polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ο υπολογισμός των εστιών των προσεισμών, του κυρίως σεισμού και των μετασεισμών μιας σεισμικής ακολουθίας επιτρέπει την τριδιάστατη σχεδίαση του ρήγματος κατά μήκος του οποίου συμβαίνει η μετακίνηση.
Χρειάζεται να ληφθεί υπόψη ένας αριθμός παραμέτρων, με σημαντικότερες τις διαμορφώσεις της ταχύτητας των κυμάτων από τα διάφορα υλικά μέσα από τα οποία διαδίδονται.
Οι εξισώσεις αυτές εκφράζουν τις διαφορές ανάμεσα στους παρατηρηθέντες χρόνους αφίξεων του μετώπου κύματος και στους χρόνους που υπολογίζονται από την αρχική εκτίμηση της αποστάσεως της εστίας.
Αυτές οι εξισώσεις επιλύονται με τη μέθοδο των ελαχίστων τετραγώνων, που ελαχιστοποιεί τα αθροίσματα των τετραγώνων των διαφορών, οπότε υπολογίζεται μία νέα εκτιμώμενη εστία.
Καθώς συμβαίνει με όλα τα κυματικά φαινόμενα στη φυσική, υπάρχει μια αβεβαιότητα σε τέτοιες μετρήσεις, που αυξάνεται ως συνάρτηση του μήκους κύματος, οπότε το εστιακό βάθος αυτών των κυμάτων μεγάλου μήκους είναι δύσκολο να προσδιορισθεί με ακρίβεια.
Στην εστία ενός τεκτονικού σεισμού απελευθερώνεται αρχικώς η ενέργεια παραμορφώσεως που είναι αποθηκευμένη στο πέτρωμα, με την έναρξη της κινήσεως των μερών του ρήγματος.
Ο όρος «υπόκεντρο» είναι ευρύτερος, χρησιμοποιούμενος και για το σημείο της επιφάνειας της Γης που βρίσκεται ακριβώς κάτω από το σημείο μιας εκρήξεως στον αέρα πυρηνικής ή άλλης βόμβας.
Σήμερα λειτουργεί έναν στόλο 19 πλοίων υψηλής ταχύτητας και 4 συμβατικά που εξυπηρετούν δρομολόγια από τα λιμάνια του Πειραιώς και της Ραφήνας σε αρκετά κυκλαδικά νησιά.
Επίσης, έχει δρομολόγια μεταξύ Κρήτης και Κεντρικών Κυκλάδων (Σαντορίνη, Ίος, Νάξος, Σύρος, Τήνος, Άνδρος, Δυτικές Κυκλάδες, Ανάφη, Πάρος, Μύκονος), καθώς και λιμάνια της Βορείο-Δυτικής Ελλάδος .
Η είναι ελληνοκυπριακή εταιρεία ακτοπλοϊκών μεταφορών που εξυπηρετεί επιβατηγά - οχηματαγωγά πλοία τα οποία κάνουν δρομολόγια σε Κυκλάδες και Κρήτη.
Η Λευκή Παλαιολογίνα ή Λευκή ή Μπιάνκα του Μομφεράτου , ήταν κόρη του μαρκήσιου του Μομφερράτου και με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Σαβοΐας και τιτουλάρια βασίλισσα της Κύπρου, της Ιερουσαλήμ και της Μικρής Αρμενίας ως σύζυγος του Καρόλου Α δούκα της Σαβοΐας.
Κατά τη σύνθεση των πυριμιδινών συντίθεται πρώτα ο δακτύλιος, ο οποίος στη συνέχεια προσαρτάται στη ριβόζη για να δημιουργηθεί ένα πυριμιδινικό νουκλεοτίδιο.
Από την αλληλουχία των παραπάνω αντιδράσεων προκύπτει ότι τα άτομα -2 και Ν-3 του πυριμιδινικού δακτυλίου προέρχονται από το φωσφορικό καρβαμοΰλιο, ενώ τα άλλα άτομα του δακτυλίου προέρχονται από το ασπαραγινικό.
Η ουρακίλη ανακαλύφθηκε αρχικά το 1900 και απομονώθηκε μέσω υδρόλυσης πυρήνων ζυμομυκήτων που βρέθηκαν σε θύμο αδένα και σπλήνα βοοειδούς, σπέρμα ρέγγας και φύτρο σίτου.
Η ουρακίλη υπόκειται σε διάφορες αντιδράσεις όπως η οξείδωση, μετατροπή σε νιτρικά και αλκυλίωση, ενώ ταυτόχρονα έχει την ικανότητα να αντιδρά με αλογόνα εξαιτίας της παρουσίας περισσότερων από ενός ισχυρών δοτών ηλεκτρονίων.
Το Κοινοβούλιο ή Βουλή των Αντιπροσώπων της Μάλτας είναι ένα μονοθάλαμο νομοθετικό σώμα της, που προεδρεύεται από τον Πρόεδρο του Κοινοβουλίου της Μάλτας.
