polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ο Βοναπάρτης, του οποίου η θητεία ήταν τετραετής και χωρίς δυνατότητα επανεκλογής σύμφωνα με το σύνταγμα, πίεσε για την τροποποίησή του, αλλά χωρίς αποτέλεσμα.
Η ανάμνηση του ταραγμένου τέλους της Δεύτερης Δημοκρατίας επηρέασε τόσο τη γαλλική πολιτική, που αρνήθηκε για πάνω από εκατό χρόνια την δυνατότητα στον Πρόεδρο της Δημοκρατίας να μπορεί να επανεκλέγεται με καθολική ψηφοφορία.
Στις 22 Φεβρουάριου 1848 η κυβέρνηση απαγόρευσε μια προγραμματισμένη αντιπολιτευτική συνεστίαση, γεγονός που προκάλεσε μεγάλες διαδηλώσεις στο Παρίσι και ο βασιλιάς αναγκάστηκε να αποπέμψει τον Γκιζό.
Η λαϊκή αντίδραση που ακολούθησε, κατέληξε στην πτώση της μοναρχίας του Ιουλίου και ο βασιλιάς παραιτήθηκε υπέρ του εννιάχρονου εγγονού του, κόμη του Παρισιού, και φυγαδεύτηκε στην Αγγλία.
Η Δεύτερη Δημοκρατία διακρίνεται από τα άλλα πολιτικά καθεστώτα στην ιστορία της Γαλλίας, πρώτα από τη συντομία της αλλά και και επειδή είναι το τελευταίο καθεστώς που έχει θεσπιστεί μετά από επανάσταση.
Μετά από μια μεταβατική περίοδο, όπου η κυβέρνηση έλαβε μέτρα οικονομικής στήριξης των ασθενέστερων τάξεων, το καθεστώς σταθεροποιήθηκε, απομάκρυνε τους Σοσιαλιστές και στη συνέχεια υιοθέτησε ένα σύνταγμα.
Εφάρμοσε την καθολική ψηφοφορία, δημιούργησε θέσεις εργασίας για ανέργους, τα λεγόμενα Εθνικά Εργαστήρια, εφαρμόζοντας το δόγμα «δικαίωμα στην εργασία», μείωσε τις ώρες εργασίας σε 10 ημερησίως και κατάργησε τη δουλεία στις αποικίες.
Λόγω όλων αυτών των ταραχών, της συνεχιζόμενης οικονομικής κρίσης και της ανεργίας, που επιδεινώθηκε με το κλείσιμο των Εθνικών Εργαστηρίων, αλλά και της γρήγορης εξάπλωσης των σοσιαλιστικών ιδεών, εκδηλώθηκαν ταραχές σε διάφορες περιοχές με αποκορύφωμα την πολύνεκρη εξέγερση της 23-26 Ιουνίου.
Στις 23 Ιουνίου μερικές χιλιάδες εργάτες συγκεντρώθηκαν μπροστά στην αναμνηστική στήλη της πλατείας της Βαστίλης και οχυρώθηκαν πίσω από οδοφράγματα απαιτώντας την ανασύσταση των Εθνικών Εργαστηρίων.
Στις 24 Φεβρουαρίου 1848 ανακηρύχθηκε η Δεύτερη Δημοκρατία με μια πρώτη προσωρινή κυβέρνηση με τη συμμετοχή όλων των δυνάμεων της αντιπολίτευσης, μετριοπαθών και ριζοσπαστών δημοκρατικών και σοσιαλιστών, με αρχηγό τον Λαμαρτίνο.
Αυτή η κυβέρνηση απέρριψε την κόκκινη σημαία που πρότειναν οι σοσιαλιστές, επειδή οι αναμνήσεις του 1793 ήταν ακόμη νωπές, και καθιέρωσε την τρίχρωμη σημαία ως σύμβολο του Κράτους.
Οι κακές εσοδείες των καλλιεργειών το 1845 και 1846 και τα ανεπαρκή μέσα μεταφοράς για ενίσχυση των πληγέντων στην επαρχία, οδήγησαν σε μια οικονομική κρίση με εκτίναξη των τιμών των τροφίμων, με συνακόλουθη εξαθλίωση και εξεγέρσεις.
Κηρύχθηκε αμέσως στρατιωτικός νόμος και στις οδομαχίες που ακολούθησαν επί τέσσερις μέρες οι επαναστάτες εξουδετερώθηκαν από την καλά οργανωμένη Εθνοφρουρά, πολλοί σκοτώθηκαν (περισσότεροι από 3.000 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και 5.000 τραυματίστηκαν) και περισσότεροι φυλακίσθηκαν και εκτοπίσθηκαν.
Από τον Δεκέμβριο 1848 η Δημοκρατία είχε πρόεδρο τον Λουδοβίκο-Ναπολέοντα Βοναπάρτη, εκλεγμένο για τέσσερα χρόνια με το «κόμμα της Τάξης».
