polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Αν και μόνο δύο από τα παιδιά της επέζησαν, όχι μόνο έγινε πρόγονος του Οίκου της Ορλεάνης, ο οποίος ανήλθε στον γαλλικό θρόνο με τον Λουδοβίκο Φίλιππο, τον λεγόμενο «Βασιλιά Πολίτη» από το 1830 έως το 1848, αλλά και ήταν πρόγονος ευρωπαϊκών βασιλικών οίκων, έτσι ονομάστηκε επίσης «γιαγιά της Ευρώπης».
Μέσω της κόρης της, ήταν η γιαγιά του Φραγκίσκου Α της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, συζύγου της Μαρίας Θηρεσίας, και γιαγιά του Ιωσήφ Β' και του Λεοπόλδου Β' και της Μαρίας Αντουανέτας, της τελευταίας βασίλισσας της Γαλλίας πριν από τη Γαλλική Επανάσταση.
Ήταν η πρώτη κόρη του Καρόλου Α Λουδοβίκου, εκλέκτορα του Παλατινάτου, και της Καρλόττας, κόρης του Γουλιέλμου Ε, λανδγράβου της Έσσης-Κάσσελ.
Υπάρχει μια προστιθέμενη σκηνή στο ξενοδοχείο στο Πεκίνο, όπου ο Τζόνι αποκτά τον «διπλασιαστή μνήμης» από έναν ντίλερ που τον ενημερώνει ότι δεν μπόρεσε να πάρει μια αναβάθμιση τόσο προηγμένη όσο αρχικά συμφωνήθηκε.
Στη σκηνή στην ανδρική τουαλέτα στο όπου ο Ράλφι φωνάζει στην σωματοφύλακα του για το χτύπημα του Τζόνι στο κεφάλι, ο σωματοφύλακας δηλώνει ότι ήταν πολύ καιρό από τότε που αυτή βρισκόταν σε αυτό το δωμάτιο.
Η Τζέιν αναφέρεται στη χειροβομβίδα της ως «ανοιχτήρι μπουκαλιών» σε δύο διαφορετικές περιπτώσεις έναντι του διαλόγου στην Αμερικάνικη έκδοση όπου αναφέρεται απλώς ως χειροβομβίδα.
Ο Ιεροκήρυκας της Οδού (επίσης γνωστός ως ως Καρλ Χόνινγκ, υποδυόμενος από τον Ντολφ Λούντγκρεν) εμφανίζεται σε μια πρόσθετη σκηνή όπου απευθύνεται στους οπαδούς του όπου ισχυρίζεται ότι «έχει πληγεί από την ασθένεια που καταβροχίζει τις ασημένιες οδούς της ψυχής», και έχει θεραπευθεί από τον Κύριο που τον καθιστά «μετα-άνθρωπο».
Παρατηρεί, στη συνέχεια, ότι οι πράκτορες του Τακαχάσι φτάνουν με ένα κρυογενικό δοχείο και λέει στους οπαδούς του ότι πρέπει τώρα να τους αφήσει να διαλογιστεί.
Ο Τζόνι βρίσκει τον Ράλφι υπό την δούλεψη των Γιακούζα και προετοιμάζεται να τον σκοτώσει για να ανακτήσει τη μονάδα αποθήκευσης, αλλά ο Τζόνι διασώζεται από την Τζέιν, μια κυβερνητικά-βελτιωμένη σωματοφύλακας, με βοήθεια από τους αντιεξουσιαστικούς Ταπεινούς και τον αρχηγό τους, Τζέι-Μπον.
Ο Σπάιντερ αποκαλύπτει ότι αυτός και οι σύμμαχοί του ήταν ο επιδιωκόμενος αποδέκτης των δεδομένων που έχει ο Τζόνι, τα οποία πιστεύουν ότι είναι η θεραπεία για το ΣΕΝ, μια πανούκλα που καταστρέφει την ανθρωπότητα εξαιτίας της υπερβολικής εξάρτησης από την τεχνολογία.
Ο Σπάιντερ ισχυρίζεται ότι η Φάρμακομ ανακάλυψε τη θεραπεία, αλλά αρνήθηκε να το δημοσιεύσει, επωφελούμενη από το κόστος μετριασμού των επιπτώσεων του ΣΕΝ.
Χωρίς το πλήρες κλειδί κρυπτογράφησης, ο Σπάιντερ δεν μπορεί να ανακτήσει τα δεδομένα ούτε να αφαιρέσει με ασφάλεια το εμφύτευμα χωρίς να σκοτώσει τον Σπάιντερ ή να καταστρέψει τα δεδομένα και προτείνει να δει τον Τζόουνς στη βάση των Ταπεινών, τον Παράδεισο.
Το ΣΕΝ, που ονομάζεται επίσης ως το «μαύρο ρίγος», προκαλείται από υπερβολική έκθεση σε ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία από πανταχού παρόντες τεχνολογικές συσκευές και παρουσιάζεται ως μια επιθετική επιδημία που επηρεάζει τον κόσμο στο μέλλον.
