polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Το 1995 συνεργάστηκε με τη βιομηχανική σχεδιάστρια Αλεξάνδρα Στράτου και την αρχιτέκτονα Στέλλα Κωνσταντινίδη, δημιουργώντας το γλυπτό Αναπνοή της Ερήμου το 1997.
Έχει μήκος 100.000 τετραγωνικών μέτρων και είναι σπειροειδές αμμώδες γλυπτό στην Ανατολική αιγυπτιακή Σαχάρα κοντά στη Ελ Γκούνα, μια παραθαλάσσια πόλη στις ακτές της Ερυθράς Θάλασσας.
Η οργάνωση βασίζεται στην αρχή ότι τα έργα τέχνης μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο προς το καλύτερο και «είναι αφιερωμένη στην έναρξη των έργων τέχνης, με σκοπό να καλύψει και να επηρεάσει ένα ευρύ και ποικίλο κοινό.»
Οι 9 γνωστοί παγετώνες είναι: ο Μεγάλος Βόρειος Παγετώνας, η Γλώσσα του Τσιτσιμέκο, το Τζαμάπα, το Τόρο, ο Παγετώνας της Μπάρμπα, ο Βορειοδυτικός, ο Δυτικός, ο Νοτιοδυτικός και ο Ανατολικός.
Πίκο ντε Ορισάμπα, επίσης γνωστό ως Σίτλαλτεπετλ , είναι ένα στρωσιγενές ηφαίστειο, το υψηλότερο βουνό στο Μεξικό και το τρίτο υψηλότερο στη Βόρεια Αμερική, μετά το Ντενάλι της Αλάσκας στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Όρος Λόγκαν του Καναδά.
Έχει καταγραφεί και ένα τρίτο όνομα, το Πόγιαουτεκατλ, που σημαίνει «το ένα πολύχρωμο ή φωτεινό», που του δόθηκε από τους Τλαξκαλτέκα σε ανάμνηση της χαμένης χώρας τους.
Η βορειοδυτική πλευρά είναι η πιο κλιμακωτή, στις πλαγιές της υπάρχουν μεγάλοι παγετώνες και είναι η πιο συνήθης διαδρομή για τους πεζοπόρους που ταξιδεύουν προς την κορυφή.
Στα Κορτές της Βαγιαδολίδ , τα τελευταία της βασιλείας του Φερδινάνδου Δ ο βασιλιάς προσπάθησε την ανεύρεση χρηματικών πόρων για την εκστρατεία του στο Εμιράτο της Γρανάδας και να κάνει βαθιές μεταρρυθμίσεις ώστε να μειώσει την δύναμη της αριστοκρατίας.
Τα Κορτές αποφάσισαν επίσης την πληρωμή των υποτελών του βασιλιά με εξαίρεση τον Χουάν Νούνιες Β ντι Λάρα που ήταν υποτελής του βασιλιά της Πορτογαλίας Διονυσίου.
Ο Φερδινάνδος Δ πέθανε πρόωρα στην Χαέν σε ηλικία 26 ετών , ο μικρότερος αδελφός του Πέτρος του Καμέρος και η χήρα του Κωνσταντία αποφάσισαν να γίνει η ταφή του στην Μεθκίτα της Κόρδοβας.
Στην ταφική πομπή προέδρευε η ίδια η Κωνσταντία, το σώμα του μεταφέρθηκε στο υψηλό παρεκκλήσι του Καθεδρικού ναού, πλήρωσε έξι ιερείς να ψέλνουν σε καθημερινή βάση στην ταφόπλακα του τον Σεπτέμβριο, τον μήνα του θανάτου του.
Όταν ο Ιωάννης, κύριος της Βαλένθια ντε Κάμπος και ο Χουάν Νούνιες Β ντι Λάρα έμαθαν τον θάνατο του Φερδινάνδου Δ ζήτησαν από την μητέρα του Μαρία της Μολίνα να πάρει την αντιβασιλεία για χάρη του ενός έτους εγγονού της Αλφόνσου ΙΑ ώστε να αποτρέψουν να το κάνει ο Πέτρος του Καμέρος.
Την ίδια εποχή οι οπαδοί του Πέτρου του Κάμερος και της Μαρίας της Μολίνας συμφώνησαν να συναντηθούν στον Άγιο Φραγκίσκο της Παλένθια που ανήκε στο Τάγμα των Φραγκισκανών, οι οπαδοί του λόρδου της Βαλένθια ντε Κάμπος συναντήθηκαν στον Σαν Πάμπλο στην Παλένθια που ανήκε στο Τάγμα των Δομινικανών.
Οι δύο πλευρές δεν ήρθαν σε καμιά συμφωνία, οι οπαδοί του Ιωάννη της Βαλένθια ντε Κάμπος διόρισαν κηδεμόνα τον ίδιο, η άλλη πλευρά διόρισε κηδεμόνες την Μαρία ντε Μολίνα και τον γιο της Πέτρο.
