polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ο δίσκος ήταν παραγωγής κύρια του Πωλ βαν Ντάικ, και περιλάμβανε ένα ευρύ φάσμα από συνεργασίες, όπως με τους Ντέιβιντ Μπερν των , Τζέσικα Σούτα των , Άσλεϊ Τόμπερλιν των , ., , Ρέι Γκάρβεϊ των , Ράιαν Μέρτχαντ και Ουέιν Τζάκσον.
Ξεκίνησε τη σταδιοδρομία του ως παραγωγός τρανς μουσικής στις αρχές της δεκαετίας του 1990, και γρήγορα έγινε διάσημος με το ρεμίξ του " " του με την δισκογραφική εταιρεία το 1993 και με το επιτυχημένο σίνγκλ " " , αλλά, τον τελευταίο καιρό, δεν προτιμά πια να περιγράφει τη μουσική του ως τρανς, αλλά απλά ως ηλεκτρονική μουσική.
Το Μάιο του 2008 ο βαν Ντάικ διοργάνωσε ένα διαγωνισμό για ρεμίξ με την ηλεκτρονική πλατφόρμα , προσκαλώντας τους επίδοξους παραγωγούς να κάνουν ρεμίξ στο σίνγκλ " " από το άλμπουμ του, .
Δεν διατηρούνται ερείπια μέσα στην ίδια την πόλη, αλλά υπάρχουν πολλά στα ανατολικά της, πάνω στον αρχαίο δρόμο προς , του οποίου επίσης διατηρούνται ίχνη, αρκετά υψηλότερα από τον σημερινό δρόμο.
Η θέση ενός από τα μεγαλύτερα ερείπια καταλαμβάνεται σήμερα από το ξενοδοχείο «», όπου ανακαλύφθηκε μικρό αρχαίο θέατρο το 1855 και μια αρχαία σήραγγα σκαμμένη στον βράχο που κατεβαίνει ως την ακτή.
Στα βορειοδυτικά του Ακρωτηρίου Σορρέντο υπάρχει και άλλη έπαυλη με λουτρά, η λεγόμενη « » , ενώ στον όρμο στα νοτιοδυτικά ήταν κτισμένη η έπαυλη του Πολλίου Φήλικα, φίλου του ποιητή Στατίου, την οποία ο δεύτερος περιγράφει σε στίχους του και της οποίας ερείπια υπάρχουν ακόμη.
Στις 13 Ιουνίου 1558 το Σορρέντο λεηλατήθηκε από μοίρα του οθωμανικού ναυτικού υπό τον Τουργκούτ Ρεΐς ως μέρος των εχθροπραξιών μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και της Ισπανίας, που έλεγχε τη νότια Ιταλία την εποχή εκείνη.
Οι σημαντικότεροι αρχαίοι ναοί του Σορρέντο ήσαν εκείνοι της Αθηνάς και των Σειρήνων (ο μοναδικός ναός αφιερωμένος στις Σειρήνες σε ολόκληρο τον αρχαιοελληνικό κόσμο).
Μέχρι το 1880 είχε σταθεροποιήσει και βελτιώσει τη θέση του ως ένας από τους πλέον περίφημους τουριστικούς προορισμούς στην Ιταλία, μία θέση που διατήρησε και στον 20ό αιώνα.
Το Σορρέντο έγινε ακόμα γνωστότερο από το τραγούδι του 1902 « » του Ναπολιτάνου συνθέτη Ερνέστο ντε Κούρτις, σε στίχους του αδελφού του, Τζαμπαττίστα ντε Κούρτις.
Αυτό επιστεγάσθηκε από το «Καρούζο», ένα τραγούδι που γράφτηκε στο Σορρέντο το καλοκαίρι του 1985 από τον τραγουδοποιό Λούτσιο Ντάλλα, του οποίου η ισόβια σχέση με το Σορρέντο ντοκουμεντάρεται στο βιβλίο του Ραφφαέλε Λάουρο - .
Κατά την προ-ρωμαϊκή εποχή το Σορρέντο βρισκόταν υπό την επίδραση του ελληνικού πολιτισμού, όπως μαρτυρεί η παρουσία του ναού της Αθηνάς , ο οποίος, επίσης κατά τον θρύλο, θεμελιώθηκε από τον Οδυσσέα.
Δημοφιλής τουριστικός προορισμός εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα, μπορεί να δεχθεί εύκολα τους επισκέπτες της Νάπολης και της Πομπηίας, που προσελκύονται και από τα παλαιοπωλεία και μικρά καταστήματά της με κεραμικά, δαντέλες και ξυλοδιακοσμητική.
Οι ορεινές ακτές του Σορρέντο και τα πολυτελή ξενοδοχεία του έχουν προσελκύσει κατά καιρούς διασημότητες όπως τον Ενρίκο Καρούζο και τον Λουτσιάνο Παβαρόττι.
