polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Τα Απαλάχια είναι μια πόλη που βρίσκεται κατά μήκος της νότιας ακτής του ποταμού , κοντά στα σύνορα της Πενσυλβανίας, περίπου 200 μίλια βορειοδυτικά της Νέας Υόρκης.
Σκοπός της συνάντησης ήταν να συζητηθούν οι επιχειρήσεις της Κόζα Νόστρα όπως τα τυχερά παιχνίδια, τα καζίνο και τα ναρκωτικά και των παράνομων επιχειρήσεων που ελέγχονταν από τον πρόσφατα δολοφονημένο Άλμπερτ Αναστάζια.
Οι δολοφονίες του Σκαλίσε και του Ανασταζία ήταν θέματα που χρειάζονταν άμεση προσοχή, καθώς οι άνδρες στην οικογένεια Αναστάζια ήταν ακόμη πιστοί στο καθεστώς Αναστάζια / Σκαλίσε.
Αμέσως μετά τη δολοφονία του Ανασταζία τον Οκτώβριο, και αφού ανέλαβε τον έλεγχο της οικογένειας εγκλημάτων Λουτσιάνο, ο Βίτο Τζενοβέζε την μετονόμασε σε οικογένεια Τζενοβέζε και θέλοντας να νομιμοποιήσει τη νέα του ηγεσία, διοργάνωσε μια εθνική συνάντηση της Κόζα Νόστρα.
Σύμφωνα με πληροφορίες, η συνάντηση είχε αρχικά προγραμματιστεί να γίνει στο Σικάγο, αλλά μετά την αντίρρηση του αφεντικού του , Σαμ Τζιανκάνα, ο Τζενοβέζε επέλεξε το Μπάφαλο στη Νέα Υόρκη, που ελέγχονταν από το αφεντικό και μέλος της Επιτροπής, Στέφανο Μαγκαντίνο, ο οποίος με τη σειρά του επέλεξε το αφεντικό της βορειοανατολικής Πενσυλβανίας Τζόζεφ Μπάρμπαρα.
Τα ενδιαφέροντα και οι δοσολοψίες με την βιομηχανία ενδυμάτων της Νέας Υόρκης, όπως η τοκογλυφία προς τους ιδιοκτήτες επιχειρήσεων και ο έλεγχος των φορτηγών κέντρων ενδυμάτων, ήταν άλλα σημαντικά θέματα στην ατζέντα των Απαλάχιων.
Το αποτέλεσμα των συζητήσεων σχετικά με τη βιομηχανία ενδυμάτων στη Νέα Υόρκη θα είχε άμεση και, σε ορισμένες περιπτώσεις, έμμεση επίδραση στα επιχειρηματικά συμφέροντα ορισμένων από τα άλλα αφεντικά σε ολόκληρη τη χώρα, κυρίως αυτούς που ενδιαφέρονταν για την κατασκευή ενδυμάτων, τη μεταφορά, τα εργατικά συνδικάτα, τα οποία απέφεραν μεγάλα χρηματικά ποσά στις εμπλεκόμενες οικογένειες.
Μερικοί από τους πιο ισχυρούς επικεφαλής των οικογένειων της Κόζα Νόστρα στη χώρα, όπως ο Σάντο Τραφικάντε τζούνιορ, ο Ράσελ Μπαφαλίνο της βορειοανατολικής Πενσυλβανίας, ο Φρανκ ΝτεΣιμόνε του Λος Άντζελες, ο Κάρλος Μαρσέλο και ο Μάγερ Λάνσκι ανησυχούσαν για την διαχείρηση του Ανασταζία σχετικά με τις δραστηριότητές του στο καζίνο της Αβάνας, πριν η Επιτροπή αποφασίσει τη δολοφονία του.
Η Σύσκεψη των Απαλάχιων ήταν μια ιστορική σύνοδος κορυφής της Αμερικανικής αφίας που πραγματοποιήθηκε στη κατοικία του μαφιόζου Τζόζεφ Μπάρμπαρα, στα Απαλάχια Όρη της Νέας Υόρκης, στις 14 Νοεμβρίου 1957.
Σύμφωνα με στοιχεία, η σύσκεψη έγινε για να συζητηθούν διάφορα θέματα, όπως η τοκογλυφία, η διακίνηση ναρκωτικών και ο παρανόμος τζόγος καθώς και η διαίρεση των παράνομων επιχειρήσεων που ελέγχονταν από τον πρόσφατα δολοφονημένο Άλμπερτ Αναστάζια.
Μετά τη δημιουργία οδοφράγματων, η αστυνομία επέδραμε στη συνάντηση, προκαλώντας πολλούς από τους συμμετέχοντες μαφιόζους να διαφύγουν στο δάσος και την περιοχή γύρω από την κατοικία του Μπάρμπαρα.
Περισσότεροι από 60 αφεντικά του υποκόσμου συνελήφθησαν και κατηγορήθηκαν μετά την επιδρομή, συμπεριλαμβανομένων των μελών της Επιτροπής Τζενοβέζε, Γκαμπίνο, Προφάτσι και Μπονάνο.
