polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Εκείνη, δείχνοντας κατανόηση στα συναισθήματά του, του λέει πως θα ήταν καλύτερα για εκείνον να επιστρέψει στο πλευρό της και να είναι μαζί της, ακυρώνοντας τον αρραβώνα τους.
Η παραγωγή έγινε από την εταιρεία και στην ταινία πρωταγωνιστούν οι Άμι Βιρκ και Σαργκούν Μέχτα, πλαισιωμένοι από τους Γκούγκου Γκιλ, Τάνια και Χάρμπι Σάνγχα.
Η ιστορία της ταινίας ακολουθεί έναν άντρα ο οποίος σπουδάζει στην Τσαντίγκαρ και ερωτεύεται μια γυναίκα, παρόλο που έχει ήδη κανονιστεί ο γάμος του με μια άλλη γυναίκα.
Σε μία συνέντευξη, ο Σιντού αποκάλυψε πως το τραγούδι «» είχε συμπεριληφθεί αρχικά στην ταινία αλλά τελικά αφαιρέθηκε από αυτήν κατά τη διαδικασία του μοντάζ, καθώς θεωρήθηκε πως τα έντονα συναισθήματα που έβγαζε το τραγούδι δεν ταίριαζαν στην ταινία.
Η ταινία ξεκινά με τον Σίβτζιτ να ζητάει από τους γονείς του να τον αφήσουν να πάει στην Τσαντίγκαρ για τις σπουδές του, αν κι έχει ήδη αποτύχει δύο φορές στις εξετάσεις για το πτυχίο του.
Ο πατέρας του είναι απρόθυμος με αυτή την ιδέα και προτείνει να τον παντρέψουν, αλλά η μητέρα του συμφωνεί με την πρόταση του Σίβτζιτ κι έτσι εκείνος μετακομίζει στην Τσαντίγκαρ.
Πληγωμένη και ντροπιασμένη από τις σχέσεις που είχε στο παρελθόν, η Μπάνι ζητάει από τον πατέρα της να της κανονίσει αυτός έναν γάμο με όποιον εκείνος θεωρεί κατάλληλο για εκείνη.
Αυτό δεν αρέσει στον Σίβτζιτ και γράφει ένα γράμμα στην Μπάνι, λέγοντάς της πως θα πρέπει να παντρευτεί κάποιον που εκείνη επιθυμεί κι όχι κάποιον τυχαίο άγνωστο που θα διαλέξει ο πατέρας της.
Τη μουσική επένδυση συνέθεσαν οι Γκουρμίτ Σινγκ και Σαντίπ Σαξίνα, ενώ το οι Μπι Πρακ και Σούχι, με τα τραγούδια να ερμηνεύουν οι Άμι Βιρκ, Γκουρνάμ Μπουλάρ, Καμάλ Χαν, Ντίβια Μπατ, Νίτου Σάλα και Μπι Πρακ.
Καθώς η σορός της Μπάνι μεταφέρεται έξω από το νοσοκομείο καλυμμένη με ένα λευκό σεντόνι, ο Σίβτζιτ συνειδητοποιεί τι έχει συμβεί και ραγίζει η καρδιά του, ενώ θρηνεί για τον θάνατό της μαζί με τους γονείς της.
Το τραγούδι « » σε ερμηνεία του Μπι Πρακ κυκλοφόρησε στις 24 Αυγούστου, το τρέιλερ της ταινίας κυκλοφόρησε στις 30 Αυγούστου από την , ενώ τα υπόλοιπα τραγούδια της ταινίας κυκλοφόρησαν ένα ένα μετά την κυκλοφορία της ταινίας.
Τη μουσική επένδυση της ταινίας συνέθεσαν οι Γκουρμίτ Σινγκ και Σαντίπ Σαξίνα, ενώ τις χορογραφίες δημιούργησαν οι Μεχούλ Γκαντάνι, Άρβιντ Τακούρ και Σουνίλ Τακούρ.
Το κυκλοφόρησε στις 21 Σεπτεμβρίου 2018 και διανεμήθηκε από τα σε Ινδία, Καναδά, Ηνωμένες Πολιτείες, Ηνωμένο Βασίλειο, Αυστραλία και Νέα Ζηλανδία.
Το κούρτα μπορεί να συνδυασθεί με ένα σαλβάρ (ανάλαφρα και φαρδιά γυναικεία παντελόνια που στενεύουν στους αστράγαλους), με σουτάν, λούνγκι , ντότι (παντελόνι που προκύπτει από άραφο ύφασμα που ντύνει τα πόδια και δένεται στη μέση), γκάγκρα και με τζιν παντελόνι.
