polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Τα τρία διάδοχα κράτη, η Πρώτη Δημοκρατία της Αρμενίας, η Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν, και η Λαϊκή Δημοκρατία της Γεωργίας, που διήρκεσαν μέχρι το τέλος του ρωσικού Εμφυλίου Πολέμου, όταν καταλήφθηκαν από τον Κόκκινο Στρατό και σοβιετοποιήθηκαν.
Μετά από πρόταση του Βλαντιμίρ Λένιν, οι τρεις Σοβιετικές Δημοκρατίες, η Αρμενία, το Αζερμπαϊτζάν και η Γεωργία, ενώθηκαν στην Ομοσπονδιακή Ένωση των Σοσιαλιστικών Σοβιετικών Δημοκρατιών της Υπερκαυκασίας στις 12 Μαρτίου του 1922.
Το ίδιο έτος, στις 13 Δεκεμβρίου, το πρώτο υπερκαυκασιακό Συνέδριο των Σοβιέτ μετέτρεψε την ομοσπονδία των κρατών σε ενιαίο ομοσπονδιακό κράτος" και μετονομάστηκε σε Υπερκαυκασιακή Σοσιαλιστική Ομοσπονδιακή Σοβιετική Δημοκρατία, αν και οι συνιστώσες δημοκρατίες κρατούσαν επίσημα την αυτονομία τους.
Ο Μάμια Οραχελασβίλι, γεωργιανός ηγέτης των Μπολσεβίκων, έγινε ο πρώτος πρόεδρος του Συμβουλίου των Κομισάριων του Λαού της Υπερκαυκασιανής ΣΟΣΔ.
Μετά την εισβολή του Κόκκινου Στρατού στην Γεωργία, η Αμπχαζία, αυτόνομη επαρχία εντός της Λαϊκής Δημοκρατίας της Γεωργίας, ανακηρύχθηκε Σοβιετική Δημοκρατία από την Αμπχαζική Επαναστατική Επιτροπή τον Μάρτιο του 1921, ως Αμπχαζιανή ΣΣΔ.
Στις 16 Δεκεμβρίου του 1921, η Αμπχαζία υπέγραψε συνθήκη συμμαχίας με τη Γεωργιανή ΣΣΔ και όρισε το καθεστώς της ως δημοκρατίας της συμφωνίας και ίδρυσε τη στρατιωτική, πολιτική και οικονομική ένωση μεταξύ των δύο Σοβιετικών δημοκρατιών, υπάγοντας την Αμπχαζική ΣΣΔ στην Γεωργιανή ΣΣΔ.
Στις 19 Φεβρουαρίου 1931 το καθεστώς της Αμπχαζίας υποβαθμίστηκε σε Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία εντός της Γεωργιανής ΣΣΔ.
Η Υπερκαυκασιανή Σοβιετική Ομοσπονδιακή Σοσιαλιστική Δημοκρατία , ήταν ομόσπονδη δημοκρατία της Σοβιετικής Ένωσης, που υπήρχε από το 1922 έως το 1936.
Η συνθήκη έφερε το τέλος της εκστρατείας του Καυκάσου στον Α Παγκόσμιο Πόλεμο, διαιρώντας την πρώην περιφέρεια Μπατούμι του κυβερνείου Κουτάις της Ρωσικής Αυτοκρατορίας μεταξύ της Γεωργίας και της Τουρκίας.
Σύμφωνα με τη συμφωνία το βόρειο μισό με σημαντικό πληθυσμό Γεωργιανών Μουσουλμάνων θα γίνει μέρος της Σοβιετικής Γεωργίας, αλλά θα παραχωρηθεί αυτονομία.
Οι ρίζες της Υπερκαυκασιακής συγκυριαρχικής πολιτείας χρονολογούνται από την διάλυση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας το 1918, μετά την οκτωβριανή Επανάσταση, όταν οι επαρχίες του Καυκάσου, αποσχίστηκαν και δημιούργησαν την Υπερκαυκασιακή Ομοσπονδία.
Τα αντίπαλα εθνικά συμφέροντα και η αντιπαράθεση με την Οθωμανική Αυτοκρατορία στον Α Παγκόσμιο Πόλεμο οδήγησε στην διάλυση της Ομοσπονδίας της Υπερκαυκασίας μόνο δύο μήνες αργότερα, τον Απρίλιο του 1918.
Η δημοκρατία έγινε ένα από τα ιδρυτικά κράτη της Σοβιετικής Ένωσης, στις 30 Δεκεμβρίου, μαζί με τη Ρωσική ΣΟΣΔ, την Ουκρανική ΣΟΣΔ και τη Λευκορωσική ΣΟΣΔ.
Τον Δεκέμβριο του 1936, η Υπερκαυκασιανή ΣΟΣΔ διαλύθηκε και χωρίστηκε στις τρεις ακόλουθες δημοκρατίες: Γεωργιανή, Αρμενική και Αζερική ΣΣΔ.
Η Λευκορωσία έχει πληθώρα από αποθέσεις ποτάσας, που σχηματίστηκαν κατά τη διάρκεια του Φαμένιου σταδίου της Ύστερης Δεβόνιας περιόδου, με τα εμπορικά αποθέματα να φτάνουν τους 10 δισ.
