polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Μετά την ήττα του, ο αυτοκράτορας παραχώρησε στην Εταιρεία το δικαίωμα "είσπραξης εσόδων" στις επαρχίες της Βεγγάλης , γνωστή ως "Ντιγουάνι" στην Εταιρεία.
Παρά το γεγονός ότι τα δύο τρίτα του πληθυσμού του Μπανγκλαντές ασχολείται με τη γεωργία, πάνω από το 75% του εισοδήματος της χώρας προέρχεται από την κλωστοϋφαντουργία .
Η συγκομιδή ρυζιού το 2005 ανήλθε σε περίπου 40 εκατομμύρια τόνους, ενώ μεταξύ των καταναλωτικών καλλιεργειών ξεχωρίζουν το ζαχαροκάλαμο , οι πατάτες , το σιτάρι και το καλαμπόκι .
Η διάλυση πλοίων στις ανεπτυγμένες χώρες είναι αυστηρά ρυθμισμένη και πολύ δαπανηρή, ενώ στο Μπανγκλαντές το εργατικό δυναμικό είναι πολύ φθηνό και δεν υπάρχει σχεδόν κανένας έλεγχος.
Γενάρχης είναι ο Ενετικής καταγωγής Ντεμέτριο Κορέλια, έμπορος από τη Ζάκυνθο, που εγκαταστάθηκε στη Λάρνακα το 1772 μαζί με τον γιο του Πιέτρο Κορέλια.
Το 1823 το ζεύγος Βολφ διήλθε από την Κύπρο και όταν πληροφορήθηκε την τραγωδία της Μαρίας ζήτησε να την ανακουφίσει: οι δύο τους απέστειλαν τον Δημήτριο στην Αγγλία για σπουδές με δική τους δαπάνη και όταν ξαναπέρασαν το 1828 ζήτησαν και ανέλαβαν τον Παύλο, στέλνοντάς τον στη Σκωτία για σπουδές.
Περιλαμβάνουν σημαντικό μέρος του μειονοτικού πληθυσμού της Ινδίας και του Νεπάλ, καθώς και μία μειονοτική ομάδα στη Σρι Λάνκα που ονομάζεται Βέντα, αποτελώντας το 8,6% του πληθυσμού της Ινδίας, που ισοδυναμεί με 104 εκατομμύρια ανθρώπους, σύμφωνα με την απογραφή του 2011, καθώς επίσης και μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού του Νεπάλ.
Οι κοινωνίες των Αντιβάσι είναι ιδιαίτερα επιφανείς στις περιοχές Άντρα Πραντές, Τσατίσγκαρ, Γκουτζαράτ, Τζαρκάντ, Μαντία Πραντές, Μαχαράστρα, Οντίσα, Δυτική Βεγγάλη, Βορειοανατολική Ινδία, και στα νησιά Ανταμάν και Νικομπάρ .
Αν και θεωρούνταν οι πρώτοι κάτοικοι της Ινδίας, οι σημερινοί Αντιβάσι σχηματίστηκαν μετά την πτώση του πολιτισμού της κοιλάδας του Ινδού, για να περιλάβουν ανθρώπους με διαφορετικές καταγωγές, όπως κυνηγούς-τροφοσυλλέκτες, λαούς της κοιλάδας του Ινδού, Ινδο-Άριους πληθυσμούς, Αυστροασιάτες, και ομιλητές θιβετο-βιρμανικής.
Οι φυλετικές γλώσσες μπορούν να κατηγοριοποιηθούν σε πέντε γλωσσικές ομάδες, δηλαδή την: Ανταμανσιανή, την αυστροασιατική, τη δραβιδική, την ινδοάρια, τη σινοθιβετική, και την κρα-ντάι.
Αντιβάσι είναι ο συλλογικός όρος που χρησιμοποιείται για τις φυλές της Ινδικής Υποηπείρου, οι οποίες θεωρούνται αυτόχθονες σε μέρη στην Ινδία, όπου ζουν, είτε ως τροφοσυλλέκτες είτε ως νομαδικές κοινότητες.
Αντιβάσι είναι ο συλλογικός όρος για τις Καταγεγραμμένες φυλές της Ινδίας, οι οποίες θεωρούνται ως οι αυτόχθονες λαοί της Ινδίας, προγενέσετερες των Δραβιδών και των Ινδοαρίων.
Στο παρελθόν στο χωριό λειτουργούσαν τρία καφενεία, δύο τυροκομία, τρία ελαιοτριβεία και ένα μύλος άλεσης σιταριού, αλλά λόγω της ερήμωσης πλέον λειτουργεί μόνο ένα καφενείο.
Την περίοδο που βρισκόταν στην Ινδία, δημιούργησε ερωτική σχέση με την Ινδή ηθοποιό Νίγκαρ Σουλτάνα, η οποία είχε παίξει τον ρόλο της 'Μπαχάρ' στην κλασική Ινδική ταινία -- .
