polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Οι ρωσικές ομάδες είναι λιγότερο πολυάριθμες, αλλά είναι πολύ βαριά οπλισμένες και επικίνδυνες, οι οποίες εμπλέκονται σε εμπορία όπλων, εκβιασμούς και λαθρεμπόριο τσιγάρων.
Οι δραστηριότητες των αλβανικών εγκληματικών ομάδων στην Ελλάδα περιλαμβάνουν μεταξύ άλλων τη διακίνηση ναρκωτικών, τη διακίνηση ανθρώπων, εκβιασμούς και ληστείες.
Το 2016, η Ελληνική Αστυνομία εξάρθρωσε με επιτυχία τη μεγαλύτερη εγκληματική οργάνωση στην ιστορία της Ελλάδας, η οποία ήταν υπεύθυνη για περισσότερες από 2.000 διαρρήξεις σπιτιών σε όλη τη χώρα, σε μια επιχείρηση όπου συμμετείχαν τουλάχιστον 1.000 αστυνομικοί και 37 δικαστές.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, ο Αρχηγός της Ελληνικής Αστυνομίας Νίκων Αρκουδέας εξαπέλυσε εκστρατεία κατά του οργανωμένου εγκλήματος, η οποία σημείωσε σημαντική επιτυχία.
Πολλοί Τούρκοι πολιτικοί και διανοούμενοι πίστευαν ότι, προκειμένου να έχει κανείς πλήρη δικαιώματα ως Τούρκος πολίτης, πρέπει να μάθει και να μιλά τουρκικά.
Ένας διανοούμενος, ο , πίστευε ιδιαίτερα ότι τα μέλη των μειονοτήτων δεν μπορούν να γίνουν δεκτά ως πολίτες της Τουρκίας, αν δεν μιλούν την τουρκική ή δεν αποδέχονται τον τουρκικό πολιτισμό.
Κατά συνέπεια, η διδασκαλία των μη τουρκικών γλωσσών στα μειονοτικά σχολεία γίνονταν όλο και λιγότερο συχνή, ενώ το Μάιο του 1923 το τουρκικό Υπουργείο Παιδείας έκανε την διδασκαλία της τουρκικής γλώσσας, της ιστορίας και της γεωγραφίας υποχρεωτική σε όλα τα μη μουσουλμανικά σχολεία.
Οι «καθαρά Τούρκοι» δάσκαλοι έπαιρναν μισθό σημαντικά υψηλότερο από τους άλλους εκπαιδευτικούς, με αποτέλεσμα μεγάλη οικονομική επιβάρυνση για τα μειονοτικά σχολεία.
Στις 13 Ιανουαρίου 1928, η φοιτητική ένωση της Νομικής Σχολής στην Κωνσταντινούπολη ξεκίνησε εκστρατεία με στόχο την καταστολή της δημόσιας χρήσης γλωσσών άλλων από την τουρκική.
Οι διαδηλωτές τοποθέτησαν αφίσες στις μεγάλες πόλεις της χώρας, με το σύνθημα «Πολίτη μίλα τουρκικά!» και το μήνυμα περαιτέρω διαδόθηκε από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τους πολιτικούς κύκλους σε όλη τη χώρα.
Επιγραφές σε θέατρα, εστιατόρια, ξενοδοχεία και πλοία καλούσαν όλους να μιλούν τουρκικά, και πολλοί άνθρωποι παρενοχλούνταν δημόσια ή ποινικοποιούνταν για τη χρήση γλωσσών άλλων από την τουρκική.
Μετά την έναρξη της εκστρατείας "Πολίτη μίλα τουρκικά!" το 1928, έγιναν συλλήψεις σε όλη τη χώρα με την πλήρη υποστήριξη της κυβέρνησης που ενθάρρυνε επαρχιακούς διοικητές "να ενσωματώσουν στην τουρκική κοινότητα Τούρκους με ξένες διαλέκτους, κάνοντας την τουρκική μητρική τους γλώσσα".
Πριν από την έναρξη της εκστρατείας "Πολίτη μίλα τουρκικά!", πολλές πρωτοβουλίες είχαν ήδη ληφθεί από την κυβέρνηση της Τουρκίας για να γίνει η τουρκική η μόνη δημόσια γλώσσα.
Το 1924, κατά τη διάρκεια συνεδρίασης της Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης, προτάθηκε ένας νόμος που θα επέβαλε την τουρκική ως υποχρεωτική γλώσσα και θα προέβλεπε πρόστιμα για όσους αρνούνταν να τη χρησιμοποιήσουν.
Εν τω μεταξύ, καθώς οι συζητήσεις στην εθνοσυνέλευση ήταν σε εξέλιξη, η δημοτική διοίκηση της Προύσας πήρε την πρώτη πρωτοβουλία και άρχισε να επιβάλει πρόστιμα σε όσους μιλούσαν μη-τουρκικές γλώσσες σε δημόσιους χώρους.
ήταν μια πρωτοβουλία που δημιουργήθηκε από τους φοιτητές νομικής, αλλά χρηματοδοτήθηκε από την τουρκική κυβέρνηση, η οποία είχε ως στόχο να ασκήσει πίεση στους μη τουρκόφωνους να μιλούν τουρκικά σε δημόσιους χώρους στη δεκαετία του 1930.
Κατά την Οθωμανική Αυτοκρατορία το 1911, η Επιτροπή Ένωσης και Προόδου αποφάσισε να χρησιμοποιείται η τουρκική γλώσσα σε όλα τα σχολεία της Αυτοκρατορίας, με σκοπό να απεθνοποιήσει όλες τις μη τουρκικές κοινότητες και να εμπνεύσει τον πατριωτισμό μεταξύ Τούρκων.
Η μεταρρύθμιση του κρατικού εκπαιδευτικού συστήματος και της γλώσσας από την υποχρεωτική χρήση της δημοτικής τουρκικής είχε στόχο τη γλωσσική ομογενοποίηση της κοινωνίας.
Πολίτες που βρέθηκαν να χρησιμοποιούν μια άλλη γλώσσα από την τουρκική, σε μερικές περιπτώσεις κατηγορήθηκαν για παραβίαση του Άρθρου 159 του τουρκικού ποινικού κώδικα για "προσβολή της τουρκικής ταυτότητας" .
Το 1935, κατά τη διάρκεια ομιλίας του στο τέταρτο συνέδριο του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, ο πρωθυπουργός Ισμέτ Ινονού φέρεται ότι είπε: «Δεν θα μείνουμε σιωπηλοί. Όλοι οι πολίτες που ζουν μαζί μας πρέπει να μιλούν τουρκικά!»
Μόλις ο Κάρολος κατάλαβε τι είχε γίνει, τής έκλεισε τον δρόμο επιστροφής στη Χενμπόν, αλλά εκείνη οδήγησε τους άντρες της στη Βρέστη προσελκύοντας ταυτόχρονα και ένα τμήμα από την δύναμη του Καρόλου.
Μαθαίνοντας πως ο σύζυγός της φυλακίστηκε, η Ιωάννα της Φλάνδρας όρισε ηγέτη των Μονφόρ τον γιο της, που τότε ήταν ακόμα νήπιο, πήρε τα όπλα ως εκπρόσωπός του και κατέλαβε τη Ρεντόν με σκοπό να ξεκαθαρίσει στην Ιωάννα του Παντιέβρ πως θα συνέχιζε εκείνη την διεκδίκηση του συζύγου της για το δουκάτο της Βρετάνης και μάλιστα ακόμα και με πόλεμο.
Η κίνησή της αυτή προκάλεσε εμφύλιο πόλεμο που κράτησε 23 χρόνια και ονομάστηκε «Ο πόλεμος των Δύο Ιωάννων» γιατί έγινε μεταξύ της Ιωάννας της Φλάνδρας και της Ιωάννας του Παντιέβρ.
Αγωνίστηκε για τα κληρονομικά δικαιώματα του γιου της και του συζύγου της στο δουκάτο της Βρετάνης πολεμώντας ενεργά στο πεδίο της μάχης, επιδεικνύοντας σημαντικές ικανότητες ως στρατιωτική ηγέτιδα, ενάντια στις διεκδικήσεις της Ιωάννας του Παντιέβρ στην διαμάχη που έμεινε γνωστή ως «Πόλεμος των Δύο Ιωάννων» που αποτέλεσε μέρος του Εκατονταετούς Πολέμου.
Αυτή η κατάσταση προκάλεσε μία διαμάχη διαδοχής για το δουκάτο της Βρετάνης ανάμεσα στη Ιωάννα του Παντιέβρ και τον Ιωάννη του Μονφόρ καθώς ο τελευταίος διεκδικούσε τον τίτλο ως αρσενικός συγγενής αλλά η Ιωάννα του Παντιέβρ, σύμφωνα με τον Σαλικό Νόμο, διεκδικούσε τον τίτλο ως εκπρόσωπος του γηραιότερου αρσενικού απογόνου, δηλαδή του πατέρα της, Γκι του Παντιέβρ, που ήταν δευτερότοκος γιος, ενώ ο Ιωάννης του Μονφόρ ήταν τέταρτος στη διαδοχή.
Το 1341 ο δούκας της Βρετάνης, Ιωάννης Γ, που ήταν μισαδελφός του συζύγου της Ιωάννας, πέθανε χωρίς απογόνους έχοντας ορίσει ως διάδοχό του στο δουκάτο της Βρετάνης την ανιψιά του , την Ιωάννα του Παντιέβρ.
Αμέσως μετά η Ιωάννα της Φλάνδρας έσπευσε στο Χενμπόν για να το υπερασπιστεί γνωρίζοντας πως θα δεχθεί επίθεση και πολιορκία από τους Μπλουά ως αντίποινα και ζήτησε βοήθεια από τον Άγγλο βασιλιά, Εδουάρδο Γ.
Ο Εδουάρδος, που διεκδικούσε τον γαλλικό θρόνο, θεώρησε πως θα ήταν χρήσιμο να έχει ως σύμμαχο τη Βρετάνη στις δικεδικήσεις του και έστειλε στην Ιωάννα τη βοήθεια που είχε ζητήσει.
Τότε ο Κάρολος των Μπλουά απέκοψε τις προμήθειες στη Χενμπόν προσπαθώντας να προκαλέσει λιμό και ο επίσκοπος της Λυών έσπευσε να πείσει την Ιωάννα να παραδοθεί.
Αν και παππούς της ήταν ο κόμης της Φλάνδρας, Ροβέρτος Γ, ο πατέρας της δεν κληρονόμησε ποτέ αυτόν τον τίτλο γιατί πέθανε πριν από τον πατέρα του, αλλά παρ’όλα αυτά η Ιωάννα έμεινε γνωστή ως «Ιωάννα της Φλάνδρας».
Όπως περίμενε η Ιωάννα, ο Κάρολος των Μπλουά έφτασε στη Χενμπόν το 1342 και ξεκίνησε την πολιορκία, κατά την διάρκεια της οποίας η Ιωάννα συμμετείχε ενεργά στη μάχη φορώντας πανοπλία και παίρνοντας τα όπλα ενώ παρότρυνε τις γυναίκες της πόλης «να σκίσουν τις φούστες τους και να πάρουν την ασφάλειά τους στα χέρια τους».
Ο Ιωάννης του Μονφόρ πήγε στο Παρίσι για να ζητήσει από τον βασιλιά της Γαλλίας, Φίλιππο ΣΤ, να επιλύσει τη διαμάχη, αλλά εκείνος τον φυλάκισε και όρισε δούκισσα της Βρετάνης την Ιωάννα του Παντιέβρ, που ήταν παντρεμένη με τον ανιψιό του, Κάρολο των Μπλουά.
Λόγω του δυναμισμού της απέκτησε το προσωνύμιο «Ιωάννα η Φλόγα» ή «Φλογερή Ιωάννα» ενώ ο φιλόσοφος Ντέιβιντ Χιουμ την αποκάλεσε «πιο εκπληκτική γυναίκα της εποχής της».
Στις 25 Μαρτίου 2009, ο απερχόμενος Έλληνας Πρέσβης στη Νιγηρία, Χάρης Δαφαράνος, δήλωσε ότι η Ελλάδα θα συνεχίσει να διερευνά νέους τομείς συνεργασίας και να ενισχύει τους πολιτιστικούς, οικονομικούς, επιστημονικούς και τεχνολογικούς δεσμούς με τη Νιγηρία.
Αυτό επιβεβαιώθηκε όταν στις 22 Απριλίου 2009, ο Έλληνας Υφυπουργός Εξωτερικών, Πέτρος Δούκας και ο Υπουργός Εμπορίου και Βιομηχανίας της Νιγηρίας, Τσαρλς Ούγκουου, υπέγραψαν διμερή συμφωνία στον οικονομικό, επιστημονικό και τεχνολογικό τομέα.
Το Ελληνοαφρικανικό Επιμελητήριο Εμπορίου και Ανάπτυξης διοργανώνει ετήσιες συναντήσεις, όπου οι ελληνικές επιχειρήσεις που συμμετέχουν στο αφρικανικό εμπόριο συζητούν για ευκαιρίες με υπουργούς και αντιπροσωπείες από τη Νιγηρία και άλλες χώρες.
Μέχρι το 2003, οι ελληνικές εξαγωγές προς τη Νιγηρία ανήλθαν σε 46,5 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ, με εισαγωγές ύψους 5,4 εκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ.
Τον Νοέμβριο του 2008, ο καπετάνιος ενός κατακτημένου ελληνικού πετρελαιοφόρου, κατηγόρησε τις ένοπλες δυνάμεις της Νιγηρίας πως συνεργάστηκαν με τους μαχητές στο Δέλτα του Νίγηρα για να καταλάβουν το πλοίο του.
Ο καπετάνιος ισχυρίστηκε ότι οι μαχητές είχαν αναγκάσει το πλήρωμά, με την απειλή όπλων, να φορτώσει πετρέλαιο στο πλοίο τους, ενώ τρία νιγηριανά πλοία του πολεμικού ναυτικού απλά κοίταζαν.
Δεκατρείς Φιλιππινέζοι, μέλη του πληρώματος του πετρελαιοφόρου, συνελήφθησαν από τη νιγηριανή κυβέρνηση για την υποψία κλοπής χιλιάδων τόνων αργού πετρελαίου.
Μετά τις απαγωγές και άλλα προβλήματα με τους εργαζόμενους σε ελληνικά σκάφη στο παράκτιο εμπόριο της Νιγηρίας, η Διοίκηση των Φιλιππίνων της Υπεράκτιας Απασχόλησης, έχει προειδοποιήσει τους Φιλιππινέζους ναυτικούς που εργάζονται σε τέτοια σκάφη.
Ο Όμιλος Εταιρειών Λεβέντης, που κάνει εμπόριο στη Δυτική Αφρική, ιδρύθηκε τη δεκαετία του 1930 από τον Κύπριο Αναστάσιο Γεώργιο Λεβέντη.
Το 2007, η Νιγηρία είχε περίπου το 8,3% της παγκόσμιας αγοράς εξαγωγών φυσικού αερίου και εξήγαγε περίπου πετρελαιοφόρων δεξαμενόπλοιων, αν και οι όγκοι έχουν μειωθεί εξαιτίας των πολιτικών αναταραχών και της μειωμένης ζήτησης.
Τα πλοία είναι καταχωρημένα κάτω από μια ποικιλία σημαιών, συμπεριλαμβανομένων των «σημαιών ευκαιρίας», αλλά με τους μεταβαλλόμενους κανονισμούς, ένας αυξανόμενος αριθμός δεξαμενόπλοιων που ανήκουν σε ελληνικές εταιρείες είναι καταχωρημένα υπό ελληνική σημαία.
Σύμφωνα με μια έκθεση για την «Εμπορία Ανθρώπων» που εκδόθηκε από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ το 2008, οι νιγηριανές γυναίκες και κορίτσια διακινούνται στην Ευρώπη, για τους σκοπούς της καταναγκαστικής εργασίας και της σεξουαλικής εκμετάλλευσης, κυρίως στην Ιταλία, την Ισπανία, την Ολλανδία, το Βέλγιο, την Αυστρία, τη Νορβηγία και την Ελλάδα.
Ανέπτυξε δράσεις στο πλαίσιο του Συλλόγου Φοιτητών αναφορικά με τα προβλήματα των ΤΕΙ και την απόπειρα υποβάθμισης και ιδιωτικοποίησης της ανώτατης εκπαίδευσης.
Διετέλεσε, επίσης, μέλος της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής για την Παρακολούθηση του Σωφρονιστικού Συστήματος και μέλος της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Ισότητας, Νεολαίας και Δικαιωμάτων του Ανθρώπου.
Εργάστηκε ως υπεύθυνος παραγωγής σε διάφορες μονάδες κτηνοτροφίας του νομού Πρέβεζας και ως δημοσιογράφος στην εφημερίδα «Αυγή», στο ελεύθερο πολιτικό ρεπορτάζ.
Χ· ο πατέρας της είχε γεννηθεί Γάιος Οκτάβιος, αλλά όταν υιοθετήθηκε από τον θείο του Γάιο Ιούλιο Καίσαρα, έλαβε το επώνυμο Ιούλιος Καίσαρας.
Χ οι φίλοι του Οκταβίου, Γάιος Μαικήνας και Μάρκος Βιψάνιος Αγρίππας, κατέληξαν σε συμφωνία με τον μεγάλο αντίπαλο του Οκταβίου, τον Μάρκο Αντώνιο: συμφωνήθηκε ο γάμος του 10ετούς γιου τού Μάρκου Αντωνίου Αντύλλου με τη 2ετή Ιουλία.
από το Γένος των Οκταβίων και από την Ιουλιο-Κλαυδιανή δυναστεία, ήταν κόρη του Αυγούστου, ετεροθαλής αδελφή του Τιβερίου· ο εγγονός της Καλιγούλας και ο δισεγγονός της Νέρων έγιναν Αυτοκράτορες.
Μετά τον θάνατο του Μάρκου Κλαύδιου Μάρκελλου, ο Αύγουστος πάντρεψε την Ιουλία με τον Μάρκο Βιψάνιο Αγρίππα, φίλο και σύμμαχος του Αυγούστου.
Ο γάμος απέφερε 5 παιδιά, τον Γάιο Καίσαρα, τον Λεύκιο Καίσαρα, την Ιουλία τη νεότερη, την Αγριππίνα την πρεσβύτερη, και τον Αγρίππα Πόστουμο.
Τα πρώτα του γκολ για την ομάδα ήρθαν εναντίον της Καϊζερσλάουτερν στις 20 Αυγούστου 2016, σημειώνοντας δύο γκολ σε τέσσερα λεπτά στη νίκη με 4-3.
Την επόμενη σεζόν σημείωσε το πρώτο του γκολ στο πρωτάθλημα στις 22 Ιουλίου 2017 στον πρώτο αγώνα της σεζόν, σκοράροντας στο 73ο λεπτό εναντίον της Παντερμπόρν, ερχόμενος από τον πάγκο, στην ισοπαλία με 4-4.
Ερχόμενος από τις ακαδημίες της, ο Ελ-Χέλβε έκανε το ντεμπούτο του για την πρώτη ομάδα της ΤΣΦ Χάφελσε στις 31 Αυγούστου 2013, μπαίνοντας ως αλλαγή στην εντός έδρας ήττα με 2-3 από την Άιντραχτ Μπράουνσβαϊγκ ΙΙ.
Το πρώτο του γκολ στη Ρεγκιονάλλιγκα θα έρθει στις 27 Οκτωβρίου του ίδιου χρόνου, σημειώνοντας το γκολ της ισοφάρισης εναντίον της ΣΦ Βιλχελμσχάφεν, στο 14ο λεπτό.
Το πρώτο του γκολ για τον σύλλογο ήρθε στις 15 Σεπτεμβρίου 2018 και ήταν επίσης το πρώτο της σεζόν για τον Απόλλωνα, στην ήττα από τον ΠΑΣ Γιάννινα.
Στις 5 Σεπτεμβρίου 2015 έκανε το ντεμπούτο του για τη Βόλφσμπουργκ ΙΙ εναντίον της πρώην ομάδας του Χάφελσε, σε μία εντός έδρας νίκη με 6-1, μπαίνοντας ως αλλαγή στο 65ο λεπτό.
Στις 8 Οκτωβρίου 2015 έκανε το ντεμπούτο του για την Εθνική Λιβάνου, ξεκινώντας στο βασικό σχήμα σε ένα προκριματικό αγώνα για το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2018, στη νίκη με 2-0 εναντίον της Μιανμάρ.
Βελτίωσε την προηγούμενη επίδοσή του, σημειώνοντας 10 γκολ σε 33 συμμετοχές για τον σύλλογο, κερδίζοντας μεταγραφή στη Βόλφσμπουργκ ΙΙ για την επόμενη σεζόν.
Ο Χιλάλ Μπασάμ Ελ-Χέλβε είναι Λιβανέζος επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για τον Απόλλωνα Σμύρνης και την Εθνική Λιβάνου.
Σημείωσε το πρώτο του γκολ στις 29 Μαρτίου 2016 στον αγώνα εναντίον της Μιανμάρ κατά τη διάρκεια των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου του 2018, εξασφαλίζοντας την ισοπαλία 1-1 για την ομάδα του στο 88ο λεπτό του παιχνιδιού.
Έπαιξε συνολικά σε 24 αγώνες πρωταθλήματος, σημειώνοντας 7 γκολ, καθώς η ομάδα κέρδισε το τίτλο του πρωταθλητή της Ρεγκιονάλλιγκα Νορντ.
Ο Ραϋμόνδος Βερεγγάριος Β της Προβηγκίας πέθανε την άνοιξη του 1166 στην προσπάθεια του να κατακτήσει τη Νίκαια και η Ντους Β τον κληρονόμησε στην κομητεία της Προβηγκίας.
Οι προσπάθειες σταμάτησαν λόγω παρέμβασης του Βασιλιά της Αραγωνίας και κόμη της Βαρκελώνης Αλφόνσου του Τροβαδούρου που ήταν πρώτος ξάδελφος της Ντους και ο πιο στενός συγγενής από την οικογένεια της.
Ο Αλφόνσος Β της Αραγωνίας ισχυρίστηκε ότι ο Αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας Φρειδερίκος Α Βαρβαρόσσα απαλλοτρίωσε την περιοχή για λογαριασμό του , συνεπώς έχει τον τίτλο του Κόμη της Προβηγκίας.
Ο Αλφόνσος ο Τροβαδούρος προσπάθησε να κερδίσει χρόνο, ισχυρίστηκε ότι συμφωνεί στους γάμους της Ντους και της μητέρας της αλλά σύντομα ξέσπασαν συγκρούσεις και νίκησε τον Ραϋμόνδο.
Μετά τη νίκη του έφτασε στην Προβηγκία στα τέλη του 1166, ο πρώτος ευγενής που του δήλωσε υποτέλεια ήταν ο Γουλιέλμος Ζ του Μονπελιέ, ακολούθησαν οι υπόλοιποι.
Η Ντους Β ήταν το μοναδικό παιδί του Ραϋμόνδου Βερεγγάριου Β της Προβηγκίας και της Ριτσέζας των Πιαστ-Σιλεσίας, κόρης του Βλάντισλαφ Β του Εξόριστου· οι γονείς της παντρεύτηκαν το 1162.
Με τη Συνθήκη του Μπωκαίρ ο Ραϋμόνδος Βερεγγάριος Β αρραβώνιασε τη μικρή κόρη του με τον Ραϋμόνδο ΣΤ της Τουλούζης μεγαλύτερο γιο και διάδοχο του Ραϋμόνδου Ε της Τουλούζης στη γειτονική Κομητεία της Τουλούζης.
Η οικογένεια της ο Οίκος της Βαρκελώνης Καταλανικής καταγωγής διεκδίκησε την κομητεία της Προβηγκίας με τον γάμο του προπάππου της Ραϋμόνδου Βερεγγάριου Γ της Βαρκελώνης με την Ντους Α της Προβηγκίας.
Ο Κυβερνήτης πρέπει να διαλύσει το Σώμα εντός τεσσάρων ετών από την ημερομηνία κατά την οποία το Σώμα θα συνεδριάσει για πρώτη φορά μετά τις γενικές εκλογές, εκτός εάν έχει διαλυθεί νωρίτερα.
Μόλις διαλυθεί το Σώμα, πρέπει να διεξαχθούν γενικές εκλογές έπειτα από τουλάχιστον 21 ημέρες, αλλά όχι περισσότερο από δύο μήνες μετά τη διάλυση της Βουλής.
Η τρίτη σύνοδος της Βουλής διεξήχθη για πρώτη φορά στις 23 Ιουνίου 2015 και επομένως κατά τα ειωθότα η πιθανή ημερομηνίας για να διεξαχθούν οι επόμενες γενικές εκλογές στις Βρετανικές Παρθένους Νήσους θα ήταν μία ημέρα μικρότερη των τεσσάρων ετών και δύο μηνών μετά την ημερομηνία αυτή, δηλαδή στις 22 Αυγούστου 2019.
Υπήρξε ευρεία συμφωνία ότι ήταν ανεπιθύμητο να διεξαχθούν δύο εκλογές τόσο κοντά μεταξύ τους (μια εναλλακτική εκλογή για διορισμό νέου αντιπροσώπου για την 5η Περιφέρεια, ακολουθούμενη από γενικές εκλογές).
Κατά συνέπεια, μετά τη λήψη νομικών συμβουλών και τη διαβούλευση με τον πρωθυπουργό Ορλάντο Σμιθ ο Κυβερνήτης, Γκας Τζάσπερτ, ενημέρωσε ότι είχε συμφωνηθεί πως θα έπρεπε να διεξαχθεί η επαναληπτική εκλογή για την έδρα του Κρίστοφερ όχι χωριστά από τις γενικές εκλογές.
Επτά από τις δεκατρείς έδρες κέρδισαν οι υποψήφιοι που κατήλθαν στις εκλογές για πρώτη φορά, όλοι από το Κόμμα των Παρθένων Νησιών, κάτι που αποτελεί ρεκόρ για το έδαφος.
Οι εκλογές ήταν οι πρώτες στις Βρετανικές Παρθένους Νήσους στις οποίες εφαρμόστηκε ηλεκτρονικό σύστημα για την ψηφοφορία αντί της καταμέτρησης των ψήφων με το χέρι.
Συμμετείχε στο ραδιοφωνικό πρόγραμμα «Τιμή και Πατρίδα» του και έγραψε με τον θείο του Ζοζέφ Κεσέλ τα λόγια του Τραγουδιού των Παρτιζάνων, που μελοποίησε η Άννα Μαρλύ.
Ήταν διευθυντής του έργου του Γραφείου Εσωτερικών και Επίτροπος Πληροφόρησης, καθώς και πολεμικός ανταποκριτής για το γαλλικό και συμμαχικό στρατό μέχρι το τέλος των εχθροπραξιών.
Μετά τον πόλεμο, ο Μωρίς Ντρυόν ξεκίνησε μια επιτυχημένη λογοτεχνική σταδιοδρομία με την τριλογία Οι μεγάλες οικογένειες και αργότερα με τη σειρά Καταραμένοι Βασιλείς, ιστορικό μυθιστόρημα σε επτά τόμους που εκδόθηκαν μεταξύ 1955 και 1977 και που προσαρμόστηκε για την τηλεόραση με μεγάλη επιτυχία στο ευρύ κοινό.
Περιγράφονται πικρές αντιπαλότητες μέσα σε μια οικογένεια βιομηχάνων στη μεσοπολεμική Γαλλία και είναι μια ανελέητη απεικόνιση της γαλλικής κοινωνίας στον Μεσοπόλεμο.
Έλαβε μέρος στη Γαλλική Αντίσταση και κατέφυγε στο Λονδίνο τον Ιανουάριο του 1943, όπου συμμετείχε στο ραδιοφωνικό πρόγραμμα «Τιμή και Πατρίδα» του .
Ο πατέρας του αυτοκτόνησε το 1920 σε ηλικία 20 ετών όταν ο Μωρίς ήταν 2 ετών και η μητέρα του ξαναπαντρεύτηκε το 1926 με τον δικηγόρο Ρενέ Ντρυόν, που τον μεγάλωσε σαν γιο του και του έδωσε το όνομά του.
Η πολυκατοικία αποτελείται απο δεκαεφτά ορόφους με τον βασικό τύπο διαμερίσματος να παρουσιάζει τριάντα τρεις παραλλαγές με σκοπό να στεγάσει άτομα ή οικογένειες έως έξι μελών.
Η τομή των διαμερισμάτων επρόκειτο να επιτρέψει την κλιμάκωση των κατοικιών έτσι ώστε ο καθένας να διέρχεται από τη μια πλευρά στην άλλη και οι διάδρομοι πρόσβασης να περιορίζονται σε έναν ανά τρεις ορόφους.
Το βασικό διάγραμμα ήταν μια πλάκα σε ξυλοπόδαρα με πυρήνα κάθετης κυκλοφορίας που συνδέει τρεις κύριες οριζόντιες περιοχές του δημόσιου χώρου: την περιοχή κάτω από την , τον υπερυψωμένο δρόμο στα μισά του δρόμου και την δημόσια ταράτσα.
Η ’ προσωμοιάζεται πολύ συχνά με καράβι λόγω των διαφόρων στοιχείων όπως η διαμόρφωση της ταράτσας που μοιάζει με φουγάρο, η διαχείριση των κυκλικών ανοιγμάτων που θυμίζουν φυνιστρίνια και του υπερυψωμένου δημόσιου διαδρόμου στο εσωτερικού του κτιρίου.
Σε αντίθεση με τις λευκές όψεις των κτιρίων της , η ’ κατασκευάστηκε από εμφανές οπλισμένο σκυρόδεμα το οποίο ήταν από τις πιο φθηνές επιλογές υλικών στην μεταπολεμική Ευρώπη.
ήθελε να δημιουργήσει όσο γίνεται περισσότερες αντιθέσεις μεταξύ του εμφανούς σκυροδέματος και των υλικών της εποχής της μηχανής όπως το μέταλλο και το γυαλί, και σκεφτόταν το « » σαν να είναι ένα φυσικό υλικό όπως η πέτρα.
Μία γενιά «Μπρουταλιστών» πήραν το τραχύ σκυρόδεμα και το έκαναν ένα γραφικό της περιόδου, αλλά στη Μασσαλία τα τελειώματα είναι ζωηρά, τα προφίλ συμπαγή, οι συνδέσεις τοποθετημένες με ακρίβεια.
Σε αυτή την κατάσταση, όπου οι συνέπειες του πολέμου είναι ακόμη ζωντανές, ο αναλαμβάνει να σχεδιάσει μία κοινωνική κατοικία για πολλές οικογένειες για τους ανθρώπους στη Μασσαλία, των οποίων οι κατοικίες καταστράφηκαν από βομβαρδισμούς.
Ως σύνολο το κτίριο ήταν μία ευκαιρία να αναδειχτεί η ιδέα του ‘ ’ για μία βιομηχανική κοινωνία, στην οποία η μεγάλη πυκνότητα θα μπορούσε να απελευθερώσει το έδαφος για να παραμείνει φυσικό περιβάλλον, και στην οποία το φως, ο χώρος και το πράσινο θα ήταν διαθέσιμα για όλους.
Πάνω απο 60 χρόνια αργότερα δεν έχουν αλλάξει πολλά, αν και το έχει μετατραπεί σε ξενοδοχείο και πολλά από τα μαγαζιά έχουν αποκτήσει πιο εξειδικευμένες λειτουργίες.
Η κριτική που ασκείται στο κτίριο αφορά ότι τα διαμερίσματα είναι πολύ στενά, οι διάδρομοι πολύ σκοτεινοί και ότι ο υπερυψωμένος δρόμος κόβει την κοινότητα από τον έξω κόσμο.
Ωστόσο, σε μία πόλη όπως η Μασσαλία με μικρό απόθεμα κατοικιών, η ’ παρέχει εγγύτητα στο κέντρο της πόλης παράλληλα με το πλεονέκτημα της ύπαρξης του πάρκου με τις θέες προς τα βουνά και τη θάλασσα.
Αντίθετα με τα περισσότερα κτίρια κατοικίας που έχουν έναν διάδρομο στη μέση και τα διαμερίσματα είναι είτε από τη μία είτε από την άλλη πλευρά του διαδρόμου, ο σχεδίασε τις μονάδες ώστε να έχουν ανοίγματα και από τις δύο πλευρές του κτιρίου όπως επίσης και διπλού ύψους καθιστικό.
Η πλειοψηφία των δημόσιων λειτουργιών δεν εντοπίζεται μέσα στο κτίριο αλλά στην ταράτσα, η οποία μετατρέπεται σε κήπο και περιλαμβάνει έναν διάδρομο στοίβου, ένα νηπιαγωγείο, ένα γυμναστήριο και μια ρηχή πισίνα.
Το στηθαίο είναι τόσο ψηλό όσο χρειάζεται ώστε να κρύβει το αστικό περιβάλλον αλλά να εντάσσει στο σκηνικό τη θέα στη θάλασσα και τις βραχώδεις νήσους του λιμανιού.
Το δοκίμιο του Μαρκ με τίτλο «Πνευματικοί Θησαυροί» εικονογραφημένο με παιδικές ζωγραφιές, Γερμανικές ξυλογραφίες, και τν πίνακα του Πάμπλο Πικάσο με τίτλο Γυναίκα με Μαντολίνο στο Πιάνο.
Ένα άρθρο του Έρβιν φον Μπούσε για τον Ρομπέρ Ντελωναί, εικονογραφημένο με μία αναπαραγωγή του πίνακά του, Το Παράθυρο Στην Πόλη Το δοκίμιο του Μακε με τίτλο «Μάσκες».
Μέσα στην ομάδα, η καλλιτεχνική προσέγγιση δεν ήταν ενιαία αλλά διέφερε από καλλιτέχνη σε καλλιτέχνη, εντούτοις όλοι από κοινού ζητούσαν με την τέχνη τους να εκφράσουν πνευματικές αλήθειες.
Πίστευαν στην προαγωγή της σύγχρονης τέχνης, στη σύνδεση μεταξύ των εικαστικών τεχνών και της μουσικής, στους πνευματικούς και συμβολικούς συσχετισμούς των χρωμάτων, και σε μία αυθόρμητη, ενστικτώδη προσέγγιση της ζωγραφικής.
Το Αλμανάκ του Γαλάζιου Καβαλάρη σχεδιάστηκε τον Ιούνιο 1911 και εκδόθηκε από τους Πίπερ στις αρχές του 1912 σε μια έκδοση 1100 αντίτυπων, ενώ την 11η Μαΐου ο Φραντς Μαρκ έλαβε το πρώτο αντίγραφο.