Το εκλογικό σύστημα επιτρέπει σε ένα κόμμα που κερδίζει την απόλυτη πλειοψηφία των ψήφων, αλλά όχι την αυτοδυναμία στη Βουλή, να εξασφαλίζει επιπλέον βουλευτές.
Οι λεγόμενες όνιμες Εντολές του Κοινοβουλίου προβλέπουν τη δημιουργία οκτώ Κοινοβουλευτικών Μόνιμων Επιτροπών για την αύξηση της αποτελεσματικότητας του κοινοβουλευτικού έργου και την ενίσχυση των λειτουργιών ελέγχου του Κοινοβουλίου.
Μετά την αποφοίτησή του από το Κολέγιο Πομόνα το 1921, ο Μπενιόφ επεδίωξε αρχικώς να γίνει αστρονόμος και εργάσθηκε για λίγο καιρό στο Αστεροσκοπείο του όρους Γουίλσον, αλλά μη αντέχοντας το ξενύχτι, στράφηκε γρήγορα στη σεισμολογία.
Ο Μπενιόφ αντιλήφθηκε ότι εστίες σεισμών βρίσκονται βαθύτερα κάτω από την εφιππεύουσα τεκτονική πλάκα, απομακρυνόμενες από την ωκεάνια τάφρο, σε μία ζώνη καταβύθισης.
Ο Βίκτορ Χιούγκο Μπενιόφ ήταν Αμερικανός σεισμολόγος, καθηγητής στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο της Καλιφόρνια , γνωστός για το έργο του στη χαρτογράφηση των εστιών σεισμών μεγάλου εστιακού βάθους στον Ειρηνικό Ωκεανό.
Η παλαιότερη ιστορία που έχει ομοιότητα με το έργο Ρωμαίος και τη Ιουλιέτα του Σαίξπηρ είναι ο Ξενοφῶν ὁ Εφέσιος από το μυθιστόρημα Ἐφεσιακά ή Τὰ κατὰ Ἀνθίαν καὶ Ἁβροκόμην, του οποίου ο ήρωας είναι ο Αβρακόμης.
Ο χαρακτήρας του Ρωμαίου είναι παρόμοιος με εκείνον του Πυράμου στις Μεταμορφώσεις του Οβιδίου, ένας νεαρός που αδυνατεί να ανταποκριθεί στο αντικείμενο της αγάπης του, λόγω μιας αρχαίας οικογενειακής διαμάχης και αργότερα αυτοκτονεί λόγω του ότι πίστευε λανθασμένα ότι ήταν νεκρή.
Παρόλο που είναι απίθανο ότι ο Σαίξπηρ δανείστηκε απευθείας σημεία της ιστορίας του Οβιδίου ενώ έγραφε το Ρωμαίος και Ιουλιέτα, η ιστορία πιθανότατα επηρέασε τους Ιταλούς συγγραφείς στους οποίους βασίστηκε ο θεατρικός συγγραφέας.
Η προέλευση του χαρακτήρα μπορεί να εντοπιστεί ήδη από τον Πύραμο, ο οποίος εμφανίζεται στο έργο Μεταμορφώσεις του Οβιδίου, αλλά η πρώτη σύγχρονη ενσάρκωση του Ρωμαίου είναι ο Μαριότο στο 33ο του Μασόυτσιο Σαλερνιτάνο.
Δεδομένου ότι δεν είναι γνωστή καμία άμεση αγγλική μετάφραση του του 16ου αιώνα, η κύρια πηγή του Σαίξπηρ θεωρείται η αγγλική μετάφραση σε στίχους μιας γαλλικής μετάφρασης της προσαρμογής του 1554 από τον Ματέο Μπαντέλλο.
Αν και τόσο ο Σαλερνιτάνο όσο και ντα Πόρτο, ισχυρίστηκαν ότι οι ιστορίες τους είχαν ιστορική βάση, υπάρχουν λίγες ενδείξεις ότι ισχύει κάτι τέτοιο.
είναι κρυφά ερωτευμένος με την Ιουλιέτα, την οποίαν και παντρεύεται με τη βοήθεια του ιερέα Λαυρέντιου, και είναι είναι μέλος του αντίπαλου Οίκου των Καπουλέτων.
Αναγκάζεται να εξοριστεί, αφότου δολοφονεί τον ξάδελφο της Ιουλιέτας, τον Τυβάλτο, σε μονομαχία, ο Ρωμαίος αυτοκτονεί, διότι μαθαίνει λανθασμένα ότι η Ιουλιέτα έχει πεθάνει.
Το Ρωμαίος και Ιουλιέτα έχει μεταφερθεί στον κινηματογράφο πολλές φορές, και ο ρόλος του Ρωμαίου έχει υποδυθεί από πολλούς ηθοποιούς, συμπεριλαμβανομένων των:
Το υποστηρίζει πολλαπλές δυνατότητες κοινής χρήσης ήχου και βίντεο, παρουσιάσεις με δυνατότητες εκτεταμένου πίνακα - όπως δείκτη, ζουμ και σχεδίαση - δημόσια και ιδιωτική συνομιλία, κοινή χρήση επιφάνειας εργασίας, ενσωματωμένο χρησιμοποιώντας το και υποστήριξη για την παρουσίαση εγγράφων και εγγράφων του .
