριν για τον γάμο· παρευρέθη στην τελετή στο Σω μαζί με τον εγγονό της Λουδοβίκο Ερρίκο των Κονντέ, Δούκα του Μπουρμπόν, τη σύζυγό του Μαρία Άννα των Κοντί, τη χήρα Μαρία Θηρεσία των Κονντέ με τα τέκνα της Λουδοβίκο Αρμάνδο Β του Κοντί και Λουίζα Αδελαΐδα.
Θα μπορούσε να είχε παντρευτεί τον Λουδοβίκο Αύγουστομ Δούκα του Μαιν, αλλά αυτός είχε προτιμήσει τη μεγαλύτερη αδελφή της Λουίζα Βενεδίκτη.
Γεννήθηκε στο Παρίσι και ήταν ο πρωτότοκος γιος του Λουδοβίκου, Δούκα του Βαντόμ, και της Λάουρα Μαντσίνι, ανιψιάς του καρδινάλιου Μαζαρέν.
Ήταν 3 ετών όταν απεβίωσε η μητέρα του και 15 όταν απεβίωσε ο πατέρας του· κληρονόμησε μία τεράστια περιουσία από τον πατέρα του, ο οποίος την είχε κληρονομήσει από τη μάμμη του Δούκισσα του Μερκέρ και του Πεντιέβρ.
Ο Λουδοβίκος Ιωσήφ ήταν 55 ετών τότε και στρατάρχης της Γαλλίας· προοριζόταν για διάδοχος του Φιλίππου Ε της Ισπανίας αν αυτός δεν έκανε παιδιά.
Ήταν ο πιο επιτυχημένος Γάλλος στρατιωτικός διοικητής κατά τον Εννεαετή Πόλεμο της Μεγάλης Συμμαχίας και κατά τον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής .
Τα νεκροταφεία είναι συγκεντρωμένα στο βόρειο τμήμα του νησιού, στις περιοχές σκληρών πετρών λίγο πιο πάνω από τα αρόσιμα εδάφη καλλιεργειών - το νότιο τμήμα του νησιού είναι κυρίως αμμώδης και σαν έρημος.
Πρόσφατες μελέτες έχουν δείξει ότι περίπου 350.000 αρχαίοι τάφοι θα μπορούσαν να έχουν παραχθεί αποκλειστικά από τον τοπικό πληθυσμό για πολλές χιλιάδες χρόνια.
Η έρευνα, υπό την αιγίδα του Εθνικού Μουσείου του Μπαχρέιν (με την Ιστορική και Αρχαιολογική Κοινωνία του Μπαχρέιν να δείχνει ενθουσιώδες ενδιαφέρον), συνεχίζεται ακόμα, ώστε να αποτελέσει ένα σταθερό χρονοδιάγραμμα για όλες αυτές τις παραλλαγές και συνέχειες, καθώς και τις συνέπειες για την κοινωνία ή κοινωνίες που τους παρήγαγαν.
Υπήρχαν μερικά κομμάτια κεραμικών και περιστασιακά σφραγίδες κελύφους ή πέτρας, καλάθια σφραγισμένα με άσφαλτο, αντικείμενα ελεφαντόδοντου, βάζα από πέτρα και χάλκινα όπλα.
Οι προσπάθειες για την προστασία των ταφικών αναχωμάτων έχουν αντιταχθεί από θρησκευτικούς φονταμενταλιστές, που τους θεωρούν μη ισλαμικούς και ζήτησαν να σκυροδετηθούν για στέγαση.
Κατά τη διάρκεια μιας κοινοβουλευτικής συζήτησης στις 17 Ιουλίου 2005, ο ηγέτης του κόμματος του Σαλαφισμού, , Σεΐχης Άντελ Μούβντα, δήλωσε ότι: «η στέγαση για τους ζωντανούς είναι καλύτερη από τους τάφους για τους νεκρούς. Πρέπει να είμαστε υπερήφανοι για τις ισλαμικές μας ρίζες και όχι για κάποιο αρχαίο πολιτισμό από άλλο τόπο και χρόνο, που μας έδωσε μόνο ένα βάζο εδώ και ένα οστό εκεί».
Τη δεκαετία του 1950, μία ομάδα από τη Δανία έκανε ανασκαφές στο Καλ'ατ αλ-Μπαχρέιν, την πρωτεύουσα της Εποχής του Ορείχαλκου, όταν άνοιξε κάποιους τύμβους και ανακάλυψε αντικείμενα που χρονολογούνται γύρω στα 4100-3700 π.
Οι Ταφικοί Λόφοι Ντίλμουν είναι μία περιοχή Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της , που περιλαμβάνει περιοχές νεκρόπολης στο κύριο νησί του Μπαχρέιν, που χρονολογείται από τους πολιτισμούς Ντίλμουν και Ουμ Αλ Ναρ.
Αφού τον εκπαίδευσε ο Τετσούγια Τακαχάσι, ο Νομούρα σχεδίασε τα τέρατα του . Εκείνη τη εποχή, κάθε των παιχνιδιών είχε το δικό του σημειωματάριο προγράμματος, ώστε να συγκεντρώνει τις ιδέες που επρόκειτο να παρουσιάσει στον σκηνοθέτη του εκάστοτε παιχνιδιού.
Ενώ οι υπόλοιποι πληκτρολογούσαν και εκτύπωναν τα σημειωματάρια προγράμματός τους στον υπολογιστή, ο Νομούρα έγραφε τα δικά του στο χέρι και πρόσθετε πολλές ζωγραφιές, οι οποίες ενθουσίασαν τον σκηνοθέτη Χιρονόμπου Σακαγκούτσι και τον παραγωγό Γιοσινόρι Κιτάσε.
Ο σχεδιασμός τους προέρχεται από μερικά απορριφθέντα κόνσεπτ του . Ενώ έκανε αρκετά μικρότερα πρότζεκτ, του ζητήθηκε να γίνει ο βασικός σχεδιαστής χαρακτήρων για το , αντικαθιστώντας τον Αμάνο.
Ο πατέρας του επηρρέασε το ενδιαφέρον του για τις τέχνες και τα βιντεοπαιχνίδια νωρίς στη ζωή του, δημιουργώντας γι' αυτόν μικρές ζωγραφιές και μοναδικά σουγκορόκου επιτραπέζια παιχνίδια.
Μετά, σχεδίασε τους χαρακτήρες και τα τέρατα του στο στυλ που ο ίδιος χαρακτήρισε ως "το πραγματικό του στυλ ζωγραφικής", δουλεύοντας μαζί με τον σκηνοθέτη Γιούσουκε Ναόρα, για να επιτύχει μεγαλύτερο ρεαλισμό στα γραφικά του παιχνιδιού.
Υπάρχουν διάφορες εκδοχές για την ερμηνεία της αρχικής ονομασίας, μία πιθανή εξήγηση είναι ότι πρόκειται για την «περιοχή του » ή ότι προέρχεται από το γαλατικό , οχυρωμένη κελτική πόλη που σήμαινε «πέρασμα στην καμπή ».
Η ανάγκη για αναζωογόνηση της πόλης επετεύχθη με την ίδρυση της Ακαδημαϊκής Εταιρείας της Σαβοΐας το 1820, η οποία ήταν αφιερωμένη στη υλική και ηθική πρόοδο, που σήμερα στεγάζεται σε ένα διαμέρισμα του κάστρου του Δούκα.