polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ωστόσο το Πρωτάθλημα δεν έληξε ποτέ, καθώς διεκόπη οριστικά μετά την ολοκλήρωση της 21ης Αγωνιστικής εξαιτίας των πρωτοφανών συνθηκών που προκάλεσε η Πανδημία -19 στην Ελλάδα.
Σε ό,τι αφορά το Πρωτάθλημα Β' Εθνικής Κατηγορίας της περιόδου 2017-18, ο Μανδραϊκός εντάχθηκε στον Όμιλο Νότου από κοινού με 15 ακόμη συλλόγους.
Στον τελικό βαθμολογικό πίνακα παρατηρήθηκε τριπλή ισοβαθμία μεταξύ των συλλόγων Πρωτέας Βούλας , Μανδραϊκού και Πανερυθραϊκού , καθένας από τους οποίους είχε συλλέξει από 16 νίκες και 14 ήττες.
Πρώτος προπονητής της ομάδας για το μεγαλύτερο μέρος της είχε αναλάβει ο Θεόφιλος Μπεκές, ενώ στις τελευταίες αγωνιστικές τον διαδέχθηκε ο Λευτέρης Καλογήρου.
Η παρθενική περίοδος του νέου σχήματος συνέπεσε ατυχώς με τις φονικές πλημμύρες που έπληξαν τη Μάνδρα το Νοέμβριο του 2017, με τους παλαίμαχους του Μανδραϊκού να δίνουν φιλανθρωπικό αγώνα ένα μήνα αργότερα για την ενίσχυση των θυμάτων της θεομηνίας.
Η δεύτερη ήταν το 2011 με το Κόμμα του Κέντρου Κοινωνικής Δράσης, αλλά με πολλές δυσκολίες, οι οποίες προκάλεσαν τη διάλυση του Κόμματος λόγω μη επίτευξης του ελάχιστου ποσοστού των ψήφων που απαιτούσε η Εθνική Εκλογική Επιτροπή.
Έλαβε αναγνώριση τόσο σε εθνικό όσο και σε διεθνές επίπεδο σύμφωνα με τις εντολές του πρώην αντιπροέδρου της Δημοκρατίας της Γουατεμάλας Αρτούρο Χέρμπουργκερ Αστούριας , Ο Γιαματέι είναι αναγνωρισμένος σύμβουλος σε πολλές εταιρείες και ιδιωτικές υπηρεσίες από το 2000.
Ο Γιαματέι έχει δεσμευθεί να επαναφέρει τη θανατική ποινή για να βοηθήσει "να συντριφθούν οι βίαιες συμμορίες, να καταπολεμηθεί η φτώχεια για να σταματήσει η μετανάστευση και να τελειώσει η " αηδιαστική "διαφθορά".
Οι Έλυμοι πήραν πολλά στοιχεία πολιτισμού από τους Έλληνες, υιοθέτησαν το Ελληνικό αλφάβητο με το οποίο έγραφαν στη γλώσσα τους και ανήγειραν χαρακτηριστικό ναό Ελληνικής μορφής στη Σεγέστα, η γλώσσα τους ακόμα και σήμερα δεν έχει αποκρυπτογραφηθεί.
Την εποχή που επεκτάθηκαν οι Ελληνικές αποικίες στη Σικελία οι Έλυμοι συμμάχησαν με την Καρχηδόνα εναντίον των Ελλήνων, οι αρχικές διαφωνίες που είχαν με τη Σελινούντα οδήγησαν σε ανοιχτό πόλεμο .
Αναζήτησαν συμμαχία με τους Αθηναίους για να πολεμήσουν τη Σελινούντα, αυτό προκάλεσε την καταστροφική Εκστρατεία στη Σικελία εκ μέρους των Αθηνών, μετά την αποτυχία οι Έλυμοι ζήτησαν συμμαχία με τους Καρχηδόνιους για να αντιμετωπίσουν τους αντιπάλους τους.
Οι Έλυμοι είχαν σημαντικά προνόμια με τους Ρωμαίους και τους θεωρούσαν "αδελφούς λαούς" χάρη στην κοινή καταγωγή από την Τροία, σταδιακά εξαφανίστηκαν επειδή στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία ενσωματώθηκαν με τους υπόλοιπους κατοίκους της Σικελίας.
Οι Έλυμοι έμεναν στη δυτική Σικελία με τους Σικανούς, τους Φοίνικες και αργότερα τους Έλληνες, οι σπουδαιότερες πόλεις τους ήταν η Σεγέστα το πολιτικό τους κέντρο, η Έρυξ το θρησκευτικό τους κέντρο, η Έντελλα, η Ιετάς και τα Δρέπανα.
Ο Θουκυδίδης γράφει ότι πολλοί Τρώες που διέφυγαν από την καταστροφή που προκάλεσαν οι Αχαιοί έφτασαν με πλοία στη Σικελία, έγιναν γείτονες με τους Σικανούς και ίδρυσαν δύο πόλεις την "Έρυκα" και την "Έγεστα", είχαν το όνομα "Έλυμοι".
Δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες σχετικά με την ταυτότητα και τον πολιτισμό τους, σύμφωνα με τις ιστορικές πηγές είχαν σημαντικές διαφορές με τους γείτονες τους Σικανούς που ζούσαν στο νησί ταυτόχρονα στην Εποχή του Σιδήρου.
Απόγονοί του είναι ο Φίλιππος του Βελγίου, ο Κάρολος ΙΣΤ Γουσταύος της Σουηδίας, ο Γουλιέλμος Αλέξανδρος της Ολλανδίας, ο Κωνσταντίνος Β της Ελλάδας και η Σοφία της Ισπανίας, ο Ερρίκος του Λουξεμβούργου και ο Ιωάννης Αδάμ Β του Λίχτενσταϊν.
Ήταν ο πρωτότοκος γιος του Χριστιανού Αλβέρτου, πρίγκιπα του Χοενλόε-Λάνγκενμπουργκ και της Καρολίνας, κόρης του Φρειδερίκου Καρόλου, πρίγκιπα του Στόλμπεργκ-Γκέντερν.
Στη συνέχεια, θα εμφανιστεί ως αξιωματούχος της επιβολής του νόμου σε μια σειρά άλλων κινηματογραφικών ταινιών και τηλεοπτικών παραγωγών που ασχολούνται με το οργανωμένο έγκλημα, συμπεριλαμβανομένης μιας ημιβιογραφικής ταινίας για τον Τζοβάνι Φαλκόνε, όπου υποδύθηκε έναν δικαστή.
Δύο χρόνια αργότερα ξεκίνησε την κινηματογραφική καριέρα με σκηνοθέτες όπως οι Λουίτζι Κομεντσίνι, Μάριο Μονιτσέλι, Σαλβατόρε Σαμπέρι, Νταμιάνο Νταμιάνι, Πασκουάλε Σκουιτιέρι και Φρανσέσκο Ρόσι.
Εμφανίστηκε σε αρκετές τηλεοπτικές ταινίες τη δεκαετία του '70, αλλά το 1983 σηματοδότησε την αρχή της μεγαλύτερης τηλεοπτικής του δημοτικότητας όταν υποδύθηκε τον αστυνομικό επιθεωρητή που ερευνούσε τη μαφία στην τηλεοπτική σειρά Τα Πλοκάμια της Μαφίας σε σκηνοθεσία Νταμιάνο Νταμιάνι.
Δύο χρόνια αργότερα κέρδισε το βραβείο Αργυρή Άρκτο Καλύτερου ηθοποιού στο 29ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Βερολίνου για το ρόλο του ομοφυλόφιλου εργάτη στο μελόδραμα "" .
Ο Πλασίντο ήταν παντρεμένος μέχρι το 1994 με την ηθοποιό Σιμονέτα Στεφανέλι με την οποία απέκτησε μια κόρη, την Βιολάντε Πλασίντο που είναι επίσης ηθοποιός.
Όταν αρραβωνιάστηκε τον Ιωάννη και ταξίδευε στον Βισκαϊκό κόλπο, το πλοίο έπεσε σε καταιγίδα και η Μαργαρίτα φοβήθηκε ότι δεν θα ζήσει.
Γεννήθηκε στη Σεβίλη κατά τον Πόλεμο της Διαδοχής στην Καστίλη, όταν οι γονείς του πολεμούσαν εναντίον της Ιωάννας λα Μπελτρανέχας, συζύγου τού Αλφόνσου Ε της Πορτογαλίας και ανιψιάς της Ισαβέλλας Α.
Οι δύο γυναίκες συναντήθηκαν το 1479 και κατέληξαν στους εξής όρους της συμφωνίας: η Ιωάννα λα Μπελτρανέχα έπρεπε να παντρευτεί τον Ιωάννη των Αστουριών ή να γίνει μοναχή ή να παραιτηθεί της αξίωσής της στον θρόνο της Καστίλης.
Μερικοί από αυτούς αργότερα έγιναν διάσημοι: ο νικολάς ντε Οβάδο υ Κάθερες κυβερνήτης των Ινδιών, ο γκονθάλο Φερνάντεθ ντε Οβιέδο υ Βάλδες ιστορικός των Ινδιών.
Μέρος της εκαπίδευσης τού Ιωάννη και των συντρόφων του ήταν η ιππασία και το ακόντιο, το κυνήγι και τα γεράκια, το σκάκι και τα χαρτιά, το τραγούδι και η απαγγελία ποίησης.
Τότε οι γονείς του σχεδίασαν τον γάμο δύο παιδιών τους με δύο παιδιά του Μαξιμιλιανού Α της Γερμανίας: τον Φίλιππο τον Όμορφο και τη Μαργαρίτα της Αυστρίας.
