polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Κατά τη διάρκεια της δεύτερης φάσης της σοβιετικής απόσυρσης, το 1989, ο Νατζιμπουλάχ δήλωσε ανοιχτά στον Βαλεντίν Βαρενίκοφ ότι θα έκανε οτιδήποτε για να επιβραδύνει τη σοβιετική αποχώρηση.
Οι ελπίδες τους μετριάστηκαν όταν η κυβέρνηση του Νατζιμπουλάχ έλαβε μέτρα κατάστασης έκτακτης ανάγκης στις 18 Φεβρουαρίου 1989, τέσσερις ημέρες μετά την απόσυρση των σοβιετικών.
700 διανοούμενοι συνελήφθησαν μόνο τον Φεβρουάριο και μέχρι τον Νοέμβριο του 1991 η κυβέρνηση εξακολουθούσε να εποπτεύει και να περιορίζει την ελευθερία του λόγου.
Σύμφωνα με τους σοβιετικούς συμβούλους , ξέσπασε μια έντονη ενδοκομματική συζήτηση ανάμεσα σε εκείνους που υποστήριζαν τον εξισλαμισμό του κόμματος και εκείνους που ήθελαν να υπερασπιστούν τα κέρδη της Εξέγερσης του Σαούρ.
Από την άλλη πλευρά, αρκετά μέλη κήρυξαν αντισοβιετικά συνθήματα, καθώς κατηγορούσαν πως το πρόγραμμα Εθνικής Συμφιλίωσης υποστηρίχθηκε και αναπτύχθηκε από τη Σοβιετική Ένωση.
Ο Νατζιμπουλάχ διαβεβαίωσε τη διακομματική αντιπολίτευση ότι δεν θα παρατήσει τα κέρδη της Εξέγερσης του Σαούρ, αλλά αντίθετα θα τα διαφυλάξει, χωρίς να εγκαταλείψει το μονοπώλιο του ΛΔΚΑ στην εξουσία ή να συνεργαστεί με τους αντιδραστικούς Μουλάδες.
Ο λαός και οι αρχές του Πακιστάν εξακολούθησαν να υποστηρίζουν τους Αφγανούς μουτζαχεντίν, ακόμη και αν αυτό ήταν αντίθετο με τις Συμφωνίες της Γενεύης.
Στην αρχή, οι περισσότεροι παρατηρητές ανέμεναν την άμεση κατάρρευση της κυβέρνησης του Νατζιμπουλάχ και την αντικατάστασή της από ισλαμική φονταμενταλιστική κυβέρνηση.
Σχεδόν αμέσως μετά την απόσυρση των Σοβιετικών, ξέσπασε η μάχη της Τζαλαλαμπάντ ανάμεσα στις αφγανικές κυβερνητικές δυνάμεις και τους μουτζαχεντίν.
Η επίθεση κατά της πόλης άρχισε όταν οι μουτζαχεντίν δωροδόκησαν αρκετούς κυβερνητικούς στρατιωτικούς αξιωματικούς, και από εκεί προσπαθούσαν να καταλάβουν το αεροδρόμιο, αλλά απωθήθηκαν με βαριές απώλειες.
Με την επιδείνωση της κατάστασης στο Αφγανιστάν και τη σοβιετική ηγεσία να αναζητά τρόπους απόσυρσης, ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ ήθελε να οδηγήσει τον Καρμάλ σε παραίτηση από τη θέση του Γενικού Γραμματέα του ΛΔΚΑ.
Ο Γιούρι Αντρόπωφ, ο Μπόρις Πονομάρεφ και ο Ντμίτρι Ουστίνοφ θεωρούσαν ιδανικό τον Νατζιμπουλάχ και οι διαπραγματεύσεις για το ποιος θα διαδεχόταν τον Καρμάλ μπορεί να ξεκίνησαν ήδη από το 1983.
Μια έκθεση της Γενικής Διεύθυνσης του Επιτελείου των Ενόπλων Δυνάμεων της Σοβιετικής Ένωσης υποστήριξε ότι ήταν εθνικιστής Παστούν, κάτι που μπορεί να μείωνε τη δημοτικότητα του καθεστώτος ακόμη περισσότερο.
Οι ένοπλες δυνάμεις των Σοβιετικών προτιμούσαν τον Ασαντουλάχ Σαρβαρί, επικεφαλής της μυστικής αστυνομίας του Αφγανιστάν, τον οποίο θεωρούσαν ως καλύτερο για να ισορροπήσει μεταξύ των Παστούν, των Τατζίκων και των Ουζμπέκων.
Ο Νατζιμπουλάχ διαδέχτηκε τον Καρμάλ ως Γενικό Γραμματέα του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος στις 4 Μαΐου 1986 κατά την 18η συνέλευση του κόμματος, αλλά ο Καρμάλ εξακολούθησε να κατέχει τη θέση του ως Επικεφαλής του Προεδρείου του Επαναστατικού Συμβουλίου.
