polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Τα δεδομένα θα στέλνονται στη Γη από τον τροχιακό μηχανισμό και τον προσγειωτή του Τσαντραγιάν-2, τα οποία εκτοξεύτηκαν στον ίδιο πύραυλο με το Τσαντραγιάν-2.
ώρα Ινδίας στις 15 Ιουλίου 2019 αλλά ακυρώθηκε μόλις εντοπίστηκε τεχνικό πρόβλημα κατά τη γέμιση της κρυογενικής μηχανής του πυραύλου με ήλιο σχεδόν μια ώρα πριν την εκτόξευση.
Τελικά εκτοξεύτηκε στις 14:43 ώρα Ινδίας στις 22 Ιουλίου 2019, από το διαστημικό κέντρο Σατίς Νταβάν στη Σριχαρικότα της επαρχίας Νελόρ του κρατιδίου Άντρα Πραντές.
Εάν η αποστολή επιτύχει τον σκοπό της, η Ινδία θα γίνει η τέταρτη χώρα που θα επιτύχει μια προσγείωση στη σελήνη, μετά τις διαστημικές υπηρεσίες της Σοβιετικής Ένωσης, των Ηνωμένων Πολιτειών και της Κίνας.
Εάν επιτύχει, το Τσαντραγιάν-2 θα πετύχει τη νοτιότερη προσγείωση στη σελήνη, σκοπεύοντας να προσγειωθεί σε γεωγραφικό πλάτος στις 67 με 70 μοίρες νότια.
Στις 11 Απριλίου, ο Ιταλός Υπουργός Εξωτερικών Γκαλεάτσο Τσιάνο ζήτησε από ομάδα γνωστών Αλβανών να «προτείνουν» τη δημιουργία του Αλβανικού Φασιστικού Κόμματος.
Στις 23 Απριλίου, ο γραμματέας του Ιταλικού Φασιστικού Κόμματος Ακίλε Σταράτσε, συνοδευόμενος από δύο ιταλικά πολεμικά πλοία, έφτασε στην Αλβανία για να ανακοινώσει επίσημα τη δημιουργία του Φασιστικού Κόμματος το οποίο ιδρύθηκε στις 2 Ιουνίου.
Ωστόσο, δεν έλαβε τον καταστατικό του χάρτη μέχρι τις 6 Ιουνίου και δε διέθετε οργανωμένη διεύθυνση και κεντρικό συμβούλιο μέχρι τον Μάρτιο του 1940.
Αποτελούνταν από Αλβανούς και Ιταλούς που κατοικούσαν στην Αλβανία, και αποτελούσε κλάδο του Ιταλικού Φασιστικού Κόμματος , ενώ τα μέλη του έπρεπε να ορκιστούν πίστη στον Μουσολίνι.
Όλοι οι Αλβανοί που υπηρετούσαν τους Ιταλούς κατακτητές ήταν υποχρεωμένοι να ενταχθούν στο κόμμα και έτσι αυτό έγινε το μοναδικό νόμιμο πολιτικό κόμμα στη χώρα.
Στις 25 Μαρτίου 1939, ο Ιταλός δικτάτορας Μπενίτο Μουσολίνι απέστειλε στον Αλβανό βασιλιά Ζογ Α τελεσίγραφο με το οποίο απαιτούσε την αποδοχή ενός ιταλικού στρατιωτικού προτεκτοράτου στην επικράτεια της χώρας του.
Το Αλβανικό Φασιστικό Κόμμα ήταν φασιστική οργάνωση που δραστηριοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου με ονομαστική εξουσία στην Αλβανία από το 1939, όταν η χώρα κατακτήθηκε από την Ιταλία, μέχρι το 1943, όταν η Ιταλία συνθηκολόγησε με τους Συμμάχους.
Έκανε το ντεμπούτο του για την πρώτη ομάδα της Μπορντό στις 4 Οκτωβρίου 2015, μπαίνοντας στο 72ο λεπτό και σημειώνοντας το τελευταίο γκολ στην ήττα με 3-2 εναντίον της Λοριάν.
Ξεκίνησε βασικός στον επόμενο αγώνα εναντίον της Μονπελιέ, πριν αντικατασταθεί στο 59ο λεπτό και μπήκε στο 77ο λεπτό στην ήττας της Μπορντό από τη Σιόν στο Γιουρόπα Λιγκ στις 22 Οκτωβρίου.
Στις 25 Οκτωβρίου, σημείωσε το δεύτερο γκολ του στη Λιγκ 1, 11 λεπτά μετά από την είσοδο του στο γήπεδο στο 67ο λεπτό, βοηθώντας το σύλλογο να πάρει τη νίκη με 1-0 επί της Τρουά.
Ο Ουνάς ήταν τεσσάρων ετών όταν εντάχθηκε στο τοπικό σύλλογο Τουρ, ενθαρρυμένος από τον πατέρα του, έναν πρώην τερματοφύλακα, τον Χατζί Ουνάς.
