polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Κατά τη διάρκεια της θητείας του ο Ερσάντ προέβη σε αποκεντρωτικές μεταρρυθμίσεις, ιδιωτικοποιήσεις, ενώ επέκτεινε το εθνικό σύστημα αυτοκινητοδρόμων και πρωτοστάτησε στην ίδρυση της Κοινότητας Νοτιοασιατικών Χωρών.
Αποκατέστησε την αλυσίδα ηγεσίας των Ενόπλων Δυνάμεων του Μπανγκλαντές μετά από την αναταραχή που προκάλεσε η δολοφονία του Σέιχ Μουτζιμπούρ Ραχμάν στις 15 Αυγούστου 1975.
Το 1989, ο Ερσάντ πίεσε το κοινοβούλιο να ονομάσει το Ισλάμ ως επίσημη θρησκεία της χώρας, σε μια σημαντική αλλαγή στο μέχρι τότε κοσμικό σύνταγμα του Μπανγκλαντές.
Διετέλεσε βοηθός γραμματέας του Παγκύπριου Συμβουλίου Ευημερίας , μέλος της επαρχιακής Επιτροπής του ΔΗΚΟ Κερύνειας και μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΔΗΚΟ.
Ωστόσο, το επόμενο έτος, είδε σημαντικά μεγαλύτερη δράση, όπου είχε κατά μέσο όρο 11,6 πόντους και 4,8 ασίστ ανά αγώνα, οδηγώντας την ομάδα στην τρίτη θέση στο πρωτάθλημα.
Επίσης, είχε επιλεγεί για να παίξει για τη διοργανώτρια Πολωνία στο Ευρωμπάσκετ 2009, όπου κατετάγη πέμπτος στην ομάδα σε πόντους, τέταρτος σε ριμπάουντ και δεύτερος σε ασίστ.
Ο Λούκας Κοσάρεκ (πολωνικά: , ορθή ελλ. απόδοση:Γούκας Κοσάρεκ, 12 Ιανουαρίου 1984) είναι Πολωνός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως πόιντ γκαρντ για τη Ζιελόνα Γκούρα.
Το καταπράσινο οροπέδιο της Περιοχής του Κω καταλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος του νομού, σχηματίζοντας στα βόρεια την απότομη ακτογραμμή του Κοτ ντ'Αλμπάτρ με μεγάλες παραλίες και απότομους γκρεμούς.
Ο νομός συνορεύει νότια με το νομό Ερ, με τον οποίο σχημάτιζε την περιοχή Άνω-Νορμανδία μέχρι το 2015, στα ανατολικά με τους νομούς Σομ και Ουάζ της περιοχής Ω-ντε-Φρανς και στα δυτικά και στα βόρεια βρέχεται από τη Μάγχη Ο σημαντικότερος ποταμός είναι ο Σηκουάνας, ο οποίος διασχίζει το νομό και εκβάλλει στη Μάγχη, κοντά στη Χάβρη.
Ο νομός, με αρχική ονομασία Κάτω-Σεν είναι ένας από τους αρχικά 83 νομούς , που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης στις 4 Μαρτίου 1790, σύμφωνα με το νόμο της 22ας Δεκεμβρίου 1789.
Κατά το πραξικόπημα του 1851 του Λουδοβίκου Ναπολέοντα Βοναπάρτη, ο νομός κινητοποιήθηκε έντονα και ήταν ένας από τους νομούς που κρίθηκαν σε κατάσταση έκτακτης ανάγκης , μετά από φόβους για σημαντική αντίσταση στη νέα κυβέρνηση.
Με την έλευση του σιδηροδρόμου το 1843, στη Ρουέν, στο Ελμπέφ και στο Μπολμπέκ, αυξήθηκε ο αριθμός των εργοστασίων κλωστοϋφαντουργίας και δημιουργήθηκαν μονάδες μεταλλουργίας και ναυπηγικής κατασκευής.
Πρωτεύουσα του νομού, όπως και της περιοχής Νορμανδίας είναι η Ρουέν , που βρίσκεται σε απόσταση περίπου 112 χιλιομέτρων κατ'ευθεία γραμμή, , βορειοδυτικά του Παρισιού.
Το 1942, κατά τη διάρκεια της κατοχής από τη ναζιστική Γερμανία, στις ακτές του νομού πραγματοποιήθηκαν δύο συμμαχικές επιδρομές, η επιδρομή Μπρούνεβαλ και η επιδρομή της Διέππης.
Πριν το 2016 ο νομός Σεν-Μαριτίμ ανήκε στην περιοχή Άνω Νορμανδία η οποία συνενώθηκε με την Κάτω Νορμανδία και πλέον αποτελούν τη νέα διοικητική περιοχή Νορμανδία.
Ενώ η Βουλή των Αντιπροσώπων ψήφισε το 1900 για το Πουέρτο Ρίκο για να επιλέξει έναν εκπρόσωπο, το Κογκρέσο, επινόησε μια νέα μορφή εδαφικού εκπροσώπου και ήταν ο Κάτοικος Αρμοστής.