Δύο μεγάλες λιτανείες λαβαίνουν χώρα στο Σορρέντο τη Μεγάλη Εβδομάδα: η Λιτανεία της Παναγίας της Θλίψεως, οργανούμενη από την Αδελφότητα της Αγίας Μόνικας και η Λιτανεία του Εσταυρωμένου, οργανούμενη από την Αδελφότητα του Θανάτου.
Το λιμοντσέλο, το χωνευτικό τοπικό λικέρ από λεμόνι παράγεται κυρίως στο Σορρέντο, ενώ η γύρω ύπαιθρος δίνει επίσης κίτρα, κρασί, καρύδια, αμύγδαλα και ελιές.
Το σενάριο γράφτηκε από τον ίδιο τον σκηνοθέτη, σε συνεργασία με τους Φραντς Σιτς και Ζαν-Κλοντ Καριέρ και είναι βασισμένο στο μυθιστόρημα του Γκύντερ Γκρας, το Τενεκεδένιο Ταμπούρλο.
Πρόκειται για μία αλληγορική ταινία, η οποία ακολουθεί τη ζωή του μικρού Όσκαρ, που μέσα από τα παιδικά του μάτια, εξελίσσονται μερικές από τις πιο σημαντικές ιστορικές στιγμές στην Ευρώπη τον 20ο αιώνα καθώς και δικά του θλιβερά γεγονότα.
Η παλιά ονομασία του χωριού, από την εποχή της τουρκοκρατίας, ήταν Μουσγαλή και μετά τους Βαλκανικούς πολέμους και την ανταλλαγή πληθυσμών, η Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων εγκατέστησε σε αυτό 5 οικογένειες προσφύγων από τον Πόντο.
Το Κλειστό είναι ιστορικός οικισμός του Κιλκίς στην Κεντρική Μακεδονία, ο οποίος ανήκει στα "Μαρτυρικά χωριά" και από το 1947 έχει προσαρτηθεί στο Ελληνικό.
Κατά τη θητεία του στο Ευρωκοινοβούλιο αποτέλεσε μέλος της Επιτροπής Οικονομικής και Νομισματικής Πολιτικής, καθώς και μέλος διαφόρων επιτροπών σχετιζόμενες με υποθέσεις φορολογίας, φοροδιαφυγής κλπ.
Τον Νοέμβριο του 2014 παρευρέθηκε με την ιδιότητα του διεθνή παρατηρητή στις εκλογές που διεξήχθησαν στην περιοχή του Ντονμπάς της Ουκρανίας, στα εδάφη που βρίσκονται υπό τον έλεγχο των μη αναγνωρισμένων κρατών της ΛΔ Λουχάνσκ και της ΛΔ Ντονέτσκ.
Τον Σεπτέμβριο του 2015, η Ουκρανία συμπεριέλαβε τον Ζαριανόπουλο μεταξύ των φυσικών και νομικών προσώπων εναντίον των οποίων επιβλήθηκαν κυρώσεις για ενέργειες κατά του κράτους.
Ο Ζαριανόπουλος γεννήθηκε το 1961 στη Θεσσαλονίκη και σπούδασε αγγλική φιλολογία στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο, ενώ από το 1981 εργάζεται ως τραπεζικός υπάλληλος.
Αναδείχτηκε μέσα από τον συνδικαλιστικό κλάδο ως στέλεχος του ΠΑΜΕ και έχει διατελέσει μεταξύ άλλων μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της ΓΣΕΕ και επί σειρά ετών γενικός γραμματέας του Εργατικού Κέντρου Θεσσαλονίκης.
Αν και διάφοροι ειδικοί έχουν αποδώσει στο Γκερζέριο πολιτισμό διάφορες χρονολογίες, όπως παρακάτω παρουσιάζεται, διαφοροποιείται από τον Αμράτιο πολιτισμό και αρχίζει γύρω στο 3500 π.
Αντιστοίχως, κάποιοι άλλοι ειδικοί τοποθετούν χρονικά την έναρξη του Γκερζέριου πολιτισμού μαζί με τον Αμράτιο και τον Πολιτισμό Μπαντάρι, δηλαδή περ.
Παρολ’ αυτά, επειδή οι τοποθεσίες στη Νακάντα κατηγοριοποιήθηκαν πρώτα από τον Βρετανό αιγυπτιολόγο Φλίντερς Πέτρι το 1894 σε Αμράτιο και Γκερζέριο , στην περιγραφή εδώ χρησιμοποιείται αυτή ο πρώτος συμβατικός διαχωρισμός.
Ο Γκερζέριος πολισμός είναι ένας πολιτισμός που κατηγοριοποιείται από τους αρχαιολόγους ως πολιτισμός τεχνουργημάτων , μελετάται και κατατάσσεται δηλαδή με βάση τα ανθρώπινα αντικείμενα και την εξέλιξη της τέχνης τους που βρέθηκαν στη συγκεκριμένη περιοχή.
Το κυριότερο χαρακτηριστικό που διαφοροποιεί το γκερζέριο από τον προηγούμενο Αμράτιο πολιτισμό είναι η παραπάνω προσπάθεια διακόσμησης που παρατηρείται στην αγγειοπλαστική αυτής της περιόδου.