Ένα χρόνο αργότερα, λόγω νεανικών λαθών, έφυγε από τη Σατορού και έπαιξε για ένα μικρό τοπικό σύλλογο, το 37, όπου τον ανακάλυψε ο Αρνό Βαϊλά, ανιχνευτής ταλέντων της Μπορντό και ο Γιανίκ Στοπιρά.
Ο Αντάμ Μοχάμεντ Ουνάς είναι Αλγερινός επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως μεσοεπιθετικός για τη Νάπολι και την Εθνική Αλγερίας.
Άνοιξε το λογαριασμό των γκολ για την Αλγερία την 1η Ιουλίου 2019, σκοράροντας δύο φορές εναντίον της Τανζανίας στη νίκη με 3-0 στο Κύπελλο Εθνών Αφρικής.
Έκανε το ντεμπούτο του για την Αλγερία σε μία ήττα με 1-0 εναντίον της Ζάμπιας για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 στις 5 Σεπτεμβρίου 2017.
Το " " σχολιάστηκε από αγγλόγλωσσα μέσα ενημέρωσης στη χώρα για τον τρόπο με τον οποίο αντιμετώπιζε τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001.
Από τότε έχει κάνει διάφορες άλλες ηχογραφήσεις , με τίτλους όπως και , όλα σε μορφές , και κασέτα (όπου στην γλώσσα Ισάν το "σα ον" μεταφράζεται κατά προσέγγιση σε "απολαυστικό").
Η Τζιντάρα γεννήθηκε με το όνομα Τονγκμπάι Τζανλουάνγκ αλλά άλλαξε σε Τονγκμπάι Πουνλάρμπ όταν οι γονείς της εγγέγραψαν τον γάμο τους.
Το 1898, ο Μύλος καταστράφηκε ολοσχερώς από πυρκαγιά και ξαναχτίστηκε μεγαλύτερος, στην ίδια θέση, σε σχέδια του Ιταλού αρχιτέκτονα Βιταλιάνο Ποζέλι.
Με το ξέσπασμα του ιταλο-τουρκικού πολέμου το φθινόπωρο του 1911, οι Τούρκοι σε αντίποινα έκλεισαν τα γραφεία και τα καταστήματα όλων των Ιταλών υπηκόων και η οικογένεια Αλλατίνη έφυγε τότε στην Ιταλία.
Το 1951 ο αλευρόμυλος κάηκε και πάλι ολοσχερώς για αδιευκρίνιστους λόγους, αλλά ξαναχτίστηκε πάνω στα ερείπια του κτιρίου, κρατώντας το εξωτερικό περίβλημα των τούβλινων τοίχων που διασώθηκε, ενώ προστέθηκε ένας ακόμη όροφος .
Το 1971, το οικόπεδο των Μύλων Αλλατίνη χαρακτηρίστηκε κοινόχρηστος χώρος πρασίνου, αλλά το ελληνικό δημόσιο δεν προχώρησε στην απαλλοτρίωσή του.
Στα 1883, οι αδελφοί Αλλατίνη «έστησαν» τον περίφημο «υλινδρόμυλο Αλλατίνη», με πρωτοβουλία του διακεκριμένου γιατρού, Μωυσή Αλλατίνη, που έφτασε από την Φλωρεντία .
Το 1991, ολόκληρο το πρώην βιομηχανικό συγκρότημα -τα κτίρια αλλά και το σύνολο του οικοπέδου- αποκτούν τον επίσημο χαρακτηρισμό του ιστορικά διατηρητέου μνημείου.
Το 2015, ένα 15χρονο κορίτσι έχασε τη ζωή του πέφτοντας από ύψος τριών μέτρων στο εγκαταλειμμένο κτίριο, καθώς οι ερημωμένοι Μύλοι έγιναν στέκι της νεολαίας, χωρίς όμως να υπάρχουν τα απαραίτητα μέτρα ασφαλείας.
Για την περίοδο 2018–19, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Λέσβου είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στο νομό Λέσβου.
Κλάρα Ανιέλλι (1920-2016, σύζυγος του πρίγκιπα Τασίλο φον Φουρστένμπεργκ, μητέρα του πρίγκιπα Έγκον φον Φουρστένμπεργκ και της πριγκίπισσας Ίρα φον Φουρστένμπεργκ)
Ο μεγαλύτερος γιος του Εντοάρντο, ο Τζάννι έγινε επικεφαλής της από το 1966 έως το 2003 και κατέστησε την εταιρεία την πιο σημαντική εταιρεία στην Ιταλία και έναν από τους μεγαλύτερους κατασκευαστές αυτοκινήτων της Ευρώπης και η κόρη του Σουζάνα ήταν η πρώτη γυναίκα που έγινε Υπουργός Εξωτερικών της Ιταλίας, ενώ τέλος ο εγγονός του Αντρέα Ανιέλλι, , είναι σήμερα Πρόεδρος της Γιουβέντους.
