polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ταυτόχρονα ανακοίνωσε ότι έχει πάρει την απόφαση να προβεί σε ευθανασία, πριν φτάσει στο σημείο να καθηλωθεί στο κρεβάτι, αντιτασσόμενος στην απαγόρευσή της από την ελληνική νομοθεσία.
Μετέπειτα διετέλεσε διευθυντής ενημέρωσης στον ραδιοφωνικό σταθμό Κανάλι 15 του Ρούσσου Κούνδουρου, από τον οποίο και μηνύθηκε στις 21 Ιουνίου 1989.
Πέθανε το βράδυ της Κυριακής 4 Σεπτεμβρίου 2016 στην οικία του στον Γέρακα, ενόσω ο καρκίνος ήταν σε τελικό στάδιο, καταφεύγοντας στη λύση της «μη υποβοηθούμενης ευθανασίας», καταναλώνοντας υπερβολική δόση ισχυρών ηρεμιστικών και παυσίπονων σκευασμάτων.
Το 1990 εγκαινίασε τη δική του εκπομπή στο τηλεοπτικό Κανάλι 29 του εκδοτικού συγκροτήματος Κουρή, στο οποίο συνέχισε να εργάζεται στις μετεξελίξεις του ως Κανάλι 5 και Α.
Αγριππίνα την είχε κατηγορήσει για προσπάθεια εξόντωσής της με μαγείες, για διατάραξη της Ρωμαϊκής ειρήνης και για αποτυχία ελέγχου των σκλάβων της στην Καλαβρία, που είχαν συστήσει συμμορία· είχε σκεφτεί πως η Β.
Ο Μάρκος Βαλέριος Μεσσάλλα Κορβίνος είναι απίθανο να ήταν γιος τους, καθώς ο γιος της Δομιτίας Λεπίδας από τον 2ο σύζυγό της έγινε ύπατος το 52, πριν το 58 που έγινε ύπατος ο Κορβίνος.
από το γένος των Δομιτίων Αηνοβάρβων, ήταν συγγενής τεσσάρων Αυτοκρατόρων: ήταν μικρανιψιά του Αυγούστου, εξαδέλφη του Γερμανικού , εξαδέλφη και πεθερά του Κλαύδιου και θεία του Νέρωνα.
Παντρεύτηκε πρώτα τον Μάρκο Βαλέριο Μεσσάλα Βαρβάτο, εξάδελφό της, αφού η μητέρα του Κλαυδία Μαρκέλλα η Νεότερη ήταν κόρη της Οκταβίας της Νεότερης.
Η Δομιτία Λεπίδα έκανε δεύτερο γάμο, με τον Φαύστο Κορνήλιο Σύλλα Λούκουλλο, αντικαταστάτη ύπατο , απόγονο του Λούκιου Κορνήλιου Σύλλα δικτάτορα το 81 π.
Από τον δεύτερο γάμο της είχε γιο τον Φαύστο Κορνήλιο Σύλλα Φήλικα, που παντρεύτηκε την Κλαυδία Αντωνία, κόρη του Κλαύδιου από τη 2η σύζυγό του Αιλία Παιτίνα.
Τώρα έχει επεκτείνει τη δέσμευσή της και υποστηρίζει ένα έργο στη Μπουρκίνα Φάσο με μια δωρεά για εκπαιδευτικούς Έχει δημιουργήσει και το ίδρυμα Τόνι Γκαρν Είναι επίσης μέλος της πρωτοβουλίας για πιο ισότιμη εκπαιδευτική πρόσβαση παγκοσμίως.
Μετά την ολοκλήρωση της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης της στο γυμνάσιο Όλστεντ στο Αμβούργο, μετακόμισε στη Νέα Υόρκη όπου άρχισε να ασχολείται επαγγελματικά ως μοντέλο.
Έχει φωτογραφηθεί μεταξύ άλλων από τους Στέβεν Μάισελ, Πήτερ Λίντμπεργκ, Καρλ Λάγκερφελντ, Μάνφρεντ Μπάουμαν, Πάολο Ροβέρσι, Ντέιβιντ Σιμς, Μάριο Σορέντι, Μάιλς Άλντριτζ και Στέβεν Κλάιν.
Οι Γάλλοι αξιωματικοί του επιτελείου απέτυχαν να αντιμετωπίσουν σοβαρά αρκετές κρίσιμες διαφορές μεταξύ του Ντιέν Μπιέν Φου και του Να Σαν: Πρώτον, στο Να Σαν, οι Γάλλοι διοικούσαν το μεγαλύτερο μέρος του ψηλού εδάφους με συντριπτική υποστήριξη πυροβολικού.
Στο Ντιέν Μπιέν Φου, ωστόσο, οι Βιετ Μινχ έλεγχαν μεγάλο μέρος του ψηλού εδάφους γύρω από την κοιλάδα, το πυροβολικό τους ξεπέρασε κατά πολύ τις γαλλικές προσδοκίες και υπερτερούσε των γαλλικών στρατευμάτων σε αναλογία τέσσερα προς ένα.
