polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Το Λιστόν είναι μια ενετική λέξη που χρησιμοποιείται σε αρκετές πόλεις στην περιφέρεια του Βένετο και σε πρώην αποικίες της πρώην Δημοκρατίας της Βενετίας ώστε να ορίσει ένα κομμάτι της πόλης, συνήθως μια πλατεία ή ένα μέρος μιας πλατείας.
Ο Μορόζοφ αναφερόταν πρώτος σε αυτό το βιβλίο, όπου σύμφωνα με την επίσημη εκδοχή καταπολέμησε τα εγκλήματα των κουλάκων κατά της Σοβιετικής εξουσίας και σκοτώθηκε από αυτούς.
Θα πρέπει να σημειωθεί ότι η περιγραφή ορισμένων από τους πρωτοπόρους, ιδίως όσον αφορά τους Πάβλικ Μορόζοφ, Γκρίσα Ακοπιάν και κάποιους άλλους που περιλαμβάνονται στο "Βιβλίο της Τιμής της Πανενωσιακής Οργάνωσης Πρωτοπόρων", μέχρι το 1941 δεν είναι αλήθεια.
Αμφιβολίες υπάρχουν και για άλλους ήρωες της δεκαετίας του 1930 που σκοτώθηκαν από τους ταξικούς εχθρούς, τον Κόλια Μιαγκότιν και τον Γκρίσα Ακοπιάν
Οι πρωτοπόροι-ήρωες ήταν σοβιετικοί πρωτοπόροι που έκαναν κατορθώματα στην περίοδο της ίδρυσης της Σοβιετικής εξουσίας και στο Μεγάλο Πατριωτικό Πόλεμο.
Η επίσημη λίστα των πρωτοπόρων-ηρώων εκδόθηκε το 1954 με τη δημοσίευση του Βιβλίου Τιμής του Πανενωσιακού Οργανισμού Πρωτοπόρων Βλαντιμίρ Λένιν.
Μερικά άρθρα του για την εσθονική μουσική είναι τα εξής: «Μουσικός Πολιτισμός της Εσθονίας από τον 18ο αιώνα», «Εσθονική-Σοβιετική συμφωνική μουσική», «Τρόποι ανάπτυξης της Μουσικής Δωματίου στην Εσθονία» , «Σημειώσεις για την ανάπτυξη του χορωδιακού τραγουδιού της Εσθονίας», «Για τη συλλογή λαϊκών μουσικών κομματιών στην Εσθονία» και «Μουσικός πολιτισμός της Εσθονίας κατά το πρώτο μισό του 19ου αιώνα» .
Το 1929 αποφοίτησε από το Ανώτερο Μουσικό Κολλέγιο του Τάρτου στην τάξη σύνθεσης του Χέινο Έλλερ, όπου σπούδασε με τους Έντουαρντ Τούμπιν, Άλφρεντ Καρίντι, Έντουαρντ Όγια και Όλαφ Ρόοτς.
Το μουσείο Εντουάρντ Τούμπιν στο Κάστρο της Αλατσκίβι φιλοξενεί εκθέματα σχετιζόμενα με τον Λάιχτερ και τους συναδέλφους - συμφοιτητές του στη Μουσική Σχολή του Τάρτου.
Στην δεκαετία του 1990 η χήρα του δώρισε το μεγάλο αρχείο της αλληλογραφίας του Λάιχτερ με πολλούς Εσθονούς και ξένους μουσικούς στο Εσθονικό Μουσείο Θεάτρου και Μουσικής.
Οι εκτοπισμένοι ψηφοφόροι ψήφισαν στους δήμους που είχαν τη διαμονή τους ενώ είχαν δικαίωμα να ψηφίσουν και για το δήμο καταγωγής τους σε περίπτωση που η νέα διαμονή τους βρίσκεται σε άλλο δήμο.
Στις εκλογές του 2016 αυτό ίσχυσε για τους εκτοπισμένους των κατεχομένων δήμων αλλά και του Δήμου Λευκωσίας, του Δήμου Αγίου Δομετίου και του Δήμου Δερύνειας, των οποίων μέρος είναι κατεχόμενο.
Οι εκλογές προκηρύχθηκαν στις 4 Νοεμβρίου 2016 με δημοσίευμα στην Επίσημη Εφημερίδα της Δημοκρατίας σχετικών Διαταγμάτων του Υπουργού Εσωτερικών.
Στον Δήμο Γερμασόγειας υποψήφιοι ήταν ο Κυριάκος Ξυδιάς, ο Ανδρέας Γαβριηλίδης, ο Παύλος Παύλου, ο Πανίκος Λουρουτζιάτης, ο Μάριος Οράτης και ο Ανδρέας Ηρακλέους.
Στον Δήμο Μόρφου υποψήφιοι ήταν ο Βίκτωρ Χατζηαβρράμ, ο Χαράλαμπος Πίττας, ο Χαρίλαος Χαριλάου, ο Μιχάλης Γεωργιάδης και ο Γεώργιος Γεωργίου.