Ο Ντάρπαν προερχόταν από μία μουσουλμανική Σία, μεσαίας τάξης οικογένεια, η οποία είχε καταγωγή από τις Ηνωμένες Επαρχίες της Ινδίας, όπου και γεννήθηκε το 1928.
Σε αντίθεση με τον αδελφό του, ο οποίος πρωταγωνιστούσε σε σοβαρούς ρομαντικούς ρόλους, ο Ντάρπαν συνήθιζε να πρωταγωνιστεί σε λιγότερο σοβαρούς και πιο διασκεδαστικούς ρομαντικούς ρόλους.
Ο Σιέντ Ισχράτ Αμπάς , περισσότερο γνωστός με το καλλιτεχνικό όνομα Ντάρπαν, ήταν Ινδός ηθοποιός κι ένας από τους αυθεντικούς ρομαντικούς πρωταγωνιστές της «χρυσής εποχής» της Πακιστανικής κινηματογραφικής βιομηχανίας.
Οι μεγαλύτερες εμπορικές επιτυχίες της είναι οι εξής ταινίες: η ταινία , η ταινία περιπέτειας Ινδική Περιπέτεια 2 , η ιστορική ρομαντική ταινία , η ταινία επιστημονικής φαντασίας , και το ρομαντικό δράμα .
Η πρώτη εμπορική της επιτυχία ήταν στην ρομαντική ταινία στα ταμίλ, , όπου ύστερα έγινε δημοφιλέστερη και κέρδισε δύο βραβεία Φίλμφεϊρ καλύτερης ηθοποιού για την συμμετοχή της στις ταινίες και .
Ανάλογα με την περιοχή και τον χρόνο τους, διαφορετικές πηγές χρησιμοποίησαν το δικό τους όραμα για να δηλώσουν διαφορετικά τμήματα της τεράστιας κουμανικής επικράτειας: σε βυζαντινές, ρωσικές, γεωργιανές, αρμενικές, περσικές και μουσουλμανικές πηγές, Κουμανία θεωρούνταν η ποντιακή-κασπιανή στέπα: οι στέπες δηλαδή βόρεια της Μαύρης Θάλασσας και στα ανατολικά μέχρι την Κασπία Θάλασσα, όπου οι πεδιάδες μεταξύ ποταμού Δνίπερου, ποταμού Βόλγα, Ουράλη και Ιρτίς ήταν ευνοϊκές για τον νομαδικό τρόπο ζωής των Κουμάνων.
Αργότερα, για μια σύντομη χρονική περίοδο, στις δυτικές πηγές, ως Κουμανία χαρακτηριζόταν και η περιοχή της ανατολικής Βλαχίας και της νότιας Ουκρανίας, όπου έλαβε χώρα η πρώτη επαφή μεταξύ Κουμάνων και δυτικών Χριστιανών.
Το εκτενές έδαφος αυτής της περιοχής, που αποτελούνταν από χαλαρά συνδεδεμένες φυλετικές μονάδες, που ήταν η στρατιωτική κυρίαρχη δύναμη, δεν ήταν ποτέ πολιτικά ενωμένο από μια ισχυρή κεντρική εξουσία.
Η Κουμανία δεν ήταν ούτε κράτος ούτε αυτοκρατορία, αλλά διαφορετικές ομάδες κάτω από ανεξάρτητους ηγεμόνες, ή χαν, οι οποίοι ενεργούσαν με δική τους πρωτοβουλία, αναμειγνυόμενοι στην πολιτική ζωή των γύρω κρατών: στις ρωσικές ηγεμονίες, τη Βουλγαρία, το Βυζάντιο και τα βλάχικα κράτη στα Βαλκάνια, στην Αρμενία και στη Γεωργία στον Καύκασο και στη Χορασμία, έχοντας φτάσει μέχρι και στη δημιουργία μιας ισχυρής κάστας πολεμιστών, των Μαμελούκων, που υπηρετούσαν τους μουσουλμάνους Άραβες και τους Τούρκους χαλίφηδες και σουλτάνους.
Το όνομα Κουμανία προήλθε από το λατινικό εξώνυμο της ομοσπονδίας Κουμάνων-Κιπτσάκων, τουρκικής ομοσπονδίας στο δυτικό τμήμα της Ευρασιατικής Στέπας μεταξύ του 10ου και του 13ου αιώνα.
Η Κουμανία ήταν γνωστή στις ισλαμικές πηγές ως - , που σημαίνει "Στέπα των Κιπτσάκων" ή "ξένη γη που φιλοξενεί τους Κιπτσάκους" στις τουρκικές γλώσσες.
Αποτέλεσε επίσης την πηγή ονομασιών ή εναλλακτικών ονομασιών για αρκετές μικρότερες περιοχές, μερικές από τις οποίες δε συνδέονταν γεωγραφικά με την περιοχή της ομοσπονδίας, στις οποίες εγκαταστάθηκαν Κουμάνοι και/ή Κιπτσάκοι, όπως η ιστορική περιοχή Κουνσάγκ στην Ουγγαρία και η πρώην Ρωμαιοκαθολική Επισκοπή της Κουμανίας .
