polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Στις αρχές της δεκαετίας '00 με την επικείμενη έλευση των Ολυμπιακών αναμενόταν υπογειοποίηση της λεωφόρου στο ύψος του Κολλεγίου, αλλά ορισμένοι κάτοικοι αντέδρασαν έντονα και έγιναν συγκρούσεις, με αποτέλεσμα το έργο να ακυρωθεί.
Τα επόμενα χρόνια η έλλειψη ενδιαφέροντος από το ΥΠΕΧΩΔΕ για τη χρηματοδότηση του έργου και η δυσεπίλυτη γραφειοκρατεία μεταξύ της νομαρχίας και των Δήμων Παλαιού Ψυχικού - Φιλοθέης και Χαλανδρίου, έκαναν τους όποιους σχεδιασμούς να παγώσουν όπως έδειχνε οριστικά.
Το βράδυ της Παρασκευής 4 Δεκεμβρίου 2009, ο 15χρονος Σόλωνας Καρυδάκης, μαθητής του Κολλεγίου είχε βγει έξω με τους φίλους του και διέσχιζε τη διάβαση της λεωφόρου Κηφισίας όταν ένα αυτοκίνητο που έτρεχε με ιλλιγιώδη ταχύτητα αφού παραβίασε τον κόκκινο σηματοδότη τον παρέσυρε και τον τραυμάτισε θανάσιμα.
Ο οδηγός, ένας 38χρονος επιχειρηματίας με αυτοκίνητο υψηλών επιδόσεων, παραδόθηκε μόνο τρείς μέρες μετά, όποτε είχε λήξει το αυτόφωρο και -σύμφωνα με το κατηγορητήριο- δεν θα μπορούσε να αποδειχτεί η χρήση ουσιών από τις τοξικολογικές εξετάσεις.
Το ίδιο το παιδί έμεινε κλινικά νεκρό για 4 μέρες σε μονάδα εντατικής θεραπείας, ενώ μετά τον θάνατό του τα όργανά του δωρήθηκαν σε δύο νέους ανθρώπους.
πήραν άμεσα πρωτοβουλία και δουλεύοντας πυρετωδώς ολοκλήρωσαν τη γέφυρα μέσα σε 2 χρόνια, η οποία και εγκαινιάστηκε στις 12 Νοεμβρίου 2011.
ευρώ δωρήθηκαν στη πλειοψηφία τους από τον εφοπλιστή Γιώργο Προκοπίου και σχεδόν όλοι δούλεψαν χωρίς να δεχτούν πληρωμή, ενώ εταιρίες δώρησαν πολλά από τα απαραίτητα οικοδομικά υλικά.
Παρόλο που το Κολλέγιο διοργανώνει ανά περιόδους εθελοντικό καθαρισμό της γέφυρας από μαθητές του σχολείου, η γέφυρα και οι ανελκυστήρες της βανδαλίζονται συστηματικά, οι κυλιόμενες σκάλες δε λειτουργούν και η συσσώρευση απορριμάτων στους χώρους της είναι συνηθισμένο φαινόμενο.
Αντ' αυτού, κατοικούν σε ιερά μέρη, στα φυσικά φαινόμενα ή μέσα στους ανθρώπους, κατά τη διάρκεια τελετουργιών στις οποίες οι τελευταίοι ζητούν την ευλογία τους.
Τριακόσιες διαφορετικές ταξινομήσεις των κάμι απαριθμούνται στο , και όλες έχουν διαφορετικές λειτουργίες, όπως το κάμι του ανέμου, το κάμι της εισόδου και το κάμι των δρόμων.
Ακριβώς όπως οι άνθρωποι έχουν την υποχρέωση να διατηρούν το ικανοποιημένο, έτσι και τα κάμι πρέπει να εκτελούν τη συγκεκριμένη λειτουργία του αντικειμένου, του τόπου ή της ιδέας όπου κατοικούν.
Δεδομένου ότι η καλλιέργεια του ρυζιού έγινε ολοένα πιο σημαντική και κυρίαρχη στην Ιαπωνία, η ταυτότητα των κάμι απέκτησε αντίστοιχα μεγαλύτερη σημασία, αναλαμβάνοντας ρόλους άμεσα συνδεδεμένους με την ανάπτυξη των καλλιεργειών.
Αυτή η σχέση μεταξύ των πρώιμων Ιαπώνων και των κάμι εκδηλώθηκε με τελετουργίες και τελετές που είχαν ως στόχο να παροτρύνουν τα κάμι να αυξήσουν και να προστατεύσουν τη συγκομιδή.
Ένα από τα πρώτα καταγεγραμμένα τελετουργικά που γνωρίζουμε είναι το -, τελετή στην οποία ο αυτοκράτορας προσφέρει φρέσκο ρύζι στα κάμι, για να εξασφαλίσει την ευλογία τους για μια άφθονη συγκομιδή.
