polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Από αυτά τα νεκροταφεία, μόνο αυτό που χρονολογείται στο τέλος της Τρίτης Δυναστείας περιέχει μεγάλους τάφους, από τους οποίους τέσσερεις είναι μασταμπάδες από άψητους πλίνθους.
Συγκεκριμένα, περίπου 200 μέτρα βόρεια από τη Στρωματώδη Πυραμίδα, βρίσκεται ένας τεράστιος μασταμπάς, γνωστός ως Μασταμπάς 500, στον οποίο βρέθηκαν οκτώ μαρμάρινα δοχεία που είχαν το σερέκχ του βασιλιά Χαμπά.
Οι παραπάνω επιστήμονες έτσι συμπεραίνουν ότι «αν οι μασταμπάδες ανήκουν σε άτομα που συνδέονται με τον βασιλιά που έχτισε την πυραμίδα, είναι πιθανόν το όνομα αυτού του βασιλιά να είναι Χαμπά».
Υπάρχουν υποψίες για ύπαρξη υπόγειων θαλάμων, αλλά δεν είναι δυνατόν να πραγματοποιηθούν ανασκαφές γιατί η περιοχή σήμερα είναι μέρος στρατιωτικής απαγορευμένης ζώνης.
Το καλοκαίρι 575 ή 576 ο Ιουστινιανός απέτυχε να εμποδίσει την είσοδο του περσικού στρατού, με επικεφαλής τον ίδιον τον Χοσρόη Α , μέσω της Περσαρμενίας.
Όταν ο Χοσρόης μπήκε στη Βυζαντινή Καππαδοκία και προχώρησε προς την Καισάρεια, ο Ιουστινιανός συγκέντρωσε στρατό και μπλόκαρε τα περάσματα του βουνού που οδηγούσαν σε αυτό.
Ο Ιουστινιανός ακολούθησε τον Χοσρόη και τον παγίδευσε δύο φορές, τη πρώτη φορά ο Χοσρόης και ο στρατός του διέφυγαν μόνο αφού εγκατέλειψαν το στρατόπεδο τους και όλα τα υπάρχοντά τους στους Βυζαντινούς, ενώ τη δεύτερη, οι βυζαντινοί νικήθηκαν σε νυχτερινή επίθεση στο στρατόπεδο τους κοντά στη Μελιτηνή, λόγω διαφωνίας μεταξύ των διοικητών του στρατού.
Οι Πέρσες προσπάθησαν να διασχίσουν τον ποταμό μυστικά, αλλά εντοπίστηκαν και δέχτηκαν επίθεση από τους Βυζαντινούς κατά τη διάρκεια της διεκπεραίωσης του ποταμού.
Οι Πέρσες είχαν πολλά θύματα, ενώ οι Βυζαντινοί κατέλαβαν μεγάλη λεία, συμπεριλαμβανομένων 24 ελεφάντων πολέμου που στάλθηκαν στην Κωνσταντινούπολη.
Ο Ιουστινιανός διορίστηκε για πρώτη φορά σε στρατιωτική διοίκηση το 550, όταν μαζί με τον αδελφό του Ιουστίνο συνόδευσαν τον πατέρα τους στην προετοιμασία για την εκστρατεία εναντίον της Οστρογότθων Ιταλίας.
Μετά από αυτό, ο Ιουστινιανός και ο Ιωάννης διατάχτηκαν να οδηγήσουν το στρατό προς τη Σαλόνα , προετοιμάζοντας τον για να διασχίσει την Ιταλία ή μια πορεία προς τη Βενετία.
Στις αρχές του 552, ο Ιουστινιανός τέθηκε επικεφαλής μιας εκστρατείας εναντίον των Σλάβων που έκαναν επιδρομές στο Ιλλυρικό, και λίγο αργότερα, στάλθηκε μαζί με τον αδελφό του Ιουστίνο για να βοηθήσει τους Λομβαρδούς εναντίον των Γεπίδων.
Τα δύο αδέλφια, ωστόσο, αναγκάστηκαν στην πορεία τους να επέμβουν σε μια εξέγερση στην πόλη της Ουλπιάνα και ποτέ δεν έφτασαν να βοηθήσουν τους Λομβαρδούς.
Τον επόμενο χειμώνα, ο Ιουστινιανός προχώρησε βαθιά στην περσική επικράτεια, μέσω της Ατροπατηνής, και νίκησε τους Πέρσες στις νότιες ακτές της Κασπίας Θάλασσας.
Επιστρέφοντας στην πρωτεύουσα, σύμφωνα με αναφορές αποκλειστικά στις δυτικές πηγές, ο Ιουστινιανός συναντήθηκε με την αυτοκράτειρα Σοφία για να μιλήσουν για τη διαδοχή του συζύγου της, Ιουστίνου Β , η υγεία του οποίου επιδεινώνονταν ταχέως.
Το 572 υποστήριξε τις αρμενικές δυνάμεις υπό τον Βαρτάνο Γ Μαμικονιάν στην υπεράσπισή του Δούβιου και, όταν το φρούριο τελικά έπεσε, προσπάθησε για την ανακατάληψη του μέσα στο ίδιο έτος.
