polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Πολλοί θεοί μπορεί να έπαιρναν επίθετα τα οποία φαίνεται να υποδείκνυαν ότι ήταν μεγαλύτεροι από ήταν μεγαλύτεροι από κάθε άλλο θεό, υπονοώντας κάποιου είδους ενότητας μεταξύ των πολλών φυσικών δυνάμεων.
Η θεολογία αυτής της περιόδου περιγράφει με συγκεκριμένες λεπτομέρειες την παρουσία του Άμμωνα και την εξουσία του πάνω σε όλα, έτσι ώστε αυτός, πάνω από κάθε άλλη θεότητα, ενσάρκωνε την πανταχού παρούσα δύναμη του θείου.
Κατά τη διάρκεια του Νέου Βασιλείου ο φαραώ Ακενατόν κατήργησε την επίσημη λατρεία άλλων θεών, και την αντικατέστησε με αυτήν του θεού του ηλιακού δίσκου Ατέν.
Αυτό συχνά θεωρείται ως το πρώτο παράδειγμα πραγματικού μονοθεϊσμού στην ιστορία, αν και η λεπτομέρειες της θεολογίας του Ατενισμού δεν είναι καθαρές ακόμα και σήμερα, και η ιδέα ότι επρόκειτο για μονοθεϊσμό αμφισβητείται.
Η απομάκρυνση όλων εκτός ενός θεού από τη λατρεία ήταν μεγάλη αλλαγή από την αιγυπτιακή παράδοση και κάποιοι είδαν τον Ακενατόν ως εκφραστή μονολατρείας παρά μονοθεϊσμού, καθώς δεν αρνιόταν ενεργά την ύπαρξη άλλων θεών, αλλά απλά δεν λάτρευε κανέναν άλλον εκτός από τον Ατέν.
Το Μέσο Βασίλειο κατέρρευσε στη Δεύτερη Μεταβατική Περίοδο , αλλά η χώρα ενώθηκε και πάλι από τους ηγεμόνες των Θηβών, που έγιναν οι πρώτοι φαραώ του Νέου Βασιλείου.
Συγχωνεύτηκε με τον Ρα, τον από καιρό εδραιωμένο θεό προστάτη του βασιλικού θεσμού, και το Συγκρότημα του Άμμωνα-Ρα στο Καρνάκ των Θηβών έγινε το σημαντικότερο θρησκευτικό κέντρο του βασιλείου.
Η λαϊκή θρησκευτική παράδοση επικράτησε τελικά κατά τη διάρκεια της αιγυπτιακής ιστορίας καθώς η πεποίθηση της θεϊκής υπόστασης του Φαραώ σταδιακά έφθινε.
Οι Αιγύπτιοι κατέβαλαν μεγάλες προσπάθειες για να εξασφαλίσουν την επιβίωση των ψυχών τους μετά τον θάνατο, με τη δημιουργία τάφων, ταφικών αγαθών και προσφορών για τη διατήρηση των σωμάτων και των πνευμάτων των νεκρών.
Διαφορετικές εκδοχές του μύθου περιγράφουν τη στιγμή της δημιουργίας με διαφορετικούς τρόπους: ως μεταμόρφωση του αρχέγονου θεού Ατούμ στα στοιχεία που απαρτίζουν τον κόσμο, ως τον δημιουργικό λόγο του θεού της νόησης Πτα, και ως ενέργεια της κρυμμένης δύναμης του Άμμωνα.
Σκεπτόμενοι το σχήμα του κόσμου, οι Αιγύπτιοι είδαν τη γη ως μια επίπεδη έκταση γης, που προσωποποιούσε ο θεός Γκεμπ, πάνω από όπου εκτίνονταν από τη θεά προσωποποίηση του ουρανού Νουτ.
Οι Αιγύπτιοι επίσης πίστευαν στην ύπαρξη ενός μέρους που ονομαζόταν Ντουάτ, μια μυστηριώδης περιοχή που σχετιζόταν με τον θάνατο και την αναγέννηση, που μπορεί να βρισκόταν στον κάτω κόσμο ή στον ουρανό.
Οι πεποιθήσεις και τα τελετουργικά που σήμερα αποκαλούμε αρχαία αιγυπτιακή θρησκεία ήταν αναπόσπαστο κομμάτι κάθε πτυχής του Αιγυπτιακού πολιτισμού.
Η αρχαία αιγυπτιακή θρησκεία δεν ήταν ένας ενιαίος ανελαστικός θεσμός, αλλά αποτελούνταν από πολλά και διαφορετικά πλαίσια πεποιθήσεων και πρακτικών, που συνδέονταν από την κοινή επικέντρωσή τους στην αλληλεπίδραση μεταξύ του κόσμου των ανθρώπων και των κόσμο των θεών.
Επειδή οι βιβλιοθήκες των ναών περιείχαν πολλά μαγικά κείμενα, η μεγάλη γνώση περί μαγείας σχετιζόταν με τους ιερείς οι οποίοι μελετούσαν αυτά τα κείμενα.
