polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Καθώς βρίσκεται σε ίση απόσταση από τα βουνά και τη θάλασσα, το μοτίβο του ωορειοανατολικού μουσώνα και του νοτιοδυτικού μουσώνα, με τον τελευταίο να δίνει περισσότερη βροχή κατά τη διάρκεια του τριμήνου Οκτωβρίου-Δεκεμβρίου.
με την πρώτη αναφορά να γίνεται από τον Μεγασθένη, τον Έλληνα πρέσβη στην αυτοκρατορία των Μαουρύα, και τον Τσανάκυα, υπουργό του Μαουρυανού αυτοκράτορα Τσαντραγκούπτα Μαουρύα.
Πιστεύεται ότι έχει σημαντική αρχαιότητα και έχει κυβερνηθεί, σε διαφορετικές εποχές, από τους Πάντια, Τσόλα, το Σουλτανάτο του Μαντουράι και την Αυτοκρατορία Βιτζαγιαναγκάρ, τους Μαντουράι Ναγιάκ, το Καρνατικό Βασίλειο, την Βρετανική Εταιρεία Ανατολικών Ινδιών και τις Βρετανικές Ινδίες.
Οι τέβαραμ, συνθέσεις στα ταμίλ για τον Σίβα από τον 7ο ή 8ο αιώνα, δημιουργήθηκαν από τους τρεις σπουδαίους ναγιανάρ , τους Αππάρ, Σουνταράρ και Θιρουγκνανασαμπαντάρ, ονομάζουν την πόλη με το όνομα Θιρουαλαβάι.
Οι θερμοκρασίες κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού φθάνουν μέχρι τους 40 και κατεβαίνουν μέχρι τους 26.3 , αν και οι θερμοκρασίες έως τους 42 δεν είναι ασυνήθιστες.
Σύμφωνα με μελέτη βασισμένη στα διαθέσιμα δεδομένα από την Ινδική Μετεωρολογική Υπηρεσία για περίοδο άνω των 62 ετών υπάρχει ανοδική τάση στην ατμοσφαιρική θερμοκρασία στο Μαντουράι, η οποία αποδίδεται αστικοποίηση, την χρήση των οχημάτων και τη βιομηχανική δραστηριότητα.
Το Μαντουράι έχει σημαντικά κυβερνητικά εκπαιδευτικά ιδρύματα όπως το Κολέγιο Ιατρικής του Μαντουράι και η Ομοιοπαθητική Ιατρική Σχολή του Μαντουράι, το Νομικό Κολέγιο του Μαντουράι, το Γεωργικό Πανεπιστήμιο και το Ερευνητικό Ινστιτούτο.
Εθνικότητα (εκείνοι οι παράγοντες κινδύνου που είναι πιο αυξημένοι περιλαμβάνουν τους αφρο-αμερικάνους, τους αφρο-καραϊβικής προέλευσης, τους ιθαγενείς αμερικάνους, τους ισπανόφωνους, τους νησιώτες του Ειρηνικού και τους ανθρώπους που προέρχονται από τη νότια Ασία).
Άλλοι γενετικοί παράγοντες κινδύνου: υπάρχουν τουλάχιστον 10 γονίδια στα οποία ορισμένοι πολυμορφισμοί σχετίζονται με αυξημένο κίνδυνο για διαβήτη κύησης, ιδίως ο 72 .
Οι παράγοντες κινδύνου περιλαμβάνουν το υπερβολικό βάρος, τον διαβήτη κύησης σε προηγούμενη κύηση, οικογενειακό ιστορικό διαβήτη τύπου 2 και το σύνδρομο πολυκυστικών ωοθηκών.
Ένας αριθμός εθνοτικών ομάδων, συμπεριλαμβανομένων των ασιατών, των ινδιάνων της Αμερικής, των αυτοχθόνων Αυστραλών, αλλά και των κατοίκων των νησιών του Ειρηνικού βρίσκονται σε μεγαλύτερο κίνδυνο.
Η αντίσταση στην ινσουλίνη σχετίζεται με μεταβολικές αλλαγές χαρακτηριστικές των τελευταίων σταδίων της εγκυμοσύνης και η αυξημένη ανάγκη για ινσουλίνη μπορεί να προκαλέσει δυσανεξία στη γλυκόζη στη μητέρα και, μερικές φορές, διαβήτη.
Ο σακχαρώδης διαβήτης κύησης είναι μια κατάσταση που χαρακτηρίζεται από τιμές της γλυκόζης στο αίμα πάνω από το φυσιολογικό, που παρέχουν ενδείξεις διαβήτη, ο οποίος αναπτύσσεται κατά τη διάρκεια της εγκυμοσύνης σε γυναίκες που πριν από αυτή, δεν ήταν διαβητικές.
Οι περισσότερες γυναίκες μετά την εγκυμοσύνη θα επιστρέψουν στην κανονικότητα, αλλά παραμένει ο κίνδυνος να αναπτύξουν σακχαρώδη διαβήτη στα επόμενα 10-20 χρόνια.