Στην περιοχή του Παντζάμπ η βαμβακοβιομηχανία άκμασε κατά τον 19ο και τις αρχές του 20ού αιώνα, όταν διάφορα είδη χοντροειδών βαμβακερών υφασμάτων, κατάλληλων για λούνγκι, για ακτοπλοϊκή χρήση, για πουκάμισα, κουρτίνες, τάμπα, πετσέτες, κλπ παράγονταν στις περιοχές Χοσιαρπούρ, Γουρδασπούρ, Πεσαβάρ, Λαχόρη, Μουλτάν, Αμριτσάρ, Λουντιάνα, Τζανγκ, Σαπούρ, Τζαλαντάρ, Δελχί, Γκουργκάον, Ρόχτακ, Καρνάλ, Ρεβάρι, Πάνιπατ και αλλού.
Το στυλ του είναι παρόμοιο με το Σίνδι κάντσα σαλβάρ, καθώς και τα δύο είναι παράγωγα του πανταλούν σαλβάρ που φορέθηκε στο Ιράκ περί τον 7ο αιώνα μ.
Για τα σουτάν προτιμώνται τα υφάσματα σούσι, που είναι απλής ύφανσης από βαμβακερές ίνες, με παραδοσιακά χρώματα, και επενδυμένα με μεταξωτές ίνες ή και ίνες για χρυσοϋφαντά.
Στο μοντέρνο τρόπο ένδυσης των Παντζάμπι έχει διατηρηθεί αυτή η σύνθεση, αλλά εμπλουτισμένη από μία μεγάλη ιστορία και περισσότερες μορφές στο σύνολό της.
Τα σβαστάνα φορέθηκαν από τους ηγεμόνες των καιρό των Μαουρύα , από τις κυρίαρχες τάξεις στη Βόρεια Ινδία τον καιρό της Αυτοκρατορίας των Κοσσανών μεταξύ του 1ου και του 3ου αιώνα Κ.
Το σουτάν των Παντζάμπι είναι μια άμεση παραλλαγή του σβαστάνα, που μπορεί είτε να είναι στενό γύρω από τους αστραγάλους και φαρδύ από πάνω, είτε να είναι φαρδύ ως τα γόνατα και στενό ως τους αστραγάλους.
Μία μέθοδος βαφής υφασμάτων με επαναλαμβανόμενα μοτίβα είναι η "δέσιμο-βάψιμο" , που είναι δημοφιλής στις περιοχές Χολιστάν, Μπαχαβαλπούρ και Μουλτάν.
Τα στυλ διαφέρουν ανά περιοχή: τα τζούτι του Ποτοχάρι έχουν μυτερές μύτες, του Ντεραβάλι έχουν στρογγυλές μύτες και μεταξωτές διακοσμήσεις, του Πατιάλα έχουν χαρακτηριστικά σχέδια.
Τα σουτάν του Παντζάμπ είναι εξέλιξη των σβαστάνα, που ήταν στενά εφαρμοστά παντελόνια του αρχαίου Παντζάμπ και συνδυάζονταν με ένα στενό εφαρμοστό χιτώνα που ονομαζόταν βαρμπάνα .
Το Γκραν Πρι Άμπου Ντάμπι 2019 είναι ο 21ος και τελευταίος αγώνας στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 και διεξάγεται στην πίστα στο Άμπου Ντάμπι το τριήμερο 29 Νοεμβρίου-1 Δεκεμβρίου 2019.
οι αρχαίοι Αθηναίοι μετέφεραν παλαιότερους τάφους της Δήλου ακολουθώντας έναν χρησμό που επίτασσε τον καθαρμό της Δήλου, γενέτειρας του Απόλλωνα, προκειμένου να γλυτώσουν από λοιμό.
Εντός του "βόθρου καθάρσεως" όπως ο ίδιος ονόμασε το εύρημα αυτό , βρήκε πλήθος συντριμμάτων κεραμικών αγγείων που ξεπερνούσαν σε πλήθος, όπως θα αποδεικνυόταν μετά από τη συγκόλλησή τους, τα 2500.
Επρόκειτο για κτερίσματα χιλίων και πλέον ταφών, δείγματα 5 αιώνων κεραμικής χάρη στα οποία έγινε γνωστή η ύπαρξη κυκλαδικών εργαστηρίων κεραμικής κατά την αρχαϊκή περίοδο.
Την ίδια χρονιά διορίστηκε από την αρχαιολογική υπηρεσία ως επίτροπος (υπεύθυνος επίβλεψης για το ελληνικό κράτος και βοηθός του γενικού εφόρου αρχαιοτήτων Παναγή Καββαδία) στις αρχαιολογικές ανασκαφές που διενεργούσε στους Δελφούς η Γαλλική Αρχαιολογική Σχολή υπό τη διεύθυνση του καθηγητή της επιγραφικής, Τεοφίλ Ομόλ.
Το 1893, μετέβη για μια σύντομη αποστολή στη Μύκονο προκειμένου να διευθετήσει και να παραδώσει στο σχολάρχη Μυκόνου την «εν Μυκόνω αρχαιολογική συλλογή» που αφορούσε κυρίως ευρήματα του Παναγιώτη Σταματάκη από επιχειρήσεις αυτού στη Δήλο το 1874.
