polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ο Μίλλερ γράφει, ότι "ψιθυριζόταν, πως η εκτοπισμένη αυτοκράτειρα τον φόνευσε κρυφά· η συμπεριφορά της πρόσθετε κάποιο χρώμα στην υποψία: ήταν πράγματι έτοιμη να ωφεληθεί από την εξόντωσή του".
Η Ειρήνη Παλαιολογίνα, η αποκαλούμενη παραμερισμένη αυτοκράτειρα και οι υποστηρικτές της κατέλαβαν αμέσως την εξουσία και έστειλαν την Ειρήνη της Τραπεζούντας με τους δύο νεαρούς γιους της Αλέξιο και Ιωάννη μακριά στην Κωνσταντινούπολη, στην ασφαλή φύλαξη του πατέρα της Ειρήνης Παλαιολογίνας, του Ανδρόνικου Β.
Ήταν γιος του Μοχάμεντ Ναντίρ Σαχ, γηραιού μέλους της βασιλικής οικογένειας των Μουχαμαντζάι και αρχηγού του αφγανικού στρατού του πρώην βασιλιά Αμανουλάχ Χαν.
Ο πατέρας του Μοχάμεντ Ζαχίρ, γιος του Σαρντάρ Μοχάμαντ Γιουσούφ Χαν, γεννήθηκε στο Ντεχραντούν των Βρετανικών Ινδιών και η οικογένειά του εξορίστηκε μετά τον δεύτερο αγγλο-αφγανικό πόλεμο.
Μετά τη βρετανική εισβολή που ακολούθησε τη δολοφονία του Σερ Λουί Καβανιάρι το 1879, ο Γιακούμπ Χαν, ο Γιάχια Χαν και οι γιοι του, οι πρίγκιπες Μοχαμάντ Γιούσουφ Χαν και ο Μοχάμαντ Ασεφ Χαν, συνελήφθησαν από τους Βρετανούς και μεταφέρθηκαν στις Βρετανικές Ινδίες όπου παρέμειναν βίαια μέχρι τη στιγμή που οι δύο πρίγκιπες προσκλήθηκαν στο Αφγανιστάν από τον Εμίρη Αμπντούρ Ραχμάν Χαν κατά το τελευταίο έτος της βασιλείας του .
Τον Απρίλιο του 2002, τέσσερις μήνες μετά τη λήξη της κυριαρχίας των Ταλιμπάν, ο Ζαχίρ Σαχ επέστρεψε στο Αφγανιστάν για να ορίσει την έναρξη της Λόγια Τζίργκα, η οποία έλαβε χώρα τον Ιούνιο του 2002.
Ωστόσο, ήταν υποχρεωμένος να αποκηρύξει δημόσια τη μοναρχική ηγεσία με εντολή των Ηνωμένων Πολιτειών, καθώς πολλοί από τους αντιπροσώπους της Λόγια Τζίργκα ήταν έτοιμοι να ψηφίσουν υπέρ του Ζαχίρ Σαχ και να καταψηφίσουν τον υποστηριζόμενο από τις ΗΠΑ Χαμίντ Καρζάι.
Ενώ ήταν έτοιμος να γίνει αρχηγός του κράτους, έκανε γνωστό ότι δεν θα ήταν κατ' ανάγκην μονάρχης: «Θα δεχτώ την ευθύνη του αρχηγού του κράτους αν αυτό μου ζητήσει η Λόγια Τζίργκα, αλλά δεν έχω πρόθεση να επαναφέρω τη μοναρχία. Δεν με απασχολεί ο τίτλος του βασιλιά. Οι άνθρωποι με αποκαλούν Μπαμπά και προτιμώ αυτόν τον τίτλο.»
Ο Ζαχίρ Χαν ανακηρύχθηκε Βασιλιάς στις 8 Νοεμβρίου 1933 σε ηλικία 19 ετών, μετά τη δολοφονία του πατέρα του Μοχάμεντ Ναντίρ Σαχ.
Τα πρώτα τριάντα χρόνια δεν διακυβέρνησε αποτελεσματικά, μεταφέροντας την εξουσία στους εκ πατρός θείους του, τον Μοχαμάντ Χασίμ Χαν και Σαχ Μαχμούντ Χαν.
Η περίοδος αυτή ενίσχυσε την ανάπτυξη των σχέσεων του Αφγανιστάν με τη διεθνή κοινότητα, καθώς το 1934, το Αφγανιστάν προσχώρησε στην Κοινωνία των Εθνών, ενώ επίσης έλαβε επίσημη αναγνώριση από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του '30 είχαν συναφθεί συμφωνίες για την εξωτερική βοήθεια και το εμπόριο με πολλές χώρες, κυρίως με τις «Δυνάμεις του Άξονα», Γερμανία, Ιταλία και Ιαπωνία.
Το 1991, ο Ζαχίρ Σαχ επέζησε μιας απόπειρας δολοφονίας από έναν δολοφόνο ο οποίος κρατούσε μαχαίρι και ήταν μεταμφιεσμένος σε Πορτογάλο δημοσιογράφο.
