polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Μια έρευνα έδειξε ότι το κτίριο δεν ήταν πλέον κατάλληλο για αυτό το σκοπό που είχε και δεν συμμορφώνεται με τους σύγχρονους κανονισμούς σε περίπτωση πυρκαγιάς και τις απαιτήσεις προσβασιμότητας.
Το πανεπιστήμιο τότε ανέθεσε στην Γκουόθμι Σίγκελ και συνεργάτες , μια επιχείρηση υπό την ηγεσία ενός πρώην σπουδαστή του Ρούντολφ, να αναλάβει το έργο ανακαίνισης και επέκτασης με κόστος ύψους 126 εκατομμυρίων δολαρίων προσδίδοντας στο κτίριο μεγαλύτερη αξία.
Τα προηγούμενα σχέδια ανακαίνισης από Σκίντμορ, Όουινγκς και Μέριλ , Ρίτσαρντ Μάιερ και Μπέγιερ Μπλάιντερ Μπέλ τέθηκαν σε λειτουργία.
Συγκεκριμένα, αφαιρέθηκαν τα επίπεδα που προστέθηκαν στην ανακατασκευή του μετά την πυρκαγιά, εισάγοντας τα ακριβή τζάμια που είχαν σχεδιαστεί και αποκατέστησαν το σκυρόδεμα.
Το πορτοκαλί και γκρίζο χρωματικό σχέδιο του Ρούντολφ τιμάται με την επανατοποθέτηση ενός έντονου πορτοκαλί χαλιού που διατρέχει το κτίριο και με την τοποθέτηση νέων επίπλων.
Η Σχολή Τέχνης μετακόμισε στο δικό της κτίριο και το οικοδόμημα υπόκειται σε προσθήκη και ανακαίνιση με σκοπό την αποκατάστασή του σύμφωνα με το σχέδιο που αρχικά οραματίστηκε ο Ρούντολφ.
Το καινούργιο κτίριο θα αποκαταστήσει το ρετιρέ στον τελευταίο όροφο, ένα αποσυναρμολογημένο σαλόνι σπουδαστών και τις κατεστραμμένες γέφυρες που θα συνδέονται με το νέο τμήμα ιστορίας της τέχνης.
Η κύρια είσοδος είναι από πίσω, από τη πλευρά του δρόμου, προσπελαύνεται μέσω ενός μεταβατικού χώρου και ενός κλιμακοστασίου ανάμεσα σε δύο μπετονένιες κολώνες με το οποίο διεσδύουν βαθιά στη μάζα του κύριου όγκου .
Τριάντα επτά αλλαγές στο επίπεδο φιλοξενούν λειτουργικές και κυκλοφοριακές περιοχές και, δεδομένου ότι τα τοιχώματα υποβαθμίζονται, αυτά καθορίζονται κυρίως από τα δαπέδα και οροφές.
Αυτό είναι σαφώς ένας σημαντικός παράγοντας στο σχεδιασμό του κτιρίου, καθώς συμβάλλει στον μεταβαλλόμενο χαρακτήρα και το πως επιδρά στην ψυχολογία ο χώρος.
Εσωτερικά το κτίριο είναι οργανωμένο γύρω από έναν κεντρικό πυρήνα που ορίζεται από τέσσερις μεγάλες κολώνες σκυροδέματος που, όπως και οι εξωτερικοί πύργοι, είναι κοίλες για να φιλοξενήσουν μηχανικές εγκαταστάσεις.
Σε δύο βυθισμένα επίπεδα, βασικά στούντιο σχεδιασμού και αίθουσες διδασκαλίας περικλείουν ένα κεντρικό αμφιθέατρο που αφορά μαθήματα περί κριτικής της αρχιτεκτονικής, θέμα κρίσιμο για την εκπαίδευση νέων αρχιτεκτόνων.
Πάνω από αυτό, με τη δυνατότητα να κοιτάξει κανείς προς τα κάτω στην περιοχή ανάγνωσης, είναι ένας διώροφος κεντρικός εκθεσιακός χώρος, με διοικητικά γραφεία στον ημιώροφορο του.
Μεταβαίνοντας από το τέταρτο επίπεδο, είναι ο πιο μεγαλοπρεπής χώρος: μια “αρχιτεκτονική ζώνη”σε πέντε επίπεδα, καθεμία από τις οποίες συνδέεται με μερικά σκαλοπάτια, ένα μεμονωμένο στοιχείο το οποίο όμως αποτελεί και τμήμα ενός μεγαλύτερου χώρου, πάνω από το οποίο υπάρχουν δύο παράλληλες ενδιάμεσες ζώνες , που συνδέονται με γεφυρώσεις .
Μεταξύ των τεσσάρων κεντρικών πύργων, δύο φεγγίτες μεγαλώνουν σαν γιγαντιαίοι φωταγωγοί, εισάγωντας το φυσικό φως στο κέντρο του χώρου που τις δέχεται και στις τέσσερις πλευρές μέσω των περιμετρικών υαλοπινάκων.