Ο Αμερικανός γερουσιαστής Τζον Κόιτ Σπούνερ υποστήριξε ότι η χορήγηση ενός αντιπροσώπου σε μια επικράτεια υπονοούσε ότι βρισκόταν στο δρόμο προς το καθεστώς πολιτείας, την οποία ισχυρίστηκε ότι δεν ήταν εγγυημένη για τις νέες κτήσεις που αποκτήθηκαν στον πόλεμο, όπως το Πουέρτο Ρίκο και οι Φιλιππίνες.
Ο Κάτοικος Αρμοστής του Πουέρτο Ρίκο είναι ένα μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων των Ηνωμένων Πολιτειών, χωρίς δικαίωμα ψήφου που εκλέγεται από τους ψηφοφόρους του Πουέρτο Ρίκο κάθε τέσσερα χρόνια, το μοναδικό μέλος της Βουλής των Αντιπροσώπων που υπηρετεί τετραετή θητεία.
Οι Αρμοστές λειτουργούν από κάθε άποψη ως μέλη του Κογκρέσου, συμπεριλαμβανομένης της χορηγίας νομοθεσίας και της θητείας στις επιτροπές του Κογκρέσου, όπου μπορούν να ψηφίσουν για τα νομοσχέδια, με εξαίρεση την απαγόρευση να ψηφίζουν για την τελική διάθεση των νομοσχεδίων στη Βουλή.
Το 1904, ο κάτοχος του αξιώματος απέκτησε το δικαίωμα να μιλήσει κατά τη διάρκεια συζήτησης και να υπηρετήσει στην επιτροπή εσωτερικών νησιωτικών υποθέσεων, η οποία είχε την ευθύνη για τα εδάφη που αποκτήθηκαν στον ισπανο-αμερικανικό πόλεμο.
Ένας Βρετανός Κάτοικος Αρμοστής στάλθηκε ως αντιπρόσωπος του Στέμματος για να διοικήσει μια περιοχή, ενώ ένας Αμερικανός Κάτοικος Αρμοστής απεστάλη ως εκπρόσωπος ενός εδάφους στην εθνική κυβέρνηση .
Το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών είχε έδρες "αντιπροσώπων "χωρίς δικαίωμα ψήφου από διάφορες περιοχές από το 1794 καθώς η χώρα επεκτάθηκε σε ολόκληρη την Βόρεια Αμερική .
Από τα τέλη του 17ου αιώνα, το Ροσφόρ επιβλήθηκε ως στρατιωτικό λιμάνι με ισχυρό αποικιακό χαρακτήρα: σε περιόδους πολέμου αφιέρωνε το ένα τέταρτο των εξοπλισμών του στις αποικίες και σε περιόδους ειρήνης, το σύνολο.
Χρησίμευε ως οπισθοφυλακή για την προμήθεια των πόλεων που δημιούργησαν οι Γάλλοι άποικοι στη Νέα Γαλλία και συμμετείχε στην πρώιμη εκβιομηχάνιση του Καναδά.
Η φρεγάτα «Ερμιόνη», με την οποία ξεκίνησε ο Λαφαγιέτ το 1780 με ενισχύσεις για να στηρίξει τα στρατεύματα του στρατηγού Ουάσιγκτον στον πόλεμο της Ανεξαρτησίας των Ηνωμένων Πολιτειών, είχε ναυπηγηθεί στο Ροσφόρ ένα χρόνο νωρίτερα.
Από το 1766 στο Ροσφόρ λειτουργούσε ένα σωφρονιστικό ίδρυμα, μια φυλακή υψηλής ασφάλειας με καταναγκαστικά έργα, τύπος φυλακών που υπήρχε εκείνη την εποχή σε εγκαταστάσεις σε στρατιωτικά λιμάνια και ναυτικές βάσεις, όπως η Τουλόν ή η Βρέστη, επειδή παρείχαν δωρεάν εργατικό δυναμικό.
Κατά τη διάρκεια της περιόδου των Ιακωβίνων της Γαλλικής Επανάστασης , πάνω από 800 ιερείς της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας και άλλοι κληρικοί που αρνήθηκαν να πάρουν τον αντι-παπικό όρκο του «Πολιτικού Συντάγματος του Κληρικού» τοποθετήθηκαν σε ένα πλοίο των φυλακών στο λιμάνι της πόλης, όπου οι περισσότεροι πέθαναν εξαιτίας απάνθρωπων συνθηκών.
Στα ανοιχτά του Ροσφόρ, στο νησί Ιλ ντ' Αι, όπου είχε περάσει αρκετές ημέρες περιμένοντας να φύγει στην Αμερική, ο Ναπολέων παραδόθηκε στις 17 Ιουλίου 1815 και τελείωσε η περίοδος «Εκατό Ημερών».
Το 1666 ξεκίνησε η κατασκευή των ναυπηγείων και δημιουργήθηκε μια πρώτη πόλη με μεγάλους ευθύγραμμους δρόμους, αλλά με μέτρια ξύλινα και πλίθινα κτίρια όπου οι εργαζόμενοι και οι νέοι κάτοικοι προσελκύονταν από τις εγκαταστάσεις κατασκευής.