Τοποθεσίες ταφών στο Γκερζέχ έχουν αποδώσει τεχνουργήματα όπως χρωματοτρίπτες, ένα καμάκι από κόκαλο, ένα σκεύος από ελεφαντόδοντο, αγγεία από πέτρα, και αρκετές χάντρες από μετεωρίτη.
Η χάντρες μετεωριτικό σίδηρο που βρέθηκαν σε δύο τάφους στο Γκερζέρ από τον αιγυπτιολόγο το 1911, είναι τα παλαιότερα γνωστά τεχνουργήματα από σίδηρο, χρονολογούμενα στο περίπου 3200 π.
Κάποια σύμβολα της γκερζέριας αγγειοπλαστικής μοιάζουν με παραδοσιακά αιγυπτιακά ιερογλυφικά, τα οποία ήταν σύγχρονα την πρωτό-σφηνοειδή γραφή των Σουμερίων.
Ο Γκερζέριος πολιτισμός διήρκησε σε μια περίοδο κατά την οποία η ερημοποίηση της Σαχάρας είχε φτάσει ήδη περίπου την κατάσταση που είχε στα τέλη του εικοστού αιώνα.
Ο πατριάρχης Ιωακείμ Γ της Βουλγαρίας απείλησε με αφορισμό το ζεύγος και επέμενε, ότι δεν θα υποχωρήσει, ώσπου ο Γεώργιος Α να διώξει τη Μαρία.
Ο Ιβάν Ασέν Γ απέτυχε να επιβληθεί σε όλη τη χώρα και διέφυγε μυστικά από την πρωτεύουσα Τάρνοβο το 1280, καταφεύγοντας στην Κωνσταντινούπολη.
Η Κύρα-Μαρία Ασένινα, βουλγαρικά - από τον Οίκο του Μίτσο, γεννήθηκε πριγκίπισσα της Βουλγαρίας και έγινε τσαρίνα της Βουλγαρίας μετά τον γάμο της με τον Γεώργιο Α Τερτερ.
Το πρώτο αντικείμενο που είχε σχέση με την Αίγυπτο και που έφτασε στο Τορίνο ήταν η Ισιακή Τράπεζα το 1630, μία πλάκα για βωμό σε μίμηση αιγυπτιακού στιλ, που σήμερα γνωρίζουμε ότι προέρχεται από τη Ρώμη και προοριζόταν για ναό της Ίσιδος εκεί.
Το αντικείμενο αυτό έξαψε το ενδιαφέρον του βασιλιά Καρόλου Εμμανουήλ Γ, ο οποίος ανέθεσε στο βοτανολόγο Βιταλιάνο Ντονάτι την αποστολή να ταξιδέψει στην Αίγυπτο το 1753 με σκοπό να αποκτήσει αρχαία αιγυπτιακά αντικείμενα.
Από τα τελευταία μεγάλα απόκτημα του μουσείου ήταν ο μικρός ναΐσκος από την Ελεσίγια, τον οποίο η αιγυπτιακή κυβέρνηση χάρισε στην Ιταλία, για τη συμμετοχή της τελευταίας στην επιχείρηση διάσωσης των αρχαιοτήτων ενόψει της κατασκευής του φράγματος του Ασουάν τη δεκαετία του 1960.
Το 1824, ο βασιλιάς Κάρολος Φήλιξ απέκτησε το υλικό από τη συλλογή Ντροβέτι (5.268 αντικείμενα, συμπεριλαμβανομένων 100 αγαλμάτων, 170 παπύρων, στήλες, μούμιες και άλλα), την οποία είχε αποκτήσει ο γενικός πρόξενος της Γαλλίας στην Αίγυπτο, Πιεμοντέζος Μπερναρντίνο Ντροβέτι.
Το Αιγυπτιακό Μουσείο του Τορίνου , είναι αρχαιολογικό μουσείο στο Τορίνο της Ιταλίας, εξειδικευμένο στην αρχαία αιγυπτιακή αρχαιολογία και ανθρωπολογία.
Ο Ρώσος Πρόεδρος, οι προϊστάμενοι των δύο σωμάτων του κοινοβουλίου, στρατιωτικοί ηγέτες, οι εκπρόσωποι άλλων κλάδων της κυβέρνησης, των αρχηγών των πολιτικών κομμάτων καθώς και υπάλληλοι από τη ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία φτάνουν στον κήπο Αλεξάντερ, ο οποίος βρίσκεται κοντά στους τοίχους του Κρεμλίνου.
Η αργία εορτάστηκε για πρώτη φορά το 1919, σηματοδοτώντας την ημερομηνία το 1918 κατά τη διάρκεια του Ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου όπου η πρώτη μάζα προσχώρησε στον Κόκκινο Στρατό και παρουσιάστηκε στην Αγία Πετρούπολη και τη Μόσχα .
