polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Στις 31 Ιανουαρίου, η Σορμποντόλιο Κέντριο Ραστρομπάσα Κόρμι Πορισόντ πραγματοποίησε σύσκεψη στην αίθουσα της βιβλιοθήκης του δικηγορικού συλλόγου του Πανεπιστημίου της Ντάκα, υπό την προεδρία του Μαουλάνα Μπασάνι.
Υπό αυτές τις συνθήκες, ο πρωθυπουργός Ναζιμουντίν υπέγραψε συμφωνία με τους ηγέτες των φοιτητών, συμφωνώντας με ορισμένα από τα αιτήματά τους, αλλά δεν συμφώνησε στην καθιέρωση των βεγγαλικών ως επίσημη γλώσσα.
Το γλωσσικό κίνημα ήταν καταλύτης στον ισχυρισμό της εθνικής ταυτότητας των Βεγγαλέζων στην Ανατολική Βεγγάλη και το Ανατολικό Πακιστάν και έγινε προπομπός των Βεγγαλικών εθνικιστικών κινημάτων, συμπεριλαμβανομένου του Κινήματος των Έξι Σημείων και στη συνέχεια του Απελευθερωτικού Πολέμου του Μπαγκλαντές και του Ινδοπακιστανικού Πολέμου του 1971.
Το 1999, η Ουνέσκο ονόμασε την 21η Φεβρουαρίου ως Διεθνή Ημέρα Μητρικών Γλωσσών ως φόρο τιμής στο Γλωσσικό Κίνημα και τα εθνογλωσσικά δικαιώματα των ανθρώπων σε όλο τον κόσμο.
Επίσης, το Μπανγκλαντές Μπετάρ, η Τηλεόραση του Μπανγκλαντές και άλλα τηλεοπτικά κανάλια μεταδίδουν ειδικά προγράμματα για την επέτειο ενώ οι εφημερίδες δημοσιεύουν ειδικά ένθετα.
Ωστόσο, το Ενωμένο Μέτωπο δεν έμεινε για πολύ στην εξουσία, επειδή ο Γενικός Διοικητής Γκουλάμ Μουχαμάντ ακύρωσε την κυβέρνηση και ανέλαβε την θέση του κυβερνήτη στις 30 Μαΐου 1954.
Στις 19 Μαΐου 1961, 11 Βεγγαλέζοι σκοτώθηκαν από αστυνομικά πυρά στον αστυνομικό σταθμό του Σιλτσάρ στο Ασσάμ ενώ διαδήλωναν υπέρ της απόφασης για την αναγνώριση της βεγγαλικής από την πολιτεία.
Λίγο αργότερα η τοπική κυβέρνηση της Ανατολικής Βεγγάλης δημιούργησε τη Γλωσσική Επιτροπή της Ανατολικής Βεγγάλης με σκοπό να συντάξει έκθεση σχετικά με το γλωσσικό πρόβλημα.
Το Βεγγαλικό Γλωσσικό Κίνημα ήταν πολιτικό κίνημα στην πρώην Ανατολική Βεγγάλη που υποστήριζε την αναγνώριση της Βεγγαλικής γλώσσας ως επίσημης γλώσσα στο τότε Ντομίνιον του Πακιστάν, προκειμένου να επιτραπεί η χρήση της στη κυβέρνηση, στην εκπαίδευση, στα μέσα ενημέρωσης και σε άλλους τομείς της δημόσιας ζωής.
Στις 7 Μαΐου του 1954, με την στήριξη του Μουσουλμανικού Συνδέσμου, η συντακτική συνέλευση ψήφισε τροπολογία υπέρ της χορήγησης επίσημου καθεστώτος στα βεγγαλικά.
Στις 6 Ιανουαρίου 1959, το στρατιωτικό καθεστώς εξέδωσε επίσημη δήλωση ανανεώνοντας την επίσημη στάση στήριξης της συνταγματικής πολιτικής των δύο επίσημων γλωσσών, όπως ορίστηκε το 1956.
Μέσα σε λίγα χρόνια μετά το θάνατο του πατέρα του, εξαιτίας της κακής οικονομικής διαχείρισης από συγγενείς, ο Παλάο, τα αδέλφια του και η μητέρα του χήρα είχαν μείνει σχεδόν άποροι.
Ο Παλάο αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την εκπαίδευσή του σε ένα σχολείο της Βρετανίας και άρχισε να εργάζεται σε μια τράπεζα στην Κόρδοβα της Αργεντινής ως μοναδικός προμηθευτής για την οικογένεια .
Το 1999, ένα γράψιμο σε εβδομαδιαίες εφημερίδες του Πόρτλαντ σημείωσε ότι ο Παλάο είχε συγκεντρώσει ακροατήριο 80.000 μελών στη "λιγότερο ανεπτυγμένη μεγάλη πόλη του έθνους".
Σημείωσε επίσης την αντίθεση με την προηγούμενη μεγάλη αναβίωση, υπό την ηγεσία του γηράσκοντος Γκράχαμ, ο οποίος προσέλκυε μεγαλύτερο αριθμό παρακολουθητών αλλά όχι πολλούς νέους όπως ο Παλάο.
Ο Πάλαο άκουσε πρώτη φορά τον Μπίλι Γκράχαμ σε μια ραδιοφωνική εκπομπή από το Πόρτλαντ του Όρεγκον, ενώ ζούσε στην Αργεντινή το 1950 και άρχισε να αντλεί έμπνευση από αυτόν.
Ο Παλάο είχε επί μακρόν στενή σχέση με τον άλλο διάσημο για το ευαγγελιστικό του έργο, Μπίλι Γκράχαμ και χαρακτηρίστηκε από πολλούς ως διάδοχος του Γκράχαμ.
"Από τους κορυφαίους ευαγγελικούς χριστιανικούς του κόσμου" είναι γνωστός για την ισχυρή του έκκληση προς τους νέους και για τις προσπάθειές του να προσεγγίσει τους κοσμικούς ηγέτες για να αντιμετωπίσει θέματα όπως η έλλειψη στέγης.
Η διακονία του Παλάο απασχολεί 70 άτομα στο , στο Όρεγκον και άλλα 25 σε όλο τον κόσμο που περιλαμβάνουν γραφεία στο Μπουένος Άιρες, την Αργεντινή και το Λονδίνο της Αγγλία.
Η πρώτη αναφορά σε ναπολιτάνικη φάτνη εμφανίζεται σε μια συμβολαιογραφική πράξη του 1021 στην οποία αναφέρεται η εκκλησία της Σάντα Μαρία στη φάτνη (« », , : , ' : ' , 1899, τευχ. , σ. 325, Πανεπιστήμιο του Παλέρμου).
Το 1340 η βασίλισσα Σάντσα της Μαγιόρκας δώρισε στις μοναχές του Τάγματος των Κλαρισσών μια φάτνη για τη νέα τους εκκλησία, από την οποία σήμερα σώζεται το άγαλμα της Παναγίας στο Εθνικό Μουσείο του Σαν Μαρτίνο .
Το 1640, ο Μικέλε Περόνε διατήρησε το κεφάλι και τα άκρα από ξύλο στις φιγούρες, όμως για τον κορμό χρησιμοποίησε σύρμα με επένδυση από στουπί γεγονός που επέτρεψε στις μορφές να αποκτήσουν μεγαλύτερη πλαστικότητα.
Προς τα τέλη του αιώνα γεννήθηκε η θεατρικότητα της ναπολιτάνικης φάτνης καθώς το όλο σκηνικό εμπλουτίστηκε με την αναπαράσταση σκηνών της καθημερινότητας, αναμιγνύοντας με τον τρόπο αυτό το ιερό με το βέβηλο.
Τον 15ο αιώνα έχουμε τους πρώτους αληθινούς γλύπτες μορφών, όπως οι αδερφοί Τζοβάννι και Πιέτρο Αλεμάννο οι οποίοι το 1470 σκάλισαν τις ξύλινες μορφές για την αναπαράσταση της Γέννησης.
Το 1507 και για πρώτη φορά έγινε αναπαράσταση της φάτνης σε μια σπηλιά από πέτρες οι οποίες κατά πάσα πιθανότητα προήλθαν από την Παλαιστίνη και εμπλουτίστηκε με ένα καπηλειό.
Ο οινοπώλης / : πρόκειται για τη μορφή που οδηγεί ένα κάρο που σέρνουν ένα ή δύο βόδια ή αναπαρίσταται μπροστά σε ένα κελάρι με ένα φλασκί στο χέρι και ανακαλεί την αρχαία παγανιστική θεότητα του κρασιού.
Εξαιτίας της καλλιτεχνικής και πολιτιστικής άνθησης εκείνης της περιόδου ακόμα και οι βοσκοί άλλαξαν την εμφάνισή τους, ενώ κομιστές δεν ήταν πλέον μόνο τα θρησκευτικά τάγματα, αλλά και οι πλούσιοι και ευγενείς.
Η τσιγγάνα: μια κοπέλα με σκισμένα αλλά φανταχτερά ρούχα στην οποία αποδίδεται είτε ο συμβολισμός του θείου δράματος γιατί φέρεται να κουβαλάει ένα καλάθι με μεταλλικά εργαλεία, είτε εκείνος της μητρότητας όταν εμφανίζεται με ένα μωρό στην αγκαλιά.
αυτή η τέχνη σταδιακά εξέλειψε, όμως σήμερα μεγάλες φάτνες εξακολουθούν να στήνονται σε όλες τις κεντρικές εκκλησίες της πρωτεύουσας της Καμπανίας και πολλοί είναι οι Ναπολιτάνοι που τις στήνουν στα σπίτια τους.
Τον 17ο αιώνα η φάτνη διεύρυνε τη σκηνογραφία της, καθώς δεν γινόταν αναπαράσταση μόνο της σπηλιάς της Γέννησης, αλλά και ο βέβηλος εξωτερικός κόσμος, κατόπιν των επιρροών και της τέχνης του Μπαρόκ.
Μπενίνο ή Μπενίτο: στη ναπολιτάνικη παράδοση πρόκειται για τη μορφή εκείνη που ονειρεύεται τη φάτνη και αλίμονο σε όποιον θα τον ξυπνούσε: η φάτνη θα εξαφανιζόταν.
Η ναπολιτάνικη τεχνική κατασκευής φατνών διατηρήθηκε αναλλοίωτη στους αιώνες μέχρι σήμερα, αποτελώντας κομμάτι των πιο σταθερών και τηρούμενων χριστουγεννιάτικων παραδόσεων της πόλης.
Στις 3 Αυγούστου 2017, σημείωσε το πρώτο γκολ του για τη Μίλαν, στον επαναληπτικό αγώνα εναντίον της Ουνιβερσιτάτεα Κραϊόβα, ο οποίος έληξε 2-0 υπέρ της ιταλικής ομάδας.
Στις 24 Αυγούστου 2017, σημείωσε το μοναδικό γκολ της αναμέτρησης, στην εκτός έδρας νίκη με 1-0 επί της Σκεντίγια, για τα πλέι οφ του Γιουρόπα Λιγκ και στις 28 Σεπτεμβρίου, σημείωσε το νικητήριο γκολ, στα τελευταία λεπτά του νικηφόρου αγώνα με 3-2 επί της Ριέκα, για τη φάση των ομίλων του Γιουρόπα Λιγκ.
Περνώντας ως αλλαγή στον αγώνα του Κυπελλου εναντίον της τοπικής ανταγωνίστριας, Ίντερ, ο Κουτρόνε σημείωσε το νικητήριο γκολ, το οποίο ήταν το πρώτο του γκολ στο Ντέρμπι ντέλλα Μαντονίνα.
Τα κύρια χαρακτηριστικά του παιχνιδιού του ως επιθετικός, είναι η σωματική δύναμη, η τοποθέτηση, η εναέρια ικανότητα και η κεφαλιά, καθώς και η καιροσκοπία, η κίνηση και η ικανότητά του να διαβάζει το παιχνίδι.
Λόγω των χαρακτηριστικών του, έχει συγκριθεί με τον πρώην επιθετικό της Μίλαν, Φίλιππο Ιντζάγκι, ο οποίος τον προπονούσε ενώ εργαζόταν ως προπονητής των ακαδημιών της Μίλαν από το 2012 έως το 2014.
Παρόλο που είναι φανατικός υποστηρικτής της Μίλαν από την παιδική ηλικία, το είδωλο του είναι ο Άλβαρο Μοράτα, ο οποίος με τη σειρά του, επαίνεσε τον Κουτρόνε για τις επιδόσεις του το 2018.
Έκανε το ντεμπούτο του για την ομάδα στην Πρέμιερ Λιγκ ως αλλαγή στον πρώτο αγώνα της σεζόν 2019–20, μία εκτός έδρας ισοπαλία με 0–0 εναντίον της Λέστερ Σίτι στις 11 Αυγούστου, έχοντας κάνει το ντεμπούτο του στον εκτός έδρας αγώνα της ομάδας για το Γιουρόπα Λιγκ 2019-20 εναντίον της ΦΚ Πιουνίκ τρεις μέρες νωρίτερα.
Στην εντός έδρας νίκη με 2–0 εναντίον της Γουέστ Χαμ στις 4 Δεκεμβρίου, ο Κουτρόνε σκόραρε μόλις δύο λεπτά μετά την είσοδό του στο γήπεδο ως αλλαγή στο 84ο λεπτό.
Το καλοκαίρι του 2018, το νέο διοικητικό συμβούλιο της Μίλαν, αποφάσισε να αυξήσει την επιθετική πληρότητα της ομάδας με την υπογραφή ενός πρωτοκλασάτου ποδοσφαιριστή, του Γκονσάλο Ιγουαΐν, τον οποίο ο Κουτρόνε συνάντησε για πρώτη φορά το 2015, ως οπαδός.
Μετά την άφιξή του Ιγουαΐν, από όλους τους υπόλοιπους επιθετικούς της ομάδας (δηλαδή, τον Νίκολα Κάλινιτς, τον Αντρέ Σίλβα και τον Κάρλος Μπάκα), ο Κουτρόνε ήταν ο μόνος που δεν είχε μπει στη μεταγραφική λίστα πώλησης.
Στις 31 Αυγούστου 2018, ο Κουτρόνε πέρασε ως τελευταία αλλαγή και σκόραρε το νικητήριο γκολ στα τελευταία λεπτά ενός εντός έδρας αγώνα για τη Σέριε Α 2018-19 εναντίον της Ρόμα , βοηθώντας τη Μίλαν να εξασφαλίσει την πρώτη της ανταγωνιστική νίκη στη σεζόν.
Ωστόσο, μετά τη λήξη του αγώνα, κατέστη σαφές ότι μετά από το ελεύθερο χτύπημα του Χακάν Τσαλχάνογλου, η μπάλα δεν ακούμπησε το κεφάλι του Κουτρόνε, αλλά αλλάζει πορεία από το χέρι του κατευθείαν στο τέρμα.
Παρόλο που αναφέρθηκε ότι υπήρχε η πιθανότητα να δεχτεί ποινή 2 αγωνιστικών για σκόπιμη χρήση χεριού, μια έρευνα που διεξήχθη από την Ιταλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου, απέδειξε ότι οι ενέργειες του σε αυτή τη φάση ήταν ακούσιες και επομένως δε χρήζουν τιμωρίας.
Στις 29 Ιουνίου 2007, έγινε επίσημα μέλος των ακαδημιών της Μίλαν, όπου πέρασε τα επόμενα δέκα χρόνια, περνώντας σταδιακά από όλες τις ηλικιακές κατηγορίες μέχρι την ομάδα 19 .
Το καλοκαίρι του 2017, το ηγούμενο από Κινέζους διοικητικό συμβούλιο της ομάδας, δαπάνησε πάνω από 200 εκατομμύρια ευρώ για μεταγραφές, αποκτώντας συνολικά 11 νέους παίκτες, εκ των οποίων οι δύο ήταν οι επιθετικοί Αντρέ Σίλβα και Νίκολα Κάλινιτς.
Έτσι, για να αυξήσει το χρόνο παιχνιδιού του, είχε προταθεί στον Κουτρόνε να αγωνιστεί ως δανεικός σε μία ομάδα χαμηλότερου βεληνεκούς της Σέριε Α, όμως αρνήθηκε.
Συγκεκριμένα, ήταν μέλος των ομάδων τόσο στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 17 του 2015 και όσο και στο Ευρωπαϊκό πρωτάθλημα ποδοσφαίρου 19 του 2016.
Στις 21 Μαΐου 2017, έκανε το ντεμπούτο του στη Σέριε Α, στην εντός έδρας νίκη με 3-0 επί της Μπολόνια, μπαίνοντας ως αλλαγή στη θέση του Τζεράρ Ντεουλοφέου στο 85ο λεπτό.
Τον Μάρτιο του 2018, κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική ανδρών, από τον προσωρινό προπονητή Λουίτζι Ντι Μπιάτζο, για τους φιλικούς αγώνες εναντίον της Αργεντινής και της Αγγλίας.
Ο Πάτρικ Κουτρόνε είναι Ιταλός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για τη Φιορεντίνα, με δανεισμό από τη Γουλβερχάμπτον Γουόντερερς.
Στις 10 Φεβρουαρίου 2018, σημείωσε ένα γκολ στην εκτός έδρας νίκη με 4-0 επί της ΣΠΑΛ, εδραιώνοντας τη θέση του ως η πρώτη επιλογή στην επιθετική γραμμή της Μίλαν για τη σεζόν 2017-18.
Στις 12 Ιανουαρίου 2019, πέρασε ως αλλαγή στην παράταση και πέτυχε δύο γκολ μέσα σε μόλις έξι λεπτά, στη νίκη με 2-0 επί της Σαμπντόρια για το Κύπελλο.
Ενώ εμπλέκονται στην πολιτική της πόλης την οποία επέβαλε ο Μαρσέλ, ο Κλάους προσπαθεί να κερδίσει την εμπιστοσύνη του παλιού του φίλου, με πραγματικό του σκοπό να πάρει πίσω την πόλη την οποία έκτισε πριν 300 χρόνια.
Στην πορεία, μαθαίνουν πως ο Μαρσέλ έχει ένα κρυφό όπλο, τη νεαρή μάγισσα Νταβίνα, η οποία έπρεπε να πεθάνει κατά το τελετουργικό της Συγκομιδής, αλλά ο Μαρσέλ έσωσε.
Η Νταβίνα λέει στον Ελάιτζα πως ανάμεσα στα τρία κορίτσια που πέθαναν βρίσκεται και η Μονίκ, η ανιψιά της Σόφι, και πως για να ολοκληρωθεί το τελετουργικό θα πρέπει να πεθάνει και η ίδια.
Μετά από αυτή την πληροφορία, ο Ελάιτζα καταλαβαίνει πως η Σόφι τους είπε ψέματα και αυτό που ήθελε ήταν η Νταβίνα κι όχι απλά να ξεφορτωθούν τους βρικόλακες.
Επιπλέον, ένα όραμα της Σαμπίν λέει πως το μωρό του Κλάους θα φέρει το τέλος των μαγισσών κι έτσι οι μάγισσες επιχειρούν να κάνουν κακό στη Χέιλι μέσω της Σόφι, η οποία έχει συνδέσει τη ζωή της μαζί με της Χέιλι, αλλά η Νταβίνα σπάει έγκαιρα τη σύνδεση.
Χρησιμοποιώντας τη Τζενεβίβ, ο Κλάους προσπαθεί να φτιάξει τα δαχτυλίδια των λυκανθρώπων, ενώ τους βοηθάει και η Φραντσέσκα, η μέχρι τότε επικεφαλής της ομάδας των ανθρώπων.
Όταν η Τζενεβίβ τελειώνει, αποκαλύπτεται πως είχε κάνει κρυφή συμφωνία με τη Φραντσέσκα, η οποία είναι τελικά λυκάνθρωπος και παίρνει αυτή και η αγέλη της τα δακτυλίδια και επιτίθενται στους βρικόλακες.
Αν και συντετριμμένοι, Κλάους και Ελάιτζα προσπαθούν να σώσουν το μωρό και λίγο αργότερα φτάνει και η Χέιλι, η οποία βρίσκεται σε μεταβατικό στάδιο επειδή πέθανε με το αίμα του παιδιού στο σώμα της.
Αντί αυτού, η Σαμπίν, που όπως αποδεικνύεται είναι μια πανίσχυρη μάγισσα από το 1919, η Σελέστ, χρησιμοποιεί τη θυσία για να επαναφέρει στη ζωή τρεις άλλες ισχυρές μάγισσες, με σκοπό να εκδικηθεί την οικογένεια Μάικλσον.
Ένα μήνα αργότερα, ο Κλάους αδιαφορεί για την πόλη, στην οποία επικρατεί χάος, ενώ η Χέιλι έχει καταφέρει να λύσει την κατάρα που είχε η αγέλη στην οποία ανήκει ως λυκάνθρωπος.
Αν και φαινομενικά το καταφέρνει, πίσω από την πλάτη του ο Κλάους κάνει συμφωνία με τους λυκανθρώπους να τους παραχωρήσει δαχτυλίδια, τα οποία θα τους επιτρέπουν να μην μεταμορφώνονται στην πανσέληνο αλλά να έχουν τις δυνάμεις τους και στην ανθρώπινη μορφή τους.
Ο Κλάους, ξέροντας πως η κόρη του κινδυνεύει από τους εχθρούς της οικογένειας, αποφασίζει να κάνει όλους να πιστέψουν πως έχει πεθάνει και τη στέλνει μακριά να μεγαλώσει με τη Ρεμπέκα.
Στο μεταξύ, η Νταβίνα θέλοντας να εκδικηθεί τον Κλάους φέρνει πίσω στη ζωή τον πατέρα του, Μάικλ, τον οποίο κρατάει αιχμάλωτο ως το κρυφό της όπλο, ενώ μετά και τον θάνατο της Τζενεβίβ, το τέταρτο κορίτσι της Συγκομιδής, η Κάσι, ανασταίνεται.
Έπειτα από ένα μήνυμα που λαμβάνει πως κάποιος συνωμοτεί εναντίον του, ο Κλάους φτάνει στη Νέα Ορλεάνη και ο αδελφός του, Ελάιτζα, τον ακολουθεί.
Η μάγισσα την οποία ψάχνουν, η Τζέιν-Αν, είναι νεκρή επειδή εξασκούσε μαγεία και έκπληκτοι μαθαίνουν πως ο Μαρσέλ, ο προστατευόμενος του Κλάους, είναι ζωντανός και κυριαρχεί στην πόλη.
Ο Ελάιτζα ενημερώνεται από την αδελφή της Τζέιν-Αν, τη Σόφι, πως μια λυκάνθρωπος, η Χέιλι, περιμένει το παιδί του Κλάους και οι μάγισσες την κρατάνε αιχμάλωτη, έτσι ώστε τα αδέλφια να τους βοηθήσουν να ξεφορτωθούν τον Μαρσέλ.
Ο Κλάους αρχικά δεν τις πιστεύει σχετικά με την εγκυμοσύνη, αλλά ο Ελάιτζα τον πείθει να συνεργαστούν, βλέποντας το παιδί σαν μια ευκαιρία λύτρωσης για την οικογένειά του.
Ο πρώτος κύκλος επικεντρώνεται κυρίως στον Κλάους, τον Ελάιτζα και τη Ρεμπέκα, οι οποίοι έμαθαν στο πιλοτικό επεισόδιο που προβλήθηκε στις 25 Απριλίου 2013, πως η Χέιλι Μάρσαλ είναι έγκυος στο παιδί του Κλάους.
Οι τρεις μάγισσες καταφέρνουν να αιχμαλωτίσουν τον Κλάους και τη Ρεμπέκα και η Τζενεβίβ, μια από αυτές, φανερώνει στον Κλάους πως το 1919, αυτός που κάλεσε τον πατέρα του στη Νέα Ορλεάνη για να τον σκοτώσει, ήταν η αδελφή του Ρεμπέκα και ο Μαρσέλ.
Καταφέρνει να τη μαχαιρώσει αλλά δεν τη σκοτώνει, δεν μπορεί να το κάνει, και στη συνέχεια της δίνει την ελευθερία της να πάει να ζήσει τη ζωή της όπως εκείνη επιθυμεί, ενώ ο Ελάιτζα εξορίζει τον Μαρσέλ.
Στο μεταξύ, δύο από τις μάγισσες που έχουν αναστηθεί και η Σελέστ πεθαίνουν και τρία από τα κορίτσια της Συγκομιδής, ανάμεσά τους και η Νταβίνα, επανέρχονται στη ζωή.
Ο πρώτος κύκλος έκανε πρεμιέρα στις 3 Οκτωβρίου 2013, νωρίτερα από όσο είχε αρχικά προγραμματιστεί, για να συμπίπτει με την πρεμιέρα του πέμπτου κύκλου του , και ολοκληρώθηκε σεις 13 Μαΐου 2014 έπειτα από 22 επεισόδια.
Ο Ποδοσφαιρικός Αθλητικός Όμιλος Διοικητηρίου είναι αθλητικός και ποδοσφαιρικός σύλλογος με έδρα τη συνοικία του Διοικητηρίου του Δήμου Θεσσαλονίκης.
Στη συνέχεια μετονομάστηκε σε «Ποδοσφαιρική Αθλητική Ένωση Διοικητηρίου» και λίγα χρόνια αργότερα έλαβε τη σημερινή του ονομασία, «Ποδοσφαιρικός Αθλητικός Όμιλος Διοικητηρίου».
Πιο συγκεκριμένα συμμετείχε στον Γ' Όμιλο όπου ισοβάθμησε στην 1η θέση με τον Θερμαϊκό Θεσσαλονίκης και οδηγήθηκαν σε αγώνα κατάταξης που διεξήχθη στις 2 Ιουλίου του 1967 όπου ηττήθηκε με 2-1 και έχασε την κατάκτηση της πρώτης θέσης και κατ' επέκταση την άνοδο στην Β' Εθνική.
Ενώ κάποια ρέιβ μπορεί να είναι μικρά πάρτυ που γίνονται σε νυχτερινά κέντρα ή ιδιωτικά σπίτια, μερικά ρέιβ έχουν φτάσει σε τεράστιο μέγεθος, όπως τα μεγάλα φεστιβάλ και εκδηλώσεις που περιλαμβάνουν πολλαπλούς και χορευτικούς χώρους .
Αυτό οφείλεται στη συσχέτιση παράνομων ναρκωτικών όπως το (συχνά αναφερόμενο ως «ναρκωτικό του κλαμπ» ή «ναρκωτικό του πάρτι» μαζί με το ), το , το , η κεταμίνη, η μεθαμφεταμίνη, η κοκαΐνη και η κάνναβη.
Εκτός από ναρκωτικά, τα ρέιβ χρησιμοποιούν συχνά μη εξουσιοδοτημένους, μυστικούς χώρους, όπως παράνομα πάρτι σε ακατοίκητα σπίτια, αχρησιμοποίητες αποθήκες, ή υπόστεγα αεροσκαφών.
Ρέιβ είναι ένα οργανωμένο χορευτικό πάρτι σε ένα νυχτερινό κέντρο διασκέδασης, υπαίθριο φεστιβάλ, αποθήκη ή άλλη ιδιωτική ιδιοκτησία που χαρακτηρίζεται συνήθως από παραστάσεις από , παίζοντας μια απρόσκοπτη ροή ηλεκτρονικής χορευτικής μουσικής.
Οι σε εκδηλώσεις ρέιβ παίζουν ηλεκτρονική χορευτική μουσική σε βινύλιο, και ψηφιακό ήχο από μια μεγάλη ποικιλία ειδών μουσικής, όπως , , , & , , και -.
Περιστασιακά οι εκτελεστές ζωντανών μουσικών παραστάσεων είναι γνωστοί ότι εκτελούν και άλλους τύπους ερμηνευτών καλλιτεχνών όπως χορευτών γκόου-γκόου και χορευτών της φωτιάς.
Καθώς οι βυζαντινοβουλγαρικές σχέσεις επιδεινώνονταν στα τέλη της δεκαετίας του 960, η Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία σχεδίαζε σχέδια για την τελική πτώση των Βουλγάρων.
Ο αυτοκράτορας Βόρις Β απήχθη και μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη, όπου και πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του, ο βυζαντινός αυτοκράτορας Ιωάννης Α Τσιμισκής ανακοίνωσε την προσάρτηση της Βουλγαρίας, αν και η Βυζαντινή Αυτοκρατορία είχε μόνο την Ανατολική Βουλγαρία την εποχή εκείνη.
Οι τέσσερις αδελφοί Δαυίδ, Μωυσής, Αρών και Σαμουήλ της δυναστείας των Κομετοπούλων κυβερνούσαν στις ελεύθερες περιοχές και το 976 ξεκίνησαν μια μεγάλη αντεπίθεση εναντίον των Βυζαντινών για να ανακτήσουν τις χαμένες περιοχές.
Όλοι οι τοπικοί άρχοντες που παραδόθηκαν μεταφέρθηκαν είτε στην Κωνσταντινούπολη είτε στην Ανατολία και οι περισσότεροι από αυτούς αργότερα αφομοιώθηκαν στη βυζαντινή κοινωνία.
Από το 970 μέχρι το 1018, μια σειρά συγκρούσεων μεταξύ της Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας οδήγησε στη σταδιακή κατάκτηση της Βουλγαρίας από τους Βυζαντινούς, οι οποίοι επανέκτησαν τον έλεγχό τους για ολόκληρη τη Βαλκανική Χερσόνησο για πρώτη φορά μετά τις σλαβικές εισβολές του 7ου αιώνα.
Η βουλγαρική αντίσταση ήταν υπό την ηγεσία των αδελφών Κομετοπούλων, οι οποίοι με έδρα τις ανεξερεύνητες δυτικές περιοχές της βουλγαρικής αυτοκρατορίας, Αχρίδα.
Το 1804 ο Δημήτριος Μουρούζης ίδρυσε την Πατριαρχική Σχολή Ξηροκρήνης στην Ξηροκρήνη της Κωνσταντινούπολης και ανατέθηκε στον Δωρόθεο Πρώιο η διεύθυνσή της.
Σε διάστημα τριών ετών ο Δωρόθεος κατάφερε να προσελκύσει πληθώρα νέων σπουδαστών, καθιερώνοντας νέες διδακτικές μεθόδους που διαμόρφωσε σε συνεργασία με τον Κοραή ο οποίος βρισκόταν στο Παρίσι.
Έπειτα, μεταξύ 1786 και 1793, πραγματοποίησε πανεπιστημιακές σπουδές στους τομείς της φιλοσοφίας και της φυσικής στα πανεπιστήμια της Πίζας, της Φλωρεντίας και του Παρισιού όπου γνωρίστηκε με τον Αδαμάντιο Κοραή.
Στη συνέχεια επέστρεψε στην πατρίδα του όπου δίδαξε στην εκεί σχολή μέχρι το 1796 όταν και μετακόμισε σε Κωνσταντινούπολη και Βουκουρέστι, ακολουθώντας τον Κωνσταντίνο Χαντζέρη, τότε δραγουμάνο του στόλου και μετέπειτα ηγεμόνα της Βλαχίας.
Στις 10 Απριλίου απαγχονίστηκε ο Πατριάρχης Γρηγόριος Ε και ακολούθησε την ίδια ημέρα ο απαγχονισμός των αρχιερέων Αθανασίου Νικομηδείας, Ευγενίου Αγχιάλου και Διονυσίου Εφέσου.
Στις 3 Ιουνίου 1821, έλαβαν χώρα οι απαγχονισμοί των υπόλοιπων φυλακισμένων μητροπολιτών σε διαφορετικό σημεία της Κωνσταντινούπολης: του μητροπολίτη Αδριανουπόλεως Δωροθέου στο Μέγα Ρεύμα, του μητροπολίτη Θεσσαλονίκης Ιωσήφ στο Νεοχώρι, του μητροπολίτη Τυρνόβου Ιωαννικίου στο Αρναούτκιοϊ, και τέλος του μητροπολίτη Δέρκων Γρηγορίου στα Θεραπειά.
Οι τουρκικές αρχές τότε τον συνέλαβαν και τον φυλάκισαν στην Κωνσταντινούπολη στις φυλακές του Μποσταντζή μαζί με τους συλληφθέντες επίσης επισκόπους Θεσσαλονίκης Ιωσήφ, Νικομηδείας Αθανάσιο, Δέρκων Γρηγόριο, Αγχιάλου Ευγένιο, Εφέσου Διονύσιο, και Τυρνόβου Ιωαννίκιο.
Ο Δωρόθεος Πρώιος ήταν Έλληνας λόγιος διδάσκαλος και επίσκοπος, Μητροπολίτης στη Φιλαδέλφεια της Μικράς Ασίας και μετέπειτα στην Αδριανούπολη.
Ο Ναντίρ Χαν γεννήθηκε στις 9 Απριλίου 1883 στο Ντέχρα Ντουν των Βρετανικών Ινδιών, από τον κλάδο των Μουσαχιμπάν της βασιλικής δυναστείας του Αφγανιστάν .
Οι πρόγονοι του Ναντίρ εξορίστηκαν στις Βρετανικές Ινδίες από τον βασιλιά εμίρη Αμπντούλ Ραχμάν όταν αυτός κατάλαβε τη φιλοδοξία τους για εξουσία.
Ο βασιλιάς Αμπντούρ Ραχμάν συμβούλευσε τον διάδοχο του στην εξουσία να μην επιτρέψει την οικογένεια «Αλ-Γιαχία» να εισέλθει στη χώρα υπό οποιαδήποτε κατάσταση.
Ο Ναντίρ και οι αδελφοί του έπαιξαν σημαντικό ρόλο στην αποσταθεροποίηση της διακυβέρνησης του Αμανουλάχ και άρχισε να υποστηρίζει τον Χαμπιμπουλάχ Καλακανί.
Ως σάχης του Αφγανιστάν ο Ναντίρ Χαν κατάργησε σε σύντομο διάστημα τις περισσότερες από τις μεταρρυθμίσεις του Αμανουλάχ Χαν, αλλά παρά τις απόπειρές του να ανασχηματίσει τον στρατό που μόλις είχε χρησιμοποιήσει για να καταστείλει μία εξέγερση, οι δυνάμεις παρέμειναν ασθενείς ενώ οι θρησκευτικοί και φυλετικοί ηγέτες ενισχύθηκαν.
Ο Ναντίρ αντιμετώπισε αρκετές εξεγέρσεις, συμπεριλαμβανομένης της εξέγερσης Κοχ Νταμάν , την εξέγερση Σινβάρι , επιχειρήσεις κατά του Ιμπραχίμ Μπεκ , την απειλή των Γκιλζάι , την εξέγερση Ντάρε Χελ και μικροεπεισόδια στο Χοστ.
Την ίδια χρονιά σοβιετικά στρατεύματα διέσχισαν τη μεθόριο καταδιώκοντας έναν Ουζμπέκο ηγέτη του οποίου οι δυνάμεις παρενοχλούσαν τους Σοβιετικούς από το ιερό του στο Αφγανιστάν.
Αν και ο Ναντίρ Χαν καθησύχασε τις θρησκευτικές παρατάξεις δίνοντας συνταγματική έμφαση στις ορθόδοξες δογματικές αρχές, έλαβε επίσης μέτρα για τον εκσυγχρονισμό του Αφγανιστάν σε υλικά μέσα, αν και με λιγότερη επιμονή από τον Αμανουλάχ.
Βελτίωσε την οδοποιία, ιδιαίτερα τη Μεγάλη Βόρεια Οδό μέσω της οροσειράς Χίντου Κους, τα μέσα επικοινωνίας και βοήθησε στην ίδρυση του πρώτου πανεπιστημίου του Αφγανιστάν το 1931.
Δημιούργησε εμπορικούς δεσμούς με τις ίδιες ξένες δυνάμεις που ο Αμανουλάχ είχε καθιερώσει διπλωματικές σχέσεις τη δεκαετία του 1920 και, υπό την ηγεσία αρκετών εξεχόντων επιχειρηματιών, σύστησε τραπεζικό σύστημα και μακροπρόθεσμο οικονομικό σχεδιασμό.
Αν και οι προσπάθειές του για τη βελτίωση του στρατού δεν έφεραν καρπούς άμεσα, μέχρι το θάνατό του το 1933 ο Ναντίρ Σαχ δημιούργησε στρατιωτική δύναμη 40.000 ανδρών.
Στις 8 Νοεμβρίου 1933, ο Ναντίρ Χαν πραγματοποιούσε επίσκεψη σε λύκειο και σκοτώθηκε από τον Αμπντούλ Χαλίκ κατά τη διάρκεια τελετής αποφοίτησης.
Ο Αμπντούλ Χαλίκ, που καταγόταν από τους Χάζαρους συνελήφθη άμεσα και βασανίστηκε προτού εκτελεστεί στο απόσπασμα μαζί με τους περισσότερους συγγενείς του συμπεριλαμβανομένου του πατέρα και του θείου του.
Σύμφωνα με τον Χαφιζουλάχ Εμαντί, «Η κυβέρνηση συνέλαβε τον Αμπντούλ Χαλίκ, την οικογένειά του, τους φίλους του και χρησιμοποίησε αυτήν την ευκαιρία για να συλλάβει και άλλους πιθανούς εχθρούς και να τους εκτελέσει με κατηγορίες συμμετοχής στη δολοφονία του βασιλιά Ναντίρ».
Σύντομα μετά από εξέγερση που πραγματοποίησαν φυλές Παστούν και τατζικικές δυνάμεις του Χαμπιμπουλάχ Καλακανί κατά της μοναρχίας, ο Ναντίρ Χαν εξορίστηκε λόγω διαφωνιών με τον βασιλιά Αμανουλάχ.
Μετά την πτώση της μοναρχίας του Αμανουλάχ Χαν από τον Χαμπιμπουλάχ Καλακανί, επέστρεψε στο Αφγανιστάν με τον στρατό του που αποτελούνταν από φυλές Μεχσούντ και Βαζίρ και κατέλαβε το μεγαλύτερο μέρος του Αφγανιστάν.
Ο Ναντίρ Χαν διόρισε ένα δεκαμελές συμβούλιο, το οποίο αποτελούνταν κυρίως από μέλη της οικογενείας του, και τον Σεπτέμβριο του 1930 συγκάλεσε τη λόγια τζίργκα στην οποία επικυρώθηκε η ανάληψη του θρόνου από μέρους του.
Παρά την παρουσίαση του ως συνταγματικού μονάρχη, το σύνταγμα εγκαθίδρυσε για την ακρίβεια μία βασιλική ολιγαρχία και η λαϊκή συμμετοχή ήταν εν μέρει μία ψευδαίσθηση.
Αφού μεγάλωσε στην Ινδία, ο Ναντίρ Χαν αρχικά μετέβη στο Αφγανιστάν όταν ο παππούς του Μοχαμάντ Γιαχία έλαβε την άδεια να επιστρέψει από την εξορία των Βρετανών και του Αμπντούρ Ραχμάν Χαν.
Η εφημερίδα Λε Ματέν, δημοσίευσε το 1903 σε συνέχειες, το έργο Ο κυνηγός των θησαυρών , μυθιστόρημα που τον επόμενο χρόνο κυκλοφόρησε με τον τίτλο Η διπλή ζωή του Θεόφραστου Λονγκέ .