Κατά τη διάρκεια της θητείας του ως ηγέτη του Αφγανιστάν, οι Σοβιετικοί άρχισαν την απόσυρσή τους από τη χώρα και από το 1989 έως το 1992 η κυβέρνησή του προσπάθησε να επιλύσει τον συνεχιζόμενο εμφύλιο πόλεμο χωρίς σοβιετικά στρατεύματα στο έδαφος της.
Ενώ η άμεση σοβιετική βοήθεια έληξε με την αποχώρηση των σοβιετικών στρατευμάτων, η Σοβιετική Ένωση συνέχισε να υποστηρίζει τον Νατζιμπουλάχ οικονομικά και στρατιωτικά, ενώ το Πακιστάν και οι Ηνωμένες Πολιτείες συνέχισαν να υποστηρίζουν τους μουτζαχεντίν.
Κατά τη διάρκεια της θητείας του, προσπάθησε να ενισχύσει την κυβέρνησή του μέσω των μεταρρυθμίσεων της Εθνικής Συμφιλίωσης, λαμβάνοντας αποστάσεις από τον σοσιαλισμό υπέρ του Αφγανικού εθνικισμού, καταργώντας το μονοκομματικό κράτος και αφήνοντας τους μη κομμουνιστές να ενταχθούν στην κυβέρνηση.
Έμεινε ανοιχτός σε διάλογο με τους μουτζαχεντίν και άλλες ομάδες, έκανε το Ισλάμ επίσημη θρησκεία και κάλεσε τους εξόριστους επιχειρηματίες να ανακτήσουν και πάλι τις περιουσίες τους.
Αυτές οι αλλαγές, σε συνδυασμό με άλλες, δεν κατάφεραν να προσδώσουν στον Νατζιμπουλάχ οποιαδήποτε σημαντική υποστήριξη λόγω του ρόλου του στην Υπηρεσία Πληροφοριών.
Όπως αποδείχθηκε αργότερα, ο Νατζιμπουλάχ ήταν πολύ αποτελεσματικός και κατά τη διάρκεια της θητείας του ως επικεφαλής της Υπηρεσίας Πληροφοριών, χιλιάδες συνελήφθησαν, βασανίστηκαν και εκτελέστηκαν.
Κατά την άνοδό του στην εξουσία, αρκετοί Αφγανοί πολιτικοί δεν επιθυμούσαν τον Νατζιμπουλάχ ως διάδοχο του Μπαμπράκ Καρμάλ λόγω του γεγονότος ότι ήταν γνωστός για την εκμετάλλευση των δυνάμεών του προς όφελός του.
Δεν βοήθησε ούτε ότι, κατά τη διάρκεια της θητείας του ως επικεφαλής της Υπηρεσίας Πληροφοριών, το Πουλ-ι-Τσαρκί είχε γίνει καταφύγιο για πολλούς πολιτικούς του Χαλκ.
Ένα άλλο πρόβλημα ήταν ότι ο Νατζιμπουλάχ επέτρεψε τις καταχρήσεις, τις κλοπές, τη δωροδοκία και τη διαφθορά σε κλίμακα που δεν είχε φανεί προηγουμένως.
Όπως φάνηκε αργότερα από τη μάχη για την εξουσία που είχε με τον Καρμάλ αφού έγινε Γενικός Γραμματέας του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος, παρά το γεγονός ότι ο Νατζιμπουλάχ ήταν επικεφαλής της Υπηρεσίας Πληροφοριών για πέντε χρόνια, ο Καρμάλ είχε ακόμα μεγάλη υποστήριξη στο κόμμα.
Στις 15 Μαΐου, ο Νατζιμπουλάχ ανακοίνωσε την ίδρυση συλλογικής ηγεσίας, η οποία καθοδηγούταν από τον εαυτό του ως επικεφαλής του κόμματος, τον Καρμάλ ως αρχηγό του κράτους και τον Σουλτάν Αλί Κεστμάντ ως Πρόεδρο του Υπουργικού Συμβουλίου.
Όταν ο Νατζιμπουλάχ ανέλαβε το αξίωμα του Γενικού Γραμματέα του ΛΔΚΑ, ο Καρμάλ διέθετε ακόμα αρκετή υποστήριξη στο κόμμα για να επικρατήσει του Νατζιμπουλάχ.
Ο Καρμάλ διέδιδε φήμες ότι η διοίκηση του Νατζιμπουλάχ ήταν κάτι περισσότερο από ένα διάλειμμα και ότι σύντομα θα ο ίδιος θα επανερχόταν και πάλι στη γενική γραμματεία.
Η σοβιετική ηγεσία ήθελε να αποσύρει τον Καρμάλ από την πολιτική, αλλά όταν ο Νατζιμπουλάχ άρχισε να διαμαρτύρεται ότι τα σχέδιά του για εθνική συμφιλίωση παρεμποδιζόταν, το σοβιετικό Πολιτικό Γραφείο αποφάσισε να απομακρύνει τον Καρμάλ.
Αυτή η πρόταση υποστηρίχθηκε από τον Αντρέι Γκρόμικο, τον Γιούλι Βορόντσοφ, τον Έντβαρντ Σεβαρντνάτζε, τον Ανατόλι Ντόμπρινιν και τον Βίκτορ Τσέμπρικοφ.