Το Κτίριο Τέχνης και Αρχιτεκτονικής Γέιλ ή Κτίριο & γνωστό και ως Ρούντολφ Χολ , γνωστό και ως είναι ένα από τα παλαιότερα και πιο γνωστά παραδείγματα της αρχιτεκτονικής των μπρουταλτιστών στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Το Κτίριο Τέχνης και Αρχιτεκτονικής του Πανεπιστημίου Γέιλ σχεδιάστηκε το 1963 από τον γνωστό αρχιτέκτονα του κινήματος του μοντερνισμού, που έπειτα έγινε πρύτανης της σχολής αρχιτεκτονικής το διάστημα 1958-1965, Πολ Ρούντολφ, με σκοπό να φιλοξενεί ένα συνδυασμένο πρόγραμμα σπουδών τέχνης και αρχιτεκτονικής, συμπεριλαμβανομένου του γραφικού σχεδιασμού και του πολεοδομικού σχεδιασμού.
Η ιδιαίτερη του θέση ως πελάτης αλλά και ως αρχιτέκτονας του έδωσε την ευκαιρία να διερευνήσει μια νέα καινοτόμα κατεύθυνση για την αρχιτεκτονική που εξακολουθεί να διχάζει τις γνώμες.
Θεωρείται ένα από τα σημαντικότερα έργα του,το οποίο έχει ανακαινιστεί πλήρως, επεκταθεί και αποκατασταθεί η κατασκευή σύμφωνα με την αρχική του πρόθεση το 1963, παρέχοντας χώρο για το τμήμα Ιστορίας της Τέχνης.
Όταν το κτίριο εγκαινιάστηκε, εγκωμιάστηκε ευρέως από κριτικούς και ακαδημαϊκούς, και έλαβε πολλά βραβεία κύρους, συμπεριλαμβανομένου του Βραβείου Τιμής από το Αμερικανικό Ινστιτούτο Αρχιτεκτόνων.
Ο Ρούντολφ έχει επικριθεί για τις σοβαρές λειτουργικές ανεπάρκειες του κτιρίου: ότι έβαλε τις περιοχές που τον ενδιέφεραν λιγότερο στο υπόγειο, ότι οι ζωγράφοι είναι ενοχλημένοι από το νότιο φως · ότι οι γλύπτες βρίσκονται σε χώρους με χαμηλή οροφή που τους ομοιάζουν με σπηλιές και ότι οι καλύτεροι χώροι προορίζονται για την αρχιτεκτονική δραστηριότητα.
Λειτουργικά, το κτίριο του Ρούντολφ είναι ένα πολιτικό και αρχιτεκτονικό ορόσημο, το οποίο από αρχιτεκτονικής άποψης τείνει να επεκταθεί πέρα ​​από το δικό του αστικό πλαίσιο, δημιουργώντας έξυπνα μια γενική αστική κλίμακα και μια συγκεκριμένη εσωτερική κλίμακα, εναρμονισμένες μεταξύ τους .
Είναι ένας τόπος που γυρίζει την πλάτη του στην πόλη και στο πανεπιστήμιο και προτείνει τον εαυτό του ως ένα όραμα για ένα τολμηρό, νέο μέλλον, μια απόλυτη απόρριψη της ψευδο-γοτθικής αρχιτεκτονικής του παρελθόντος του και κατ 'επέκταση της επικρατούσας μέχρι τότε αρχιτεκτονικής φιλοσοφίας.
"Ένα μικρό γραφείο δεν μπορεί να αναλάβει περισσότερα από 7 εκατομμύρια δολάρια αξίας δουλειά ετησίως ή ο ηγέτης του δεν είναι παρά ένας κριτικός των συντακτών του.
Αυτό απομακρύνει μερικούς ανθρώπους από την αρχιτεκτονική . Η καρδιά μπορεί να “πέσει” για ένα κτίριο κατά τη διάρκεια της παραγωγής των σχεδίων του και μερικές φορές δεν θα αναγνωρίσετε το δικό σας κτίριο αν δεν το ακολουθήσετε με το πέρασμα του χρόνου .
Αν ένας αρχιτέκτονας νοιάζεται αρκετά και ασκεί την αρχιτεκτονική ως τέχνη τότε πρέπει να ξεκινήσει από το σχεδιασμό · πρέπει να δημιουργεί αντί να κάνει παρατηρήσεις .
Οι επιφάνειες με κοκκώδη υφή παράγονται με τη χύτευση σκυροδέματος σε κατακόρυφους ξυλότυπους με ραβδώσεις, οι οποίες στη συνέχεια χάνονται και οι άκρες από σκυρόδεμα σφυρηλατούνται με το χέρι ώστε να τονιστεί η αδρή επιφάνεια, γεγονός που αποτελεί την αγαπημένη επεξεργασία του Ρούντολφ για εμφανές σκυρόδεμα.
