polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Διατηρήθηκαν μουσειακοί συρμοί, οι οποίοι όμως λόγω της αυξήσεως της τάσης του δικτύου από 550-600 σταδιακά στα 750 και ήδη στα 850 δεν μπορούν να κινηθούν αυτόνομα, αλλά μόνον ελκόμενοι από οχήματα νεώτερων παραλαβών, κινούνται δε στο δίκτυο μόνο για επετειακούς ή εορταστικούς σκοπούς.
Στις αρχές του 20ου αιώνα ξεκίνησε η ηλεκτροκίνηση στον Σιδηρόδρομο Αθηνών Πειραιώς με μετατροπή της γραμμής Αθηνών - Πειραιά σε ηλεκτροκίνητη με το σύστημα της ρευματοληψίας από τρίτη τροχιά η οποία ολοκληρώθηκε και λειτούργησε το 1904.
Η εκκλησία του Αγίου Πέτρου, που χρονολογείται από τον 11ο αιώνα, δίπλα από το νεκροταφείο, είναι ένα κτίριο σε ροµανικό στυλ με ένα ενιαίο σηκό με ημικυκλική αψίδα.
Η περιοχή του βρίσκεται στην Ιταλική Ριβιέρα ανάμεσα στο Σαν Ρέμο και το Μόντε Κάρλο, όπου έχει θέα στη θάλασσα της Λιγουρίας για μια μικρή έκταση περίπου 300μ, η τελευταία μεταξύ των λιγότερο εκτεταμένων στην Ιταλία.
Στο διήγημα « » της Τζούντιθ Μέριλ, ο «δεύτερος πλανήτης» του αστέρα, ονόματι πάλι , εποικίζεται το έτος 2091 από τα 500 μέλη του πληρώματος του αστρόπλοιου «Νέα ελπίς».
Στο μυθιστόρημα του Ρόμπερτ Σίλβερμπεργκ, εξωγήινοι που ζουν στον πλανήτη «β Ύδρου » είναι σε θέση να επιβάλλουν τηλεπαθητικώς συναισθήματα.
Ο δείκτης χρώματος του αστέρα είναι +0,62, που αντιστοιχεί σε επιφανειακή θερμοκρασία 5.872 44 . Είναι ένας από τους γηραιότερους αστέρες στη γειτονιά του Ηλίου, έχοντας ηλικία που εκτιμάται σε 6,4 δισεκατομμύρια έτη.
με βάση μακρόχρονες παρατηρήσεις της ακτινικής ταχύτητας του β Ύδρου, υπέδειξαν την πιθανή παρουσία ενός αόρατου συνοδού σώματος σε τροχιά γύρω του, με περίοδο άνω των 20 ετών.
Με φαινόμενο μέγεθος 2,8 είναι εύκολα ορατός με γυμνό μάτι, αλλά εξαιτίας της θέσεώς του στο νότιο μέρος του αστερισμού δεν εμφανίζεται ποτέ πάνω από τον ορίζοντα σε κανέναν σχεδόν τόπο του Βόρειου Ημισφαιρίου της Γης.
Επίσης, βρίσκεται αρκετά κοντά στη Γη, όπως προδίδεται από την ετήσια ηλιοκεντρική του παράλλαξη και τη μεγάλη του ιδία κίνηση, περίπου 2,24 δευτερόλεπτα της μοίρας ανά έτος.
Στις αρχές του 16ου αιώνα, στη θέση της σημερινής πόλεως δημιουργήθηκε ένα πέρασμα του ποταμού Δνείπερου, ελεγχόμενο από Κοζάκους, το Μικίτιν Ριχ ή Νικίτιν Ροκ .
γεγονός καθόλου τυχαίο: ευρισκόμενο πάνω σε μία επιμήκη χερσόνησο ανάμεσα σε δύο βραχίονες του ποταμού, σε σημείο όπου οι όχθες ήταν χαμηλές και βαλτώδεις, το σημείο ήταν επί αιώνες ένα από λίγα εκείνα στα οποία ο μέσος Δνείπερος μπορούσε να διασχισθεί με μεγαλύτερη ευκολία.
Υπό το ίδιο όνομα το πέρασμα αναφέρεται σε ημερολόγιο του διπλωμάτη της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Γερμανικού Έθνους Έριχ Λασότα φον Στεμπλάου, που επισκέφθηκε την περιοχή το 1594.
Σήμερα η Νικόπολη είναι η τρίτη μεγαλύτερη πόλη της Περιφέρειας Ντνιπροπετρόφσκ μετά το Ντνίπρο και το Κριβί Ριχ, αν και ο πληθυσμός της μειώνεται συνεχώς μετά την κατάρρευση της ΕΣΣΔ.
Από τις μεγαλύτερες επιχειρήσεις στην πόλη είναι το Σωληνουργείο Νικοπόλεως και το εργοστάσιο σιδηροκραμάτων, το οποίο είναι το μεγαλύτερο στην Ευρώπη και το δεύτερο σε ολόκληρο τον κόσμο στην παραγωγή σιδηρομαγγανίου και σιδηροπυριτομαγγανίου .
