polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ο δήμος ξεκίνησε ένα γλωσσικό σχέδιο μέσω του προγράμματος ' στις 26 Νοεμβρίου 2008 για την αναβίωση της διδασκαλίας και της χρήσης των βρετονικών, της ιστορικής κελτικής γλώσσας της περιοχής.
Η κοινότητα Λοκμαριακέ βρίσκεται στη δυτική άκρη του κόλπου Μορμπιάν, στο νομό Μορμπιάν στη Βρετάνη και έχει πολλές παραλίες που βλέπουν στον Ατλαντικό Ωκεανό και τον κόλπο Κιμπερόν.
Όπως ο Αρμένιος αρχιτέκτοντας Τοντοσάκ δηλώνει: «Εγώ, ο Τοντοσάκ, ο οικοδόμος αυτής της ιερής εκκλησίας» σε μία Αρμενική επιγραφή στη νότια πρόσοψη.
Έως το 1991 εργαζόταν ως ιδιωτικός υπάλληλος και ως υπάλληλος της Αρχής Τηλεπικοινωνιών Κύπρου στη θέση του προϊσταμένου Διοικητικών και Εμπορικών Υπηρεσιών .
Το 2013, ο ντελ Σολάρ συμμετείχε στην ταινία από τον Χαβιέρ Φουέντες Λεόν, όπου ήταν συντελεστής με τους Κολομβιανούς ηθοποιούς Άντζι Σεπέντα και Αντρές Πάρα .
Υπήρξε υπουργός Πολιτισμού του Περού από τις 5 Δεκεμβρίου 2016 έως τις 27 Δεκεμβρίου 2017 υπό τον πρόεδρο Πέδρο Πάμπλο Κουτσίνσκι και παραιτήθηκε σε ένδειξη διαμαρτυρίας για την απονομή χάριτος από τον Κουτσίνσκι στον πρώην προέδρο Αλμπέρτο Φουτζιμόρι.
Ολοκλήρωσε μεταπτυχιακό δίπλωμα στις Διεθνείς Σχέσεις στη Σχολή Ιδιωτικών και Δημόσιων Υποθέσεων του με ειδίκευση στην επικοινωνία και τη διαπολιτισμική διαπραγμάτευση .
Μετά τη διάλυση του Κογκρέσου, που θεωρήθηκε αντισυνταγματική, υπέβαλε την παραίτησή του από την πρωθυπουργία στις 30 Σεπτεμβρίου 2019 και αντικαταστάθηκε αυθημερόν από τον Βισέντε Σεμπάγιος.
Σπούδασε ηθοποιία στο εργαστήριο του Αλμπέρτο Ισόλα, ξεκινώντας αργότερα μια καριέρα στο θέατρο, η οποία συμπεριέλαβε έργα όπως , , , , και , μετά από τα οποία ταξίδεψε στην Κολομβία να συνεχίσει την καριέρα του.
Αμπντιραχμάν Αμπντί Οσμάν, Σομαλός πολιτικός, υπουργός Εμπορίου και Βιομηχανίας και δήμαρχος της Μογκαντίσου , έπειτα από τραυματισμό σε βομβιστική επίθεση.
Ανεμαρίε Χούμπερ-Χοτς, 70, Ελβετίδα πολιτικός, Ομοσπονδιακή Καγκελάριος και πρόεδρος του Ελβετικού Ερυθρού Σταυρού , από έμφραγμα του μυοκαρδίου.
Φελίτσε Τζιμόντι, 76, Ιταλός ποδηλάτης, νικητής του Γύρου της Γαλλίας , Ισπανίας και του Γύρου της Ιταλίας , παγκόσμιος πρωταθλητής ποδηλασίας δρόμου .
Βλάσης Γωγούσης, 90, Έλληνας ιατρός-παθολόγος, διδάκτωρ στην Ιατρική Σχολή του ΑΠΘ, εκδότης του πρώτου βιβλίου με θέμα τα ναρκωτικά στην Ελλάδα.
Κώστας Αρβανίτης, ψαράς, ο οποίος έσωσε 70 ανθρώπους, που ήταν στη θάλασσα και καλούσαν για βοήθεια μετά την πυρκαγιά στο Μάτι το 2018, αδερφός της τραγουδίστριας Σοφίας Αρβανίτη.
Αλεξάντρα Στρελτσένκο, 82, Ρωσίδα λαϊκή τραγουδίστρια, Λαϊκή Καλλιτέχνης της Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας της Ρωσίας .
Γουόλτερ Μαρτίνες, 37, Ονδουρανός ποδοσφαιριστής (Μαραθόν, εθνική Ονδούρας 2002-11 - Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2010), από καρδιαγγειακή ασθένεια.
Συνακόλουθα, το «Νιπονζάν Μυοχότζι», ένα νεότερο βουδιστικό τάγμα, ίδρυσε μία «Παγόδα της Ειρήνης» στην πόλη για να βοηθά τους ανθρώπους να εμπνέονται προς την κατεύθυνση της παγκόσμιας ειρήνης.