Σ 'αυτό το ρόλο, άρχισε να εκπαιδεύει τα πολυάριθμα νέα στρατεύματα που του έθεσε η Αυτοκρατορία και πραγματοποίησε μια ειρήνη με τον Σασσανίδη ηγεμόνα Αλαμούνδαρο .
Από τη θέση αυτή υποστήριξε το ξέσπασμα της ιβηρικής και αρμενικής εξέγερσης κατά των Σασσανιδών, που οδήγησε στο ξέσπασμα μιας εικοσαετούς σύγκρουσης μεταξύ Βυζαντίου και Περσίας.
Ο Ιουστινιανός γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη λίγο μετά το 525, ο δεύτερος γιος του Γερμανού και της Πασάρα, ξάδερφος του αυτοκράτορα Ιουστινιανού Α .
Οι εξαιρετικές του εμφανίσεις κατά τη διάρκεια της Ευρωλίγκα 2004-05, φορώντας τη φανέλα του Παναθηναϊκού, τον οδήγησαν στην ανάδειξη του στη Δεύτερη Καλύτερη Ομάδα της Ευρωλίγκα 2005, καθώς έφτασε στο Φάιναλ Φορ της Ευρωλίγκα 2005.
Αναδείχθηκε στη Δεύτερη Καλύτερη Ομάδα της Ευρωλίγκα 2005 και βοήθησε την Εθνική Σλοβενίας στην κατάληψη της τέταρτης θέσης στο Ευρωμπάσκετ 2009.
Στις 4 Μαΐου 2023, η Γκραν Κανάρια νίκησε στον τελικό του Γιούροκαπ 71-67 και ο Λάκοβις κατέκτησε το πρώτο του ευρωπαϊκό τρόπαιο ως προπονητής.
Στην επαγγελματική του σταδιοδρομία, έπαιξε για τους ακόλουθους συλλόγους: ΚΔ Σλόβαν και ΚΚ Κρκα στο Πρωτάθλημα Σλοβενίας, Παναθηναϊκό στο Πρωτάθλημα Ελλάδας, Μπαρτσελόνα στο Πρωτάθλημα Ισπανίας, Γαλατασαράι στο Πρωτάθλημα Τουρκίας και Αβελίνο στο Πρωτάθλημα Ιταλίας.
Έγινε βοηθός προπονητή στην Εθνική Σλοβενίας, δίπλα στον προπονητή της ομάδας, Ιγκόρ Κοκόσκοβ, αρχίζοντας από τα προκριματικά του Ευρωμπάσκετ 2017.
Κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, οι αυστραλιανές δυνάμεις συμμετείχαν στη Μάχη της Ελλάδας εναντίον των Γερμανών και στη Μάχη της Κρήτης.
Η Ελλάδα έχει επίσης γενικά προξενεία στο Σίδνεϊ, τη Μελβούρνη και την Αδελαΐδα, καθώς και ένα προξενείο στο Περθ, επίτιμα γενικά προξενεία στο Μπρίσμπεϊν και το Ντάργουιν, καθώς και επίτιμα προξενεία στο Νιουκάστλ και το Χόμπαρτ.
Μάιος 2007, ο Πρωθυπουργός της Ελλάδας Κώστας Καραμανλής και η Υπουργός Εξωτερικών της Ελλάδας Ντόρα Μπακογιάννη και αντιπροσωπεία ελληνικών αξιωματούχων και μέσων ενημέρωσης επισκέφθηκαν την Αυστραλία
Σύμφωνα με στοιχεία της Εθνικής Στατιστικής Υπηρεσίας της Ελλάδας, ο συνολικός όγκος των συναλλαγών μεταξύ των δύο χωρών αυξήθηκε κατά 34,05% φτάνοντας τα 143,228 εκατομμύρια ευρώ.
23 ελληνοαυστραλιανές διμερείς συμφωνίες που καλύπτουν την έκδοση, τη φορολογία, το εμπόριο, τον πόλεμο και τις συνέπειές του, την κοινωνική ασφάλιση και άλλα θέματα έχουν συμφωνηθεί μεταξύ των δύο χωρών.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου οι αντισοβιετικοί αντάρτες από την Κεντρική Ασία, γνωστοί ως Μπασμάτσι, εκμεταλλεύτηκαν την περίοδο αστάθειας στο Αφγανιστάν για να ξεκινήσουν επιδρομές στη Σοβιετική Ένωση.
Οι Μπασμάτσι είχαν καταφύγει στο Αφγανιστάν νωρίτερα μέσα στη δεκαετία μετά από την απομάκρυνσή τους από τη Σοβιετική Κεντρική Ασία από τους Σοβιετικούς στρατιωτικούς και ορκίστηκαν την υπακοή στον Έμιρη της Μπουχάρα, ο οποίος ζούσε εξόριστος στην Καμπούλ.
Μία από αυτές τις επιδρομές καθοδηγήθηκε από τον Φαϊζάλ Μακσούμ, ο οποίος επιχειρούσε υπό τις εντολές του διοικητή Ιμπραχίμ Μπεκ των Μπασμάτσι.