Πίππα και τον Μυκονιάτη αυτοδίδακτο τεχνίτη Γεώργιο Πολυκαντριώτη, ασχολήθηκε με την λεπτομερή καταγραφή και συγκόλληση των αγγείων, που μαζί με την κατασκευή των μουσείων Μυκόνου και Δήλου , αποτέλεσε το έργο της ζωής του.
Ο Δημήτριος Σταυρόπουλος του Σπυρίδωνος (γεννημένος στον Πειραιά, το 1872, και αποβιώσας στη Μύκονο, στις 9 Νοεμβρίου 1919) ήταν Έλληνας αρχαιολόγος και πρώτος έφορος αρχαιοτήτων Κυκλάδων του ελληνικού κράτους.
Τον Νοέμβριο του 1895, μετά από διαγωνισμό διορίστηκε έφορος αρχαιοτήτων Ολυμπίας ενώ τον Απρίλιο του 1897, έφορος αρχαιοτήτων Μυκόνου και Δήλου.
Κάποιες εκδόσεις του άλμπουμ περιλάμβαναν επίσης ένα μπόνους , με τον να γράφει ότι "Τα τρία πρώτα τραγούδια συμπληρώνουν το και το τελικό κομμάτι / είναι ένα που ταιριάζει με το ύφος και την ατμόσφαιρα του άλμπουμ αλλά δεν τα κατάφερε στην τελική επιλογή." Το βαθμολόγησε το άλμπουμ με 5/5 και έγραψε ότι το "είναι βέβαιο ότι όχι μόνο θα ευχαριστήσει τους οπαδούς του είδους, αλλά θα κερδίσει και τους νεοφερμένους".
1ος Κύκλος:Η Μιρέλα βρίσκεται στο Λονδίνο με την κόρη της, ενώ για την διαμονή τους εκεί αντάλλαξαν το διαμέρισμά τους στην Αθήνα με δυο Ελληνίδες που χήρεψαν στο Λονδίνο και αποφάσισαν μετά από 18 χρόνια γάμου να επιστρέψουν στην Ελλάδα, την Καίτη και τη Γεωργία.
Όταν, όμως, φτάνουν στο διαμέρισμα της Μιρέλας, η Καίτη και η Γεωργία, ανακαλύπτουν ότι στο σπίτι δεν λειτουργεί τίποτα από τους απλήρωτους λογαριασμούς, καθώς, όμως, και από τις αυθαίρετες μετατροπές που έχει κάνει στην διαρρύθμιση ο πρώην σύζυγος τη Μιρέλας, ο Σωτήρης.
Η Ουρανία, συγγενής της κυρίας Ειρήνης, ήρθε να μείνει μόνιμα στην Αθήνα μαζί της, μια και η κόρη της κυρίας Ειρήνης γνώρισε έναν Αυστραλό στη Χαλκιδική και έφυγε μαζί του.
2ος Κύκλος: Καίτη και η Γεωργία επιστρέφουν στην Ελλάδα από το Λονδίνο ύστερα από 18 χρόνια, έπειτα από τους θανάτους των συζύγων τους σε τροχαίο ατύχημα στην Αγγλία.
Εγκαθίστανται στο σπίτι της Μιρέλλας, έπειτα από συμφωνία που έχουν κάνει μαζί της προκειμένου να αλληλοφιλοξενηθούν στα σπίτια τους στο Λονδίνο και την Αθήνα.
Επίσης εντός του χωριού βρίσκεται ο δίκλιτος ναός των Αγίων Ειρήνης και Πελαγίας και ο μονόχωρος ναός του Αγίου Ιωάννη, και ο ναός του Αγίου Νικολάου, κοντά στο νοτιοανατολικό όριο του οικισμού, οι οποίοι αναφέρονται στην απογραφή εκκλησιών και μονών του 1635.
Στην ίδια περιοχή βρίσκεται επίσης πηγή νερού, νερόμυλος και δεξαμενές νερού ρωμαϊκής μάλλον εποχής και κατάλοιπα αρχαίας ακρόπολης και αρχαίων τάφων.
Μια άλλη θεωρεία, την οποία πρότεινε ο Βασίλειος Ψιλάκης, αναφέρει ότι το όνομα δόθηκε στο χωριό μετά από την ήττα των επαναστατών στην περιοχή από τους Βενετούς κατά τη διάρκεια της επανάστασης των Ψαρομηλίγγων το 1347.
Ο Εμμανουήλ Λαμπρινάκης τοποθέτησε την αρχαία Πάννονα στη Βουλισμένη, αλλά πλέον θεωρείται πιθανότερη η εντόπισή της στον Άγιο Θωμά Ηρακλείου.
Με το Πρόγραμμα Καλλικράτης η Βουλισμένη έγινε πάλι έδρα κοινότητας του τότε Δήμου Αγίου Νικολάου, ο οποίος περιλαμβάνει όλη την πρώην Επαρχία Μιραμπέλλου.
Η Ανατολική Μαλαισία , επίσης γνωστή ως Σαμπάχ, Σαράουακ και Λαμπουάν ή Μαλαισιανό Βόρνεο είναι το τμήμα της Μαλαισίας στο νησί Βόρνεο, το τρίτο μεγαλύτερο νησί στον κόσμο.
