polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Εισήχθη κατά την περίοδο της Ρωμαϊκής Δημοκρατίας και ήταν ένα μεγάλο, μπρούτζινο, χυτό νόμισμα και ήδη από το ξεκίνημά του ζύγιζε λιγότερο από 2 ασσάρια.
Στις 19 Φεβρουαρίου 2015, ο Κονέ κατηγόρησε το σύλλογο ότι δεν του επιτρέπουν να συμμετάσχει στις προπονήσεις, εφόσον δεν είναι θετικός για την προέκταση του συμβολαίου του, που λήγει στο τέλος της σεζόν.
Σύμφωνα με αναφορές, ο Κονέ έμεινε σε ξενοδοχείο, αλλά ο σύλλογος δεν του κάλυπτε τα έξοδα, ενώ η οικογένειά του αναγκάστηκε να επιστρέψει στη Γαλλία.
Από την άλλη πλευρά, ο σύλλογος αρνήθηκε τους ισχυρισμούς του, καθώς επιμένει ότι ο παίκτης άφησε το Λεβαδειακό χωρίς προειδοποίηση και ήταν αυτός που εξέφρασε την επιθυμία να φύγει από την ομάδα, καθώς σκέφτεται μια προσφορά από μια ομάδα του Κατάρ.
Ενώ βρισκόταν στο Παρίσι, ο Χατζί Ζεϊναλαμπντίν Ταγκίγιεφ, Αζέρος, βιομήχανος και φιλάνθρωπος, συνέλαβε μια ιδέα για την κατασκευή ενός αγωγού από τους πρόποδες του Καυκάσου προς το Μπακού.
Το 1899, ο Ταγκίγιεφ προσέλαβε τον Γουίλιαμ Λίντλεϊ, Βρετανό πολιτικό μηχανικό, ο οποίος είχε σχεδιάσει πολλαπλά συστήματα ύδρευσης και αποχέτευσης για περισσότερα από τριάντα πόλεις σε όλη την Ευρώπη.
Η δημοτική κυβέρνηση του Μπακού αρχικά ήταν αντίθετη με την ιδέα της κατασκευής του αγωγού, αλλά ο Ταγκίγιεφ επέμεινε, λέγοντας, "Όσο το βουνό Σαχντάγκ πάγο στην κορυφή του .το Σολάρ ποτέ δεν θα εξαντληθεί."
Παρά το μεγαλείο, τον 19ο αιώνα, το νερό ήταν αλμυρό και σπάνια καθαρό, σμυβάλλοντας στην ανάπτυξη ασθενειών όπως η χολέρα, η διφθερίτιδα, η οστρακιά, ο τυφοειδής πυρετός και ο πυρετός με κουκίδες.
Για παράδειγμα, κατά τη διάρκεια της έρευνας για τις δολοφονίες του , το άλλοθι του παραβάτη διαψεύστηκε όταν τα αρχεία κινητής τηλεφωνίας του ατόμου με τον οποίο ισχυρίστηκε ότι ήταν μαζί του έδειξαν ότι ήταν εκτός πόλης εκείνη την εποχή.
Για παράδειγμα, το Ιστορικό από τους περιηγητές διαδικτύου του καταδικασθέντος δολοφόνου περιελάμβανε αναφορές προς έναν ιστότοπο, όπου συζητούνταν πώς να σκοτώνεις ανθρώπους .
Για παράδειγμα, σε παλαιότερες εκδόσεις του ενσωματωνόταν ένα παγκόσμια μοναδικό αναγνωριστικό στα αρχεία, με το οποίο ταυτοποιούνταν ο υπολογιστής στον οποίο είχαν δημιουργηθεί.
Σχετικά με την "Αξιολόγηση προέλευσης πειστηρίων", τα μεταδεδομένα που σχετίζονται με τα ψηφιακά αρχεία μπορούν εύκολα να τροποποιηθούν (για παράδειγμα, αλλάζοντας την ώρα στο ρολόι του υπολογιστή μπορεί κάποιος να επηρεάσει την ημερομηνία δημιουργίας ενός αρχείου).
Τα πρώτα εγκλήματα πληροφορικής αναγνωρίστηκαν στο νόμο του 1978 για τα ποινικά αδικήματα συστημάτων ηλεκτρονικών υπολογιστών, της Φλόριντα ΗΠΑ , όπου συμπεριελήφθη νομοθεσία κατά της μη εξουσιοδοτημένης τροποποίησης ή διαγραφής δεδομένων σε ένα σύστημα ηλεκτρονικών υπολογιστών.
Κατά τα προσεχή έτη μεγάλωσε το φάσμα εγκλημάτων σχετικών με την Πληροφορική και ψηφίστηκαν νόμοι αντιμετώπισης θεμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας, σεβασμού της ιδιωτικής ζωής/παρενόχλησης (π.χ. διαδικτυακός εκφοβισμός, διαδικτυακής παρακολούθησης και παρενόχλησης και ηλεκτρονικών «αρπακτικών») και παιδικής πορνογραφίας.