Γεννημένος στη Βερόνα, ήταν ο γιος του ιδρυτή της Τζιοβάννι Ανιέλλι και παντρεύτηκε την Ντόνα Βιρτζίνια Μπουρμπόν ντελ Μόντε , η οποία ήταν κόρη του Κάρλο ντελ Μόντε, πρίγκιπα του Σαν Φαουστίνο και της Αμερικανίδας συζύγου του Τζιν Κάμπελ.
Πρόεδρος της Γιουβέντους από το 1923 έως το 1935, ο Ανιέλλι ήταν ένας από τους πιο σημαντικούς άνδρες στην ιστορία της γηραίας κυρίας και θεωρείται ότι ήταν εκείνος που μετετρέψε την ομάδα του Τορίνου στον πιο επιτυχημένο ιταλικό ποδοσφαιρικό σύλλογο.
Ο Αμανουλάχ Χαν τελείωσε την απομόνωση της χώρας και καθιέρωσε διπλωματικές σχέσεις με διάφορες ευρωπαϊκές χώρες και την Τουρκία, σημειώνοντας τις μεταρρυθμίσεις του Ατατούρκ.
Μεταξύ άλλων, απαγόρευσε τους γάμους που είχαν κανονιστεί χωρίς την συναίνεση της γυναίκας, αναγνώρισε το δικαίωμα ψήφου στις γυναίκες, και επέτρεψε τη συμμετοχή των γυναικών στην πολιτική.
Ο βορράς κυβερνούταν από το Χανάτο της Μπουχάρα, η δύση ελεγχόταν από τους Σαφαβίδες και το ανατολικό τμήμα της χώρας ελεγχόταν από την Μογγολική αυτοκρατορία της Ινδίας .
Οι Αφγανοί κατάφεραν να νικήσουν τους Βρετανούς και να τους εκδιώξουν από τα εδάφη τους, για να ακολουθήσει και δεύτερος πόλεμος, το 1878-1880, κατά τον οποίο οι Βρετανοί πέτυχαν να θέσουν το Αφγανιστάν υπό τον έλεγχο τους.
όταν η περιοχή βρισκόταν κάτω από την αυτοκρατορία των Αχαιμενιδών αν και τα στοιχεία δείχνουν ότι υπήρξε μεγάλος πολιτισμός στο Αφγανιστάν από το 3000 έως το 2000 π.
Η ιστορία του Αφγανιστάν (περσικά: , Ταρίχ ε Αφγκανιστάν, παστού: ‎, Ντα Αφγκανιστάν Ταρίχ) ως κράτους ξεκίνησε το 1747 με την ίδρυσή του από τον Αχμάντ Σαχ Ντουρανί.
Από τον 7ο μέχρι τον 18ο αιώνα ακολούθησαν οι πρώτες μουσουλμανικές δυναστείες στο Αφγανιστάν σημαντικότερες των οποίων ήταν οι Γαζναβίδες, οι Γκούριοι ή Γουρίδες, μέχρι της εισβολής των Τουρκομογγόλων του Ταμερλάνου που εγκαθίδρυσε τη δυναστεία των Τιμουρίδων.
Η πρώτη καταγραφή για την πόλη ήταν το "κάστρο του Βιτέρμπο", το εξόπλισε ο Λομβαρδός βασιλιάς Δεζιδέριος στις προσπάθειες του να κατακτήσει την Ρώμη .
Όταν οι πάπες απέκτησαν την Φραγκική υποστήριξη το Βιτέρμπο έγινε ένα από τα Παπικά Κράτη, οι αυτοκράτορες αμφισβήτησαν το καθεστώς ως την εποχή που έγινε ελεύθερη κοινότητα .
Σε μια εποχή που οι πάπες είχαν δυσκολίες να επιβάλουν την εξουσία τους στην Ρώμη το Βιτέρμπο έγινε η αγαπημένη κατοικία του πάπα Ευγένιου Γ που πολιορκήθηκε στα τείχη της πόλης.
Τρία χρόνια αργότερα πήρε τον τίτλο της "Πόλης" και χρησιμοποιήθηκε σαν βάση σε εκστρατείες εναντίον της Ρώμης, αργότερα επεκτάθηκε αφού κατέστρεψε τη παλιά πόλη Φερέντο και κατέκτησε τα εδάφη των κατοίκων της .
Ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ συγκάλεσε Συμβούλιο και αφόρισε το Βιτέρμπο επειδή ήταν η έδρα των αιρετικών Παταρίνων, στην συνέχεια ηττήθηκε από τους Ρωμαίους.
Ο αυτοκράτορας Φρειδερίκος Β Χοενστάουφεν ανάγκασε το Βιτέρμπο να υποστηρίξει τους Γιβελλίνους , όταν οι κάτοικοι έδιωξαν τα Γερμανικά στρατεύματα ο αυτοκράτορας πολιόρκησε την πόλη αλλά χωρίς επιτυχία .
Οι επόμενοι πάπες που εξελέγησαν στην πόλη ήταν ο Πάπας Γρηγόριος Ι , ο Πάπας Ιωάννης ΚΑ που πέθανε όταν κατέρρευσε η οροφή της βιβλιοθήκης την ώρα που κοιμόταν, ο Πάπας Νικόλαος Γ και ο Γάλλος Πάπας Μαρτίνος Δ.