Τα παιδιά που γεννιούνται από μητέρες με διαβήτη κύησης που δεν αντιμετωπίστηκε σωστά, διατρέχουν αυξημένο κίνδυνο να γεννηθούν με μακροσωμία, με χαμηλό επίπεδο σακχάρου στο αίμα μετά τη γέννα και ίκτερο.
Το Μόντε Ορλάντο είναι ένα υψηλό ακρωτήρι με στάθμη θαλάσσης 171, στην επαρχία της Λατίνα, όπου βρίσκεται η πόλη Γκαέτα, και είναι μια φυσική προέκταση προς το Τυρρηνικό Πέλαγος, των Ορέων Αουρούντσι .
Το Μόντε Ορλάντο συνδέεται με την ηπειρωτική χώρα με μια ελαφρώς λοφώδη λωρίδα γης , όπου εκεί βρίσκεται το χωριό, η σύγχρονη συνοικία, και από τη μια πλευρά το πολιτικό και το στρατιωτικό λιμάνι, και από την άλλη πλευρά η παραλία Σεράπο.
Το έδαφος αποτελείται σχεδόν αποκλειστικά από ασβεστόλιθο του μεσο-καινοζωικού αιώνα , το υπόλοιπο έδαφος αποτελείται από βράχια, ρήγματα, κοκκινόχωμα και σπήλαια .
Μέσα στο πάρκο μπορεί κανείς να θαυμάσει την Μοντάνια Σπακάτα, ένα είδος μνημείου κοντά στην θάλασσα, όπου σχηματίζει ένα είδος φαραγγιού με θέα τη Τυρρηνική θάλασσα, ιδιαίτερα ελκυστικά και επισκέψιμα απ 'ευθείας από το λόφο.
Το Περιφερειακό αστικό πάρκο του Μόντε Ορλάντο είναι μια προστατευόμενη φυσική περιοχή στην πόλη Γκαέτα ,που βρίσκεται στο ακρωτήριο της πόλης, που ονομάζεται Μόντε Ορλάντο, το οποίο καταλαμβάνει περίπου τα 3/4 της έκτασής της.
Η βλάστηση κυριαρχείται από κλασικούς μεσογειακούς θάμνους, ενώ η πανίδα από τον Σκαντζόχοιρο, τη Μυγαλή, το Φίδι της Γυάρου, το Πετρίτη, τον Κορμοράνο, το Νυχτοκόρακα, τον Σφηκιάρη, το Μελισσοφάγο κλπ.
Όταν ο ήταν έξι ετών, φέρεται να προσπάθησε να μαχαιρώσει έναν άντρα που προσπαθούσε να επιτεθεί στη μητέρα του και τελικά τέθηκε σε πρόγραμμα νεότητας πριν ζήσει με τη γιαγιά του.
Στις αρχές του 2008, όταν ο ήταν 10 ετών, ο πατέρας του φυλακίστηκε για εννέα χρόνια στην Αριζόνα με κατηγορίες αφού η Διοίκηση Επιβολής Ναρκωτικών οργάνωσε μια επιχείρηση τσίμπημα.
Περιέγραψε τον εαυτό του ως «ακατάλληλο» κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, αναφέροντας πόσο ήσυχος ήταν παρά το γεγονός ότι ήταν δημοφιλής και συμμετείχε τακτικά σε φυσικές αντιπαραθέσεις.
Άρχισε να γράφει μουσική αφού απελευθερώθηκε από ένα κέντρο κράτησης ανηλίκων και σύντομα ξεκίνησε τη μουσική του καριέρα στο το 2013, χρησιμοποιώντας στιλ και τεχνικές που δεν ήταν συμβατικές στη ραπ μουσική, όπως παραμόρφωση και βαριά κιθάρα που υποστηρίζονται από όργανα που αντλούν έμπνευση από το τρίτο κύμα και .
Το δεύτερο άλμπουμ του, με τίτλο "?" βγήκε το 2018 και έκανε το ντεμπούτο του στο νούμερο ένα στο 200, ενώ το κορυφαίο του άλμπουμ, "!", έφτασε στο νούμερο ένα στο 100, κάνοντας τον τον πρώτο που καταφέρνει κάτι τέτοιο μεταθανάτια, μετά από το 1998 όταν το πέτυχε ο .
έχει πωλήσεις με πιστοποίηση 61 εκατομμυρίων μονάδων στις ΗΠΑ και πωλήσεις με πιστοποίηση άνω των 7 εκατομμυρίων μονάδων στο Ηνωμένο Βασίλειο, φέρνοντας το σύνολο των 68 εκατομμυρίων εγγραφών που πωλήθηκαν στις δύο χώρες.
Παρά το γεγονός ότι ήταν μια αμφιλεγόμενη προσωπικότητα λόγω των ευρέως δημοσιευμένων νομικών ζητημάτων του, ο κατάφερε στη σύντομη καριέρα του να κερδίσει τη λατρεία των θαυμαστών του που τον ακολουθεί ακόμα, μέσω της μουσικής του, στην οποία κυριαρχούσαν ως θέματα η κατάθλιψη και η αποξένωση.