Άλλα επαγγέλματα επίσης χρησιμοποιούσαν τη μαγεία ως μέρος της δουλειάς τους, περιλαμβανομένων γιατρών, γητευτών σκορπιών, και κατασκευαστών μαγικών φυλακτών.
Είναι επίσης πιθανό ότι οι κάτοικοι των χωριών χρησιμοποιούσαν μαγικά για δικούς τους σκοπούς, αλλά καθώς αυτή η γνώση μεταδιδόταν προφορικά, υπάρχουν περιορισμένα στοιχεία για αυτή.
Επιμέρους θρησκευτικές πεποιθήσεις άλλαζαν με τον καιρό, καθώς η σημασία συγκεκριμένων θεών αύξαινε ή έφθινε και οι μεταξύ τους σχέσεις μεταβάλλονταν.
Οι αξιωματούχοι του Παλαιού Βασιλείου είχαν ήδη αρχίσει να υιοθετούν ταφικά τελετουργικά που προορίζονταν μόνο για τα άτομα της βασιλικής οικογένειας, αλλά τώρα οι χαλαρότερες διαχωριστικές γραμμές μεταξύ των κοινωνικών τάξεων σήμαινε ότι αυτές οι πρακτικές και οι πεποιθήσεις που τις συνόδευαν πέρασαν σταδιακά σε όλους τους Αιγυπτίους.
Η αντίληψη της μεταθανάτιας ζωής με βάση τη μυθολογία για τον Όσιρι είχε πολύ μεγάλη απήχηση στον κοινό λαό, και έτσι ο Όσιρις έγινε ένας από τους πιο σημαντικούς θεούς.
Έτσι, οι Αιγύπτιοι ανέπτυξαν τις περίπλοκες τεχνικές ταρίχευσης, κατά τις οποίες το σώμα αποξεραινόταν και τυλιγόταν για να τοποθετηθεί στο φέρετρο.
Αναγνωριζόταν άμεσα με τον Ώρο, που αντιπροσώπευε τον ίδιο το θεσμό της βασιλείας, και θεωρούνταν ως γιος του Ρα, που κυβερνούσε και ρύθμιζε τη φύση, όπως ο φαραώ κυβερνούσε και ρύθμιζε την κοινωνία.
Το γεγονός αυτό μεταμόρφωσε την αιγυπτιακή θρησκεία, καθώς κάποιες θεότητες απέκτησαν εθνική σημασία και η λατρεία του θεϊκού Φαραώ έγινε το επίκεντρο της θρησκευτικής δραστηριότητας.
Ο Ώρος ταυτίστηκε με τον βασιλιά, και το κέντρο λατρείας του στην Άνω Αίγυπτο στην πόλη Νεκχέν ήταν από τα πιο σημαντικά θρησκευτικά μέρη της περιόδου.
Ενώ η κρατική επίσημη λατρεία είχε σκοπό τη διατήρηση της σταθερότητας του Αιγυπτιακού κόσμου, οι κοινοί άνθρωποι είχαν τις δικές τους θρησκευτικές πρακτικές που σχετίζονταν περισσότερο με την καθημερινή ζωή.
Αυτή η λαϊκή θρησκεία έχει αφήσει λιγότερα στοιχεία από τις επίσημες λατρείες, και καθώς τα στοιχεία αυτά που διασώθηκαν προέρχονται από το πλουσιότερο μέρος του αιγυπτιακού πληθυσμού, δεν είναι βέβαιο σε πιο σημείο αυτά τα στοιχεία αντικατοπτρίζουν τις πρακτικές του γενικού πληθυσμού.
Οι φαραώ αυτοί από τις Θήβες αρχικά επέβαλαν τον προστάτη θεό της περιοχής τους Μονθού σε εθνικό επίπεδο, αλλά κατά τη διάρκεια του Μέσου Βασιλείου, η λατρεία του επισκιάστηκε από την ανοδική δημοτικότητα του Άμμωνα.
Σε αυτό το νέο αιγυπτιακό κράτος, οι προσωπικές εκδηλώσεις λατρείας απέκτησαν μεγαλύτερη σημασία και εκφράζονταν πιο ελεύθερα και γραπτά, μια τάση που συνεχίστηκε και στο Νέο Βασίλειο.
Με το γραμμικό πέρασμα του χρόνου, επανεμφανιζόταν ένα κυκλικό μοτίβο, στο οποίο η Μάατ ανανεωνόταν από περιοδικά γεγονότα τα οποία απηχούσαν την αρχική δημιουργία.
Μεταξύ αυτών ήταν η ετήσια πλημμύρα του Νείλου, και η μετάβαση από τον ένα βασιλιά στον άλλο, αλλά η πιο σημαντική ήταν το καθημερινό ταξίδι του θεού ήλου Ρα.
Κατά τη διάρκεια του Παλαιού Βασιλείου όμως, άρχισε να σχετίζεται περισσότερο με την καθημερινή αναγέννηση του θεού ήλιου Ρα και με τον ηγεμόνα του κάτω κόσμου Όσιρι, καθώς αυτές οι δύο θεότητες γίνονταν όλο και περισσότερο σημαντικές.