Τα διπλά Κορτές της Παλένθια δημιούργησαν δύο διαφορετικά Τάγματα : το πρώτο διόρισε τον ινφάντη Χουάν σαν δάσκαλο του μικρού Αλφόνσου, το δεύτερο την Μαρία ντε Μολίνα και τον Πέτρο του Κάμερος.
Στα Κορτές συμμετείχε η αριστοκρατία, ο κλήρος και οι σημαντικότεροι άντρες όλων των πόλεων, ο ινφάντης Χουάν είχε το πλεονέκτημα στους ευγενείς, ο Πέτρος και η μητέρα του αντίστοιχα στους ιερείς σαν αρχηγοί Ταγμάτων και εκπρόσωποι των Συμβουλίων.
Τα διατάγματα που εξέδωσε η Μαρία της Μολίνας έφεραν τις υπογραφές της ίδιας, του γιου της Πέτρου και του εγγονού της Αλφόνσου, τα διατάγματα της άλλης πλευράς είχαν την υπογραφή μόνο του Χουάν, η Βασιλική Καγκελαρία συνεπώς ήταν στα χέρια των πρώτων.
Ο Πέτρος του Καμέρος πήγε στα Κορτές της Παλένθια με την συνοδεία 12.000 ανδρών που είχε στρατολογήσει από την Αστούριας και την Κανταβρία, δεν ήταν αποφασισμένος να πολεμήσει οπωσδήποτε, δήλωνε έτοιμος να δεχτεί οποιαδήποτε πρόταση ειρήνης.
Τον Πέτρο του Κάμερος υποστήριζαν εκτός από την μητέρα του, ο αδελφός της Αλφόνσο Τέλλεζ ντε Μολίνα, ο γιος του Τέλο Αλφόνσο ντε Μενέζες, ο Ροντρίγκο Άλβαρες Ντι Λας Αστούριας και πολλοί ακόμα ευγενείς.
Τον Ιωάννη της Βαλένθια ντε Κάμπος υποστήριζαν ο αδελφός του Πέτρου Φίλιππος της Καβρέρα και της Ριβέρα, ο Φερδινάνδος δε λα Θέρδα και ο Χουάν Νούνιες Β ντι Λάρα.
Μια Συνέλευση συνεκλήθη στην Παλένθια, συμφώνησαν κάθε πλευρά να διατηρεί 1.300 άντρες στα περίχωρα της πόλης, ο λόρδος της Βαλένθια ντε Κάμπος έσπασε πρώτος την συμφωνία μεταφέροντας 4.000 άντρες, ο λόρδος του Κάμερος απάντησε με 5.000 άντρες.
Στα Κορτές η χήρα βασίλισσα Κωνσταντία σταμάτησε να υποστηρίζει τον Πέτρο του Κάμερος και δήλωσε με την επίδραση του Ιωάννη Εμμανουήλ της Βιγιένα, εγγονού του Φερδινάνδου Γ της Καστίλης την στήριξη της στον Ιωάννη της Βαλένθια ντε Κάμπος.
Αμέσως μετά την γέννηση του πρώτου τους παιδιού, της κόρης τους Ελεονώρας της μελλοντικής βασίλισσας της Αργωνίας ο Φερδινάνδος Δ πολιορκούσε την πόλη Τορδεούμος όπου είχε καταφύγει ο επαναστάτης μεγιστάνας Χουάν Νούνιες Β ντι Λάρα, αρχηγός του Οίκου του Λάρα.
Στα Κορτές της Βαγιαδολίδ στα οποία η Κωνσταντία δεν συμμετείχε ο βασιλιάς προσπάθησε να περιορίσει τις καταχρήσεις της αριστοκρατίας και να ελαττώσει τα φορολογικά βάρη στον λαό.
Την επόμενη χρονιά γεννήθηκε η δεύτερη κόρη τους που πήρε επίσης το όνομα Κωνσταντία, πέθανε σε ηλικία 2 ετών και τάφηκε στην εξαφανισμένη μονή Σάντο Ντομίνγκο ελ Ρεάλ.
Τον Απρίλιο του 1311 ο Φερδινάνδος Δ αρρώστησε βαριά στην Παλένθια και μεταφέρθηκε στην Βαγιαδολίδ, η Κωνσταντία αντίθετα ήθελε να τον μεταφέρει στην Καρρίον ντε λα Κόντες για να τον ελέγξει με τον σύμμαχο της Χουάν Νούνιες Β ντι Λάρα.
Ο Χουάν Νούνιες Β ντι Λάρα προσπάθησε να απαγάγει τον μικρό Αλφόνσο στην Άβιλα, τον σταμάτησαν ωστόσο οι αρχές της πόλης με την παρέμβαση της γιαγιάς του Μαρίας ντε Μολίνα.
Ο Ιωάννης, κύριος της Βαλένθια ντε Κάμπος και ο Χουάν Νούνιες Β ντι Λάρα που ήταν στο Μπούργος κάλεσε τους ευγενείς να ενωθούν στο Σααγκούν, την ίδια εποχή ο Πέτρος του Καμέρος ζητούσε από την μητέρα του την κηδεμονία του μικρού Αλφόνσου.
