polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Το άλμπουμ συνάντησε τεράστια αποδοχή από το κοινό και τους κριτικούς ξεχωρίζοντας το για τα θέματα που καλύπτει το άλμπουμ, την στιχογραφία αλλά και το στυλ των φωνητικών της Άιλις.
Στα 62α βραβεία , κέρδισε τα βραβεία για άλμπουμ της χρονιάς, καλύτερο ποπ φωνητικό άλμπουμ της χρονιάς, ενώ το " " κέρδισε τα βραβεία για δίσκος της χρονιάς και τραγούδι της χρονιάς.
Το άλμπουμ ακουμπά διάφορα θέματα όπως τα σύγχρονα νιάτα, εθισμό στα ναρκωτικά, αυτοκτονία, και πνευματική υγεία, με χιουμοριστικούς αλλά και τρομακτικούς στίχους.
ίδια η Άιλις είπε πως το άλμπουμ έχει επηρεαστεί από τα συνειδητά όνειρα αλλά και τους νυχτερινούς τρόμους, τα οποία παρουσιάζονται και στο εξώφυλλο του άλμπουμ.
Σημαντικό μέρος του άλμπουμ γράφτηκε από την ίδια την Άιλις σε συνεργασία με τον αδερφό της Φιννέας, ο οποίος ανέλαβε την παραγωγή μουσικής του άλμπουμ, στο στούντιο υπνοδωμάτιο του, στο Λος Άντζελες.
Κάποιες βαθιές αυλακώσεις στους κίονες είναι μάλλον μεσαιωνικές προσπάθειες να αποδομήσουν την πρόσοψη για να επαναχρησιμοποιήσουν το υλικό ή για να καταστρέψουν το παγανιστικό μνημείο.
Πριν τις αρχαιολογικές ανασκαφές, το επίπεδο του εδάφους ήταν ως τη θύρα, αλλά οι ανασκαφές που έγιναν το 1546 κατέβασαν το έδαφος· τότε φτιάχτηκε μία κλίμακα στην πρόσοψη.
Βόρεια βρίσκεται ο ναός της Ειρήνης και η αγορά του Βεσπασιανού, δυτικά η Αιμιλία Βασιλική και ο ναός του Καίσαρα, νότια η Ιερά Οδός και η Ρηγία και ανατολικά ο ναός του Ρωμύλου και η Βασιλική του Μαξέντιου.
Ο ναός του Αντωνίνου και της Φαυστίναςείναι ένας αρχαίος Ρωμαϊκός ναός της Ρώμης, που προσαρμόστηκε σε Ρωμαιο-καθολική εκκλησία, την Κιέζα ντι Σαν Λορέντσο ιν Μιράνντα.
Ο Ρεπουμπλικανός κυβερνήτης Έντι Κάλβο δεν μπορούσε να είναι εκ νέο υποψήφιος, ύστερα από την επανεκλογή του στις εκλογές του 2014, καθώς με βάση τη νομοθεσία του Γκουάμ, ο Κυβερνήτης απαγορεύεται να υπηρετήσει και 3η συνεχόμενη θητεία.
Έπειτα από τον προκριματικό γύρο στις 25 Αυγούστου, το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα έδωσε το χρίσμα για την υποψηφιότητα στον Αντικυβερνήτη Ρέι Τενόριο , ενώ το Δημοκρατικό Κόμμα όρισε υποψήφια την πρώην γερουσιαστή Λου Λέον Γκερέρο (η οποία κέρδισε στον προκριματικό γύρο .
Με βάση τη νομοθεσία του Γκουάμ, οι υποψήφιοι για το αξίωμα του Κυβερνήτη για να εκλεγούν στο αξίωμα αυτό, θα πρέπει να έχουν συγκεντρώσει το απαιτούμενο ποσοστό του άνω του 50% των συνολικών ψήφων.
Παράλληλα με τις εκλογές για Κυβερνήτη, εκλέχθηκε στις 6 Νοεμβρίου 2018 και ο αντιπρόσωπος του Γκουάμ στη Βουλή των Αντιπροσώπων των ΗΠΑ.
Κατά την περίοδο των Χριστουγέννων τιμωρεί τα παιδιά που έχουν απαράδεκτη συμπεριφορά, σε αντίθεση με τον Άγιο Νικόλαο, που επιβραβεύει την καλή συμπεριφορά με δώρα.
Ο Κράμπους είναι μεταξύ των συντρόφων του Αγίου Νικολάου σε πολλές περιοχές συμπεριλαμβανομένης της Αυστρίας, της Βαυαρίας, της Κροατίας, της Τσεχίας, της Ουγγαρίας, της Βόρειας Ιταλίας συμπεριλαμβανομένου του Νότιο Τιρόλο και της Επαρχίας του Τρέντο όπου υπάρχει μεγάλη γερμανόφωνη παρουσία, της Σλοβακίας και της Σλοβενίας.