Η πλοκή της ταινίας περιστρέφεται γύρω από τη μία φαρμακοβιομηχανία που βρήκε μια θεραπεία, αλλά επιλέγει να την αποκρύψει από το κοινό υπέρ ενός πιο προσοδοφόρου προγράμματος θεραπείας.
Οι ειδήσεις από τους συμβιβασμούς του σεναρίου προκάλεσαν ανησυχίες πριν από την κυκλοφορία, ότι η ταινία θα αποδειχθεί απογοήτευση για τους σκληρούς οπαδούς του κυβερνοπάνκ, έναν φόβο ο οποίος τελικά επιβεβαιώθηκε από την υποδοχή της ταινίας.
Ο Τζόουνς επιχειρεί να ανακαλύψει το υπόλοιπο κλειδί κρυπτογράφησης στα δεδομένα, αλλά ο Παράδεισος επιτίθεται σύντομα από τους Γιακούζα, τις δυνάμεις του Τακαχάσι και τον Ιεροκήρυκα.
Ο Τζόνι, η Τζέιν και οι Ταπεινοί αγωνίζονται και στις τρεις ομάδες και βγαίνουν νικητές, σκοτώνοντας τον Σίντζι, τον Ιεροκήρυκα και τους πράκτορες τους.
Ενώ αυτό βοηθάει, ο Τζέι-Μπον του λέει ότι πρέπει να «χακάρει τον δικό του εγκέφαλο» για να βρει το τελευταίο τμήμα, ξεκλειδώνοντας τα δεδομένα έτσι ώστε οι Ταπεινοί να μπορούν να τα κατεβάσουν και να τα μεταδώσουν σε όλη την υδρόγειο.
ο Τζόνι είναι ένας «μνημονικός κούριερ» με μια συσκευή αποθήκευσης δεδομένων εμφυτευμένη στον εγκέφαλο του, επιτρέποντάς του να μεταφέρει διακριτικά πληροφορίες που παραείναι ευαίσθητες για να μεταφερθούν στον Ιστό, η εικονικής πραγματικότητας εκδοχή του Διαδικτύου.
Ενώ είναι επικερδής, το εμφύτευμα έχει κοστίσει στον Τζόνι τις αναμνήσεις της παιδικής του ηλικίας και επιδιώκει να αφαιρέσει το εμφύτευμα για να ξανακερδίσει τις αναμνήσεις του.
Ο διαχειριστής του, ο Ράλφι, του αναθέτει μία ακόμη δουλειά που θα κάλυπτε τα έξοδα της επιχείρησης , στέλνοντας τον Τζόνι στο Πεκίνο για να συλλέξει τις νεότερες πληροφορίες.
Ο Τζόνι λέγεται ότι οι πληροφορίες υπερβαίνουν την τρέχουσα χωρητικότητα μνήμης των 80 γιγαμπάιτ, αλλά αποκτά μια μονάδα συμπίεσης που διπλασιάζει αποτελεσματικά το ποσό που μπορεί να κρατήσει.
Ο Λόνγκο σχολίασε ότι το έργο «ξεκίνησε ως καλλιτεχνική ταινία αξίας 1½ εκατομμυρίων δολαρίων και έγινε ταινία αξίας 30 εκατομμυρίων δολαρίων επειδή δεν μπορούσαμε να πάρουμε ένα εκατομμύριο και μισό».
Η απεριόριστη διάδοση του Διαδικτύου στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και η επακόλουθη ταχεία ανάπτυξη της υψηλής τεχνολογικής κουλτούρας καθιστούσαν το κυβερνοπάνκ όλο και πιο σημαντικό και αυτό ήταν ένα κύριο κίνητρο για την απόφαση της να χρηματοδοτήσει το έργο με δεκάδες εκατομμύρια.
Πριν από την κυκλοφορία της, η ταινία είχε χαρακτηριστεί έντονα από την κριτικό Έιμυ Χάρμον ως μια εποχική στιγμή που η αντικουλτούρα κυβερνοπάνκ θα εισέλθεε ως κυρίαρχο ρεύμα.
Ο Τζόνι δέχεται, γνωρίζοντας ότι τα υπερχειλισμένα δεδομένα θα φορτωθούν κατευθείαν στον εγκέφαλό του, κάτι που μπορεί να προκαλέσει ψυχική βλάβη και θάνατο σε περίπτωση μη απομάκρυνσης μέσα σε λίγες μέρες.
Ο Τζόνι μεταφορτώνει τα δεδομένα στο χώρο αποθήκευσης του, με τους επιστήμονες να επιλέγουν τρεις τυχαίες εικόνες από μια τηλεοπτική οθόνη για να τις χρησιμοποιήσουν ως κλειδί κρυπτογράφησης.
Ακριβώς την στιγμή που οι επιστήμονες πρόκειται να στείλουν το κλειδί στον παραλήπτη των δεδομένων στο Νιούαρκ, Νιου Τζέρσεϊ, σφαγιάζονται από τους Γιακούζα.
