polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Το όνομα Βερκιγγετόριξ προέρχεται από το γαλατικό πρόθεμα - (ετυμολογικά συγγενές του γερμανικού , λατινικού ή ελληνικού υπέρ), το ουσιαστικό (πολεμιστής, που σχετίζεται με τις ρίζες που σημαίνουν πέλμα, βήμα, έτσι πιθανώς «πεζικό»), και το , έτσι κυριολεκτικά σημαίνει είτε «μεγάλος βασιλιάς πολεμιστής» είτε «βασιλιάς μεγάλων πολεμιστών» Στον Βίο του του Καίσαρα, ο Πλούταρχος τον αναφέρει με το όνομα Ουεργενόριξ .
Το 1865, ο Ναπολέοντας Γ ανέθεσε ένα μνημείο του Βερκιγγετόριγος ύψους επτά μέτρων, το οποίο δημιούργησε ο γλύπτης Αιμέ Μιλέ στην περιοχή που θεωρείται ότι βρισκόταν η Αλέσια, 60 χλμ βορειοδυτικά της Ντιζόν, στην Βουργουνδία.
Οι Καρνούτοι, πιστεύοντας ότι ο Καίσαρ θα αργούσε να επιστρέψει στη Γαλατία λόγω πολιτικών αναταραχών στη Ρώμη, έκαναν την πρώτη κίνηση, σφάζοντας τους Ρωμαίους πολίτες που είχαν εγκατασταθεί στα εδάφη τους, συγκεκριμένα στο Κέναβο, κοντά στη σημερινή Ορλεάνη.
Ο Βερκιγγετόριξ υιοθέτησε την πολιτική της υποχώρησης σε φυσικές οχυρώσεις και εφάρμοσε τη στρατηγική της καμμένης γης, πυρπολώντας τις πόλεις και ερημώνοντας τη γη ώστε να εμποδίζει τον ανεφοδιασμό των ρωμαϊκών λεγεώνων.
Το εκπαιδευτικό αυτό ίδρυμα ξεκίνησε επίσημα τις εκπαιδευτικές του λειτουργίες τον Νοέμβριο του 1921, με απόφαση του Συμβουλίου Λαϊκών Επιτρόπων της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδίας Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών .
Αρχικά στόχευε στην εκπαίδευση κομμουνιστών από τις δυτικές περιοχές της Ρωσίας, όπου ζούσαν μειονότητες , αργότερα όμως διευρύνθηκε και οι σπουδαστές που δεχόταν προέρχονταν από την Κεντρική και Δυτική Ευρώπη, τις Σκανδιναβικές χώρες, τα Βαλκάνια, τις ΗΠΑ και τον Καναδά.
Το Κομμουνιστικό Πανεπιστήμιο Εθνικών Μειονοτήτων Δύσης ή , γνωστό επίσης ως Πανεπιστήμιο της Δύσης, ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του 1921 στη Μόσχα από την Κομμουνιστική Διεθνή , ως πυρήνας εκπαίδευσης κομμουνιστικών στελεχών, προορισμένων να αποτελέσουν τα ηγετικά στελέχη των ανά τον κόσμο κομμουνιστικών κομμάτων.
Τα μαθήματα περιελάμβαναν θεωρητικά και πρακτικά θέματα, όπως γνώση και ανάλυση της μαρξιστικής θεωρίας σε ανώτατο επίπεδο, οργανωτικά θέματα κομμάτων, μελέτη της επιστήμης του Δικαίου και της Διοίκησης, θεωρία και τακτικές της προλεταριακής επανάστασης, ανάλυση των προβλημάτων της σοσιαλιστικής πολιτικής θεώρησης, καθώς και οργανωτικά θέματα των εργατικών συνδικάτων και συνδικαλιστικών ενώσεων.
Οι λειτουργίες του ήταν παρόμοιες με εκείνες του Κομμουνιστικού Πανεπιστημίου Εργαζομένων Ανατολής που δεχόταν σπουδαστές κυρίως από την Ασία και την Ανατολική Ευρώπη.
Συμμετείχε έντονα στις πολιτικές και θρησκευτικές διαμάχες της εποχής του, σύμφωνα με το Βιλάνι, αλλά φαίνεται ότι παρέμεινε σε καλές σχέσεις με τους άρχοντες της Φλωρεντίας.
Γνώριζε πολλούς άλλους Ιταλούς συνθέτες του 14ου αιώνα, συμπεριλαμβανομένου του Λορέντσο ντα Φιρέντσε, με τον οποίο συνεργάστηκε στην Αγία Τριάδα, και τον Αντρέα ντα Φλορεντία, που γνώριζε στη δεκαετία του 1370.
Περίπου ή λίγο μετά το 1375, ο Αντρέα τον προσέλαβε ως σύμβουλο για να βοηθήσει στην κατασκευή του εκκλησιαστικού οργάνου στο σπίτι των μοναχών του τάγματος Σερβίτε στη Φλωρεντία.
