polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Μέχρι το 1959, οι εκτελέσεις γίνονταν με σκοποβολή ή απαγχονισμό, όπως καθοριζόταν από τη καταδίκη του δικαστηρίου σε κάθε μεμονωμένη περίπτωση, αν και ο απαγχονισμός θεωρούταν πιο βίαιος και χρησιμοποιήθηκε λιγότερο συχνά.
Σύμφωνα με τις επίσημες στατιστικές, από το 1950 έως το 1958 υπήρξαν 229 θανατικές καταδίκες σε όλη τη Γιουγκοσλαβία, ενώ στο Μαυροβούνιο υπήρχαν μόνο μεταξύ δέκα και είκοσι.
Ο απαγχονισμός καταργήθηκε και ο μόνος νόμιμος τρόπος εκτέλεσης παρέμεινε η σκοποβολή, εκτελούμενος από ένα πλήθος οκτώ αστυνομικών, από τους οποίους μόνο οι 4 είχαν όπλα με πυρομαχικά.
Όταν εισήχθη ο ενιαίος Ποινικός Κώδικας για ολόκληρη τη χώρα , ο απαγχονισμός παρέμεινε ο μόνος νόμιμος τρόπος εκτέλεσης, με εξαίρεση τις ποινές που εκδίδονταν από στρατοδικεία, οι οποίες εκτελούνταν με σκοποβολή.
Σύμφωνα με τις επίσημες στατιστικές, την εικοσαετία 1920-1940 υπήρχαν 14 θανατικές καταδίκες και 5 εκτελέσεις στο Μαυροβούνιο (Την ίδια περίοδο, σε ολόκληρη τη Γιουγκοσλαβία έγιναν 904 καταδίκες και 291 εκτελέσεις).
Η τελευταία εκτέλεση πραγματοποιήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 1981 με πυροβολισμό και οι δύο τελευταίες θανατικές καταδίκες εκδόθηκαν στις 11 Οκτωβρίου 2001.
Το Μαυροβούνιο δεσμεύεται από τις ακόλουθες διεθνείς συμβάσεις που απαγορεύουν τη θανατική ποινή : Δεύτερο προαιρετικό πρωτόκολλο του Διεθνούς Συμφώνου για τα ατομικά και πολιτικά δικαιώματα , καθώς και τα πρωτόκολλα αριθ.
Το σύνταγμα της ΟΔ Γιουγκοσλαβίας εγκρίθηκε στις 25 Απριλίου 1992, καταργώντας τη θανατική ποινή για ομοσπονδιακά εγκλήματα (συμπεριλαμβανομένης της γενοκτονίας, των εγκλημάτων πολέμου, των πολιτικών και στρατιωτικών παραβάσεων), αλλά οι ομοσπονδιακές μονάδες διατηρούσαν το δικαίωμα να επιβάλλουν θανατική ποινή για εγκλήματα υπό τη δικαιοδοσία τους .
Από τον Απρίλιο του 1992, η Σερβία ανήκε στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας, η οποία απαρτιζόταν από δύο ομοσπονδιακές μονάδες - τη Σερβία και το Μαυροβούνιο.
Οι δύο τελευταίες θανατικές ποινές ψηφίστηκαν από το Ανώτερο Δικαστήριο στην Ποντγκόριτσα για τους Σλάβκο Ντέβιτς και Ράντε Άρσοβιτς , καταδικασμένοι για δολοφονία.
Το 1906 δημοσιεύτηκε στο Τσέτινιε ένα φυλλάδιο κατά της θανατικής ποινής και το 1907 ο υπουργός Δικαιοσύνης πληροφόρησε το Κοινοβούλιο ότι η επιθυμία του πρίγκιπα ήταν η κατάργηση της θανατικής ποινής στο Μαυροβούνιο, εκτός από την προδοσία.
που ήταν ύπατος: επεδίωξε να ανακαλέσει τον 10ετή διορισμό του Καίσαρα στη Γαλατία, που έγινε πριν από δύο έτη, και να επιστρέψει εκείνος χωρίς τον στρατό του, προσπαθώντας να σώσει τη δημοκρατία.
Παρεμπόδισε τον Καίσαρα από το να γίνει δεύτερη φορά ύπατος εν απουσία , επιμένοντας να επιστρέψει στη Ρώμη για να την αναλάβει, εγκαταλείποντας τα στρατεύματά του στη Γαλατία.
με τη βοήθεια άλλων συγκλητικών -όπως του Κικέρωνα που έγραψε τον λόγο Υπέρ Μαρκέλλου- ο Μάρκελλος μπόρεσε να μεσολαβήσει στον Καίσαρα υπέρ του ανιψιού του Μ.
Έγινε διάσημος με τον γάμο του με την αδελφή τού μέλλοντα Αυτοκράτορα Αυγούστου, την Οκταβία τη Νεότερη και ο γιος τους Μάρκος Κλαύδιος Μάρκελλος ήταν για ένα διάστημα ο αναμενόμενος διάδοχος του Αυγούστου.