Η οικογένεια του έχει δηλώσει πως το " " είναι ο τελευταίος δίσκος του , είχε δηλώσει ότι μετά την κυκλοφορία του θα αφοσιωθεί στο να γυρίζει βιντεοκλίπ από το άλμπουμ.
Με 29 κορυφές άνω των 2.500 μέτρων, τα Υψηλά Τάτρα είναι, μαζί με τα Νότια Καρπάθια, τα μοναδικά τμήματα των Καρπαθίων με αλπικό χαρακτήρα και ενδιαιτήματα.
Ο πρώτος διασυνοριακός ευρωπαϊκός Εθνικός Δρυμός ιδρύθηκε εδώ: το Εθνικό Πάρκο Τάτρα της Σλοβακίας το 1948, ακολουθούμενο από το ομώνυμο της Πολωνίας το 1954.
Η χλωρίδα των Υψηλών Τάτρα περιλαμβάνει το ενδημικό είδος , το κίτρινο αγριολούλουδο , τη θαμνώδη ιτιά του χιονιού , την ερυθρελάτη , το ελβετικό πεύκο και το φυλλοβόλο ευρωπαϊκό λάρικα .
Τον Ιούλιο του 1449 την εποχή που ο Αλφόνσος Ε της Αραγωνίας διεκδικούσε τα Επτάνησα ο Λορεντάν εξελέγη ναύαρχος των Βενετών, επιτέθηκε με 35 γαλέρες για τηνΜεσσήνη και πέτυχε μια μεγάλη νίκη στις Συρακούσες καταστρέφοντας τα εχθρικά πλοία.
Τον Αύγουστο του 1453 αμέσως μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης ο Λορεντάν διορίστηκε ξανάΠροβλεπτής στο Ναυτικό Οπλοστάσιο της Βενετίας, κατηγορήθηκε με τον συνάδελφο του Βετόρε Καπέλο για κατασκευή νέων πολεμικών γαλέρων.
Εξελέγη τον Οκτώβριο του 1453 μέλος του "Συμβουλίου των Σοφών" και παρέμεινε μέχρι τον Μάρτιο του 1454, εξελέγη ξανά τον Οκτώβριο του 1454 στο ίδιο συμβούλιο και παρέμεινε μέχρι τον Μάρτιο του 1455.
Το Συμβούλιο τον έστειλε στον Μπαρτολομέο Κολεόνι για να του προσφέρει την θέση του ανώτερου διοικητή του Βενετσιάνικου στρατού αλλά με μειωμένο μισθό επειδή επικρατούσε ειρήνη.
Τα επόμενα χρόνια συμμετείχε συνεχώς στο "Συμβούλιο των Σοφών", τον Απρίλιο του 1457 πήρε την άδεια να εγκαταλείψει την πόλη τέσσερις μήνες μήνες μέχρι να περάσει η επιδημία πανώλης.
Τον Οκτώβριο του 1458 τάχθηκε ενάντια στην πρόταση του πάπα να συγκαλέσει συνάντηση των χριστιανών πριγκίπων στο Ούντινε για να οργανώσει νέα αντί-Οθωμανική Σταυροφορία.
Οι Βενετοί δεν προχώρησαν ωστόσο σε καμιά δραστηριότητα και ο Λορεντάν διορίστηκε σε άλλο αξίωμα που είχε σχέση με τον έλεγχο των νερών στην Λιμνοθάλασσα της Βενετίας .
Λίγο αργότερα διορίστηκε αρχηγός των Σταυροφορικών στρατευμάτων με εντολή να εμποδίσει τον Μουράτ Β να κινηθεί εναντίον του Ιμπραήμ Β της Καραμανίας που είχε συμμαχήσει με τους χριστιανούς, αλλά έφτασε με μεγάλη καθυστέρηση.
Η επίθεση των χριστιανών στα Βαλκάνια καθυστερούσε και δέχτηκε εντολή από την Βενετία να συμφιλιωθεί με τον σουλτάνο που είχε νικήσει τους Καραμανίδες, αλλά ο ίδιος τους αγνόησε.
ι Σταυροφόροι κατηγορήθηκαν ότι εμπόδιζαν τους Οθωμανούς να επιστρέψουν, ο Λορεντάν μπλόκαρε τον Ελλήσποντο, αλλά ο Μουράτ διέσχισε τον Βόσπορο βόρεια από την Κωνσταντινούπολη.
Οι Βενετοί έκλεισαν ειρήνη με τον σουλτάνο, αλλά ο Αλβίζε Λορεντάν παρέμεινε στο Αιγαίο Πέλαγος για να προειδοποιήσει τους συμμάχους της Βενετίας και να τους προστατέψει από τις Οθωμανικές επιδρομές.
Η πρώτη του σύζυγος με την οποία είχε αποκτήσει δύο γιους, τον Φραντσέσκο και τον Τζιοβάνο, πέθανε και ο Λορεντάν παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο την Ισαβέλα Κόκο ντι Νικολό χήρα του Μπενεντέτο Φοσκαρίνι, με την οποία απέκτησε άλλους δύο γιους, τον Μάρκο και τον Νικολό.