Ως συντονιστής, ένας χρήστης μπορεί να κάνει σίγαση άλλων χρηστών, να διώξει οποιουδήποτε χρήστη από την διάσκεψη και να κάνει οποιονδήποτε χρήστη τρέχοντα παρουσιαστή.
Το 2009, οι , και ανέβασαν τον πηγαίο κώδικα στον κώδικα και σχημάτισαν το , μια εταιρεία που ακολουθεί το παραδοσιακό επιχειρησιακό μοντέλο ανοιχτής πηγής για την παροχή υποστήριξης και υπηρεσιών με πληρωμή στην κοινότητα του .
Όταν πήγε στα ανάκτορα να υπογράψει για τη συμμετοχή του στους αγώνες, ανακρίθηκε από τον πρόεδρο της Ολυμπιακής Επιτροπής, ο οποίος έκρινε πως τα χρήματα που είχε δεχθεί για τη νίκη του στον αγώνα Μιλάνου-Βαρκελώνης τον καθιστούσαν επαγγελματία αθλητή και άρα μη δυνάμενο να συμμετέχει σε Ολυμπιακούς Αγώνες.
Υπήρξε η φήμη στην Ιταλία ότι οι διοργανωτές δεν επέτρεπαν σε έναν ισχυρό αντίπαλο να αγωνισθεί σε ένα αγώνισμα το οποίο οι Έλληνες ήθελαν πολύ να κερδίσουν.
Ο Αϊρόλντι γεννήθηκε στο Ορίτζο της Λομβαρδίας, γόνος οικογένειας αγροτών, και άρχισε να συμμετέχει σε αθλητικούς διαγωνισμούς στο Βαρέζε (η πρώτη καταγεγραμμένη συμμετοχή του είναι πάντως στο προάστιο Γκόρλα του Μιλάνου) και αργότερα σε εθνικούς και διεθνείς αγώνες, στους οποίους νίκησε τον μεγάλο αντίπαλό του, τον Μασσαλιώτη Λουί Ορτέγκ.
Η μεγαλύτερη επιτυχία του ήταν η νίκη στον υπερμαραθώνιο Μιλάνου-Βαρκελώνης τον Σεπτέμβριο του 1895, που έγινε σε 12 τμήματα και συνολική απόσταση 1.050 χιλιομέτρων.
Αναζήτησε βοήθεια από τον διευθυντή ενός γνωστού περιοδικού της εποχής, του , και του πρότεινε να ταξιδέψει με τα πόδια όλη την απόσταση: ένα ταξίδι που θα τον υποχρέωνε να καλύπτει 70 χιλιόμετρα την ημέρα για να φθάσει στην ελληνική πρωτεύουσα εγκαίρως.
Η κατάσταση έχει προκληθεί από τον εμπορικό αποκλεισμό που έχει επιβληθεί στη χώρα από τη Σαουδική Αραβία με τον σκοπό της πρόκλησης λιμού, τη συγκεκριμένη στόχευση των συστημάτων παροχής ύδρευσης από τις στρατιωτικές δυνάμεις της Σαουδικής Αραβίας σύμφωνα με την , και τη συστηματική παρεμπόδιση παράδοσης ανθρωπιστικής βοήθειας στην περιοχή από τη Σαουδική Αραβία σύμφωνα με τα Ηνωμένα Έθνη.
Ταυτόχρονα υπάρχει και ξέσπασμα επιδημίας χολέρας με 5.000 νέα περιστατικά καθημερινώς,Έντονες επικρίσεις έχουν επίσης δεχθεί και οι ΗΠΑ για τη στήριξη που παρέχουν στη Σαουδική Αραβία παρά τις ενέργειες των δυνάμεων της στην Υεμένη.
Σύμφωνα με το περιοδικό πολιτικοοικονομικής , άλλο ένα κύριο αίτιο του λιμού είναι η ευρεία δημοφιλία της καλλιέργειας και κατανάλωσης του φυτού κατ, το οποίο χρησιμοποιείται ως ναρκωτικό και για την καλλιέργεια του απαιτούνται σημαντικές ποσότητες νερού.
Έχει περιγραφεί από τα Ηνωμένα Έθνη ως η μεγαλύτερη σύγχρονη ανθρωπιστική κρίση, και πάνω από 17 εκατομμύρια κατοίκων της Υεμένης βρίσκονται σε κίνδυνο, εκ των οποίων τα 3,3 εκατομμύρια είναι παιδιά και έγκυες ή λεχώνες γυναίκες και υποφέρουν από οξύ υποσιτισμό.
Η περιοχή όπου το πρόβλημα εμφανίζεται να είναι εντονότερο είναι το κυβερνείο Αλ Χουντάιντα στα δυτικά παράλια της χώρας, όπου περίπου 100.000 παιδιά υποφέρουν από υποσιτισμό.
Τον Οκτώβριο του 2018, τα Ηνωμένα Έθνη προειδοποίησαν πως αν συνεχιστεί η κατάσταση ως έχει τότε ο λιμός θα εξελιχθεί στον χειρότερο των τελευταίων 100 ετών.