Οι Μπασμάτσι επιχειρούσαν στο Αφγανιστάν λόγω της συμμαχίας τους με τον Χαμπιμπουλάχ Καλακανί και μετά την πτώση του από την εξουσία εκδιώχθηκαν από τη χώρα.
Στη συνέχεια, ο Καλακανί ξεκίνησε ληστρική ζωή, δεδομένου ότι θεωρούσε πως επαγγέλματα όπως η αμπελοκαλλιέργεια και η πώληση καυσόξυλων, δεν μπορούσαν ποτέ να του προσφέρουν τα προς το ζην.
Όσο βρισκόταν όμως στην άλλη πλευρά δεν τους επιτρεπόταν τα περάσματα από την μεθόριο, ούτε να χρησιμοποιούν τη βρετανική-ινδική επικράτεια ως άσυλο, ενώ δεν τους επετράπη να συγκεντρώσουν φυλετικό στρατό στη βρετανική πλευρά της γραμμής Ντουράντ.
Ο Χαμπιμπουλάχ Καλακανί , , ήταν Βασιλιάς του Αφγανιστάν από τον Ιανουάριο έως τον Οκτώβριο του 1929 μετά την εκθρόνιση του Αμανουλάχ Χαν.
Ο Χαλιλουλάχ Χαλιλί, σημαντικός ποιητής της εποχής, παρουσίασε τον Χαμπιμπουλάχ Καλακανί ως τον καλύτερο βασιλιά του Αφγανιστάν, και ως «καλύτερο διαχειριστή των κυβερνητικών εισαγωγών και εξαγωγών».
Μετά από αρκετές ανεπιτυχείς προσπάθειες, ο Ναντίρ και οι αδελφοί του συγκέντρωσαν τελικά μια αρκετά μεγάλη δύναμη—κυρίως από τη βρετανική πλευρά της γραμμής Ντουράντ—για να καταλάβουν την Καμπούλ στις 10 Οκτωβρίου 1929.
Οι ισχυρές φυλές των Παστούν, συμπεριλαμβανομένων των Γκιλζάι, οι οποίοι τον υποστήριξαν αρχικά ενάντια στον Αμανουλάχ, ερεθιζόταν όσο βρισκόταν υπό την εξουσία ενός μη Παστούν.
Όταν η τελευταία αδύναμη απόπειρα του Αμανουλάχ να ανέλθει και πάλι στον θρόνο του απέτυχε, εκείνοι που ακολουθούσαν στη συνέχεια ήταν οι αδελφοί Μουσαχιμπάν.
Τα μεσάνυχτα της 14ης Ιανουαρίου 1929, ο Αμανουλάχ Χαν παρέδωσε τη διακυβέρνηση του βασιλείου στον αδελφό του Ιναγιατουλάχ Χαν και δραπέτευσε από την Καμπούλ, νότια προς την Κανταχάρ, φοβούμενος την οργή του λαού.
Δύο μέρες αργότερα, στις 16 Ιανουαρίου 1929, ο Καλακανί έστειλε τελεσίγραφο στον βασιλιά Ιναγιατουλάχ Χαν αναφέροντας του είτε να παραδοθεί είτε να προετοιμαστεί για πόλεμο.
Ενώ ο Αφγανικός Εθνικός Στρατός βρισκόταν σε μάχη με φυλές Παστούν στο Λαγκμάν και το Νανγκαράρ στα ανατολικά της χώρας, ο Καλακανί και οι συνεργοί του άρχισαν να επιτίθενται στην απροστάτευτη Καμπούλ από το βορρά το 1928.
Μολαταύτα, εγκατέλειψε τη μονάδα σε κάποια απροσδιόριστη χρονική στιγμή και μετά την εργασία του στην Πεσαβάρ μετακόμισε στο Παρατσινάρ όπου συνελήφθη και καταδικάστηκε σε έντεκα μήνες φυλάκισης.
Αφού η βρετανική αστυνομία συνέλαβε και φυλάκισε έναν συνεργό του, διέφυγε στην Πεσαβάρ, όπου παρέμεινε για λίγο, βγάζοντας τα προς το ζην μέσα από μικροκλοπές.
Όπως ανέφερε το 7, ο 20χρονος αριστερός πλάγιος αμυντικός δεν έχει θέση στη Ρουαγιάλ Μουσκρόν και θα επιστρέψει στη Σαιντ-Ετιέν, παρά το γεγονός ότι ο προπονητής - , δεν του είχε εμπιστοσύνη στην αρχή της σεζόν και προτίμησε να τον δώσει ως δανεικό.
Δεν έπαιξε ούτε σε έναν αγώνα με την πρώτη ομάδα, καθώς η διαφορά επιπέδου από έναν σύλλογο μεσαίας κατηγορίας της Σούπερλιγκ, σε ένα κορυφαίο γαλλικό σύλλογο της Λιγκ 1 όπως η Σαιντ-Ετιέν, είναι πολύ μεγάλη.