Το 1689 ο Μισέλ Μπεγκόν, διαχειριστής του λιμένος και ξάδελφος του Κολμπέρ, καθιέρωσε το πρώτο πολεοδομικό σχέδιο της πόλης και έδωσε στους κατοίκους ένα χρόνο προθεσμία να ξανακτίσουν τα σπίτια τους με πέτρα τοιχοποιίας.
Μέχρι τότε η πόλη δεν ήταν παρά μια μικρή κοινότητα που εξαρτιόταν από τα ναυπηγεία, αλλά το 1693, δεδομένης της αυξανόμενης σημασίας της εμπορικής της δραστηριότητας, οι κάτοικοι του Ροσφόρ ζήτησαν και πέτυχαν η πόλη να γίνει δήμος.
Τον 11ο αιώνα αναφέρεται η ύπαρξη ενός μεσαιωνικού φρουρίου αποκαλούμενου Ροκαφόρτις, που περιβάλλονταν από κάποια κτίσματα και βρίσκονταν σε μια από τις τελευταίες καμπές του ποταμού Σαράντ πριν από τις εκβολές του, στη μέση μιας βαλτώδους περιοχής.
Κατά τη διάρκεια των Θρησκευτικών πολέμων, οι δύο πλευρές διεκδικούσαν το φρούριο για τη στρατηγική του θέση στο ποτάμι, ανάμεσα στη Λα Ροσέλ, προπύργιο των Ουγενότων και τη Μπρουάζ, βασιλικό και επομένως καθολικό στρατιωτικό οχυρό.
Ο βασιλιάς Ερρίκος Δ' το παραχώρησε το 1599 στον Αντριάν ντε Λοζερέ και το 1665 το Ροσφόρ ανήκε σε έναν Ουγενότο της μικρής αριστοκρατίας που είχε παντρευτεί την εγγονή του Λοζερέ.
Ο Λουδοβίκος ΙΔ', με πρόθεση να ενισχύσει τη γαλλική κυριαρχία των θαλασσών και να προωθήσει τις εμπορικές σχέσεις με τις αμερικανικές αποικίες του, αποφάσισε να αναλάβει την κατασκευή νέων στρατιωτικών ναυπηγείων ικανών να κατασκευάσουν γρήγορα πλοία για το ναυτικό.
Ο μελλοντικός θαλάσσιος λιμένας και ο στόλος του θα είχαν επίσης εγκαταστάσεις εφοδιασμού χάρη στο ποτάμιο λιμάνι του Τοναί-Σαράντ, που βρίσκεται σε μικρή απόσταση ανάντη, όπου πρώτες ύλες όπως το ξύλο και ο σίδηρος και άλλα προϊόντα συνέρρεαν από το εσωτερικό της χώρας ήδη από τον Μεσαίωνα.
Από το ένδοξο παρελθόν, το Ροσφόρ διατήρησε μια πολιτιστική αστική κληρονομιά μεταξύ των πλουσιότερων και πιο αξιοσημείωτων της Σαράντ-Μαριτίμ, έχοντας χαρακτηριστεί «Πόλη τέχνης και ιστορίας».
Μετά την αναχώρηση του Γαλλικού Ναυτικού, μεταμορφώθηκε σε μια τουριστική πόλη χάρη στα μουσεία της, τη ζωντανή πολιτιστική της ζωή και τα κέντρα θαλασσοθεραπείας, από τα μεγαλύτερα στα κεντρο-δυτικά της Γαλλίας.
Η οικονομική δραστηριότητα επικεντρώνεται κυρίως γύρω από την αεροναυπηγική κατασκευή και τη βιομηχανία πλαστικών, καθώς και από το εμπορικό του λιμάνι που εξακολουθεί να δραστηριοποιείται στον ποταμό Σαράντ.
Το Ροσφόρ ανέπτυξε επίσης διοικητικό τριτογενή τομέα (δικαστικές υπηρεσίες, εμπορικό και βιομηχανικό επιμελητήριο, εκπαίδευση και επαγγελματική κατάρτιση) και καθίσταται όλο και περισσότερο ένα από τα κύρια εμπορικά κέντρα του νομού.
Η κοινότητα Ροσφόρ βρίσκεται στα δυτικά του νομού Σαράντ-Μαριτίμ, στη διοικητική περιοχή της Νέας Ακουιτανίας, ανάμεσα στη θάλασσα και την ενδοχώρα, αλλά όχι απευθείας στον Ατλαντικό Ωκεανό.
Αντιαλγικό, αντιφλεγμονώδες και θεραπευτικό, αυτό το νερό παρέχει εξαιρετικά αποτελέσματα στη θεραπεία ρευματισμών, δερματικών παθήσεων και προβλημάτων κυκλοφορίας αίματος.
Τον Δεκέμβριο του 1665, το Ροσφόρ επιλέχθηκε από τον Ζαν Μπατίστ Κολμπέρ ως τόπος «καταφυγίου, άμυνας και εφοδιασμού» για το Γαλλικό Ναυτικό.