Αποτελείται από τα Μαλαισιανά κρατίδια του Σαμπάχ, στα δυτικά της χώρας και πιο κοντά στις Φιλιππίνες, του Σαράουακ στα δυτικά και την Ομοσπονδιακή Επικράτεια της Λαμπουάν.
Η Ανατολική Μαλαισία είναι λιγότερο κατοικημένη και συνολικά έχει λιγότερο ανεπτυγμένους οικισμούς από τη Δυτική Μαλαισία, η οποία περιλαμβάνει την Κουάλα Λουμπούρ και το Πενάνγκ.
Προηγουμένως, υπήρξαν προσπάθειες να ενωθούν το Μπρουνέι, το Σαμπάχ και το Σαράουακ υπό τη Βόρεια Ομοσπονδία του Βόρνεο, αλλά αυτό απέτυχε μετά από την εξέγερση του Μπρουνέι.
Το Σαμπάχ και το Σαράουακ διατήρησαν υψηλότερο βαθμό τοπικής αυτοδιοίκησης και νομοθετικής αυτονομίας σε σχέση με άλλα κρατίδια της Δυτικής Μαλαισίας.
Για παράδειγμα, και τα δύο κρατίδια έχουν τους δικούς τους ελέγχους μετανάστευσης, απαιτώντας από τους Μαλαισιανούς πολίτες της Δυτικής Μαλαισίας να φέρουν διαβατήρια ή ταυτότητες όταν επισκέπτονται την Ανατολική Μαλαισία.
Τα τελευταία κεφάλαια των Πράξεων του Πέτρου, όπου περιγράφεται η σταύρωση του Πέτρου, σώζονται και χωριστά, ως το «Μαρτύριον Πέτρου» σε τρία ελληνικά χειρόγραφα, καθώς και σε κοπτική , συριακή, αιθιοπική, αραβική, αρμενική και σλαβονική εκδοχή.
Εξαιτίας αυτού, έχει προταθεί ότι η διήγηση του μαρτυρίου αποτελούσε ένα ξεχωριστό, παλαιότερο κείμενο, στο οποίο προσαρτήθηκαν τα προηγούμενα κεφάλαια των Πράξεων του Πέτρου.
Αγανακτισμένος, ο Πέτρος τον προκαλεί να αναμετρηθούν για να αποδειχθεί ποιου τα έργα προέρχονται από θεϊκή παρέμβαση και ποιου είναι απλώς ταχυδακτυλουργίες.
Αναφέρεται ότι ο Σίμων ο Μάγος αρχίζει να ίπταται και ο Πέτρος τον καταρρίπτει με τη δύναμη του Θεού, προσευχόμενος να μη σκοτωθεί, αλλά να τραυματισθεί απλώς.
Ωστόσο στη συνέχεια αναφέρεται πως ο μάγος μεταφέρθηκε στην Ταρρακινή, σε κάποιον ονόματι Κάστορα, «και εκεί χειρουργήθηκε σοβαρά από δύο γιατρούς, οπότε ο Σίμων, ο άγγελος του Σατανά, έφθασε στο τέλος του».
Είναι αξιοσημείωτες κυρίως εξαιτίας μιας περιγραφής ενός «διαγωνισμού θαυμάτων» ανάμεσα στον Απόστολο Πέτρο και στον Σίμωνα τον Μάγο, καθώς και ως η παλαιότερη καταγραφή της παραδόσεως ότι ο Απόστολος Πέτρος σταυρώθηκε με το κεφάλι προς τα κάτω.
Οι περισσότεροι ειδικοί συμφωνούν ότι βασίζεται σε ένα άλλο απόκρυφο βιβλίο, τις Πράξεις του Ιωάννου, ενώ παραδοσιακά αμφότερα τα έργα αποδίδονταν στον Λεύκιο Χαρίνο, τον οποίο ο Επιφάνιος Κωνσταντίας προσδιορίζει ως τον συνοδό του Ιωάννη.
Το και η δισκογραφική εταιρεία , της οποίας σκοπός είναι η ανάδειξη και η προώθηση των καλύτερων καλλιτεχνών της , το σχολίασαν ως "τελειομανές", "αριστούργημα" και "κινηματογραφικό".
Ο πρόεδρος της Βόρειας Μακεδονίας είναι σε μεγάλο βαθμό διακοσμητικός και ο πρωθυπουργός της Βόρειας Μακεδονίας είναι αυτός που έχει τη μεγαλύτερη πολιτική εξουσία στη χώρα.
Ο πρόεδρος πρέπει να είναι πολίτης της Βόρειας Μακεδονίας, να είναι άνω των 40 ετών και να έχει ζήσει στη χώρα τουλάχιστον δέκα από τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια.
Στο συγκρότημα περιλαμβάνεται και ένας επιμήκης χώρος αποθηκών στη δυτική πλευρά του συγκροτήματος με έντονη διαφορά στην κατεύθυνση του άξονα του κεντρικού συγκροτήματος.
Ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της αρχιτεκτονικής του συγκροτήματος είναι το θύρωμα της κυρίας εισόδου, οι βάσεις και τα επίκρανα των παραστάδων, καθώς και τα τυφλά ανακουφιστικά τόξα της πρόσοψης του κεντρικού κτιρίου.
Αποτελεί αξιόλογο αρχιτεκτονικό δείγμα των πρώιμων αλλά και των μετέπειτα χρόνων της Οθωμανικής κυριαρχίας στο νησί, που διατηρεί παλαιότερες βενετσιάνικες αρχιτεκτονικές μνήμες με στοιχεία της νεότερης, αλλά και της λαϊκής παραδοσιακής αρχιτεκτονικής της Κρήτης.
Στο χωριό έλαβαν χώρα εκτεταμένα έργα ανάπλασης, αρχίζοντας με την ανάπλαση της κεντρικής πλατείας το 2003 και την κατασκευή αγροτικού ιατρείου, το οποίο εγκαινιάστηκε το 2009.
Η χρηματοδότηση των αναπλάσεων έγινε από το Ειδικό Ταμείο Εφαρμογής Ρυθμιστικών και Πολεοδομικών Σχεδίων και έπειτα με το Πράσινο Ταμείο, με περίπου 2,5 εκατομμύρια ευρώ.
Ζακάκη, διότι τόσο το καθένα χωριστά, όσο και στο σύνολο τους, παρουσιάζουν ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον και είναι σημαντικά για τη μελέτη της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής της Κρήτης.
Το κτιριακό συγκρότημα κατοικιών, ιδιοκτησίας οικογενειών Γεωργουδάκη έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο μνημείο, διότι παρουσιάζει ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον και είναι σημαντικό για την μελέτη της αρχιτεκτονικής, όπως αυτή διαμορφώθηκε στο τελευταίο τέταρτο του 19ου αιώνα.
Η κλίμακα και τα επί μέρους αρχιτεκτονικά και μορφολογικά στοιχεία του συγκροτήματος δηλώνουν ότι υπήρξε ιδιαίτερα σημαντικό για την ιστορία του οικισμού και ως εκ τούτου είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τις μνήμες των κατοίκων.
Το 1925, οι Πρασσιές ορίστηκαν έδρα ομώνυμης κοινότητας μέχρι την καποδιστριακή διοικητική μεταρρύθμιση το 1997, οπότε και η κοινότητα Πρασιών καταργήθηκε και το χωριό προσαρτήθηκε στον δήμο Ρεθύμνης.
Μετά την τελετή τούρμπαν και αφού ο Κάνβαρ γίνεται ένας «πλήρως λειτουργικός άντρας», αρχίζει να συναναστρέφεται ένα κορίτσι με το όνομα Νέλι, η οποία είναι και η κόρη ενός από τους κοντινούς φίλους του Ούμπερ.
Καθώς τα δύο κορίτσια περνάνε όλο και περισσότερο χρόνο μαζί, ο Ούμπερ βλέπει πως ο «γιος» του είναι ευτυχισμένος και αποφασίζει να ζητήσει το χέρι της Νέλι από τον πατέρα της, ώστε τα παιδιά τους να παντρευτούν.
Σύντομα μετά τον γάμο, η Νέλι μαθαίνει πως ο Κάνβαρ δεν έχει πέος αλλά δεν γνωρίζει πως στην πραγματικότητα είναι κορίτσι, καθώς ο Ούμπερ της λέει πως ο Κάνβαρ είχε ένα 'ατύχημα' όταν ήταν μικρός.
Η Νέλι είναι απογοητευμένη ξέροντας πως δεν θα μπορέσει να αποκτήσει ποτέ παιδιά με τον Κάνβαρ κι ένα βράδυ προσπαθεί να το σκάσει, αλλά ο Ούμπερ την σταματά και την παρακαλά να επιστρέψει.
Όταν ο Κάνβαρ ακούει την αναταραχή και ανακαλύπτει τι γίνεται, παρακαλεί τον Ούμπερ να σταματήσει αλλά εκείνος λέει πως αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να γεννηθεί ένα αγόρι στην οικογένεια.
Επέζησε μόνο η μεγαλύτερη αδελφή της, η Μπαάλι, η οποία όμως έχει χάσει τα λογικά της και λέει πως πρέπει «να φτιάξει δείπνο για τον Ούμπερ και να του καθαρίσει το δωμάτιο».
Ο Σιχ Ούμπερ Σινγκ, έχοντας ήδη τρεις κόρες, είναι δυσαρεστημένος με το γεγονός πως δεν έχει αποκτήσει έναν γιο ο οποίος θα συνεχίσει το όνομα της οικογένειάς του.
Λέει στη γυναίκα του, Μεχάρ, πως είναι αισιόδοξος πως το επόμενο παιδί τους θα είναι αγόρι, αλλά η Μεχάρ φοβάται πως θα είναι και πάλι κορίτσι και ο Ούμπερ θα την εγκαταλείψει.