Η Ημέρα του Υπερασπιστή της Πατρίδας ( Ντεν' ζαστσίτνικα Οτετσέστβα, Οτάν κοργκαούσι κουνί, τατζικικά: Ρούζι Ντοραντάι Βατάν, Μεκέντι κοργκοοτσουλαρντίν κουνού, λευκορωσικά: Ντζεν αμπαρόντσι Αϊτσίνι) είναι μια γιορτή που εορτάζεται στη Ρωσία, το Τουρκμενιστάν, τη Λευκορωσία, το Κιργιστάν, το Καζακστάν και το Τατζικιστάν.
Η γιορτή γιορτάζεται με παρελάσεις και λιτανείες προς τιμήν των βετεράνων, ενώ οι γυναίκες δίνουν μικρά δώρα για τους άνδρες στη ζωή τους, ειδικά στους συζύγους , πατεράδες, γιους και αδελφούς.
Ανεπίσημα, σε εθνικό επίπεδο έχει επεκταθεί για να περιλάβει τον εορτασμό των ανδρών ως σύνολο, και λειτουργεί ως αντίβαρο της Διεθνούς Ημέρας της Γυναίκας στις 8 Μαρτίου.
Στη Λευκορωσία, η γιορτή γιορτάζει την ημερομηνία της 23ης Φεβρουαρίου 1918, την ημέρα ίδρυσης των Ενόπλων Δυνάμεων της Δημοκρατίας της Λευκορωσίας.
Μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991, η αργία μετονομάστηκε στο σημερινό όνομα το 2002, από τον Ρώσο Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν, ο οποίος την έκανε κρατική αργία .
οι Βαστάρνες αποτελούσαν τμήμα του μεγάλου συνασπισμού των φυλών του κάτω Δούναβη, υπό την ηγεσία των Γότθων, που εισέβαλαν επανειλημμένα στις βαλκανικές ρωμαϊκές επαρχίες.
Οι Βαστάρνες ή Βαστάρνοι (Αγγλικά: , Λατινικά: ή , Αρχαία Ελληνικά: Βαστάρναι ή Βαστέρναι) ήταν αρχαίος λαός που ανάμεσα στο 200 π.
Μια σχετική απορία είναι αν η φυλή που ονομαζόταν Βαστάρνες από τους Ρωμαίους θεωρούσε τον εαυτό της μια ξεχωριστή εθνότητα, ή εάν το όνομά της αποτελούσε γενικό εξώνυμο που χρησιμοποιούσαν οι Ελληνορωμαίοι για να δηλωθεί μια ξεχωριστή ομάδα φυλών της περιοχής των Καρπαθίων που δεν μπορούσε να ταξινομηθεί ως Δάκες ή Σαρμάτες.
δρόμος για την Αδριατική και την Ιταλία περνά μέσα από τους Σκορδίσκους· αυτός αποτελούσε τη μόνη πρακτική διαδρομή για ένα στρατό, και οι Σκορδίσκοι αναμένονταν να χορηγήσουν άδεια διέλευσης στους Βαστάρνες χωρίς καμία δυσκολία, γιατί ούτε στο λόγο ούτε στα έθιμα ήταν ανόμοιοι, και υπήρχε η ελπίδα ότι θα ένωναν τις δυνάμεις τους με αυτούς όταν θα έβλεπαν ότι επρόκειτο να εξασφαλίσουν τη λεηλασία ενός πολύ πλούσιου έθνους.""
Ο Ρώσος φιλόλογος Ολέγκ Τρουμπατσιόφ πρότεινε την προέλευση της ονομασίας από την Αρχαία Περσική και Αβεστική ρίζα - και την ιρανική - , εξομοιώνοντάς τη με τον όρο δουλόσποροι , που αναφέρεται από τον Νόννο τον Πανοπολίτη και τον Κοσμά τον Ξένο, όπου οι Σπόροι είναι ο λαός που ο Προκόπιος αναφέρει ως προγόνους των Σλάβων.
Οι αρχαιολογικοί διάκοσμοι πιο συχνά συσχετιζόμενοι από τους επιστήμονες με τους Βαστάρνες είναι οι πολιτισμοί Ζαρουμπίντσι και Ποϊενέστι-Λουκασέφκα.
"Ήλθε τώρα μια αποστολή από τους Δάρδανους, αναφέροντας για τους Βαστάρνες, τους αριθμούς τους, το τεράστιο μέγεθός τους και την ανδρεία των πολεμιστών τους, επισημαίνοντας επίσης ότι ο Περσέας και οι Γαλάτες ήταν σε συμμαχία με αυτή τη φυλή. Ανέφεραν δε ότι φοβούνταν πολύ περισσότερο αυτόν από τους Βαστάρνες και ικέτευσαν για βοήθεια."
Είναι πιθανό ότι ο ρωμαϊκός όρος , που δηλώνει έναν τύπο άμαξας ή φορείου, προέρχεται από το όνομα αυτού του λαού (ή, αν η ονομασία Βαστάρνες αποτελεί εξώνυμο, το όνομα του λαού προέρχεται από αυτό), ο οποίος λαός ήταν γνωστό ότι, όπως πολλές γερμανικές φυλές, ταξίδευε οικογενειακώς με άμαξες και φορεία.