Το Ο Φυγάς του Μέλλοντος είναι Καναδέζικο-Αμερικάνικο κυβερνοπάνκ θρίλερ δράσης παραγωγής 1995, σε σκηνοθεσία Ρομπέρ Λόνγκο στο σκηνοθετικό του ντεμπούτο.
Υπάρχουν τρεις εκτεταμένες σκηνές που περιστρέφονται γύρω από τον χαρακτήρα του Τακαχάσι, καθώς ο ηθοποιός που απεικονίζει, ο Τακέσι Κιτάνο, είναι δημοφιλής διασκεδαστής/σκηνοθέτης/ηθοποιός στην Ιαπωνία.
Αυτές οι σκηνές περιλαμβάνουν τον Τακαχάσι να κάθεται στο δωμάτιο της κόρης του, βλέποντας ένα τρισδιάστατο ολόγραμμα της κόρης του που παίζει, να βλέπει μια βιντεοκασέτα της κόρης του, ενώ διαλογίζεται, και
Οι Τζόνι και Τζόουνς ξεκινούν και πάλι τη διαδικασία, αλλά βρίσκουν βοήθειά τους από μια μυστηριώδη τεχνητή νοημοσύνη που λειτουργεί από την κεντρική μονάδα επεξεργασίας της Φάρμακομ, παρέχοντας το τελευταίο τμήμα του κωδικού πρόσβασης για την ξεκλείδωση των δεδομένων.
Τα δεδομένα για τη θεραπεία του ΣΕΝ ανακτούνται με ασφάλεια και ο Τζόνι ανακαλύπτει ότι τώρα μπορεί να θυμηθεί τις παιδικές αναμνήσεις του, συμπεριλαμβανομένης της μητέρας και της οικογένειάς του.
Η ιστορία στην ταινία αποκλίνει σημαντικά από το διήγημα, κυρίως μετατρέποντας τον Τζόνι, όχι την συνεργάτιδα σωματοφύλακά του, στον πρωταγωνιστικό ρόλο δράσης.
Η ταινία μετασχηματίζει τη Μόλι Μίλιονς σε Τζέιν, καθώς τα κινηματογραφικά δικαιώματα της Μόλι ανήκαν σε μια εταιρεία μη συνδεδεμένη με τους παραγωγούς της ταινίας.
Η ταινία γυρίστηκε σε τοποθεσίες στον Καναδά, με τις πόλεις Τορόντο και Μόντρεαλ να εκμεταλλεύονται για την αναπαράσταση των πόλεων Νιούαρκ και Πεκίνο στην ταινία.
Η ταινία έκανε πρεμιέρα στην Ιαπωνία στις 15 Απριλίου 1995, σε εκδοχή μεγαλύτερης διάρκειας , που συμπεριλαμβάνει μουσική του Μάικλ Ντέινα και διαφορετικό μοντάζ.
Στην εθνική τηλεόραση αντικατέστησε τα νικάμπ με μαντήλια για να καταστήσει σαφές ότι η πλήρης κάλυψη είναι πολιτιστικό έθιμο και δεν υπαγορεύεται από το Ισλάμ.
Βρισκόμαστε στο περιθώριο για πολύ καιρό, και τώρα είναι η στιγμή για τις γυναίκες να σηκωθούν και να δραστηριοποιηθούν χωρίς να χρειάζεται να ζητήσουν άδεια ή αποδοχή.
Έχει καταγγείλει ότι πολλές Υεμένιες κοπέλες υποφέρουν από υποσιτισμό επειδή τα αγόρια ταΐζονται περισσότερο, και επίσης έχει επιστήσει την προσοχή στα υψηλά ποσοστά αναλφαβητισμού: τα 2/3 των Υεμένιων γυναικών έχουν αδυναμία ανάγνωσης.
Στο Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, μια ομάδα έρευνας και υπεράσπισης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δήλωσε ότι η επανάσταση της Υεμένης «δεν συνέβη μόνο για την επίλυση πολιτικών προβλημάτων, αλλά και για την αντιμετώπιση κοινωνικών προβλημάτων, εκ των οποίων το μεγαλύτερο είναι οι παιδικοί γάμοι».
Η στάση της για την εκδίωξη του Σαλέχ επιβεβαιώθηκε όταν η κοινοτική γη των οικογενειών στα περίχωρα της πόλης Ιμπ περιήλθαν στην κυριότητα ενός διεφθαρμένου ντόπιου αρχηγού.
Ομοίως, λέει ότι παραμένει ανεξάρτητη από ξένες επιρροές: «Στρατηγικά συνδέομαι στενά με τις Αμερικανικές οργανώσεις που ασχολούνται με την προστασία των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, με Αμερικανούς πρεσβευτές και με αξιωματούχους του Αμερικανικού Υπουργείου Εξωτερικών. στην πλειονότητα των χωρών της ΕΕ και των Αραβικών χωρών. Αλλά είναι δεσμοί μεταξύ ίσων, υποτελής τους.» Σε μία ομιλία στο Πανεπιστήμιο του Μίτσιγκαν, η Κάρμαν συνόψισε την αρχή της: «Είμαι πολίτης του κόσμου. Η Γη είναι η χώρα μου, και η ανθρωπότητα είναι το έθνος μου».
