polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Όπως και τα νεκρικά συγκροτήματα του Παλαιού Βασιλείου, κατά παρόμοιο τρόπο και το νεκρικό μνημείο του Μεντουχοτέπ Β συγκροτούταν από δύο ναούς: ο πρώτος ναός βρισκόταν στα υψώματα του Ντέιρ ελ-Μπαχάρι και ο δεύτερος βρισκόταν ανατολικότερα, στην Κοιλάδα, χαμηλότερα και πιο κοντά στον Νείλο και τις καλλιεργούμενες εκτάσεις του.
Ο Χέρμπερτ Ουίνλοκ στη διάρκεια των ανασκαφών του ανακάλυψε τέσσερις αποθέτες, έναν σε κάθε μία από τις τέσσερις γωνίες του κρηπιδώματος του ναού, οι οποίοι είχαν σκαφτεί στο έδαφος πριν από την ανοικοδόμησή του.
Πραγματικά, όταν ο Ουίνλοκ τους ανακάλυψε περιείχαν ακόμη υπολείμματα από πολλές προσφορές: ένα κρανίο βοοειδούς, στάμνες και φιάλες γεμάτες με φρούτα, κριθάρι και ψωμί, και μία πλίνθο με το όνομα του Μεντουχοτέπ Β.
Οι πολλές αρχιτεκτονικές καινοτομίες του σηματοδοτούν τη ρήξη με την αρχιτεκτονική παράδοση του Παλαιού Βασιλείου και τα συγκροτήματα των πυραμίδων, ενώ προαναγγέλουν τους νεκρικούς ναούς του Νέου Βασιλείου.
Ο νεκρικός ναός του Μεντουχοτέπ Β' υπήρξε δίχως αμφιβολία μία μέγιστη πηγή έμπνευσης για τους γειτονικούς ναούς της Χατσεψούτ και του Τούθμωση Γ' που κτίστηκαν 550 χρόνια αργότερα.
Η ενοποίηση δεν ήταν απαραίτητα το αποτέλεσμα κάποιας στρατιωτικής νίκης, αλλά πιθανώς να ήταν ένας διαπραγματευτικός συμβιβασμός, μετά την προσάρτηση εδαφών της Κάτω Αιγύπτου.
Η ενοποίηση φαίνεται ότι συντελέστηκε σταδιακά και για τον λόγο αυτό ο Μεντουχοτέπ άλλαξε κατ' επανάληψη το Όνομα του Ώρου του, ώστε να γνωστοποιεί τα κατορθώματά του.
Είναι βέβαιο ότι η επιλογή της θέσης αυτής δεν ήταν τυχαία και ότι σχετίζεται με την καταγωγή των βασιλέων της 11ης Δυναστείας: οι προκάτοχοι του Μεντουχοτέπ Β στον θηβαϊκό θρόνο ενταφιάστηκαν σε λαξευτούς τάφους με διάδρομο στ Ελ-Ταρίφ των δυτικών Θηβών.
Το περιστύλιο, που διαχωρίζεται από την ανώτερη αίθουσα με έναν πλατύ τοίχο , συγκροτείται συνολικά από 140 οκταγωνικούς κίονες οι οποίοι είναι διευθετημένοι σε τρεις παράλληλες σειρές (παρόμοια κιονοστοιχία υπάρχει και στον ναό του Ιντέφ Β' στο Καρνάκ).
Ο ναός του εντουχοτέπ Β' δεν έχει αναστηλωθεί στην εντυπωσιακή μορφή, το ύψος και τις διαστάσεις που κάποτε είχε, και για αυτό ίσως δεν είναι τόσο γνωστός όσο ο διπλανός του "πολυφωτογραφημένος" ναός της Χατσεψούτ, που είναι σχεδόν πλήρως αποκατεστημένος.
Οι εμπνευσμένες και πολύ ενδιαφέρουσες αναπαραστάσεις του συγκροτήματος που σχεδίασε ο Ανρί Εντουάρ Ναβίλ βρίσκονται πολύ κοντά στην αρχική εικόνα του.
Το 1970, οι συμπληρωματικές ανασκαφές του Ντίτερ Άρνολντ έφεραν στο φως περισσότερα τρόφιμα που είχαν εναποτεθεί στον τάφο ως προσφορές, όπως ψωμί και πλευρά βοοειδών, καθώς επίσης και κάποια χάλκινα αντικείμενα, ένα σκήπτρο από φαγεντιανή και υφασμάτινα σεντόνια.
Αποτελούταν από μία υπαίθρια αυλή, μία υπόστυλη αίθουσα με 82 οκταγωνικούς κίονες και ένα ναΐσκο που στέγαζε το άγαλμα του βασιλιά Μεντουχοτέπ Β'.
Οι τίτλοι του φανερώνουν την επιθυμία του να συνδεθεί με τις παραδόσεις του Παλαιού Βασιλείου και να γνωστοποιήσει την καταγωγή του, αλλά και να διακηρύξει την κυριαρχία του σε Άνω και Κάτω Αίγυπτο.