Κατά τη διάρκεια της τελετής, ο αυτοκράτορας προσφέρει μέρος της νέας συγκομιδής στα κάμι, το οποίο περιλαμβάνει ρύζι, ψάρια, φρούτα, σούπα και στιφάδο.
Το ζήτημα της προέλευσης των όρων εξακολουθεί να αποτελεί αντικείμενο συζήτησης αλλά, γενικά, υποστηρίζεται ότι η λέξη είναι δάνεια από τα πρώιμα ιαπωνικά, που υιοθετήθηκε αργότερα από τους Αϊνού.
Αυτή η πρώτη σωζόμενη επίσημη κωδικοποίηση των τελετουργιών του σιντοϊσμού και των , έγινε η βάση για όλες τις μεταγενέστερες λειτουργικές πρακτικές και προσπάθειες του Σιντοϊσμού.
Αναφέρει όλα τα 2.861 θρησκευτικά μνημεία του σιντοϊσμού που υπήρχαν εκείνη την εποχή, καθώς και τα 3.131 επισήμως αναγνωρισμένα και κατοχυρωμένα κάμι.
Στη διάρκεια των επόμενων γενεών, ο αριθμός των κάμι έχει αυξηθεί και υπερβαίνει κατά πολύ τον αρχικό υπολογισμό, καθώς υπάρχουν πλέον περισσότερα από 2.446.000 διακριτά κάμι που καταγράφονται μόνο στο ιερό του Τόκιο.
Αν και οι αρχαίες εννοιολογήσεις εξακολουθούν να τηρούνται, στον σύγχρονο σιντοϊσμό πολλοί ιερείς θεωρούν επίσης ότι τα κάμι είναι ανθρωπόμορφα πνεύματα, με ευγένεια και κύρος.
Αν και αυτά τα κάμι μπορούν να θεωρηθούν θεότητες, δεν θεωρούνται κατ' ανάγκη παντοδύναμα ή πάνσοφα, και όπως οι Έλληνες Θεοί, έχουν προσωπικότητες με ελαττώματα και είναι ικανά να προβούν σε επαίσχυντες πράξεις.
Στους μύθους της Αματεράσου, για παράδειγμα, η θεά μπορούσε να παρακολουθήσει τα γεγονότα του ανθρώπινου κόσμου, αλλά έπρεπε να χρησιμοποιήσει τελετουργίες μαντείας για να δει το μέλλον.
Μερικά από τα αντικείμενα ή τα φαινόμενα που χαρακτηρίζονται ως κάμι αποτελούν ιδιότητες της καλλιέργειας, της γονιμότητας και της παραγωγής, φυσικά φαινόμενα όπως ο άνεμος και ο κεραυνός, φυσικά αντικείμενα όπως ο ήλιος, τα βουνά, τα ποτάμια, τα δέντρα και τα βράχια, ορισμένα ζώα, και τα πνεύματα των προγόνων.
Στα προγονικά πνεύματα περιλαμβάνονται και εκείνα των προγόνων του Αυτοκρατορικού Οίκου της Ιαπωνίας, αλλά και οι πρόγονοι των αριστοκρατικών οικογενειών, καθώς και τα πνεύματα των προγόνων όλων των ανθρώπων, οι οποίοι, όταν πέθαναν, πιστευόταν ότι προστάτευαν τους απογόνους τους.
Για παράδειγμα, τα πνεύματα-προστάτες της γης, των επαγγελμάτων και των δεξιοτήτων, τα πνεύματα των Ιαπώνων ήρωων, ανδρών που διακρίνονταν για σπουδαίες πράξεις ή αρετές, εκείνων που συνέβαλαν στον πολιτισμό, την κουλτούρα και την ανθρώπινη ευημερία, εκείνων που έχουν πεθάνει για το κράτος ή την κοινότητα, καθώς και των αξιοθρήνητων νεκρών.
Ως κάμι δεν θεωρούνται μόνον πνεύματα που είναι ανώτερα από τον άνθρωπο: αντιθέτως, πνεύματα που θεωρούνται άξια λύπησης ή απλώς αδύναμα έχουν επίσης, κατά καιρούς, θεωρηθεί κάμι από τον σιντοϊσμό.
Πολλά θεωρούνται ως αρχαίοι πρόγονοι ολόκληρων φατριών (ορισμένοι πρόγονοι έγιναν μετά τον θάνατό τους, αν μπορούσαν να ενσωματώσουν τις αξίες και τις αρετές των όσο ήταν εν ζωή).