Ο Ιωάννης συκοφάντησε τον Πέτρο του Κάμερος στις αρχές όταν συναντήθηκαν στην Σααγκούν, τους είπε ότι βάδιζε εναντίον τους, οι συνεργάτες του ζήτησαν να συναντηθούν με τον αδελφό του Φίλιππο.
Ο Φίλιππος της Καβρέρα παρουσίασε στην Μαρία της Μολίνα τις προτάσεις του Ιωάννη για τριπλή κηδεμονία με τον ίδιο τον Ιωάννη, τον θείο του Πέτρο και την ίδια την γιαγιά του Μαρία, τις έκανε αποδεκτές.
Την εποχή που ο Φερδινάνδος Δ ήταν άρρωστος ξέσπασαν σκληρές διαμάχες ανάμεσα στον Χουάν Νούνιες Β ντι Λάρα, τα αδέλφια του βασιλιά και τον ξάδελφο του Ιωάννη Εμμανουήλ της Βιγιένα.
Το νεογέννητο βαπτίστηκε στον παλαιό Καθεδρικό ναό της Σαλαμάνκα, παρά την επιθυμία του Φερδινάνδου που ήθελε να το δώσει στην κηδεμονία της μητέρας του η Κωνσταντία πέτυχε να το δώσει στην κηδεμονία του μικρότερου κουνιάδου της Πέτρου του Κάμερος.
Το φθινόπωρο του 1311 αποκαλύφτηκε συνωμοσία με στόχο την ανατροπή του Φερδινάνδου Δ, υποψήφιος αντικαταστάτης ήταν ο μικρότερος αδελφός του Πέτρος του Καμέρος.
Στην συνωμοσία συμμετείχαν ο θείος του βασιλιά Ιωάννης, κύριος της Βαλένθια ντε Κάμπος, ο Χουάν Νούνιες Β ντι Λάρα και ο Λόπι Ντίας ντι Άρο, απέτυχε λόγω της έντονης αντίδρασης της βασιλομήτωρος Μαρίας της Μολίνα.
Η βασίλισσα Κωνσταντία πέθανε στο Σααγκούν σε ηλικία 23 ετών την επόμενη μέρα μετά την σύναψη της διαθήκης της, όριζε ως εκτελεστές τους γονείς της βασιλείς της Πορτογαλίας.
Ο ινφάντης Χουάν αποδέχτηκε τελικά την πρόταση της Μαρίας ντε Μολίνα να οριστεί κηδεμόνας του εγγονού της μαζί με τον γιο της Πέτρο, ο Ιωάννης της Βαλένθια θα οριζόταν αντίστοιχα κηδεμόνας του μικρού βασιλιά στα εδάφη που τον υποστήριζαν.
Η σορός της μεταφέρθηκε στο βασιλικό μοναστήρι του Σαν Μπενίτο στην Σααγκούν όπου είχαν ταφεί ο Αλφόνσος ΣΤ της Λεόν και Καστίλης και πολλές άλλες βασίλισσες.
Ο τάφος της καταστράφηκε στην Ναπολεόντεια επίθεση όταν ξέσπασε ο Πόλεμος της Ιβηρικής Χερσονήσου ή την εποχή που λεηλατήθηκε το βασιλικό μοναστήρι του Σαν Μπενίτο .
Με την ολοκλήρωση των Κορτές της Παλένθια, ο Ιωάννης ντε Βαλένθια και ο γιος του Αλφόνσο κατέλαβαν την Λεόν, ο Πέτρος του Καμέρος και η μητέρα του κατέλαβαν αντίστοιχα την Παλένθια ελέγχοντας την Άβιλα όπου βρισκόταν ο μικρός Αλφόνσος ΙΑ.
Οι δυο πλευρές προσπάθησαν να έρθουν σε συμφωνία για την κηδεμονία, στην υπόθεση έκαναν παρέμβαση το Τάγμα του Σαντιάγο , το Ιπποτικό Τάγμα της Καλατράβα και ο Ιωάννης Εμμανουήλ της Βιγιένα, οπαδός του Ιωάννη.
Ο Πέτρος αναχώρησε για την Γρανάδα για να βοηθήσει τον Σουλτάνο Νασρ απέναντι στον κυβερνήτη της Μάλαγα που είχε επαναστατήσει, δεν μπόρεσε ωστόσο να αποτρέψει στα τέλη του 1313 την ήττα του Νασρ.
Με την επιστροφή του στην Καστίλη ο Πέτρος πολιόρκησε τρεις μέρες το "κάστρο του Ρούτε" που βρισκόταν στην Κόρδοβα, κατόπιν συγκάλεσε τους ευγενείς του βασιλείου στην Σααγκούν.
Η χήρα βασιλομήτωρ Μαρία της Μολίνα και αντιβασίλισσα στο Βασίλειο της Καστίλης και ο αντιβασιλιάς Ερρίκος της Καστίλης όταν ολοκληρώθηκαν τα Κορτές της Βαγιαδολίδ συναντήθηκαν με τον βασιλιά της Πορτογαλίας Διονύσιο στο Σιουδάδ Ροδρίγο.