Ο Μεντουχοτέπ Β' αναφέρεται κάποιες φορές και με ένα δεύτερο κύριο όνομα, το οποίο επίσης υποδηλώνει τη διάθεσή του να συνδεθεί με τους πρώτους Φαραώ της Αιγύπτου.
Στις συζύγους του Μεντουχοτέπ Β' που ενταφιάστηκαν στον νεκρικό ναό του αποδίδεται Νουβική καταγωγή, επειδή απεικονίζονται με τα φυσικά χαρακτηριστικά των Νούβιων, όπως το σκούρο δέρμα και η χαρακτηριστική κόμμωση.
"Μεντουχοτέπ" ήταν το προσωπικό όνομά του, αυτό που του δόθηκε μόλις γεννήθηκε, και το οποίο στα ιερογλυφικά αποδίδεται ως "--", με λατινικούς χαρακτήρες "", που σημαίνει "Ο Μοντού είναι ικανοποιημένος".
Για αυτούς τους λόγους ο Μεντουχοτέπ Β' θεωρείται ένας ιδιαίτερα σημαντικός Φαραώ, μία εξέχουσα προσωπικότητα, η προσφορά του οποίου είχε αναγνωριστεί και από τους συγχρόνους του οι οποίοι τον τιμούσαν για το έργο του.
Το Παλαιό Βασίλειο ήταν μία περίοδος ακμής για την Αίγυπτο, κάτι που αντικατοπτρίζεται ακόμη και σήμερα στα μνημεία της περιόδου, όπως για παράδειγμα στις Πυραμίδες της Γκίζας.
Τα ονόματα άλλων γυναικών που ταυτίζονται με "συζύγους" του φαραώ και βρέθηκαν ενταφιασμένες στο νεκρικό του μνημείο είναι Χενχενέτ , Καουίτ , Κεμζίτ και Σαντέ .
Ο Μεντουχοτέπ Β', απεικονίζεται με το Λευκό Στέμμα ως ηγεμόνας της Άνω Αιγύπτου, με το Διπλό Στέμμα ως ενοποιητής των δύο γεωγραφικών περιοχών, αλλά και με το Ερυθρό Στέμμα της Κάτω Αιγύπτου.
Από τον "Κανόνα του Τορίνο" είναι γνωστό ότι βασίλευσε επί 51 συναπτά έτη και από τη μακρά διάρκεια της βασιλείας του συμπεραίνεται ότι ανέβηκε στον θρόνο σε νεαρή ηλικία.
Το 1040 δολοφόνοι, υπό τις διαταγές τού Ραλφ, σκότωσαν τον κύριο παιδαγωγό τού νεαρού δούκα, τον Γιλβέρτο κόμη τού Μπριόν, όταν αυτός ίππευε κοντά στο Εσαφούρ.
Το 1043 ο Γουλιέλμος Α και οι σύμβουλοι και θείοι του Γουλιέλμος κόμης τού Ταλού και ο Μωζέρ αρχιεπίσκοπος τού Ρουέν αποφάσισαν να πείσουν τον Ραλφ να υποστηρίξει τον δούκα και το κατάφεραν.
Ο Ραλφ, τώρα διοικητής τού οτρατού τού δούκα, εκστράτευσε εναντίον τού Τουρστάν λε Γκοζ, που μαζί με τον βασιλιά της Γαλλίας κατείχαν το Φαλαίζ.
Ο μεγαλύτερος αδελφός του Ριχάρδος έλαβε την κομητεία τού Εβρέ και ο Ραλφ την κυριότητα τού Γκασέ στην Κάτω Νορμανδία· επίσης το Μπαβέν, Νογιόν-συρ-Ανντέλ, Γκραβενσόν & Εκουσέ.
Ο αρχιεπίσκοπος ήταν ικανός να κρατήσει τάξη στο δουκάτο της Νορμανδίας, αλλά όταν το 1037 απεβίωσε, άρχισαν εξεγέρσεις και ιδιωτικές διαμάχες.
Οι έφηβοι καταστρώνουν ένα σχέδιο σύμφωνα με το οποίο θα έβγαζαν το Φρέντυ από το κόσμο των ονείρων και θα τον ανάγκαζαν να αντιμετωπίσει το Τζέισον, μεταφέροντας το τελευταίο στη πλέον εγκαταλελειμμένη Κατασκήνωση Κρίσταλ Λέικ.
Ο Φρέντυ μονομαχεί με το Τζέισον στο κόσμο των ονείρων όπου οι δυνάμεις του τον κάνουν να αντιληφθεί ότι ο Τζέισον φοβάται το νερό μετά το θάνατο του από πνιγμό.
Η Λόρι ξυπνά και τραβά το Φρέντυ στο πραγματικό κόσμο, όπου τον αντικρύζει ο Τζέισον, ο οποίος συνειδητοποιεί πως ο Φρέντυ φοβάται τη φωτιά μετά το θάνατο του σε μια πυρκαγιά και το χρησιμοποιεί υπέρ του αναγκάζοντας τον να προχωρήσει σε φλεγόμενες εκτάσεις.