Η σημερινή πόλη , που καλύπτει όλο το νησί, ιδρύθηκε την 1η Μαρτίου 2004 από τη συγχώνευση όλων των εναπομεινάντων μονάδων του νησιού: του δήμου Ρυότσου, των κωμοπόλεων Αϊκάβα, Κανάι, Σαουάτα, Χατάνο, Μάνο, Χαμότσι και Όγκι, και των χωριών Νιίμπο και Ακαντομάρι.
Το Σάντο είναι το έκτο μεγαλύτερο νησί της Ιαπωνίας, μετά τα τέσσερα κύρια νησιά και την Οκινάουα (εξαιρώντας τις διεκδικούμενες από την Ιαπωνία Κουρίλες Νήσους): έχει έκταση 855,26 τ.
Αφότου άρχισε ο άμεσος έλεγχος του νησιού από την κυρίως Ιαπωνία, περί τον 8ο αιώνα, η απομονωμένη θέση του το κατέστησε σύντομα τόπο εξορίας για ασυμβίβαστες προσωπικότητες.
Η εξορία σε απομακρυσμένες τοποθεσίες, όπως το νησί αυτό, θεωρείτο πολύ βαριά ποινή, δεύτερη μετά τη θανατική, και οι εξοριζόμενοι δεν αναμενόταν να επιστρέψουν ποτέ.
Μετά την ήττα των Ουεσούγκι στη Μάχη της Σεκιγκαχάρα το 1600 και την ανακάλυψη χρυσού στο νησί, το Σογκουνάτο Τοκουγκάβα ανέλαβε τον έλεγχό του.
Ο μεγάλος αριθμός κεραμικών τέχνεργων που βρέθηκαν κοντά στο Όγκι, στο νότιο μέρος της νήσου, καταδεικνύει ότι το Σάντο ήταν κατοικημένο από την περίοδο Τζομόν .
Το Μοναστήρι του Κίντσβισι είναι ένα Γεωργιανό Ορθόδοξο μοναστήρι που βρίσκεται στην δασωμένη πλαγιά ενός ψηλού βουνού της κοιλάδας του ποταμού Τζάμα, στο μχάρε Σίντα Κάρτλι στην ανατολική Γεωργία, σε απόσταση 3 χλμ.
Το 1969 αναδείχθηκε πρωταθλητής Δωδεκανήσου και προκρίθηκε στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ανόδου, χάνοντας την πολυπόθητη άνοδο στην Β Εθνική κατηγορία.
Επίσης αναδείχθηκε εκ νέου πρωταθλητής Δωδεκανήσου και προβιβάστηκε στη νεοσύστατη Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία που αποτελούσε την τρίτη τη τάξει κατηγορία και όπου αγωνίστηκε τις χρονιές 1977-78, 1978-79 και 1979-80.
Έπειτα τον υποβιβασμό στο τοπικό πρωτάθλημα Δωδεκανήσου, αμέσως το 1981 αναδείχθηκε πρωταθλητής και προβιβάστηκε ξανά στην Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία, όπου αγωνίστηκε τη σεζόν 1981-82 και τη σεζόν 1982-83, ως τέταρτη πλέον κατηγορία.
Ιδρύθηκε το 1924 με την ονομασία «Μερόπις» από τον τοπικό ιερέα και τον Μάριο Λάγκο, τότε διοικητής τον ιταλικών και κατοχικών στρατευμάτων των Δωδεκανήσων.
Το 2010 αναδείχθηκε πρωταθλητής Δωδεκανήσου και κέρδισε την άνοδο στην Δ Εθνική κατηγορία, ωστόσο όμως στη συνέχεια διαλύθηκε λόγω οικονομικών προβλημάτων.
Ανταγόρας Κω διέθετε τμήμα άρσης βαρών από το παρελθόν και επανιδρύθηκε το 2017, με συντελεστές τους Σπύρου Χρήστο και Νικολακάκη Θεμιστοκλή και αρωγό τον πρόεδρο του συλλόγου, Πλούμπη Μάριο.
Στη συνέχεια, στις 13 Νοεμβρίου, έπαιξε τον πιο αποδοτικό αγώνα του στην Ευρωλίγκα με 30 βαθμούς , 4 ριμπάουντ, 3 κλεψίματα) και οδήγησε τη Μάλαγα σε ακόμη μία εξαιρετική εκτός έδρας νίκη με 86-78, αυτή τη φορά εναντίον της ΤΣΣΚΑ Μόσχας.
Στις 25 Οκτωβρίου 2016, έκανε το ντεμπούτο του για τους Νικς στον πρώτο αγώνα της σεζόν, σημειώνοντας 7 πόντους σε 9 λεπτά στην ήττα με 117-88 από τους Κλίβελαντ Καβαλίερς.
Ο Μιντάουγκας Κουζμίνσκας είναι Λιθουανός επαγγελματίας διεθνής καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πάουερ φόργουορντ/σμολ φόργουορντ για την ΑΕΚ.