Ο στόχος ήταν να λήξουν οι εχθρότητες ανάμεσα στα δύο βασίλεια, τακτοποιήθηκαν οι γάμοι της Κωνσταντίας με τον διάδοχο της Καστίλης Φερδινάνδο, ο αδελφός της Καστίλης ταυτόχρονα ο μελλοντικός Αλφόνσος Δ της Πορτογαλίας θα παντρευόταν την αδελφή του Φερδινάνδου Δ Βεατρίκη της Καστίλης.
Η Κωνσταντία ήταν η μόνη κόρη του Διονύσιος Α της Πορτογαλίας και της Ελισάβετ του Οίκου της Βαρκελώνης, κόρης του Πέτρου Γ της Αραγωνίας και μετέπειτα Αγίας.
Τον Σεπτέμβριο του 1201 σε Συνθήκη που έκλεισε ανάμεσα στον Σάντσο Δ της Καστίλης και τον πατέρα της αποφασίστηκε ο αρραβώνας ανάμεσα στον γιο και διάδοχο του Φερδινάνδο που ήταν μόλις 5 ετών με την μικρή Κωνσταντία που ήταν μόλις 20 μηνών.
Ο Πάουλ Έμιλ φον Λέτοβ-Φόρμπεκ διορίστηκε ως στρατιωτικός διοικητής της Γερμανικής Αποικιακής δύναμης, γνωστής ως δύναμη προστασίας , στη Γερμανική Ανατολική Αφρική στις 13 Απριλίου 1914.
Με το ξέσπασμα του Α Παγκοσμίου Πολέμου, τον Αύγουστο του 1914, αγνόησε τις εντολές του Βερολίνου και του Κυβερνήτη του και άρπαξε την πρωτοβουλία να επιτεθεί στη Βρετανική πόλη Ταβέτα .
Αφού απέκρουσαν την επίθεση του υποστράτηγου στην Τάνγκα και το Λονγκίντο το Νοέμβριο του 1914, συγκέντρωσε τις δυνάμεις και τις προμήθειές του και κινήθηκε να παρενοχλήσει τις Βρετανικές σιδηροδρομικές επικοινωνίες στην Ανατολική Αφρική, βοηθώντας έτσι τη Γερμανική πολεμική προσπάθεια, με το να υπάρχουν απασχολημένα στην Ανατολική Αφρική, όσο το δυνατόν περισσότερα Βρετανικά στρατεύματα.
Το 1916, ο φον Λέτοβ-Φόρμπεκ είχε κατορθώσει να παρενοχλεί με επιτυχία τον Βρετανικό Κεντρικό Σιδηρόδρομο στην Ουγκάντα, χωρίς να αναγκαστεί σε συμπλοκή, την οποία ήταν βέβαιο πως θα έχανε, καθώς υστερούσε αριθμητικά, σε απελπιστικό βαθμό.
Ο φον Λέτοβ-Φόρμπεκ σχεδίαζε να κάνει μια στάση εκεί, επιτρέποντας στις προμήθειές του να μετακινηθούν νοτίως, πριν μεταβεί εκεί ο ίδιος με την κύρια δύναμη.
Ο Στρατηγός Γιαν Σματς αποδέσμευσε την 3η Μεραρχία Πεζικού, υπό την ηγεσία του και της 1ης Έφιππης Ταξιαρχίας, με επικεφαλής τον από την κύρια δύναμη της Νότιας Αφρικής στην Κεντρική Σιδηροδρομική Γραμμή και είχε σχεδιάσει ότι η έφιππη μεραρχία θα μπορούσε να υπερφαλαγγίσει τις Γερμανικές δυνάμεις, ενώ όταν η 3η Μεραρχία Πεζικού συνεπλάκη με τον εχθρό, παράλειψε να λάβει υπόψη της, το τραχύ-πετρώδες έδαφος.
Η εφεδρεία του φον Λέτοβ-Φόρμπεκ ήταν τοποθετημένη σε καλή θέση να πλήξει το ιππικό με πυροβόλα και τουφέκια και οι Νοτιοαφρικανοί άλλαξαν πορεία.
200 άνδρες τοποθετήθηκαν πέριξ της πόλης, 1.000 άνδρες κρατήθηκαν ως κινητή εφεδρεία στα δυτικά της, ενώ, άλλοι 1.000 άνδρες κρατήθηκαν ως εφεδρεία στην άλλη πλευρά του όρους.
Τελικά, ο φον Λέτοβ-Φόρμπεκ κατάφερε να συγκεντρώσει μια δύναμη περίπου 12.000 στρατιωτών, οι περισσότεροι εκ των οποίων ήσαν εγγενείς , υπό την ηγεσία ενός αξιωματικού σώματος, υψηλών κινήτρων, τόσο Γερμανικής καταγωγής όσο και προέλευσης από τους .
