polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Σχεδιάστηκε από τον αρχιτέκτονα Ραμπίριους και είναι μία ογκώδης, διαιρεμένη σε τμήματα κατασκευή, ώστε η ιδιωτική ζωή και οι κρατικές υποθέσεις να είναι κοντά, αλλά χωριστά.
Το ανάκτορο κτίστηκε επάνω από προγενέστερα κτήρια, κυρίως το Μεταβατικό Μέγαρο του Νέρωνα και την Οικία των Γρυπών της Δημοκρατικής περιόδου, των οποίων έχουν βρεθεί σημαντικά κατάλοιπα.
Ο Σεπτίμιος Σεβήρος πρόσθεσε ένα ακόμη κτήριο, το Σεβηριανό Μέγαρο, μία μεγάλη επέκταση στη νοτιοδυτική κλιτύ του λόφου, επάνω από τον Μεγάλο Ιππόδρομο.
Εκτός από αυτό δεν άλλαξε κάτι στο σύνολο των κτηρίων του ανακτόρου, όπως κατασκευάστηκαν από τον Δομιτιανό, αλλά έμεινα αξιοθαύμαστα άθικτα για το υπόλοιπο της Αυτοκρατορίας.
Οι ακροάσεις ξεκίνησαν με επικεφαλής τον Γερουσιαστή του Αρκάνσας Τζον Μακλίλαν το 1963 και πήραν το όνομά τους από τον βασικό μάρτυρα της Αμερικανικής κυβέρνησης εναντίον της αμερικανικής Μαφίας, Τζο Βαλάτσι, ο οποίος ήταν και ο πρώτος γκάνγκστερ που συνεργάστηκε με τις αρχές για εξάρθρωση του οργανωμένου εγκλήματος στις ΗΠΑ.
Οι ακροάσεις αυτές αποκάλυψαν το αμερικανικό οργανωμένο έγκλημα στην κοινή γνώμη μέσω της τηλεοπτικής κατάθεσης του Βαλάτσι, ο οποίος ήταν και το πρώτο μέλος της ιταλο-αμερικανικής μαφίας που αναγνώρισε την ύπαρξή της δημοσίως και πιστώνεται με τη διάδοση του όρου «Κόζα Νόστρα».
Ο Τζο Βαλάτσι, ο οποίος υπήρξε ένα χαμηλόβαθμο μέλος της Οικογένειας Τζενοβέζε στη Νέα Υόρκη, ήταν ο πρώτος μάρτυρας της κυβέρνησης που προέρχονταν από την ίδια την αμερικανική μαφία.
Τα στοιχεία που γνωστοποιήσε δεν οδήγησαν άμεσα στην ποινική δίωξη πολλών ηγετών της μαφίας, αλλά ήταν σε θέση να παράσχει πολλές λεπτομέρειες για τις εγκληματικές δραστηριότητες και τις τελετουργίες της μαφίας, βοηθώντας στην επίλυση πολλών εκρεμμών υποθέσεων που δεν είχαν επιλυθεί στο παρελθόν, καθώς και τα ονόματα πολλών μελών από τις μεγάλες οικογένειες του οργανωμένου εγκλήματος.
Μεγάλο μέρος των γνώσεων που υπάρχει πρόσβαση στο κοινό σήμερα σχετικά με την αμερικανική μαφία αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά χάρη στην τηλεοπτική κατάθεση του Τζο Βαλάτσι.
Στην καταθέση του ανέφερε ότι οι «στρατιώτες» είναι οργανωμένοι σε «καθεστώτα» και καθοδηγούνται από έναν «κάπο» Τα καθεστώτα, με τη σειρά τους, οργανώνονται σε «οικογένειες» και διευθύνονται από τα αφεντικά, όπου το καθένα αντιπροσωπεύει μια γεωγραφική περιοχή, που απαρτίζουν την Επιτροπή της Κόζα Νόστρα, το τελικό δικαιοδοτικό όργανο επίλυσης των υποθέσεων του συνδικάτου και που ενεργεί ως ένα είδος Εκτελεστικό συμβούλιο της Κόζα Νόστρα.
Σύμφωνα με τον οποίο, τα αρχικά αφεντικά των πέντε οικογενειών ήταν οι Λάκι Λουτσιάνο, Τομάσο Γκαγκλιάνο, Τζο Προφάτσι, Σαλβατόρε Μαραντζάνο και Βίνσεντ Μανγκάνο.
Κατά τη στιγμή της κατάθεσής του το 1963, ο Βαλάτσι αποκάλυψε ότι τα αφεντικά των πέντε οικογενειώνεκείνης της περιόδου ήταν ο Τόμι Λουτσέζε, ο Βίτο Τζενοβέζε, ο Τζόζεφ Κολόμπο, ο Κάρλο Γκαμπίνο και ο Τζο Μπονάνο.
Αυτά από τότε ήταν και τα ονόματα που χρησιμοποιούνται πιο συχνά που αναφέρονται στις πέντε οικογένειες της Νέας Υόρκης, παρά τα χρόνια ανατροπών και αλλαγής αφεντικών σε καθεμία από αυτές.