Οι απόψεις του Βοναπάρτη τον απομάκρυναν σταδιακά από το κόμμα που τον έφερε στην εξουσία, και συγκέντρωσε γύρω του ένα νέο περιβάλλον βοναπαρτιστικό, ενώ το «κόμμα της Τάξης» έλπιζε να φέρει στην προεδρία το 1852 έναν υποψήφιο μοναρχικό.
Διέλυσαν τη βουλή που συνεδρίαζε εκεί και ανέλαβαν να συγκροτήσουν προσωρινή κυβέρνηση αλλά η κυβέρνηση επιβλήθηκε και συνέλαβε και εξόρισε τους κυριότερους ριζοσπάστες αρχηγούς, τον Ωγκύστ Μπλανκί, τον Φρανσουά Ρασπάιγ και τον Α.
Η Δεύτερη Γαλλική Δημοκρατία, είναι το δημοκρατικό πολίτευμα της Γαλλίας από τις 24 Φεβρουαρίου 1848, ημερομηνία προσωρινής ανακήρυξης της Δημοκρατίας στο Παρίσι, μέχρι τις 2 Δεκεμβρίου 1852, με την ανακήρυξη του Λουδοβίκου-Ναπολέοντα Βοναπάρτη ως αυτοκράτορα.
Στις εκλογές του Απριλίου που ακολούθησαν, οι οποίες διεξήχθησαν για πρώτη φορά με καθολική ψηφοφορία ανδρών, υπερίσχυσαν οι μετριοπαθείς δημοκράτες, που ήταν αντίθετοι προς τον σοσιαλισμό και έσπευσαν να ακυρώσουν τις κοινωνικές μεταρρυθμίσεις της προσωρινής κυβέρνησης.
Στις 21 Ιουνίου η κυβέρνηση έκλεισε τα Εθνικά Εργαστήρια, που χαρακτήρισε σαν εστίες ταραχών, και ανακοινώθηκε στους εργάτες να καταταχθούν στο στρατό ή να πάνε να εργασθούν στην επαρχία.
Στις 24 Ιανουαρίου 2018 εντοπίστηκε ένας "μπλε" αμμόλοφος κοντά στον κρατήρα του κόκκινου πλανήτη με βαθύ μπλε χρώμα λόγω αντίθεσης των χρωμάτων από την κάμερα του δορυφόρου και άφησε άφωνη την επιστημονική κοινότητα όπως και το κοινό.
Όταν οι κόκκοι δημιουργήσουν το επιτρεπτό όριο σε σχέση με τις συνθήκες κάθε φορά, η άμμος μαζεύεται στην άλλη πλευρά και γίνονται μικρού μήκους κατολισθήσεις.
Αυτό που απασχολεί τους επιστήμονες που ασχολούνται συγκεκριμένα με τους αμμόλοφους είναι το πως ενώ η βαρύτητα εκεί είναι τρεις φορές ασθενέστερη από της γης, ο άνεμος τους μοιράζει με βάση το μέγεθός τους
Στις προεδρικές εκλογές, ο πρώην πρόεδρος Σεμπαστιάν Πινιέρα δεν κατάφερε να συμπληρώσει την απαιτούμενη πλειοψηφία για να εκλεγεί από τον πρώτο γύρο, καθώς συγκέντρωσε ποσοστό μόνο 36% των ψήφων.
Στον τελικό γύρο, που διεξήχθη στις 17 Δεκεμβρίου, νίκησε τον αντίπαλό του, Αλεχάντρο Γκιγιέρ με ποσοστό 54% των ψήφων, με τη συμμετοχή να είναι υψηλότερη από τον πρώτο γύρο.
Έπειτα από την επίσημη μεταρρύθμιση του 2015, η Βουλή των Αντιπροσώπων αυξήθηκε σε μέγεθος, φτάνοντας τα 155 μέλη συγκριτικά με τα προηγούμενα 120, ενώ η Γερουσία αύξησε τα μέλη της από 38 σε 43 μετά τις εκλογές αυτές και τα μέλη θα αυξηθούν σε 50 μετά τη διεξαγωγή των εκλογών του 2021.
Το θήραμα καθώς αγγίζει τα φύλλα του φυτού αναδεύει τις απτικές του τρίχες, προκαλώντας την ενεργοποίηση ενός μηχανισμού κατά τον οποίο το αρθρωτό φύλλο κλείνει.
Οι παθητικοί θηρευτές περιλαμβάνουν φυτά, όπου το θήραμα αιχμαλωτίζεται και χωνεύεται σε δομές που μοιάζουν με ασκούς οι οποίες προκύπτουν από τον μετασχηματισμό ολόκληρου του φύλου όπως φυτά του γένους ή μέσω επέκτασης του φύλλου όπως το γένος των νηπενθών στις ανατολικές τροπικές χώρες.
Σαρκοφάγα φυτά είναι τα φυτά που παρουσιάζουν μία σειρά από ιδιότητες που τους επιτρέπουν να λαμβάνουν τα θρεπτικά τους συστατικά από την παγίδευση και κατανάλωση ζώων ή πρωτόζωων, συνήθως εντόμων και αρθρόποδων.