Το Νότιο-Ανατολικό τμήμα της χώρας μολύνθηκε με ραδιενέργεια από το πυρηνικό ατύχημα του 1986 στο Πυρηνικό Σταθμό Παραγωγής Ενέργειας του Τσερνόμπιλ στην Ουκρανία, όταν δέχτηκε το ~60% του συνολικού νέφους ραδιενεργών καταλοίπων και ατμοσφαρικών κατακρημνισμάτων.
Συμμετοχή σε διενθείς συνθήκες: Ατμοσφαιρική Ρύπανση, Ατμοσφαιρική Ρύπανση-Οξείδια του Αζώτου, Ατμοσφαιρική Ρύπανση-Θείο 85, Βιοποικιλότητα, Κλιματική Αλλαγή, Κλιματική Αλλαγή-Πρωτόκολλο του Κιότο, Ερημοποίηση, Εξαφάνιση ειδών, Τροποποίηση του Περιβάλλοντος, Επικίνδυνα Απόβλητα, Δίκαιο της Θάλασσας, Θαλάσσια Ρύπανση από Ρίψη Αποβλήτων, Προστασία Στιβάδας του Όζοντος, Ρύπανση από Πλοία, Υγροβιότοποι
Τα Πεύκα καταλαμβάνουν το 50,2% της συνολικής δασικής έκτασης, τα έλατα Πικέα το 10%, οι άλνοι οι κολλώδεις το 8,2%, οι βελανιδιές το 3,3%, τα γκρίζα σκλήθρα το 2,3%, οι λεύκες οι τρέμουσες το 2,1%.
Στα πλαίσια αντιμετώπισης της ρύπανσης στη Λευκορωσία εφαρμόστηκαν αποτελεσματικές πολιτικές, όπως παροχή κινήτρων για τη χρήση φυσικού αερίου και εναλλακτικών πηγών ενέργειας από την καύση του άνθρακα και η ευαισθητοποίηση του κοινού στο θέμα.
Παράλληλα επιβλήθηκαν πρόστιμα και τέλη στη μη συμμόρφωση με τους νόμους και κανονισμούς με τα έσοδα από τα οποία χρηματοδοτήθηκε το Περιβαλλοντικό Ταμείο της Λευκορωσίας.
Το Δάσος Μπιαλοβιέζα στο δυτικά άκρα είναι το παλαιότερο και πιο μαγευτικό από τα δάση, διατηρώντας και προσφέροντας καταφύγιο σε είδη ζώων και πουλιών που έχουν εξαφανιστεί από αλλού στο μακρινό παρελθόν.
Το επίπεδο έδαφος της Λευκορωσίας διακόπτεται από τη Λευκορωσική οροσειρά , μία ζώνη από υψίπεδα και βουνά, που διασχίζει διαγώνια τη χώρα από τα δυτικά-νοτιοδυτικά προς τα ανατολικά-βορειοανατολικά.
Στο νότο, περίπου το 1/3 της Λευκορωσικής επικράτειας γύρω από τον Ποταμό Πριπυάτ καταλαμβάνεται από την υψομετρικά χαμηλή βαλτώδη πεδιάδα της Πολεσία, την οποία μοιράζεται από κοιινού με την Ουκρανία, την Πολωνία και τη Ρωσία.
Στη Λευκορωσία υπάρχουν 3.000 ρέματα και 4.000 λίμνες που αξιοποιούνται με πληθώρα τρόπων, για την παραγωγή υδροηλεκτρικής ενέργειας, για πλεύση και μεταφορά ξυλείας μέσω ποταμών, και ως τοπία αναψυχής.
Μεγάλοι ποταμοί είναι οι ρέοντες προς τα δυτικά Ποταμοί Δυτικός Ντβίνα και Νέμαν, και ο ρέων προς τα νότια Ποταμός Δνείπερος με τους παραποτάμους του, τους ποταμούς Μπερέζινα, Σοζ, και Πριπυάτ.
Γεωγραφικά η Λευκορωσία είναι μια περίκλειστη, γενικά επίπεδη χώρα (το μέσο υψόμετρο είναι 162 μ. πάνω από το επίπεδο της θάλασσας), χωρίς φυσικά σύνορα, και έχει έκταση 207.600 τ.
Συνορεύει με τη Ρωσία στα ανατολικά και βορειοανατολικά, με τη Λετονία στο βορρά, με τη Λιθουανία στα βορειοδυτικά, με την Πολωνία στα δυτικά και με την Ουκρανία στα νότια.
Το πετρέλαιο βρίσκεται συνήθως σε αποθέσεις της Ύστερης Δεβόνιας περιόδου και συχνά συνυπάρχει με στρώματα άλατος, αλλά έχουν βρεθεί και δύο κοιτάσματα σε αποθέσεις της Προτεροζωικής περιόδου.
Στους φυσικούς πόρους της Λευκορωσίας περιλαμβάνονται η ξυλεία, οι αποθέσεις τύρφης, μικρές ποσότητες πετρελαίου και φυσικού αερίου, ο γρανίτης, οι δολομιτικοί ασβεστόλιθοι, οι μάργες, η κιμωλία, η άμμος, τα χαλίκια, ο άργιλος, η ποτάσα και ο αλίτης .