Τα παράκτια νησιά Ιλ ντε Ρε, Ιλ ντ' Ολερόν και Ιλ ντ' Αι, προσφέρουν προστασία στις εκβολές του ποταμού Σαράντ, καθιστώντας το Ροσφόρ γεωγραφικά και στρατηγικά κατάλληλο για ναυτική αξιοποίηση.
Στους πολέμους που ξέσπασαν ανάμεσα στους Καραχανίδες και τους Σαμανίδες υποστήριξαν τους τελευταίους, οι Σαμανίδες ήταν λαός Περσικής καταγωγής που ζούσε νότια του ποταμού Αμού Ντάρια.
Ο Αρσλάν Ισραήλ ήταν ένας από τους γιους του γενάρχη της φυλής Σελτζούκ, διακρίθηκε σημαντικά στους πολέμους εναντίον των Καραμανιδών και έγινε αρχηγός της φυλής όταν πέθανε ο υπερήλικας πατέρας του .
Ο σουλτάνος των Καραχανιδών ζήτησε τελικά συμμαχία με τον σουλτάνο Μαχμούτ του Γκαζνί εναντίον των Κενέκ, οι Γκαζνιβίδες ήταν Τούρκο-Περσική φυλή που κυβερνούσε μια μεγάλη αυτοκρατορία στο σημερινό Αφγανιστάν και Πακιστάν.
Η Ισλαμική Εγκυκλοπαίδεια γράφει ότι ο Μαχμούτ συνέλαβε τον Αρσλάν με δόλο, τον προσκάλεσε να συζητήσουν προτάσεις ειρήνης αλλά στην διάρκεια της συζήτησης σκότωσε όλους τους στρατιώτες του και στην συνέχεια φυλάκισε τον ίδιο και τον γιο του.
Ο Αρσλάν έμεινε στην φυλακή μέχρι τον θάνατο του Μαχμούτ ο ανεψιός του Αρσλάν Τογκρούλ-Μπεγκ ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με τον διάδοχο του Μαχμούτ Μεσούντ Α των Γκαζνί για την απελευθέρωση τους.
Ο γιος του Κουτουλμίς αργότερα δραπέτευσε, έκανε σκληρούς αγώνες για να κατακτήσει τον θρόνο των Σελτζούκων αλλά χωρίς αποτέλεσμα, θα το κατορθώσει τελικά ο εγγονός του Αρσλάν Σουλεϊμάν ιμπν Κουτουλμίς που θα ιδρύσει το Σουλτανάτο του Ρουμ.
Αρσλάν Ισραήλ ήταν ένας Τούρκος οπλαρχηγός μέλος της φυλής Κενέκ που δημιούργησε την Αυτοκρατορία των Σελτζούκων, το όνομα "Αρσλάν" μεταφράζεται ως "λιοντάρι".
Στην ελληνική μυθολογία ο Αλαλκομενέας , αναφερόμενος και ως Αλαλκομένης, ήταν Βοιωτός «αυτόχθων», που πιστεύεται ότι έδωσε το όνομά του στη βοιωτική πόλη Αλαλκομενές.
Κατά την παράδοση, ο Αλαλκομενέας είχε αναθρέψει και διδάξει την ίδια τη θεά Αθηνά , η οποία κατά την ίδια παράδοση είχε γεννηθεί στις Αλαλκομενές, και υπήρξε ο πρώτος που εισήγαγε τη λατρεία της.
Σύμφωνα με τον Πλούταρχο, ο Αλαλκομενέας συμβούλευσε τον Δία να περάσει ως πομπή σε άμαξα, συνοδευόμενος από ένα γυναικείο ομοίωμα από ξύλο βελανιδιάς ντυμένο με νυφικό και με γαμήλια τραγούδια, προκειμένου να εκθέσει και μετά να κατευνάσει την οργή της Ήρας.
Σε κάποιες αναφορές ο Αλαλκομενέας μνημονεύεται ως ο πρώτος άνθρωπος που εμφανίσθηκε δίπλα στη λίμνη Κωπαΐδα, προτού ακόμα υπάρξει η Σελήνη.
Νεότερη ερμηνεία θεωρεί τον Αλαλκομενέα ως φανταστικό χαρακτήρα, αρσενική μορφή της Αλαλκομενηίδος, επιθέτου της θεάς Αθηνάς στην Ιλιάδα ως προστάτιδας της Βοιωτίας.
Αυτός ο χαρακτήρας προστέθηκε για να υπηρετήσει το πατριαρχικό δόγμα ότι καμιά γυναίκα, ούτε καν θεότητα, δεν μπορεί να είναι σοφή χωρίς ανδρική καθοδήγηση και διδασκαλία.
Το 1705 εξέδωσε την "Πραγματεία περί της υπάρξεώς του Θεού των καθηκόντων της της φυσικής θρησκείας και περί της αλήθειας και της Χριστιανικής αποκαλύψεως" το οποίο είχε μεικτό φιλοσοφικό και θρησκευτικό χαρακτήρα.