Αυτό συμβαίνει διότι εκτός από το ότι προσδίδει ενδιαφέρον σε μία επιφάνεια, ελέγχει τη χρώση και ελαχιστοποιεί τις κηλίδες που εμφανίζονται στο σκυρόδεμα.
Τα έργα τέχνης, η περιορισμένη χρήση ζωντανών χρωμάτων - κυρίως το πορτοκαλί και έξυπνα ενσωματωμένα έπιπλα ενισχύουν την αρχιτεκτονική, η οποία έχει σκοπό να “ενθουσιάσει και να προκαλέσει τους κατοίκους”, λέει ο Ρούντολφ.
Ο σχεδιασμός του κτιρίου επηρεάστηκε από το κτίριο Λάρκιν του Φρανκ Λόυντ Ράιτ στο Μπούφαλο της Νέας Υόρκης και τα ύστερα κτίρια του Λε Κορμπιζιέ .
Στην βορεινή πλευρά ανοίγεται μια θέα από ένα σύνολο κτιρίων από κόκκινα τούβλα , χαρακτηριστικό για την περιοχή , καθώς επίσης γειτνιάζει και με ένα από τα πρώτα κτίριο του Λούις Καν .
"Οι εξωτερικές δυνάμεις υπαγορεύουν ότι το κτίριο αυτό αλλάζει τα δεδομένα και συνδέεται με το σύγχρονο κτίριο, καθώς επίσης υποδηλώνει ότι ανήκει στο Πανεπιστήμιο του Γέιλ. Η εσωτερική δύναμη απαιτούσε ένα περιβάλλον κατάλληλο για πάντα διαφορετικές δραστηριότητες που θα έχουν μορφή και συνοχή από τους καθορισμένους χώρους . Καθώς περνούν τα χρόνια, ελπίζουμε ότι άλλα συμφέροντα και δραστηριότητες θα πραγματοποιηθούν μέσα στους χώρους, αλλά ο ίδιος ο χώρος θα παραμείνει ".
Η προσθήκη του Κέντρου Τζέφρεϊ Λόρια και της Βιβλιοθήκης Οικογενειακών Τεχνών του Ρόμπερτ Χάας παρέχει επιπλέον αίθουσες διδασκαλίας και γραφείων, δύο αίθουσες διαλέξεων, μια καφετέρια και μια βιβλιοθήκη στο ισόγειο για το τμήμα.
Το κτίριο με επένδυση από ασβεστόλιθο και πάνελ ψευδαργύρου, προσκολλάται στη βορειοανατολική πρόσοψη του κτιρίου του Ρούντολφ, εμπεριέχοντας και μία από τις αρχικές προσόψεις από σκυρόδεμα.
Σε αντίθεση με τη συμβατική αντίληψη της εποχής οι κατακόρυφες αυλακώσεις καθιστούν τους τοίχους πιο ογκώδεις και εμβληματικούς , προτάσσοντας τα βαριά αδρανή και δημιουργώντας διακοπτόμενες γραμμικές σκιές.
Ενώ όμως τα παράθυρα από την πλευρά του δρόμου πλαισιώνουν το μοντέρνο έργο του Καν, ο Ρούντολφ έκανε μια αμφιλεγόμενη στροφή μακριά από τη λειτουργικότητα που χαρακτήριζε το σχέδιο του πρώτου.
Το σύνολο των στοιχείων από λείο μπετόν και τα οριζόντια στοιχεία υαλοπετασμάτων διαμορφώνονται από μια σειρά από πύργους που προεξέχουν πάνω από την οροφή ακολοθούμενοι από μια σειρά από πυργίσκους.
Το κτίριο τέχνης και αρχιτεκτονικής του Γέιλ εγκαινιάστηκε ξανά ως Αίθουσα Ρούντολφ στον Νοέμβριο του 2008 - 45 χρόνια μετά τα εγκαίνια του αρχικού κτιρίου του Ρούντολφ .
Αν και η παραγωγή του μοντέλου έληξε οριστικά στις 22 Ιουνίου 2012, ειδικότερα η εξαγωγή του στην Ευρώπη είχε διακοπεί ήδη από τις 31 Δεκεμβρίου 2010, διότι ο κινητήρας του δεν πληρούσε τις νέες προδιαγραφές καυσαερίων 5 που τέθηκαν υποχρεωτικά σε εφαρμογή από τις 1 Ιανουαρίου 2011.
Ενδεικτικώς, στη Γερμανία όπου κυκλοφόρησε για πρώτη φορά μέσα στο 2003 και διατέθηκε έως το 2010, συνολικά πωλήθηκαν 9.462 αντίτυπα σειράς -8, πλην όμως τα 4.146 από αυτά πωλήθηκαν το 2004, το πρώτο πλήρες έτος που διατέθηκε, και στη συνέχεια οι πωλήσεις κατέρρευσαν σε σχεδόν αμελητέα επίπεδα.
Διατέθηκε ως 4-πορτο και αυστηρά 4-θέσιο κουπέ, αν και με επαρκείς χώρους για ενήλικες ακόμα και στα πίσω καθίσματα, με αποτέλεσμα να θεωρείται επίσημα ως 4-θέσιο, αντί για 2+2.