Εκτός από τις οδικές και σιδηροδρομικές συγκοινωνίες, υπάρχει και το λιμάνι στην τεχνητή λίμνη, που συνδέει τη Νικόπολη με άλλες πόλεις (η λίμνη, ουσιαστικά ο πλημμυρισμένος Δνείπερος, έχει μήκος 240 χιλιόμετρα).
Μετά τη διάλυση του Σιτς από τη Ρωσική Αυτοκρατορία το 1775, το Νικίτιν Ροκ μετονομάσθηκε σε Σλαβιάνσκ και αργότερα, τον 19ο αιώνα, η πόλη πήρε το σημερινο της όνομα, Νικόπολη.
Το 1900 οι 21.282 κάτοικοι της πόλεως απογράφηκαν ως «Ουκρανοί», «Εβραίοι» και «Μεννονίτες», ασχολούμενοι με τη γεωργία και με τη ναυπήγηση λέμβων και πλοιαρίων για το ποτάμι.
Ακόμα και τότε η πόλη, κτισμένη στον δρόμο που οδηγεί από το Ντνίπρο στη Χερσώνα, ήταν το σημείο όπου η «οδός του αλατιού» των Τσουμάκων για την Κριμαία διέσχιζε παραδοσιακά τον Δνείπερο.
Η Νικόπολη ή Νίκοπολ είναι πόλη της Ουκρανίας, στην Περιφέρεια Ντνιπροπετρόφσκ, κτισμένη στη δεξιά όχθη του ποταμού Δνείπερου (για την ακρίβεια μετά το 1956 στην όχθη της τεχνητής λίμνης Καχόφκα επί του ποταμού).
Αυτό που θα μπορούσε σήμερα να είναι ο ιερότερος ίσως τόπος για τον ουκρανικό εθνικισμό, εξαφανίσθηκε εξαιτίας της σοβιετικής πολιτικής του εκβιομηχανισμού: Από το 1956 τα νερά της τεχνητής λίμνης Καχόφκα καλύπτουν το έδαφος του φρουρίου του Χμελνίτσκ στο πρώην Ζαποριζιανό Σιτς και τους τάφους χιλιάδων πολεμιστών, των οποίων τα ονόματα δεν θα γίνουν ίσως ποτέ γνωστά.
Το φρούριο αυτό έγινε τοπόσημο της ουκρανικής ιστορίας και εθνικής ταυτότητας όταν εκλέχθηκε εκεί ο Μπογκντάν Χμελνίτσκι ως αταμάνος της Ουκρανίας και από εκεί άρχισε την εξέγερσή του εναντίον της Πολωνο-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας.
Σύμφωνα με την πιο γνωστή εκδοχή, τρεις οικογένειες με καταγωγή από το Οίτυλο, έναν οικισμό στη Μάνη, για άγνωστους έως σήμερα λόγους αποφάσισαν να εγκαταλείψουν τον τόπο τους με προορισμό την Ιταλία, μία θαλασσοταραχή όμως έμελλε να ανατρέψει τα σχέδιά τους.
Μόνο μία από τις τρεις οικογένειες έφτασε τελικά στην Νότια Ιταλία (άλλες εκδοχές αναφέρουν ότι έφτασαν σε κάποιο νησί ή ότι γύρισαν πίσω στην πατρίδα τους) ενώ μία από αυτές χάθηκε στην τρικυμία.
Η μία από τις οικογένειες λέγεται ότι αποπροσανατολίστηκε, φθάνοντας τελικά στην σημερινή Παλαιοκαστρίτσα, ιδρύοντας τελικά έναν μικρό οικισμό σε απομονωμένο μέρος στην περιοχή.
Λίγο καιρό αργότερα, οι συνεχείς λεηλασίες της περιοχής από "πειρατές" ήταν η αιτία που οδήγησε τους κατοίκους να μεταφέρουν για λόγους ασφαλείας τον οικισμό στην ορεινή περιοχή πάνω από την σημερινή Παλαιοκαστρίτσα, όπου βρίσκεται μέχρι σήμερα.
Οι Λάκωνες είναι ένα παραδοσιακό χωριό στην βορειοδυτική Κέρκυρα, χτισμένο στην ορεινή περιοχή πάνω από την τουριστική περιοχή της Παλαιοκαστρίτσας, με ιστορία πολλών χρόνων.
Σύμφωνα με την πιο πρόσφατη απογραφή, το χωριό αριθμεί περίπου 600 μόνιμους κατοίκους, ενώ απέχει 5 μόλις χιλιόμετρα από την τουριστική περιοχή της Παλαιοκαστρίτσας.