Μια συνεδρίαση του ΛΔΚΑ τον Νοέμβριο απάλλαξε τον Καρμάλ από την προεδρία του Επαναστατικού Συμβουλίου και τον έστειλε εξόριστο στη Μόσχα, όπου του δόθηκε κρατικό διαμέρισμα και ντάτσα .
Διάδοχός του στη θέση του προέδρου του Επαναστατικού Συμβουλίου αναδείχθηκε ο Χατζί Μοχαμάντ Τσαμκανί, ο οποίος δεν ήταν μέλος του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος του Αφγανιστάν.
Κατά τη διάρκεια των τελευταίων ετών του Μπαμπράκ Καρμάλ και κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Νατζιμπουλάχ, το Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα προσπάθησε να βελτιώσει τη σχέση του με τους μουσουλμάνους, μετακινούμενο ή προσποιούμενο τη μετακίνηση προς το πολιτικό κέντρο.
Αυτά τα μέτρα δεν συνέβαλαν σε καμία αξιοσημείωτη αύξηση της υποστήριξης προς την κυβέρνηση, επειδή οι μουτζαχεντίν είχαν ισχυρότερη νομιμότητα για να προστατεύσουν το Ισλάμ παρά η κυβέρνηση.
Οι ισλαμικές αρχές ενσωματώθηκαν στο Σύνταγμα του 1987, για παράδειγμα, το Άρθρο 2 του Συντάγματος ανέφερε ότι το Ισλάμ ήταν η κρατική θρησκεία και το Άρθρο 73 ανέφερε ότι ο αρχηγός του κράτους θα έπρεπε να γεννηθεί σε μουσουλμανική αφγανική οικογένεια.
Κατά τη διάρκεια της θητείας του Νατζιμπουλάχ ως επικεφαλής της Υπηρεσίας Πληροφοριών, αυτή έγινε ένα από τα πιο βίαια αποτελεσματικά κυβερνητικά όργανα.
Εξαιτίας αυτού, συγκέντρωσε την προσοχή αρκετών κορυφαίων Σοβιετικών αξιωματούχων, όπως ο Γιούρι Αντρόπωφ, ο Ντμίτρι Ουστίνοφ και ο Μπόρις Πονομάρεφ.
Το 1985 ο Νατζιμπουλάχ παραιτήθηκε από τη θέση του επικεφαλής ασφαλείας της χώρας για να επικεντρωθεί στην πολιτική του ΛΔΚΑ μιας και είχε διοριστεί στη Γραμματεία του ΛΔΚΑ.
Ο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, ο τελευταίος Σοβιετικός ηγέτης, κατάφερε να πείσει τον Καρμάλ να παραιτηθεί από τη θέση του Γενικού Γραμματέα του ΛΔΚΑ το 1986 ώστε να τον αντικαταστήσει με τον Νατζιμπουλάχ.
Για αρκετούς μήνες ο Νατζιμπουλάχ βρισκόταν εν μέσω μιας πάλης εξουσίας με τον Καρμάλ, ο οποίος εξακολουθούσε να κατέχει τη θέση του Προέδρου του Επαναστατικού Συμβουλίου.
Ο Νατζιμπουλάχ κατηγόρησε τον Καρμάλ ότι προσπάθησε να διαλύσει την πολιτική του για Εθνική Συμφιλίωση, η οποία ήταν μια σειρά προσπαθειών του Νατζιμπουλάχ να τερματίσει τη διαμάχη.
Το Πενταετές Σχέδιο Οικονομικής και Κοινωνικής Ανάπτυξης, το οποίο θεσπίστηκε τον Ιανουάριο του 1986, συνεχίστηκε μέχρι τον Μάρτιο του 1992, ένα μήνα πριν από την πτώση της κυβέρνησης.
Σύμφωνα με το σχέδιο, η οικονομία, η οποία αναπτυσσόταν με ρυθμό κάτω από 2% ετησίως μέχρι το 1985, θα αναπτυσσόταν κατά 25% σύμφωνα με το σχέδιο.
Όπως αναμενόταν, κανένας από αυτούς τους στόχους δεν εκπληρώθηκε και το 2% της ετήσιας ανάπτυξης που ήταν ο κανόνας πριν το σχέδιο συνέχισε κατά τη διακυβέρνηση του Νατζιμπουλάχ.
Στα τέλη του 1986, ο Νατζιμπουλάχ ζήτησε εξαμηνιαία κατάπαυση του πυρός και συνομιλίες μεταξύ των διαφόρων δυνάμεων της αντιπολίτευσης, μιας και αυτό ήταν μέρος της πολιτικής Εθνικής Συμφιλίωσης του.
Με πολλούς τρόπους, η Εθνική Συμφιλίωση οδήγησε σε έναν αυξανόμενο αριθμό κατοίκων στις πόλεις που χρησιμοποιήθηκαν για την στήριξη της διακυβέρνησής του και τη σταθεροποίηση των αφγανικών αμυντικών δυνάμεων.