Μετά την πτώση της φιλοσοβιετικής κυβέρνησης, ο Ζαχίρ Σαχ θεωρήθηκε από πολλούς ως ο ιδανικός για να επιστρέψει και να αποκαταστήσει τη μοναρχία και να ενώσει τη χώρα όπως ήταν αποδεκτό στις περισσότερες παρατάξεις.
Ωστόσο, αυτές οι προσπάθειες εμποδίστηκαν κυρίως από την Υπηρεσία Πληροφοριών του Πακιστάν, η οποία ανησυχούσε για την στάση του στο ζήτημα της γραμμής Ντουράντ.
Τον Ιούνιο του 1995, ο πρώην πρέσβης του Ζαχίρ Σαχ, Σαρντάρ Ουαλί ανακοίνωσε σε συνομιλίες στην Ισλαμαμπάντ του Πακιστάν ότι ο Ζαχίρ Σαχ ήταν πρόθυμος να συμμετάσχει σε ειρηνευτικές συνομιλίες για τον τερματισμό του Αφγανικού εμφύλιου πολέμου ωστόσο η συναίνεση δεν επιτεύχθηκε ποτέ.
Ο Ζαχίρ Σαχ έζησε εξόριστος στην Ιταλία για 29 χρόνια σε βίλα στην ευημερούσα κοινότητα Ολτζιάτατ στη Βία Κάσια, βόρεια της Ρώμης, όπου περνούσε τον χρόνο του παίζοντας γκολφ και σκάκι, καθώς και περιποιούμενος τον κήπο του.
Το 1983 κατά τη διάρκεια του σοβιετο-αφγανικού πολέμου, ο Ζαχίρ Σαχ ενεπλάκη με προσοχή σε σχέδια για την ανάπτυξη μιας εξόριστης κυβέρνησης.
Έχει επίσης αναφερθεί ότι το Αφγανιστάν, η Σοβιετική Ένωση και η Ινδία προσπάθησαν να πείσουν τον Ζαχίρ Σαχ να επιστρέψει ως επικεφαλής μιας ουδέτερης, ενδεχομένως προσωρινής, κυβέρνησης στην Καμπούλ.
Ο Ζαχίρ Σαχ παρείχε βοήθεια, όπλα και Αφγανούς στρατιώτες στους μουσουλμάνους επαναστάτες των Ουιγούρων και Κιργιζίων που ίδρυσαν την Πρώτη Ανατολική Τουρκεστανική Δημοκρατία.
Η βοήθεια δεν ήταν ικανή να διασώσει την Πρώτη Δημοκρατία του Ανατολικού Τουρκεστάν, καθώς οι δυνάμεις του Αφγανιστάν, των Ουιγούρων και των Κιργιζίων ηττήθηκαν το 1934 από την κινεζική μουσουλμανική 36η Μεραρχία η οποία διοικούνταν από τον στρατηγό Μα Ζανκάνγκ στη μάχη του Κασκγάρ και στη Μάχη του Γιαρκάντ.
Όλοι οι Αφγανοί εθελοντές σκοτώθηκαν από τα κινεζικά μουσουλμανικά στρατεύματα, τα οποία στη συνέχεια διέλυσαν την Πρώτη Ανατολική Τουρκεστανική Δημοκραταία και επανάκτησαν τον έλεγχο στην περιοχή.
Παρά τις στενές σχέσεις με τις δυνάμεις του Άξονα, ο Ζαχίρ Σαχ αρνήθηκε να πάρει το μέρος τους κατά τη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου και το Αφγανιστάν παρέμεινε μία από τις λίγες χώρες στον κόσμο η οποία παρέμεινε ουδέτερη.
Μετά το τέλος του Β Παγκοσμίου Πολέμου, ο Ζαχίρ Σαχ αναγνώρισε την ανάγκη εκσυγχρονισμού του Αφγανιστάν και προσέλαβε ξένους συμβούλους για να συμβάλουν στη διαδικασία.
Συνέχισε την εκπαίδευσή του στη Γαλλία, όπου ο πατέρας του είχε υπηρετήσει ως πρέσβης, σπουδάζοντας στο Ινστιτούτο Παστέρ και στο Πανεπιστήμιο του Μονπελιέ.
Όταν επέστρεψε στο Αφγανιστάν βοήθησε τον πατέρα και τους θείους του να αποκαταστήσουν την τάξη και να επαναβεβαιώσουν τον κυβερνητικό έλεγχο κατά τη διάρκεια μιας περιόδου ανομίας στη χώρα.
Μετά την ολοκλήρωση της Λόγια Τζίργκα του δόθηκε ο τίτλος «Πατέρας του Έθνους» από τον Καρζάι συμβολίζοντας τον ρόλο του στην ιστορία του Αφγανιστάν ως συμβόλου εθνικής ενότητας.
Το 1973, ενώ ο Ζαχίρ Σαχ βρισκόταν στην Ιταλία και υποβλήθηκε σε χειρουργική οφθαλμολογική επέμβαση και θεραπεία για την οσφυαλγία, ο ξάδερφος και ο πρώην πρωθυπουργός Μοχάμεντ Νταούντ Χαν πραγματοποίησε πραξικόπημα και εγκαθίδρυσε δημοκρατική κυβέρνηση.