Μεγάλα προβλήματα του δημιούργησε το έργο "Το κατά τη Βίβλο δόγμα περί Αγίας Τριάδος" το οποίο κατηγορήθηκε ως αναβίωση της αίρεσης του αρειανισμού αμφισβήτηση της θείας φύσης του Χριστού
Ανάλογα προβλήματα αντιμετώπισε το 1718 όταν άλλαξε με πρωτοβουλία του τους ύμνους στο ναό του Αγίου Ιακώβου ενέργεια πού ο επίσκοπος χαρακτήρισε ως αιρετική.
Μετά το θάνατο του ολοκληρώθηκε από τον γιο του που έφερε και εκείνος το όνομα Σάμουελ Κλαρκ η πολύτομη έκδοση της Ιλιάδας του Ομήρου, ενώ τον επόμενο χρόνο ο αδελφός του, ο ιερέας Τζον Κλαρκ, εξέδωσε δύο ακόμη έργα του, την "Έκθεση εκκλησιαστικής κατήχησης" και το δεκάτομο "Κηρύγματα".
Το Γκραν Πρι Γαλλίας 2019 ήταν ο 8ος αγώνας στο Παγκόσμιο πρωτάθλημα Φόρμουλα 1 και διεξήχθη στην πίστα Πολ Ρικάρ στο Λε Καστελέτ της Γαλλίας το τριήμερο 21-23 Ιουνίου 2019.
Σύμφωνα με τον μύθο, ο Λουδοβίκος έλαβε το παρωνύμιό του ο Πηδών, όταν έκανε ένα τολμηρό πήδημα στο ποτάμι: Προσπάθησε να αποκτήσει την παλατινή κομητεία της Σαξονίας, δηλ.
Δραπέτευσε, πηδώντας από τον πύργο τού κάστρου στο ποτάμι Ζάαλε, όπου ένας υπηρέτης τον περίμενε με μία βάρκα και το αγαπημένο του άλογο, ένα λευκού χρώματος με το όνομα "Κύκνος".
Για να ξεπεράσει το πρόβλημα, διέταξε τους άνδρες του να κουβαλήσουν χώμα από την περιοχή του και να το αφήσουν στο βουνό· έπειτα διέταξε 12 ιππότες του να σταθούν στο σημείο, να θέσουν τα ξίφη τους επάνω στο χώμα αυτό και να ορκιστούν ότι το χώμα, επάνω στο οποίο στεκόταν, ανήκε νόμιμα στον Λουδοβίκο.
Όταν ο Μπλέικ θα βρεθεί στο απόγειο της καριέρας του, ένας ισχυρός αλλά αφελής εγκληματίας, ο Αλ Κρούγκερ τον προσλαμβάνει σε μια προσπάθεια να αποκτήσει νέες ιδέες για την επέκταση της εγκληματικής του αυτοκρατορίας.
Για να αντισταθμίσει τη μείωση των εσόδων της οργάνωσης, ο Μπλέικ προτείνει στον Κρούγκερ να μπει στη τοκογλυφία, που αυτή τη στιγμή ασχόλειται σε μικρή κλίμακα η φίλη του Μπλέικ, Λι Μόργκαν .
κερδίζει την εμπιστοσύνη του Κρούγκερ και αυξάνει την επιρροή του μέσα στις τάξεις της εγκληματικής οργάνωσης, με εξαίρεση τον Μπαγκς Φένερ , ο οποίος πιστεύει ότι ο Μπλέικ είναι πληροφοριοδότης της αστυνομίας.
Τον Ιούλιο του 1944 μια ομάδα με επικεφαλής τον ορειβάτη Αλέξανδρο Τζαπαρίτζε και τον συγγραφέα Λεβάν Γκοτουά πραγματοποίησαν την πρώτη τεκμηριωμένη ανάβαση στη στήλη του Κάτσχι.
Ο Βακχτάνγκ Τσιντσάτζε, ο ειδικός αρχιτεκτονικής της ομάδας, ανέφερε στην μελέτη του 1946 ότι τα ερείπια που βρέθηκαν στην κορυφή του βράχου ήταν τα απομεινάρια δύο εκκλησιών, που χρονολογούνται των 5ου και 6ου αιώνων και σχετίζονται με μια πρακτική στυλιτών, μια μορφή χριστιανικού ασκητισμού.
Σύμφωνα με περαιτέρω μελέτες και αρχαιολογικές ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν το 2006, ο Γιόργι Γκαγκοσίτζε, ένας ιστορικός τέχνης με το Γεωργιανό Εθνικό Μουσείο, χρονολόγησε εκ νέου τις δομές μέχρι του 9ου-10ου αιώνα.
Το 2007 βρέθηκε μια μικρή ασβεστολιθική πλάκα με Γεωργιανές επιγραφές στα ασομταβρούλι, που παλαιογραφικά χρονολογείται του 13ου αιώνα και αποκαλύπτει το όνομα ενός «Γιόργι», στον οποίο αποδίδεται η κατασκευή των 3 κελιών ερημιτών.