Στην αποβάθρα οι δύο δολοφόνοι χτυπούν ο ένας τον άλλο με καταστροφικά χτυπήματα, με το Τζέισον να κόβει το χέρι με τα μεταλλικά νύχια του Φρέντυ και το Φρέντυ να κόβει τα δάκτυλα του Τζέισον και να του τρυπάει τα μάτια.
Η Λόρι και ο Γουίλ ρίχνουν βενζίνη στην αποβάθρα και τη τυλίγουν στις φλόγες· αυτό κάνει τις δεξαμενές προπανίου να εκραγούν, ρίχνοντας τους δυο δολοφόνους μέσα στη λίμνη.
Ο Φρέντυ ξεφεύγει και προσπαθεί να σκοτώσει τη Λόρι και το Γουίλ, όμως ένας τραυματισμένος Τζέισον τον καρφώνει με ένα από τα μεταλλικά νύχια του κομμένου του χεριού και η Λόρι αποκεφαλίζει το Φρέντυ με το μεγάλο μαχαίρι του Τζέισον.
Η ταινία, μια μίξη των ταινιών Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες και Παρασκευή και 13, τις εγκαθιστά αναδρομικά σε ένα μοιρασμένο σύμπαν και βάζει τους εμβληματικούς κακούς των ταινιών τρόμου Φρέντυ Κρούγκερ και Τζέισον Βόρχις να αντιμετωπίσουν ο ένας τον άλλο.
Σε ένα άλλο μέρος, ο πρώην σύντροφος τη Λόρι, Γουίλ Ρόλινς και ο φίλος του Μαρκ Ντέιβις, που είναι ασθενείς στο Ψυχιατρικό Νοσοκομείο Ουέστιν Χιλς, παίρνουν το φάρμακο Υπνοσίλ για να καταστείλουν τα όνειρα τους λόγω της επαφής που είχαν με το Φρέντυ στο παρελθόν.
Ο Φρέντυ επιχειρεί να δολοφονήσει τη Γκιμπ μέσα σε ένα όνειρο της, όμως ο Τζέισον σκοτώνει εκείνη και άλλους συμμετέχοντες του πάρτι στο πραγματικό κόσμο· αυτό κάνει το Φρέντυ να συνειδητοποιήσει πως το δολοφονικό ξέσπασμα του Τζέισον θα του στερήσει τα θύματα του.
Στη ταινία, ο Φρέντυ έχει καταστεί μη ικανός να στοιχειώνει τα όνειρα των ανθρώπων, αφού οι κάτοικοι του Σπρίνγκγουντ του Οχάιο, τον έχουν ξεχάσει ως επί το πλείστον μετά το θάνατο και τη πτώση του στη κόλαση.
Παρόλο που ο Τζέισον προκαλεί αρκετό φόβο ώστε ο Φρέντυ να στοιχειώσει τη πόλη ξανά, εξοργίζει το Φρέντυ όταν του στερεί τα ενδεχόμενα θύματα του.
Αργότερα έρχεται ο Τρέι, ο σύντροφος της Γκιμπ, και ο φίλος του, Μπλέικ, τον οποίο η Κία προσπαθεί να φέρει κοντά με τη Λόρι, προς την απέχθεια της τελευταίας.
Μαθαίνοντας για το Υπνοσίλ, προσπαθούν να το κλέψουν από το Ουέστιν Χιλς· ο Φρέντυ καταλαμβάνει το Φρίμπεργκ, ωστόσο, ο οποίος πετάει το φάρμακο.
Είχε ακαθάριστα έσοδα $114 εκατομμύρια, κάνοντας τη ταινία τη πιο επιτυχημένη στο του Παρασκευή και 13 και τη δεύτερη πιο επιτυχημένη στο του Εφιάλτης στο Δρόμο με τις Λεύκες.
Η ταινία είναι εκείνη με τη τελευταία εμφάνιση του Ίνγκλαντ ως Φρέντυ Κρούγκερ, παρόλο που εμφανίστηκε ως Κρούγκερ σε ένα επεισόδιο της σειράς Οι Γκόλντμπεργκ.
Ο Φρέντυ Κρούγκερ, πλέον ανίσχυρος στη κόλαση αφού οι κάτοικοι του Σπρίνγκγουντ τον έχουν ξεχάσει, χρησιμοποιεί τις εναπομείνουσες δυνάμεις του για να επαναφέρει στη ζωή το Τζέισον Βόρχις.
Ο Φρέντυ τότε μεταμφιέζεται και παριστάνει τη μητέρα του Τζέισον και τον χειραγωγεί ώστε να σκοτώσει έφηβους στο Σπρίνγκγουντ για να προκληθεί φόβος και να μπορέσει να ανακτήσει τις δυνάμεις του.