Ο Φερδινάνδος Β και ο Μαξιμιλιανός Α εξοργίστηκαν με τους Γάλλους, και επισφράγισαν τη συμμαχία τους με τους δύο αυτούς γάμους: στις 20 Ιανουαρίου 1495 στην Αμβέρσα συμφωνήθηκε συμμαχία, με γάμο της Ιωάννας της Καστίλης με τον Φίλιππο τον Όμορφο και του Ιωάννη με τη Μαργαρίτα της Αυστρίας.
Αργότερα οι γονείς τού Ιωάννη μαζί με τον εξάδελφό τους Φραγίσκο Β δούκα της Βρετάνης σχεδίασαν συμμαχία του Ιωάννη και της Άννας της Βρετάνης, αλλά δεν έγινε αυτή, ίσως λόγω της εύθραυστης υγείας του.
Στην Ιωνική Επανάσταση οι Σάρδεις λεηλατήθηκαν από τους Έλληνες , η επανάσταση κατεστάλη σε πέντε χρόνια και προς μεγάλη έκπληξη των Ελλήνων ο Αρταφέρνης ήταν πολύ επιεικής στους αντάρτες.
Την Περσική περίοδο εισήχθη στη χώρα η λατρεία θεοτήτων της Ανατολής όπως η Αναχίτα, πλούσια κτήματα δόθηκαν σε Πέρσες ευγενείς καθώς και σε Έλληνες πιστούς στους Πέρσες.
Τον Αρταφέρνη διαδέχθηκε ο γιος του Αρταφέρνης ο νεότερος, οι Λυδοί ενσωματώθηκαν στον στρατό των Αχαιμενιδών και συμμετείχαν στη Δεύτερη περσική εισβολή στην Ελλάδα .
Ο Πισσούθνης εξεγέρθηκε εναντίον του Πέρση βασιλιά, ο Δαρείος Β της Περσίας έστειλε τον Τισσαφέρνη εγγονό του Υδάρνη να συλλάβει και να θανατώσει τον Πισσούθνη.
Η Σατραπεία της Λυδίας ήταν Σατραπεία στην Αχαιμενιδική Αυτοκρατορία, βρισκόταν στη θέση του αρχαίου βασιλείου της Λυδίας με πρωτεύουσα τις Σάρδεις.
Μετά τον θάνατο του Κύρου του Μέγα διορίστηκε Σατράπης ο Οροέτης που κυβέρνησε την περίοδο του Καμβύση Β, εκμεταλλεύτηκε τη χαοτική κατάσταση που επικρατούσε στην Ελλάδα, κατέλαβε τη Σάμο και σκότωσε τον τύραννο Πολυκράτη.
Ο Δαρείος Α της Περσίας φοβήθηκε τη δύναμη του και διέταξε τον Μπαγκαεύς να τον θανατώσει, κατόπιν διόρισε Σατράπη τον ίδιο τον Μπαγκαεύς, τον διαδέχτηκαν ο Οτάνης και ο μικρότερος αδελφός του Δαρείου του Μέγα Αρταφέρνης.
Όταν η Αρχαία Σπάρτη νίκησε την Αθήνα οι Έλληνες επιτέθηκαν στη Λυδία, ο Τισσαφέρνης απέκρουσε την επίθεση του Θίμβρων αλλά ηττήθηκε από τον Σπαρτιάτη βασιλιά Αγησίλαο Β.
Τα παιδικά του χρόνια σημαδεύτηκαν από τον θάνατο του πατέρα του στα οκτώ του χρόνια, ενώ στην ηλικία των 12 βίωσε την τουρκική εισβολή στην Κύπρο και τον θάνατο του μεγαλύτερου αδερφού του, Πέτρου.
Σε προηγούμενες δηλώσεις του είχε υποστηρίξει ότι αναγνωρίζει ως κανονικό προκαθήμενο τον μητροπολίτη Κιέβου Ονούφριο της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας .
Ο Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος (κατά κόσμον Όμηρος Μασούρας, Πάνω Ζώδεια Επαρχία Λευκωσίας 21 Ιανουαρίου 1962) είναι Ελληνοκύπριος κληρικός της Ορθόδοξης Εκκλησίας και επίσκοπος της Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Κύπρου.
Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1914 και ήταν κόρη του Ιωσήφ Μπουστίντουι, ο οποίος καταγόταν από την Ισπανία και για πολλά χρόνια διετέλεσε αρχιμουσικός της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών.
Ξεκίνησε να εργάζεται αρχικά ως καθηγήτρια ισπανικών στο Διδασκαλείο Ξένων Γλωσσών του Πανεπιστημίου Αθηνών και στη συνέχεια δίδασκε βιολί στο Ωδείο του Πειραϊκού Συνδέσμου.
Ακόμη βραβεύτηκε με το Βραβείο Κώστα Ουράνη , το Κρατικό Βραβείο Πεζογραφίας , το Α Κρατικό Βραβείο Μυθιστορηματικής Βιογραφίας και το βραβείο Μάθιους .
Τη περίοδο 2003-2004 πρωταγωνίστησε μαζί με τις Άννα-Μαρία Παπαχαραλάμπους, Ντορέττα Παπαδημητρίου και Βάνα Ραμπότα στην κωμική σειρά του Νίκου Περράκη "Σχεδόν Ποτέ".