Στο γίνεται προς τα κάτω μετατροπή των συχνοτήτων στην περιοχή από 950-2150 , το οποίο είναι το εύρος συχνοτήτων που διατίθεται για την δορυφορική υπηρεσία στο ομοαξονικό καλώδιο μεταξύ του και του τηλεοπτικού δέκτη.
Μόνο μία από αυτές τις τέσσερεις ζώνες συχνοτήτων χωράει στο ομοαξονικό καλώδιο, έτσι ώστε κάθε μία από αυτές τις ζώνες χρειάζεται ξεχωριστό καλώδιο από το μέχρι τον πίνακα μεταγωγής ή ο δέκτης πρέπει να επιλέξει κάθε φορά μόνο μία από τις 4 δυνατές επιλογές.
Η κεραία χοάνης βρίσκεται στο άκρο ενός κυματοδηγού, ο οποίος παίρνει το σήμα από το σημείο εστίασης και το κατευθύνει σε έναν προς τα κάτω μετατροπέα συχνότητας χαμηλού θορύβου, το .
Το μετατρέπει τα σήματα από ηλεκτρομαγνητικά ή ραδιοφωνικά κύματα σε ηλεκτρικά σήματα και μετατρέπει και τη συχνότητά τους από τις συχνότητες της ζώνης- και/ή ζώνης- στην περιοχή συχνοτήτων της ζώνης- .
Το 2004 ανακοινώθηκε από το Πανεπιστήμιο του μια νέα μορφή πανκατευθυντικής δορυφορικής κεραίας λήψης, η οποία δεν χρησιμοποιεί κατευθυντικό παραβολικό πιάτο και μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε μια κινητή πλατφόρμα, όπως ένα όχημα).
Ο δέκτης χρησιμοποιεί διαφορετικές τάσεις για την επιλογή της πόλωσης της κεραίας και πιλοτικούς τόνους για να καθοδηγήσει το να επιλέξει μία από τις δύο ζώνες συχνοτήτων .
Σε μεγαλύτερες εγκαταστάσεις κάθε μπάντα και πόλωση χρησιμοποιεί το δικό της καλώδιο, οπότε υπάρχουν 4 καλώδια από το προς το πίνακα μεταγωγής, που δίνει τη δυνατότητα σύνδεσης πολλών δεκτών σε τοπολογία αστέρα χρησιμοποιώντας την ίδια μέθοδο σηματοδότησης όπως και στις εγκαταστάσεις ενός μόνο δέκτη.
Ο κάθετος άξονας του πιάτου λειτουργεί ως - κεραία με κοίλο παραβολικό-κοίλο υπερβολικό ανακλαστήρα, ενώ ο οριζόντιος άξονας λειτουργεί σαν μία κοίλη κυρτή , όπως φαίνεται παραπάνω στα σχέδια των αρχών ανάκλασης που χρησιμοποιούνται σε παραβολικές κεραίες.
Στις περισσότερες εφαρμογές οι κεραίες αυτές κυμαίνονται σε μέγεθος από 74 έως 120 εκατοστά , ενώ οι κεραίες στη ζώνη μπορεί να φτάνουν μέχρι τα 4 μέτρα.
Τα σύγχρονα πιάτα που προορίζονται για την λήψη της ζώνης από μία τροχιακή θέση, για οικιακή τηλεοπτική χρήση, έχουν γενικά διάμετρο από 43 έως 80 και είναι ακίνητα σε μία θέση.
Πριν από την εμφάνιση των υπηρεσιών απευθείας δορυφορικής μετάδοσης, οι οικιακοί καταναλωτές είχαν γενικά ένα κινούμενο πιάτο της ζώνης με διάμετρο έως 3, για τη λήψη καναλιών από διαφορετικούς δορυφόρους.
Το δορυφορικό πιάτο είναι μία παραβολική κεραία σε μορφή πιάτου, σχεδιασμένη να λαμβάνει ή να εκπέμπει πληροφορίες μέσω ραδιοκυμάτων, προς ή από έναν τηλεπικοινωνιακό δορυφόρο.
Ο όρος συνήθως εννοεί το δορυφορικό πιάτο που χρησιμοποιείται από τους καταναλωτές για να λαμβάνουν δορυφορική τηλεόραση άμεσης μετάδοσης από έναν δορυφόρο απ' ευθείας εκπομπής σε γεωστατική τροχιά.
Ο όρος "δορυφορικό πιάτο" επινοήθηκε το 1978 κατά την έναρξη της βιομηχανίας της δορυφορικής τηλεόρασης και κατέληξε να εννοεί τις παραβολικές κεραίες που στέλνουν και/ή λαμβάνουν σήματα από δορυφόρους επικοινωνιών.
Ο Χάουαρντ του , Καλιφόρνια προσάρμοσε το 1976 έναν πρώην στρατιωτικό πιάτο και έγινε το πρώτο πρόσωπο έλαβε δορυφορικά τηλεοπτικά σήματα, με τη χρήση του.