Στις 22 Ιανουαρίου 2019, ολοκληρώθηκε η επιστροφή του νεαρού διεθνούς στον Ατρόμητο, ως δανεικός για 1,5 χρόνο, με την ομάδα να έχει την επιλογή της αγοράς του.
Ο Αλέξανδρος Κατράνης είναι Έλληνας επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως αριστερός πλάγιος αμυντικός για τον Ατρόμητο Αθηνών, με δανεισμό από τη ΑΣ Σαιντ-Ετιέν.
Ο Κατράνης έκανε το επαγγελματικό του ντεμπούτο στη Σούπερλιγκ με τον Ατρόμητο στις 25 Σεπτεμβρίου 2016, σε έναν αγώνα εναντίον του Αστέρα Τρίπολης.
Οι Οθωμανοί προσπάθησαν να κατακτήσουν τη Μάνη το 1770 και έκαναν πολιορκία στον πύργο της οικογένειας Γρηγοράκη, που ήταν από τις ισχυρότερες στη Μάνη και της οποίας η βάση ήταν το Σκουτάρι και τον ανατίναξαν με πυρίτιδα μετά από τριήμερη πολιορκία.
Η συγγραφέας είναι τις άποψης ότι οι γυναίκες πρέπει να έχουν την κατάλληλη κατάρτιση και μια θέση στις κοινωνίες, υποστηρίζοντας ότι οι γυναίκες είναι απαραίτητες για τα έθνη, λόγω της συνεισφοράς τους στην εκπαίδευση των παιδιών και για την τακτική και συνεχή στήριξη που προσφέρουν στους συζύγους τους, πέραν και πάνω του συζυγικού τους καθήκον.
Αντί να θεωρούμε τις γυναίκες σαν αντικείμενα εξωραϊσμού για την κοινωνία μέσω της ανδρικής ιδιοκτησίας και κτήσης ή προϊόντα ανταλλαγής και κτήσης μέσω του γάμου, η Γουόλστονκραφτ έχει τη θέση ότι οι γυναίκες είναι ανθρώπινα όντα που δικαιούνται τα ίδια θεμελιώδη δικαιώματα με τους άνδρες.
Οι διεκδικήσεις των δικαιωμάτων των γυναικών: με τις πολιτικές και ηθικές κριτικές στα υποκείμενα (Μια Δικαίωση των Δικαιωμάτων της Γυναίκας: με Στενώσεις σε Πολιτικά και Ηθικά Θέματα, γραμμένο από μια αγγλίδα φεμινίστρια του δέκατου όγδοου αιώνα, Μαίρη Γουόλστονκραφτ, είναι ένα από τα πρώτα έργα της φεμινιστικής φιλόσοφίας.
αποκτώντας κυβερνητικά κονδύλια άνοιξε το Μουσείο του Καΐρου στη συνοικία Μπουλάκ το 1863 για να ανακουφίσει τους αρχαιολογικούς χώρους από την πίεση και να σταματήσει το παράνομο εμπόριο αρχαιοτήτων
σημαντικές ανασκαφές στο Καρνάκ (κάνοντας την πρώτη πλήρη εφαρμογή στην Αίγυπτο της στρωματογρααφικής μεθόδου που πρώτος είχε αναπτύξει ο Λέψιους και φωτογραφίζοντας κάθε αντικείμενο πριν την εκσκαφή του), στο Μεντινέτ Χαμπού, και το Ντέιρ ελ-Μπάχρι
καθάρισε τη άμμο γύρω από τη Σφίγγα μέχρι να φτάσει το βράχο, ανακαλύπτοντας κατά τη διάρκεια το γνωστό μνημείο από γρανίτη και αλάβαστρο, το «Ναό της Σφίγγας»
Μετά από τη μικρή επιτυχία στην απόκτηση χειρογράφων λόγω έλλειψης εμπειρίας, για να αποφύγει να γυρίσει με άδεια χέρια στη Γαλλία και να χαραμίσει αυτό που μπορούσε να ήταν το μοναδικό ταξίδι του στην Αίγυπτο, επισκέφτηκε ναούς και έγινε φίλος με μέλη της φυλής των Βεδουίνων, οι οποίοι των οδήγησαν στη Σακάρα.
Το μέρος αρχικά έμοιαζε με ένα «θέαμα ερήμωσης… βουνών άμμου» , αλλά παρατηρώντας μία σφίγγα από την οδό των σφιγγών, που οδηγούσε στο Σεράπειο στην Σακάρα κοντά στη βαθμιδωτή πυραμίδα, με το κεφάλι της να εξέχει από την άμμο, συγκέντρωσε 30 εργάτες.
Έτσι, το 1851 έκανε τη διάσημη ανακάλυψή του αυτής της οδού με τις σφίγγες και τελικά το ταφικό συγκρότημα από κατακόμβες με τις εντυπωσιακές σαρκοφάγους με τους ταύρους του Άπι.
Διαπερνόντας τα χαλάσματα του τάφου στις 12 Νοεμβρίου, μπήκε στο συγκρότημα, ανακαλύπτοντας εκατοντάδες αγάλματα, χάλκικες πλάκες και άλλους θησαυρούς, αλλά μόνο μία άθικτη σαρκοφάγο.
Η επιτυχία του βοηθήθηκε από το γεγονός ότι δεν επιτρεπόταν σε κανέναν ανταγωνιστή η ανασκαφή στην Αίγυπτο, γεγονός για το οποίο οι Βρετανοί (οι οποίοι πριν κατείχαν το μεγαλύτερο μέρος των αρχαιολογικών δραστηριοτήτων στη χώρα) και οι Γερμανοί (οι οποίοι ήταν πολιτικοί σύμμαχοι με την Οθωμανική εξουσία στην οποία ανήκε η Αίγυπτος) διαμαρτυρήθηκαν εναντίον του χαρακτηρίζοντάς το ως «συμφωνία αγάπης» μεταξύ Γαλλίας και Αιγύπτου.
Ο χεδίβης, όπως πολλοί ηγεμόνες, οικειοποιούνταν όλες τις ανακαλύψεις που χαρακτηριζόταν ως θησαυροί, και ότι κατέληγε στο Μουσείο στο Κάιρο κατέληγε μόνο κατά το πώς ήθελε εκείνος.
Ακόμα από νωρίς, το Φεβρουάριο του 1859, ο Μαριέτ έσπευσε στις Θήβες για να κατάσχει ένα φορτίο πλοιαρίου με αρχαιότητες από τον κοντινό τάφο της Βασίλισσας Αχοτέπ Α, που αλλιώς θα είχαν σταλεί στο χεδίβη.
Το 1867, επέστρεψε για να επιβλέψει το αρχαίο αιγυπτιακό περίπτερο της Διεθνούς Εκθέσεως του 1867, με υποδοχή ήρωα για τη διατήρηση της Γαλλίας σε εξέχουσα θέση στην αιγυπτιολογία.
Η πρεμιέρα Αΐντα αρχικά ήταν προγραμματισμένη για το Φεβρουάριο το 1871, αλλά καθυστέρησε ως τις 24 Δεκεμβρίου 1871, λόγω της πολιορκίας του Παρισιού στο απόγειο του Γαλλοπρωσικού πολέμου (που «εγκλώβισε» το Μαριέτ στο Παρίσι με τα σκηνικά και τα κουστούμια).
Κατηγορούμενος για κλοπή και καταστροφές από τους αντίπαλους ανασκαφείς και από τις Αιγυπτιακές αρχές, ο Μαριέτ άρχισε να θάβει ξανά τα ευρήματά του για να προφυλάξει από αυτούς τους ανταγωνιστές.
Αντί για τα χειρόγραφα, τα γαλλικά κονδύλια τώρα στράφηκαν για τη διατήρηση των ερευνών του, και παρέμεινε στην Αίγυπτο τέσσερα χρόνια, κάνοντας ανασκαφές, ανακαλύπτοντας και στέλνοντας αρχαιολογικούς θησαυρούς στο Λούβρο, ακλουθώντας την τότε τακτική των ευρωπαϊκών δυνάμεων που διεξήγαγαν ανασκαφές στην Αίγυπτο.
Όμως, η γαλλική κυβέρνηση και το Λούβρου κανόνισε για το διαμοιρασμό στα ίσα, έτσι με την επιστροφή του στο Παρίσι 230 κιβώτια πήγαν στο Λούβρο , αλλά ίδια ποσότητα παρέμεινε στην Αίγυπτο.
Το 1840 έγινε σχεδιαστής σε κατασκευαστή κορδελών στο Κόβεντρι, αλλά επέστρεψε την ίδια χρονιά στη Βουλώνη, και το 1841 απέκτησε πτυχία από το Πανεπιστήμιο του Ντουέ.
Ο Μαριέτ αποδείχθηκε ταλαντούχος τεχνίτης και σχεδιαστής, και συμπλήρωνε το εισόδημά του ως δάσκαλος στο Ντουέ κάνοντας ιδιαίτερα μαθήματα και γράφοντας ιστορικά και αρχαιολογικά θέματα σε τοπικά περιοδικά.
Μέχρι την άνοιξη του 1881, πρόωρα γερασμένος και σχεδόν τυφλός, ο Μαριέτ κανόνισε μια συνάντηση με τον Γάλλο Γκαστόν Μασπερό (γλωσσολόγο περισσότερο παρά αρχαιολόγο, που είχε γνωρίσει στη Διεθνή Έκθεση το 1867), για να διασφαλίσει ότι η Γαλλία θα διατηρούσε την υπεροχή της στην αιγυπτιολογία έναντι των Άγγλων.
Στο μεταξύ, ο ξάδελφος του Νεστόρ Λ Οτ, φίλος και συνταξιδιώτης του Σαμπολιόν πέθανε, και το έργο της ταξινόμησης των εγγράφων του γέμισε το Μαριέτ με πάθος για την αιγυπτιολογία.
Όμως, μη ικανοποιημένος από τον εντελώς ακαδημαϊκό ρόλο του μετά τις ανακαλύψεις του στη Σακάρα (είπε, «Ήξερα ότι ή θα πέθαινα ή θα τριπλωνόμουνα αν δεν επέστρεφα στην Αίγυπτο αμέσως»), σε λιγότερο από ένα χρόνο επέστρεψε στην Αίγυπτο και με την επιμονή της αιγυπτιακής κυβέρνησης υπό τον Σαΐντ Πασά, ο οποίος το 1858 δημιούργησε για εκείνον τη θέση του εφόρου των αιγυπτιακών μνημείων.