Τα στοιχεία για τον Κράμπους συνέχισαν να υπάρχουν, και κατά τον 17ο αιώνα το Κράμπους είχε ήδη ενσωματωθεί σε Χριστιανικές χειμωνιάτικες γιορτές ζευγαρώνοντας τον Άγιο Νικόλαο με τον Κράμπους.
Οι χώρες της πρώην Αυτοκρατορίας των Αψβούργων έχουν σε μεγάλο βαθμό δανειστεί την παράδοση του Κράμπους μαζί με τον Άγιο Νικόλαο, στις 5 Δεκεμβρίου από την Αυστρία.
Στο σημείο όπου βρίσκεται η Φράουενκιρχε υπήρχε παλαιότερα άλλη εκκλησία, αφιερωμένη επίσης στην Παναγία, η οποία είχε χτιστεί τον 11ο αιώνα, σε ρωμανικό ρυθμό, και μέχρι τη Μεταρρύθμιση ήταν η έδρα της Ρωμαιοκαθολικής Αρχιεπισκοπής της Δρέσδης και του Μέισσεν .
Ο Πρίγκιπας-εκλέκτορας της Σαξονίας, Αύγουστος Β ο Δυνατός, αν και είχε στραφεί στον Καθολικισμό για να γίνει Βασιλιάς της Πολωνίας, υποστήριξε την κατασκευή του ναού, θέλοντας με τον τρόπο αυτό να διαβεβαιώσει τους κατοίκους της Σαξονίας ότι δεν επρόκειτο να υποχρεωθούν να αλλάξουν την πίστη τους και να ακολουθήσουν τον Καθολικισμό σύμφωνα με την αρχή .
Στα σχέδια του αποτυπώνεται το νέο πνεύμα της Προτεσταντικής λειτουργίας, με την τοποθέτηση Αγίας Τράπεζας, του άμβωνα και της κολυμβήθρας στο κέντρο του ναού ώστε να είναι ορατά από ολόκληρο το εκκλησίασμα.
Το 1736 ο διάσημος κατασκευαστής εκκλησιαστικών οργάνων Γκότφριντ Σίλμπερμανν κατασκεύασε το εκκλησιαστικό όργανο της , το οποίο εγκαινιάστηκε στις 25 Νοεμβρίου 1736.
Στη διάρκεια του Επταετούς Πολέμου ο τρούλος της Φράουενκιρχε άντεξε αν και φέρεται να χτυπήθηκε με περισσότερα από εκατό βλήματα κανονιών από τον Πρωσικό Στρατό.
Εκατό χρόνια περίπου αργότερα, κατά τη διάρκεια του Βομβαρδισμού της Δρέσδης το 1945, από τις συμμαχικές δυνάμεις, η Φράουενκιρχε καταστράφηκε σχεδόν ολοσχερώς.
Οι περίπου 650.000 εμπρηστικές βόμβες που ρίχτηκαν στην πόλη είχαν ως αποτέλεσμα, μεταξύ άλλων, να ανεβεί η θερμοκρασία μέσα στην εκκλησία στους 1.000 , να διαλυθούν οι κολώνες από ψαμμίτη και να καταρρεύσει το κτίριο, το πρωί της 15ης Φεβρουαρίου.
Τελειώνοντας το σχολείο ξεκίνησε τις σπουδές του στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών και συγκεκριμένα στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών και Δημόσιας Διοίκησης παίρνοντας το πτυχίο του τέσσερα χρόνια μετά.
Τη σεζόν 2010-2011 πρωταγωνίστησε στην κωμική σειρά του , Η γενιά των 592 ευρώ υποδυόμενος τον Αλέξη έναν νεαρό οικονομολόγο που ψάχνει δουλειά στην Ελλάδα της κρίσης.
Τη 2008 έκανε εμφάνιση στις σειρές Λάκης ο γλυκούλης και "Οι Ατρόμητοι" ενώ ανήκε στο βασικό καστ της σειράς "Έχω ένα μυστικό." που βασιζόταν στη ζωή της Αλίκης Βουγιουκλάκη.
Κατά την κλασική και μεσαιωνική εποχή η δευτεροβάθμια εκπαίδευση παρεχόταν από την εκκλησία για τους γιους ευγενών και για τα αγόρια που προετοιμάζονται για τα πανεπιστήμια και το θρησκευτικό χώρο.
Το άρθρο 28 της Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Παιδιού ορίζει ότι η πρωτοβάθμια εκπαίδευση πρέπει να είναι ελεύθερη και υποχρεωτική, ενώ διαφορετικές μορφές δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης όπως η γενική και επαγγελματική εκπαίδευση, πρέπει να είναι διαθέσιμες και προσιτές σε κάθε παιδί.
Για να επιτύχει την απελευθέρωσή τους ο Βαγράτ Ε, υποσχέθηκε να γίνει μουσουλμάνος· έτσι ο Ταμερλάνος τους έστειλε πίσω στη Γεωργία με στρατό 20.000 Μογγόλων.