Στον Δήμο Στροβόλου υποψήφιοι ήταν ο Ανδρέας Παπαχαραλάμπους, η Στέλλα Δημητρίου Μισιαούλη, ο Λάζαρος Σαββίδης και ο Χρίστος Τσίγκης.
Στον Δήμο Λακατάμιας υποψήφιοι ήταν η Φωτούλα Χατζηπαπά, ο Αργύρης Παπαναστασίου, ο Ανδρέας Ανδρέου Γλαύκου και ο Γιάννης Πιερίδης.
Ο Ντεμάρ Νταρνέλ ΝτεΡόζαν είναι Αμερικανός επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται με τους Σικάγο Μπουλς στο Αμερικανικό πρωτάθλημα στη θέση του σούτινγκ γκαρντ.
Το καλοκαίρι του 2018 ανταλλάχθηκε στους Σαν Αντόνιο Σπερς μαζί με τον συμπαίκτη του Γιάκομπ Πελτλ για χάρη των Καουάι Λέοναρντ και Ντάνι Γκρίν.
Ο ΝτεΡόζαν έχει κληθεί στην Εθνική ομάδα των ΗΠΑ και έχει κατακτήσει χρυσά μετάλλια στο Μουντομπάσκετ του 2014 και τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο ντε Τζανέϊρο το 2016.
Σε συναντήσεις υψηλού επιπέδου, ο χρόνος μεταξύ του κρότου εκκίνησης και της πρώτης ένδειξης εκκίνησης στους αφετήρες μετράται ηλεκτρονικά, μέσω αισθητήρων που είναι ενσωματωμένοι.
Το διάστημα των 0,2 δευτερολέπτων αντιστοιχεί στο άθροισμα του χρόνου που χρειάζεται για να φτάσει ο ήχος του πιστολιού του εκκινητή στα αυτιά των δρομέων και του χρόνου που χρειάζονται για να αντιδράσουν σε αυτόν.
Αυτός ο κανόνας οδήγησε ορισμένους δρομείς να ξεκινήσουν εσκεμμένα λανθασμένα για να αποκτήσουν ένα ψυχολογικό πλεονέκτημα: ένα άτομο με πιο αργό χρόνο αντίδρασης μπορεί να ξεκινήσει λάθος, αναγκάζοντας τους πιο γρήγορους να ξεκινήσουν να περιμένουν και να είναι σίγουροι ότι θα ακούσουν το όπλο για την επόμενη εκκίνηση, χάνοντας έτσι μερικά το πλεονέκτημά τους.
Για να αποφευχθούν τέτοιες καταχρήσεις και για να βελτιωθεί η ευχαρίστηση των θεατών, η εφάρμοσε μια περαιτέρω αλλαγή τη σεζόν του 2010 – ένας αθλητής με λάθος εκκίνηση λαμβάνει τώρα άμεσο αποκλεισμό.
Ο κανόνας είχε δραματική επίδραση στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2011, όταν ο σημερινός κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ Γιουσέιν Μπολτ αποκλείστηκε.
Η εισαγωγή της χρονομέτρησης με ηλεκτρονικό χρονόμετρο έγινε στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1968 στην Πόλη του Μεξικού με πρώτο κάτοχο του ρεκόρ και πρώτο αθλητή που σημείωσε χρόνο κάτω από 10 δευτερόλεπτα τον Τζιμ Χάινς .
Τη δεκαετία του 1970 δεν σημειώθηκε καμία βελτίωση, με τις επόμενες τρεις να υπάρχουν βελτιώσεις διαδοχικά με τους Καρλ Λιούις, Λιρόι Μπαρέλ και Ασάφα Πάουελ και από μία για τους Κάλβιν Σμιθ, Ντόνοβαν Μπέιλι και Μορίς Γκριν.
Αν ένας ή περισσότεροι αθλητές κινηθούν πριν την εκπυρσοκρότηση, τότε ένας αισθητήρας πίεσης που υπάρχει στους αφετήρες στέλνει έναν ήχο στα ακουστικά του αφέτη, ο οποίος τότε εκπυρσοκροτεί το πιστόλι για δεύτερη φορά, δίνοντας έτσι εντολή να σταματήσει αμέσως η κούρσα.
Στο παρελθόν, αν συνέβαινε αυτό, η λεγόμενη «άκυρη εκκίνηση», τότε ο αθλητής που την έκανε μία φορά δεχόταν επίπληξη και αν την έκανε για δεύτερη φορά τότε αποκλειόταν από τον αγώνα.
Οι τακτικές βηματισμού και τρεξίματος δεν παίζουν σημαντικό ρόλο στα 100 μέτρα, καθώς η επιτυχία στο αγώνισμα εξαρτάται περισσότερο από καθαρά αθλητικά προσόντα και τεχνική.