Ζεράρ ντε Νερβάλ ήταν το λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Γάλλου συγγραφέα, ποιητή και μεταφραστή Ζεράρ Λαμπρυνί , μιας σημαντικής μορφής του γαλλικού ρομαντισμού.
Ως μεταφραστής, είχε σημαντικό ρόλο στη γνωριμία του γαλλόφωνου κοινού με τα έργα των Γερμανών λογοτεχνών του ρομαντισμού, όπως του Κλόπστοκ, του Σίλερ, του Μπύργκερ και του Γκαίτε.
Στα ύστερα έργα του συγχώνευσε την ποίηση με τη δημοσιογραφία σε μυθοπλαστικό περιβάλλον, επηρεάζοντας τον Μαρσέλ Προυστ, ενώ η τελευταία του νουβέλα θεωρείται ότι επηρέασε τον Αντρέ Μπρετόν και τον σουρεαλισμό.
Μετά από μια θρησκευτική κηδεία στον Καθεδρικό Ναό της Νοτρ-Νταμ (που επιτράπηκε παρά την αυτοκτονία του εξαιτίας της διαταραγμένης διανοητικής του καταστάσεως), ο συγγραφέας τάφηκε στο Κοιμητήριο του Περ-Λασαίζ, στο Παρίσι.
Μετά από εκστρατείες στη Γερμανία και την Αυστρία, κατέληξε να υπηρετεί σε ένα νοσοκομείο στο Γκουόγκουφ της Πολωνίας, έχοντας πάρει μαζί του και τη γυναίκα του.
Το καλοκαίρι του 1838 ταξίδεψαν μαζί στη Γερμανία για να δουλέψουν το , το οποίο τελικώς έκανε πρεμιέρα στο -- στις 16 Απριλίου 1839, μόλις 6 ημέρες μετά την πρεμιέρα ενός άλλου κοινού έργου των δύο συγγραφέων, του '.
Συνέχισε ταυτόχρονα να γράφει νουβέλες και λιμπρέτα, ενώ μετέφρασε ποιήματα του φίλου του Χάινριχ Χάινε, δημοσιεύοντας μια επιλογή μεταφράσεων το 1848.
Το φθινόπωρο του 1830 το , μια ομάδα λογοτεχνών που είχε συσταθεί από τον Σαιντ-Μπεβ για να εξασφαλίσει την επιτυχία του Ερνάνη του Ουγκώ, είχε συγκεντρώσει πολλούς ονομαστούς συγγραφείς, όπως τους Αλφρέ ντε Βινύ, Αλφρέ ντε Μυσσέ, Σαρλ Νοντιέ, Αλέξανδρο Δουμά και Ονορέ ντε Μπαλζάκ.
Πήρε μια θέση σε ένα γραφείο συμβολαιογράφου, αλλά η σκέψη του ήταν δοσμένη στη λογοτεχνία και όταν ο Βίκτωρ Ουγκώ του ζήτησε να γράψει προς υποστήριξη του θεατρικού έργου του Ερνάνης, που δεχόταν επιθέσεις από συντηρητικούς κριτικούς, ο Ζεράρ ήταν παραπάνω από χαρούμενος να το κάνει.
Ολοένα και πιο φτωχός και αποπροσανατολισμένος, ο συγγραφέας αυτοκτόνησε τη νύκτα της 26ης Ιανουαρίου 1855, απαγχονιζόμενος από το κάγκελο ενός παραθύρου στη -, ένα στενό σοκάκι του Παρισιού (σήμερα στη θέση του δρόμου αυτού βρίσκεται από το 1862 το .
Η μητέρα του, η Μαρία Μαργαρίτα Αντουανέτα Λωράν , ήταν κόρη ενός πωλητή ρούχων, ενώ ο πατέρας του, ο Ετιέν Λαμπρυνί , ήταν ένας νεαρός γιατρός που είχε καταταχθεί εθελοντικά ως στρατιωτικός ιατρός στον στρατό του Ναπολέοντα τον Ιούνιο του 1808, έναν μόλις μήνα μετά τη γέννηση του γιου του.
Ο Ζεράρ ανήκε στη φιλελεύθερη και αντιβασιλική ατμόσφαιρα της εποχής του και φυλακίστηκε για λίγο το 1832 επειδή είχε συμμετάσχει σε φοιτητικές διαδηλώσεις.
Οι Αλέξανδρος Δουμάς και Πιερ-Σεμπαστιάν Λωρεντί του εξασφάλισαν μία κάρτα για τη βιβλιοθήκη, ώστε να μπορέσει να διεξαγάγει την έρευνά του.
Τότε άρχισε να χρησιμοποιεί το ψευδώνυμο Ζεράρ ντε Νερβάλ, από το όνομα ενός κτήματος κοντά στο χωριό Λουαζύ που ανήκε παλαιότερα στην οικογένειά του.
Η πρώτη ανθολογία περιελάμβανε δικές του μεταφράσεις των Κλόπστοκ, Σίλερ, Μπύργκερ και Γκαίτε, που το κοινό υποδέχθηκε με λιγότερο ενθουσιασμό από όσο τη μετάφραση του Φάουστ.