Ακολούθησε ο αμερικανικός ομοσπονδιακός νόμος για την απάτη στον τομέα των ηλεκτρονικών υπολογιστών το 1986, οι τροποποιήσεις στους νόμους περί εγκληματικών ενεργειών στην Αυστραλία το 1989 και ο νόμος για την κατάχρηση των υπολογιστών στη Βρετανία το 1990.
Η ανάγκη τέτοιων λογισμικών αναγνωρίστηκε για πρώτη φορά το 1989 στο «Ομοσπονδιακό Κέντρο Εκπαίδευσης για την Επιβολή του Νόμου» των ΗΠ , με αποτέλεσμα τη δημιουργία του και του το 1990.
Αυτά τα εργαλεία επέτρεψαν στους ερευνητές να δημιουργήσουν ακριβές αντίγραφο ενός ψηφιακού μέσου ώστε να εργαστούν με αυτό, αφήνοντας τον αρχικό σκληρό δίσκο άθικτο για λόγους επαλήθευσης.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1990, καθώς αυξήθηκε η ζήτηση για ψηφιακά εγκληματολογικά πειστήρια, αναπτύχθηκαν πιο προηγμένα εμπορικά εργαλεία όπως το και το , επιτρέποντας στους αναλυτές να εξετάζουν αντίγραφα των ψηφιακών μέσων χωρίς να χρησιμοποιούν οποιαδήποτε ζωντανή πρόσβαση στα μέσα.
Η Επιστημονική Ομάδα Εργασίας για τα Ψηφιακά Πειστήρια δημοσίευσε το 2002 ένα έγγραφο με τίτλο "Βέλτιστες πρακτικές για την Εγκληματολογία Υπολογιστών" , του οποίου ακολούθησε το 2005 η δημοσίευση ενός προτύπου ( 17025, Γενικές απαιτήσεις για την ικανότητα δοκιμών και βαθμονόμησης εργαστηρίων ).
Το 2004 τέθηκε σε ισχύ από την Ευρώπη μια διεθνής συνθήκη, η Σύμβαση για την εγκληματικότητα στον κυβερνοχώρο , με σκοπό την εναρμόνιση των εθνικών νόμων για την εγκληματικότητα στον τομέα των συστημάτων ηλεκτρονικών υπολογιστών, των τεχνικών έρευνας και της διεθνούς συνεργασίας.
Η συνθήκη υπογράφηκε από 43 κράτη (συμπεριλαμβανομένων των ΗΠΑ, του Καναδά, της Ιαπωνίας, της Νότιας Αφρικής, του Ηνωμένου Βασιλείου και άλλων ευρωπαϊκών χωρών) και επικυρώθηκε από άλλα 16.
Η ιδανική απόκτηση περιλαμβάνει τη λήψη μιας εικόνας της πτητικής μνήμης του υπολογιστή και τη δημιουργία ενός ακριβούς αντιγράφου των μέσων σε επίπεδο τομέα , συχνά χρησιμοποιώντας μια συσκευή αποκλεισμού εγγραφής για να εμποδίσει την τροποποίηση του πρωτοτύπου.
Ωστόσο, η αύξηση της χωρητικότητας των μέσων αποθήκευσης και η εμφάνιση νέων τεχνολογιών, όπως το υπολογιστικό νέφος , οδήγησαν σε μεγαλύτερη χρήση τη «ζωντανή» απόκτηση, με την οποία και αποκτάται ένα «λογικό» αντίγραφο των δεδομένων αντί ενός αντιγράφου ολόκληρης της φυσικής συσκευής αποθήκευσης.
Τόσο το αποκτηθέν αντίγραφο όσο και τα πρωτότυπα μέσα/δεδομένα κρυπτογραφούνται , χρησιμοποιώντας έναν αλγόριθμο κατακερματισμού όπως -1 ή 5, και οι παραγόμενες τιμές συγκρίνονται για επαλήθευση της ακρίβειας του αντιγράφου.
Οι ποινικές υποθέσεις περιλαμβάνουν την υποτιθέμενη παραβίαση νόμων, οι οποίοι ορίζονται από τη νομοθεσία, επιβάλλονται από την αστυνομία και διώκονται από το κράτος, όπως δολοφονία, κλοπή και επίθεση εναντίον προσώπων.
Οι αστικές υποθέσεις, από την άλλη πλευρά, ασχολούνται με την προστασία των δικαιωμάτων και της περιουσίας των ατόμων , αλλά μπορεί επίσης να αφορούν συμβατικές διαφορές μεταξύ εμπορικών οντοτήτων, όπου μπορεί να εμπλέκεται μια μορφή ψηφιακής εγκληματολογίας, η οποία αναφέρεται ως ή .