Τον Νοέμβριο του 2008, το μοντέλο υπέστη μια ελαφρά ανανέωση, τόσο αισθητικά, όσο και στο τεχνολογικό του υπόβαθρο, ιδίως στην ανάρτηση, ενώ ταυτόχρονα έλαβαν χώρα και δομικές ενισχύσεις στο σασί.
Με αρχή το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, οι δυνάμεις της Νέας Ζηλανδίας πολέμησαν μαζί με τους Έλληνες στην ηπειρωτική Ελλάδα και την Κρήτη και από τότε η Ελλάδα έχει μια ιδιαίτερη σχέση με τη Νέα Ζηλανδία.
Μια ανεπαρκώς εξοπλισμένη δύναμη, αποτελούμενη από μεγάλα στρατεύματα της Νέας Ζηλανδίας, της Αυστραλίας, της Αγγλίας και της Ελλάδας, αγωνίστηκε για να προστατεύσει το νησί από την εισβολή.
Η εισβολή της Κρήτης από γερμανικούς παραστρατιωτικούς ξεκίνησε στις 20 Μαΐου 1941 και έληξε επτά ημέρες αργότερα με την εκκένωση 16.500 στρατευμάτων της Κοινοπολιτείας.
Η πρωθυπουργός Έλεν Κλάρκ, ηγήθηκε ενός μεγάλος κόμματος από τη Νέα Ζηλανδία στην Κρήτη το Μάιο του 2001, για να παρευρεθεί στην 60ή επέτειο της μάχης.
Στο πλαίσιο μιας προσπάθειας ανακατανομής πόρων της στην Ευρώπη, η Νέα Ζηλανδία έκλεισε την πρεσβεία της στην Αθήνα το 1991 και από τότε εκπροσωπήθηκε στην Ελλάδα μέσω της πρεσβείας της στη Ρώμη, οποία είναι διαπιστευμένη αναλόγως.
Η συμφωνία κοινωνικής ασφάλισης μεταξύ των κυβερνήσεων της Νέας Ζηλανδίας και της Ελλάδας, επιτρέπει στους πρώην κατοίκους οποιασδήποτε από τις δύο χώρες να έχουν πρόσβαση σε ορισμένες παροχές και συντάξεις, στο πλαίσιο του συστήματος κοινωνικής ασφάλισης της άλλης χώρας.
Το επικρατούμενο κλίμα στις πολιτικές σχέσεις Ελλάδας-Νέας Ζηλανδίας αποδείχθηκε το 2002, από την επίσκεψη του Προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας στο Ουέλινγκτον, η οποία επιβεβαίωσε την εξαιρετική κατάσταση των σχέσεων μεταξύ των δύο χωρών.
Τον Μάιο του 2007, η Νέα Ζηλανδία φιλοξένησε τον Πρωθυπουργό Κώστα Καραμανλή για μία σύντομη επίσκεψη - την πρώτη από Έλληνα Πρωθυπουργό στη Νέα Ζηλανδία.
και μετά, οι Σημιτικοί σύμμαχοι της Αιγύπτου στη Χαναάν, το Σινά και το νότιο Αράμ είχαν υποταχθεί στην Ασσυριακή Αυτοκρατορία, και μέχρι το 700 π.
Ο Ταχάρκα γνώρισε κάποια επιτυχία στις προσπάθειές του να επανακτήσει προπύργιο στην Εγγύς Ανατολή με το να συμμαχήσει με διάφορους Σημιτικούς λαούς στο νοτιοδυτικό Λεβάντε που ήταν υποταγμένοι στην Ασσυρία.
Υπάρχουν διάφορες θεωρίες για το γιατί απέτυχαν οι Ασσύριοι να καταλάβουν την πόλη, όμως τα χρονικά του Σενναχειρείμ αναφέρουν ότι η Ιουδαία εξαναγκάστηκε στην καταβολή φόρου υποτελείας μετά την πολιορκία.
Μετά από αυτήν την αποτροπή των Αιγυπτίων από το να αποκτήσουν προπύργιο στην περιοχή, οι Ασσύριοι δεν επέστρεψαν στην περιοχή για να πολεμήσουν για άλλα 20 χρόνια, όντας απασχολημένοι με εξεγέρσεις στους Βαβυλώνιους, Ελαμίτες, Σκύθες, και Χαλδαίους.
Ο Σενναχειρείμ δολοφονήθηκε από τους ίδιους τους γιους του ως εκδίκηση της εξεγερμένης πόλης της Βαβυλώνας, μια πόλη που ήταν ιερή για όλους τους Μεσοποτάμιους, συμπεριλαμβανομένων και των Ασσυρίων.
Ο διάδοχός του, Τανταμανί, επίσης έκανε μια αποτυχημένη προσπάθεια να επανακτήσει την Αίγυπτο από τους Ασσυρίους, Εισέβαλε στην Αίγυπτο και νίκησε τον Νεκώ, τοπικό πρίγκιπα και υποτελή του Ασσουρμπανιπάλ, καταλαμβάνοντας τις Θήβες.