Ο Λαντίνι βοήθησε επίσης στην κατασκευή του νέου οργάνου στα μοναστήρια του Ευαγγελισμού το 1379 και το 1387 συμμετείχε σε ακόμη ένα έργο κατασκευής οργάνων, αυτή τη φορά στον καθεδρικό ναό της Φλωρεντίας.
Οι σύγχρονοι μελετητές δεν αποδέχονται πλέον την ιδέα ότι ο Λαντίνι ήταν μέλος της οικογένειας Λαντίνι και προτιμούσαν να χρησιμοποιήσουν τα επίθετα ντα Φιρέντσε, το Φραντσέσκο των οργάνων και «Φραντσέσκο ο τυφλός» για να αναφερθούν στον συνθέτη.
Τα αποδεικτικά στοιχεία που τον συνδέουν με την οικογένεια μέσω του υποτιθέμενου πατέρα του, ο οποίος αναγνωρίστηκε από το Βιλάνι ως ζωγράφος που έζησε μια απλή ζωή, δεν γίνονται πλέον αποδεκτοί από ιστορικούς τέχνης.
Επομένως, δεν μπορεί πλέον να υποστηριχθεί ότι ο ζωγράφος Γιάκοποντελ Κασεντίνο ήταν ο πατέρας του ή ότι ο Κριστόφορο Λαντίνο ήταν ο μεγάλος ανιψιός του.
Στοιχεία στη μουσική του επισημαίνουν επίσης το εξής: έναμοτέτο από ένα ορισμένο «Φραντσέσκο» είναι αφιερωμένο στον Ανδρέα Κονταρίνι, Δόγη της Βενετίας .
Τυφλός από την παιδική ηλικία , αφοσιώθηκε στη μουσική από την αρχή της ζωής του και κατέκτησε πολλά όργανα, όπως το λαούτο, καθώς και την τέχνη του τραγουδιού, της ποίησης και της σύνθεσης.
Ο Βιλάνι στο χρονικό του γράφει επίσης ότι ο Λαντίνι ήταν εφευρέτης οργάνων, όπως ενός εγχόρδου που λεγόταν , που συνδυάζει τα χαρακτηριστικά του λαούτου και του ψαλτηρίου και πιστεύεται ότι είναι μια πρώιμη μορφή της μπαντούρα.
Πολλοί σύγχρονοι χρονογράφοι βεβαιώνουν τη φήμη του, όχι μόνο ως συνθέτη, αλλά κι ως τραγουδιστής, ποιητής, οργανοπαίχτης, φιλόσοφος κι αφοσιωμένος πολίτης της Φλωρεντίας, όπως ο Τζιοβάνι ντα Πράτο, στο βιβλίο του .
Η φήμη του ότι έπειθε ένα ακροατήριο να τον ακολουθεί χάρη στη μουσική του ήταν τόσο μεγάλη που οι συγγραφείς σημείωναν ότι "η γλυκύτητα των μελωδιών του ήταν τέτοια που οι καρδιές δάκρυζαν".
Οι λεπτομέρειες της ζωής του Λαντίνι είναι αραιές και λίγα γεγονότα μπορούν να τεκμηριωθούν με βεβαιότητα, αλλά γενικά έχει αρχίσει να διαμορφώνεται άποψη καθώς έγιναν περισσότερες έρευνες στα αρχεία της πόλης της Φλωρεντίας.
Τα περισσότερα από τα πρωτότυπα βιογραφικά στοιχεία προέρχονται από ένα βιβλίο του 1385 για διάσημους Φλωρεντινούς πολίτες από τον χρονογράφο της εποχής Φιλίππο Βιλάνι, που γεννήθηκε επίσης γύρω στο 1325.
Ο Φραντσέσκο ντέλι οργκάνι , ο Φραντσέσκο ιλ τσέκο , ή Φραντσέσκο ντα Φιρέντσε, που ονομάστηκε αργότερα Φραντσέσκο Λαντίνι ή Λαντίνο ήταν Ιταλός συνθέτης, οργανοπαίχτης, τραγουδιστής, ποιητής και κατασκευαστής οργάνων.
Προς τα τέλη της δεκαετίας του 1950 η αρχιτεκτονική μεγαλοπρέπεια των νέων σταθμών υπεχώρησε και η διακόσμηση μερικών σταθμών απλοποιήθηκε σε σχέση με τα αρχικά σχέδια.
Μια κοινή εμφάνιση (κοινώς γνωστή ως , δηλαδή «σαρανταποδαρούσα», από αρχικά σχέδια με 40 τσιμεντένιες κολώνες σε δύο σειρές) υιοθετήθηκε για όλους τους νέους σταθμούς, που είχαν πλέον μεταξύ τους διαφορές μόνο στο χρώμα του μαρμάρου και των πλακιδίων.
Διανεμήθηκαν 55 χιλιάδες έγχρωμες αφίσες (που εξεθείαζαν το Μετρό της Μόσχας ως το ταχύτερο και με τους περισσότερους επιβάτες στον κόσμο) και 25 χιλιάδες αντίγραφα των «Τραγουδιών των Χαρούμενων Κατακτητών του Μετρό».