Μετά την Εξέγερση του Σαούρ και την εγκαθίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας του Αφγανιστάν, ο Νατζιμπουλάχ υπήρξε γραφειοκράτης ο οποίος κρατούσε χαμηλό προφίλ: απεστάλη εξόριστος ως πρεσβευτής στο Ιράν κατά την ανάληψη της εξουσίας από τον Χαφιζουλάχ Αμίν.
Επέστρεψε στο Αφγανιστάν μετά από τη σοβιετική παρέμβαση η οποία ανέτρεψε τον Αμίν και όρισε τον Μπαμπράκ Καρμάλ ως αρχηγό του κράτους, του κόμματος και της κυβέρνησης.
Μετά από μια αποτυχημένη απόπειρα να διαφύγει στην Ινδία, ο Νατζιμπουλάχ παρέμεινε στην Καμπούλ και διέμεινε στα κεντρικά γραφεία των Ηνωμένων Εθνών μέχρι το 1996, όταν το κίνημα των Ταλιμπάν κατέλαβε την Καμπούλ.
Οι Ταλιμπάν απήγαγαν τον Νατζιμπουλάχ και τον αδελφό του από την επιμέλεια του ΟΗΕ τις πρώτες πρωινές ώρες της 27ης Σεπτεμβρίου, βασάνισαν αμφότερους και κρέμασαν τα σώματά τους σε ένα φανάρι την επόμενη μέρα.
Ωστόσο, στον 21ο αιώνα, η κοινή γνώμη άλλαξε στάση και πλέον θεωρείται ισχυρός και πατριωτικός ηγέτης εντός ενός «κανονικού» καθεστώτος εν συγκρίσει με τους προκατόχους του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος και το χάος που ακολούθησε μετά την απομάκρυνσή του.
Η σοβιετική στρατιωτική βοήθεια συνεχίστηκε μετά την απόσυρσή των στρατευμάτων και δόθηκαν στην κυβέρνηση μεγάλες ποσότητες τροφίμων, καυσίμων, πυρομαχικών και στρατιωτικού εξοπλισμού.
Αυτά τα νέα ανεξάρτητα κράτη δεν είχαν καμία επιθυμία να δουν το Αφγανιστάν να κυβερνάται από θρησκευτικούς φονταμενταλιστές και έδωσαν στο Αφγανιστάν 6 εκατομμύρια βαρέλια πετρελαίου και 500.000 τόνους σιταριού για τον χειμώνα.
Σπούδασε στο Λύκειο Χαμπιμπιά στην Καμπούλ, τη Σχολή Σαιντ Τζόζεφς στην πόλη Μπαραμούλα της Ινδίας και το Πανεπιστήμιο της Καμπούλ, από όπου αποφοίτησε με διδακτορικό στην ιατρική το 1975.
Ωστόσο, η συνιστώσα Χαλκ του ΛΔΚΑ υπερίσχυσε επί του Παρτσάμ, και μετά από σύντομο χρονικό διάστημα ως πρέσβης στο Ιράν, απολύθηκε από την κυβέρνηση και εξορίστηκε στην Ευρώπη.
Ο σκληροπυρηνικός του Χαλκ, Σαχναβάζ Τανάι προσπάθησε να ανατρέψει τον Νατζιμπουλάχ σε μια αποτυχημένη απόπειρα πραξικοπήματος τον Μάρτιο του 1990.
Το επώνυμό του, που στα λατινικά σημαίνει ανιψιός, το έλαβε από τη σύζυγό του, καθώς οι κύριες πηγές την αναφέρουν ως ανιψιά τού Λέοντος Α τού Θρακός Αυτοκράτορα τού Ανατολικού Ρωμαϊκού Κράτους και της συζύγου του Βηρίνας.
Η λέξη σημαίνει και εγγονή ή στενή συγγενής, αλλά συνήθως η σύζυγος τού Ιουλίου θεωρείται ανιψιά· πιο πιθανά είναι συγγενής εξ αίματος με τη Βηρίνα μάλλον παρά με τον Λέοντα Α.
Αυτό διότι ο ιστορικός Μάλχος αναφέρει τη φράση "η Βηρίνα ακολούθησε εσπεσμένα αυτό, δίνοντας χέρι βοήθειας στη σύζυγο τού Νέπωτα, την συγγενή της".
Το ίδιο διάστημα, οι κόρες της Βηρίνας, η Αριάδνη και η Λεοντία παντρεύτηκαν τον Ζήνωνα και τον Μαρκιανό, τους μετέπειτα Αυτοκράτορα και σφετεριστή Αυτοκράτορα αντίστοιχα.
Οι γάμοι με μέλη της Αυτοκρατορικής οικογένειας ήταν μία πράξη με πολλά πλεονεκτήματα· ο γάμος με μία κόρη Αυτοκράτορα, έδινε ελπίδες στον γαμπρό να περιβληθεί την πορφύρα.
Μόλις κάποιος γινόταν Αυτοκράτορας, αυτός και η σύζυγός του προωθούσαν τους συγγενείς τους σε υψηλά αξιώματα και τους προωθούσαν να παντρευτούν άτομα με λαμπρή καταγωγή.