Σχεδόν όλοι τους ισχυρίστηκαν ότι είχαν ακούσει ότι ο Τζόζεφ Μπάρμπαρα αισθάνθηκε άρρωστος και ότι τον είχαν επισκεφτεί για να τον ευχηθούν καλή ανάρρωση.
Είκοσι από τους μαφιόζους που παρακολούθησαν τη συνάντηση κατηγορήθηκαν για «Συνωμοσία για παρεμπόδιση της δικαιοσύνης ψεύδοντας για τη φύση της συνάντησης του υποκόσμου» και βρέθηκαν ένοχοι τον Ιανουάριο του 1959.
Λίγο πριν από την συσκεψη αυτή, μέλη της οικογένειας Μπονάνο, ο Τζο Μπονάνο, ο Καρμίν Γκαλάντε, ο Φρανκ Γκαροφάλο, ο Τζιόβανι Μπονβέντρε και άλλοι Αμερικανοί εκπρόσωποι της Κόζα Νόστρα από το Ντιτρόιτ, το Μπάφαλο και το Μόντρεαλ επισκέφθηκαν το Παλέρμο, όπου πραγματοποίησαν συνομιλίες με τη Σικελική Μαφία που διέμεναν στο Γκραντ Χοτέλ του Παλέρμο.
Ένα από τα πιο άμεσα και σημαντικά αποτελέσματα της Συνέλευσης των Απαλάχιων ήταν ότι βοήθησε να επιβεβαιώσει την ύπαρξη ενός εθνικού συνδικάτου εγκλήματος, γεγονός ότι ορισμένοι, συμπεριλαμβανομένων του Ομοσπονδιακού Γραφείου Ερευνών και του Διευθυντή του Τζέι Έντγκαρ Χούβερ, είχαν από καιρό αρνηθεί να αναγνωρίσουν.
Οι τοπικές αστυνομικές αρχές άρχισαν να έχουν υποψίες, όταν πολλά ακριβά αυτοκίνητα που εφέραν πινακίδες από όλη τη χώρα έφτασαν σε αυτό που περιγράφονταν ως η «ήσυχη κωμόπολη των Απαλάχιων».
αποδίδεται κατά το μεγαλύτερο μέρος του στον Γερμανό αρχιτέκτονα Αντρέας Σλύτερ· τα πρώτα του σχέδια είναι μάλλον από το 1702, αν και το ανάκτορο περιέλαβε παλαιότερα τμήματα του 1688 του Νικόντεμους Τέσσιν.
Θα είναι η έδρα του Χούμπολτ Φόρουμ, ενός μουσείου για τον πολιτισμό του κόσμου, συνέχεια του δωματίου της Αρχαίας Πρωσσικής Τέχνης, μουσείου που περιεχόταν στο ανάκτορο του Βερολίνου.
Σε άλλο υπάρχει η μορφή της με πέπλο και στην άλλη όψη κέρας Αμάλθειας, εξάκτινο άστρο και επιγραφή ΒΑΣΙΛΙΣΣΗΣ ΛΑΟΔΙΚΗΣ ΕΠΙΦΑΝΟΥΣ ΚΑΙ ΦΙΛΑΔΕΛΦΟΥ.
Τον Δεκέμβριο 2014, μια ηλεκτρονική διαβούλευση που διοργανώθηκε από την εφημερίδα έδειξε ότι η πλειοψηφία των ψηφοφόρων επιθυμούσε το όνομα «κουιτανία» για τη νέα περιοχή.
Επίσης, το Βασίλειο της κουιτανίας, από το 781, ήταν πολύ μεγαλύτερο, δεδομένου ότι περιλάμβανε εδάφη από τον Λίγηρα έως τα Πυρηναία και από τον Ατλαντικό ωκεανό έως ανατολικά της Ωβέρνης.
Από το τέλος του 11ου αιώνα, το Δουκάτο της Ακουιτανίας περιελάμβανε το Πουατού, το Ανγκουμουά, τη Σαιντόνζ, το Λιμουζέν, το Περιγκόρ, το Μπορντελέ και τη Γασκώνη.
Τον Μάρτιο, μια ηλεκτρονική δημοσκόπηση από την εφημερίδα έδινε το προβάδισμα στο όνομα «Μεγάλη Ακουιτανία» έναντι του «Νοτιο-δυτικού Ατλαντικού» .
Συγχρόνως, μια παρόμοια διαδικτυακή έρευνα που διεξήχθη από το 3 , έδειξε επίσης μεγάλο προβάδισμα του ονόματος «Μεγάλη κουιτανία» , ακολουθούμενο από το «Νοτιο-δυτικός Ατλαντικός» και την «Ακουιτανία» στην τρίτη θέση.
Τον Απρίλιο 2016, η εφημερίδα ανέφερε τα πρώτα αποτελέσματα της διαβούλευσης που πραγματοποιήθηκε από την περιοχή στην επίσημη ιστοσελίδα της, όπου προηγούνταν η ονομασία «Ακουιτανία» και τα παράγωγά της.