Η δεύτερη ανθολογία περιείχε ποιήματα των Πιερ ντε Ρονσάρ, Ζοασέν ντυ Μπελέ, Ζαν-Αντουάν ντε Μπαΐφ, Γκυγιώμ ντε Σαλύστ Ντυ Μπαρτάς και Ζαν-Μπατίστ Σασινέ.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Νερβάλ ενδιαφέρθηκε και για τον σοσιαλισμό, ανιχνεύοντας τις ρίζες του στους διαφωτιστές του 18ου αιώνα, όπως φαίνεται και από τον υπότιτλο της συλλογής του , αλλά και σε εσωτεριστές συγγραφείς όπως ήταν ο Νικολά Εντμ Ρεστίφ ντε Λα Μπρετόν.
Στις 22 Δεκεμβρίου 1842 ο Νερβάλ έφυγε για την Ανατολή, επισκεπτόμενος την Αλεξάνδρεια, το Κάιρο, τη Βηρυτό, την Κωνσταντινούπολη, τη Μάλτα και τη Νάπολη.
Ο Νερβάλ είχε για κατοικίδιο ζώο έναν αστακό, τον οποίο έβγαζε βόλτα δεμένο με μια γαλάζια μεταξωτή κορδέλα στο Παλαί-Ρουαγιάλ στο Παρίσι.
Παρά τη θέληση της οικογένειας της συζύγου του, ο Πεσταλότσι κέρδισε την υποστήριξη του φιλοσόφου Ιζαάκ Ίζελιν από τη Βασιλεία, ο οποίος της έδωσε δημοσιότητα με την περιοδική του έκδοση , που ήταν αφιερωμένη σε κοινωνικά και οικονομικά ζητήματα.
Ο σκοπός του Πεσταλότσι στο βιβλίο αυτό ήταν να δείξει ότι, ανάγοντας τη γνώση στα στοιχεία της και κατασκευάζοντας μία σειρά από ψυχολογικώς διατεταγμένες ασκήσεις, ο καθένας μπορούσε να διδάξει τα παιδιά του αποτελεσματικά.
Με αυτή τη βοήθεια ο Πεσταλότσι δημοσίευσε το 1803 τρία βιβλία: Το αλφαβητάριο της αισθητηριακής αντιλήψεως, Μαθήματα στην παρατήρηση των αριθμητικών σχέσεων και Το βιβλίο των μητέρων.
Κατά την επίσκεψή του εκεί συνάντησε τον Γιόχαν Βόλφγκανγκ Γκαίτε, τον Κρίστοφ Μάρτιν Βίλαντ και τον Γιόχαν Γκότφριντ Χέρντερ.
Ο Φίχτε είδε στις ιδέες του Πεσταλότσι το κλειδί για την επίλυση του εκπαιδευτικού προβλήματος και τον προέτρεψε να γράψει για τις απόψεις του σχετικά με την ανθρώπινη φύση και το πρόβλημα της αναπτύξεώς της.
Η κάθε δραστηριότητα θεωρείτο από αυτόν ως ένας τρόπος να εξασκήσει τη φυσική δεξιότητα, να προαγάγει την αποτελεσματικότητα και να ενθαρρύνει την αλληλοβοήθεια μεταξύ των παιδιών.
Επιθυμούσε να καλλιεργήσει τις θεμελιώδεις δραστηριότητες του νου: «τις δυνάμεις τις προσοχής, της παρατηρητικότητας και της μνήμης, που πρέπει να προηγούνται της κρίσεως και να είναι καλώς εδραιωμένες προτού ασκηθεί η τελευταία».
Εκείνο τον καιρό ο αγρονόμος Γιόχαν Ρούντολφ Τσιφφέλι , επίσης μέλος της Ελβετικής Εταιρείας, είχε προκαλέσει εντύπωση με το επιτυχημένο μοντέλο της μετατροπής μεγάλης εκτάσεως αναξιοποίητης γης σε πολυάριθμα παραγωγικά αγροκτήματα.
Το 1767 ο Πεσταλότσι τον επισκέφθηκε για να μάθει σχετικά με τη μέθοδό του και ένα έτος αργότερα αγόρασε 60 στρέμματα 15 αναξιοποίητης γης κοντά στη Ζυρίχη.
Κατά τα μέσα του 18ου αιώνα η κυβέρνηση της Ελβετίας καταδίκασε τα έργα του Ρουσσώ Αιμίλιος, ή Περί αγωγής και Κοινωνικό Συμβόλαιο, ανακοινώνοντας ότι ήταν επικίνδυνα για το κράτος και για τη χριστιανική θρησκεία.
Ωστόσο, ο Μπόντμερ, ο παλαιός καθηγητής του Πεσταλότσι, υιοθέτησε τις ιδέες του Ρουσσώ και ίδρυσε την «Ελβετική Εταιρεία» με περίπου 20 άλλους φιλοσόφους το 1765.