Ο Τανταμανί εκδιώχθηκε και διέφυγε στη Νουβία, και ο Ασσυριακός στρατός λεηλάτησε τις Θήβες σε τέτοιο βαθμό, που η πόλη δεν μπόρεσε να ανακάμψει ουσιαστικά ποτέ.
ο Ψαμμήτιχος κατέλαβε με ειρηνικό τρόπο τον έλεγχο των εξεγερμένων Θηβών και ουσιαστικά ενοποίησε όλη την Αίγυπτο, αν και παρέμεινε υπό τον έλεγχο των Ασσιυίων μέχρι την αρχή της διάσπασης της αυτοκρατορίας τους με τους εμφυλίους πολέμους της δεκαετίας του 620 π.
Η δυναστεία άρχισε με την εισβολή του Κάστα στην Άνω Αίγυπτο και ολοκληρώθηκε αρκετά χρόνια επιτυχών και ανεπιτυχών πολέμων με τη Νέο-Ασσυριακή Αυτοκρατορία που είχε τη βάση της στη Μεσοποταμία.
Η επανένωση υπό την 25η Δυναστεία της Κάτω, της Άνω Αιγύπτου και του Κους, δημιούργησε τη μεγαλύτερη αιγυπτιακή αυτοκρατορία από την εποχή του Νέου Βασιλείου και μετά.
Ενσωματώθηκαν στην αιγυπτιακή κοινωνία επαναβεβαιώνοντας τις αρχαίες αιγυπτιακές θρησκευτικές παραδόσεις, ναούς και καλλιτεχνικά πρότυπα, εισάγοντας παράλληλα κάποια μοναδικά χαρακτηριστικά του Κουσιτικού πολιτισμού.
Ο Πιύ ηγήθηκε προσωπικά της επίθεσης στην Αίγυπτο, και κατέγραψε τη νίκη του σε μια μακροσκελή στήλη με ιερογλυφικά, την αποκαλούμενη «Στήλη της Νίκης».
Αυτή η επιγραφή αποκαλεί τον Σεμπιτκού βασιλιά του Μελούχα, και δηλώνει ότι έστειλε αλυσοδεμένο πίσω στην Ασσυρία έναν επαναστάτη με το όνομα Ιαμανί.
Όμως, οι Ασσύριοι στάθμευσαν τα στρατεύματά τους μόνο στον βορρά, και οι τοποθετημένοι από τους Ασσύριους ντόπιοι Αιγύπτιοι ηγεμόνες-μαριονέτες δεν μπόρεσαν να διατηρήσουν τον απόλυτο έλεγχο στον νότο της χώρας για πολύ.
Ο Εσαρχαδδών ετοιμάστηκε να επιστρέψει στην Αίγυπτο για να εκδιώξει τον Ταχάρκα από τα νότια της χώρας, αλλά αρρώστησε και πέθανε στην Ασσυριακή πόλη Χαρράν πριν ξεκινήσει.
Ο διάδοχός του Ασσουρμπανιπάλ έστειλε ένα στρατηγό μια ένα μικρό καλά εκπαιδευμένο απόσπασμα που νίκησε με ευκολία και εκδίωξε τον Ταχάρκα από την Αίγυπτο μια και καλή.
Μετά τις επιτυχημένες κινήσεις των αυτοκρατόρων Σαργών Β και Σενναχειρείμ να αποτρέψουν τις προσπάθειες των Νουβίων βασιλιάδων να αποκτήσουν προπύργιο στην Εγγύς Ανατολή, οι διάδοχοί τους Εσαρχαδών και Ασουρμπανιπάλ εισέβαλαν, νίκησαν και εκδίωξαν τους Νούβιους.
Ο πόλεμος με την Ασσυρία κατέληξε στο τέλος της Κουσιτικής εξουσίας στη Βόρεια Αίγυπτο και την κατάκτηση της Αιγύπτου από τη Νέο-Ασσυριακή Αυτοκρατορία.
Τη διαδέχτηκε η Εικοστή έκτη Δυναστεία, αρχικά δυναστεία «μαριονέτα» και υποτελείς των Ασσυρίων, η τελευταία ιθαγενής δυναστεία που θα κυβερνούσε την Αίγυπτο πριν την εισβολή της Αχαιμενιδικής Αυτοκρατορίας.
Ο διάδοχός του, βασιλιάς Εσαρχαδδών, έχοντας φτάσει στα όριά του από τις προσπάθειες των Αιγυπτίων να παρέμβουν στην Ασσυριακή Αυτοκρατορία, άρχισε εισβολή στην Αίγυπτο το 671 π.
Ο Εσαρχαδδών περιγράφει ότι «εγκατάστησα τοπικούς βασιλείς και εξεδίωξα Νούβιους και Κουσίτες από την Αίγυπτο, χωρίς να αφήσω κανέναν να είναι υποτελής μου».