Στα Βαλκάνια, βρίσκουμε τους Κουμάνους σε επαφή με όλες τις κρατικές οντότητες εκείνης της εποχής: να μάχονται με το Βασίλειο της Ουγγαρίας, να συμμαχούν με τους Βούλγαρους και τους Βλάχους ενάντια στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία και να συμμετέχουν στην πολιτική των νέων βλαχικών κρατικών οντοτήτων.
Ο Ίμπν Μπατούτα είπε για την Κουμανία: "Αυτή η έρημος είναι πράσινη και χλοώδης χωρίς δέντρα ούτε λόφους, υψώματα ή βαθύτερα σημεία.Δεν υπάρχει τρόπος να ταξιδέψετε σε αυτή την έρημο εκτός από άμαξες".
Μέχρι τον 11ο και 12ο αιώνα, η νομαδική συνομοσπονδία των Κουμάνων και Κιπτσάκων ήταν η κυρίαρχη δύναμη στα εδάφη, που εκτείνονταν από το σημερινό Καζακστάν, τη νότια Ρωσία, την Ουκρανία, ως τη νότια Μολδαβία και την ανατολική Βλαχία.
Αν το θέατρο είναι όντως μια μεταεπικοινωνία (επικοινωνία με το κοινό μιας επικοινωνίας μεταξύ των ηθοποιών), θα πρέπει να αναζητήσουμε στις δύο αυτές επικοινωνίες μια κοινή θεώρηση: το δραματικό πρόσωπο είναι κατ’ ανάγκη φτιαγμένο από την ίδια επικοινωνιακή ύλη που έχει ο δραματουργός κατά νου .
Το πρώτο εγώ είναι θεωρητικά ένα αντικείμενο αυτός, του συγγραφέα, αλλά είναι επίσης αυτός που αφηγείται με το δικό του τρόπο αυτό που εμφανίζεται δεικνυόμενο μόνο μιμητικά.
Το δεύτερο εγώ, αυτό του δραματικού προσώπου, υποτίθεται ότι είναι το υποκείμενο των ρημάτων δράσης και δεν στοχάζεται πάνω στην κατάστασή του ως ομιλητή εντούτοις, το δραματικό πρόσωπο μπορεί να αποκαλυφθεί ως παραγωγός της ομιλίας, ως εκφέρων χωρίς άλλο εκφερόμενο, πέραν του ότι είναι ένα «ομιλούν είναι» .
Το «εγχείρημα μετά» του θεάτρου συνίσταται στο να εκληφθούν η σκηνή και ό,τι την αποτελεί –ηθοποιός, σκηνικό, κείμενο- ως αντικείμενα εγκαλυπτόμενα από ένα καταδεικτικό κι αρνητικό σημείο .
Κατά τον ίδιο τρόπο, που ο ποιητικός λόγος ορίζεται ως καλλιτεχνική μέθοδο, το θέατρο ορίζεται ως κόσμος κυριευμένος ήδη από τη ψευδαίσθηση και τη θεατρικότητα.
Σύμφωνα με τα παραπάνω, μπορούμε να καταλήξουμε στο συμπέρασμα ότι κάθε θεατρικό δρώμενο ενέχει το στοιχείο της μεταθεατρικότητας, ακόμα κι αν αυτό δεν γίνεται πάντα φανερό.
Εξετάζοντας την έννοια «», ο ίδιος υποστηρίζει ότι δεν είναι ένα φαινόμενο που περιορίζεται σε μερικούς συγγραφείς ή σε συγκεκριμένες περιόδους, αλλά ότι το συναντούμε παντού στην ιστορία του θεάτρου.
Με αυτό προσπαθεί να ξεκαθαρίσει ότι κανένα έργο δεν μπορεί να αντικατοπτρίζει πιστά την πραγματικότητα και ότι κάθε έργο είναι ένας έντεχνος στοχασμός πάνω στη ζωή και στο ίδιο το θέατρο.
Όταν μάλιστα, ο καλλιτέχνης χρησιμοποιήσει το μεταθεατρικό στοιχείο στην πιο ακραία του μορφή, τότε εμφανίζεται και ο όρος της «αποστασιοποίησης» ή αλλιώς του «παραξενίσματος»,που έχει πλέον ταυτιστεί με τον Μπρεχτ.
Το μεταθέατρο εστιάζει «στο ίδιο το θέατρο, που «μιλά» κατά συνέπεια για τον εαυτό του κι «αυτοπαρουσιάζεται»», κάτι που γίνεται πολύ καθαρό και άμεσο με την τεχνική του «θέατρο εν θεάτρω».
Χαρακτηριστικό παράδειγμα της τεχνικής αυτής συναντάμε στο κείμενο του Σαίξπηρ "Άμλετ", όπου ένας θίασος ηθοποιών πηγαίνει στο παλάτι για να παίξει μια παράσταση.