Τον Ιανουάριο του 1800, ένας νεαρός βοηθός διδασκαλίας, ο Χέρμαν Κρύζι , προσφέρθηκε να τον βοηθήσει, έχοντας ήδη κάποια πρακτική εμπειρία στη διδασκαλία και ακολουθώντας το παράδειγμά του.
Μετά από οκτώ μήνες διδασκαλίας, ο Πεσταλότσι αξιολογήθηκε από τις αρχές, που τον επαίνεσαν για την πρόοδο των μαθητών του: δεν τους είχε απλώς μάθει μέσα στο διάστημα αυτό να διαβάζουν τέλεια, αλλά και να γράφουν, να σχεδιάζουν και να κατανοούν την αριθμητική.
Η άγνοιά τους και η ανικανότητα να βοηθήσουν τους εαυτούς τους άφησε στον Πεσταλότσι τις εντυπώσεις που θα καθοδηγούσαν τις μελλοντικές παιδαγωγικές του ιδέες.
Η πολιτική μεταβολή που επέφερε ο Ναπολέων Α εκείνη την εποχή έθεσε σε κίνδυνο το ίδρυμα του Πεσταλότσι μέσω μεταρρυθμίσεων στο ελβετικό κράτος.
Προτού αναχωρήσει, δημοσίευσε τις ιδέες του για την πολιτική προσπάθεια, ένα μοναδικό κείμενο στο έργο του, που δείχνει τον σύνδεσμο της πολιτικής με το κοινωνικό και εκπαιδευτικό γίγνεσθαι.
Βασικά το βιβλίο επιβεβαίωνε τις ιδέες που είχε αναπτύξει στο Νόυχοφ, στο Στανς και τώρα στο Μπούργκντορφ, σύμφωνα με τις οποίες όλη η κατανόηση από το παιδί μπορεί να επιτευχθεί μέσα από μία ψυχολογικώς διατεταγμένη ακολουθία.
Ενθαρρυμένος από την επιτυχία του, τον Οκτώβριο του 1800 ο Πεσταλότσι πήρε την απόφαση να ανοίξει ένα άλλο σχολείο στο Μπούργκντορφ, το «Εκπαιδευτικό Ινστιτούτο για παιδιά των μεσαίων τάξεων», με έδρα τον Πύργο του Μπούργκντορφ, που του παραχωρήθηκε από την πολιτεία.
Αφήνοντας το Στανς, κοίταξε την υγεία του διαμένοντας στο Γκούρνιγκελ των Άλπεων, ελπίζοντας να επιστρέψει όταν θα ήταν και πάλι διαθέσιμα τα κτήρια, αλλά δεν του επιτράπηκε.
Ο Πεσταλότσι δεν μπόρεσε να εφαρμόσει το σχέδιο αμέσως, καθώς δεν στάθηκε δυνατή η εξεύρεση εγκαταστάσεων, οπότε στο μεταξύ του ζητήθηκε να αναλάβει την εφημερίδα .
Το ζεύγος απέκτησε ένα τέκνο, τον Ζαν-Ζακ, που τον φώναζαν «» και εμφάνιζε κρίσεις επιληψίας, οι οποίες προκαλούσαν τη συνεχή ανησυχία των γονέων του για την υγεία του.
Στο σχολείο αυτό δεν ευδοκίμησε, καθώς ο παπουτσής που το διοικούσε προηγουμένως δεν συμφωνούσε με τις ιδέες του, ωστόσο μπόρεσε σύντομα να μεταφερθεί σε ένα άλλο στην ίδια πόλη.
Ο Πεσταλότσι ίδρυσε αρκετά εκπαιδευτικά ιδρύματα, τόσο στις γερμανόφωνες, όσο και στις γαλλόφωνες περιοχές της Ελβετίας και συνέγραψε πολλά έργα που εξηγούσαν τις επαναστατικές νέες ιδέες και αρχές του για την εκπαίδευση.
Ωστόσο, η αποτυχία του πρώτου του κηρύγματος και η επίδραση των ιδεών του συμπατριώτη του φιλοσόφου Ζαν-Ζακ Ρουσσώ τον οδήγησαν να επιδιώξει μια σταδιοδρομία στα νομικά και στην πολιτική δικαιοσύνη.
Ο Πεσταλότσι είχε σχεδιάσει και πέμπτο και έκτο τόμο, αλλά το χειρόγραφο του 5ου χάθηκε κατά το ταξίδι του στο Παρίσι το 1804 και δεν είναι γνωστό αν γράφτηκε ποτέ ο έκτος τόμος.
Το 1761 ο Γιόχαν Χάινριχ πήγε στο γυμνάσιο , όπου διδάχθηκε από τους Γιόχαν Γιάκομπ Μπόντμερ και Γιόχαν Γιάκομπ Μπράιτινγκερ .
Ωστόσο, η σύζυγός του πρότεινε ότι οι γονείς θα προτιμούσαν έναν ήρωα που αντιπροσωπεύει τις σωστές διατροφικές συνήθειες, και αυτός δημιούργησε χαρακτήρες βασισμένους σε φρούτα και λαχανικά.