Από το 2006 μέχρι το 2007 έλαβε μέρος στη σειρά "Η τελευταία παράσταση" ενώ έκανε σύντομες εμφανίσεις στις σειρές "Εντιμότατοι κερατάδες", "Επτά Θανάσιμες Πεθερές", "Οι ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα", "10η εντολή" και "Ιστορίες από την απέναντι όχθη".
Το 2008 έπαιξε σε δύο ιστορίες της σειράς "Αληθινοί Έρωτες" και σε μία της σειράς "Οι ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα" ενώ το 2009 έκανε μία εμφάνιση στην κοινωνική σειρά "Ιατρικό Απόρρητο".
Έκανε το τηλεοπτικό της ντεμπούτο τη σεζόν 1998-1999 παίζοντας στη δραματική σειρά του Μανούσου Μανουσάκη "Άγγιγμα ψυχής" ερμηνεύοντας το ρόλο της Ηλέκτρας.
Από το 1999 μέχρι το 2003 είχε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην καθημερινή σειρά της Έλενας Ακρίτα και του Γιώργου Κυρίτση "Στα φτερά του έρωτα" που προβλήθηκε από την ΕΤ1.
Αρχικά είχαν προγραμματιστεί για τις 18 Νοεμβρίου 2018 μετά από συμφωνία που πέτυχε η μεταξύ του προέδρου Ζοζέ Μάριο Βαζ και της αντιπολίτευσης τον Απρίλιο του 2018 αλλά η εκλογική απογραφή δεν ολοκληρώθηκε μέχρι τις 20 Νοεμβρίου και ο πρωθυπουργός Αριστίντες Γκόμες πρότεινε στη συνέχεια ως πιθανές εναλλακτικές ημερομηνίες την 16η ή την 30ή Δεκεμβρίου 2018 ή την 27η Ιανουαρίου 2019.
Παρόλο που η απώλεια των δέκα εδρών είχε ως αποτέλεσμα να προκύψει ένα κοινοβούλιο χωρίς να έχει κανένα κόμμα αυτοδυναμία, οι προεκλογικές συμφωνίες με τη Συνέλευση του Ενωμένου Λαού , το Κόμμα της Νέας Δημοκρατίας και την Ένωση για την Αλλαγή είχαν ως αποτέλεσμα η υπό το κυβέρνηση συνασπισμού να διαθέτει πλειοψηφία έξι εδρών στην Εθνική Λαϊκή Συνέλευση.
Η ημέρα της ψηφοφορίας κύλησε ειρηνικά, με τον πρόεδρο Βαζ να δηλώνει ότι "κανείς δεν σκοτώθηκε, δεν υπήρξαν συμπλοκές, δεν έγινε κανένα πραξικόπημα, ούτε τυχαίες συλλήψεις και δεν υπήρξαν πολιτικοί κρατούμενοι. Αντίθετα, υπάρχει ελευθερία έκφρασης και το δικαίωμα συγκεντρώσεων. " Η προσέλευση των ψηφοφόρων ήταν υψηλή.
100 με κλειστή αναλογική εκπροσώπηση από 27 πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες και δύο από μονοεδρικές εκλογικές περιφέρειες που εκπροσωπούν εκπατρισμένους πολίτες στην Αφρική και την Ευρώπη.
Τα Μεγαλιθικά μνημεία του Καρνάκ είναι ένα σύνολο μεγαλιθικών μνημείων στο νομό Μορμπιάν της Βρετάνης στη βορειοδυτική Γαλλία, αποτελούμενο από παράλληλες σειρές από πέτρες, ντολμέν, τύμβους και μεμονωμένα μενίρ.
Αυτές οι γραμμές αποτελούν το πιο αντιπροσωπευτικό σύνολο μενίρ: Πρόκειται για 1099 μενίρ που βρίσκονται σε έκταση μήκους 1.165 μέτρων και πλάτους 100 μέτρων και κατανέμονται σε 11 σειρές.
Οι σειρές του Μενέκ αρχίζουν στα νοτιοδυτικά από ένα ημικυκλικό κρόμλεχ που περιλαμβάνει 71 πέτρες, μερικές από τις οποίες φθάνουν ως τα σπίτια του χωριού Μενέκ.
Υπάρχουν τρεις μεγάλες ομάδες μεγαλιθικών μνημείων ευθυγραμμισμένων σε γραμμές - η Μενέκ, η Κερμάριο και η ομάδα Κερλεσκάν - οι οποίες πρέπει να αποτελούσαν ενιαία ομάδα στο παρελθόν, αλλά σταδιακά χωρίστηκαν, καθώς οι λίθοι χρησιμοποιήθηκαν για άλλους λόγους .
Οι παράλληλες γραμμές του Κερλεσκάν επεκτείνονται σε ένα δάσος που βρίσκεται πέρα από το δρόμο που οδηγεί στην Τρινιτέ-συρ-Μερ με το Πετί-Μενέκ, το οποίο έχει πλέον αποκατασταθεί και το οποίο αποτελεί αντικείμενο ταξινόμησης ως ιστορικό μνημείο από τις 12 Μαρτίου 1923.