Η Οικογένεια Λορεντάν ήθελε παραδοσιακά την ναυτική επέκταση της Βενετίας, αντιπαθούσε στις εκστρατείες στο εσωτερικό της Ιταλικής χερσονήσου και τις συγκρούσεις με το Μιλάνο.
Ο Αλβίζε τον Φεβρουάριο του 1442 στο Μεγάλο Συμβούλιο διατύπωσε την ίδια άποψη, διέταξε τους κυβερνήτες του Μπέργκαμο να κατεδαφίσουν τις οχυρώσεις σαν δείγμα καλής θέλησης με το Μιλάνο και να ολοκληρωθεί η ειρηνική "Συνθήκη της Κρεμόνα" αλλά οι προτάσεις του απερρίφθησαν.
Την ίδια χρονιά έγινε ναύαρχος του κόλπου, τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο του 1442 ξεκίνησε εκστρατείες εναντίον των Αραγωνέζων στην Αλβανία και την νότια Ιταλία, υπέταξε την Ζέντα προάστιο του Σπλιτ και την Μπούντβα.
Οι Βενετοί είχαν ελπίδες να σταματήσουν την σύγκρουση αλλά οι πρώτες εντολές που πήρε ήταν σαφείς, έπρεπε να περιπολεί το Αιγαίο, να προστατεύει τις περιοχές που ανήκαν στην Βενετία και τα Βενετσιάνικα πλοία από Τούρκους πειρατές.
Το καλοκαίρι ο Αλβίζε Λορεντάν και ο στρατός του υπό την διοίκηση του Μπερτόλδου ντ'Εστέ στρατοπέδευσαν έξω από την Μεθώνη Μεσσηνίας και το Ναύπλιο.
Η εκστρατεία ήταν αρχικά νικηφόρα, στις αρχές Αυγούστου ανακατέλαβαν το Άργος, οχυρώθηκε ο Ισθμός της Κορίνθου, επισκευάστηκε το Εξαμίλιον τείχος και οπλίστηκε με πολλά κανόνια.
Πολιόρκησαν με συνεχείς επιθέσεις το κάστρο της Ακροκορίνθου που είχε τον έλεγχο σε ολόκληρη την βορειοανατολική Πελοπόννησο, το υπερασπιζόταν ο Τουραχάνογλου Ομέρ Μπέης.
Στις 20 Οκτωβρίου 1463 συνετρίβησαν με αποτέλεσμα τον βαρύ τραυματισμό και τον θάνατο του Μπερτόλδου ντ'Εστέ, οι Βενετοί διέκοψαν την πολιορκία και αποσύρθηκαν στο Εξαμίλιο.
Σε μικρή ηλικία έγινε καπετάνιος γαλέρας και υπηρέτησε σαν στρατηγός σε πολλές εκστρατείες όπως στην Πολιορκία της Θεσσαλονίκης, στον Α Βενετοτουρκικό Πόλεμο και στους πολέμους των Λομβαρδών με τον δούκα του Μιλάνου.
Ο Αλβίζε Λορεντάν γεννήθηκε στο προάστιο του Σαιν Κανκιάνο στην Βενετία, ήταν γιος του Τζιοβάνι Λορεντάν και εγγονός του ομώνυμου Αλβίζε Λορεντάν, που ήταν Πραίτορας στη Βασιλική του Αγίου Μάρκου.
Σε ηλικία 21 ετών παντρεύτηκε την Αντριόλα, κόρη του εμπόρου Χριστόφορου Νεγκρομπόν ο οποίος αν και ήταν πολύ πλούσιος δεν ανήκε στις ανώτερες τάξεις της αριστοκρατίας.
Το Μεγάλο Συμβούλιο της Βενετίας τον όρισε ξανά Σοπρακόμιτο σε μεγάλη γαλέρα εξοπλισμένη με πύργους και τον έστειλε στη Θεσσαλονίκη για να βοηθήσει τον Αντρέα Μοτσενίγκο που πολιορκούσε τους Οθωμανούς στην Καλλίπολη.
Το μεγάλο πλοίο πλησίασε την Οθωμανική φρουρά και άρχισε να την πλήττει με τόξα, ενώ ο υπόλοιπος στόλος βάδισε μέσω του φράκτη με τους πάσσαλους στο λιμάνι και επιτέθηκε στα αγκυροβολημένα Οθωμανικά πλοία.
Ο Σιλβέστρο Μοροζίνι επιτέθηκε για αντίποινα στις Οθωμανικές δυνάμεις στον Ελλήσποντο, το κάστρο του Ελλησπόντου βομβαρδίστηκε την περίοδο 6 - 16 Ιουνίου 1430 με σημαντικές φθορές και τη μεγαλύτερη ζημιά προκάλεσε το πλοίο του Λορεντάν που είχε τον καλύτερο εξοπλισμό.
