polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Το εμπόριο και οι βελτιωμένες γεωργικές τεχνικές υποστήριξαν περισσότερο εξελιγμένες κοινωνίες, και αναπτύχθηκαν οι πρώτοι πολιτισμοί των Σάο, Κάνεμ, Μπόρνου, Σιλλούκ, Μπαγκίρμι, και Ουαντάι.
Έτσι, το βράδυ της 1ης Ιουλίου οι διοικήσεις των συλλόγων του Εορδαϊκού και του Μακεδονικού Φούφα ανακοίνωσαν την σύμπραξή τους και εξέφρασαν την επιθυμία τους για μια κοινή πορεία με στόχο ένα καλύτερο μέλλον για το ποδόσφαιρο της Πτολεμαΐδας.
Ο «Μακεδονικός Φούφα» ιδρύθηκε το 1977 στον Φούφα του νομού Κοζάνης, που από το 1932 φέρει τιμητικά το όνομα του Μακεδονομάχου και οπλαρχηγού καπετάν Φούφα, ήρωας κατά τη διάρκεια του Μακεδονικού αγώνα στις αρχές του 20ου αιώνα.
Οι Ρώσοι σχεδίαζαν να αναπτύξουν τα πλοία τους σε δύο στήλες που θα προχωρούσαν σε κοντινή απόσταση από τα εχθρικά πλοία, πριν να πέσουν άγκυρα και να επιτεθούν.
Η υπόθεση ήταν αρκετά μεγάλη και περιλάμβανε χορευτές, συγκροτήματα, παρέλαση στρατευμάτων που δεν είχαν συμμετάσχει στη μάχη και εγκληματίες ντυμένοι με οθωμανικές στολές.
Μόνο ένα οθωμανικό σκάφος, το ατμόπλοιο "", κατόρθωσε να ξεφύγει από τη μάχη ενώ όλα τα άλλα είτε βυθίστηκαν είτε σκοπίμως έτρεχαν στην ξηρά για να αποφύγουν τη βύθιση.
Η Ναυμαχία της Σινώπης ήταν ναυτική σύγκρουση μεταξύ της Ρωσίας με την Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά τον Κριμαϊκό πόλεμο που έλαβε χώρα στις 30 Νοεμβρίου 1853 στη Σινώπη, μια πόλη-λιμάνι στη βόρεια Ανατολία, όταν ένας στόλος αυτοκρατορικών ρωσικών πολεμικών πλοίων επιτέθηκε και νίκησε μια διμοιρία οθωμανικών πλοίων που ήταν αγκυροβολημένα στο λιμάνι.
Αρχικά, είχε προγραμματιστεί πως θα είναι αναπληρωματικός του Αργεντινού Ροδρίγο Ρέι, αλλά από τη στιγμή που ο προπονητής Ραζβάν Λουτσέσκου του έδωσε μια ευκαιρία, έκανε τον εαυτό του αδιαμφισβήτητο βασικό τερματοφύλακα της ομάδας.
Από τις 4 Φεβρουαρίου 2018, ο Πασχαλάκης κατέχει το ρεκόρ του ΠΑΟΚ για περισσότερα διαδοχικά λεπτά χωρίς να δεχτεί γκολ, με 971, εκτός του χρόνου καθυστερήσεων , προτού δεχτεί ένα στην εκτός έδρας νίκη με 1-3 νίκες επί του ΠΑΣ Γιάννινα , για να ξεπεράσει τον Κώστα Χαλκιά με 859 διαδοχικά λεπτά.
Δίχως έκπληξη, ο ΠΑΟΚ, εκείνη την περίοδο, είχε την καλύτερη άμυνα στη Σούπερλιγκ, έχοντας δεχτεί μόλις επτά γκολ σε δεκαεννέα αγώνες, ένα στατιστικό στοιχείο που οφείλεται κυρίως, στις εξαιρετικές επιδόσεις του Πασχαλάκη κάτω από τα δοκάρια.
Στις 8 Αυγούστου 2018, εξουδετέρωσε ένα πέναλτι από τον Κουίνσι Πρόμες στο δεύτερο ημίχρονο του νικητήριου εντός έδρας αγώνα με 3-2, για τον πρώτο αγώνα του τρίτου προκριματικού γύρου του Τσάμπιονς Λιγκ, εναντίον της Σπαρτάκ Μόσχας, βοηθώντας τον σύλλογο να διατηρήσει τη νίκη.
Συνεχίζοντας την εξαιρετική σεζόν του 2017-18, ο Πασχαλάκης μετά από τη μέση της σεζόν 2018-19 έπαιξε κάθε λεπτό στους αγώνες πρωταθλήματος, έχοντας δεχθεί μόλις 6 γκολ σε 15 αγώνες, ενώ κράτησε ανέπαφη την εστία του 9 φορές.
Οι καλές εμφανίσεις συνεχίστηκαν μέχρι και το τέλος της χρονιάς, με τον ίδιο να αναδεικνύεται σε έναν από τους κύριους παράγοντες για την κατάκτηση του νταμπλ από την ομάδα του ΠΑΟΚ, αφού πέρα από το πρωτάθλημα κατέκτησε και το κύπελλο.