Οι κάτοικοι του Βιτέρμπο δεν δέχτηκαν ότι έγινε πάπας ένας ξένος υποτακτικός στο Βασίλειο της Νεαπόλεως και στον Κάρολο τον Ανδεγαυό, επιτέθηκαν στο Παπικό κονκλάβιο την ώρα που συνεδρίαζε και συνέλαβαν δύο Καρδινάλιους.
Μετά την εκδίωξη των παπών η πόλη πέρασε στα χέρια της οικογένειας Ντι Βίκο, ο Τζιοβάννι ντι Βίκο επεκτάθηκε τον 14ο αιώνα στην Ταρκυνία, την Μπολσένα, το Ορβιέτο, την Τόντι, την Νάρνι και την Αμέλια.
Η κυριαρχία του διαλύθηκε όταν απεστάλη από την Αβινιόν ο Χυλ Άλβαρεσ Καρίγιο ντι Αλμπορνόζ για να ανακτήσει τα Παπικά Κράτη που οικοδόμησαν το κάστρο .
Η πόλη δόθηκε στον Φρανσέσκο ντι Βίκο, γιο του Τζιοβάννι , σε 13 χρόνια δολοφονήθηκε από τον λαό της πόλης, την Βιτέρμπο κυβέρνησε στην συνέχεια ο Πάπας Ουρβανός ΣΤ και ο Τζιοβάννι ντι Σιάρα ντι Βίκο ξάδελφος του Φρανσέσκο.
Ο Πάπας Βονιφάτιος Θ με τα στρατεύματα του τον έδιωξαν τελικά και αποκατέστησαν την παπική κυριαρχία, ο τελευταίος εκπρόσωπος της οικογένειας Τζιάκομο ντι Βίκο ηττήθηκε .
Όταν κατακτήθηκε από τα Παπικά Κράτη το Βιτέρμπο έγινε πόλη δεύτερης κατηγορίας, τον 16ο αιώνα γεννήθηκε ο λόγιος Λατίνος Λατίνι, τελικά ενσωματώθηκε στην υπόλοιπη Ιταλία .
Το ιστορικό κέντρο της πόλης περιβάλλεται από μεσαιωνικά τείχη που οικοδομήθηκαν τον 11ο και τον 12ο αιώνα, η είσοδος στο κέντρο μέσω των τειχών γίνεται από την αρχαία πύλη.
Η πόλη έχει σημαντικά αποθέματα χρυσού, Ακαδημία Καλών Τεχνών, Πανεπιστήμιο και είναι η έδρα της Αεροπορικής εκπαίδευσης του Ιταλικού Στρατού Ξηράς, φιλοξενεί πολλούς τουρίστες από ολόκληρη την κεντρική Ιταλία.
Το λιοντάρι συμβολίζει τον Ρωμαίο Ηρακλή έναν από τους μυθικούς ιδρυτές της πόλης, το δέντρο του φοίνικα προστέθηκε τον Μεσαίωνα και σχετίζεται με την γειτονική πόλη Φερέντο που κατακτήθηκε από το Βιτέρμπο.
Το τετράγραμμο "" που εμφανίζεται στο εθνόσημο δεν έχει διευκρινιστεί με τι σχετίζεται, σύμφωνα με μερικούς είναι τα αρχικά των τεσσάρων Ετρουσκικών οικογενειών που ίδρυσαν το Βιτέρμπο, με άλλους με τους τέσσερις λόφους γύρω από την πόλη.
Στα δυτικά του Βιτέρμπο βρίσκεται η κοιλάδα του ποταμού Αρσιόν με αμέτρητες πηγές, τα νερά τους ήταν πασίγνωστα στους Ετρούσκους και στην Ρωμαϊκή αυτοκρατορία για τις θεραπευτικές τους ικανότητες.
Τα ερείπια ενός μεγάλου Ρωμαϊκού λουτρού ήταν ορατά στην Αναγέννηση και περιγράφονται από σπουδαίους καλλιτέχνες όπως ο Τζουλιάνο ντα Σανγκάλλο , ο Μιχαήλ Άγγελος και ο Τζόρτζο Βαζάρι.
Το 1931 η Εταιρεία προς Ενίσχυση των Ελληνικών Σπουδών στο Παρίσι βράβευσε το «Αρχείον Πόντου» με την απονομή του βραβείου «Κωνσταντίνου Ζάππα» και με την ευχή να συνεχίσει την έκδοση προς όφελος του Ελληνισμού του Πόντου και του πολιτισμού του και των Ελληνικών Σπουδών γενικότερα.
Το 1932 η Ακαδημία Αθηνών βράβευσε το «Αρχείον Πόντου» για την προσφορά του στην επιστήμη, ενώ το 1937 βράβευσε τον τόμο 4-5 του «Αρχείου Πόντου», του Μητροπολίτη Τραπεζούντος Χρύσανθου «Η Εκκλησία Τραπεζούντος», με το βραβείο «Αλέξανδρου Μαυρογένους» και χρηματικό έπαθλο.