Το πρώτο μέρος του λεξικού ολοκληρώθηκε το 1924, ενώ ο ολόκληρος πρώτος τόμος ολοκληρώθηκε το 1941 υπό την εποπτεία του Γιουόζας Μπαλτσικόνις.
Ο δεύτερος τόμος ολοκληρώθηκε το 1947, ωστόσο, μαζί με τον πρώτο τόμο, απαγορεύθηκε και κρύφθηκε από τις σοβιετικές αρχές για ιδεολογικούς λόγους.
Η απώλεια αποκαταστάθηκε μετά τη λιθουανική ανεξαρτησία στις 6 Σεπτεμβρίου 1991 (είχε κηρύξει ανεξαρτησία στις 11 Μαρτίου 1990, ωστόσο εκείνη την ημέρα η ΕΣΣΔ αναγνώρισε επίσημα την ανεξαρτησία της) και τα ιδεολογικά εμπόδια έληξαν.
Το Ακαδημαϊκό Λεξικό της Λιθουανικής Γλώσσας είναι το ολοκληρωμένο λεξικό της λιθουανικής γλώσσας, καθώς και ένα από τα εκτενέστερα λεξικά στον κόσμο.
Η ίδρυση του αρχαίου Έρυκος συνδέεται με τον ήρωα της Ελληνικής μυθολογίας Έρυκα, την εποχή που ιδρύθηκε από τους Φοίνικες δεν ήταν Ελληνική αποικία αλλά γρήγορα εξελληνίστηκε σε μεγάλο βαθμό.
Ο Έρυξ κατακτήθηκε από τους Αγλαβίδες και πήρε το όνομα "Κεμπέλ Χαμίντ" που μεταφράζεται στα αραβικά ως "Όρος του Χαμίντ", ακολούθησε η Νορμανδική κατάκτηση.
Στο βορειοανατολικό τμήμα της πόλης υπάρχουν ερείπια από τα αρχαία τείχη που οικοδόμησαν οι Έλυμοι και οι Φοίνικες, δείχνουν ότι η πόλη έχει κατοικηθεί από διαφορετικούς πολιτισμούς σε διαφορετικές χρονικές περιόδους.
Στην πόλη υπάρχουν δύο κάστρα : το "Κάστρο του Πέπολι" που ίδρυσαν οι Σαρακηνοί και το "Κάστρο του Βένους" που ίδρυσαν οι Νορμανδοί στα ερείπια του αρχαίου ναού της Βένους που λατρευόταν η "Βένους η Ερισινή".
Ο Κλαύδιος Αιλιανός στο έργο του "Περί ζώων ιδιότητες" γράφει ότι τα ζώα που είχαν επιλεγεί για θυσία περπατούσαν οικειοθελώς μέχρι τον ναό για να θανατωθούν.
Ένα τελεφερίκ μπήκε σε λειτουργία την περίοδο 2005 - 2017 για να ενώσει τις δύο πόλεις αλλά έκλεισε λόγω μεγάλης πυρκαγιάς που έκαψε όλη την περιοχή από τον Έρυκα μέχρι το Τράπανι, η λειτουργία του τελεφερίκ αποκαταστάθηκε το 2018.
Η σημερινή κοινότητα έχει έκταση 47.34 τετραγωνικά χιλιόμετρα και πληθυσμό σύμφωνα με την Απογραφή του 2018 27.655 κατοίκους, η πυκνότητα του πληθυσμού είναι 580 κάτοικοι ανά τετραγωνικό χιλιόμετρο.
Η κύρια πόλη του Έρυκος βρίσκεται στην κορυφή του Όρους Έρυκα σε υψόμετρο 750 μέτρα, επιβλέπει το Τράπανι, τις δυτικές ακτές της Σικελίας μέχρι τη Μαρσάλα και τις Αιγάδες Νήσους.
Η κάτω πόλη του Έρυκος που ονομάζεται «Κάζα Σάντα» βρίσκεται στους πρόποδες του όρους Έρυξ γειτονικά με το Τράπανι, η πάνω και η κάτω πόλη συνδέονται με ένα τελεφερίκ.
Μετά από μόλις 3 μήνες, το συμβόλαιο του τερματίστηκε και ο Μοχάμαντ αποκάλυψε ότι δυσκολεύτηκε να εγκατασταθεί σε μια νέα χώρα και ότι ήθελε να επιστρέψει στη Δανία.
Στις 27 Σεπτεμβρίου 2015, έκανε το ντεμπούτο του στη Σουπερλίγκα Δανίας σε μία νίκη με 2-0 επί της Ώρχους, μπαίνοντας στο γήπεδο στο 85ο λεπτό.
Έτσι, οι τάφοι της πρώιμης Νεολιθικής παρουσιάζουν τάση για ίση κατανομή των αγαθών, στοιχείο που υποδηλώνει, σε μεγαλύτερο ή μικρότερο βαθμό, αταξική κοινωνία, ενώ στις ταφές της Χαλκολιθικής περιόδου και της Εποχής του Χαλκού, τα πολυτελή κτερίσματα συγκεντρώνονται στους τάφους των αρχηγών , γεγονός που υποδεικνύει την ύπαρξη κοινωνικής διαστρωμάτωσης.