Το χωριό είναι αρκετά δημοφιλές για την μαγευτική θέα που διαθέτει, καθώς ορατά από τα περισσότερα μέρη του χωριού είναι η Παλαιοκαστρίτσα, το γειτονικό χωριό των Λιαπάδων και μερικά ακόμη γειτονικά χωριά, ενώ επίσης φαίνεται από μακριά η πόλη της Κέρκυρας.
Ένα ακόμη αξιόλογο χαρακτηριστικό του χωριού είναι ότι διαθέτει αρκετά μονοπάτια, δύσβατα και μη, τα περισσότερα εκ των οποίων καταλήγουν στην περιοχή της Παλαιοκαστρίτσας.
Τα περισσότερα μονοπάτια δεν είναι επικίνδυνα, όμως συνιστάται να αποφεύγεται η πεζοπορία σε αυτά τους καλοκαιρινούς μήνες από μη επαγγελματίες, λόγω των εντόμων και των φιδιών που μπορεί να βρίσκονται σε κάποια από αυτά.
Στο χωριό υπάρχουν ελάχιστα ερείπια ή κτίσματα που να υποδηλώνουν την παλαιότητά του, ενώ τα εναπομείναντα ερείπια του παλιού χωριού από το οποίο εκδιώχθηκαν οι πρώτοι κάτοικοι υπάρχουν ακόμη και σήμερα σε περιοχή πάνω από το λιμάνι της Παλαιοκαστρίτσας, η οποία είναι προσβάσιμη από ένα δύσβατο μονοπάτι.
Σήμερα, το χωριό των Λακώνων παραμένει ένα επιβλητικό, παραδοσιακό χωριό το οποίο είναι αρκετά δημοφιλές για την μαγευτική του θέα που βλέπει στις γειτονικές περιοχές αλλά και την θάλασσα.
Το χωριό διαθέτει διάφορες υπηρεσίες, όπως παραδοσιακά καφενεία, καφετέρειες, κομμωτήριο, οπωροπαντοπωλείο, ταβέρνες και εστιατόρια, καθώς επίσης λειτουργεί και λαογραφικό μουσείο, το οποίο βρίσκεται στην πλατεία του χωριού .
Ο Μανουήλ και Χρυσόσκουλος συγκρούστηκαν, αλλά νικητής στη μάχη βγήκε ο Χρυσόσκουλος και ο Μανουήλ συνελήφθη αιχμάλωτος, ο Χρυσόσκουλος τον απελευθέρωσε χωρίς καταβολή λύτρων με τον όρο να τον πάρει μαζί του στην Κωνσταντινούπολη, όπως κι έγινε χωρίς όμως τον στρατό του που δεν θέλησαν να τον ακολουθήσουν και επέστρεψαν στα σπίτια τους.
Ο έφτασε στην Κωνσταντινούπολη σαν πρεσβεία του Αρσλάν και απαίτησε να του παραδοθεί ο Χρυσόσκουλος επειδή ήταν προδότης και τον απείλησε αν δεν γινόταν δεκτή η απαίτηση του δεν θα ίσχυαν οι μεταξύ τους συνθήκες, ο αυτοκράτορας αρνήθηκε και ο έφυγε άπραγος.
Όταν ο Αλπ Αρσλάν τον κάλεσε να παρουσιαστεί σε αυτόν στο Χαμαντάν ο Χρυσόσκουλος φοβήθηκε να πάει, και ήρθε σε επαφές με τον Ρωμανό Διογένη να αποσκιρτήσει στους Βυζαντινούς.
Ο Χρυσόσκουλος κατευθύνθηκε προς την Σεβάστεια, μπαίνοντας στα βυζαντινά εδάφη, όπου συνάντησε τον βυζαντινό στρατό και τον Μανουήλ Κομνηνό, όπου δεν κατάφερε να τον πείσει ότι ήθελε να αποσκίρτηση.
Λουτσιάνο Φερούτσι γεννήθηκε το 1920, είναι ο αρχηγός της οικογένειας, αναγκάστηκε λόγω του πολέμου, να εγκαταλείψει τις σπουδές του και δουλεύει ως εργολάβος αλλά επιστρέφει στα θρανία και γίνεται τεχνολόγος πολιτικός μηχανικός ενώ στη συνέχεια, είναι και μικροεπιχειρηματίας.
Αντρέα Φερούτσι γεννήθηκε το 1942, είναι το πρώτο παιδί της οικογένειας, η μητέρα του ,του έχει αδυναμία ενώ ο πατέρας του σχεδιάζει να τον κάνει τον πρώτο δικηγόρο της οικογένειας.
Είναι μία φεμινίστρια μπροστά από την εποχή της ,ενώ στις προσδοκίες των γονέων της είναι να γίνει μια καλή σύζυγος,μα η ίδια θέλει να πάει στο πανεπιστήμιο και να γίνει η πρώτη γυναίκα δικαστής στην Ιταλία.
Όλοι τον αποκαλούν χαϊδευτικά Καρλίτο, και περνάει τις μέρες του παίζοντας με τους φίλους του ή τον βρίσκουμε ,άκρως απασχολημένο, με τα διάφορα οικογενειακά προβλήματα.