Όλα τα μοντέλα 8 χρησιμοποιούν το σύστημα διεύθυνσης στροβιλισμού , ωστόσο το σύστημα διεύθυνσης με οδοντωτό τροχό χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά, στα μοντέλα των τεσσάρων κυλίνδρων και των έξι κυλίνδρων.
Οι επόμενες γενιές έχουν τροφοδοτηθεί από κινητήρες τεσσάρων κυλίνδρων, εξακύλινδρων, 8 και 10, οι οποίοι είναι είτε ατμοσφαιρικοί είτε υπερσυμπιεσμένοι.
Παρουσιάστηκε επίσης η εισαγωγή ελέγχου ευστάθειας , έλεγχος πρόσφυσης , χειροκίνητο κιβώτιο ταχυτήτων 6 σχέσεων και ρυθμιζόμενη απόσβεση .
Υπήρξε μια ασυνήθιστα μεγάλη ποικιλία κινητήρων που τοποθετήθηκαν κατά τη διάρκεια της καριέρας του, καθώς χρησιμοποιήθηκαν 9 διαφορετικές οικογένειες κινητήρων.
Η Σειρά 5 είναι ένα μεσαίο πολυτελές αυτοκίνητο της κατηγορίας , που κατασκευάζεται από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία από το 1972 και σήμερα βρίσκεται στην έβδομη γενιά του.
Η Ζα Ζα Γκαμπόρ υπήρξε μια από τις θρυλικές μορφές του Χόλυγουντ, αν και περισσότερο για την κοσμική της δραστηριότητα και τους εννέα γάμους της, παρά για το υποκριτικό της ταλέντο.
Συνολικά παντρεύτηκε 9 φορές και τις πρώτες 7 φορές πήρε διαζύγιο, ο 8ος στη σειρά γάμος της κηρύχθηκε άκυρος, επειδή ο προηγούμενος δεν είχε ακόμα διαλυθεί οριστικά, και ο 9ος γάμος της διατηρήθηκε έως τον θάνατό της.
Η καριέρα της Γκαμπόρ στον χώρο του θεάματος ξεκίνησε το 1934, όντας ακόμη μαθήτρια σε μια παράσταση οπερέτας στην Βιέννη, ενώ το 1936 ανακηρύχθηκε Μις Ουγγαρία.
Εμφανίστηκε σε περισσότερες από 30 ταινίες (ανάμεσα στις οποίες ξεχωρίζει η συμμετοχή της στην ταινία του Όρσον Γουέλς Το άγγιγμα του κακού), ενώ από τη δεκαετία του 1970 άρχισε να απορρίπτει μικρότερους ρόλους, καταλήγοντας να παίζει σε ταινίες χαμηλού κόστους.
ξεκινώντας έτσι έναν εμφύλιο πόλεμο, ο μεγαλύτερος αδελφός του Σέξτου, ο Γναίος ακολούθησε τον πατέρα τους στη διαφυγή του στην Ανατολή, όπως έκαναν οι περισσότεροι συντηρητικοί συγκλητικοί.
Μαζί με τον Μέτελλο Σκιπίωνα και τον Κάτωνα τον Νεότερο, τον αδελφό του Γναίο και άλλους συγκλητικούς, προετοιμάστηκαν να αντιτεθούν στον Καίσαρα και τον στρατό του ως το τέλος.
Ο Αντώνιος, ηγέτης των ανατολικών επαρχιών της Ρώμης, χρειαζόταν μεγάλο αριθμό λεγεώνων για την επερχόμενη εκστρατεία, η οποία θα απασχολούσε στρατό στη Μεσοποταμία, την Αρμενία και την Παρθία.
Το συμβάν δεν οδήγησε σε επιστροφή στην ομαλότητα, αλλά προκάλεσε άλλο εμφύλιο πόλεμο, όταν ο Οκταβιανός, ο Μάρκος Αντώνιος και ο Λέπιδος θέλησαν να εκδικηθούν τον φόνο του Καίσαρα με την καθυπόταξη όλης της αντιπολίτευσης.
Ο Σέξτος και ο Οκταβιανός κατηγόρησαν ο ένας τον άλλο για παραβίαση των όρων της συνθήκης του Μισένο, αλλά η τελευταία αφορμή ήταν η προσχώρηση του Μηνά και της Σαρδηνίας στον Οκταβιανό.
ο Οκταβιανός ηττήθηκε στη ναυμαχία της Μεσσίνας· τότε κάλεσε τους φίλους του Μάρκο Βιψάνιο Αγρίππα και Τίτο Στατίλιο Ταύρο, ταλαντούχους στρατηγούς.
Τα δύο αδέλφια μεγάλωσαν στη σκιά του πατέρα τους, ο οποίος ήταν ένας από τους μεγαλύτερους στρατηγούς της Ρώμης και αρχικά μη συντηρητικός πολιτικός, που μεταστράφηκε στην παραδοσιακή μερίδα, όταν ο Ιούλιος Καίσαρας έγινε απειλή.
Υπηρέτησε για δεύτερη θητεία από το 1983 έως το 1986 και ήταν επικεφαλής υπουργός μιας κυβέρνησης συνασπισμού με το Ηνωμένο Κόμμα υπό την ηγεσία του Γουίλαρντ Γουίτλι.