Επειδή η ιαπωνική γλώσσα κανονικά δεν διακρίνει τον γραμματικό αριθμό στα ουσιαστικά (οι μορφές του ενικού και του πληθυντικού αριθμού των ουσιαστικών ταυτίζονται στα ιαπωνικά), μερικές φορές είναι ασαφές αν το αναφέρεται σε μία, ή σε περισσότερες οντότητες.
Με το πέρασμα των αιώνων, η έννοια του κάμι έχει μεταβληθεί και αποσαφηνιστεί, αν και οτιδήποτε θεωρούσαν κάμι οι αρχαίοι, εξακολουθεί να θεωρείται κάμι και στον σύγχρονο σιντοϊσμό.
Η διαφορά μεταξύ του σύγχρονου σιντοϊσμού και των αρχαίων ανιμιστικών θρησκειών συνίσταται κυρίως στην αποσαφήνιση της έννοιας του κάμι και όχι σε κάποια διαφορά μεταξύ των ορισμών του.
Ορισμένες τέτοιες περιπτώσεις αφορούν την υγεία, όπως το κάμι της ευλογιάς, του οποίου ο ρόλος επεκτάθηκε για να συμπεριλάβει όλες τις μεταδοτικές νόσους, ή το κάμι των δοθιήνων και των όγκων που αφορά πλέον και τους καρκίνους και τις θεραπείες τους.
Η αρχαία ανιμιστική πνευματικότητα της Ιαπωνίας αποτέλεσε την αρχή του νεώτερου σιντοϊσμού, ο οποίος έγινε αργότερα επίσημος πνευματικός θεσμός, σε μια προσπάθεια διάσωσης των παραδοσιακών δοξασιών από την εισβολή των εισαγόμενων θρησκευτικών ιδεών.
Ως αποτέλεσμα, οι σιντοϊστές διδάσκονται ότι η ανθρωπότητα θα πρέπει να λατρεύει τόσο τους ζωντανούς όσο και τους νεκρούς, επειδή αμφότεροι καταλαμβάνονται από ένα θεϊκό, ανώτερο πνεύμα: το κάμι.
Στον μύθο αυτόν, όταν η Αματεράσου έστειλε τον εγγονό της στη γη για να κυβερνήσει, του έδωσε πέντε κόκκους ρυζιού, που είχαν καλλιεργηθεί στα χωράφια του ουρανού .
Οι πιστοί στην αρχαία Ιαπωνία σέβονταν τα δημιουργήματα της φύσης που παρουσίαζαν μια ιδιαίτερη ομορφιά και δύναμη, όπως οι καταρράκτες, τα βουνά, οι βράχοι, τα ζώα, τα δέντρα, το γρασίδι, ακόμη και τα ρυζοχώραφα.
Τα είναι τα εκδικητικά πνεύματα των νεκρών, των οποίων οι ζωές τέλειωσαν απότομα, αλλά εξευμενίστηκαν από την αφοσίωση των οπαδών του σιντοϊσμού και τώρα πιστεύεται ότι τιμωρούν εκείνους που δεν τιμούν τα κάμι.
Η μεγάλη ποικιλία της χρήσης της λέξης μπορεί να συγκριθεί με τη σανσκριτική και την εβραϊκή Ελοχίμ, που αναφέρονται επίσης στον Θεό, τους θεούς, τους αγγέλους ή τα πνεύματα.
Έχει χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει τον νου , τον Θεό , το υπέρτατο όν , μια από τις θεότητες του , ένα είδωλο, μια αρχή, και οτιδήποτε αποτελεί αντικείμενο λατρείας.
Η συνηγορία περιλαμβάνει δραστηριότητες και εκδόσεις με στόχο να επηρεάσει τη δημόσια πολιτική, τους νόμους και προϋπολογισμούς χρησιμοποιώντας τα γεγονότα, τις σχέσεις, τα μέσα ενημέρωσης για να εκπαιδεύσουν τους κυβερνητικούς αξιωματούχους και το κοινό.
Η συνηγορία μπορεί να περιέχει πολλές δράσεις, όπου ο άνθρωπος ή μια οργάνωση δημιουργούν εκστρατείες που προβάλλουν τα μέσα ενημέρωσης, κάνουν δημόσιες ομιλίες, κ.
Η συνηγορία είναι ιδιαιτέρως απαραίτητη για τα άτομα με ψυχική αναπηρία τα οποία υποφέρουν, παρά τη σταδιακή αποϊδρυματοποίηση και την παροχή υπηρεσιών στην κοινότητα, από τις συνδυαστικές επιπτώσεις νομοθεσίας που σε πολλές περιπτώσεις λειτουργεί απαξιωτικά για αυτά, τις επιπτώσεις των φαρμάκων και των εφαρμοζόμενων θεραπειών και την υποχρηματοδότηση των κοινοτικών υπηρεσιών.