Αυτό το μπαράζ δημοσιότητας από τη σοβιετική κυβέρνηση τόνιζε την ανωτερότητα του Μετρό της Μόσχας έναντι όλων των άλλων μετρό των καπιταλιστικών χωρών και τον ρόλο του ως προτύπου για το σοβιετικό μέλλον.
Τα πρώτα σχέδια για ένα σύστημα μετρό στη Μόσχα χρονολογούνται από την εποχή της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, αλλά αναβλήθηκαν εξαιτίας του Α Παγκόσμιου Πολέμου, της Οκτωβριανής Επανάστασης και του μετέπειτα Ρωσικού Εμφύλιου.
Το 1923 το Δημοτικό Συμβούλιο της Μόσχας ίδρυσε το Γραφείο Σχεδιασμού Υπόγειου Σιδηροδρόμου στην Επιτροπή Αστικών Σιδηροδρόμων της Μόσχας, το οποίο διεξήγαγε προκαταρκτικές μελέτες και ως το 1928 είχε αναπτύξει ένα πρόγραμμα για την πρώτη γραμμή, από το Σοκόλνικι μέχρι το κέντρο της πόλεως.
Τον Ιούνιο του 1931 λήφθηκε η απόφαση για την έναρξη της κατασκευής τυ Μετρό της Μόσχας από την Κεντρική Επιτροπή του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης.
Τον Ιανουάριο του 1932 εγκρίθηκε το σχέδιο για τις πρώτες γραμμές του και στις 21 Μαρτίου 1933 η σοβιετική κυβέρνηση ενέκρινε ένα σχέδιο δέκα γραμμών με συνολικό μήκος διαδρομών 80 χιλιόμετρα.
Επιπλέον, έδινε στη σταλινική προπαγάνδα ένα μέσο ελέγχου του πληθυσμού με το δέος που δημιουργούσε στον λαό, μαζί και μία εκτίμηση για τη σοβιτική ρεαλιστική τέχνη.
ο σταθμός της Πλατείας Σβερντλόφ διακοσμήθηκε με ανάγλυφες κεραμικές αναπαραστάσεις της καθημερινής ζωής των σοβιετικών λαών, ενώ τα ανάγλυφα στον σταθμό του αθλητικού συγκροτήματος του Σταδίου της Δυναμό δόξαζαν τον αθλητισμό και τη φυσική ρώμη του νέου «Σοβιετικού Ανθρώπου».
Δύο διαδρομές προστέθηκαν τότε στο δίκτυο: το 1943 η Τεατράλναγια–Αφτοζαβόντσκαγια με τρεις σταθμούς, περνώντας με σήραγγα κάτω από τον ποταμό Μόσκοβα, και το 1944 η Κούρσκαγια–Παρτιζάνσκαγια με 4 σταθμούς.
Ακόμα και το Υπουργικό Συμβούλιο της ΕΣΣΔ μετακόμισε τα γραφεία του στις αποβάθρες του σταθμού Μαγιακόφσκαγια, από όπου ο Στάλιν έκανε δημόσιες ομιλίες σε αρκετές περιστάσεις.
Η Γραμμή Κολτσεβάγια ωστόσο σχηματίζει έναν βρόχο με περιφέρεια 20 χιλιομέτρων, που ενώνει αυτές τις ακτίνες, ενώ και η Κεντρική Κυκλική Γραμμή της Μόσχας σχηματίζει έναν μεγαλύτερο κύκλο, περιφέρειας 54 χιλιομέτρων, που εξυπηρετεί τον ίδιο σκοπό.
Οι γραμμές Φιλιόφσκαγια, Μπούτοφσκαγια και η Κεντρική Κυκλική Γραμμή της Μόσχας είναι οι τρεις γραμμές που βρίσκονται εξ ολοκλήρου ή κατά το μεγαλύτερο μήκος τους στην επιφάνεια του εδάφους.
Οι Σοβιετικοί εργαζόμενοι πραγματοποίησαν την κατασκευή και φιλοτέχνησαν τα έργα τέχνης, αλλά τα βασικά σχέδια μηχανικού, οι διαδρομές και τα σχέδια κατασκευής δουλεύτηκαν από ειδικούς του Μετρό του Λονδίνου.
Οι Βρετανοί συνέστησαν κατευθείαν τη διάνοιξη σηράγγων αντί ορυγμάτων που καλύπτονταν μετά, τη χρήση κλιμακοστασίων αντί γιγάντιων ανελκυστήρων, τις διαδρομές και τον σχεδιασμό του τροχαίου υλικού.
Η μυστική αστυνομία ωστόσο συνέλαβε αρκετούς Βρετανούς μηχανικούς για κατασκοπία επειδή είχαν αποκτήσει μία σε βάθος γνώση της φυσικής τοπογραφίας της Μόσχας.
Το χρώμα, που δείχνεται σε χάρτες και πινακίδες, είναι ο κοινός τρόπος ταυτοποιήσεως της γραμμής, εκτός από τα πράσινα και μπλε των γραμμών Καχόφσκαγια, Ζαμοσκβορέτσκαγια, Λιουμπλίνσκο-Ντμίτροφσκαγια και Μπούτοφσκαγια .