Το 2011 στις διαδηλώσεις της Υεμένης, η Ταουακούλ Κάρμαν διοργάνωσε συγκεντρώσεις φοιτητών στη Σαναά ως ένδειξη διαμαρτυρίας ενάντια στην κυβέρνηση του Σαλέχ, της οποίας η κυριαρχία κράτησε μακροχρόνια.
Την 22η Ιανουαρίου, ενώ βρισκόταν στο αυτοκίνητο με τον σύζυγό της την σταμάτησαν τρεις άνδρες ντυμένοι με πολιτικά, χωρίς διακριτικά της αστυνομίας και την οδήγησαν στη φυλακή, όπου κρατήθηκε για 36 ώρες, μέχρι που αφέθηκε ελεύθερη με αναστολή την 24η Ιανουαρίου.
Στο συντακτικό σημείωμα της 9ης Απριλίου που δημοσιεύτηκε στο , έγραψε: Μετά από μια εβδομάδα διαμαρτυριών, με συνέλαβαν οι δυνάμεις ασφαλείας νυχτιάτικα.
Ήταν μια καθοριστική στιγμή για την επανάσταση της Υεμένης: τα μέσα μαζικής ενημέρωσης ανέφεραν την κράτησή μου και ακολούθησαν διαδηλώσεις στις περισσότερες περιοχές της χώρας.
Την 29η Ιανουαρίου ηγήθηκε σε άλλη μία διαδήλωση, και συγκάλεσε μια «Ημέρα οργής» για την 3η Φεβρουαρίου, όπως συνέβηκε στην Αιγυπτιακή επανάσταση του 2011, που ήταν εμπνευσμένη από την επανάσταση της Τυνησίας το 2010-2011.
Μιλώντας για την εξέγερση, είπε: «Θα συνεχίσουμε μέχρι να πέσει το καθεστώς του Αλί Αμπντουλάχ Σαλέχ. Έχουμε το Νότιο Κίνημα στα νότια, τους επαναστάτες Χούθι στο βορρά, και την κοινοβουλευτική αντιπολίτευση. Αλλά τη μέγιστη σημασία για τώρα έχει η επανάσταση των γιασεμιών.» Έμεινε στην κατασκήνωση των διαδηλωτών για μήνες μαζί με τον σύζυγό της.
Η Ταουακούλ Κάρμαν και άλλες επτά δημοσιογράφοι ίδρυσαν την ομάδα για τα ανθρώπινα δικαιώματα «Γυναίκες Δημοσιογράφοι Χωρίς Αλυσίδες» το 2005, προκειμένου να προάγουν τα ανθρώπινα δικαιώματα, «ιδιαίτερα την ελευθερία της γνώμης και της έκφρασης και τα δημοκρατικά δικαιώματα».
Η Κάρμαν έχει δηλώσει ότι ήταν στόχος για «απειλές και πειρασμούς», και ότι οι αρχές της Υεμένης την έχουν παρενοχλήσει μέσω τηλεφώνου και επιστολών από τότε που το Υπουργείο Πληροφοριών απέρριψε την αίτηση των ΓΔΧΑ για νομική ίδρυση εφημερίδας και ραδιοφωνικού σταθμού.
Οι ΓΔΧΑ διεκδίκησαν την ελευθερία για υπηρεσίες παροχής ειδήσεων με , που ελέγχονταν αυστηρά από την κυβέρνηση, παρά το γεγονός ότι δεν εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του νόμου περί Τύπου του 1990.
Μετά από κυβερνητική αναθεώρηση των υπηρεσιών αυτών, η μοναδική υπηρεσία στην οποία δεν χορηγήθηκε άδεια συνέχισης ήταν η , που ανήκε στις ΓΔΧΑ και είχε λειτουργήσει για ένα χρόνο.
Η Κάρμαν τακτικά καταδικάζει ανοιχτά την εξέγερση των Σιιτών στην Υεμένη και την Αλ Κάιντα στην Αραβική Χερσόνησο, θεωρώντας τες εξίσου απειλητικές για την εθνική κυριαρχία της Υεμένης.
Έχει κατηγορήσει τους Χούθι ότι έλαβαν εξωτερική βοήθεια από την Ιρανική κυβέρνηση, και είναι ενάντια σε όσα θεωρεί ως προσπάθειες των ξένων για απομόνωση των Χούθι, αφού αντιμετωπίζουν και αυτοί την Αλ Κάιντα.
Όταν ανακοινώθηκε η ένταξη των Χούθι στο στρατό της Υεμένης, η Κάρμαν δήλωσε ότι είναι καλύτερα να μην προχωρήσουν με την ένταξη αν δεν είναι πρόθυμοι να παραδώσουν τα όπλα τους.