Πέραν των τριών μεγάλων τηλεοπτικών δικτύων , το έχει κερδίσει το βραβείο δύο φορές, , το καλωδιακό δίκτυο έχει κερδίσει τέσσερις φορές και η διαδικτυακή υπηρεσία έχει κερδίσει δύο φορές .
Το Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Καλύτερης Κωμικής Σειράς είναι ετήσιο βραβείο που δίνεται στην καλύτερη κωμική τηλεοπτική σειρά της χρονιάς.
Από το 1960 έως το 1964, η κατηγορία ήταν συνδυασμένη με την κατηγορία των Κωμικών Σπέσιαλ προγραμμάτων , με αποτέλεσμα και τα δύο είδη προγράμματος να διαγωνίζονται για το ίδιο βραβείο κατά τη διάρκεια αυτών των ετών.
Οι παρακάτω πίνακες, χωρισμένοι ανά δεκαετία, παρουσιάζουν τους νικητές και τις υποψηφιότητες του βραβείου «Καλύτερης Κωμικής Σειράς», σύμφωνα με τη βάση δεδομένων της επίσημης σελίδας των Βραβείων Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης.
Ο γάμος της δούκισσας Αλιενόρ της Ακουιτανίας με τον κόμη του Ανζού Ερρίκο Β' Πλανταγενέτη, μελλοντικό βασιλιά της Αγγλίας, οδήγησε στην ενσωμάτωση της επαρχίας στην αγγλική κυριαρχία.
Το 1242, μια εξέγερση του κόμη της Μαρς Ούγου Ι του Λουζινιάν εναντίον του βασιλιά Λουδοβίκου Θ' οδήγησε στη σύγκρουση Γάλλων και Άγγλων που είχαν αποβιβάσει εκστρατευτική δύναμη υπό την ηγεσία του δούκα της Ακουιτανίας και βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκο Γ'.
Νικημένος, ο δούκας της Ακουιτανίας επικύρωσε την απώλεια τμήματος της Σαιντόνζ και η πόλη έγινε μια συνοριακή πόλη μεταξύ Γαλλίας και αγγλοκρατούμενης Ακουιτανίας.
Σχεδόν έναν αιώνα αργότερα, οι εισβολές και οι περίοδοι αναρχίας οδήγησαν στον περιορισμό της πόλης σε ένα κάστρο που περιβάλλονταν από τείχη που χτίστηκαν χρησιμοποιώντας υλικά από την αποσυναρμολόγηση πολλών ρωμαϊκών κτιρίων.
Η Σαιντ έγινε η πρώτη ρωμαϊκή πρωτεύουσα της Ακουιτανικής Γαλατίας και αργότερα, η πρωτεύουσα της επαρχίας Σαιντόνζ, κατά τη διάρκεια του Παλαιού Καθεστώτος.
Κατά τη Γαλλική Επανάσταση και με την εδαφική αναδιοργάνωση του 1790, έγινε η πρωτεύουσα του νομού και παρέμεινε έως το 1810, οπότε πρωτεύουσα έγινε η Λα Ροσέλ.
Στα τέλη του 19ου αιώνα, η Σαιντ επιλέχθηκε ως έδρα της εταιρείας των κρατικών σιδηροδρόμων, γεγονός που επέτρεψε μια εποχή οικονομικής και δημογραφικής ανάπτυξης.
Είναι πιθανό ότι είχαν ένα ή περισσότερα οχυρά αλλά η εμφάνιση μιας πραγματικής πόλης βεβαιώνεται μόνο μετά την κατάκτηση της επικράτειας από τα ρωμαϊκά στρατεύματα, στα μέσα του 1ου αιώνα π.
Ο Πρώιμος Μεσαίωνας χαρακτηρίζεται από μια σειρά εισβολών Βησιγότθων, Βίκινγκς και Σαρακηνών και από πολιτική αστάθεια που οδήγησε την πόλη να ενσωματωθεί δύο φορές στο βασίλειο της Ακουιτανίας, πρώτα υπό την ηγεσία των Μεροβιγγείων βασιλιάδων και έπειτα υπό την Αυτοκρατορία των Καρολιδών.
Αυτή η περίοδος αστάθειας κορυφώθηκε τον 9ο και 10ο αιώνα με την κενή θέση της επισκοπικής έδρας και το θάνατο χωρίς τον διάδοχο του τελευταίου κόμητος της Σαιντ, το 866.
Η πόλη Σαιντ κατά την αρχαιότητα ονομαζόταν Μεντιολάνουμ Σαντόνουμ, όνομα που αναφερόταν στην κεντρική θέση του οικισμού στην επικράτεια που κατείχαν οι Σάντονες, γαλατική φυλή που κατοικούσε στην περιοχή πριν τη ρωμαϊκή κατάκτηση.