Σύμφωνα με τις Αιγυπτιακές πεποιθήσεις, στον κόσμο κατοικούσαν τρία είδη όντων με συναισθήματα: οι θεοί, τα πνεύματα των νεκρών ανθρώπων, που έζησαν στο θείο βασίλειο και απέκτησαν πολλές από τις ικανότητες των θεών, και οι ζωντανοί άνθρωποι, μεταξύ των οποίων ο πιο σημαντικός ήταν ο φαραώ, ο οποίος γεφύρωνε το ανθρώπινο και το θείο βασίλειο.
Με θαυμαστό τρόπο έκανε εμφανή την παρουσία του το 1990 για πρώτη φορά στο Μοναστήρι σε κατασκηνωτές, πιστούς και μοναχούς, την ώρα της κοινής προσευχής που έκανε ο Γέροντας μια βραδιά κατασκηνωτικής περιόδου, όταν ζήτησε ένα σημάδι από τον Θεό ότι η προσευχή τους εισακούεται.
Ωστόσο ο Άγιος της χαράς έδειξε στον Γέροντα μέσω άλλων δύο θαυμαστών γεγονότων την προστασία του και την αγάπη του για το Μοναστήρι που τελικά ο ίδιος επέλεξε για να γίνει το σπίτι του.
Η Μονή Αγίων Αυγουστίνου Ιππώνος και Σεραφείμ του Σαρώφ είναι ανδρώα οινοβιακή ονή που ανήκει στην Ιερά Μητρόπολη Φωκίδος και ιδρύθηκε το 1991, από τον Αρχιμανδρίτη και Γέροντα Νεκτάριο Μουλατσιώτη, ο οποίος είναι έως και σήμερα ο ηγούμενος της Μονής.
Το θρυλικό Καμπαναριό -σύμβολο της δόξας της Ορθοδοξίας και της Ελλάδας που σίγησε το 1453, έμελλε να ξαναηχήσει εν μέσω θυσιών αλλά και δακρύων χαρμολύπης στο Μοναστήρι του Τρικόρφου.
Στις 15 Αυγούστου του 1993 θεμελιώνεται το Καθολικό της Μονής και το μεγαλόπρεπο καμπαναριό με τα 400 σήμαντρα και τις 62 καμπάνες – ως ελάχιστη τιμή και αναβίωση του θρυλικού καμπαναριού της Αγίας Σοφίας στην Κωνσταντινούπολη.
Στις 15 Ιουνίου 1994 θα τελεσθεί στον ανεγειρόμενο Ναό η πρώτη Θεία Λειτουργία την ημέρα εορτής του Αγίου Αυγουστίνου και της μητρός του Αγίας Μόνικας.
Κατά τον 8ο αιώνα, ανακατασκευάστηκε σε σημαντικό βαθμό από τον Οβανές Γ' Οντζνετσί ο οποίος υπηρέτησε ως Καθολικός Πατριάρχης Απάντων των Αρμενίων μεταξύ του 717 και του 728 και ήταν, όπως υποδηλώνει και το όνομά του, από το Οντζούν.
Το εσωτερικό του μοναστηριού είναι αρκετά χαρακτηριστικό της χριστιανικής αρχιτεκτονικής σε όλο τον Καύκασο, με ψηλές κολώνες, στρογγυλές καμάρες και στενά παράθυρα.
Εξωτερικά, στη βόρεια και στη νότια πλευρά υπήρχαν ασυνήθιστα τοξωτά μοναστήρια και το δυτικό μοναστήρι έχει τυφλό τοίχο με αψιδωτή είσοδο στη μέση.
Στην ανατολική πρόσοψη του ναού, κι επάνω από το κεντρικό παράθυρο μπορεί κανείς να παρατηρήσει ένα σκάλισμα του Χριστού με το ευαγγέλιο του Αγίου Ιωάννη και δύο αγγέλους από κάτω.
Κατά την επισκευή του τρούλου, οι αναστηλωτές βρήκαν επίσης ένα μήνυμα από τους προκατόχους τους: ένα μπουκάλι κρασί που περιείχε μια σημείωση για την ολοκλήρωση της ανοικοδόμησης το 1889.
Εικάζεται από ορισμένους μελετητές ότι αυτό το μνημείο τιμά τη μνήμη του Οβανές Γ' Οντζνετσί, αλλά η γενικότερη τεχνοτροπία του υποδηλώνει ότι πιθανότατα ανεγέρθηκε λίγο νωρίτερα, ίσως κατά τον 6ο αιώνα.
Κατά την εμποροπανήγυρη αυτή ανταλλάσσονται τα προϊόντα της ενδοχώρας με τα θαλασσινά προϊόντα, κατά την εποχή του Βυζαντίου και συγκεκριμένα από τον 10ο αιώνα μ.
Παράλληλα όμως ο λαός της πόλης κατά τα «Δημήτρια» έβρισκε πολλές διασκεδάσεις και ευκαιρίες ψυχαγωγίας με σχοινοβάτες, γελωτοποιούς, μίμους και θεατρίνους οι οποίοι γύριζαν τις αγορές και τις γειτονιές.