Στη συνέχεια, με την εντολή του αφέτη «έτοιμοι», παίρνουν τη στάση ισομετρικής τάσεως των μυών και εκκινούν μόλις ακούσουν την εκπυρσοκρότηση του πιστολιού του αφέτη.
Φοίτησε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης μέχρι το 1973 και στο Πανεπιστημιακό Ινστιτούτο Ανωτάτων Διεθνών Σπουδών της Γενεύης μέχρι το 1975.
Από το 1977 έως το 1986 εργάστηκε ως ερευνητής στο Ίδρυμα Μελετών της Χερσονήσου του Αίμου και από το 1986 είναι καθηγητής Νεοελληνικής Ιστορίας στην Παιδαγωγική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και συγγραφέας σημαντικού αριθμού βιβλίων για τη νεοελληνική ιστορία.
Βακαλόπουλος είναι Έλληνας καθηγητής Νεοελληνικής Ιστορίας στην Παιδαγωγική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και συγγραφέας σημαντικού αριθμού βιβλίων για τη νεοελληνική ιστορία.
Το δίτοξο "γεφύρι του Καγκέλια" ή "γεφύρι της καστανιάς" που εξυπηρετούσε τη μετακίνηση των κατοίκων του Μοναχιτίου και του Μικρολίβαδου προς τα Γρεβενά.
Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης, μαζί με το Παρόρειο αποτελούν την τοπική κοινότητα Τρικώμου που ανήκει στην δημοτική ενότητα Θεόδωρου Ζιάκα του Δήμου Γρεβενών και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 ως κοινότητα έχει πληθυσμό 128 κατοίκους, ενώ ως οικισμός 116.
Οι κάτοικοί του ασχολούνται από παλιά με την καλλιέργεια αμπελιών, την παραγωγή κρασιού και τσίπουρου γι' αυτό και κάθε Αύγουστο ο Φιλοπροοδευτικός Σύλλογος των Απανταχού Τρικωμιωτών "ο Άγιος Αθανάσιος” διοργανώνει γιορτή κρασιού.
Σύμφωνα με την τοπική παράδοση το χωριό ιδρύθηκε την εποχή της τουρκοκρατίας από κατοίκους τριών οικισμών που μετακινήθηκαν για να αποφύγουν τα αντίποινα μετά τη θανάτωση Τούρκων φοροεισπρακτόρων.
Στον Κώδικα της Ζάβορδας αναφέρονται κάτοικοί του ως αφιερωτές της Ιεράς Μονής Αγίου Νικάνορος ή Ζάβορδας τόσο την περίοδο 1534 έως 1692 όσο και 1692 και μετά .
Στο πρώτο βιβλίο ο Κικέρων επισκέπτεται το σπίτι του Κόττα τον Μέγιστο Αρχιερέα, οπού βρίσκει τον Κόττα με τον Βέλλειο - Γερουσιαστή και Επικούρειο, και τον Βάλβο υποστηρικτή των Στωικών.
Η ομιλία του Βέλλειου αποτελείται από τρία μέρη: μια γενικευμένη επίθεση στην πλατωνική και στην στωική κοσμολογία· μια ιστορική ανακεφαλαίωση των προγενεστέρων φιλοσόφων· και μια παρουσίαση της επικούρειας θεολογίας.
Ο Βέλλειος αυξάνει την δυσκολία υποθέτοντας ότι η δημιουργία του σύμπαντος πραγματοποιήθηκε σε συγκεκριμένη χρονική περίοδο, και αμφισβητεί το πιθανό κίνητρο του Θεού να αναλάβει αυτό το έργο.
ιστορικό τμήμα είναι γεμάτο από ανακρίβειες και εσφαλμένες δηλώσεις, οι οποίες δείχνουν ότι πιθανόν ο Κικέρων είχε άγνοια, μέχρι που όττα εγκωμίασε αυτή την καταγραφή .
Ο σκοπός ,παρ' όλα αυτά, του Βέλλιου είναι να δείξει ότι η επικούρεια άποψη για τον Θεό σαν ένα αγαθό, αιώνιο ον, που κατέχει την λογική, και σε ανθρώπινη μορφή, είναι η μόνη βάσιμη, και όλες οι άλλες διαφορετικές απόψεις θεωρούνται απόδειξη της έλλειψης αξίας τους .
Μετά από την αναφορά του στην άσκηση της μαντικής, ο Βάλβος συνεχίζει με τα "τέσσερα αίτια" του Κλεάνθη για το πώς η ιδέα για τους Θεούς έχει εμφυτευτεί στα μυαλά των ανθρώπων: μια πρό-γνωση για τα μελλοντικά γεγονότα τα σπουδαία πλεονεκτήματα που απολαμβάνουμε από την φύση τρόμος με τον οποίον κάθε νους επηρεάζεται από κεραυνούς, καταιγίδες, και άλλα παρόμοια και η τάξη και η κανονικότητα του σύμπαντος.