Χαρακτηριστικό της συνηγορίας στο χώρο της ψυχικής υγείας είναι η υποστήριξη των χρηστών υπηρεσιών υγείας να εκφραστούν και ταυτόχρονα να πεισθούν οι πάροχοι υπηρεσιών, να τους ακούσουν.
Είναι βασικό να τονιστεί ότι ο συνήγορος δεν εκφέρει δική του γνώμη και δεν δίνει συμβουλές στον συνηγορούμενο, αλλά αντίθετα παρέχει υποστήριξη και πληροφόρηση προκειμένου το άτομο με ψυχική αναπηρία να έχει την κατάλληλη πληροφορία και να κάνει το ίδιο την επιλογή του.
Η Αγελτρούδη συνόδευσε τον 14ετή γιο της στη Ρώμη, για να επικυρωθεί η εκλογή του από τον πάπα Φομόζο, που όμως υποστήριζε τον διεκδικητή Αρνούλφο των Καρολιδών βασιλιά της Λοθαριγγίας και της Ανατολικής Φραγκίας.
από τον Οίκο του Μπενεβέντο, ήταν κόρη του πρίγκιπα του Μπενεβέντο και με τον γάμο της έγινε δούκισσα του Σπολέτο & βασίλισσα της Λομβαρδίας & της Φραγκίας.
Στα τοιχώματα του φαραγγιού βρίσκονται πολλά σπήλαια, ανάμεσα στα οποία ξεχωρίζει το σπήλαιο της Αγίας Σοφίας, με μικρή εκκλησία δίπλα στην είσοδο.
Για την πιο διάσημη σκηνή της ταινίας , η ηθοποιός Σιρλει Ίτον έπρεπε να υποβληθεί σε πολλές ώρες μακιγιάζ και σχεδόν καλύφθηκε με χρυσό χρώμα.
Ο Τζέιμς Μποντ, Πράκτωρ 007 εναντίον Χρυσοδάκτυλου είναι κατασκοπευτική ταινία δράσης Βρετανικής παραγωγής του 1964 σε σκηνοθεσία Γκάι Χάμιλτον και πρωταγωνιστούν οι Σον Κόνερι, Όνορ Μπλάκμαν και ο Γκερτ Φρομπ.
Σε αυτήν την ταινία, ο πράκτορας 007 της 6, Τζέιμς Μποντ έρχεται αντιμέτωπος με τον μεγιστάνα επιχειρηματία και λαθρέμπορο χρυσού, 'ρικ Γκολντφίνγκερ, ο οποίος σχεδιάζει μια επιχείρηση με την κωδική ονομασία "Γκραντ Σλαμ" να μολύνει με ραδιενέργεια ολόκληρα τα αποθέματα χρυσού που βρίσκονται αποθηκευμένα στο Φορτ Νοξ των ΗΠΑ.
Ο Γκολντφίνγκερ έχει σαν στόχο να πολλαπλασιάσει τις διεθνείς τιμές του χρυσού με αυτήν την επιχείρηση, γεγονός που θα του επιτρέψει να αυξήσει κατά πολύ την αξία της ποσότητας χρυσού που έχει στην κατοχή του, καθιστώντας τον έτσι, ως τον πλουσιότερο και ισχυρότερο άνθρωπο του κόσμου.
Το 2021 η ταινία χαρακτηρίστηκε από την Βιβλιοθήκη του Κογκρέσου ως «πολιτιστικά, αισθητικά και ιστορικά σημαντική» και επιλέχθηκε να ενταχθεί στο Εθνικό Μητρώο Κινηματογράφου των Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής.
Ο παραγωγός Άλμπερτ Μπρόκολι μόλις είδε τον Γκερτ Φρομπ, τον θεώρησε αμέσως τον ιδανικό ηθοποιό για τον ρόλο του Γκολτφίνγκερ, παρότι ο Φρομπ δεν μιλούσε καλά την αγγλική γλώσσα.
Σε συνέντευξη στη σειρά του καναλιού 4, ο Κοτζίμα αποκάλυψε ότι ενώ σπούδαζε οικονομικά στο πανεπιστήμιο, έπιανε τον εαυτό του να παίζει βιντεοπαιχνίδια στον ελεύθερο χρόνο του, κυρίως στην κονσόλα .
Την τέταρτη χρονιά του στο πανεπιστήμιο, ο Κοτζίμα εξέπληξε τους συμφοιτητές του όταν τους αποκάλυψε ότι θέλει να μπει στη βιομηχανία των βιντεοπαιχνιδιών, τη στιγμή που προσδοκούσε να γίνει σκηνοθέτης ταινιών.