Κατά τη διάρκεια της θητείας του Ρόμνεϊ ως επικεφαλής υπουργού, τέθηκε σε ισχύ ο νόμος για τις διεθνείς εμπορικές επιχειρήσεις, ο οποίος ήταν υπεύθυνος κατά μεγάλο μέρος για την οικονομική ανάπτυξη του εδάφους.
Ενώ υπηρετούσε ως επικεφαλής υπουργός, ο Ρόμνεϊ ήταν ο κάτοχος του 99% μιας εταιρείας που ονομάζεται , η οποία είχε συνδεθεί με τη νομιμοποίηση εσόδων από ναρκωτικά.
Παρόλο που ο Ρόμνεϊ δεν εμπλεκόταν προσωπικά στο σύστημα νομιμοποίησης εσόδων από παράνομες δραστηριότητες, καθώς υπηρετούσε ως επικεφαλής υπουργός, το Νομοθετικό Συμβούλιο αποφάσισε να συζητήσει μια πρόταση δυσπιστίας.
Λόγω των νόμων περί αδειών εμπορίου στις Βρετανικές Παρθένες Νήσους, δεν είναι ασυνήθιστο οι εξέχοντες τοπικοί επιχειρηματίες να εμφανίζονται ως ιδιοκτήτες επιχειρήσεων, που δεν έχουν να κάνουν με τη λειτουργία της επιχείρησης.
Ωστόσο, στον Ρόμνεϊ δεν απονεμήθηκε το σύνηθες Τάγμα της Βρετανικής Αυτοκρατορίας που απονέμεται στους πολιτικούς ηγέτες στα βρετανικά υπερπόντια εδάφη από τη βασίλισσα.
Ήταν ο πρώτος πολίτης των Βρετανικών Παρθένων Νήσων που κατείχε τη θέση του Οικονομικού Γραμματέα και ήταν επίσης επιχειρηματίας ηγέτης στο έδαφος και στην περιοχή.
Ο επικεφαλής υπουργός Ορλάντο Σμιθ δήλωσε ότι ο θάνατος του Ρόμνεϊ σήμανε το τέλος μιας εποχής για τις Βρετανικές Παρθένες Νήσους, δηλώνοντας: "Η κοινότητά μας έχασε έναν ηγέτη και έναν ήρωα σήμερα".
Το 1986 ο κυβερνών συνασπισμός του Ρόμνεϊ έχασε την εξουσία έπειτα από την προκήρυξη πρόωρων εκλογών, αλλά επανεξελέγη και συνέχισε να υπηρετεί από τα έδρανα της αντιπολίτευσης για δύο συνεχόμενες θητείες.
Έπειτα από μια πρώιμη καριέρα ως δάσκαλος, σπούδασε οικονομικά στο Διαμερικανικό Πανεπιστήμιο του Πουέρτο Ρίκο και στη συνέχεια παρακολούθησε πρόγραμμα μεταπτυχιακού στα οικονομικά και τις πολιτικές επιστήμες στο Πανεπιστήμιο στην Νέα Υόρκη.
Βικτόρια Χάμιλτον ως Βασίλισσα Ελισάβετ, σύζυγος του Γεωργίου ΣΤ και μητέρα της Ελισάβετ, γνωστή ως Βασίλισσα Ελισάβετ η Βασιλομήτωρ, κατά τη διάρκεια της βασιλείας της κόρης της
Γκρεγκ Γουάιζ ως Λούις Μαουντμπάτεν, Πρώτος Κόμης Μαουντμπάτεν της Βιρμανίας, φιλόδοξος θείος του Φίλιππου και δισέγγονος της Βασίλισσας Βικτώριας
Άλεξ Τζένινγκς ως Δούκας του Ουίνδσορ, προηγουμένως Βασιλιάς Εδουάρδος Η, ο οποίος παραιτήθηκε του θρόνου υπέρ του νεότερου αδερφού του, του Μπέρτι, προκειμένου να νυμφευθεί την Ουάλις Σίμπσον· γνωστός στην οικογένειά του ως Ντέιβιντ
Η κριτική ομοφωνία της ιστοσελίδας επισημαίνει: «Δυνατές ερμηνείες και πολυτελής κινηματογράφηση κάνουν Το Στέμμα μία πρώτης τάξεως παραγωγή, άξια του σπουδαίου θέματός της».
Ο πρώτος κύκλος, στον οποίο η Κλερ Φόι απεικονίζει τη Βασίλισσα στα πρώτα χρόνια της βασιλείας της, περιγράφει γεγονότα μέχρι το 1955, με τον Ουίνστον Τσόρτσιλ να παραιτείται από Πρωθυπουργός και την αδερφή της Βασίλισσας, την Πριγκίπισσα Μαργαρίτα, να αποφασίζει να μην παντρευτεί τον Πίτερ Τάουνσεντ.
