polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Αν και ο είχε εμφανιστεί σε αρκετές ταινίες πριν, ο Φίλιπς σκέφτηκε ότι ήταν δυνατό να δημιουργήσει μια νέα ιστορία που χαρακτηρίζει τον χαρακτήρα.
είναι αμερικανική δραματική, ψυχολογική, θρίλερ ταινία του 2019 σε σκηνοθεσία Τοντ Φίλιπς, ο οποίος συμμετείχε και στη συγγραφή του σεναρίου μαζί με τον Σκοτ Σίλβερ.
Με την ιστορία να διαδραματίζεται το 1981, η ταινία ακολουθεί τον Άρθουρ Φλεκ, έναν αποτυχημένο κωμικό, ο οποίος στρέφεται σε μια ζωή εγκληματικότητας και χάους στη Γκόθαμ Σίτυ.
Οι Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Ζαζί Μπιτζ, Φράνσις Κόνροϊ, Μπρετ Κάλεν, Γκλένν Φλέσλερ, Μπιλ Καμπ, Σέι Γουίγκαμ και Μαρκ Μαρόν εμφανίζονται ως δεύτεροι ρόλοι.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες κυκλοφόρησε επίσημα στις 4 Οκτωβρίου 2019, ενώ μια μέρα πριν, 3 Οκτωβρίου, είχε ήδη κυκλοφορήσει στην Ελλάδα.
Η ταινία προκάλεσε πολωμένες κριτικές, ενώ η ερμηνεία του Φίνιξ, η σκηνοθεσία του Φίλιπς και τα οπτικαυ εγκωμιάστηκαν, ο σκοτεινός τόνος, η απεικόνιση ψυχικών ασθενειών και ο χειρισμός της βίας δίχασαν τις απόψεις.
Δημιούργησε επίσης ανησυχίες και φόβο για πιθανή "έμπνευση βίας" στον πραγματικό κόσμο, για αυτόν τον λόγο η κινηματογραφική αίθουσα στην Ορόρα του Κολοράντο -όπου το 2012 έγιναν μαζικοί πυροβολισμοί κατά τη διάρκεια προβολής της ταινίας, Ο Σκοτεινός Ιππότης: Η Επιστροφή- αρνήθηκε την προβολή του .
Ο Άρθουρ χάνει μια μέρα την δουλειά του ως κλόουν όταν φανερώνεται το όπλο που του είχε δώσει ο συνεργάτης του, Ράνταλ, σ' ένα νοσοκομείο καρκινοπαθών παιδιών.
Οι φόνοι προκαλούν μεγάλη λογοκρισία στα μέσα και μάλιστα απέχθεια από τον ίδιο τον Τόμας, αλλά ταυτόχρονα ξεκινά και ένα νέο μαζικό επαναστατικό κίνημα με τους διαδηλωτές να αρχίζουν να φορούν μάσκες κλόουν στην εικόνα του Άρθουρ.
Στο έτος του 1981, ο Άρθουρ Φλεκ, ένας επαγγελματίας κλόουν και επίδοξος σταντ απ κωμικός, είναι ένας άνθρωπος που αντιμετωπίζει την σκληρότητα και την απόλυτη περιφρόνηση της κοινωνίας που επικρατεί την Γκόθαμ Σίτυ, ταυτόχρονα με την αδιαφορία ενός καπιταλιστικού συστήματος υπό της δημαρχίας του Τόμας Γουέιν.
Ορφανός από πατέρα, ο Άρθουρ είναι αφιερωμένος στη φροντίδα της "εύθραυστης" μητέρας του Πένι που τον φωνάζει Χάππι, το παρατσούκλι που σε συνδυασμό με την πάθησή του, του καλλιεργεί ένα μόνιμο, σπασμωδικό χαμόγελο.
Ένας ντετέκτιβ πυροβολεί κατά λάθος και σκοτώνει έναν διαδηλωτή, προκαλώντας έτσι μια λαϊκή εξέγερση, ενώ ο Άρθουρ καταφέρνει να δραπετεύσει.
Ο Άρθουρ αναχαιτίζει ένα γράμμα από την Πένι προς τον Τόμας, που ισχυρίζεται ότι είναι ο βιολογικός πατέρας του, και επικρίνει τη μητέρα του επειδή έκρυψε την αλήθεια.
Πηγαίνει στην έπαυλη των Γουέιν, όπου γνωρίζει τον μικρό γιο του όμας, Μπρούς, αλλά τρέπεται σε φυγή μετά από μια συμπλοκή με τον οικογενειακό μπάτλερ και επιστάτη, Άλφρεντ Πενιγουόρθ.
Το είδωλο του Άρθουρ, ο δημοφιλής παρουσιαστής μιας τηλεοπτικής εκπομπής, Μιούρεϊ Φράνκλιν, παρουσιάζει στιγμιότυπα από μία αποτυχημένη παράσταση του Άρθουρ και τον προπηλακίζει.
Η ταινία κατέληξε άκρως επιτυχημένμη εισπρακτικά, βγάζοντας πάνω από 1 δισεκατομμύριο δολάρια παγκοσμίως και είναι η έβδομη πιο εμπορική ταινία της χρονιάς και 32η όλων των εποχών.
Έσπασε αρκετά ρεκόρ στο ως κυκλοφορία Οκτωβρίου, ενώ κατάφερε να γίνει η πιο επιτυχημένη ταινία καταλληλότητας «» όλων των εποχών, σε λιγότερο από ένα μήνα κυκλοφορίας.
Τη δεκαετία του 1920 ταξίδεψε στη Γερμανία και μετά στη Γαλλία, όπου έζησε στο Σαιν-Λε-λα-Φορέ, κοντά στο Παρίσι, μεταξύ 1927 και 1930 με τη σύζυγό του Άασε Κριστόφερσεν .
Η πρώτη του σημαντική επιτυχία ως συγγραφέα ήταν 4 αυτοβιογραφικές νουβέλες , που εκδόθηκαν και μαζί ως το και είχαν θέμα έναν νέο που μεγάλωνε στα βόρεια της χώρας.
Κατά τη διάρκεια του Β Παγκόσμιου Πολέμου διετέλεσε εκδότης και συντάκτης του πολιτικού περιοδικού , ενώ δημοσίευσε και το , μια τριλογία μυθιστορημάτων, που με τη μορφή αλληγορίας ασχολείται με τα γεγονότα της εποχής του πολέμου.
Ο Έυβιντ Ούλουφ Βέρνερ Γιόνσον ήταν Σουηδός πεζογράφος, μέλος της Σουηδικής Ακαδημίας από το 1957, ο οποίος το 1974 μοιράσθηκε το Βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας με τον Χάρυ Μάρτινσον «για μια αφηγηματική τέχνη που έβλεπε μακριά στις χώρες και τους αιώνες, στην υπηρεσία της ελευθερίας».
"Οὐ καταισχυνῶ τὰ ὅπλα τὰ ἱερὰ, οὐδ' ἐγκαταλείψω τὸν παραστάτην ὅτῳ ἂν στοιχήσω• ἀμυνῶ δὲ καὶ ὑπὲρ ἱερῶν καὶ ὁσίων καὶ μόνος καὶ μετὰ πολλῶν. καὶ τὴν πατρίδα οὐκ ἐλάσσω παραδώσω, πλείω δὲ καὶ ἀρείω ὅσης ἂν παραδέξωμαι. καὶ εὐηκοήσω τῶν ἀεὶ κραινόντων ἐμφρόνως καὶ τοῖς θεσμοῖς τοῖς ἰδρυμένοις πείσομαι καὶ οὕστινας ἂν ἄλλους τὸ πλῆθος ἰδρύσηται ὁμοφρόνως•καὶ ἂν τις ἀναιρῇ τοὺς θεσμοὺς ἢ μὴ πείθηται οὐκ ἐπιτρέψω, ἀμυνῶ δὲ καὶ μόνος καὶ μετὰ πολλῶν. καὶ ἱερὰ τὰ πάτρια τιμήσω. ἵστορες τούτων Ἄγλαυρος, Ἐνυάλιος, Ἄρης, Ζεύς, Θαλλώ, Αὐξώ, Ἡγεμόνη."
Η σημερινή οργάνωση του καθεστώτος είναι η εξής: Πολιτικά δικαιώματα έχουν όσοι είναι γεννημένοι από πατέρα και μητέρα Αθηναίους πολίτες,1 και εγγράφονται στους καταλόγους των δημοτών όταν γίνουν δέκα οκτώ χρόνων.
Κατά το χρόνο της εγγραφής τους, αφού οι δημότες δώσουν όρκο, αποφασίζουν γι αυτούς με ψηφοφορία, πρώτον, αν θεωρούν ότι αυτοί έχουν την ηλικία που προβλέπει ο νόμος (και, αν αποδειχθεί το αντίθετο, επιστρέφουν στην κατηγορία των παίδων) και, δεύτερον, αν είναι ελεύθερα και νόμιμα τέκνα.
μετέχουσιν μὲν τῆς πολιτείας οἱ ἐξ ἀμφοτέρων γεγονότες ἀστῶν, ἐγγράφονται δ εἰς τοὺς δημότας ὀκτωκαίδεκα ἔτη γεγονότες.
ὅταν δ ἐγγράφωνται διαψηφίζονται περὶ αὐτῶν ὀμόσαντες οἱ δημόται, πρῶτον μὲν εἰ δοκοῦσι γεγονέναι τὴν ἡλικίαν τὴν ἐκ τοῦ νόμο , κἂν μὴ δόξωσι, ἀπέρχονται πάλιν εἰς παῖδας, δεύτερον δ εἰ ἐλεύθερός ἐστι καὶ γέγονε κατὰ τ ὺς νόμους.
Έφηβος (στην αρχαία ελληνική γλώσσα, ἔφηβος, ἐπί-ἥβη, από ἥβη, η νεολαία, Η θεά Ήβη) στους αρχαίους Αθηναίους ήταν ένας νεαρός άνδρας στην έναρξη της ενήλικης ζωής ως ελεύθερος πολίτης.
Επανέφερε τον αυτοκράτορα Λουδοβίκο τον Ευσεβή αντιστρέφοντας την προηγούμενη καταδίκη του για εγκλήματα - κανένα από τα οποία δεν διέπραξε πραγματικά - και απομάκρυνε τον Αρχιεπίσκοπο της Ρενς, Έμπο.
Στις 28 Φεβρουαρίου 835, στο Μάιντς, ο Έμπο παραδέχθηκε ότι ο Λουδοβίκος δεν είχε διαπράξει τα εγκλήματα για τα οποία κατηγορήθηκε και για τα οποία είχε στερηθεί τον τίτλο του Αυτοκράτορα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Μετά τον Γαλλο-Πρωσικό πόλεμο του 1870, η περιοχή της Αλσατίας-Λωρραίνης προσαρτήθηκε στη νεοδημιουργηθείσα Γερμανική Αυτοκρατορία το 1871 με τη Συνθήκη της Φρανκφούρτης.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, η Λωρραίνη ετέθη υπό γερμανική πολιτική διοίκηση και έτσι αποτέλεσε για άλλη μια φορά επισήμως μέρος του Γερμανικού Ράιχ .
Οι οχυρώσεις γύρω από την πόλη επικεντρώθηκαν σε τρία κύρια οχυρά: το οχυρό του Γκετράνζ στη βορειοδυτική πλευρά, το οχυρό του Κένιγκσμακερ στα βορειοανατολικά και το οχυρό Ιλάνζ στα νότια.
Το ιστορικό κέντρο της πόλης με τα παλιά αρχοντικά που περιβάλλουν το δημαρχείο, ο Πύργος των ψύλλων , το καμπαναριό του, η εκκλησία του Σαιν-Μαξιμίν και μερικά σπίτια του 18ου αιώνα που επιβίωσαν τις πυρκαγιές της πολιορκίας του 1870.
Υπήρξε πόλη με βαριά βιομηχανία και παραγωγή σιδήρου και χάλυβα, σήμερα η οικονομία της βασίζεται σημαντικά στη διασυνοριακή εργασία των κατοίκων, επωφελούμενη από την εγγύτητά της με το Λουξεμβούργο.
Μετά από την ανακωχή με τη Γερμανία που έληξε τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο, ο γαλλικός στρατός εισήλθε στο Ντίντενχοφεν τον Νοέμβριο του 1918 και η πόλη μεταφέρθηκε στη Γαλλία με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών το 1919, αφού και πάλι ονομάστηκε Τιονβίλ.
Το 1792 η Τιονβίλ πολιορκήθηκε από τον δούκα του Μπράουνσβικ, ο οποίος προσπάθησε ανεπιτυχώς να καταστείλει τη Γαλλική Επανάσταση και να αποκαταστήσει τον Λουδοβίκο ΙΣΤ' στο βασιλικό θρόνο.
Βρίσκεται ανάμεσα στο Μετς που βρίσκεται νότια, από το οποίο απέχει οδικώς 29 περίπου χιλιόμετρα και το Λουξεμβούργο στο βορρά, από το οποίο απέχει 32 χιλιόμετρα.
Το 1438 απεβίωσε ο σύζυγός της και η Ελεονώρα, που ήταν έγκυος, ορίστηκε αντιβασίλισσα με τη διαθήκη του, η θέση της επικυρώθηκε από την Πορτογαλική Συνέλευση .
Πάντως ήταν άπειρη, με ασθενή υγεία και, ως Αραγωνέζα, αντιδημοφιλής στον λαό, που προτιμούσε τον αδελφό του βασιλιά, τον Πέτρο δούκα της Κοΐμπρα.
Οι διαπραγματεύσεις που έγιναν για συμβιβασμό, διήρκεσαν αρκετούς μήνες και έγιναν περίπλοκες με την παρέμβαση του Αλφόνσου, κόμη του Μπαρσέλος που υποστήριζε την Ελεονώρα, και τον αρχιεπίσκοπο της Λισαβόνας, που υποστήριζε τον Πέτρο.
Η Ελεονώρα ήταν η δεύτερη κόρη του Φερδινάνδου Α της Αραγωνίας και της Ελεονώρας της Τραστάμαρα, κόρης του Σάντσο-Αλφόνσου, 1ου κόμη του Αλμπουρκέρκε.
Ο Κεντρικός Σιχ Ναός της Σιγκαπούρης χτίστηκε για τον εορτασμό της 518ης επετείου του Γκουρού Νάνακ Ντεβ, του πρώτου Σιχ-Γκουρού και ιδρυτή του Σιχισμού.
Το ιερό βιβλίο των Σιχ, το Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ, είναι φυλαγμένο ευλαβικά σε μια αίθουσα προσευχής, η οποία έχει έναν ευρύ τρούλο πλάτους δεκατριών μέτρων.
Κάποιοι Σιχ της Σιγκαπούρης είναι μετανάστες από την Ινδία , ενώ άλλοι είναι απόγονοι των Σιχ της Βρετανικής Ινδίας, οι οποίοι τελούσαν τότε υπό κράτηση και είχαν σταλεί στη Σιγκαπούρη από τον Βρετανικό στρατό για διαμαρτυρίες, επιθέσεις ή δολοφονίες Βρετανών στρατιωτών, επιθέσεις, προσβολές και βανδαλισμούς Βρετανικών κτιρίων και περιουσιών.
Η μετανάστευση των Σιχ στη Σιγκαπούρη έγινε δημοφιλής έπειτα από τη ζήτηση Σιχ αστυνομικών και φρουρών για τη Βρετανική αποικία της Μαλάγιας, κι έτσι οι Σιχ μετανάστευαν εκεί ως αστυνομικοί.
Το Ίδρυμα Σιχ της Σιγκαπούρης και το Παντζάμπι Ίδρυμα της Σιγκαπούρης αποτελούν εξέχουσες οργανώσεις, οι οποίες προωθούν την κληρονομιά των Σιχ και τη γλώσσα Παντζάμπι ανάμεσα στους Σιχ της χώρας.
Το δημοσιεύθηκε παγκοσμίως στις 20 Απριλίου 2018 για την κονσόλα 4. Πολλά χρόνια μετά τα γεγονότα του ΙΙΙ, ο Κράτος κατέληξε στον κόσμο της νορβηγικής μυθολογίας στην αρχαία Νορβηγία στην διάσταση του Μίντγκαρντ και τώρα έχει ένα γιο που ονομάζεται τρεύς.
Αφού η δεύτερη σύζυγός του και μητέρα του τρεύς, η Φάγιε, πεθαίνει από άγνωστα αίτια, οι δυο ξεκινούν ένα ταξίδι για να εκπληρώσουν την τελική της επιθυμία, που ήταν να ριχτεί η τέφρα της από την υψηλότερη κορυφή των εννέα διαστάσεων, που σύντομα αποκαλύπτεται στο Γιοτουνχέιμ.
Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους, δέχονται επίθεση από τον Μπαλντρ, τον οποίο έστειλε ο πατέρας του ο Όντιν για να φτάσει στη Φάγιε και να μάθει πως να γλιτώσει ο Όντιν από το Ράγκναροκ , χωρίς να γνωρίζει ότι ήταν ήδη νεκρή.
Μετά τον θάνατο του Μπαλντρ, ωστόσο, ξεκινάει ο τριετής Φιμπαλγουίντερ (ο σκληρός χειμώνας χωρίς καλοκαίρια που προμηνύει το τέλος του κόσμου), ο οποίος δεν έπρεπε να εμφανιστεί για άλλα εκατό χρόνια το οποίο σημαίνει ότι έρχεται το Τέλος.
Η μητέρα του Μπάλτουρ, η Φρέγια ορκίζεται εκδίκηση από τον Κράτος, ενώ ο ίδιος και ο Ατρέας ολοκληρώνουν το ταξίδι τους, όπου μαθαίνουν ότι η Φάγιε γνώριζε τα πάντα και ήθελε να ονομάσει τον Ατρέα εξαρχής Λόκι.
Αν και άλλα παιχνίδια δεν έχουν ανακοινωθεί επίσημα, ο Κόρι Μπάρλογκ επιβεβαίωσε ότι αυτή η νέα προσθήκη στην σειρά δεν θα είναι το τελευταίο παιχνίδι του Κράτος.
Το κυκλοφόρησε στις 9 Νοεμβρίου του 2022, για τα 4 και 5. Στο τέλος του τριετή Φιμπαλγουίντερ, οι Κράτος, Ατρέας, και Μίμιρ δέχονται επίθεση από τον Όντιν και τον Θεό του Κεραυνού Θωρ.
Μετά τη μονομαχία με τον Θορ, οι τρεις τους ξεκίνησαν ένα ταξίδι στα εννέα βασίλεια με την ελπίδα να βρουν έναν τρόπο να αποτρέψουν το παγκόσμιο συμβάν, το Ράγκναροκ.
Ανίκανοι να αποτρέψουν το Ράγκναροκ—το οποίο ανακαλύπτεται ότι καταστρέφει μόνο το Άσγκαρντ, το σπίτι των Εσίρ—ο Κράτος, ο Ατρέας και οι σύμμαχοί τους ενώνουν τα βασίλεια σε έναν πόλεμο ενάντια στους θεούς Εσίρ στο βασίλειο τους.
Επιστρέφοντας στο σπίτι στο Μίντγκαρντ, ο Ατρέας, ως Λόκι, αποφασίζει ότι πρέπει να πάει και να βρει τυχόν εναπομείναντες γίγαντες και αποχαιρετά έναν εγκάρδιο αντίο, ενώ ο Κράτος μαθαίνει ότι είναι προορισμένος να γίνει ένας σεβαστός θεός.
Κατά την διάρκεια της ελληνικής εποχής, το κύριο όπλο του Κράτος είναι ένα ζευγάρι λεπιδών που κρέμονται από αλυσίδες και εμφανίζονται σε τρεις εκδοχές: τις "Λεπίδες του χάους", τις "Λεπίδες της Αθηνάς" και τις "Λεπίδες της εξορίας".
Σε κάποια παιχνίδια όταν δεν υπάρχει κάποιο όπλο στα χέρια του Κράτος, ο παίκτης μπορεί να κτυπήσει με μπουνιές ή να κλωτσήσει τους εχθρούς ως μέρος ενός νέου μηχανισμού που προστίθεται στο : .
Στο του 2018 ο Κράτος ξεκινάει με το Τσεκούρι του Λεβιάθαν το οποίο μπορεί να ριχτεί και να κληθεί πίσω στο χέρι του, όπως και το σφυρί του Θωρ Μγιόλνιρ.
Καθ 'όλη τη διάρκεια της πρώτης εποχής, τα παιχνίδια χαρακτηρίζονταν από μια οπτική τρίτου προσώπου με εξαίρεση το , η οποία είναι η μόνη προσθήκη που διαθέτει δισδιάστατη προβολή.
Σε όλη τη σειρά, ο παίκτης ελέγχει τον χαρακτήρα Κράτος σε ένα συνδυασμό χτυπημάτων μάχης, λύνοντας γρίφους και παζλ για την επίτευξη των στόχων και την ολοκλήρωση της ιστορίας.
Το του 2018 προσθέτει τον γιο του Κράτος, τον τρεύς, και παρόλο που το παιχνίδι παίζεται εξ ολοκλήρου με τον έλεγχο του Κράτος, υπάρχουν φορές που ο παίκτης μπορεί να επιλέξει να ελέγξει παθητικά τον τρεύς (ένα κουμπί είναι αφιερωμένο στον τρεύς που ο παίχτης χρησιμοποιεί για να ρίξει ένα βέλος από το τόξο του, ανάλογα με το πού βρίσκεται η κάμερα).
Η ιστορία αφορά τον Κράτος, έναν Σπαρτιάτη πολεμιστή που με δόλιο τρόπο οδηγήθηκε από τον πρώην δάσκαλό του, τον Έλληνα Θεό του Πόλεμου Άρη στο να σκοτώσει τη γυναίκα και την κόρη του.
Ο Κράτος ( - εμπνευσμένος από τον αρχαιοελληνικό μυθολογικό ήρωα Κράτος) επιδιώκει να απαλλαγεί από τους εφιάλτες υπηρετώντας τους άλλους θεούς του Ολύμπου, αλλά σύντομα βρίσκεται αντιμέτωπός τους λόγω των δόλιων σχεδίων τους.
Οι δυό τους ταξιδεύουν σε πολλές χωρο-χρονικές διαστάσεις για να εκπληρώσουν μια υπόσχεση στην προσφάτως νεκρή μητέρα του νεαρού αγοριού, κάνοντας έτσι τους Νορβηγικούς Θεούς εχθρούς τους.
Με την επανάσταση του Μεγάλου Πολέμου να λαμβάνει χώρα, ο Κράτος εγκαταλείπεται σύντομα από τους Τιτάνες, οι οποίοι απλά τον χρησιμοποιούσαν για να σιγουρέψουν ότι θα πάρουν την εκδίκησή τους.
Ο Κράτος αντιμετωπίζει τους Θεούς και τους Τιτάνες σε μια επική σειρά μαχών σε μέρη του Κάτω Κόσμου και του Ολύμπου και μαθαίνει ότι το Κουτί της Πανδώρας βρίσκεται μέσα στη Φλόγα.
Μετά από δέκα χρόνια στην υπηρεσία των Ολύμπιων θεών, ο Σπαρτιάτης στρατιώτης Κράτος έχει την εντολή της Αθηνάς να βρει το Κουτί της Πανδώρας το κατάλληλο όπλο για να νικήσει τον Άρη, τον Θεό του Πολέμου.
Μια σειρά αναδρομών του παρελθόντος αποκαλύπτει ότι ο Κράτος ήταν κάποτε υπηρέτης του Άρη, ο οποίος έσωσε τον Σπαρτιάτη και τον στρατό του από μία σίγουρα χαμένη μάχη, αλλά τον ξεγέλασε ώστε να σκοτώσει την οικογένειά του και έτσι ανάγκασε την μεταμόρφωσή του σε «Φάντασμα της Σπάρτης».
Υπάρχουν επίσης εμπορεύματα όπως έργα τέχνης, ρούχα, παιχνίδια και , καθώς και τα των παιχνιδιών, συμπεριλαμβανομένου ενός άλμπουμ, το & , με πρωτότυπη μουσική από διάφορες μπάντες που εμπνεύστηκαν από τη σειρά.
Η ιστορία διαδραματίζεται μεταξύ των γεγονότων του και του , ο Κράτος, ο Θεός του Πολέμου, εξακολουθεί να στοιχειώνεται από τα οράματα της θνητής ζωής του παρελθόντος του και ξεκινάει μια προσπάθεια να ανακαλύψει την προέλευσή του, βρίσκοντας τη μητέρα του, Καλλιστώ.
Η ιστορία του παιχνιδιού είναι έξι μήνες μετά τον θάνατο της συζύγου και του παιδιού του Κράτος, δίχνοντας τον Κράτος φυλακισμένο από τις τρεις Ερινύες για το σπάσιμο του όρκου του στον Άρη.
Ο Κράτος επιτυγχάνει και καθώς ετοιμάζεται να σκοτώσει τον θεό Δία, η Αθηνά θυσιάζεται για να τον σώσει και να διατηρήσει τον Όλυμπο και λέει στον Κράτος ότι είναι γιος του Δία.
Ο Κράτος ερευνά την απαγωγή του Θεού Ήλιου και εμποδίζει το σχέδιο της θεάς Περσεφόνης όπου σκόπευε να χρησιμοποιήσει τον Τιτάνα Άτλαντα για να καταστρέψει τον κόσμο.
Είναι γνωστή για την επιχείρηση διάσωσης που διεξήγαγε με επιτυχία τον Ιούνιο του 2015 διασώζοντας επτά ψαράδες που παγιδεύτηκαν για μια εβδομάδα σε ένα σκάφος.
Της απονεμήθηκε το βραβείο του Διεθνούς Ναυτιλιακού Οργανισμού τον Νοέμβριο του 2016 για τη θαυμαστή θαρραλέα επιχείρηση διάσωσης που οδήγησε από το μέτωπο τον Ιούνιο του 2015 για τη διάσωση επτά ψαράδων που παγιδεύθηκαν στον κόλπο της Βεγγάλης σε ένα βυθισμένο σκάφος το οποίο ανατράπηκε εξαιτίας βλάβης του κινητήρα και της καταστροφής της άγκυρας του σκάφους ως αποτέλεσμα μιας θαλάσσιας καταιγίδας.
Η κυβέρνηση της Ινδίας την πρότεινε για το σχετικό βραβείο αναγνωρίζοντας το εθνικό της καθήκον και επίσης έγινε η πρώτη γυναίκα που έλαβε το βραβείο του ΙΜΟ.
Έχει ολοκληρώσει σπουδές ραδιοεπικοινωνίας στο Πανινδικό Κολλέγιο Ναυτιλίας στο Κοτσί και άρχισε αρχικά την καριέρα της ως ασυρματίστρια στην Ναυτιλιακή Εταιρεία της Ινδίας.
Το Ελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα επέστρεψε σε κοινοβούλιο κρατιδίου της πρώην Ανατολικής Γερμανίας για πρώτη φορά αφού κέρδισε έδρες στη Θουριγγία και το Βρανδεμβούργο το 2009.
Με 1.108.338 συνολικές έγκυρες ψήφους, το Ελεύθερο Δημοκρατικό Κόμμα πέρασε το εκλογικό όριο πολύ οριακά, έχοντας πέντε ψήφους παραπάνω από το όριο εισόδου στη βουλή.
Σύμφωνα με το νόμο της Θουριγγίας για το Λάνταγκ , η εκλογή πρέπει να λάβει χώρα μια Κυριακή ή σε μια δημόσια αργία το νωρίτερο 57 μήνες μετά την αρχή της τρέχουσας θητείας του κοινοβουλίου στις 14 Οκτωβρίου 2014 και το αργότερο 61 μήνες μετά, δηλαδή εκλογές μπορούσαν να λάβουν χώρα το νωρίτερο στις 21 Ιουλίου 2019 και το αργότερο στις 10 Νοεμβρίου 2019.
Οι κρατιδιακές εκλογές της Θουριγγίας έλαβαν χώρα στη Θουριγγία της Γερμανίας στις 27 Οκτωβρίου 2019 και ήταν η έβδομη εκλογή για το κοινοβούλιο της Θουριγγίας μετά την επανένωση το 1990.
Γύρω στα 1,73 εκατομμύρια ψηφοφόροι (συμπεριλαμβανομένων 75.000 ατόμων που είχαν για πρώτη φορά δικαίωμα ψήφου), ψήφισαν για περί τους 400 υποψηφίους σε 44 περιφέρειες.
Το Χριστιανοδημοκρατικό κόμμα, το οποίο κυβερνά σε ομοσπονδιακό επίπεδο σε συνασπισμό με το Χριστιανοκοινωνικό Κόμμα της Βαυαρίας και τους Σοσιαλδημοκράτες, είχε τη μεγαλύτερη απώλεια από οποιαδήποτε άλλο κόμμα στις εκλογές, χάνοντας πάνω από 11 ποσοστιαίες μονάδες και υποχωρώντας στο 22,5% των ψήφων.
Τον Μάιο του 2018, σύμφωνα με την Ελληνική Αστυνομία, μέλη της οργάνωσης είχαν πρωτοστατήσει στον ξυλοδαρμό του -τότε δημάρχου Θεσσαλονίκης- Γιάννη Μπουτάρη.
Λίγες ημέρες νωρίτερα, είχε κυκλοφορήσει στο διαδίκτυο η ψευδής είδηση ότι ο Μπουτάρης είχε διοργανώσει την ίδια μέρα με τις εκδηλώσεις για τη γενοκτονία των Ποντίων.
Τα μέλη της συμμετέχουν σε συλλαλητήρια υπέρ της ελληνικότητας της Μακεδονίας, εναντίον των παράνομων μεταναστών, εναντίον του , ενώ έχουν κατηγορηθεί επανειλημμένα για επεισόδια κατά τη διάρκεια πολιτικών και πολιτιστικών εκδηλώσεων.
Τον Φεβρουάριο του 2019 στην Κατερίνη, εννιά μέλη της οργάνωσης προσήχθησαν από την Αστυνομία κατά τη διάρκεια συγκέντρωσης που διοργανώθηκε από ακροδεξιές ομάδες ενόψει εκδήλωσης του ΣΥΡΙΖΑ, καθώς εξαπέλυαν ύβρεις και απειλές προς τους συμμετέχοντες.
Τον Οκτώβριο του 2017, μέλη της οργάνωσης επιχείρησαν να διακόψουν τη θεατρική παράσταση Η Ώρα του Διαβόλου στο θέατρο Αριστοτέλειον, με συνέπεια να τους απωθήσουν τα ΜΑΤ.
Ο Τάσος, καθηγητής γυμνασίου, και ο Πέτρος, ντισκ τζόκεϊ σε ραδιοφωνικό σταθμό, μόλις έχουν μετακομίσει στο σπίτι που κληρονόμησαν από τον παππού τους.
Πριν ακόμα τακτοποιήσουν τα έπιπλά τους, γίνεται φανερό ότι για κανέναν από τους δύο δεν θα είναι εύκολη συγκατοίκηση, αφού είναι τελείως διαφορετικοί χαρακτήρες, με διαφορετικό τρόπο ζωής και διαφορετικές συνήθειες, χωρίς τίποτα κοινό.
Το σενάριο της σειράς έγραψε η Ελένη Μαβίλη, ενώ την σκηνοθεσία των επεισοδίων της σειράς ανέλαβαν η Ελένη Μαβίλη, ο Άκης Σταματιάδης, ο Βασίλης Βλαχοδημητρόπουλος και ο Πέτρος Λεωκράτης.
Η Ανδρίτσα είναι χωριό και έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Λέρνας, του δήμου Άργους - Μυκηνών, της περιφερειακής ενότητας Αργολίδας, στην περιφέρεια Πελοποννήσου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Τον Φεβρουάριο του 2019, οι εγκαταστάσεις των και ξεπέρασαν το ένα δισεκατομμύριο σε παγκόσμιο επίπεδο, εξαιρουμένων των εγκαταστάσεων της εφαρμογής σε συσκευές στην Κίνα.
Ένα μικρόκλιμα είναι ένα τοπικό σύνολο ατμοσφαιρικών συνθηκών που διαφέρουν από εκείνες των γύρω περιοχών, συχνά με μια μικρή διαφορά, αλλά μερικές φορές με μια πιο ουσιαστική.
Από την άλλη, εάν το έδαφος έχει πολλούς θύλακες αέρα, τότε η θερμότητα θα μπορούσε να παγιδευτεί κάτω από το έδαφος, με αποτέλεσμα την αυξημένη πιθανότητα παγετού στο επίπεδο του εδάφους.
Επειδή το κλίμα είναι στατιστικό, το οποίο συνεπάγεται χωρική και χρονική μεταβολή των μέσων τιμών των περιγραφόμενων παραμέτρων εντός μιας περιοχής, μπορεί να συμβεί και να επιμείνει με την πάροδο του χρόνου.
Φοβούμενος ότι επρόκειτο να σταλεί για υπηρεσία σε δωσιλογικό σώμα, εγκατέλειψε το πόστο του και ανέβηκε στα Δερβενοχώρια της Πάρνηθας, όπου βρισκόταν εκείνη τη στιγμή η ανταρτομάδα του Ορέστη μαζί με τη φρουρά του Άρη Βελουχιώτη.
Από εκείνη τη στιγμή και μέχρι την παράδοση των όπλων υπηρέτησε σε ηγητορικές θέσεις του ΕΛΑΣ Αττικής , με εξαίρεση την περίοδο καλοκαιριού-φθινοπώρου 1944 που είχε μεταταχτεί στην Εθνική Πολιτοφυλακή της ΠΕΕΑ.
Σημαντικές επιχειρήσεις, στις οποίες έλαβε μέρος, ήταν οι εξής: έξοδος των Άρη - Σαμαρινιώτη από την Αττική , είσοδος και έξοδος του Σαράφη από την Αθήνα , Μάχη του Καπαρελλίου , Ενέδρα της Κάζας , Μάχη των Δερβενοχωρίων , δύο μεγάλες εκκενώσεις της Πάρνηθας , Μάχη της Αθήνας .
Στην τελευταία συμμετείχε από τις 9 Δεκέμβρη, όταν ανακλήθηκε από την Πολιτοφυλακή στο 1/34 μετά τον θάνατο του Θεοχάρη στη μάχη του νοσοκομείου Σωτηρία.
Επιστρέφοντας στο χωριό του, συνδέθηκε μέσω αριστερών φίλων του με τον Ανδρέα Μούντριχα, στέλεχος της «Παλιάς» Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ που διερευνούσε τις δυνατότητες αντίστασης στην Αττικοβοιωτία.
Λίγο αργότερα αποσπάστηκε ως παλαιός στρατιωτικός στη Χωροφυλακή, και από τη θέση του παρείχε πληροφορίες και κάλυψη στον Μούντριχα για το στήσιμο των πρώτων εαμικών οργανώσεων στα χωριά της Θήβας και της Δυτικής Αττικής.
Όταν δε ο Μούντριχας με το ψευδώνυμο «Ορέστης» έβγαλε την πρώτη αντάρτικη ομάδα στην Αττικοβοιωτία, το φθινόπωρο του 1942, ο Μπουτσίνης του παρέσχε οπλισμό που είχε κρύψει στο Κριεκούκι.
Παρέδωσε τα όπλα του τάγματός του με τον Αποστόλη Κοκμάδη στο Μαλανδρίνο και υπό τον φόβο των παρακρατικών συμμοριών επέστρεψε κρυφά στην Αθήνα, όπου έζησε για λίγο ελεύθερος.
Με την κορύφωση όμως της Λευκής Τρομοκρατίας εξορίστηκε πρώτα στην Πάρο κι έπειτα σε Γιούρα - Μακρόνησο, ενώ το 1947 καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο από έκτακτο στρατοδικείο του Εμφυλίου.
Επαναπατρίστηκε το 1975, μαζί με ένα μεγάλο κύμα πολιτικών προσφύγων που επέστρεψε στην Ελλάδα μετά την πτώση της Χούντας των Συνταγματαρχών, και τέσσερα χρόνια αργότερα κυκλοφόρησε την αέκδοση του Αντάρτικου στην Αττική.
Μαζί με τον Θεοχάρη Πολύχρονο υπήρξαν οι φυσικοί ηγέτες του Τάγματος Αττικής του ΕΛΑΣ, με δράση κυρίως στα όρη Πάρνηθα, Πατέρα και Γεράνεια.
Με την ήττα του ΔΣΕ διέφυγε στη Σοβιετική Ένωση μέσω Αλβανίας και εγκαταστάθηκε στην Τασκένδη, όπου έκανε οικογένεια με συναγωνίστριά του και παράλληλα σπούδασε νομικά και μηχανολογία δομικών έργων.
Ενάντια σε αυτές τις ιδέες, ο Αριστοτέλης ισχυρίστηκε ότι τα μη ανθρώπινα ζώα δεν είχαν συμφέροντα δικά τους, ταξινομημένα πολύ κάτω από τους ανθρώπους στη Μεγάλη Αλυσίδα της Ύπαρξης, λόγω του υποτιθέμενου ανορθολογισμού τους.
Ο Αριστοτέλης αντιλήφθηκε ορισμένες ομοιότητες μεταξύ ανθρώπων και άλλων ειδών και ανέπτυξε ένα είδος «ψυχολογικού συνεχούς», αναγνωρίζοντας ότι τα ανθρώπινα και τα μη ανθρώπινα ζώα διαφέρουν μόνο ως προς το βαθμό που κατέχουν ορισμένες ιδιοσυγκρασίες.
Προέτρεψε τον σεβασμό στα ζώα, επειδή πίστευε ότι οι άνθρωποι και οι μη-άνθρωποι είχαν το ίδιο είδος ψυχής, ένα πνεύμα που διαπερνά το σύμπαν και μας κάνει ένα με τα ζώα.
Ένας από τους μαθητές του Αριστοτέλη, ο Θεόφραστος, εναντιώθηκε στην κρεατοφαγία με το σκεπτικό ότι αυτό στερεί τη ζωή στα ζώα και γι 'αυτό ήταν άδικο.
Ο Θεόφραστος δεν επικράτησε, και ήταν η θέση του Αριστοτέλη -ότι τα ανθρώπινα και μη ανθρώπινα ζώα υπάρχουν σε διαφορετικές ηθικές σφαίρες επειδή ο ένας είναι λογικός και ο άλλος όχι- που παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό χωρίς αμφισβήτηση στη Δύση για σχεδόν δύο χιλιετίες.
Ο ψυχολόγος Ρίτσαρντ Ράιντερ, πρώην καθηγητής του στο Πανεπιστήμιο Τουλέιν και πρόεδρος του το 1977, γράφει ότι είναι στην ελληνική φιλοσοφία του 6ου αιώνα π.
Ήταν πρωτεύουσα της κομητείας και αργότερα του δουκάτου του Μπαρ και έγινε μία από τις κύριες πόλεις της Λωρραίνης, αναπτυσσόμενη ταυτόχρονα στο βάθος της κοιλάδας, στις όχθες του ποταμού Ορναίν και στο οροπέδιο της αριστερής πλαγιάς, γύρω από το κάστρο του Μεσαίωνα.
Αλλά λόγω των αντι-γαλλικών θέσεων του δούκα, το 1670 κατεδαφίστηκε μέρος των οχυρώσεών της και του κάστρου της από τον βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκο ΙΔ' και το δουκάτο κατέληξε να προσαρτηθεί στο βασίλειο της Γαλλίας το 1766.