polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ακόμη βορειότερα, εκεί όπου η Ανατολική Κορδιλιέρα στρέφεται απότομα προς τα βορειοδυτικά, κοντά στα σύνορα με τη Βενεζουέλα, βρίσκεται το υψηλότερο σημείο της, το Σιέρα Νεβάδα δε Κοκούυ, με υψόμετρο 5.493 μέτρα.
Η βόρεια απόληξη της οροσειράς, γύρω από την Κούκουτα, είναι τόσο δύσβατη, ώστε ιστορικά ήταν ευκολότερες οι συγκοινωνίες και η επικοινωνία με τη Βενεζουέλα, παρά με τις γειτονικές περιοχές της Κολομβίας.
Επιπλέον, η Κολομβία είναι ο μεγαλύτερος παραγωγός σμαραγδιών στον κόσμο: σε αυτή εξορύσονται κάθε χρόνο περισσότερα από τα μισά σμαράγδια της παγκόσμιας παραγωγής.
Οι μέσες ετήσιες τιμές της υπερβαίνουν τα 7.600 χιλιοστά στα περισσότερα χαμηλά μέρη της περιοχής του Ειρηνικού, καθιστώντας τα από τα βροχερότερα μέρη στον κόσμο.
Μεγάλες εκτάσεις κοντά στην ακτή της Καραϊβικής είναι μονίμως πλημμυρισμένες, κυρίως από τη μικρή δυνατότητα διαφυγής των νερών και όχι εξαιτίας της ποσότητας των βροχών.
Κατά τη δεκαετία του 1980 μόλις το 3% του πληθυσμού της Κολομβίας κατοικούσε στην περιοχή των ακτών του Ειρηνικού, εξαιτίας της ζούγκλας και των βάλτων, αν και υπάρχει ανεκμετάλλευτο σημαντικό δυναμικό σε ορυκτά και άλλους φυσικούς πόρους.
Τα περισσότερα ρέουν προς τα δυτικά και εκβάλλουν στον Ειρηνικό, αλλά το μεγαλύτερο, ο πλωτός Ρίο Ατράτο, ρέει προς τα βόρεια και εκβάλλει στον Κόλπο Ουραμπά, καθιστώντας τους οικισμούς στις όχθες του προσβάσιμες στα μεγάλα λιμάνια του Ατλαντικού.
Οι Κολομβιανοί περιγράφουν το κλίμα της χώρας τους με υψομετρικές κλιματικές ζώνες: Οι εκτάσεις σε υψόμετρα μικρότερα των 900 μέτρων είναι η θερμή ζώνη , αυτές σε υψόμετρα μεταξύ 900 και 2.000 μέτρων είναι η εύκρατη ζώνη και οι εκτάσεις σε υψόμετρα από 2.000 έως 3.500 μέτρα αποτελούν την ψυχρή ζώνη .
Στην Κολομβία διακρίνονται πέντε μεγάλες φυσικές περιοχές, που απλώνονται και στις γειτονικές χώρες: η οροσειρά των Άνδεων, η περιοχή των παραλίων του Ειρηνικού Ωκεανού, η περιοχή των παραλίων της Καραϊβικής Θάλασσας, τα λιάνος και το τροπικό δάσος του Αμαζονίου.
Οι σημαντικές πόλεις Μεντεγίν και Κάλι βρίσκονται σε αυτή τη ζώνη, όπου οι βροχοπτώσεις είναι μέτριες και η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι μεταξύ 19 και 24 .
Αυτή η «διατομή» της Κολομβίας στον άξονα ανατολή-δύση δεν περιλαμβάνει την επίπεδη περιοχή των παραλίων της Καραϊβικής και την ξεχωριστή από τις Άνδεις οροσειρά Σιέρα Νεβάδα δε Σάντα Μάρτα, αμφότερες στα βόρεια της χώρας.
Σημαντικές διαφορές υπάρχουν από μέρος σε μέρος εξαιτίας τοπικών συνθηκών που επηρεάζουν τα ρεύματα του αέρα, ενώ οι εκτάσεις στην υπήνεμη πλευρά της Χερσονήσου Γκουαχίρα δέχονται τις λιγότερες βροχοπτώσεις: η μέση ετήσια βροχόπτωση των 350 που καταγράφει ο σταθμός της Ουρίμπια εκεί είναι η μικρότερη στην Κολομβία.
Στην Ανατολική Κορδιλιέρα, σε υψόμετρα μεταξύ 2.500 και 2.700 μέτρων, υπάρχουν τρεις μεγάλες εύφορες λεκάνες και μερικές μικρότερες, που παρέχουν κατάλληλες εκτάσεις για την υποστήριξη σημαντικών ανθρώπινων πληθυσμών.
Στη λεκάνη του Διαμερίσματος Κουντιναμάρκα, εκεί όπου κατοικούσαν οι Ινδιάνοι Τσίμπτσα, οι πρώτοι Ευρωπαίοι εισβολείς ίδρυσαν την πόλη Σάντα Φε δε Μπογοτά, τη σημερινή πρωτεύουσα της χώρας Μπογκοτά, σε υψόμετρο 2.650 μέτρων πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας.