Είναι επίσης πιθανό ότι τα ταφικά δώρα υποδηλώνουν σχετικό ενδιαφέρον και συνειδητοποίηση σχετικά με την πιθανότητα ύπαρξης μεταθανάτιας ζωής και τη συνδεόμενη με αυτήν αίσθηση πνευματικότητας.
Αντίστοιχες θεωρίες έχουν επίσης διατυπωθεί για τους πρώιμους εξελικτικά προγόνους του σύγχρονου ανθρώπου, που χρονολογούνται έως και 100.000 χρόνια πριν από την εποχή μας.
Χάντρες από βασάλτη που τοποθετήθηκαν ως κτέρισμα σε τάφους της περιοχής της Βόρειας Μεσοποταμίας χρονολογούνται στα τέλη της 12ης με αρχές της 11ης χιλιετίας π.
Μάλιστα, η παρουσία κτερισμάτων στους τάφους των πρώιμων χρόνων του ευρωπαϊκού Μεσαίωνα, αντιμετωπιζόταν συχνά ως κατάλοιπο παγανιστικών πρακτικών, παρόλο που την εποχή του προσηλυτισμού, κατά την Αγγλοσαξονική περίοδο και την εποχή της Φραγκικής Αυτοκρατορίας , η κατάσταση ήταν ίσως πιο σύνθετη.
Κατά την ποχή του Χαλκού, καθώς οι πολύτιμες ταφικές προσφορές και οι θυσίες των υπηρετών έγιναν σύμβολα υψηλής κοινωνικής θέσης, το απαγορευτικό τους κόστος οδήγησε στην ανάπτυξη της πρακτικής κατασκευής ομοιωμάτων των πραγματικών κτερισμάτων και ξεκίνησε η παραγωγή έργων τέχνης προορισμένων ειδικά για την ταφή, τα οποία αναπαριστούσαν τα ταφικά δώρα ή τους υπηρέτες και τοποθετούνταν στο εσωτερικό του τάφου, αντικαθιστώντας τις πραγματικές θυσίες.
Πρόκειται για προσωπικά αντικείμενα των αποθανόντων, προσφορές προς τους θεούς, ή ομοιόματα αντικειμένων και εφόδια που θα εξομαλύνουν το ταξίδι τους στη μεταθανάτια ζωή.
Πρόκειται για έργα τέχνης, ειδικά κατασκευασμένα για να διακοσμήσουν τον χώρο ταφής, όπως για παράδειγμα μικρογραφικά ομοιώματα όσων κατείχε εκείνος ο νεκρός, όντας εν ζωή, μεταξύ των οποίων ενδεχομένως και οι σκλάβοι του, ή οι υπηρέτριές του, που θα τον συνοδεύουν και μετά θάνατον.
Έτσι, φαίνεται πως το έθιμο της εναπόθεσης ταφικών προσφορών στο σώμα του νεκρού είχε μία συνεχή και αδιάκοπη πορεία, ξεκινώντας κατά την Ύστερη Παλαιολιθική περίοδο - εάν όχι στη Μέση Παλαιολιθική - διατηρήθηκε σχετικά μέχρι τη σύγχρονη εποχή, ενώ εξαλείφθηκε σε πολλές περιοχές του κόσμου μόνο κατά την εποχή του εκχριστιανισμού.
Στην Αίγυπτο, οι βασιλικές ταφές των Πυραμίδων στη Νεκρόπολη της Γκίζας και της Κοιλάδας των Βασιλέων στη Νεκρόπολη των Θηβών, βρίσκονται μεταξύ των πιο αξιοθαύμαστων δημιουργημάτων στην ανθρώπινη ιστορία.
Κατά τη διάρκεια του ευρωπαϊκού Μεσαίωνα, οι τάφοι των προσώπων υψηλής κοινωνικής θέσης ξεχωρίζουν από τους υπόλοιπους περισσότερο λόγω της παρουσίας στο εξωτερικό τους ταφικών ομοιωμάτων ή πολυτελών λίθινων επιτύμβιων στηλών, παρά από την ύπαρξη κτερισμάτων στο εσωτερικό τους.
Το 1079 ο πάπας Γρηγόριος Ζ ανέθεσε στους επισκόπους τού Τορίνο, τού Άστι και της Άλμπα να πείσουν τον Βονιφάτιο να μην τη νυμφευτεί, διότι ο αρραβώνας της με τον αδελφό εκείνου δημιούργησε μία σχέση συγγένειας μεταξύ τους.
Αλλά αυτό είναι απίθανο, καθώς ο Βονιφάτιος και ο Πέτρος Α ήταν εξαδέλφια και έτσι ήταν πολύ κοντινοί συγγενείς για να επιτραπεί ο γάμος σύμφωνα με το Εκκλησιαστικό δίκαιο.