Η πλειοψηφία των φίλων και των συμφοιτητών του τον απέτρεπαν έντονα από το να κυνηγήσει αυτή την καριέρα, επειδή εκείνη την εποχή τα βιντεοπαιχνίδια θεωρούνταν ως ένα νέο μέσο που δεν ήταν σεβαστό, ούτε εξασφάλιζε οικονομική σιγουριά.
Αργότερα, ο Κοτζίμα ανέφερε ότι: "Η βιομηχανία ήταν γεμάτη με άτομα που τα παράτησαν, ανθρώπους που ένοιωθαν ότι τα παιχνίδια τους έδιναν μια δεύτερη ευκαιρία. Γνώρισα πολλούς ανθρώπους που βρίσκονταν στην ίδια κατάσταση: κατά κάποιο τρόπο δενόμασταν μαζί, υπό αυτές τις συνθήκες".
Λογοτεχνικές επιρροές του είναι οι Κόντο Άμπε, Ριού Μουρακάμι, Γιούκιο Μισίμα, Καζουάκι Τακάνο, , Γιασουτάκα Σουτσούι, Σεΐτσο Ματσουμότο, Ρίτσαρντ Λέβινσον, Γουίλιαμ Λινκ και Πολ Όστερ.
Ήθελε να γίνει καλλιτέχνης, δημιουργός ταινιών ή εικονογράφος, αλλά ένοιωθε αποθαρρυνμένος από την πίεση που ασκούσαν οι κοινωνικές νόρμες που προήγαγαν τις σταθερές και μισθωτές εργασίες και όχι τις δημιουργικές αναζητήσεις, αλλά και από τον καλλιτέχνη θείο του, ο οποίος δυσκολευόταν να βγάλει το προς το ζην.
Ως νεαρός ενήλικας, ο Κοτζίμα ξεκίνησε να σπουδάζει οικονομικά, ενώ στον ελεύθερο χρόνο του έγραφε ιστορίες μικρού μήκους: μερικές από αυτές τις έδωσε σε περιοδικά, αλλά δεν εκδόθηκε τίποτε.
Το γεγονός ότι έμενε στο σπίτι μόνος του στην απομόνωση τον επηρεάζει ακόμα, καθώς δήλωσε σε συνέντευξή του το 2004 ότι: " ταξιδεύω και μένω σε ένα ξενοδοχείο, ανοίγω την τηλεόραση μόλις μπω στο δωμάτιο, μόνο και μόνο για να αντιμετωπίσω το συναίσθημα την μοναξιάς".
Στις 10 Νοεμβρίου του 2019, ο Κοτζίμα βραβεύτηκε με δύο Ρεκόρ Γκίνες ως ο σκηνοθέτης βιντεοπαιχνιδιών με τους περισσότερους ακόλουθους στο και το .
Μετά την αγορά των δικαιωμάτων της σειράς από το , έγινε παγκοσμίως γνωστή, καθιστώντας την ως η πιο δημοφιλής Ισπανική σειρά στην ιστορία, που ανανεώθηκε για αρκετές ακόμη σεζόν και έκανε τους ηθοποιούς της, συμπεριλαμβανομένου του Λορέντε, διεθνή αστέρια.
Για την ερμηνεία του, ήταν υποψήφιος για το βραβείο Β' Ανδρικού Ρόλου για την τηλεόραση στα Βραβεία Ένωσης Ηθοποιών στην έκδοση 2018 και Καλύτερου Β' Ανδρικού Ρόλου για την τηλεόραση στην έκδοση 2019.
Το 2020, άρχισε να παίζει τον Ροντρίγκο Ντίαθ ντε Βιβάρ στην ιστορική σειρά του , η οποία διήρκεσε δύο σεζόν, αποτελώντας τον κύριο πρωταγωνιστή.
Πρώτον, τα γυρίσματα της ταινίας τρόμου & , βασισμένη σε μια μικρού μήκους ταινία του 2013 σε σκηνοθεσία του Ρούμπιν Στέιν, επίσης σκηνοθέτη της ταινίας.
Αργότερα, ένας άλλος πρωταγωνιστικός ρόλος για την ταινία 42 με τον Άλβαρο Θερβάντες, η οποία πραγματεύεται πως η ισπανική ομάδα υδατοσφαίρισης κέρδισε ένα μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Βαρκελώνης, όπου υποδύεται τον Πέδρο Γκαρθία Αγουάδο.
Τέλος, ανακοινώθηκε ένας ακόμη πρωταγωνιστικός ρόλος, αυτή τη φορά για μια τηλεοπτική σειρά για τον Άνχελ Κρίστο και την Μπάρμπαρα Ρέι, με τίτλο , όπου ο Λορέντε υποδύεται τον Κρίστο.