Με τον Παναθηναϊκό γνώρισε μεγάλες επιτυχίες, φτάνοντας ως τον ημιτελικό του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ της σεζόν 1995-96, αποκλειόμενος τελικά από τον Άγιαξ στο δεύτερο παιχνίδι.
το λευκό Κερσί : ασβεστολιθικά εδάφη και εύφορα οροπέδια και κοιλάδες που χρησιμοποιούνται για καλλιέργειες, μεταξύ των οποίων δημητριακά, πεπόνια, δαμάσκηνα, καπνός.
Η περιφέρεια του Μοντωμπάν αποσπάστηκε από τον νομό Λοτ και αποτέλεσε τμήμα του νομού Ταρν-ε-Γκαρόν, που δημιουργήθηκε το 1808, αφαιρώντας από το νομό Λοτ σχεδόν το ένα τέταρτο της περιοχής του.
Ο νομός Λοτ δημιουργήθηκε στις 4 Μαρτίου 1790 κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, σύμφωνα με το νόμο της 22ας Δεκεμβρίου 1789, από την ιστορική επαρχία Κερσί, που αποτελούσε περιοχή της Γκιγιένης.
Συνορεύει με τους νομούς: βόρεια με το νομό Κορέζ, ανατολικά με τους Καντάλ και Αβερόν, νότια με τον Ταρν-ε-Γκαρόν, νοτιοδυτικά με τον Λοτ-ε-Γκαρόν και βορειοδυτικά με το νομό Ντορντόνι.
Επτά φυσικές περιοχές χαρακτηρίζουν ένα σύνολο γραφικών τοπίων, που διασχίζονται από τα ανατολικά προς τα δυτικά από δύο ποταμούς, τον Ντορνόνι προς τα βόρεια και τον Λοτ προς τα νότια.
Την 1η Ιανουαρίου 2016, η περιοχή Μιντί-Πυρηναία, στην οποία ανήκε ο νομός, συνενώθηκε με την περιοχή Λανγκεντόκ-Ρουσιγιόν και σχημάτισαν τη νέα διοικητική περιοχή Οξιτανία.
Όταν ο πατέρας τους αισθάνθηκε το τέλος του, ζήτησε να γίνει δημοκρατία στις Συρακούσες και έστειλε τη σύζυγό του Θεοξένα την Πρεσβύτερη και τα δύο τέκνα τους στη μητέρα της στην Αίγυπτο.
Όταν ο Φίλιππος απεβίωσε, η σύζυγός του Βερενίκη Α μετέβη στην εξαδέλφη τής μητέρας της Αντιγόνης, την Ευρυδίκη των Αντιπατριδών, σύζυγο τού Πτολεμαίου Α.
Ο Ταρακί μπορούσε να βασιστεί στην υποστήριξη τεσσάρων εξεχόντων αξιωματικών του στρατού στον αγώνα του εναντίον του Αμίν: τους Ασλάμ Βαταντζάρ, Σαγιέντ Μοχαμάντ Γκουλαμπζόι, Σερτζάν Μαζντοργιάρ και Ασαντουλάχ Σαρβαρί.
Αυτοί οι άνδρες είχαν προσχωρήσει στο Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα του Αφγανιστάν όχι για ιδεολογικούς λόγους, αλλά λόγω των υψηλών πολιτικών φιλοδοξιών τους.
Είχαν αναπτύξει επίσης στενή σχέση με τον Αλεξάντερ Πουζανόφ, τον σοβιετικό πρεσβευτή στο Αφγανιστάν, ο οποίος ήταν πρόθυμος να τους χρησιμοποιήσει κατά του Αμίν.
Μετά την εξέγερση της πόλης Χεράτ στις 17 Μαρτίου 1979, το Πολιτικό Γραφείο του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος του Αφγανιστάν και το Επαναστατικό Συμβούλιο ίδρυσαν το Ανώτερο Συμβούλιο Άμυνας της Πατρίδας, στο οποίο εξελέγη πρόεδρος ο Ταρακί ενώ ο Αμίν έγινε αντιπρόεδρος του.
Ως πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου, ο Αμίν είχε την εξουσία να εκλέγει κάθε μέλος του υπουργικού συμβουλίου, αλλά όλες οι επιλογές έπρεπε να εγκριθούν από τον αρχηγό του κράτους, τον Ταρακί.
Στην πραγματικότητα, μέσω αυτού του ελιγμού, ο Ταρακί μείωσε αποτελεσματικά την εξουσία του Αμίν, αναγκάζοντάς τον να παραιτηθεί από τον στρατό του Αφγανιστάν, προκειμένου να αναλάβει τις υποτιθέμενες βαρύτατες ευθύνες της νέας αλλά τελικά ανίσχυρης θέσης του.
Επιστρέφοντας στη Μόσχα στις 20 Μαρτίου, συναντήθηκε με τον Μπρέζνιεφ, τον Υπουργό Εξωτερικών Αντρέι Γκρόμικο και άλλους Σοβιετικούς αξιωματούχους.