Γλυκιά και ονειροπόλα, δουλεύει ως ταξιθέτρια σε ένα σινεμά, υποφέρει από ερωτικές απογοητεύσεις και ονειρεύεται μία ζωή, σαν αυτές που περιγράφονται στα γυναικεία περιοδικά.
Γυναίκα παλιάς εποχής ,κάπως πεισματάρα και απρόθυμη να χρησιμοποιήσει τις νέες οικιακές ηλεκτρικές συσκευές αλλά και να ακολουθήσει τις νέες τάσεις της δεκαετίας του '60.
Είναι επίσης πολύ θρησκευόμενη και εκτιμά πολύ τον Πατέρα Νεγκοτσιάντε στον οποίο απευθύνεται πάντα για το παραμικρό πρόβλημα που αντιμετωπίζει η οικογένειά της.
Ο Πιέτρο Πασαλάκουα είναι ο ιδιοκτήτης του μπαρ καθώς και ο τεχνικός προβολής των ταινιών, στον κινηματογράφο όπου εργάζεται η Άννα, με την οποία είναι τρελά ερωτευμένος.
Ο Ανδρέας με την άφιξη της μικρής Ανίτα, θέλει να ανεξαρτητοποιηθεί από την εξουσία του πατέρα του και ονειρεύεται για τον εαυτό του,την Φραντσέσκα και την κόρη τους, ένα μέλλον διαφορετικό από αυτό των γονιών του.
Η γέννηση της εγγονής , φέρνει μεγάλες αλλαγές στο σπίτι και αν και αρχικά ο Κάρλο αισθάνεται να απειλείται από την παρουσία της, σύντομα βρίσκει παρηγοριά στην θεία του, Άννα, που τον εμπλέκει σε μια μυστηριώδη έρευνα.
Το μυστήριο περιπλέκεται περαιτέρω με την άφιξη του Ρόκο, ενός νεαρού Έλληνα , ο οποίος φαίνεται αποφασισμένος να εκδικηθεί τον Λουτσιάνο Φερούτσι, προκαλώντας έτσι την ανησυχία της συζύγου του Έλενας.
Επίσης ο Λουτσιάνο σύντομα θα πρέπει να αντιμετωπίσει την επιστροφή του πρώην συνεταίρου του, Λίβιο Σαρτόρι, η Τίτι αναστατώνεται από την επιστροφή του Γκουίντο Αλμπινάτι από την Αμερική , ο οποίος στο μεταξύ έχει παντρευτεί και για τον οποίο εξακολουθεί να έχει έντονα συναισθήματα.
Η καθημερινότητα της οικογένειας Φερούτσι, που αποτελείται από τον πατέρα, τη μητέρα, τη γιαγιά, τη θεία και τα τρία παιδιά , έρχεται αντιμέτωπη με τις ιστορικές αλλαγές της δεκαετίας του '60.Μέσα από τις καθημερινές ιστορίες της οικογένειας, προβάλει άλλος ένας «πρωταγωνιστής» της καθημερινότητάς τους: η τηλεόραση.
Η οποία, δεν είναι μόνο ένα στοιχείο της διακόσμησης, αλλά έχει ένα χαρακτήρα ικανό, να αλληλεπιδράσει, να διαταράξει και να αναδιαμορφώσει τις ζωές των πρωταγωνιστών,μέσα από εικόνες και ειδήσεις.
Μέσα από ένα φλας μπακ στο παρελθόν, ο πιο μικρός γιός της οικογένειας Φερούτσι, ο Κάρλο – ενήλικας πλέον – θυμάται εκείνα τα χρόνια, ξεκινώντας από την γέννηση του στις 3 Ιανουαρίου 1954, ημέρα κατά την οποία η ξεκίνησε την μετάδοση του ραδιοφώνου και της τηλεόρασης, και στη συνέχεια μεταβαίνει στο 1960, την πραγματική ημερομηνία έναρξης της ιστορίας, κατά την προετοιμασία της Ολυμπιάδας στη Ρώμη .
Οι λόγοι δεν είναι σαφείς: επίσημα είχε ανακοινωθεί ,ότι διεκόπη λόγω μείωσης της τηλεθέασης ,η ανεπίσημη όμως εκδοχή, λέει ότι διεκόπη λόγω του ότι αναφέρεται στην περίοδο 1967-1970, που περιέχει φλέγοντα ζητήματα, όπως οι διαδηλώσεις του '68 και η τρομοκρατία.
Ορισμένες από τις αφηγήσεις της ιστορίας που είχαν προγραμματιστεί για τον τρίτο κύκλο του Θυμάμαι,τελικά χρησιμοποιήθηκαν εκ νέου για τον δεύτερο κύκλο της σειράς, .