Ο Χάιμε Λορέντε Λόπεζ είναι Ισπανός ηθοποιός, τραγουδιστής και συγγραφέας, γνωστός για τους ρόλους του ως "Ντένβερ" στη σειρά και ως "Νάνο" στη σειρά , και οι δυο από το .
Αρχαιολογικές μελέτες υποδεικνύουν ότι οι κάτοικοι της περιοχής Κακαντού της Βόρειας Αυστραλίας χρησιμοποιούσαν το όργανο εδώ και λιγότερο από χίλια χρόνια, με βάση χρονολόγηση βραχογραφιών.
Η καθαρότερη ίσως βραχογραφία, στο , στο βόρειο όριο του υψιπέδου της Γης Άρνεμ, από την περίοδο του «γλυκού νερού» , δείχνει έναν οργανοπαίκτη του ντιντζεριντού και δύο τραγουδιστές να συμμετέχουν σε μια τελετή των Ουμπάρ .
Οι πρώτες καταγραφές παραλλαγών του ονόματος εμφανίζονται σε μια έκδοση του του 1908, μία έκδοση του το 1914 και ένα φύλλο του 1919 της εφημερίδας ' , όπου αναφέρεται ως , από τον ήχο «, , ».
Το / είναι ουσιαστικό που, ανάλογα με τα συμφραζόμενα, μπορεί να σημαίνει «τρομπετίστας», «μουρμουριστής» ή «φυσών», ενώ το σημαίνει «μαύρος» και σημαίνει «ντόπιος».
Το ντιντζεριντού έχει συνήθως σχήμα κυλίνδρου ή πολύ μακρόστενου κώνου και έχει μήκος από ένα μέχρι τρία μέτρα, με τα περισσότερα στο 1 έως 1,5 μέτρο.
Γενικώς, όσο μακρύτερο είναι το πνευστό, τόσο βαρύτερος είναι ο ήχος, ωστόσο τα όργανα με πλατύ άνοιγμα παίζουν υψηλότερους τόνους, με ήχο παρόμοιο της τρομπέτας.
Η πράξη της ενοποίησης με τη φυσική συγγένεια και την προσέλκυση των διαφόρων φυλών, καστών και κατοίκων του Παντζάμπ σε μια ευρύτερη κοινή ταυτότητα «Παντζάμπι» με την προετοιμασία «εθνικισμού του Παντζάμπι» ξεκίνησε από την αρχή του 18ου αιώνα, όταν η «Αυτοκρατορία των Σιχ με την Κοσμική Εξουσία τωβ Παντζάμπι» ιδρύθηκε από τον Μαχαραγιά Ρατντζίτ Σινγκχ.
Πριν από αυτό δεν υπήρχε η αίσθηση και η αντίληψη μιας κοινής εθνοκοινωνικής ταυτότητας και κοινότητας «Παντζάμπι», παρόλο που η πλειονότητα των διαφόρων κοινοτήτων του Παντζάμπ είχε από καιρό κοινές γλωσσικές, πολιτιστικές και φυλετικές κοινότητες.
Ως εκ τούτου, οι Βρετανοί ηγέτες επέβαλαν στρατιωτικό νόμο στο Παντζάμπ για να κυβερνήσουν το Πατζάμπ και λόγω φόβου από τον εθνικισμό των Παντζάμπι.
Οι Βρετανοί ηγέτες άρχισαν να εξαλείφουν το έθνος των Παντζάμπι σε κλάσματα μεταβάλλοντας τα χαρακτηριστικά των Μουσουλμάνων Παντζάμπι, Ινδουιστών Παντζάμπι και Σιχ Παντζάμπι από τη «Συνάφεια του Έθνους στα Συναισθήματα Θρησκείας".
Ο εθνικισμός του Παντζάμπ είναι μια άποψη που υποστηρίζει ότι οι ομιλητές Παντζάμπι είναι ένα έθνος και προωθεί την πολιτιστική ενότητα των Παντζάμπι και των ποικίλων εθνοτικών πληθυσμών που κατοικούν στην εθνογλωσσική περιοχή του Παντζάμπ.
Ο Μπατζάν Λαλ πρότεινε την ιδέα της Επανένωσης των Παντζάμπι, στην οποία οι σύγχρονες ινδικές πολιτείες του Παντζάμπ, Χαρυάνα, και Χιμάτσαλ Πραντές θα επανενωθούν σε ένα ενιαίο κράτος του Παντζάμπ εντός της Ινδίας, με τα σύνορά του να αντιστοιχούν στο πρώην κράτος του Ανατολικού Παντζάμπ.
Η ιδέα της επανένωσης αυτών των κρατών με την περιοχή που αντιστοιχεί στο Δυτικό Παντζάμπ δεν έχει εξεταστεί βαθιά πέρα ​​από το πλαίσιο της Ινδικής Επανένωσης γενικά.