Η Μάχη του Κισάκι , ήταν μια αντιπαράθεση μεταξύ των δυνάμεων της Γερμανίας και της Ένωσης Νοτίου Αφρικής κοντά στην πόλη Κισάκι της Γερμανικής Ανατολικής Αφρικής, στις 7-11 Σεπτεμβρίου 1916.
Είναι εξολοκλήρου γραμμένο σε και επειδή ως γραφικό περιβάλλον χρήστη χρησιμοποιεί το , μπορεί να εκτελεσθεί σε περιβάλλον , και . Πιθανολογείται ότι το όνομα προήλθε από ένα μέλος της κωμικής σειράς « ' », τον .
Κειμενογράφος που υποστηρίζει πολλαπλά παράθυρα με χρωματική επισήμανση σύνταξης , αυτόματη συμπλήρωση εντολών , κατάλληλη στοίχιση των εντολών με την έξυπνη χρήση των εσοχών και άλλα.
Ο Γκίντο βαν Ρόσσουμ , όταν ξεκίνησε να δημιουργεί το δεν είχε πολύ χρόνο να το τελειοποιήσει, οπότε αποφάσισε κάθε βελτίωση να την κυκλοφορεί όσο πιο σύντομα μπορούσε και με συχνότερες εκδόσεις.
αποτέλεσε η σκέψη για τη δημιουργία μιας πλήρως ενημερωμένης συλλογής οικονομικών τίτλων, η οποία θα αποτελεί δεξαμενή γνώσης και πληροφόρησης για τους φοιτητές, ερευνητές, μελετητές, αναλυτές και λοιπούς ενδιαφερόμενους.
Η υψηλή ποιότητα των υπηρεσιών, η συνεχής κατάρτιση των μελών, η διαρκής αλληλοενημέρωση και ανταλλαγή πληροφοριών σχετικά με τις εξελίξεις στην οικονομική επιστήμη και τη βιβλιοθηκονομία, αποτελούν βασικές επιδιώξεις του ΔΙ.
Το Δίκτυο Οικονομικών Βιβλιοθηκών ιδρύθηκε το 2012 στην Αθήνα με στόχο τη σύμπραξη των Οικονομικών Βιβλιοθηκών που δραστηριοποιούνται στην Ελλάδα.
Παρά την άτυπη οργάνωση του Δικτύου, η συμμετοχή επιβάλλει ένα σύνολο υποχρεώσεων και καθηκόντων στα οποία τα μέλη ανταποκρίνονται στο βαθμό που τους επιτρέπουν τα κύρια επαγγελματικά καθήκοντά τους και οι αρμοδιότητές τους.
προέρχονται από τις βιβλιοθήκες που δραστηριοποιούνται στην πανεπιστημιακή κοινότητα, σε εμπορικές και κεντρικές τράπεζες, σε δημόσιους και ιδιωτικούς οργανισμούς, υπουργεία κ.
Το Δίκτυο πραγματοποιεί συναντήσεις ανά τακτά χρονικά διαστήματα στις οποίες τα μέλη συζητούν το σχεδιασμό της δράσης του, καθώς και άλλα ζητήματα που σχετίζονται με τη δράση, τη διεύρυνση και τη λειτουργία του Δικτύου
Το 1835, με το διάταγμα της 19ης Δεκεμβρίου, ο βασιλιάς Κάρολος Αλβέρτος της Σαρδηνίας, ένωσε τις δύο κοινότητες των Κονφλάν και Λ'Οπιτάλ και δημιούργησε τη νέα κοινότητα Αλμπερβίλ.
«Στο αμοιβαίο συμφέρον των δύο κοινοτήτων Κονφλάν και Λ'Οπιτάλ έχει αναγνωριστεί ότι η συνένωσή τους σε ένα ενιαίο σώμα κοινότητας θα επιφέρει για τους αντίστοιχους κατοίκους τους ένα σύνολο πλεονεκτημάτων ακόμα πιο πολύτιμων από αυτά που προσφέρονται από την ίδια τη φύση των τόπων ».
Η σύγχρονη πόλη Αλμπερβίλ δημιουργήθηκε το 1836 από τον βασιλιά Κάρολο Αλβέρτο της Σαρδηνίας, ο οποίος συγχώνευσε τη μεσαιωνική πόλη Κονφλάν, η οποία έχει κτίρια που χρονολογούνται από τον 14ο αιώνα, με την πόλη Λ'Οπιτάλ.
Στα τέλη του 12ου αιώνα, εκεί κοντά οι Ιωαννίτες Ιππότες του Τάγματος του Αγίου Ιωάννου της Ιερουσαλήμ ίδρυσαν ένα νοσοκομείο για να περιθάλπουν ταξιδιώτες και προσκυνητές.
Κατά τη διάρκεια των αιώνων, οι πόλεις ακολούθησαν τα ιστορικά γεγονότα της Σαβοΐας, ανήκαν στην κομητεία και αργότερα στο δουκάτο της Σαβοΐας που οι δούκες του έγιναν και βασιλείς της Σαρδηνίας και κατελήφθησαν αρκετές φορές από τα γαλλικά στρατεύματα, μέχρι την προσάρτηση της Σαβοΐας στη Γαλλία το 1860.