Τότε ο πρίγκιπας Γεώργιος επιτέθηκε, κατέστρεψε τελείως τον στρατό αυτόν και ελευθέρωσε τον βασιλιά και τη βασίλισσα από την αιχμαλωσία, ώστε δεν χρειάστηκε να γίνουν μουσουλμάνοι.
Μικρότερα αδέλφια της ήταν ο Βασίλειος, ο Μανουήλ Γ, ο νόθος Ανδρόνικος, η Ευδοκία σύζυγος του Κονσταντίν Ντράγκας Ντεγιάνοβιτς, η Μαρία και μία ακόμη, που το όνομά της δεν μας είναι γνωστό.
Τον Απρίλιο του 1362 μία αντιπροσωπία, που περιελάμβανε τον Γεώργιο Σχολάριο μεγάλο λογοθέτη, τον ιστορικό Μιχαήλ Πανάρετο σεβαστό και άλλους, για να διαπραγματευτεί συνοικέσιο με τον Ανδρόνικο Δ Παλαιολόγο τότε διάδοχο.
Το 3ο Περιστύλιο ήταν δύο κιονοστοιχίες και ο χώρος μεταξύ τους ήταν σχεδόν όλος καλυμμένος με μία μεγάλη λίμνη, τόση όση η λίμνη του 1ου περιστυλίου στο Φλαβιανό Μέγαρο.
Το συγκρότημα δωματίων γύρω από την Αυλή είναι σε δύο επίπεδα: το χαμηλότερο έχει μία λίμνη με ένα ασυνήθιστο σχέδιο νησίδων στο κέντρο της και το δεύτερο, 10 μ.
Νοτιοδυτικά η μεγάλη Εξέδρα είναι μία μακρά κυρτή στοά με αψίδες, που ενώνει τα δύο τμήματα του Παλατιού, τα εκατέρωθεν του Αυγουστιανού Μεγάρου, δηλ.
Τα δύο περιστύλια στο βόρειο μέρος ήταν άμεσα συνδεδεμένα με το Φλαβιανό Μέγαρο, το δημόσιο τμήμα του Παλατιού, ώστε πρέπει να ήταν για δημόσιες λειτουργίες.
Η εικασία αυτή ενισχύεται από το ότι το νότιο μέρος κατασκευάστηκε λίγο μετά και μερικές λεπτομέρειες δείχνουν, ότι δεν ήταν του Ραμπίριους, που διηύθυνε τις εργασίες.
Το Αυγουστιανό Μέγαρο περιλαμβάνει τουλάχιστον τέσσερα μέρη: το 2ο Περιστύλιο στα βορειοανατολικά, το κεντρικό 3ο Περιστύλιο , το συγκρότημα δωματίων γύρω από την αυλή και την Εξέδρα στα νοτιοδυτικά.
Αν και οι περισσότεροι αρσενικοί θεοί απεικονίζονται με κόκκινο δέρμα και οι θεές με κίτρινο —τα ίδια χρώματα που χρησιμοποιούνταν για τους Αιγύπτιους άντρες και γυναίκες— κάποιοι έχουν ασυνήθιστα, συμβολικά χρώματα δέρματος.
Αν και οι θεοί αυτοί μοιάζουν με μούμιες, τα πρώιμα παραδείγματα απεικόνισής τους χρονολογούνται πριν από το στιλ μουμιοποίησης με τύλιγμα σε ύφασμα, και αυτή η μορφή μπορεί αντίθετα να είναι ένας «απόηχος» από την αναπαράσταση των θεοτήτων χωρίς άκρα.
Κάποια αντικείμενα που σχετίζονται με συγκεκριμένο θεό, όπως για παράδειγμα τα διασταυρούμενα βέλη που αντιπροσωπεύουν τη Νίηθ ή το σύμβολο του Μιν , συμβολίζουν τη λατρεία αυτών των θεών στην Προδυναστική περίοδο.
Στην Προδυναστική και την πρώιμη Δυναστική περίοδο, οι θεοί συχνά αναπαρασταίνονταν με λάβαρα, κοντάρια με το έμβλημα των θεών, σε μορφή ζώων, ανθρώπων, και αντικειμένων.
Ο Ρα συνδέθηκε με την τοπική θεότητα Σομπέκ για να σχηματίσει τον Σομπέκ-Ρα, με τον Άμμωνα για να σχηματίσει τον Άμμων-Ρα, με ηλιακή έκφανση του Ώρου για να σχηματίσει τον Ρα-Χοράκτι, και με αρκετές ηλιακές θεότητες για να γίνει Χορεμακχέτ-Κεπρί-Ρα-Ατούμ.
Αντίθετα από άλλες περιπτώσεις που χρησιμοποιείται αυτός ο όρος, η αιγυπτιακή πρακτική δεν είχε σκοπό να συγχωνεύσει αντίθετα συστήματα πεποιθήσεων, αν και ξένες θεότητες μπορούσαν συσχετιστούν με ντόπιες.