Γύρω στις πόλεις Κονφολάν και Μπαρμπεζιέ υπάρχουν βοσκότοποι, όπου εκτρέφονται κυρίως βοοειδή, από τα οποία παράγεται βούτυρο εξαιρετικής ποιότητας.
Ο επιταχυνόμενος ρυθμός της βιομηχανικής και εμπορικής ανάπτυξης κατά το πρώτο μισό του 19ου αιώνα οδήγησε σε μια περίοδο ευημερίας και ο πληθυσμός του νομού κορυφώθηκε το 1851.
Κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα, η Σαράντ, όπως και πολλοί άλλοι αγροτικοί νομοί της Γαλλίας, γνώρισε μείωση του πληθυσμού, καθώς οι οικονομικές προοπτικές που υπήρχαν στις πόλεις και στην υπερπόντια αυτοκρατορία της Γαλλίας προσέλκυσαν τις νεότερες γενιές.
Πριν από τη δημιουργία του νομού, η περιοχή δεν αποτελούσε φυσική μονάδα, αλλά ήταν εμπορικά ευημερούσα χάρη στις παραδοσιακές βιομηχανίες όπως η παραγωγή αλατιού και κονιάκ.
Παρόλο που ο ποταμός Σαράντ έπαψε να είναι πλωτός για μεγάλο μέρος του 20ού αιώνα, τον 18ο αιώνα λειτουργούσε σαν σημαντικός σύνδεσμος με τις παράκτιες θαλάσσιες οδούς τόσο για τις παραδοσιακές επιχειρήσεις όσο και για τις νέες εξελίξεις όπως τα χαρτικά και η τήξη σιδήρου.
Στον υπόλοιπο νομό, τα επίπεδα κυμαίνονται γενικά μεταξύ 100 και 200 μέτρων, εκτός από τις δυτικές πεδιάδες, όπου οι λόφοι δεν υπερβαίνουν τα 100 μέτρα.
Ο νομός Σαράντ είναι ένας από τους αρχικά 83 νομούς που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης στις 4 Μαρτίου 1790, με την κατάργηση των παλαιών επαρχιών.
Έλαβε το όνομά του από τον ποταμό Σαράντ, τον σημαντικότερο ποταμό του νομού, στις όχθες του οποίου είναι χτισμένες οι δύο μεγαλύτερες πόλεις του νομού, η Ανγκουλέμ και το Κονιάκ.
Διασχίζεται από τον ποταμό Σαράντ, τον μεγαλύτερο ποταμό του νομού, ο οποίος διέρχεται μέσα από τις κοινότητες Ανγκουλέμ και Κονιάκ, και ο οποίος του έδωσε το όνομά του.
Πριν το 2016 ο νομός Σαράντ ανήκε διοικητικά στην περιοχή Πουατού-Σαράντ, η οποία συνενώθηκε με την Ακουιτανία και το Λιμουζέν και πλέον αποτελούν τη νέα διοικητική περιοχή της Νέας Ακουιτανίας.
Συνορεύει στα δυτικά με το νομό Σαράντ-Μαριτίμ, στα νοτιοανατολικά με το νομό Δορδόνη, στα βοριεοανατολικά με το νομό Ωτ-Βιέν, και στα βόρεια με τους νομούς Βιέν και Ντε-Σεβρ.
Η Σαράντ ανήκει φυσικά, γεωλογικά και κλιματικά στο λεκανοπέδιο της Ακουιτανίας, της οποίας σχηματίζει το βόρειο άκρο, μαζί με τους νομούς Σαράντ-Μαριτίμ και Δορδόνη.
Τα όρη του Άτλαντα, μία από τις υψηλότερες οροσειρές της Αφρικής, αποτελούν τον βασικό ορεινό όγκο της χώρας, εκτεινόμενα από τα κεντρικά βόρεια του Μαρόκου μέχρι τα νοτιοδυτικά, όπου καταλήγουν στον Αντιάτλαντα.
Στα βόρεια του Άτλαντα υπάρχει η φυσική και ανθρωπογεωγραφική περιοχή Ριφ, με όρη που αποτελούν ουσιαστικά μέρος της οροσειράς Σιέρρα Νεβάδα της Ανδαλουσίας.
Ακόμα και χωρίς τη διεκδικούμενη από αυτό Δυτική Σαχάρα , το Μαρόκο έχει πολύ μεγάλη έκταση για τα ευρωπαϊκά δεδομένα (αν βρισκόταν στην Ευρώπη, θα ήταν μία από τις μεγαλύτερες χώρες της):
Υπάρχει όμως και μεγάλη πεδινή παραθαλάσσια ζώνη, κατά μήκος της ακτής του Ατλαντικού, από την Ταγγέρη μέχρι το νοτιοδυτικό άκρο της χώρας, ένα μήκος περίπου 2.310 χιλιόμετρα.
Στην περιοχή της μαροκινής Σαχάρας υπάρχουν πολλές οάσεις με φοινικόδεντρα, μερικές από τις οποίες αναπτύχθηκαν σε πόλεις της ερήμου, όπως η παραμεθόρια Φιγκίγκ.