Η πόλη βρίσκεται στο δρόμο των μεγάλων χιονοδρομικών κέντρων της κοιλάδας Ταρανταίζ, καθώς και του Περιφερειακού Φυσικού Πάρκου της οροσειράς των Μπωζ και εξυπηρετείται από σημαντική οδική και σιδηροδρομική κίνηση.
Η πόλη είναι επίσης γνωστή ως η «Πόλη των τεσσάρων κοιλάδων», γιατί εκεί συναντώνται οι κοιλάδες Ταρανταίζ, Μπωφορταίν, η κοιλάδα του ποταμού Αρλί και η κοιλάδα της Σαβοΐας.
Η Αλμπερβίλ βρίσκεται στο βόρειο τμήμα του νομού Σαβοΐας και είναι τμήμα της πρώην διοικητικής περιοχής Ρον-Αλπ, πλέον Ωβέρνη-Ρον-Αλπ, στη νοτιοανατολική Γαλλία.
Οι Δυτικές Άλπεις περιλαμβάνουν το σύνολο των αλπικών οροσειρών της Γαλλίας και του Μονακό, το μεγαλύτερο τμήμα στην Ελβετία, και μια μη αμελητέα αλπική περιοχή της Ιταλίας και είναι γενικά σημαντικά υψηλότερες από τις ανατολικές Άλπεις - τα περισσότερα όρη άνω των 4.000 μέτρων των Άλπεων βρίσκονται στις Δυτικές Άλπεις, και ως εκ τούτου οι υψηλότερες κορυφές των Άλπεων, συμπεριλαμβανομένου του Λευκού όρους, το υψηλότερο βουνό σε ολόκληρη την οροσειρά .
Σύμφωνα με τις Υποδιαιρέσεις των Άλπεων , που υιοθετήθηκαν από την ιταλική Εθνική Επιτροπή Γεωγραφίας το 1926 μετά το 9ο Ιταλικό Γεωγραφικό Συνέδριο, η οροσειρά των Άλπεων χωρίζεται σε τρία βασικά τμήματα : τις Δυτικές Άλπεις, Κεντρικές Άλπεις και τις Ανατολικές Άλπεις.
Οι Δυτικές Άλπεις είναι το δυτικό τμήμα της περιοχής των Άλπεων, και περιλαμβάνουν το νοτιοανατολικό τμήμα της Γαλλίας, ολόκληρο το Μονακό, το βορειοδυτικό τμήμα της Ιταλίας και το νοτιοδυτικό τμήμα της Ελβετίας.
Σε αυτή την παραδοσιακή υποδιαίρεση, το όριο των Δυτικών Άλπεων αρχίζει από την ορεινή διάβαση Κολ ντ'Αλτάρ στην Ιταλία και τελειώνει στην ορεινή διάβαση Κολ Φερέ στην Ελβετία.
Αν και ο πατέρας της ήταν Νορμανδός , η εκ μητρός μάμμη της ήταν η Βεατρίκη του Μοντιντιέ, της οποίας η αδελφή Φελίσια του Ρουσύ ήταν σύζυγος του Σάντσο Ραμίρεθ της Αραγωνίας & Παμπλόνας.
Ο θείος της Ροτρού Γ κόμης του Περς είχε χάσει τη σύζυγό του, τον γιο του και δύο ανιψιούς, τους Εργκενούλφ και Γοδεφρείδο το 1120 στο ναυάγιο του Λευκού Πλοίου.
Έπειτα από αυτή την τραγωδία, ο Ροτρού Γ άφησε τη Γιουλιάνα υπεύθυνη της κομητείας του τού Περς και μετέβη στην Αραγωνία, όπου είχε παλαιότερα πολεμήσει.
Ήταν ακόμη πάνω από 100.000 την παραμονή του Α' Παγκόσμιου Πολέμου, ο οποίος επηρέασε βαθιά τη δημογραφία του νομού, όπως και ολόκληρο τον πληθυσμό της Γαλλίας.
Αυτή η ανάπτυξη έχει ωφελήσει κυρίως την πόλη Γκαπ και τις πόλεις και χωριά των κύριων κοιλάδων, αλλά η απομάκρυνση του πληθυσμού των πιο ορεινών περιοχών δεν μπόρεσε να αντισταθμιστεί.
Είναι ένας πολύ ορεινός νομός, ο υψηλότερος κατά μέσο όρο στη Γαλλία με το υψηλότερο μέσο υψόμετρο, καθώς περισσότερο από το ένα τρίτο της επιφάνειας υπερβαίνει τα 2.000 μέτρα.
Το υψόμετρο κυμαίνεται από 470 μέτρα στην κοινότητα Ριμπιέ στην κοιλάδα του ποταμού Μπυές έως 4.102 μέτρα στην κορυφή της οροσειράς των Εκρέν (Μπαρ ντεζ Εκρέν, δεύτερη υψηλότερη κορυφή στη Γαλλία μετά το Μον Μπλαν).