Αποτελείται από 12 νομούς και μεγαλύτερη πόλη και έδρα της περιοχής είναι το Μπορντώ, που μαζί με τα προάστια και την ευρύτερη περιοχή, αποτελεί την έβδομη μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή της Γαλλίας.
Η περιοχή διαθέτει 25 μεγάλα αστικά κέντρα, μεταξύ των οποίων τα μεγαλύτερα μετά το Μπορντώ είναι η Μπαγιόν, η Λιμόζ, το Πουατιέ, το Πω και η Λα Ροσέλ.
Η οικονομία της Νέας Ακουιτανίας βασίζεται στη γεωργία (δημητριακά, αραβόσιτος και κυρίως αμπελοκαλλιέργεια -αμπελώνες του Μπορντώ και του Κονιάκ-), στον τουρισμό, στην ισχυρή αεροναυπηγική βιομηχανία, στην ψηφιακή οικονομία και σχεδιασμό, στην παραχημική και φαρμακευτική βιομηχανία, στον χρηματοπιστωτικό τομέα (το Νιόρ είναι το τέταρτο μεγαλύτερο χρηματοοικονομικό κέντρο αμοιβαίων ασφαλιστικών εταιρειών στη Γαλλία) και στη βιομηχανική κεραμική .
Η περιοχή δημιουργήθηκε την 1 Ιανουαρίου 2016, ως αποτέλεσμα του νόμου σχετικά με την τροποποίηση των περιοχών που ψηφίστηκε το 2014, με τη συγχώνευση τριών περιοχών: Ακουιτανία, Λιμουζέν και Πουατού-Σαράντ.
Συνορεύει με τέσσερις άλλες γαλλικές περιοχές: την περιοχή του Λίγηρα στα βορειοδυτικά, την Σαντρ-Βαλ ντε Λουάρ στα βόρεια, την Ωβέρνη-Ρον-Αλπ ανατολικά και την Οξιτανία στα νοτιοανατολικά.
Συνορεύει επίσης με τρεις αυτόνομες ισπανικές κοινότητες, την Αραγωνία, τη Ναβάρα και τη Χώρα των Βάσκων στα νότια και προς τα δυτικά βρέχεται από τον Βόρειο Ατλαντικό Ωκεανό .
Στο ύψος του νομού Σαράντ βρίσκονται τα νησιά Ιλ-ντε-Ρε, Ολερόν, Ιλ-ντ-Εξ και Ιλ-Μαντάμ καθώς και ο κόλπος της Αρκασόν.
Ο τουρισμός συνεισφέρει πολύ στην οικονομία της περιοχής, καθώς έχει πολλά αξιοθέατα παγκόσμιας φυσικής και πολιτιστικής κληρονομιάς και ιστορικά μνημεία που τα επισκέπτονται εκατοντάδες χιλιάδες επισκέπτες κάθε χρόνο.
Μετά τη μεταρρύθμιση του 2014, η περιοχή ονομάστηκε προσωρινά «Ακουιτανία-Λιμουζέν-Πουατού-Σαράντ», παραθέτοντας αλφαβητικά τις τρεις πρώην περιοχές από τις οποίες αποτελούνταν, σε αναμονή του ορισμού νέου ονόματος μέσω σχετικού διατάγματος του Συμβουλίου του Κράτους, κατόπιν σχετικής προτάσεως του περιφερειακού συμβουλίου της συγχωνευθείσης διοικητικής περιοχής.
Μετά από αρκετούς μήνες, η αρμόδια για την ονομασία επιτροπή πρότεινε την ονομασία «Νέα Ακουιτανία» θεωρώντας το «Μεγάλη Ακουιτανία» ότι «μετέδιδε ένα αίσθημα υπεροψίας».
Η ονομασία «Νέα Ακουιτανία» εγκρίθηκε τελικά από την Ολομέλεια του Περιφερειακού Συμβουλίου στις 27 Ιουνίου 2016 και επικυρώθηκε από το Συμβούλιο της Επικρατείας στις 13 Σεπτεμβρίου 2016.
Μετά την Ιλ-ντε-Φρανς, η Νέα Ακουιτανία είναι η πρώτη γαλλική περιοχή στην έρευνα και την καινοτομία, με πέντε πανεπιστήμια και αρκετές Ανώτερες σχολές.
Επίσης, στα δυτικά, οι νομοί Κρεζ, Κορέζ και Ωτ-Βιέν είναι ορεινοί, ανήκοντας στον κεντρικό ορεινό όγκο Μασίφ Σαντράλ με υψηλά οροπέδια και θέα στις καταπράσινες κοιλάδες και τα δάση από βελανιδιές και καστανιές.
Η Νέα Ακουιτανία έχει πολλά δάση, το μεγαλύτερο από αυτά είναι ο δρυμός των Λαντ, που καλύπτει σχεδόν ένα εκατομμύριο εκτάρια , καθιστώντας το ένα από τα μεγαλύτερα δάση στη Δυτική Ευρώπη.
