polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Σχετικά με τη διαδικασία του κάστινγκ, ο ΝτεΝάιτ δήλωσε: «Απλά πρέπει να ελπίζεις πως θα βρεις τον σωστό δρόμο. Ευτυχώς το δικό μας καστ βγήκε και δεν θα μπορούσα να είμαι πιο ευτυχισμένος για αυτό. Κανείς δεν πρόκειται να ταιριάξει ποτέ απόλυτα σε αυτό που έχεις στο μυαλό σου. Για μένα, το πιο σημαντικό δεν είναι αν θα δουν ή όχι τον ρόλο, αλλά αν θα τον νιώσουν».
Τον Δεκέμβριο του 2017, ο Ντ'Ονόφριο αποκάλυψε ότι είχε «μια σταθερή συμφωνία με τον Τζεφ Λόουμπ», η οποία είχε γίνει πριν τον πρώτο κύκλο και η οποία του επέτρεπε να «μπαίνει και να βγαίνει στη σειρά», με απροσδιόριστο χρόνο ειδοποίησης όταν η ήλπιζε να τον χρησιμοποιήσει στη σειρά.
Η εταιρεία ήταν αυτή που δημιούργησε και τους τίτλους αρχής της τηλεοπτικής σειράς , οι οποίοι είχαν διακριθεί από την άποψη της «φαντασίας και έδειχναν τι ακριβώς είναι η σειρά».
Ο ΝτεΝάιτ εξήγησε ότι πολλές εταιρείες είχαν προτείνει ιδέες στη δημιουργική ομάδα οι οποίες περιελάμβαναν «παραλλαγές της ίδιας ιδέας, όπου μπορούσες να μεγεθύνεις σε ένα μάτι και να δεις τον χάρτη της πόλης».
Ωστόσο, μια από τις ιδέες της περιείχε «ένα κόκκινο υγρό σαν αίμα να στάζει πάνω στα πάντα . σαν μια μπογιά να σκέπαζε κάτι αόρατο αποκαλύπτοντάς το», κάτι το οποίο τόσο ο ΝτεΝάιτ όσο και ο Λόουμπ ήθελαν να χρησιμοποιήσουν ευθύς αμέσως.
Τον Απρίλιο του 2015, και ανακοίνωσαν πως ο ανανεώθηκε για δεύτερο κύκλο επεισοδίων, αλλά ο ΝτεΝάιτ δεν θα επέστρεφε λόγω προηγούμενων δεσμεύσεων.
Αντικαταστάθηκε από τους Νταγκ Πίτρι και Μάρκο Ραμίρεζ, οι οποίοι είχαν δουλέψει ως σεναριογράφοι στον πρώτο κύκλο, ενώ συνεργάστηκαν στενά με τους ΝτεΝάιτ και Γκόνταρντ.
Οι Πίτρι, Ραμίρεζ, Άλισον Ένγκελ και Μαρκ Βερχάιντεν έγιναν εκτελεστικοί παραγωγοί για τον δεύτερο κύκλο, ενώ ο Φράιντλαντερ αποχώρησε από τη σειρά.
Η σειρά ανανεώθηκε για τρίτο κύκλο επεισοδίων τον Ιούλιο του 2016 με σκοπό οι Πίτρι και Ραμίρεζ να επέστρεφαν ως υπεύθυνοι, αλλά τον Οκτώβριο του 2017 ανακοινώθηκε πως ο Έρικ Όλεσον θα αναλάμβανε τη θέση του υπευθύνου.
Το βασικό θέμα της σειράς, το οποίο συν-συνέθεσε με τον Μπράιντεν Κίμπαλ, προήλθε από το αυθεντικό ντέμο του Πισάνο που είχε φτιάξει για τη σειρά, το οποίο είχε καταθέσει κατά τη διάρκεια των ακροάσεων.
Μια - σειρά με επίκεντρο τον χαρακτήρα του Μπέρνθαλ, Φρανκ Καστλ/, με τίτλο , ζητήθηκε από τον τον Απρίλιο του 2016 και κυκλοφόρησε τον Νοέμβριο του 2017.
Ο Κοξ περιέγραψε τη στολή ως μια «ευαίσθητη περιοχή» που απαιτούσε κάποιες «μικροαλλαγές» μετά τη σύντομη χρήση της στο τέλος του πρώτου κύκλου και σημείωσε πως οι αλλαγές είναι συνυφασμένες μέσα στην ιστορία του δεύτερου κύκλου, συμπεριλαμβανομένης και της ανάγκης για μια νέα, επανασχεδιασμένη μάσκα.
Ο Γκόνταρντ ήταν πάντα θαυμαστής του αφού, μεγαλωμένος και ο ίδιος ως Καθολικός, ένιωθε να ταυτίζεται με την ιστορία ενός «Καθολικού υπερήρωα που αγωνίζεται με την έννοια του τι είναι σωστό και τι λάθος».