Από εκεί αρχίζει ο κεντρικός δρόμος που διασχίζει όλην την περιοχή, διακλαδώνεται προς στενά δρομάκια και σκάλες που οδηγούν στις διάφορες δομές και στις αυλές τους, και περνά από το κέντρο της πόλης.
Το 2000 το Ταμείο Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Γεωργίας (μία υπηρεσία της Παγκόσμιας Τράπεζας και της Γεωργιανής κυβέρνησης) χρηματοδότησε έργα συντήρησης του μνημείου.
Εκείνη την περιόδο κατασκευάστηκαν: οχυρωματικά τείχη, πύργοι, τάφροι, δίκτυα δρόμων, μία σήραγγα που οδηγούσε στο ποτάμι, συστήματα άρδευσης και αποστράγγισης, και άλλες δομές.
που η Γεωργία εκριστιανίστηκε, το Ούπλιστσιχε έχασε από τη σημασία του ως θρησκευτικό κέντρο και εκτοπίστηκε από τα νέα κέντρα του χριστιανικού πολιτισμού - τη Μτσχέτα και, αργότερα, την Τιφλίδα, αλλά παρέμεινε σημαντικό πολιτικό κέντρο για το Κάρτλι.
Είναι άγνωστο εάν η είχε στείλει προσκλήσεις συμμετοχής και στα 56 ενεργά μέλη όπως κάνει στον Διαγωνισμό Τραγουδιού και στον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού .
Θα είναι η δεύτερη φορά που το Ζάγκρεμπ θα φιλοξενήσει κάποιον διαγωνισμό , με την πρώτη να είναι ο Διαγωνισμός Τραγουδιού το , αλλά θα είναι η πρώτη φορά που ο Διαγωνισμός Νέων Μουσικών θα διεξαχθεί εκεί.
Μετά τη νίκη του Ρώσου στον στο Εδιμβούργο, ο εκτελεστικός επόπτης του διαγωνισμού, είπε στο τηλεοπτικό κανάλι -, πως η είναι "ανοιχτή" στην ιδέα η Ρωσία να φιλοξενήσει τον διαγωνισμό του 2020.
Τα εκθέματα περιλαμβάνουν ευρήματα από την Κράνη και την ευρύτερη περιοχή της: κεραμική από τον πρωιμότερο θαλαμωτό τάφο του νησιού , στα Προκοπάτα, χάλκινα ξίφη και κοσμήματα από τα Διακάτα, έναν ευμεγέθη αιγυπτιακό σκαραβαίο του Τούθμωσι Γ' από την Κράνη, αντιπροσωπευτική κεραμική από το μεγάλο νεκροταφείο των Μαζαρακάτων, ευρήματα από το νεκροταφείο των θαλαμωτών τάφων στα Μεταξάτα, όπου εντυπωσιάζει ο μεγάλος αριθμός των χάλκινων μαχαιριών.
Επίσης, ευρήματα από το μεγάλο βασιλικό θολωτό τάφο και το «οστεοφυλάκιο› στα Τζαννάτα Πόρου, μυκηναϊκά ευρήματα από τις περιοχές Κατελειού και Ασπρογέρακα, αντιπροσωπευτική κεραμική από τον θολωτό τάφο του τοπικού ηγεμόνα στα Μαυράτα, ευρήματα από τον ελλειψοειδή «τύμβο› στα Οικόπεδα της Παλικής, και άλλους θαλαμωτούς τάφους στην Κοντογενάδα.
Στην αίθουσα Ι εκτίθενται πυριτολιθικά εργαλεία της παλαιολιθικής περιόδου, που βρέθηκαν σε αφθονία στη Σάμη, το Φισκάρδο και τη Σκάλα, και διάφορα αντικείμενα των νεολιθικών χρόνων, που βρέθηκαν κατά καιρούς στο νησί - το μεγαλύτερο μέρος προέρχεται από τη σπηλιά της "Δράκαινας" στον Πόρο.
Παρουσιάζονται, ακόμη, αντιπροσωπευτικά πήλινα σκεύη της Μεσοελλαδικής περιόδου, κυρίως από τους κιβωτιόσχημους τάφους των Κοκκολάτων, αλλά και πολύτιμη μικροτεχνία και κεραμική από τους λακκοειδείς και τους δύο θολωτούς τάφους στα Κοκκολάτα, που ανήκουν στην τελευταία μυκηναϊκή περίοδο .
Οι τέσσερις τάφοι που έχουν ανασκαφεί πλουτίζουν τη συλλογή του Μουσείου με 325 αγγεία, τα χαρακτηριστικότερα από τα οποία εκτίθενται στις προθήκες 7 έως 10.
Χαρακτηριστικά σχήματα είναι οι κρατήρες, οι κάνθαροι, οι σκύφοι και οι κωνικές κύλικες, που βρέθηκαν σε μεγάλο αριθμό στους τάφους και δηλώνουν την τοπική προτίμηση αλλά και την αυτόνομη ανάπτυξη των συγκεκριμένων σχημάτων.