Διαρρέεται από πέντε μεγάλους ποταμούς: τον Λίγηρα, τον Σαράντ, τον Γαρούνα τον Ντορντόνι και τον Αντούρ καθώς και από πολλούς παραπόταμους που καθιστούν εύφορα τα εδάφη και συμβάλουν στην ανάπτυξη των αγροτικών καλλιεργειών.
Το μυθιστόρημα εμπνέεται από τα εγκλήματα του Αντρέι Τσικατίλο, επίσης γνωστού ως ο Μαχαιροβγάλτης του Ροστόβ, ο Χασάπης του Ροστόβ και ο Κόκκινος Μαχαιροβγάλτης.
Ο Τσικατίλο καταδικάστηκε και εκτελέστηκε για την διάπραξη 52 δολοφονιών στην Σοβιετική Ένωση, αν και τα εγκλήματά του δεν έλαβαν χώρα μετά την εποχή του Στάλιν.
Εκτός από την προβολή του προβλήματος της εγκληματικότητας της σοβιετικής περιόδου σε ένα κράτος, στο οποίο «δεν υπάρχει έγκλημα», το μυθιστόρημα διερευνά την παράνοια της εποχής, το εκπαιδευτικό σύστημα, τ σύστημα της μυστικής αστυνομικής, τα ορφανοτροφεία, την ομοφυλοφιλία στην ΕΣΣΔ και τα ψυχιατρικά νοσοκομεία.
Το 2008 αναφέρθηκε στον μακρύ κατάλογο για το βραβείο , προτάθηκε για το βραβείο 2008 και έλαβε το βραβείο ως το καλύτερο θρίλερ της χρονιάς από την Ένωση Συγγραφέων εγκλημάτων.
Παρομοίως, ήταν υποψήφιο για το βραβείο για το πρώτο του μυθιστόρημα το 2008 και στον συγγραφέα απονεμήθηκε το 2008 το Βραβείο Βιβλίου ως ο καλύτερος νέος συγγραφέας.
Είναι το πρώτο μυθιστόρημα σε μια τριλογία με πρωταγωνιστή τον πρώην πράκτορα του Λέο Ντεμίντοβ, ο οποίος διερευνά μια σειρά φοβερών δολοφονιών παιδιών στη Σοβιετική Ένωση του Ιωσήφ Στάλιν.
Το δεύτερο και τρίτο βιβλίο της τριλογίας, με τίτλο «Η μυστική ομιλία» και «Πράκτορας 6» αντίστοιχα, παρουσιάζουν επίσης τον πρωταγωνιστή Λέο Ντεμίντοβ και την σύζυγό του Ραϊσα.
Ο Υπεύθυνος Προστασίας Δεδομένων πρέπει να ενημερώνει τον ΕΕΠΔ για τυχόν διαδικασίες επεξεργασίας που αφορούν ευαίσθητα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα ή ενδεχόμενους άλλους κινδύνους.
Στη συνέχεια, ο ΕΕΠΔ αναλύει αυτή τη διαδικασία επεξεργασίας, σύμφωνα με τον Κανονισμό για την Προστασία των Δεδομένων, και συντάσσει έκθεση "προληπτικού ελέγχου".
Στις περισσότερες περιπτώσεις, η διαδικασία οδηγεί σε μια σειρά συστάσεων που πρέπει να εφαρμόσει το θεσμικό όργανο ή ο οργανισμός, προκειμένου να διασφαλιστεί η συμμόρφωση του με τους Κανόνες Προστασίας Δεδομένων.
Ο εποπτικός ρόλος του ΕΕΠΔ, επιπροσθέτως, περιλαμβάνει τη διερεύνηση καταγγελιών που κατατίθενται από υπαλλήλους της ΕΕ ή οποιουδήποτε άλλου προσώπου που θεωρεί ότι τα προσωπικά δεδομένα του έχουν κακοποιηθεί από ένα Ευρωπαϊκό θεσμικό όργανο ή φορέα.
Παραδείγματα καταγγελιών περιλαμβάνουν εικασίες για παραβιάσεις εμπιστευτικότητας, για πρόσβαση σε δεδομένα, για δικαιώματα διόρθωσης και διαγραφής δεδομένων καθώς και για υπερβολική συλλογή ή παράνομη χρήση δεδομένων από τον Υπεύθυνο Επεξεργασίας.
Ο ΕΕΠΔ συμβουλεύει την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης σε ζητήματα Προστασίας Δεδομένων.
Αυτός ο συμβουλευτικός ρόλος αφορά προτάσεις για νέες νομοθεσίες καθώς και άλλες πρωτοβουλίες που ενδέχεται να επηρεάσουν την προστασία των Προσωπικών Δεδομένων στην ΕΕ.