Τον Αύγουστο του 1973, ο Ζαχίρ Σαχ παραιτήθηκε αντί να διακινδυνεύσει την τέλεση ενός εμφυλίου πολέμου, ολοκληρώνοντας πάνω από 200 χρόνια βασιλικής διακυβέρνησης στο Αφγανιστάν.
Ο Μοχάμεντ Ζαχίρ Σαχ ήταν ο τελευταίος βασιλιάς του Αφγανιστάν, ο οποίος βασίλευσε από τις 8 Νοεμβρίου 1933 μέχρι την εκθρόνισή του στις 17 Ιουλίου 1973.
Κατά την παραμονή στην Ιταλία για ιατρική περίθαλψη, ο Ζαχίρ Σαχ ανατράπηκε από ένα αιφνιδιαστικό πραξικόπημα το 1973 από τον ξαδέλφό του και πρώην πρωθυπουργό, Μοχάμεντ Νταούντ Χαν, ο οποίος ίδρυσε δημοκρατικό πολίτευμα.
Στις 3 Φεβρουαρίου 2004, ο Ζαχίρ ταξίδεψε από την Καμπούλ στο Νέο Δελχί της Ινδίας για ιατρική περίθαλψη αφού ταλαιπωρούνταν από εντερικά προβλήματα.
Ο Ζαχίρ Σαχ ήταν σε θέση να κυβερνήσει μόνος του το 1963 και παρά τον φανατισμό και τις πολιτικές διαμάχες το 1964 παρουσιάστηκε νέο σύνταγμα, το οποίο έκανε το Αφγανιστάν ένα σύγχρονο δημοκρατικό κράτος με την εισαγωγή ελεύθερων εκλογών, κοινοβουλίου, πολιτικών δικαιωμάτων, δικαιωμάτων των γυναικών και καθολικής ψηφοφορίας.
Κατά την επίσκεψή του στη Γαλλία τον Οκτώβριο του 2002, γλίστρησε σε λουτρό, σπάζοντας τα πλευρά του, και στις 21 Ιουνίου 2003, ενώ βρισκόταν και πάλι στη Γαλλία για ιατρικό έλεγχο, έσπασε τον μηρό του.
Ωστόσο, ο μεγάλος πλούτος του, η πίστη του στον πλατωνισμό και ο φιλόδοξος χαρακτήρας του κίνησαν τις υποψίες του Διονυσίου Β του νεότερου, γιου και διαδόχου του Διονυσίου Α.
Συνολικά, οι προσπάθειες του Δίωνα να κυριαρχήσει στην πόλη του, έφεραν κυρίως πολιτικό και κοινωνικο χάος στη Σικελία, το οποίο κράτησε για σχεδόν μια εικοσαετία.
Παρά το ότι η αδελφή του Δίωνα ήταν η πλέον αγαπητή στον λαό των Συρακουσών, ήταν η Δωρίς εκείνη που γέννησε τον διάδοχο του Διονυσίου, τον μετέπειτα Διονύσιο Β.
Από αυτά τα ανίψια του Δίωνος, η Σωφροσύνη παντρεύτηκε τον Διονύσιο Β και η Αρετή παντρεύτηκε τον ίδιο τον Δίωνα (με τον γιο τους να ονομάζεται Ιππαρίνος από το όνομα του παππού και ταυτόχρονα προπάππου του).
Ενώ η διάκριση μεταξύ των σανδαλιών και άλλων ειδών υπόδησης μπορεί μερικές φορές να είναι θολή, η κοινή αντίληψη είναι ότι ένα σανδάλι αφήνει το πάνω μέρος του ποδιού εκτεθειμένο.
Οι άνθρωποι επιλέγουν να φορούν τα σανδάλια, για πολλούς λόγους, όπως η άνεση στο ζεστό καιρό, για οικονομικούς λόγους (τα σανδάλια τείνουν να απαιτούν λιγότερο υλικό απ'ότι τα παπούτσια και συνήθως κατασκευάζονται ευκολότερα) και ως επιλογή μόδας.
Φορώντας σανδάλια, ο κίνδυνος ανάπτυξης μυκητιάσεων γνωστές ως «το ποδιού του αθλητή» είναι χαμηλότερος από τα κλειστά παπούτσια και τα σανδάλια μπορεί να αποτελούν μέρος της θεραπείας για μια τέτοια λοίμωξη.
Τα αρχαιότερα γνωστά σανδάλια τα οποία είναι και τα παλαιότερα γνωστά υποδήματα κάθε είδους ανακαλύφθηκαν στο Φορτ Ροκ Κέιβ στην αμερικανική πολιτεία του Όρεγκον.
Ο πατέρας του τον διόρισε συμβασιλέα , ο Βυζαντινός αυτοκράτορας Λέων Δ αναγνώρισε τον τίτλο του αν και οι προσπάθειες του να ιδρύσει κληρονομική μοναρχία έβαζαν σε κίνδυνο την ηγεμονία του.