Έγινε κηδεμόνας των τέκνων τού αδελφού του Μαμφρέδου: τού Ερρίκου, της Αδελαΐδας και δύο ακόμη θυγατέρων εκείνου, που παντρεύτηκαν τον Ιορδάνη των Ωτβίλ κόμη των Συρακουσών η μία και τον Γοδεφρείδο κόμη της Ραγούσας η άλλη.
Για την δράση του αυτή καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο αλλά η ποινή του μειώθηκε σε πέντε έτη κάθειρξης, μετά την παράδοσή του και την εκ νέου εκδίκαση της υπόθεσής του.
Ήταν παντρεμένος με την Καίτη Βασιλικού και απέκτησαν δύο παιδιά, τον συγγραφέα Βασίλη Βασιλικό και την πρώην πρωταθλήτρια της επιτραπέζιας αντισφαίρισης Έλζα Βασιλικού.
Πολλά από τα τραγούδια του («Ημέρες Δυστυχίας», «Μητέρα», «Αυτή τη νύχτα», «Ένας καλός σύντροφος», «Είμαι μια βερικοκιά», «Κοίταξε τους») έγιναν λαϊκές επιτυχίες.
Η μουσική του έχει ερμηνευτεί από τους καλλιτέχνες Κρισταπορ Καρα-Μουρζα, Κομιτάς, Αράμ Χατσατουριάν, και πολλούς άλλους, ενώ οι Μαξίμ Γκόρκι και Βαλέρι Μπριούσοφ ενδιαφέρθηκαν για την ποίησή του.
Ο Οργανισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης για την Ασφάλεια Δικτύων και Πληροφοριών είναι ένας οργανισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης που συστάθηκε το 2004 με τον Ευρωπαϊκό Κανονισμό αριθ.
Η αποστολή του οργανισμού είναι να συµβάλλει σε ένα υψηλό επίπεδο ασφάλειας δικτύων και πληροφοριών εντός της Ένωσης και να διαπλάθει αντίληψη για την ασφάλεια δικτύων και πληροφοριών προς όφελος των πολιτών, των καταναλωτών, των επιχειρήσεων και των οργανισµών του δηµόσιου τοµέα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, συµβάλλοντας έτσι στην οµαλή λειτουργία της εσωτερικής αγοράς.
Χρησιµεύει ως κέντρο εµπειρογνωσίας στο οποίο µπορούν να απευθύνονται τα κράτη µέλη και τα ευρωπαϊκά θεσµικά όργανα για γνωµοδότηση και παροχή συµβουλών σε τεχνικά θέµατα ασφάλειας.
Εξασφαλίζει τη διαλειτουργικότητα δικτύων και συστηµάτων πληροφοριών, όταν τα κράτη µέλη εφαρµόζουν τεχνικές απαιτήσεις οι οποίες επηρεάζουν την ασφάλεια.
Καταγράφει τις σχετικές ανάγκες τυποποίησης και αξιολογεί τα υφιστάµενα πρότυπα ασφαλείας και συστήµατα πιστοποίησης, και προάγει την ευρύτερη δυνατή χρήση τους για τη στήριξη της ευρωπαϊκής νοµοθεσίας.
Υποστηρίζει τη διεθνή συνεργασία στο εν λόγω πεδίο, η οποία καθίσταται όλο και περισσότερο αναγκαία, δεδοµένης της παγκόσµιας διάστασης της ασφάλειας δικτύων και πληροφοριών.
Ο διοικείται από τον εκτελεστικό διευθυντή, και υποστηρίζεται από ένα επιτελείο που απαρτίζεται από εμπειρογνώμονες που αντιπροσωπεύουν τους σχετικούς ενδιαφερόµενους, όπως τον κλάδο των τεχνολογιών των πληροφοριών και των επικοινωνιών, τις οµάδες καταναλωτών, τους πανεπιστηµιακούς που είναι ειδικοί στην ασφάλεια δικτύων και πληροφοριών, και τις αρχές επιβολής του νόµου και προστασίας της ιδιωτικής ζωής.
Ο οργανισμός εποπτεύεται από το διοικητικό συμβούλιο, το οποίο αποτελείται από εκπροσώπους των κρατών μελών της ΕΕ, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και άλλων ενδιαφερόμενων ομάδων.
Έκτοτε, οι προκλήσεις που αφορούν την ασφάλεια δικτύων και πληροφοριών µεταβλήθηκαν λόγω των τεχνολογικών εξελίξεων και των εξελίξεων στην αγορά, και αποτέλεσαν αντικείµενο περαιτέρω προβληµατισµού και διαλόγου, οδηγώντας σήµερα στην ανάγκη για επικαιροποίηση, για λεπτοµερέστερη περιγραφή των συγκεκριµένων προβληµάτων που διαπιστώθηκαν και αξιολόγηση του τρόπου µε τον οποίο αυτά επηρεάζονται από το µεταβαλλόµενο περιβάλλον στην ασφάλεια δικτύων και πληροφοριών.
Το 2007, η Ευρωπαία Επίτροπος Βιβιάνα Ρέντινγκ πρότεινε να ενσωματωθεί ο σε μια νέα Ευρωπαϊκή Αρχή για την Αγορά Ηλεκτρονικών Επικοινωνιών .