Παρά το δριμύ κλίμα που επικρατεί, και σαν συνέπεια της μεσογειακής επιρροής και της αδύναμης επιρροής των ωκεάνιων βροχοπτώσεων, η ετήσια ηλιοφάνεια είναι μεγαλύτερη από 2.300 ώρες ή ακόμη και 2.500 ώρες στα σύνορα με τις Αλπ-ντε-Ωτ-Προβάνς.
Δημιουργήθηκε από το νοτιοανατολικό τμήμα της επαρχίας Ντωφινέ και το βόρειο τμήμα της επαρχίας Προβηγκία και χωρίστηκε στα τέσσερα διαμερίσματα: Μπριανσόν, Εμπρέν, Γκαπ και Σερ με 39 καντόνια.
Ο νομός Ωτ-Αλπ είναι ένας από τους αρχικά 83 νομούς που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης στις 4 Μαρτίου 1790, σύμφωνα με το νόμο της 22ας Δεκεμβρίου 1789, με την κατάργηση των παλαιών επαρχιών.
Το 1925, ο Κάστελλος υπάχθηκε αρχικά στην κοινότητα Αρμένων και το 1928 ορίστηκαν έδρα της κοινότητας Κάστελλου, μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και προσαρτήθηκε στον Δήμο Ρεθύμνης.
Υπό την ηγεσία του Έντβαρντ Γκιέρεκ του Πολωνικού Κόμματος Ενωμένων Εργατών, οι κομμουνιστικές αρχές της Πολωνίας επέτρεψαν έναν βαθμό ιδιωτικής επιχείρησης στον κλάδο της εστίασης.
Συνήθως έπαιρναν τη μορφή πάγκων ή τροχοφόρας καντίνας που μετατρέπονταν σε φορτηγά με φαγητό που σέρβιραν ζαπιεκάνκι μαζί με απλά πιάτα πολωνικής κουζίνας, όπως λουκάνικο κιελμπάσα, βραστό ζαμπόν ή πατσά και βασικά αμερικανικά φαστ φουντ, όπως χοτ ντογκ, χάμπεργκερ και τηγανητές πατάτες.
Η Αμερικανίδα δημοσιογράφος Αν Άπλμπαουμ, η οποία πήγε για πρώτη φορά στην Πολωνία το 1988, περιέγραψε τη ζαπιεκάνκα εκείνης της εποχής ως «μια ουσία που μοιάζει με πίτσα» και «έναν φτωχό συγγενή του μακρινού Ιταλού ξαδέλφου της», «ένα πολτώδες λευκό ρολό σάντουιτς» με «λίγα παραψημένα μανιτάρια» κάτω από «λιωμένο τυρί και κέτσαπ», το οποίο έφαγε παρ' όλα αυτά επειδή λίγα άλλα ήταν διαθέσιμα.
Μερικά ζαπιεκάνκι ψημλενα στο φούρνο, από την άλλη πλευρά, είναι διαθέσιμα με μια πλούσια επιλογή πρόσθετων συστατικών και σαλτσών, που τους έχει αποδώσει το όνομα της «πολωνικής πίτσας».
Οι ποικιλίες περιλαμβάνουν: «» με μπέικον, αγγουράκια τουρσί και πικάντικη σάλτσα, «Τσιγγάνικη» με ζαμπόν και γλυκόξινη σάλτσα, «Ελληνική» με ελιές και φέτα και «Χαβάης» με ανανά και σάλτσα μπάρμπεκιου.
Ενώ η ζαπιεκάνκα είναι κατά κύριο λόγο φαγητό του δρόμου, υπάρχουν και σπιτικές εκδοχές, όπως η «μαθητική ζαπιεκάνκα», φτιαγμένη από ψωμί, τυρί και ό,τι άλλο υπάρχει εκείνη τη στιγμή.
Το ψωμί επικαλύπτεται με κομμένα, σοταρισμένα ασπρομανίταρα και τριμμένο τυρί για να σχηματιστεί ένα σάντουιτς ανοιχτού τύπου, το οποίο στη συνέχεια ψήνεται μέχρι το ψωμί να γίνει τραγανό και το τυρί να λιώσει.
Το σκληρό, ώριμο κίτρινο τυρί με υψηλή περιεκτικότητα σε λιπαρά που λιώνει καλά στη ζέστη, όπως το Γκούντα, το Ένταμ, το Έμενταλ, το Τίλσιτ ή το Τσένταρ, είναι το καλύτερο για αυτόν τον σκοπό.
Η ζήτηση για ζαπιεκάνκι μειώθηκε με την επανεισαγωγή της οικονομίας της αγοράς στη δεκαετία του 1990, αλλά παρέμεινε στα μενού ορισμένων από εκείνα τα καταστήματα «μικρής γαστρονομίας» που επέζησαν από τον ανταγωνισμό με τις μεγάλες αλυσίδες γρήγορου φαγητού.
Η ζαπιεκάνκα , ), επίσης γνωστή ως πολωνική πίτσα, είναι ψημένο σάντουιτς ανοιχτού τύπου από κομμένη μπαγκέτα ή άλλο μακρύ είδος ψωμιού, με σοταρισμένα ασπρομανίταρα, τυρί και μερικές φορές άλλα συστατικά, όπως ζαμπόν.
Η πολωνική λέξη προέρχεται από το ρήμα , που σημαίνει «ψήνω ένα πιάτο ώστε να ενωθούν τα υλικά του και να σχηματιστεί μια τραγανή, ροδισμένη κρούστα από πάνω» και μπορεί να αναφέρεται σε διάφορες κατσαρόλες και άλλα τρόφιμα που παρασκευάζονται με αυτόν τον τρόπο.
Εκεί από το 2005 μέχρι το 2011 υποδύθηκε τον Αχιλλέα Λινάρδο, παίζοντας μαζί με τον Πέτρο Φιλιππίδη, τον Σάκη Μπουλά, τον Παύλο Χαϊκάλη, την Άβα Γαλανοπούλου και την Σοφία Πανάγου.
Το 2011 του απονεμήθηκε το βραβείο υποκριτικής "Βραβείο Χορν" για την ερμηνεία του στον ρόλο του Σερ Άντριου στη Δωδέκατη νύχτα του Ουίλιαμ Σαίξπηρ, σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου.
Το 2001 αποφοίτησε ολοκληρώνοντας με επιτυχία τις σπουδές του ασχολούμενος με το Δίκαιο Ανταγωνισμού, το Δίκαιο Βιομηχανικής Ιδιοκτησίας και το Δίκαιο Διεθνών Πωλήσεων και αποκτώντας μεταπτυχιακό τίτλο στο Εμπορικό Δίκαιο .
Εκπλήρωσε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις υπηρετώντας στο Πολεμικό Ναυτικό και μετά από δεκαοκτάμηνη πρακτική άσκηση και την επιτυχή εξέταση στο Δικηγορικό Σύλλογο Πειραιά ασκεί από το 2003 δικηγορία.
Παναγόπουλος είναι Έλληνας δικηγόρος, πολιτικός, πτυχιούχος του τμήματος Νομικής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης και είναι κάτοχος μεταπτυχιακού στο Εμπορικό Δίκαιο, στο στο Ηνωμένο Βασίλειο.
Στις αρχές του 2018 ανακοίνωσε την υποψηφιότητά του για τις αυτοδιοικητικές εκλογές του 2019 στη Σαλαμίνα με τον συνδυασμό του «ΤΟ Ν.Η.Σ.Ι. ΜΑΣ» .
Η προστατευτική αποστολή περιλαμβάνει προστατευτικές ενέργειες για τον συντονισμό του ανθρώπινου δυναμικού και της εφοδιαστικής με την τοπική και τοπική επιβολή του νόμου, προστατευτικές προόδους για τη διεξαγωγή εκτιμήσεων χώρου και χώρου για προστατευόμενους και προστατευτική νοημοσύνη για τη διερεύνηση όλων των τρόπων απειλών κατά των προστατευτικών.
Η Μυστική Υπηρεσία είναι ο επικεφαλής οργανισμός που είναι επιφορτισμένος με το σχεδιασμό, το συντονισμό και την υλοποίηση ενεργειών ασφαλείας για εκδηλώσεις που ορίζονται ως Εθνικές Ειδικές Ασφάλειας .
Στο πλαίσιο της αποστολής της Υπηρεσίας για την πρόληψη ενός συμβάντος πριν από την εμφάνισή της, ο οργανισμός βασίζεται σε σχολαστικές εκ των προτέρων εργασίες και εκτιμήσεις απειλών που αναπτύχθηκαν από τη Διεύθυνση Πληροφοριών για τον εντοπισμό δυνητικών κινδύνων για τους προστατευόμενους.
Η Μυστική Υπηρεσία των Ηνωμένων Πολιτειών είναι μια ομοσπονδιακή υπηρεσία επιβολής του νόμου στο Υπουργείο Εσωτερικής Ασφάλειας που εξασφαλίζει την ασφάλεια του προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, του αντιπροέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, των άμεσων οικογενειών του προέδρου και του αντιπροέδρου, των πρώην προέδρων, των συζύγων τους και των ανήλικων τέκνων τους κάτω των 16 ετών, σημαντικών προεδρικών και αντιπροέδρων υποψηφίων και τους συζύγους τους και τους ξένους αρχηγούς κρατών.
Η Μυστική Υπηρεσία παρέχει επίσης φυσική ασφάλεια για τον Λευκό Οίκο, το κτίριο του Υπουργείου Οικονομικών, την κατοικία του Αντιπροέδρου και όλες τις ξένες διπλωματικές αποστολές στην Ουάσινγκτον.
Η Μυστική Υπηρεσία έχει εντολή από το Κογκρέσο με δύο ξεχωριστές και κρίσιμες αποστολές εθνικής ασφάλειας: προστασία των ηγετών του έθνους και διασφάλιση της οικονομικής και κρίσιμης υποδομής των Ηνωμένων Πολιτειών.