Για τα συμβάντα του πραξικοπήματος της Υεμένης τον Ιανουάριο του 2015, μίλησε για υποτιθέμενη συνεργασία μεταξύ του πρώην προέδρου Σαλέχ και των επαναστατών Χούθι για αναίρεση των επιπτώσεων που είχε η εξέγερση του 2011 τερματίζοντας τη μεταβατική διαδικασία.
«Είναι πολύ λυπηρό, όλοι αυτοί οι σκοτωμοί, όλος αυτός ο πόλεμος», δήλωσε σε συνέντευξή της στο Περιοδικό για την Πολιτική και τους Πολιτικούς της Μέσης Ανατολής, το 2016.
Αποπειράθηκε να πάει στην Αίγυπτο για να συμμετάσχει στις διαμαρτυρίες για το πραξικόπημα, αλλά η είσοδος της απαγορεύτηκε από τον Αιγυπτιακό στρατό για «λόγους ασφαλείας» και την απέλασαν πίσω στη Σαναά.
Σύντομα η Κάρμαν καταδίκασε τις στρατιωτικές συλλήψεις των υψηλόβαθμων αξιωματούχων της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και την στρατιωτική άσκηση βίας εναντίον των διαδηλωτών στις περιοχές των υποστηρικτών του Μόρσι.
Η Κάρμαν, μαζί με την Έλεν Τζόνσον-Σίρλιφ και την Λέιμα Γκμπόουι, ήταν οι συν-παραλήπτριες του Βραβείου Νόμπελ Ειρήνης του 2011 «για τον μη βίαιο αγώνα τους για την ασφάλεια των γυναικών και για τα γυναικεία δικαιώματα και την πλήρη συμμετοχή τους σε έργα για την αποκατάσταση της ειρήνης».
Για την Κάρμαν, η Επιτροπή των Νόμπελ δήλωσε: «Στις πιο κουραστικές περιστάσεις, τόσο πριν όσο και κατά τη διάρκεια της «Αραβικής άνοιξης», η Ταουακούλ Κάρμαν ανταποκρίθηκε στις ανάγκες του ηγετικού της ρόλου στον αγώνα για τα δικαιώματα των γυναικών και για τη δημοκρατία και την ειρήνη στην Υεμένη».
Η Επιτροπή των Νόμπελ παρέπεμψε στο ψήφισμα 1325 του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, που εγκρίθηκε το 2000, όπου αναφέρεται ρητώς ότι οι γυναίκες και τα παιδιά πλήττονται σοβαρά από τον πόλεμο και την πολιτική αστάθεια και ότι οι γυναίκες πρέπει να έχουν μεγαλύτερη επιρροή και ρόλο στις ειρηνευτικές δραστηριότητες.
Επίσης, «καλεί όλους τους εμπλεκόμενους συντελεστές, όταν διαπραγματεύονται και εφαρμόζουν ειρηνευτικές συμφωνίες, να λαμβάνουν υπόψη τις ιδιαιτερότητες των δύο φύλων ».
Με την ανακοίνωση του βραβείου, ο πρόεδρος της επιτροπής Θόρμπιορν Γιαγκλάντ δήλωσε: «Δεν μπορούμε να επιτύχουμε τη δημοκρατία και τη διαρκή ειρήνη στον κόσμο παρά μόνο αν οι γυναίκες έχουν τις ίδιες ευκαιρίες με τους άνδρες για να επηρεάσουν τις εξελίξεις σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας».
Αργότερα πρόσθεσε ότι το βραβείο ήταν «ένα πολύ σημαντικό ορόσημο για τις γυναίκες σε όλο τον κόσμο» και ότι, παρά τα γεγονότα της Αραβικής Άνοιξης, «υπάρχουν πολλές άλλες θετικές εξελίξεις στον κόσμο που κοιτάξαμε. Νομίζω ότι είναι λίγο περίεργο να μην τις έχουν δει οι ερευνητές και οι υπόλοιποι».
Λίγο νωρίτερα είχε πει ότι το βραβείο της χρονιάς θα ήταν «πολύ ισχυρό . αλλά συγχρόνως πολύ ενωτικό να προκαλέσει τόσο έντονες αντιδράσεις από μια μόνο χώρα όπως και πέρυσι ».
Η Κάρμαν ήταν η τρίτη γυναίκα δημοσιογράφος που της απένειμαν το Νόμπελ, μετά την Μπέρτα φον Ζούτνερ το 1905 και την Έμιλι Γκριν Μπαλχ το 1946.
Άσκησε πίεση στο Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών και στις Ηνωμένες Πολιτείες για να μην προβούν σε συμφωνία για απονομή χάριτος στον Σαλέχ, αντίθετα μάλιστα, να τον κρατήσουν ως υπεύθυνο να λογοδοτήσει, να δεσμεύσουν τα περιουσιακά του στοιχεία και να υποστηρίξουν τους διαδηλωτές.