Τέλος συζητάει για την δημιουργία του κόσμου, την πρόνοια των Θεών, και απορρίπτει "ότι ένας κόσμος, τόσο όμορφα στολισμένος,θα μπορούσε να δημιουργηθεί τυχαία, ή από μια τυχαία συνένωση ατόμων." Το πρόβλημα για το πώς δικαιολογείται η παρουσία της δυστυχίας και της καταστροφής σε έναν κόσμο που κυβερνιέται με πρόνοια θίγεται ελάχιστα στο τέλος του βιβλίου .
Ο Κικέρων αναφέρει "Η συζήτηση τέλειωσε εδώ, και αποχωρίσαμε. Ο Βέλλειος έκρινε ότι τα επιχειρήματα του Κόττα ήταν τα αληθέστερα, αλλά εκείνα του Βάλβου μου φαίνονται να έχουν την μεγαλύτερη πιθανότητα."
Αυτό το έργο, αν και δεν έχει γραφτεί από ορθόδοξο Επικούρειο ή Στωικό, είναι σημαντικό επειδή συμπληρώνει τα ελάχιστα αρχικά κείμενα που απομένουν από τους Επικούρειους και τους Στωικούς που συζητούν τις απόψεις τους για τη θρησκεία και τη θεολογία.
Συγκεκριμένα, η θερμή επιστημονική συζήτηση επικεντρώθηκε στη συζήτηση αυτού του κειμένου στο 1,43-44 για το πώς μπορεί να ειπωθεί ότι οι Θεοί των Επικούρειων "υπάρχουν".
Ο Ντέιβιντ Σέντλει, για παράδειγμα, θεωρεί ότι οι Επικούρειοι, έτσι όπως παρουσιάζονται σε αυτό το κείμενο και αλλού, πιστεύουν ότι «οι Θεοί είναι η δική μας γραφική εξιδανίκευση της ζωής στην οποία προσβλέπουμε» ενώ ο Ντέιβιντ Κονστάν υποστηρίζει ότι «οι Θεοί των Επικούρειων είναι πραγματικοί , με την έννοια ότι υπάρχουν ως ατομικές ενώσεις και διαθέτουν τις ιδιότητες που σχετίζονται με την ιδέα, ή πρόληψις, ότι οι άνθρωποι έχουν στοιχεία από αυτούς.
Γάιος Βέλλειος εκπροσωπεί την επικούρεια σχολή, ο Κουίντος Λουκίλιος Βάλβος την στωική και ο Γάιος Κόττα τον ακαδημαϊκό σκεπτικισμό του Κικέρωνα.
Το πρώτο βιβλίο του διαλόγου περιλαμβάνει τη εισαγωγή του Κικέρωνα,την επιχειρηματολογία του Βέλλειου για την Επικούρεια θεολογία και την κριτική του Κόττα για τον Επικουρισμό .
Τα συμπεράσματα του Κικέρωνα είναι διχασμένα και σιωπηλά, "μια στρατηγική πολιτισμένης δεκτικότητας"· συμπεραίνει, ωστόσο, ότι οι ισχυρισμοί του Βάλβου πλησιάζουν πιο κοντά την αλήθεια.
Το βιβλίο περιέχει διάφορες ασάφειες και αντιφάσεις που δείχνουν ότι πιθανόν να μην αναθεωρήθηκε ποτέ από τον Κικέρωνα και να μην δημοσιεύτηκε πριν από τον θάνατό του.
Παρόλ' αυτά, η βιαστική παράταξη από τον Κικέρωνα θεωριών από αυθεντίες που έγραψαν ανεξάρτητα η μία από την άλλη δείχνει ότι το έργο στερείται συνοχής και τα επιχειρήματα που εκθέτει ο ένας ομιλητής μερικές φορές δεν ανταποδίδονται από τους επόμενους ομιλητές.
Έγινε αρχιερέας λίγο μετά το 82 ΠΚΕ και ύπατος το 75 ΠΚΕ, και ενώ ο Κικέρων, ο οποίος ήταν παρών στον διάλογο σαν ακροατής, δεν επέστρεψε στην Αθήνα μέχρι το 77 ΠΚΕ, ο δραματικός χρόνος μπορεί να οριστεί μεταξύ 77 και 75 Π.
Κοντά στην εισαγωγή του έργου αναφέρει ότι έγραψε αυτό το βιβλίο τόσο σαν μια ανακούφιση από την πολιτική του αδράνεια στην οποία περιορίστηκε λόγω της επικράτησης του Ιουλίου Καίσαρα, όσο και σαν μια απόσπαση από την θλίψη που του προκάλεσε ο θάνατος της κόρης του Τουλλίας.
Το 1811, ένα τέταρτο βιβλίο "ανακαλύφθηκε" και δημοσιεύτηκε από έναν "Π. Σεραφίνους" στην Μπολόνια Σ' αυτή την πλαστογράφηση ο Κικέρων παρουσιάζει σημεία που είναι συμβατά με το χριστιανικό δόγμα και επιχειρηματολογεί υπέρ μιας αρχής αντίστοιχης του Παπισμού.