Βασίλεψε από τη Μέμφιδα, αλλά κατασκεύασε μεγάλα έργα σε όλη την Κοιλάδα του Νείλου, περιλαμβανομένων έργων στο Γκέμπελ Μπαρκάλ, στην Κάουα και στο Καρνάκ.
Στο Καρνάκ, η Ιερή Λίμνη και τα κτίρια γύρω της, το περίπτερο στην πρώτη αυλή, και οι κίονες στην είσοδο του ναού οφείλονται στον Ταχάρκα και τον Μεντουεμχέτ, κυβερνήτη της Άνω Αιγύπτου.
Ο Σαμπακά αναστήλωσε τα μεγάλα αιγυπτιακά μνημεία και επανέφερε την Αίγυπτο σε θεοκρατική μοναρχία, αποκτώντας τον τίτλο του Αρχιερέα του Άμμωνα.
Επιπλέον, είναι γνωστός για τη δημιουργία ενός καλά διατηρημένου παραδείγματος της Μεμφιδικής θεολογίας με την αντιγραφή ενός παλιού θρησκευτικού παπύρου στη Στήλη του Σαμπακά.
Οι πιο πρόσφατα αρχαιολογικές ενδείξεις δείχνουν ότι ο Σαμπακά κυβέρνησε την Αίγυπτο μετά τον Σεμπιτκού και όχι πριν από εκείνον, όπως πιστευόταν παλιότερα.
Αν η παράδοση του Μανέθωνα και οι κλασικές παραδόσεις παραδίδουν ότι ήταν η εισβολή του Σεμπιτκού που έφερε την Αίγυπτο υπό τον Κουσιτικό έλεγχο, δεν υπάρχουν άμεσα στοιχεία που να υποδηλώνουν ότι έκαψε ζωντανό το Βόκχορι, και παρά το ότι παλιότεροι μελετητές αποδέχονταν αυτή την παράδοση, πρόσφατα άρχισε να αντιμετωπίζεται με μεγαλύτερο σκεπτικισμό.
Ο Πιύ έκανε πολλές ανεπιτυχείς προσπάθειες να επεκτείνει την αιγυπτιακή επιρροή στην Εγγύς Ανατολή, που τότε ήταν υπό τον έλεγχο της Ασσυριακής Αυτοκρατορίας.
Αν και η 25η Δυναστεία έλεγχε την Αίγυπτο για μόνο 73 χρόνια , κατέχει σημαντική θέση στην αιγυπτιακή ιστορία, λόγω της αποκατάστασης από αυτήν των παραδοσιακών αιγυπτιακών αξιών, κουλτούρας, τέχνης και αρχιτεκτονικής.
Η Εικοστή πέμπτη δυναστεία της Αιγύπτου , επίσης γνωστή ως Νουβική Δυναστεία ή Κουσιτική Αυτοκρατορία, ήταν η τελευταία δυναστεία της Τρίτης μεταβατικής περιόδου, περίοδο μετά την εισβολή των Νουβίων.
Κατά τον 17ο αιώνα οι Πουριτανοί θέσπισαν κανόνες που απαγόρευαν τον εορτασμό των Χριστουγέννων, αντίθετα με την Αγγλικανική Εκκλησία, από την οποία είχαν αποσχισθεί.
Την εποχή της αθεϊστικής Λατρείας του Ορθού Λόγου κατά τη Γαλλική Επανάσταση, οι θρησκευτικές ακολουθίες της ημέρας των Χριστουγέννων απαγορεύθηκαν και «το γλύκισμα των Τριών Βασιλέων» μετονομάσθηκε με διάταγμα σε «γλύκισμα της ισότητας».
Στη Ναζιστική Γερμανία, όπου η οργανωμένη θρησκεία ως σύνολο αντιμετωπιζόταν εχθρικά από το Κράτος, οι εορτασμοί των Χριστουγέννων διαστρεβλώθηκαν έτσι ώστε να εξυπηρετούν τη ρατσιστική ιδεολογία του Κόμματος.
Οι σημερινές αντιθέσεις, που συχνά χαρακτηρίζονται με τον όρο «πόλεμος κατά των Χριστουγέννων», εντοπίζονται κυρίως σε Δυτικές χώρες όπως οι ΗΠΑ, ο Καναδάς και πολύ λιγότερο το Ηνωμένο Βασίλειο.
Οι καταγγελίες συχνά αφορούν προσπάθειες κρατικών υπηρεσιών ή μεγάλων εταιρειών να αναφέρονται στα Χριστούγεννα με τρόπο που δείχνει πολυπολιτισμική ευαισθησία.
Τέτοιες είναι οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, η Αληθινή Εκκλησία του Ιησού, η Εκκλησία του Θεού της Εβδόμης Ημέρας, η , η Χριστιανική Συνέλευση στη Βραζιλία, οι Εκκλησίες του Χριστού, αλλά και φονταμενταλιστικές προτεσταντικές ομολογίες, όπως κάποιοι «Ανεξάρτητοι Βαπτιστές» και οπαδοί του «Αντιτριαδικού Πεντηκοστιανισμού.
