polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Υπήρξαν ισχυρισμοί ότι το βιβλίο τυπώθηκε σε μεγαλύτερο χαρτί διαστάσεων 30,7 44,5 εκ, αλλά οι επιχειρηματολογίες αντικρούονται από τις μετρούμενες διαστάσεις των υφιστάμενων αντιγράφων.
Τα περισσότερα χαρτιά εκτύπωσης του 15ου αιώνα έχουν αναλογία πλάτους-ύψους ίση με 1:1,4 , η οποία μαθηματικά αναλογεί σε λόγο του 1 προς την τετραγωνική ρίζα του 2.
Λέγεται ότι η αναλογία αυτή επιλέχθηκε για να ταιριάζει με τη λεγόμενη Χρυσή Τομή του 1:1,6 αλλά στην πραγματικότητα οι δύο αναλογίες δεν είναι καθόλου παρόμοιες .
Ένα πλήρες αντίγραφο της Βίβλου του Γουτεμβέργιου έχει 1.286 σελίδες , και με τέσσερις σελίδες ανά τυπογραφικό φύλλο χρειάστηκαν 322 τυπογραφικά φύλλα χαρτιού ανά αντίγραφο.
Η Βίβλος του Γουτεμβέργιου (επίσης γνωστή ως η Βίβλος των 42 στίχων, η Βίβλος του Μαζαρέν ή η 42) ήταν από τα πρώτα μεγάλα βιβλία μαζικής παραγωγής που τυπώθηκε με χρήση κινητών μεταλλικών στοιχείων-γραμμάτων στην Ευρώπη.
Τον Μάρτιο 1455, ο μετέπειτα Πάπας Πίος Β' ανέφερε ότι είχε δει σελίδες από τη Βίβλο του Γουτεμβέργιου να παρουσιάζονται στη Φραγκφούρτη ως μέρος ενεργειών προώθησης της έκδοσης.
Η Βίβλος των 36 στίχων, που λέγεται ότι είναι η δεύτερη τυπωμένη Βίβλος, επίσης αναφέρεται μερικές φορές ως Βίβλος του Γουτεμβέργιου, αλλά ενδέχεται να πρόκειται για το έργο άλλου τυπογράφους.
Ο Γουτεμβέργιος πειραματίστηκε με τις μελάνες και ανέπτυξε μία λιπαρή μελάνη που θα απέδιδε καλύτερα στην τυπογραφία, δηλαδή εξασφάλιζε ομοιογενή στρώση πάνω στα μεταλλικά στοιχεία-γράμματα και ομοιόμορφη μεταφορά από τα στοιχεία στο χαρτί.
Ο επικεφαλής των συλλογών στη Βρετανική Βιβλιοθήκη, Δρ Κρίστιαν Τζένσεν, περιέγραψε την αξία της ανακάλυψης ως εξής: «κοιτάζοντας προσεκτικά, φαίνεται μία πολύ γυαλιστερή επιφάνεια.
Το πρώτο μέρος της ιδέας του Γουτεμβέργιου ήταν να χρησιμοποιήσει ένα μεμονωμένο, σκαλισμένο στο χέρι χαρακτήρα για να δημιουργήσει πανομοιότυπα αντίγραφα του.
Τελικά τα τυπογραφικά στοιχεία κατασκευάστηκαν με την εξής διαδικασία: έκαστος χαραγμένος χαρακτήρας πιέστηκε πάνω σε εύπλαστο και ανθεκτικό πηλό αφήνοντας ένα αποτύπωμα.
Το αποτέλεσμα κατόπιν ψύξης του μετάλλου ήταν μία ορθογώνια παραλληλεπίπεδη ράβδος στη μία επιφάνεια της οποίας βρισκόταν ανάγλυφο το αποτύπωμα του γράμματος.
Με τα στοιχεία αυτά συνθέτονταν οι λέξεις πάνω στην εκτυπωτική πλάκα-φόρμα, η οποία τοποθετούταν στην κατάλληλη υποδοχή του τυπογραφικού πιεστηρίου για την εκτύπωση.
Ορισμένες δεσμίδες ίσως είχαν τυπωθεί σε μεγαλύτερο αριθμό, ιδίως εκείνες που εκτυπώθηκαν αργότερα κατά τη διαδικασία της εκτύπωσης, και να πωλήθηκαν μεμονωμένες και άδετες.
Η καινοτομία ήταν ο καθορισμός εκ των προτέρων της σωστής τοποθέτησης και ο προσανατολισμός της κάθε σελίδας στα πέντε φύλλα ώστε να προκύψει η σωστή σειρά κατά τη βιβλιοδεσία.
Χαρακτηρίζεται από την ιδιαίτερη υφή της κάθε εκτυπωμένης σελίδας: ευθείες κάθετες γραμμές που σε συνδυασμό με τις οριζόντιες γραμμές δίνουν την εντύπωση μιας υφαντής δομής.