Εμφανίζουν πέντε βασικές λειτουργικές ιδιότητες που όλες μαζί συνθέτουν το φαινόμενο της σαρκοφαγίας: παγίδευση της λείας με το σχηματισμό εξειδικευμένων παγίδων, θανάτωση της παγιδευμένης λείας, πέψη της λείας, αφομοίωση των μεταβολιτών-θρεπτικών συστατικών από τη νεκρή και χωνευμένη λεία και χρήση αυτών των μεταβολιτών για την επιβίωση κι ανάπτυξη του φυτού.
Τα Σαρκοφάγα φυτά ορίζονται από την ταυτόχρονη παρουσία όλων αυτών των ιδιοτήτων καθώς κάθε μια από αυτές μπορεί να εμφανιστεί σε διαφορετικό πλαίσιο σε ορισμένα μη σαρκοφάγα φυτά όπως για παράδειγμα, η προσέλκυση ή η παγίδευση.
Πολλά είναι ανεκτικά σε λιμνάζοντα νερά, μπορούν να αναπτυχθούν σε έλη και τύμβους, ενώ άλλα είναι ικανά να επιβιώσουν σε ισχυρό υδατικό στρες ακόμη και σε πυρκαγιές.
Αντίθετα με τις πεποιθήσεις που υπήρχαν στο παρελθόν ότι τα σαρκοφάγα φυτά έχουν ασθενώς ανεπτυγμένες ρίζες ή και καθόλου, στην πραγματικότητα διαθέτουν μια μεγάλη ποικιλία ριζικών συστημάτων.
Οι ρίζες τους δεν έχουν χάσει την ικανότητά τους να απορροφούν θρεπτικά στοιχεία από το έδαφος, ενώ αυτά που προσλαμβάνουν από τα θηράματα τους μπορούν να θεωρηθούν ως μία επιπρόσθετη πηγή θρεπτικών.
Οι προσαρμογές στη φυσιολογία και τη μορφολογία που οδήγησαν στην ύπαρξη της σαρκοφαγίας είναι αρκετά πιο πολύπλοκες στα φυτά, χάρη στις οποίες τα σαρκοφάγα φυτά χαρακτηρίστηκαν από το Δαρβίνο ως τα “πιο υπέροχα φυτά στον κόσμο”.
Από την Εποχή του Χαλκού παρουσιάζονται ευρήματα από το Μαυρομμάτι, τους θολωτούς τάφους του Γεωργικού και της Κτιμένης, ενώ από την Εποχή του Σιδήρου τα αντικείμενα από το θολωτό τάφο των Αγ.
Ενδιαφέρον παρουσιάζουν και τα αρχαιολογικά ευρήματα για την ταύτιση έξι αρχαίων πόλεων της περιοχής που αναφέρονται σε φιλολογικές πηγές και επιβεβαιώνονται μέσα από επιγραφές, καθώς επίσης και τα αντικείμενα από το Πανθεσσαλικό Ιερό της Ιτωνίας Αθηνάς στη Φίλια.
Από τους Ιστορικούς χρόνους ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα μαρμάρινα αγαλματίδια από το Ασκληπιείο του Κιερίου, τα ειδώλια από το ιερό της Όρθης στον Κέδρο, η πήλινη κεφαλή του Διονύσου από τη Μητρόπολη, η πήλινη κεφαλή ίππου και το χάλκινο άγαλμα του θεού Απόλλωνα από ναό της αρχαίας Μητρόπολης, η λάρνακα με θέμα την αρπαγή Κόρης από τους Γόμφους και τα κτερίσματα των τάφων της Αργιθέας.
Ο σημαντικός και άγνωστος στο μεγαλύτερο μέρος του αρχαιολογικός πλούτος του νομού Καρδίτσας επέβαλε την ίδρυση ενός μουσείου εντός του πολεοδομικού ιστού της πόλης ήδη από τη δεκαετία του 1980.
Το 1995 ήρθε η έγκριση για το μουσείο από το Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο και τον επόμενο χρόνο ξεκίνησε η ανέγερση του στο χώρο του παλαιού νοσοκομείου Καρδίτσας, έκταση η οποία παραχωρήθηκε από τον Δήμο Καρδίτσας στο Υπουργείο Πολιτισμού.
Η ανέγερσή ολοκληρώθηκε το 2001 με ενίσχυση του ΒΚΠΣ, η μουσειολογική μελέτη συντάχθηκε το 2003 από την ΙΓ ΕΠΚΑ, ενώ η υλοποίησή και οργάνωση της έκθεσης ολοκληρώθηκε το 2006 από την ΛΔ ΕΠΚΑ με χρηματοδότηση του ΓΚΠΣ.
Προσεγγίζει την καθημερινότητα του ανθρώπου του παρελθόντος με αναφορές στον ιδιωτικό και δημόσιο βίο, στις καθημερινές εμπορικές, οικονομικές, λατρευτικές και πολεμικές δραστηριότητες, και κορυφώνεται με το θάνατο ως φυσική κατάληξη.