Φημολογήθηκε ότι ο Καρμάλ ήταν παρών στη συνάντηση σε μια προσπάθεια να συνασπιστεί η συνιστώσα Χαλκ του Ταρακί με την Παρτσάμ εναντίον του Αμίν και των οπαδών του.
Κατά τη συνάντηση, ο Ταρακί πέτυχε στη διαπραγμάτευση μερικής σοβιετικής υποστήριξης, συμπεριλαμβανομένης της αναδιάταξης δύο σοβιετικών ένοπλων μεραρχιών στα σύνορα Σοβιετικής Ένωσης–Αφγανιστάν, την αποστολή 500 στρατιωτικών και πολιτικών συμβούλων και ειδικών και την άμεση παράδοση σοβιετικού οπλικού εξοπλισμού που πωλήθηκε κατά 25% χαμηλότερα από την αρχική τιμή.
Ωστόσο, οι Σοβιετικοί δεν ήταν ευχαριστημένοι από τις εξελίξεις στο Αφγανιστάν και ο Μπρέζνιεφ μετέδωσε στον Ταρακί την ανάγκη για ενότητα των κομμάτων.
Παρά την επίτευξη αυτής της συμφωνίας με τον Ταρακί, οι Σοβιετικοί συνέχισαν να διστάζουν να επέμβουν περαιτέρω στο Αφγανιστάν και επανειλημμένα αρνήθηκαν τη σοβιετική στρατιωτική επέμβαση στα σύνορα του Αφγανιστάν κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Ταρακί καθώς και αργότερα κατά τη διάρκεια της σύντομης διακυβέρνησης του Αμίν.
Στις κομματικές και τις κυβερνητικές συναντήσεις ο Αμίν αναφερόταν πάντοτε στον Ταρακί ως τον «Μεγάλο Ηγέτη», «Το Αστέρι της Ανατολής» ή τον «Μεγάλο Στοχαστή», μεταξύ άλλων τίτλων, ενώ στον Αμίν αποδόθηκαν τίτλοι όπως «Ο Αληθινός Οπαδός και Μαθητής».
Ο Αμίν αργότερα θα συνειδητοποιούσε ότι είχε δημιουργήσει ένα τέρας όταν η λατρεία προσωπικότητας που έμοιαζε με αυτή του Κιμ Ιλ-σονγκ και είχε κάνει τον Ταρακί να έχει υπερβολική αυτοπεποίθηση και να πιστεύει στη δική του λαμπρότητα.
Οι σχέσεις τους έφτασαν στα άκρα αργότερα εκείνο το έτος, όταν ο Ταρακί κατηγόρησε τον Αμίν για νεποτισμό, μιας και ο Αμίν είχε διορίσει πολλά μέλη της οικογένειας του σε υψηλόβαθμες θέσεις.
Μέσα σε μερικούς μήνες ο Ταρακί άρχισε να καταγγέλλει την κυβέρνηση του Αφγανιστάν υπό τον βασιλιά Ζαχίρ Σαχ και τον κατηγόρησε ότι ήταν αυταρχικός και δικτατορικός.
Επίσης, προκάλεσε αρνητικά σχόλια στις αρχές της πατρίδας του, οι οποίες τον απάλλαξαν από τη θέση του και τον διέταξαν να επαναπατριστεί, αλλά σύντομα τον αποδέσμευσε από την κράτησή του.
Τέσσερα χρόνια αργότερα, άρχισε να εργάζεται στην αμερικανική πρεσβεία στην Καμπούλ, αλλά αποχώρησε το 1963 για να επικεντρωθεί στην ίδρυση του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος του Αφγανιστάν, ενός κομμουνιστικού πολιτικού κόμματος.
Ο Ταρακί διορίστηκε Πρόεδρος του Επαναστατικού Συμβουλίου και Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου, διατηρώντας παράλληλα τη θέση του ως Γενικού Γραμματέα του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος.
Ο Καρμάλ έγινε Αναπληρωτής Πρόεδρος του Προεδρείου του Επαναστατικού Συμβουλίου ενώ ο Αμίν ορίστηκε Υπουργός Εξωτερικών και Αναπληρωτής Πρόεδρος του Υπουργικού Συμβουλίου.
Σύντομα προκλήθηκαν εσωτερικές διαμάχες και αρκετά εξέχοντα μέλη του Χαλκ κατηγόρησαν τη συνιστώσα του Παρτσάμ για συνωμοσία εναντίον της κυβέρνησης του Ταρακί.
Στη συνέχεια ξεκίνησε μια εκκαθάριση του Χαλκ και του Παρτσάμ με τα πιο σημαίνοντα μέλη των συνιστωσών να αποστέλλονται έξω τη χώρα: ο Καρμάλ έγινε Πρέσβης του Αφγανιστάν στην Τσεχοσλοβακία και ο Μοχαμάντ Νατζιμπουλάχ έγινε πρεσβευτής στο Ιράν.
Στις 19 Απριλίου 1978 δολοφονήθηκε ένας εξέχων αριστερός ονόματι Μιρ Ακμπάρ Χαϊμπέρ και η δολοφονία αποδόθηκε στο καθεστώς της Δημοκρατίας του Αφγανιστάν του Μοχάμεντ Νταούντ Χαν.