Οκτώβριος 2009 – Οκτώβριος 2019 : Δρ Ούντο Χέλμπρεχτ (Γερμανός υπήκοος και πρώην πρόεδρος/διευθυντής του Ομοσπονδιακού Γραφείου για την Ασφάλεια των Πληροφοριών της Γερμανίας)
Ο υποστήριξε τα προγράμματα το 2010, το 2012 και 2014 που περιλάμβαναν ασκήσεις ετοιμότητας όσον αφορά την ασφάλεια στον κυβερνοχώρο σε πανευρωπαϊκό επίπεδο.
Το 1959 το προσδόκιμο ζωής στην ΕΣΣΔ , τη δυτική Ευρώπη και τις ΗΠΑ ήταν περίπου το ίδιο, ωστόσο, ύστερα από συνέχιση της αύξησης του προσδοκίμου ζωής στη δεκαετία του 1960, τα επόμενα 20 χρόνια μέχρι την πτώση του Ανατολικού Μπλοκ το προσδόκιμο ζωής σταθεροποιήθηκε σε σημεία κοντά στα 70 έτη ζωής ή και λίγο παραπάνω ανάλογα με τη χώρα, ενώ η δυτική Ευρώπη και οι ΗΠΑ συνέχιζαν να ανεβαίνουν και να πλησιάζουν τα 80 έτη.
Το προσδόκιμο ζωής στη Σοβιετική Ένωση αυξανόταν σταθερά τα περισσότερα χρόνια ύπαρξης της, ωστόσο στη δεκαετία του 1970 μειώθηκε λίγο πιθανότατα λόγω της κατάχρησης αλκοόλ.
Σήμερα, το προσδόκιμο ζωής στις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες αυξάνεται, ενώ οι βαλτικές δημοκρατίες και ιδιαίτερα η Εσθονία πλησιάζουν τα επίπεδα των χωρών της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Μετά τη Ρωσική Επανάσταση, η Ρωσική Αυτοκρατορία έχασε επικράτειες με 30 εκατομμύρια κατοίκους (18 εκατομμύρια κάτοικοι περιοχών που προσαρτήθηκαν από τη Πολωνία, 3 εκατομμύρια κάτοικοι περιοχών που προσαρτήθηκαν από τη Φινλανδία, 3 εκατομμύρια κάτοικοι περιοχών που προσαρτήθηκαν από τη Ρουμανία, 5 εκατομμύρια κάτοικοι περιοχών που προσαρτήθηκαν στα Βαλτικά κράτη και 400.000 κάτοικοι των περιοχών που παραχωρήθηκαν στη Τουρκία με τη συνθήκη του Καρς).
Σύμφωνα με τη Ρωσική Ακαδημία Επιστημών, η Σοβιετική Ένωση είχε 26.6 εκατομμύρια απώλειες κατά τον Β ΠΠ, μαζί με μια αύξηση στη βρεφική θνησιμότητα που έφερε 1.3 εκατομμύριο θανάτους.
Η τάση μπορεί να εξηγηθεί εν μέρει από τη δραστική αύξηση των εγκυμοσυνών στο ασιατικό μέρος της Ένωσης όπου τα επίπεδα βρεφικής θνησιμότητας ήταν τα υψηλότερα, ενώ ο αριθμός των εγκυμοσυνών στο πιο ανεπτυγμένο τμήμα της Σοβιετικής Ένωσης, την ευρωπαϊκή Σοβιετική Ένωση, μειωνόταν.
Οι θάνατοι, κατά τη διάρκεια του Α Παγκοσμίου Πολέμου και του Ρωσικού Εμφύλιου Πολέμου , ανήλθαν συνολικά σε 18 εκατομμύρια, περίπου 10 εκατομμύρια στη δεκαετία του 1930, και πάνω από 26 εκατομμύρια το 1941-5.
Ο μεταπολεμικός πληθυσμός της Σοβιετικής Ένωσης ήταν 45 με 50 εκατομμύρια μικρότερος, από ό,τι θα ήταν εάν η προπολεμική δημογραφική ανάπτυξη είχε συνεχιστεί.
Σύμφωνα με την Κάθριν Μέριντεϊλ, ".εύλογη εκτίμηση θα έθετε το συνολικό αριθμό των, υπερβολικών, θανάτων για ολόκληρη την περίοδο κάπου στα περίπου 60 εκατομμύρια."
Η Σοβιετική Ένωση προσκόλλησε στο δόγμα του κρατικού αθεϊσμού από το 1928 έως το 1941, όπου η ενασχόληση με τη θρησκεία αποθαρρύνθηκε και διώχθηκε, ενώ από το 1945 μέχρι τη διάλυση της η ΕΣΣΔ ήταν κοσμικό κράτος.
Σύμφωνα με διάφορες σοβιετικές και δυτικές πηγές, πάνω από το ένα τρίτο του πληθυσμού ήταν θρησκευόμενο: Ρώσοι Ορθόδοξοι 20%, Μουσουλμάνοι 15%, Προτεστάντες, Γεωργιανοί Ορθόδοξοι, Αρμένιοι Ορθόδοξοι και Ρωμαιοκαθολικοί 7%, Ιουδαϊσμός κάτω από το 1%, άθεοι 60% .