Το 2000 ολοκληρώθηκε από το Υπουργείο Πολιτισμού η αποκατάσταση της στατικής επάρκειας του κτηρίου, που είχε ταλαιπωρηθεί από διάφορους σεισμούς, καθώς και η αναμόρφωση της έκθεσής του.
Σε εννέα προθήκες παρουσιάζονται τα αντιπροσωπευτικότερα αντικείμενα από την ογκώδη, σε σχέση με την έκταση του νησιού, μυκηναϊκή συλλογή του Μουσείου, που καταδεικνύουν όλες τις εκφάνσεις αυτού του πολιτισμού.
Το Μουσείο διαθέτει προθάλαμο με πωλητήριο του Ταμείου Αρχαιολογικών Πόρων και τρεις αίθουσες, όπου αναπτύσσεται η έκθεση των ευρημάτων από το νησί, τα οποία χρονολογούνται από την Παλαιολιθική έως την υστερορρωμαϊκή περίοδο.
Στις ευρωεκλογές του 2004, δύο περίπου μήνες μετά το δημοψήφισμα, συμμετείχε στην κίνηση «Για την Ευρώπη», η οποία εξέλεξε ευρωβουλευτή τον Γιαννάκη Μάτση.
Οι αρμοδιότητες του αφορούσαν τις σχέσεις Κύπρου-Διεθνές Νομισματικού Ταμείου, τη Συναλλαγματική Ισοτιμία, το Εξωτερικό Χρέος και το Ισοζύγιο Πληρωμών.
Την περίοδο 1986-1884 ήταν έκτακτος λέκτορας Κοινωνιολογίας και Επικοινωνίας στη Σχολή Δημοσιογραφίας του κολεγίου ΚΕΣ, την περίοδο 1988-1991 ήταν έκτακτος λέκτορας Πολιτικής Επιστήμης στο Ανώτερο Τεχνολογικό Ινστιτούτο.
Συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές και έρευνα στις οικονομικές επιστήμες,στη διεθνή οικονομία και στη χρηματοοικονομική , στην κοινωνιολογία και στις πολιτικές επιστήμες στο ίδιο πανεπιστήμιο.
Ωστόσο, το 2013, ο βουλευτής Εκλογικής Περιφέρειας Λευκωσίας του ΔΗΣΥ, Ανδρέας Πιτσιλλίδης, παραιτήθηκε επειδή ανέλαβε καθήκοντα ευρωβουλευτή.
Πρώτος επιλαχών για τη θέση του στη βουλή ήταν ο Πρόδρομος Προδρόμου, ο οποίος ανέλαβε καθήκοντα βουλευτή στις 7 Μαρτίου του 2013 για την Ι Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Έχει διατελέσει Κυβερνητικός Εκπρόσωπος της Κύπρου, βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Λευκωσίας εκλεγμένος με τον ΔΗΣΥ και πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Δημοκρατίας.
Ασχολήθηκε με την παραγωγή και παρουσίαση τηλεοπτικών εκπομπών, ως εξωτερικός συνεργάτης, στους τηλεοπτικούς σταθμούς Λόγος , ΡΙΚ και ΑΝΤ1 .
Παραδοσιακά, η επιθυμία για την κατοχή ή τη χρήση καταλύματος είναι αναπόσπαστο χαρακτηριστικό της ελληνικής κοινωνίας, με την ουσία του ζητήματος στέγασης να εκφράζεται από τη συνηθισμένη, λαϊκή έκφραση «να βάλω ένα κεραμύδι στο κεφάλι μου».
Κατά εποχές, δυσμενείς οικονομικές συνθήκες που δεν ευνοούσαν την σύντομη υλοποίηση της παραπάνω προσδοκίας για μεγάλα τμήματα του πληθυσμού (με αποτέλεσμα νέα ζευγάρια να διαμένουν μαζί με τους γονείς τους κλπ).
Η μεγαλύτερη κρίση του θέματος αυτού στην Ελλάδα προέκυψε αμέσως μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 και ακολούθως το 1923-24 με την ανταλλαγή πληθυσμών μεταξύ Ελλάδας Τουρκίας, όταν χρειάστηκε σε σύντομο χρόνο να εξευρεθεί ο τρόπος και να εξασφαλισθούν τα απαιτούμενα κεφάλαια για τη στέγαση περίπου 1,5 εκατομμυρίων Ελλήνων χριστιανών προσφύγων από την Τουρκία.
Υπήρξαν πάμπολλες περιπτώσεις κατά τις οποίες ολόκληρες οικογένειες στεγάζονταν σε αποθήκες, ναούς, σχολεία, θεωρεία θεάτρων, γήπεδα και άλλους ακατάλληλους χώρους επί μήνες, ίσως και έτη, ενώ οι πρόχειροι προσφυγικοί συνοικισμοί που κατασκευάστηκαν δεν διέθεταν τις απαραίτητες υποδομές, με αποτέλεσμα την εξάπλωση μολυσματικών ασθενειών που αποδεκάτιζαν τους άστεγους.