Η Ουρράκα έμεινε επίσης δυσαρεστημένη έντονα από την εκτέλεση ενός πιστού στρατιώτη της στην Γαλικία και γνώριζε από πρώτο χέρι ότι όλη η εχθρότητα της αριστοκρατίας για τον δεύτερο γάμο θα έβγαινε τελικά σε βάρος της.
Η μεγάλη διάσταση στις σχέσεις της Ουρράκας και του Αλφόνσου Α οδήγησε σε πόλεμο ανάμεσα στο βασίλειο της Καστίλης - Λεόν και το βασίλειο της Αραγωνίας.
Ο Αλφόνσος Α της Αραγωνίας συμμάχησε με τον Ερρίκο της Πορτογαλίας και νίκησαν τα στρατεύματα της Καστίλης στην μάχη της Καντεσπίνα στην οποία έπεσε ο ερωμένος της βασίλισσας Γκόμεθ Γκονζάλεθ.
Η Ουρράκα τον αντικατέστησε σε όλα τα αξιώματα με τον Πέδρο Γκονζάλεθ ντε Λάρα με τον οποίο έκανε δυο παιδιά : την Ελβίρα Πέρεθ ντε Λάρα που παντρεύτηκε δυο φορές και τον Πέδρο Φρουαλάθ ντε Τράμπα .
Η Ουρράκα ανέκτησε το Βασίλειο των Αστουριών, το Βασίλειο του Λεόν και την Γαλικία ενώ ο Αλφόνσος ανέκτησε ένα σημαντικό μέρος από το βασίλειο της Καστίλης που κυριαρχούσε η πρώην σύζυγος του.
Ο νέος γάμος της Ουρράκας έφερε πολλές εξεγέρσεις στην Γαλικία, οι ευγενείς ήρθαν σε σύγκρουση με την ετεροθαλή αδελφή της Θηρεσία, κόμισσα της Πορτογαλίας και τον σύζυγο της Ερρίκο κόμη της Πορτογαλίας.
Το βασιλικό ζεύγος υπέγραψε συνθήκη με την οποία ο ένας αποκτούσε κυριαρχία στο βασίλειο του άλλου, σε περίπτωση που δεν έκαναν παιδιά ο ένας σύζυγος θα κληρονομούσε τον άλλο που θα πέθαινε πρώτος.
Η αριστοκρατία της Γαλικίας χωρίστηκε σε δυο στρατόπεδα : το πρώτο με αρχηγό τον Ντιέγο Γκελμίρεθ, αρχιεπίσκοπο του Σαντιάγο ντε Κομποστέλα που υποστήριζε τον Αλφόνσο ως διάδοχο της Ουρράκας, ενώ το δεύτερο υποστήριζε την ανεξαρτησία της Γαλικίας από τον Αλφόνσο.
Ο κόμης της Τράμπας ξεκίνησε εξέγερση στην Γαλικία για να υποστηρίξει τα κληρονομικά δικαιώματα του Αλφόνσου Ραϋμούνδεθ, ο Αλφόνσος Α κινήθηκε με τον στρατό του και νίκησε τους επαναστάτες στο κάστρο του Μοντερρόσο .
Οι ευγενείς ζήτησαν από τον πατέρα της να την παντρέψει ξανά για να την αναγνωρίσουν, έκαναν πολλές προτάσεις όπως ο Γκόμεθ Γκονζάλεθ ή ο Πέδρο Γκονζάλεθ ντε Λάρα.
Ο Αλφόνσος ΣΤ σκέφτηκε ότι ένας ανεπιθύμητος δεύτερος γάμος θα δημιουργούσε μεγαλύτερες εχθρότητες, αποφάσισε να παντρέψει την Ουρράκα με τον Αλφόνσο τον Μαχητή κάτι που οδήγησε στην ένωση του Βασιλείου της Καστίλης και του Λεόν με το Βασίλειο της Αραγωνίας.
Οι ευγενείς σύμφωνα με την Μπέρναρντ Ράιλι δεν ήθελαν τον γάμο επειδή φοβόντουσαν τις εξουσίες του Αλφόνσου του Μαχητή και το ενδεχόμενο να ενσωματώσει την Καστίλη στο Βασίλειο της Αραγωνίας.
Ο Ερρίκος της Βουργουνδίας δήλωσε στην Ουρράκα την στήριξη του και η ίδια τέλεσε τον γάμο της στο κάστρο Μονθόν ντε Κάμπος με κουμπάρο τον φύλακα του κάστρου Πέδρο Ανσούρεθ.
Η θέση της Ουρράκας σαν διάδοχος οδήγησε τον πατέρα της στην απόφαση να την παντρέψει με άντρα που θα μπορούσε να του εξασφαλίσει κατάλληλες συμμαχίες πέρα από τα Πυρηναία, επέλεξε τον Ραϋμόνδο της Βουργουνδίας.
Η συγγραφέας Μπέρναρντ Ράιλι σημειώνει ότι ο αρραβώνας της έγινε όταν ήταν η ίδια οκτώ ετών αλλά ο γάμος της δεν έγινε πριν τα 13 της αφού στο μεταξύ ήταν υπό κηδεμονία.