Ο "Πύργος Λιβύσσωνος" ήταν στην αρχαιότητα μία από τις σημαντικότερες πόλεις στη Σαρδηνία, την ίδρυσαν οι Ρωμαίοι πιθανότατα ο Ιούλιος Καίσαρ γι'αυτό είχε τον τίτλο "Αποικία Ιουλία".
Ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος καταγράφει ότι ήταν η μοναδική αποικία που είχε ιδρύσει στο νησί στην εποχή του η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, δεν υπήρχε πόλη πριν στο σημείο αυτό πάρα μόνο ένα κάστρο.
Τα αρχαιολογικά ευρήματα δείχνουν ότι τη Ρωμαϊκή περίοδο ήταν μια σημαντική πόλη, ο κύριος δρόμος στη Σαρδηνία ξεκινούσε από το Κάλιαρι και κατέληγε στο Πόρτο Τόρρες.
Κατά τα μέσα της δεκαετίας του 1890 στο χωριό λειτουργούσε ελληνικό σχολείο με 80 μαθητές, ενώ γύρω στο 1905 αναφέρεται από τον Έλληνα σχολικό επιθεωρητή Γ.
Παράλληλα, το χωριό έγινε στόχος Βούλγαρων κομιτατζήδων, οι οποίοι σκότωσαν το 1905 τον πρόεδρο του χωριού, Δημήτριο Μάρτζιο και το επόμενο έτος τον μακεδονομάχο ιερέα Ιωάννη Παπαεμμανουήλ ή Παπαοικονόμου.
Από την άλλη πλευρά, αρκετοί κάτοικοι της Γκόρνιτσας, όπως ο Ιωάννης Μάρτζιος, ο Βασίλειος Κάλλιας, η οικογένεια Λιόκα κλπ έδρασαν ως αντάρτες ή πράκτορες του Μακεδονικού Κομιτάτου.
Αργότερα εγκαταστάθηκαν σε αυτό Έλληνες πρόσφυγες από τις περιοχές της Ανατολικής Θράκης, του Πόντου και της Μικράς Ασίας, ενώ το 1927 μετονομάστηκε σε Καλή Βρύση.
Στην Καλή Βρύση Δράμας το τριήμερο 6,7 και 8 Ιανουαρίου λαμβάνουν χώρα τα «Μπαμπούγερα», ένα αρχαίο μακεδονικό έθιμο με διονυσιακές ρίζες.
Σύμφωνα με αυτό, στην κεντρική πλατεία έχει στηθεί η κούπα, δηλαδή ένας πολύ ψηλός σωρός από κλαδιά που αποτελεί το κεντρικό σημείο του εθίμου, γύρω από το οποίο οι συμμετέχοντες χορεύουν και τραγουδούν κρατώντας δάδες, με τις οποίες ανάβουν την κούπα.
Όταν επέστρεψε στο σπίτι του στο Παλέρμο, το 1848, ο Μπάρμπαρο παντρεύτηκε την , μια γυναίκα από μια ισχυρή οικογένεια στο Παλέρμο, με την οποία έκανε οκτώ παιδιά και γρήγορα ανέλαβε εξέχοντα ρόλο στην εμπορική κοινωνία του Παλέρμο.
Το 1851 έγινε συνιδιοκτήτης του "" ένα ιστιοφόρο που κατασκευάστηκε από το ναυπηγείο " " και εδρεύει στο Παλέρμο, χάρη στα δικαιώματα συνιδιοκτησίας του αείμνηστου πρώην συζύγου της συζύγου του, , που είχαν μεταφερθεί σε αυτόν.
Ο Μαρσέλο Μπαρμπάρο γεννήθηκε στο Παλέρμο το 1829, ήταν ο γιος του Πιέτρο Μπαρμπάρο, απόγονος μιας οικογένειας εμπόρων αλατιού που αργότερα έγινε αρτοποιός και μητέρα του ήταν η Μαρία Μπομμάριτο.
Μετά από τον πρόωρο θάνατο του πατέρα του, λόγω της χολέρας, στην ηλικία των 13 ετών, ο αποφάσισε να εγκαταλείψει τον Παλέρμο ως αγόρι καμπίνας, αφήνοντας τη μητέρα του να φροντίσει για την οικογένεια και άρχισε να ταξιδεύει από τη Γένοβα στη Μασσαλία.
Το μέρος που είναι σήμερα κτισμένα τα Καλύβια τότε ήταν περιοχή με «τούμπες», δηλαδή ήταν ψηλό μέρος χωρίς νερό και γι αυτό επιλέχτηκε από τους γηγενείς κατοίκους της γύρω περιοχής.