Ο Λορεντάν επέστρεψε στα τέλη του 1445 στην Βενετία, συμμετείχε στο Συμβούλιο των Δέκα, όταν δίκαζε την υπόθεση του Γιάκοπο Φόσκαρι, γιου του δόγη Φραντσέσκο Φόσκαρι .
Διορίστηκε στρατιωτικός επίτροπος στον νέο πόλεμο εναντίον του Μιλάνου αλλά αρνήθηκε λόγω της άσχημης υγείας του, στην συνέχεια πήγε στην Ρώμη για να συγχαρεί τον νέο Πάπα Νικόλαο Ε .
Μετά την επιστροφή του εξελέγη ξανά στρατιωτικός επίτροπος για να βοηθήσει τον συνάδελφο του Γεράρδο Δάνδολο, δέχτηκε αλλά επέστρεψε ξανά στην Βενετία λόγω της άσχημης υγείας του .
Μετά την νίκη των Μιλανέζων στην μάχη του Καραβάτζο απεστάλη μαζί με τον Πασκουάλε Μαλιπιέρο στον Μιλανέζο στρατηγό Φραγκίσκο Σφόρτσα, συμφώνησε ότι θα τον βοηθήσει να γίνει κυβερνήτης του Μιλάνου αν συμμαχούσε με την Βενετία.
Ο Μικιέλ οδήγησε τον Ιούλιο του 1425 δέκα γαλέρες ανατολικά από την πόλη, οι Βενετοί επιτέθηκαν στην Ιερισσό και έφτασαν μέχρι τη Χριστούπολη, αλλά συνάντησαν αντίσταση στο κάστρο από μια φρουρά με 100 Σπαχήδες υπό την ηγεσία του Ισμαήλ Μπέη.
Στη μάχη που κράτησε τέσσερις ώρες σκοτώθηκαν 41 Τούρκοι και αιχμαλωτίστηκαν 30, ενώ ανάμεσα στους νεκρούς ήταν και ο Ισμαήλ Μπέης.
Η επιτυχία των Βενετών ήταν προσωρινή, αφού οι Τούρκοι επέστρεψαν με μεγαλύτερο στρατό, πολιόρκησαν το κάστρο και θανάτωσαν ή αιχμαλώτισαν ολόκληρη την Βενετσιάνικη φρουρά.
Στην συνέχεια διορίστηκε διαδοχικά Σοπρακόμιτος στην Τυρρηνική θάλασσα υπό τις διαταγές του θείου του, ναυάρχου Πιέτρο Λορεντάν , Καπετάνιος και κυβερνήτης του Μπελλούνο και Καπετάνιος σε έναν εμπορικό κόμβο στην Μαύρη Θάλασσα .
Διετέλεσε Προβλεπτής στο Μπέργκαμο από τον Δεκέμβριο του 1436 μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1438, όταν ξέσπασε ο τέταρτος πόλεμος εναντίον του Μιλάνου.
Ο Μεγάλος Βεζίρης Μαχμούτ Πασάς Αντζέλοβιτς ήρθε με νέο ισχυρό στρατό, οι Βενετοί που ο στρατός τους είχε διαλυθεί από δυσεντερία εγκατέλειψαν το Εξαμίλιο χωρίς μάχη και δραπέτευσαν στις ακτές.
Οι Οθωμανοί έσπασαν τις οχυρώσεις και επιτέθηκαν στον Μοριά, το Άργος λεηλατήθηκε και ισοπεδώθηκε και οι περισσότερες περιοχές που ανήκαν παλιότερα στους Βενετούς πέρασαν οριστικά στους Τούρκους.
Έκανε γάμο στο Τσάρσκογιε Σέλο με την Μαρία Παύλοβνα, κόρη του Παύλου Αλεξάνδροβιτς μεγάλου δούκα της Ρωσίας και της Αλεξάνδρας πριγκίπισσας της Ελλάδας και απέκτησαν γιο τον Λένναρτ.
Όμως ο γάμος δεν ήταν ευτυχισμένος: όπως έγραψε ο Λένναρτ στην Αυτοβιογραφία του, η μητέρα του Μαρία ένοιωθε, ότι παντρεύτηκε κάποιον κατώτερό της και συμπεριφερόταν εγωιστικά.
Αυτή επέμενε να την αποκαλούν Αυτοκρατορική και Βασιλική Υψηλότης, ενώ ο άνδρας της ήταν μόνο Βασιλική Υψηλότης· ο Γουσταύος Ε αποδέχθηκε την επιθυμία της νύφης του.
Όταν ο ιατρός της Άξελ Μούντχε την πλησίασε ερωτικά, η Σουηδική βασιλική οικογένεια τον υποστήριξε· η Μαρία αισθάνθηκε απέχθεια με τους Μπερνντότ και ζήτησε διαζύγιο, που της δόθηκε το 1914 και επέστρεψε στη Ρωσία.
Το 1952 πήγαν να επισκεφθούν τον Λένναρτ· στην επιστροφή οδηγούσε ο Γουλιέλμος, αλλά λόγω μίας χιονοθύελλας στο Στέρνχοβ του Σέντερμανλανντ έπαθαν δυστύχημα και η Ζανν απεβίωσε.