Σκοπός της ίδρυσης της Επιτροπής Ποντιακών Μελετών ορίστηκε σύμφωνα με το άρθρο 1 του πρώτου Καταστατικού «η περισυλλογή, μελέτη και δημοσίευσις γλωσσικού, λαογραφικού και ιστορικού υλικού του Πόντου».
Έτσι στις αρχές του Ιουνίου 1927 αποφασίστηκε η έκδοση περιοδικού με τίτλο «Αρχείον Πόντου» με διακριτικό σήμα τον μονοκέφαλο αετό από νόμισμα της Σινώπης.
Το επιστημονικό περιοδικό «ΑΡΧΕΙΟΝ ΠΟΝΤΟΥ» παραμένει η βασική πηγή ενημέρωσης για τα σχετικά θέματα, έχει τύχει αναγνώρισης απ' όλο τον επιστημονικό κόσμο, ανταλλάσσεται με επιστημονικές εκδόσεις τριάντα έξι ιδρυμάτων εκ των οποίων έντεκα χωρών της Ευρώπης και τη Ρωσία.
Η ταινία συνθέτει ένα πορτραίτο της Αθήνας και του πλανήτη στην συγκεκριμένη χρονική στιγμή, καθώς σκηνές με ντοκουμέντα από όλο τον κόσμο παρεμβάλλονται ανάμεσα στις ιστορίες.
Οι 2000+1 Στιγμές είναι το πρώτο μέρος μια τριλογίας του σκηνοθέτη για την Αθήνα, που ξεκινά με την Αθήνα των προσδοκιών του Μιλένιουμ στις 2000+1 Στιγμές, συνεχίζεται με την Αθήνα της ευφορίας των Ολυμπιακών Αγώνων 2004 στην Πόλη των Θαυμάτων και ολοκληρώνεται με την Αθήνα της κρίσης στις Τρεις Μέρες Ευτυχίας.
Η πλκοή ταινίας επικεντρώνεται στην νύχτα της παραμονής του Μιλλένιουμ, την πρωτοχρονιά δηλαδή του έτους 2000 και τις πορείες οκτώ ανθρώπων που διασταυρώνονται στους δρόμους της Αθήνας με τρόπο απροσδόκητο και δραματικό.
Ένας επιχειρηματίας δέχεται έναν ακραίο εκβιασμό, ένα παιδί προσπαθεί να επιβιώσει στον δρόμο, ένας άνεργος δέχεται να γίνει δολοφόνος, μία νέα γυναίκα μαθαίνει ότι είναι έγκυος από τον εραστή της.
Ξεκίνησε τη δημοσιογραφική του σταδιοδρομία το 1976 από το περιοδικό «Αθηνόραμα» και έκτοτε εργάστηκε στις εφημερίδες «Βραδυνή», «Εξόρμηση«, «Ελεύθερη Γνώμη», «Τα Νέα» και «Το Βήμα» , καθώς και στο περιοδικό «Ταχυδρόμος».
Το 2019, η σύζυγος του διορίστηκε διοικήτρια του νοσοκομείου «Άγιος Σάββας», κάτι που προκάλεσε επικρίσεις του ΣΥΡΙΖΑ κατά του Παπαχρήστου και της κυβέρνησης Κυριάκου Μητσοτάκη.
Η Μπαλαούρα είχε ήδη εμπειρία διοίκησης νοσηλευτικών ιδρυμάτων, έχοντας διατελέσει διοικήτρια του νοσοκομείου «Αγία Όλγα», επί κυβερνήσεων Γ.
Έχει διατελέσει μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών και έχει βραβευτεί με το βραβείο του Ιδρύματος Μπότση στην κατηγορία «ρεπορτάζ της χρονιάς» για το έτος 1999, με την αποκάλυψη της απόρρητης έκθεσης του πρέσβη Γεωργίου Κωστούλα για την υπόθεση Οτσαλάν.
Μετά την μεγάλη επιτυχία της σειράς "Κλείσε τα μάτια", ακολούθησε ο πρωταγωνιστικός ρόλος στην δραματική σειρά "Ο τελευταίος παράδεισος" τη σεζόν 2004-2005 όπου έπαιξε μαζί με τον Νίκο Σεργιανόπουλο και την Τάνια Τρύπη.
Ακολούθησαν διάφορες συμμετοχές στις σειρές "Γάμος με τα όλα του", "Ιστορίες Μυστηρίου", "Οι ιστορίες του αστυνόμου Μπέκα" και "Εντιμότατοι κερατάδες".
Αρχικά έδωσε εξετάσεις στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου ενώ στη πορεία ξεκίνησε τις σπουδές του στο Θεατρικό Εργαστήρι της Ρούλας Πατεράκη.