Αντίθετα, ο συγκρητισμός στις αιγυπτιακές θρησκευτικές πεποιθήσεις αναγνώριζε και αντιπροσώπευε την αλληλοεπικάλυψη των ρόλων των θεών και επέκτεινε τη σφαίρα επιρροής για τον καθένα από αυτούς.
Ο Ώρος απορρόφησε πολλούς γερακόμορφους θεούς από διάφορες περιοχές, όπως ο Κχεντί-Ιρτί και Κχεντί-Κνετί, που έγιναν κάτι περισσότερο από απλές τοπικές εκφάνσεις του.
Η Αθώρ είχε απορροφήσει την παρόμοια θεά-αγελάδα Μπατ, ενώ ένας πρώιμος νεκρικός θεός, ο Κχεντί-Αμεντιού είχε αντικατασταθεί από τον Όσιρι και τον Άνουβι.
Οι λατρευτικές εικόνες των θεών που ήταν στο επίκεντρο των τελετουργικών των ναών, καθώς και τα ιερά ζώα που αντιπροσώπευαν συγκεκριμένες θεότητες, πιστευόταν ότι φιλοξενούσαν το θείο μπα.
Κάθε τι που υπήρχε λεγόταν ότι ήταν ένα από τα κα του Ατούμ, του δημιουργού θεού, που αρχικά περιείχε όλα τα πράγματα μέσα του, και μια θεότητα μπορούσε να αποκαλείται το μπα μιας άλλης, που σημαίνει ότι η πρώτη ήταν η εκδήλωση της δύναμης της δεύτερης.
Τα θεϊκά μέρη του σώματος μπορούσαν επίσης να λειτουργήσουν ως ξεχωριστές θεότητες, όπως το Μάτι του Ρα και το Χέρι του Ατούμ, τα οποία και τα δύο προσωποποιούσαν θεές.
Ο θεός Σου ήταν η θεοποίηση του αέρα, η θεά Μερετσεγκέρ επέβλεπε μια συγκεκριμένη περιοχή, τη Νεκρόπολη των Θηβών, και ο θεός Σία προσωποποιούσε την αφηρημένη έννοια της αντίληψης.
Παρά τους διαφορετικούς ρόλους τους οι περισσότεροι θεοί είχαν ένα κοινό χαρακτηριστικό, τη διατήρηση της Μάατ, τη συμπαντική τάξη και αρμονία, έννοια που αποτελούσε κεντρική αρχή της αιγυπτιακής θρησκείας, της οποίας η προσωποποίηση ήταν η ομώνυμη θεά.
Από αυτές η κυριότερη ήταν ο Απέπ που αντιπροσώπευε τις δυνάμεις του χάους, και που συνεχώς απειλούσε να καταλύσει την τάξη του σύμπαντος, ενώ μιαν άλλη θεότητα ήταν ο Σηθ, ο οποίος είχε αμφίπλευρη θέση στο πάνθεον, γιατί μπορούσε και να πολεμήσει εναντίον του χάους, αλλά και για την επικράτησή του.
Οι θέσεις του Χόρνουνγκ έχουν ασκήσει μεγάλη επιρροή και σε άλλους μελετητές της αιγυπτιακής θρησκείας, αλλά υπάρχουν ακόμα άλλοι που πιστεύουν ότι οι θεοί ήταν κάποιες περιόδους πιο ενοποιημένοι απ’ ό, τι υποστηρίζει στη θεωρία του.
Ο υποστηρίζει ότι η έννοια της μίας μόνο θεότητας αναπτύχθηκε κατά το Νέο Βασίλειο, αρχίζοντας με την επικέντρωση στον θεό ήλιο Άμμωνα-Ρα ως αυτόν με τη μεγαλύτερη σημαντικότητα.
Μετά, στον απόηχο της πολεμικής εναντίον του Ατενισμού, οι ιερείς θεολόγοι περιέγραψαν τον οικουμενικό θεό με διαφορετικό τρόπο, που συνυπήρχε με τον παραδοσιακό πολυθεϊσμό.
Σύμφωνα με τον , αυτός ο ένας θεός εξισωνόταν ειδικά με τον Άμμωνα, τον κυρίαρχο θεό κατά το Νέο Βασίλειο, ενώ για την υπόλοιπη αιγυπτιακή ιστορία ο οικουμενικός θεός μπορούσε να ταυτιστεί με πολλούς διάφορους θεούς.
Ο λέει ότι η συνυπάρχουσες έννοιες του ενός θεού και των πολλών θεών μπορούσε κάλλιστα να ταιριάξει με την "πολλαπλότητα των προσεγγίσεων" στην αιγυπτιακή σκέψη, όσο και με την ενοθεϊστική πρακτική των κοινών καθημερινών πιστών.
Οι Αιγύπτιοι μπορεί να αναγνώριζαν την ενότητα του θείου με το να "ταυτίζουν τη γενική έννοια για τον «θεό» με έναν συγκεκριμένο θεό ανάλογα τη συγκεκριμένη περίσταση.".