Με κείμενα, φωτογραφίες, σχέδια και πλούσιο πρωτογενές υλικό παρουσιάζονται τα προϊόντα της Νεολιθικής Οικονομίας και η εξέλιξη τους κατά τη διάρκεια της Εποχής του Χαλκού και του Σιδήρου, καθώς και η ιστορία των αρχαίων πόλεων Κιέριον, Όρθη, Μητρόπολη, Γόμφοι και Αργιθέα.
Το Αρχαιολογικό Μουσείο Καρδίτσας είναι ένα αρχαιολογικό μουσείο μιας γεωγραφικής ενότητας στην Καρδίτσα που φιλοξενεί ευρήματα που ανακαλύφθηκαν στην ευρύτερη περιοχή του Νομού Καρδίτσας, από την Παλαιολιθική και Νεολιθική εποχή έως και την Ύστερη Αρχαιότητα.
Το κτίριο του μουσείου κατασκευάστηκε το 2001 στο χώρο του παλαιού νοσκομείου Καρδίτσας και βρίσκεται σε κοντινή απόσταση από την Δημοτική Αγορά, πλησίον της Δημοτικής Πινακοθήκης.
Το κτίριο του μουσείου βρίσκεται δίπλα στη Δημοτική Πινακοθήκη Καρδίτσας, σε απόσταση μερικών λεπτών από τη Δημοτική Αγορά με την οποία ενώνεται με πεζόδρομο.
διαθέτει ειδικό χώρο για τη μόνιμη και περιοδική έκθεση, εκδοτήριο και πωλητήριο, αίθουσα εκπαιδευτικών προγραμμάτων και εκδηλώσεων, βιβλιοθήκη, εργαστήριο συντήρησης, αποθήκες και ευρύχωρο κήπο για εκδηλώσεις.
Δεν ταυτίζεται με τις διοικητικές περιφέρειες, όπως αυτές ορίζονται τόσο θεσμικά όσο και γεωγραφικά από το κράτος, ούτε απόλυτα με τις γεωγραφικές περιφέρειες σε μία περιοχή.
Επίσης, η βιοπεριφέρεια είναι συνήθως μεγαλύτερη από μία οικοπεριοχή ή ένα οικοσύστημα και μικρότερη από μία οικοζώνη, όπως ορίζονται από την επιστήμη της οικολογίας.
Η βιοπεριφέρεια είναι μία περιοχή με κοινές φυσικές και γεωγραφικές συνθήκες, ικανή να υποστηρίξει τη ζωή των ανθρώπινων και μη κοινοτήτων εντός της, αλλά και την ανανέωση των πόρων, της ενέργειας και των υλικών, όπως και τη διαχείριση των αποβλήτων, καθώς χαρακτηρίζεται από μεγάλο βαθμό αυτάρκειας.
Η βιοπεριφέρεια είναι ταυτόχρονα μία οικολογική και γεωγραφική περιοχή, εντός της οποίας εξασφαλίζεται η αρμονική συνύπαρξη του φυσικού περιβάλλοντος – οικοσυστήματος της περιοχής, των κοινοτήτων των ανθρώπων που κατοικούν εντός της και του συνόλου των παραγωγικών δραστηριοτήτων που λαμβάνουν χώρα.
Επίσης, χαρακτηρίζεται από μία ενιαία ταυτότητα λόγω των κοινών ιστορικών καταβολών και των ηθικών αξιών, των ανθρώπων που κατοικούν σε κοινότητες εντός της και οι οποίοι καθορίζουν την πορεία με την οποία αναπτύσσεται .
Στα έργα του, ο Άγγελος Βουδούρης παραμένει πολύ επικριτικός και ανάλογα με το θέμα στο οποίο επικεντρωνόταν, θα περιέγραφε ένα δεδομένο ψάλτη ως παραδοσιακό κατά περιόδους, ενώ μη παραδοσιακό σε άλλους.
Περαιτέρω απόδειξη, είναι ότι ο Στυλιανός Τσολακίδης, μαθητής του Ιακώβου, αναγνώρισε πατριαρχικά ακούσματα στη ψαλμωδία του Αλέξανδρου Μαρδά (φοιτητής του Νικολάου Χατζησταμάτη, φοιτητή του Γεωργίου Μπινάκη, τον οποίο και ο Στυλιανός είχε ως δάσκαλο).
Η πατριαρχική παιδαγωγική του Ιάκωβου, η οποία στο παρελθόν βασιζόταν στη μετάδοση ομιλητικής μνήμης, υπήρξε μια άλλη ιδιαιτερότητα, εκείνη του «χρόνου» και του τρόπου με τον οποίο μετριόταν, που κατάφερε να μεταδώσει σε έναν τουλάχιστον από τους λίγους μαθητές, που είχε την ευκαιρία να είναι διδασκόμενος του από νεαρή ηλικία (ο Στυλιανός Τσολακίδης, οι άλλοι είναι ο Κωνσταντίνος και ο Λεόντιος Βουδούρης).