Ο βασιλιάς των Λομβαρδών Δεζιδέριος αιχμαλώτισε τον Τζοβάνι σε εκστρατεία του στην Ίστρια, ο πατέρας του έστειλε μέσω του πάπα απεσταλμένους στον βασιλιά των Φράγκων Καρλομάγνο με αίτημα την απελευθέρωση του Τζοβάνι κάτι που έγινε.
Ο Καρλομάγνος που κατέκτησε την Λομβαρδία και ανακηρύχτηκε βασιλιάς της συμφώνησε με τον πάπα σαν πιστός οπαδός της Καθολικής εκκλησίας, ήρθε να εμποδίσει τους εμπόρους της Βενετίας στην Αδριατική Θάλασσα.
Η αντιπολίτευση στην Οικογένεια Γκαλμπάιο δραπέτευσε στο Τρεβίζο, ανακήρυξε δόγη τον ανιψιό του πατριάρχη Φορτουνάτο και κατέφυγε για προστασία στην αυλή των Φράγκων.
Η αντιπολίτευση οργανώθηκε αργότερα με τον Ομπελέριο και επέστρεψε στην Βενετία, Τζοβάνι, ο Μαουρίτσιο και ο Χριστόφορος δραπέτευσαν στην Μάντοβα όπου πέθαναν και οι τρεις.
Στις προσπάθειες του να αντισταθεί στον πατριάρχη ο Τζοβάνο διόρισε τον 16χρονο ανιψιό του Χριστόφορο επίσκοπο του Ολιβόλο, ο πατριάρχης αρνήθηκε να τον χρίσει με πρόφαση την μικρή του ηλικία αλλά ο πραγματικός λόγος ήταν τα αντί-Φραγκικά του αισθήματα.
Ο Μαουρίτσιο ο νεώτερος έστειλε στόλο με γαλέρες να επιτεθεί στο Γκράντο, ο ηλικιωμένος πατριάρχης θανατώθηκε αφού τον έριξαν από την κορυφή του πύργου.
Από τον Μάρτιο του 2019 έχει ως βάση του την Κύπρο, όπου προπονείται υπό τον Αντώνη Γιαννουλάκη, μαζί με τον Κύπριο πρωταθλητή Ευρώπης Μίλαν Τραΐκοβιτς.
Στον τελικό του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος Στίβου 2019 στα 110 μέτρα μετ' εμποδίων, ήταν από τα φαβορί για μετάλλιο, όμως, ο Ομάρ ΜακΛάοντ έχασε την ισορροπία του και παρέσυρε τον Ορτέγα, τερματίζοντας στην πέμπτη θέση.
Έπειτα από ένσταση της Ισπανικής Ομοσπονδίας Στίβου, η επιτροπή ενέκρινε αυτή την ένσταση, βάζοντας τον Ορτέγα στο χάλκινο μετάλλιο μαζί με τον Πασκάλ Μαρτινό-Λαγκάρντ.
Όμως, μέσα σε 3 χρόνια είχε κερδίσει την ισπανική υπηκοότητα και έτσι τελικά επιτράπηκε να συμμετάσχει, όπου κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο για την Ισπανία.
Αρχικά, συμμετείχε με την Κούβα, τη γενέτειρά του, που είχε κατακτήσει μόνο ένα μετάλλιο σε μεγάλη διοργάνωση, και αυτό στους Παναμερικανικούς Αγώνες από το 2011.
Με την Ισπανία έπειτα, συμμετείχε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου 2017 και στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2017, τερματίζοντας 7ος και στα δύο.
Η τραγωδία του ποιήματος φαίνεται πως είχε προβληματίσει το μεσαιωνικό κοινό, και γρήγορα γράφτηκαν συνέχειες στο έπος που καθιστούσαν την τραγωδία λιγότερο ακατάλυτη.
Συχνά έγινε κατάχρηση του ποιήματος σε εθνικιστικές σκοπιμότητες και χρησιμοποιήθηκε υπερβολικά σε αντιδημοκρατικές, αντιδραστικές και Εθνικοσοσιαλιστικές προπαγάνδες πριν και κατά τη διάρκεια του Β' Παγκόσμιου Πολέμου.
Η κληρονομιά του σήμερα φαίνεται κύρια στον οπερατικό κύκλο του Ρίχαρντ Βάγκνερ με τίτλο Το Δαχτυλίδι των Νιμπελούνγκεν, ο οποίος, ωστόσο, βασίστηκε κύρια σε Παλαιές Σκανδιναβικές πηγές.
Το 2009 τα τρία κύρια χειρόγραφα του Τραγουδιού των Νιμπελούνγκεν συμπεριλήφθηκαν στον Κατάλογο της με Παγκόσμια Μνημεία ως αναγνώριση της ιστορικής τους σημασίας.
Όταν ο Γκούντερ εξηγεί στον Ζίγκφριντ τι έγινε, αυτός προσφέρει τη βοήθειά του, προτείνοντας να διεισδύσει στο δωμάτιό τους τη νύχτα με τον μανδύα της αορατότητας και ήσυχα να δείρει την Μπρουνχίλντα μέχρι να υποταχθεί.