Έμαθε το μάθημά του: στο Ντιέν Μπιέν Φου , ο Γκιάπ πέρασε μήνες σχολαστικά αποθηκεύοντας πυρομαχικά και χρησιμοποίησε βαρύ πυροβολικό και αντιαεροπορικά όπλα πριν κάνει την κίνησή του.
Ως αποτέλεσμα, όταν τελικά άρχισε η μάχη, οι Βιετ Μινχ ήξεραν ακριβώς πού ήταν τα γαλλικά πυροβολικά, ενώ οι Γάλλοι δεν ήξεραν καν πόσα όπλα είχε ο Γκιάπ.
Στο Ντιέν Μπιέν Φου, ο Γκιάπ συγκέντρωσε αντιαεροπορικές μπαταρίες που έκλεισαν γρήγορα τον διάδρομο και κατέστησαν εξαιρετικά δύσκολο και δαπανηρό για τους Γάλλους να φέρουν ενισχύσεις.
Τον Μάιο του 1953, ο Γάλλος πρωθυπουργός Ρενέ Μάγιερ διόρισε τον Ανρί Ναβάρ, έναν αξιόπιστο συνάδελφο, να αναλάβει τη διοίκηση των δυνάμεων της Γαλλικής Ένωσης στην Ινδοκίνα.
Μια διαδοχή από διοικητές – Φιλίπ Λεκλέρ ντε Ωτκλόκ, Ζαν Ετιέν Βαλί, Ροζέ Μπλαζό, Μαρσέλ Καρπεντιέ, Ζαν ντε Λατρ ντε Τασινύ και Ραούλ Σαλάν – είχε αποδειχθεί ανίκανη να καταστείλει την εξέγερση των Βιετ Μινχ που πολεμούσαν για την ανεξαρτησία τους.
Κατά τη διάρκεια της εκστρατείας τους 1952–1953, οι Βιετ Μινχ είχαν κατακτήσει τεράστιες εκτάσεις του Λάος, δυτικά του Βιετνάμ, προχωρώντας μέχρι το Λουάνγκ Πραμπάνγκ και την Πεδιάδα των Βάζων.
Οι Γάλλοι δεν μπόρεσαν να επιβραδύνουν την προέλαση των Βιετ Μινχ, οι οποίοι υποχώρησαν μόνο αφού ξεπέρασαν τις πάντα αδύναμες γραμμές εφοδιασμού τους.
Το 1953, οι Γάλλοι είχαν αρχίσει να ενισχύουν την άμυνά τους στην περιοχή του δέλτα του Ανόι για να προετοιμαστούν για μια σειρά από επιθέσεις εναντίον των περιοχών του Βιετ Μινχ στο βορειοδυτικό Βιετνάμ.
Έστησαν οχυρωμένες πόλεις και φυλάκια στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένου του Λάι Τσάου κοντά στα κινεζικά σύνορα στα βόρεια, του Να Σαν στα δυτικά του Ανόι, και της Πεδιάδας των Τζαρς στο βόρειο Λάος.
Στα τέλη Νοεμβρίου και αρχές Δεκεμβρίου 1952, ο Γκιάπ είχε επιτεθεί στο γαλλικό φυλάκιο στο Να Σαν, το οποίο ήταν ουσιαστικά μια «αεροπορική βάση», ένα οχυρωμένο στρατόπεδο που προμηθεύονταν μόνο αεροπορικώς.
Οι Γάλλοι ήλπιζαν ότι με την επανάληψη της στρατηγικής σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα, θα μπορούσαν να παρασύρουν τον Γκιάπ να ρίξει το μεγαλύτερο μέρος των δυνάμεών του σε μια μαζική επίθεση.
Ο γαλλικός στρατός θα δημιουργήσει μια οχυρωμένη αεροκεφαλή μεταφέροντας στρατιώτες σε θέσεις δίπλα σε βασικές γραμμές ανεφοδιασμού των Βιετ Μινχ προς το Λάος.
«Ήταν μια προσπάθεια αναχαίτισης των μετόπισθεν περιοχών του εχθρού, για να σταματήσει η ροή εφοδίων και ενισχύσεων, να εγκατασταθεί μια αναδρομή στα μετόπισθεν του εχθρού και να διαταραχθούν οι γραμμές του».
Η μάχη έγινε κατά την διάρκεια του Α' πολέμου της Ινδοκίνας και έλαβαν μέρος μεγάλες δυνάμεις των Βιετμίνχ και επίλεκτων Γαλλικών Δυνάμεων της Λεγεώνας των Ξένων και Γάλλων Αλεξιπτωτιστών.
Ξεκίνησε να παρακολουθεί μαθήματα τραγουδιού το 1950 από τον Αλεξάντερ Κορομπεϊτσένκο, τιμημένο καλλιτέχνη της Ρωσικής Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας.
Όμως, πριν ξεκινήσει να εργάζεται στην Εθνική Λυρική Σκηνή, ο Σολοβιανένκο κέρδισε το διαγωνισμό των νέων τραγουδιστών στη Λα Σκάλα του Μιλάνου και σπούδασε για τρία χρόνια .
Βραβεύτηκε με το Βραβείο Λένιν , με Αστέρι Τιμής του Προέδρου της Ουκρανίας , με το Εθνικό Βραβείο Ταράς Σεβτσένκο , με το Βραβείο Δόξας του Μεταλλωρύχου και το Τάγμα της Φιλίας των Λαών το 1982.