Οι Καντίνσκι και Μαρκ επιμελήθηκαν τον τόμο, ενώ τα έξοδα καλύφθηκαν από τον βιομήχανο και συλλέκτη έργων τέχνης Μπερνάρντ Κέλερ, έναν συγγενή του Μακε.
Ο Γαλάζιος Καβαλάρης ήταν μία ομάδα καλλιτεχνών οι οποίοι από κοινού αντιτάχθηκαν στον Συνεταιρισμό Νέων Καλλιτεχνών του Μόναχου στο Μόναχο Γερμανίας.
Η ομάδα ιδρύθηκε από ορισμένους Ρώσους μετανάστες, με συμπεριλαμβανόμενους τους Βασίλι Καντίνσκι, Αλεξέι φον Γιαβλένσκι, Μαριάνα φον Βερόφκινα, και ντόπιους Γερμανούς καλλιτέχνες, όπως οι Φραντς Μαρκ, Άουγκουστ Μάκε και Γκαμπριέλε Μύντερ.
Θεωρούσαν ότι οι αρχές του Συνεταιρισμού Νέων Καλλιτεχνών Μονάχου, μίας ομάδας που είχε ιδρύσει ο Καντίνσκι το 1909, είχαν γίνει πολύ αυστηρές και παραδοσιακές.
Η επιλογή κυριαρχήθηκε από πριμιτιβιστική, λαϊκή και παιδική τέχνη, με κομμάτια από το Νότιο Ειρηνικό και την Αφρική, Ιαπωνικές ζωγραφιές, μεσαιωνικές Γερμανικές ξυλογραφίες και γλυπτά, Αιγυπτιακές μαριονέτες, Ρώσικη λαϊκή τέχνη και Βαυαρική θρησκευτική τέχνη ζωγραφισμένη σε γυαλί.
Τα πέντε έργα των βαν Γκογκ, Σεζλαβ, και Γκωγκέν ξεπεράστηκαν αριθμητικά από επτά έργα του Ανρί Ρουσσώ και δεκατρία από παιδιά καλλιτέχνες.
Την 18η Δεκεμβρίου 1911 άνοιξε η «Πρώτη έκθεση της συντακτικής επιτροπής του Γαλάζιου Καβαλάρη» στη Μοντέρνα Γκαλερί του Χάινριχ Τανχάουσερ στο Μόναχο, που λειτούργησε κατά τις πρώτες μέρες του 1912.
Παρουσιάστηκαν 43 έργα από 14 καλλιτέχνες: πίνακες των Ανρί Ρουσσώ, Άλμπερτ Μπλάς, Ντέιβιντ Μπούρλιουκ, Βλάντιμιρ Μπουρλιούκ, Χάινριχ Κάμπεντονκ, Ρομπέρ Ντελωναί, Ελισάβετ Έπστειν, Ευγένιος φον Κάλερ, Βασίλι Καντίνσκι, Άουγκουστ Μάκε, Φραντς Μαρκ, Γκαμπριέλε Μύντερ, Ζαν Μπλέ Νιεστλέ και Άρνολντ Σένμπεργκ, και εκδόθηκε ένας εικονογραφημένος κατάλογος.
20 χρόνια αργότερα, ο Καντίνσκι έγραψε ότι η επινόηση του ονόματος βασίστηκε στην ιδιαίτερη αγάπη του, και του Μαρκ, για το γαλάζιο χρώμα, και το άλογο ήταν αγαπημένο θέμα στη ζωγραφική του Μαρκ όπως και οι αναβάτες στην τέχνη του Καντίνσκι.
Για τον Καντίνσκι, το μπλε είναι το χρώμα της πνευματικότητας: όσο πιο σκούρο είναι το μπλε, τόσο μεγαλύτερος είναι ο πόθος για αιωνιότητα που προκαλεί στον άνθρωπο .
Οι Βασίλι Καντίνσκι, Μαριάνα φον Βερόφκινα και Αλεξέι φον Γιαβλένσκι αναγκάστηκαν να επιστρέψουν στη Ρωσία επειδή ήταν Ρώσοι πολίτες.
Οι Βασίλι Καντίνσκι, Φραντς Μαρκ, Άουγκουστ Μάκε, Αλεξέι φον Γιαβλένσκι, Μαριάνα φον Βερόφκινα, Γκαμπριέλε Μύντερ, Λάιονελ Φάινινγκερ, Άλμπερτ Μπλάς και άλλοι σχημάτισαν την ομάδα ως απάντηση στην απόρριψη του πίνακα Τελική Κρίση του Καντίνσκι από μία έκθεση.
Με τη στήριξη του αντιπροσώπου τους, οι Γκάλκα Σέγιερ, Καντίνσκι, Λάιονελ Φάινινγκερ, Κλέε και Αλεξέι φον Γιαβλένσκι επανενώθηκαν και συγκρότησαν την ομάδα των Τεσσάρων Μπλε το 1923.