Η σειρά δημιουργήθηκε από τον Ρικάρντο Ντόνα και την Τιτσιάνα Αριστάρκο και είναι εμπνευσμένη από την ισπανική τηλεοπτική σειρά της , η οποία εξιστορεί τη ζωή μιας ισπανικής μεσοαστικής οικογένειας ,τους , από το 1968 έως το δεύτερο μισό της δεκαετίας του '80.
Θυμάμαι , είναι μια ιταλική τηλεοπτική σειρά που προβλήθηκε από το 1 για δύο σεζόν, από το 2006 έως το 2008, με πρωταγωνιστές τον Μάσιμο Γκίνι και την Λουνέτα Σαβίνο .
Η νεαρή Ελένα, αρκετά νωρίς, στα επτά της κιόλας, ξεκίνησε να διδάσκεται ξένες γλώσσες, κλασικές και μη: Λατινικά, Αρχαία Ελληνικά, και παράλληλα γραμματική και μουσική, από τον πάστορα της οικογένειας, Πανιερώτατο Τζιαμπατίστα Φαμπρίς.
Τα δυο τελευταία ήτανε κι οι μεγάλες της αγάπες κι είχε κι άλλους διδασκάλους: Τζον Βάλιερ Δρ Μπαρτολόττι, Αλεξάντερ Άντερσον και Λουίτζι Αμπρόζιο Γραντενίγκο, που αλληλοκάλυπταν τα κενά και στα λοιπά μαθήματα.
Η τελευταία της επιθυμία ήτανε να ταφεί στο κοιμητήρι της Βασιλικής της Αγίας Τζιουστίνα στην Πάντοβα και όχι στο εξαίρετο μαυσωλείο που ανήκε στην οικογένειά της και μάλιστα να ταφεί σαν απλή μοναχή με το ράσο των Βενεδικτίνων.
Το 1895, η ηγουμένη Ματίλντα Πάινσεντ του Αγγλικού τμήματος των Βενεδικτίνων Αδελφών, άνοιξε τον τάφο της και μετέφερε για επαναταφή σε νέο φέρετρο και με νέα πλάκα, που εξήρε τις αρετές της κι ιστορούσε τη σύντομη ζωή της.
Σήμερα, στο Πανεπιστήμιο της Πάντοβα υπάρχει το άγαλμά της, όπως επίσης σε γυάλινη απεικόνιση στο Πανεπιστήμιο Βάσαρ, στη Βιβλιοθήκη Τόμας, στις ΗΠΑ, που τη δείχνει κατά την παρουσίαση της εργασίας της στο αντίστοιχο της Πάντοβα και φτιάχτηκε το 1906.
Η Έλενα Λουκρητία, μαζί με τη βασίλισσα της Κύπρου, Αικατερίνη, υπήρξαν οι δύο πιο λαμπρές γυναικείες φυσιογνωμίες των δύο κλάδων αντίστοιχα της οικογένειας Κορνάρο.
Συνάντησε δυσκολίες κι ισχυρή αντίσταση, όταν υπέβαλλε την εργασία, καθώς οι αξιωματούχοι της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας αρνήθηκαν να δώσουν διδακτορικό σε μια γυναίκα.
Η Έλενα την κατέθεσε ξανά με την επιμονή του πατέρα της, αφού την υποστήριξε με ολόκληρες παραγράφους από τα κείμενα του Αριστοτέλη, κι αυτή τη φορά, η Εκκλησία υποχώρησε και της έδωσε το διδακτορικό για τη φιλοσοφία.
Η ιστορική αυτή διδακτορική εργασία για τη φιλοσοφία ήταν να παρουσιαστεί στο Σαλόνι του Πανεπιστημίου της Πάντοβα, αλλά, λόγω έλλειψης χώρου, μεταφέρθηκε στον Καθεδρικό της Αγίας Παρθένου στην Πάντοβα.
Κατά τη διάρκεια της παρουσίασης του διδακτορικού της, η Κορνάρο Πισκόπια εντυπωσίασε τους εξεταστές της με τις λαμπρές απαντήσεις της τόσο, που έκριναν πως η τεράστια γνώση της είχε υπερκαλύψει το μάθημα της Φιλοσοφίας.
Ο πατέρας της, βλέποντας πως της αρέσουν τα γράμματα, την ενθάρρυνε ζωηρά κι όταν εκείνη έγινε 25 ετών την έστειλε στο διακεκριμένο πανεπιστήμιο της εποχής, στην Πάντοβα, για να συνεχίσει τις σπουδές της.
Πατέρας της ήταν ο Τζιοβάνι Μπατίστα Κορνάρο Πισκόπια, πληρεξούσιος του Αγίου Μάρκου κι αξιότιμος Βενετός, και μητέρα της ήταν η Ζανέτα Τζιοβάνα Μπόνι.
Ενώ σε μια κβαντική θεωρία της βαρύτητας μπορεί να είναι απαραίτητο να συμβιβάσει τη γενική σχετικότητα με τις αρχές της κβαντικής μηχανικής, προκύπτουν δυσκολίες κατά την εφαρμογή των συνήθων θεωριών της την κβαντικής θεωρίας πεδίου στη δύναμη της βαρύτητας μέσω μποζονίων της κβαντικής βαρύτητας.