Το 2009, για παράδειγμα, ο ΕΕΠΔ ενέκρινε περισσότερες από εκατό εκθέσεις προληπτικού ελέγχου, οι οποίες αφορούσαν κυρίως ζητήματα δεδομένων για την υγεία, την αξιολόγηση του προσωπικού, την πρόσληψη, τη διαχείριση του χρόνου, τα εργαλεία απόδοσης της τηλεφωνικής καταγραφής και τις έρευνες ασφαλείας.
Ορισμένα, σύγχρονα, σημαντικά θέματα στα οποία δόθηκε ιδιαίτερη προσοχή από τον ΕΕΠΔ περιλαμβάνουν ζητήματα όπως οι διεθνείς μεταφορές δεδομένων, η διακυβέρνηση του διαδικτύου, η ανοικοδόμηση της εμπιστοσύνης μεταξύ ΕΕ και ΗΠΑ, τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, η ασφάλεια του κυβερνοχώρου καθώς και το μέλλον της ελευθερίας, της ασφάλειας και της δικαιοσύνης .
Ο ΕΕΠΔ εξετάζει και τη συνεχή αναθεώρηση του νομικού πλαισίου για την Προστασία των Δεδομένων που αποσκοπεί στον εκσυγχρονισμό της Οδηγίας για την Προστασία των Δεδομένων, ως απάντηση στις νέες εξελίξεις της παγκοσμιοποίησης και των τεχνολογικών προκλήσεων.
Η εφαρμογή του κανονισμού για την προστασία των δεδομένων στη διοίκηση της Ευρωπαϊκής Ένωσης παρακολουθείται στενά μέσω της τακτικής καταγραφής των δεικτών απόδοσης, με τη συμμετοχή όλων των θεσμικών οργάνων και οργανισμών της ΕΕ.
Ο Ευρωπαίος Επόπτης Προστασίας Δεδομένων είναι μια ανεξάρτητη εποπτική αρχή, που πρωταρχικός στόχος της είναι να διασφαλίσει ότι τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα και οργανισμοί σέβονται το δικαίωμα στην προστασία της ιδιωτικής ζωής και των δεδομένων, όταν επεξεργάζονται δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα και αναπτύσσουν νέες πολιτικές.
Στο πλαίσιο του συμβουλευτικού του ρόλου, καταληκτικά, ο ΕΕΠΔ παρεμβαίνει στις υποθέσεις, ενώπιον του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου, που σχετίζονται με τα καθήκοντά του.
Τα καθήκοντα και οι εξουσίες του ΕΕΠΔ και του Αναπληρωτή Επόπτη, καθώς και η θεσμική ανεξαρτησία της εποπτικής αρχής, καθορίζονται από τον "Κανονισμό για την Προστασία των Δεδομένων".
Ο έχει διοριστεί ως Ευρωπαίος Επόπτης Προστασίας Δεδομένων και ο ως Αναπληρωτής Επόπτης, με κοινή απόφαση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου.
Η Κοπτική Ορθόδοξη Εκκλησία της Αλεξάνδρειας είναι μια μη-Χαλκηδόνια Ορθόδοξη Χριστιανική εκκλησία με κανονική δικαιοδοσία στην Αίγυπτο, την Αφρική και τη Μέση Ανατολή.
Επικεφαλής της Εκκλησίας και του Θρόνου της Αλεξάνδρειας είναι ο «Πατριάρχης Αλεξανδρείας στην Αγία Έδρα του Αγίου Μάρκου», ο οποίος φέρει και τον τίτλο του Κόπτη Πάπα.
Ονομάζεται Θρόνος της Αλεξάνδρειας για ιστορικούς λόγους, αλλά σήμερα ο Κόπτης Πάπας εδρεύει στον Κοπτικό Ορθόδοξο καθεδρικό ναό του Αγίου Μάρκου στην περιοχή στο Κάιρο.
Τον 4-7ο αιώνα η Κοπτική Εκκλησία επεκτάθηκε βαθμιαία χάρη στον εκχριστιανισμό του Βασιλείου του Αξούμ και των δύο από τα τρία βασιλεία της Νουβίας, της Νοβαδίας και της Αλοδίας, ενώ το τρίτο βασίλειο της Νουβίας, η Μακουρία, αναγνώρισε τον Κόπτη Πατριάρχη αφού προηγουμένως είχε στοιχηθεί με τη Βυζαντινή Ορθόδοξη Εκκλησία.
Μετά το 639, η Αίγυπτος πέρασε στην κυριαρχία των Μουσουλμάνων κατακτητών της από την Αραβία και η μεταχείριση των Κοπτών χριστιανών κυμαινόταν από ανοχή μέχρι και ανοικτό διωγμό.
Προσφέρει διπλώματα σε: μουσικολογία, διεύθυνση ορχήστρας, σύνθεση μουσικής, πιάνο, βιολί, βιόλα, βιολοντσέλο, κοντραμπάσο, κιθάρα, φλάουτο, όμποε, κλαρινέτο, τρομπόνι, τρομπέτα, ακορντεόν, φαγκότο, κόρνο, τούμπα, άσμα, και παιδαγωγική.