Ο Γουτεμβέργιος ήταν ήδη εξοικειωμένος και εφάρμοσε τεχνικές στοίχισης, δηλαδή ευθυγράμμιση της άκρης του κειμένου παράλληλα προς το δεξί και το αριστερό περιθώριο της σελίδας.
Η πλήρης στοίχιση του κειμένου επιτεύχθηκε με ποικιλία μεθόδων, όπως με χρήση χαρακτήρων στενότερου πλάτους, προσθήκη επιπλέον χώρων γύρω από τα σημεία στίξης, και μεταβάλλοντας τα πλάτη των διαστημάτων γύρω από τις λέξεις.
Λίγο καιρό αργότερα, όταν είχαν ήδη τυπωθεί αρκετά φύλλα, ο αριθμός των γραμμών ανά σελίδα αυξήθηκε από 40 σε 42, προφανώς για εξοικονόμηση χαρτιών.
Τον Μάρτιο 1455, ο μετέπειτα Πάπας Πίος Β' έγραψε ότι είδε σελίδες από τη Βίβλο του Γουτεμβέργιου, να παρουσιάζονται στη Φρανκφούρτη στα πλαίσια προώθησης της έκδοσης.
Οι μελετητές, κατόπιν εξέτασης των διασωζόμενων αντιγράφων, θεωρούν ότι τυπώθηκαν 160 - 185 αντίτυπα, εκ των οποίων τα 3/4 σε χαρτί και τα υπόλοιπα σε περγαμηνή.
Η Βίβλος του Γουτεμβέργιου, μια έκδοση της Βουλγάτας, περιλαμβάνει τη λατινική εκδοχή της εβραϊκής Παλαιάς Διαθήκης και της Ελληνικής Καινής Διαθήκης.
με διορθώσεις κειμένου από την παραδοσιακή Βίβλο του Παρισιού, και με περαιτέρω χτενίσματα (η Βίβλος του Παρισιού, μία από τις πολλές μεσαιωνικές μεταφράσεις της Αγίας Γραφής, είναι επίσης γνωστή ως η «Βίβλος του 13ου Αιώνα» ή «Παλαιά Γαλλική Βίβλος»).
Αρχικά τα φύλλα έπρεπε να περαστούν εις διπλούν από το τυπογραφικό πιεστήριο, μία φορά για να τυπωθούν τα κείμενα με μαύρο μελάνι και τη δεύτερη φορά για να προστεθούν οι ρουμπρίκες με κόκκινο μελάνι.
Αυτό το στάδιο εγκαταλείφθηκε, και αντίθετα στα φύλλα τυπώνονταν τα κείμενα με μαύρο μελάνι και αφήνονταν κενοί χώροι για να συμπληρωθούν χειρόγραφα τα κόκκινα κείμενα.
Είχε αντιγράψει την τεχνολογία του τυπογραφικού πιεστηρίου και ήταν ο πρώτος Ευρωπαίος που χρησιμοποίησε κινητά στοιχεία-γράμματα στις εκτυπώσεις του, αλλά το μεγαλύτερο επίτευγμα του ήταν αναμφισβήτητα πως απέδειξε ότι με τη διαδικασία της εκτύπωσης πράγματι παράγονται βιβλία.
Το πρώτο χρονολογημένο με ακρίβεια δείγμα εκτύπωσης ήταν το Συγχωροχάρτι 31 στίχων του Γουτεμβέργιου που σίγουρα υπήρχε ήδη την 22η Οκτωβρίου 1454.
Αρχικά οι ρουμπρίκες — οι κόκκινες επικεφαλίδες πριν από κάθε βιβλίο της Βίβλου — τυπώνονταν, αλλά η πρακτική αυτή γρήγορα εγκαταλείφθηκε, και αντί αυτής απλά άφηναν κενά κατά την εκτύπωση των κειμένων στα οποία προσθέτονταν οι κόκκινοι χαρακτήρες με το χέρι.
Δεδομένου ότι έκαστο γράμμα έχει κεφαλαίες και πεζές μορφές, και του αριθμού των διάφορων σημείων στίξης και των λιγκατούρων (π. χ. το σύμπλεγμα των λατινικών χαρακτήρων του "" στον επισεσυρμένο γραπτό λόγο), για τη Βίβλο του Γουτεμβέργιου χρειάστηκαν συνολικά 290 πρωτότυπα στοιχεία.
Πολλοί βιβλιόφιλοι έχουν εγκωμιάσει τις εξαιρετικές ποιότητες που επιτεύχθηκαν στην παραγωγή της Βίβλου του Γουτεμβέργιου, και συχνά περιγράφηκε ως ένα από τα πιο όμορφα βιβλία που έχουν τυπωθεί ποτέ.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1400, ο Γουτεμβέργιος δημιούργησε το τυπογραφείο προκειμένου να εξαπλωθεί η Αγία Γραφή με ένα πιο αποτελεσματικό τρόπο, λέγοντας ότι «μέσα από αυτή, ο Θεός θα διαδώσει το λόγο Του.»