Η Ουρράκα γέννησε στην συνέχεια την Σάντσα Ραϋμύνδεθ και τον Αλφόνσο Ραϋμούνδεθ που θα γίνει ο μετέπειτα Αλφόνσος Ζ του Λεόν και της Καστίλης, ο Ραϋμόνδος πέθανε και η Ουρράκα έμεινε χήρα με δυο μικρά παιδιά.
Ο μικρότερος ετεροθαλής αδελφός της και διάδοχος του πατέρα της, Σάντσο Αλφόνσεθ, έπεσε στην "μάχη του Ουκλές" , ο πατέρας της ένωσε τα βασίλεια της Καστίλης και του Τολέδο και την ανακήρυξε διάδοχο.
Η Ουρράκα του Λεόν ή Ουρράκα η Τολμηρή ήταν Βασίλισσα της Καστίλης, του Λεόν και της Γαλικίας και διεκδίκησε τον αυτοκρατορικό τίτλο σαν βασίλισσα ολόκληρης της Ιβηρικής και ολόκληρης της Γαλικίας.
Το Φρούριο του Αζόφ είναι ένα οχυρωμένο συγκρότημα στο Αζόφ της περιφέρειας Ροστόφ στη Ρωσία, με θέα στον Ποταμό Ντον και στο Λιμάνι του Αζόφ στα βόρεια.
Την 13η Ιουλίου 1700 στην Κωνσταντινούπολη, κατόπιν μιας σειράς συγκρούσεων, υπογράφηκε μια συνθήκη ειρήνης μεταξύ του Βασιλείου της Ρωσίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο Ρώσος τσάρος Μιχαήλ Α' και το ζέμσκι σομπόρ αρνήθηκαν την προσφορά φοβούμενοι ότι ίσως προκαλέσει τον επόμενο Ρωσοτουρκικό πόλεμο για τον οποίον η Ρωσία δεν ήταν έτοιμη.
Η κύρια αιτία αυτής της εξέγερσης ήταν η εχθρότητα του λαού απέναντι στον βασιλιά Ερρίκο Γ ', που τον υποπτεύονταν ότι ήθελε να ορίσει ως διάδοχό του, καθώς ο ίδιος δεν είχε απογόνους, τον Ερρίκο της Ναβάρας , που ήταν Προτεστάντης.
Ακόμη χειρότερα για τους Καθολικούς, μετά τη νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου το 1572 ο βασιλιάς είχε υιοθετήσει μια πολιτική κατευνασμού απέναντι στους Ουγενότους.
Με την «Ειρήνη του αδελφού του Βασιλέα» οι Ουγενότοι αποκτούσαν οχυρά ασφαλείας, θρησκευτική ελευθερία και δικαίωμα να προσλαμβάνονται σε δημόσιες θέσεις.
Η Καθολική Ένωση, που εκπροσωπούσε τον φανατικό και αδιάλλακτο καθολικισμό και ο επικεφαλής της δούκα του Γκιζ, που διεκδικούσε την εξουσία, διαφωνούσαν με αυτή την πολιτική.
Κατά την διάρκεια της θρησκευτικής μεταρρύθμισης του 16ου αιώνα στην Ευρώπη, η αντιπαράθεση μεταξύ Ουγενότων και Καθολικών οδήγησε σε έναν αιματηρό εμφύλιο πόλεμο.
Οι πρώτες διώξεις εναντίον εκείνων που ασπάστηκαν τις νέες ιδέες ξεκίνησαν τη δεκαετία του 1520, σημειώθηκαν πολλές εσωτερικές ταραχές και κλονίστηκε η δύναμη της βασιλείας καθώς Καθολικοί και Ουγενότοι διαμάχονταν για την μεγαλύτερη επιρροή στην κυβέρνηση.
Από το 1562 ως το 1598 έγιναν οκτώ πόλεμοι, μαζικές εκδιώξεις και σφαγές Ουγενότων, γεγονότα που διαίρεσαν τη Γαλλία και την έφθασαν στο χείλος της καταστροφής.
Καθώς, αφενός ο βασιλιάς παραβίασε ένα προνόμιο της πόλης του Παρισιού, σύμφωνα με το οποίο κανένα ξένο στράτευμα δεν είχε το δικαίωμα να παραμείνει στο Παρίσι και αφετέρου οι Παριζιάνοι φοβήθηκαν ότι θα συλληφθούν οι καθολικοί ηγέτες, ο λαός εξεγέρθηκε.
Κατά τα μέσα της ημέρας, καθώς πληροφορήθηκε για προετοιμασίες που γίνονταν στο μέγαρο των Γκιζ στην οδό Σαιντ-Αντουάν και στην πλατεία Μωμπέρ, ο βασιλιάς διέταξε να καταληφθούν αυτά τα σημεία, αλλά ήταν πολύ αργά γιατί είχαν ήδη καταληφθεί από τους εξεγερμένους.