Ιδρύθηκε το 1966 ως το Ανώτατο Ίδρυμα Τεχνών και συγχωνεύτηκε με τρία καλλιτεχνικά ιδρύματα: το Κρατικό Ωδείο των Τιράνων, την Ανώτατη Σχολή Καλών Τεχνών και την Ανώτατη Δραματική Σχολή «Αλεκσάντερ Μοϊσίου».
Κατά την κομμουνιστική περίοδο, η Ακαδημία των Τεχνών επηρεάστηκε από τη ρωσική παράδοση στην κλασική μουσική και στο μπαλέτο, και εξακολουθεί να διατηρεί δεσμούς με την Ρωσική Σχολή Μπαλέτου και Κλασικής Μουσικής.
Την 12η Οκτωβρίου 2009, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας της Αλβανίας, ο Μπαμίρ Τόπι, απένειμε στην Ακαδημία Τεχνών το παράσημο του «Τάγματος των Μεγάλων Μαγίστρων».
Το διδακτικό προσωπικό και οι συνεργάτες του Πανεπιστημίου είναι μουσικολόγοι, οργανοπαίχτες, ζωγράφοι, γλύπτες, σκηνοθέτες του θεάτρου, του κινηματογράφου και της τηλεόρασης, ηθοποιοί, σκηνογράφοι, χορογράφοι.
Μετά τα - η Άντερσον συνέχισε να αναλαμβάνει πολλούς και διαφορετικούς δυναμικούς γυναικείους ρόλους που της χάρισαν περαιτέρω αναγνώριση, όπως τη ντεντέκτιβ Στέλλα Γκίμπσον στο του , την ψυχολόγο και μυστηριώδη φίλη του διαβόητου Χάνιμπαλ Λέκτερ, Μπεντέλια Ντι Μόριερ στο του και την απελευθερωμένη σεξολόγο Δρ.
ο 2020 η Άντερσον πρωταγωνίστησε στον 4ο κύκλο της βραβευμένης σειράς του με θέμα τη ζωή της Βασίλισσας Ελισάβετ , υποδυόμενη την πρώτη γυναίκα πρωθυπουργό της Βρετανίας, Μάργκαρετ Θάτσερ.
Με την ερμηνεία της στον συγκεκριμένο ρόλο έλαβε αποθεωτικές κριτικές από κοινό και κριτικούς με αποτέλεσμα να αποσπάσει για δεύτερη φορά στην καριέρα της την τριπλέτα των βραβείων , Χρυσή Σφαίρα και για το 2021, αυτή την φορά στην κατηγορία "Καλύτερη ηθοποιός σε Β' Γυναικείο ρόλο".
Ιδιαίτερα επιτυχημένη είναι η καριέρα της Άντερσον και στο βρετανικό θέατρο με την ίδια να έχει λάβει μέχρι σήμερα 3 υποψηφιότητες καλύτερης ηθοποιού στα θεατρικά Βραβεία Λόρενς Ολίβιε.
Υποδύθηκε το ρόλο της Μπλανς ΝτιΜπουά στο Λεωφορείο ο Πόθος του Τενεσί Ουίλιαμς που ανέβηκε το 2014 στη σκηνή του θεάτρου του Λονδίνου, έναν ρόλο που ήταν όνειρο ζωής για την ίδια.
Για την ερμηνεία της έλαβε διθυραμβικές κριτικές και κέρδισε το βραβείο καλύτερης ηθοποιού στα ενώ η παράσταση είχε την πιο γρήγορη προπώληση εισιτηρίων στην ιστορία του θεάτρου .
Η παράσταση προβλήθηκε ως μέρος του προγράμματος του Εθνικού θεάτρου της Αγγλίας σε πολλές χώρες του κόσμου σε θέατρα και κινηματογραφικές αίθουσες, μεταξύ των οποίων και στην Ελλάδα στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών.
Έχει ερμηνεύσει πολλούς δημοφιλείς ρόλους στην τηλεόραση, το θέατρο και τον κινηματογράφο με χαρακτηριστικότερο τον ρόλο της ως δυναμική σκεπτικίστρια πράκτορας του Ντέινα Σκάλι στη σειρά επιστημονικής φαντασίας -.
Μέσα από τον ρόλο της Ντέινα Σκάλι κατέκτησε παγκόσμια αποδοχή και καταξίωση αλλά και αρκετά βραβεία μεταξύ των οποίων Βραβείο , Χρυσή Σφαίρα και δύο Βραβεία καλύτερης ηθοποιού.
Ακόμη, ο ρόλος της Ντέινα Σκάλι προκάλεσε στα τέλη της δεκαετίας του 1990 το λεγόμενο " ", σύμφωνα με το οποίο 63% των γυναικών που επέλεγαν να ακολουθήσουν καριέρες στο επάγγελμα του γιατρού ή του αστυνομικού την περίοδο ακμής της σειράς, το έκαναν με πρότυπο τον ρόλο της Σκάλι ως γιατρού και ειδικής πράκτορα του .