Από την αφιέρωση της Αγοράς του Τραϊανού το 112, ο αριθμός των επιγραφών -που βρέθηκαν- στην Αγορά του Αυγούστου αρχίζει να μειώνεται, που σημαίνει, ότι πολλές από τις λειτουργίες της μεταφέρθηκαν στον νέο χώρο· πάντως ο Αδριανός έκανε μερικές επιδιορθώσεις.
Η αγορά του Αυγούστου ήταν ένα από τα πρώτα μεγάλα δημόσια κτήρια της Ρώμης, που εξαφανίστηκαν και αυτό επίσης εξηγεί τη γρήγορη λήθη του αρχικού της ονόματος.
Εκεί μαζί με τους Μάρκο Αντώνιο και τον Αιμίλιο Λέπιδο, τους υπόλοιπους της β τριανδρίας, ο Οκταβιανός εκδικήθηκε τους δολοφόνους του μεγάλου θείου του Ιουλίου Καίσαρα.
Ο Αύγουστος έκανε κοινωνική προπαγάνδα, με το να κτίσει κατά τη διαθήκη του Καίσαρα τον ναό του Μαρς Ούλτορ "μεγαλύτερο από κάθε άλλον που υπάρχει" και να την τοποθετήσει σε αυτόν.
Ο Αύγουστος, που -όπως αναφέρει ο Σουητώνιος- δεν ήθελε να πάρει με τη βία τις οικίες των γειτόνων, τροποποίησε τα σχέδια με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί μία ασυμμετρία, ειδικά στον ανατολικό περίβολο.
ο Τιβέριος πρόσθεσε δύο θριαμβικές Αψίδες εκατέρωθεν του ναού προς τιμή του γιού του Δρούσου του νεότερου και του ανιψιού του Γερμανικού για τις νίκες τους στη Γερμανία.
είναι μία από τις Αυτοκρατορικές Αγορές της Ρώμης στην Ιταλία, που κτίστηκε από τον Οκταβιανό Αύγουστο· περιλαμβάνει στα βόρεια τον ναό του Άρεως Εκδικητού .
Ο πολιτισμός Νακάντα είναι ένας αρχαιολογικός πολιτισμός της Χαλκολιθικής Προδυναστικής Αιγύπτου , που πήρε το όνομά του από την πόλη Νακάντα, σήμερα στο Κυβερνείο της Κένα.
Μία μελέτη ραδιοχρονολόγησης με άνθρακα του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης, υποδεικνύει μια πολύ πιο κατοπινή χρονολόγηση, με αρχή κάπου μεταξύ του 3800 με 3700 π.
Η περίοδος της Νακάντα διαχωρίστηκε πρώτα από τον Βρετανό αιγυπτιολόγο Φλάιντερς Πέτρι, ο οποίος εξερεύνησε την περιοχή το 1894, σε τρεις υποπεριόδους:
Η κύρια πηγή για τη θέση των Θερμών του Δεκίου είναι ένα σχέδιο, που έγινε από τον Αντρέα Παλλάντιο και που τώρα βρίσκεται στη Συλλογή του Δούκα του Ντέβονσαϊρ.
Οι Θέρμες κτίστηκαν για να προσφέρουν στους πλούσιους και επιτηδευμένους κατοίκους του Αβεντίνου λόφου, αντίθετα από τις γειτονικές Θέρμες του Καρακάλλα, που ήταν μεγαλύτερες, αλλά απευθυνόταν στο πλήθος των κατοίκων της 12ης Περιοχής .
Οι Θέρμες του Δεκίου ήταν διακοσμημένες με έργα τέχνης, που περιελάμβαναν ένα άγαλμα του Ηρακλή σε βρεφική ηλικία να σκοτώνει δύο φίδια, από πράσινο βασάλτη και ένα του Ενδυμίωνα· και τα δύο βρίσκονται στα Μουσεία του Καπιτωλίου.
Το συγκρότημα αναφέρεται σε αρκετές επιγραφές, που όχι μόνο επιβεβαιώνουν τη θέση του, αλλά επίσης δίνουν συγκεκριμένες λεπτομέρειες της ιστορίας του, όπως δύο επισκευαστικές αποκαταστάσεις του που έγιναν, η πρώτη από τον Κωνστάντιο Α ή από τον Κωνστάντιο Β και η δεύτερη το 414 επί Ονωρίου από τον Καικίνα Δέκιο Αγκινάτιο, έπειτα από τις ζημίες που υπέστησαν οι Θέρμες κατά την άλωση της Ρώμης από τον Βησιγότθο Αλάριχο.
Στο εσωτερικό ο σοβάς έχει ζωγραφιστεί σε απομίμηση μαρμάρου, κατά το 1ο είδος Πομπηιανού ρυθμού· είναι το πρώτο τέτοιο δείγμα του στη Ρώμη κι χρονολογείται στο διάστημα 200-175 π.