Την 21η Οκτωβρίου το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών ψήφισε ομόφωνα την Απόφαση του ΣΑΗΕ για το 2014, όπου «καταδικάστηκε έντονα» η κυβέρνηση του Σαλέχ για την θανάσιμη άσκηση βίας κατά των διαδηλωτών, αλλά ταυτόχρονα υποστήριξε και την πρωτοβουλία του Συμβουλίου Συνεργασίας του Κόλπου , να παραχωρήσουν ασυλία στον Σάλεχ αν δεχτεί να παραιτηθεί.
Η Κάρμαν, που παρευρέθηκε στην ψηφοφορία, επέκρινε την υποστήριξη του Συμβουλίου στην πρόταση του ΣΣΚ και πρότεινε να δικάσουν τον Σαλέχ στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο.
Την 16η Οκτωβρίου, ελεύθεροι σκοπευτές της κυβέρνησης στο Ταΐζ πυροβόλησαν και σκότωσαν την Αζίζα Οθμάν Καλέμπ, για την οποία το ανέφερε, ανεπιβεβαίωτα, ότι ήταν η πρώτη γυναίκα που έχασε τη ζωή της από τις διαδηλώσεις της Υεμένης.
Εν τω μεταξύ, η Κάρμαν που βρισκόταν στην Ουάσιγκτον, σχολίασε ότι οι διαδηλώτριες έκαψαν τα μακραμά τους: «απορρίπτοντας την αδικία που τους επέβαλε το καθεστώς του Σαλέχ. Και ότι ανοίγεται ένα νέο στάδιο για τις γυναίκες της Υεμένης, επειδή δεν θα κρύβονται πίσω από πέπλα ή πίσω από τοίχους ή οτιδήποτε άλλο».
Είναι η κόρη του Αμπντέλ Σαλάμ Κάρμαν, ενός δικηγόρου και πολιτικού, που έχει διετελέσει Υπουργός Νομικών υποθέσεων στην κυβέρνηση Αλί Αμπντουλάχ Σαλέχ, αλλά τελικά παραιτήθηκε.
Είναι αδελφή του ποιητή Ταρίκ Κάρμαν και της δικηγόρου Σάφα Κάρμαν, η οποία είναι η πρώτη Υεμένια πολίτισσα που αποφοίτησε από τη Νομική Σχολή του Χάρβαρντ.
Η Κάρμαν κέρδισε δημοσιότητα στη χώρα της μετά το 2005, με τις θέσεις της ως Υεμένια δημοσιογράφος και συνήγορος μιας υπηρεσίας ειδήσεων κινητής τηλεφωνίας που δεν εγκρίθηκε η άδεια της το 2007.
Γι'αυτό, μετά τον Μάιο του 2007 διαδήλωσε πολλάκις για την ελευθερία του τύπου και διοργάνωνε εβδομαδιαίες διαμαρτυρίες αναπτύσσοντας τα θέματα μεταρρύθμισης.
Ανακατεύθυνε τις διαμαρτυρίες στην Υεμένη για να υποστηρίξουν την «Επανάσταση των Γιασεμιών», όπως καλεί την Αραβική Άνοιξη, αφότου ο Τυνήσιος λαός ανέτρεψε την κυβέρνηση του Ζιν Ελ Αμπιντίν Μπεν Άλι τον Ιανουάριο του 2011.
Το 2011 τιμήθηκε με το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης, και ήταν η πρώτη Υεμένια, η πρώτη γυναίκα της Αραβίας και η δεύτερη Μουσουλμάνα γυναίκα που κέρδισε ένα βραβείο Νόμπελ.
Την 28η Οκτωβρίου, η Κάρμαν συναντήθηκε με την υπουργό Εξωτερικών των Ηνωμένων Πολιτειών Χίλαρι Κλίντον για να συζητήσουν το ίδιο ψήφισμα των Ηνωμένων Εθνών, για το οποίο η Κλίντον δήλωσε ότι «οι Ηνωμένες Πολιτείες υποστηρίζουν τον εκδημοκρατισμό της Υεμένης και τα δικαιώματα του λαού της – αντρών και γυναικών – για να επιλέξουν ηγέτες και μέλλον».
Η Κάρμαν απάντησε στο σχολιασμό μέσω του Υεμενικού τύπου, λέγοντας, «στην Υεμένη, εδώ και εννέα μήνες οι άνθρωποι έχουν κατασκηνώσει στις πλατείες. Ως τώρα δεν έχουμε δει την εκτίμηση του Ομπάμα για τη θυσία του λαού της Υεμένης. Αντ 'αυτού, η Αμερικανική κυβέρνηση παρέχει εγγυήσεις στον Σαλέχ».
Η Κάρμαν συχνά αντέδρασε αρνητικά στην πολιτική των ΗΠΑ για τους δρόνους στην Υεμένη, αποκαλώντας τη χρήση τους «απαράδεκτη» και πρόσθεσε ότι σε κατοικημένες περιοχές αποτελεί παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του διεθνούς δικαίου.