Κυκλοφόρησε πριν την εμπλοκή της Ταϊλάνδης στον Β Παγκόσμιο Πόλεμο και μεταφέρει ένα προπαγανδιστικό για τα αντιπολεμικά συμφέροντα της Ταϊλάνδης· πως η χώρα θα πρέπει να παραμείνει ουδέτερη και να εμπλακεί στον πόλεμο μόνο για να υπερασπιστεί την κυριαρχία της ενάντια στους ξένους εισβολείς.
Ωστόσο, στις 8 Δεκεμβρίου 1941, η Ταϊλάνδη καταλήφθηκε από τους Ιάπωνες και ένωσε επισήμως τις δυνάμεις της με τις δυνάμεις του Άξονα κατά τη διάρκεια του πολέμου.
Η ταινία φτιάχτηκε με την πρόθεση να μεταφέρει ο Πριντί την αντίληψή του για ειρήνη προς το διεθνές κοινό, γι'αυτό και γυρίστηκε στα Αγγλικά, κάνοντάς την την πρώτη αγγλόφωνη Ταϊλανδική ταινία.
Επίσης, τα θέματα της ταινίας είναι εμπνευσμένα από τη Βουδιστική φιλοσοφία, πως δεν υπάρχει ευτυχία που να είναι μεγαλύτερη από την ειρήνη, αλλά η ταινία μεταφέρει και το μήνυμα ότι ο Πριντί σκεφτόταν πως η Ταϊλάνδη ήταν έτοιμη να εμπλακεί σε έναν επιθετικό πόλεμο εναντίον οποιουδήποτε ξένου εισβολέα.
Με την ιστορία να διαδραματίζεται στο Βασίλειο Αγιουτάγια του 16ου αιώνα, ο Βασιλιάς Τσάκρα ασχολείται με τα συνηθισμένα καθήκοντά του στο παλάτι, παρέχοντας ακροάσεις τους συμβούλους του.
Ανάμεσα στους συμβούλους του βρίσκεται και το Λόρδος Τσάμπερλαϊν, ο οποίος επιθυμεί να δει τον βασιλιά να εκπληρώνει το βασιλικό του καθήκον να παντρευτεί 366 συζύγους, ελπίζοντας ανάμεσά τους να βρίσκεται και η κόρη του.
Αρχικά, ο φιλειρηνικός Βασιλιάς Τσάκρα επιθυμεί να διαπραγματευτεί για ειρήνη, αλλά δεν το καταφέρνει και βρίσκει τον εαυτό του αναγκασμένο να εμπλακεί σε πόλεμο, ώστε να σταματήσει την εισβολή του Βασιλιά της Χόνσα.
Ο Βασιλιάς του Λευκού Ελέφαντα ήταν ανάμεσα στις δύο ταινίες που επιλέχθηκαν για ένα πρότζεκτ αποκατάστασης που ξεκίνησε ο Ταϊλανδός Υπουργός Πολιτισμού, σε συνεργασία με την και το Κινηματογραφικό Ίδρυμα Ταϊλάνδης.
Ο Πριντί Μπανομιόνγκ, εκείνη την περίοδο Υπουργός Οικονομικών στην κυβέρνηση του Πλακ Πιμπούλσονγκχραμ, ήταν ο παραγωγός της ταινίας, η οποία βασιζόταν σε ένα αγγλόφωνο μυθιστόρημα που είχε γράψει ο ίδιος.
Μετά την εισβολή της Ιαπωνίας στην Ταϊλάνδη στις 8 Δεκεμβρίου 1941, η Πριντί έγινε ο ηγέτης του αντιστασιακού κινήματος Ελευθερης Ταϊλάνδης, ενώ οι δικτάτορες του Ταϊλανδικού στρατού τάχθηκαν με την Ιαπωνία και τις δυνάμεις του Άξονα, κηρύττοντας τον πόλεμο σε Μεγάλη Βρετανία και Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο πατέρας του Στέφανου, βασιλιάς Κολομάν της Ουγγαρίας, είχε τυφλώσει τον Μπέλα και τον πατέρα του για να τους απομακρύνει από τη σειρά διαδοχής, όμως ο Στέφανος Β' ήταν άτεκνος και όρισε τον Μπέλα διάδοχο του στον θρόνο.
Τόσο ιδιωτικά, όσο και κρατικά έγγραφα τονίζουν τον ρόλο της Ελένης στη λήψη αποφάσεων και δείχνουν ότι ο Μπέλα θεωρούσε τη σύζυγο του, συγκυβερνήτη του βασιλείου τους.
Μία από τις πρώτες της ενέργειες, ως βασίλισσα, ήταν να εκδικηθεί όσους είχαν συμμαχήσει με τον βασιλιά Κολομάν και ήταν υπεύθυνοι για την τύφλωση του Μπέλα και οι οποίοι ήταν αντίθετοι με τη βασιλεία του Μπέλα.