Κατά τη διάρκεια μιας διαδρομής, ο επόμενος σταθμός ανακοινώνεται από ανδρική φωνή όταν ο συρμός κατευθύνεται προς το κέντρο της Μόσχας και από γυναικεία φωνή όταν κατευθύνεται προς τα έξω (στην κυκλική Γραμμή Κολτσεβάγια η ανδρική φωνή αντιστοιχεί στη δεξιόστροφη πορεία και η γυναικεία φωνή στην αριστερόστροφη).
Η μέση απόσταση μεταξύ δύο διαδοχικών σταθμών είναι 1,7 χιλιόμετρο, η μικρότερη απόσταση είναι μεταξύ των σταθμών Βύσταβοτσναγια και Μεζντουναρόντναγια , ενώ η μεγαλύτερη είναι μεταξύ των σταθμών Κρυλάτσκογιε και Στρογκινό .
Το Μετρό της Μόσχας είναι σύστημα αστικών σιδηροδρόμων, που εξυπηρετεί τη Μόσχα και τις γειτονικές δορυφορικές πόλεις Κοτέλνικι, Κρασνογκόρσκ, Λιούμπερτσι και Ρέουτοφ.
Λειτούργησε για πρώτη φορά το 1935 με μία γραμμή μήκους 11 χιλιομέτρων και 13 σταθμούς, ως το πρώτο σύστημα υπόγειου σιδηροδρόμου στη Σοβιετική Ένωση.
Σήμερα, έχει συνολικά 300 σταθμούς (μαζί με την Κεντρική Κυκλική Γραμμή της Μόσχας και το μονορέιλ) και συνολικό μήκος διαδρομών 507,8 χιλιόμετρα (μαζί με την Κεντρική Κυκλική Γραμμή της Μόσχας και το μονορέιλ), μήκος που το καθιστά το όγδοο μακρύτερο στον κόσμο και το μεγαλύτερο σε μήκος μετρό εκτός Κίνας.
Μεταξύ των βασικών κινήτρων ήταν η απόδειξη ότι ένα σοσιαλιστικό μετρό μπορούσε να ξεπεράσει τις καπιταλιστικές σχεδιάσεις υπόγειων σιδηροδρόμων.
Κατά τη δεκαετία του 1930 ήταν ιδιαιτέρως σημαντικό για τη Σοβιετική Ένωση να επιτύχει ο σοσιαλισμός βιομηχανικά, τεχνολογικά και καλλιτεχνικά, καθώς τότε ο καπιταλισμός περνούσε κρίση με τη Μεγάλη Οικονομική Ύφεση.
Το φιλόδοξο πρώτο Πενταετές σχέδιο του Στάλιν διευκόλυνε την ταχεία εκβιομηχάνιση, με σκοπό τον αναπροσανατολισμό μιας αγροτικής κοινωνίας προς τη βιομηχανία.
Το πενταετές είχε σημαντικό ρόλο στην ολοκλήρωση του Μετρό της Μόσχας: χωρίς την εκβιομηχάνιση, η Σοβιετική Ένωση δεν θα διέθετε τις πρώτες ύλες που απαιτούσε η κατασκευή του.
Με τους ανακλαστικούς μαρμάρινους τοίχους, τις ψηλές οροφές και τους μεγαλόπρεπους πολυελαίους, πολλοί σταθμοί του Μετρό της Μόσχας έχουν παρομοιασθεί με «τεχνητούς υπόγειους ήλιους».
Οι πρώτες γραμμές κατασκευάσθηκαν με βάση το γενικό σχέδιο της Μόσχας που είχε καταρτίσει ο Λάζαρ Καγκανόβιτς μαζί με τους διαχειριστές του προγράμματος από τη δεκαετία του 1930 μέχρι τη δεκαετία του 1950 και το Μετρό έφερε το όνομά του μέχρι το 1955 .
Εν μέρει εξαιτίας αυτής της σχέσεως, το σχέδιο του σταθμού Γκαντς Χιλ του μετρό του Λονδίνου, που ολοκληρώθηκε πολύ αργότερα, θυμίζει έντονα σταθμό του μετρό της Μόσχας.
Γνωστός και με το προσωνύμιο «Σιδηρούς Κομισάριος», ο Καγκανόβιτς μοιραζόταν με τον Στάλιν την ενεργητικότητα, τον φανατισμό, την ικανότητα δραματοποίησης με τον λόγο και κινητοποίησης των εργαζόμενων ώστε το έργο να προχωρεί γρήγορα.
Η ομάδα του πειραματίσθηκε με διάφορα υλικά (συχνότερα τον ορείχαλκο, το αλουμίνιο, το ατσάλι και το θολό γυαλί) και μεθόδους βελτιστοποιήσεως της τεχνικής.
Στο δοκίμιό του «Φωτιστικά και αρχιτεκτονική, 1930-1950» περιγράφει λεπτομερώς τους μεγαλειώδεις πολυελαίους που εγκαταστάθηκαν στους σταθμούς Καλούζσκαγια και Ταγκάνσκαγια:
Είναι το μετρό που εξυπηρετεί τον μεγαλύτερο αριθμό επιβατών στην Ευρώπη , τον μεγαλύτερο αριθμό επιβατών από όλες τις χώρες εκτός Ασίας και, λόγω της εντυπωσιακής αρχιτεκτονικής αισθητικής των σταθμών του, αποτελεί τουριστικό αξιοθέατο το ίδιο.