Μερικοί ερευνητές επισημαίνουν το πρόβλημα της έλλειψης επαρκών δεδομένων, με αποτέλεσμα να υπάρχουν σημαντικές προκλήσεις για την τεκμηρίωση της ορατής και κρυφής έλλειψης στέγης στην Ελλάδα.
Η ιδέα των «χωριών του Βιβλίου» ήταν να συγκεντρωθούν σε μια γραφική συνοικία μιας μικρής πόλης πολλά καταστήματα αφιερωμένα στα βιβλία και ξεκίνησε τη δεκαετία του 1960 στην Ουαλία και επεκτάθηκε στο Βέλγιο και στη Γαλλία, στη Βρετάνη στην κοινότητα Μπεσερέλ και στο Μονμοριγιόν.
Το 1050, ο Ρανούλφ ήταν άρχοντας του Μονμοριγιόν και ανήγειρε την εκκλησία της Νοτρ-νταμ, από την οποία μόνο η αψίδα και ελάχιστα τμήματα παραμένουν, τα υπόλοιπα χρονολογούνται από τον επόμενο αιώνα.
Για το λόγο αυτό, το Νοσοκομείο-άσυλο της πόλης μπόρεσε να αναπτυχθεί στη συνέχεια και να οχυρωθεί κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς Πολέμου , κατά τη διάρκεια του οποίου το Μονμοριγιόν άλλαξε πολλές φορές κυριαρχικό καθεστώς ανάμεσα στους Άγγλους και τους Γάλλους.
Υπάρχουν βιβλιοπωλεία εξειδικευμένα σε παλαιά και μεταχειρισμένα βιβλία , καθώς και εργαστήρια τεχνιτών των συναφών επαγγελμάτων του βιβλίου: καλλιγράφοι, εικονογράφοι κ.
Η περιοχή στεγάζει επίσης λογοτεχνικά καφέ και τον «Κήπο των συγγραφέων», όπου, μερικές βραδιές το καλοκαίρι, διοργανώνονται λογοτεχνικές εκδηλώσεις κάτω από τους κίονες.
Ωστόσο, ήδη από τον 12ο αιώνα, δημιουργήθηκαν συγκρούσεις μεταξύ των κομήτων της Μαρς και εκείνων του Πουατού, και το Μονμοριγιόν έγινε ένα οχυρό στα σύνορα των δύο περιοχών.
Στον 12ο αιώνα, χτίστηκαν το Νοσοκομείο-άσυλο, το Οκτάγωνο, το παρεκκλήσι του Σαιν-Λωράν και η πρώτη εκκλησία Σαιν-Μαρτιάλ, της οποίας μόνο ένας πύργος υπάρχει και το παλιό καμπαναριό.
Σε ένδειξη ευγνωμοσύνης για τη νίκη του πατέρα του Κλοβίς κατά των Βησιγότθων το 507 στη μάχη του Βουγιέ, ο γιος του Κλοντομίρ έχτισε ένα ιερό στο λόφο του Μονμοριγιόν, στη θέση όπου σήμερα βρίσκεται η εκκλησία Νοτρ-Νταμ .
Μετά από 15ετή επαγγελματική διαδρομή σε διάφορες θέσεις πρεσβευτικών και προξενικών Αρχών, τοποθετήθηκε πρέσβης της Ελλάδας στην Λευκωσία το 1979, όπου παρέμεινε για επτά συνεχόμενα έτη, μέχρι το 1986.
Επέστρεψε στην Αθήνα το 1993, αφού είχε, εν τω μεταξύ, διαπραγματευτεί την Ελληνο-Αμερικανική Αμυντική Συμφωνία του 1990 , και ανέλαβε τη γενική γραμματεία του Υπουργείου Εξωτερικών μέχρι το 1994.
Κατά την πενταετία 1994-99 διατέλεσε μόνιμος αντιπρόσωπος της Ελλάδας στον ΟΗΕ, όπου διαπραγματεύτηκε την Ενδιάμεση Συμφωνία του 1995 με την τότε ΠΓΔΜ.
Στα χρόνια της Μεταπολίτευσης, υπηρέτησε σε κρίσιμες θέσεις, επί κυβερνήσεων τόσο του ΠΑΣΟΚ όσο και της ΝΔ: πρέσβης στην Λευκωσία, την Ουάσινγκτον και το Λονδίνο, γενικός γραμματέας του Υπουργείου Εξωτερικών και μόνιμος αντιπρόσωπος της Ελλάδας στον ΟΗΕ.
Χρημάτισε ευρωβουλευτής από το 1999 έως το 2004, ενώ διατέλεσε και αντιπρόεδρος της Επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων, Δικαιωμάτων του Ανθρώπου, Κοινής Ασφάλειας και Αμυντικής Πολιτικής του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.
Σπούδασε στην Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, από την οποία αποφοίτησε το 1962, και συνέχισε τις σπουδές του στο Βέλγιο, αποκτώντας μεταπτυχιακό δίπλωμα στο Διεθνές Δίκαιο από το Πανεπιστήμιο των Βρυξελλών.