Καθώς ερχόταν κάποιος από την Παλατινή Οδό , που συνέδεε τη Ρωμαϊκή Αγορά με τον Παλατίνο λόφο, το πρώτο που έβλεπε, ήταν ήταν μία μακρά στοά , που διατρέχει τη βόρεια και την ανατολική πλευρά του μεγάρου και οδηγεί στην κύρια είσοδο · αυτή φαίνεται, πως χρησίμευε και για τα δύο τμήματα του μεγάρου, το δημόσιο και το ιδιωτικό.
Ο ποιητής Στάτιος, σύγχρονος του Δομιτιανού, περιγράφει την αίγλη του Μεγάρου στις .2: "Αξιοθαύμαστο και αχανές το οικοδόμημα, με κίονες όχι εκατοντάδες μόνο, αλλά τόσους όσους θα χρειαζόταν να σηκώσουν τον ουρανό, αν ο Άτλας τον άφηνε. ανάκτορο του Κεραυνοβόλου δίπλα του ωχριά και οι θεοί εδώ θα απολάμβαναν, που διέμειναν σε όμοια με τη δική τους κατοικία. Η κατασκευή επεκτείνεται πιο πέρα, περικλείοντας αρκετό ουρανό".
Το επόμενο δωμάτιο είναι η Αίθουσα Ακροάσεων , που εχρησιμοποιείτο για τον καθημερινό "χαιρετισμό" του Αυτοκράτορα και για να φιλοξενεί σημαντικές υποδοχές και πρεσβείες.
Ο όρος είναι σύγχρονος και χρησιμοποιείται για να περιγράψει τη βορειοδυτικό τμήμα του ανακτόρου, όπου υπήρχε ένα σύνολο από δημόσιες αίθουσες για ψυχαγωγία και τελετές.
Τα επιβλητικά ερείπια επάνω από τον Μεγάλο Ιππόδρομο είναι μεταγενέστερη προσθήκη: είναι οι αναλημματικοί τοίχοι μίας μεγάλης επέκτασης προς τα ανατολικά, επάνω στην οποία ο Σεπτίμιος Σεβήρος έκτισε μία προέκταση, το Σεβηριανό Μέγαρο.
Η δίπλα αίθουσα, η Βασιλική είναι μία επιμήκεις αίθουσα με κεντρικό κλίτος, όπου ο Αυτοκράτορας προήδρευε σε νομικές υποθέσεις και εκτελούσε τις δικαστικές του λειτουργίες· εδώ συγκέντρωνε τους συμβούλους του για να πάρουν πολιτικές και διοικητικές αποφάσεις, που σχετιζόταν με την Αυτοκρατορία.
Το Φλαβιανό Μέγαρο ήταν ένα από τα πολλά αρχιτεκτονικά σχέδια του Δομιτιανού, που επίσης περιελάμβανε το Αυγουστιανό Μέγαρο, μία προσθήκη στον Μεγάλο Ιππόδρομο, μία συμβολή στο Πάνθεον και τρεις ναούς για τη θεοποίηση των μελών της οικογένειάς του: το ναό του Βεσπασιανού και του Τίτου, τη Στοά των Θεών και τον ναό του Φλαβίου Γένους.
Ο χώρος ήταν σχεδόν καλυμμένος από μία λίμνη, που στη μέση της είχε μία οκταγωνική νησίδα με ένα λαβυρινθώδες σχέδιο· συμπληρωνόταν με αναβρυτήρια και νερά.
Το Φλαβιανό Μέγαρο περιέχει μερικές ιδιαίτερα μεγάλες αίθουσες: οι κύριοι δημόσιοι χώροι ήταν, κατά σειρά μεγέθους, η Αίθουσα υποδοχής, το Τρικλίνιον, η Βασιλική και το Λαράριον.
Αφού κρυφακούει την Τζίντζερ να μιλάει στο τηλέφωνο για τη δολοφονία του, ο Σαμ την διώχνει με τις κλωτσιές έξω από το σπίτι, αλλά σύντομα αλλάζει γνώμη.
Ο Σαμ το ανακαλύπτει αυτό, αφού διαπίστωσε ότι η Έιμι είναι δεμένη στο κρεβάτι της, με την Τζίντζερ, να βρίσκεται εκείνη την στιγμή με τον Νίκι στο εστιατόριο του.
Προτού ο Σαμ καταφέρει να πάρει εκδίκηση, ο Νίκι και ο Ντομινίκ θα πέσουν σε ενέδρα από τον Φρανκ και αφού ξυλοκοπηθούν άγρια θα θαφτούν ζωντανοί σε ένα χωράφι, με εντολή από τα αφεντικά της μαφίας, επειδή η συμπεριφορά του Νίκι δημιουργούσε μεγάλα προβλήματα και τον υποψιάζονταν για το ρόλο του στη βομβιστική επίθεση στο αυτοκίνητο του Σαμ.