Ο Φρανσουά Ογίστ Φερντινάρ Μαριέτ ήταν Γαλλος λόγιος, αρχαιολόγος, και αιγυπτιολόγος, και ιδρυτής του Αιγυπτιακού Τμήματος Αρχαιοτήτων .
Έχοντας την ανάθεση αποστολής από την κυβέρνηση για την αναζήτηση και αγορά των καλύτερων κοπτικών, συριακών, αραβικών και αιθιοπικών χειρογράφων για τη συλλογή του Λούβρου, ξεκίνησε για την Αίγυπτο το 1850.
Οι πρώτες ηφαιστειακές εκρήξεις έλαβαν χώρα κατά την πρώιμη εποχή της Τριτογενούς Περιόδου και επικεντρωνόταν στον Υψηλό Άιφελ και μάλιστα πριν από την ηφαιστειακή δραστηριότητα των Ζίμπενγκεμπεργκ και Βέστεβαλτ .
Ξεκίνησε στην περιοχή του Δυτικού Άιφελ περίπου 700.000 χρόνια πριν και δημιούργησε μια αλυσίδα από ηφαιστειακές τέφρες, κώνους, μάαρ και κρατήρες κατά μήκος μιας αλυσίδας από τα βορειοδυτικά στα νοτιοανατολικά.
Στο ανατολικό Άιφελ, η δραστηριότητα ξεκίνησε πριν περίπου 500.000 χρόνια, στην περιοχή της σημερινής λίμνης Λάαχερ και επεκτάθηκε προς τα νότια και διέσχισε το Ρήνο προς τα ανατολικά.
Η ηφαιστειακή δραστηριότητα του Ανατολικού Άιφελ έληξε με μια τεράστια έκρηξη, με αποτέλεσμα ο ηφαιστειακός κώνος να αδειάσει και να καταρρεύσει, δημιουργώντας μια καλδέρα, στην οποία δημιουργήθηκε η Λάαχερ.
Οι τέφρες από την έκρηξη μπορούν να ανιχνευθούν σήμερα σε αποθέσεις λεπτού στρώματος σε όλη την Κεντρική Ευρώπη, ως και τη δανέζικη νήσο Μπόρνχολμ.
Οι έρευνες έχουν δείξει ότι ηφαιστειακά η περιοχή του Άιφελ είναι ακόμα ενεργή, είναι μάλιστα μία από τις λίγες ηφαιστειακά δραστήριες περιοχές της Γερμανίας.
Κατά τη διάρκεια της Πέρμιας περιόδου, μετά το τέλος της ανύψωσης, τα βαρισκιανά όρη υπέστησαν έντονη διάβρωση, αφήνοντας μόνο μια σχετικά επίπεδη, περικομμένη ορεινή έκταση.
Τα υπολείμματα των ιζημάτων εκείνης της εποχής τα συναντάμε σε μεγαλύτερη έκταση στο Τριασικό τρίγωνο Μάουμπαχ-Μίχερνιχ στο βόρειο τμήμα και στην Τριασική τεκτονική τάφρο Όμπερμπετινγκεν, στην περιοχή γύρω από το Χίλεσχαϊμ και το Όμπερμπετινγκεν.
Αυτό οδήγησε τα ρέματα και τα ποτάμια να χαράξουν το τοπίο έτσι ώστε να έχουμε την παρούσα εμφάνιση μιας χαμηλής οροσειράς με επίπεδα οροπέδια και βαθιές κοιλάδες.
Ο Άιφελ και η δυτική συνέχεια του στο Βέλγιο, οι Αρδέννες, είναι τα υπολείμματα ορεινών όγκων της Βαρίσκιας ορογένεσης, περίπου 400 εκατομμυρίων ετών.
Το γεωλογικό υπόβαθρο στον Άιφελ, όπως και στις άλλες περιοχές του παραρρήνιου ορεινού όγκου, αποτελείται κυρίως από σχιστόλιθους της Δεβόνιας περιόδου, ψαμμίτες και ασβεστόλιθους, που εναποτέθηκαν σε έναν ωκεανό νότια της Ευρωαμερικής και από αναδιπλώσεις της Βαρίσκιας ορογένεσης.
Τα πετρώματα της Λιθανθρακοφόρου περιόδου, που ακολούθησαν μετά τη Δεβόνια, δεν εμφανίζονται στον ίδιο τον Άιφελ, αλλά βρίσκονται κατά μήκος του βόρειου ορίου του στην περιοχή του Άαχεν.
Στο σπήλαιο Μπούχενλοχ βρέθηκαν ίχνη των ανθρώπων του Νεάντερταλ τα δε τεχνουργήματα από ελεφαντόδοντο και οστά ζώων της Σολουτραίας φάσης του σπηλαίου Μαγκνταλένα φανερώνουν την κατοίκηση της περιοχής κατά τη διάρκεια της τελευταίας εποχής των παγετώνων.
Αρκετά είναι τα αρχαιολογικά ευρήματα που πιστοποιούν την κατοίκηση του Άιφελ κατά την εποχή του Σιδήρου, έχει μάλιστα δημιουργηθεί μια ξεχωριστή φάση με το όνομα «πολιτισμός Χούνσρουκ-Άιφελ», ο οποίος διήρκεσε από τα τέλη του 7ου π.
Στους ρωμαϊκούς χρόνους, ο Άιφελ ήταν μια σημαντική οικονομική περιοχή λόγω των ορυκτών της πόρων (μόλυβδος, ψευδάργυρος, σίδηρος, ασβεστόλιθος και οικοδομικές πέτρες).
οι Ρωμαίοι κατασκεύασαν εδώ ένα από μακρύτερα υδραγωγεία τους, το Υδραγωγείο του Άιφελ, μήκους 95 χιλιομέτρων, που μετέφερε τα ύδατα από τα υψώματα του Άιφελ στην πόλη της Κολωνίας, που είχε ιδρυθεί από τους Ρωμαίους.
Ο Άιφελ βρίσκεται στην κλιματική ζώνη του Ατλαντικού με σχετικά υψηλές βροχοπτώσεις, με σχετικά κρύους χειμώνες, μεμεγάλες περιόδους με χιόνι και καλοκαίρια υγρά και δροσερά.
Ο ψυχρός αέρας από τη Σιβηρία στις υψηλότερες κορυφές έχει μικρότερο αντίκτυπο στις καιρικές συνθήκες, καθώς η γειτνίαση του Ατλαντικού Ωκεανού με την περιοχή του Άιφελ φέρνει πιο ήπιο θαλάσσιο αέρα ακόμη και το χειμώνα.
Σύμφωνα με μια από αυτές ο Άιφελ συνδέεται με τη λέξη ή , της οποίας το νόημα είναι «μη επίπεδη περιοχή», ενώ σύμφωνα με κάποια άλλη προήλθε από την παραφθορά της λέξης , η οποία προέρχεται από τα προ-Γερμανικά και σημαίνει «γη με κορυφές».
Και οι δυο αυτές θεωρίες θεωρούνται σήμερα αμφιλεγόμενες, το ίδιο και η άποψη ότι η ρίζα της λέξης είναι κελτική, ότι σχετίζεται με τις κελτικές θεότητες των υδάτων , και σε αυτήν την περίπτωση Άιφελ θα σήμαινε «γη των υδάτων».
Ο Άιφελ ανήκει στον σχιστολιθικό παραρρνηνίο ορεινό όγκο και ο σχηματισμός του ανάγεται στην ερκύνια ορογένεση, η οποία ξεκίνησε κατά τη Δεβόνια περίοδο.
Χαρακτηριστικές του εδάφους του είναι οι ηφαιστειολίμνες Μάαρ, με σημαντικότερη τη λίμνη Λάαχερ, που διαθέτει ιαματικές πηγές και είναι η μεγαλύτερη λίμνη στο κρατίδιο Ρηνανίας-Παλατινάτου.
Από τα εδάφη του Άιφελ πηγάζουν οι ποταμοί Ερφτ, Ούρφτ, Κελ, Αρ και άλλοι μικρότεροι, όλοι τους παραπόταμοι του Ρήνου ή του Μοζέλλα.
Η υψηλότερη κορυφή του Άιφελ είναι το Χόχε Αχτ με υψόμετρο 747 μέτρα, είναι η μόνη κορυφή που ξεπερνά τα 700 μέτρα, αλλά αρκετές άλλες κορυφές του ξεπερνούν τα 600 μέτρα.
Η περιοχή που καλύπτει ο Άιφελ διαιρείται σε πολλά επιμέρους διαμερίσματα: τον Υψηλό Άιφελ , Χιονώδη Άιφελ , Βόρειο Άιφελ , Κάτω Άιφελ , Ηφαιστειακό Άιφελ , Δυτικό Άιφελ , Άιφελ του Μοζέλλα .
Νοτιότερα υπάρχουν 4 ακόμη Εθνικά Πάρκα: το Εθνικό Πάρκο Ρηνανίας, το Εθνικό Πάρκο Χόχε Φενς-Άιφελ, το Εθνικό Γεωλογικό Πάρκο Ηφαιστειακού Άιφελ και το Εθνικό Πάρκο Νότιου Άιφελ.
Δημιούργησε πολυάριθμες ηφαιστειακές δομές, ροές λάβας και εκτεταμένα στρώματα ηφαιστειακών αναβλημάτων από τόφφο και ελαφρόπετρα, τα οποία αποτέλεσαν τη βάση μιας σημαντικής μεταλλευτικής δραστηριότητας για την εξόρυξη δομικών υλικών από τους ρωμαϊκούς χρόνους.
Εκτείνεται στα κρατίδια Ρηνανίας-Παλατινάτου και Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας και καλύπτει το νότιο τμήμα της περιοχής της Γερμανόφωνης κοινότητας του Βελγίου.