Τα Χριστούγεννα, ο χριστιανικός εορτασμός της γεννήσεως του Ιησού Χριστού στις 25 Δεκεμβρίου, έχουν δεχθεί κατά καιρούς και τόπους την πολεμική από διαφορετικές πλευρές ήδη από την πρωτοχριστιανική εποχή.
Η Χάρις υποστήριξε το --, τη νομιμοποίηση της χρήσης μαριχουάνας για ευφορικούς σκοπούς, τη θέσπιση νόμου για τα παιδιά μεταναστών και τη μείωση των φόρων για τις εργαζόμενες και τις μεσαίες τάξεις, αυξάνοντας τους φόρους στις επιχειρήσεις και το πλουσιότερο 1% των Αμερικανών.
Στις εκλογές του Εισαγγελέα του Σαν Φρανσίσκο, στις 29 Δεκεμβρίου 2002, η Κάμαλα Χάρις, εκλέχθηκε Περιφερειακή Εισαγγελέας της Κομητείας και της Πόλης του Σάν Φρανσίσκο, με ποσοστό 56,5%.
Ανήγγειλε επίσημα την εκστρατεία της για την διεκδίκηση του χρίσματος του Δημοκρατικού Κόμματος για την Προεδρία των ΗΠΑ, στις 27 Ιανουαρίου 2019, σε μια συγκέντρωση στο Όουκλαντ όπου δεσμεύθηκε να αγωνιστεί για τη «μεγαλύτερη φορολογική περικοπή στη μεσαία τάξη εδώ και μια γενιά», προωθώντας προοδευτικά ζητήματα.
Όταν ήταν επτά χρονών, οι γονείς της χώρισαν, έτσι όταν έγινε δώδεκα ετών , η Κάμαλα και η αδερφή της, μετακόμισαν μαζί με την μητέρα τους, στο Μόντρεαλ του Καναδά, όπου η Χάρις φοίτησε σε γαλλόφωνο σχολείο και αργότερα σε αγγλόφωνο.
Στις εκλογές Γενικού Εισαγγελέα της Καλιφόρνιας, στις 2 Νοεμβρίου του 2010, Η Κάμαλα Χάρις, εξελέγη Γενική Εισαγγελέας της Καλιφόρνιας, θέση την οποία ανέλαβε στις 3 Ιανουαρίου 2011.
Από τον Μάιο του 2020, υπήρχε φημολογία για την Κάμαλα Χάρις, για την επιλογή πιθανής συνυποψήφιας του Τζο Μπάιντεν, για την Αντιπροεδρία των ΗΠΑ, αφού πρώτα είχε δεσμευτεί να επιλέξει γυναίκα συνυποψήφια.
Είναι η πρώτη γυναίκα Αντιπρόεδρος των Ηνωμένων Πολιτειών, η υψηλότερη θέση που έχει αναλάβει γυναίκα στις ΗΠΑ, ενώ είναι και η πρώτη Αφροαμερικανίδα και η πρώτη Ινδοαμερικανή Αντιπρόεδρος.
Σε μια πιο φιλοσοφική βάση, ο όρος έχει επίσης οριστεί ως "προκατάληψη προς τους ενήλικες . και κοινωνικός εθισμός στους ενήλικες, συμπεριλαμβανομένων των ιδεών, των δραστηριοτήτων και των στάσεων τους".
12-22 Μαΐου 2001: Η Βάιρα Βίκε-Φραϊμπέργκα, η Πρόεδρος της Λετονίας συναντά τον Κωνσταντίνο Στεφανόπουλο, τον Πρόεδρο της Ελλάδας στη σύνοδο κορυφής με τίτλο "Προς μια Νέα Οικονομία: η Επανάσταση της Πληροφορίας" στην Αθήνα.
27-29 Μαρτίου 2002: Η Βάιρα Βίκε-Φραϊμπέργκα, η Πρόεδρος της Λετονίας, επισκέφθηκε την Ελλάδα και συζήτησε τις σχέσεις μεταξύ των χωρών.
Αύγουστος 2004: Η Βάιρα Βίκε-Φραϊμπέργκα, η Πρόεδρος της Λετονίας, επισκέφθηκε την Ελλάδα κατά τη διάρκεια των Θερινούς Ολυμπιακών Αγώνων του 2004.
Οι σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών διαταράχθηκαν από τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο οποίος είδε τη Λετονία να καταλαμβάνεται εν συντομία από τη Γερμανία και στη συνέχεια για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα από τους Σοβιετικούς.
Η επιστροφή της Λετονίας στην ανεξαρτησία αναγνωρίστηκε από την Ελλάδα στις 27 Αυγούστου 1991, ακολουθούμενη από την αποκατάσταση των διπλωματικών σχέσεων στις 2 Σεπτεμβρίου 1991.