Η έρευνα για το Καζίνο ξεκίνησε όταν ο δημοσιογράφος και σεναριογράφος Νίκολας Πιλέγκι διάβασε ένα άρθρο του 1980 από την εφημερίδα σχετικά με την σχέση μεταξύ του
Αυτό έδωσε στον Πιλέγκι την ιδέα να επικεντρωθεί σε ένα νέο βιβλίο σχετικά με την αληθινή ιστορία της υπεξαίρεσης χρημάτων από την μαφία στο Λας Βέγκας κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970, όταν σταμάτησε η κινηματογράφιση της ταινίας Τα Καλά Παιδιά .
Μετά από λίγους μήνες της σχέσης τους η Τζίντζερ θα μείνει έγκυος στην κόρη τους και παντρεύονται, αλλά ο γάμος τους θα περάσει κρίση, εξαιτίας της απληστίας και της αγάπης της Τζίντζερ για τον πρώην φίλο της, Λέστερ Ντάιμοντ που από καλλιτέχνης έγινε προαγωγός.
Ο Λέστερ θα ξυλοκοπηθεί άγρια από τον Σαμ και τον Νικ αφού προηγουμένως θα εξαπατήσει μαζί με την Τζίντζερ τον Σαμ, κλέβοντας του κάποια χρήματα που υπήρχαν σε τραπεζική θυρίδα.
Σύμφωνα με την παραγωγό Μπάρμπαρα Ντε Φίνα, δεν είχε νόημα να χτίσεις ένα σκηνικό αν το κόστος ήταν το ίδιο για να χρησιμοποιήσεις ένα πραγματικό.
Το φανταστικό θέρετρο Τανζιέρς αντανακλούσε την ιστορία του καζίνο , το οποίο είχε αγοράσει η το 1974 χρησιμοποιώντας δάνεια από το Ταμείο Συντάξεων των Οδηγών Φορτηγών .
Αυτή η επιχείρηση υπεξαίρεσης, όταν αποκαλύφθηκε από το , ήταν η μεγαλύτερη που είχε γίνει ποτέ και είχε σαν αποτέλεσμα την σύλληψη και καταδίκη ορισμένων αφεντικών του οργανωμένου εγκλήματος.
Στην ταινία ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο υποδύεται τον τον Σαμ «Έις» Ρόθσταϊν, έναν Εβραιο-Αμερικανό πράκτορα στοιχημάτων, που τον έστειλε η Μαφία του Σικάγου για να επιβλέπει τις καθημερινές εργασίες στο Καζίνο Τανζιέρς στο Λας Βέγκας.
Ο χαρακτήρας του είναι βασισμένος στον Φρανκ Ρόζενταλ, ο οποίος διαχειρίστηκε τα καζίνο , και στο Λας Βέγκας για τη μαφία του Σικάγου από την δεκαετία του 1970 μέχρι τις αρχές της δεκαετίας του 1980.
Οι πραγματικοί χαρακτήρες αναμορφώθηκαν, όπως ο Φρανκ Λέφτι Ρόζενταλ η Τζέρι Μαγκί, ο Άντονι Σπιλότρο και ο αδελφός του Σπιλότρο Μάικλ.
Ο πραγματικός μαφιόζος που έγινε στη συνέχεια μάρτυρας Φρανκ Κουλιότα ενέπνευσε τον χαρακτήρα του Φρανκ Μαρίνο , και υπηρέτησε ως τεχνικός σύμβουλος για την ταινία καθώς έπαιξε επίσης έναν ρόλο στην ταινία ως εκτελεστής.
Το αφεντικό της μαφίας Ρέμο Γκάτζι, θα στείλει στον Σαμ τον παιδικό του φίλο και εκτελεστή, Νικ Σαντόρο, τον αδελφό του Νικ, Ντομινίκ Σαντόρο και τον έμπιστο συνεργάτη του, Φράνκι Μαρίνο για την προστασία του Σαμ και την συνολική διαχείριση του Καζίνου.
Όταν ο Σαμ αρνείται στον Γουάρντ να μπει στο Καζίνο για να παίξει, ο Γουέμπ θα αφαιρέσει την αίτηση άδειας του Σαμ, αναγκάζοντάς τον να αντιμετωπίσει μια ακρόαση για την άδεια τυχερών παιχνιδιών του, ενώ κρυφά η μαφία αποσύρει τον Σαμ από το διοικητικό συμβούλιο του Καζίνο.
Ο Σαμ κατηγορεί για το περιστατικό την απερισκεψία του Νίκι, και οι δύο μετά θα συναντηθούν στην έρημο με τον Σαμ να προσπαθεί να πείσει τον Νίκι να φύγει απο το Λας Βέγκας.
Το 1973, ο πράκτορας αθλητικών στοιχημάτων και συνεργάτης της μαφίας, Σαμ «Έις» Ροθστάιν στέλνεται στο Λας Βέγκας για να διαχειριστεί για λογαριασμό της μαφίας του Σικάγου, το Καζίνο Τανζιέρς.
Εκμεταλλευόμενος τους νόμους τυχερών παιχνιδιών που του επιτρέπουν να εργαστεί σε ένα καζίνο ενώ η άδεια τυχερών παιχνιδιών του εκκρεμεί, ο Σαμ διπλασιάζει τα κέρδη του καζίνο, προτού ξεκινήσει ο έλεγχος για φορολογικές του παραβάσεις σχετιζόμενες με τον φόρο εισοδήματος του.