Η Κλερ Φόι πρωταγωνιστεί ως Βασίλισσα Ελισάβετ Β, ο Ματ Σμιθ ως Πρίγκιπας Φίλιππος, σύζυγος της Ελισάβετ, και η Βανέσα Κίρμπι ως Πριγκίπισσα Μαργαρίτα, αδερφή της Ελισάβετ.
Στο κύριο καστ περιλαμβάνονται, επίσης, οι ηθοποιοί Αϊλίν Άτκινς, Τζέρεμι Νόρθαμ, Βικτόρια Χάμιλτον, Μπεν Μάιλς, Γκρεγκ Γουάιζ, Τζάρεντ Χάρις, Τζον Λίθγκοου, Άλεξ Τζένινγκς και Λία Ουίλιαμς.
Ο πρώτος κύκλος της βρετανικής–αμερικανικής τηλεοπτικής σειράς Το Στέμμα, η οποία επικεντρώνεται στη ζωή και τη βασιλεία της Βασίλισσας Ελισάβετ Β, αποτελείται από 10 επεισόδια και κυκλοφόρησε από το στις 4 Νοεμβρίου του 2016.
Χάρη όμως στους επιδέξιους χειρισμούς του Ταλλεϋράνδου, που φρόντισε να συνάψει μυστικές συνθήκες με κάποιες από τις τέσσερις αυτές νικήτριες δυνάμεις εναντίον των άλλων, η ηττημένη Γαλλία παρακάθησε τελικά ως ίση ανάμεσά τους.
Πέντε μήνες μετά από την παραίτησή του, τον Νοέμβριο του 1799, μαζί με τον μικρότερο αδελφό του Ναπολέοντα, Λυσιέν Μποναπάρτ, συνέβαλαν στο πραξικόπημα της 18ης Μπρυμέρ, με το οποίο ο Ναπολέοντας ανέτρεψε το Διευθυντήριο και εγκαθίδρυσε το καθεστώς της Υπατείας.
Ο Ταλλεϋράνδος έγινε σύντομα υπουργός Εξωτερικών υπό τον Ναπολέοντα και πρωταρχικό σκοπό του έθεσε την ειρήνευση στην Ευρώπη, γεγονός που πέτυχε μετά από διαπραγματεύσεις με τα εμπόλεμα κράτη.
Συνέβαλε στην υλοποίηση των φιλόδοξων σχεδίων του Ναπολέοντα και άσκησε πιέσεις για την υπογραφή του Κονκορδάτου του 1801 ανάμεσα στον Ναπολέοντα και τον Πάπα Ζίο Ζ, με το οποίο αποκαταστάθηκε η θρησκευτική ειρήνη.
Τον Σεπτέμβριο του 1792, κατάφερε να διαφύγει στην Αγγλία μόλις στις αρχές των εκκαθαρίσεων του Σεπτεμβρίου, κινδυνεύοντας ο ίδιος καθώς ήταν οπαδός της συνταγματικής μοναρχίας.
Το 1807 ο Ταλλεϋράνδος, τρομαγμένος από την καταστροφή που έβλεπε να πλησιάζει, παραιτήθηκε από υπουργός Εξωτερικών, αν και ο αυτοκράτορας τον διατήρησε ως σύμβουλο .
Δεν εισακούονταν όμως πλέον οι συμβουλές του και έτσι, παρ'όλες τις αρνητικές εισηγήσεις του , ο Ναπολέοντας ενεπλάκη στον Πόλεμο της Ιβηρικής Χερσονήσου που άρχισε το 1808.
Τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου συνόδευσε τον Ναπολέοντα στο συνέδριο της Ερφούρτης, όπου ο Ταλλεϋράνδος είχε μυστικές συνομιλίες με τον τσάρο Αλέξανδρο και κατόπιν διατήρησε κρυφή αλληλογραφία τόσο με τη Ρωσία όσο και με την Αυστρία.
Ήταν επίσης αρνητικός στη γαλλική εκστρατεία στη Ρωσία το 1812 και από τότε απομακρύνθηκε οριστικά από τον Αυτοκράτορα, ο οποίος, μετά την καταστροφική υποχώρηση από τη Ρωσία, τον κάλεσε να αναλάβει πάλι τα καθήκοντά του στα τέλη του 1813 αλλά ο Ταλλεϋράνδος αρνήθηκε, καθώς ήδη σχεδίαζε την παλινόρθωση των Βουρβόνων.
Υπήρξε ο υπεύθυνος για τη διακοπή των σχέσεων μεταξύ Γαλλίας και ΗΠΑ λόγω του σκανδάλου που ξέσπασε επειδή είχε απαιτήσει από Αμερικανούς διπλωμάτες μεγάλα ποσά για δωροδοκία, γεγονός που το 1799 τον οδήγησε σε παραίτηση.
Λόγω της αναπηρίας στο ένα πόδι του από τραύμα, αποκλείστηκε από τη στρατιωτική καριέρα που θα ακολουθούσε, σύμφωνα με την οικογενειακή παράδοση, και στράφηκε στην εκκλησιαστική σταδιοδρομία.