Εκεί καταλάμβαναν τις λατρευτικές εικόνες τους, τα αγάλματα που απεικόνιζαν τις θεότητες και έδιναν τη δυνατότητα στους ανθρώπους να αλληλεπιδρούν μαζί τους μέσω των τελετουργικών του ναού.
Όταν οι βασιλιάδες των Θηβών πήραν τον έλεγχο της χώρας στην αρχή του Μέσου Βασιλείου , κατέστησαν τον προστάτη θεό των Θηβών —πρώτα τον Μοντού και μετά τον Άμμωνα—πρώτο από τους θεούς σε εθνικό επίπεδο.
Αυτές οι θεότητες αντιπροσώπευαν την πληθωρικότητα όλων των θεών, όπως και των λατρευτικών κέντρων των ίδιων , καθώς και πολλές τριπλές ομάδες εννοιών στην αιγυπτιακή θρησκευτική σκέψη.
Κάποιες φορές ο Σετ, ο προστάτης θεός των βασιλέων της Δέκατης ένατης Δυναστείας και ενσάρκωση της αταξίας του κόσμου, προσθέτονταν σε αυτή την ομάδα, που τόνιζε μία συνεκτική αντίληψη του πάνθεου.
Ο θεός-ήλιος επίσης λεγόταν ότι γερνούσε κατά τη διάρκεια του καθημερινού του ταξιδιού, βυθιζόταν στο Ντουάτ τη νύχτα, και αναδυόταν ως νέο παιδί την αυγή.
Αντί να είναι σε μια κατάσταση μόνιμης αθανασίας, οι θεοί πέθαναν και ανασταίνονταν περιοδικά, με την επανάληψη των γεγονότων της δημιουργίας, ανανεώνοντας έτσι όλο τον κόσμο.
Κάποια αιγυπτιακά κείμενα που δεν έχουν κατανοηθεί επαρκώς, υπονοούν ακόμα ότι αυτή η καταστροφή είναι γραπτό να συμβεί, ότι ο δημιουργός θεός μια μέρα θα καταλύσει την τάξη του κόσμου, αφήνοντας μόνο αυτόν και τον Όσιρι μέσα στο αρχέγονο χάος.
Ενώ παλιότερα οι νέοι σημαντικοί θεοί ενσωματώνονταν σε υπάρχουσες θρησκευτικές πεποιθήσεις, ο Ατενισμός επέμενε σε μία και μοναδική κατανόηση του θείου που απέκλειε την παραδοσιακή πολλαπλότητα των προοπτικών.
Για αυτούς τους λόγους, ο αιγυπτιολόγος έχει προτείνει ότι ο Ακενατόν μπορεί να ασκούσε τη μονολατρία, λατρεύοντας μόνο ένα θεό αναγνωρίζοντας όμως την ύπαρξη και άλλων.
Σε κάθε περίπτωση, η αποκλίνουσα θεολογία του Ατενισμού δε ρίζωσε στον αιγυπτιακό λαό, και οι διάδοχοι του Ακενατόν επέστρεψαν στην παραδοσιακή θρησκεία.
Οι αντιφάσεις στους μύθους είναι μέρος της πολύπλευρης αντιμετώπισης των Αιγυπτίων στις θρησκευτικές πεποιθήσεις—αυτό που ο ονομάζει μια "πολλαπλότητα προσεγγίσεων" στην προσπάθεια κατανόησης των θεών.
Διαφορετικές παραλλαγές ενός μύθου μπορούσαν να απεικονίσουν διαφορετικές θεότητες να παίζουν τον ίδιο αρχέτυπο ρόλο, όπως στους μύθους για το Μάτι του Ρα, μια θηλυκή εκδοχή του θεού ήλιου που αντιπροσωπευόταν από πολλές θεές.
Για αυτό το λόγο, ο νεκρικός θεός Άνουβις συνήθως στην αιγυπτιακή τέχνη ως σκύλος ή τσακάλι, ως πλάσμα που η συμπεριφορά του απειλεί τις θαμμένες μούμιες, σε μια προσπάθεια να αντιμετωπίσουν αυτήν την απειλή και, αντίθετα, να τη χρησιμοποιήσουν για προστασία.
Το μαύρο δέρμα του θεού παραπέμπει στο χρώμα του μουμιοποιημένου δέρματος και στο γόνιμο μαύρο χώμα που οι Αιγύπτιοι βλέπανε ως σύμβολο της αναγέννησης και συνεκδοχικά της ανάστασης.
Οι οκτώ θεοί της Ογδοάδας, που αντιπροσωπεύουν το χάος που προηγήθηκε της δημιουργίας, γεννάνε τον θεό ήλιο, ο οποίος εγκαθιδρύει τάξη στο νεόδμητο κόσμο.
Ο Ατούμ παράγει όλα τα πράγματα ως απορροή του εαυτού του, και ο Άμμωνας, σύμφωνα με τη θεολογία που προωθούσε το ιερατείο του, προηγήθηκε και δημιούργησε τους άλλους θεούς-δημιουργούς.