Ένας από τους λόγους που το όνομά του έχει ταυτιστεί με τη σειρά είναι ένα υψηλό πρόστιμο που επέβαλλε το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης σε μία ερωτική σκηνή που πρωταγωνιστούσε ο ίδιος, δημιουργώντας διάφορες συζητήσεις στο Τύπο κατά πόσο σωστή είναι η παραπάνω απόφαση ή όχι.
Η περιοχή του Ντροτ, από το όνομα του ποταμού που τον διασχίζει, στα βόρεια του νομού, στα σύνορα του Περιγκόρ, γεμάτο ιστορία, με περίφημα κρασιά της περιοχής Ντυρά.
Η κοιλάδα του Γκαρόν, περιοχή της Γασκώνης, με οπωρώνες, ποτάμια και κανάλια, από το Καστελζαλού έως το Μαρμάντ, που ιδρύθηκε από τον Ριχάρδο τον Λεοντόκαρδο το 1182, από τον ποταμό Γκαρόν μέχρι τα όρια του δάσους των Λαντ.
Οι πιο σημαντικοί ποταμοί είναι ο Γαρούνας , ο οποίος διασχίζει το νομό από τα νοτιοανατολικά προς τα βορειοδυτικά, περνώντας από την πρωτεύουσα Αζέν και ο Λοτ, ο οποίος διέρχεται από το νομό σε ανατολική-δυτική κατεύθυνση έως ότου στο Αιγκιγιόν συμβάλει, ως δεξιός παραπόταμος, με τον Γκαρόν.
Εκτός αυτών των δύο ποταμών ο νομός διασχίζεται από πολλούς παραποτάμους, έχουν καταγραφεί περισσότερα από 1.900 υδάτινα ρεύματα τα οποία ολικώς ή μερικώς διασχίζουν το νομό Λοτ-ε-Γκαρόν και προκαλούν συχνά πλημμύρες.
Ο νομός Λοτ-ε-Γκαρόν είναι ένας από τους αρχικά 83 νομούς που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης στις 4 Μαρτίου 1790, ως εφαρμογή του νόμου της 22ας Δεκεμβρίου 1789, με τον οποίο καταργήθηκαν οι παλαιές επαρχίες.
Πριν το 2016 ο νομός Λοτ-ε-Γκαρόν ανήκε διοικητικά στην περιοχή Ακουιτανία, η οποία συνενώθηκε με το Πουατού-Σαράντ και το Λιμουζέν και πλέον αποτελούν τη νέα διοικητική περιοχή της Νέας Ακουιτανίας.
Το 1808, με τη δημιουργία του όμορου νομού Ταρν-ε-Γκαρόν, τα σύνορα του νομού στα νοτιοανατολικά άλλαξαν, καθώς μικρή περιοχή του αποτέλεσε τμήμα του νέου νομού.
Συνορεύει προς τα βόρεια με το νομό Δορδόνης, ανατολικά με τους νομούς Λοτ και Ταρν-ε-Γκαρόν, νότια με το νομό Ζερς και δυτικά με τους νομούς Λαντ και Ζιρόντ.
Τα θερμά ερημικά κλίματα (: όπου Β αντιστοιχεί στη δεύτερη κατηγορία της ταξινόμησης του Κέππεν, στη γερμανική λέξη «έρημος», και στη λέξη «θερμό») εντοπίζονται κατά κύριο λόγω κάτω από τη Ζώνη υποτροπικών νηνεμιών στα χαμηλότερα μέσα γεωγραφικά πλάτη, μεταξύ 20 και 33 νότια και βόρεια.
Καλύπτουν μεγάλες εκτάσεις της Βόρειας Αφρικής, Μέσης Ανατολής, της ΝΔ Ινδικής υποηπείρου, τα ενδότερα της Αυστραλίας και μικρότερες περιοχές στις ΝΔ ΗΠΑ και τη Χιλή.
Τα ιδιαίτερα ξηρά ερημικά εδάφη καλύπτουν το 17,6% της ηπειρωτικής επιφάνειας του πλανήτη και δέχονται λιγότερο από 250 με 200 βροχοπτώσεων ετησίως ενώ παρουσιάζουν εδάφη δίχως μόνιμα υδάτινα σώματα που μπορούν να υποστηρίξουν ελάχιστα οποιαδήποτε μορφή ζωής.
Οι δύο κύριες κατηγορίες των ημίξηρων κλιμάτων βασίζονται στο δίπολο ψυχρό / θερμό και η διαφοροποίησή τους ορίζεται με βάση τρεις ισόθερμες γραμμές: είτε αυτή που ορίζει τα όρια των ξηρών περιοχών με μέση ετήσια θερμοκρασία μεγαλύτερη των 18 βαθμών (που θα αντιστοιχούσαν στο , με τις υπόλοιπες να εντάσσονται στο ) είτε αυτή που υποδεικνύει τις περιοχές όπου η μέση θερμοκρασία του ψυχρότερου μήνα είναι είτε 0 είτε -3.