Οποιαδήποτε μεταλλική επιφάνεια η οποία συγκεντρώνει ένα σημαντικό ποσοστό των ανακλώμενων μικροκυμάτων σε ένα σημείο μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως κεραία, με χαμηλότερο βέβαια κέρδος.
Τη χρήση τέτοιων ιδιοκατασκευών σαν κεραιών την κάνει δυνατή, η υψηλότερη ισχύς μετάδοσης των δορυφόρων , σε συνδυασμό με τη χρήση σύγχρονων χαμηλού θορύβου.
Το μεγάλο μέγεθος των πιάτων, που απαιτείται για χαμηλότερες συχνότητες, οδήγησε στην κατασκευή πιάτων από μεταλλικό πλέγμα στηριγμένο σε ένα μεταλλικό πλαίσιο.
Σε υψηλότερες συχνότητες, σχεδιασμοί τύπου πλέγματος είναι πιο σπάνιοι, αν και μερικοί σχεδιασμοί έχουν χρησιμοποιήσει ένα συμπαγές πιάτο με οπές.
Το πραγματικό κέρδος εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, όπως το φινίρισμα της επιφάνειας, την ακρίβεια του σχήματος, την προσαρμογή της χοάνης τροφοδοσίας με τον κυματοδηγό.
Το μηχανοκίνητο πιάτο είναι ένα πιάτο που μπορεί να μετακινηθεί από ένα βηματικό κινητήρα ή ένα σερβοκινητήρα και μπορεί να δείδιάφορες θέσεις δορυφόρων στον ουρανό.
Το 1702 ο Κάρολος ΙΒ της Σουηδίας εισέβαλε στην επικράτεια του Πολωνικού Βασιλείου εκτοπίζοντας το μονάρχη Αύγουστο τον Ισχυρό κι επιβάλλοντας τελικά τον 27χρονο Λεστσύνσκι στο θρόνο της χώρας .
Ωστόσο, μετά την ήττα του Καρόλου από τους Ρώσους στη Μάχη της Πολτάβας, ο τελευταίος εξορίσθηκε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και ο Λεστσύνσκι έχασε την υποστήριξή του, με αποτέλεσμα ο Αύγουστος να επανακτήσει τα ηνία.
Μετά το θάνατο του Αυγούστου ο Στανίσουαφ πέτυχε να επιστρέψει στο θρόνο του, βασισμένος στη γαλλική βοήθεια, καθώς η κόρη του είχε παντρευτεί το Λουδοβίκο .
Όμως οι Ρώσοι επενέβησαν και πάλι με τη σύμπραξη της Αυστρίας κι ο Λεστσύνσκι απομακρύνθηκε άλλη μία φορά από την εξουσία και τη θέση του πήρε τώρα ο Φρειδερίκος Αύγουστος Β της Σαξονίας, που ονομάστηκε Αύγουστος Γ της Πολωνίας.
Ο πρώην Βασιλιάς απάντησε με εκτεταμένη αντίσταση εναντίον του ανταγωνιστή του και των Ρώσων προστατών του, τώρα με την ενίσχυση της Πρωσίας, από το νέο ορμητήριό του, στην πόλη Καίνιξμπεργκ.
Ο Στανίσουαφ Λεστσύνσκι ή Στανίσλαος Λεστσύνσκι [ , επίσης γνωστός σαν , στα λιθουανικά: , 20 Οκτωβρίου 1677 – 23 Φεβρουαρίου 1766) ήταν βασιλιάς της Πολωνίας, Μέγας Δουξ της Λιθουανίας, Δούκας της Λωρραίνης και Κόμης της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Αργότερα συνέγραψε το πολιτικό του μανιφέστο με τίτλο «Ελεύθερη Φωνή για να γίνει η Ελευθερία Ασφαλής», με όλες του τις προτεινόμενες καινοτομίες και τροποποιήσεις στον Πολωνικό Καταστατικό Χάρτη.
Με τη συμβιβαστική συνθήκη της «Ειρήνης της Βιέννης», που συνήφθη μεταξύ των αντιμαχόμενων ηγετών το 1738, ο Αύγουστος Γ αναγνωρίσθηκε επίσημα σαν Πολωνός μονάρχης, αλλά επιτράπηκε, παράλληλα, στο Λεστσύνσκι να διατηρήσει τους βασιλικούς του τίτλους, ενώ του αποδόθηκαν η Λωρραίνη και το Μπαρ, για όσο διάστημα θα ζούσε.
Δικαίωμα συμμετοχής είχαν οι ομάδες της Α2 εθνικής κατηγορίας ανδρών περιόδου 2018-19, ενώ η συμμετοχή για τις ομάδες της Βόλεϊ Λιγκ 2018-19 ήταν υποχρεωτική.
Στην Α Φάση συμμετείχαν οι 11 ομάδες οι προερχόμενες από την Α2, οι οποίες χωρίστηκαν με γεωγραφικά κριτήρια σε 2 ζώνες και αγωνίστηκαν μεταξύ τους μέχρις ότου παρέμειναν έξι, οι οποίες συνέχισαν στη Β Φάση.