Αυτός επέλεξε αυτά τα αντικείμενα, όπως είπε ότι ήταν εύκολο να το χειριστείς σε σύγκριση με τους χαρακτήρες με τα άκρα, τα ρούχα ή τα μαλλιά λόγω των περιορισμών στα τρισδιάστατα γραφικά κατά τις αρχές της δεκαετίας του 1990.
Ενώ η το θεωρείται η πρώτη ταινία κινουμένων σχεδίων που χρησιμοποιεί εικόνες υπολογιστή για ταινία, οι ΚηποΦατσούλες είναι η πρώτη σειρά βίντεο που χρησιμοποιεί αυτό το είδος κινούμενων σχεδίων πριν από την απελευθέρωση της ταινίας.
Οι ΚηποΦατσούλες είναι σειρά κινουμένων σχεδίων για παιδιά που δημιουργήθηκε από τη με ανθρωπόμορφα λαχανικά σε ιστορίες που μεταφέρουν ηθικά θέματα που βασίζονται στον Χριστιανισμό.
Η παράσταση δημιουργήθηκε από τον Φιλ Βιχέρ και τον Μάικ Νάρακι όταν ήθελαν να δημιουργήσουν μια σειρά βίντεο που διδάσκουν τα παιδιά ιστορίες και μαθήματα από τη Βίβλο, κάνοντάς τα ελκυστικά και διασκεδαστικά.
Η Κυβέρνηση προωθεί τα Μανδαρινικά στους Σιγκαπορέζους Κινέζους, δεδομένου ότι βλέπει τα μανδαρινικά ως γέφυρα μεταξύ των ποίκιλων ομάδων της Σιγκαπούρης που δεν μιλούν τα μανδαρινικά, και ως εργαλείο για να διαμορφώσει μια κοινή Κινεζική πολιτιστική ταυτότητα.
Άλλες Κινεζικές ποικιλίες όπως οι Χόκκιεν, Τεοτσέου, Χάκκα, Χαϊνανέζικα και Καντονέζικα έχουν χαρακτηριστεί από την Κυβέρνηση ως "διάλεκτοι".
Οι γλωσσικές πολιτικές και στάσεις με βάση αυτή την ταξινόμηση και την αποθάρρυνση των μη-Μανδαρινικών Κινέζικων έχουν μειώσει τον αριθμό των ομιλητών των διαλέκτων.
Εκτός από τα αγγλικά, οι τρεις άλλες γλώσσες επιλέχθηκαν ώστε να αντιστοιχούν με τις μεγάλες εθνοτικές ομάδες στη Σιγκαπούρη κατά το χρόνο: τα μανδαρινικά απέκτησαν το καθεστώς μετά την εισαγωγή των σχολείων όπου τα μαθήματα θα γίνονται στα κινέζικα, τα μαλαϊκά επειδή θεωρούνταν ως η "πιο προφανής επιλογή" για τη Μαλαϊκή κοινότητα και τα ταμίλ επειδή ήταν η μεγαλύτερη Ινδική εθνική ομάδα στη Σιγκαπούρη, εκτός από το ότι είναι "η γλώσσα με τη μεγαλύτερη ιστορία εκπαίδευσης στη Μαλαισία και τη Σιγκαπούρη".
Οι ιστορικές ρίζες της Σιγκαπούρης ως πόλη συναλλαγών έδωσε αφορμή για μια εισροή ξένων εμπόρων, και οι γλώσσες τους σιγά-σιγά ενσωματώθηκαν στο σύγχρονο γλωσσικό ρεπερτόριο της Σιγκαπούρης.
Τα πρώτα χρόνια, η του νησιού ήταν τα Μαλαϊκά του Παζαριού , μια κρεολική των Μαλαϊκών και των κινέζικων, η γλώσσα του εμπορίου στο Μαλαϊκό αρχιπέλαγος.
Ενώ εξακολουθεί να χρησιμοποιείται μεταξύ πολλών ατόμων στο νησί, ειδικά στους Σιγκαπορέζους Μαλαίους, τα Μαλαϊκά έχουν εκτοπιστεί από τα αγγλικά.
Έτσι, τα αγγλικά είναι το μέσο διδασκαλίας στα σχολεία και είναι επίσης η κύρια γλώσσα που χρησιμοποιείται σε επίσημους σκοπούς όπως τα κυβερνητικά τμήματα και δικαστήρια.
Στην ομιλία του το 2018, ο Πρόεδρος Χαλιμάχ Γιάκομπ δήλωσε ότι "Μέσα από το εκπαιδευτικό σύστημα, υιοθετήσαμε μια κοινή γλώσσα εργασίας στα αγγλικά."
Εκτός από αυτή, τα περισσότερα παιδιά μαθαίνουν μία από τις τρεις άλλες επίσημες γλώσσες ως δεύτερη γλώσσα σύμφωνα με την επίσημα εγγεγραμμένη εθνοτική ομάδα.