Όταν ο Ναπολέοντας ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας το 1804, διόρισε τον Ταλλεϋράνδο μεγάλο αυλάρχη και αναπληρωτή εκλέκτορα με ετήσιο εισόδημα 300.000 φράγκα, που προστέθηκαν στα 400.000 που έπαιρνε ως υπουργός των Εξωτερικών.
Η καριέρα του ξεκίνησε κατά τη βασιλεία του Λουδοβίκου ΙΣΤ και εξελίχθηκε στα χρόνια της Γαλλικής Επανάστασης, στην εποχή του Ναπολέοντα, επί Λουδοβίκου ΙΗ και επί Λουδοβίκου Φίλιππου.
Τον Μάιο του 1789 ο Λουδοβίκος ΙΣΤ συγκάλεσε στις Βερσαλλίες τη συνέλευση των Γενικών Τάξεων, στην οποία συμμετείχαν αντιπρόσωποι των τριών τάξεων: των ευγενών, του κλήρου και της τρίτης τάξης.
Όταν η συνέλευση εξελίχθηκε σε επανάσταση, ο Ταλλεϋράνδος, που βρισκόταν εκεί ως αντιπρόσωπος και υπερασπιστής των προνομίων του κλήρου, συντάχθηκε με τους επαναστάτες.
Αυτός, όπως και ο Μιραμπώ, προωθούσαν την εθνικοποίησηση της εκκλησιαστικής περιουσίας και όταν αυτή ψηφίστηκε, ο Ταλλεϋράνδος απέκτησε τη φήμη ενός από τους επαναστατικούς αντιπροσώπους.
Ο Σαρλ-Μωρίς ντε Ταλλεϋράν, πρίγκηπας του Περιγκόρ και επί αυτοκρατορίας Βοναπάρτη πρίγκιπας του Μπενεβέντο, γνωστός στα ελληνικά ως Ταλλεϋράνδος, ήταν Γάλλος επίσκοπος, πολιτικός και διπλωμάτης, που κυριάρχησε στη γαλλική και ευρωπαϊκή πολιτική ζωή για μισό αιώνα.
Όταν οι Σύμμαχοι εισέβαλαν στο Παρίσι το 1814, ο τσάρος φιλοξενήθηκε στο μέγαρο του Ταλλεϋράνδου, ο οποίος τον έπεισε ότι η ειρήνη στην Ευρώπη θα εξασφαλίζονταν με την παλινόρθωση των Βουρβόνων, που είχαν ανατραπεί από τη Γαλλική επανάσταση.
Το 1791, η γαλλική κυβέρνηση τον έστειλε στη Αγγλία για να εξασφαλίσει την ουδετερότητα της γειτονικής χώρας στον σχεδιαζόμενο συνασπισμό Αυστρίας, Πρωσίας και Αγγλίας εναντίον της Γαλλίας.
Τον Μάιο του 1803, αγόρασε τον πύργο του Βαλενσαί στο κέντρο της Γαλλίας με την προτροπή του Ναπολέοντα, που αργότερα χρησιμοποιήθηκε ως τόπος φυλάκισης της ισπανικής βασιλικής οικογένειας το 1808-1813, μετά την εισβολή του Ναπολέοντα στην Ισπανία.
Το 1804 θεωρείται ότι συνήργησε σε ένα αποτρόπαιο έγκλημα: τη συκοφάντηση, την απαγωγή από έδαφος άλλου κράτους, την καταδίκη και εκτέλεση του δούκα ντΑνγκιέν, για τον οποίο πίστευαν ότι σχεδίαζε να δολοφονήσει τον Ναπολέοντα.
Κατά την είσοδο του Μαυροβουνίου στην Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας, ο επικεφαλής του Μαυροβουνίου, ο Μομίρ Μπουλάτοβιτς, ήταν πρώην κομμουνιστής και σύμμαχος του Σέρβου Προέδρου Σλόμπονταν Μιλόσεβιτς.
Ο Μπουλάτοβιτς βοήθησε τον Μιλόσεβιτς να αναλάβει τη διακυβέρνηση της Σερβίας κατά την Αντιγραφειοκρατική Επανάσταση, στην οποία αυτός και ο Μιλόσεβιτς απέκτησαν την εξουσία στις αντίστοιχες δημοκρατίες.
Στα τελευταία χρόνια της ΣΟΔΓ, ο Μπουλάτοβιτς υποστήριξε τις απαιτήσεις του Μιλόσεβιτς για το σύστημα "ένα μέλος, μία ψήφος" στο Συμβούλιο του Κομμουνιστικού Κόμματος, το οποίο θα έδινε αριθμητική υπεροχή στην ομάδα τους στο συμβούλιο.
Ο Μπουλάτοβιτς άρχισε να δείχνει απροθυμία να παραμείνει στην ένωση με τη Σερβία, όταν διάφορες χώρες όπως η Ιταλία προσέφεραν γρήγορη ένταξη για το Μαυροβούνιο στην Ευρωπαϊκή Κοινότητα σε περίπτωση απόσχισης από τη Γιουγκοσλαβία.