Όπως επέβαλλε το πρωτόκολλο, έμεινε μακριά από την πολιτική, εκτός από την περίπτωση της δολοφονίας του Δανού θεατρικού συγγραφέα και πάστορα Κάι Μουνκ το 1944, μάλλον από την Γκεστάπο.
Ο Πάπας Ιωάννης ΙΘ νομιμοποίησε τα δικαιώματα του Όρσο στο Γκράντο όπως επίσης και τα πατριαρχικά δικαιώματα στην Ακυληία, ο Οττόνε παρόλα αυτά συνέχισε να διορίζει μέλη της οικογένειας του σε πατριαρχικές θέσεις και αυτό οδήγησε στην οριστική του εξορία .
Ο αυτοκράτορας και θείος της της νύφης του Μαρίας Κωνσταντίνος Η τον δέχτηκε με μεγάλες τιμές, τιμώρησε τους Βενετούς για την εξορία του ακυρώνοντας τα προνόμια που είχαν δώσει στον πατέρα του.
Ο Οττόνε είχε δημιουργήσει καλό δίκτυο σχέσεων με όλους τους μεγάλους ηγεμόνες οι οποίοι για να τιμωρήσουν τους Βενετσιάνους για την εξορία ακολούθησαν την ίδια τακτική, ο Κορράδος Β της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ακύρωσε όλα τα προνόμια που είχε δώσει στην Βενετία.
Ο Στέφανος Α της Κροατίας αδελφός της συζύγου του Γκριμέλντας προχώρησε ακόμα περισσότερο, με την καθοδήγηση του γιου του Οττόνε Πιέτρο κατέλαβε παραλιακές Βενετσιάνικες πόλεις στην Δαλματία.
Ο πατριάρχης του Γκράντε Βιτάλε Καντιάνο πέθανε και ο Οττόνε διόρισε τον μεγαλύτερο αδελφό του Όρσο, δεύτερο γιο του Πιέτρο Β ενώ στην κενή θέση του επισκόπου του Τορκέλλο διόρισε τον μικρότερο αδελφό του Βιτάλε.
Οι πράξεις αυτές εξόργισαν τον λαό αλλά δεν στράφηκαν στην αρχή εναντίον της οικογένειας, με την επέμβαση του πατριάρχη της Ακυληίας Πόππο του Τρεφφέν οι Βενετσιάνοι έστειλαν εξορία τον Οττόνε μαζί με τον αδελφό του Όρσο στην Ίστρια .
Ο Πόππο του Τρεφφέν λεηλάτησε στην συνέχεια τα πατριαρχικά ανάκτορα και την εκκλησία στο Γκράντο, αυτό ανάγκασε τους κατοίκους να ανακαλέσουν τον Οττόνε και τον Όρσο στην Βενετία.
Μετά τον αιφνίδιο και πρόωρο θάνατο του Τζιοβάννι ο Πιέτρο Β κήρυξε συμβασιλέα του τον τρίτο γιο του Οττόνε έκανε την διαθήκη του, μοίρασε την περιουσία του στους φτωχούς και την εκκλησία και αποσύρθηκε σε μοναστήρι κρατώντας τον τίτλο του δόγη μόνο τυπικά.
Οι πληροφορίες που έγραψε το "Βενετσιάνικο Χρονικό" του Ιωάννη του Διακόνου που έζησε τότε σταματούν εδώ, οι ιστορικοί ανατρέχουν σε μετέπειτα συγγραφείς όπως ο μετέπειτα δόγης Αντρέα Ντάντολο που έζησε τρεις αιώνες αργότερα.
Την εποχή που ο Όθων Γ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας βρισκόταν στην Βερόνα έτοιμος να παραχωρήσει προνόμια στην Δημοκρατία της Βενετίας ζήτησε από τον δόγη να του στείλει τον τρίτο του γιο να υπογράψει.
Ο Πιέτρο Β Ορσεόλο και ο μεγαλύτερος γιος και συγκυβερνήτης του Τζιοβάννι Ορσεόλο ταξίδευσαν στην Κωνσταντινούπολη όπου ο Τζιοβάννι παντρεύτηκε τη Μαρία Αργυροπουλίνα ανιψιά του αυτοκράτορα Βασιλείου του Βουλγαροκτόνου.
"Καθολικός στην πίστη, αγνός, δίκαιος, ευσεβής, εκλεκτικός στον τρόπο ζωής, με πολλά πλούτη και υψηλές αρετές, θεωρείται ο πιο άξιος για διάδοχος του πατέρα και του παππού του".
Οι Άβαροι, που είχαν εγκαταλείψει τα προγονικά εδάφη τους στην Κεντρική Ασία πιεζόμενοι από τους Γκιοκτούρκ, ζήτησαν την αυτοκρατορική προστασία και την εγκατάστασή τους στα βυζαντινά εδάφη.