Τον Αύγουστο του 2013, που διαπιστώθηκαν αυξημένες επιθέσεις με δρόνους, ζήτησε την άμεση παύση όλων των διενέξεων, τονίζοντας ότι οι βομβιστικές επιθέσεις υπονομεύουν την κυριαρχία της Υεμένης και συμβάλλουν σε αύξηση των επιστρατεύσεων από την Αλ Κάιντα σε όλη τη χώρα.
Στο διέρρευσαν πληροφορίες από τη Σαουδική καλωδιακή, ότι η Κάρμαν ενώ κατήγγειλε δημοσίως τη Σαουδική Αραβία, οργάνωνε μυστικές συναντήσεις με τους Σαουδάραβες για να ζητήσει την υποστήριξή τους.
Η Κάρμαν κολάκευσε τους Σαουδάραβες για να επιβάλλουν μια μεταβατική συμφωνία, που για πολλούς μεταρρυθμιστές θεωρήθηκε ως μια βαθιά προδοσία για την επανάσταση.
Έχει δηλώσει ανεξαρτησία από την πολιτική γραμμή, λέγοντας: «Δεν εκπροσωπώ το κόμμα Αλ-Ισλάχ και δεν είμαι δεσμευμένη στις θέσεις του. Η θέση μου καθορίζεται από τις πεποιθήσεις μου και δεν ζητώ τη συναίνεση κανενός.»
Μετά την ανακοίνωση για το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης, η Ταουακούλ Κάρμαν δραστηριοποιήθηκε περισσότερο και κινητοποίησε την κοινή γνώμη και τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών, ζητώντας υποστήριξη για να εκδιώξουν τον Σαλέχ και να τον φέρουν ενώπιον του διεθνούς δικαστηρίου.
Η Κάρμαν απαρίθμησε τα αίτια που προσέλκυσαν τους Υεμενίτες στις διαδηλώσεις της χώρας τους: «Ο συνδυασμός μίας δικτατορίας, διαφθοράς, φτώχειας και ανεργίας προκάλεσε αυτή την επανάσταση. Είναι σαν ένα ηφαίστειο. Η αδικία και η διαφθορά εκρήγνυνται ενώ οι ευκαιρίες για μια καλή ζωή φτάνουν στο τέλος τους.»
Ενόσω διεκδικούσε περισσότερη ελευθερία Τύπου, απάντησε στην αντιπαράθεση για τα σατιρικά σκίτσα του Μωάμεθ της Γύλλαντ-Πόστεν το 2005, ως εξής: «Να μην πάμε γυρεύοντας για τυραννία και απαγορεύσεις της ελευθερίας».
Την 26η Ιανουαρίου 2011 «ένας ανώτερος αξιωματούχος της Υεμένης» απείλησε την Ταουακούλ ότι θα την σκοτώσει αν συνεχίσει τις δημόσιες διαμαρτυρίες της, όπως ανέφερε η Ταρίκ Κάρμαν.
Η Κάρμαν καταδίκασε τν Σαουδαραβικό παρεμβατισμό στην Υεμένη, λέγοντας: «Δυστυχώς, αυτός ο συνασπισμός αντιμετωπίζει αυτόν τον πόλεμο σαν μια μάχη για ρίψεις βομβών και εκτοξεύσεις πυραύλων, αγνοώντας τις συνέπειες».
Η Κάρμαν έχει λάβει ένα πτυχίο Εμπορίου από το Πανεπιστήμιο Επιστήμης και Τεχνολογίας, και ένα μεταπτυχιακό δίπλωμα στην Πολιτική Επιστήμη από το Πανεπιστήμιο της Σαναά.
Ο Σαλέχ μεταβίβασε την εξουσία του στον αντιπρόεδρο Αμπντ αλ-Ραμπ Μανσούρ αλ-Χαντί για να ξεκινήσει η πολιτική μετάβαση, όπως όριζε η συμφωνία.
Η Κάρμαν έτυχε να διαπληκτιστεί με άλλους διοργανωτές, ιδιαίτερα τον Μάιο που παρακίνησε τους διαδηλωτές να προχωρήσουν προς το Προεδρικό Μέγαρο ως απάντηση στη δολοφονία 13 διαδηλωτών από τις δυνάμεις ασφαλείας.
Σε μια διαμαρτυρία το 2010, μια γυναίκα προσπάθησε να μαχαιρώσει την Ταουακούλ με στιλέτο «τζαμπίγια» αλλά οι οπαδοί της κατάφεραν να αναχαιτίσουν την επίθεση.
Με τον γάμο της η Ελισάβετ έγινε δούκισσα της Λωρραίνης, ο Φρειδερίκος Δ βοήθησε τον αδελφό της Φρειδερίκο τον Ισχυρό να γίνει Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Ο Ροδόλφος παντρεύτηκε σε ηλικία μόλις 10 ετών την Ελεονώρα του Μπαρ, ο πεθερός του Εδουάρδος Α του Μπαρ έγινε αντιβασιλέας στη θέση της μητέρας του.