προσθέτοντας 280 εάν τουλάχιστον το 70% του συνολικού υετού πέφτει την εποχή με τη μεγαλύτερη διάρκεια μέρας (Απρίλιος-Σεπτέμβριος για το Βόρειο Ημισφάιρειο, Οκτώβριος-Μάρτιος για το Νότιο)
Αναφορές από την Ιταλία είναι πιθανόν από τα εισαγόμενα φυτά, ενώ τα υλικά από την Ισπανία, τη Γαλλία και τη Βόρεια Αφρική σίγουρα αντιπροσωπεύουν εισαγωγές.
Κατά την άνθηση το φυτό αποπνέει έντονη δυσοσμία, σαν σάπιας σάρκας, που απωθεί τα ζώα και προσελκύει μύγες , οι οποίες παγιδεύονται προσωρινά για την επικονίαση και μετά απελευθερώνονται.
Το μεγαλύτερο μέρος της περιοχής που σήμερα καταλαμβάνεται από τον δρυμό των Λαντ ήταν έρημο και αραιοκατοικημένο μέχρι τον 19ο αιώνα, όταν ο νόμος της 19ης Ιουνίου 1857 επέβαλε την εξυγίανση του παραδοσιακού βαλτώδους βοσκότοπου και οδήγησε σε αναδάσωση σε μεγάλη κλίμακα, προκειμένου να αποκαταστήσει το τοπίο και να εξασφαλίσει περιφερειακή οικονομική ανάπτυξη.
Σε αντίθεση με πολλά άλλα ευρωπαϊκά δάση, ο δρυμός των Λαντ δημιουργήθηκε σχεδόν εξ ολοκλήρου και τον διαχειρίζεται ο άνθρωπος για βιομηχανικούς σκοπούς.
Η ακτογραμμή μήκους περίπου 200 χιλιομέτρων που σχηματίζει ονομάζεται Κοτ ντ'Αρζάν και στην είσοδο του κόλπου του Αρκασόν βρίσκεται ο αμμόλοφος του Πιλά.
Συνορεύει με τον Ατλαντικό Ωκεανό , σχηματίζοντας ένα μεγάλο τρίγωνο που καλύπτει τρεις νομούς, Ζιρόντ, Λαντ και Λοτ-ε-Γκαρόν, του οποίου οι κορυφές βρίσκονται προς τα βόρεια στο ακρωτήριο Πουάν ντε Γκραβ, στα νότια στην κοινότητα Οσογκόρ και στα ανατολικά στην κοινότητα Νεράκ.
Πριν από αυτή την περίοδο, οι κάτοικοι των Λαντ χρησιμοποιούσαν ευρέως ξυλοπόδαρα για να μετακινηθούν από τόπο σε τόπο στο ελώδες έδαφος και να ελέγχουν τα κοπάδια τους.
Η προστατευμένη φυσική περιοχή του δρυμού των Λαντ καλύπτει ένα μεγάλο τμήμα των νομών Λαντ και Ζιρόντ, καθώς επίσης και τμήμα του νομού Λοτ-ε-Γκαρόν.
Ο Κράξι ηγήθηκε της τρίτης μακροβιότερης κυβέρνησης της Ιταλίας κατά τη διάρκεια της δημοκρατικής εποχής και είχε ισχυρή επιρροή στην ιταλική πολιτική καθ' όλη τη δεκαετία του 1980.
Για ένα διάστημα, ήταν στενός σύμμαχος δύο βασικών προσωπικοτήτων της Χριστιανοδημοκρατίας , του Τζούλιο Αντρεότι και του Αρνάλντο Φορλάνι, σε μια χαλαρή διακομματική συμμαχία που συχνά ονομαζόταν "ΚΑΦ" (από το πρώτο γράμμα των επωνύμου του Κράξι, του Αντρεότι και του Φορλάνι).
Ο Κράξι είχε μια σταθερή αντίληψη για το κόμμα του που προηγουμένως ταλανιζόταν από τον φραξιονισμό, και προσπάθησε να το απομακρύνει από τους κομμουνιστές και να το φέρει πιο κοντά στους Χριστιανοδημοκράτες και σε άλλα κόμματα.
Ο στόχος του ήταν να δημιουργήσει μια ιταλική εκδοχή των ευρωπαϊκών μεταρρυθμιστικών σοσιαλιστικών κομμάτων, όπως το γερμανικό ή το Γαλλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα.
Ωστόσο, το Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα δεν ξεπέρασε ποτέ το πολύ μεγαλύτερο Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, του οποίου ο εξαιρετικά χαρισματικός ηγέτης, ο Ενρίκο Μπερλιγκουέρ, ήταν ένας σκληρός αντίπαλος των πολιτικών του Κράξι όλα αυτά τα χρόνια.
Ο Κράξι συμμετείχε σε έρευνες που διεξήχθησαν από δικαστές κατά την διάρκεια της Επίχειρησης καθαρά χέρια στο Μιλάνο, και τελικά καταδικάστηκε για πολιτική διαφθορά και παράνομη χρηματοδότηση του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος.