Στον ιδιωτικό τομέα εφαρμόζονται κατά τη διάρκεια εσωτερικών ελέγχων σε εταιρείες, καθώς και σε έρευνες για τον εντοπισμό, και την ανίχνευση της φύσης και της έκτασης μιας μη εξουσιοδοτημένης διείσδυσης δικτύων.
Το δικαίωμα του ατόμου στην ιδιωτική ζωή είναι ένας τομέας της ψηφιακής εγκληματολογίας, ο οποίος εξακολουθεί σε μεγάλο βαθμό να μην έχει αποφασιστεί σαφώς από τα δικαστήρια.
Ο Νόμος των ΗΠΑ περί προστασίας της ιδιωτικής ζωής στις ηλεκτρονικές επικοινωνίες επιβάλλει περιορισμούς στην ικανότητα των αρχών επιβολής του νόμου ή των αστικών ερευνητών να παρακολουθούν και να έχουν πρόσβαση σε πειστήρια.
Η επιδρά επίσης στην ικανότητα των επιχειρήσεων να διερευνούν τους υπολογιστές και τις επικοινωνίες των εργαζομένων τους, μια πτυχή που εξακολουθεί να συζητείται ως προς το βαθμό στον οποίο μια εταιρεία μπορεί να πραγματοποιήσει μια τέτοια παρακολούθηση.
Μία έκθεση του 2009, "Ψηφιακή Εγκληματολογική Έρευνα: το Καλό, το Κακό και το Ανεπίλυτο" , από τους και αναγνώρισε μια προκατάληψη για τα λειτουργικά συστήματα των στην Ψηφιακή Εγκληματολογική έρευνα.
Το 2010, ο εντόπισε τα ζητήματα που θα αντιμετωπίζουν οι ψηφιακές έρευνες στο μέλλον, συμπεριλαμβανομένου του αυξανόμενου μεγέθους χωρητικότητας των ψηφιακών μέσων, της ευρείας διαθεσιμότητας τρόπων κρυπτογράφησης για τους καταναλωτές, της αυξανόμενης ποικιλίας λειτουργικών συστημάτων και μορφών αρχείων, του αυξανόμενου αριθμού ατόμων που διαθέτουν πολλαπλές συσκευές και των νομικών περιορισμών των ερευνητών.
Ειδικότερα για έρευνες υποθέσεων των πολιτικών δικαστηρίων, οι νόμοι ενδέχεται να περιορίζουν τη δυνατότητα των ερευνητών και των αναλυτών να πραγματοποιούν εξετάσεις.
Από νωρίς κατά τη διάρκεια της ύπαρξής του στον τομέα, ο «Διεθνής Οργανισμός για τα Υποδείγματα Υπολογιστών» ήταν ένας οργανισμός που εργάστηκε για τη θέσπιση συμβατών διεθνών προτύπων για τη λήψη πειστηρίων.
Η Ψηφιακή Εγκληµατολογία ή αλλιώς Ηλεκτρονική Εγκληματολογία είναι κλάδος της Εγκληματολογικής Επιστήμης και περιλαμβάνει την ανάκτηση και διερεύνηση ψηφιακού υλικού, το οποίο εντοπίζεται σε ψηφιακές συσκευές συνήθως εμπλεκόμενες σε ηλεκτρονικά εγκλήματα, και την κατάρτιση και υποβολή σχετικών εκθέσεων με νομικά αποδεκτό τρόπο.
Ο όρος Ψηφιακή Εγκληματολογία αρχικά αναπτύχθηκε ως συνώνυμο της Εγκληματολογίας Υπολογιστών και στη συνέχεια επεκτάθηκε για να καλύψει και τη διερεύνηση ψηφιακού υλικού, το οποίο εντοπίζεται και σε άλλες συσκευές αποθήκευσης ψηφιακών δεδομένων.
Με ρίζες στην επανάσταση των προσωπικών υπολογιστών στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και στις αρχές της δεκαετίας του 1980, ο κλάδος εξελίχθηκε με τυχαίο τρόπο στη δεκαετία του 1990, και μόνο στις αρχές του 21ου αιώνα άρχισαν να εμφανίζονται σχετικές εθνικές πολιτικές.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου η επιστήμη της Ψηφιακής Εγκληματολογίας προόδευσε βασισμένη στα επί τούτω κατασκευασμένα εργαλεία και τεχνικές που αναπτύχθηκαν από αυτούς τους επαγγελματίες χομπίστες.
Όταν τα ψηφιακά πειστήρια χρησιμοποιούνται σε δικαστήρια, τότε εμπίπτουν στις ίδιες νομικές κατευθυντήριες γραμμές όπως και άλλες μορφές αποδεικτικών στοιχείων.
Στις ΗΠΑ χρησιμοποιούνται οι Ομοσπονδιακοί Κανόνες Έρευνας Πειστηρίων για την αξιολόγηση του αποδεκτού των ψηφιακών πειστηρίων, στο Ηνωμένο Βασίλειο η νομοθεσία περί αποδεικτικών στοιχείων και ο Κανονισμός για της Αποδείξεις σε Αστικές Υποθέσεις έχουν παρόμοιες κατευθυντήριες γραμμές και πολλές άλλες χώρες έχουν τους δικούς τους σχετικούς νόμους.