2005 ενσάρκωσε τη στη σειρά , ρόλο για τον οποίο κέρδισε την πέμπτη της υποψηφιότητα στην κατηγορία καλύτερης ηθοποιού στα βραβεία και τις Χρυσές Σφαίρες του 2006, ενώ ήταν επίσης υποψήφια καλύτερη ηθοποιός στα βραβεία της ίδιας χρονιάς.
Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, η κατοχή του ράς, μαζί με το υπόλοιπο Αρτουά, πέρασε από διάφορους φεουδαρχικούς κυβερνήτες και φέουδα, συμπεριλαμβανομένης της επαρχίας της Φλάνδρας, του Δουκάτου της Βουργουνδίας, του ισπανικού κλάδου του οίκου των Αψβούργων και του γαλλικού Στέμματος.
Το 1435 η πόλη ήταν ο χώρος του Συνεδρίου του ράς, μια ανεπιτυχής προσπάθεια να τερματιστεί ο Εκατονταετής Πόλεμος που είχε ως αποτέλεσμα να σπάσουν οι Βουργουνδοί τη συμμαχία τους με τους Άγγλους.
Μετά το θάνατο του δούκα της Βουργουνδίας Καρόλου του Τολμηρού το 1477, ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΑ της Γαλλίας πήρε τον έλεγχο του ράς, αλλά οι κάτοικοι της πόλης, ακόμα πιστοί στους Βουργουνδούς, εκδίωξαν τους Γάλλους.
Αυτό οδήγησε τον Λουδοβίκο να πολιορκήσει προσωπικά η Αράς και, αφού το κατέλαβε με έφοδο, γκρέμισε τα τείχη της πόλης και έδιωξε τους κατοίκους, αντικαθιστώντας τους με κατοίκους από άλλες περιοχές της Γαλλίας.
Αυτή η δραστηριότητα θα μετατοπιστεί αργότερα σε περιοχές στα βόρεια, σε πόλεις όπως οι Λιλ, Ντουαί και Σαιντ-Ομέρ, ακολουθούμενες από την πρ και τελικά τη Μπρυζ, που θα γίνουν τα νέα κέντρα της βιομηχανίας και του εμπορίου μαλλιού.
Εντούτοις, μέχρι τον 14ο αιώνα η Αράς ήταν ακόμη γνωστό και συγκέντρωνε σημαντικό πλούτο από τη βιομηχανία υφασμάτων και μαλλιού και τις τραπεζιτικέ συναλλαγές.
Ήταν ιδιαίτερα φημισμένο επίσης για την παραγωγή ωραίων ταπετσαριών - στα αγγλικά και στα ιταλικά η λέξη υιοθετήθηκε και αναφέρεται γενικά στις ταπετσαρίες.
Η υποστήριξη των πλούσιων εμπόρων υφασμάτων συνέβαλε στο να γίνει η πόλη ένα σημαντικό πολιτιστικό κέντρο, ειδικά για την ομάδα των ποιητών που έγιναν γνωστοί ως τρουβέροι, όπως ονομάζονταν οι τροβαδούροι στη βόρεια Γαλλία.
Οι δύο πλατείες περιβάλλονται από ένα μοναδικό αρχιτεκτονικό σύνολο 155 αρχοντικών φλαμανδικού-μπαρόκ ρυθμού, που χτίστηκαν τον 17ο και 18ο αιώνα και το χαρακτηριστικό τους είναι τα ψηλά, αιχμηρά αετώματα και οι τοξοτοιχίες.
Το 1918, μετά το τέλος του Α 'Παγκοσμίου Πολέμου, τα περισσότερα από τα αρχοντικά ήταν κατεστραμμένα και αποκαταστάθηκαν πέτρα-πέτρα στις προπολεμικές συνθήκες τους.
Στα πρώτα στάδια του Β Παγκοσμίου Πολέμου, κατά τη γερμανική εισβολή στη Γαλλία τον Μάιο του 1940, η πόλη έγινε το επίκεντρο μιας μεγάλης βρετανικής αντεπίθεσης.
Κατά τη διάρκεια του Α και Β ' Παγκοσμίου Πολέμου, χρησιμοποιήθηκαν ως υπόγεια καταφύγια για να να προστατεύσουν τους κατοίκους και να σώσουν πολύτιμα αντικείμενα από τους βομβαρδισμούς αλλά και σαν ορμητήριο στρατευμάτων, ιδιαίτερα κατά τον Α 'Παγκόσμιο Πόλεμο.
Επίσης, η οικονομία της περιοχής στηρίζεται στους τομείς της βιομηχανίας ηλεκτρικής ενέργειας και της χημείας, με βιομηχανίες μπαταριών και φορτιστών, πλαστικών συσκευασιών, ανιχνευτών αερίων κ.
Το γοτθικού ρυθμού Δημαρχείο και το καμπαναριό του χτίστηκαν μεταξύ του 1463 και του 1554 και αναστηλώθηκαν σε λιγότερο μεγαλοπρεπές ύφος μετά τον Α Παγκόσμιο Πόλεμο.