Πάντα απέρριπτε τις κατηγορίες για διαφθορά που του αποδίδονταν ενώ παραδεχόταν την παράνομη χρηματοδότηση που επέτρεψαννα έχει μία δαπανηρή πολιτική δραστηριότητα, καθώς το Σοσιαλιστικό Κόμμα ήταν λιγότερο ισχυρό οικονομικά από τα δύο μεγαλύτερα κόμματα, τη Χριστιανική Δημοκρατία και το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα .
Η κυβέρνηση και το κόμμα του Κράξι υποστηρίχθηκαν επίσης από τον μελλοντικό πρωθυπουργό Σίλβιο Μπερλουσκόνι, μεγιστάνα των μέσων ενημέρωσης και προσωπικό φίλο του Κράξι.
Διατήρησε ισχυρούς δεσμούς με πολλούς ηγέτες της ευρωπαϊκής αριστεράς, συμπεριλαμβανομένων των Φρανσουά Μιτεράν, Φελίπε Γκονζάλεθ, Ανδρέα Παπανδρέου και Μάριο Σοάρες, και ήταν ένας από τους κύριους εκπροσώπους του μεσογειακού ή νοτιοευρωπαϊκού σοσιαλισμού.
Οι υποστηρικτές του Κράξι επαίνεσαν ιδιαίτερα την εξωτερική του πολιτική, η οποία ήταν δυναμική και συχνά οδηγούσε σε αντιπαραθέσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες, σε ζητήματα όπως το παλαιστινιακό ζήτημα, η τρομοκρατία και οι στενές σχέσεις του Κράξι με τις αραβικές σοσιαλιστικές κυβερνήσεις.
Το πρωί της 16ης Μαρτίου 1978, την ημέρα κατά την οποία το νέο υπουργικό συμβούλιο με επικεφαλής τον Τζούλιο Αντρεότι ζήτησε ψήφο εμπιστοσύνης από το ιταλικό κοινοβούλιο, το αυτοκίνητο του Άλντο Μόρο , του πρώην πρωθυπουργού και τότε προέδρου της Χριστιανοδημοκρατίας δέχτηκε ένοπλη επίθεση από μία ομάδα τρομοκρατών των Ερυθρών Ταξιαρχιών στη Βία Φάνι στη Ρώμη.
Ο Κράξι ήταν ο μόνος πολιτικός ηγέτης, μαζί με τον Αμιντόρε Φανφάνι και τον Μάρκο Πανέλλα, που δήλωσαν ότι είναι διαθέσιμοι σε μια «ανθρωπιστική λύση» που θα επέτρεπε την απελευθέρωση του χριστιανοδημοκράτη πολιτικού, ασκώντας έντονη κριτική στο λεγόμενο «κόμμα της σταθερότητας», που κυριαρχούνταν κυρίως από τους κομμουνιστές.
Στις 9 Μαΐου 1978 η σορός του Μόρο βρέθηκε στο πορτμπαγκάζ ενός στη Βία Γκαετάνι μετά από 55 ημέρες ομηρίας, κατά τις οποίες ο Μόρο υποβλήθηκε σε πολιτική δίκη από το λεγόμενο «λαϊκό δικαστήριο» που είχαν συστήσει οι Ερυθρές Ταξιαρχίες και ζητήθηκε από την ιταλική κυβέρνηση η ανταλλαγή αιχμαλώτων.
Κατά τη διάρκεια της θητείας του Κράξι ως Πρωθυπουργού, η Ιταλία έγινε το πέμπτο μεγαλύτερο βιομηχανικό έθνος και μπήκε στην ομάδα 7 των πιο βιομηχανοποιημένων εθνών.
Ενάντια στην αντίσταση των συνδικάτων, η κυβέρνηση Κράξι αντέδρασε καταργώντας την τιμαριθμική αναπροσαρμογή μισθών-τιμών, σύμφωνα με τον οποίο οι μισθοί αυξάνονταν αυτόματα ανάλογα με τον πληθωρισμό.
Η κατάργηση αυτού του συστήματος όντως βοήθησε στη μείωση του πληθωρισμού, ο οποίος επίσης έπεφτε σε άλλες μεγάλες χώρες, αλλά μακροπρόθεσμα αύξησε αναπόφευκτα τις βιομηχανικές απεργίες καθώς οι εργαζόμενοι έπρεπε να διαπραγματεύονται για καλύτερους μισθούς.
Σε κάθε περίπτωση, η νίκη της εκστρατείας του «Όχι» στο δημοψήφισμα που προκήρυξε το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα ήταν μια σημαντική νίκη για τον Κράξι.
Ως ηγέτης του , προσπάθησε να υπονομεύσει το Κομμουνιστικό Κόμμα, το οποίο μέχρι τότε αύξανε συνεχώς τα ποσοστά του στις εκλογές, και να εδραιώσει το ως ένα σύγχρονο, έντονα φιλοευρωπαϊκό μεταρρυθμιστικό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα, με βαθιές ρίζες στην δημοκρατικό αριστερή πτέρυγα.