Ο Ζίγκφριντ διεισδύει στο δωμάτιο σύμφωνα με το σχέδιό του και μετά από μια δύσκολη και βίαιη μάχη, ο αόρατος Ζίγκφριντ νικά την Μπρουνχίλντα.
Αφού ξεχάστηκε για διακόσια χρόνια, το χειρόγραφο Γ με το Τραγούδι των Νιμπελούνγκεν ανακαλύφθηκε εκ νέου από τον Γιάκομπ Χέρμαν Ομπερέιτ το 1755.
Αυτή η ερμηνεία κυριάρχησε σε όλη την περίοδο Μπιντερμάιερ, κατά την οποία τα ηρωικά στοιχεία του ποιήματος αγνοούνταν ως επί το πλείστον υπέρ εκείνων που θα μπορούσαν εύκολα να ενσωματωθούν στην μεγαλοαστική κοινωνία.
Ο γηραιός Χίλντεμπραντ, ο μέντορας του Θευδέριχου, εξοργίζεται από τους επαίσχυντους θανάτους των Βουργουνδών καλεσμένων, και κόβει την Κριμχίλντα σε κομμάτια με το σπαθί του.
Σε ένα χειρόγραφο του 15ου αιώνα, λέγεται ότι κατάφερε ένα καθαρό χτύπημα στη μέση της Κριμχίλντας, αλλά αυτή δεν πόνεσε και δήλωσε ότι το σπαθί του είναι άχρηστο.
Υπό το πρόσχημα αυτής της απειλής πολέμου, ο Χάγκεν πείθει την Κριμχίλντα, η οποία ακόμα εμπιστεύεται τον Χάγκεν, να σημαδέψει το μοναδικό ευάλωτο σημείο του Ζίγκφριντ με ένα σταυρό στα ρούχα του, με την δικαιολογία ότι είναι για προστασία.
Γενομένου αυτού, η ψεύτικη εκστρατεία ανακαλείται, και στη συνέχεια ο Χάγκεν χρησιμοποιεί αυτόν τον σταυρό ως στόχο σε μία κυνηγετική εκδρομή, και σκοτώνει τον Ζίγκφριντ με ένα ακόντιο καθώς πίνει νερό από ένα ρυάκι .
Αυτός ο ύπουλος τρόπος δολοφονίας ήταν ιδιαίτερα ατιμωτική πράξη στη μεσαιωνική σκέψη, καθώς η ρίψη ακοντίου επιτρέπεται για την θανάτωση ενός άγριου θηρίου, αλλά είναι ανάρμοστη για έναν ιππότη.
Περαιτέρω ατιμάζοντας τον Ζίγκφριντ, ο Χάγκεν κλέβει τα χρηματικά αποθέματα της Κριμχίλντας και τα ρίχνει στον Ρήνο , για να την αποτρέψει από το να πληρώσει για δικό της στρατό.
Το επικό ποίημα χωρίζεται σε δύο μέρη: στο πρώτο μέρος ο Ζίγκφριντ έρχεται στο Βορμς για να ζητήσει το χέρι της Βουργουνδιανής πριγκίπισσας Κριμχίλντα από τον αδελφό της Βασιλιά Γκούντερ.
Ο Γκουντερ επιτρέπει στον Ζίγκφριντ να παντρευτεί την Κριμχίλντα με την προϋπόθεση να τον βοηθήσει να πάρει την πολεμίστρια βασίλισσα Μπρουνχίλντα για γυναίκα του.
Ο Ζίγκφριντ δέχεται και παντρεύεται την Κριμχίλντα, εντούτοις η Μπρουνχίλντα και η Κριμχίλντα γίνονται αντίζηλες, οδηγώντας τελικά στην δολοφονία του Ζίγκφριντ από τον Βουργουνδιανό υπηρέτη Χάγκεν με την εμπλοκή του Γκούντερ.
Η εκδικητική ενέργεια της Κριμχίλντας έχει ως αποτέλεσμα τον θάνατο όλων των Βουργουνδιανών που έρχονται στην αυλή του Αττίλα καθώς και την καταστροφή του βασίλειου του Αττίλα και τον θάνατο της ίδιας.
Ακούσια εξαπατημένη, η εντυπωσιασμένη Μπρουνχίλντα νομίζει ότι ο Βασιλιάς Γκούντερ, και όχι ο Ζίγκφριντ, την νίκησε και συμφωνεί να τον παντρευτεί.
Εν τούτοις, ο Γκούντερ φοβάται ότι ίσως η Μπρουνχίλντα σχεδιάζει ακόμα να του σκοτώσει, οπότε ο Ζίγκφριντ πηγαίνει στη γη των Νιμπελούνγκεν και μόνος του κατακτά το βασίλειο.
Η ομάδα των Βουργουνδών, ο Γκούντερ και η μέλλουσα σύζυγός του Μπρουνχίλντα επιστρέφουν στο Βορμς, όπου τους περιμένει μια μεγάλη υποδοχή και παντρεύονται με πολλά σαλπίσματα.
Ο Χάγκεν δεν θέλει να πάει, επειδή υποψιάζεται ότι πρόκειται για κόλπο της Κριμχίλντας που θέλει να πάρει εκδίκηση και να τους σκοτώσει όλους, αλλά αναγκάζεται να πάει κατόπιν χλευασμών.