Δεν ήθελε να είναι «ένας τύπος που απλά παίρνει τα κόμικ και τα μεταφέρει στην οθόνη. Θεωρώ πως είναι δουλειά μας να τα αντιμετωπίζουμε σαν να είναι δική μας δουλειά εξ'αρχής. Αν είμαι ο συγγραφέας ενός κόμικ, δε θα ξαναέγραφα την ιστορία κάποιου άλλου, θα έπαιρνα την ιστορία και θα την προχωρούσα παραπέρα».
Ο Κάρολος Ζ της Γαλλίας έστειλε τον Ιωάννη στο κάστρο Ταγιεμπούρζ, όπου τον κράτησε φυλακισμένο ο Ολιβιέ ντε Κετινύ, σενεσάλης τού Γκυγιέν.
Όταν ο Κάρολος Ζ απεβίωσε το 1461, Ο Ιωάννης όφειλε ακόμη στον Ολιβιέ ντε Κετινύ 18.000 εκύς, αλλά ο νέος βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΑ της Γαλλίας, που μισούσε βαθιά όποιον είχε υπηρετήσει τον πατέρα του, εξανάγκασε τον Ολιβιέ να ακυρώσει το χρέος· τώρα ο Ιωάννης εισήλθε στην υπηρεσία τού Λουδοβίκου ΙΑ.
Ίσως είχε παραιτηθεί από το Τάγμα της Περικνημίδος το 1462, αλλά η οικογένειά του συνέχισε να χρησιμοποιεί τον τίτλο τού κόμη τού Κανντάλ ως το τέλος τού Ερρίκου-Φραγκίσκου ντε Φουά-Κανντάλ , δούκα τού Ρανντάν.
Μεταξύ του ευθύγραμμου και του καμπύλου τοίχου συνεχίζεται το μονοπάτι –στρωμένο με μικρά λευκά χαλίκια- στο τέλος του οποίου ο επισκέπτης στρίβει για να του αποκαλυφθεί η θέα της λίμνης.
Παρ’όλ’αυτά, ο έντονος συμβολισμός και μυστικισμός που διέπει τις χωρικές του ενότητες, αποδεικνύει την συνάφειά του με τους τελευταίους, αλλά και την ιερότητα του ως χώρο, παρά τις μορφολογικές αποκλίσεις.
Τα βασικά εργαλεία :μεγάλες μπετονένιες καθαρές επιφάνειες, λίμνη/οροφή στην κορυφή του λόφου, ανάγονται σε σύμβολα με σαφείς θρησκευτικές προεκτάσεις, ενώ προσφέρουν μία ιδιαίτερη εμπειρία σε σχέση με την φύση και το κτίριο.
Στο περιβάλλον του, εμφανίζεται ως μία λίμνη με νούφαρα, μέσα σε ένα οβάλ μπετονένιο αβαθές δοχείο , προστατευμένη νοτιοανατολικά από δυο μεγάλους τοίχους από σκυρόδεμα.
Συνεργάστηκε με την Μπουμπουλίνα, κατέχοντας από κοινού μαζί της δύο πλοία, ενώ τη βοήθησε και κληρονομικές διαφορές που είχε με προγόνους της, οι οποίες έφτασαν μέχρι το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως ελλείψει ελληνικών δικαστηρίων.
Υπήρξε εκ των πρωταγωνιστών στην πολιορκία και την κατάληψη του φρουρίου της Μονεμβασιάς, όπου στη συνέχεια ορίστηκε φρούραρχος και στρατιωτικός διοικητής της περιοχής από το Εκτελεστικό Σώμα.
Στη μετεπαναστατική περίοδο, και πιο συγκεκριμένα στις εμφύλιες διαταραχές που ακολούθησαν συντάχθηκε με τον Γεώργιο Κουντουριώτη και στη συνέχεια με την αντικαποδιστριακή αντιπολίτευση.
Ο Ηλίας Θερμησιώτης ήταν Έλληνας πλοιοκτήτης, αξιωματικός του Ναυτικού και μέλος της Φιλικής Εταιρείας κατά τη διάρκεια της Ελληνικής Επανάστασης του 1821.
Αποτελεί έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Αγίου Γεωργίου, του δήμου Βόρειας Κέρκυρας, της περιφερειακής ενότητας Κέρκυρας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών μετά από αυτό το πρόγραμμα.
Με βάση την διαστρωμάτωση και τα ζωικά υπολείμματα, τα οποία χρησιμοποιήθηκαν ως δείκτες για τις χρονικές περιόδους, οι αρχαιολόγοι εξερεύνησαν το ιστορικό του σπηλαίου, κατορθώνοντας να βρουν την ηλικία των τριών πολιτιστικών στρωμάτων και τα χαρακτηριστικά των ανθρώπινων πληθυσμών που ζούσαν εκεί.