Η πρώτη αεροπορική εγκατάσταση που άνοιξε στο νησί ήταν το Αεροδρόμιο της Κατάνης το Μάιο του 1924, ενώ ακολούθησε στις 28 Ιουνίου 1931 το Αεροδρόμιο Μποκαντιφάλκο του Παλέρμο.
Τη δεκαετία του 1930, κατά τη διάρκεια του φασιστικού καθεστώτος, κατασκευάστηκαν διάφορα αεροδρόμια όπως το Αεροδρόμιο Μίλο του Τράπανι , το Αεροδρόμιο του Κομίσο , το Αεροδρόμιο Παντελλερίας και το Αεροδρόμιο του Πόντε Ολίβο για τον έλεγχο της περιοχής της Μεσογείου, τα οποία ωστόσο υπέστησαν σφοδρούς βομβαρδισμούς από τους Βρετανούς, στο Β Παγκόσμιο Πόλεμο, που ήλεγχαν τη Μάλτα.
Το 1961, με την ολοκλήρωση του Αεροδρομίου Μπίργκι του Τράπανι, οι εμπορικές πτήσεις μεταφέρθηκαν στο νέο αεροδρόμιο αφήνοντας για το αεροδρόμιο Κινίσια μόνο στρατιωτική δραστηριότητα, που και αυτή τερματίστηκε το 1970 όταν το αεροδρόμιο έκλεισε.
Πολλά από τα κλειστά και ορισμένα από τα ενεργά αεροδρόμια είχαν αρχικά ανοίξει πριν χρησιμοποιηθούν οι κώδικες και , αλλά κάθε ιταλικός αερολιμένας είχε έναν αριθμό ταυτοποίησης που χρησιμοποιούσε η Ιταλική Βασιλική Αεροπορία για την κωδικοποίησή του.
Η νοτιοδυτική πλευρά έχει στη μέση τη θερμή αίθουσα και στις άκρες από μία οκταγωνική αίθουσα· η δυτική είναι τώρα η Άουλα οττογκονάλε ντέλλε Τέρμε ντι Ντιοκλετσιάνο.
Η απέναντι, νοτιοδυτική πλευρά του περιβόλου, σχηματίζεται από μία σειρά κτηρίων: στη μέση υπάρχει μία ημικυκλική προεξοχή , που τώρα φαίνεται στο περίγραμμα της Πιάτσα ντελλα Ρεπούμπλικα· η εξέδρα έχει εκατέρωθεν δύο μακρές αίθουσες, πιθανώς βιβλιοθήκες.
Αυτά στην άκρη τους εφάπτονται με δύο κυκλικές αίθουσες: η μία είναι η εκκλησία του Σαν Μπερνάρντο αλλε Τέρμε και η άλλη διακρίνεται στην αρχή της Βία ντελ Βιμινάλε.
Το σχέδιο παραγγέλθηκε αρχικά από τον Μαξιμιανό κατά την επιστροφή του στη Ρώμη το 298 και συνεχίστηκε, έπειτα από την παραίτηση αυτού και του Διοκλητιανού, από τον Κωνστάντιο τον Χλωρό.
Μετά την κατάκτηση, ο Πολιτισμός Κέρμα αιγυπτιοποιήθηκε σταδιακά, αλλά οι εξεγέρσεις συνέχισαν για άλλα 220 χρόνια μέχρι το περίπου 1300 π.
Ο πρώτος βασιλιάς της Νάπατα Αλάρα, αφιέρωσε την αδελφή του στη λατρεία του Άμμωνα στον αναστηλωμένο ναό στον Ναό στο Κάουα, ενώ ναοί χτίστηκαν και στο Μαρκάλ και στην Κέρμα.
Την πρώτη αυτή περίοδο του βασιλείου, της Νάπατα, διαδέχτηκε η Μεροϊκή περίοδος, όταν τα βασιλικά νεκροταφεία εγκαταστάθηκαν στη Μερόη περίου το 300 π.
Οι Νούβιοι φαραώ έχτισαν ή αναστήλωσαν ναούς και μνημεία σε όλη τη χώρα, περιλαμβανομένων των Μέμφις, Καρνάκ, Κάουα και Γκέμπελ Μπαρκάλ.
Οι Κουσίτες ανέπτυξαν τη δικιά τους γραφή, τη Μεροϊτική γραφή, η οποία είχε επηρεαστεί από τα αιγυπτιακά συστήματα γραφής που υπήρχαν περίπου του 700-600 π.
Η αντίσταση στη Δέκατη όγδοη Δυναστεία από το γειτονικό Κους μαρτυρείται στα γραπτά του Αχμόσε, γιο του Εμπάνα, Αιγύπτιου πολεμιστή που υπηρέτησε υπό τους Νεμπετριά Αχμόσε , Ντζεσερκαρά Αμενχοτέπ Α και Αακχεπερκαρά Τούθμωσι Α .