Η έναρξη του Ψυχρού Πολέμου οδήγησε στην κατασκευή ενός βαθέος τμήματος στη Γραμμή Αρμπάτσκο-Ποκρόφσκαγια, οι σταθμοί του οποίου σχεδιάζονταν ως καταφύγια στην περίπτωση πυρηνικού πολέμου.
Μετά την ολοκλήρωση της γραμμής το έτος 1953, οι επάνω γραμμές μεταξύ της Πλατείας της Επαναστάσεως και του σταθμού Κίεβσκαγια έκλεισαν και ξανάνοιξαν το 1958 ως μέρος της Γραμμής Φιλιέφσκαγια.
Στη μετέπειτα ανάπτυξη του Μετρό δεν χρησιμοποιήθηκε πλέον ο όρος «στάδια», αν και κάποτε οι σταθμοί που άνοιξαν το διάστημα 1957-1959 αναφέρονται ως το «πέμπτο στάδιο».
Το Μετρό της Μόσχας ήταν απαραίτητο για να εξυπηρετηθεί η εισροή αγροτικών πληθυσμών που μετανάστευσαν στην πόλη τη δεκαετία του 1930, καθώς ο πληθυσμός της Μόσχας αυξήθηκε από 2,16 εκατομμύρια το 1928 σε 3,6 εκατομμύρια το 1933.
Οι μοναδικές εξαιρέσεις βρίσκονται όλες στη Γραμμή Φιλιέφσκαγια και είναι οι σταθμοί Βύσταβοτσναγια, Μεζντουναρόντναγια, Στουντέντσεσκαγια, Κουτούζοφσκαγια, Φιλί, Μπαγκρατιόνοφσκαγια, Φιλιόφσκι Παρκ και Πιονέρσκαγια, οι οποίοι επιτρέπουν μόνο συρμούς με 6 οχήματα (περιλαμβάνονται όλοι οι επιφανειακοί σταθμοί της γραμμής, εκτός του Κούντσεφσκαγια, που δέχεται και συρμούς με 8 βαγόνια).
Σταθμοί όπως οι Κομσομόλσκαγια, Κίεφσκαγια, Μαγιακόφσκαγια και άλλοι που δημιουργήθηκαν μετά το 1935, κατά τη δεύτερη φάση εξελίξεως του δικτύου, αποτελούν τουριστικά αξιοθέατα, με τη φωτογενή αρχιτεκτονική τους, τους μεγάλους πολυελαίους τους και την πλούσια διακόσμησή τους, που είναι ασυνήθιστα στοιχεία για ένα σύστημα αστικής μεταφοράς.
Το δεύτερο στάδιο ολοκληρώθηκε προπολεμικά: Τον Μάρτιο του 1938 μία διακλάδωση ξεκίνησε από τον σταθμό Αρμπάτσκαγια και έφθασε στον σταθμό Κούρσκαγια (σήμερα στην μπλε Γραμμή Αρμπάτσκο-Ποκρόφσκαγια.
Μετά το τέλος του πολέμου το 1945 άρχισαν τα έργα του τέταρτου σταδίου του Μετρό, που περιελάμβαναν τη Γραμμή Κολτσεβάγια, ένα βαθύ τμήμα της Γραμμής Αρμπάτσκο-Ποκρόφσκαγια και τέλος μία επιφανειακή επέκταση έως την Περβομάισκαγια.
Με την αγορά εισιτηρίου πολλαπλών διαδρομών υπάρχει έκπτωση ανά διαδρομή έως και 33%, ενώ τα παιδιά κάτω των επτά ετών μπορούν να ταξιδεύουν δωρεάν συνοδευόμενα από γονιό τους.
Παρόμοιος διαγωνισμός που έγινε αργότερα το ίδιο έτος από την πληθοποριστική εταιρεία ντιζάιν «», απέδωσε καλύτερα αποτελέσματα, αλλά κανένα δεν έγινε επισήμως αποδεκτό από τους υπεύθυνους του Μετρό.
Οι συρμοί που δρομολογούνται στις γραμμές Ζαμοσκβορέτσκαγια, Καλούζσκο-Ρίζσκαγια, Ταγκάνσκο-Κρασνοπρέσνενσκαγια, αλίνινσκαγια, Σερπουχόφσκο-Τιμιριάζεφσκαγια και Λιουμπλίνσκο-Ντμίτροφσκαγια έχουν οκτώ οχήματα, στη γραμμή Σακόλνιτσεσκαγια έχουν επτά οχήματα και στις γραμμές Κολτσεβάγια και Καχόφσκαγια έξι.
Οι γραμμές Φιλιέφσκαγια και Αρμπάτσκο-Ποκρόφσκαγια είχαν συρμούς με 6 και 7 οχήματα, αλλά πλέον έχουν συρμούς με 4 και 5 βαγόνια άλλου τύπου .
Δεν είναι γνωστός ο δημιουργός αυτού του λογότυπου, πιθανώς όμως να ήταν κάποιος από τους αρχιτέκτονες των πρώτων σταθμών (Σαμουήλ Κράβετς, Ιβάν Ταρανόφ και Ναντέζντα Μπύκοβα.
Τον Μάρτιο του 1937 η διακλάδωση αυτή επεκτάθηκε προς τα δυτικά σε έναν νέο σταθμό, τον Κίεβσκαγια, οπότε για πρώτη φορά γραμμή του μετρό διέσχισε τον ποταμό Μόσλοβα, πάνω στη γέφυρα Σμολένσκυ.
Με την εξαίρεση των σταθμών της Κεντρικής Κυκλικής Γραμμής της Μόσχας, από τους υπόλοιπους 224 σταθμούς οι 88 είναι υπόγειοι μεγάλου βάθους, οι 123 υπόγειοι μικρού βάθους, οι 12 είναι επιφανειακοί και οι 5 υπερυψωμένοι.
Ωστόσο, οι μετεπιβιβάσεις σε άλλα μέσα μαζικής μεταφοράς δεν καλύπτονται από το εισιτήριο ή τις κάρτες του μετρό, μόνο στη μικρή διαδρομή του μόνορεϊλ, αρκεί να μην έχει περάσει το όριο των 90 λεπτών.
Το κυρίως μετρό συνδέεται με το Μονορέιλ της Μόσχας, μία γραμμή μήκους 4,7 χιλιομέτρων με 6 σταθμούς, που συνδέει από τον Ιανουάριο του 2008 τους σταθμούς Τιμιργιάζεφσκαγια και .
Και άλλοι σταθμοί εξοπλίσθηκαν με ισχυρές στεγανές πύλες και συστήματα διατηρήσεως της ζωής, ώστε να λειτουργήσουν ως πυρηνικά καταφύγια αν χρειαζόταν.
Ο διάδοχος, σύμφωνα με τον Κατάλογο των Ασσύριων Βασιλιάδων, είναι ο Αντάμου ενώ μετά τον Τουντίγια και τον Αντάμου έχουν καταγραφεί άλλοι περίπου δεκατρείς βασιλιάδες: Γιάνγκι, Σουχλάμου, Χαρχάρου, Μαντάρου, Ίμσου, Χάρσου, Ντιντάνου, Χάνα, Ζουάμπου, Νουάμπου, Αμπάζου, Μπέλου και Αζάραχ.
Ωστόσο, έχει παρατηρηθεί ότι μια Βαβυλωνιακή επιγραφή που αναφέρει την προγονική καταγωγή του Χαμουραμπί της Βαβυλώνας φαίνεται να έχει αντιγράψει τα ίδια ονόματα από το Τουντίγια μέχρι τον Νουάμπου, αν και σε μεγάλο βαθμό κατεστραμμένη μορφή: Το όνομα του Τουντίγια ενώνεται με αυτό του Αντάμου και εμφανίζεται εκεί ως Τουμπτιγιαμούτου.
Ο Τούντιγια ή Τούντια είναι ο παλαιότερος Ασσύριος βασιλιάς που αναφέρεται στον κατάλογο των Ασσύριων βασιλιάδων, και ο πρώτος από τους δεκαεπτά βασιλιάδες που ζούσαν σε σκηνές.
Στο επάνω αριστερό μέρος της μπροστινής πλευράς, το όνομα της Κυπριακής Δημοκρατίας εκτυπώνεται στα αγγλικά, στα ελληνικά και στα τουρκικά ) και βρίσκεται στα δεξιά ενός μικρού θυρεού στην απόχρωση του γκρι.
Μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως ταξιδιωτικό έγγραφο κατά την επίσκεψη σε χώρες της Ευρώπης , τη Ρωσία, την Τουρκία και την Ουκρανία), καθώς και στα γαλλικά υπερπόντια εδάφη, τη Μοντσεράτ και τη Γεωργία.
Ο Σινιγιάρβ εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο με ποιήματα το 1989, σε μια συλλογή με άλλα τρία βιβλία ποίησης από τους Τόνου Τρουμπέτσκι, Ρίνγκο Ρίνγκβεε και Μαρτ Βαλγιατάγκα.
Ο Καρλ Μάρτιν Σινιγιάρβ γεννημένος στις 4 Ιουνίου του 1971 στο Τάλιν, Εσθονική ΣΣΔ, Σοβιετική Ένωση είναι Εσθονός δημοσιογράφος και ποιητής.
Ο Πτολεμαίος ήταν γιος τού Ιόβα Β της Νουμιδίας & μετά της Μαυριτανίας και της Κλεοπάτρας Σελήνης Β, κόρης τού Μάρκου Αντωνίου και της Κλεοπάτρας Ζ της Αιγύπτου.