Στη βάση της στήλης υπάρχει ένας ανάγλυφος σταυρός, που παρουσιάζει παραλληλισμούς με παρόμοιες πρώιμες μεσαιωνικές απεικονίσεις που βρίσκονται αλλού στη Γεωργία, ιδιαίτερα στο Μπολνίσι.
Η θρησκευτική δραστηριότητα που συνδέεται με τη στήλη αναζωπυρώθηκε κατά τη δεκαετία του 1990 και μέχρι το 2009 το κτίριο του μοναστηριού είχε αποκατασταθεί στο πλαίσιο ενός κρατικά χρηματοδοτούμενου προγράμματος.
Στα ιστορικά αρχεία, η στήλη του Κάτσχι αναφέρεται για πρώτη φορά από τον Γεωργιανό λόγιο του 18ου αιώνα Πρίγκιπα Βακχουστί, ο οποίος αναφέρει στη Γεωγραφική Περιγραφή του Βασιλείου της Γεωργίας: «Υπάρχει ένας βράχος μέσα στη λαγκαδιά που στέκεται σαν στήλη, εξαιρετικά ψηλός. Υπάρχει μια μικρή εκκλησία στην κορυφή του βράχου, αλλά κανείς δεν μπορεί να την ανεβεί, ούτε γνωρίζει πώς γίνεται.» Δεν έχουν διασωθεί άλλες γραπτές μαρτυρίες για τη μοναστική ζωή ή τυχόν αναβάσεις.
Σε έναν από αυτούς, η κορυφή του βράχου συνδεόταν με μια μεγάλη σιδερένια αλυσίδα με τον θόλο της Εκκλησίας του Κάτσχι, που βρίσκεται σε απόσταση περίπου 1,5 χλμ.
Το κτιριακό συγκρότημα της στήλης του Κάτσχι επί του παρόντος περιλαμβάνει μια εκκλησία αφιερωμένη στον Μάξιμο τον Ομολογητή, μια κρύπτη , τρία ερημιτικά κελιά, ένα κελάρι κρασιών και έναν οχυρωματικό τοίχο στην ανώμαλη κορυφαία επιφάνεια της στήλης.
Η Στήλη του Κάτσχι είναι ένας φυσικός ασβεστολιθικός μονόλιθος που βρίσκεται στο χωριό Κάτσχι, στο δυτικό Γεωργιανό μχάρε Ιμερέτι, κοντά στην πόλη Τσιατούρα.
1987 & 1988: στην “Εταιρεία Θεάτρου η Σκηνή” σε σκηνοθεσία Λευτέρη Βογιατζή και Τάσου Μπαντή, στο έργο του Γιώργου Διαλεγμένου Σε φιλώ στη μούρη.
Το 1988: στο “Δημοτικό Περιφερειακό Θέατρο Βέροιας” στην τραγωδία του Σοφοκλή Αντιγόνη σε σκηνοθεσία του Πάνου Γλυκοφρύδη και μετάφραση της Τώνιας Μαρκετάκη.
Το 1989 - 1991: στον “Θεατρικό Οργανισμό Μορφές” στο Θέατρο στο παλιό τυπογραφείο του Εμπρός, σε σκηνοθεσία του Τάσου Μπαντή στο έργο του Έντουαρντ Μποντ Σωσμένος σε μετάφραση της Θάλειας Ασλανίδου και του Τάσου Μπαντή.
Το 1993 - 1995: στον “Θεατρικό Οργανισμό Μορφές” στο Θέατρο στο παλιό τυπογραφείο του Εμπρός, στο έργο του Ευγένιου Λαμπίς Η υπόθεση της οδού Λουρσίν σε μετάφραση και σκηνοθεσία του Τάσου Μπαντή.
Στην παραγωγή του Εθνικού Θεάτρου στην τραγωδία Οιδίπους Τύραννος του Σοφοκλή που μετέφρασε και σκηνοθέτησε ο Μίνως Βολανάκης, με πρωταγωνιστή τον Νίκο Κούρκουλο στον ρόλο του Οιδίποδα.
Βολανάκη σαν επίσημη συμμετοχή της Ελλάδας το καλοκαίρι του 1984 στο “ ” στα πλαίσια των Ολυμπιακών Αγώνων του Λος Άντζελες και στη συνέχεια περιοδεία σε δεκαπέντε πόλεις στη Βόρεια Αμερική και τον Καναδά.
στην κωμωδία Λυσιστράτη του Αριστοφάνη σε σκηνοθεσία του Ανδρέα Βουτσινά, με πρωταγωνιστή στον ρόλο της Λυσιστράτης τον Λάκη Λαζόπουλο που έκανε και τη μετάφραση και την διασκευή.
Πρόκειται για μονόχωρη σταυροθολιακή βασιλική δωδεκανησιακού τύπου με πρόναο με πατάρι γυναικωνίτη, από την κλίμακα του οποίου υψώνεται πενταόροφο κωδωνοστάσιο.