Αν προχωρήσουμε προς την ενδοχώρα αυτών των μεγάλων πόλεων, συναντάμε βάλτους, κρυφά ρυάκια και αβαθείς λίμνες, αλλά και φυτείες βαμβακιού και μπανάνας, πάμπολλες μικρές φάρμες και, λίγο ψηλότερα, ράντσα βοοειδών.
Στην πρωτεύουσα Μπογκοτά για παράδειγμα η μέση ετήσια θερμοκρασία είναι 15 και η διαφορά στη μέση θερμοκρασία μεταξύ του ψυχρότερου και του θερμότερου μήνα είναι λιγότερο από 1 βαθμό.
Στα βουνά η κατάσταση είναι λίγο πιο σύνθετη, με τοπικές διακυμάνσεις: η βροχερή πλαγιά ενός βουνού μπορεί να είναι καταπράσινη, ενώ η αντίθετη πλαγιά του να είναι γυμνή από βλάστηση.
Λιγοστές είναι οι ορεινές διαβάσεις, αλλά μία από αυτές, σε υψόμετρο 1.519 μέτρα, παρέχει στην τρίτη σε πληθυσμό πόλη της χώρας, την Κάλι, διέξοδο προς τον Ειρηνικό Ωκεανό.
Η περιοχή ανατολικώς των Άνδεων έχει έκταση περίπου 699.300 τετραγωνικά χιλιόμετρα ή τα 3/5 της εκτάσεως της χώρας, αλλά οι Κολομβιανοί τη βλέπουν σχεδόν σαν έναν άλλο κόσμο.
Η ισπανική λέξη «λιάνος» μπορεί να εφαρμοσθεί με ακρίβεια μόνο για τις ανοικτές πεδιάδες στα βόρεια αυτής της περιοχής, όπου υπάρχει εκτεταμένη εκτροφή βοοειδών.
Από γεωλογικής πλευράς, η Δυτική και η Κεντρική Κορδιλιέρα αποτελούν τη δυτική και την ανατολική πλευρά ενός ογκώδους τόξου κρυσταλλικών πετρωμάτων που εκτείνεται από την πεδινή περιοχή των ακτών της Καραϊβικής μέχρι τα σύνορα με τον Ισημερινό.
Η πόλη της Καρταχένα είναι το μεγαλύτερο λιμάνι και ταυτοχρόνως η πρώτη σε τουρισμό πόλη της Κολομβίας, και αυτό παρά την ύπαρξη πετροχημικής βιομηχανίας.
Η Σάντα Μάρτα είναι επίσης λιμάνι και τουριστική πόλη, αλλά σε μικρότερη κλίμακα, ενώ η Μπαρρανκίγια είναι ευρύτερα ανεπτυγμένη, με πολλές βιομηχανίες και εμπορικές επιχειρήσεις.
Η ψυχρή ζώνη καλύπτει περίπου το 6% της συνολικής εκτάσεως της χώρας και περιλαμβάνει κάποια από τα πλέον πυκνοκατοικημένα υψίπεδα των κολομβιανών Άνδεων, με σχεδόν το 1/4 του συνολικού πληθυσμού της χώρας.
Η μέση θερμοκρασία κυμαίνεται εδώ από 10 έως 19 , με τις εποχές των βροχών να διαρκούν από τις αρχές Απριλίου έως τα τέλη Μαΐου και από τον Σεπτέμβριο έως τον Δεκέμβριο.
Το έλος του Ατράτο, που απλώνεται στα σύνορα με τον Παναμά, είναι μία λωρίδα 65 χιλιομέτρων που αποτελεί μία πρόκληση για την ολοκλήρωση του Παναμερικανικού Αυτοκινητόδρομου.
Στην περιοχή πρέπει να συμπεριλάβουμε και το αρχιπέλαγος της Νήσου του Αγίου Ανδρέα, νησιωτικά εδάφη της Κολομβίας, τα οποία διεκδικούνται μερικώς από τη Νικαράγουα.
Η Ορινοκία δεν διακόπτεται από ορεινούς όγκους, εκτός από την Οροσειρά της Μακαρένα , ξεχωριστή από τις Άνδεις αλλά πολύ κοντά τους, με μέγιστο ύψος 2.615 μέτρα και μοναδική χλωρίδα και πανίδα, που πιστεύεται ότι είναι ένα υπόλειμμα εκείνων που υπήρχαν κάποτε σε όλες τις Άνδεις.
Η Περσική Αυτοκρατορία των Σαφαβιδών, η οποία υπήρχε από το 1500, κάλυπτε το 1700 εκτός από την περιοχή του σύγχρονου Ιράν, μεγάλα τμήματα του σημερινού Αφγανιστάν και Πακιστάν.
Σε σύντομο διάστημα κατέκτησε το Γκαζνί από τους Γκιλζάι και απομάκρυνε τον τοπικό κυβερνήτη της Καμπούλ, έχοντας εξουσία στο μεγαλύτερο μέρος του σημερινού Αφγανιστάν.