Η διαρκή ένωση του Μαυροβουνίου με τη Σερβία παρείχε νομιμότητα στη συνέχιση ενός Γιουγκοσλαβικού κράτους, σημαντικό για τη Σερβία καθώς η συνέχιση του Γιουγκοσλαβικού κράτους θα επιτρέψει στην ομοσπονδία να διεκδικήσει πρώην Γιουγκοσλαβική επικράτεια στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη και την Κροατία που κατοικείται από Σέρβους.
Με την πάροδο του χρόνου, η αυταρχική φύση του Προέδρου Μιλόσεβιτς και των συμμάχων του εντός της ομοσπονδίας προκάλεσε τους Μαυροβούνιους να στραφούν προς την ανεξαρτησία, δημιουργώντας παράλληλα μια αυξανόμενη επιθυμία για αλλαγή του καθεστώτος και υποστηρίζοντας την αντιπολίτευση στη Σερβία.
Η διαφωνία με τη Σερβία για την οικονομική πολιτική προκάλεσε το Μαυροβούνιο να υιοθετήσει το γερμανικό Μάρκο το 1996, ενώ περίμενε την Ευρωπαϊκή Κοινότητα να επισημοποιήσει το νέο Ευρωπαϊκό νόμισμα.
Αφού ο Μπουλάτοβιτς παραιτήθηκε από πρόεδρος του Μαυροβουνίου, το 1998 ο νέος πρόεδρος Μίλο Τζουκάνοβιτς ήταν κατά του Μιλόσεβιτς και έθεσε το Μαυροβούνιο στην πορεία προς την ανεξαρτησία.
Μετά την κατάρρευση της Σοσιαλιστικής Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας , το Μαυροβούνιο και η Σερβία αποφάσισαν να παραμείνουν στη Γιουγκοσλαβία και να ιδρύσουν την Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γιουγκοσλαβίας , η οποία υιοθέτησε δημοκρατικούς θεσμούς και εγκατέλειψε επίσημα τον κομμουνισμό.
Η διακήρυξη ανεξαρτησίας του Μαυροβουνίου το 2006 ολοκλήρωσε την ύπαρξη της Γιουγκοσλαβίας, η οποία το 2003 είχε μετονομαστεί σε Σερβία και Μαυροβούνιο.
ή μετά, παντρεύτηκε πρώτα τον Κόιντο Ατέριο ρήτορα και μετά τον Πόπλιο Κουινκτίλιο Βάρο στρατηγό, που νικήθηκε μαζί με τρεις λεγεώνες του το 9 μ.
Τον Ιούλιο του 2018 είχε ως μέλη 146 εθνικές ομοσπονδίες, τρεις από τις οποίες έχουν ανασταλεί, καθώς και δύο συνδεδεμένες ομοσπονδίες και τις ακόλουθες τέσσερις ηπειρωτικές ενώσεις:
Στη συνέχεια, στα μέσα Ιουνίου 2013, προσλήφθηκε ως προπονητής της Πρωταθλήτριας Μολδαβίας, Σερίφ Τιράσπολ, με την οποία κέρδισε το Σούπερ Καπ Μολδαβίας.
Αποτυγχάνοντας να ξεπεράσει το εμπόδιο της Ντιναμό Ζάγκρεμπ, ώστε να προχωρήσει περαιτέρω στη Φάση Ομίλων, κατόρθωσε να αποκλείσει τη Βοϊβοντίνα, κατά τη διάρκεια των πλέι οφ του Γιουρόπα Λγικ, προωθώντας τη Σερίφ στους ομίλους του Γιουρόπα Λιγκ 2013-14, για 2η φορά στην ιστορία του συλλόγου.
Το 2014, μετακόμισε στην Ελλάδα και ανέλαβε την ομάδα της Σούπερλιγκ, Εργοτέλη, αλλά απολύθηκε μετά τους δύο πρώτους αγώνες της σεζόν 2014-15, έχοντας υποστεί δύο απώλειες.
Το 2017, η Λινάρες Ντεπορτίβο βασίστηκε στο Φεράντο στις τελευταίες αγωνιστικές του πρωταθλήματος 2016-17, αλλά δεν μπορούσε να κάνει τίποτα για να αποτρέψει την υποβιβασμό της ομάδας.
Λίγο μετά, ο Φεράντο υπέβαλε την παραίτησή του, λόγω διαφωνιών στο σχεδιασμό του συλλόγου και ακολούθως, προσλήφθηκε από τον νεοϊδρυθέντα σύλλογο, Βόλο, στη Γ Εθνική, με τον οποίο κέρδισε την άνοδο στη Β Εθνική.
Αποφοίτησε από τη σχολή της Εσπανιόλ, όπου ήταν μεθοδολογικός συντονιστής και έκανε την πρακτική του στη Μπαρτσελόνα . Στη συνέχεια, πέρασε διαδοχικές περιόδους ως προπονητής στις Πρεμιά, Τεράσα και Οσπιταλέτ.
Από τη χημική ανάλυση των τριχών που βρέθηκαν σε τάφους, οι Έλληνες αναμείγνυαν οξείδιο του μολύβδου και υδροξείδιο του ασβεστίου, δυο ουσίες που όταν έρθουν σε επαφή με την κερατίνη της τρίχας της δίνουν σταθερό μαύρο χρώμα.