Στα γραπτά του Αχμόσε, οι Κουσίτες περιγράφονται ως τοξότες: «Αφού η Μεγαλειότητα του εξόντωσε τους Μπέντουαν της Ασίας, έπλευσε στο ρεύμα προς την Άνω Νουβία για να καταστρέψει του Νούβιους τοξότες.».
ο Ασσύριος βασιλιάς Εσαρχαδών κατέκτησε τη Μέμφιδα, και ο Ταχάρκα υποχώρησε στα νότια, ενώ ο διάδοχός του και άλλα μέλη της οικογενείας του μεταφέρθηκαν στην Ασσυρία ως αιχμάλωτοι.
Όμως, οι ντόπιοι Αιγύπτιοι υποτελείς ηγεμόνες που είχε τοποθετήσει ο Εσσαρχαδών ως «μαριονέτες» δεν μπόρεσαν να κρατήσουν επιτυχώς τον πλήρη έλεγχο, και οΤαχάρκα μπόρεσε να ανακαταλάβει τον έλεγχο της Μέμφιδας.
Βοήθησε τον βασιλιά Εζεκία στην επίθεση από τον Σενναχειρείμ και του Ασσυρίους , όμως αρρώστια στον στρατό των Ασσυρίων που πολιορκούσε την πόλη φαίνεται να είναι ο κυριότερος λόγος αποτυχίας κατάκτησης της Ιερουσαλήμ παρά κάποιο στρατιωτικό πρόβλημα, και οι Ασσυριακές αναφορές φαίνεται να δείχνουν ότι ο Εζεκίας υποχρεώθηκε να πληρώσει φόρο υποτέλειας.
Οι ιστορικοί της σύμμαχοι, οι κάτοικοι της Χαναάν, είχαν υποκύψει στη Μέση Ασσυριακή Αυτοκρατορία , και μετά στη Νεό-Ασσυριακή Αυτοκρατορία .
και μετά είχαν ακόμα μια φορά επεκταθεί από τη βόρεια Μεσοποταμία, και κατέκτησαν μια αχανή αυτοκρατορία που περιελάμβανε όλη την Εγγύς Ανατολή και το μεγαλύτερο μέρος της Ανατολίας, την ανατολική Μεσόγειο, τον Καύκασο την περιοχή του Ιράν της εποχής της πρώιμης Εποχής του Σιδήρου.
Παραδόξως, η καταστροφή της Νάπατα δεν ήταν τελειωτικό χτύπημα για τους Κουσίτες και δεν απέτρεψε την Κανδάκη να εμπλακεί σε αψιμαχίες με τους Ρωμαίους.
Ο Πιύ είχε εισβάλει σε μια Αίγυπτο που ήταν διαιρεμένη σε τέσσερα βασίλεια που κυβερνούσαν οι Πεφτζαουαουϊμπάστ, Νιμλότ, Ιουπούτ Β και Οσορκόν Δ.
ο Σοσένκ Α και Λίμπου πρίγκιπες απόκτησαν τον έλεγχο του Δέλτα του Νείλου και ίδρυσαν την Εικοστή δεύτερη Δυναστεία, γνωστή επίσης ως Λιβυακή ή Βουβαστική δυναστεία, η οποία θα κυβερνούσε για περίπου 200 χρόνια.
Ανάλυση απολιθωμάτων δοντιών από τη Μεροϊκή περίοδο στη Σέμνα βρήκε ότι ήταν πιο κοντά σε πληθυσμούς με αφροασιτικές γλώσσες που κατοικούν στην περιοχή του Νείλου, το Κέρας της Αφρικής, το Μαγκρέμπ και τις Κανάριες Νήσους.
Οι Μεροϊτικοί σκελετοί και εκείνα τα αρχαία και πρόσφατα απολιθώματα ήταν επίσης φαινοτυπικά διαφορετικά από εκείνα που ανήκουν σε πρόσφατα πληθυσμούς με Νιγηρό-Κονγκολέζικη και Νειλό-Σαχάρια γλώσσα στην Υποσαχάρια Αφρική, όπως και τους κατοίκους της Μεσολιθικής περιόδου του Τζέμπελ Σαχάμπα στη Νουβία.
Ο πιστεύει ότι η Κουσίτες ηγεμόνες διάλεξαν τη Μερόη μεταξύ του πέμπτου και έκτου καταρράκτη, επειδή ήταν στο άκρο τις ζώνης των θερινών βροχοπτώσεων, και η περιοχή ήταν πλούσια σε σίδηρο και ξυλεία απαραίτητη για τη χύτευσή του.
Σύμφωνα με τη Βίβλο, ο Νεβρώδ, γιος του Χους, ήταν ο ιδρυτής και βασιλιάς της Βαβυλώνας, της Ορέχ, της Ακκάδ, και της Χαλάννης στη γη της Σεναάρ .
οι μονάρχες του Κους ήταν επίσης και φαραώ της 25ης Δυναστείας, μέχρι την εκδίωξη τους από τη Νέο-Ασσυριακή Αυτοκρατορία υπό τον Εσαρχαδών έναν αιώνα αργότερα.