Χρονολογείται κατά την περίοδο του Τραϊανού και ίσως είναι η Ιδιωτική κατοικία του Τραϊανού , πριν γίνει Αυτοκράτορας η οποία είναι γνωστό ότι βρισκόταν στην περιοχή· ή ίσως ήταν μία από τις κατοικίες του Δέκιου.
Η θέση τους ήταν μεταξύ των εκκλησιών Σάντο Αλέζιο και Σάντα Πρίσκα , κάτω από την Πλατεία ντελ Τέμπιο ντι Ντιάνα, εκεί που ήταν ο αρχαίος Ναός της Αρτέμιδας και κάτω από το Καζάλε Μακκαρίνι-Τορλόνα, που περιέχει υπολείμματα από τις Θέρμες.
Καθώς, το 1985 η ελληνική εταιρεία ΠΥΡΚΑΛ εφοδίασε το Ιράκ με πυρομαχικά αξίας 77 εκατομμυρίων δολαρίων και το 1987 η ελληνική εταιρεία παρείχε πυρομαχικά αξίας 83 εκατομμυρίων δολαρίων.
Ως αποτέλεσμα του οικονομικού αποκλεισμού του, το Ιράκ οφείλει υψηλά ποσά σε ελληνικές επιχειρήσεις βάσει της συνεργασίας τους κατά τον πόλεμο Ιράν-Ιράκ.
Συγκεκριμένα, το 1998 η Ελλάδα και το Ιράκ υπέγραψαν συμφωνία επιστημονικής και πολιτιστικής συνεργασίας, που περιελάμβανε συνεργασία μεταξύ ιρακινών και ελληνικών πανεπιστημίων σχετικά με την αναγνώριση πτυχίου, τη χορήγηση υποτροφιών και τη διδασκαλία αρχαίων και νέων ελληνικών στο Ιράκ.
Επιπλέον, τον Ιούνιο του 1999, ο Πρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων του ιρακινού κοινοβουλίου επισκέφθηκε την Αθήνα, όπως και ο Γενικός Διευθυντής του Ιρακινού Πρακτορείου Ειδήσεων, ο οποίος υπέγραψε συμφωνία συνεργασίας με το Αθηναϊκό Πρακτορείο Ειδήσεων.
Επιπροσθέτως, τον Ιούνιο του 2000, πραγματοποιήθηκε η όγδοη Συνάντηση της Μικτής Οικονομικής Επιτροπής των δύο χωρών και με την ολοκλήρωσή της υπογράφηκε ένα Κείμενο των Εγκεκριμένων Πρακτικών.
Πραγματοποιήθηκαν πολλές διαδηλώσεις με τους ανθρώπους να φωνάζουν αντι-αμερικανικά συνθήματα και να κατευθύνονται προς την Πρεσβεία των ΗΠΑ στην Αθήνα και το αμερικανικό προξενείο στη Θεσσαλονίκη.
Επιπλέον, κλήθηκαν εθνικές απεργίες από τις δύο γενικές συνδικαλιστικές ομοσπονδίες στην Ελλάδα, δηλαδή τη ΓΣΕΕ και την ΑΔΕΔΥ για να διαμαρτυρηθούν για τον πόλεμο εναντίον του Ιράκ.
Τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης επέκριναν έντονα τις ΗΠΑ και τα κίνητρά τους για την εξωτερική πολιτική και επίσης καταδίκασαν την αμερικανική πολιτική έναντι του Ιράκ.
Τα μέσα μαζικής ενημέρωσης είδαν τον παράγοντα του πετρελαίου ως τον λόγο του πολέμου και για να αντικατοπτρίσουν την επιρροή των μέσων μαζικής ενημέρωσης στους ανθρώπους, μια δημοσκόπηση που διοργάνωσε η έδειξε ότι το 91,5% του 94,5% των νεαρών Ελλήνων που παρακολουθούσαν τηλεόραση, διαβάζουν εφημερίδες και ακούν ραδιόφωνο κατά τη διάρκεια του πολέμου, πιστεύει ότι οι ΗΠΑ εισέβαλαν στο Ιράκ για οικονομικούς λόγους, ενώ μόνο το 2,7% για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας.
Οι σχέσεις του ελληνικού και του ιρακινού λαού είναι βαθιά ριζωμένες στην ιστορία, καθώς και οι δύο έχουν αναπτύξει πολιτισμούς που έχουν επηρεάσει την πορεία της ανθρωπότητας.
ζούσαν και σπούδαζαν στη Βαβυλωνία και την Ασσυρία και αργότερα όταν ο Αλέξανδρος ο Μέγας κυβέρνησε τη Μεσοποταμία και θα πέθαινε στη Βαβυλώνα.
Η δήλωση του Πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη στις 21 Μαρτίου 2003, αντικατόπτριζε την επίσημη ελληνική θέση σχετικά με την εισβολή στο Ιράκ, καθώς δηλώνει: "Η Ελλάδα δεν συμμετέχει στον πόλεμο και δεν θα εμπλακεί σε αυτήν".
Επιπλέον, ο Έλληνας Υπουργός Εξωτερικών, Γιώργος Παπανδρέου, εξέφρασε την αντίθεση της Ελλάδας προς τις Ηνωμένες Πολιτείες να εισβάλει μόνη της στο Ιράκ.
Πολλά άλλα πολιτικά κόμματα καταδίκασαν την εισβολή, όπως το ΚΚΕ και ο Συνασπισμός, που είδαν τον πόλεμο ως απόδειξη των αμερικανικών ιμπεριαλιστικών προσδοκιών στη Μέση Ανατολή.
Από το 1979, όταν ο Σαντάμ Χουσεΐν ήρθε στην εξουσία, οι πολιτικές σχέσεις μεταξύ Ελλάδας και Ιράκ ήταν καλές αλλά περιορισμένες εξαιτίας του ολοκληρωτικού καθεστώτος του Ιράκ.
Οι επίσημες συμφωνίες που υπογράφηκαν από την Ελλάδα και το Ιράκ αποδεικνύουν το πνεύμα αλληλεγγύης και συνεργασίας με το οποίο επισημαίνονται οι σχέσεις και των δύο χωρών.
Για παράδειγμα, το 1979 ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, τότε πρωθυπουργός της Ελλάδας, επισκέφθηκε τη Βαγδάτη, όπου κατά τη διάρκεια της επίσκεψης και οι δύο πλευρές υπέγραψαν συμφωνία συνεργασίας για τεχνικά και οικονομικά ζητήματα.
Παρά την αντίθεσή της στον πόλεμο, η Ελλάδα συμφώνησε με την πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών για αφοπλισμό του Ιράκ και καταστροφή οποιουδήποτε όπλου μαζικής καταστροφής, το οποίο υποτίθεται ότι διέθετε το Ιράκ.
Μια δημοσκόπηση που δημοσιεύθηκε στις 4 Απριλίου 2003, έδειξε ότι το 90,7% των Ελλήνων ήταν εντελώς αντίθετοι με την παρέμβαση στο Ιράκ, ενώ το 3,4% αντιτάχθηκε εντελώς.
Σε αντίθεση με τη μη εμπλοκή της στον Πόλεμο του Ιράκ, η Ελλάδα συμμετείχε στον πρώτο Πόλεμο του Κόλπου στις αρχές του 1991, ως μέσο αποκατάστασης της ειρήνης στον περσικό κόλπο, αφού το Ιράκ είχε εισβάλει στο Κουβέιτ.
Έγινε Γυμνασιάρχης της Ζωσιμαίας Σχολής το 1932.Το 1937, συνέταξε, με συστηματική και επιστημονική κατάταξη, τον Γενικό Κατάλογο της Ζωσιμαίας Βιβλιοθήκης, η οποία λειτουργούσε εντός της Σχολής, σύμφωνα με τις οδηγίες του τότε Συμβουλίου Βιβλιοθηκών της Ελλάδος , των διευθυντών της Εθνικής Βιβλιοθήκης και της Βιβλιοθήκης της Βουλής των Ελλήνων.
Το 1941 υπέβαλε στην Ακαδημία Αθηνών Υπόμνημα περί της Εθνολογικής συστάσεως της Ηπείρου και των Εθνικών διεκδικήσεων στη Βόρεια Ήπειρο, ενώ παρόμοιο Υπόμνημα υπέβαλε και κατά την περίοδο της Κατοχής και στους Ιταλούς και στους Γερμανούς, κατόπιν προσκλήσεώς τους.
Το 1906 εισήχθη με υποτροφία στη Ριζάρειο Εκκλησιαστική Σχολή Αθηνών και το 1911 έκανε την εγγραφή του στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε το 1917.
Το 1945 μετέβη στη Γαλλία για σπουδές με δαπάνη της Γαλλικής Κυβέρνησης, ενώ το 1946 παρακολούθησε μαθήματα στην Αμερική με δαπάνες του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης .
Το βρίσκεται στο στρατόπεδο προσφύγων Μπερλίν-Μαριενφέλντε του Δυτικού Βερολίνου στη δεκαετία του 1970 και περιέχει τέσσερις βασικούς χαρακτήρες, έναν από τους οποίους, η Νέλι Ζενφ, διέφυγε από το Ανατολικό Βερολίνο με δύο μικρά παιδιά.
Η ασχολείται με την διαιρεμένη Γερμανία και τελειώνει στις αρχές της δεκαετίας του 1960, και το εκτείνεται από τον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο έως τη διαιρεμένη Γερμανία της δεκαετίας του 1950.
Το 1978, η οικογένεια της μετακόμισε στο Βερολίνο, όπου πέρασε εννέα μήνες σε ένα στρατόπεδο προσφύγων και αργότερα μετακόμισε στο Σλέσβιχ-Χόλσταϊν.
Η Φρανκ σπούδασε Γερμανική Φιλολογία και Αμερικανικές Σπουδές στο Ελεύθερο Πανεπιστήμιο του Βερολίνου και πέρασε κάποιο χρονικό διάστημα στις Ηνωμένες Πολιτείες, το Μεξικό και τη Γουατεμάλα.
Τα βιβλία της έχουν μεταφραστεί σε πάνω από 35 γλώσσες, όπως τα αλβανικά, βραζιλιάνικα πορτογαλικά, βουλγαρικά, κινεζικά, δανικά, εσθονικά, φινλανδικά, γαλλικά, γεωργιανά, ελληνικά, αγγλικά, εβραϊκά, ιταλικά, ιαπωνικά, κορεατικά, κροατικά, λιθουανικά, μακεδονικό, ολλανδικά, νορβηγικά, πολωνικά, ρουμανικά, σουηδικά, σερβικά, ισπανικά, καταλανικά, γαλικιανά, ταϊβανικά κινέζικα, τσεχικά, τουρκικά, ουγγρικά και λευκορωσικά.
Αν και η Φρανκ δεν χαρακτήριζε τον εαυτό της ως φεμινίστρια συγγραφέας, ωστόσο φεμινιστές μελετητές έχουν επισημάνει την παρουσία της γυναικείας εμπειρίας της ιστορίας, τις δομές εξουσίας, τη σεξουαλικότητα και σχέσεις .
Των εκλογών προηγήθηκε η ψηφοφορία στη Βαυαρία, η οποία ήταν επίσης με κακά αποτελέσματα για τον κυβερνώντα ομοσπονδιακό συνασπισμό του και της Άνγκελα Μέρκελ.
Ως αποτέλεσμα των μεγάλων απωλειών, μία ημέρα μετά τις εκλογές, η Μέρκελ ανακοίνωσε ότι δεν θα επιδιώξει την επανεκλογή της στην ηγεσία του κόμματός της κατά το συνέδριο στο Αμβούργο και ως καγκελάριος της Γερμανίας το 2021.
Παρά τις μεγάλες απώλειες που υπέστη το κόμμα, το επανήλθε στην κυβέρνηση έπειτα από διαπραγματεύσεις που οδήγησαν σε συμφωνία για σχηματισμό κυβέρνησης συνασπισμού με τους Πράσινους, στον δεύτερο συνεχόμενο διακανονισμό μεταξύ των κομμάτων αυτών.
Το πολυεθνικό κράτος όπου δεν κυριαρχεί κάποιο έθνος (μπορεί επίσης να θεωρηθεί πολυπολιτισμικό κράτος, ανάλογα με το βαθμό της πολιτιστικής αφομοίωσης των διαφόρων ομάδων).
Μια πόλη-κράτος που είναι μικρότερο από το "έθνος" με την έννοια του "μεγάλη κυρίαρχη χώρα" που μπορεί να μην κυριαρχείται από ένα ενιαίο "έθνος", με την έννοια μιας κοινής εθνοτικής καταγωγής.
Μια ομόσπονδη πολιτεία η οποία μπορεί να είναι ή να μην είναι έθνος-κράτος, αλλά να είναι μόνο μια εν μέρει αυτοδιοικούμενη περιοχή εντός μιας μεγαλύτερης ομοσπονδίας (για παράδειγμα, οι οντότητες της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης έχουν καθοριστεί με βάση τα εθνοτικά όρια, ενώ στις Ηνωμένες Πολιτείες δεν έγινε κάτι τέτοιο)
Οι Σόρβοι στη Γερμανία είναι ένα παράδειγμα: εδώ και αιώνες έζησαν σε γερμανόφωνες πολιτείες, περιβαλλόμενες από πολύ μεγαλύτερο γερμανικό πληθυσμό και δεν έχουν άλλη ιστορική επικράτεια.
Γενικά, τώρα θεωρούνται ότι αποτελούν μέρος του γερμανικού έθνους και γίνονται δεκτοί έτσι από την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας, η οποία εγγυάται συνταγματικά τα πολιτιστικά τους δικαιώματα.
Επίσης, άλλο ένα παράδειγμα είναι το Βέλγιο, όπου αν και υπάρχει μια γερμανική μειονότητα που φτάνει περίπου τα 80.000 άτομα, τα γερμανικά είναι επίσημα σε όλη τη χώρα.
Ο Βασικός Νόμος: Το Ισραήλ σαν Έθνος-Κράτος του Εβραϊκού Λαού ρητά ορίζει τη φύση του Κράτους του Ισραήλ ως έθνος-κράτος του Εβραϊκού λαού.
Η πιο προφανής απόκλιση από το ιδεώδες του "ενός έθνους, ενός κράτους" είναι η παρουσία μειονοτήτων, ιδιαίτερα των εθνικών μειονοτήτων που σαφώς δεν είναι μέλη του πλειοψηφικού έθνους.
Στις περισσότερες περιπτώσεις, υπάρχει μια σαφής ιδέα ότι τα γύρω έθνη είναι διαφορετικά και αυτό περιλαμβάνει τα μέλη των εθνών που ζουν στην «λανθασμένη πλευρά» των συνόρων.
Είναι ενιαίο κράτος που σχηματίστηκε αρχικά από τη συγχώνευση δύο ανεξάρτητων βασιλείων, του Βασιλείου της Αγγλίας και το Βασίλειο της Σκωτίας, αλλά η Συνθήκη της Ένωσης έδινε τη δυνατότητα συνέχισης σε ορισμένες υπηρεσίες των πρώην δύο βασιλείων, συμπεριλαμβανομένων ξεχωριστών νομικών συστημάτων και χωριστές εθνικές εκκλησίες.
Οι αρνητικές συμπεριφορές σε μειονότητες εντός του εθνικού κράτους κυμαίνονται από την πολιτιστική αφομοίωση που επιβάλλεται από το κράτος, μέχρι την απέλαση, τη δίωξη, τη βία και την εξόντωση.
Οι πολιτικές αφομοίωσης συνήθως επιβάλλονται από το κράτος, αλλά η βία κατά των μειονοτήτων δεν γίνεται πάντοτε με πρωτοβουλία του κράτους: Μπορεί να συμβεί με τη μορφή βίας σε όχλους, όπως λιντσάρισμα ή πογκρόμ.
Σύμφωνα με έναν ορισμό, "το έθνος-κράτος είναι κυρίαρχο κράτος, του οποίου τα περισσότερα θέματα είναι ενωμένα επίσης από παράγοντες που ορίζονται ένα έθνος όπως η γλώσσα ή η κοινή καταγωγή." Είναι πιο ακριβής έννοια από τη "χώρα", δεδομένου ότι μια χώρα δεν πρέπει να έχει μια κυρίαρχη εθνοτική ομάδα.
Το Πακιστάν έχει εθνοτική πολυμορφία και είναι επίσημα ομοσπονδία, αλλά θεωρείται ως έθνος-κράτος, λόγω της ιδεολογικής βάσης πάνω στην οποία ανεξαρτητοποιήθηκε από τη Βρετανική Ινδία ως ανεξάρτητο κράτος και όχι ως μέρος της ενωμένης Ινδίας.
Οι διαφορετικές εθνοτικές ομάδες στο Πακιστάν είναι έντονα συνδεδεμένες με την κοινή Μουσουλμανική ταυτότητα, τις κοινές πολιτιστικές και κοινωνικές αξίες, την κοινή ιστορική κληρονομιά, την εθνική και τα κοινά πολιτικά, στρατηγικά και οικονομικά συμφέροντα.
Ενώ η Εθνική Στατιστική υπηρεσία και άλλοι περιγράφουν το Ηνωμένο Βασίλειο ως "έθνος-κράτος", άλλοι, συμπεριλαμβανομένου του τότε Πρωθυπουργού, το περιγράφουν ως ένα "πολυεθνικό κράτος" και ο όρος Έθνη του Σπιτιού χρησιμοποιείται για να περιγράψει τις τέσσερις εθνικές ομάδες που αντιπροσωπεύουν τα τέσσερα έθνη του Ηνωμένου Βασιλείου .
Η παρουσία του κράτους μπορεί να ενθαρρύνει την εθνογένεση, και μια ομάδα με προϋπάρχουσα εθνική ταυτότητα μπορεί να επηρεάσει την κατάρτιση των εδαφικών ορίων ή να διαφωνήσει για την πολιτική νομιμότητα.
Όταν υπάρχουν κρατικά σύνορα που δεν ταιριάζουν με τα εθνικά σύνορα, όπως στα Βαλκάνια και την Κεντρική Ασία, οι εθνοτικές εντάσεις, σφαγές και γενοκτονίες εμφανίζονται μερικές φορές ιστορικά (βλ. Σερβική γενοκτονία, βοσνιακή γενοκτονία και εθνικές συγκρούσεις στη Νότια Κιργιζία το 2010).
Η πολυπολιτισμικότητα είναι επίσημη πολιτική σε πολλά κράτη, καθιερώνοντας το ιδανικό της ειρηνικής ύπαρξης ανάμεσα σε πολλές εθνικές, πολιτιστικές και γλωσσικές ομάδες.
Το αρχικό κτήριο φτιάχτηκε για τον Μαυρίκιο πρίγκιπα της Σαβοΐας κατά τη βασιλεία του αδελφού του Βίκτωρα-Αμεδαίου Α δούκα της Σαβοΐας.
Το 1637 απεβίωσε ο Βίκτωρ-Αμεδαίος Α και η χήρα του Χριστίνα-Μαρία των Βουρβόνων έγινε αντιβασίλισσα της Σαβοΐας για τον 3ετή γιο της Κάρολο-Εμμανουήλ Β.
Το 1728 απεβίωσε η Άννα-Μαρία και ιδιοκτήτρια της βίλας έγινε η νύφη της Πολυξένη της Έσσης-Ρότενμπουρκ, που πραγματοποίησε μερικές εργασίες στο κύριο σαλόνι του κτηρίου.
Στο εσωτερικό υπάρχουν νωπογραφίες και πίνακες των Τζοβάννι Μπαττίστα Κροσάτο, Ντάνιελ Σάυτερ και Κορράντο Τζακουίντο στο κύριο δωμάτιο· γκροτέσκα του Φιλίππο Μινέι και πίνακες των αδελφών Ντομένικο και Τζουζέππε Βλεριάνι στα πλαϊνά δωμάτια.
Στο πάρκο υπάρχει το περίπτερο των μοναχικών : μία παγόδα, στην οποία συνήθιζαν να συναντώνται τα μέλη της Ακαδημίας των Μοναχικών, ομάδας διανοουμένων από τον καρδινάλιο Μαυρίκιο.
Έμεινε στην ιδιοκτησία του Οίκου της Σαβοΐας ως το 1868, όταν δωρήθηκε από τον Βίκτωρα-Εμμανουήλ Β της Ιταλίας στο "Ίδρυμα για τις κόρες των στρατιωτών".
Τότε ο Μαυρίκιος και ο νεότερος αδελφός του Θωμάς-Φραγκίσκος πρίγκιπας του Καρινιάνο, αντιτέθηκαν στην αντιβασιλεία και διέφυγαν στην Ισπανία.
Όταν ο πρώτος επέστρεψε στο Τορίνο, απεβίωσε το 1657 και κληρονόμησε τη βίλα στη σύζυγό του Λουίζα Χριστίνα της Σαβοΐας, που απεβώσε το 1657 εκεί.
Τότε η βίλα περιήλθε στην Άννα Μαρία της Ορλεάνης, ανιψιά του Λουοβίκου ΙΔ της Γαλλίας, ως σύζυγο του Βίκτωρα-Αμεδαίου Β δούκα της Σαβοΐας το 1684.
Η Συναίνεση του 1992 είναι πολιτικός όρος που επινοήθηκε από τον πολιτικό Σου Τσι του Κουομιντάνγκ, αναφερόμενος στο αποτέλεσμα μιας συνάντησης το 1992 μεταξύ των ημιεπίσημων αντιπροσώπων της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας στην ηπειρωτική Κίνα και της Δημοκρατίας της Κίνας στην Ταϊβάν.
Το Κουομιντάγκ ισχυρίζεται ότι υπάρχει συναίνεση μιας Κίνας με διαφορετικές ερμηνείες (το Κομμουνιστικό Κόμμα της Κίνας αναγνωρίζει μόνο τη συναίνεση ότι η Ταϊβάν ανήκει στην Κίνα και δεν αναγνωρίζει διαφορετική ερμηνεία της Κίνας που ισχυρίζεται το Κουομιντάνγκ), ενώ το Δημοκρατικό Προοδευτικό Κόμμα και ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Κίνας το 1992, ο Λι Τενγκ-χουί, αρνήθηκαν την ύπαρξη της συναίνεσης του 1992.
Οι επικριτές του όρου, συμπεριλαμβανομένου του Δημοκρατικού Προοδευτικού Κόμματος της Ταϊβάν, επισημαίνουν ότι επειδή δεν υπήρξε συμφωνία για το νόημα και την αμοιβαία κατανόηση της Κίνας και για ποια κυβέρνηση, αυτή της ΔΤΚ ή της ΛΔΚ θα εκπροσωπούσε την "Κίνα", αυτό δεν ήταν "συναίνεση".
Επικρίνουν επίσης τον όρο με βάση το γεγονός ότι δεν δημιουργήθηκε ταυτόχρονα με τη συνάντηση: σύμφωνα με τον πρώην γενικό γραμματέα του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας Σου Τσι, ο όρος δημιουργήθηκε το 2000, οκτώ χρόνια μετά τις συναντήσεις του 1992.
Ο ίδιος ο όρος επινοήθηκε τον Απρίλιο του 2000 από τον πολιτικό Σου Τσι του Κουομιντάνγκ, ο οποίος αργότερα το 2006 αναγνώρισε ότι συντάχθηκε με τον όρο.
Ο όρος, όπως περιγράφεται από ορισμένους παρατηρητές, σημαίνει ότι όσον αφορά την αρχή της "Κίνας", και οι δύο πλευρές αναγνωρίζουν ότι υπάρχει μόνο μία "Κίνα": τόσο η ηπειρωτική Κίνα όσο και η Ταϊβάν ανήκουν στην ίδια Κίνα, αλλά ερμηνεύουν την έννοια αυτής της Κίνας σύμφωνα με τον δικό τους ορισμό.
Οι ζωγράφοι Βόλγκεμουτ και Πλευντενβουρφ, ανέλαβαν τη διαρρύθμιση των σελίδων του χρονικού, την επίβλεψη της παραγωγής των ξυλογραφιών, και την προστασία των σχεδίων από ενέργειες πειρατείας.
Το Συμβούλιο έλεγχε όλες τις πτυχές των εργασιών εκτύπωσης και χειροτεχνίας, όπως τις διαστάσεις του κάθε επαγγέλματος και την ποιότητα, την ποσότητα και το είδος των αγαθών που παράγονταν.