Ο Γκούντερ ζητά από τον Ζίγκφριντ να ταξιδέψει μαζί του στην φανταστική πόλη του Ισενστέιν στην Ισλανδία για να κερδίσει το χέρι της Ισλανδής Βασίλισσας, Μπρουνχίλντα.
Ο Γκούντερ, ο Ζίγκφριντ και μία ομάδα Βουργουνδών ανοίγουν πανιά για την Ισλανδία, με τον Ζίγκφριντ να προσποιείται ότι είναι υπηρέτης του Γκούντερ.
Αλλά ο λόρδος Θευδέριχος, ένας σύμμαχος του Αττίλα, συμβουλεύει τους Βουργουνδούς να κρατούν τα όπλα τους μαζί τους ανά πάσα στιγμή, κάτι που κανονικά δεν επιτρέπεται.
Η τραγωδία ξετυλίγεται κωθώς η Κριμχίλντα έρχεται ενώπιον του Χάγκεν, κατηγορώντας τον για την δολοφονία του συζύγου της, και απαιτεί να της επιστρέψει τον Θησαυρό των Νιμπελούνγκεν.
Η διαφωνία μεταξύ των βασιλισσών είναι εξίσου κίνδυνος για τον γάμο του Γκούντερ και της Μπρουνχίλντας όσο και μία πιθανή αιτία για θανάσιμη αντιζηλία μεταξύ του Γκούντερ και του Ζίγκφριντ, την οποία και οι δύο προσπαθούν να αποφύγουν.
Μολονότι είναι σχέδιο του Χάγκεν, ο Γκούντερ – ο οποίος αρχικά αντιτίθεται στην τροπή των πραγμάτων – μαζί με τους αδελφούς του, γνωρίζουν για το σχέδιο και έχουν σιωπηλά συνεναίσει.
Ο Χάγκεν σκαρώνει μία ψεύτικη στρατιωτική απειλή εναντίον του Γκούντερ, και ο Ζίγκφριντ, θεωρώντας των Γκούντερ ως πολύ καλό φίλο προσφέρεται να τον βοηθήσει για άλλη μια φορά.
Αρκετά χρόνια μετά, η Μπρουνχίλντα, που ακόμα αισθάνεται εξαπατημένη, παροτρύνει τον Γκούντερ να προσκαλέσει τον Ζίγκφριντ και την Κριμχίλντα στο βασίλειό τους.
Η Μπρουνχίλντα ενεργεί τοιουτοτρόπως επειδή έχει ακόμα την εντύπωση ότι ο Γκούντερ πάντρεψε την αδελφή του με έναν χαμηλόβαθμο υπηρέτη (ενώ στην πραγματικότητα ο Γκούντερ και ο Ζίγκφριντ είναι ισοδύναμοι στη βαθμίδα).
Ο Ζίγκφριντ και η Κριμχίλντα έρχονται και οι δύο στο Βορμς και όλα είναι φιλικά μεταξύ τους μέχρις ότου, προτού μπουν στον Καθεδρικό Ναό του Βορμς, η Κριμχίλντα και η Μπρουνχίλντα διαπληκτίζονται για το ποιος θα έπρεπε να έχει την προτεραιότητα σύμφωνα με τις νοητές ιεραρχικές βαθμίδες του συζύγου της.
Έχοντας προηγούμενα εξαπατηθεί για την σχέση μεταξύ του Ζίγκφριντ και του Γκούντερ, η Μπρουνχίλντα θεωρεί ότι είναι εμφανές ότι η προτεραιότητα ανήκει στην ίδια, όπως προστάζουν τα έθιμα για την αντιληπτή κοινωνική της τάξη.
Η Κριμχίλντα, αγνοώντας τα σχετικά με την εξαπάτηση και το φλερτ που προηγήθηκε του γάμου της Μπρουνχίλντα, επιμένει ότι έχουν την ίδια τάξη και η διαμάχη κλιμακώνεται.
Πολύ θυμωμένη, η Κριμχίλντα δείχνει στην Μπρουνχίλντα το δακτυλίδι και την ζώνη που της πήρε ο Ζίγκφριντ την νύχτα του γάμου, και την αποκαλεί παλλακίδα του Ζίγκφριντ.
Με την άφιξή του, ο Χάγκεν φον Τρόνιε, ένας από τους υπηρέτες του Βασιλιά, αναφέρει στον Γκούντερ όσα ξέρει για τις περιπέτειες του νεαρού Ζίγκφριντ όπως τον θησαυρό και τα κτήματα που κέρδισε από δύο αδελφούς, τον Νίμπελουνγκ και τον Σίλμπουνγκ, τους οποίους σκότωσε όταν δεν μπόρεσε να μοιράσει τον θησαυρό μεταξύ αυτών και, σχεδόν συμπτωματικά, το σκότωμα ενός δράκου.
Το έπος χωρίζεται σε δύο μέρη, το πρώτο αφορά την ιστορία του Ζίγκφριντ και της Κριμχίλντας, την προσέγγιση της Μπρουνχίλντας και τον θάνατο του Ζίγκφριντ στα χέρια του Χάγκεν, και την απόκρυψη του θησαυρού των Νιμπελούνγκεν στο Ρήνο από τον Χάγκεν .