Τα εκθέματα περιλαμβάνουν απολιθώματα αρκούδας των σπηλαίων, οστά και χαυλιόδοντες του βίσωνα του λατιφρόνιου, λίθινα και οστέινα εργαλεία, και μια Παλαιολιθική εστία η οποία εκτίθεται στο ουγγρικό Εθνικό Μουσείο.
Είναι εύκολα προσβάσιμο από το Σιλβασβαράντ σε ένα μικρό τουριστικό μονοπάτι μήκους λίγων εκατοντάδων μέτρων, το οποίο οδηγεί σε μια σπηλιά στο βουνό.
Αφού έφτασαν περσικές ενισχύσεις και βοήθεια από τον τύραννο των Συρακουσών Διονύσιο Α', μπόρεσε να αποκλείσει τους Αθηναίους στον Ελλήσποντο και υποχρέωσε τα αθηναϊκά εμπορικά πλοία που έρχονταν από τον Εύξεινο Πόντο με προορισμό τον Πειραιά να κατευθύνονται σε λιμάνια της σπαρτιατικής συμμαχίας .
Ο Ανταλκίδας στάλθηκε ακόμα δύο φορές ως διπλωματικός εκπρόσωπος της Σπάρτης στον Πέρση βασιλιά και τιμήθηκε από την πατρίδα του για τον ρόλο του στις διαπραγματεύσεις με τους Πέρσες.
οι Σπαρτιάτες για να πλήξουν τους Αθηναίους έστειλαν τον Ανταλκίδα στις Σάρδεις για να διαπραγματευτεί με τον Πέρση σατράπη Τιρίβαζο και να μεταφέρει τις προτάσεις ειρήνης.
Ενώ αρχικά η αποστολή του είχε ευνοϊκά για τη Σπάρτη αποτελέσματα –αφού ο Τιρίβαζος συνέλαβε τον Αθηναίο ναύαρχο Κόνωνα–, η πραγματοποίηση του σκοπού του απέτυχε.
Με την υποστήριξη και του Πέρση σατράπη υπερνίκησε τους δισταγμούς του Αρταξέρξη Β' και τον έπεισε να επιβάλει μια γενική ειρήνευση υπό τους όρους που είχαν προταθεί παλαιότερα.
Στην καλλιεργημένη έκταση της περίπου 5 τετραγωνικά χιλιόμετρα ομαλού κάμπου παλαιότερα ευδοκιμούσαν περισσότερο, ο καπνός, το σιτάρι, η πατάτα, τα όσπρια, και οπωροφόρα δένδρα .
Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Λευκόβρυσης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Κοζάνης του δήμου Κοζάνης και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 1.208 κατοίκους.
Ο πληθυσμός των Ελλήνων στο Ιράν ωστόσο αυξήθηκε σημαντικά κατά τη δεκαετία του 1920, ως αποτέλεσμα της γενικευμένης μετανάστευσης των Ελλήνων του Πόντου τα χρόνια μετά τη γενοκτονία τους από τους Νεότουρκους.
Ένας μεγάλος αριθμός Ποντίων αναζήτησε καταφύγιο προς την ανατολή και συγκεκριμένα στον Καύκασο, αλλά το σοβιετικό καθεστώς τους ανακήρυξε ανεπιθύμητους καπιταλιστές με αποτέλεσμα πολλοί να αναγκαστούν να αποχωρήσουν.
Οι περισσότεροι θέλησαν να πάνε τότε στην Ελλάδα από τα νότια, παρακάμπτοντας την εχθρική Τουρκία, αλλά τελικά ένας αριθμός τους περνώντας από το Ιράν έκρινε ότι η ζωή θα ήταν από πολλές απόψεις καλύτερη εκεί: Η Περσία ήταν μια απέραντη και πλούσια χώρα σε αντίθεση με την Ελλάδα, που άλλωστε μετά βίας θα μπορούσαν να αποκαλέσουν πατρίδα τους.
Οι καλές Ελληνοϊρανικές σχέσεις και η Ελληνο-Ιρανική συνθήκη φιλίας του 1931 συντέλεσαν στην ομαλή ενσωμάτωση των Ποντίων στη νέα τους χώρα και στην προϋπάρχουσα Ελληνική κοινότητα.
Το 1951 εγκαινιάστηκε η πρώτη ελληνορθόδοξη εκκλησία στη Τεχεράνη, η Ελληνική Ορθόδοξος Εκκλησία ο Ευαγγελισμός της Υπεραγίας Θεοτόκου, ενώ στο ίδιο κτίριο στεγαζόταν και το σχολείο της κοινότητας.
Η σύγχρονη ελληνική κοινότητα του Ιράν ανάγει την ιστορία της στα πρώτα χρόνια μετά την ίδρυση του Ελληνικού κράτους, όταν μέλη της οικογένειας Ράλλη και άλλοι έμποροι ξεκίνησαν το συστηματικό εμπόριο μεταξιού και βαμβακιού από τη Ταυρίδα της βορειοδυτικής Περσίας προς τη Κωνσταντινούπολη.
Ράλλης ορκίστηκε τον προξενικό του όρκο ενώπιον του βασιλιά Όθωνα της Ελλάδας και έγινε ο πρώτος επίσημος γενικός σύμβουλος της Ελλάδας στο Ιράν , επανεκκινώντας επίσημα τις διπλωματικές σχέσεις μεταξύ των δύο χωρών μετά από πολλούς αιώνες.
Τα επόμενα χρόνια άρχισε σταδιακά να αυξάνεται ο αριθμός των Ελλήνων από τη Χίο, Κωνσταντινούπολη και τον Πόντο στο βορειοδυτικό Ιράν φτάνοντας τα 3000-4000 άτομα.
Οι Έλληνες και οι εταιρείες τους ήταν συγκεντρωμένες κυρίως στη Ταυρίδα, τη Ρασχτ και το Μπαντάρ-ε Ανζάλι όπου επιδίδονταν στην παραγωγή της μετάξης, την ξυλεία, τον καπνό, το εμπόριο και τη ναυτιλία.
Η Ιρανική Επανάσταση το 1979 και στη συνέχεια ο πόλεμος Ιράν-Ιράκ κατέστησαν το Ιράν μια μη-ασφαλή χώρα και παράλληλα η διάβρωση των σχέσεων της χώρας με τη Δύση έβλαψε πολύ τις επιχειρήσεις.
Όλα αυτά, σε συνδυασμό με το κοινωνικά περιοριστικό ισλαμικό πολίτευμα που επιβλήθηκε, ώθησαν πολλούς Έλληνες και κυρίως αυτούς που είχαν Ελληνικό διαβατήριο να μεταναστεύσουν μέσα στα επόμενα χρόνια προς την Ελλάδα ή άλλες χώρες της Δύσης.
Το 2017 η Ελληνική κοινότητα στο Ιράν αριθμεί επίσημα γύρω στα 100 άτομα, αν και ενδέχεται να υπάρχει ένας σημαντικά μεγαλύτερος αριθμός που έχει πλέον αφομοιωθεί.
Στην Τεχεράνη υπάρχει μέχρι σήμερα η Ελληνική Ορθόδοξη εκκλησία που ανοίγει κυρίως κατά τα Χριστούγεννα και τη Μεγάλη Εβδομάδα, καθώς και το Ελληνορθόδοξο νεκροταφείο που είναι πλέον ανενεργό.
Η Ελληνική οικονομική κρίση έχει ωθήσει έναν αριθμό Ελλήνων να ασχοληθούν επιχειρηματικά με το Ιράν, στους τομείς των τηλεπικοινωνιών, ναυτιλίας, εμπορίου και τουρισμού.
Επίσης γνωστοί καλλιτέχνες όπως ο Ιάννης Ξενάκης, Μιχάλης Μακρουλάκης, Γιάννης Τσεκλένης και Ηλίας Λαλαούνης επισκέπτονταν συχνά τη χώρα.
Οι Έλληνες της Περσίας είχαν μια ακμάζουσα παρουσία στη Περσία κατά τα ελληνιστικά χρόνια και κατόπιν κατά τον 19ο αιώνα έως και τη δεκαετία του '80, όταν το γενικευμένο κλίμα αστάθειας που επικράτησε στη χώρα λόγω της ισλαμικής επανάστασης του 1979 και του πολέμου με το Ιράκ ανάγκασε τους περισσότερους να επιστρέψουν στην Ελλάδα.
Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης μαζί με τη Μπελοκομίτη αποτελούν την τοπική κοινότητα Μπελοκομίτης που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Νεβρόπολης Αγράφων του δήμου Λίμνης Πλαστήρα και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 32 κατοίκους.
Στις 24-25 Ιανουαρίου 1997 ξέσπασαν βίαιες διαδηλώσεις στη Λούσνια, λόγω της σύλληψης του αρχηγού του σχήματος Ραπούς Τζαφέρι δύο μέρες νωρίτερα, στις 22 Ιανουαρίου.
Κατασκευάστηκαν αρκετές βίλες κυρίως στην πεδιάδα των ποταμών Ταρν και Αγκού, αρχαιολογικά ευρήματα των οποίων βρέθηκαν μεταξύ άλλων και στο Ραμπαστάν.
Ο μόνος οικισμός που μπορεί να χαρακτηρισθεί πόλη είναι η κοινότητα Μοντάν, αλλά κανένας οικισμός του νομού δεν περιλάμβανε τα συνήθη στοιχεία της ρωμαϊκής πόλης: ιαματικά λουτρά και αμφιθέατρο.
Οι συναλλαγές αναπτύχθηκαν μέσω του ποταμού Ταρν αλλά και του ανεπτυγμένου ρωμαϊκού οδικού δικτύου ανάμεσα στην περιοχή και τις μεγάλες γαλατο-ρωμαϊκές πόλεις όπως η Τολόζα ή τα Βουρδίγαλα και άλλες περιοχές.
Τον 5ο αιώνα, κατά της περίοδο της παρακμής της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, την περιοχή κατέλαβαν και εγκαταστάθηκαν οι Βησιγότθοι και η περιοχή του νομού Ταρν αποτέλεσε τμήμα του Βησιγοτθικού Βασιλείου.
Την σχετική σταθερότητα στην εποχή του Καρλομάγνου ακολούθησε η κατάπτωση της φραγκικής μοναρχίας και η εμφάνιση της φεουδαρχίας τον 10ο αιώνα, καθώς η αναρχία ώθησε τους αδύναμους να μπουν υπό την προστασία των ισχυρών.
Στο Αλμπί, επίσκοποι άρχισαν την κατασκευή του μεγάλου καθεδρικού ναού της Αγίας Καικιλίας και το επιβλητικό επισκοπικό παλάτι, το ανάκτορο Μπερμπί, σύμβολα της ανανεωμένης δύναμης και οικονομικής ευμάρειας της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.
Εκείνη την εποχή, η ανακάλυψη του πηλού ως δομικό υλικό επέτρεψε την εφεύρεση του τούβλου, υλικό φθηνότερο και ευκολότερο στη χρήση από την πέτρα και λιγότερο ευαίσθητο στη φωτιά από τις ξυλοδεσιές.
Το οροπέδιο Σιντόμπρ, με υψόμετρο από 490 έως 610 μέτρα, που διαχωρίζει την κοιλάδα του ποταμού Αγκού από την κοιλάδα του δυτικού παραπόταμού του, του ποταμού Τορέ.
Τα υψώματα Λακών, με 1.267 μέτρα, που βρίσκονται στα νοτιοδυτικά του νομού και οι πετρώδες και εκτεθειμένες στους ανέμους πλαγιές τους χρησιμοποιούνται κυρίως για βοσκότοποι.
Η σταυροφορία των Αλβιγηνών, που ξεκίνησε από τον Πάπα Ιννοκέντιο Γ' το 1208, έστρεψε φεουδάρχες όλης της φραγκικής επικράτειας κατά των αιρετικών αρχόντων του Αλμπί και των γειτονικών περιοχών όπου επικρατούσε ο Καθαρισμός.
Μετά από χρόνια πολέμων και την ήττα των Αλβιγηνών, ο βασιλιάς της Γαλλίας Φίλιππος-Αύγουστος παρενέβη το 1226 και προσάρτησε στο γαλλικό Στέμμα την κομητεία της Τουλούζης και τις κτήσεις των υποτελών της, υποκόμη του Μπεζιέ και κόμη της Φουά.
Στο νότο, η κλασική αντίθεση ανάμεσα στην εργατική και την αστική τάξη πήρε έναν πρωτότυπο χαρακτήρα: η προτεσταντική αστική τάξη απέκτησε τις ιδέες της Επανάστασης, η οποία της έδωσε την ελευθερία της θρησκείας, και η καθολική εργατική τάξη, επηρεασμένη έντονα από τον κλήρο, ήταν πιο συντηρητική.
Η αριστοκρατία, μαικήνας των τροβαδούρων, προήγαγε τον ευγενικό έρωτα και σταδιακά, κατά τον 12ο αιώνα, προσηλυτίστηκε σε μία θρησκευτική αίρεση, τον Καθαρισμό, ακολουθούμενη από μεγάλο μέρος του λαού.
Αυτός ο ενθουσιασμός για τη νέα πίστη προέρχονταν, πρώτον από την ανικανότητα και την πολυτελή ζωή του ανώτερου κλήρου και, δεύτερον, από την αντίδραση της τοπικής αριστοκρατίας στη μεγάλη δύναμη των ιεραρχών.
Ο Αρχιεπίσκοπος του Αλμπί οργάνωσε τη μυστική υποδοχή Εβραίων προσφύγων σε εκκλησιαστικούς χώρους στην περιοχή για να αποφύγουν τις διώξεις εναντίον τους.
Κατά τη διάρκεια των γαλατικών πολέμων , οι Ρουτένοι, γαλατική φυλή που κατοικούσε στην περιοχή, συμμάχησαν με τους Αρβέρνους εναντίον του Ιουλίου Καίσαρα.
Μετά τη μάχη στην Αλέσια, η περιοχή προσαρτήθηκε στη Γαλατική Ακουιτανία και οι κάτοικοι δεν έλαβαν μέρος στον τελευταίο πόλεμο των Γαλατών κατά των Ρωμαίων το 51 π.
Κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, ο νομός Αλμπιζουά που δημιουργήθηκε το 1790 μετονομάστηκε σύντομα σε Ταρν, από τον κύριο ποταμό που διασχίζει την περιοχή, και πρωτεύουσα έγινε το Αλμπί.
Έχουν καταγραφεί 50 επιδημίες σε 300 χρόνια, κατά μέσο όρο μια καταστροφή κάθε επτά χρόνια, με αποτέλεσμα τη μείωση του πληθυσμού, που ξαναβρήκε την δυναμική του τον 18ο αιώνα.
Συνορεύει με 5 νομούς, που όλοι ανήκουν στην περιοχή Οξιτανία: στα νοτιοανατολικά με τον Ερώ, στα νότια με τον Ωντ, στα βορειοανατολικά με τον Αβερόν, στα νοτιοδυτικά και δυτικά με τον Ωτ-Γκαρόν και στα βορειοδυτικά με τον Ταρν-ε-Γκαρόν.
Δύο αραβικά βιβλία μαγειρικής του 13ου αιώνα, ένα από τη Βαγδάτη και ένα άλλο από την Ανδαλουσία, έχουν μια παραλλαγή με μια πουτίγκα με καρυκεύματα και πρόβειο κρέας αντί για κοτόπουλο.
Υπάρχουν αρχεία από την Οθωμανική Αυτοκρατορία για δύο εκδοχές του μουχαλεμπί: μια έκδοση με ψιλοκομμένο κοτόπουλο , που προσφερόταν κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Μωάμεθ Β' του Πορθητή, και μια μεταγενέστερη συνταγή, που χρονολογείται από το 1530, και πρόκειται για μια εκδοχή χωρίς κρέας αρωματισμένη με ροδόνερο.
Σύμφωνα με τον θρύλο, το μουχαλεμπί εισήχθη στην αραβική κουζίνα στα τέλη του έβδομου αιώνα από έναν Πέρση μάγειρα, ο οποίος το προσέφερε σε έναν Άραβα στρατηγό ονόματι Αλ Μουχαλάμπ ιμπν Άμπι Σούφρα.
Οι πρώτες συνταγές, που χρονολογούνται από τον 10ο αιώνα, περιελάμβαναν τρεις εκδοχές: γάλα παχύρευστο με ρύζι, γάλα με κόκκους ρυζιού και κοτόπουλο και κρέμα αυγού χωρίς ρύζι.
Ο νέος Κουσίτης βασιλιάς, ο Ταναταμανί , σκότωσε τον Νεχώ Α επίσης την ίδια χρονιά όταν ο τελευταίος προσπάθησε να εισβάλει στην Κάτω Αίγυπτο.
Όμως, η εξουσία του στην Άνω Αίγυπτο είχε αναγνωριστεί ως το 8ο έτος της βασιλείας του στις Θήβες , όταν ο Ψαμμήτιχος Α έστειλε στόλο στην Άνω Αίγυπτο και πέτυχε να θέσει όλη την Αίγυπτο υπό τον έλεγχό του.
Την πολιτική του αυτή ακολούθησαν και οι διάδοχοι του Πιύ και Σαμπακά , ο οποίος τελικά έθεσε όλοι την Κοιλάδα του Νείλου υπό Κουσιτικό έλεγχο στο δεύτερο χρόνο της βασιλείας του.
Όταν ο Ασσουρμπανιπάλ διαδέχτηκε τον Εσαρχαδών, ο Ταχάρκα έπεισε κάποιους ηγεμόνες της Κάτω Αιγύπτου να χαλάσουν τη σχέση τους με τους Ασσυρίους.
ο αυτοκράτορας Εσαρχαδών κατέκτησε την Κάτω Αίγυπτο, αλλά επέτρεψε στα τοπικά βασίλεια να συνεχίσουν να υπάρχουν προκειμένου να τους έχει ως συμμάχους εναντίον των Κουσιτών ηγεμόνων της Άνω Αιγύπτου, τα οποία είχαν δεχτεί με διστακτικότητα.
Η επανενωμένη Αιγυπτιακή Αυτοκρατορία υπό τη 25η Δυναστεία ήταν τόσο μεγάλη όσο είχε υπάρξει από το Νέο Βασίλειο, και μπήκε σε περίοδο αναγέννησης.
Φαραώ όπως ο Ταχάρκα έχτισαν ή αναστύλωσαν ναούς και μνημεία σε όλο το Νείλο, συμπεριλαμβανομένων των Μέμφις, Καρνάκ, Κάουα, Γκέμπελ Μπαρκάλ και αλλού.
οι Αρχιερέας του Άμμωνα στις Θήβες έγινε τόσο ισχυρός ώστε να περιορίσει την εξουσία του Φαραώ Σμένδι της εποχής μετά του Ραμεσσίδες της 21ης Δυναστείας στην Άνω Αίγυπτο.
Η δυναστεία της Νάπατα συνέχισε να κυβερνάει το Κουσιτικό κράτος, το οποίο ήκμασε στη Νάπατα και τη Μερόη για τουλάχιστον μέχρι το 2ο αιώνα μετά Χριστόν.
Τα βιβλία του είναι χαρακτηριστικά για το γεγονός ότι παρόλο που ασχολούνται με θέματα όπως ο θάνατος, οι άγγελοι και ο χρόνος, τα παρουσιάζουν με την μορφή πεζογραφίας.
Η σειρά έκανε πρεμιέρα στις 25 Σεπτεμβρίου του 2010 με σκοπό να ολοκληρωθεί σε 14 επεισόδια όμως εξαιτίας της υψηλής τηλεθέασης που σημείωσαν τα επεισόδια αυτά τελικά ο πρώτος κύκλος ολοκληρώθηκε στις 24 Ιουνίου του 2011 που είχαν προβληθεί 97 επεισόδια ενώ τα επεισόδια της σειράς αυτά προβαλλόταν δύο φορές την μέρα από τον σταθμό.
Το καλοκαίρι του 2017, εξαιτίας της υψηλής τηλεθέασης που σημείωναν οι επαναλήψεις της σειράς, οδήγησε το κανάλι να ανανεώσει την σειρά για τέταρτη σεζόν 3 χρόνια μετά την ολοκλήρωσή της.
Η νέα σεζόν έκανε πρεμιέρα στις 21 Σεπτεμβρίου του 2020 και ολοκληρώθηκε στη 1 Ιουλίου του 2021 σε 154 επεισόδια, έχοντας τη μεγαλύτερη διάρκεια από όλες τις υπόλοιπες σεζόν.
Η έκτη σεζόν έκανε πρεμιέρα στις 30 Αυγούστου του 2021 και ολοκληρώθηκε στις 1 Ιουλίου του 2022 σε 182 επεισόδια, έχοντας επίσης την μεγαλύτερη διάρκεια απο τις προηγούμενες σεζόν.
Η έβδομη σεζόν της σειράς έκανε πρεμιέρα στις 18 Σεπτεμβρίου του 2023, με τη μετάδοση της σειράς να γίνεται στο καθημερινό πρόγραμμα του στις 16:45 το απόγευμα.
Η παραγωγή του έκτου κύκλου της σειράς χρηματοδοτήθηκε από το ελληνικό υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης ως έργο που πληροί πολιτιστικά κριτήρια όπως ορίζονται σε κοινή υπουργική απόφαση που αφορά την ενίσχυση της παραγωγής οπτικοακουστικών έργων στην Ελλάδα με το ποσό των 1.092.023,28 Ευρώ.
Οικογενειακές ιστορίες είναι μία ελληνική κοινωνική τηλεοπτική σειρά αυτοτελών επεισοδίων, παραγωγής 2010-2023, που προβάλλεται από τον τηλεοπτικό σταθμό από τις 25 Σεπτεμβρίου του 2010 μέχρι σήμερα.
Η σειρά παρουσιάζει διάφορα κοινωνικά θέματα καθημερινών ανθρώπων, με διαφορετικούς συντελεστές σε κάθε επεισόδιο να συμμετέχουν στη δραματοποίηση κάθε ιστορίας.
Η διαφορά με τις "Οικογενειακές ιστορίες" ήταν ότι η συγκεκριμένη σειρά ασχολούνταν με πιο δύσκολα κοινωνικά ζητήματα όπως παρενοχλήσεις, βιασμοί, εκφοβισμός και άλλα ενώ οι σκηνές της σειράς χαρακτηρίστηκαν πιο προχωρημένες από αυτές της αρχικής σειράς.
Οι Άγιοι Δέκα, είναι ηπειρωτικός οικισμός στην κεντρική Κέρκυρα, στις βορειοανατολικές απολήξεις του βουνού Γαλίκιο , λίγο πριν τις Μπενίτσες και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 150.
Υπάγεται διοικητικά στην ομώνυμη τοπική κοινότητα, της δημοτικής ενότητας Αχιλλείων, του δήμου Κεντρικής Κέρκυρας και Διαποντίων Νήσων, της περιφερειακής ενότητας Κέρκυρας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Το επίσημο πρόγραμμα του εορτασμού δεν είναι σαφώς καθορισμένο και συνήθως περιλαμβάνει ανοικτά μαθημάτα στα σχολεία και τα νηπιαγωγεία, συναντήσεις με διάσημους συγγραφείς, ποιητές, πολιτιστικές προσωπικότητες και συναυλίες.
Στη αίθουσα συνεδρίων πρέπει να επιδεικνύεται ένα πορτρέτο του Ανατόλι Πάβλοβιτς Ριάμποφ, επιγραφές γραμμένες στα Έρζυα, και διακοσμήσεις με λουλούδια και εθνικές σημαίες.
Επί του παρόντος, η Ημέρα της Έρζυα δεν εορτάζεται μόνο στη Μορδοβία, όπου περιλαμβάνεται στις επίσημες γλώσσες μαζί με τα ρωσικά και τη γλώσσα μόκσα , αλλά και στις άλλες περιφέρειες όπου ζουν ομιλούντες την Έρζυα: Νίζνι Νόβγκοροντ, Σαμάρα, Μόσχα, Τσελιάμπινσκ, Μούρμανσκ.
Στη Μόσχα διοργανωτές των εκδηλώσεων είναι η « » στην Αγία Πετρούπολη - οι συνδικαλιστικές οργανώσεις του Ερζιανού λαού «» στην Αγία Πετρούπολη και την περιφέρεια του Λένινγκραντ
Οι περισσότεροι εικάζουν ότι σκοπός του διαδρόμου ήταν να δώσει στην Τσεχοσλοβακία μεγαλύτερο μερίδιο στον Δούναβη, προκειμένου να διευρύνουν τον ρόλο της Μπρατισλάβα ως μεγάλο λιμάνι του Δούναβη.
Οι τσεχοσλοβάκοι αντιπρόσωποι ισχυρίστηκαν ότι Μπρατισλάβα ήταν η αρχαία πρωτεύουσα της Σλοβακίας, παραλείποντας το γεγονός ότι Μπρατισλάβα ήταν η πρωτεύουσα της Ουγγαρίας για τέσσερις αιώνες.
Η ιδέα αυτή υποστηρίχθηκε επίσης από τους Κροάτες εθνικιστές που ήθελαν να ενσωματωθούν στη Γιουγκοσλαβία τα κροατικά χωριά στο Μπούργκενλαντ, ενώ οι Κροάτες στα χωριά της Σλοβακία ήθελαν να είναι μέρος του Γιουγκοσλαβικού κράτους.
Η ύπαρξη ενός τέτοιου διαδρόμου υποστηριζόταν από εκείνους που πίστευαν ότι αφού διαλύθηκε η Αυστροουγγαρία, δεν πρέπει να υπάρχει λόγος για ύπαρξη κοινών συνόρων μεταξύ Αυστρίας και Ουγγαρίας.
Σε υπόμνημα προς τη γαλλική κυβέρνηση τον Φεβρουάριο του 1916, ο Τόμας Μάζαρικ δήλωσε ότι ο διάδρομος θα διορθώσει "Τη διαίρεση των Τσεχοσλοβάκων και των Γιουγκοσλάβων" επακόλουθο της ουγγρικής εισβολής τον 9ο αιώνα.
Διοικητικά είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Ερίσου, του δήμου Σάμης, της περιφερειακής ενότητας Κεφαλληνίας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα.
Τα Αντιπάτα είναι πεδινό χωριό της βόρειας Κεφαλονιάς, στο απώτατο άκρο της χερσονήσου της Σάμης, δυτικά του Φισκάρδου και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 125.
Στις 31 Αυγούστου 2017, εξακολουθώντας να ανήκει στη Μονακό, ο Αλμέιδα στάλθηκε δανεικός στη Μπράγκα, όπου αγωνίστηκε με τη Β ομάδα της στη Σεγούντα Λίγα.
Έκανε το επαγγελματικό ντεμπούτο του τη σεζόν 2013-14, καθώς σημείωσε 7 γκολ για να βοηθήσει την να τερματίσει στην 5η θέση στην κανονική περίοδο της τρίτης κατηγορίας, αλλά τελικά να υποβιβαστεί.
Ο πρωταθλητής θα ανακηρυχθεί μέσω αγώνων κατάταξης μεταξύ των 4 πρώτων της κανονικής διάρκειας και κερδίζει την άνοδο στη Γ' Εθνική εφόσον η βαθμολογική διαφορά του 1ου με τον 2ο της κανονικής πριόδου ειναι μικρότερη από 6 βαθμούς.
Ο τελευταίος της κανονικής περιόδου καθώς και μια ακόμα ομάδα που θα κριθεί με αγώνες κατάταξης μεταξύ των ομάδων που θα τερματίσουν στις 12η-15η θέση θα υποβιβαστουν στην Α1 κατηγορία.
Σύμφωνα με την προκήρυξη του πρωταθλήματος οι τρεις πρώτες στη βαθμολογία ομάδες ανεβαίνουν στην μεγάλη κατηγορία και οι δυο τελευταίες υποβιβάζονται στη Β' κατηγορία.
Το καλοκαίρι του 2018 αποφασίστηκε αναδιάρθρωση των κατηγοριών που περιελάμβανε την κατάργηση της Γ κατηγορίας και την ενοποίηση της με τη Β για την περίοδο 2018-19 και την αύξηση των ομίλων της Α1 σε δυο από την περίοδο 2019-20
Για την περίοδο 2018–19, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Λάρισας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Λάρισας.
Μερικοί ιστορικοί ισχυρίζονται ότι το σχήμα της βόρειας πλευράς της πλατείας δημιουργήθηκε από το σχήμα των όπλων που χρησιμοποιούνταν για να προστατεύσουν τα τείχη της πόλης προς τον νότο, τα οποία δεν υπάρχουν πια.