Στις 9 Μαΐου 1588, παρά την απαγόρευση του βασιλιά, ο Ερρίκος Α δούκας του Γκιζ έφθασε στο Παρίσι, πήγε στο Λούβρο και πέρασε μέσα από τους Γάλλους φρουρούς.
Το αποτέλεσμα αυτής της συνάντησης του βασιλιά με το δούκα δεν ήταν ευνοϊκό για την ειρήνη, δεδομένου ότι το πρωί της 12ης Μαΐου, είδαν τον κυβερνήτη του Παρισιού Φραγκίσκο ντ’ να βάζει από την πύλη του Σαιν-Ονορέ τη γαλλική φρουρά και επί πλέον 4.000 Ελβετούς φρουρούς.
Ο δούκας του Γκιζ, στη συνέχεια, κύριος της κατάστασης, βγήκε έφιππος από το μέγαρό του, με ένα απλό ραβδί στο χέρι, ηρέμησε ως δια μαγείας την εξέγερση και οδήγησε τους φρουρούς πίσω στο Λούβρο, αλλά σε διακεκομμένες σειρές, χωρίς κράνος και με τα όπλα τους ανεστραμένα.
Η ημέρα των οδοφραγμάτων αναφέρεται στη λαϊκή εξέγερση που ξέσπασε στο Παρίσι στις 12 Μαΐου 1588, κατά τη διάρκεια των Θρησκευτικών πολέμων που δίχασαν τη Γαλλία κατά τον 16ο αιώνα.
Επίσης, από τον Αύγουστο του 2006, με την εισαγωγή της τρίτης γενιάς των και , διατίθεται και στα δύο μοντέλα και μια εκδοχή με μακρύτερο μεταξόνιο, γνωστή ως στο πρώτο, με συνολικό μήκος αμαξώματος άνω των 5,60 μέτρων.
Ειδικότερα το ανταγωνίζεται την εκδοχή της με μακρύτερο μεταξόνιο, την , η οποία μπήκε για πρώτη φορά στην παραγωγή τον Δεκέμβριο του 2002 και έφτασε στην αγορά των ΗΠΑ τον Ιανουάριο του 2003 .
Σύμφωνα μάλιστα με μια σχετική μελέτη του . που έγινε το 2016, το κατέλαβε την 1η θέση στον κατάλογο με τα 6 κορυφαία σε οδική μακροβιότητα μοντέλα πολυτελείας, καθώς το 2,0% των είχαν ξεπεράσει τις 200 χιλιάδες μίλια, δηλαδή τις 322 χιλιάδες χιλιόμετρα.
Για την ιστορία, η έρευνα αυτή έγινε σε ένα δείγμα 12 εκατομμυρίων οχημάτων από τη σεζόν του 1981 έως το 2015, ενώ στο σύνολο όλων των μοντέλων, το φθηνότερο δίδυμο κατέλαβε την 4η θέση στον κατάλογο με τα 10 κορυφαία σε οδική μακροβιότητα οχήματα, καθώς το 5,0% των είχαν ξεπεράσει τις 200 χιλιάδες μίλια.
Διαχρονικά, όλες οι γενιές του μοιράζονται το τεχνολογικό τους υπόβαθρο με τις αντίστοιχες γενιές του , η πρώτη γενιά του οποίου μπήκε στην παραγωγή στις 22 Ιουλίου 1996, σχεδόν δέκα μήνες πριν το αρχικό .
Επίσης, λόγω της στενής συγγένειας με το , όλες οι γενιές του διαχρονικά βασίζονται σε πλαίσιο τύπου σκάλας, κοινώς «χτιστό» πάνω σε πλατφόρμα (αντί για αυτοφερόμενο πλαίσιο, όπως ονομάζεται όταν είναι ενιαίο δομικό σύνολο), και όλες φέρουν αποκλειστικά κινητήρες βενζίνης.
Μολονότι ακόμα και το δεν είναι το μεγαλύτερο σε μήκος αυτοκίνητο στη συνολική ιστορία της , ωστόσο όλα τα συνολικά κατέχουν τον άτυπο τίτλο του μεγαλύτερου σε βάρος μοντέλου που έχει κατασκευάσει ποτέ η εταιρεία.
Διαχρονικά, επίσης, είναι το μοντέλο με τον μέγιστο χώρο αποσκευών στην παλέτα της , ενώ η πρώτη γενιά του ήταν και το πρώτο χρονολογικά μοντέλο της εταιρείας (με εξαίρεση κάποιες ειδικές μετατροπές άλλων μοντέλων της σε εκδοχές λιμουζίνας) με σαλόνι για πάνω από 6 επιβάτες.
Στις 14 Ιανουαρίου 2018, το τέταρτης γενιάς, λίγο μετά την έναρξη των πωλήσεών του, κέρδισε το βραβείο « » στο Διεθνές Σαλόνι Αυτοκινήτου του Ντιτρόιτ, που διήρκησε από τις 14 έως τις 28 Ιανουαρίου 2018.
Έγινε έτσι το πρώτο στην ιστορία μοντέλο της που κέρδισε βραβείο σε αυτό το Σαλόνι, καθώς επίσης και το πρώτο Αμερικανικό πολυτελείας που κέρδισε το σχετικό βραβείο σε αυτή την κατηγορία.