Από την 1η Ιανουαρίου 2011, εάν ένα πρόσωπο ανήκει σε πάνω από μια εθνότητες και δηλώνονται χωρισμένες με παύλα, το έθνος που θα επιλεγεί θα είναι αυτό που προηγείται στη παύλα (δηλαδή εάν κάποιος δηλώσει εθνότητα π.χ. Μαλαίος-Κινέζος, τότε θα επιλαγεί η εθνότητα Μαλαίος).
Σύμφωνα με το Σύνταγμα της Σιγκαπούρης η ενιαία εθνική γλώσσα της Σιγκαπούρης είναι τα Μαλαϊκά, η οποία παίζει ένα συμβολικό ρόλο, καθώς οι Μαλαίοι είναι συνταγματικά αναγνωρισμένοι ως αυτόχθονας λαός της Σιγκαπούρης και η κυβέρνηση έχει το καθήκον να προστατεύσει τη γλώσσα και την πολιτιστική κληρονομιά τους.
Επίσης, σύμφωνα με το σύνταγμα οι τέσσερις πιο συχνά χρησιμοποιούμενες γλώσσες της Σιγκαπούρης είναι τα αγγλικά, τα κινέζικα, τα μαλαϊκά και ταμίλ.
Η Βυζαντινή αυτοκρατορία εξασθένησε στην Αδριατική Θάλασσα και η νέα ανεξάρτητη Δημοκρατία της Βενετίας βρήκε την ευκαιρία να αποκτήσει τον έλεγχο στις βόρειες ακτές.
Ο Πιέτρο Β ξεκίνησε τις επιχειρήσεις αφού πρώτα έκαψε την αντίπαλη γειτονική Ιταλική πόλη Κομάκκιο ως αντίποινα για μιά επίθεση στα Βενετικά πλοία.
Στις αρχές της βασιλείας του έστειλε επιστολή μαζί με τον πατριάρχη του Γκράντο Μαρίνο Κονταρίνι στην "Σύνοδο του Έρφουρτ" με την οποία ζητούσαν την εκδίωξη από την Βενετία των Εβραίων που δεν ασπάστηκαν τον χριστιανισμό.
Οι μαθητές της εποχής της Σοβιετικής περιόδου ενημερώθηκαν ότι οι φυλακισμένοι πολεμούσαν με αλυσίδες κατά μήκος αυτού του δρόμου ακολουθούμενοι από τις συζύγους τους.
Στην πραγματικότητα, οι Δεκεμβριστές αιχμάλωτοι απεστάλησαν από την Αγία Πετρούπολη, την τότε πρωτεύουσα της Ρωσίας, μέσω του Γιαροσλάβλ και όχι μέσω της Μόσχας και του Μπαλασίχα και η ιστορία επινοήθηκε ως μέρος των εορτασμών της 100ής επετείου του γεγονότος το 1925.
Κατά τη διάρκεια της σοβιετικής εποχής,η Μπαλασίχα έγινε ένα σημαντικό βιομηχανικό κέντρο με βιομηχανίες στη μεταλλουργία, την αεροναυπηγική βιομηχανία, την κρυογονική τεχνολογία, μηχανήματα και άλλους τομείς.
Το Μαντουράι είναι μια από τις πολλές πόλεις της πολιτείας που ονομάζονται από ελαιώνες, συστάδες ή δάση που κυριαρχούνται από συγκεκριμένη ποικιλία δέντρου ή θάμνου και η ίδια ποικιλία δέντρου ή θάμνου να περιβάλλει την κυρίαρχη θεότητα.
Η πόλη αναφέρεται με διάφορα ονόματα, συμπεριλαμβανομένων των "Μαντουράι", "Κουντάλ", "Μαλιγκάι Μάαναγκαρ", "Νανμαντακουντάλ" και "Θιρουαλαβάι".
Η λέξη Μαντουράι μπορεί να προέρχονται από τη λέξη Μαντούτρα , που προκύπτει από το θεϊκό νέκταρ που πλημμύρισε την πόλη από την μπερδεμένη τρίχα του θεού Σίβα.
Τα διαφορετικά ονόματα με τα οποία αναφέρεται η πόλη ονομάζονται στο ποίημα Θιρουβιλαγιααντάλ πουραάναμ του 7ου αιώνα, γραμμένο από τον Παραντζόθι Μουνιβάρ.
Το Μαντουράι βρίσκεται στην επίπεδη και εύφορη πεδιάδα του ποταμού Βαϊγκάι, ο οποίος εκτείνεται σε βορειοδυτική-νοτιοανατολική κατεύθυνση μέσα από την πόλη, χωρίζοντάς τη πόλη σε δύο σχεδόν ίσα μέρη.
Ο τύπος του εδάφους στο κεντρικό Μαντουράι είναι κυρίως αργιλοπηλώδες, ενώ τα μαύρα βαμβακερά είδη είναι ευρέως διαδεδομένα στις εξωτερικές παρυφές της πόλης.
Η πόλη βιώνει ήπιο κλίμα από τον Αύγουστο έως τον Οκτώβριο, μετριασμένο από τις δυνατές βροχές και καταιγίδες, ενώ υπάρχει ένα ελαφρώς δροσερότερο κλίμα από τον Νοέμβριο έως τον Φεβρουάριο.