Όταν η ειρήνη επέστρεψε κυριάρχησε μια πολιτική Αντιμεταρρύθμισης που χαρακτηρίστηκε από την δημιουργία πολλών θρησκευτικών ταγμάτων, ενώ η σχετική ανοχή έναντι των Ουγενότων ελαττώθηκε με την πάροδο του χρόνου, προκαλώντας τη μετανάστευση μεγάλου αριθμού αυτών.
Επίσης, ανεγέρθηκε βασιλική αφιερωμένη στον Άγιο Ευτρόπιο, η οποία σύντομα έγινε στάση στο δρόμο των προσκυνητών καθ' οδόν προς το Σαντιάγκο ντε Κομποστέλα.
Οι «πρόκριτοι» παρέδωσαν τα κλειδιά της πόλης, καθώς και αυτά της γέφυρας και τοποθετήθηκε Άγγλος κυβερνήτης, ο οποίος δέχθηκε τους όρκους πίστης στον βασιλιά της Αγγλίας από τις ηγετικές προσωπικότητες της πόλης.
Ίχνη τάφρων και κεραμικά ευρήματα που χρονολογούνται από το τέλος της Νεολιθικής εποχής βρέθηκαν στην περιοχή και μαρτυρούν την πρώιμη κατοίκηση της σημερινής κοινότητας.
Το 2005, οι αρχαιολογικές ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν σε συνοικία της πόλης αποκάλυψαν την παρουσία ενός νεολιθικού οικισμού και των καταλυμάτων του πολιτισμού Λα Τεν.
Οκτώ χρόνια αργότερα, η πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στη Λα Ροσέλ, σημειώνοντας την αρχή μιας περιόδου οικονομικής ύφεσης που έληξε μόνο κατά τη διάρκεια της Δεύτερης Αυτοκρατορίας.
Η Σαιντ είναι κοινότητα και ιστορική πόλη στη νοτιοδυτική Γαλλία, στο νομό Σαράντ-Μαριτίμ του οποίου είναι υπονομαρχία, στην περιοχή Νέα-Ακουιτανία.
Κατά τη διάρκεια των βομβαρδισμών της 24ης Ιουνίου 1944, κατά την οποία σκοτώθηκαν σχεδόν 300 άνθρωποι, η πόλη υπέστη μεγάλες ζημιές, κυρίως στην περιοχή του σιδηροδρομικού σταθμού.
Το 1790 η Σαιντ έγινε η πρωτεύουσα του νέου νομού της Κάτω-Σαράντ, όπως είχε ονομαστεί αρχικά η Σαράντ-Μαριτίμ, όχι χωρίς ενστάσεις καθώς οι κοινότητες Λα Ροσέλ και Σαιν-Ζαν ντ'Ανζελί διεκδικούσαν, επίσης, την κεντρική διοίκηση του νομού.
Η αξιοποίηση της πολιτιστικής και αρχιτεκτονικής κληρονομιάς της κοινότητας οδήγησε στην απόκτηση ετικέτας ως «Πόλη τέχνης» το 1967 και στη συνέχεια ως «Πόλη τέχνης και ιστορίας» το 1986.
Οι βαθιές αλλαγές στην αστική τοπογραφία δεν εμπόδισαν την πόλη να παραμείνει ένα σχετικά σημαντικό πνευματικό κέντρο, με παρουσίες όπως του ποιητή και δάσκαλου Αυσόνιου
Η Σαιντ είναι χτισμένη στις όχθες του ποταμού Σαράντ, στο κεντρο-ανατολικό τμήμα του νομού Σαράντ-Μαριτίμ, στη διοικητική περιοχή της Νέας Ακουιτανίας.
Στα τέλη του 15ου αιώνα, τα εδάφη του σύγχρονου Λιμουζέν ήταν διαιρεμένα ανάμεσα στις κτήσεις δύο φεουδαλικών οίκων της νοτιοδυτικής Γαλλίας, του Οίκου του Αλμπρέ (υποκομητεία της Λιμόζ, υποκομητεία της Τυρέν, κομητεία του Περιγκόρ) και του οίκου Αρμανιάκ , ενώ μερικά μικρά τμήματα ανήκαν είτε σε ανεξάρτητα δουκάτα είτε σε φέουδα του βασιλιά της Γαλλίας (κομητεία της Ανγκουλέμ από τον 14ο αιώνα, Πουατού από τον 13ο αιώνα).
Το 1572, ο οίκος των Βουρβόνων, στο πρόσωπο του Ερρίκου των Βουρβόνων, διαδέχθηκε τη μητέρα του Ιωάννα του Αλμπρέ, επικεφαλής των διαφόρων φέουδων του οίκου Αλμπρέ.
Με σύνορα που συχνά άλλαζαν, όπως σε όλες τις επαρχίες του Παλαιού καθεστώτος, η επαρχία Λιμουζέν περιελάμβανε τα εδάφη του σημερινού νομού Κορέζ, της Ωτ-Βιέν και ένα μικρό τμήμα της Δορδόνης.