Οι Χριστιανοί συγγραφείς Τερτυλλιανός,Μινούκιος Φήλιξ, Λακτάνιος και Αυγουστίνος γνώριζαν αυτό το έργο και τα επιχειρήματά τους εναντίον του πολυθεϊσμού είχαν σε μεγάλο βαθμό δανειστεί απ' αυτό.
Ο Πέτρος Κλαμπάνης έχει συνεργαστεί με τους : Συμφωνική Ορχήστρα του , Κρατική Ορχήστρα της Αθήνας, , , , , , , , , Δήμητρα Γαλάνη, , , , - , , , Μάριος Φραγκούλης, Γιώργος Περρής, , , , Σταύρος Λάντσιας.
Μετά τη λήξη της κανονικής περιόδου των 30 αγωνιστικών ακολουθούν αγώνες κατάταξης των 4 πρώτων για την ανάδειξη του πρωταθλητή και των ομάδων από την 10η - 13η θέση για τον υποβιβασμό στη Β δυο επιπλέον ομάδων πέραν των 2 τελευταίων της κανονικής περιόδου.
Για την περίοδο 2018–19, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Αιτωλοακαρνανίας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Αιτωλοακαρνανίας.
Δυο από τις ομάδες που κατέκτησαν τις πρώτες θέσεις στους ομίλους τους το καλοκαίρι του 2019 προχώρησαν σε μετονομασίες, ο ΠΑΟ Αγρινίου σε Παναγρινιακός και η Ακαδημία Ευηνοχωρίου σε Α.
Η Αγκιλέρα ανακοίνωσε το σόου της κατά τη διάρκεια της συνέντευξής της στο , δηλώνοντας: «Έχω συγκεντρώσει εδώ και χρόνια αυτές τις ιδέες και τα κόνσεπτ, παίρνοντας τον κόσμο σε αυτό το καταπληκτικό ταξίδι, χρησιμοποιώντας τη φαντασία».
Ερμηνεύοντας στη παιδική χαρά των ενηλίκων, που ονομάζουμε Λας Βέγκας, με εμπνέει να αναδείξω όλα μου τα ταλέντα σε μια θεαματική εμπειρία τραγουδιού, χορού, απεικονίσεων και αδιάκοπης ανεβασμένης ενέργειας.
«Υπάρχουν ορισμένα πράγματα που μπορείτε να αγγίξετε κατά τη διάρκεια του σόου και πράγματα που προέρχονται από την οροφή. Δεν είναι απλά μια συναυλία, αλλά μια ευκαιρία για τους ανθρώπους να βγάλουν τις μάσκες τους», δήλωσε.
Ως ταμπέλα του σόου το «δραματικό και διασκεδαστικό», η Αγκιλέρα δήλωσε ότι πρόκειται να χρησιμοποιήσει το ως «παιδική χαρά» για να αξιοποιήσει και τη δική της τέχνη.
Επίσης, είπε: «Καλώ τον κόσμο σε αυτό το γιγαντιαίο καρουσέλ μαζί μου, παρέχοντάς τους έναν ασφαλή χώρο με μια αίσθηση ελευθερίας καθώς και μια αίσθηση από τους ίδιους τους τους εαυτούς».
Παρόλο που δεν συμπεριλήφθηκε στην προώθηση του σόου, στις πληροφορίες για τα εισιτήρια αναφέρθηκε ότι $1 από κάθε εισιτήριο που θα πουληθεί θα προσφερθεί στο « », ένα μη κερδοσκοπικό καταφύγιο στη Νότια Νεβάδα για γυναίκες και παιδιά.
Δεδομένου ότι η Αλέξα άρχισε να είναι ποδοσφαιριστής και έπρεπε να σταματήσει να κάνει την μαζορέτα, οι παλιές, δημοφιλείς φίλες της δεν καταλαβαίνουν γιατί θα προτιμούσε να τρέξουν σε ένα λασπώδες γήπεδο παρά να πάει για ψώνια.
Γουίνιφρεντ "Φρέντι" Κοστέλλο - Είναι ένα σκληρό κορίτσι του γυμνασίου που δεν είναι καλές φίλες με την Αλέξα γιατί αυτή και οι φίλοι της σνομπάρουν την Φρέντι στο ιδιωτικό της σχολείο.
Μια δημιουργία της Αλάνα Σάνκο, ανεπτυγμένη από την Γούπι Γκόλντμπεργκ, η σειρά έκανε πρεμιέρα τον Ιανουάριο του 2006 στο του Ηνωμένου Βασίλειου, και τον Απρίλιο της ίδιας χρονίας στο της Αμερικής.