Ευρήματα ανάγουν την πρώτη εντατική ανθρώπινη δραστηριότητα στα ελληνιστικά χρόνια, όπως μαρτυρούν οι πολυάριθμοι τάφοι που βρέθηκαν σε ανασκαφές που πραγματοποιήθηκαν κατά την ανέγερση πολυκατοικιών αλλά και κατά την κατασκευή του Μετρό Θεσσαλονίκης.
Αυτός ο χαρακτήρας συνεχίστηκε στα πρώτα χριστιανικά χρόνια ταυτόχρονα όμως με όλο και περισσότερο αναπτυσσόμενες οικιστικές και εμπορικές δραστηριότητες στην περιοχή της Χρυσής Πύλης των τειχών της πόλης , της Ληταίας Πύλης (στη συμβολή των σύγχρονων οδών Αγίου Δημητρίου, Ειρήνης και Αρκαδιουπόλεως) αλλά και στο Τσερέμπουλον (το βυζαντινό λιμάνι της πόλης που καταλάμβανε την περιοχή όπου σήμερα βρίσκονται τα Δικαστήρια και τα Λαδάδικα).
Κατά την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου το κτήριο επιτάχθηκε από τους Γερμανούς και στεγάστηκε εκεί η Κομαντατούρ, ενώ τα υπόγεια του κτηρίου έγιναν τόπος βασανιστηρίων.
Επίσης ένας παλαιοχριστιανικός ναός ανακαλύφθηκε κατά την κατασκευή του Μετρό, στις παρυφές του δυτικού αρχαίου νεκροταφείου λίγο έξω από την πλατεία Δημοκρατίας κτισμένος πάνω σε συγκρότημα αποθηκών της ύστερης αρχαιότητας, καταδεικνύοντας και τον εμπορικό χαρακτήρα του τόπου.
Στο σημείο βρισκόταν η Χρυσή Πύλη, που ήταν η επίσημη είσοδος της πόλης, και λάμβαναν χώρα τα Δημήτρια, η σημαντικότερη γιορτή-εμποροπανήγυρη της βυζαντινής Θεσσαλονίκης.
Διασώζονται πηγές που αναφέρουν το μαρτύριο των αγίων Αγαθόποδος και Θεοδούλου των Θεσσαλονικέων, οι οποίοι την εποχή του Καίσαρος Μαξιμιανού μαρτύρησαν δια πνιγμού στη θάλασσα δυτικά του ρωμαϊκού λιμένα, οι οποίοι και ετάφησαν στη δυτική ακτή και εκεί πιθανώς να βρισκόταν και ο γνωστός από τις πηγές ναός των αγίων.
Με θέσεις κριτικές προς τη Γιουγκοσλαβία, τη Σοβιετική Ένωση, την Κίνα και τις Ηνωμένες Πολιτείες, ο Ενβέρ Χότζα χαρακτήρισε τις τρεις πρώτες ως «κοινωνικούς ιμπεριαλιστές» και καταδίκασε τη σοβιετική εισβολή στην Τσεχοσλοβακία το 1968, πριν αποσύρει την Αλβανία από το Σύμφωνο της Βαρσοβίας ως απάντηση.
Ο χοτζισμός υποστηρίζει το δικαίωμα των εθνών να συνεχίσουν το σοσιαλισμό από διαφορετικά μονοπάτια, που υπαγορεύονται από τις συνθήκες σε αυτή τη χώρα, αν και ο Χότζα προσωπικά έκρινε ότι ο τιτοϊσμός ήταν στην πράξη «αντιμαρξιστικός» συνολικά.
Ο χοτζισμός οριοθετεί τον εαυτό του με μια αυστηρή υπεράσπιση της κληρονομιάς του Ιωσήφ Στάλιν, την οργάνωση της Σοβιετικής Ένωσης υπό τον σταλινισμό και τη σφοδρή κριτική σχεδόν όλων των υπόλοιπων κομμουνιστικών ομάδων ως «ρεβιζιονιστές».
Ο χοτζισμός αναπτύχθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1970, λόγω διάσπασης στο μαοϊκό κίνημα, που εμφανίζεται μετά την ιδεολογική διαμάχη μεταξύ του Κομμουνιστικού Κόμματος της Κίνας και του Κόμματος Εργασίας της Αλβανίας το 1978.
Ο Μουχάμετ Χαντίσοβιτς Χαράσοφ είναι Ρώσος φυσικός, μέλος της Ακαδημίας Επιστημών του Μπασκορτοστάν , διδάκτωρ Φυσικών και Μαθηματικών Επιστημών , Καθηγητής , πρύτανης του Βασκιρικού Κρατικού Πανεπιστημίου , τιμημένος εργαζόμενος της Επιστήμης της Ρωσίας και του Μπασκορτοστάν , Τιμημένος Επιστήμονας της ρωσικής Ομοσπονδίας , Επίτιμος Εργαζόμενος της Τριτοβάθμιας Επαγγελματικής Εκπαίδευσης της Ρωσίας , Αριστεία στο Υπουργείο Παιδείας .
Ερευνητικά ενδιαφέροντα: η φυσική της υπεραγωγιμότητας σε υλικό επίπεδο, στοχαστικές διαδικασίες διάχυσης σε διαλυτικές συστήματα, δυναμική ανταλλαγή αλληλεπιδράσεων σε συμπυκνωμένης ύλης.
Ανέπτυξε τη θεωρία αλληλεπιδράσεων δυναμικής ανταλλαγής σε συστήματα συμπυκνωμένης ύλης που είναι εγκατεστημένα με μαθηματικές συσχετίσεις σε ένα σύστημα με σπασμένη συμμετρία.
Το 1971, αποφοίτησε από το Τμήμα Φυσικής του Βασκιρικού Κρατικού Πανεπιστημίου, όπου συνέχισε να εργάζεται ως βοηθός στο Τμήμα Θεωρητικής και Πειραματικής Φυσικής.
Από το 1999 έως το 2000 εργάστηκε ως αναπληρωτής, προσωρινός πρόεδρος της Κρατικής Επιτροπής για την Επιστήμη της Δημοκρατίας του Μπασκορτοστάν, για τη τριτοβάθμια και τη δευτεροβάθμια επαγγελματική εκπαίδευση.
Ο Χαράσοφ γεννήθηκε στις 18 Σεπτεμβρίου 1948 στο Σερμένεβο, στην επαρχία Μπελορέτσκι της Βασκιρικής Αυτόνομης Σοβιετικής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας στην ΕΣΣΔ .
Η Φαυστίνα και η παρουσίαση της νεαρής κόρης της δηλώνουν, ότι ο Προκόπιος ήταν ο νόμιμος διάδοχος της δυναστείας του Κωνσταντίνου, η οποία ήταν ακόμη σεβαστή.
Ο Αμμιανός Μαρκελλίνος λέει, πως ο Προκόπιος "πάντα έφερνε μαζί του σε ένα φορείο τη μικρή κόρη τού Κωνστάντιου Β και εγγονή τού Κωνσταντίνου Α μαζί με τη μητέρα της Φαυστίνα, είτε βάδιζε είτε προετοιμαζόταν για μάχη, ώστε να ενθαρρύνει τους στρατιώτες να πολεμήσουν πιο αποφασιστικά για τη βασιλική οικογένεια με την οποία, όπως τους έλεγε, συνδεόταν: η εκ μητρός θεία του Βασιλίνα ήταν σύζυγος τού Ιουλίου Κωνστάντιου.
Το 374 η Κωνσταντία, που ήταν περίπου 12 ετών και προσέγγιζε την ηλικία γάμου, εστάλη στη Δύση για να παντρευτεί τον Γρατιανό, που ήταν περίπου 14 ετών και ο μεγαλύτερος γιος τού συναυτοκράτορα Βαλεντινιανού Α.
Όμως κοντά στο Σύρμιο η Κωνσταντία και η συνοδίας της δέχθηκαν επίθεση από μία ομάδα επιδρομέων, που περιελάμβανε Κουάδους και Σαρμάτες· μόλις που ξέφυγαν την αιχμαλωσία.
Στις 27 Ιουνίου 374 η αφιέρωση ενός συγκροτήματος Θερμών στην Καλαβρία μνημονεύει πρώτα την Κωνσταντία ως Αυτοκράτειρα μαζί με τη μητριά τού συζύγου της, την Ιουστίνα.
Το επόμενο έτος τού γάμου της ο Βαλεντινιανός Α μετακόμισε το αρχηγείο του στο Ακουίνκουμ της Παννονίας, ώστε να μπορεί καλύτερα να συντονίζει την αντιπαράθεσή του με τους Κουάδους.
Ο Γρατιανός και η Κωνσταντία έμειναν υπεύθυνοι του Τρηρ, που δηλώνει, ότι ο Γρατιανός είχε αρχίσει να ενεργεί ως συναυτοκράτορας και να μην είναι μόνο κατ' όνομα.
Το Νοέμβριο του 375 απεβίωσε ο πατέρας του και ο Γρατιανός τον διαδέχθηκε στη Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, ενώ ο νεότερος αδελφός του Βαλεντινιανός Β ορίστηκε συναυτοκράτορας.
Αδέλφια τού πατέρα της ήταν ο Κρίσπος, ο Κωνσταντίνος Β', ο Κώνστας Α', η Κωνσταντίνα, σύζυγος πρώτα του Αννιβαλιανού και έπειτα του Κωνσταντίου Γάλλου και η Ελένη, σύζυγος τού Ιουλιανού.
Στην Ελλάδα, απο την 1η Απριλίου 2023 είναι 780 ευρώ μεικτά ή για 14 πληρωμές ετησίως στις οποίες περιλαμβάνονται τα δώρα Χριστουγέννων, Πάσχα και επιδόματα αδείας το ποσό ανέρχεται στα 910€.
Από το 1998, ο κατώτατος μισθός στην Ελλάδα αυξανόταν συνεχώς μετά από συλλογικές διαπραγματεύσεις μεταξύ των κοινωνικών εταίρων, δηλαδή των εργοδοτικών οργανώσεων και της ΓΣΕΕ, για την υπογραφή Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας.
Στις 14 Φεβρουαρίου 2012 είχε αποφασιστεί ο κατώτατος μισθός να καθορίζεται με νομοθεσία από το Ελληνικό Κοινοβούλιο και όχι με συλλογικές διαπραγματεύσεις.
Την 1η Ιανουαρίου 2022 έγινε μια μικρή αύξηση στον κατώτατο μισθό και διαμορφώθηκε σε 663 ευρώ μεικτά , με αποτέλεσμα ο καθαρός μισθός να ανέρχεται απο τα 558 στα 569 ευρώ.
Η Ελλάδα ήταν η μόνη χώρα της ΕΕ όπου το 2022 ο κατώτατος μισθός παρέμενε χαμηλότερος από το 2012, και η μοναδική με αρνητικό μέσο ρυθμό ανάπτυξης μέχρι το 2019, λόγω της κρίσης χρέους.
Τότε η έγκυος Μαρία, για να προστατεύσει τον εαυτό της και το παιδί που θα γεννιόταν από την εξορία, προσποιήθηκε ότι παντρεύεται έναν ηλικιωμένο, ευλαβή ξυλουργό, τον Ιωσήφ.
ο Αντίπατρος σύρθηκε σε δίκη ενώπιον του Πούμπλιου Κουινκτίλιου Βάρου τότε Ρωμαίου κυβερνήτη της Συρίας, με την κατηγορία ότι ήθελε να σκοτώσει τον πατέρα του Ηρώδη.
Ο Αντίπατρος βρέθηκε ένοχος από τον Βάρο, αλλά λόγω της υψηλής θέσης του, έπρεπε να συγκατατεθεί ο Οκταβιανός Αύγουστος για την προτεινόμενη ποινή του θανάτου.
Έπειτα από την καταδικαστική αυτή απόφαση, ο Αντίπατρος έπαυσε του να είναι διάδοχος και αντ' αυτού έγινε ο Ηρώδης Αντίπας, 5ος γιος του Ηρώδη, από τη Μαλθάκη.
Τότε διάδοχος έγινε με νέα διαθήκη ο Ηρώδης Αρχέλαος 6ος γιος του Ηρώδη, από την Μαλθάκη, ενώ ο Ηρώδης Αντίπας και ο Φίλιππος θα ελάμβαναν ορισμένες περιοχές.
Νυμφεύτηκε πρώτα την ανιψιά του Μαριάμνη Γ, κόρη του Αριστοβούλου Δ και έπειτα μία υψηλής θέσης πριγκίπισσα των Ασμοναίων, κόρη του Αντιγόνου Β Ματταθία τελευταίου βασιλιά από την Ασμοναϊκή δυναστεία της Ιουδαίας, ο οποίος ήταν και αρχιερέας.
Για πολλούς είναι η καλύτερη παίκτρια παγκοσμίως, έχει αξιολογηθεί από πολλούς στο χώρο του αθλήματος ως η μεγαλύτερη όλων των εποχών, και είναι η μοναδική χειροσφαιρίστρια στην ιστορία του αθλήματος που έχει τιμηθεί 4 φορές με το Βραβείο της Διεθνούς Ομοσπονδίας Χειροσφαίρισης για τον Παγκόσμιο Παίκτη της Χρονιάς .
Στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2018 τραυματίστηκε σοβαρά και πάλι στον τελευταίο γύρο του αγώνα με την Ουγγαρία, ενώ βρισκόταν κοντά στην θέση του κορυφαίου σκόρερ.
Η Νεάγκου κέρδισε το πρώτο της τρόπαιο του Τσάμπιον Λιγκ το 2015 μετά από μια εξαιρετική σεζόν, φτάνοντας στην κορυφαία θέση της κατάταξης των σκόρερ μαζί με την Αντρέα Πένεζιτς και έχοντας ψηφιστεί ως η καλύτερη αριστερά πίσω παίκτρια του διαγωνισμού.
Την 10η Οκτωβρίου 2012 η Νεάγκου επέστρεψε στο άθλημα με την Ρουμανική Γυναικεία Ομάδα Χειροσφαίρισης, κατόπιν θεραπείας του τραύματος 605 ημερών στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Μετά από την εξαιρετική σεζόν 2013-14 προτάθηκε και πάλι για Παγκόσμια Παίκτρια της Χρονιάς του , αλλά αυτή τη φορά έχασε από την Εντουάρντα Αμορίμ και βρέθηκε στη δεύτερη θέση με το 25,8% των ψήφων.
Η ριστίνα Τζορτζιάνα Νεάγκου είναι μια Ρουμάνα επαγγελματίας χειροσφαιρίστρια που παίζει αριστερά πίσω στην ομάδα Βουκουρέστι και στη Ρουμανική εθνική ομάδα.