Μετά την δεκαετία του 1730, ιδιοκτήτης ήταν ο Φράντσισεκ Μακσιμίλιαν Οσολίνσκι, ενώ, στη συνέχεια, ο Μίχαλ Κάζιμιρζ Ράτζιβιλ, ο οποίος προχώρησε στην ανακατασκευή του παλατιού βάση ροκοκό αρχιτεκτονικής, πιθανώς βάση αρχιτεκτονικών σχεδίων του Γιόχαν Ζίγκμουντ Ντέιμπελ.
Το παλάτι ανεγέρθηκε προς το 1680, πιθανώς βάση αρχιτεκτονικών σχεδίων του Τίλμαν φαν Γκάμερεν, για λογαριασμό του υψηλόβαθμου αξιωματούχου και βασιλικού γραμματέα Στάνισλαβ Κλάινπολτ.
Το παλάτι, στη συνέχεια, πωλήθηκε, το 1685, στον Γιάν Ντόμπρογκοστ Κρασίνσκι, το 1698, στον Αντρζέι Χρίζοστομ Ζαλούσκι, ενώ, στις αρχές του 18ου αιώνα, πωλήθηκε στον Επίσκοπο του Πλοκ, Αντρζέι Στάνισλαβ Κόστκα Ζαλούσκι.
Το Παλάτι των Τεσσάρων Ανέμων , επίσης γνωστό ως Παλάτι Τέππερ, είναι ροκοκό αρχιτεκτονικής παλάτι στην πρωτεύουσα της Πολωνίας, Βαρσοβία, επί του αριθμού 38/40 της .
Η ομάδα ποδοσφαίρου έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών του 1971 και εξακολουθεί να είναι η μόνη ελληνική ομάδα ποδοσφαίρου που έφτασε ποτέ στον τελικό μίας μεγάλης ευρωπαϊκής διοργάνωσης.
000 οπαδοί πήγαν στο Βελιγράδι για να δουν τον Παναθηναϊκό εναντίον του, τότε πολύ δυνατού, Ερυθρού Αστέρα, ενώ 20.000 ταξίδεψαν στο Στάδιο Γουέμπλεϊ του Λονδίνου για τον τελικό εναντίον του Άγιαξ.
Λόγω της επιτυχίας της ποδοσφαιρικής ομάδας του Παναθηναϊκού στις Ευρωπαϊκές Διοργανώσεις, ξεκίνησε εκ νέου η λειτουργία ορισμένων συνδέσμων υποστηρικτών, ενώ άλλοι οπαδοί αποφάσισαν να ιδρύσουν τους δικούς τους συνδέσμους.
Αμέσως μετά την ίδρυση του, ο σύνδεσμος θα συμμετείχε σε πολλούς εκτός έδρας αγώνες με δικούς του ηγέτες και πολύ συχνά θα επικρίνει τη διοίκηση και τους ιδιοκτήτες του Παναθηναϊκού.
Αξιοσημείωτοι σύνδεσμοι ήταν οι: Αμπελόκηποι, Ζωγράφου, Πατήσια, Γκύζη, Πετράλωνα, Χολαργό, Περιστέρι, Νίκαια-Κορυδαλλός, Πάτρα και πολλοί άλλοι, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι ακόμα ενεργοί μέχρι και σήμερα.
Παρά την έλλειψη ενός ενιαίου ονόματος, οι σύνδεσμοι θα συναντιούνταν συχνά για να συζητήσουν διάφορα πράγματα, όπως την απόδοση και τη διοίκηση της ομάδας, διάφορα ταξίδια για αγώνες εκτός έδρας και εξασφάλιση εισιτηρίων για τους αγώνες εντός έδρας.
Από το 1962-63 υπήρχαν οι σκέψεις για την ίδρυση ενός ενιαίου συνδέσμου υπό την ονομασία της θύρας του σταδίου όπου συναντήθηκαν οι πιο αφοσιωμένοι οπαδοί της ομάδας, αλλά εκείνη τη στιγμή υπήρχαν πολλές δυσκολίες.
Στη συνέχεια, το 1966, μετά από πολλή προσπάθεια, ο Σύνδεσμος Φίλων Παναθηναϊκού Αθλητικού Ομίλου «Η Θύρα 13» λειτούργησε για πρώτη φορά στις 19 Νοεμβρίου του 1966, στην οδό Κολωνού 68 στην Αθήνα.
Την εποχή εκείνη ήταν ένας σύνδεσμος όπως όλοι οι υπόλοιποι, αλλά η διαφορά ήταν ότι το όνομά του θα γινόταν ένα σημαντικό κομμάτι της ιστορίας του Παναθηναϊκού.
Στις 27 Νοεμβρίου 1966, λίγες ημέρες μετά την ίδρυση της Θύρας 13, ένα λεωφορείο που μετέφερε οπαδούς του Παναθηναϊκού από Αθήνα στη Βέροια συνετρίβη, με αποτέλεσμα το θάνατο δύο οπαδών του συλλόγου, το Γιώργος Κόσκορο και το Δημήτρη Σαραντάκο, ο οποίος ήταν ένα από τα ιδρυτικά μέλη της Θύρας 13.
Μέχρι το 1978 υπήρχαν 52 σύνδεσμοι υποστηρικτών του Παναθηναϊκού που λειτουργούσαν σε όλη την Ελλάδα, όταν οι αντίπαλοι του Ολυμπιακού, είχαν μόνο λίγους συνδέσμους σε λειτουργία.