Το Λιμουζέν είναι μια γεωγραφική και πολιτιστική ζώνη στα νοτιοδυτικά της Γαλλίας, η οποία από το 1589 έως τη Γαλλική επανάσταση αποτελούσε επαρχία του βασιλείου της Γαλλίας.
Επειδή ο Χριστιανισμός έτεινε να απομακρύνει τους ανθρώπους από τα γήινα, ο Ρουσσώ τάχθηκε υπέρ μιας "πολιτικής θρησκείας" που θα δημιουργούσε τους απαραίτητους δεσμούς για πολιτική ενότητα γύρω από το κράτος.
Κάποιοι είδαν αυτές τις "θρησκείες", ως απάντηση στο υπαρξιακό κενό και το μηδενισμό που προκαλείται από τη νεωτερικότητα, τη μαζική κοινωνία και την άνοδο του γραφειοκρατικού κράτους, και ότι στις πολιτικές θρησκείες "η εξέγερση εναντίον της θρησκείας του Θεού" έφτασε στο αποκορύφωμά της.
Ο πολιτικός επιστήμονας και άλλοι σημειώνουν ότι η εκκοσμίκευση του 20ού αιώνα, έχει δημιουργήσει ένα κενό το οποίο θα μπορούσε να συμπληρωθεί από μια ιδεολογία που επικαλείται ότι συνδέεται και αυτή με ηθικά και παρόμοια θέματα, καθιστώντας εφικτές τις πολιτικές θρησκείες με βάση τον ολοκληρωτισμό, η παγκοσμιότητα και τις μεσσιανικές αποστολές
Ο όρος πολιτική θρησκεία βασίζεται στην παρατήρηση ότι μερικές φορές οι πολιτικές ιδεολογίες ή τα πολιτικά συστήματα εμφανίζουν χαρακτηριστικά που συνήθως συνδέονται με τη θρησκεία .
Μια πολιτική θρησκεία συχνά καταλαμβάνει τον ίδιο ηθικό, ψυχολογικό και κοινωνικό χώρο με την παραδοσιακή θρησκεία και, ως εκ τούτου, συχνά εκτοπίζει ή προσεταιρίζεται υπάρχουσες θρησκευτικές οργανώσεις και πεποιθήσεις.
Ο κυριότερος δείκτης μιας πολιτικής θρησκείας περιλαμβάνει την θεοποίηση της πολιτικής, όπως για παράδειγμα ένα πανίσχυρο θρησκευτικό συναίσθημα όταν υπηρετεί κάποιος τη χώρας του, ή η αφοσίωση προς τους Ιδρυτές Πατέρες των Ηνωμένων Πολιτειών .
Αν και μια πολιτική θρησκεία μπορεί να προσεταιριστεί τις υπάρχουσες θρησκευτικές δομές ή συμβολισμούς, δεν έχει η ίδια κάποια ανεξάρτητα πνευματικά ή θεοκρατικά στοιχεία.
Διαφοροποίηση μεταξύ του εαυτού και των άλλων, και δαιμονοποίηση των άλλων (στη θεϊστική θρησκεία, η διαφοροποίηση συνήθως εξαρτάται από την τήρηση ορισμένων δογμάτων και κοινωνικών συμπεριφορών. Στην πολιτική θρησκεία, η διαφοροποίηση μπορεί να βασίζεται σε γνωρίσματα όπως η εθνικότητα, η κοινωνική συμπεριφορά, ή η συμμετοχή σε "εχθρικά" πολιτικά κόμματα).
Μια υπάρχουσα θρησκευτική αίρεση μπορεί να μετατραπεί σε κρατική θρησκεία, αλλά το δόγμα και το προσωπικό της μπορεί να προσαρμοστούν στις ανάγκες του κόμματος ή του κράτους.
Όπου υπάρχει καταπίεση των θρησκευτικών ιδρυμάτων και πεποιθήσεων, αυτό μπορεί φανερά να συνοδεύεται από την παρουσία του αθεϊστικού δόγματος σαν κρατικού αθεϊσμού.
Η θεωρία της πολιτικής θρησκείας αφορά τις κυβερνητικές ιδεολογίες, των οποίων η πολιτιστική και πολιτική στήριξη είναι τόσο ισχυρή που λέγεται ότι αποκτούν τέτοια ισχύ ώστε να ισοδυναμούν με μια κρατική θρησκεία, με την οποία συχνά παρουσιάζουν σημαντικές ομοιότητες τόσο στη θεωρία όσο και στην πράξη.
Εκτός από τις βασικές μορφές πολιτικής, όπως το κοινοβούλιο και τις εκλογές, η θεωρία πιστεύει επίσης ότι υπάρχει μια "αγιοποίηση" που σχετίζεται με τα θεσμικά όργανα και παρέχει επίσης τα εσωτερικά μέτρα που παραδοσιακά θεωρούνταν ως θρησκευτικά εδάφη, όπως η ηθική, οι αξίες, τα σύμβολα, οι μύθοι, οι τελετουργίες, τα αρχέτυπα και, για παράδειγμα, ένα εθνικό λειτουργικό ημερολόγιο.