Η Αράς ήταν η γενέτειρα του αξιμιλιανού Ροβεσπιέρου, Γάλλου δικηγόρου και πολιτικού, ενός από τους πιο γνωστούς και σημαντικούς παράγοντες της Γαλλικής Επανάστασης.
Ο Ροβεσπιέρος εξελέγη πέμπτος αντιπρόσωπος της Τρίτης Τάξης του ρτουά στη Συνέλευση των Τάξεων του 1789 και ήταν ένας από τους συντάκτες της Διακήρυξης των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου και του Πολίτη.
Η πόλη φημίζεται για τις δύο υπέροχες μπαρόκ πλατείες της, οι οποίες αποτελούν ένα μοναδικό αρχιτεκτονικό σύνολο στον κόσμο, το καμπαναριό της και το φρούριο, χαρακτηρισμένα ως παγκόσμια κληρονομιά από την .
Η Αράς φιλοξενεί επίσης πανεπιστημιακές σχολές για την κατάρτιση των εκπαιδευτικών της πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, σχολή τεχνών, κέντρο Ευρωπαϊκών Τεχνολογιών Πληροφορικής, σχολή Μηχανικών, περιφερειακό Ινστιτούτο Κοινωνικής Μέριμνας καθώς και σχολή Νοσηλευτών.
Το 1917, μια σειρά από μεσαιωνικές σήραγγες κάτω από την πόλη, που επεκτάθηκαν και συνδέθηκαν μεταξύ τους από τους Νεοζηλανδούς συμμάχους, χρησιμοποιήθηκαν από τις συμμαχικές δυνάμεις που κρατούσαν την πόλη, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της μάχης του ράς 1917.
Το 499, μετά τον εκχριστιανισμό του Κλοβίς Α, δημιουργήθηκε η Ρωμαιοκαθολική αρχιεπισκοπή της Αράς και δόθηκε στον άγιο Βάαστ, ο οποίος παραμένει ο πολιούχος άγιος.
Κατά τη διάρκεια του Α Παγκοσμίου Πολέμου, η Αράς, καθώς βρισκόταν περίπου 10 χιλιόμετρα από την πρώτη γραμμή, έζησε μια σειρά από μάχες, όπως η μάχη του ρά , η μάχη του ράς και η δεύτερη μάχη του Σομ.
Ο τουρισμός παίζει επίσης σημαντικό ρόλο στην οικονομία της πόλης: οι διάσημες πλατείες, οι μεσαιωνικοί δρόμοι, τα φλαμανδικά-μπαρόκ κτίρια του το καθιστούν ένα σημαντικό τουριστικό προορισμό.
Το είναι γνωστό για την αίθουσα θεάτρου του ιταλικού στιλ που χτίστηκε το 1785 και το , ένα ιδιωτικό αρχοντικό του 18ου αιώνα που φιλοξενεί καλλιτέχνες και θεάματα.
Η πόλη Αράς βρίσκεται στη βόρεια Γαλλία στην περιοχή Ω-ντε-Φρανς, στο νοτιοανατολικό τμήμα του νομού Πα-ντε-Καλαί, 162 χιλιόμετρα κατ'ευθεία γραμμή βόρεια του Παρισιού.
Το 1885, στην Αγία Πετρούπολη, ο Νικολάι Μπενάρδος, μαζί με ορισμένους ιδιοκτήτες κεφαλαίων, ίδρυσαν την εταιρία « λεκτρογκεφέστ Παρτνερσίπ», η οποία είχε το πρώτο εργαστήριο συγκόλλησης μετάλλων στον κόσμο.
Σε λιγότερο από δύο χρόνια, η συγκόλληση με ηλεκτρικό τόξο έγινε ευρέως διαδεδομένη σε όλο τον κόσμο και το όνομα του Μπενάρδου έγινε γνωστό σε επιστημονικούς και τεχνικούς κύκλους στο εξωτερικό.
Από όλες τις βιομηχανικές χώρες ερχόντουσαν ειδικοί στη Ρωσία για να γνωρίσουν τη νέα μέθοδο συγκόλλησης μετάλλων, για να εξοικειωθούν με το "Ελεκτρογκεφέστ", και να το χρησιμοποιήσουν στις χώρες τους, Στα μέσα της δεκαετίας του 1890 η μέθοδος του Μπενάρδου εφαρμοζόταν σε 100 εργοστάσια της Δυτικής Ευρώπης και Η.
Στα μέσα της δεκαετίας του 1870, ο Μπενάρδος συναντήθηκε με τον Αντρέι Μπουκσενμέιστερ, μηχανικό και εφευρέτη, ο οποίος το 1878 ίδρυσε μονάδα παραγωγής ηλεκτρικών στηλών, προϊόντων άνθρακα και ηλεκτρικών τόξων.
Ο Μπενάρδος είχε την ευκαιρία να πειραματιστεί με ένα ηλεκτρικό τόξο, να εργαστεί στον τομέα της έρευνας συγκεκριμένων περιοχών της πρακτικής χρήσης της ηλεκτρικής ενέργειας.