Μετά από σχεδόν δυόμισι χρόνια τραυματισμών η Νεάγκου έφτασε και πάλι στην τελική φάση του Τσάμπιονς Λιγκ, αυτή τη φορά το 2014 με την ομάδα του Μαυροβουνίου.
Η Νεάγκου αγαπά το ποδόσφαιρο, είναι οπαδός της τοπικής ομάδας Στεάουα Βουκουρέστι και παρακολουθεί τους αγώνες τους στο Εθνικό στάδιο του Βουκουρεστίου.
Τιμήθηκε ως η Πολυτιμότερη Παίκτρια του Παγκόσμιου Πρωταθλήματος Χειροσφαίρισης στη Δανία , όπου σκόραρε 63 γκολ – και ήταν η κορυφαία σκόρερ του αγώνα.
Αρχικά η Χάνκα ήταν διστακτική γι'αυτό και ούτε ο Μίλιτς ενθουσιάστηκε ιδιαίτερα με την ιδέα: «ήμουν λίγο επιφυλακτικός στην αρχή, αλλά με την ερμηνεία της Χάνκα, με την δύναμη και την ιδιοσυγκρασία της φωνής της, ήξερα ότι θα κατακτήσουμε τη Γιουγκοσλαβία», είπε ο ίδιος.
Επίσης κέρδισε πολλά βραβεία και αναγνώριση, όπως το «Όσκαρ της Δημοτικότητας», 3 «Χρυσά Αστέρια», καθώς και τον τίτλο της καλλιτέχνιδας της χρονιάς.
Στην ηλικία των 12 ο αδερφός της Χάνκα, ο Σμάιλ, ένα μέλος του πολιτιστικού συλλόγου , την ενθάρρυνε να κάνει αποδράσεις από το παράθυρό του δωματίου της για να τραγουδήσει στις εκδηλώσεις του συλλόγου, υποσχόμενος ότι θα την «καλύψει».
Στη συνέχεια, η Χάνκα άρχισε να τραγουδά σε ερασιτεχνικούς διαγωνισμούς, στους οποίους κέρδισε πολλές φορές, με το βραβείο να είναι σοκολάτα με ρύζι ή δέκα εισιτήρια για τον κινηματογράφο.
Η Χάνκα ξεκίνησε την περιοδεία της, και για πρώτη φορά στην ιστορία της λαϊκής μουσικής, πραγματοποιήθηκαν συναυλίες της σε μεγάλες αθλητικές εγκαταστάσεις και γήπεδα σε όλη τη Γιουγκοσλαβία.
Βραβεύτηκε με ένα Γιουγκοσλαβικό Αστέρι, 4 Όσκαρ δημοτικότητας, αρκετούς τίτλους ως καλλιτέχνιδα της χρονιάς, την χρυσή πλακέτα του ανθρωπιστικού βραβείου, και κέρδισε στα φεστιβάλ: Ίλιτζα, Βόγκοστσα, ΜΕΣΑΜ και Ποσελού από 202 ραδιοφωνικά προγράμματα του Βελιγραδίου.
Το βραβείο της ήταν η παραγωγή ενός σινγκλ με την δισκογραφική εταιρεία Σαράγιεβο Δίσκοτον, το οποίο δεν γνώρισε μεγάλη επιτυχία τότε αλλά με τον καιρό έγινε ευρύτερα γνωστό.
Το τραγούδι που της σύνθεσε με τίτλο « » σε διάστημα λίγων μηνών έγινε μεγάλη επιτυχία, και για πολύ καιρό ήταν η μουσική υπογραφή της που παραμένει επιτυχία στις χώρες της πρώην Γιουγκοσλαβίας.
Η Χάνκα είναι μία από τις λίγες τραγουδίστριες που πραγματοποίησαν σόλο συναυλίες στις πολύ όμορφες αρένες "Λισίνσκι" στο Ζάγκρεμπ Κροατίας, "Σάβα Σέντερ" στο Βελιγράδι Σερβίας, και "Ζέτρα" στο Σεράγιεβο, την πρωτεύουσα της χώρας Βοσνία και Ερζεγοβίνη.
Εκπροσώπησε τη Γιουγκοσλαβία στο Διεθνές Φεστιβάλ του Βερολίνου, τον καιρό που πολλοί μουσικοί παραγωγοί ανταγωνίζονταν για τα δικαιώματα στο νέο υλικό της.
Την 7 Νοεμβρίου 2012, κατά τη διάρκεια μιας ανθρωπιστικής συναυλίας στην Ζένιτσα, η Χάνκα και η Σέρβα τραγουδίστρια Ντραγκάνα Μίρκοβιτς τραγούδησαν μαζί το τραγούδι για ντουέτο " " .
Η επίσημη πρεμιέρα του κομματιού έγινε ένα χρόνο αργότερα, την 26 Νοεμβρίου 2013, που κυκλοφόρησε το μουσικό του βίντεο, το οποίο δείχνει την Χάνκα Πάλντουμ στο Σαράγιεβο να τραγουδά για τη Βοσνία, και την Μίρκοβιτς στο Βελιγράδι να τραγουδά για τη Σερβία.