Διοικητικά είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Καμείρου, του δήμου Ρόδου, της περιφερειακής ενότητας Ρόδου, στην περιφέρεια Νοτίου Αιγαίου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Τα Απόλλωνα είναι μεγάλο χωριό στη βορειοκεντρική Ρόδο, στις νοτιοκεντρικές πλαγιές του βουνού Προφήτης Ηλίας και σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 330.
Το 1220 μαζί με τους αδελφούς του Γοδεφρείδο και Πόππο εισήλθε στο Τευτονικό Τάγμα, δωρίζοντας ταυτόχρονα το μερίδιό του από την πατρική περιουσία στο Τάγμα.
Αναδείχθηκε σε έναν από τους πιο ισχυρούς ιππότες-διοικητές στα γερμανικά εδάφη, αναλαμβάνοντας τη διοίκηση του Μέργκεντχαϊμ στον ποταμό Τάουμπερ.
Εθεωρείτο ότι υποστήριζε τον Φρειδερίκο Β και στη διένεξη εκείνου με τον Πάπα Ιννοκέντιο Δ ο Ερρίκος αντιπροσώπευσε τα συμφέροντα του βασιλιά, πράγμα που δημιούργησε αναταραχή μεταξύ των περισσοτέρων αδελφών του Τάγματος, η οποία καθοδηγήθηκε από τον Ντίτριχ του Γκρύνινγκεν, μάγιστρο του Λιβονιανού Τάγματος.
μαγίστρου Χέρμαν φον Ζάλτσα το 1225, ο Ερρίκος συνόδευσε την Ισαβέλλα Β της Ιερουσαλήμ, δεύτερη σύζυγο του Φρειδερίκου Β της Γερμανίας στο βασίλειο της Ιταλίας.
Ήταν γιος του Ερρίκου, κόμη του Χοενλόε, ενός από τους πιο πλούσιους φεουδάρχες της Βυρτεμβέργης (γιου του Κορράδου του Πφίτσινγκεν και της Σοφίας των Χοενστάουφεν, νόθας κόρης του Κορράδου Γ της Γερμανίας) και της Αδελαΐδας, μάλλον κόρης του Γοδεφρείδου του Γκούντελφινγκεν.
Από τον 5ο έως τον 7ο αιώνα, οι κάτοικοι εκτοπίστηκαν ή εξομοιώθηκαν με τα κύματα μεταναστών Βρετόνων, που εγκατέλειπαν τη χώρα τους λόγω των εισβολών των Σαξόνων στη Βρετανία.
Η πόλη μεγάλωσε γύρω από δύο πόλους ανάπτυξης: το κάστρο με τον καθεδρικό ναό στο λόφο Μενέ και στον λόφο Μπουαμορώ, αρχικό χώρο της γαλατο-ρωμαϊκής πόλης.
Το βασίλειο προσαρτήθηκε στην Κορνουάιγ για μια εποχή στις αρχές του 6ου αιώνα, αλλά συνδέθηκε μόνιμα με τη Ντομνονέ υπό τον βασιλιά και ιερέα Σαιν-Ζυντικέλ γύρω στο 635.
Κατά τον 9ο αιώνα, τα ανεξάρτητα βασίλεια της Βρετάνης ενώθηκαν υπό την εξουσία των βασιλέων και μετέπειτα δουκών και σχημάτισαν το δουκάτο της Βρετάνης.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 και της δεκαετίας του 1970, η δημιουργία τομέων ανάπτυξης προτεραιότητας και η κατασκευή του βόρειου περιφερειακού δρόμου άλλαξαν βαθιά την οικιστική περιοχή, η οποία σήμερα εκτείνεται πέρα ​​από τα όρια του δημοτικού συμβουλίου.
Μεταξύ 1675 και 1689, η εξορία του κοινοβουλίου της Βρετάνης, υποχρεωμένη να εγκαταλείψει τη Ρεν και να έρθει στη Βαν, πυροδότησε την κατασκευή νέων κτιρίων, ιδιαίτερα στο νότιο τμήμα της πόλης μέσα στα τείχη.
Το όνομα της πόλης προέρχεται από τους Βενετούς, ένα ναυτικό κελτικό λαό που έζησε στο νοτιοδυτικό τμήμα της Αρμορικής στη Γαλατία πριν από τη ρωμαϊκή κατάκτηση.
Κατά το δεύτερο μισό του 19ου αιώνα δύο παράγοντες οδήγησαν στην αστικοποίηση των προαστίων: η άφιξη του σιδηρόδρομου το 1862 και μετά το 1870 η εγκατάσταση δύο συνταγμάτων πυροβολικού που προκάλεσαν την ανανέωση της ανάπτυξης της πόλης.
Μετά την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, στις αρχές του 5ου αιώνα, το όνομα της πόλης αποκαταστάθηκε και ονομάστηκε ή και στα βρετονικά , όπως εμφανίζεται στο ρωμαϊκό διοικητικό έγγραφο που χρονολογείται από το 400.