Οι θεοί πάλεψαν εναντίων των δυνάμεων του χάους και μεταξύ τους πριν αποσυρθούν από τον κόσμο των ανθρώπων και εγκαθιδρύσουν τη σειρά βασιλέων της Αιγύπτου για να κυβερνήσουν στη θέση τους.
Οι θεότητες με τα περισσότερα περιορισμένα και εξειδικευμένα πεδία συχνά αποκαλούνται «ελάσσονες θεότητες» ή «δαίμονες» στα σύγχρονα γραπτά, αν και αυτοί οι όροι δεν ορίζονται αυστηρά.
Άλλοι περιπλανιόνταν και στον ανθρώπινο κόσμο και στο Ντουάτ, είτε ως υπηρέτες και αγγελιοφόροι των μεγαλύτερων θεών, είτε ως πνεύματα που προκαλούσαν αρρώστιες και άλλες δυστυχίες στους ανθρώπους.
Με πέρασμα της αιγυπτιακής ιστορίας κατέληξαν να θεωρούνται ως κατώτερα μέλη της θεϊκής «κοινότητας», και να αντιπροσωπεύουν το αντίθετο από τους ευεργετικούς, ζωογόνους μεγάλους θεούς.
Όμως ακόμα και οι πιο σεβαστοί θεοί μπορούσαν κάποιες φορές να επιδεικνύουν εκδικητική συμπεριφορά προς τους ανθρώπους και μεταξύ τους, φανερώνοντας μια δαιμονική πλευρά του χαρακτήρα τους και αμβλύνοντας τα όρια μεταξύ θεών και δαιμόνων.
Οι μελετητές έχουν προσπαθήσει να διαχωρίσουν την αρχική φύση που αποδιδόταν στους θεούς προτείνοντας ετυμολογίες για αυτές τις λέξεις, αλλά καμία προτεινόμενη εξήγηση δεν έχει τύχει αποδοχής, και η απαρχή τους παραμένει άγνωστη.
Τα ιερογλυφικά που χρησιμοποιήθηκαν ως ιδεογράμματα για τη γραφή αυτών των λέξεων φανερώνουν κάποια από τα χαρακτηριστικά τα οποία οι αρχαίοι Αιγύπτιοι συνέδεαν με τη θεία φύση.
Άλλα ιερογλυφικά περιλαμβάνουν ένα γεράκι, θυμίζοντας τους αρκετούς από τους παλιώτερους θεούς που απεικονίζονταν ως γεράκι, και καθιστή αρσενική ή θηλυκή θεότητα.
Η λέξη για τη θηλυκή θεότητα μπορούσε επίσης να γραφεί περιλαμβάνοντας ένα αβγό ως ιδεόγραμμα, συνδέοντας τις θεές με τη δημιουργία και τη γέννα, ή με μία κόμπρα, που αντανακλά την αναπαράσταση πολλών θηλυκών θεοτήτων ως κόμπρες .
Οι μελετητές έχουν μακροχρόνια διαφωνία για το αν η παραδοσιακή αιγυπτιακή θρησκεία είχε στη βάση της την ιδέα ότι η πολλού θεοί ήταν, σε ένα βαθύτερο επίπεδο, συνενωμένοι.
Οι λόγοι για αυτή τη διαμάχη περιλαμβάνουν την πρακτική του συγκρητισμού, που μπορεί να υπονοεί ότι όλοι οι ξεχωριστοί θεοί μπορούν τελικά να συγχωνευτούν σε έναν, και η τάση που υπάρχει στα αιγυπτιακά κείμενα να πιστώνουν ένα συγκεκριμένο θεό με δυνάμεις που ξεπερνούν όλες των άλλων θεών.
Ένα άλλο θέμα διαμάχης είναι η εμφάνιση της λέξης «θεός» στα διδακτικά κείμενα της φαραωνικής παράδοσης, όπου ο όρος δεν αναφέρεται σε συγκεκριμένη θεότητα ή ομάδα θεοτήτων.
Στις αρχές του 20ου αιώνα, για παράδειγμα, ο Γουόλις Μπατζ πίστευε ότι ο κοινός καθημερινός Αιγύπτιος ήταν πολυθεϊστής, αλλά η γνώση της πραγματικής μονοθεϊστικής θρησκείας ήταν προνόμιο της ελίτ, η οποία παρήγαγε και αυτή τη διδακτική «λογοτεχνία της σοφίας».
Ο σύγχρονός του πίστευε αντίθετα ότι η αιγυπτιακή θρησκεία ήταν πανθεϊστική, με τον θεό ήλιο παρών σε όλους τους άλλους θεούς, ενώ ο υποστήριζε ότι ο αιγυπτιακός πολιτισμός ήταν αρχικά μονοθεϊστικός και έγινε πολυθεϊστικός ση διάρκεια της ιστορίας του.