Όταν το παιδί γεννιέται, λόγω της έντονης επιθυμίας του να αποκτήσει γιο, ο Ούμπερ ανακοινώνει γεμάτος ευτυχία πως το παιδί είναι αγόρι, αλλά όταν το παίρνει στα χέρια της η Μεχάρ συνειδητοποιεί πως είναι κορίτσι.
Η Μεχάρ του λέει πως θα ήταν προτιμότερο να σκότωνε το παιδί παρά να το μεγαλώσει ως αγόρι, αλλά εκείνος την αγνοεί και, ευτυχισμένος μέσα στην άρνησή του, ονομάζει το παιδί Κανβάρ Σινγκ.
Με την πάροδο του χρόνου, η Κανβάρ εμφανίζει σημάδια κοριτσίστικης συμπεριφοράς και την πρώτη της περίοδο, πράγματα τα οποία ο πατέρας της προσπαθεί να καταστείλει και αγνοήσει.
Όταν μια φορά πάνω στο παιχνίδι με τις αδελφές της πέφτει και σπάει το πόδι της, ο Ούμπερ κτυπάει μανιωδώς τα άλλα τρία κορίτσια επειδή πλήγωσαν τον «γιο» του.
Η ταινία προβλήθηκε το 2013 στο τμήμα «Σύγχρονου Παγκόσμιου Κινηματογράφου» του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο, όπου κέρδισε το βραβείο για την «Παγκόσμια ή Διεθνή Ασιατική» ταινία.
Μετά την κηδεία, η Μεχάρ αναγκάζει την Κάνβαρ και τη Νέλι να το σκάσουν και να ξεκινήσουν μια καινούρια ζωή μαζί στο εγκαταλελειμμένο σπίτι του πατέρα της.
Ζώντας μαζί ως γυναίκες, η Νέλι προσπαθεί να βοηθήσει την Κάνβαρ να αποβάλει τα αντρικά χαρακτηριστικά που εξανάγκασε πάνω της ο Ούμπερ και να αγκαλιάσει το γεγονός πως βιολογικά είναι μία γυναίκα.
Ο Γάλλος βασιλιάς Ιωάννης Β' είχε αιχμαλωτισθεί από τους Άγγλους κατά τη διάρκεια της μάχης του Πουατιέ τον Σεπτέμβριο 1356, μια ήττα που είχε καταρρακώσει το γόητρο των φεουδαρχών και το ηθικό των ιπποτών τους.
Η γαλλική ύπαιθρος υπέφερε όμως από επιθέσεις και λεηλασίες από συμμορίες άνεργων μισθοφόρων που απασχολούνταν από τους Άγγλους κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς πολέμου και οι οποίοι αφέθηκαν ανεξέλεγκτοι να ρημάζουν τις αγροτικές περιοχές με λαφυραγωγία και εμπρησμούς, χωρίς οι φεουδάρχες να μπορούν να επιβάλουν την τάξη.
Οι χωρικοί επιτέθηκαν χωρίς κανένα σαφές πρόγραμμα και κατέστρεψαν μεγάλο αριθμό φεουδαρχικών πύργων, σκοτώνοντας τους ευγενείς και διαπράττοντας κάθε είδους ακρότητες.
Την απόγνωση των χωρικών ενίσχυαν ακόμη περισσότερο οι απαιτήσεις των ευγενών σε φόρους και υποχρεωτική εργασία (για την επισκευή των κατεστραμμένων από τον πόλεμο πύργων με εργασία χωρίς αποζημίωση), καθώς και οι απαιτήσεις του δελφίνου Καρόλου, μετέπειτα Καρόλου Ε', για την ενίσχυση των οχυρώσεων στο Παρίσι και για τα λύτρα που έπρεπε να πληρωθούν στους Άγγλους για την απελευθέρωση του αιχμάλωτου βασιλιά-πατέρα του και των υπόλοιπων αριστοκρατών.
Πολλοί χωρικοί αμφισβητούσαν την υποχρέωσή τους να πληρώνουν φόρους και να εργαστούν για μια ανώτερη τάξη που δεν ανταποκρίνονταν στη φεουδαρχική υποχρέωσή της να τους προστατεύει.
«Την ίδια χρονιά το 1358, το καλοκαίρι, οι χωρικοί που ζούσαν γύρω από το Σαιν-Λε και το Κλερμόν-αν-Μπωβαιζί, βλέποντας τις δυστυχίες και τις καταπιέσεις που υφίσταντο από όλες τις πλευρές χωρίς οι άρχοντές τους να τους προστατεύουν - αντίθετα, τους επιτέθηκαν σαν να ήταν εχθροί τους - εξεγέρθηκαν εναντίον των ευγενών της Γαλλίας και έλαβαν τα όπλα. Συγκεντρώθηκαν σε ένα μεγάλο πλήθος, εξελέγη ως αρχηγός ένας πολύ ικανός χωρικός, ο Γκιγιώμ Καλ, ντόπιος από το Μελό».