Το δεύτερο μέρος αφορά τον γάμο της Κριμχίλντας με τον Αττίλα, τα σχέδιά της για εκδίκηση, το ταξίδι των Βουργουνδιανών προς την αυλή του Αττίλα, και την τελευταία στάση τους στην αίθουσα του Αττίλα .
Το επικό ποίημα στις διάφορες γραπτές μορφές του είχε χαθεί προς τα τέλη του 16ου αιώνα, αλλά τα χειρόγραφα του από τον 13ο αιώνα ανακαλύφθηκαν εκ νέου τον 18ο αιώνα.
Όταν σκότωσε τον δράκο, ο Ζίγκφριντ έκανε μπάνιο στο αίμα του και έγινε άτρωτος, ολόκληρος εκτός από ένα μοναδικό σημείο στην πλάτη του όπου είχε πέσει ένα φύλλο από φιλύρα.
Η Κριμχίλντα (η παρθένα αδελφή του Βασιλιά Γκούντερ, και των αδελφών του, Γκέρνοτ και Γκίσελχερ) βλέπει σε ένα όνειρο ένα γεράκι να σκοτώνεται από δύο αετούς.
Η μητέρα της ερμηνεύει ότι το όνειρο σημαίνει ότι ο μελλοντικός σύζυγος της Κριμχίλντας θα πεθάνει με βίαιο τρόπο, και έτσι η κοπέλα αποφασίζει να μείνει ανύπαντρη.
Το Τραγούδι των Νιμπελούνγκεν βασίζεται σε προφορική παράδοση που έχει τις απαρχές της σε ιστορικά γεγονότα και πρόσωπα του 5ου και 6ου αιώνα και διαδόθηκε σε ολόκληρη τη Γερμανόφωνη Ευρώπη.
Οι φιλόλογοι και οι μελετητές της λογοτεχνίας έχουν ομαδοποιήσει τα χειρόγραφα σε τρείς κύριες γενεαλογικές ομάδες, με τα παλαιότερα αντίγραφα να αποτελούν τις δύο κύριες εκδοχές: ΑΒ και Γ.
Ο τίτλος με τον οποίο είναι γνωστό το ποίημα από τότε που ανακαλύφθηκε προέρχεται από τον τελευταίο στίχο της μίας από τις τρείς εκδοχές «εδώ η ιστορία τελειώνει: αυτό είναι το τραγούδι των Νιμπελούνγκεν».
Το πολύ γνωστό άνοιγμα του Τραγουδιού των Νιμπελούνγκεν πιστεύεται ότι είναι προσθήκη του συγγραφέα της εκδοχής Γ, καθώς λείπει από τα παλαιότερα χειρόγραφα:
Ο σηκός είναι χωρισμένος στη μέση με έναν εγκάρσιο τοίχο, έτσι υπάρχουν δύο συμμετρικοί χώροι: ένας για το άγαλμα της Αφροδίτης και ένας γι' αυτό της Ρώμης.
Έπειτα από μία μεγάλη ανακατασκευή το 1612, η εκκλησία μετονομάστηκε σε Σάντα Φραντσέσκα Ρομάνα και ενσωμάτωσε τον σηκό του ναού ως κωδωνοστάσιο.
Η τεράστια ποσότητα μαρμάρου που κάποτε κοσμούσε τον ναό, έχει όλη εξαφανιστεί, καθώς χρησιμοποιήθηκε ως οικοδομικό υλικό σε κατασκευές κτιρίων από τον Μεσαίωνα και μετά.
Ο Ιταλός αρχαιολόγος Ροντόλφο-Αμεντέο Λανκιάνι στο έργο του Η καταστροφή της Αρχαίας Ρώμης αναφέρει, ότι ανακάλυψε μία ασβεστοκάμινο κοντά στο ναό, όπου τα μάρμαρα γινόταν ασβέστης.
Με σκοπό να κτίσει τον ναό στα ερείπια του Χρυσού Οίκου του Νέρωνα, ο Αδριανός μετακίνησε τον κολοσσό του Νέρωνα κοντά στο Φλαβιανό Αμφιθέατρο -που σύντομα μετονομάστηκε σε Κολοσαίο- και έκτισε επάνω στη στοά εισόδου του Χρυσού Οίκου.
Ο Απολλόδωρος ο Δαμασκηνός, ο πιο λαμπρός αρχιτέκτονας του Αδριανού, δυσαρεστημένος από τα αρχιτεκτονικά σχέδια του Αυτοκράτορα, είπε για το μέγεθος των αγαλμάτων των καθισμένων θεών του σηκού, ότι αν σηκωνόταν όρθια από τον θρόνο τους, θα χτυπούσαν το κεφάλι τους στην οροφή.
Βρισκόταν επί του Βελιανού λόφου, μεταξύ του ανατολικού ορίου της Ρωμαϊκής Αγοράς και του Κολοσσαίου, αφιερωμένος στη θεά Αφροδίτη Ευτυχία και την Αιώνια Ρώμη .