Ο Νταούντ, φοβούμενος ένα κομμουνιστικό πραξικόπημα, διέταξε τη σύλληψη ορισμένων ηγετών του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος, συμπεριλαμβανομένων των Ταρακί και Καρμάλ, ενώ άλλοι, όπως ο Χαφιζουλάχ Αμίν, βρίσκονταν σε κατ' οίκον περιορισμό.
Το Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα κατέλαβε γρήγορα τον έλεγχο και την 1η Μαΐου ο Ταρακί έγινε Πρόεδρος του Επαναστατικού Συμβουλίου, ένας ρόλος που κάλυπτε τις αρμοδιότητες τόσο του Προέδρου της χώρας όσο και του Επικεφαλής του Υπουργικού Συμβουλίου .
Στο ιδρυτικό συνέδριο του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος, το οποίο διοργανώθηκε στην οικία του στην περιοχή Καρτέ Τσαρ της Καμπούλ, ο Ταρακί επικράτησε σε μια ανταγωνιστική εκλογική διαδικασία του Μπαμπράκ Καρμάλ στη θέση του γενικού γραμματέα του κόμματος την 1η Ιανουαρίου 1965.
Ο Ταρακί υπήρξε υποψήφιος του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος του Αφγανιστάν κατά τις κοινοβουλευτικές εκλογές του Σεπτεμβρίου του 1965, αλλά δεν κατάφερε να εκλεγεί.
Οι κυριότερες διαφορές μεταξύ των συνιστωσών ήταν ιδεολογικές, με τον Ταρακί να υποστηρίζει τη δημιουργία ενός λενινιστικού κράτους, ενώ ο Καρμάλ ήθελε να δημιουργήσει ένα «ευρύ δημοκρατικό μέτωπο».
Ο Ταρακί υπέγραψε Εικοσαετή Συνθήκη Φιλίας με τη Σοβιετική Ένωση στις 5 Δεκεμβρίου 1978, η οποία επέκτεινε σημαντικά τη σοβιετική βοήθεια στο καθεστώς του.
Μετά την εξέγερση της Χεράτ, ο Ταρακί επικοινώνησε με τον Αλεξέι Κοσύγκιν, Πρόεδρο του Υπουργικού Συμβουλίου της ΕΣΣΔ, και ζήτησε «πρακτική και τεχνική βοήθεια με άνδρες και όπλα».
Ο Κόσυγκιν δεν ήταν θετικά διακείμενος προς την πρόταση βάσει των αρνητικών πολιτικών επιπτώσεων που θα είχε μια τέτοια ενέργεια για τη χώρα του και απέρριψε όλες τις περαιτέρω προσπάθειες του Ταρακί να ζητήσει τη βοήθεια από το σοβιετικό στρατό στο Αφγανιστάν.
Μετά την απόρριψη του Κοσύγκιν, ο Ταρακί ζήτησε βοήθεια από τον Λεονίντ Μπρέζνιεφ, Γενικό Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης και αρχηγό του κράτους, ο οποίος τον προειδοποίησε ότι η πλήρης σοβιετική παρέμβαση «θα ευνοούσε μόνο τους εχθρούς μας – τόσο τους δικούς σου όσο και τους δικούς μας».
Ο Μπρέζνιεφ επίσης συμβούλευσε τον Ταρακί να χαλαρώσει τις δραστικές κοινωνικές μεταρρυθμίσεις και να επιδιώξει ευρύτερη υποστήριξη για το καθεστώς του.
Η κυβέρνηση διαιρέθηκε μεταξύ των δύο συνιστωσών του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος: τους υποστηρικτές του Χαλκ (του οποίου ηγέτης ήταν ο Ταρακί και αποτελούσαν την πλειοψηφία), και τους υποστηρικτές του Παρτσάμ, που αποτελούσαν τη μειοψηφία.
Ξεκίνησε εκκαθάριση της κυβέρνησης και του κόμματος που οδήγησε σε πολλά υψηλόβαθμα μέλη του Παρτσάμ σε εκ των πραγμάτων εξορία με την ανάθεση να υπηρετούν στο εξωτερικό ως πρεσβευτές.
Παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του, ο Ταρακί αποδείχθηκε αδύνατος να πείσει τη Σοβιετική Ένωση να παρέμβει υπέρ της αποκατάστασης της πολιτικής τάξης.
Ο Νουρ Μουχαμάντ Ταρακί ήταν Αφγανός κομμουνιστής πολιτικός κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου ο οποίος διετέλεσε Πρόεδρος του Αφγανιστάν από το 1978 έως το 1979.
Το 1978, ο Ταρακί, μαζί με τον Χαφιζουλάχ Αμίν και τον Μπαμπράκ Καρμάλ υπήρξαν πρωτεργάτες της Εξέγερσης του Σαούρ και ίδρυσαν τη Λαϊκή Δημοκρατία του Αφγανιστάν.