Αν και η έννοια αναπτύχθηκε στα πλάισια της ιατρικής ανθρωπολογίας για την κατανόηση του /, συνολικά φέρεται ότι προσφέρει έναν νέο τρόπο κατανόησης του γιατί οι ασθένειες συσπειρώνονται σε πληθυσμούς που πλήττονται δυσανάλογα από τη φτώχεια, τον κοινωνικό αποκλεισμό, την κλιματική αλλαγή, από γεωργικά ή βιομηχανικά απόβλητα ή ρύπανση, και άλλες μορφές κοινωνικού και περιβαλλοντικού άγχους.
Η συνδημική θεωρία σε επίπεδο έρευνας προβλέπει ότι η κατανόηση της πανδημίας μπορεί να επιτευχθεί μόνο με την εξέταση της δυναμικής αλληλεπίδρασης της νόσου με άλλα προβλήματα υγείας (π.χ. φυματίωση, σεξουαλικά μεταδιδόμενες λοιμώξεις, υποσιτισμός, κατάχρηση ουσιών), στο πλαίσιο κοινωνικών και διαρθρωτικών συνθήκες όπως η φτώχεια, η άνιση πρόσβαση στους πόρους, η βία, το στίγμα κ.
Παρόλο που χρησιμοποιείται πλέον εκτενώς για την καθοδήγηση της έρευνας, δεν χρησιμοποιείται ευρέως ως εκπαιδευτικό εργαλείο για την κατάρτιση και καθοδήγηση ερευνητών και επαγγελματιών, ιδιαίτερα από υποεκπροσωπούμενες ομάδες που ενδιαφέρονται για την πρόληψη και θεραπεία ασθενειών σε εθνοτικές μειονότητες.
Η συνδημία είναι η συσσωμάτωση δύο ή περισσοτέρων ταυτόχρονων ή διαδοχικών επιδημιών ή συστάδων ασθενειών σε πληθυσμούς με βιολογικές αλληλεπιδράσεις, που επιδεινώνουν την πρόγνωση και τις επιπτώσεις της νόσου.
Επί της ουσίας η συνδημία είναι σύνθετο δίκτυο με αλληλεπιδρώσες, αμοιβαία ενισχυτικές επιδημίες που συνδέονται μεταξύ τους με κοινούς παράγοντες κινδύνου και προστασίας.
Πρόκειται για ανασημασιοδότηση της έννοιας της δημόσιας υγείας και της κοινωνικής επιστημονικής κατανόησης των ασθενειών, ώστε να επικεντρωθεί η προσοχή στις πολύπλευρες αλληλεπιδράσεις που εμφανίζονται μεταξύ της υγείας μιας κοινότητας, των πολιτικών και οικονομικών δομών και των επιδράσεων του φυσικού και κοινωνικού περιβάλλοντος.
Η έννοια αναπτύχθηκε για τις επιδημίες που συνδέονται με την κοινωνική ανισότητα, αρχικά στο πλαίσιο του ιού της ανθρώπινης ανοσοανεπάρκειας και το σύνδρομο επίκτητης ανοσολογικής ανεπάρκειας
Τρεις είναι οι βασικοί παράγοντες της συνδημίας και σχετίζονται με τη συγκέντρωση ασθενειών, την αλληλεπίδραση των ασθενειών και τις κοινωνικές δυνάμεις μεγάλης κλίμακας που τις προκαλούν.
Τα συνδημικά σύνδρομα αναπτύσσονται λόγω της υφιστάμενης ανισότητας σε ζητήματα υγείας, που προκαλείται από τη φτώχεια, το άγχος ή τη δομική βία και μελετώνται από επιδημολόγους και ιατρούς που ασχολούνται με τη δημόσια υγεία και τις επιπτώσεις των κοινωνικών συνθηκών στην υγεία.
Η συνδημική προσέγγιση αποκλίνει από τη βιοϊατρική προσέγγιση των ασθενειών που απομονώνονται διαγνωστικά, για τη μελέτη και τη θεραπεία τους ως διακριτές οντότητες από άλλες ασθένειες και ανεξάρτητες από το κοινωνικό πλαίσιο.
Το Αμπουσίρ (όπως έχει επικρατήσει να αποδίδεται το Αμπού Σιρ, , αρχαία αιγυπτιακά , , "Ο Οίκος του Όσιρι", ) είναι το όνομα αιγυπτιακής αρχαιολογικής τοποθεσίας, και συγκεκριμένα μια εκτεταμένη νεκρόπολη της περιόδου του Παλαιού Βασιλείου, μαζί με τις μετέπειτα προσθήκες, και βρίσκεται κοντά στη πόλη του Καΐρου.
Το Αμπουσίρ βρίσκεται αρκετά χιλιόμετρα βόρεια της Σακάρα, και όπως και εκείνη η τοποθεσία ήταν ένα από τους κύριους τόπους ταφής της άρχουσας τάξης για την αρχαία αιγυπτιακή πρωτεύουσα πόλη της Μέμφιδος.