Ήταν η τρίτη κόρη και το δέκατο από τα δώδεκα παιδιά του Αλβέρτου Α της Γερμανίας & δούκα της Αυστρίας και της Ελισάβετ των Γκορίτσια, κόρης του Μάινχαρτ, δούκα της Καρινθίας.
Τα αδέλφια της ήταν ο Ροδόλφος Α της Βοημίας, ο Φρειδερίκος Α της Αυστρίας, ο Λεοπόλδος Α της Αυστρίας, ο Αλβέρτος Β της Αυστρίας, ο Όθων της Αυστρίας, η Αγνή της Αυστρίας και η Άννα της Αυστρίας, αργραβίνα του Βρανδεμβούργου.
Η Ελισσάβετ αρραβωνιάστηκε σε μικρή ηλικία έναν από τους γιους του βασιλιά της Γαλλίας Φίλιππου του Ωραίου, ο πατέρας της ωστόσο ήθελε να πραγματοποιήσει ισχυρότερους δεσμούς με τη Γαλλία.
Ο μεγαλύτερος αδελφός της Ελισάβετ Ροδόλφος Α της Βοημίας παντρεύτηκε την αδελφή του Φίλιππου του Ωραίου Λευκή της Γαλλίας, δούκισσα της Αυστρίας, μετά τον γάμο αυτό διαλύθηκε ο αρραβώνας της με έναν από τους γιους του Φιλίππου Δ.
1376, παντρεύτηκε τον Ιωάννη του Σαλόν, κύριο του Ωμπερίβ, μετά τον Κορράδο κόμη του Φρίμπουργκ και έπειτα τον Ούλριχ κύριο του Ράππολτσταϊν.
Η Ελισάβετ της Αυστρίας ή Ελισάβετ της Λωρραίνης, από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν κόρη του δούκα της Αυστρίας & βασιλιά της Γερμανίας, με τον γάμο της έγινε δούκισσα της Λωρραίνης και αντιβασίλισσα για λογαριασμό του γιου της Ροδόλφου.
Η πόλη έκοψε νομίσματα την εποχή του Τιμολέων με την παράσταση του θεού Άδρανου, δυο συνεχόμενες ανασκαφές έχουν ανακαλύψει ένα αρχαίο νεκροταφείο στα νοτιοανατολικά της πόλης.
Στη νότια πλευρά της πόλης κατά μήκος του ποταμού υπήρχε ένα βαθύ χαντάκι για την υπεράσπιση της πόλης, η βόρεια πλευρά βρίσκεται κάτω από σύγχρονα κτίρια και κατασκευές.
Οι τοίχοι είναι κατασκευασμένοι με λαξευτούς λίθους από Βασάλτη και βρίσκονται σήμερα σε καλή κατάσταση στην ανατολική πλευρά, στα βορειοανατολικά ο ορθογώνιος πύργος έχει ενσωματωθεί στην εκκλησία του Αγίου Φραγκίσκου.
Ο ιστορικός Κέννεθ Τζένκινς δημοσιοποίησε ένα νόμισμα το οποίο στη μία πλευρά έφερε την επιγραφή "ΠΙΑΚΙΝΟΣ" και στην αντίθετη πλευρά την επιγραφή "ΑΔΡΑΝ", αυτό δείχνει νομισματική σύνδεση ανάμεσα στο Αντράνον και τον Πίακο.
Τον Μάϊο 2019 ανακοίνωσε την επόμενη ταινία του "Μήδεια" από την τραγωδία του Ευριπίδη ενώ έκανε πρεμιέρα στο Λονδίνο το ντοκιμαντέρ του Λαβύρινθος , με θέμα τις στοές της Αθήνας κερδίζοντας το Δεύτερο Βραβείο Ντοκιμαντέρ στο .
Ως ηθοποιός ο ίδιος, έχει εμφανισθεί σε ταινίες όπως Ράδιο Μόσχα, Ξένες σε Ξένη Χώρα, Βέγγος ένας Άνθρωπος Παντός Καιρού, Αντίο Βερολίνο, Μίλησε μου για Έρωτα, Καμιά Συμπάθεια για τον Διάβολο, Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας κ.
Η δεύτερη ταινία του, Καμιά Συμπάθεια Για Τον Διάβολο , εκπροσώπησε στο Διεθνές Τμήμα του Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης την Ελλάδα και κέρδισε το Βραβείο Ερμηνείας με την Λένα Κιτσοπούλου.
Το 1995 γύρισε για την ΕΡΤ την τηλεταινία Μίλησε μου Για Έρωτα ενώ η επόμενη ταινία του "Όνειρο Καλοκαιρινής Νύχτας" , μια μοντέρνα διασκευή πάνω στο θεατρικό έργο, συμπεριελήφθη από τον στο βιβλίο του " ", έκδοση του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης και κέρδισε το Βραβείο Καλύτερης Ελληνικής Ταινίας στο 2ο Πανόραμα Ανεξάρτητων Δημιουργών.