Επίσης, στη χώρα ζούσαν και πολλές άλλες εθνικότητες, όπως: Αμπχάζιοι, Αντίγκε, Ασσύριοι, Αλεούτοι, Άβαροι, Μπασκίρ, Βούλγαροι, Μπουργιάτες, Τσετσένοι, Κινέζοι, Τσουβάς, Κοζάκοι, Εβένκοι, Φινλανδοί, Γκαγκαούζοι, Γερμανοί, Έλληνες, Ούγγροι, Ινγκούς, Ινουίτ, Εβραίοι, Καλμίκοι, Καρακαλπάκοι, Καρέλιοι, Κέτες, Κορεάτες, Λεζγίνοι, Μάρι, Μογγόλοι, Μορδβίνοι, Νενέτσιοι, Οσσέτιοι, Πολωνοί, Ρομά, Ρουμάνοι, Τάτες, Τάταροι, Τουβανοί, Ουντμούρτ, Σαχά.
Σύμφωνα με δεδομένα της σοβιετικής απογραφής του 1989, ο πληθυσμός της Σοβιετικής Ένωσης αποτελούταν κυρίως από Ανατολικούς Σλάβους , Τουρκικά φύλα και άλλες εθνικές ομάδες .
Το 75% των κατοίκων μιλούσε σλαβικές γλώσσες, άλλες ινδοευρωπαϊκές γλώσσες μιλούσε το 8%, το 12% μιλούσε αλταϊκές γλώσσες, ενώ ένα 3% μιλούσε ουραλικές γλώσσες και το υπόλοιπο 2% μίλαγε καυκάσιες γλώσσες.
Σε περιόδους ειρήνης, παρόλο που ο ρυθμός ανάπτυξης του πληθυσμού μειωνόταν σε όλες τις δημοκρατίες, παρέμεινε, πάλι σε όλες τις δημοκρατίες, θετικός.
Σύμφωνα με το βιβλίο των Μακκαβαίων 1, 6:43-46, κατά τη μάχη του Βεθζεχαρία, ο Ελεάζαρ είδε έναν πολεμικό ελέφαντα με ιδιαίτερο εξοπλισμό και πίστεψε, ότι έφερε τον Αντίοχο Ε των Σελευκιδών.
Ο ιστορικός Φλάβιος Ιώσηπος αναφέρει, ότι ο Ελεάζαρ, αν και σκότωσε πολλούς στρατιώτες του εχθρού, δεν είχε κάποιο πραγματικό αποτέλεσμα, εκτός από το όνομα που έκανε για τον εαυτό του.
Το 2007 το λιμάνι του Μπουσάν χειρίστηκε φορτία που περιείχαν λιπάσματα, κρέας, σίδερα, πετρέλαιο και άλλα αέρια, αργό πετρέλαιο, άνθρακα, δέρμα, λίπη και έλαια, σιδηρομεταλλεύματα, ακατέργαστο ξύλο, φυσική άμμο, προϊόντα αλευροποιίας και ζάχαρη.
Οι κορυφαίες εξαγωγές της Νότιας Κορέας είναι ολοκληρωμένα κυκλώματα, αυτοκίνητα, πετρελαιοειδή, πλοία μεταφοράς επιβατών και εμπορευμάτων και εξαρτήματα οχημάτων.
Το 2017 το Μπουσάν επεξεργάστηκε περισσότερα από 20 εκατομμύρια , ισοδύναμα είκοσι ποδιών (ένα μέτρο που χρησιμοποιήθηκε για την εκτίμηση της συμπαγούς πλοίων μεταφοράς εμπορευματοκιβωτίων).
Κατά τη διάρκεια του Κορεατικού πολέμου , το Μπουσάν ήταν ένα από τα λίγα μέρη που η Βόρεια Κορέα δεν εισέβαλε, προκαλώντας πρόσφυγες πολέμου να φύγουν στην πόλη του Μπουσάν.
Εκείνη τη στιγμή ο λιμένας του Μπουσάν ήταν κρίσιμος για να παραλάβει πολεμικά υλικά και ενισχύσεις, όπως υφάσματα και μεταποιημένα τρόφιμα για να διατηρηθεί η οικονομία σταθερή.
Στη δεκαετία του 1970, η αύξηση των βιομηχανιών υποδημάτων και του καπλαμά επέτρεψε στους εργαζόμενους σε εργοστάσια να μεταναστεύσουν στο Μπουσάν, ανεβάζοντας τον πληθυσμό του Μπουσάν από 1,8 εκατομμύρια σε 3 εκατομμύρια.
Επί του παρόντος, το λιμάνι του Μπουσάν είναι το πέμπτο πιο πολυσύχναστο λιμάνι εμπορευματοκιβωτίων στον κόσμο και το δέκατο πιο πολυσύχναστο λιμάνι στη Βορειοανατολική Ασία.