Το 1976, κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης για την 10η επέτειο της Θύρας 13, οι οπαδοί του Παναθηναϊκού τίμησαν τους οπαδούς που είχαν πεθάνει διατηρώντας ενός λεπτού σιγή στη μνήμη τους.
Η Θύρα 13 είναι το όνομα του συνδέσμου στην Ελλάδα , ο οποίος αποτελείται από πολλές ομάδες υποστηρικτών του πολυ-αθλητικού συλλόγου Παναθηναϊκός ΑΟ.
Η Θύρα 13 έχει μέλη από όλη την Ελλάδα και με την πάροδο των χρόνων έχει γίνει μέρος του συλλόγου, επηρεάζοντας τις αποφάσεις του συλλόγου και ακολουθώντας τον σύλλογο σε όλες τις πιθανές περιστάσεις.
Η θύρα 13 ήταν επίσης ένα μέρος για τους φτωχότερους οπαδούς και υποστηρικτές της ομάδας, με τα καθίσματα να μην είναι αριθμημένα, σε αντίθεση με το υπόλοιπο στάδιο και τα καθίσματα .
Η Θύρα 13 έχει μια πολύ ισχυρή αδελφοποίηση με τους οπαδούς της Ραπίντ Βιέννης, τους , από το 2001, όταν ο Παναθηναϊκός έπαιξε εναντίον της Στουρμ Γκρζ για Τσάμπιονς Λιγκ 2000-01.
Για να οργανώσουν εκδρομές για τους εκτός έδρας αγώνες και άλλες εκδηλώσεις, οι διάφοροι σύνδεσμοι φιλάθλων συνήθιζαν να γράψουν στις δύο εφημερίδες που διαβάζονται περισσότερο από τους φιλάθλους του Παναθηναϊκού εκείνη την περίοδο, την Αθλητική Ηχώ και τα Παναθηναϊκά Νέα.
Στα επόμενα χρόνια η Θύρα 13 επεκτάθηκε και σημαίες με το όνομα και τα λογότυπα της άρχισαν να εμφανίζονται στα ευρωπαϊκά στάδια, καθώς και στα ελληνικά, ενώ το γήπεδο της Λεωφόρου ξεχείλιζε με ανθρώπους στη μεγάλη πλειοψηφία των αγώνων.
Η ιστορία χρησιμοποιεί τον λογοτεχνικό κανόνα των τριών, που εκφράζεται σε αυτή την περίπτωση ως ένα «τρισδιάστατο», καθώς το τρίτο σπίτι του τρίτου γουρουνιού αποδεικνύεται ότι είναι το μόνο που είναι επαρκές για να αντισταθεί στον λύκο.
Ένας μεγάλος κακός λύκος φυσά τα σπίτια των πρώτων δύο γουρουνιών, που ήταν φτιαγμένα από άχυρο και ξύλο αντίστοιχα, αλλά δεν κατάφερε να καταστρέψει το τρίτο σπίτι του γουρουνιού, που ήταν κατασκευασμένο από τούβλα.
Πολλές εκδόσεις των τριών μικρών γουρουνιών έχουν αναδημιουργηθεί ή έχουν τροποποιηθεί με τα χρόνια, μερικές φορές καθιστώντας τον λύκο έναν καλό χαρακτήρα.
Στη συνέχεια προσπαθεί να ξεγελάσει το γουρουνάκι για να βγει από το σπίτι, ζητώντας του να τον συναντήσει σε διάφορα μέρη, αλλά κάθε φορά το γουρουνάκι υπερέχει σε εξυπνάδα.
Τέλος, ο λύκος αποφασίζει να μπει από την καμινάδα, οπότε το γουρουνάκι παγιδεύει τον λύκο σε ένα καζάνι με βραστό νερό, κλείνει το καπάκι, στη συνέχεια τον μαγειρεύει και τον τρώει.
Σε ορισμένες εκδοχές, ο πρώτος και ο δεύτερος μικρός χοίρος δεν καταβροχθίζονται από τον λύκο, αφού κατεδαφίσει τα σπίτια τους, αλλά αντ' αυτού τρέχουν στο σπίτι του αδελφού τους και αφού ο λύκος πέσει κάτω από την καμινάδα είτε πεθαίνει, όπως στο αρχικό, είτε φεύγει και δεν επιστρέφει ποτέ για να φάει τα τρία γουρουνάκια, που επιβιώνουν και στις δύο περιπτώσεις.
Σε αυτό, στον ρόλο του λύκου είναι ένας κυνηγός σκύλων με νοτιοαμερικάνικη προφορά προσπαθώντας να πιάσει τον και τους αδελφούς του, τον και τον , να τα βάλει στο άσυλο για αδέσποτα σκυλιά.
Η τελευταία αποτυχημένη προσπάθεια που επιχείρησε ήταν το "πηγαίνει στην τηλεόραση", που παίζει έναν καουμπόη στην τηλεοπτική εκπομπή που παρακολουθούν τα κουτάβια.