Είναι ένας από τους πλουσιότερους αγροτο-κτηνοτροφικούς νομούς της Γαλλίας με παραγωγή καλαμποκιού, σιταριού, ελαιοκράμβης και ηλίανθου που χρησιμοποιείται για την εκτροφή πάπιας, με οπωροφόρα δένδρα και αμπελοκαλλιέργειες.
Ο νομός Ζερς δημιουργήθηκε στη Γαλλική Επανάσταση, στις 4 Μαρτίου 1790, σύμφωνα με το νόμο της 22ας Δεκεμβρίου 1789, από τμήμα της παλαιάς επαρχίας Γασκώνης.
Συνορεύει με τους νομούς: στα ανατολικά με τους Ταρν-ε-Γκαρόν και Ωτ-Γκαρόν, στα δυτικά με το νομό Λαντ, στο βορρά με τον Λοτ-ε-Γκαρόν, και στο νότο με τα Άνω Πυρηναία και τα Ατλαντικά Πυρηναία.
Την 1η Ιανουαρίου 2016, η περιοχή Μιντί-Πυρηναία, στην οποία ανήκε ο νομός, συγχωνεύτηκε με την περιοχή Λανγκεντόκ-Ρουσιγιόν και δημιουργήθηκε η νέα διοικητική περιοχή Οξιτανία.
Έως το 2016 ο νομός Ζερς ανήκε στην περιοχή Μιντί-Πυρηναία, η οποία συνενώθηκε με το Λανγκεντόκ-Ρουσιγιόν και πλέον αποτελούν τη νέα διοικητική περιοχή Οξιτανία.
Στην πόλη υπάρχει μνημείο που τιμά τους πεσόντες της Μάχης του Κόπλικ, γνωστή και ως Μάχη του Ντετσίκ, μιας και έλαβε χώρα τόσο στο Κόπλικ όσο και στο Τούζι.
Η μάχη ήταν αποτέλεσμα μιας εξέγερσης των φυλάρχων των Μαλσόρι, υπό την ηγεσία του Ντέντ Γκιόν Λούλι της φυλής Τραμπόιν-Χότι κατά της οθωμανικής εξουσίας.
Μετά τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο και την κατάτμηση της Μαλσία ε Μάδε σε δύο τμήματα, η περιοχή γύρω από το Τούζι αποδόθηκε στο Βασίλειο του Μαυροβουνίου, ενώ η περιοχή γύρω από το Κοπλίκ παρέμεινε αλβανική με την πόλη να γίνεται πρωτεύουσα της επαρχίας Μαλεσία ε Μάδε.
Κατά τη διάρκεια της οθωμανικής κατοχής, πολλοί από τους κατοίκους της πόλης εξισλαμίστηκαν, αν και ο αγροτικός πληθυσμός της Μαλέσια ε Μάδε παρέμεινε κυρίως καθολικός.
Το κομμουνιστικό καθεστώς έθεσε σοβαρούς περιορισμούς στην κινητικότητα, αλλά μετά την πτώση του κομμουνισμού το 1991, το Κοπλίκ γνώρισε μεγάλη εισροή νέων εποίκων από την ύπαιθρο.
Μετά την αποφοίτησή του από το Κρατικό Ινστιτούτο Διεθνών Σχέσεων της Μόσχας το 1975, ο Τοκάγιεφ εντάχθηκε στο Υπουργείο Εξωτερικών της ΕΣΣΔ και εστάλη στην πρεσβεία της ΕΣΣΔ στη Σιγκαπούρη.
Ο Κασίμ-Ζομάρτ Κεμέλιεβιτς Τοκάγιεφ (, Κασίμ-Ζομάρτ Κεμελουλί Τοκάεφ, , γενν. 17 Μαΐου 1953, Αλμά-Ατά, ΚΣΣΔ, ΕΣΣΔ) είναι Καζάχος πολιτικός και διπλωμάτης.
Ανέλαβε καθήκοντά ως Πρόεδρος του Καζακστάν στις 20 Μαρτίου 2019, όντας διάδοχος του Νουρσουλτάν Ναζαρμπάγιεφ, ο οποίος παραιτήθηκε στις 19 Μαρτίου του 2019, έχοντας υπηρετήσει στο αξίωμα για 29 χρόνια (ως γενικός γραμματέας του Κομμουνιστικού Κόμματος της Καζακικής ΣΣΔ μέχρι το 1991).
Ο Τοκάγιεφ συνέχισε να υπηρετεί ως υπουργός Εξωτερικών μέχρι τον Ιανουάριο του 2007, όταν εξελέγη πρόεδρος της Γερουσίας του Κοινοβουλίου της Δημοκρατίας του Καζακστάν.
Στις 16-17 Μαΐου, ο Τοκάγιεφ φιλοξένησε ξένους ηγέτες όπως οι Αρμέν Σαρκισιάν και Μαμούκα Μπαχτάντζε στο 12ο Οικονομικό Φόρουμ της Αστάνα.