Ο Ιουστινιανός αρνήθηκε και τους απομάκρυνε στις πεδιάδες της κεντρικής Ευρώπης όπου οι Άβαροι δίνοντας πολλές μάχες έφθασαν στη βορειοανατολική όχθη του Δούναβη το 561/562.
Οι Άβαροι απαίτησαν να εγκατασταθούν στο βυζαντινό έδαφος στην επαρχία Μικράς Σκυθίας, της οποίας οι άμυνες είχαν καταστραφεί από μια πρόσφατη εισβολή των Κοτρίγουρων υπό την ηγεσία του Ζαβεργάν.
Εδώ, ο Ιουστίνος διαδραμάτισε κρίσιμο ρόλο και κέρδισε μεγάλη φήμη, μαθαίνοντας τις προθέσεις των Αβάρων και προειδοποιώντας τον Ιουστινιανό.
Με τον Ιουστίνο να συνεχίζει να παρακολουθεί προσεκτικά τον ποταμό Δούναβη, οι Άβαροι ικανοποιήθηκαν με ετήσια επιχορήγηση από το Βυζάντιο και εγκατέλειψαν την αυτοκρατορία για μερικά χρόνια.
Την εποχή του θανάτου του αυτοκράτορα Ιουστινιανού το 565, λόγω των τίτλων του και της φήμης του ως διοικητή, καθώς και της εγγύτητας του στρατού του με την αυτοκρατορική πρωτεύουσα, ήταν ο κορυφαίος υποψήφιος για τον κενό θρόνο, μαζί με τον ξάδερφό του Ιουστίνο τον Κουροπαλάτη.
Ο τελευταίος, όμως, ήταν ήδη παρών στην Κωνσταντινούπολη και μπορούσε να βασιστεί στην υποστήριξη της Συγκλήτου και ιδιαίτερα του Πατριάρχη Ιωάννη Σχολαστικού και του κόμη των Εξκουβιτόρων Τιβέριου, τον οποίο βοήθησε να εξασφαλίσει τη θέση του.
Σύμφωνα με τον σύγχρονο των γεγονότων ιστορικό Ευάγριο Σχολαστικό, οι δύο Ιουστίνοι είχαν φτάσει σε μια συμφωνία σύμφωνα με την οποία όποιος από τους δύο γινόταν αυτοκράτορας θα έκανε τον άλλο τον δεύτερο ισχυρότερο άνδρα στην αυτοκρατορία.
Όταν ο Ιουστίνος έφτασε στην Κωνσταντινούπολη ο ξάδελφος του τον υποδέχτηκε θερμά, αλλά σύντομα ο νέος αυτοκράτορας άρχισε να τον συκοφαντεί, απέλυσ τους σωματοφύλακές του, τον έθεσε κατ' οίκον περιορισμό, κι έπειτα τον έστειλε στην στην Αλεξάνδρεια, κατ' όνομα ως τον νέο αυγουστάλιο έπαρχο της Αιγύπτου, αλλά ουσιαστικά εξόριστο.
Το 550, μαζί με τον μικρότερο αδελφό του Ιουστινιανό και τον πατέρα του προετοιμάζονταν για την εκστρατεία εναντίον των Οστρογότθων της Ιταλίας, αλλά ο πατέρας του Γερμανός που ήταν ο αρχηγός της, πέθανε ξαφνικά το φθινόπωρο του 550, πριν ο στρατός εγκαταλείψει τα Βαλκάνια, όπου προετοιμαζόταν.
Μετά από αυτό, ο γαμπρός του Ιωάννης και ο αδελφός του Ιουστινιανός, οδήγησαν το στρατό προς τη Σαλόνα , όπου ο Ναρσής ανέλαβε αρχηγός της εκστρατείας και πήρε την εντολή στα τέλη του 551.
Στις αρχές του 552, ο Ιουστίνος και ο Ιουστινιανός ήταν επικεφαλής μιας άλλης εκστρατείας εναντίον μιας σλαβικής επιδρομής στο Ιλλυρικό αλλά οι δυνάμεις τους ήταν πολύ μικρές για να αντιμετωπίσουν άμεσα τους επιδρομείς.
Λίγο αργότερα, διατάχτηκαν να κινηθούν βόρεια για να βοηθήσουν τους Λομβαρδούς ενάντια στους Γέπιδες μαζί με τον Αρατίο, τον Σουαρτούα και τον Αμαλαφρίδα, αλλά δεν μπόρεσαν να προχωρήσουν πολύ βόρεια λόγω της επέμβαση τους στις θρησκευτικές συγκρούσεις στην πόλη Ουλπιανά.
Ο Γερμανός ήταν ξάδερφος του βυζαντινού αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α και ως εκ τούτου μέλος της ευρύτερης δυναστείας και ξάδελφος του διαδόχου του Ιουστινιανού, αυτοκράτορα Ιουστίνου Β .
Το 540 ονομάστηκε πρόξενος σε πολύ μικρή ηλικία, απεικονίζεται με γενειάδα στο προξενικό του δίπτυχο και εξακολουθεί να αναφέρεται ως «νέος άντρας» από τον Προκόπιο εννέα χρόνια αργότερα.