Η Βαν βρίσκεται στις βόρειες ακτές του κόλπου Μορμπιάν, στη συμβολή δύο ρευμάτων που σχηματίζουν τον ποταμό Μαρλ, ο οποίος έξω από την πόλη πλαταίνει και σχηματίζει τον ποταμόκολπο του Μορμπιάν.
Οι εργασίες για την κοπή του λόφου Κερινό, που είχε ως στόχο να ευθυγραμμίσει το κανάλι στον ποταμό Βαν, ξεκίνησαν λίγο πριν από τη Γαλλική Επανάσταση, αλλά ολοκληρώθηκαν μόνο τον επόμενο αιώνα.
Πολλά στρατεύματα συγκεντρώθηκαν εκεί, αλλά ποτέ δεν απέπλευσαν λόγω της γαλλικής ναυτικής ήττας στη μάχη του κόλπου του Κιμπερόν κατά τη διάρκεια του Επταετούς πολέμου, τον Νοέμβριο του 1759.
Η Βαν αναπτύχθηκε γύρω από την παλιά περιτειχισμένη πόλη στη συμβολή τριών λόφων: το λόφο Μενέ όπου βρίσκεται το ιστορικό κέντρο της πόλης, το λόφο Μπουαμορώ όπου βρίσκεται η περιοχή Σαιν-Πατέρν και το λόφο Γκαρέν όπου βρίσκεται το Δημαρχείο και άλλα διοικητικά κτίρια του νομού.
Η πύλη Σαιν-Βενσάν, η κύρια πύλη προς την παλιά πόλη, βρίσκεται στους πρόποδες της μαρίνας, η οποία είναι προσβάσιμη από κανάλι μήκους 1.500 μέτρων που οδηγεί τα σκάφη από τη γέφυρα Κερινό στις αποβάθρες.
Το κλίμα είναι ωκεάνιο και χαρακτηρίζεται από ήπιους, βροχερούς χειμώνες και δροσερά, σχετικά υγρά καλοκαίρια, με μέγιστη βροχόπτωση κατά τη διάρκεια της ψυχρής περιόδου.
Το 1795, κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, οι γαλλικές δυνάμεις που είχαν συγκεντρωθεί στη Βαν απέκρουσαν με επιτυχία μια βρετανική-φιλοβασιλική εισβολή.
Όταν ο Ρομπέρτο λέει στη Χοσεφίνα ότι δεν πρόκειται να εγκαταλείψει τη γυναίκα και την κόρη του, η Χοσεφίνα, γεμάτη οργή, προκαλεί το θάνατο του Ρομπέρτο και αποφασίζει να απαγάγει την κόρη του για εκδίκηση και να υποφέρει η Ρεχίνα.
Χρόνια αργότερα, η Χοσεφίνα παντρεύεται τον εκατομμυριούχο Γκονσάλο Μοντερούμπιο, ο οποίος υιοθετεί τις κόρες της και τις μεγαλώνει σαν να ήταν αληθινές κόρες του.
Ο Ραφαέλ θέλει να αποδείξει στον Ρομπέρτα ότι είναι σε θέση να της προσφέρει τη ζωή που έχει συνηθίσει και έτσι παραιτείται από την για να γίνει ο νέος ιδιοκτήτης ενός πολύ επιτυχημένου αμπελώνα στην Ενσενάδα.
Όταν φτάνει στο ράντσο του αδελφού του και μαθαίνει τον θάνατο του αδελφού του, ο Χερόνιμο πιστεύει ότι μια γυναίκα της οποίας το όνομα αρχίζει με το γράμμα "Ρ" είναι υπεύθυνη για το θάνατο του Ραφαέλ.
Ο Χερόνιμο ορκίζεται να εκδικηθεί τον θάνατο του αδελφού του, δελεάζοντας, παντρεύοντας και στη συνέχεια κάνοντας τη ζωή αφόρητη στη γυναίκα που αποκαλείται "Λα Μπονίτα".
Η ιστορία ξεκινά με την γέννηση δύο κοριτσιών, της Ρενάτα και της Ρομπέρτα, και τα δύο κορίτσια είναι κόρες του Ρομπέρτο Γκάμπα, αλλά από διαφορετικές μητέρες.
Η Ρενάτα είναι κόρη της Ρεχίνα Σομπερόν ντε Γκάμπα, η νόμιμη σύζυγος του Ρομπέρτο, ενω η Ρομπέρτα είναι κόρη της Χοσεφίνα Άλβαρες Μαρτίνες, της ερωμένης του Ρομπέρτο.
Ο Χερόνιμο Λινάρες ντε λα Φουέντε είναι ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας που ζει στην Ισπανία και αποφασίζει να ταξιδέψει στο Μεξικό για να επισκεφτεί τον αδελφό του Ραφαέλ και να ζητήσει το χέρι της Ρομπέρτα για γάμο εξ' ονόματος του αδελφού του.
Κατά τη διάρκεια της Σταυροφορίας των Αλβιγηνών, η πόλη παραδόθηκε μόνη της στον Σιμόν ντε Μονφόρ και έτσι περιήλθε στο βασίλειο της Γαλλίας το 1229.