Ο Αδριανός έκανε ένα έξυπνο λογοπαίγνιο: στο άγαλμα της Αφροδίτης έγραψε ΑΜΟ , που αν διαβαστεί ανάποδα είναι ΟΜΑ , αυτό που έγραψε στο άλλο άγαλμα.
Στον χώρο της Αφροδίτης υπήρχε δεύτερος βωμός, όπου οι νεόνυμφοι έκαναν προσφορές· εκατέρωθεν αυτού του βωμού υπήρχαν γιγαντιαία αργυρά αγάλματα του Μάρκου Αυρηλίου και της Φαυστίνας της Νεοτέρας.
Βόρεια είναι ο Χρυσός Οίκος του Νέρωνα, δυτικά η Βασιλική του Μαξέντιου, νότια η Ιερά Οδός, η Αψίδα του Τίτου και ο Ναός του Διός του Στάτορος · ανατολικά η νέα θέση του Κολοσσού του Νέρωνα, το Φλαβιανό Αμφιθέατρο , το Σημείο Στροφής και η Αψίδα του Κωνσταντίνου.
Το δυτικό μέρος του ναού έχει διαμορφωθεί σε μονή Βενεδικτίνων Ολιβετάνων, τη Σάντα Μαρία Νόβα, στην οποία εφάπτεται στα δυτικά ο ναός της Σάντα Φραντσέσκα Ρομάνα.
Σύμφωνα με τον αρχαίο ιστορικό Αμμιανό Μαρκελλίνο, ο ναός ήταν μεταξύ των μεγάλων κτηρίων της Ρώμης, που εντυπωσίασαν τον Αυτοκράτορα Κωνστάντιο Β όταν επισκέφτηκε την πόλη το 357.
Ο Βαλιέρ εξελέγη Δόγης την εποχή που ο πόλεμος με την Οθωμανική Αυτοκρατορία για την Κρήτη, που είχε ξεκινήσει από το 1645, βρισκόταν σε μεγάλη έξαρση.
Με τον θάνατο του δόγη Κάρλο Κονταρίνι ήταν ο πιο κατάλληλος για την διαδοχή του, αλλά εξελέγη ο Φραντσέσκο Κορνέρ που πέθανε μόλις 19 μέρες αργότερα .
Η υγεία του ήταν ήδη πολύ άσχημη και κυβέρνησε λιγότερο από δυο χρόνια, με αποτέλεσμα στο πιο κρίσιμο σημείο, καθώς βρισκόταν σε έξαρση ο μεγάλος πόλεμος με τους Οθωμανούς, να αλλάξει η Δημοκρατία της Βενετίας πέντε δόγηδες σε τέσσερα χρόνια.
Ο Μπερτούτσιο Βαλιέρ διέταξε τότε τον στόλο της Βενετίας να περάσει τα Δαρδανέλια και να επιτεθεί στην Κωνσταντινούπολη με ελπίδες να μεταφέρει εκεί τον πόλεμο και α ανακουφίσει την Κρήτη από την Πολιορκία του Χάνδακα, δεν είχε όμως επιτυχία.
Η μεγάλη έλλειψη χρημάτων τον οδήγησε στην απόφαση να επιτρέψει στους Ιησουίτες που είχαν εξοριστεί από τον Λεονάρντο Ντονά να γυρίσουν στην Βενετία με χρηματικά ανταλλάγματα.
Παντρεύτηκε τη Μπενεντέτα Πιζάνι, με την οποία απέκτησε πολλά παιδιά, τα οποία όμως πέθαναν όλα πριν από τον ίδιο εκτός από τον γιο του Σιλβέστρο Βαλιέρ, που έγινε αργότερα Δόγης της Βενετίας .
Ο Μπερτούτσιο Βαλιέρ ήταν πολύ πλούσιος, κάτι που του επέτρεψε να αποκτήσει σημαντικές θέσεις στη βενετσιάνικη πολιτική και διπλωματία, διορίστηκε Ποντεστά σε πολλές πόλεις όπως και πρέσβης στην Αγία Έδρα την εποχή του πάπα Αλεξάνδρου Ζ.
Ο Μπερτούτσιο Βαλιέρ υπέκυψε στις ασθένειες του σε ηλικία 61 έτους και τάφηκε στον Ναό Αγίων Ιωάννου και Παύλου, παραδοσιακό τόπο ταφής των δόγηδων της Βενετίας από τον 15ο αιώνα.
Στο βιβλίο ξετυλίγεται η ζωή του μοναχικού ανθρώπου που κυριευμένος από σκέψεις για την αδυναμία του να προσαρμοστεί στον κόσμο των καθημερινών, κανονικών ανθρώπων ιδιαίτερα στην ανέμελη μεσοαστική κοινωνία, έρχεται αντιμέτωπος με το ενδεχόμενο της αυτοκτονίας ως έσχατη λύση.
Στις άσκοπες περιπλανήσεις του στην πόλη συναντά ένα άτομο που διαφημίζοντας ένα μαγικό θέατρο, του δίνει ένα μικρό βιβλίο, την Πραγματεία επί των Λύκων της Στέπας.