Οι συνωμότες σκόπευαν να δολοφονήσουν τον αυτοκράτορα Ιουστινιανό και τον αγαπημένο του στρατηγό Βελισάριο και να ανεβάσουν τον πατέρα του Γερμανό στο βυζαντινό θρόνο.
ο Ιουστίνος ενημέρωσε τον πατέρα του, ο οποίος στη συνέχεια ενημέρωσε στον Μάρκελλο, τον Κόμη των Εξκουβίτορων, που οδήγησε στη σύλληψη των συνωμότες.
Μαζί με τον Βέσσα, ο Ιουστίνος και τα στρατεύματά του στρατοπέδευσαν στην πεδιάδα της Χυτρόπολις, κοντά στο στρατηγικά σημαντικό φρούριο της Τελεφίς, το οποίο κρατούσε ο Μαρτίνος.
Ο Μαρτίνος αποχώρησε για να ενταχθεί στους άλλους δύο στρατηγούς στην Χυτρόπολις, αλλά βλέποντας τον ο βυζαντινός στρατός, που δεν κατάλαβε τι είχε γίνει, άρχισε να υποχωρεί άτακτα πριν φτάσουν οι Πέρσες, υποχωρώντας κατά μήκος του ποταμού Φάση στο οχυρωμένο νησί.
Ο Βέσσας απολύθηκε από την ανώτερη διοίκηση μετά από αυτή τη ήττα και τον διαδέχτηκε ο Μαρτίνος ως δομέστικος της Ανατολής με τον Ιουστίνο ως δεύτερό στην τάξη.
Όταν το έμαθε συγκλονίστηκε, αλλά δεν καταδίκασε τον Μαρτίνο επειδή πίστευε - λανθασμένα - ότι η δολοφονία είχε εκτελεστεί με εντολή του αυτοκράτορα Ιουστινιανού.
Οι Βυζαντινοί ξεκίνησαν τότε επίθεση στο περσικό φρούριο του Ονογούρη, αλλά αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν με την απροσδόκητα γρήγορη άφιξη των περσικών δυνάμεων υπό τον .
Την άνοιξη του 556, ο Ιουστίνος ήταν μαζί με τις υπόλοιπες βυζαντινές δυνάμεις στη Νήσο, όταν ο Ναχοραγάν εισέβαλε στη δυτική Λαζική, κινούμενος προς την πόλη Φάσις.
Οι Βυζαντινοί κινήθηκαν και αυτοί προς την πόλη, καταφέρνοντας να φτάσουν πριν τον περσικό στρατό και στη συνέχεια κατάφεραν να την υπερασπιστούν με επιτυχία μετά από παρατεταμένη πολιορκία.
Μετά από αυτή την επιτυχία, στις αρχές του 556 ο Ιουστίνος επέστρεψε στη Νήσο για να την φυλάξει μαζί με τον Βούζη, ενώ ο υπόλοιπος στρατός πορεύθηκε εναντίον των Μισιμιανών, μια φυλή που πρόσφατα συμμάχησε με τους Πέρσες και σκότωσαν τον βυζαντινό στρατηγό Σωτήριχο.
Ο Φλάβιος Μαρκιανός Πέτρος Θεόδωρος Βαλεντίνος Ρουστίκιος Βοραΐδης Γερμανός Ιουστίνος, απλά κοινώς γνωστός ως Ιουστίνος, ήταν βυζαντινός αριστοκράτης και στρατηγός.
Μέλος της Δυναστείας του Ιουστινιανού και ανιψιός του αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α , διορίστηκε ως ύπατος το 540, προτού να αναλάβει στρατιωτική υπηρεσία στα Βαλκάνια και στη Λαζική.
Την εποχή του θανάτου του Ιουστινιανού θεωρήθηκε ως πιθανός διάδοχος, αλλά έχασε τον θρόνο από τον εξάδελφό του, τον Ιουστίνο Β , που τον εξόρισε στην Αίγυπτο, όπου δολοφονήθηκε.
Από το 1945 και μετά, με την αποκατάσταση των ζημιών των οχημάτων λόγω του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οι συρμοί απέκτησαν προκαθορισμένες συνθέσεις δύο ή τριών οχημάτων οι οποίες κυκλοφορούσαν και συζευγμένες με σύνολο 5 οχημάτων.
Από την δεκαετία του 1950 και μετά υπέστησαν σημαντικές τροποποιήσεις όπως αλλαγή των αρχικών ηλετροκινητήρων με κινητήρες , αυτόματη ζεύξη , αυτόματο σύστημα κλεισίματος θυρών αρχικώς με πεπιεσμένο αέρα και κατόπιν ηλεκτροπνευματικό, συμπιεστές κ.
Ορισμένα ξύλινα οχήματα μετατράπηκαν σε υπηρεσιακά και τα υπόλοιπα δωρήθηκαν σε δήμους και άλλους φορείς για χρήση σαν στατικά εκθέματα και πρόχειρα γραφεία σε πάρκα και πλατείες.