Το 3 κυκλοφόρησε το Σεπτέμβριο του 2003 στο Σαλόνι Αυτοκινήτου της Φρανκφούρτης , μοιραζόμενο την πίσω ανάρτηση του με το 46 330 και χρησιμοποιώντας αυτόματο σύστημα τετρακίνησης που διατίθεται στο εμπόριο ως .
Όλα τα μοντέλα 3 διαθέτουν το σύστημα μετάδοσης κίνησης όλων των τροχών της , με μια προκαθορισμένη ροπή 40:60 μεταξύ του μπροστινού και του πίσω άξονα και την ικανότητα να κατευθύνει όλη τη ροπή προς τον κάθε άξονα.
Το σύστημα χρησιμοποίησε έναν ηλεκτρονικά ελεγχόμενο συμπλέκτη πολλαπλών πινακίδων για να επιτρέψει την απείρως ρυθμιζόμενη και πλήρως μεταβλητή κατανομή ροπής από εμπρός προς τα πίσω με την ικανότητα μέχρι και 100 τοις εκατό της ροπής του κινητήρα να πηγαίνει σε κάθε άξονα.
Η τρίτη γενιά της 3 κατασκευάζεται επίσης και στο εργοστάσιο της Νότιας Αφρικής, μια εγκατάσταση που πρόσφατα υπέστη σημαντική αναβάθμιση για να προετοιμαστεί για την παραγωγή του 3.
Με βάση την πλατφόρμα της Σειράς 3 και τώρα στην τρίτη της γενιά, η κυκλοφορεί το ως , το οποίο λειτουργεί σαν βασική περιγραφή της εταιρείας για ολόκληρη τη Σειρά .
Ως πρόδρομος για το 3, η το 2003 παρουσίασε το πρωτότυπο μοντέλο στο του Ντιτρόιτ με την πλατφόρμα της σειράς 3 και ένα σταθερό καμπριολέ αμάξωμα με ενισχυμένες διαμήκεις ράγες που συνδέουν τις κολόνες Α στο πίσω μέρος του αυτοκινήτου και στις δύο πλευρές, εξαλείφοντας τους στύλους Β ή .
Γιος του ήταν ο Αρχέλαος από την εταίρα Γλαφύρα, διάσημη για την ομορφιά και τη γοητεία της· αυτή μετά το τέλος τού ανδρός της έγινε ερωμένη τού Μάρκου Αντωνίου.
Αντώνιος ηττήθηκε από τον Οκταβιανό, ο Αρχέλαος έγινε σύμμαχος τού Οκταβιανού, ο οποίος τού πρόσθεσε περιοχές της Κιλικίας και τη Μικρά Αρμενία.
Η Καππαδοκία έγινε ρωμαϊκή επαρχία, τα μέρη της Κιλικίας που είχε δόθηκαν στον γιο του και η Μικρά Αρμενία στον προγονό του Αρταξία Γ, γιο της Πυθοδωρίδας από προηγούμενο γάμο της.
Η Γλαφύρα ήταν υπερήφανη για την Ελληνική και βασιλική καταγωγή της στην Αυλή του Ηρώδη και η κόρη τού Ηρώδη, η Σαλώμη, κατηγόρησε αυτήν και τον Αλέξανδρο για συνωμοσία.
Ο Σύλλας τον κάλεσε στη Ρώμη και τού πρότεινε να γίνει φίλος της· πράγματι ο Αρχέλαος βοήθησε τους Ρωμαίους στον Β και Γ Μιθριδατικό Πόλεμο.
Οι φιννοουγγρικοί λαοί είναι μια ομάδα λαών που ζει σε περιοχές της Βορειοανατολικής Ευρώπης, της Βόρειας Ασίας και της Λεκάνης των Καρπαθίων και μιλούν φιννοουγγρικές γλώσσες.
Η παραδοσιακή περιοχή των αυτοχθόνων Σάαμι είναι το βόρειο τμήμα της Σκανδιναβοφινλανδικής χερσονήσου και η Χερσόνησος της Κόλα στη Βορειοδυτική Ρωσία.
Στο χωριό υπάρχει μικρό λιμανάκι για τα καΪκια, τα οποία εκτελούν συνεχή δρομολόγια καθώς και αμμώδης παραλία όπου πίσω της είναι ταβέρνες, εστιατόρια και καφετέριες.
Σύμφωνα με μια μελέτη που διεξήχθη από το Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης, οι αλατούχες ιαματικές πηγές μεταλλικού νερού της Ικαρίας περιέχουν τη μεγαλύτερη συγκέντρωση ραδονίου στην Ελλάδα και είναι επίσης μεταξύ των πιο ραδιενεργών πηγών του κόσμου.
Η Μαρία Πετραλίφαινα παντρεύτηκε τον Θεόδωρο Κομνηνό Δούκα την εποχή που ο Θεόδωρος ζούσε στην αυλή του ιδρυτή της Αυτοκρατορίας της Νίκαιας Θεόδωρου Α Λάσκαρη.