Το πρόβλημα είναι ότι η θεωρία όπως παίρνεται με αυτόν τον τρόπο δεν είναι επανακανονικοποιήσιμη και ως εκ τούτου δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να γίνουν σημαντικές φυσικές προβλέψεις.
Ως αποτέλεσμα, οι θεωρητικοί έχουν πάρει πιο ριζοσπαστικές προσεγγίσεις στο πρόβλημα της κβαντικής βαρύτητας, με τις πιο δημοφιλής προσεγγίσεις να είναι η θεωρία των χορδών και η κβαντική βαρύτητα βρόχων.
Αν και κάποιες θεωρίες της κβαντικής βαρύτητας, όπως η θεωρία των χορδών, προσπαθεί να ενοποιήσει τη βαρύτητα με τις άλλες θεμελιώδεις δυνάμεις, άλλες, όπως η κβαντική βαρύτητα βρόχων, δεν κάνουν τέτοια προσπάθεια, αλλά κάνουν μια προσπάθεια να κβαντοποιήσουν το βαρυτικό πεδίο, ενώ διατηρείται χωριστά από τις άλλες δυνάμεις.
Αυστηρά μιλώντας, ο στόχος της κβαντικής βαρύτητας είναι μόνο να περιγράψει την κβαντική συμπεριφορά του βαρυτικού πεδίου και δεν πρέπει να συγχέεται με στόχο την ενοποίηση όλων των θεμελιωδών αλληλεπιδράσεων σε ένα ενιαίο μαθηματικό πλαίσιο.
Ενώ καμία ουσιαστική βελτίωση στη παρούσα κατανόηση της βαρύτητας θα βοηθούσε περαιτέρω την εργασία προς την ενοποίηση, η μελέτη της κβαντικής βαρύτητας είναι πεδίο σε διάφορους κλάδους που έχουν διαφορετικές προσεγγίσεις για την ενοποίηση.
Η τρέχουσα αντίληψη για την βαρύτητα βασίζεται στη γενική θεωρία της σχετικότητας του Άλμπερτ Αϊνστάιν, η οποία διαμορφώνεται μέσα στο πλαίσιο της κλασικής φυσικής.
Από την άλλη πλευρά, οι άλλες τρεις θεμελιώδεις δυνάμεις της φυσικής περιγράφονται στο πλαίσιο της κβαντικής μηχανικής και της κβαντικής θεωρίας πεδιου, ριζικά διαφορετικοί φορμαλισμοί για την περιγραφή των φυσικών φαινομένων.
Μερικές φορές υποστηρίζεται ότι η περιγραφή της βαρύτητας στη κβαντική μηχανική είναι αναγκαία για το λόγο ότι δεν μπορεί κανένας να ζευγαρωθεί συνεπώς ένα κλασσικό σύστημα σε ένα κβαντικό.
Η κβαντική βαρύτητα είναι πεδίο της θεωρητικής φυσικής που επιδιώκει να περιγράψει τη βαρύτητα σύμφωνα με τις αρχές της κβαντικής μηχανικής, και όπου τα κβαντικά φαινόμενα δεν μπορούν να αγνοηθούν, όπως κοντά σε μαύρες τρύπες ή παρόμοια συμπαγή αστροφυσικά αντικείμενα, όπου τα αποτελέσματα της βαρύτητας είναι ισχυρά, όπως οι αστέρες νετρονίων.
Τον Μάρτιο του 1786 διορίστηκε ο κυβερνήτης του Ταμπόφ, ο ρωσικός ποιητής και κρατικός γερουσιαστής Γαβριήλ Ντερζάβιν, θέση που κατείχε μέχρι τον Δεκέμβριο του 1788.
Ακόμη και κατά τη διάρκεια αυτής της σύντομης θητείας, κατάφερε να πετύχει πολλά: ένα θέατρο, ένα κολέγιο, μια επιχείρηση εκτύπωσης, μια ορχήστρα και μια γέφυρα κατασκευάστηκαν.
Τον Νοέμβριο του 1830, κατά τη διάρκεια των ταραχών Χολέρας στη Ρωσία, οι πολίτες του Ταμπόφ επιτέθηκαν στον κυβερνήτη τους, αλλά γρήγορα καταστάλθηκαν από τον στρατό.
Αργότερα τον 19ο αιώνα το Ταμπόφ έγινε ένα σημαντικό πολιτιστικό κέντρο που υποστήριζε έναν αυξανόμενο αριθμό σχολείων, βιβλιοθηκών και άλλων ιδρυμάτων.
Κατά τη διάρκεια του ρωσικού εμφυλίου πολέμου, το 1920-1921, η περιοχή είδε την Εξέγερση του Ταμπόφ,μια πικρή μάχη μεταξύ των κατοίκων της περιοχής και του κόκκινου στρατού.