Επίσης, φιλοξένησε τους ηγέτες της Ρωσίας, της Κιργιζίας, της Λευκορωσίας, του Τατζικιστάν, της Αρμενίας και της Μολδαβίας στη σύνοδο κορυφής της Ευρασιατικής Οικονομικής Ένωσης και του Ανωτάτου Ευρασιατικού Οικονομικού Συμβουλίου στις 29 Μαΐου.
Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης, ο Πούτιν εξέφρασε την επιθυμία της Ρωσίας να βοηθήσει το Καζακστάν στην κατασκευή ενός προτεινόμενου πυρηνικού σταθμού στη χώρα.
Ως πρόεδρος της Γερουσίας του Κοινοβουλίου του Καζακστάν, ο Τοκάγιεφ εξελέγη Αντιπρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη το 2008.
Η άποψή του για το πολιτικό σύστημα του Καζακστάν είναι "Ισχυρός πρόεδρος, επιτακτικό Κοινοβούλιο, υπεύθυνη κυβέρνηση", όπως δήλωσε ο ίδιος στο Νουρσουλτάν.
Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντιμίρ Πούτιν ήταν από τους πρώτους ξένους ηγέτες που συνεχάρησαν τον Τοκάγιεφ, προσκαλώντας τον να επισκεφθεί τη Μόσχα σε μια τηλεφωνική συνομιλία με τον Τοκάγιεφ και τον Ναζαρμπάγιεφ.
Γεννήθηκε την 31η Ιουλίου ή 13η Αυγούστου του 1914 στον οικισμό Λομπάσκι, σε μια αγροτική οικογένεια Μορδοβικής καταγωγής που μιλούσαν τη γλώσσα Έρζυα.
Ο πατέρας του, ο Βλαντιμίρ Γιακόβλεβιτς Γκορμπούνοφ, που ήταν κομμουνιστής και διοικητής των κόκκινων, πέθανε κατά τη διάρκεια του εμφυλίου πολέμου.
Το 1930 εισήλθε στην Παιδαγωγική Σχολή Μορδοβίας Λουκιάνοφσκ, αλλά ένα χρόνο αργότερα την εγκατέλειψε και επέστρεψε στο χωριό του για να διδάξει ρωσικά στα μαθήματα για τους χειριστές τρακτέρ ενός συλλογικού αγροκτήματος.
Το 1950-59 εργάστηκε ως διευθυντής του Ερευνητικού Ινστιτούτου Γλωσσών, Ιστορίας, Λογοτεχνίας και Οικονομικών του Υπουργικού Συμβουλίου της Αρμοστείας της Μορδοβίας, όπου ήταν επικεφαλής του τμήματος λογοτεχνίας και συντάκτης του λογοτεχνικού και καλλιτεχνικού αλμανάκ με τίτλο «» .
Το ερευνητικό ινστιτούτο δημοσίευσε βιβλία για τη γλώσσα και τη λογοτεχνία, την ιστορία και την οικονομία, την εθνογραφία και την αρχαιολογία, ενισχύοντας τους δεσμούς με επιστήμονες από τη Μόσχα και τις αυτόνομες δημοκρατίες του Βόλγα.
Το 1967 δημοσίευσε το έργο « » , που αφορά την εξέλιξη της λογοτεχνίας στη Μορδοβία και τα επιτεύγματα στο χώρο της Μορδοβικής ποίησης, της πεζογραφίας και του δράματος.
Το 1958-1972 εργάστηκε ως λέκτορας και αναπληρωτής καθηγητής στο Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μορδοβίας, όπου δίδαξε ιστορία της μορδοβικής λογοτεχνίας, μεθόδους διδασκαλίας, σοσιαλιστικό ρεαλισμό και ιστορία της κριτικής της ρωσικής λογοτεχνικής.
Ο Βασίλι Βλαντιμίροβιτς Γκορμπούνοφ (31η Ιουλίου, Λομπάσκι της περιφέρειας Νίζνι Νοβγκόροντ - 11η Δεκεμβρίου 1983, Μόσχα ) ήταν ένας Ερζιανός Σοβιετικός συγγραφέας, κριτικός λογοτεχνίας και εκπαιδευτικός.
Τον καιρό που ήταν στη Μόσχα ο Βασίλι ασχολήθηκε με την εκμάθηση των ντόπιων γλωσσών στα εθνικά σχολεία, συνοψίζοντας τις σκέψεις του στο άρθρο «Επιστημονικά και μεθοδολογικά προβλήματα στην επίτευξη διγλωσσίας ».
Το 1949 παρουσίασε τη διατριβή του με θέμα: «Ο αγώνας του Νικολάι Τσερνισέβσκι για έναν ρεαλιστικό τρόπο ανάπτυξης της ρωσικής λογοτεχνίας», και ασχολήθηκε με την κριτική έργων της Μορδοβικής λογοτεχνίας.