Στη σύγχρονη εποχή στην βαφή μαλλιών χρησιμοποιούνται δυο συστατικά το οξυζενέ και το χρώμα της βαφής εκ των οπίων το οξυζενέ είναι χρήσιμο για να ασπριστεί το μαλλί και να μπορέσει να μπει το χρώμα.
Τελικά, μετά από επανειλημμένες προσπάθειες για τη διοργάνωση ενός αγώνα που έπρεπε να έχει πραγματοποιηθεί από το 1998, η δήλωσε ότι η Πόλγκαρ είχε εκπέσει τον τίτλο της ο οποίος ήταν πλέον κενός.
Η επέτρεψε την επάνοδο της Γκαλιάμοβα στον κύκλο και διοργάνωσε έναν αγώνα μεταξύ αυτής και της Ζίε Ζουν για το Παγκόσμιο Σκακιστικό Πρωτάθλημα γυναικών 1999.
Αυτή τη φορά, η Γκαλιάμοβα ήταν πρόθυμη να παίξει επειδή το αρχικό αίτημά της ικανοποιήθηκε και η Ρωσία δέχτηκε να χρηματοδοτήσει τον μισό αγώνα, ο οποίος διεξήχθη στο Καζάν Ρωσίας και το Σενγιάνγκ Κίνας τον Αύγουστο 1999, όπου κέρδισε η Ζίε Ζουν με 8,5 - 6,5.
Ωστόσο, ενώ ο αγώνας με την Ζίε Ζουν είχε ήδη προγραμματιστεί, η Γκαλιάμοβα αντέδρασε επειδή είχε προγραμματιστεί να παιχτεί ολόκληρη η παρτίδα στην Κίνα, την έδρα της αντιπάλου της, με την αιτιολόγηση ότι μόνο η Κίνα προσφέρθηκε να φιλοξενήσει τον αγώνα.
Αλίσα Μιχαΐλοβνα Γκαλιάμοβα είναι μια ρωσίδα σκακίστρια, η οποία έχει στην κατοχή της τους τίτλους της Διεθνούς Μαιτρ και Γυναίκας Γκρανμαιτρ του .
Τον Δεκέμβριο 1997, κέρδισε στο Τουρνουά Υποψηφίων για το Παγκόσμιο Σκακιστικό Πρωτάθλημα Γυναικών που πραγματοποιήθηκε στο Χρόνινγκεν Ολλανδίας.
Ήταν προγραμματισμένο να παίξει μία παρτίδα με την Ζίε Ζουν, η οποία τερμάτισε δεύτερη, τον Αύγουστο 1998, και ο νικητής του αγώνα θα έπαιζε μία παρτίδα το Νοέμβριο 1998 με την Ζούζα Πόλγκαρ για το Παγκόσμιο Σκακιστικό Πρωτάθλημα γυναικών.
Μετά την γέννηση του γιου της, Τομ, τον Μάρτιο του 1999, η προσπάθησε εκ νέου να προγραμματίσει έναν αγώνα, αλλά αυτή τη φορά η Πόλγκαρ δεν μπορούσε να παίξει επειδή θήλαζε.
Έπαιξε για την ρωσική ομάδα που κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στη Σκακιστική Ολυμπιάδα 2010 Γυναικών, και για την ουκρανική ομάδα που κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Σκακιού Γυναικείων Ομάδων 1992.
Τον Μάρτιο 2006 η Γκαλιάμοβα έφτασε και πάλι στον τελικό του Παγκόσμιου Σκακιστικού Πρωταθλήματος Γυναικών του , όπου διαγωνίστηκε με την Ζου Γιούχουα.
Η Μαρία Φεντόροβνα επίσης ζήτησε να έχει μερικές αγροτικές κατασκευές, που θα της θύμιζαν αυτές γύρω από το ανάκτορο που μεγάλωσε στο , 40 μίλια από τη Βασιλεία· το ανάκτορο τότε ανήκε στο δουκάτο της Βυρτεμβέργης και τώρα στην Αλσατία.
Επίσης ένα πτηνοτροφείο σε μορφή κλασικού μικρού ναού, που μεταξύ των κιόνων υπήρχε συρματόπλεγμα και μέσα ήταν γεμάτο αηδόνια, καρδερίνες, ψαρόνια και ορτύκια.
Για το παλάτι ο Κάμερον σκέφτηκε να φτιάξει ένα εξοχικό μέγαρο, μάλλον βασισμένο σε μία ξυλογραφία του Παλλάντιο για τη βίλλα Τρισσίνο στο Μελέντο της Ιταλίας.
Το πρώτο ήταν ο ναός της Φιλίας, ένας κυκλικός δωρικός ναός με 16 κίονες που υποστήριζαν έναν χαμηλό θόλο· ο ναός περιείχε ένα άγαλμα της Αικατερίνης Β.
Το δεύτερο περίπτερο ήταν του Απόλλωνα: μία διπλή ημικυκλική κιονοστοιχία που υποβάσταζε ένα ημιθόλιο με σκοπό να τοποθετηθεί ένα άγαλμα, αντίγραφο του Απόλλωνα του Μπελβεντέρε.