Ήταν το μεγαλύτερο από τα τρία παιδιά και ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του στο σχολείο στη Νάουα πριν φύγει το 1932, σε ηλικία 15 ετών, για να εργαστεί στη Μουμπάι της Ινδίας.
Η πρώτη συνάντηση του Ταρακί με τον κομμουνισμό ήταν κατά τα νυχτερινά μαθήματα που παρακολουθούσε, όπου συναντήθηκε με μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ινδίας τα οποία τον εντυπωσίασαν με τις συζητήσεις τους για την κοινωνική δικαιοσύνη και τις κομμουνιστικές αξίες.
Ένα άλλο σημαντικό γεγονός ήταν η συνάντησή του με τον Χαν Αμπντούλ Γκαφάρ Χαν, έναν εθνικιστή και ηγέτη του Κινήματος του Κόκκινου Πουκάμισου στη γειτονική Ινδία με καταγωγή από τους Παστούν, που ήταν θαυμαστής των έργων του Βλαντιμίρ Λένιν.
Κατά την επίσκεψή του στη Σοβιετική Ένωση, τον Ταρακί υποδέχθηκε ο Μπόρις Πονομάρεφ, επικεφαλής του Διεθνούς Τμήματος του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης και άλλα μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης.
Τους μήνες μετά το πραξικόπημα, ο Ταρακί και ηγέτες των άλλων κομμάτων ξεκίνησαν κι άλλες ριζοσπαστικές μαρξιστικές πολιτικές που αμφισβήτησαν τόσο τις παραδοσιακές αφγανικές αξίες όσο και τις καθιερωμένες παραδοσιακές δομές εξουσίας στις αγροτικές περιοχές.
Ωστόσο, κυβερνούσε ένα έθνος με βαθιά ισλαμική θρησκευτική κουλτούρα και μακρά ιστορία αντίστασης σε κάθε είδος ισχυρού κεντρικού κυβερνητικού ελέγχου και συνεπώς πολλές από αυτές τις μεταρρυθμίσεις δεν υλοποιήθηκαν σε εθνικό επίπεδο.
Η λαϊκή δυσαρέσκεια των δραστικών αλλαγών του Ταρακί προκάλεσε έντονες αναταραχές σε όλη τη χώρα, περιορίζοντας τον κυβερνητικό έλεγχο σε μικρό μόνο χώρο.
Κατά την προηγούμενη διακυβέρνηση του Μοχάμεντ Νταούντ Χαν, ξεκίνησε ένα πρόγραμμα γραμματισμού που δημιουργήθηκε από την με στόχο την εξάλειψη του αναλφαβητισμού μέσα σε 20 χρόνια.
Η κυβέρνηση του Ταρακί προσπάθησε να μειώσει αυτό το χρονικό πλαίσιο από 20 σε 4 χρόνια, έναν μη ρεαλιστικό στόχο λόγω της έλλειψης καθηγητών και της περιορισμένης ικανότητας της κυβέρνησης να επιβλέψει μια τέτοια πρωτοβουλία.
Η πολιτιστική εστίαση του προγράμματος της κηρύχθηκε «άχρηστη» από τον Ταρακί, ο οποίος όμως επέλεξε να εισαγάγει πολιτικό προσανατολισμό χρησιμοποιώντας τα φυλλάδια του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος και τα αριστερά φυλλάδια ως βασικό υλικό ανάγνωσης.
Η κυβέρνηση του Ταρακί ξεκίνησε την πραγματοποίηση μεταρρύθμισης της γης την 1η Ιανουαρίου 1979, η οποία επιχείρησε να περιορίσει την έκταση της γης που μπορούσε να κατέχει μια οικογένεια.
Η ηγεσία του Αφγανιστάν πίστευε ότι η μεταρρύθμιση θα είχε λαϊκή απήχηση στον αγροτικό πληθυσμό ενώ θα εξασθενούσε τη δύναμη της μπουρζουαζίας.
Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης του Ταρακί στο συνέδριο του Κινήματος των Αδέσμευτων στην Κούβα, η Συμμορία των Τεσσάρων είχε λάβει μια αναφορά ότι ο Αμίν σχεδιάζει να τους συλλάβει ή να τους σκοτώσει.
Παρ' όλα αυτά, η Συμμορία των Τεσσάρων διατάχθηκε να δολοφονήσει τον Αμίν, και ο αρχηγός της Σαρβαρί επέλεξε τον ανιψιό του Αζίζ Ακμπαρί για την πραγματοποίηση της δολοφονίας.
Ωστόσο, ο Ακμπαρί δεν ενημερώθηκε ότι ήταν ο επιλεγμένος δολοφόνος ή ότι ήταν μυστική αποστολή και εμπιστεύτηκε τις πληροφορίες σε επαφές του στη σοβιετική πρεσβεία.