Η δυναστεία αυτή ήταν βραχυχρόνια και διατηρήθηκε μετά το θάνατό του το 1747 σε ένα μόνο τμήμα της Περσικής Αυτοκρατορίας, και από το 1760 αποκλειστικά στην περιφέρεια του Χορασάν.
Ο Αχμάντ Σαχ Ντουρανί , γνωστός και ως Αχμάντ Σαχ Αμπντάλι, –16 Οκτωβρίου 1772, Κανταχάρ, Αφγανιστάν), ήταν ο ιδρυτής της δυναστείας Ντουρανί, η οποία ενίσχυσε την ανεξαρτησία των φυλών Παστούν εναντίον των περιφερειακών δυνάμεων.
Έτσι, η αυτοκρατορία του, η οποία σε κάποιες περιόδους εκτεινόταν από τα ανατολικά του σύγχρονου Ιράν έως τη βόρεια Ινδία, θεωρείται πυρήνας του σημερινού Αφγανιστάν.
Στην επιστροφή του στο Αφγανιστάν το 1757, ο Αχμάντ Σαχ επιτέθηκε στο ανώτερο ιερό των Σιχ, τον Χρυσό Ναό στο Αμριτσάρ, όπου προκάλεσε αιματοκύλισμα.
Στη δεύτερη φάση οι 4 πρώτες ομάδες από κάθε όμιλο σχηματίζουν έναν νέο όμιλο 8 ομάδων για την ανάδειξη του πρωταθλητή , οι ομάδες από την 5η θέση ως την 11η σχηματίζουν όμιλο για την αποφυγή υποβιβασμού.
Οι δυο ομάδες που τερμάτισαν στις τελευταίες θέσεις σε κάθε όμιλο, και οι πέντε τελευταίες από την δεύτερη φάση υποβιβάζονται, λόγω και του υποβιβασμού του Πανιαγιαλείου και του Πανμοβριακού από τη Γ Εθνική.
Για την αποφυγή υποβιβασμού οι 7 ομάδες κάθε ομίλου που τερμάτισαν στις θέσεις 5η ως 11η διατήρησαν τα αποτελέσματα και τους βαθμούς μεταξύ τους από την πρώτη φάση.
Οι ερασιτεχνικές διοργανώσεις ποδοσφαίρου για την περίοδο 2018–19 στον Νομό Αχαΐας είναι υπό εξέλιξη ενώ σταθερή διοργανώτρια αρχή και υπεύθυνη για την διεξαγωγή τους είναι η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αχαΐας.
Η Βασιλάδα προσαρτήθηκε, το 1835, στον παλαιό Δήμο Εύας, που είχε ως έδρα αρχικά το Ναζήρι , όπου και παρέμεινε ως το 1912 που ο δήμος αυτός καταργήθηκε.
Το χωριό αναφέρεται, το 1853, ως η Βασιλάδα στον β τόμο των «Ελληνικών» του Ιάκωβου Ρίζου Ραγκαβή, ως χωριό του Δήμου Εύας της Επαρχίας Μεσσήνης με πληθυσμό 76 κατοίκων, με βάση την απογραφή του 1851.
Από το 1867 ως το 1868, που έγινε πρόσκαιρα έδρα του δήμου το Καρτερόλι και από το 1879 ως το 1912 η έδρα του Δήμου Εύας μεταφέρεται, δυο φορές, από το Ναζήρι και το Καρτερόλι αντίστοιχα, στην Ανδρούσα.
Η Βασιλάδα παρέμεινε ως οικισμός της Κοινότητας Ανδρούσης, ως το 1948, που η κοινότητα αυτή καταργήθηκε και αναγνωρίσθηκε ως ο Δήμος Ανδρούσης, ενώ και μετά το 1997, με τις αλλαγές που επήλθαν τότε στη τοπική αυτοδιοίκηση, μέσω του σχεδίου «Καποδίστριας», η Βασιλάδα συνέχισε να παραμένει οικισμός ενταγμένος στον κατηργημένο Δήμο Ανδρούσας, με έδρα την Ανδρούσα, ως το 2010.
Ο δήμος αυτός, συστάθηκε με το Πρόγραμμα Καλλικράτης με τη συνένωση των προϋπαρχόντων δήμων Αιπείας, Ανδρούσας, Αριστομένους, Βουφράδων, Ιθώμης, Μεσσήνης, Πεταλιδίου και της Κοινότητας Τρικόρφου.
Τον 19ο αιώνα αναφερόταν ως σύμφωνα με τον , το 1815, ο οποίος αναφέρει το χωριό στον κατάλογο με τα ονόματα των χωριών της Επαρχίας Ανδρούσας , τα οποία ήταν εξαρτημένα στην επισκοπική έδρα που είχε ιδρυθεί στο Νησί .