Ο αυλικός χρονικογράφος Ζαν Φρουασάρ, όπως και η πηγή του το χρονικό του Ζαν λε Μπελ, αναφέρεται στον επικεφαλής της εξέγερσης ως Ζακ Μπονόμ αν και στην πραγματικότητα ο αρχηγός της Ζακερί ονομάζονταν Γκιγιώμ Καλ.
Η Μεγάλη Ζακερί ή απλά Ζακερί ήταν μια εξέγερση των χωρικών εναντίον των ευγενών που έλαβε χώρα στη βόρεια Γαλλία στις αρχές του καλοκαιριού του 1358 κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς Πολέμου .
Η εξέγερση εξαπλώθηκε στις περιοχές του Παρισιού, της Πικαρδίας, Καμπανίας, Αρτουά και Νορμανδίας, επικεντρώθηκε στην κοιλάδα του Ουάζ βόρεια του Παρισιού και κατεστάλη μετά από μερικές εβδομάδες βίας.
Επί πλέον, στο Παρίσι η πολιτική κατάσταση ήταν στο χείλος της καταστροφής, καθώς την εξουσία του δελφίνου Καρόλου αμφισβητούσαν επαναστατημένες ομάδες υπό τον Ετιέν Μαρσέλ που επιζητούσαν μεταρρυθμίσεις στη γαλλική μοναρχία αλλά και ο Κάρολος Β βασιλιάς της Ναβάρρας, ο οποίος επεδίωκε τον θρόνο της Γαλλίας εκμεταλλευόμενος και επιτείνοντας την πολιτική σύγχυση.
Ο χρονικογράφος Ζαν Φρουασάρ απεικόνισε τη σκληρότητα του Ζακ Μπονόμ, με εικόνες που περιγράφουν τις ακρότητες των χωρικών που τους χαρακτηρίζει ως «λυσσασμένα σκυλιά».
Ο Ντιλκ, γνωρίζοντας την δύσκολη θέση του λόγω της υπόθεσης με τη μητέρα της Βιρτζίνια, αρνήθηκε να δώσει στοιχεία, κυρίως λόγω των συμβουλών του εμπιστευτικού του Τζόζεφ Σάμπερλεϊν.
Παραδόξως η Βιρτζίνια ενοχοποιήθεικε για μοιχεία κατά του άντρα της με τον Ντιλκ, αλλά δεν υπήρχαν αποδεκτά στοιχεία που να αποδεικνύουν ότι ο Ντιλκ ήταν ένοχος μοιχείας με τη Βιρτζίνια.
Ο δικαστής Μπατ συμπέρανε, "Δεν μπορώ να δω καμία υπόθεση εναντίων του Σερ Τσαρλς Ντιλκ", απάλλαξε τον Ντιλκ απο τις κατηγορίες και εξέδωσε διάταγμα για τη διάλυση του γάμου των Κρόφορντ.
Τον Δεκέμβριο του ίδιου έτους έγινε μέλος του υπουργικό συμβουλίου και διετέλεσε ως Πρόεδρος του Συμβουλίου Τοπικής Αυτοδιοίκησης, υπηρετώντας μέχρι το 1885.
Ως ένας ηγετικός και αποφασισμένος ριζοσπαστικός στο κόμμα, διαπραγματεύτηκε το πέρασμα του Τρίτου Νόμου Μεταρρύθμισης, τον οποίο επέτρεψαν οι Συντηρητικοί μέσω της Βουλής των Λόρδων, σε αντάλλαγμα μιας αναδιανομής που υπολόγιζαν ότι ήταν οριακά ευνοϊκή για τον εαυτό τους.
Με το να δοθεί το δικαίωμα ψηφοφορίας στους αγροτικούς εργάτες απειλήθηκε η συντηρητική κυριαρχία των αγροτικών εδρών, αλλά πολλές διμερείς έδρες καταργήθηκαν, με θέσεις αναδιανεμημένες στα προάστια, όπου η Συντηρητική στήριξη αυξανόταν).
Το παράδοξο εύρημα άφησε αμφιβολίες σχετικά με την αξιοπιστία του Ντιλκ και ο ερευνητής δημοσιογράφος Γουίλιαμ Τόμας Στεντ ξεκίνησε μια δημόσια εκστρατεία εναντίον του.
Δύο μήνες αργότερα, τον Απρίλιο, ο Ντιλκ προσπάθησε να ανοίξει εκ νέου την υπόθεση και να ξεκαθαρίσει το όνομά του, δημιουργόντας το ' μία ομάδα κατά των όσων είχαν υποθεί και την στάση της πολιτείας.
Δυστυχώς, ο Ντιλκ και η νομική του ομάδα υποτιμήθικαν (η νομική συμβουλή του και της ομάδας του περιγράφηκε ως "ίσως η χειρότερη επαγγελματική συμβουλή που δόθηκε ποτέ").
Κατόπιν περεταίρω ελέγχου της υπόθεσης, η κριτική επιτροπή διαπίστωσε ότι η Βιρτζίνια είχε παρουσιάσει την πραγματική εκδοχή των γεγονότων και ότι θα έπρεπε να εφαρμοστεί το κατάλληλο διάταγμα.