Η σχέση του με τον Αμίν δυσχεράνθηκε κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του, καταλήγοντας τελικά στην ανατροπή του Ταρακί στις 14 Σεπτεμβρίου 1979 και στη συνέχεια στη δολοφονία του στις 8 Οκτωβρίου κατόπιν εντολής του Αμίν.
Ωστόσο, η μεταρρύθμιση της γης εφαρμόστηκε σταδιακά στο πλαίσιο της μεταγενέστερης διακυβέρνησης του Καρμάλ, αν και η αναλογία της έκτασης που επηρεάστηκε από τη μεταρρύθμιση είναι ασαφής.
Οι παραδοσιακές πρακτικές που θεωρούνταν φεουδαρχικές—όπως η τοκογλυφία, η χρηματική αξία της νύφης και ο καταναγκαστικός γάμος—απαγορεύτηκαν και η ελάχιστη ηλικία δυνατότητας τέλεσης γάμου αυξήθηκε.
Ο Καρμάλ ανακλήθηκε από την Τσεχοσλοβακία, αλλά αντί να επιστρέψει στο Αφγανιστάν, κρυβόταν με την Αναχίτα Ρατεμπζάντ, φίλη του και πρώην πρέσβειρα του Αφγανιστάν στη Γιουγκοσλαβία, καθώς φοβόταν τυχόν εκτέλεση αν επέστρεφε.
Κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησής του, επόπτευσε τις δολοφονίες άοπλων πολιτών από το καθεστώς, συμπεριλαμβανομένης της εξέγερσης της Χεράτ του 1979 και της σφαγής της Κεράλα.
Κατά την διάρκεια των σπουδών του έπαιξε σε αρκετές παραστάσεις του θεάτρου Τέχνης, δουλεύοντας με σκηνοθέτες όπως τον Έυη Γαβριηλίδη, τον Νίκο Μαστοράκη, τον Κωστή Καπελώνη.
Με την πραγματοποίηση της μικρού μήκους ταινίας "Η Πυραμίδα", σε σκηνοθεσία Δημήτρη Παπαθανάση, πήρε το βραβείο "Α' ανδρικού ρόλου για το 2007" στον διαγωνισμό "Μικρές νύχτες" του περιοδικού "Σινεμά".
Με την πραγματοποίηση της μικρού μήκους ταινίας "Η πυραμίδα", σε σκηνοθεσία Δημήτρη Παπαθανάση, πήρε το βραβείο του "Α' ανδρικού ρόλου για το 2007" στον διαγωνισμό "Μικρές νύχτες" του περιοδικού Σινεμά.
Έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο το 2009 στην ταινία Νή, έπειτα ακολούθησαν οι ταινίες "Νή 2: Το κυνήγι του χαμένου θησαυρού" , "Ο Μαγικός Καθρέφτης" , "Πέντρο Νούλα" .
Στη συνέχεια, τον Οκτώβριο της ίδιας χρονιάς, εμφανίζεται στη σειρά της ΕΡΤ "Ποίος ήτον ο φονεύς του αδελφού μου", βασισμένη στο ομώνυμο αυτοβιογραφικό διήγημα του Γεωργίου Βιζυηνού.
Ακολούθησαν οι εμφανίσεις του στις σειρές Άμυνα Ζώνης και Αληθινοί Έρωτες το 2007 ενώ την επόμενη χρονιά έλαβε μέρος σε κάποια επεισόδια των σειρών Οι ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα και "Σε είδα".
Αυτοδίδακτος ζωγράφος, περνούσε αρκετές ώρες της παιδικής του ηλικίας ζωγραφίζοντας, κάνοντας μαθήματα αγγειοπλαστικής και παράλληλα κάνοντας στίβο και μπάσκετ.
Αρχές του 2022, ο Σόλων Τσούνης ενσαρκώνει τον Δάκη, στις "Άγριες Μέλισσες" του ΑΝΤ1, τον σκηνοθέτη που θα προτείνει στην Δρόσω να πρωταγωνιστήσει στην καινούρια του ταινία προκαλώντας πολλές αναταραχές στην ζωή της.
Βραβείο "Α' ανδρικού ρόλου για το 2007" στον διαγωνισμό "Μικρές νύχτες" του περιοδικού ΣΙΝΕΜΑ, με την ταινία μικρού μήκους: "Η Πυραμίδα", σε σκηνοθεσία Δημήτρη Παπαθανάση.
Το 2021 στην καθημερινή σειρά του ΑΝΤ1 Ήλιος ενσαρκώνει τον Άγγελο, έναν νέο χειρουργό, που έρχεται στην Καβάλα για να ενταχθεί στο προσωπικό του νοσοκομείου.
Ο Μαριάνο Μπάλο διέταξε την κατασκευή ενός θεάτρου που έγινε γνωστό σαν "Θέατρο Φερίνιο", αργότερα κατεδαφίστηκε και οικοδομήθηκε ξανά τη δεκαετία του 1960 και έμεινε γνωστό σαν "Σινέ Τεάτρο Γιούρο" ή "Θέατρο Κιέλο ντΑλκάμο".