Σήμερα το λιμάνι του Μπουσάν αποτελείται από τέσσερα λιμάνια - το Βόρειο Λιμάνι,το Νότιο Λιμάνι, το λιμάνι "" και το λιμάνι "", Διεθνές Επιβατικό Πεδίο και τερματικό κιβωτίων "".
Το Βόρειο Λιμάνι παρέχει εγκαταστάσεις για τη μεταφορά επιβατών και φορτίο, ενώ με τη βοήθεια του λιμένα "" μπορεί να γίνει χειρισμός περισσότερων όγκων φορτίου .
Το λιμάνι του Μπουσάν συνέχισε να αναπτύσσεται, και μέχρι το 2003, το λιμάνι αυτό ήταν το τέταρτο μεγαλύτερο λιμάνι εμπορευματοκιβωτίων στον κόσμο.
Το 50% των θέσεων εργασίας της πόλης του Μπουσάν σχετίζεται με τις εξαγωγές και το 83% των εξαγωγών της χώρας είναι εμπορευματοκιβώτια, καθιστώντας το Μπουσάν το μεγαλύτερο λιμάνι σε διαχείριση εμπορευματοκιβωτίων και σε διαχείριση γενικού φορτίου της χώρας.
Η κομητεία της Απουλίας και της Καλαβρίας μετονομάστηκε σε Δουκάτο της Απουλίας και της Καλαβρίας χάρη στην απονομή του τίτλου του "Δούκα" από τον πάπα Νικόλαο Β στον Ροβέρτο Γυισκάρδο .
Σαλέρνο πρωτεύουσα του πριγκιπάτου του Σαλέρνο κατακτήθηκε από τους Νορμανδούς και οι περιοχές του ενσωματώθηκαν στο Δουκάτο της Απουλίας και της Καλαβρίας.
Τα επόμενα χρόνια η πρωτεύουσα του δουκάτου μετακινήθηκε από το Μέλφι στο Σαλέρνο και ολοκληρώθηκε η κατάκτηση της Σικελίας, οι Νορμανδοί δημιούργησαν το βασίλειο της Σικελίας το πρώτο ισχυρό κράτος στην νότια Ιταλία .
Το Σαλέρνο παρέμεινε η πρωτεύουσα της περιοχής για περίπου μισό αιώνα , την περίοδο αυτή η πόλη γνώρισε μεγάλη ακμή χάρη στην Ιατρική Σχολή του Σαλέρνο.
Ο Γουλιέλμος Α είναι ο πρώτος κόμης της Απουλίας και της Καλαβρίας, ο αυτοκράτορας Ερρίκος Γ όρισε τον αδελφό και διάδοχο του Ντρόγκο της Απουλίας υποτελή του.
Την Κομητεία της Απουλίας και της Καλαβρίας που αργότερα έγινε το Δουκάτο της Απουλίας και της Καλαβρίας ίδρυσε ο Γουλιέλμος Α της Απουλίας , περιείχε την χερσόνησο Γκαργκάνο, την Φότζα, την Απουλία και τμήμα της Ιταλικής Καμπανίας.
Το δουκάτο βρέθηκε σε αναστάτωση όταν ο Ρογήρος Β της Σικελίας που κυβερνούσε την Κομητεία της Σικελίας διαδέχθηκε τον ξάδελφο του Γουλιέλμο Α της Απουλίας που πέθανε πρόωρα και άτεκνος .
Ο Ντρόγκο της Απουλίας πήρε τον τίτλο του κόμη της Απουλίας και της Καλαβρίας από τον αυτοκράτορα Ερρίκο Γ με περιοχές που ανήκαν στο πριγκιπάτο του Σαλέρνο.
Ο Γουλιέλμος Α της Απουλίας επέστρεψε τον Σεπτέμβριο του 1042 στο Μέλφι, οι Νορμανδοί τον αναγνώρισαν σαν ηγεμόνα τους, πρόσφερε συμμαχία στον πρίγκιπα του Σαλέρνο και στον Ράινουλφ Ντρένγκοτ κόμη της Αβέρσα.
Με την ένωση των δύο Νορμανδικών οικογενειών Αλταβίλλα και Ντρένγκοτ ο Γουλιέλμος απέκτησε την επίσημη αναγνώριση στα τέλη του 1042 σε Συνέλευση που συγκάλεσαν οι Νορμανδοί βαρόνοι στο Μέλφι και ολοκληρώθηκε στις αρχές της επόμενης χρονιάς .
Στην συνάντηση ο πρίγκιπας του Σαλέρνο αναγνώρισε την κυριαρχία της Οικογένειας Ωτβίλ στο Μέλφι, ο Γουλιέλμος Α δημιούργησε έναν νέο πυρήνα από τα εδάφη του και διαφοροποιήθηκε από τον Ράινουλφ Α της Αβέρσα που κυβερνούσε περιοχές στην Καμπανία.
Οι βαρόνοι έδωσαν όλοι όρκο υποτέλειας στον Γουλιέλμο των Ωτβίλ, ο πρίγκιπας του Σαλέρνο τον αναγνώρισε σαν τον πρώτο κόμη της Απουλίας, δέχτηκε επίσης να παντρευτεί την ανιψιά του, κόρη του Γκυ, δούκα του Σορέντο .