Ο εφάρμοσε τον όρο στη σύγχρονη ψυχολογία στο βαθμό που προάγει μια λατρεία του εαυτού, ρητώς αποκαλώντας κοσμική θρησκεία "την ηθική της θεωρίας του εαυτού".
Μερικά χρόνια αργότερα, στις παραμονές του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο . . , χαρακτήρισε τόσο τον Μαρξισμό όσο και τον Εθνικο-Σοσιαλισμό ως κοσμικές θρησκείες, συγγενείς σε ένα βασικό επίπεδο ως προς τον αυταρχισμό και τις μεσσιανικές πεποιθήσεις, καθώς και στην εσχατολογική τους άποψη για την ανθρώπινη Ιστορία.
Μια κοσμική θρησκεία είναι ένα κοινοτικό σύστημα πεποιθήσεων που συχνά απορρίπτει ή παραβλέπει τις μεταφυσικές πτυχές του υπερφυσικού, οι οποίες συνδέονται συνήθως με την παραδοσιακή θρησκεία, αλλά τοποθετεί τυπικές θρησκευτικές ιδιότητες σε κοσμικές οντότητες .
"Το επιχείρημα τείνει να περιλαμβάνει τρεις βασικούς ισχυρισμούς: α) ότι ο φασισμός χαρακτηρίζεται από μια θρησκευτική μορφή, ιδιαίτερα όσον αφορά τη γλώσσα και τελετουργικό, β) ότι ήταν μια αγιοποιημένη μορφή ολοκληρωτισμού, η οποία νομιμοποίησε τη βία για την υπεράσπιση του έθνους και την αναγέννηση ενός φασίστα "νέου ανθρώπου", και γ) ότι ο φασισμός ανέλαβε πολλές από τις λειτουργίες της θρησκείας για ένα ευρύ φάσμα της κοινωνίας."
Σύμφωνα με τον Εμίλιο Τζεντίλε, "ο Φασισμός ήταν το πρώτο και πρωταρχικό παράδειγμα μιας σύγχρονης πολιτικής θρησκείας." "Η θρησκεία αυτή αγιοποίησε το κράτος και του ανέθεσε ως κύριο εκπαιδευτικό στόχο τη μετατροπή της νοοτροπίας, του χαρακτήρα και των εθίμων των Ιταλών. Ο στόχος ήταν να δημιουργηθεί ένας "νέος άνθρωπος", ένας πιστός και ακόλουθος της λατρείας του Φασισμού."
Μετά τον πόλεμο, ο κοινωνικός φιλόσοφος επεκτάθηκε στην έρευνα του κομμουνισμού με όρους μιας κοσμικής θρησκείας , ενώ ο . . . , για παράδειγμα, χαρακτήρισε τον κομμουνισμό ως "μια μεγάλη κοσμική θρησκεία.το Κομμουνιστικό Μανιφέστο θα πρέπει να υπολογίζεται ως ένα ιερό βιβλίο της ίδιας τάξης όπως και η Αγία Γραφή".
"Μεταξύ των αφοσιωμένων πιστών, ένας μυθικός κόσμος από αιώνιους ισχυρούς ήρωες, δαίμονες, φωτιά και σπαθί εκτόπισε την πραγματικότητα." Ο Χάινριχ Χίμλερ ήταν γοητευμένος από τον αποκρυφισμό, και προσπάθησε να μετατρέψει το σώμα σε βάση μια επίσημη κρατική λατρεία.
Οι ολοκληρωτικές κοινωνίες είναι ίσως πιο επιρρεπείς στην πολιτική θρησκεία, αλλά διάφοροι μελετητές έχουν περιγράψει χαρακτηριστικά της πολιτικής θρησκείας ακόμη και σε δημοκρατίες, για παράδειγμα την αμερικανική πολιτική θρησκεία όπως περιγράφεται από τον το 1967.
Τα πρώτα χρόνια της ζωής του δημιουργήθηκαν πολλά προβλήματα στη διαδοχή του θρόνου του Σελτζούκικου Σουλτανάτου με τον πρόωρο θάνατο των δύο αδελφών του Δαυίδ και Αχμάντ , η μητέρα τους ήταν η Σουλτάνα Τουρκάν Χατούν από το Χανάτο των Καραχανιδών.
Ο πατέρας του είχε άλλον έναν γιο με την Τουρκάν Χατούν τον Μαχμούτ που προοριζόταν για διάδοχος, ο μεγάλος βεζίρης Νιζάμ αλ-Μουλκ και το μεγαλύτερο μέρος του στρατού των Σελτζούκων προτιμούσαν τον Μπαρκιγιαρούκ.
Η Τουρκάν Χατούν συμμάχησε με έναν άλλον Πέρση τον Τατζ αλ-Μουρκ, οργάνωσαν τη δολοφονία του Νιζάμ αλ-Μουλκ με αποτέλεσμα ο Μπαρκιγιαρούκ να χάσει τον βασικότερο οπαδό του.