Επίσης υποστηρίζει ότι ο αδιευκρίνιστος "θεός" στα λογοτεχνικά κείμενα της σοφίας είναι ένας τεχνικός όρος για όποια θεότητα τυχαίνει να λατρεύει ο αναγνώστης.
Αν και οι συνδυασμοί, εκφάνσεις, και εικονογραφίες του κάθε θεού άλλαζαν συνεχώς, περιορίζονταν πάντα σε περιορισμένο αριθμό μορφών, και ποτέ δεν καθίσταντο πλήρως ισότιμα εναλλασσόμενες είτε με ένα μονοθεϊστικό είτε με πολυθεϊστικό τρόπο.
Ένα Αιγύπτιος μπορούσε να λατρεύει οποιαδήποτε θεότητα σε κάποια χρονική στιγμή, και να απέδιδε σε εκείνη υπέρτατη δύναμη, χωρίς να αρνείται τους άλλους θεούς ή να τους συγχωνεύει με τη θεότητα αυτή.
Ο Χορνουνγκ συμπεραίνει ότι οι θεοί ήταν πλήρως ενοποιημένοι μόνο στον μύθο, σε ένα χρόνο πριν τη δημιουργία, μετά από την οποία αναδύθηκε η πλειάδα των θεών από την ενιαία ανυπαρξία.
Με το πέρασμα της ιστορίας εμφανίστηκαν αυξανόμενα πολύπλοκοι συνδυασμοί, με τις πιο σουρεαλιστικές μορφές να απαντώνται συνήθως στους δαίμονες του Κάτω Κόσμου.
Λόγω της στενής σχέσης μεταξύ τους, αυτές οι θεές μπορούσαν και οι δύο να φέρουν στέμματα με κέρατα αγελάδας, που αρχικά ήταν χαρακτηριστικό μόνο της Αθώρ.
Οι ταύροι και τα κριάρια σχετίζονταν με την αρρενωπότητα, οι αγελάδες και τα γεράκια με τον ουρανό, οι ιπποπόταμοι με τη μητρική προστασία, τα αιλουροειδή με τον θεό ήλιο, και τα ερπετά και με τον κίνδυνο και με την ανανέωση.
Ομοίως, τα ρούχα των ανθρωπόμορφων θεοτήτων στις περισσότερες περιόδους είχαν αλλάξει λίγο από το στιλ του Παλαιού Βασιλείου: κοντή φούστα, ψεύτικη γενειάδα, και συχνά χιτώνιο για τις αρσενικές θεότητες και μακρύ εφαρμοστό φόρεμα για της θηλυκές.
Κάποιες από αυτές τις απεικονίσεις, όπως αστέρια και βοοειδή, θυμίζουν σημαντικές μορφές στην αιγυπτιακή θρησκεία σε μετέπειτα εποχές, αλλά σε κάθε περίπτωση δεν υπάρχουν αρκετά στοιχεία για να πούμε ότι οι εικόνες αυτές σχετίζονται με θεότητες.
Οι παλιότεροι γνωστοί ναοί εμφανίστηκαν τους τελευταίους αιώνες της προδυναστικής περιόδου, μαζί με εικόνες που μοιάζουν με την εικονογραφία γνωστών θεοτήτων: το γεράκι για τον Ώρο καθώς και άλλους θεούς, τα διασταυρούμενα βέλη για τη Νηίθ, και το αινιγματικό "Ζώο του Σετ" που αντιπροσωπεύει τον Σετ.
Σε μια υβριδική συνδυαστική απεικόνιση, το κεφάλι αντιπροσωπεύει την αρχική μορφή του όντος που απεικονίζεται, έτσι ώστε, όπως το θέτει ο αιγυπτιολόγος , "μια θεά με κεφάλι λέαινας είναι μια θεά-λέαινα με ανθρώπινη μορφή, ενώ μια βασιλική σφίγγα, αντίθετα, είναι ένας άνθρωπος που έχει πάρει μορφή λιονταριού.".
Τα θεϊκά στέμματα, που είναι από τα ίδια είδη στεμμάτων που φορούσαν οι ανθρώπινοι βασιλείς μέχρι μεγάλα ιερογλυφικά στο κεφάλι των θεών, είναι άλλη μία σημαντική ένδειξη.
Οι αρσενικές θεότητες κρατάνε το ουάς, οι θηλυκές το σκήπτρο με το άνθος λωτού στην άκρη του, ενώ και τα δύο φύλα κρατάνε το ανκχ, σύμβολο που αντιπροσωπεύει την αιγυπτιακή λέξη για τη "ζωή", συμβολίζοντας τη ζωογόνα δύναμη των θεοτήτων.
Οι οικογένειες με τρεις θεότητες, πατέρας, μητέρα και παιδί, αντιπροσωπεύουν τη δημιουργία μιας νέας ζωής και τη διαδοχή του πατέρα από το παιδί, ένα μοτίβο που συνδέει τις θεϊκές οικογένειες με τη βασιλική διαδοχή.