Κοντά στην Βασιλάδα βρίσκονται, προς τα ανατολικά της η Αμφιθέα σε απόσταση 3 περίπου χιλιομέτρων, προς τα νοτιοανατολικά της το Σπιτάλι και η Πιλαλίστρα σε απόσταση 3 και 4,5 περίπου χιλιομέτρων, προς τα νότιά της η Μυρτοποταμιά σε απόσταση 6 περίπου χιλιομέτρων και προς τα βορειοδυτικά της ο Πολύλοφος σε απόσταση 5 περίπου χιλιομέτρων αντίστοιχα.
Ο οικισμός αναφέρεται επίσης σε διάφορες απογραφές των Βενετών Προνοητών της Γαληνοτάτης Δημοκρατίας της Βενετίας, οι οποίες έγιναν στο χρονικό διάστημα της τριακονταετίας , κατά την οποία οι Βενετοί κατείχαν την Πελοπόννησο.
Το χωριό, έχει μακρόχρονη ιστορία που ακολουθεί την ιστορία της Μεσσηνίας και της ευρύτερης περιοχής τόσο της Μεσσήνης στη σύγχρονη εποχή, όσο και της Ανδρούσας κατά την μεσαιωνική εποχή.
Το χωριό, στα τέλη του 17ου αιώνα και τις αρχές του 18ου αιώνα, αναφέρεται σε διάφορες ενετικές πηγές-απογραφές, ως οικισμός ο οποίος ανήκε στην επαρχία της Ανδρούσας .
Ο οικισμός, με βάση την απογραφή του 2011, έχει 83 μόνιμους κατοίκους, οι οποίοι απασχολούνται κυρίως σε διάφορες αγροτικές εργασίες, την ελαιοκαλλιέργεια και την αμπελουργία.
Ο Άρμστρονγκ ξεκίνησε να συνθέτει από το σπίτι του στην Γλασκώβη της Σκωτίας έχοντας τρεις σκηνές: τον με τη Μπέτι στη σπηλιά, τη μάχη του με το Έκτρωμα στο δρομάκι και την επανασύνδεση του Μπρους με τη Μπέτι.
Το μεγαλύτερο μέρος της μουσικής συνθέθηκε σε μερικές μόνο εβδομάδες στο Λος Άντζελες στην Καλιφόρνια, κάτι το οποίο ήταν πολύ έντονο τόσο για τον σκηνοθέτη όσο και για τον συνθέτη.
Η μουσική ηχογραφήθηκε σε τέσσερις μέρες προς το τέλος του 2007 σε ένα παρεκκλήσι στο Πανεπιστήμιο Μπαστίρ, το οποίο βρίσκεται στο Κένμορ της Ουάσινγκτον.
Ο Κρεγκ Άρμστρονγκ δούλευε με το συγκρότημα , ένα συγκρότημα το οποίο αγαπούσε ο σκηνοθέτης Λουί Λετεριέ και είχε συνεργαστεί μαζί τους το 2005 για την ταινία .
Ο Άρμστρονγκ ήταν η πρώτη του επιλογή, κάτι το οποίο εξέπληξε τη , καθώς δεν ήξεραν αν είχε συνθέσει ξανά στο παρελθόν για ταινία δράσης Ακόμα και τα κομμάτια που χρησιμοποιήθηκαν κατά τη διάρκεια της παραγωγής και του μοντάζ ως κατευθυντήριες γραμμές για το τέμπο αποτελούσαν δουλειά του Άρμστρονγκ και παρόμοια μουσική από άλλους.
Ο εκλογέας που επιθυμεί να ψηφίσει έπρεπε να υποβάλλει αίτηση μέχρι τις 31 Ιανουαρίου 2020 για να παραλάβει από το προξενείο το εκλογικό πακέτο με τα απαραίτητα: ψηφοδέλτια, φάκελους και οδηγίες.
Οι πολιτικοί συνδυασμοί ήταν διαφορετικοί για το εξωτερικό από ότι στην Ιταλία, για παράδειγμα τα τρία κεντροδεξιά κόμματα: Λέγκα, Φόρτσα Ιτάλια και Αδέλφια Ιταλίας, συμμετείχαν με κοινή λίστα υποψηφίων.
Ο εκλογέας έπρεπε να διαβάσει τις οδηγίες που περιέχονταν στο πακέτο, να δει τις λίστες υποψηφίων, να βάλει ένα σταυρό προτίμησης στο κόμμα της επιλογής του και, προαιρετικά, να γράψει το όνομα ενός ή δύο υποψηφίων στον προβλεπόμενο χώρο.
Μετά έπρεπε να βάλει το συμπληρωμένο ψηφοδέλτιο μέσα στον μικρό λευκό φάκελο, και αυτόν μέσα στον μεγάλο φάκελο, ο οποίος ήταν προσυμπληρωμένος με την διεύθυνση αποστολέα και είχε προπληρωμένο τέλος.
Ο εκλογέας που προσερχόταν στην ψηφοφορία παραλάμβανε ένα ροζ και ένα κίτρινο ψηφοδέλτιο, καθένα από τα οποία περιείχε κλειστές λίστες με τα κόμματα και τα ονόματα των υποψηφίων τους στην περιφέρεια.