Είναι κυρίως γνωστός για τις πολύ σκληρές θέσεις του στα ελληνοτουρκικά και το Κυπριακό, καθώς και για την λόγια, «καθαρευουσιάνικη» γλώσσα που χρησιμοποιούσε, για την οποία τον πείραζε ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο οποίος όμως τον εκτιμούσε ιδιαίτερα.
Οι 8 προκριθείσες ομάδες θα διαγωνιστούν σε νέα φάση πρωταθλήματος με διπλούς αγώνες ώστε να ανακηρυχθεί η πρωταθλήτρια και δευταρθλήτρια και κατεπέκταση οι ομάδες που θα έχουν δικαιώμα συμμετοχής στο Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ.
Από το πρωτάθλημα αυτό καθορίζεται η ομάδα που εκπροσωπεί την ΠΟΑΛ στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΣΤΟΚ και οι ομάδες της ΠΟΑΛ που θα συμμετείχαν στο Πρωτάθλημα Ένταξης ΣΤΟΚ, μέσα από το οποίο καθορίζονται οι ομάδες που θα συμμετάσχουν στην Επίλεκτη κατηγορία ΣΤΟΚ, το χαμηλότερο επίπεδο εθνικού πρωταθλήματος της Κύπρου.
Το πρωτάθλημα ΠΟΑΛ βρίσκεται στο 5ο επίπεδο στο σύστημα ποδοσφαιρικών πρωταθλημάτων ανδρών Κύπρου, στο οποίο βρίσκονται όλα τα πρωταθλήματα Α κατηγορίας των τοπικών ομοσπονδιών.
Προπονητής στις αρχές της περιόδου αυτής ήταν ο Πατρινός πρώην καλαθοσφαιριστής Γιώργος Σκροπολίθας με βοηθό τον Ανδρέα Παπαδάτο, ενώ τον Ιανουάριο του 2013 το πόστο του πρώτου προπονητή ανέλαβε ο Νίκος Θεοδόσης.
Χρονιά σταθμός στην ιστορία του τμήματος αποτελεί η περίοδος 2011-12 οπότε και, με προπονητή τον Κώστα Ντούβα, κατέλαβε την 1η θέση στην κανονική διάρκεια του πρωταθλήματος της Α1 Κατηγορίας Αχαΐας-Ηλείας με 24 νίκες σε 26 παιχνίδια.
Στα μπαράζ ανόδου που ακολούθησαν, μετά από εντός έδρας νίκη επί του Προμηθέα Πατρών με 80-71 στους τελικούς, κέρδισε τη σειρά με 3-0 νίκες, κατακτώντας το Πρωτάθλημα και την άνοδο στην Γ' Εθνική Κατηγορία.
Διονύσης Μπονίκος, αναδείχθηκε κορυφαίος σκόρερ του Πρωταθλήματος, ενώ καθήκοντα πρώτου προπονητή διατήρησε ο, ζακυνθινής καταγωγής, Δημήτρης Κοριανίτης.
Αμφότερες συγκέντρωσαν από 15 νίκες και 11 ήττες και βάσει των μεταξύ τους αποτελεσμάτων κατετάγησαν ο μεν Απόλλων στην 5η, η δε Ζάκυνθος στην 6η θέση.
Η πρώτη ομάδα στην ιστορία του συλλόγου, με προπονητή τον Τάσο Βλαχόπουλο, συμμετείχε την περίοδο 1984-85 στο Πρωτάθλημα της Γ' Κατηγορίας Αχαΐας-Ηλείας, ανεβαίνοντας τελικά στη Β' Κατηγορία.
Παρόλο που ο σύλλογος εξασφάλισε άνετα την παραμονή του στη Γ' Εθνική, ανυπέρβλητοι οικονομικοί λόγοι οδήγησαν το διοικητικό συμβούλιο να αποσύρει την ομάδα από τις εθνικές κατηγορίες.
στην Τροπόγια αναφέρουν ότι η περιοχή μπορεί να έχει πάνω από 500 εκατομμύρια τόνους χρωμίου και περισσότερους από δύο δισεκατομμύρια τόνους ολιβίνη στους οποίους υπάρχει λευκόχρυσος 5-7 γραμμάρια ανά τόνο.
Η Τροπόγια ιδρύθηκε από τη φυλή Μπερίσα και ήταν το κέντρο του εμπορίου από τα ανατολικά προς τα δυτικά προκειμένου να μεταφερθούν τα προϊόντα από την Αδριατική Θάλασσα.
Το Μπαϊράμ Τσούρι είναι πόλη που βρίσκεται στα βόρεια της Αλβανίας, κοντά στα σύνορα με το Κοσσυφοπέδιο, σε μια απομακρυσμένη, κυρίως ορεινή περιοχή.
Η πόλη πήρε το όνομά της από τον Μπαϊράμ Τσούρι, εθνικό ήρωα που πολέμησε για τους Αλβανούς, πρώτον κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και αργότερα κατά της αλβανικής κυβέρνησης.
Η πόλη βρίσκεται στην κοιλάδα του Βαλμπόνα και είναι το κύριο σημείο πρόσβασης οδικώς προς τα τουριστικά αξιοθέατα και τα χωριά του Βαλμπόνα που βρίσκονται στις Αλβανικές Άλπεις.
Το Πανεπιστήμιο της Κατάνια ιδρύθηκε από τον βασιλέα Αλφόνσο Ε της Αραγωνίας στις 19 Οκτωβρίου 1434, αφότου δύο υπουργοί του, οι Αντάμο Ασμούντο και Μπαττίστα Πλαταμόνε, τον έπεισαν να δεχθεί την ίδρυση ενός « » στην Κατάνια, με την παπική αναγνώριση να φθάνει δέκα χρόνια αργότερα από τον Πάπα Ευγένιο Δ.
Τα μαθήματα γίνονταν αρχικώς σε ένα κτήριο στη , δίπλα στη μητρόπολη της πόλεως, τον ναό της Αγίας Αγάθης, και περίπου 250 χρόνια αργότερα μετακινήθηκαν στο νέο « '», που παραμένει η έδρα του ιδρύματος μέχρι σήμερα.
Μια άλλη ειδική μονάδα διδασκαλίας του ιδρύματος είναι το πρότυπο σχολείο αριστείας « », που ιδρύθηκε το 1998 για να ξεχωρίζει τα καλύτερα «μυαλά» και να τους προσφέρει ένα πρόγραμμα σπουδών που περιέχει ανάλυση, έρευνα και πειραματισμό.
Αλλά με μία μεταρρύθμιση που έκανε ο αντιβασιλέας το 1679 η εξουσία του μητροπολίτη ως « » υπερίσχυσε: είχε τον έλεγχο των διδασκόντων και του προγράμματος μαθημάτων.
Το Πανεπιστήμιο είχε τον τίτλο « » επειδή ήταν η μόνη οντότητα στη Σικελία που μπορούσε να απονείμει τίτλους σπουδών ισότιμους με εκείνους που έδιναν τα μεσαιωνικά «» της Σαλαμάνκα, του Βαγιαδολίδ και της Μπολόνια.
Έπειτα ο πάπας τον έκανε αποκλειστικό απεσταλμένο του στο βασίλειο της Ουγγαρίας το 1480: ο Ιωάννης μετέβη στο Έστεργκομ τον Ιανουάριο και επέστρεψε τον Οκτώβριο στη Ρώμη.
Κοντά στην Ζένιτσα κατοικούσαν άτομα ζωτικής σημασίας για το βασίλειο: οι βασιλείς της Βοσνίας κατοικούσαν στο Μπόμποβατς, ενώ ο Ντιντ, επικεφαλής της βοσνιακής εκκλησίας, κατοικούσε στο Γιάνγιτσι.
Στα κοντινά χωριά Πούχοβατς και Πόισκε βρέθηκαν πολλές επιτύμβιες στήλες Στέτσακ, μοναδικό γνώρισμα της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης και των γειτονικών χωρών της Κροατίας, του Μαυροβουνίου και της Σερβίας.
Η πόλη εξαπλώθηκε και κατέλαβε τα πρώην χωριά Μπίλινο Πόλιε, Κλόπτσε και Ραντάκοβο, ενώ χτίστηκαν νέες πολυκατοικίες χτίστηκαν για να στεγάσουν τους νέους ανθρακωρύχους και εργάτες χαλυβουργίας.
Στην περιοχή της πόλης έχουν βρεθεί ερείπια από την νεολιθική εποχή, ερείπια παλαιών ιλλυρικών πόλεων, ρωμαϊκά κτίσματα, μια πρώιμη Χριστιανική διπλή βασιλική και άλλα ευρήματα.
Κοντά στο Μπιλίμιστσε βρέθηκαν τα ερείπια ενός μεγάλου αρχαίου οικισμού , ενώ κοντά στα χωριά Πουτόβιτσι και Τίσινα βρέθηκαν χώροι με λουτρά, ειδωλολατρικούς ναούς και άλλα κτίσματα.
Η Ζένιτσα ήταν σημαντικό οικονομικό και στρατιωτικό κέντρο κατά τη διάρκεια της ύπαρξης του βανάτου της Βοσνίας και του Βασιλείου της Βοσνίας, και ένα από τα κειμήλια των εποχών αυτών είναι το οχυρό Βράντουκ.
Η Ζένιτσα είναι η τέταρτη μεγαλύτερη πόλη της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης και το διοικητικό κέντρο του καντονιού Ζένιτσα-Ντόμποϊ της Ομοσπονδίας της Βοσνίας και Ερζεγοβίνης.
Στο τέλος του 19ου αιώνα, κατά τη διάρκεια της Αυστροουγγρικής κατοχής της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης, υπήρχαν επενδύσεις σε σχέδια στρατηγικής σημασίας που επηρέασαν καθοριστικά την πόλη.