Αυτό το πρότυπο γνώρισε μεγάλη εξάπλωση με τον καιρό, ώστε πολλές θεότητες σε τοπικά λατρευτικά κέντρα ενώθηκαν σε τέτοιες οικογενειακές τριάδες, όπως ο Πτα η Σεκχμέτ και το παιδί τους Νεφερτούμ στη Μέμφιδα, και ο Άμμωνας, Μουτ, και Χονσού στις Θήβες.
Το Ντουάτ, αντίθετα, αντιμετωπίζεται ως απόμακρο και μη προσβάσιμο μέρος, και οι θεοί που κατοικούν εκεί έχουν δυσκολίες στην επικοινωνία με τους θεούς που κατοικούν στον κόσμο των ζωντανών.
Ο Άμμωνας ήταν ο μεγαλύτερος θεός κατά το Νέο Βασίλειο και κατά την Πτολεμαϊκή και Ρωμαϊκή περίοδο, ενώ η Ίσις ήταν η θεία βασίλισσα και θεά δημιουργός.
Η Ίσις απορρόφησε τα χαρακτηριστικά πολλών άλλων θεοτήτων κατά την περίοδο της ανόδου της ως σημαντικότερης θεάς, και όταν ο Άμμωνας έγινε ο ηγεμόνας του πάνθεου, ενώθηκε με τον Ρα, τον παραδοσιακό βασιλιά των θεών, για να γίνει μία ηλιακή θεότητα, ο Άμμων-Ρα.
Τα πιστεύω και τα τελετουργικά που αφορούν αυτούς τους θεούς διαμόρφωσαν τον πυρήνα της αρχαίας αιγυπτιακής θρησκείας, που εμφανίστηκε κάποια στιγμή κατά την αιγυπτιακή προϊστορία.
Οι θεότητες αντιπροσώπευαν φυσικές δυνάμεις και φαινόμενα, και οι Αιγύπτιοι κρατούσαν ικανοποιημένες αυτές τις θεότητες με προσφορές και τελετουργικά, έτσι ώστε οι δυνάμεις αυτές να συνεχίσουν να λειτουργούν σύμφωνα με τη Μάατ, τη θεία τάξη.
η εξουσία για την πραγματοποίηση των παραπάνω ελέγχονταν από τον φαραώ, την οποία κατείχε με τον ισχυρισμό ότι ήταν ο αντιπρόσωπος των θεών, ενώ υπό τη διαχείριση του επίσης ήταν οι ναοί, στους οποίους πραγματοποιούνταν τα τελετουργικά και η λατρεία.
Ούτε καν ο θεός δημιουργός δεν μπορούσε να επιδράσει πέρα από τα όρια του κόσμου που δημιούργησε, και ακόμα και η Ίσις για παράδειγμα, που λεγόταν ότι ήταν η πιο ευφυής από όλους τους θεούς, δεν ήταν παντοδύναμη.
Ο αιγυπτιολόγος όμως, επιχειρηματολογεί ότι κάποια κείμενα του ύστερου Νέου Βασιλείου μπορούν να υποδηλώσουν ότι, καθώς τα πιστεύω για τον θεό Αμούν εξελίχθηκαν, του είχαν πιστωθεί επίπεδα παντοδυναμίας και υπέρβασης των ορίων του κόσμου, τέτοια που καμία άλλη θεότητα δεν είχε καταφέρει.
Ένας ευρέως αποδεκτός ορισμός, που έχει προταθεί από τον αιγυπτιολόγο , είναι ότι μια θεότητα έχει λατρεία, εμπλέκεται σε κάποια πτυχή του σύμπαντος, και περιγράφεται στη μυθολογία ή άλλες μορφές της γραπτής παράδοσης.
Από αυτήν την άποψη, στους "θεούς" περιλαμβανόταν και ο βασιλιάς, που αποκαλούνταν τέτοιος μετά τη στέψη του, καθώς και οι νεκροί, που είχαν εισέλθει στο θεϊκό βασίλειο μέσω των ταφικών τελετών.
Τοποθεσίες και έννοιες μπορούσαν να εμπνεύσουν μια θεότητα για να τις αντιπροσωπεύει και κάποιες φορές δημιουργούνταν θεότητες για το αντίθετο φύλο εδραιωμένων θεοτήτων.
Η λατρεία αυτή συνήθως ήταν βραχύβια στο πέρασμα του χρόνου, αλλά οι Ιμχοτέπ και ο Αμενχοτέπ του Χαπού θεωρούνταν θεοί αιώνες μετά την εποχή τους, όπως και κάποιοι άλλοι αξιωματούχοι.
Εκτός από τα ονόματα, οι θεοί είχαν και επιθετικούς προσδιορισμούς, όπως "κάτοχος της λάμψης", "ηγεμόνας της Άβυδου", ή "κύριος του ουρανού", που περιέγραφαν κάποια πτυχή του ρόλου τους ή της λατρείας τους.