Ωστόσο, αργότερα, λόγω εν μέρει των αποκαλύψεων του Βαλάτσι, το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών ενέκρινε τελικά δύο νέους νόμους για την ενίσχυση των ομοσπονδιακών ερευνών και των έλεγχο των τυχερών παιχνιδιών για να βοηθήσει τον αγώνα του ενάντια στην επιρροή των γκάνγκστερς.
Η τροπολογία του νόμου του 1970 επέτρεψε σε οργανωμένες ομάδες να διώκονται ποινικά για όλες τις ποικίλες εγκληματικές τους δραστηριότητες, χωρίς να συνδέονται τα εγκλήματα από έναν δράστη ή μια συνολική συνωμοσία.
Μαζί με τη μεγαλύτερη χρήση των μυστικών πρακτόρων μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1970, αυτές οι διατάξεις βοήθησαν το να αναπτύξει υποθέσεις που στη δεκαετία του 1980, έβαλαν στη φυλακή σχεδόν όλους τους μεγάλους επικεφαλείς της παραδοσιακών οικογενειών εγκλημάτων.
Ο Γενικός Εισαγγελέας Νίκολας Κατζένμπαχ ενέκρινε τη δημόσια έκδοση του χειρογράφου του Βαλάτσι και ήλπιζε ότι η δημοσίευση της ιστορίας του Βαλάτσι θα βοηθούσε τις διωκτικές αρχές και πιθανώς θα ενθάρρυνε άλλους εγκληματίες να γίνουν πληροφοριοδότες.
Ο συγγραφέας Πίτερ Μάας, ο οποίος άρχισε να δημοσιεύει την ιστορία του Τζο Βαλάτσι στη εφημερίδα , ανέλαβε να επεξεργαστεί το χειρόγραφο και να του επιτράπει να πάρει συνέντευξη από τον Βαλάτσι στο κελί του στην Ουάσιγκτον.
Ο Βαλάτσι συμφώνησε να καταθέσει ενάντιων της μαφίας και να αποκαλύψει το σκοτεινό παρελθόν του μετά την μεταγωγή του στη φυλακή με μια κατηγορία εμπορίας ηρωίνης μαζί με το αφεντικό του, Ντον Βίτο Τζενοβέζε, ο οποίος θεωρώντας ότι ο Βαλάτσι ήταν πληροφοριοδότης των διωκτικών αρχών του έδωσε το φιλί του θανάτου.
Ο Βαλάτσι νιώθωντας φόβο για την ζωή του συμφώνησε να καταθέσει στην Επιτροπή της Γερουσίας, γνωρίζοντας ότι η μόνη άλλη πιθανή επιλογή του ήταν ο θάνατος.
Μια Ιταλοαμερικανική ένωση πολιτών ελεγχόμενη από την μαφία προώθησε μια εθνική εκστρατεία κατά του βιβλίου με το επιχείρημα ότι θα ενίσχυε τα αρνητικά εθνοτικά στερεότυπα.
Ο Κατζένμπαχ ανακάλεσε την απόφασή του να δημοσιεύσει το βιβλίο μετά από μια συνάντηση που είχε με τον Πρόεδρο Λίντον Τζόνσον, μια ενέργεια που ντροπιάσε το Υπουργείο Δικαιοσύνης.
Ο Βαλάτσι κατέθεσε με πλήρη λεπτομέρεια την καθημερινή του ζωή στο οργανωμένο έγκλημα ως στρατιώτης της Κόζα Νόστρα, συμπεριλαμβανομένων των τελετών μύησης.
Αυτές οι τηλεοπτικές ακροάσεις έφεραν στο κάθε σπίτι της μέσης Αμερικανικής οικογένειας την βία και τον εκφοβισμό που χρησιμοποιούσε συνήθως η Μαφία για την προώθηση και την προστασία των εγκληματικών της επιχειρήσεων.
Παρόλο που ο Βαλατσι αναμενόταν να συμπληρώσει τα κενά στην επίσημη ανάκρισή του, το αποτέλεσμα της τριάνταχρονης εγκληματικής του σταδιοδρομίας ήταν ένα περιπετειώδες χειρόγραφο 1.180 σελίδων με τίτλο « ».
Τον Οκτώβριο του 1963 ο Τζο Βαλάτσι κατέθεσε ενώπιον του Αμερικανικού Κογκρέσου στην Μόνιμη Υποεπιτροπή Ερευνών της Γερουσίας των ΗΠΑ για τις δημόσιες δραστηριότητες.
Οι Ακροάσεις Βαλάτσι , επίσης γνωστές και ως «Ακροάσεις Μακλίλαν», διερευνούσαν τις δραστηριότητες του οργανωμένου εγκλήματος σε όλες τις Ηνωμένες Πολιτείες και των ηγετικών στελεχών της μαφίας της εποχής, όπως ήταν ο Σαμ Τζιανκάνα, ο Βίτο Τζενοβέζε και ο Κάρλο Γκαμπίνο.