Με τη μαφία τώρα να είναι έξω από το Λας Βέγκας και τα παλιά καζίνο να αγοράζονται από μεγάλες εταιρείες και να κατεδαφίζονται και να κατασκευάζονται νέα ως τουριστικά αξιοθέατα, ο Σαμ μοιρολογεί λέγοντας ότι το Λας Βέγκας δεν θα είναι πια το ίδιο όπως όταν η Μαφία είχε τον έλεγχο.
Ο Σαμ Ρόθσταιν αποσύρεται στη συνέχεια στο Σαν Ντιέγκο και συνεχίζει να ζει σαν ένας αθλητικός μπουκμέικερ για τη μαφία, μονολογώντας στο τέλος, «ακριβώς πίσω όπου ξεκίνησα».
Ο Πιλέγκι ήθελε να κυκλοφορήσει το βιβλίο και στη συνέχεια να επικεντρωθεί σε μια προσαρμογή ταινίας, αλλά ο Σκορσέζε τον ενθάρρυνε να «αντιστρέψει τη σειρά».
Το Καζίνο είναι αστυνομική δραματική ταινία αμερικανικής παραγωγής 1995, σε σκηνοθεσία Μάρτιν Σκορσέζε βασισμένη στο βιβλίο: Καζίνο: Αγάπη και τιμή στο Λας Βέγκας του Νίκολας Πιλέγκι, ο οποίος συνέγραψε επίσης το σενάριο της ταινίας με τον Σκορσέζε.
Η ερμηνεία της Στόουν ξεχώρισε, κερδίζοντας το βραβείο Χρυσής Σφαίρας Ά Γυναικείου Ρόλου σε μια δραματική ταινία, καθώς και μια υποψηφιότητα για το Όσκαρ Α Γυναικείου Ρόλου.
Ο στρατηγός Παρμενίων του Μεγάλου Αλεξάνδρου πολιορκούσε την πόλη ως μέρος μιας εκστρατείας κατά της Περσικής Αυτοκρατορίας, αλλά η πόλη σώθηκε από τον Περσικό στρατηγό Μέμνων της Ρόδου.
Ήδη από το 1138, οι Κιστερκιανοί είχαν εδραιώσει μια θρησκευτική κοινότητα στο Έκενβαϊερ, κοντά στο σύγχρονο Μύλακερ, ένα κομμάτι γης που ένας ελεύθερος ιππότης με το όνομα Βάλτερ φον Λόμερσχαϊμ είχε δωρίσει στο τάγμα.
Δώδεκα μοναχοί και ένας απροσδιόριστος αριθμός μικρών αδελφών με επικεφαλής τον Ηγούμενο Ντίτερ ξεκίνησαν από το Αββαείο του Νόιμπεργκ στην Αλσατία προς το Έκενβαϊερ κατόπιν αιτήματος του φον Λόμερσχαϊμ, που έφτασε την 23 Μαρτίου 1138.
Η περιοχή βρέθηκε να είναι γεωγραφικά ακατάλληλη για ένα μοναστήρι, οπότε ο Γκάντερ φον Χένενμπεργκ, Επίσκοπος του Σπάιερ, χάρισε στην κοινότητα του Έκενβαϊερ το φέουδο του Μουλινμπρούν από το Αββαείο του Χίρσαου και τους μετέφερε εκεί το 1147.
Οι τοπικοί θρύλοι λένε ότι οι Κιστερκιανοί αποφάσισαν να χρησιμοποιήσουν ένα μουλάρι για να βρουν νερό και έχτισαν το μοναστήρι στη σημερινή του θέση όταν είτε ανάβλυσε νερό από μια πέτρα ή το ζώο ήπιε από ένα ρέμα.
Ετυμολογικά η ονομασία Μαουλμπρόν προέρχεται από τη λέξη μάουλ, που στα γερμανικά σημαίνει μεταξύ άλλων μουλάρι και αποκαλύπτει ότι το μοναστήρι πιθανότατα ιδρύθηκε στην περιοχή μιας πηγής και ενός νερόμυλου.
Το Μοναστήρι του Μαουλμπρόν είναι ένα παλαιό Καθολικό Κιστερκιανό Αββαείο και Προτεσταντική θεολογική σχολή στο Μαουλμπρόν, Βάδη-Βυρτεμβέργη, Γερμανία.
Το 850 ετών, ως επί το πλείστον Ρομανικής αρχιτεκτονικής συγκρότημα μοναστηριών, ένα από τα καλύτερα διατηρημένα παραδείγματα του είδους του στην Ευρώπη, είναι το πρώτο κτίριο στη Γερμανία που χρησιμοποίησε Γοτθικό στυλ.
Το μοναστήρι, το οποίο κατέχει εξέχουσα θέση στο μυθιστόρημα του Έρμαν Έσσε Κάτω από τον τροχό, αναγράφηκε στον Κατάλογο με Μνημεία Παγκόσμιας πολιτιστικής Κληρονομιάς το 1993 με αιτιολόγηση: «Το συγκρότημα Μαουλμπρόν είναι η πληρέστερη διάσωση Κιστερκιανών μοναστικών εγκαταστάσεων στην Ευρώπη, ιδίως επειδή διασώθηκε το εκτεταμένο σύστημα διαχείρισης υδάτων με τις δεξαμενές και τα κανάλια».