Στις 26 Ιανουαρίου 2016, μετακινήθηκε στον ΠΑΣ Γιάννινα με σκοπό να αντικαταστήσει το Μάρκο Βελλίδη, ο οποίος πήρε μεταγραφή στον ΠΑΟΚ.
Στις 25 Ιουλίου 2017, ο 28χρονος τερματοφύλακας, ο οποίος δεσμεύθηκε με σύμβαση με τον σύλλογο μέχρι το καλοκαίρι του 2018, είχε ασκήσει έφεση, λόγω καθυστέρησης πληρωμής του ετήσιου μισθού του.
Στις 5 Οκτωβρίου 2018, ο προπονητής της Εθνικής Ελλάδας, Μίχαελ Σκίμπε, κάλεσε τον τερματοφύλακα για τους αγώνες της ομάδας στο Πρωτάθλημα Εθνών ΟΥΕΦΑ, εναντίον της Ουγγαρίας και της Φινλανδίας.
«Όλοι οι παίκτες ονειρεύονται κάποια μέρα να αντιπροσωπεύουν τη χώρα τους και χαίρομαι για αυτή την ευκαιρία. Περίμενα πολύ καιρό αυτή την κλήση», δήλωσε.
Αφού επέστρεψε στην Ελλάδα και έμεινε για 6 μήνες χωρίς ομάδα, τον Ιανουάριο του 2014 υπέγραψε στον Πανθρακικό, στον οποίο έπαιξε μόλις 13 αγώνες μέχρι τον Ιανουάριο του 2016.
Στον εντός έδρας αγώνα με τον Άρη για την χρονιά 2020-2021, στο γήπεδο της Τούμπας, ήρθε σε διένεξη με οπαδούς του ΠΑΟΚ, καθώς αντέδρασε στα υβριστικά τους συνθήματα.
Αλλά στη μάχη που ακολούθησε στο Σεϊχαμπάντ στις 10 Μαΐου εγκαταλείφθηκε από ένα μεγάλο σώμα των στρατευμάτων του και μετά την ήττα του, ο Αμπντούρ Ραχμάν απελευθέρωσε τον πατέρα του Αφζάλ Χαν από τη φυλακή στο Γκαζνί και τον εγκατέστησε στο θρόνο του Εμίρη του Αφγανιστάν.
Παρά την ανικανότητα του νέου Εμίρη, και τον φθόνο μεταξύ των διεκδικητών του θρόνου, ο Αμπντούρ Ραχμάν και ο θείος του, καταδίωξαν και πάλι τις δυνάμεις του Σερ Αλί, καταλαμβάνοντας την Κανταχάρ το 1867.
Όταν ο Αφζάλ Χαν πέθανε στο τέλος της χρονιάς, ο Αζάμ Χαν έγινε ο νέος ηγέτης, με τον Αμπντούρ Ραχμάν να ορίζεται ως κυβερνήτης της βόρειας επαρχίας.
Αλλά προς το τέλος του 1868, η επιστροφή του Σερ Αλί και μία γενική εξέγερση υπέρ του οδήγησαν στην ήττα του Αμπντούρ Ραχμάν και του Αζάμ Χαν στο Τινάχ Χαν στις 3 Ιανουαρίου 1869.
Το 1885, τη στιγμή που ο Εμίρης βρισκόταν σε διάσκεψη με τον Βρετανό αντιβασιλέα, Λόρδο Ντάφεριν, στην Ινδία, κατέφθασαν ειδήσεις σχετικά με μια αψιμαχία μεταξύ ρωσικών και αφγανικών στρατευμάτων στο Παντζντέχ, σε ένα αμφισβητούμενο σημείο στα βορειοδυτικά σύνορα του Αφγανιστάν.
Για κάποιον που μαχόταν από τη νεαρή ηλικία του, ο οποίος είχε κερδίσει και έχασε πολλές μάχες, η κατατρόπωση ενός αποσπάσματος και η βίαιη καταπάτηση ορισμένων αμφισβητούμενων εδαφών ήταν ένα δυσάρεστο περιστατικό.
Αλλά δεν ήταν επαρκής λόγος για να την κλήση των Βρετανών, αν και αυτοί είχαν εγγυηθεί την ακεραιότητα της επικράτειάς του, υπερασπιζόμενοι τα δικαιώματά του με εχθροπραξίες που ασφαλώς θα προκαλούσαν μία ρωσική εισβολή από τον βορρά και θα ανάγκαζαν τους Βρετανούς συμμάχους να φέρουν στρατό στο Αφγανιστάν από τα νοτιοανατολικά.
Ωστόσο, ο Αγιούμπ Χαν, ένας από τους γιους του Σερ Αλί Χαν, προέλασε προς την πόλη από τη Χεράτ, νίκησε τα στρατεύματα του Αμπντούρ Ραχμάν και κατέλαβε την περιοχή τον Ιούλιο του 1880.
Έκτοτε, ο Αμπντούρ Ραχμάν ήταν σταθερά εδραιωμένος στον θρόνο της Καμπούλ, χάρη στις αδιάκοπες βρετανικές προστασίες όσον αφορά την παροχή μεγάλων ποσοτήτων όπλων και χρημάτων.
Κατά τη διάρκεια των επόμενων ετών, ο Αμπντούλ Ραχμάν εδραίωσε την εξουσία του σε ολόκληρο το Αφγανιστάν, καταστέλλοντας τις εξεγέρσεις με αμείλικτη και βάναυση χρήση της δεσποτικής εξουσίας του.
Ο Γενικός Κυβερνήτης, Λόρδος Λύτον, άρχισε να επικοινωνεί μαζί του, μεταφέροντάς του πως η Βρετανική Κυβέρνηση ήταν διατεθειμένη να αποσύρει τα στρατεύματά της και να αναγνωρίσει τον Αμπντούρ Ραχμάν ως Εμίρη του Αφγανιστάν, με εξαίρεση την Κανταχάρ και ορισμένες περιοχές κοντά της, μετά από διαπραγματεύσεις και μια συνέντευξη με τον Λέπελ Γκρίφιν, τον διπλωματικό εκπρόσωπο της ινδικής κυβέρνησης στην Καμπούλ.
Ο Γκρίφιν περιέγραψε τον Αμπντούρ Ραχμάν ως άνθρωπο μεσαίου ύψους, με ένα εξαιρετικά ευφυές πρόσωπο και ειλικρινείς και ευγενείς τρόπους, έξυπνο και ικανό να συζητήσει τα προβλήματα.
Και παρόλο που για κάποιο διάστημα μια ρήξη με τη Ρωσία φαινόταν να πλησιάζει, ενώ η κυβέρνηση της Ινδίας προετοιμαζόταν για αυτό το ενδεχόμενο, ο συγκρατημένος και επιφυλακτικός τόνος του Εμίρη στις διαβουλεύσεις βοήθησε να μεταβληθεί η ισορροπία μεταξύ ειρήνης και πολέμου και ουσιαστικά οδήγησε σε μία ειρηνική λύση.
Ο Αμπντούρ Ραχμάν άφησε σε εκείνους που τον συνάντησαν στην Ινδία την εντύπωση ενός ξεκάθαρα δραστήριου ανθρώπου, με μεγάλη αυτοπεποίθηση και σκληρότητα, όχι χωρίς ενδείξεις της αδυσώπητης βαρύτητας που πολύ συχνά σημάδεψε τη διοίκησή του.
Η περιπετειώδης ζωή του, ο βίαιος χαρακτήρας του, η θέση του κράτους του ως ορίου μεταξύ της ινδικής και της ρωσικής αυτοκρατορίας και η δεξιότητα με την οποία κρατούσε την ισορροπία στην αντιμετώπισή τους συνδυάστηκαν για να τον κάνουν ένα εξέχον πρόσωπο στη σύγχρονη ασιατική πολιτική και σηματοδότησε τη βασιλεία του ως μια διακριτή εποχή στην ιστορία του Αφγανιστάν.
Χρησιμοποίησε τις ευρωπαϊκές εφευρέσεις για την ενδυνάμωση του εξοπλισμού του, ενώ αντιτάχθηκε σθεναρά σε όλες τις καινοτομίες, όπως οι σιδηρόδρομοι και ο τηλέγραφος, οι οποίες θα μπορούσαν να δώσουν στους Ευρωπαίους βήμα εντός της χώρας του.
Με τη συμφωνία που ακολούθησε οι σχέσεις μεταξύ των κυβερνήσεων των Βρετανικών Ινδιών και του Αφγανιστάν, όπως είχαν προηγουμένως ρυθμιστεί, επιβεβαιώθηκαν, και επιτεύχθηκε κατανόηση σχετικά με το σημαντικό και δύσκολο θέμα της μεθοριακής γραμμής του Αφγανιστάν στα ανατολικά προς την Ινδία.
Δημιουργήθηκε Βασιλική Επιτροπή δημιουργήθηκε με σκοπό τον καθορισμό των συνόρων μεταξύ του Αφγανιστάν και της Ινδίας και για να διαπραγματευτεί τους όρους συμφωνίας για τη γραμμή Ντουράντ μεταξύ των δύο πλευρών.
Το 1893, ο Μόρτιμερ Ντουράντ διαπραγματεύτηκε με τον Αμπντούρ Ραχμάν Χαν τη Συνθήκη της Γραμμής Ντουράντ για την οριοθέτηση των συνόρων μεταξύ Αφγανιστάν και Πακιστάν.
Πριν από το θάνατό του στη Χεράτ, στις 9 Ιουνίου 1863, ο παππούς του Αμπντούρ Ράχμαν, ο Ντοστ Μοχαμάντ Χαν, όρισε τον τρίτο γιο του, Σερ Αλί Χαν, ως διάδοχό του, περνώντας τους δύο μεγαλύτερους αδελφούς, Αφζάλ Χαν και Αζαμ Χαν.
Περιγράφεται από τον Αμερικανό μελετητή και εξερευνητή Γιουτζίν Σούιλερ ως «ψηλό άρτιο σώμα, με μεγάλο κεφάλι, και ένα αξιοσημείωτο αφγανικό, σχεδόν εβραϊκό, πρόσωπο».
Αν και ο πατέρας του, Αφζάλ Χαν είχε έρθει σε συμφωνία με τον Εμίρη Σερ Αλί, η συμπεριφορά του Αμπντούρ στις βόρειες επαρχίες ενέτεινε σε σύντομο διάστημα τις υποψίες του Εμίρη και, όταν κλήθηκε στην Καμπούλ, διέφυγε δια μέσω του Ώξου προς την Μπουχάρα.
Το 1893, ο Μόρτιμερ Ντουράντ μετατέθηκε στην Καμπούλ από την κυβέρνηση των Βρετανικών Ινδιών για να διευθετήσει την ανταλλαγή εδαφών που απαιτούνταν για την οριοθέτηση των συνόρων μεταξύ του βορειοανατολικού Αφγανιστάν και των ρωσικών κτήσεων και για να συζητήσει με τον Εμίρη Αμπντούρ Ραχμάν Χαν και άλλα θέματα.
Ο Αμπντούρ Ραχμάν Χαν κατέδειξε τη συνηθισμένη του ικανότητα στις διπλωματικές σχέσεις, την επιμονή του όπου οι δικές του απόψεις ή διεκδικήσεις συζητούνταν, με μια διεισδυτική επίγνωση της πραγματικής κατάστασης.
Στο βασιλικό ανάκτορο ντουρμπάρ, στις 22 Ιουλίου 1880, ο Αμπντούρ Ραχμάν αναγνωρίστηκε επισήμως ως Εμίρης, του δόθηκε βοήθεια σε όπλα και χρήματα και έλαβε την υπόσχεση, σε περίπτωση απρόκλητης ξένης επίθεσης, για περαιτέρω βοήθεια που θα χρειαζόταν για να την αποκρούσει, υπό τον όρο ότι θα ευθυγραμμιζόταν με την εξωτερική πολιτική των Βρετανών.
Η εκκένωση του Αφγανιστάν από το Αφγανιστάν διευθετήθηκε με τους προτεινόμενους όρους και το 1881 τα βρετανικά στρατεύματα παρέδωσαν επίσης την Κανταχάρ στον νέο Εμίρη.
Έγινε γνωστός ως Σιδηρούς Εμίρης επειδή η διακυβέρνησή του χαρακτηριζόταν από στρατιωτικό δεσποτισμό που βασιζόταν σε έναν καλά διορισμένο στρατό με διοίκηση από αξιωματούχους απόλυτα υποταγμένους με άκαμπτη θέληση και ελεγχόμενοι από ένα ευρύτατο σύστημα κατασκοπείας, και για τη διάλυση εξεγέρσεων διάφορων φυλών οι οποίες καθοδηγούνταν από τους συγγενείς του μία εκ των οποίων είχε ως αποτέλεσμα τη δολοφονία και απομάκρυνση του 60% του πληθυσμού των Χάζαρων.
Ο Εμίρης δήλωσε ανίκανος να δεχτεί, λόγω κακής κατάστασης της υγείας του, πρόσκληση από τη βασίλισσα Βικτώρια να επισκεφθεί την Αγγλία, αλλά ο δεύτερος γιος του Νασρουλάχ Χαν μετέβη αντ' αυτού.
Ο κωμικός Γουέιλαντ Φλάουερς και η μαριονέτα του ήταν οι πρώτοι που είπαν την γνωστή πλέον πρόταση "Η Σίλβια Μάιλς και ο Άντι Γουόρχολ θα περιμένουν να ανοίξει ο φάκελος".
Πρωταγωνίστησε επίσης και σε άλλες ταινίες όπως 92 , , Οι κατεργάρηδες του Κολοράντο , και την κωμωδία Διαβολογυναίκα , όπου ενσάρκωσε την μητέρα της Μέριλ Στριπ.
Εμφανίστηκε στην κινηματογραφική απόδοση του βιβλίου της Αγκάθα Κρίστι Έγκλημα κάτω από τον ήλιο με τίτλο Δύο εγκλήματα κάτω από τον ήλιο , όπου ενσάρκωσε μια παραγωγό του Μπρόντγουεϊ;
Η Μάιλς συμμετείχε στην ταινία Καουμπόι του μεσονυχτίου ως μια ηλικιωμένη πόρνη της Παρκ Άβενιου, που προσκαλεί τον Τζο Μπακ στο διαμέρισμά της για να κάνουν σεξ.
Έλαβε μια δεύτερη υποψηφιότητα για Όσκαρ Β' Γυναικείου Ρόλου για τον ελαφρώς μεγαλύτερο ρόλο της στην ταινία Δέκα δολοφόνοι για τον ντετέκτιβ Μάρλοου .
Η ημερομηνία γέννησής της, σύμφωνα με ένα εισιτήριο από μια πτήση του 1962 στην οποία η Μάιλς επιβιβάστηκε για να κάνει το ταξίδι Λονδίνο-Νέα Υόρκη, ήταν 9 Σεπτεμβρίου 1924.
Σε ένα εστιατόριο της Νέας Υόρκης το 1973, η Μάιλς δημόσια πέταξε ένα πιάτο γεμάτο φαγητό πάνω στο κεφάλι του κριτικού Τζον Σάιμον εξαιτίας των αρνητικών σχολίων του για την ίδια σε μια κριτική του.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής της, η Μάιλς εμφανίστηκε σε ελάχιστους ρόλους στην τηλεόραση όπως στο και στο , καθώς και στις ταινίες και : Το χρήμα ποτέ δεν πεθαίνει.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1960, ενσάρκωσε τον ρόλο της Σάλι Ρότζερς στο πιλοτικό επεισόδιο αυτού που θα γινόταν το , ρόλος τον οποίο ενσάρκωσε αργότερα η Ρόουζ Μέρι για την ομώνυμη τηλεοπτική σειρά.
Ήταν δυο φορές υποψήφια για Όσκαρ Β Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στις ταινίες Ο Καουμπόι του μεσονυχτίου και Δέκα δολοφόνοι για τον ντετέκτιβ Μάρλοου .
Σύμφωνα με τον Πλάτωνα υπάρχουν δύο Αφροδίτες: «η πρεσβύτερη, που δεν έχει μητέρα και αποκαλείται ουρανία Αφροδίτη, ούσα κόρη του Ουρανού, και η νεότερη, που είναι κόρη του Δία και της Διώνης, και αυτή την καλούμε πάνδημο».
Ο ίδιος διαχωρισμός απαντάται και στο Συμπόσιον του Ξενοφώντος, αν και ο συγγραφέας αμφιβάλλει αν υπάρχουν δύο θεές ή αν η Ουρανία και η Πάνδημος είναι δύο ονόματα για την ίδια θεά, ωστόσο προσθέτει ότι το τελετουργικό για την Ουρανία είναι αγνότερο και σοβαρότερο από αυτό για την Πάνδημο.
Η ίδια ιδέα εκφράζεται στην αναφορά από τον Νίκανδρο τον Κολοφώνιο στον Αθήναιο ότι μετά από την εποχή του Σόλωνος οι Εταίρες τέθηκαν υπό την προστασία της Πανδήμου Αφροδίτης.
Η ονομασία Αφροδίτη Ουρανία ήταν μία αρχαία θρησκευτική επίκληση, και συγκεκριμένα ένα επίθετο της θεάς Αφροδίτης, που τόνιζε τον «ουράνιο» ή πνευματικό της χαρακτήρα, αντιδιαστέλλοντάς τον από τη «γήινη» πλευρά της, την Πάνδημο Αφροδίτη.
Στη Θήβα η Αρμονία αφιέρωσε τρία αγάλματα της Αφροδίτης: την Ουρανία, την Πάνδημο και την Αποτροφία (που σημαίνει την «εκδιώκουσα», αυτή που εκδιώκει τον πόθο και τις πονηρές επιθυμίες από τις καρδιές των ανθρώπων).
Με την πάροδο του χρόνου ωστόσο η σημασία του όρου μεταβλήθηκε, πιθανώς εξαιτίας των φιλοσόφων και των φυλάκων της ηθικής, από τους οποίους τέθηκε ένας ριζικός διαχωρισμός μεταξύ της Ουρανίας και της Πανδήμου Αφροδίτης.
Η καθαρότερα διακρινόμενη ως μεσανατολική επίκληση της ελληνικής Αφροδίτης είναι η Ουρανία Αφροδίτη, η «Βασίλισσα των ουρανών» των αρχαίων σημιτικών λαών, κάτι που έχει ερμηνευθεί με βάση τον σεληνιακό χαρακτήρα της θεάς.
Η Αφροδίτη Ουρανία παριστάνεται στην αρχαία ελληνική τέχνη πάνω σε έναν κύκνο, σε μια χελώνα ή πάνω σε μια σφαίρα-αναπαράσταση της ουράνιας σφαίρας.
Η μόνιμη εγκατάσταση των Βλάχων στην περιοχή έγινε μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλίας το 1881 καθώς αποχώρησαν από την περιοχή οι εώς τότε Τούρκοι κάτοικοί της.
Οι κάτοικοι του Χειμαδίου και του γειτονικού Καλοχωρίου καθώς και οι Βλάχικες οικογένειες του διπλανού χωριού , παρότι ήταν Βλάχοι Περιβολιώτες στην καταγωγή, από τα μέσα του 19ου αιώνα έπαψαν να πηγαίνουν τα καλοκαίρια στο Περιβόλι με τα κοπάδια τους.
Η μεγάλη αύξηση της κτηνοτροφίας σε συνδιασμό με το δύσβατο της περιοχής και την έλλειψη νομής ανάγκασε τους κατοίκους του Περιβολίου να χωριστούν σε δύο ομάδες κι έτσι εναλλάξ τα πρώτα χρόνια η μία ομάδα να πηγαίνει στο Περιβόλι και η άλλη σε κάποιο άλλο μέρος της Δ.
Από το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα η ομάδα των Περιβολιωτών (όπου απόγονοι τους σήμερα ζουν στα χωριά Καλοχώρι, Νέσσων, Χειμάδι, Μακρυχώρι, Συκούριο, Αργυροπούλι Π. Σκυλίτσι και Ν.Περιβόλι) επέλεξε ως μόνιμο θερινό προορισμό για τις οικογένειες και τα κοπάδια της, το όρος Γκαλισίτσα στην περιοχή της Αχρίδας στην ΒΔ Μακεδονία .
Στην Γκαλισίτσα οι οικογένειες των Περιβολιωτών έμειναν σε δύο οικισμούς το 'Ανω Ιστόκ και το Κάτω Ιστόκ ( κόντα στο 1χλμ. ήταν η απόσταση του ενός οικισμού από τον άλλον ) κι ο κάθε οικισμός είχε την έκκλησία του, .
'Ετσι κάποιες οικογένειες - μετά από χρόνια -επέστρεψαν πάλι στο Περιβόλι, ενώ άλλες συνέχισαν τις θερινές εξορμίσεις τους σ' άλλες ορεινές περιοχές τις Δ.
Μακεδονίας έως την δεκαετία του 1950, οπότε και οι περισσότεροι κάτοικοι του Χειμαδίου και Καλοχωρίου ασχολήθηκαν συστηματικά με την γεωργία και οι θερινές εξορμήσεις στα βουνά σταμάτησαν για τις περισσότερες οικογένειες του χωριού.
Πάνω σε λόφο του Χειμαδίου είναι τα ξωκλήσια του προφήτη Ηλία και της Αγίας Μαρκέλλας που συγκεντρώνουν πολλούς προσκυνητές την ημέρα της γιορτής στις 20 Ιουλίου και 22 Ιουλίου αντίστοιχα.
Παραδοσιακά πανηγύρια διοργανώνονται τόσο στην εορτή του Αγίου Γεωργίου όσο και στην εορτή του προφήτη Ηλία, τα οποία αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της παράδοσής του Χειμαδίου.
Τα χωριά της «παραλίμνιας» αυτής περιοχής δίνουν συνεχώς ένα πλούσιο φυτώριο από ακαδημαϊκούς, εμπόρους, γιατρούς, μηχανικούς, αρχιτέκτονες, νομικούς, λογοτέχνες, συγγραφείς, επιστήμονες διαφόρων άλλων εξειδικεύσεων και πολιτικούς!
Σύμφωνα με την προηγούμενη διοικητική διαίρεση , το χωριό ανήκε στον δήμο Νέσσωνος, ενώ, πριν την ενσωμάτωση στο σχέδιο Καποδίστριας, συναποτελούσε, μαζί με το Καλοχώρι τη δημοτική κοινότητα Καλοχωρίου, εκλέγοντας πάρεδρο.
Επίσης λειτουργούν: Αγροτικό Ιατρείο, Αγροτικός Συνεταιρισμός, Μορφωτικός Σύλλογος και η ποδοσφαιρική ομάδα «ο Ολυμπιακός» του Χειμαδίου, με σημαντική παρουσία στα τοπικά πρωταθλήματα.
Κατά τον Μεσαίωνα, η ενοριακή εκκλησία της Ρονσάν και των γύρω χωριών αφιερώθηκε στην "Παναγία του Σεπτέμβρη", γιορτάζοντας εκεί κάθε χρόνο στις 8 Σεπτέμβρη τη γέννηση της Παρθένου.
Τον 18ο αιώνα η ανοικοδόμηση μιας νέας εκκλησίας στο κέντρο του χωριού μετέτρεψε τον ναό στην κορυφή του λόφου σε ένα απλό παρεκκλήσι για προσκύνημα, το οποίο για αυτόν τον λόγο κι ύστερα ονομάστηκε " - " (ελεύθερη μετάφραση: "το παρεκκλήσι της Κυρίας μας των κορφών").
Εν μέσω της γαλλικής επανάστασης, το παρεκκλήσι πουλήθηκε ως εθνική περιουσία, όμως τέσσερις μεγάλες οικογένειες της Ρονσάν αποφάσισαν να το αγοράσουν το 1799 προκειμένου να επαναφέρουν τη μοναδική θεία επιρροή του στον κόσμο.
Από τότε, αποτελεί κομμάτι ιδιωτικής περιουσίας υπό την επιμέλεια και της Μητρόπολης της Μπεζανσόν , η οποία επιλέγει και διορίζει ιερέα έναν από τους ιερείς της Ρονσάν.
Το παρεκκλήσι της - είναι κτισμένο με βάση έναν λευκό τοξοειδή τοίχο με ποικιλόμορφα ανοίγματα καλυπτόμενα από χρωματισμένο γυαλί, ο οποίος αποτελεί κομμάτι της νότιας όψης του κτίσματος.
Με υλικά όπως σκυρόδεμα, πέτρα, ξύλο, χυτοσίδηρο, χαλκό, σμάλτο και γυαλί, ο Λε Κορμπυζιέ δημιουργεί ένα αριστούργημα έκπληξης φωτός και φωτεινότητας.
Κάτω από το δραματικό φωτισμό, το λευκό, κοκκώδες σκυρόδεμα των τοίχων και το τραχύ σκυρόδεμα της στέγης συναντώνται οι λείες ομοιογενείς όψεις της “μηχανής της ζωής”, που υποβαστάζουν το βάρος του στοιχείου που συμβολίζει τον ανθρώπινο μόχθο.
Εάν υποθετικά τέμναμε το ναό από την ανατολική έως τη δυτική του όψη θα παρατηρούσαμε μια εξαιρετική ποικιλία σε χρώματα, υλικά, υφές, τρόπους δόμησης και φωτοσκιάσεις.
Διαθέτει πολλά μικρά ανοίγματα διαφόρων μεγεθών και διευθύνσεων, καθώς και μία είσοδο μεταξύ των δύο καμπαναριών, που στο συνδυασμό τους δημιουργούν ένα πυλώνα.
Επιπλέον, ο βορινός τοίχος στηρίζει τη στέγη, ενώ ο νότιος τοίχος αφήνει μια σχισμή φωτός από αυτή και έτσι στη νότια όψη η στέγη φαίνεται σαν να αιωρείται.
Το 1949, μια κρατική εταιρεία, την οποία είχαν προσλάβει απόγονοι των οικογενειών, που 150 χρόνια πριν είχαν αγοράσει το ιερό κτίσμα, έδωσε τη λύση για την ανοικοδόμηση του παρεκκλησιού.
Με την υποστήριξη και την πρόταση της Μητροπολιτικής Επιτροπής Ιερών Τεχνών της Μπεζανσόν, την οποία συγκροτούσαν πρόσωπα όπως ο Φρανσουά Μάθιου , ερευνητής ιστορικών μνημείων, και ο Αμπότ Λουσιέ Λεντιού , η εταιρεία καλεί τον Λε Κορμπυζιέ, τον μόνο ικανό αρχιτέκτονα να ανακτήσει ένα νέο πνεύμα στη σύγχρονη ιερή αρχιτεκτονική της εποχής.
Την άνοιξη του 1950, ο Λε Κορμπυζιέ, ενθαρρυμένος από τη φίλη του Μαρίς Ζαρντό και παρ' όλη την απροθυμία του, επισκέπτεται τον λόφο και τον ερωτεύεται.
Το γύρω περιβάλλον του λόφου, η ποικιλομορφία του εδάφους καθώς κι η ιστορία του τον παρασύρουν, ερεθίζοντας τις σκέψεις και τα αισθήματα του για ένα νέο ιερό παρεκκλήσι.
Έτσι λοιπόν, στις 4 Απριλίου του 1954 ξεκινά η ανοικοδόμηση του νέου ιερού ναού και την 25η Ιουνίου του 1955 το νέο παρεκκλήσι της - εγκαινιάζεται, παρουσία του ίδιου του Λε Κορμπυζιέ.
Για τον βόρειο, δυτικό, καθώς και για τους εσωτερικούς τοίχους, οι οποίοι είναι καλυμμένοι από σκυρόδεμα, χρησιμοποιήθηκαν πέτρες που οικοδομούσαν τον πρώτο ναό του 4ου αιώνα μ.
Ένα μανιφέστο της μοντέρνας ιερής αρχιτεκτονικής αποτελεί το παρεκκλήσι της - ως παράδειγμα προς μίμηση περί ενοποίησης υλικών καθώς και πνεύματος μεταξύ παρελθόντος και παρόντος.
Ωστόσο, τον Σεπτέμβρη του 1944 εν καιρώ Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο ναός υπέστη μεγάλες καταστροφές από βομβαρδισμούς, κατά τους απελευθερωτικούς αγώνες, με αποτέλεσμα την ολοκληρωτική του ισοπέδωση.
Επίσης, σχεδίασε και ανύψωσε την Πυραμίδα της Ειρήνης, ένα μνημείο τιμής προς τους στρατιώτες πεσόντες που έδωσαν μάχη και σκοτώθηκαν για την απελευθέρωση της Ρονσάν το 1944, την οποία τοποθέτησε στην κορυφή του λόφου κοντά στο παρεκκλήσι.
Ενδιαφέρον στοιχείο αποτελεί η κατασκευή της στέγης με τα καμπύλα δοκάρια στήριξης από σκυρόδεμα, πάνω στα οποία τοποθετούνται μικρές δοκίδες, που δημιουργούν τη βάση για την ανάπτυξη των καμπύλων σχημάτων από σκυρόδεμα της οροφής.
Την εποχή που ο Λε Κορμπυζιέ σχεδίασε τον νέο ναό, προσπάθησε να αποδώσει με γλυπτικό τρόπο την ουσιαστική του διάρθρωση στο χώρο, μην ακολουθώντας την τυπολογία του "κτιρίου-μηχανή" της εποχής του.
" , , , ." ("Ήθελα να δημιουργήσω έναν χώρο ηρεμίας, προσευχής, ειρήνης, εσωτερικής χαράς.") λέει χαρακτηριστικά ο Λε Κορμπυζιέ κατά την ομιλία του στα εγκαίνια του νέου ιερού.
Περπατώντας, κανείς προς το ιερό και έχοντας γύρω του αυτές τις διαφορετικές και ιδιαίτερες ποιότητες αντιλαμβάνεται και ερμηνεύει με το δικό του τρόπο την ιερότητα που μπορεί αυτός ο χώρος να έχει.
Ο νέος ναός χτίστηκε το 1955 και αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά έργα του Γαλλοελβετού αρχιτέκτονα Σαρλ-Εντουάρ Ζανρέ-Γκρι"' , γνωστού ως Λε Κορμπυζιέ .
Η όλη κατασκευή εξελίχθηκε από μια ομάδα εργατών υπό την κατεύθυνση του αρχιτέκτονα Αντρέ Μεσονιέ, γεννημένος κάτοικος της περιοχής, έπειτα από την εξουσιοδότηση του Λε Κορμπυζιέ.
Ο Γκαζί Μοχαμάντ Αγιούμπ Χαν γνωστός και ως Νικητής του Μαϊβάντ ή Αφγανός Πρίγκιπας Τσάρλι, ήταν για μικρό διάστημα κυβερνήτης της επαρχίας Χεράτ στο Αφγανιστάν.
Υπήρξε εμίρης του Αφγανιστάν από τις 12 Οκτωβρίου 1879 έως τις 31 Μαΐου 1880 ενώ οδήγησε τους Αφγανούς κατά τη διάρκεια του Β Αγγλοαφγανικού Πολέμου.
Αγιούμπ Χαν είχε μία ευκαιρία να συνειδητοποιήσει τη δύναμή του ως ανεξάρτητου ηγέτη του Αφγανιστάν . Κάποιες φυλές στην περιοχή Κουσκ εξεγέρθηκαν, και επιθύμησε να αποστείλει δύναμη από τη Χεράτ για να τους κατευνάσει. Αλλά όταν ζήτησε από τους άνδρες του να προελάσουν, αυτοί αρνήθηκαν, μιας και ήταν απλήρωτοι για μεγάλο χρονικό διάστημα.» Από την εφημερίδα , Πέμπτη 3 Φεβρουαρίου 1881.
Ηττήθηκε την 1η Σεπτεμβρίου 1880, και οδηγήθηκε στη Μάχη της Κανταχάρ από τις δυνάμεις του Φρέντερικ Ρόμπερτς με αποτέλεσμα την ολοκλήρωση του πολέμου.
Έναν χρόνο μετά ο Αγιούμπ Χαν προσπάθησε και πάλι να καταλάβει την Κανταχάρ, αυτή τη φορά από τον εμίρη Αμπντούρ Ραχμάν Χαν, αλλά απέτυχε και πάλι.
Ο προκάτοχος του Ντομένικο Μονεγκάριο ήταν Λομβαρδικής καταγωγής αλλά ο Μαουρίτσιο ένας πλούσιος άντρας με καταγωγή από την Βυζαντινή Ηράκλεια συγκρούστηκε τόσο με τους Δημοκρατικούς που διεκδικούσαν ανεξαρτησία από την Βυζαντινή Αυτοκρατορία όσο και με τους φίλο-Λομβαρδούς και τους φίλο-Φράγκους.
Ο βασιλιάς των Λομβαρδών Δεζιδέριος συμμάχησε με τον βασιλιά των Φράγκων Καρλομάγνο, τον πάπα και τον φιλο-Λομβαρδικό πληθυσμό της Βενετίας, λεηλάτησε την Ίστρια και αιχμαλώτισε τον γιο του δόγη Τζοβάνι Γκαλμπάιο.
Ο Μαουρίτσιο Γκαλμπάιο ήταν ο πρώτος δόγης που επιχείρησε να τοποθετήσει κληρονομική μοναρχία ορίζοντας τον γιο του συμβασιλιά , πήρε την άδεια από τον επικυρίαρχο του Βυζαντινό αυτοκράτορα.
Τα τελευταία 11 χρόνια της βασιλείας του οι Βενετοί επεκτάθηκαν συνεχώς στην νήσο Ριάλτο, στο μικρό νησί Ολίβολο αφιέρωσε τις εκκλησίες των Αγίων Σεργίου και Βάκχου και του Αγίου Πέτρου που έγινε αργότερα ο Καθεδρικός ναός της Βενετίας.
Ο νεότερος από τους τρεις αδερφούς Οτσόα, ο Βάσκες έζησε στο Μαϊάμι κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970 και τις αρχές της δεκαετίας του 1980, και φέρεται να έχει χειριστεί χιλιάδες κιλά κοκαΐνης.
Κατηγορήθηκε από την κυβέρνηση των ΗΠΑ για πρώτη φορά το 1984 και κατηγορήθηκε για συμμετοχή στη δολοφονία του Μπάρι Σιλ στις 19 Φεβρουαρίου 1986, πληροφοριοδότη για την Υπηρεσία Δίωξης Ναρκωτικών των ΗΠΑ.