Για πολλά χρόνια ήταν πρόεδρος της «Αδελφότητας Κρητών Πειραιώς “ Ομόνοια”» και ταυτόχρονα ο άτυπος «κομματάρχης» του Κόμματος των Φιλελευθέρων, και προσωπικά του Βενιζέλου, στην πόλη του Πειραιά.
Στις 8 Απριλίου 1932, κατά τη διάρκεια πολιτικής συγκέντρωσης του αντιβενιζελικού υποψήφιου δήμαρχου Πειραιά Σωτήρη Στρατήγη στην Κοκκινιά, ο Βαρδινογιάννης και οι ένοπλοι συνοδοί του επιτέθηκαν κατά των αντιβενιζελικών.
Ο ένας από τους δύο νεκρούς αντιβενιζελικούς ήταν ο απότακτος βασιλόφρων αξιωματικός του Στρατού Γεώργιος Πολυχρονόπουλος, αδελφός του μετέπειτα αστυνομικού διευθυντή Αθηνών Ιωάννη Πολυχρονόπουλου, ο οποίος το 1933 οργάνωσε την αποτυχημένη απόπειρα δολοφονίας του Ελευθερίου Βενιζέλου με εκτελεστικό όργανο τον λήσταρχο Καραθανάση.
Κατά την Κατοχή, ο Βαρδινογιάννης έγινε μέλος της αντιστασιακής οργάνωσης ΕΔΕΣ του Ναπολέοντα Ζέρβα, αναλαμβάνοντας την αρχηγία της στον Πειραιά.
Όντας άνθρωπος με παραδοσιακά πολύ καλές προσβάσεις σε όλο τον τοπικό κρατικό μηχανισμό του Πειραιά, ο Βαρδινογιάννης χρησιμοποιούσε την επιρροή του για να εξασφαλίζει στα μέλη του ΕΔΕΣ Πειραιά ταυτότητες της Ειδικής Ασφάλειας, ενώ είχε εξαρχής τη δυνατότητα να αποφυλακίζει κρατουμένους της Γενικής Ασφάλειας Πειραιώς κατά βούληση.
Είναι χαρακτηριστικό ότι, όταν εκπρόσωποι της φιλοβασιλικής οργάνωσης «Εθνική Δράσις» τον προσέγγισαν και του πρότειναν τη σύμπτυξη κοινού αντι-ΕΑΜικού μετώπου, ο Βαρδινογιάννης απάντησε δείχνοντάς τους τα δύο πιστόλια που είχε στη ζώνη του και μετά είπε: «Τα βλέπετε αυτά;
Σε εκείνες τις δημοτικές εκλογές ο Βαρδινογιάννης είχε αναλάβει τη διεξαγωγή της προεκλογικής εκστρατείας του υποψηφίου των Φιλελευθέρων, Αντιναύαρχου εν αποστρατεία Αθανάσιου Μιαούλη .
Χαρακτηριστικά, προέτρεπε τους παραδοσιακά βενιζελικούς Μικρασιάτες πρόσφυγες του Πειραιά να ψηφίσουν Μιαούλη με τα εξής λόγια: «Πρόσφυγες! Την Κυριακήν κινδυνεύει η Δημοκρατία. Βάλτε φωτιά στους άτιμους!»
Ο Βαρδινογιάννης εκτελέστηκε από την ΟΠΛΑ, λόγω της έντονα αντικομμουνιστικής δράσης του, η οποία συνοδεύτηκε, από τα τέλη του 1943, με ανοιχτή συνεργασία με τις κατοχικές δυνάμεις ασφαλείας εναντίον του ΕΑΜ.
Ωστόσο, οι σταθερά αντιδεξιές-αντιβασιλικές του πεποιθήσεις τον οδήγησαν να αρνηθεί τη σύμπτυξη κοινού αντι-ΕΑΜικού μετώπου με τις βασιλόφρονες οργανώσεις, απορρίπτοντας τις σχετικές προτάσεις των φιλοβασιλικών.
Διατέλεσε επί σειρά ετών πρόεδρος της «Αδελφότητας Κρητών Πειραιώς “ Ομόνοια”», η οποία αποτελούσε το ισχυρότερο τότε προπύργιο του βενιζελισμού εκτός Κρήτης, ενώ κατά την Κατοχή ανέλαβε αρχηγός του ΕΔΕΣ Πειραιά.
Ανεψιοί του ήταν ο μετέπειτα βουλευτής και υπουργός Παύλος Βαρδινογιάννης και οι επιχειρηματίες Νίκος, Βαρδής, Γεώργιος, Σήφης και Θεόδωρος Βαρδινογιάννης.
Μια μεγάλη πυρκαγιά τη νύχτα της 14ης Ιουνίου 1969, το κτίριο ήταν ο στόχος μιας πιθανολογούμενης εμπρηστικής επίθεσης από δυσαρεστημένο φοιτητή, που προκάλεσε εκτεταμένη ζημιά στους επάνω ορόφους και ζημιές από το νερό, ως αποτέλεσμα της καταπολέμησης της πυρκαγιάς, στους κάτω ορόφους.