Ο γιος του, σερ Τσαρλς Ουέντγουερθ Ντιλκ, 3ος Βαρονέτος, ήταν το παιδί που απέκτησε απο τον πρώτο του γάμο με την Κάθριν Μέρι Ελίζα Σνελ το 1874, ο οποίος κληρονόμησε τον τίτλο και την περιουσία της οικογένειας στις 26 Ιανουαρίου του 1911 μετά τον θάνατο του πατέρα του.
Απόγονος πια των Ντιλκ Βαρονέτων της Οδού Σλόαν θα ήταν ο Σερ Φίσερ Ουέντγουερθ Ντιλκ, 4ος Βαρονέτος , ο οποίος ήταν γιός του μικρού αδελφού του Τσαρλς, Άστον Ουέντγουερθ Ντιλκ και της γυναίκας του Μάργκαρετ Σμιθ.
Ξεκινώντας ως ρεπουμπλικανός στις αρχές της δεκαετίας του 1870, ηγήθηκε στη συνέχεια της κίνησης των ριζοσπαστών να αποσπάσουν το Φιλελεύθερο Κόμμα από τους παραδοσιακούς Ουίγους, εισηγούμενος πολλές και σημαντικές μεταρρυθμίσεις, όπως η νομοθεσία για την διεύρυνση της δημοκρατίας της περιόδου 1883–1885.
Τον Ιούλιο του 1885, ο Τσαρλς Ντιλκ κατηγορήθηκε ότι αποπλάνησε την κόρη του Τόμας Γιούστας Σμιθ, Βιρτζίνια Κρόφορντ , που ήταν αδερφή της συζύγου του αδερφού του , η οποία ήταν στον πρώτο χρόνο του γάμου της με τον Ντόναλντ Κρόφορντ, ένα άλλο Κυβερνητικό στέλεχος.
Αυτό υποτίθεται ότι συναίβει το 1882, όταν η Βιρτζίνια ήταν μόλις 19, και αυτή ισχυρίστηκε ότι η σχέση τους συνεχίστηκε επι καθημερινής βάσης για τα επόμενα δυόμιση χρόνια.
Ο Ντιλκ πέρασε μεγάλο μέρος της ζωής του και ξόδεψε μεγάλο μέρος της περιουσίας του προσπαθώντας να απαλλαγεί από τις κατηγορίες, γεγονός που προσθέτει βάρος στην άποψη ότι η Βιρτζίνια έλεγε ψέματα για την ταυτότητα του εραστή της.
Με τα χρόνια υπόθηκε ότι οι συνάδελφοί του στην πολιτική, όπως οι Πρίμροουζ, 5ος Κόμης του Ρόουζμπερι, αλλά και ο Σάμπερλεϊν, μπορεί να παρότρυναν την Βιρτζίνια να τον κατηγορίσει, βλέποντάς τον σαν εμπόδιο στις δικές τους φιλοδοξίες.
Η δεύτερη σύζυγός του ήταν η συγγραφέας, ιστορικός τέχνης, φεμινίστρια και συνδικαλίστρια Έμιλι Φράνσις Πάττισον του γένους Στρονγκ, αργότερα γνωστή ως Κυρία Ντιλκ.
Ήταν γιος και κληρονόμος του Σερ Τσαρλς Ντιλκ, 1ου Βαρονέτου και εγγονός του Τσαρλς Ουέντγουερθ Ντιλκ, συγγραφέα λογοτεχνικών έργων και εκδότη.
Υποστήριξε επίσης τους νόμους που δίνουν το δικαίωμα ψηφοφορίας στις γυναίκες, νομιμοποιούν τα εργατικά σωματεία, βελτιώνουν τις συνθήκες εργασίας και περιορίζουν το ωράριο εργασίας.
Το 1871, ο Ντιλκ προκάλεσε αντιθέσεις όταν κατάκρινε την Βρετανική Μοναρχία και υποστήριξε ότι το Ηνωμένο Βασίλειο θα έπρεπε να έχει μία δημοκρατική κυβέρνηση αλλά η δημόσια κριτική έκανε τον Ντιλκ να πάρει πίσω τα λεγόμενά του.
Ενώ το μέλλον του διαγραφόταν ευοίωνο ως μελλοντικού πρωθυπουργού, οι φιλοδοξίες του για ανώτερο πολιτικό αξίωμα καταστράφηκαν ουσιαστικά το 1885 μετά από ένα παταγώδες και υπεροπροβεβλημένο στον Τύπο διαζύγιο.
Ο μικρός αδελφός του Τσαρλς, ο Άστον Ουέντγουερθ Ντιλκ, παντρεύτηκε την Μάργκαρετ Γιούστας Σμιθ, την μεγάλη κόρη του Φιλελεύθερου πολιτικού και εφοπλιστή Τόμας Γιούστας Σμιθ και της γυναίκας του, Έλεν, το 1876.