Η μετάλλαξη , εμφανίστηκε για πρώτη φορά στη δεκαετία του 1950, είναι πολύ παρόμοια σε εμφάνιση με το γκρι, ωστόσο, αυτά τα πουλιά έχουν καφέ χρωστικές Τα εμφανίστηκαν για πρώτη φορά το 1967.
Αυτό είναι μόνο εμφανές μετά την πρώτη πτερροροία, που εμφανίζεται συνήθως περίπου έξι έως εννέα μήνες μετά την εκκόλαψη: το αρσενικό χάνει τις λευκές ή κίτρινες μπάρες και κηλίδες στο κάτω μέρος των φτερών.
Τα γκρίζα φτερά στα μάγουλά του και το λοφίο αντικαθίστανται από φωτεινά κίτρινα φτερά, ενώ η πορτοκαλί κηλίδα στα μάγουλα γίνεται πιο φωτεινή και διακριτή.
Σε όλο τον κόσμο υπάρχουν σήμερα είκοσι δύο μεταλλάξεις χρωματικές μεταλλάξεις εφαρμοσμένες στην πτηνοτροφία με οκτώ αποκλειστικότητα στην Αυστραλία.
Το λοφίο είναι κάθετο όταν το Κοκατίλ ξαφνιάζεται ή ενθουσιάζεται, πλάγιο σε ουδέτερη ή χαλαρή κατάσταση, και οριζόντιο όταν είναι θυμωμένο ή αμύνεται.
Το Κοκατίλ , είναι είδος παπαγάλων μεσαίου μεγέθους που αποτελεί μέλος της οικογένειας των Κακατούα, Ταξινομήθηκαν για πρώτη φορά από τον Σκοτσέζο συγγραφέα και φυσιοδίφη Ρόμπερτ Κερρ το 1793.
Το όνομα του γένους αντανακλά την εμπειρία από τις πρώτες ομάδες Ευρωπαίων που είδαν τα πουλιά στο φυσικό τους περιβάλλον, οι οποίοι νόμιζαν ότι τα πουλιά ήταν τόσο όμορφα, που τα ονόμασαν από τις μυθικές νύμφες.
Το 1984, μελέτη πρωτεϊνών σηματοδότησε την πιο στενή τους σχέση στα Κακατούα αντί τους παπαγάλους, και τα δεδομένα ακολουθίας του Μιτοχονδριακόυ 12 τα τοποθετούν κοντά στην υποοικογένεια Καλυπτορυνχίνες .
Το πρόσωπο του αρσενικού είναι κίτρινο ή λευκό, ενώ το πρόσωπο του θηλυκού είναι κυρίως γκρι ή ανοιχτό γκρι, και τα δύο φύλα διαθέτουν ένα στρογγυλές πορτοκαλί περιοχές και στα δύο αυτιά, που συχνά αναφέρεται ως "μάγουλα τσένταρ".
Το χρώμα στα Κοκατίλ προέρχονται από δύο χρωστικές ουσίες: την μελανίνη (η οποία παρέχει το γκρι χρώμα στα φτερά, τα μάτια, το ράμφος και τα πόδια), και λιποχρώματα (τα οποία παρέχουν το κίτρινο χρώμα στο πρόσωπο και την ουρά και το πορτοκαλί χρώμα του στις κηλίδες των μάγουλων).
Εμφανίζονται οριζόντιες κίτρινες ρίγες ή μπάρες στην κοιλιακή επιφάνεια του ουραίου φτερώματος, κίτρινες κηλίδες στην κοιλιακή επιφάνεια των φτερών πτήσης, ένα γκρι λοφίο και πρόσωπο, και από μία θαμπή πορτοκαλί κηλίδα σε κάθε μάγουλο.
Προηγουμένως θεωρούταν παπαγάλος με λοφίο ή μικρό Κακατούα, ωστόσο, πιο πρόσφατες μοριακές μελέτες έχουν το έχουν ανατάξει στη δική του υποοικογένεια, τις Νυμφικίνες.
Τα Κοκατίλ μπορούν να μάθουν να κελαηδήσουν συγκεκριμένες μελωδίες και να μιμηθούν πολλές λέξεις και φράσεις, όπως και πολλοί άλλοι παπαγάλοι, μάινες και Κακατούα.
Το περιεχόμενο μελανίνης μειώνεται στο πρόσωπο των αρσενικών καθώς ωριμάζουν, επιτρέποντας το κίτρινο και το πορτοκαλί να είναι πιο ορατά, ενώ μια αύξηση στην περιεκτικότητα σε μελανίνη στην ουρά προκαλεί την εξαφάνιση της οριζόντιας κίτρινη ουραίας μπάρας.
Το Κοκατίλ είναι τώρα βιολογικά χαρακτηρισμένο ως ένα γνήσιο μέλος των Κακατουείδων καθώς διαθέτει όλα τους τα βιολογικά χαρακτηριστικά, δηλαδή λοφίο, χοληδόχο κύστη, κλπ.