Το περίπτερο τοποθετήθηκε στο κέντρο του πάρκου και έγινε με πορώδη λίθο με αδρό τελείωμα· έτσι οι επιφάνειες έμοιαζαν σαν να είχαν παλαιωθεί με τον καιρό.
Την ίδια εποχή κατασκευάστηκε ένα φράγμα για να δημιουργηθεί μία λίμνη, στην επιφάνεια της οποίας θα καθρεπτιζόταν η πρόσοψη του ανακτόρου, που ήταν από επάνω της.
Το 1780 η Αικατερίνη Β δάνεισε τον επίσημο αρχιτέκτονά της, τον Σκώτο Τσαρλς Κάμερον για τον σχεδιασμό ενός ανακτόρου σε μία πλαγιά λόφου με θέα προς τον ποταμό Σλαβυάνκα, κοντά στη θέση του Μαρίενταλ.
Ο Κεντ είχε εισάγει το στυλ του Παλλάντιο στην αγγλική αρχιτεκτονική με τον σχεδιασμό της κατοικίας Τσίσγουικ για λογαριασμό του Ρίτσαρντ Μπόυλ, κόμη του Μπάρλινγκτον.
Το 1777 γεννήθηκε ο Αλέξανδρος , γιος του Παύλου και η αυτοκράτειρα Αικατερίνη Β, για τον εορτασμό της γέννησης του εγγονού της, έδωσε στον Παύλο και τη σύζυγό του Μαρία Φεοντόροβνα μία έκταση εκατοντάδων εκταρίων δάσους κατά μήκος μίας στροφής του ποταμού Σλαβυάνκα, 4 χλμ.
Ο Παύλος και η Μαρία Φεοντόροβνα άρχισαν να δημιουργούν γραφικά "ερείπια", ένα κινεζικό κιόσκι, κινεζικές γέφυρες και κλασικούς ναούς με έναν κήπο αγγλικού τύπου, στυλ που είχε διαδοθεί στην Ευρώπη κατά το β' ήμισυ του 18ου αι.
Κατέκτησε το ασημένιο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2016, με επίδοση 7.07 - ξανά ρεκόρ Σερβίας - πίσω από τη Μπρίτνεϊ Ριζ.
Είναι η κάτοχος του χάλκινου μεταλλίου στους Θερινούς Ολυμπιακούς Αγώνες 2016 στο Ρίο ντε Τζανέιρο, με επίδοση 7.08, τότε επίδοση του ρεκόρ Σερβίας.
Το 2015, κατέκτησε το πρώτο της χρυσό μετάλλιο σε μεγάλη διοργάνωση στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2015, με επίδοση 6.98 και ρεκόρ Σερβίας.
Το πρώτο της μετάλλιο σε διοργάνωση ανωτέρου επιπέδου το πήρε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2013, όταν κατέκτησε το χάλκινο μετάλλιο με επίδοση 6.82 μέτρα, τότε ρεκόρ Σερβίας.
Η παρουσία του Πλακιδιανού ενέπνευσε την πόλη Αυγουστόντουνουμ Εντουόρουμ να εγκαταλείψει τον Βικτωρίνο και να δηλώσει την πρόθεσή της υπέρ του Κλαύδιου Γοτθικού.
Αυτό ανάγκασε τον Βικτωρίνο να βαδίσει νότια και να την πολιορκήσει, όπου έπεσε μετά από επτά μήνες, μετά το οποίο τα στρατεύματα του Βικτωρίνου λεηλάτησαν και κατέστρεψαν την πόλη.
Παραμένει μυστήριο γιατί ακριβώς ο Κλαύδιος δεν εξουσιοδότησε τον Πλακιδιανό, ωστόσο, εικάζεται ότι ο Κλαύδιος, ο οποίος ήταν πλήρως απασχολημένος είτε στην Ιταλία εναντίον των Αλαμαννών είτε στα Βαλκάνια εναντίον των Γότθων, δεν επιθυμούσε να ανοίξει ένα δεύτερο θέατρο επιχειρήσεων στη Γαλατία, το οποίο όχι μόνο θα απαιτούσε μια μεγάλη στρατιωτική προσπάθεια, αλλά θα απαιτούσε επίσης από τον Κλαύδιο να αναλάβει την ευθύνη για την υπεράσπιση των συνόρων του Ρήνου, αν είχε επιτύχει.
Μετά τη μηχάνευση του θανάτου του Μάριου, ο Βικτωρίνος ανακηρύχθηκε αυτοκράτορας από τα στρατεύματα που βρίσκονταν στην Αυγούστα Τρεβερόρουμ το φθινόπωρο του 269.
Κύριο μέλημά του ήταν να εμποδίσει τις δυτικές επαρχίες να υποταχθούν στην κεντρική εξουσία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, γεγονός που του έγινε σαφές από τις πρώτες εβδομάδες, όταν μόνο οι επαρχίες της Γαλατίας, της Γερμανίας και της Βρετανίας τον αναγνώρισαν.