Άλλοι μαθητές που μελετούσαν σε μεταγενέστερη ηλικία (π.χ. ο Άγγελος Βουδούρης, ο Αναστάσιος Μιχαηλίδης «Σοβατζής», ο Κωνσταντίνος Πρίγγος, ο Γεώργιος Καρακάσης) ήταν επηρεασμένοι με πολλά από τα στοιχεία του μεγαλοπρεπούς πατριαρχικού ύφους του Ιάκωβου.
Οι πολλοί τρόποι μέτρησης του «χρόνου» και ο συνδυασμός των «αναλύσεων» είναι αυτό που επιτρέπει σε έναν καλό ψάλτη, να ψάλλει ένα μοναδικό άσμα από πολλές απόψεις και που μπορεί να οδηγήσει σε καταστροφικές επιδόσεις, από εκείνους που δεν έχουν διδαχθεί από την Πατριαρχική μέθοδο.
Σύμφωνα με τον Άγγελο Βουδούρη, ο Ιάκωβος Ναυπλιώτης ήταν ένα πρότυπο της ψαλτικής που αναγνώριζαν και σέβονταν οι περισσότεροι άλλοι ψάλτες, γεγονός που επιβεβαιώνεται από το γεγονός ότι θα συναντιόνταν στην πατριαρχική εκκλησία περίπου μία φορά το μήνα, ώστε να συνεχίσουν να επωφελούνται από τις γνώσεις του.
Τόσο ο Άγγελος Βουδούρης, όσο και ο Στυλιανός Τσολακίδης αναφέρουν τον παραδοσιακό Γεώργιο Μπίνακη (πρώτος ψάλτης του Αγίου Ιωάννη της Χίου στην Κωνσταντινούπολη, όπου έμποροι της Χίου, όπου πέρασε το υπόλοιπο της ζωής του ψάλλοντας στη Μητρόπολη της Χίου,συνείσφεραν στην σύνταξη του).
Από την άλλη πλευρά, πολλοί ήταν αυτοί που είχαν προσωπικές ιδέες για χειρόγραφα και συνθέσεις ασμάτων ως σύνολο , εκ των οποίων οι πιο διάσημοι ήταν ο Κωνσταντίνος Ψάχος και ο Νηλέας Καμαράδος.
Σύμφωνα με τον Άγγελο Βουδούρη, ο Ναυπλιώτης ανησυχούσε για τη σχετική άγνοια των ψαλτών που εισάγονταν στον Πατριαρχικό Καθεδρικό Ναό, χωρίς να περάσουν από τις απαραίτητες υπηρεσίες «» και οι οποίοι, όπως είχε αναφερθεί από άλλους, να μην είναι τόσο εντριβής στο τοπικό πατριαρχικό ύφος, όπως ο Ιάκωβος.
Ο Ιάκωβος, μαζί με τους υφιστάμενους του, που είχαν μεγαλώσει στο Πατριαρχείο, θα «έσερναν τους νεοφερμένους από τη μύτη» σε μια σκληρή προσπάθεια για να διαφυλάξουν την παράδοση που είχαν διδαχθεί.
Ο Στυλιανός Τσολακίδης, ο οποίος ήταν ο Πρώτος Κανονάρχης και αργότερα ο βοηθός Δομέστικος του Ιακώβου Ναυπλιώτη - για συνολικά, περίπου, 10 χρόνια - κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1910, υποστήριξε ότι ο Ιάκωβος Ναυπλιώτης ήταν «ένας σοβαρός ψάλτης και δάσκαλος και κανένας της εποχής του δεν έψελνε σαν αυτόν».
Ο Στυλιανός Τσολακίδης είχε επίσης ψάλλει μαζί με τον Γεώργιο Μπινάκη, ως πρώτος Κανονάρχης για δύο χρόνια, καθώς και με τον Νηλέα Καμαράδο, αλλά κανένας στην Κωνσταντινούπολη δεν είχε την ψαλτική σταθερότητα ή αντοχή του Ιακώβου.
Παρόλο, που οι περισσότεροι ψάλτες της Κωνσταντινούπολης είχαν καλά διαστήματα και επιθέσεις , το «πολιτικό ύφος» τους δεν πρέπει να συγχέεται με το «πατριαρχικό ύφος», όπου το ρεπερτόριο ήταν διαφορετικό, όχι μόνο στη σύνθεση σε σύγκριση με μερικές κλασσικές εκδόσεις, αλλά από την άποψη της καταμέτρησης χρόνου , ενιαίου , απλού, ελεύθερου, καλλίφωνου, κ.
Παρ 'όλα αυτά, ο Ιάκωβος θα διδάξει αρχικά με τις κλασικές εκδόσεις και στη συνέχεια μόνο θα μεταδώσει στους μαθητές του τις συγκεκριμένες συνθέσεις που χρησιμοποιήθηκαν στην Πατριαρχική εκκλησία.
Ο Άγγελος Βουδούρης κατέβαλε εξαιρετικές προσπάθειες ώστε να μεταγράψει τις παραστάσεις των κλασσικών έργων του Ναυπλιώτη, είτε φέρνοντας τα χειρόγραφά του στην Πατριαρχική εκκλησία για να τα τροποποιήσει από το ένα έτος στο επόμενο, είτε ακούγοντας τα παιδιά του, Κωνσταντίνο και Λεόντιο , να ψάλλουν ό,τι τους δίδαξε ο δάσκαλός τους.
Παρ' όλα αυτά, ο Ναυπλιώτης δεν μπόρεσε να καταλάβει το σκοπό τέτοιων μεταγραφών, γιατί αυτός γνώριζε να διδάσκει τα πάντα από έξω, προφορικά, με συνεχή επανάληψη.
Σύμφωνα με τον Πρωτοκανονάρχη Στυλιανό Τσολακίδη, αυτές οι ηχογραφήσεις έχουν περισσότερο παιδαγωγικό χαρακτήρα: ο ρυθμός είναι πολύ αργός (που τελικά επιταχύνθηκε κάθε φορά που υπήρχε έλλειψη χρόνου εγγραφής), δεν υπάρχει σχεδόν καθόλου συνεπτυγμένος χρόνος και οι αναλύσεις διατηρούνται στο ελάχιστο.
Κατά τη διάρκεια των ζωντανών, εκκλησιαστικών παραστάσεων αυτών των ύμνων στο Πατριαρχείο, οι ερμηνείες ήταν ελαφρώς πιο ζωντανές, εν μέρει λόγω ποικίλων ρυθμικών αποχρώσεων, αλλά ποτέ πολύ μακριά από τις πραγματικές ηχογραφήσεις.
Παρόλο που η ψαλμωδία του Ιάκωβου Ναυπλιώτη χαρακτηρίστηκε ως «μοναδική», θα μπορούσε να ταξινομηθεί σε αυτό που είναι κοινώς γνωστό ως «Πατριαρχικό ύφος».
Αυτή ακριβώς η κατηγορία αποτελεί μέρος μιας τρέχουσας συζήτησης, δεδομένου ότι ορισμένοι μουσικολόγοι δεν θεωρούν ότι η Πατριαρχική ψαλμωδία κατά τη δεκαετία του 1800 είναι παρόμοια με εκείνη που υπήρχε πριν από την πτώση της Κωνσταντινούπολης .
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, ο Ναυπλιώτης σκέφτηκε να εγκαταλείψει την Κωνσταντινούπολη, δεδομένου ότι υπήρχαν αμφιβολίες, ως προς το δικαίωμά του να παραμείνει στα πατριαρχικά αναλόγια από την άποψη της ιθαγένειάς του, η οποία δεν φαίνεται να αποτελούσε θέμα για τις τουρκικές αρχές.
Οι περισσότεροι από τους 14 Πατριάρχες καθώς και οι πολυάριθμοι ιεράρχες που έζησαν την ψαλτική σταδιοδρομία του Ιάκωβου, ήταν σταθεροί υποστηρικτές της παραδοσιακής ψαλμωδίας του.
Κατά τη διάρκεια αυτού του επεισοδίου και μετά τη συνταξιοδότησή του, ορισμένες περιοχές της Ελλάδας, όπως η Χίος, πρότειναν να συνεισφέρουν στη σύνταξη του, ώστε να συνεχίσει να τους τιμά με το σοβαρό, ηγεμονικό και προσευχές του άσμα.
Ο μαθητής του Ναυπλιώτη, Άγγελος Βουδούρης, άφησε πίσω του σχεδόν δέκα χιλιάδες σελίδες αυθεντικών ψαλτικών χειρόγραφων, εκ των οποίων πολλά περιλαμβάνουν παραδοσιακές ερμηνείες του Ναυπλιώτη για το λειτουργικό ψαλτικό ρεπερτόριο ενός έτους.
Ο Βουδούρης πληροφορεί τους αναγνώστες του ότι αυτός ο σπουδαίος δάσκαλος είχε μάθει πώς να ψέλνει παραδοσιακά, κατά τη διάρκεια της μαθητείας του ως δεύτερος Δομέστικος δίπλα στον Νικόλαο Στογιάνοβιτς.
Η οικογένεια Ναυπλιώτη, η οποία αρχικά ονομαζόταν Αναπλιώτη, προερχόταν από την Ανάπλους και είχαν τυπογραφείο στη Νάξο μέχρι το πρώτο μισό του 19ου αιώνα.
Η φωνή του ηχογραφήθηκε χάρη στην διόραση του Πατριάρχη Γερμανού Ε' , ο οποίος μάλιστα συνεισέφερε από το προσωπικό του πορτοφόλι για να χρηματοδοτήσει μερικούς από τους ιστορικούς δίσκους που καταγράφηκαν με την ετικέτα « ».
Οι περισσότερες από αυτές τις ηχογραφήσεις πραγματοποιήθηκαν με τον Κωνσταντίνο Πρίγγο, ο οποίος ήταν πρωτοψάλτης σε μια άλλη εκκλησία της Κωνσταντινούπολης την εποχή εκείνη.
Ορισμένες από αυτές τις ιστορικές εγγραφές υπάρχουν σε , αλλά είμαστε πολύ μακριά από την ελάχιστη εκτίμηση των 6 ωρών που υπάρχουν σε διάφορα κιβώτια συλλογής.
Πρόσφατα, ωστόσο, αυτές οι ηχογραφήσεις έχουν δημοσιευθεί για το καλό όλων, στη μνήμη του μεγάλου αυτού ψάλτη και εκείνων που τον θαύμαζαν και έκαναν τεράστιες θυσίες, έτσι ώστε να αποκτήσουν αυτές τις ηχογραφήσεις.
Οι διαφορές μεταξύ του «Πατριαρχικού ύφους» του Ιάκωβου Ναυπλιώτη και της σχολής «Καμαράδου» (όπως εκπροσωπείται από τον Νηλέα Καμαράδο και το μαθητή του Αντώνιο Συρκά και τους ακόλουθους τους, όπως ο αείμνηστος Γεώργιος Συρκάς και ο σημερινός Άρχων Πρωτοψάλτης του Καναδά, Κωνσταντίνος Λαγούρος) ήταν ελαφρώς μεγαλύτερη και οι κριτικές του Άγγελου Βουδούρη περιορίστηκαν στη γνώση, του πώς και πότε θα έπρεπε να ψάλλονται οι ύμνοι.
Δίδαξε την ψαλτικὴ τέχνη στην Πατριαρχική Μουσική σχολή του Φαναρίου στη Μεγάλη του Γένους Σχολή και επίσης δημοσίευσε ένα βιβλίο σε τρεις τόμους: το Φόρμιγξ, που περιέχει διάφορους ύμνους και τραγούδια για χρήση στα δημοτικά σχολεία.
Ο Ναυπλιώτης είχε διδαχθεί από εξαιρετικούς Πατριαρχικούς πρωτοψάλτες, όπως ο Ιωάννης Βυζάντιος, ο Κωνσταντίνος Βυζάντιος και ο Γεώργιος Ραιδεστηνός Β'.
Αυτοί, με τη σειρά τους, είχαν μάθει από τους προκατόχους τους: τον Δανιήλ από τον Τύρναβο, τον Ιακώβο Πελοποννήσιο, τον Πέτρο Βυζάντιο και το Γρηγόριο το Λεβίτη.
Ο Ναυπλιώτης ταξίδεψε στην Κωνσταντινούπολη σε ηλικία επτά ετών, όπου ήταν φημισμένος για την καλλιφωνία του και χειροτονήθηκε ως Κανονάρχης στην εκκλησία του Αγίου Νικολάου.
Αργότερα, χειροτονήθηκε ως Α' Κανονάρχης της Ελληνικής Ορθόδοξης Πατριαρχικής Εκκλησίας του Αγίου Γεωργίου 1878 και υπηρέτησε αυτή τη λειτουργία για τρία χρόνια.
Όσον αφορά το «Πατριαρχικό ύφος» του Ιακώβου Ναυπλιώτη και αυτό που αργότερα έγινε γνωστό ως η σχολή του «Σίμωνα Καρά», ο Άγγελος Βουδούρης, σε αντίθεση με τις προαναφερθείσες σχολές, αναφέρει τη μονομερή άποψη του Ιάκωβου όσον αφορά τη μουσική, παρόλο που δόθηκε αξία στις προθέσεις και τις πρωτοβουλίες του Καρά.
Παρά τον γενικό σεβασμό στο πρόσωπο του από την πλειοψηφία των ανθρώπων γύρω του, υπήρξαν αρκετές ανεπιτυχείς προσπάθειες με σκοπό να τον απομακρύνουν από το Πατριαρχείο.
Κατά τη συνταξιοδότησή του, ο Πατριάρχης Βενιαμίν Α ' του απένειμε τον τίτλο του «Τιμητικού Πρωτοψάλτη της Ιερής και Μεγάλης Εκκλησίας του Χριστού».
Στα ταϊλανδέζικα και νότια ταϊλανδέζικα, ονομάζεται φάσα τάι γιάι , κυριολεκτικά "μεγάλη γλώσσα Τάι"), ή πιο ανεπίσημα ή ακόμα και υβριστικά από κάποιους φάσα νγκιάο ).
Στο Λάος, ονομάζεται φάσα τάι γιάι , κυριολεκτικά "μεγάλη γλώσσα Τάι"), ή φάσα τάι νουέα , κυριολεκτικά "βόρεια γλώσσα Τάι"), φάσα νγκιάο, με την ίδια σημασία όπως και στα παραπάνω ).
Οι διάλεκτοι Σαν που ομιλούνται στην πολιτεία Σαν μπορούν να χωριστούν σε τρεις ομάδες, περίπου συμπίπτει με το γεωγραφικό και σύγχρονα διοικητικά όρια, δηλαδή τις βόρειες, νότιες και ανατολικές διαλέκτους.
Ενώ η νότια διάλεκτος έχει δανειστεί περισσότερες βιρμανικές λέξεις, η ανατολική διάλεκτος συγγενεύει περισσότερο με τις γλώσσες Τάι και τα λαοτιανά στο λεξιλόγιο και την προφορά.
Το παλιό αλφάβητο Σαν, το οποίο χρησιμοποιήθηκε μέχρι τη δεκαετία του 1960, δεν διαφοροποιούσε όλα τα φωνήεντα και διφθόγγους και είχε μόνο ένα δείκτη τόνων, και μια ενιαία μορφή που θα μπορούσε να αντιπροσωπεύσει έως και 15 ήχους.
Ο αριθμός των συμφώνων σε ένα εγχειρίδιο μπορεί να διαφέρουν: υπάρχουν 19 καθολικά αποδεκτά σύμφωνα στα Σαν , και άλλα πέντε που αντιπροσωπεύουν ήχους που δεν βρίσκονται στα Σαν.
Το αλφάβητο Σαν είναι πολύ λιγότερο πολύπλοκο από το ταϊλανδέζικο αλφάβητο και στερείται τα γράμματα υψηλής, μεσαίας και χαμηλής τάξης και γι'αυτό έχει 44 σύμφωνα.
Το αλφάβητο έχει διευθετηθεί με τρόπο που θα δείχνει τις λογικές σχέσεις μεταξύ των μέσων και των τελικών μορφών και μεταξύ των μεμονωμένων φωνηέντων και των συμπλεγμάτων φωνηέντων που τα βοηθούν να σχηματιστούν.
Μεταξύ των διαφόρων εθνοθρησκευτικών ομάδων στο Κρούσοβο εξελέγη ένα Ρεπουμπλικανικό Συμβούλιο με 60 μέλη - 20 αντιπροσώπους από την καθεμία: Αρμάνοι , Σλαβόφωνοι, Βλαχόφωνοι και Αλβανόφωνοι Έλληνες Πατριαρχικοί και Μακεδόνες Βούλγαροι .
Γραμμένο από τον ο Νίκολα Κίροφ, σκιαγράφησε τους στόχους της εξέγερσης, καλώντας τον μουσουλμανικό πληθυσμό να ενώσει τις δυνάμεις του με την προσωρινή κυβέρνηση στον αγώνα ενάντια στην οθωμανική τυραννία, για να επιτύχει την ελευθερία και την ανεξαρτησία.
Τόσο ο Νίκολα Κίροφ και ο Νίκολα Κάρεφ ήταν μέλη του Βουλγαρικού Σοσιαλδημοκρατικού εργατικού κόμματος, από όπου πήραν αυτές τις αριστερές ιδέες.
Κατά τη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου στη Γιουγκοσλαβική Μακεδονία, που τότε προσαρτήθηκε στη Βουλγαρία, οι νεοδιοργανωμένοι κομμουνιστές παρτιζάνοι ανέπτυξαν την ιδέα κάποιου είδους συνέχειας μεταξύ του αγώνα τους και του αγώνα των ανταρτών του Κρουσόβου.
Μετά τον πόλεμο η ιστορία συνεχίστηκε στη Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Μακεδονίας, όπου η Δημοκρατία του Κρουσόβου συμπεριλήφθηκε στο εθνικό της πάνθεον.
Στο πλαίσιο των προσπαθειών να αποδείξουν τη συνέχεια του νέου «Μακεδονικού» έθνους και των πρώην ανταρτών, ισχυρίστηκαν ότι οι ακτιβιστές της ΕΜΕΟ, είχαν Μακεδονική εθνική συνείδηση.
Ωστόσο, Σλαβομακεδόνες ιστορικοί όπως ο Μπλάζε Ριστόφσκι αναγνώρισαν ότι η Δημοκρατία του Κρουσόβου, που είναι σήμερα ένα σύμβολο της κρατικής κυριαρχίας της Βόρειας Μακεδονίας, απαρτίζετο από ανθρώπους που αυτοχαρακτηρίζονταν ως «Έλληνες», «Βλάχοι» και «Βούλγαροι».
Στις αρχές του 20ού αιώνα, το Κρούσοβο κατοικείτο από έναν σλαβικό πληθυσμό, Αρωμάνους και Ορθοδόξους Αλβανούς με τους κατοίκους των πόλεων να χωρίζονται σε εθνικοθρησκευτικές ομάδες σύμφωνα με διάφορα οθωμανικά μιλλέτ, με τους Έλληνες Πατριαρχικούς να είναι η μεγαλύτερη κοινότητα, ακολουθούμενη από τους Βούλγαρους Εξαρχικούς και τους Βλάχους.