Το 1921 δημιουργήθηκε μια Δημοκρατία του Ταμπόφ, αλλά συντρίφθηκε σύντομα από τον Κόκκινο Στρατό υπό τη διοίκηση του Μιχαήλ Τχουχάτσεφσκι.
Το Ταμπόφ είναι ρωσική πόλη και το διοικητικό κέντρο της Περιφέρειας Ταμπόφ, ευρισκομένη στη συμβολή μεταξύ του ποταμού Τσνα και Στάντενετς και περίπου 480 χιλιόμετρα νοτιοανατολικά της Μόσχας, της πρωτεύουσας της Ρωσικής Ομοσπονδίας.
Οι εκλέκτορες ωστόσο προτίμησαν έναν πιο αδύναμο δόγη για να μπορούν να τον ελέγξουν αφού Μοροζίνι θα μπορούσε να είναι πολύτιμος σε άλλους τομείς όπως οι στρατιωτικές εκστρατείες.
Η εκλογή αποδείχτηκε σοφή, η Βενετία γνώρισε εκείνη την εποχή τεράστιες επιτυχίες ύστερα από μια περίοδο μεγάλης παρακμής με αποκορύφωμα την απώλεια της Κρήτης όταν έληξε η Πολιορκία του Χάνδακα.
Ο Μοροζίνι μετά από μια μεγάλη σειρά από στρατιωτικές επιτυχίες απέναντι στους Οθωμανούς κατέκτησε τα νησιά στη Λευκάδα, την Πρέβεζα, την Καλαμάτα και το Ναβαρίνο.
Ο Μαρκαντόνιο Τζουστινιάν σαν άνθρωπος μέτριων ικανοτήτων δεν μπορούσε να έχει τις επιτυχίες του Μοροζίνι στο πεδίο της μάχης, σπατάλησε όλη την περίοδο σε γιορτές και πανηγύρια, ο ίδιος πήγαινε τόσο συχνά στην εκκλησία που πήρε το παρατσούκλι του "Αγίου Ζουανίνο".
Απέκτησε υψηλή μόρφωσε με πολλές γλώσσες και διετέλεσε πρέσβης της Δημοκρατίας στο Βασίλειο της Γαλλίας, την περίοδο εκείνη έδειξε μεγάλες διπλωματικές ικανότητες πείθοντας τον Γάλλο βασιλιά να υποστηρίξει τη Δημοκρατία της Βενετίας στον Μεγάλο Κρητικό Πόλεμο.
Ο Μαρκαντόνιο Τζουστινιάν δεν παντρεύτηκε ποτέ αλλά απέκτησε σεξουαλικές σχέσεις με μια γυναίκα που του έδωσαν τόσο μεγάλη ευτυχία ώστε στο τέλος δήλωσε ότι είχε αποφύγει την αμαρτία.
Στον πόλεμο διακρίθηκε ο πρώην τελευταίος Δούκας της Κανδίας ΠροβλεπτήςΦραντσέσκο Μοροζίνι με τεράστιες προσωπικές επιτυχίες, τον διαδέχθηκε μετά τον θάνατο του σαν νέος Δόγης της Βενετίας.
Οι Βενετσιάνοι ενθουσιασμένοι του ζήτησαν να οργανώσουν εκστρατεία για την ανακατάληψη της Κύπρου που είχαν αλώσει οι Οθωμανοί και δεν μπόρεσαν να ανακαταλάβουν παρά τον θρίαμβο τους την επόμενη χρονιά στην Ναυμαχία της Ναυπάκτου.
Ο Αντόνιο Λορεντάν διορίστηκε Πραίτορας του Αγίου Μάρκου , την ίδια χρονιά ο ίδιος ο Μωάμεθ Β ο Πορθητής επικεφαλής των Οθωμανών προχώρησε σε δεύτερη εκστρατεία στην Σκόδρα, αυτή την φορά την κατέλαβε επιτυχώς την επόμενη χρονιά .
Ο Αντόνιο Λορεντάν πέθανε από ελώδη πυρετό στον πόλεμο της Φερράρα , έγινε πρωταγωνιστής σε πολλά λογοτεχνικά έργα από μεγάλους συγγραφείς όπως ο Μαρίνο Μπαρλέτι.
Οι πηγές περιγράφουν ότι οι άντρες της φρουράς διαμαρτυρήθηκαν στον Αντόνιο ότι πεινούσαν και διψούσαν αλλά εκείνος τους απάντησε : "Άν πεινάτε φάτε την σάρκα μου, αν διψάτε πιείτε το αίμα μου".
Ο Αντόνιο Λορεντάν πρωταγωνιστής στην άμυνα απέκρουσε επιτυχώς τους Οθωμανούς, απέκτησε την φήμη του ήρωα πολέμου και στέφτηκε "Ιππότης του Αγίου Μάρκου".