Περί τον 15ο αιώνα περιλάμβανε 20 χωριά, που ονομάζονται Κλοστερφλέκεν, οικοτεχνίες που ήταν πηγή εισοδήματος, και 6000 στρέμματα δάσους που απλώνονταν σε πάνω από 25 χωριά.
Το συγκρότημα, που περιβάλλεται από τείχη με πυργίσκους και μία πύλη, στεγάζει σήμερα το δημαρχείο του Μαουλμπρόν και άλλες διοικητικές υπηρεσίες, ένα αστυνομικό τμήμα και πολλά εστιατόρια.
Το 1504, ο Ούλριχ, Δούκας της Βυρτεμβέργης πολιόρκησε το Μαουλμπρόν και το κατέλαβε μετά από επτά ημέρες κατά τη διάρκεια του Πολέμου Διαδοχής του Λάντσχουτ.
Τους επόμενους μήνες ο σύλλογος βρέθηκε σε δεινή οικονομική θέση, με τα χρέη του να ανέρχονται, σύμφωνα με τον μεγαλομέτοχο του Απόλλωνα, Ευθύμη Σολομωνίδη, στα 3,5 εκατομμύρια.
Κατά την αγωνιστική περίοδο 2009-2010, ο Απόλλων Καλαμαριάς συμμετείχε στο πρωτάθλημα της Δ Εθνικής Κατηγορίας καταλαμβάνοντας την 6η θέση στην τελική βαθμολογική κατάταξη του 2ου ομίλου.
Ωστόσο, το πέρασμα αυτό της ομάδας από τη έμελλε να κρίνει εμμέσως και τον πρωταθλητή της χρονιάς εκείνης, διαμέσου της εξέλιξης της πολύκροτης «Υπόθεσης Βάλνερ» (από το όνομα του Αυστριακού ποδοσφαιριστή της ομάδας, Ρόμαν Βάλνερ, που έφτασε μέχρι το διεθνές αθλητικό δικαστήριο της Λωζάνης αλλά τελικά δυο μέρες πριν την εκδίκαση απέσυρε την προσφυγή).
Το ντεμπούτο του συλλόγου στην Α Εθνική Κατηγορία πραγματοποιήθηκε στις 25 Οκτωβρίου 1959 εναντίον της Προοδευτικής Νεολαίας Κορυδαλλού στο γήπεδο «Γεώργιος Καραϊσκάκης».
Λίγες ημέρες μετά, στις 8 Δεκεμβρίου, ο παίκτης της ομάδας Νικήτας Μαλιόγλου «στέφθηκε» πρώτος παίκτης στην ιστορία της Α Εθνικής Κατηγορίας που συμπλήρωνε τις 100 συμμετοχές.
Στις 4 Σεπτεμβρίου 1983 πραγματοποιήθηκε ο πρώτος αγώνας του Απόλλωνα Καλαμαριάς στην Α Εθνική Κατηγορία ως Ποδοσφαιρική Ανώνυμη Εταιρεία με αντίπαλο τον Π.
Δέκα χρόνια αργότερα, η νίκη του συλλόγου επί του Απόλλωνα Σμύρνης στις 4 Απριλίου 1993, ήταν σημαντική για την ιστορία του συλλόγου καθώς με αυτή έφτασε τις 100 νίκες στην Α Εθνική Κατηγορία.
Τα χρώματα που επιλέχτηκαν για να αντιπροσωπεύουν τον σύλλογο ήταν συμβολικά για την ποντιακή ιστορία: κόκκινο για το αίμα των ανθρώπων που έχασαν τη ζωή τους κατά τον εκπατρισμό των Ποντίων και μαύρο για το πένθος.
Το 1927 ο σύλλογος εγγράφηκε στη δύναμη της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Μακεδονίας και συμμετείχε για πρώτη φορά στο Πρωτάθλημα Γ Κατηγορίας της Ε.
Η αρχική ιδέα ήταν η ίδρυση ενός συλλόγου με σκοπό τη διάδοση της πλούσιας μουσικής παράδοσης των Ποντίων, όπου τα μέλη θα συγκεντρώνονταν για να παίξουν μαντολίνο και κιθάρα.
Αποτέλεσε τον πρώτο ποδοσφαιριστή που κλήθηκε να αγωνιστεί με τα χρώματα της Εθνικής Ελλάδας όσο αγωνιζόταν στον Απόλλωνα , και το ίδιο καλοκαίρι, αποτέλεσε τον πρώτο ποδοσφαιριστή στη χώρα που ξεπέρασε το φράγμα του ενός εκατομμυρίου δραχμών για μεταγραφή, φορώντας τη φανέλα του Ολυμπιακού Πειραιώς.
Τον Ιούλιο του 2023, μετά από την αποκήρυξη του Απόλλωνα Πόντου από τον ερασιτέχνη Απόλλων Καλαμαριάς, ο πρόεδρος Φώτης Μπαλτίδης αποφάσισε να ιδρύσει εκ νέου ποδοσφαιρικό τμήμα ξεκινώντας από τη Β Κατηγορία Ε.