από τον Οίκο του Βουκάνοβιτς ήταν κόρη του μεγάλου πρίγκιπα της Σερβίας και με τον γάμο της έγινε βασίλισσα της Ουγγαρίας , έχοντας ενεργό συμμετοχή στη διοίκηση του Βασιλείου της Ουγγαρίας.
Μετά τον θάνατο του συζύγου της Μπέλα, το 1141, βασιλιάς ανακηρύχθηκε ο ανήλικος γιος της Γκέζα και η Ελένη μαζί με τον αδελφό της Μπέλος έγιναν αντιβασιλείς, έως το 1146, όταν ενηλικιώθηκε ο Γκέζα.
Το 1957, η πρώτη έκθεση των αρχαιολογικών τέχνεργων στο Μπαχρέιν πραγματοποιήθηκε στο Σχολείο Αρρένων Χιντάγια στο Μουχαράκ, σε συνεργασία με τη Δανική Αρχαιολογική Αποστολή, η οποία στάλθηκε στο Φρούριο του Μπαχρέιν.
Το 1967, υπεγράφη μια πολιτιστική συμφωνία μεταξύ της και της κυβέρνησης του Μπαχρέιν ήταν η αφορμή για να ανοίξει ο δρόμος για την κατασκευή ενός εθνικού μουσείου.
Το εθνικό μουσείο άνοιξε για πρώτη φορά στον Κυβερνητικό Οίκο στη Μανάμα στις 4 Μαρτίου 1970, από τον αρχηγό του τότε κρατικού συμβουλίου, τον Χαλίφα ιμπν Σαλμάν Αλ Χαλίφα.
Ένα άλλο έκθεμα, είναι ένα πίνακας που απεικονίζει μία σκηνή από το Έπος του Γκιλγκαμές (στο οποίο γίνεται αναφορά στο Μπαχρέιν ως ο παράδεισος της Ντίλμουν).
Το συγκρότημα περιλαμβάνει έξι μόνιμες εκθέσεις, μία εκπαιδευτική αίθουσα, κατάστημα δώρων και μία καφετέρια, επιπλέον των διοικητικών γραφείων, εργαστηρίων και αποθηκών για τη διατήρηση των έργων και χώρο στάθμευσης.
Το 2013, το μουσείο γιόρτασε την 25η επέτειό του με την ανακαίνιση της Αίθουσας των Τάφων της Ντίλμουν και φιλοξενώντας ένα διεθνές συνέδριο για την ανάπτυξη του μουσείου.
Το μουσείο διαθέτει μία συλλογή από αρχαιολογικά τέχνεργα του Μπαχρέιν, τα οποία αποκτήθηκαν σταδιακά από το 1988 και καλύπτουν περίπου 5.000 χρόνια ιστορίας του Μπαχρέιν.
Στο συγκρότημα υπάρχουν τρεις αίθουσες αφιερωμένες στην αρχαιολογία και τον αρχαίο πολιτισμό της Ντίλμουν, ενώ δύο ακόμα άλλες αίθουσες αντιπροσωπεύουν τον πολιτισμό και τον τρόπο ζωής του πρόσφατου προ-βιομηχανικού παρελθόντος του Μπαχρέιν.
Η έκθεση επικεντρώνεται στις ταφικές πρακτικές του πολιτισμού της Ντίλμουν και διαθέτει ένα πραγματικό νεκροταφείο, που μεταφέρθηκε από το Α'αλί και επανασυναρμολογήθηκε στο μουσείο.
Ανακατασκευασμένη από το Γάλλο αρχιτέκτονα Ντιντιέ Μπλιν, η ανανεωμένη αίθουσα διαθέτει καινούργια πολυμέσα, καθώς και ευρήματα από τις πιο πρόσφατες αρχαιολογικές ανασκαφές.
Άνοιξε στις 15 Δεκεμβρίου 1988 από τον Εμίρη του Μπαχρέιν Ισά μπιν Σαλμάν Αλ Χαλίφα και το μουσειακό συγκρότημα κόστους 30 εκατομμυρίων δολαρίων, που ανέρχεται σε 27.800 τετραγωνικά μέτρα, είναι το δημοφιλέστερο τουριστικό αξιοθέατο της χώρας.
Ασχολούνται με την καθημερινή ζωή, όπως η παιδική ηλικία, ο γάμος, η μόδα, οι τοπικές θρησκευτικές και ιατρικές πρακτικές και η δομή ενός παραδοσιακού σπιτιού του Μπαχρέιν.
Το μουσείο προσφέρει επίσης τακτικές ημερήσιες εκδρομές με σκάφος στο Οχυρό Μπου Μαχέρ στο νησί Μουχαράκ, ένα μέρος του Μονοπατιού Μαργαριταριών του Μπαχρέιν.
Σπάνια αντίγραφα του Κορανίου χρονολογούνται από τον 13ο και 14ο αιώνα, σημειώσεις για την αστρονομία και ιστορικά έγγραφα και επιστολές της κυβερνώσας οικογένειας Αλ Χαλίφα εκθέτονται στην αίθουσα.
Ο Τσέιμπερς ξεκίνησε την καριέρα του ως ηθοποιός με έναν επαναλαμβανόμενο ρόλο στη σαπουνόπερα και έκανε το ντεμπούτο του στο κινηματογράφο με έναν δευτερεύοντα ρόλο στο δράμα της κωμωδίας του 1999 .
Ο Τσέιμπερς κέρδισε ευρεία αναγνώριση, καθώς η σειρά προχώρησε, και ο χαρακτήρας του έγινε ένας από τους πιο δημοφιλείς στη σειρά, κερδίζοντας πολλαπλές υποψηφιότητες και το 2017 στην κατηγορία Καλύτερος Τηλεοπτικός και Διαδικτυακός Δραματικός Ηθοποιός στα Βραβεία ' , καθώς και υποψηφιότητες για τα Βραβεία Σωματείου Ηθοποιών.
Παρακολούθησε το Νοτιοανατολικό Γυμνάσιο στο Νότιο Τσάρλεστον του Οχάιο και αργότερα μετακόμισε στη Νέα Υόρκη, όπου σπούδασε για τέσσερα χρόνια στο και το .
Όμως το 1359 ο Κανσινιόριο δολοφόνησε τον Κανγκράντε Β και έγινε εκείνος κυβερνήτης, με συγκυβερνήτη τον μικρότερο αδελφό του Πάολο Αλμποΐνο ντελλα Σκάλα.
από τον Οίκο των Καπετιδών-Ανζού-Δυρραχίου ήταν κόρη του δούκα του Δυρραχίου και με τους γάμους της έγινε πρώτα κυβερνήτης της Βερόνα και μετά διεκδικήτρια της Λατινικής αυτοκρατορίας της Κωνσταντινούπολης.
Ήταν η δεύτερη κόρη του Καρόλου δούκα του Δυρραχίου & κόμη της Γκραβίνα και της 2ης εξαδέλφης του Μαρίας των Καπετιδών-Ανζού-Νάπολης, κόρης του Καρόλου δούκα της Καλαβρίας .
Ο δεύτερος σύζυγός της Ιάκωβος των Μπω, ήταν ανιψιός και κληρονόμος του Φιλίππου Β πρίγκιπα του Τάραντα, πρίγκιπα της Αχαΐας και διεκδικητή Λατίνου αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης.
Από το 870, η Αλσατία γνώρισε συνεχή κατακερματισμό και ανακατανομή μεταξύ αρκετών φεουδαρχικών κοσμικών και εκκλησιαστικών κυριαρχιών, μια κοινή διαδικασία στην Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
Οι πόλεις Αγκνώ, Βισεμπούρ, Κολμάρ, Μυλούζ και Σελεστά έγιναν αυτοκρατορικές πόλεις και έζησαν αυτό που ονομάστηκε «χρυσή εποχή των πόλεων».
Σταδιακά και κυρίως από τον 14ο αιώνα, τον αποφασιστικό ρόλο στην πολιτική ζωή των πόλεων έπαιζαν οι έμποροι και οι τεχνίτες, με την αριστοκρατία να περιορίζεται σε ρόλο τιμητικό: οι πόλεις ήταν ουσιαστικά ανεξάρτητες από την αυτοκρατορική εξουσία.
Το 1262, μετά από μακρύ αγώνα με τους κυβερνώντες επισκόπους, οι πολίτες του απέκτησαν το καθεστώς της «ελεύθερης αυτοκρατορικής πόλης» και το 1439 απαλλάχθηκε από την εξουσία του επισκόπου του.
Καθώς βρισκόταν πάνω στη διαδρομή Παρίσι-Βιέννη-Ανατολή, και επί πλέον ήταν σημαντικό λιμάνι στη διαδρομή του Ρήνου που συνέδεε τη νότια Γερμανία και την Ελβετία με την Ολλανδία, την Αγγλία και τη Σκανδιναβία, έγινε το πολιτικό και οικονομικό κέντρο της περιοχής.
εκκαθάρισαν και καλλιεργούσαν τη γη που αποτελούνταν από την πεδιάδα που περιβάλλεται από τα Βόσγια όρη στα δυτικά και τα βουνά του Μέλανα Δρυμού στα ανατολικά και τη διαρρέουν οι ποταμοί Ιλλ και Ρήνος.
Αρκετά ίχνη του πολιτισμού τους υπάρχουν στην περιοχή, μεταξύ των οποίων το λεγόμενο «ειδωλολατρικό τείχος», μήκους 10,5 χιλιομέτρων, πρώτο ιστορικό μνημείο της περιοχής.
Αυτοί οι δύο λαοί αποδυναμώθηκαν από την εγκατάσταση στην περιοχή ενός γερμανικού λαού, των Σουηβών υπό τη διοίκηση του Αριόβιστου, οι οποίοι κυριάρχησαν σε ολόκληρη την πεδιάδα της Αλσατίας έως περίπου το 63 π.
Ταυτόχρονα, η περιοχή στο σύνολό της έξω από το Στρασβούργο ήταν αντίθετη προς τους Ιακωβίνους και προτιμούσε την αποκατάσταση της μοναρχίας, όπως και οι εισβολείς Αυστριακοί και Πρώσοι που επιδίωκαν να συντρίψουν την αναδυόμενη επαναστατική δημοκρατία.
Στις 21 Ιουλίου 1789, μετά την είδηση για την άλωση της Βαστίλης στο Παρίσι, πλήθος ανθρώπων συγκεντρώθηκε στο δημαρχείο του Στρασβούργου, αναγκάζοντας τους διοικητές της πόλης να φύγουν και έθεσαν έτσι συμβολικά τέλος στο φεουδαρχικό σύστημα στην Αλσατία.
Το 1792, ο Ρουζέ ντε Λιλ συνέθεσε στο Στρασβούργο το επαναστατικό τραγούδι η Μασσαλιώτιδα , το οποίο αργότερα έγινε ο εθνικός ύμνος της Γαλλίας.
Μερικοί από τους πιο διάσημους στρατηγούς της Γαλλικής Επανάστασης προέρχονταν επίσης από την Αλσατία, όπως ο Κελλερμάν, ο νικητής του Βαλμί, ο Κλεμπέρ, ένας από τους στρατηγούς της Γαλλικής Δημοκρατίας στον πόλεμο της Βανδέας και ο Βεστερμάν, που επίσης πολέμησε στη Βανδέα.
Η Γαλλία εξακολούθησε να διατηρεί τα τελωνειακά της σύνορα κατά μήκος των Βοσγίων, αφήνοντας την Αλσατία οικονομικά προσανατολισμένη στις γειτονικές γερμανόφωνες χώρες.
Η γερμανική γλώσσα παρέμεινε σε χρήση στην τοπική διοίκηση, στα σχολεία και στο Πανεπιστήμιο του Στρασβούργου, το οποίο συνέχισε να αντλεί μαθητές από άλλες γερμανόφωνες χώρες.
Η κεντρική εξουσία της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας είχε αρχίσει να παρακμάζει μετά από χρόνια αυτοκρατορικών περιπετειών στις ιταλικές χώρες, μεταφέροντας την ηγεμονία της Δυτικής Ευρώπης στο βασίλειο της Γαλλίας, το οποίο είχε εδώ και καιρό κεντρική εξουσία.
Η Γαλλία άρχισε μια επιθετική πολιτική επέκτασης προς ανατολάς, πρώτα στα ποτάμια Ροδανό και Μεύση, και όταν τα σύνορα αυτά επιτεύχθηκαν, στόχευσε τον Ρήνο.
Κατά τον επόμενο αιώνα, η Γαλλία επρόκειτο να καταστραφεί στρατιωτικά από τον Εκατονταετή Πόλεμο, ο οποίος εμπόδισε για κάποιο χρονικό διάστημα τις γαλλικές βλέψεις προς αυτή την κατεύθυνση.
Μετά την ολοκλήρωση του πολέμου, η Γαλλία ήταν και πάλι ελεύθερη να συνεχίσει την επιθυμία της να φτάσει στο Ρήνο και το 1444 εμφανίστηκε ένας γαλλικός στρατός στη Λωρραίνη και την Αλσατία και οι πολεμικές επιχειρήσεις επαναλήφθηκαν.
Κατά τον 14ο αιώνα οι φεουδαρχικοί πόλεμοι προκάλεσαν μεγάλες καταστροφές που ολοκληρώθηκαν από την έλευση του Μαύρου θανάτου και άλλων δεινών, όπως μια σειρά από σκληρούς χειμώνες και κακές συγκομιδές.
Το 1349 οι Εβραίοι της Αλσατίας κατηγορήθηκαν ότι δηλητηρίαζαν τα πηγάδια με πανώλη και οδηγήθηκαν στη σφαγή χιλιάδες Εβραίοι κατά τη διάρκεια του πογκρόμ του Στρασβούργου.
Το 1675, στη διάρκεια μιας νικηφόρας εκστρατείας, οι Γάλλοι νίκησαν στο Τουρκχάιμ και εξασφάλισαν την οριστική κυριαρχία στην Αλσατία που επικυρώθηκε με τη συνθήκη της Νιμέγκ το 1678.
Εφαρμόστηκε ενωτική πολιτική που κατέληξε το 1681 στην προσάρτηση του Στρασβούργου και αμέσως έπειτα ο Σεμπαστιάν Βωμπάν οχύρωσε την περιοχή κατά μήκος του Ρήνου.
Την εποχή της θρησκευτικής Μεταρρύθμισης τον 16ο αιώνα, το Στρασβούργο ήταν μια ευημερούσα κοινότητα και οι κάτοικοί του αποδέχτηκαν το προτεσταντισμό το 1523.
Από την άλλη πλευρά, το Μονμπελιάρ στα νοτιοδυτικά της Αλσατίας, που ανήκε στους κόμητες της Βυρτεμβέργης από το 1397, παρέμεινε προτεσταντικός θύλακας στη Γαλλία μέχρι το 1793.
η καταπάτηση των εδαφών από τους Σουηβούς και οι απαιτήσεις τους για περαιτέρω παραχωρήσεις γης προκάλεσαν την επέμβαση των ρωμαϊκών στρατευμάτων του Ιούλιου Καίσαρα που εισήλθαν στην Αλσατία, κατόπιν αιτήματος προς βοήθεια των τοπικών πληθυσμών, και νίκησαν τους Σουηβούς στη μάχη των Βοσγίων γύρω από το Σερναί, στη νότια Αλσατία, απωθώντας τους πέρα από τον Ρήνο.
Η νίκη του Καίσαρα επί των Σουηβών του Αριόβιστου επέβαλε την κυριαρχία της Ρώμης στην Αλσατία, όπως και στην υπόλοιπη Γαλατία, που διήρκεσε έως τον 4ο αιώνα μ.
Το 1469, με τη συνθήκη του Σαιντ-Ομέρ, η Άνω Αλσατία πωλήθηκε από τον αρχιδούκα Σιγισμούνδο της Αυστρίας στον δούκα Κάρολο της Βουργουνδίας.
Ο τελευταίος μπόρεσε να χρησιμοποιήσει αυτόν τον φόρο και ένα δυναστικό γάμο προς όφελός του για να αποκτήσει τον πλήρη έλεγχο της Άνω Αλσατίας (εκτός από τις ελεύθερες πόλεις, αλλά συμπεριλαμβανομένου του Μπελφόρ) το 1477.
Το 356, μετά τη νίκη των Αλαμαννών στη μάχη του Ντουροκορτόρουμ , ο αυτοκράτορας Ιουλιανός έστειλε στρατεύματα γύρω από το Μπρυμάτ για να εκδιώξει εκείνους που είχαν εγκατασταθεί εκεί.
Όταν οι εχθροπραξίες ολοκληρώθηκαν το 1648 με τη Συνθήκη της Βεστφαλίας, το μεγαλύτερο μέρος της Αλσατίας αναγνωρίστηκε ως μέρος της Γαλλίας, αν και ορισμένες πόλεις παρέμειναν ανεξάρτητες.
Αυτό είχε σοβαρές επιπτώσεις στο εμπόριο και στην οικονομία της περιοχής, καθώς οι πρώην χερσαίοι εμπορικοί δρόμοι μεταφέρθηκαν στους νέους θαλάσσιους λιμένες της Μεσογείου και του Ατλαντικού.
Ο εδαφικός κατακερματισμός και η θρησκευτική και κοινωνική αστάθεια της περιοχής ευνόησαν τις πνευματικές δραστηριότητες και η Αλσατία αναδείχθηκε σε ένα από τα κυριότερα ουμανιστικά κέντρα.
Το 1434 ο Γουτεμβέργιος εγκαταστάθηκε στο Στρασβούργο, όπου τελειοποίησε την τυπογραφία, η οποία σύντομα χρησιμοποιήθηκε για τη διάδοση των νέων ιδεών του Ουμανισμού και της θρησκευτικής Μεταρρύθμισης.
Η ιστορία της Αλσατίας ξεκινά από την αρχαιότητα, εποχή που η περιοχή κατοικήθηκε από νομάδες κυνηγούς, και περιλαμβάνει τις αλλαγές στον πολιτικό έλεγχο της περιοχής που εναλλάσσονταν μεταξύ Γερμανίας και Γαλλίας.
Η Αλσατία είναι ιστορική, πολιτιστική και πρώην διοικητική περιοχή της ανατολικής Γαλλίας, ανήκει στη διοικητική περιοχή Γκραντ-Εστ και περιλαμβάνει δύο νομούς: Άνω Ρήνος και Κάτω Ρήνος.
Σύμφωνα με τα επιβεβαιωμένα μεγέθη, το ποσοστό των εκτελέσεων στην ηπειρωτική Κίνα είναι πολύ υψηλότερο από το αντίστοιχο των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ο αριθμός των εκτελέσεων μειώθηκε σημαντικά από τη στιγμή που το Ανώτατο Λαϊκό Δικαστήριο ανέκτησε την εξουσία επανεξέτασης όλων των περιπτώσεων θανατικής καταδίκης το 2007.
Λαμβάνοντας υπ' όψιν τις συντηρητικές και αποκλίνουσες ως προς τα μεγέθη των μετρήσεων εκτιμήσεις των εκτελέσεων στην Κίνα, οι εκτελέσεις στην Κίνα αντιπροσωπεύουν περισσότερο από το 58% το 2009 και το 65% το 2010 του συνόλου των εκτελέσεων σε ολόκληρο τον κόσμο.
Μετά από μια πρώτη δίκη που διεξήχθη από ένα Ενδιάμεσο Λαϊκό Δικαστήριο, του οποίου η απόφαση ήταν η θανατική ποινή, πρέπει να έπεται μια διπλή διαδικασία προσφυγής.