Η ευκολία με την οποία μπορούν να μεταβληθούν τα ψηφιακά πειστήρια σημαίνει ότι η τεκμηρίωση της αλυσίδας επιτήρησης από τη σκηνή του εγκλήματος, μέσω ανάλυσης και, τελικά, έως να βρεθούν τα πειστήρια ενώπιον του δικαστηρίου είναι σημαντική για τη διαπίστωση της αυθεντικότητας των πειστηρίων.
Η αύξηση του Ηλεκτρονικού Εγκλήματος κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980 και της δεκαετίας του 1990 ώθησε τις υπηρεσίες επιβολής του νόμου να ιδρύσουν εξειδικευμένες ομάδες, συνήθως σε εθνικό επίπεδο, για να χειριστούν τις τεχνικές πτυχές των ερευνών.
Για παράδειγμα, το 1984 το δημιούργησε μια ομάδα Ανάλυσης Υπολογιστών και Ανταπόκρισης σε συμβάντα και το επόμενο έτος δημιουργήθηκε στην ομάδα αντιμετώπισης απάτης της Βρετανικής Μητροπολιτικής Αστυνομίας τμήμα Ηλεκτρονικού Εγκλήματος.
Εκτός από επαγγελματίες του τομέα της επιβολής του νόμου, πολλά από τα πρώτα μέλη των ομάδων αυτών ήταν χομπίστες των ηλεκτρονικών υπολογιστών και έγιναν υπεύθυνοι της αρχικής έρευνας και της κατεύθυνσης του πεδίου.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα συλλεχθέντα πειστήρια χρησιμοποιούνται ως μορφή συλλογής πληροφοριών, η οποία χρησιμοποιείται για σκοπούς άλλους από τις δικαστικές διαδικασίες (για παράδειγμα, για τον εντοπισμό, την ταυτοποίηση ή τον τερματισμό άλλων εγκλημάτων).
Οι αμερικανοί δικαστές έχουν αρχίσει να απορρίπτουν αυτή τη θεωρία, όπως στην υπόθεση των ΗΠΑ εναντίον του , όπου το δικαστήριο έκρινε ότι «το γεγονός ότι είναι δυνατόν να αλλάξουν τα δεδομένα που περιέχονται σε έναν υπολογιστή είναι σαφώς ανεπαρκές για να αποδειχθεί αναξιοπιστία».
Στο Ηνωμένο Βασίλειο κατευθυντήριες γραμμές όπως αυτές που έχουν εκδοθεί από τον Σύνδεσμο Ανωτάτων Αξιωματικών Αστυνομίας ακολουθούνται για να βοηθήσουν στην τεκμηρίωση της αυθεντικότητας και της ακεραιότητας των πειστηρίων.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του '80 υπήρχαν πολύ λίγα εξειδικευμένα εργαλεία Ψηφιακής Εγκληματολογίας και συνεπώς οι ερευνητές πραγματοποιούσαν συχνά ζωντανή ανάλυση στα συστήματα ηλεκτρονικών υπολογιστών, εξετάζοντας τους υπολογιστές μέσα από το ενεργό λειτουργικό σύστημα χρησιμοποιώντας τα υπάρχοντα εργαλεία διαχείρισης συστημάτων για την εξαγωγή πειστηρίων.
Αυτή η πρακτική ενείχε τον κίνδυνο μεταβολής των ψηφιακών δεδομένων του σκληρού δίσκου, είτε από απροσεξία ή με άλλο τρόπο, γεγονός που οδήγησε σε ισχυρισμούς παραβίασης ακεραιότητας των πειστηρίων.
Για παράδειγμα, το 2001 δημιουργήθηκε η Βρετανική Εθνική Μονάδα Εγκληματικότητας Υψηλών Τεχνολογιών για την παροχή εθνικής υποδομής για το Ηλεκτρονικό Έγκλημα, με προσωπικό που βρισκόταν τόσο κεντρικά στο Λονδίνο όσο και σε διάφορες περιφερειακές αστυνομικές δυνάμεις (η μονάδα αναδιπλώθηκε στην Υπηρεσία Σοβαρών Οργανωμένων Εγκλημάτων το 2006).
Παράλληλα με τον εντοπισμό άμεσων αποδεικτικών στοιχείων διάπραξης ενός εγκλήματος, η ψηφιακή εγκληματολογία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για να καταλογίσει πειστήρια σε συγκεκριμένους υπόπτους, να επιβεβαιώσει άλλοθι ή δηλώσεις υπόπτων, να προσδιορίσει την πρόθεση, να προσδιορίσει πηγές ή να πιστοποιήσει ψηφιακά έγγραφα.