Ο πατέρας της ήταν έμπορος ξυλείας και η μητέρα της ύφαινε χαλιά για οικονομική ενίσχυση της οικογένειας, καθώς ο μισθός του πατέρα της δεν επαρκούσε για μια οικογένεια των επτά ατόμων.
και το κοινό: όπως προώθησε το άλμπουμ στο φεστιβάλ μουσικής Οπατίγια, έκανε το ίδιο και στο Βελιγράδι όπου διοργάνωσε την πρώτη της σόλο συναυλία στο Ντομ Σιντικάτα, με μουσικό παραγωγό τον Νίκολα Μπορότα-Ράντοβαν, τον Λαζάρ Ριστόβσκι στα πλήκτρα, τον Τζέμο Νόβακοβιτς στην κιθάρα, τον Σάνιν Καρίτς στο μπάσο, και τους Λιούμπισα Πάβκοβιτς και Μίτσο Ράντοβανοβιτς στα παραδοσιακά όργανα.
Επειδή η δισκογραφική της δεν διέθετε μεγάλες εγκαταστάσεις μαζικής παραγωγής δίσκων, και λόγω της μεγάλης ζήτησης, ανέθεσε την παραγωγή και διανομή του δίσκου σε τέσσερις διαφορετικές εταιρείες.
Επρόκειτο για προϊόν συνεργασίας του Μίλιτς Βουκαζίνοβιτς, ως κύριου τραγουδοποιού, με άλλα αναγνωρισμένα ονόματα από τον κόσμο της Γιουγκοσλαβικής παραδοσιακής, ποπκαι ροκ μουσικής: Γκόραν Μπρέγκοβιτς, Νίκολα Μπορότα-Ράντοβαν, Μπόντο Κοβάτσεβιτς, Μιγιάτ Μπόζοβιτς, Μπλάγκογιε Κόσανιν.
Με την σκηνοθεσία του Νίκολα Μπορότα χρησιμοποιήθηκαν, για πρώτη φορά στην Γιουγκοσλαβική λαϊκή μουσική ιστορία, όργανα ηλεκτρονικής μουσικής και στοιχεία ποπ μουσικής, τα τραγούδια είχαν διαφορετική επεξεργασία ρυθμού και οι ερμηνείες της Χάνκα ακούστηκαν αλλιώτικες και πρωτότυπες.
Συνέχισε να τραγουδάει σε όλη την παιδική της ηλικία και σε μια συνέντευξή της θυμήθηκε: «Πήγαμε με το τρένο στο σπίτι της θείας μου, της αδερφής της μητέρας μου στο Ρούντο. Υπήρχαν πολλά τούνελ και άρχιζα να τραγουδώ όταν το τρένο έμπαινε σε ένα τούνελ, και σταματούσα όταν έβγαινε από ντροπαλότητα. Οι άλλοι επιβάτες ρωτούσαν ποιος τραγουδά τόσο όμορφα, αλλά εγώ κοίταζα έξω από το παράθυρο σαν να μην ήμουν εγώ. Αλλά μέσα μου, η καρδιά μου σκιρτούσε από χαρά.»
1973, στην ηλικία των 17 ετών, η Χάνκα Πάλντουμ ηχογράφησε και κυκλοφόρησε τον πρώτο της δίσκο 45 στροφών , παραγωγής και σύνθεσης του Μιγιάτ Βόζοβιτς, που περιλάμβανε τα σινγκλ και , με τη συνοδεία της μεγάλης λαϊκής ορχήστρας της Ραδιοτηλεόρασης του Σαράγιεβο.
Η Χάνκα ηχογράφησε ακόμα 5 δίσκους 45 στροφών σε διάστημα 2 χρόνων, προτού κυκλοφορήσει το πρώτο της στούντιο άλμπουμ με τίτλο Αγάπησα Άπιστα Μάτια την 13 Φεβρουαρίου 1974
Αρχικά το τραγούδι της αποκλείστηκε επειδή ένας κριτής, ο Μιλάν Ράντιτς, δημοσιογράφος στο επάγγελμα, θεώρησε ότι το κομμάτι ήταν ανάξιο του διαγωνισμού.
Ωστόσο, η Χάνκα, και η ομάδα της, πίστευε στον εαυτό της και στην επιτυχία της και ήταν σίγουρη ότι το υλικό αυτό, έστω ασυνήθιστο και αντισυμβατικό, ήταν εν τούτοις καινούργιο και καλοδουλεμένο.
Η Χάνκα γνώρισε τον πρώτο σύζυγό της, τον Μουραντίφ Μπρκίτς, ενώ εκείνος σπούδαζε λογοτεχνία στο Πανεπιστήμιο του Σαράγιεβο και εκείνη ήταν στο λύκειο.
Λίγο αργότερα, ο Μουραντίφ παρουσιάστηκε για υποχρεωτική υπηρεσία στον Γιουγκοσλαβικό λαϊκό στρατό, και η Χάνκα ξεκίνησε την πρώτη μεγάλη περιοδεία της στην Γιουγκοσλαβία με τον Μέχο Πούζιτς.