Το 1697, ο Εκλέκτορας Φρειδερίκος Αύγουστος της Σαξονίας πούλησε τα δικαιώματα του στο Κβέντλινμπουργκ στον Εκλέκτορα Φρειδερίκο Γ' του Βρανδεμβούργου για 240.000 τάληρα.
Το μοναστήρι εκκοσμικεύτηκε το 1802 κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Μεσολάβησης, και το Κβέντλινμπουργκ πέρασε στο Βασίλειο της Πρωσίας ως μέρος του Πριγκιπάτου του Κβέντλινμπουργκ.
Κατά τη διάρκεια του Ναζιστικού καθεστώτος, η μνήμη του Ερρίκου Α' έγινε ένα είδος λατρείας, όπως ο Χάινριχ Χίμλερ, θεωρούσε τον εαυτό του ως την ενσάρκωση του "πιο Γερμανού από όλους τους Γερμανούς" ηγεμόνες.
Το Κβέντιλνμπουργκ έχει ωκεάνιο κλίμα που προκύπτει από τους επικρατούντες δυτικούς ανέμους, που πνέουν από την περιοχή υψηλής πίεσης στον κεντρικό Ατλαντικό προς τη Σκανδιναβία.
Το 973, λίγο πριν το θάνατο του Αυτοκράτορα Όθων Α', το Ράιχσταγκ πραγματοποιήθηκε στην αυτοκρατορική αυλή όπου ο Μιέσκο, Δούκας της Πολωνίας, και ο Μπολέσλαος, Δούκας της Βοημίας, καθώς και πολλοί άλλοι ευγενείς από μακρινά μέρη, όπως το Βυζάντιο και τη Βουλγαρία, συγκεντρώθηκαν για να αποτίσουν φόρο τιμής στον αυτοκράτορα.
Με την ευκαιρία, ο Όθων ο Μέγας παρουσίασε τη νέα του νύφη Θεοφανώ, μια Βυζαντινή πριγκίπισσα της οποίας ο γάμος με τον Όθων Β' έφερε την ελπίδα για την αναγνώριση και τη διατήρηση της ειρήνης μεταξύ των ηγεμόνων των Ανατολικών και Δυτικών αυτοκρατοριών.
Μετά το θάνατο του Ερρίκου το 936 η χήρα του, Αγία Ματίλδη, ίδρυσε μια θρησκευτική κοινότητα για τις γυναίκες στο κάστρο του λόφου, όπου εκπαιδεύονταν οι κόρες της αριστοκρατίας.
Το κύριο καθήκον αυτού του κολεγιακού ιδρύματος, του Αββαείου του Κβέντλινμπουργκ, ήταν να προσεύχονται εις μνήμην του Βασιλιά Ερρίκου και των βασιλιάδων που τον διαδέχθηκαν.
Ο θησαυρός της εκκλησίας, που περιλάμβανε αρχαία Χριστιανικά θρησκευτικά αντικείμενα και βιβλία, κλάπηκε από έναν Αμερικανό στρατιώτη αλλά επιστράφηκε πίσω στο Κβέντιλνμπουργκ το 1993 και εκτίθεται ξανά στο κοινό.
Στο κέντρο της πόλης υπάρχει μια μεγάλη ποικιλία από μισοξύλινα κτίρια που χρονολογούνται από τουλάχιστον πέντε διαφορετικούς αιώνες (με συμπεριλαμβανόμενο ένα κτίριο του 14ου αιώνα, ένα από τα παλαιότερα της Γερμανίας), ενώ γύρω από τα εξωτερικά περιθώρια της παλιάς πόλης υπάρχουν κτίρια αντιπροσωπευτικά του στυλ Τζούγκεντστιλ , που χρονολογούνται από τα τέλη του 19ου και τις αρχές του 20ου αιώνα.
Το συγκρότημα κάστρων του Κβέντλινμπουργκ, που ιδρύθηκε από τον Βασιλιά Ερρίκο Α' και χτίστηκε από τον Αυτοκράτορα Όθων Α' το 936, ήταν ένα αυτοκρατορικό Πφαλζ των Σαξόνων αυτοκρατόρων.
Το Πφαλζ, με συμπεριλαμβανόμενο το μοναστήρι των αντρών, βρισκόταν στην κοιλάδα, όπου βρίσκεται σήμερα η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία του Αγίου Βιπέρτι, ενώ η μονή των γυναικών βρισκόταν στο κάστρο του λόφου.
Από το Δεκέμβριο 1994, η παλαιά πόλη του Κβέντιλνμπουργκ και το κάστρο με το Στιφτσκιρτς έχουν συμπεριληγθεί στον κατάλογο της με Μνημεία Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς.
Το Κβέντιλνμπουργκ είναι μία από τις καλύτερα διατηρημένες μεσαιωνικές και Αναγεννησιακές πόλεις στην Ευρώπη, έχοντας γλιτώσει από μεγάλες ζημιές στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η ιστορία του Κβέντλινμπουργκ αρχίζει τουλάχιστον από τις αρχές του 9ου αιώνα, όταν υπήρχε ένας οικισμός γνωστός ως Γκρος Όρντεν στην ανατολική όχθη του Ποταμού Μπόντε.
Αναφέρθηκε για πρώτη φορά το 922 ως μέρος μιας δωρεάς από τον Βασιλιά Ερρίκο τον Ορνιθοθήρα, τα αρχεία της οποίας διατηρήθηκαν από το αββαείο του Κόρβεϊ.
Κατά τη διάρκεια της Κομμουνιστικής περιόδου στο Κβέντιλνμπουργκ, τη δεκαετία του 1980 κλήθηκαν ειδικοί σε εργασίες αποκατάστασης από την Πολωνία για να πραγματοποιήσουν επισκευές στην παλιά αρχιτεκτονική.
Το 2006 το τμήμα των Σιδηροδρόμων Στενού Εύρους του Χαρζ στην κοιλάδα Ζέλκε επεκτάθηκε προς το Κβέντιλνμπουργκ από το Γκερνρόντε, δίνοντας πρόσβαση στον ιστορικό σιδηρόδρομο στενού εύρους, στο Αλέξισμπαντ και το οροπέδιο Υψηλό Χαρζ.
Σύμφωνα με το θρύλο, ο Ερρίκος στέφθηκε βασιλιάς στο Κβέντλινμπουργκ το 919 από Φραγκόνιους ευγενείς, δίνοντας το έναυσμα στην πόλη να αποκαλεστεί «λίκνο της Γερμανικής Αυτοκρατορίας ".
Σπούδασε ηλεκτρολογική μηχανική και τεχνολογία υπολογιστών στην Πολυτεχνική Σχολή του Πανεπιστημίου Πατρών και ακολούθησε μεταπτυχιακές σπουδές στη διοίκηση επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο Κύπρου.
Στις προεδρικές εκλογές του 2008 υποστήριξε την υποψηφιότητα Γιαννάκη Κασουλίδη, ως στέλεχος στο εκλογικό του επιτελείο δίπλα από Λουκά Φουρλά και Μιχάλη Σοφοκλέους.
Το ταξίδι ξεκινάει με τους θεούς να μεταβιβάζουν ισχυρούς ανέμους εναντίον των πλοίων του Οδυσσέα, παρασύροντάς αυτόν και τους συντρόφους του στο νησί των Κυκλώπων.
Η άφιξη του κύκλωπα Πολύφημου, γιού του Ποσειδώνα, δεν ήταν ευχάριστη, καθώς, για να ξεφύγουν, ο Οδυσσέας τον τύφλωσε με τη βοήθεια ενός κλαδιού, προκαλώντας την οργή του Ποσειδώνα.
Αφού σκαρφαλώνουν στο παλάτι της στη κορυφή ενος γκρεμού ανακαλύπτουν πως έχει τη δύναμη να τους μετατρέψει σε ζώα, δίνοντάς τους δηλητιριασμένο κρασί.
Η επιστροφή στην πατρίδα περιλαμβάνει την δική της δοκιμασία, αφού τώρα ο Οδυσσέας πρέπει να αντιμετωπίσει τους μνηστήρες που πολιορκούν την γυναίκα του Πηνελόπη.
Οι πρωταγωνιστές περιλαμβάνουν τους Αρμάντ Ασσάντε, την Γκρέτα Σκάκι, την Ειρήνη Παππά, την Ιζαμπέλα Ροσελίνι, την Μπερναντέτ Πήτερς, τον Έρικ Ρόμπερτς, την Ζεραλντίν Σάπλιν, τον Κρίστοφερ Λι και την Βανέσα Γουίλιαμς.
Το ή Έγγραφα είναι επεξεργαστής εγγράφου που αποτελεί τμήμα ενός δωρεάν διαδικτυακού λογισμικού «σουίτας γραφείου», το οποίο προσφέρεται από την στο πλαίσιο της υπηρεσίας .
Οι προγραμματιστές , και , ξεκίνησαν το σαν μια δοκιμή των δυνατοτήτων της νέας τότε τεχνολογίας , η οποία επέτρεπε την επιλεκτική μεταβολή του περιεχομένου ενός προγράμματος περιήγησης από τον χρήστη.
Η εφαρμογή αποθηκεύει αυτόματα τις αλλαγές κατά την διάρκεια της πληκτρολόγησης, οπότε δεν απαιτείται κάποια ξεχωριστή ενέργεια αποθήκευσης από τον χρήστη.
Σύμφωνα με τον Μιχαήλ Πανάρετο μόνο η μητέρα του και η βασιλομήτωρ έλαβαν μέρος στην κηδεία τού νόθου και η αρραβώνας μεταφέρθηκε στον αδελφό του Μανουήλ Γ, που ο Πανάρετος τον ονομάζει "νεότερο, γνήσιο και νόμιμο τέκνο" τού αυτοκράτορα.
Στο έργο "Γενεαλογικά δένδρα για την Ιστορία των Ευρωπαϊκών Κρατών" τού Ντέτλεβ Σβέννικε αναφέρεται, ότι σκοτώθηκε με τον να τον ρίξουν από το παράθυρο.
Δεν αναφέρεται γάμος κόρης τού Μιχαήλ Θ Παλαιολόγου και της συζύγου του Ρίτας με Γεωργιανό ηγεμόνα σε κάποια γραπτή πηγή, ούτε αναφέρεται νόθη κόρη τού Μιχαήλ Θ.
Οι Ζακέλι κατείχαν το Γεωργιανό αξίωμα τού εριστάβι, τίτλου που ερμηνεύεται ως "κυβερνήτης επαρχίας" ή "διοικητής στρατού", περίπου ισοδύναμο με το Βυζαντινό αξίωμα τού στρατηγού και αποδίδεται ως δούκας.
Έγινε αυτοκράτειρα της Τραπεζούντας, μετά τον γάμο της με τον Μανουήλ Γ Μεγάλο Κομνηνό, αφού την πρηγούμενη ημέρα βαπτίστηκε Χριστιανή με το όνομα Ευδοκία.
Ένα άλλο κοινό συμπέρασμα, που υποθέτει ότι ο Κάστορας της Ρόδου έζησε την ίδια εποχή με τον Καίσαρα και τον Κικέρωνα, είναι ότι η Βιβλιοθήκη δεν θα μπορούσε να γραφτεί από τον Απολλόδωρο, εξ ου και η ονομασία «Ψευδο-Απολλόδωρος» για το έργο αυτό.
Η Σούδα περιγράφει τον γραμματικό και ρήτορα Κάστορα, ως γαμπρό του Γαλάτη βασιλιά Διώταρου , ο οποίος στη συνέχεια σκότωσε τόσο τον Κάστορα όσο και τη σύζυγό του, επειδή ο Κάστορας είχε φέρει κατηγορίες εναντίον του, ενώπιον του Καίσαρα, υπονοώντας την υπόθεση στην οποία ο Κικέρωνας υπερασπίστηκε τον Διώταρο.
Όταν ο Κικέρωνας μίλησε για τον Διώταρο, ο Κάστορας που έφερε το Διώταρο σε κίνδυνο ονομάζεται ρητά εγγονός του εν λόγω βασιλιά και ήταν τότε ακόμα νεαρός .
Φαίνεται μία μεροληψία προς τους Ρωμαίους, από το επώνυμο Φιλορωμαίος και μπορεί να ήταν εμφανής σε ένα έργο που αναφέρθηκε από τον Πλούταρχο, ως σύγκριση των θεσμών της Ρώμης με εκείνων του Πυθαγόρα.
Ο Κάστωρ ο Ρόδιος, επίσης γνωστός ως Κάστωρ της Μασσαλίας ή Κάστωρ της Γαλατίας, σύμφωνα με τη Σούδα, ήταν Έλληνας γραμματικός και ρήτορας.
Η ταινία γυρίστηκε στη Νέα Υόρκη στο στούντιο και βασίζεται σε προσωπικές εμπειρίες του σεναριογράφου Γουίλιαμ Ινγκ, όταν ο ίδιος διένυε την εφηβεία του μεγαλώνοντας στο Κάνσας.
Ο Ινγκ είχε διηγηθεί το σενάριο της ταινίας στον Καζάν το 1957, την περίοδο που ο σκηνοθέτης ανέβαζε το θεατρικό έργο του Ινγκ Σκοτάδι στο Μπρόντγουεϊ.
Για το ρόλο της Ντίνι ο Καζάν και ο Ινγκ σκέφτηκαν αρχικά ότι οι καταλληλότερες για το ρόλο θα ήταν οι η Λι Ρέμικ ή η Ντάιαν Βάρσι, ενώ η Τζέιν Φόντα πέρασε από ακρόαση.
Ο Γουόρεν Μπίτι έκανε το κινηματογραφικό του ντεμπούτο στην ταινία, ενώ άλλοι υποψήφιοι ήταν οι Τρόι Ντόναχιου, Τζόντι Μακρέι και Ντένις Χόπερ.
Ο Καζάν ήθελε η ερμηνεία της Γουντ να είναι όσο το δυνατόν πιο ρεαλιστική γι' αυτό της ζήτησε να πηγαίνει στο γύρισμα χωρίς μακιγιάζ και να απαρνηθεί το χολιγουντιανό της ύφος όσο θα διαρκούσαν τα γυρίσματα.
Μετά το πέρας των γυρισμάτων η Γουντ, που είχε στο μεταξύ πάρει διαζύγιο από τον πρώτο της σύζυγο Ρόμπερτ Βάγκνερ, άρχισε να βγαίνει με τον Γουόρεν Μπίτι.
Σύμφωνα όμως με τη βιογράφο της ηθοποιού Σούζαν Φίνσταντ ο λόγος του χωρισμού τους ήταν το γεγονός ότι η Γουντ έπιασε τον Βάγκνερ στα πράσα με έναν άλλον άνδρα.
Ο Γουόρεν Μπίτι αποκόμισε πολλές γνώσεις πάνω στον κινηματογράφο από τον σκηνοθέτη Ελία Καζάν, αλλά ο Καζάν δεν τον συμπαθούσε ιδιαίτερα.
Λίγο πριν ξεσπάσει η οικονομική κρίση του 1929, σε μια επαρχιακή πόλη της αμερικανικής υπαίθρου, δυο συμμαθητές, ο Μπαντ Στάμπερ και η Ντίνι Λούμις , ερωτεύονται.
Τα δυο ερωτευμένα παιδιά καταπνίγουν τη σαρκική έλξη που αισθάνονται το ένα για το άλλο, εφόσον η κλειστή κοινωνία της μικρής πόλης στην οποία μένουν δεν επιτρέπει τις προγαμιαίες σεξουαλικές σχέσεις.
Ο Μπαντ θα ήθελε να ολοκληρώσουν τη σχέση τους, αλλά φοβάται ότι σε περίπτωση συμβεί κάτι τέτοιο, η τιμή της Ντίνι θα καταστραφεί, όπως ακριβώς καταστράφηκε και η τιμή της αδελφής του, Τζίνι Στάμπερ .
Ο πατέρας του Μπαντ, Έις Στάμπερ , βαρόνος του πετρελαίου της περιοχής, τον πιέζει να γραφτεί στο πανεπιστήμιο Γέιλ μετά την αποφοίτησή του από το λύκειο.
Το σενάριο της ταινίας, που γράφτηκε απευθείας για τη μεγάλη οθόνη από τον Αμερικανό δραματουργό Γουίλιαμ Ινγκ, εξιστορεί το πέρασμα στην ενηλικίωση μιας έφηβης, σε μια επαρχιακή πόλη του αμερικανικού νότου που καλείται να αντιμετωπίσει τη σεξουαλική καταπίεση και την ερωτική απογοήτευση.
Ο Ινγκ βραβεύτηκε με Όσκαρ Πρωτότυπου Σεναρίου, ενώ η ταινία ήταν επίσης υποψήφια για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της Νάταλι Γουντ.
Στην τελετή των 34ών βραβείων Όσκαρ το 1962 ο Γουίλιαμ Ινγκ βραβεύτηκε με Όσκαρ Πρωτότυπου Σεναρίου, ενώ η Νάταλι Γουντ, που ήταν υποψήφια για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου, έχασε το βραβείο από τη Σοφία Λόρεν, νικήτρια για την ταινία Η ατιμασμένη .
Η ταινία κατατάχθηκε στην 50ή θέση στη λίστα με τις καλύτερες εφηβικές ταινίες όλων των εποχών του περιοδικού , ενώ το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου την κατέταξε στην 47η θέση στη λίστα με τις καλύτερες αισθηματικές ταινίες όλων των εποχών.
Οι καλλιτεχνικά φιλόδοξες και κοινωνικά κρίσιμες ταινίες του Νέου Γερμανικού Κινηματογράφου προσπάθησαν να ξεχωρίσουν τον εαυτό τους από τα έργα του παρελθόντος, όπως φαίνεται και στα έργα των σκηνοθετών-σεναριογράφων κινηματογραφιστών Κλούγκε και Φασμπίντερ, μολονότι ο Φασμπίντερ με τη χρήση αστεριών της γερμανικής κινηματογραφικής ιστορίας επιδίωκε να συμφιλιώσει τον νέο κινηματογράφο με τον παλαιό.
Η νέα γενιά των κινηματογραφιστών αναζήτησε της επιρροές της στον Ιταλικό Νεορεαλισμό, στο γαλλικό Νουβέλ Βαγκ και στο Βρετανικό Νέο Κύμα αλλά συνδύασε αυτά εκλεκτικά με αναφορές στα καθιερωμένη είδη του Χολυγουντιανού κινηματογράφου.
Ταινίες όπως το του Κλούγκε, το Αγκίρε, η μάστιγα του Θεού του Χέρζογκ, το ο Φόβος Τρώει την Ψυχή του Φασμπίντερ, Ο Γάμος της Μαρία Μπράουν του Φασμπίντερ και το "Παρίσι, Τέξας" του Βέντερς, γνώρισαν διεθνή αναγνώριση και απέσπασαν καλές κριτικές.
Τα έργα των κορυφαίων μυθιστοριογράφων της μεταπολεμικής Γερμανίας Χάινριχ Μπελ και Γκύντερ Γκρας αποτέλεσαν πηγές υλικού για τις κινηματογραφικές μεταφορές: Η χαμένη τιμή της Καταρίνα Μπλουμ και Το Ταμπούρλο αντίστοιχα, με την τελευταία να είναι η πρώτη γερμανική ταινία που κέρδισε το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.
Μολονότι δεν προσέχτηκαν ιδιαίτερα στα πρώτα βήματα του Νέου Γερμανικού Κινηματογράφου, οι γυναίκες σκηνοθέτες ήταν ένα σημαντικό μέρος του, που περιλάμβανε τα έργα των Ντανιέλα Χουιγιέτ, Χέλμα Ζάντερς-Μπραμς, Χέλκε Ζάντερ, και φον Τρότα.
Η κατάσταση αυτή άλλαξε μετά το 1974, με την Συμφωνία Κινηματογράφου και Τηλεόρασης που σύναψαν οι κύριοι ραδιοτηλεοπτικοί φορείς της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, και , και το Γερμανικό Ομοσπονδιακό Συμβούλιο Κινηματογράφου (ένας κυβερνητικός οργανισμός που δημιουργήθηκε το 1968 για να υποστηρίξει τις κινηματογραφικές παραγωγές στη Γερμανία).
Αυτή η συμφωνία, η οποία έχει παραταθεί επανειλημμένα μέχρι σήμερα, προβλέπει ότι οι τηλεοπτικές εταιρείες θα διαθέσουν ένα ετήσιο ποσό για να υποστηρίξουν την παραγωγή ταινιών που είναι κατάλληλες εξίσου για θεατρική διανομή και τηλεοπτική παρουσίαση.
Σύμφωνα με τους όρους της συμφωνίας, οι ταινίες που παράγονται με αυτά τα κεφάλαια μπορούν να προβληθούν στην τηλεόραση μόνο 24 μήνες κατόπιν της θεατρικής τους κυκλοφορίας.
Ως αποτέλεσμα των κονδυλίων που παρείχε η Συμφωνία, οι γερμανικές ταινίες, ιδίως εκείνες του Νέου γερμανικού Κινηματογράφου, απέκτησαν πολύ περισσότερες ευκαιρίες για επιτυχία στο μποξ όφις προτού παιχτούν στην τηλεόραση.
Παρά την ίδρυση της Επιτροπής του Νέου Γερμανικού Κινηματογράφου το 1965, που συστάθηκε υπό την αιγίδα του Ομοσπονδιακού Υπουργείου Εσωτερικών για να υποστηρίξει οικονομικά τις νέες γερμανικές ταινίες, οι σκηνοθέτες του Νέου γερμανικού Κινηματογράφου, που απέρριψαν τη συνεργασία με την υπάρχουσα κινηματογραφική βιομηχανία, συχνά εξαρτώνταν για χρήματα από την τηλεόραση.
Οι νέοι κινηματογραφιστές είχαν την ευκαιρία να δοκιμάσουν το σθένος τους σε προγράμματα όπως η αυτοδύναμη δραματική σειρά ντοκιμαντέρ Το Μικρό Τηλεοπτικό Παιχνίδι ή την τηλεοπτική σειρά εγκλημάτων Τατορτ.
Ωστόσο, οι ραδιοτηλεοπτικοί φορείς ζητούσαν τηλεοπτικές πρεμιέρες των ταινιών που είχαν υποστηρίξει οικονομικά, με τις θεατρικές προβολές να παρουσιάζονται μόνο αργότερα.
Ως αντίδραση στην καλλιτεχνική και οικονομική στασιμότητα του γερμανικού κινηματογράφου, μια ομάδα από νέους κινηματογραφιστές εξέδωσε το Μανιφέστο του Ομπερχάουζεν την 28 Φεβρουαρίου 1962.
Αυτή η επιστράτευση, που υπογράφηκε μεταξύ άλλων από τους Αλεξάντερ Κλούγκε, Έντγκαρ Ράιτς, Πέτερ Σαμόνι, Χάρο Ζενφτ και Φραντς-Γιόσεφ Σπίκερ, προκλητικά δήλωσε: «Ο παλιός κινηματογράφος είναι νεκρός. Πιστεύουμε στον νέο κινηματογράφο».
Και άλλοι νεότεροι σκηνοθέτες συμμάχησαν με την ομάδα του Ομπερχάουζεν, όπως οι Φόλκερ Σλέντορφ, Βέρνερ Χέρτζογκ, Ζαν-Μαρί Στρομπ, Βιμ Βέντερς, Χανς-Γιούργκεν Ζίμπεργμπεργκ και Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ, στην απόρριψη της υπάρχουσας γερμανικής κινηματογραφικής βιομηχανίας και στην αποφασιστικότητά τους να οικοδομήσουν μια νέα βιομηχανία που να βασίζεται στην καλλιτεχνική αριστεία και όχι στις εμπορικές επιταγές.
Οι περισσότεροι από τους σκηνοθέτες του Νέου γερμανικού Κινηματογράφου ήταν μέλη του σωματείου που ιδρύθηκε από τους ίδιους το 1971, το οποίο ανέλαβε τη χρηματοδότηση και διανομή των περισσότερων από τις ταινίες τους, και η ιστορία του Νέου Γερμανικού Κινηματογράφου από τη δεκαετία του 1970 και μετά συμβάδιζε σε μεγάλο βαθμό με αυτό.
Την τρίτη του χρονιά στην ομάδα της Θεσσαλονίκης, έφτασε στην κατάκτηση του νταμπλ, αφού ο ΠΑΟΚ, πέρα από το πρωτάθλημα, έφτασε και στην κατάκτηση του κυπέλλου.