Οι έρευνες είναι πολύ ευρύτερες σε σχέση με άλλους τομείς της εγκληματολογικής ανάλυσης (όπου ο συνήθης στόχος είναι να απαντηθεί μια σειρά απλούστερων ερωτήσεων) και συχνά περιλαμβάνονται σύνθετα χρονοδιαγράμματα ή ισχυρισμούς.
Το 2002, ένα άρθρο του Διεθνούς Περιοδικού Ψηφιακών Αποδείξεων αναφερόταν σε αυτό το βήμα ως "μια εις βάθος συστηματική αναζήτηση στοιχείων που σχετίζονται με το εικαζόμενο έγκλημα." Το 2006, ο ερευνητής εγκληματολογίας περιγράφει μια "διαισθητική διαδικασία", κατά την οποία εμφανίζονται πρώτα προφανείς αποδείξεις και στη συνέχεια διεξάγονται "διεξοδικές αναζητήσεις για να αρχίσουν να γεμίζονται τα κενά».
Το άρθρο 5 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για την Προάσπιση των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου προβλέπει παρόμοιους με τον περιορισμούς που αφορούν στην ιδιωτική ζωή και περιορίζει την επεξεργασία και την ανταλλαγή δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα τόσο εντός της ΕΕ όσο και με εξωτερικές της ΕΕ χώρες.
Η ικανότητα των αρχών επιβολής του νόμου του Ηνωμένου Βασιλείου να διεξάγουν έρευνες ψηφιακής εγκληματολογίας έχει νομοθετηθεί με τον κανονισμό περί διερευνητικών εξουσιών .
Το 1990 ο Νόμος περί Καταχρηστικής Χρήσης Υπολογιστών νομοθετεί κατά της μη εξουσιοδοτημένης πρόσβασης σε ψηφιακό υλικό αποθηκευμένο σε συστήματα ηλεκτρονικών υπολογιστών.
Αυτό δημιουργεί ιδιαίτερη ιδιαίτερη ανησυχία στους ιδιώτες ερευνητές, οι οποίοι έχουν περισσότερους περιορισμούς από τους ερευνητές των μονάδων επιβολής του νόμου.
Από τα τέλη της δεκαετίας του 1990, οι κινητές συσκευές έχουν γίνει ευρύτερα διαθέσιμες και πέρα από απλές συσκευές επικοινωνίας εξελίσσονται σε πλούσιες μορφές πληροφόρησης, ακόμη και για εγκλήματα που δεν συνδέονται παραδοσιακά με την Ψηφιακή Εγκληματολογία.
Παρά ταύτα, η ψηφιακή ανάλυση των τηλεφώνων έχει υστερήσει σε σχέση με αυτή των παραδοσιακών συστημάτων ηλεκτρονικών υπολογιστών, σε μεγάλο βαθμό λόγω προβλημάτων σχετικά με την ιδιοκτησιακή φύση των συσκευών.
Μια εξειδικευμένη εγκληματολογική έρευνα σχετικά με τη φύση και την έκταση της επίθεσης εκτελείται ως άσκηση περιορισμού των ζημιών, τόσο για να διαπιστωθεί η εξάπλωση της εισβολής όσο και για να εντοπιστεί ο εισβολέας.
Τέτοιες επιθέσεις πραγματοποιήθηκαν συνήθως μέσω τηλεφωνικών γραμμών κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, αλλά στη σύγχρονη εποχή συνήθως διενεργούνται μέσω του Διαδικτύου.
Η πραγματική διαδικασία ανάλυσης μπορεί να διαφέρει μεταξύ των ερευνών, αλλά στις κοινές μεθοδολογίες περιλαμβάνονται η διεξαγωγή αναζητήσεων λέξεων-κλειδιών σε όλα τα ψηφιακά μέσα (εντός αρχείων καθώς και εντός μη κατανεμημένων και αδιάθετων χώρων), η ανάκτηση διαγραμμένων αρχείων και η εξαγωγή πληροφοριών μητρώου (για παράδειγμα, για να καταγραφούν οι υπάρχοντες λογαριασμοί χρηστών ή οι συνδεδεμένες συσκευές ).
Μια εναλλακτική προσέγγιση, η οποία έχει ονομαστεί και «υβριδική εγκληματολογία» ή «διανεμημένη εγκληματολογία», συνδυάζει την Ψηφιακή Εγκληματολογία με τις διαδικασίες .
Εμπορικές εταιρείες άρχισαν να προσφέρουν σειρές μαθημάτων και πιστοποιήσεις και η ανάλυση Ψηφιακής Εγκληματολογίας συμπεριλήφθηκε ως μάθημα στην Κεντρική Αρχή Εκπαίδευσης και Ανάπτυξης της Αστυνομίας ή ) του Ηνωμένου Βασιλείου.
Οι ερευνητές ψηφιακών πειστηρίων, ιδίως σε ποινικές έρευνες, πρέπει να διασφαλίζουν ότι τα συμπεράσματα βασίζονται σε πραγματικά στοιχεία και στις προσωπικές ειδικές γνώσεις τους.
Στις ΗΠΑ, για παράδειγμα, οι Ομοσπονδιακοί Κανόνες Έρευνας Πειστηρίων δηλώνουν ότι ένας ειδικευμένος εμπειρογνώμονας μπορεί να καταθέσει "με τη μορφή μιας γνώμης ή άλλως" εφόσον:
Τα ανακτηθέντα πειστήρια αναλύονται για να αναδημιουργήσουν γεγονότα ή ενέργειες και να καταλήξουν σε συμπεράσματα, εργασίες που συχνά μπορούν να εκτελεστούν και από λιγότερο εξειδικευμένο προσωπικό.
Όταν ολοκληρωθεί μια έρευνα, τα δεδομένα παρουσιάζονται, συνήθως με τη μορφή γραπτής αναφοράς γραμμένης σε όρους απλών ανθρώπων, χωρίς ή με ελάχιστη τεχνική ορολογία.
Για να εξυπηρετηθούν τέτοιες περιπτώσεις χρησιμοποιούνται μεθοδολογίες, οι οποίες ακολουθούν τις αρχές της Επιστήμης της Εγκληματολογίας, οπότε και πραγματοποιείται αναγνώριση, συλλογή, διατήρηση και ανάλυση των ψηφιακών δεδομένων με ταυτόχρονη διατήρηση της ακεραιότητάς τους, και η παραγωγή μιας ενδελεχούς έκθεσης αυτών των συλλεχθέντων πειστηρίων.
Επίσης, το επίκεντρο του ενδιαφέροντος του Ηλεκτρονικού Εγκλήματος έχει μετατοπιστεί, ιδίως σε ό,τι αφορά στον κίνδυνο του κυβερνοπολέμου και στην κυβερνοτρομοκρατία.
Αρκετές αρωμανικές οικογένειες συνελήφθησαν ως αιχμάλωτοι από τους Βουλγάρους το 1916 και εστάλησαν στο Ποζάρεβατς, το οποίο βρισκόταν υπό βουλγαρική κατοχή.
Ωστόσο, αρκετοί Έλληνες παρέμειναν στο Ποζάρεβατς, όπου ασχολήθηκαν κυρίως με το εμπόριο και τον ξενοδοχειακό τομέα καθώς και με τα καφενεία, όπου είχαν μεγάλη επιτυχία.
Με το πέρασμα των ετών, η δεύτερη και η τρίτη γενιά των Ελλήνων εποίκων έχασαν την επαφή τους με την ελληνική γλώσσα, κυρίως επειδή οι Έλληνες δεν ζούσαν απομονωμένοι ή σε ομάδες, αλλά αφομοιώθηκαν στην ευρύτερη ελληνική κοινωνία πολύ γρήγορα.
Ελληνική παρουσία καταγράφεται επίσης στις πόλεις Σόμπορ, Πάντσεβο, Σουμπότιτσα, Κραγκούγιεβατς, Ποζάρεβατς, Μπορ, Μπάτσκι Πέτροβατς και Ζρένιανιν.
Οι περισσότερες βασίλισσες ήταν βυζαντινές (όπως η Ευδοκία Αγγελίνα, η Σιμωνίδα, η Μαρία Παλαιολόγια, η Ειρήνη Καντακουζηνή, η Ελένη Παλαιολογίνα).
Ορισμένες βυζαντινές οικογένειες βτήκαν καταφύγιο στη Σερβία στα τέλη του 14ου και στις αρχές του 15ου αιώνα, όταν οι Οθωμανοί κατέκτησαν τα τελευταία εδάφη του Βυζαντίου.
Τα ελληνικά σχολεία καλούσαν δάσκαλους από την Ελλάδα για να διδάξουν σε δημοτικά, γυμνάσια και λύκεια όπου υπήρχαν Έλληνες, όπως στις πόλεις Κάρλοβατς, Σμεντέρεβο, Ζεμούν, Βελιγράδι, Ποζάρεβατς, Νόβι Σαντ, Σάμπατς και άλλες.
Τον Μάιο του 1945, 4.650 Έλληνες πρόσφυγες, κυρίως άνδρες μέλη του ΕΛΑΣ, εγκαταστάθηκαν στο χωριό Μαγκλίτς με τη βοήθεια της γιουγκοσλαβικής κυβέρνησης.
Το σχίσμα Τίτο-Στάλιν δίχασε την ελληνική κοινότητα, καθώς υπήρχαν Έλληνες που υποστήριζαν τη Γιουγκοσλαβία καθώς και Έλληνες που υποστήριζαν την Κομιντέρν.
Η ελληνική μειονότητα της Σερβίας έχει ζητήσει από την ελληνική κυβέρνηση να μην αναγνωρίσει τη μονομερή ανακήρυξη ανεξαρτησίας του Κοσσυφοπεδίου από τους Αλβανούς του Κοσσυφοπεδίου.
Δήλωσαν ότι η ανεξαρτησία του Κοσσυφοπεδίου θα θέσει σε κίνδυνο τη σταθερότητα των Βαλκανίων και θα αποδυναμώσει τις παραδοσιακές ελληνοσερβικές σχέσεις.
Το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών ισχυρίζεται ότι οι γάμοι μεταξύ Σέρβων και Ελλήνων που ζουν στη Σερβία είναι αρκετά συνηθισμένοι και αυτό οφείλεται στους στενούς δεσμούς που μοιράζονται πολλοί Έλληνες και Σέρβοι.
Η έκκληση προσθέτει επίσης ότι μια λάθος απόφαση στο θέμα από την ελληνική κυβέρνηση θα "ερειπώσει ότι χρειάστηκε πολύ καιρό για να χτιστεί ανάμεσα στις δύο χώρες".
Στη θέση που επιλέχθηκε, πίσω του μητροπολιτικού ναού, ήταν πιο πριν το επισκοπικό ανάκτορο, που είχε κτιστεί στη μέση της νέας πρωτεύουσας της Σαβοΐας, το Τορίνο, κατά τη βασιλεία του Εμμανουήλ-Φιλιβέρτου δούκα της Σαβοΐας .
Στα πλεονεκτήματα περιλαμβάνεται, το ότι ήταν ένας ανοικτός, ηλιόλουστος χώρος και κοντά στα άλλα κτήρια, όπου συναντιόταν οι αυλικοί· από το ανάκτορο του επισκόπου ο δούκας μπορούσε να ελέγξει τις δύο πύλες της πόλης, την Παλατινή και την Πραιτοριανή.
Το ανάκτορο του επισκόπου καταλήφθηκε αργότερα το 1536 από τους Γάλλους και έγινε η κατοικία των Γάλλων αντιβασιλέων της Σαβοΐας, που διόρισε ο Φραγκίσκος Α της Γαλλίας.
Έτσι το ανάκτορο του επισκόπου έγινε η έδρα της εξουσίας και επεκτάθηκε μεγάλως από τον Εμμανουήλ-Φιλιβέρτο για να στεγάσει τη διαρκώς αυξανόμενη συλλογή του από έργα τέχνης, ταριχευμένα ζώα, μάρμαρα και έπιπλα.
Για τον εορτασμό των γάμων των δύο κορών του, οι οποίοι έγιναν ταυτόχρονα, παρήγγειλε δυο πτέρυγες, χαμηλότερες σε ύψος από το ανάκτορο, στη δυτική και την ανατολική μεριά της αυλής, που βρίσκεται νότια του ανακτόρου.
Η νοτιοδυτικό κτήριο αποτελεί ξεχωριστό ανάκτορο, το Παλάτσο Κιαμπλέζε· στα δυτικά υπάρχει το Παρεκκλήσιο της Αγίας Σινδόνης· το τελευταίο κτίστηκε για να στεγάσει τη διάσημη Σινδόνη του Τορίνο.
Ο γιος αυτού Βίκτωρ Αμεδαίος Γ της Σαρδηνίας νυμφεύτηκε τη Μαρία Αντωνία Φερδινάνδα της Ισπανίας και το ζεύγος προτίμησε να διαμένει στην εξοχή, στο Κυνηγετικό καταφύγιο του Στουπινίτζι .
Το ανάκτορο επισκιάστηκε από το κτήριο του Στουπινίτζι αργότερα, όταν ο Βίκτωρ Εμμανουήλ Β από τον κλάδο της Σαβοΐας-Καρινιάνο νυμφεύτηκε τη Μαρία-Αδελαΐδα της Αυστρίας.
Η σύζυγός του έδωσε τον τόνο της κατά τη βασιλεία του: μετακίνησε την έδρα τους και την Αυλή από το δουκικό ανάκτορο του Τορίνο στο Καστέλλο ντελ Βαλεντίνο, που τότε βρισκόταν σε προάστιο της μικρής πρωτεύουσας.
Κατά τη βασιλεία του γιου του τελευταίου, του Βίκτωρα-Αμεδαίου Β τη Σαρδηνίας δημιουργήθηκε η Πινακοθήκη Ντάνιελ, στο όνομα του Ντάνιελ Σάιτερ, που ζωγράφισε τους πολυτελείς τοίχους εκεί.
Ένας λόγος για τον οποίο ο Παπαδόπουλος επεδίωξε και παρέμεινε επί σειρά ετών στο Βόλο ήταν η υποστήριξη της λειτουργίας της βιβλιοθήκης του Θρησκευτικοφιλολογικού συλλόγου «Οι τρεις Ιεράρχαι».
Τη βιβλιοθήκη αυτή την αγάπησε και την υπηρέτησε ως μέλος του Συλλόγου από το 1939, ως αντιπρόεδρος και ως πρόεδρος , εκλεγόμενος από τα μέλη ανά τριετία .
Μετά τον καταστρεπτικό σεισμό του 1955, από τον οποίο καταστράφηκε το κτίριο σε βαθμό που κρίθηκε κατεδαφιστέο, ως πρόεδρος, παραμελώντας την αποκατάσταση της προσωπικής του κατοικίας, αφοσιώθηκε στην εκκένωση της βιβλιοθήκης και την ασφαλή φύλαξη των βιβλίων, την κατεδάφιση, και τέλος την εύρεση υποστήριξης και πόρων για την ανέγερση νεόκτιστου κτιρίου στην ίδια θέση.
Η θεμελίωση έγινε στις 29 Ιανουαρίου 1956 με αγιασμό από τον αείμνηστο μητροπολίτη Δημητριάδος Ιωακείμ και το νέο κτίριο εγκαινιάσθηκε στις 30 Ιανουαρίου 1958 από τον επόμενο μητροπολίτη Δαμασκηνό .
Στο Βόλο, όπου παρέμεινε τα περισσότερα χρόνια της εκπαιδευτικής και κοινωνικής του δράσης, πραγματοποίησε, εκτός από τα τακτικά κηρύγματα κάθε Κυριακής, πλήθος διαλέξεων σε διάφορες αίθουσες, καθώς και ραδιοφωνικές ομιλίες σε τοπικούς σταθμούς του Βόλου.
Εκεί του δόθηκε η ευκαιρία να γνωριστεί με προσωπικότητες που τον ενέπνευσαν και τον προσανατόλισαν, όπως οι πατέρες Ευσέβιος Ματθόπουλος, Ιγνάτιος Κολιόπουλος, Σεραφείμ Παπακώστας, καθώς και οι κύριοι Παναγιώτης Τρεμπέλας και Δημήτριος Παναγιωτόπουλος.
Από τότε, διορισμένος καθηγητής Θρησκευτικών σε Σχολεία μέσης Εκπαίδευσης υπηρέτησε σε Λαύκο , Σούρπη, Σοφάδες, Τσαριτσάνη, Καρδίτσα, Αλμυρό και κυρίως στο Βόλο , όπου εγκαταστάθηκε μετά το γάμο του με την Ασπασία Τσακνάκη τον Νοέμβριο του 1935.
Στα πλαίσια αυτού του Οργανισμού, μόνος ή συνοδεύοντας τον Μητροπολίτη Δημητριάδος Ιωακείμ συμμετείχε στη διανομή τροφίμων , φαρμάκων, ενδυμάτων και άλλης διαθέσιμης βοήθειας σε πολλούς από εκείνους που υπέφεραν από πείνα, στερήσεις και ασθένειες στην περιοχή της Μαγνησίας .
Ο Παπαδόπουλος ως εκπαιδευτικός σεβόταν τους μαθητές του και ως ιεροκήρυκας σεβόταν τους ακροατές του και γι'αυτό πάντοτε μελετούσε πριν από κάθε ομιλία του.
Ο Κυριάκος Νησιώτης, σχολιάζοντας τις ομιλίες του έγραψε «Όλοι οι μαθητές του ομολογούν πως το κήρυγμά του ήταν ευχάριστο, σύντομο και προ παντός ψυχωφελές» Ο Ιωάννης Συρεγγέλας αναφέρει «Δεν υπήρχε χάσμα καθηγητού και μαθητού. Καθοδήγει ως γνήσιος παιδαγωγός τους μαθητάς του. Εις τα κηρύγματά του ήτο σαφής, ενθουσιαστικός και ο λόγος του «άλατι ηρτυμένος».
Ο πατέρας του απεβίωσε το 1907, αφήνοντας την πρεσβυτέρα Ελένη με έξι παιδιά τα οποία ανέθρεψε ασκώντας το επάγγελμα της πρακτικής μαίας και δουλεύοντας σε κτήματα και στον αργαλειό μαζί με τις δύο μεγαλύτερες κόρες της.
Όταν ο Απόστολος τελείωσε τις τέσσερες τάξεις του Δημοτικού σχολείου του χωριού του, η μητέρα του τον συνόδευσε στον Αλμυρό, όπου, ως οικότροφος σε κάποια ξένη οικογένεια, φοίτησε στο εκεί Δημοτικό τριτάξιο Ελληνικό σχολείο.
Από εκεί, μετά από ένα μήνα εκπαίδευση, συμμετέχοντας στην Μικρασιατική εκστρατεία, τοποθετήθηκε ως λοχίας σε λόχο πεζικού της 13ης Μεραρχίας, ο οποίος μετακινήθηκε στην Πάνορμο, τις Σάρδεις και μέχρι το Εσκί Σεχήρ.
Την 25η Ιουλίου 1948 ιδρύθηκε με απόφαση της κυβερνήσεως στη Μητρόπολη Δημητριάδος «Ανώτερο Εκκλησιαστικό Φροντιστήριο» διετούς φοιτήσεως.