Σε κάθε ψηφοδέλτιο ο εκλογέας έπρεπε να ψηφίσει ένα κόμμα για την αναλογική εκπροσώπηση και έναν από τους υποψήφιους του κόμματος για το πλειοψηφικό σύστημα.
Ο κεντροδεξιός συνασπισμός, με επικεφαλής την δεξιά Λίγκα του Ματέο Σαλβίνι, αναδείχθηκε πρώτος σε έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων και στη Γερουσία, ενώ το Κίνημα Πέντε Αστέρων με επικεφαλής τον Λουίτζι ντι Μάγιο έγινε το κόμμα με τον μεγαλύτερο αριθμό ψήφων.
Όμως, καμιά πολιτική ομάδα ή κόμμα δεν κέρδισε την απόλυτη πλειοψηφία, με αποτέλεσμα ένα κοινοβούλιο αποτελούμενο από κόμματα χωρίς αυτοδυναμία.
Έπειτα από συνομιλίες που διήρκεσαν τρεις μήνες, τελικά σχηματίστηκε μια κυβέρνηση συνασπισμού την 1η Ιουνίου ανάμεσα στο 5 και τη Λίγκα, με τους ηγέτες και των δύο να γίνονται αντιπρόεδροι σε μια κυβέρνηση υπό τον ανεξάρτητο υποστηριζόμενο από το 5 Τζουζέπε Κόντε.
Οι ψηφοφόροι εξέλεξαν τα 630 μέλη της Βουλής των Αντιπροσώπων και τα 315 εκλόγιμα μέλη της Γερουσία της Δημοκρατίας για τη 18η βουλή της Ιταλίας από το 1948.
Οι ιταλικές γενικές εκλογές πραγματοποιήθηκαν στις 4 Μαρτίου του 2018, μετά τη διάλυση του ιταλικού κοινοβουλίου από τον πρόεδρο Σέρτζιο Ματαρέλα, στις 28 Δεκεμβρίου 2017.
Έχουν πραγματοποιήσει 6 περιοδείες σε Κύπρο, Ελβετία, Γερμανία, Αυστρία, Ολλανδία, Βέλγιο, Λουξεμβούργο, Γαλλία, Σκωτία, Νορβηγία, Δανία, Ουγγαρία, Ρουμανία, Αραβικά Εμιράτα, Μπαχρέιν, Η.
Η Σούλη Ανατολή είναι μια φανταχτερή, πανεποχική λαϊκή ντίβα, αλλά και το καλλιτεχνικό ψευδώνυμο που χρησιμοποιούσε η γιαγιά της όταν ήταν τραγουδίστρια στο Βόλο τη δεκαετία του 1950.
Έχει ερμηνεύσει, μεταξύ άλλων, τα τραγούδια ελληνικής μεταγλώττισης της ταινίας κινουμένων σχεδίων Μαλλιά Κουβάρια και έχει χαρίσει τη φωνή της στην κούκλα .
Συνεχιστές των ελευθεριακών του 17ου αιώνα και κριτικών πνευμάτων όπως ο Πιέρ Μπαιλ και ο Μπερνάρ ντε Φοντενέλ, οι Διαφωτιστές κατήγγειλαν στο όνομα της λογικής και των ηθικών αξιών τις καταπιέσεις που εξακολουθούσαν να υπάρχουν στην εποχή τους.
Αμφισβήτησαν την απόλυτη μοναρχία διεκδικώντας ένα κοινωνικό συμβόλαιο ως βάση της πολιτικής εξουσίας και μια πιο δημοκρατική οργάνωση της εξουσίας σε μια συνταγματική μοναρχία με διαχωρισμό της εκτελεστικής, νομοθετικής, δικαστικής και στρατιωτικής εξουσίας, με στόχο να αποτρέπεται ο κίνδυνος αυταρχικής διακυβέρνησης .
Ο Βολταίρος καταφέρθηκε ιδιαίτερα εναντίον των καταχρήσεων της εξουσίας (λογοκρισία, εντάλματα σύλληψης με σφραγισμένες επιστολές, συνωμοσίες με την Εκκλησία) και ονειρευόταν ένα φωτισμένο ηγέτη, με συμβούλους φιλοσόφους.
Επιπλέον, οι «φιλόσοφοι», αν και δεν προέρχονταν όλοι από την τρίτη τάξη, υπερασπίζονταν μια κοινωνία που να βασίζεται στις ικανότητες και την αξία του ανθρώπου, που αντιτίθεται στην κληρονομική ταξική κοινωνία, εισάγοντας έτσι τις αξίες της ελευθερίας και της ισότητας που θα επιβεβαιώσει η Δημοκρατία στα τέλη του αιώνα.
Επιπλέον, κατά τη διάρκεια του 18ου αιώνα η γαλλική κοινωνία αλλάζει με την αύξηση του πληθυσμού και τη δραστηριότητα μιας νέας επιχειρηματικής αστικής τάξης που συνδέεται με την τεχνολογική πρόοδο και το εμπόριο με τις Ινδίες, με βάση το δουλεμπόριο.
Συγχρόνως αναπτύχθηκαν οι πόλεις με τα σαλόνια, οι καφετέριες και οι ακαδημίες, που αποδυνάμωσαν το βάρος της αριστοκρατίας στον πολιτιστικό όπως και στον κοινωνικό τομέα, όπου η τρίτη τάξη επιβεβαιώνει σταδιακά την παρουσία της.
Ενώ η συντριπτική πλειοψηφία των συγγραφέων του 17ου αιώνα ήταν αυλικοί και ζούσαν από την προστασία ισχυρών μαικήνων, ο 18ος αιώνας και οι αιώνες που ακολούθησαν, είδε την ανάδυση μιας νέας ηθικής του συγγραφέα που εκφράζεται αρχικά από τον Βολταίρο και συνίσταται στη βαθμιαία αυτονομία του συγγραφέα σε σχέση με τις πολιτικές και θρησκευτικές δυνάμεις.
Η πίστη στο πρόοδο που συμβολίζει η Εγκυκλοπαίδεια των Ντιντερό και Ντ' Αλαμπέρ αντιστοιχεί σε ένα προοδευτικό απο-εκχριστιανισμό της κοινωνίας, όπως αποκαλύπτουν οι συγκρούσεις μεταξύ ανώτερου και κατώτερου κλήρου, ή οι εντάσεις με τους Ιησουίτες ή το τέλος των θρησκευτικών διωγμών, το 1787.
Αλλά η Καθολική Εκκλησία παραμένει κυρίαρχη δύναμη που μάχεται κατά του Διαφωτισμού απαγορεύοντας τα έργα του και επιτυγχάνοντας, για παράδειγμα, την καταδίκη σε θάνατο του Ουγενότου Ζαν Καλάς το 1762 ή, το θάνατο με την κατηγορία της βλασφημίας του Ιππότη ντε λα Μπαρέ το 1766, βαρβαρότητες που καταγγέλλει με αγανάκτηση ο Βολταίρος.
Τα φιλοσοφικά μυθιστορήματα, με κυριότερα τα έργα του Βολταίρου Ζαντίγκ ή το πεπρωμένο , Μικρομέγας και Καντίντ , «φιλοσοφικά διηγήματα», όπου ο συγγραφέας με χιούμορ και ειρωνεία κατέκρινε την εκκλησία, τη γαλλική κυβέρνηση και την αριστοκρατία, εκφράζοντας τις πεποιθήσεις του που τον έφεραν πολλές φορές αντιμέτωπο με τις Αρχές και που τις πλήρωσε με φυλακή και εξορία.
Τα επιστολικά μυθιστορήματα, όπως οι Περσικές επιστολές του Μοντεσκιέ όπου ο συγγραφέας, συνδυάζοντας τη λογοτεχνία με τη φιλοσοφία και την πολιτική, χρησιμοποιεί το τέχνασμα της αλληλογραφίας δύο Περσών αξιωματούχων που βρέθηκαν στο Παρίσι και αλληλογραφούν με φίλους τους και μέσα από τη ματιά του ξένου παρουσιάζουν με λεπτή σάτιρα μια ειρωνική εικόνα της γαλλικής κοινωνίας και της εξουσίας στα πλαίσια του πνεύματος του Διαφωτισμού.
Κατά την ίδια περίοδο, στην Ευρώπη εισάγεται ο εξωτισμός και το θέμα του ευγενούς άγριου, που τρέφουν τις τέχνες και τη λογοτεχνία, από τον Ροβινσώνα Κρούσο έως τον Παύλο και τη Βιργινία.
Ιδιαίτερα σημαντική ήταν η αγγλική επιρροή με τη δημοκρατική πρόοδο και τη μυθιστορηματική ή ποιητική δημιουργία, που ανακάλυψαν πολλοί Γάλλοι συγγραφείς που πέρασαν από την Αγγλία σε τη διάρκεια του αιώνα.
Η γερμανική επιρροή ήταν επίσης σημαντική: η Θύελλα και ορμή τροφοδότησε την προ-ρομαντική ευαισθησία και είχε σημαντική συνεισφορά στον τομέα της φαντασίας και του εθνικού συναισθήματος.
Ο άλλος μεγάλος συγγραφέας της κωμωδίας του 18ου αιώνα είναι ο Μπωμαρσαί που είναι επιδέξιος στην τέχνη του διαλόγου και της ίντριγκας αλλά και στην κοινωνική και πολιτική σάτιρα.
Ένας από τους βασικούς χαρακτήρες του είναι ο Φιγκαρό, πολυμήχανος υπηρέτης που αμφισβητεί την εξουσία του κυρίου του, και τον βρίσκουμε στην Τριλογία του Φιγκαρό: Ο κουρέας της Σεβίλλης , Ο γάμος του Φιγκαρό και Η ένοχη μητέρα .
Τα αισθηματικά μυθιστορήματα κυριαρχούν κατά το δεύτερο μισό του αιώνα με τη Νέα Ελοΐζα , το επιστολικό μυθιστόρημα του Ζαν-Ζακ Ρουσσώ , που είναι η μεγαλύτερη επιτυχία του αιώνα, ένα ερωτικό και φιλοσοφικό μυθιστόρημα όπου ο συγγραφέας διατυπώνει τις ιδέες του για την ελευθερία, τη ζωή στη φύση, τη θρησκεία, την άρνηση της δεισιδαιμονίας και της μισαλλοδοξίας σαγηνεύοντας με την προ-ρομαντική απεικόνιση του συναισθήματος του έρωτα και προαναγγέλλοντας το ρομαντικό μυθιστόρημα.
Το είδος, δημοφιλές σε ένα αναγνωστικό κοινό συνεχώς αυξανόμενο, χαρακτηρίζεται από την ανάπτυξη της ευαισθησίας, από την προσοχή για μια φαινομενική γνησιότητα (με τη μέθοδο του χειρόγραφου που βρέθηκε, με τη χρήση του πρώτου προσώπου, το επιστολικό μυθιστόρημα ή τους διαλόγους) και από το πνεύμα του Διαφωτισμού, λαμβάνοντας υπόψη τις νέες αξίες μιας μεταβαλλόμενης κοινωνίας.
Η επιρροή της αγγλικής λογοτεχνίας είναι επίσης αισθητή μέσω της μετάφρασης έργων των Σάμουελ Ρίτσαρντσον, Τζόναθαν Σουίφτ ή Ντάνιελ Νταφόε.
Νέα θεατρικά είδη εμφανίστηκαν, που σήμερα θεωρούνται ήσσονος σημασίας αλλά είχαν μεγάλη επιτυχία στην εποχή τους και άνοιξαν το δρόμο για το ρομαντικό θέατρο του 19ου αιώνα: οι δακρύβρεκτες κωμωδίες, όπως η Γκουβερνάντα του Νιβέλ ντε λα Σωσέ και το αστικό δράμα, που ανέπτυξε κυρίως ο Ντενί Ντιντερό σαν ένα μέσο μετάδοσης των ιδεών του Διαφωτισμού.
Ο 18ος αιώνας εξασθένησε προοδευτικά την απόλυτη μοναρχία: η αντιβασιλεία του Φιλίππου της Ορλεάνης, η πολύ μακρά βασιλεία του Λουδοβίκου ΙΕ, οι ατυχείς πόλεμοι , Επταετής πόλεμος που έληξε με την απώλεια των αμερικανικών αποικιών της Γαλλίας το 1763) και η ανικανότητα του Λουδοβίκου ΙΣΤοδήγησαν στην Επανάσταση του 1789, οι βίαιες ανατροπές μετέβαλαν θεμελιωδώς την ιστορία της Γαλλίας που έγινε Δημοκρατία στις 21 Σεπτεμβρίου 1792.
Η γέννηση το 1776 της Δημοκρατίας των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής, υποστηριζόμενη από τη Γαλλία εναντίον της Αγγλίας, συμβολίζει επίσης την είσοδο σε μια νέα εποχή.
Τα μεγάλα έργα είναι πολλά και ανήκουν σε διαφορετικά είδη, όπως φιλοσοφικό διήγημα με τα έργα του Βολταίρου Καντίντ και Ζαντίγκ ή το πεπρωμένο , επιστολικό μυθιστόρημα με τα Περσικά Γράμματα του Μοντεσκιέ και δοκίμια, όπως το Πνεύμα των Νόμων του ιδίου, οι Αγγλικές επιστολές ή η Πραγματεία περί της ανεκτικότητας του Βολταίρου, το Κοινωνικό συμβόλαιο και Αιμίλιος ή περί αγωγής του Ρουσσώ, το Συμπλήρωμα στο Ταξίδι του Μπουγκενβίλ, του Ντιντερό, η Ιστορία των δύο Ινδιών του αββά Γκιγιώμ-Τομά Ρενάλ.
Η επιρροή των μεγάλων δραματουργών του «αιώνα του Λουδοβίκου ΙΔ» συνεχίστηκε στη σκηνή της Κομεντί Φρανσαίζ και στις αρχές του αιώνα, οπότε εμφανίστηκαν στο θέατρο οι περιπέτειες που δίνουν βάρος στην ευαισθησία και τη συγκίνηση και οι κλασικές ενότητες του 17ου αιώνα χάνουν έδαφος.
Κυριότερος εκπρόσωπος αυτού του τύπου τραγωδίας είναι ο Προσπέρ Ζολιό ντε Κρεμπιγιόν, στα έργα του οποίου έντεχνα εναλλάσσονται το απρόοπτο, ο τρόμος, πάθη, οιδιπόδεια συμπλέγματα και μηχανορραφίες.
Η Γαλλική λογοτεχνία του 18ου αιώνα περιλαμβάνει τα λογοτεχνικά έργα που γράφτηκαν από το 1715, έτος θανάτου του Λουδοβίκου ΙΔ έως το 1799, έτος λήξης της επαναστατικής περιόδου και αρχής της σύγχρονης εποχής στην ιστορία της Γαλλίας.
Αυτός ο αιώνας των οικονομικών, κοινωνικών, πνευματικών και πολιτικών αλλαγών έχει μια πλούσια ποικιλία λογοτεχνικών έργων που μπορούν να υπαχθούν σε δύο βασικά κινήματα: στον Διαφωτισμό και τις προκλήσεις του στα θεμέλια της κοινωνίας και στη γέννηση μιας ευαισθησίας που θα περιγραφεί αργότερα ως προ-ρομαντισμός.
Όσον αφορά την τέχνη, ο 18ος αιώνας παρουσιάζει μια διακοσμητική τέχνη με το στυλ Ρεζάνς ή το στυλ Λουί κενζ και καλλιτέχνες του ροκοκό, όπως οι Μπουσέ, Φραγκονάρ, Βαττώ ή τους προσωπογράφους Κεντέν ντε Λα Τουρ, Ζαν-Μαρκ Νατιέ και Σαρλ Αμεντέ Φιλίπ βαν Λου, πριν προωθηθεί, κατά το δεύτερο μισό του αιώνα, μια ευαίσθητη και ηθικοπλαστική τέχνη με τους Ζαν-Μπατίστ Γκρεζ, Υμπέρ Ρομπέρ και Ζοζέφ Βερνέ, διάσημο για τις θαλασσογραφίες του.
Μέσα σ' αυτό το περιβάλλον βρίσκει τη θέση του ο Μαριβώ με κωμωδίες που συνδυάζουν τη λεπτότητα της ψυχολογικής ανάλυσης του ερωτικού αισθήματος και τη λεκτική λεπτότητα με την οποία χειρίζεται τα κοινωνικά προβλήματα, αξιοποιώντας το εμβληματικό θέμα κύριος-υπηρέτης, όπου ο υπηρέτης δεν συνεισφέρει απλά στην πλοκή, αλλά και καταγγέλλει τα κακώς κείμενα.
Κυριότεροι εκπρόσωποι οι: ντε Κρεμπιγιόν γιος με το έργο του Ο σοφάς , Ντιντερό με τα Αδιάκριτα κοσμήματα, 1748, Λακλό με τις Επικίνδυνες σχέσεις, 1782, ο μαρκήσιος ντε Σαντ με την Ζυστίν ή τα βάσανα της Αρετής, 1797, ο Ρετίφ ντε Λα Μπρετόν, με την Αντι-Ζυστίν, την «απάντηση» στη Ζυστίν του ντε Σαντ και τέλος ο Ρομπέρ Σαλ με τις Επιφανείς Γαλλίδες, 1713, έργο με μεγάλη επιτυχία σε όλη τη διάρκεια του αιώνα.
Τα σατιρικά μυθιστορήματα του Ντιντερό, Ζακ ο μοιρολάτρης και ο αφέντης του και ο Ανιψιός του Ραμώ , μια φανταστική φιλοσοφική συζήτηση με πρωταγωνιστές δύο εντελώς διαφορετικούς χαρακτήρες, τον Ντενί Ντιντερό, εκπρόσωπο της υψηλής κοινωνίας και τον ανιψιό του μουσικού Ζαν Φιλίπ Ραμώ, άνθρωπο του περιθωρίου, που ανταλλάσσουν τις απόψεις τους σχετικά με την ηθική, τη μουσική, την εκπαίδευση και το χρήμα, προβληματίζοντας τους αναγνώστες και εκθέτοντας τις νέες ιδέες.
Φυσικά, το κίνημα των φιλοσόφων δεν είναι ομοιόμορφο αλλά όλοι θέτουν ως στόχο για την ανθρωπότητα και για το άτομο την ευτυχία, «νέα ιδέα στην Ευρώπη», ταλαντευόμενοι ανάμεσα στο όνειρο ενός εξαφανισμένου ευγενούς άγριου και σε μια κοσμική ζωή σε αναζήτηση της τελειοποίησης .
Η αισιοδοξία, ωστόσο, δεν είναι θριαμβευτική και οι συγγραφείς παραμένουν διαυγείς: ο αγώνας είναι συνεχής και αυτοί παίζουν τον θεμελιώδη ρόλο των διακινητών ιδεών.
Η απελευθέρωση των ηθών της εποχής της αντιβασιλείας έφερε μια περαιτέρω ανανέωση του θεάτρου με την επιστροφή, το 1716, των Ιταλών ηθοποιών, που είχαν εκδιωχθεί το 1697 από τον Λουδοβίκο ΙΔ και την αρχή μιας μεγάλης μόδας του θεατρικού θεάματος.
Ο κόσμος θαυμάζει διάσημους ηθοποιούς και γελάει με τα αστεία και το δυναμισμό των χαρακτήρων της Κομέντια ντελ άρτε, όπως ο Αρλεκίνος, η Κολομπίνα και ο Πανταλόνε.