Το σχίσμα αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης πολιτικής σύγκρουσης που περιλαμβάνει την προσάρτηση της Κριμαίας από τη Ρωσία το 2014 και τη στρατιωτική παρέμβασή της στην Ουκρανία, καθώς και την επιθυμία της Ουκρανίας να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στο ΝΑΤΟ.
Ιδιαίτερα προσβλητικός προς το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως ο Ρώσος πρόεδρος, Βλαντίμιρ Πούτιν, χαρακτηρίζοντάς το ως «τουρκική ενορία», υποστηρίζοντας ότι «θέλει να υποτάξει την ουκρανική Εκκλησία για οικονομικά οφέλη», ενώ ο Μάικ Πομπέο, υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ, δήλωσε στις 10 Ιανουαρίου 2019 ότι η ανακοίνωση της Αυτοκεφαλίας για μια ανεξάρτητη Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας την 6η Ιανουαρίου σηματοδοτεί ένα ιστορικό επίτευγμα, καθώς η Ουκρανία επιδιώκει να καταγράψει το δικό της μέλλον.
Οι αποφάσεις αυτές είχαν ως αποτέλεσμα την αντίδραση της Εκκλησίας της Ρωσίας, η οποία διέκοψε την προσευχητική και ευχαριστιακή κοινωνία με όσους αρχιερείς της Εκκλησίας της Ελλάδος δέχθηκαν ή δεχθούν σε τέτοια κοινωνία εκπροσώπους των ουκρανικών μη κανονικών σχισματικών κοινοτήτων, ενώ δεν δίνει ευλογία για προσκυνηματικές εκδρομές σε επαρχίες που ποιμαίνονται από τους εν λόγω Ιεράρχες, με άμεσο αντίκτυπο και στον θρησκευτικό τουρισμό της Ελλάδος.
Η λίστα με τις πρώτες Ιερές Μητροπόλεις που απαγορεύτηκε να επισκεφτούν τα ρωσικά τουριστικά πρακτορεία περιλαμβάνει την Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών και τις Ιερές Μητροπόλεις Λαγκαδά, Βεροίας, Άρτης, Τρίκκης και Σταγών και την Ιερά Μητρόπολη Δημητριάδος.
Τα μέλη των επιτροπών δογματικών-νομοκανονικών και διορθοδόξων σχέσεων κατέληξαν σε κοινό πόρισμα προς τη Διαρκή Ιερά Σύνοδο, το οποίο τεκμηρίωσε ότι το Οικουμενικό Πατριαρχείο έχει το μοναδικό προνόμιο να εκχωρεί αυτοκεφαλία σε εκκλησιαστικές διοικήσεις.
Την αναγνώριση της νέας εκκλησιαστικής δομής αποφάσισε και η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος στην έκτακτη συνεδρίασή της στις 12 Οκτωβρίου 2019.
Το σχίσμα δημιουργήθηκε μετά την απόφαση της Ιεράς Συνόδου του Οικουμενικού Πατριαρχείου στις 11 Οκτωβρίου 2018, για την παραχώρηση αυτοκεφαλίας στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας και την ανάκληση της νομικής δέσμευσης της επιστολής του 1686 που παραχωρούσε στο Πατριαρχείο Μόσχας τη δικαιοδοσία του στην ιστορική Εκκλησία Κιέβου και πασών των Ρως.
Επίσης, σε ό,τι αφορά τις δύο μη αναγνωρισμένες εκκλησίες, να αποκαταστήσει τους μεν κληρικούς «εν σχίσματι ὄχι διά δογματικούς λόγους, εἰς τόν ἀρχιερατικόν ἤ ἱερατικόν αὐτῶν βαθμόν, τούς δέ πιστούς αὐτῶν εἰς ἐκκλησιαστικήν κοινωνίαν».
Από την άλλη πλευρά, τη σύγκληση πανορθόδοξης – οικουμενικής Συνόδου για το ουκρανικό ζήτημα ζήτησαν με κοινή επιστολή τους οι Μητροπολίτες Κονίτσης Ανδρέας, Πειραιώς Σεραφείμ, Κυθήρων Σεραφείμ και Αιτωλίας και Ακαρνανίας Κοσμάς.
Κατά τη διάρκεια της Πατριαρχικής Θείας Λειτουργίας στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό Αρχαγγέλων στο Ντάχερ του Καΐρου, ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής Θεόδωρος Β' μνημόνευσε για πρώτη φορά τον Μητροπολίτη Κιέβου και Πάσης Ουκρανίας Επιφάνιο ως Προκαθήμενο της Αυτοκέφαλης Εκκλησίας της Ουκρανίας.
Στις 14 Σεπτεμβρίου 2018 το Πατριαρχείο Μόσχας διέκοψε τη συμμετοχή σε επισκοπικές συνελεύσεις, θεολογικές συζητήσεις, πολυμερείς επιτροπές και οποιεσδήποτε άλλες δομές που προεδρεύουν ή συν-προεδρεύουν εκπρόσωποι του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως.