polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Αδελφός της ήταν ο Αρθακανούτος, τα ετεροθαλή αδέλφια της από πατέρα ήταν ο Σβεν της Νορβηγίας και ο Χάρολντ ο Λαγοπόδαρος, τα ετεροθαλή αδέλφια της από μητέρα ήταν ο Άλφρεντ Έθελινγκ και ο Εδουάρδος ο Ομολογητής.
Τον Δεκέμβριο του 1038 ο Κορράδος Β προχώρησε σε εκστρατεία στην Ιταλία, η Γκιζέλα με τον γιο της και τη νύφη της γιόρτασαν τα Χριστούγεννα στο Ρέγκενσμπουργκ.
Μετά από μία βίαιη σύγκρουση με τον εριστικό αρχιεπίσκοπο Αριμπέρτ του Μιλάνου , ο Κορράδος Β ζήτησε την υποστήριξη τού γιου του, ο Ερρίκος Γ και η Γκουνχίλντα συνόδευσαν τον αυτοκράτορα στην εκστρατεία.
Η Γκουνχίλντα γέννησε το μοναδικό της παιδί: τη Βεατρίκη Α, ηγουμένη του Κβέντλινμπουργκ , που έγινε αργότερα ηγουμένη στο Κβέντλινμπουργκ και το Γκάντερσχαϊμ.
Ο αρραβώνας έγινε σαν μέρος της συμφωνίας με τον πατέρα της για να διατηρηθεί η ειρήνη στα Δανέζικα σύνορα, στο Δουκάτο του Σλέσβιχ και στο Χόλσταϊν στην περιοχή του Κίελο, η συμφωνία ολοκληρώθηκε πριν τον θάνατο του Κνούτου .
Κάποτε όταν μαθητές της Ριζαρείου ήρθαν στα χέρια, ο ίδιος αντί να τους τιμωρήσει, αυτοτιμωρήθηκε, θεωρώντας εαυτόν υπαίτιο, με ασιτία 3 ημερών.
Άλλοτε βρέθηκε ξυπόλητος ενώπιον των μαθητών να αγορεύει, διότι εισερχόμενος στην αίθουσα είδε ένα φτωχό ο οποίος τον παρακάλεσε, αν μπορούσε να τον βοηθήσει ώστε να αποκτήσει παπούτσια, καθότι δεν είχε.
Άλλοτε σε μια διαμάχη μεταξύ των επιστατών για το ποιος ήταν υπεύθυνος καθαριότητας των αποχωρητηρίων, ο ίδιος έλυσε τη διαφορά τους, καθαρίζοντάς τες.
Η φτώχεια την εποχή που διετέλεσε ο Νεκτάριος διευθυντής της Ριζαρείου ήταν κανόνας και ταυτόχρονα το ηθικό των Ελλήνων, ειδικά μετά την αποτυχία, το 1897 με τον ελληνοτουρκικό πόλεμο, βρισκόταν στο ναδίρ.
Ο ίδιος όμως με την ελεημοσύνη ως όπλο και το λόγο του ευαγγελίου τόνωνε την τότε αθηναϊκή κοινωνία, η οποία προσέτρεχε συχνά στα κηρύγματά του για να πάρει τη συμβουλή του.
Όταν το 1836 ο Γεώργιος Ριζάρης εγκαταστάθηκε μόνιμα στην Αθήνα, ξεκίνησε τις νομικές διαδικασίες για την ίδρυση της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής και προέβη στην αγορά ακινήτων στο κέντρο της Αθήνας.
Τα εγκαίνια της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής γίνονται στις 15 Μαΐου 1844, παρουσία του Βασιλέα της Ελλάδος Όθωνα, του Μητροπολίτου Αθηνών Νεοφύτου και του τότε Πρωθυπουργού της Ελλάδος Αλέξανδρου Μαυροκορδάτου, αλλά και πολλών άλλων σημαντικών προσώπων.
Αποτελεί το κύριο μέρος του Ριζαρείου Ιδρύματος , το οποίο εδρεύει στην Αθήνα και αποτελεί συγχρόνως ένα από τα μεγαλύτερα και ενεργά κληροδοτήματα της Ελλάδος.
Η αρχική όμως σκέψη για ίδρυση σχολής προέρχεται από τον λόγιο κληρικό Κωνσταντίνο Οικονόμου τον εξ Οικονόμων, ο οποίος το 1814 είχε συστήσει στον Μάνθο Ριζάρη, ενώ βρισκόταν στη Μόσχα, να διαθέσει το μεγαλύτερο μέρος της περιουσίας του για την ίδρυση Εκκλησιαστικής Σχολής και Ακαδημίας στην Αθήνα, όταν η Ελλάδα θα απελευθερώνονταν, με κύριο σκοπό την μόρφωση και την εκπαίδευση του κλήρου.
Σήμερα το Ριζάρειο Ίδρυμα αποτελεί Νομικό Πρόσωπο Δημοσίου Δικαίου και υπάγεται στο Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων, αλλά διέπεται από καθεστώς αυτόνομης διοίκησης και διοικείται από κοινού από το Πολυμελές Δεκαμελές Συμβούλιο και το Τριμελές Διοικητικό Συμβούλιο του Ριζαρείου Ιδρύματος, εκ των οποίων τα περισσότερα μέλη αυτών είναι Πανεπιστημιακοί και Ακαδημαϊκοί.
Το Γενικό Εκκλησιαστικό Λύκειο της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής, διοικείται από το Ριζάρειο Ίδρυμα υπό την εποπτεία της Γενικής Γραμματείας Θρησκευμάτων του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων.
Ύστερα από 120 χρόνια λειτουργίας στη Λεωφόρο Βασιλίσσης Σοφίας, η σχολή και το οικοτροφείο της Ριζαρείου, προκειμένου να ανταποκριθούν στις νέες εκπαιδευτικές, κοινωνικές και οικιστικές ανάγκες, μεταφέρθηκαν το 1960 στις νέες εγκαταστάσεις στο συγκρότημα της Ριζαρείου στο Χαλάνδρι.
Σημαντικό είναι να αναφερθεί ότι από την Ριζάρειο Σχολή έχουν αποφοιτήσει σημαντικές προσωπικότητες της Ελλάδος: 2 πρωθυπουργοί, 2 αρχιεπίσκοποι, περισσότεροι από 65 μητροπολίτες, 7 υπουργοί, 14 πρυτάνεις, 7 πρόεδροι της Ακαδημίας Αθηνών, εκατοντάδες κληρικοί, πανεπιστημιακοί καθηγητές, καλλιτέχνες, κ.
Οι μαθητές-σπουδαστές της Ριζαρείου σχολής, θεωρούνται υπότροφοι και εισάγονται στη σχολή με εισαγωγικές εξετάσεις ενώ πρέπει να έχουν υποχρεωτικά απολυτήριο Γυμνασίου.
Μετά τον θάνατο του αδερφού του Μάνθου Ριζάρη το 1824, ο Γεώργιος συμβουλευόμενος τον Αδαμάντιο Κοραή και υποστηριζόμενος από τον Ιωάννη Καποδίστρια, συνέταξε διαθήκη στην οποία όριζε τα περί ιδρύσεως και λειτουργίας της Ριζαρείου Σχολής.
Η Ριζάρειος Εκκλησιαστική Σχολή, ιδρύθηκε και λειτούργησε πρώτη φορά το 1844 στην Αθήνα με τα πρώτα διδακτήριά της, για περισσότερο από έναν αιώνα, τα οποία βρίσκονταν επί της Λεωφόρου Βασιλίσσης Σοφίας.
Το 1841, λίγο πριν πεθάνει ο Γεώργιος Ριζάρης, του απονεμήθηκε ο Χρυσός Σταυρός των Ιπποτών του Βασιλικού Τάγματος από τον τότε Βασιλιά της Ελλάδος Όθωνα, για την μεγάλη εθνική προσφορά του.
Έτσι από το 1960, λειτουργεί εκεί σχολή , οικοτροφείο, ιερός ναός και βιβλιοθήκη, εντός του συγκροτήματος, σε έκταση που ξεπερνάει τα 80 στρέμματα, στο Χαλάνδρι.
Την περίοδο 1894-1908 Διευθυντής της Ριζαρείου Εκκλησιαστικής Σχολής, υπήρξε ο Μητροπολίτης Πενταπόλεως Νεκτάριος Κεφαλάς, ο μετέπειτα Άγιος Νεκτάριος.
Εκείνη την περίοδο τα δύο σημαντικότερα εκπαιδευτικά ιδρύματα της Ελλάδος ήταν το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και η Ριζάρειος Εκκλησιαστική Σχολή.
Ο Γιάνους Ζύγκμουντ Καμίνσκι είναι Πολωνός διευθυντής φωτογραφίας και σκηνοθέτης του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, που άρχισε τη σταδιοδρομία του στις ΗΠΑ.
Απεφοίτησε από το Κολέγιο Κολούμπια στο Σικάγο το 1987 και μετά ασχολήθηκε με την κινηματογράφηση προτού μαθητεύσει από την κινηματογραφική σχολή στο Χόλυγουντ Χιλς, από όπου πήρε Καλών Τεχνών.
Εργάσθηκε υπό την επίβλεψη του διευθυντή φωτογραφίας Φαίδωνος Παπαμιχαήλ, πρώτα ως μηχανικός φωτισμού και μετά ως διευθυντής φωτογραφίας β μονάδας.
Ο Καμίνσκι έχει κερδίσει δύο Βραβεία «Όσκαρ» για την Καλύτερη Φωτογραφία, αμφότερα τη δεκαετία του 1990, για τη Λίστα του Σίντλερ και για τη Διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν, ενώ έχει άλλες 4 υποψηφιότητες για το ίδιο βραβείο, με τις ταινίες , Το σκάφανδρο και η πεταλούδα, Το άλογο του πολέμου και Λίνκολν.
Το 2019 η Αμερικανική Εταιρεία Διευθυντών Φωτογραφίας συμπεριέλαβε τα έργα Η Λίστα του Σίντλερ και Η διάσωση του Στρατιώτη Ράιαν, αμφότερα σε φωτογραφία του Καμίνσκι, στον κατάλογο με τις καλύτερα φωτογραφημένες ταινίες του 20ού αιώνα.
Πριν από το , εργάστηκε στο Κέντρο σπουδών για τις πολιτικές ΗΠΑ-Κίνας, όπου βοήθησε να διοργανώνονται συνέδρια και διερεύνησε την κινεζική ενεργειακή πολιτική.
Αυτές οι κακόβουλες εφαρμογές, οι οποίες απευθύνονται στην αγορά σε καταχρηστικούς συζύγους, σε αυταρχικούς γονείς και σε ανθρώπους που καταδιώκουν κρυφά άλλους ανθρώπους, μπορούν να εγκατασταθούν κρυφά σε φορητές συσκευές, επιτρέποντας στους ιδιοκτήτες των εφαρμογών να παρακολουθούν τις δραστηριότητες των στόχων τους.
Όταν ήταν 12 ετών, ο πατέρας της της έφτιαξε μια επιφάνεια εργασίας στον / υπολογιστή του και η Γκάλπεριν δραστηριοποιήθηκε στους χώρους συζήτησης του σε θέματα μυθιστορημάτων επιστημονικής φαντασίας και αλληλεπιδραστικών παιχνιδιών κειμένου και αργότερα άρχισε να ασχολείται με την ανάπτυξη κώδικα ιστοσελίδων.
Φοίτησε στο κρατικό πανεπιστήμιο του Σαν Φρανσίσκο στον τομέα των πολιτικών επιστημών και διεθών σχέσεων, ενώ παράλληλα εργαζόταν ως διαχειριστής συστημάτων σε διάφορες εταιρείες στο .
Τον Απρίλιο του 2019, έπεισε τον πάροχο αντι-ιικών προγραμμάτων να αρχίσει να ενημερώνει με σαφήνεια τους χρήστες του για απειλές παραβίασης απορρήτου κατά την ανίχνευση προϊόντων στα .
Είναι γνωστή για το εκτεταμένο έργο της για την παγκόσμια προστασία της ιδιωτικής ζωής και της ελευθερίας του λόγου και για την έρευνά της σχετικά με το κακόβουλο λογισμικό και το κρατικό-πολιτειακό λογισμικό κατασκοπείας .
Ίδρυσε το αβαείο του Κουέτλινμπουργκ το οποίο αποτέλεσε καταφύγιο αλλά και φυτώριο για πολλές λόγιες γυναίκες που αποτέλεσαν μέρος της λεγόμενης Οθωνικής Αναγέννησης.
από τον Οίκο του Ρίνγκελχαϊμ ήταν κόρη του κόμη του Ρίνγκελχαϊμ και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαξονίας & βασίλισσα της Ανατολικής Φραγκίας .
Η Σαλούτσι ξεκίνησε την καριέρα της από τοπικούς τηλεοπτικούς σταθμούς της Ρώμης, όπου στη συνέχεια πήγε στη ιταλική δημόσια ραδιοτηλεόραση το 1987 και άρχισε να παρουσιάζει διάφορες εκπομπές στο 1 και στο 2 μέχρι το 1990.
Ο πρώτος γάμος διηρκήσε μόλις έναν χρόνο , ενώ το 2014 σε ηλικία 50 ετών παντρεύτηκε σε μυστική τελετή στην Νέα Υόρκη, τον δημοσιογράφο και συγγραφέα Γκάμπριελε Ρομανιόλι.
Επανεκλέχθηκε στις βουλευτικές εκλογές του 2006 για την Θ Κοινοβουλευτική Περίοδο, στις βουλευτικές εκλογές του 2011 για την Ι Κοινοβουλευτική Περίοδο και στις βουλευτικές εκλογές του 2016 για την ΙΑ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
κατάσταση του Μπωζέ, στο βάθος της κοιλάδας του ποταμού Αρντιέρ, ανάμεσα στα βουνά Γκοντί και Κορνιγιόν, τα οποία σχηματίζουν ένα στενό άνοιγμα σε αυτό το σημείο, δημιούργησε μια παράδοση σύμφωνα με την οποία ο χώρος που καταλαμβάνει αυτή η πόλη ήταν ένας τεράστιος βάλτος και η παρατήρηση της περιοχής κάνει αυτή τη δήλωση αρκετά εύλογη.
Σύμφωνα με παλιά παράδοση, ο γιος του κυρίου του Μπωζέ πνίγηκε περνώντας με το άλογό του στους βάλτους και ο πατέρας του έκανε όρκο να χτίσει μια εκκλησία στο σημείο που βρέθηκε το σώμα του νεαρού πρίγκιπα.
Το 2004, το τμήμα της σιδηροδρομικής γραμμής ανάμεσα στις δύο κοινότητες, μήκους 11 χιλιομέτρων, μετατράπηκε σε «πράσινο διάδρομο», ένα είδος ποδηλατόδρομου προσβάσιμου σε όλους και ασφαλή σε όλο το μήκος του.
Στα κεντρικά της αστυνομίας στο Βερολίνο βρίσκεται επίσης ο αρχιεπιθεωρητής Μπρούνο Βόλτερ , ο οποίος εκμεταλλεύεται τη Σαρλότ από την οποία απαιτεί τις σεξουαλικές της υπηρεσίες και τη συνεργασία της προκειμένου να μάθει για ποιο λόγο βρίσκεται στο Βερολίνο ο Ρατ απειλώντας την ότι διαφορετικά θα τη διώξει από την αστυνομία.
Ο Ρατ πάσχει από Διαταραχή μετατραυματικού στρες, που σχετίζεται με τις εμπειρίες του στον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και το αίσθημα ενοχής για το γεγονός ότι ενώ αυτός επέστρεψε ο αδερφός του χάθηκε στον πόλεμο, και προσπαθεί να κρύψει τις κρίσεις που παθαίνει παίρνοντας μορφίνη.
Το είναι γερμανική νέο νουάρ δραματική τηλεοπτική σειρά, σε σκηνοθεσία των Τομ Τίκβερ, και , που προβλήθηκε το 2017 στη Γερμανία, από το καλωδιακό τηλεοπτικό κανάλι 1 και βασίζεται στα μυθιστορήματα του Γερμανού συγγραφέα Φόλκερ Κούτσερ.
7 Αυγούστου 1916 - Στην Ταμπόρα, ο Στρατηγός Βάλε προώθησε άλλη μια αντεπίθεση στο σιδηροδρομικό σταθμό του Ουσόκε , αυτή τη φορά τοποθετήθηκε ένα ναυτικό πυροβόλο επάνω σε ένα σιδηροδρομικό βαγόνι.
Και οι δύο πλευρές υπέστησαν μεγάλες απώλειες, βομβαρδίστηκε ο σιδηροδρομικός σταθμός, η ξεκίνησε μια επίθεση και οι Γερμανοί ωθήθηκαν προς τα πίσω.
19 Σεπτεμβρίου 1916 - Τα Βελγικά στρατεύματα διοικούμενα από τον Βαρόνο Σαρλ Ανρί Τομπέρ μετά από πορεία μερικών εβδομάδων, ακολουθώντας την Κεντρική σιδηροδρομική γραμμή προς τα ανατολικά, καταλαμβάνουν την Ταμπόρα όπου ο Γερμανός αποικιακός Κυβερνήτης είχε μεταφέρει την Κυβέρνηση και ο Υποστράτηγος Κουρτ Βάλε είχε συγκεντρώσει την 5.000 ανδρών δύναμή του.
Τόσο η Κυβέρνηση όσο και η δύναμη του Κουρτ Βάλε είχαν ήδη εκκενώσει την πόλη αφού προηγουμένως είχαν χωριστεί σε τρεις ξεχωριστές φάλαγγες με τον και το επιτελείο του να συνοδεύουν τη φάλαγγα του Βάλε.
15 - 18 Οκτωβρίου 1917 - Με τη δύναμη του Υποστράτηγου Κουρτ Βάλε στο Νυανγκάο , να έχει χωριστεί από την κύρια δύναμη του φον Λέτοβ-Φόρμπεκ, οι Βρετανοί συνέλαβαν ένα σχέδιο ώστε να αποκόψουν και να περικυκλώσουν τη φάλαγγα του Κουρτ Βάλε, με το να την υπερφαλαγγίσουν από μια δύναμη Νιγηριανών.
6 Νοεμβρίου 1918 - Συναντώντας μεγάλη αντίσταση στη Σονγκέα, την οποία όμως ο φον Λέτοβ-Φόρμπεκ εκτιμούσε ότι θα βαίνει ολοένα αυξανόμενη, περί τα μέσα του Οκτωβρίου, κατευθύνεται δυτικά, εκτός της Γερμανικής Ανατολικής Αφρικής.
Αφήνοντας πίσω του, τους ασθενείς και τραυματίες καθώς επίσης και τον θαρραλέο αλλά άρρωστο υποστράτηγο Κουρτ Βάλε, πέρασε βορείως της Λίμνης Νυάσα και εισήλθε στη Βόρεια Ροδεσία.
Ευρισκόμενος στην αποικία κατά το ξέσπασμα του Α Παγκοσμίου Πολέμου, προσφέρθηκε να υπηρετήσει εθελοντικά υπό τον Πάουλ φον Λέτοβ-Φόρμπεκ.
Παράλληλα, έκανε μια αντίστοιχη προσπάθεια δημιουργίας ενός κοινού τόπου διαλόγου και δράσης, μαζί με άλλες τρεις οργανώσεις της άκρας αριστεράς (“Αναμέτρηση-Ομάδα Κομμουνιστών/στριών”, “Διεθνιστική Εργατική Αριστερά” και “Αριστερή Ανασύνθεση”).
Η “Συνάντηση για μία Αντικαπιταλιστική Διεθνιστική Αριστερά” συγκροτήθηκε επίσημα στις 8 και 9 Δεκεμβρίου 2018, από τη συνεργασία των τεσσάρων οργανώσεων εκ των οποίων οι Ανασύνθεση-ΟΝΡΑ, Δικτύωση για τη Ριζοσπαστική Αριστερά και Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα είχαν αναπτύξει κοινές συζητήσεις και δράση, υπέγραφαν κοινές ανακοινώσεις και είχαν κοινή παρουσία σε κινητοποιήσεις τουλάχιστον από το 2017.
Ιδρύθηκε το 2018, με απόφαση των οργανώσεων Ανασύνθεση-ΟΝΡΑ, Αριστερή Ριζοσπαστική Κίνηση, Δικτύωση για τη Ριζοσπαστική Αριστερά και Δίκτυο για τα Πολιτικά και Κοινωνικά Δικαιώματα.
Οι τρεις πρώτες οργανώσεις προέρχονται από διασπάσεις του ΣΥΡΙΖΑ, που έγιναν μετά την υπογραφή του 3ου Μνημονίου από τη συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, το 2015 και την κάθετη διαφωνία ενός μεγάλου τμήματος του κόμματος με αυτή.
Εκτός από την ανάδειξη του νέου πανελλαδικού συντονιστικού, κεντρικό ζήτημα αποτέλεσε η συζήτηση για την περιβαλλοντική κρίση φιλοδοξώντας να αναδείξει τον αγώνα ενάντια στην καταστροφή του περιβάλλοντος ως στρατηγικό πυλώνα της αντικαπιταλιστικής πάλης.
Ακόμα, θεωρώντας ότι η πανδημία του -19 επέφερε ένα συνδυασμό υγειονομικής και καπιταλιστικής κρίσης που έπληξε κυρίως τις πιο ευάλωτες μερίδες της κοινωνίας, προέκρινε την προώθηση του αιτήματος για ένα βασικό εισόδημα πανδημίας.
Τέλος, έγινε η εκτίμηση ότι η προσπάθεια δημιουργίας ενός κοινού τόπου διαλόγου και δράσης για την ανασύνθεση της Αριστεράς, με τον τρόπο που είχε διεξαχθεί από το φθινόπωρο του 2019, είχε φτάσει στα όρια της.
Έτσι, αποφασίστηκε ότι ένα τέτοιο εγχείρημα μπορούσε να συνεχιστεί με συγκεκριμένα και άμεσα βήματα μόνο με την “Αναμέτρηση-Ομάδα Κομμουνιστών/στριών”, τη συλλογικότητα που είχε επιδείξει μια αντίστοιχη διάθεση για ουσιαστικές διαδικασίες ανασύνθεσης.
Επιδιώκει την ευρύτερη δυνατή ενότητα της Αριστεράς παραμένοντας ανοιχτή στην μελλοντική εμπλοκή άλλων πολιτικών χώρων, καθώς και στη συνεχή εμπλοκή ανένταχτων αγωνιστών και αγωνιστριών.
Το τριήμερο 11-13 Μαρτίου πραγματοποιήθηκε ιδρυτική συνδιάσκεψη νέας αριστερής συλλογικότητας όπου αμφότερες οι οργανώσεις “Συνάντηση για μια Αντικαπιταλιστική Διεθνιστική Αριστερά” και “Αναμέτρηση-Ομάδα Κομμουνιστών/στριών” αυτοδιαλύθηκαν προκειμένου να συγχωνευτούν στην νέα οργάνωση “Αναμέτρηση-οργάνωση για μια νέα κομμουνιστική αριστερά”.
Στην ιδρυτική της συνδιάσκεψη κατοχυρώθηκαν τα πρώτα πολιτικά και οργανωτικά της χαρακτηριστικά με την ψήφιση ενός κειμένου πολιτικής απόφασης, ενός οργανωτικού προσχεδίου και την ανάδειξη του πρώτου πανελλαδικού συντονιστικού.
Αρχίζοντας το 2013, συμμετείχε με τον πρωταγωνιστικό ρόλο ως Μαροκινή υπάλληλος Χαμίλα στην σειρά , που τοποθετείται στην Ισπανία και στα βόρεια προτεκτοράτα του Μαρόκο, μετά τον ισπανικό εμφύλιο πόλεμο.
Το 2009, ηχογράφησε το θεματικό τραγούδι του πατέρα της, "Δεν μπορώ να σε ερωτευθώ" , για την μουσική υπόκρουση μιας ταινίας του Ρομπέρτο Σαντιάγκο, " " , με πρωταγωνιστές την Μαλένα Αλτέριο και τον Φερνάντο Τεχέρο.
Λόγω των σημαντικών πωλήσεων προς το μετρό της Νέας Υόρκης και διάφορες γραμμές δρομολογίων, δημιουργήθηκε ένα πρόσθετο εργοστάσιο συναρμολόγησης στο της Νέας Υόρκης το 1986 για τελική συναρμολόγηση που στο Λίνκολν.
Απέσπασε θετικές κριτικές για τον υποστηρικτικό του ρόλου στη δραματική ταινία Δευτέρες με Λιακάδα, τον βίαιο σύζυγο στην ταινία Μέσα από τα Μάτια σου, τον παραγωγό στην ταινία Ακόμα και η Βροχή, και στην πιο σημαντική ταινία της φιλμογραφίας του Κελί 211, η οποία κυκλοφόρησε το 2009 και υποδύθηκε το ρόλο του Μαλαμάδρε, ενός κρατούμενου, ο οποίος επιφέρει ταραχή στην φυλακή και δημιουργεί φιλία με έναν μυστικό φύλακα.
Είναι ένας από τους πιο δημοφιλείς ηθοποιούς στην Ισπανία, γνωστός για τη συμμετοχή τους στις ταινίες Κελί 211 , Μέσα από τα Μάτια σου , Ο Θυρωρός , Ακόμα και η Βροχή , Δευτέρες με Λιακάδα .
Τζούντι Καρλάιλ ως Μαριάννα Θόρνμπερι, η Αμερικανίδα σύζυγος του Νάιτζελ και διευθύνουσα/χειρίστρια φωτογραφικής μηχανής της σειρά, καθώς και η μητέρα της Ελίζας.
Όταν η Ελίζα αρχίζει να αμφιβάλλει για τον εαυτό της, η Ντέμπι της θυμίζει ότι είχε βοηθήσει ζώα πολύ πριν αποκτήσει τις δυνάμεις της, αποκαθιστώντας την αυτοπεποίθηση της.
Οι Μπλάκμπερν, που οδηγούν ένα ελικόπτερο, διατάζουν τους άντρες τους να εκτοξεύουν εκρηκτικά, φοβίζοντας τους ελέφαντες και κάνοντάς τους να κατευθυνθούν προς το φράχτη.
Η Ελίζα πυροδοτεί πρόωρα το ηλεκτρικό ρεύμα του φράχτη, αναγκάζοντας την αγέλη να σταματήσει προσωρινά, και στη συνέχεια πείθει τον ηγέτη ελέφαντα να γυρίσει πίσω.
Στη συνέχεια προσπαθεί να πυροβολήσει τους ελέφαντες, αλλά τραβάνε το ελικόπτερο των Μπλάκμπερν από τη σκάλα του και το καταστρέφουν, προκαλώντας τον και την Μπρι να πέσουν.
Όταν η Σλόα απειλεί να σκοτώσει την Ντέμπι αν η Ελίζα δεν του πει πώς ανακάλυψε το σχέδιό τους, η Ελίζα παραδέχεται ότι ήταν εξαιτίας της ικανότητάς της να μιλάει με ζώα.
Παίρνοντας ένα τρένο από το Ναϊρόμπι, συναντούν έναν τραυματισμένο αρσενικό ρινόκερο που πυροβολήθηκε στον ποταμό από τους ίδιους λαθροκυνηγούς που απήγαγαν την Τάλι.
Εν τω μεταξύ, η μεγαλύτερη αδερφή της Ελίζα, η Ντέμπι, μένει μόνη της με τον άγριο υιοθετημένο μικρότερο αδελφό της Ντόνι στο τροχόσπιτό τους, το , ενώ οι γονείς τους, Νάιτζελ και Μαριάννα, πηγαίνουν να κινηματογραφήσουν μια ηλιακή έκλειψη στην .
Η Κορδελία και ο σύζυγός της, ο συνταγματάρχης Ράντκλιφ, συναντώνται με τους Νάιτζελ και Μαριάννα για να τους ενημερώσουν για τη διαφυγή της Ελίζας και επίσης αρχίζουν να ψάχνουν για την Ελίζα.
Το Περιπέτεια στην Αφρική είναι Αμερικανική δραματική κομεντί περιπέτειας κινουμένων σχεδίων παραγωγής 2002 βασισμένη στην σειρά κινουμένων σχεδίων Οικογένεια Θόρνμπερι.
Σε σκηνοθεσία Κάθι Μαλκασίαν και Τζεφ Μακγκράθ, η ταινία διαδραματίζει την αποστολή της Ελίζας Θόρνμπερι να σώσει ένα νεογέννητο τσιτάχ ονόματι Τάλι από αδίστακτους λαθροκυνηγούς.
Η ταινία βγήκε επίσης υποψήφια για Όσκαρ Καλύτερου Πρωτότυπου Τραγουδιού στα Βραβεία Αμερικανικής Ακαδημίας Κινηματογράφου 2002, καθιστώντας την τη μοναδική ταινία βασισμένη σε με τέτοια υποψηφιότητα μέχρι νεωτέρας.
Η 11χρονη Ελίζα Θόρνμπερι παίζει με μια οικογένεια τσιτάχ στην Κένυα της Ανατολικής Αφρικής αφού αφεθεί υπεύθυνη για να προσέχει τα νεογέννητα από τη μητέρα τους, την Ακέλα.
Η Ελίζα επανενώνεται με την οικογένειά της, η οποία αποφασίζει να μην την στείλει πίσω στο οικοτροφείο, ενώ ο Μποκο επιστρέφει στο χωριό του, κρατώντας το ρολόι της Ντέμπι ως αναμνηστικό.
Η Ντέμπι είναι εξοργισμένη όταν η Ελίζα της λέει ότι θα μετατραπεί σε μπαμπουίνο αν αποκαλύψει το μυστικό της και κατά συνέπεια φοβίζει μια ομάδα μπαμπουίνων που βιντεοσκοπούν οι Νάιτζελ και Μαριάννα.
Η ταινία κατέληξε με το μικρό ποσό των $40 εκατομμυρίων εγχώρια, εν μέρει επειδή η ταινία κυκλοφόρησε την ίδια μέρα με το Ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών: Οι Δύο Πύργοι.
Έπειτα από την ερωτική επιστολογραφία του Αντώνη Κωστούλα, εθελοντή στρατιώτη στην Μεραρχία Αρχιπελάγους, με την τρυφερή Μυρσίνη, δασκάλα του Παρθεναγωγείου Μυτιλήνης, ακολουθούμε τα βήματα των πολιτικών εξελίξεων που μας οδηγούν στον Α Παγκόσμιο Πόλεμο, αλλά και γενικότερα διαπλέουμε σε μια διαχρονική ματιά των απάνθρωπων συνθηκών και της καταστροφικής ματαιότητας κάθε πολέμου.
Δέκα μέρες πριν την επίσημη πρεμιέρα στις 31 Ιανουαρίου 2019, έγινε προβολή του πρώτου επεισοδίου σε εκδήλωση στο Ζάππειο Μέγαρο, όπου παρεβρέθηκαν οι συντελεστές της σειράς, οι εγγονές του Στρατή Μυριβήλη, Λενιώ Μυριβήλη και Χριστίνα Αγγελοπούλου, από το Δ.
της ΕΡΤ ο τότε πρόεδρος Χρήστος Λεοντής, ο τότε διευθύνων σύμβουλος Γιάννης Δρόσος, καθώς και άνθρωποι του πνεύματος, του οπτικοακουστικού χώρου και δημοσιογράφοι.
Ο σκηνοθέτης Τάσος Ψαρράς είχε συζητήσει από το 2009 τη μεταφορά του έργου στη μικρή οθόνη, λόγω και της τότε συνεργασίας του με την ΕΡΤ στη σειρά Καρυωτάκης.
Τα γυρίσματα της σειράς ξεκίνησαν το 2018 και πραγματοποιήθηκαν σε πολλά σημεία της Ελλάδας και κυρίως στην Μυτιλήνη, τη Μακεδονία, το Λαύριο, το Ίλιον , ενώ έγιναν και αρκετές λήψεις με .
Δύο από τις δεκάδες γέφυρες που διέσχιζαν τον Νάισε είχαν ανατιναχθεί από τις υποχωρούμενες γερμανικές δυνάμεις κατά το τέλος του ΒΠΠ, ωστόσο αυτές οι γέφυρες έχουν ανακατασκευαστεί.
Ελπιζόταν ότι η κριτική επιτροπή θα πειστεί από την ιδέα της πολωνογερμανικής συνεργασίας, ωστόσο ο τίτλος πέρασε στο Έσσεν, με το Γκέρλιτς/Ζγκορζέλετς να τερματίζουν στη δεύτερη θέση.
Ζγκορζέλετς (πολωνικά: , γερμανικά: , σιλεσικά: , άνω σορβικά: , κάτω σορβικά: , τσεχικά: ) είναι πόλη στη νοτιοδυτική Πολωνία, με 32.322 κατοίκους .
Ξεκινώντας από το 1948, περίπου 10.000 πρόσφυγες του ελληνικού εμφυλίου πολέμου, κυρίως κομμουνιστές παρτιζάνοι, έγιναν δεκτοί στην Πολωνία και μετοίκησαν κυρίως στο Ζγκορζέλετς.
Στους επόμενους αιώνες, από το 1346, ήταν πλούσιο μέλος της Ένωσης Έξι Πόλεων της Άνω Λουσατίας, η οποία αποτελούταν από τις πόλεις Μπάουτσεν, Γκέρλιτς, Κάμεντς, Λούμπαν, Λέμπαου, Τσίταου.
Η πόλη Γκόρλιτσε στη νότια Πολωνία ιδρύθηκε κατά τη βασιλεία του Καζιμίρου του Μέγα από Γερμανούς αποίκους πρώην κατοίκους του Γκέρλιτς, κατά τη διάρκεια των τελευταίων φάσεων της επέκτασης των Γερμανών προς ανατολάς .
Επίσης των Οθωνιδών βασιλέων της Γερμανίας, του τελευταίου Καρολίδη βασιλιά της Γαλλίας, αρκετών δουκών της Σουαβίας του Οίκου των Παλαιών Γουέλφων, του Οίκου των Σαλίων και τελικά όλων των Ευρωπαϊκών βασιλικών Οίκων από τον Μεσαίωνα.
Στις 14 Μαρτίου το σλοβακικό κοινοβούλιο συγκλήθηκε και άκουσε την αναφορά για τη συζήτηση του Τίσο με τον Χίτλερ καθώς και για το θέμα της πιθανής ανακήρυξης ανεξαρτησίας.
Μερικοί βουλευτές ήταν σκεπτικοί σε μια τέτοια κίνηση, καθώς μεταξύ άλλων ανησυχούσαν ότι η Σλοβακία θα ήταν πολύ μικρή και μάλιστα με μεγάλη ουγγρική παρουσία.
Λίγο αργότερα, ο Φραντς Κάρμαζιν είπε ότι οποιαδήποτε αναβολή στην κήρυξη της ανεξαρτησίας θα διαιρούσε τη Σλοβακία μεταξύ Ουγγαρίας και Γερμανίας.
Την επομένη, ο Τίσο έστειλε τηλεγράφημα (το οποίο είχε προετοιμαστεί την προηγούμενη ημέρα στο Βερολίνο) ζητώντας από το Ράιχ να αναλάβει την προστασία της νέας χώρας.
Η σημερινή Σλοβακία δεν σχετίζεται με τη Σλοβακική Πολιτεία, αλλά προήλθε από τη διάλυση της Τσεχοσλοβακίας, Η Σλοβακία δεν είναι διάδοχο κράτος της Σλοβακικής Πολιτείας.
Ο όρος "Σλοβακική Πολιτεία" χρησιμοποιούταν στην καθομιλουμένη, ενώ ο όρος "Πρώτη Σλοβακική Δημοκρατία" χρησιμοποιήθηκε ακόμη και σε εγκυκλοπαίδειες που γράφτηκαν επί κομμουνιστικής εποχής.
Η σλοβακική Δημοκρατία διοικούσε το μεγαλύτερο μέρος της σημερινής Σλοβακίας, αλλά χωρίς τα σημερινά και νότια τμήματα της χώρας, τα οποία είχαν προσαρτηθεί από την Ουγγαρία το 1938.
Η δημοκρατία συνόρευε με τη Γερμανία και τις συνιστώσες της Μεγάλης Γερμανίας: το Προτεκτοράτο της Βοημίας και της Μοραβίας και το Γενικό Κυβερνείο – μαζί με την ανεξάρτητη Ουγγαρία.
Στις 13 Μαρτίου 1939, ο Χίτλερ προσκάλεσε τον Γιόζεφ Τίσο (πρώην πρωθυπουργό της Σλοβακίας ο οποίος εκδιώχθηκε από σλοβακικές δυνάμεις αρκετές μέρες νωρίτερα) στο Βερολίνο και τον έπεισε να ανακηρύξει την ανεξαρτησία της Σλοβακίας.
Ο Χίτλερ πρόσθεσε επίσης ότι αν ο Τίσο δεν συναινούσε, δεν θα ενδιαφερόταν για την τύχη της Σλοβακίας και θα την άφηνε έκθετη στις εδαφικές διεκδικήσεις της Ουγγαρίας και της Πολωνίας.
Κατά τη συνάντηση, ο Γιόαχιμ φον Ρίμπεντροπ έδωσε μια αναφορά υποστηρίζοντας ότι τα ουγγρικά στρατεύματα πλησίαζαν τα σύνορα της Σλοβακίας.
Ο Τίσο αρνήθηκε να κάνει μόνος του κάποια απόφαση και μετά ο Χίτλερ του επέτρεψε να συγκαλέσει το σλοβακικό κοινοβούλιο η οποία θα ενέκρινε την ανεξαρτησία της χώρας.
Μετά τη συμφωνία του Μονάχου, η Σλοβακία έγινε αυτόνομη περιοχή της Τσεχο-Σλοβακίας και απώλεσε τη νότια Σλοβακία υπέρ της Ουγγαρίας, σύμφωνα με την πρώτη συμφωνία της Βιέννης.
Καθώς ο ηγέτης της Ναζιστικής Γερμανίας Αδόλφος Χίτλερ προετοίμαζε κινητοποίηση σε τσέχικη γη και την προσάρτηση της ως προτεκτοράτο, είχε διάφορα σχέδια για τη Σλοβακία.
Η Γερμανία αποφάσισε να μετατρέψει τη Σλοβακία σε κράτος-μαριονέτα, κάνοντας τη δυναμική στρατηγική βάση για γερμανικές επιθέσεις στην Πολωνία και άλλες περιοχές.
Επίσης αναγνωρίστηκε από την Κροατία, το Ελ Σαλβαδόρ, την Εσθονία, την Ιταλία, την Ουγγαρία, την Ιαπωνία, τη Λιθουανία, το Μαντσούκουο, τη Ρουμανία, τη Σοβιετική Ένωση, την Ισπανία, την Ελβετία και το Βατικανό.