Ο Βασίλι Γκορμπούνοφ έχει δημοσιεύσει πάνω από 100 έργα με θέμα την κριτική λογοτεχνίας και ~30 έργα για τη διδασκαλία φιλολογικών μαθημάτων στα εθνικά σχολεία .
Το 1945 - 1950 σπούδασε στην Ανώτατη Σχολή του Κόμματος, στο μεταπτυχιακό πρόγραμμα της Ακαδημίας Κοινωνικών Επιστημών, θεωρία και ιστορία της λογοτεχνίας.
Την περίοδο 1972-1983 ο Βασίλι ήταν επικεφαλής του τομέα μεθοδολογίας και λογοτεχνίας του Ινστιτούτου Εθνικών Σχολών του Υπουργείου Παιδείας στη Μόσχα.
Το βράδυ της 11ης Φεβρουαρίου 1858, μια 14χρονη Ρωμαιοκαθολική, η Μπερναντέτ Σουμπιρού, πήγε να φέρει καυσόξυλα μαζί με την αδελφή της και μία φίλη της, όταν το όραμα μιας γυναίκας απίστευτα όμορφης της εμφανίστηκε στη σπηλιά της Μασαμπιέλ.
Αυτή ήταν μια αναφορά στο δόγμα της Άμωμης Σύλληψης που είχε οριστεί μόλις τέσσερα χρόνια νωρίτερα, το 1854, από τον Πάπα Πίο Θ', δηλώνοντας ότι η ίδια η Παναγία είχε συλληφθεί χωρίς αμαρτία.
Η κοπέλα, έχοντας μόνο στοιχειώδη γνώση της καθολικής πίστης, δεν κατάλαβε τι σήμαινε αυτό, αλλά το ανέφερε στον ιερέα της ενορίας, αββά Πεϊραμάλ.
Εκείνος, αν και αρχικά ήταν πολύ επιφυλακτικός για την αφήγησή της, πείστηκε όταν άκουσε αυτό, γιατί γνώριζε ότι το νεαρό κορίτσι δεν είχε γνώση του δόγματος.
Μπροστά στην αμφισβήτηση της τοπικής διοίκησης, ο επίσκοπος την ανέκρινε και το 1862 αποφάνθηκε υπέρ της αλήθειας των εμφανίσεων της Παναγίας και επέτρεψε τη δημόσια λατρεία.
Το κάστρο ήταν κατά καιρούς έδρα των κομήτων και, κατά τη διάρκεια της σταυροφορίας κατά των Αλβιγηνών, διεκδικήθηκε από διάφορους τοπικούς άρχοντες και τελικά περιήλθε στην κυριαρχία των κομήτων της Καμπανίας που ήταν επίσης και βασιλείς της Ναβάρρας.
Κατά το 14ο αιώνα, η Λούρδη καταλήφθηκε κατ' αρχάς από τον Φίλιππο Δ της Γαλλίας και κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς Πολέμου, οι Άγγλοι την έλεγχαν για σχεδόν μισό αιώνα, από το 1360 έως το 1407, μέσω κάποιων τοπικών φεουδαρχών αρχόντων που ήταν πιστοί σ' αυτούς.
Οι Άγγλοι ήταν σε θέση να επωφεληθούν από την εξαιρετική στρατηγική κατάσταση και την ευημερία της αγοράς της που δημιουργήθηκε τον 11ο αιώνα και εδραιώθηκε χάρη στην εγγύτητα και την καλή επικοινωνία με την Τουλούζη και την Ισπανία, καταφέρνοντας να εξασφαλίσει σημαντικά κέρδη σε όσους κατείχαν την πόλη.
Ωστόσο, κατά τον 8ο αιώνα, η Λούρδη και το φρούριό της έγιναν αντικείμενο διεκδίκησης ανάμεσα στον Μιράτ, τον μουσουλμάνο τοπικό ηγέτη, και στον Καρλομάγνο, βασιλιά των Φράγκων.
Επισκέφτηκε την Μαύρη Παναγία του Πυί για να προσφέρει δώρα και, έκπληκτος από την εξαιρετική της ομορφιά, αποφάσισε να παραδώσει το φρούριο και να μεταστραφεί στον Χριστιανισμό.
Το 1858 η Λούρδη ήρθε στην επικαιρότητα στη Γαλλία και στο εξωτερικό λόγω των εμφανίσεων της Παναγίας που ισχυρίστηκε ότι είδε μία δεκατετράχρονη αγρότισσα, η Μπερναντέτ Σουμπιρού, η οποία το 1933 ανακηρύχθηκε αγία.
Αυτή η συνεχής ροή προσκυνητών και τουριστών μετέτρεψε την ήρεμη Λούρδη στο δεύτερο σημαντικότερο κέντρο τουρισμού στη Γαλλία, δεύτερο μετά το Παρίσι και τρίτο σημαντικότερο χώρο διεθνούς καθολικού προσκυνήματος μετά τη Ρώμη και τους Αγίους Τόπους.