Από την πλευρά του, ένας άλλος ποδοσφαιριστής, ο Κυριάκος Μυταριώτης, συμπλήρωσε στην καριέρα του τα 39 γκολ με τη φανέλα του Απόλλωνα Καλαμαριάς στην Α Εθνική Κατηγορία, αποτελώντας τον μοναδικό παίκτη στην ιστορία του συλλόγου που έχει να επιδείξει ανάλογο επίτευγμα μέχρι σήμερα.
Η επωνυμία της Ποδοσφαιρικής Ανώνυμης Εταιρείας , απαραίτητης για τη συμμετοχή της ομάδας σε επαγγελματική ποδοσφαιρική κατηγορία, έχει αλλάξει με το πέρασμα των χρόνων ως ακολούθως:
Ο Πρόεδρος της Ισλανδίας, Όλαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον, επισκέφθηκε την Αθήνα τον Σεπτέμβριο του 2001, όπου συναντήθηκε με τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, Κωστή Στεφανόπουλο.
Σε ανταποδοτική επίσκεψη, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κάρολος Παπούλιας, επισκέφθηκε την Ισλανδία στις αρχές Ιουλίου του 2006 και συναντήθηκε με τον Πρόεδρο της Ισλανδίας, Όλαφουρ Ράγκναρ Γκρίμσον.
Μεταξύ άλλων θεμάτων, συζήτησαν για την ενίσχυση των σχέσεων μεταξύ Ελλάδας και Ισλανδίας, ιδιαίτερα σε τομείς όπως οι τηλεπικοινωνίες, η φαρμακευτική και η τραπεζική, εκτός από τα φυσικά προϊόντα αλιείας που εισάγονται από την Ισλανδία στην Ελλάδα.
Ο Κάρολος Παπούλιας, συναντήθηκε επίσης στο Ρέικιαβικ με τον Πρωθυπουργό της Ισλανδίας Γκέιρ Χάαρντε και συζήτησε θέματα όπως η κοινή συνεργασία στον οικονομικό τομέα στα Βαλκάνια.
Κατά τη διάρκεια αυτού του ταξιδιού, ο Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδος, Θεόδωρος Κασίμης και ο υπουργός Εξωτερικών της Ισλανδίας , υπέγραψαν συμφωνία για την αποφυγή της διπλής φορολογίας.
Στις 28 Αυγούστου 2007, η Ελλάδα και η Ισλανδία επιβεβαίωσαν τους μακροχρόνιους δεσμούς τους, σε επίσημη συνάντηση μεταξύ του Πρωθυπουργού της Ελλάδας Κώστα Καραμανλή και του Ισλανδού πρωθυπουργού Γκέιρ Χάαρντε, «ο οποίος πραγματοποίησε επίσκεψη εργασίας στην Ελλάδα».
Το 2005, ο συμμετείχε σε μια αμφιλεγόμενη προσπάθεια αγοράς του 16% των μετοχών της , ελληνικής εταιρείας που δραστηριοποιείται στους τομείς των Τηλεπικοινωνιών και του Διαδικτύου.
Στον θρόνο υπάρχουν ανάγλυφες παραστάσεις από τους άθλους Αργείων ηρώων, όπως του Βελλεροφόντη με τη Χίμαιρα και του Περσέα να αποκεφαλίζει τη Μέδουσα.
'τὸ δὲ ἱερὸν ἄλσος τοῦ Ἀσκληπιοῦ περιέχουσιν ὅροι πανταχόθεν: οὐδὲ ἀποθνήσκουσιν οὐδὲ τίκτουσιν αἱ γυναῖκές σφισιν ἐντὸς τοῦ περιβόλου, καθὰ καὶ ἐπὶ Δήλῳ τῇ νήσῳ τὸν αὐτὸν νόμον.
τὰ δὲ θυόμενα, ἤν τέ τις Ἐπιδαυρίων αὐτῶν ἤν τε ξένος ὁ θύων ᾖ, καταναλίσκουσιν ἐντὸς τῶν ὅρων: τὸ δὲ αὐτὸ γινόμενον οἶδα καὶ ἐν Τιτάνῃ.
τοῦ δὲ Ἀσκληπιοῦ τὸ ἄγαλμα μεγέθει μὲν τοῦ Ἀθήνῃσιν Ὀλυμπίου Διὸς ἥμισυ ἀποδεῖ, πεποίηται δὲ ἐλέφαντος καὶ χρυσοῦ: μηνύει δὲ ἐπίγραμμα τὸν εἰργασμένον εἶναι Θρασυμήδην Ἀριγνώτου Πάριον.
κάθηται δὲ ἐπὶ θρόνου βακτηρίαν κρατῶν, τὴν δὲ ἑτέραν τῶν χειρῶν ὑπὲρ κεφαλῆς ἔχει τοῦ δράκοντος, καί οἱ καὶ κύων παρακατακείμενος πεποίηται.
τῷ θρόνῳ δὲ ἡρώων ἐπειργασμένα Ἀργείων ἐστὶν ἔργα, Βελλεροφόντου τὸ ἐς τὴν Χίμαιραν καὶ Περσεὺς ἀφελὼν τὴν Μεδούσης κεφαλήν.
θα έκλεισε κατά τις διώξεις κατά των εθνικών , όταν στο Ρωμαϊκό Κράτος χριστιανοί Αυτοκράτορες εξέδωσαν διατάγματα, απαγορεύοντας τη μη-Χριστιανή λατρεία.
Μία επιγραφή που βρέθηκε στις ανασκαφές κοντά στον ναό , δίνει μία δημόσια καταγραφή της οικοδόμησης του ναού: αναφέρει ως αρχιτέκτονα τον Θεόδοτο και πως χρειάστηκαν πέντε έτη για την ολοκλήρωση του έργου.
Η επικρίθηκε για τις ανακρίβειες του συγγραφέα της και συγκρίθηκε δυσμενώς με το ', από τον σύγχρονο του Μαλβαζία, Τζοβάνι Πιέτρο Μπελλόρι, με το σκεπτικό ότι το κείμενο του Μαλβαζία είναι μία απλή συλλογή γεγονότων διακοσμημένων με ποιητική γλώσσα, που δεν έχει κριτική αξιολόγηση και δεν διέπεται από κανένα θεωρητικό πλαίσιο πέραν της επαρχιακής προσκόλλησης στη γενέτειρά του.
Η πρόσφατη έρευνα έχει πάρει περισσότερο στα σοβαρά τον Μαλβαζία ως ιστορικό τέχνης και το Κέντρο Προηγμένων Μελετών στις Εικαστικές Τέχνες προετοιμάζει την πρώτη επιστημονική-κριτική έκδοση από το 1841, συνοδευόμενη από την πρώτη αγγλική μετάφραση του πλήρους κειμένου της (τρεις από τους δεκαέξι προγραμματισμένους τόμους των οποίων έχουν ήδη δημοσιευθεί).
Η , ' είναι μια μείζονος σημασίας πηγή για τη ζωγραφική σχολή της Μπολόνια από τον 14ο μέχρι τον 17ο αιώνα, ενώ για μερικούς από τους καλλιτέχνες αποτελεί τη μόνη πηγή πληροφοριών.
Το κείμενο χωρίζεται σε τέσσερις ενότητες: η πρώτη αφιερώνεται στους ζωγράφους του 14ου αιώνα, η δεύτερη εστιάζει στον Φραντσέσκο Φράντσα, η τρίτη στους αδελφούς , και η τέταρτη παρέχει λεπτομερείς, από πρώτο χέρι, αφηγήσεις για τις ζωές και τη σταδιοδρομία των καλλιτεχνών που πρωτοστάτησαν κατά τον 17ο αιώνα, μετά τη μεταρρύθμιση των , συμπεριλαμβανομένων των Γκουίντο Ρένι, Γκουερτσίνο, Ντομενικίνο, Λανφράνκο και Ελιζαμπέτα Σιράνι.
Από οικογένεια ευγενών της Μπολόνια, σε νεαρή ηλικία ήταν μαθητής των ζωγράφων Τζιατσίντο Καμπάνα και Τζιάκομο Καβεντόνε: ερασιτέχνης ποιητής, συμμετείχε σε πολλούς λογοτεχνικούς κύκλους της εποχής του.
Το 1639 γνώρισε στη Ρώμη τον καρδινάλιο Μπερναρντίνο Σπάντα, μεγάλο προστάτη των τεχνών και συλλέκτη, και τον γλύπτη Αλεσσάντρο Αλγκάρντι .
Τα αρχεία αποδεικνύουν ότι πέρασε αρκετό καιρό ως εθελοντής ιππείς κατά τον Πρώτο Πόλεμο του Κάστρο, υπό την προτροπή του ξαδέλφου του Κορνέλιο Μαλβαζία, στρατηγού του ιππικού του παπικού στρατού.
Ο Μαλβαζία ήταν επίσης συλλέκτης και εργάστηκε ως αντιπρόσωπος του Λουδοβίκου ΙΔ για την απόκτηση έργων τέχνης από την Μπολόνια με σκοπό να κοσμήσουν τις βασιλικές συλλογές.
Οι εγχώριες, ελληνικές εγκληματικές οργανώσεις είναι οι πιο ισχυρές και πολιτικά καλά συνδεδεμένες και συνεργάζονται εκτενώς με αλβανικές ομάδες, συχνά προσλαμβάνοντας Αλβανούς για να ενεργούν για λογαριασμό τους.
Αυτό φαίνεται από το γεγονός ότι ελληνικές εγκληματικές ομάδες έχουν διεισδύσει στη ναυτιλιακή βιομηχανία, η οποία χρησιμοποιείται για τη διακίνηση κοκαΐνης και ηρωίνης στην ηπειρωτική Ελλάδα και στο εξωτερικό.
Αλβανικές εγκληματικές ομάδες συχνά εξάγουν άλλους μετανάστες στην Ελλάδα, ιδιαίτερα καταστηματάρχες της Μέσης Ανατολής και Πακιστανούς, και ελέγχουν πολλά νυχτερινά κέντρα στις εργατικές συνοικίες της Δυτικής Αθήνας.