Κατά τη διάρκεια του Α Παγκοσμίου πολέμου αλλά κυρίως μετά τη Μικρασιατική καταστροφή εγκαθίστανται στα Καλύβια Ανατολικοθρακιώτες Ελληνες από τη χερσόνησο της Καλλίπολης οι οποίοι κουβαλούν μαζί τους μια βαριά κληρονομιά κι έναν εξίσου αξιόλογο πολιτισμό μ' αυτό των εντοπίων και των βλάχων κατοίκων των Καλυβίων.
Σήμερα οι βλάχικες οικογένειες είναι περίπου 105 (35 με καταγωγή από τα Μεγάλα Λειβάδια, 30 περίπου ήρθαν από την Αετομηλίτσα Ιωαννίνων και περίπου 40 από την Ήπειρο.
Το χωριό σήμερα είναι ένας σύγχρονος οικισμός με ρυμοτομία, ασφαλτοστρωμένους δρόμους, πλατείες, πάρκα, παιδικό σταθμό, δημοτικό σχολείο, νηπιαγωγείο, ΚΑΠΗ, ποδοσφαιρική ομάδα τον Απόλλωνα Καλυβίων, Αγροτικό συνεταιρισμό και αγροτικό σύλλογο και πολλά ιδιωτικά μαγαζιά για την εξυπηρέτηση του πληθυσμού καθώς και δυο πολιτιστικούς συλλόγους .
Έχει επίσης ασχοληθεί με τη μετάφραση βιβλίων, κυρίως κοινωνικοπολιτικών, και έχει συνεργαστεί με πλήθος ελληνικών και ξένων λογοτεχνικών περιοδικών, μεταξύ των οποίων με το ιστορικό περιοδικό των .- .
Τα εκδοθέντα από τον "Ρόμβο" βιβλία, διαπνεόμενα όλα από αντιδικτατορικό πνεύμα, παρουσιάστηκαν από το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου στα πλαίσια της έρευνας "το πολιτικό βιβλίο στη διάρκεια της δικτατορίας" σε σχετική έκθεση στη Στοά του Βιβλίου το 1997.
περιλαβάνεται σε πολλές ελληνικές και ξένες ανθολογίες καθώς και στη διδακτέα ύλη του Γυμνασίου-Λυκείου, αλλά και στην ύλη του Κέντρου Εκπαιδευτικής Έρευνας .
Το παλαιότερο κατασκευάσθηκε το 1926 από τη γερμανική εταιρεία «Α. Μπλάιχερτ & Σία» και κατέληγε αρχικώς στην κορυφογραμμή σε υψόμετρο 2.805 μέτρα, αλλά το τέρμα μετακινήθηκε ακριβώς κάτω από την κορυφή, στα 2.951 μ.
Ο «Βαυαρικός σιδηρόδρομος Τσούκσπίτσε» είναι ένα υπόγειο τελεφερίκ μέσα στη βόρεια πλαγιά του βουνού, που καταλήγει στο οροπέδιο Τσούκσπιτσπλατ, από όπου ένα άλλο εναέριο τελεφερίκ ανεβάζει τους επιβάτες μέχρι την κορυφή.
Οι πρώτοι άνθρωποι που καταγεγραμμένα έφθασαν πάνω στην κορυφή ήταν οι Γιόζεφ Νάους , ο βοηθός του Μάγερ και ο οδηγός βουνών Γιόχαν Γκέοργκ Τάουσλ και αυτό έγινε στις 27 Αυγούστου 1820.
Μία από τις γνωστότερες διαδρομές κορυφογραμμών στις Ανατολικές Άλπεις διατρέχει την απότομη «Κορυφογραμμή του Ιωβηλαίου» , συνδέοντας την Τσούκσπίτσε, τη Χοχμπλάσεν και την Αλπσπίτσε.
Η Τσούγκσπιτσε είναι βουνό και κορυφή, η υψηλότερη των Ορέων Βέτερσταϊν, αλλά και ολόκληρης της Γερμανίας, με υψόμετρο 2.962 μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας.
Στα άνω μέρη των πλαγιών της Τσούκσπίτσε υπάρχουν τρεις παγετώνες, οι δύο από τους οποίους είναι οι μεγαλύτεροι της Γερμανίας: ο Βόρειος Σνιφέρνερ με εμβαδό 307 στρέμματα και ο Χέλενταλφέρνερ με εμβαδό 247 στρέμματα.
Από το 2005 εργάζεται στον κλάδο του Οπτικοακουστικού και του Θεάτρου με διάφορες ειδικότητες σε πολυάριθμα με γνωστούς και καταξιωμένους επαγγελματίες του χώρου και με το σε ξένες παραγωγές που γυρίζονται στην Ελλάδα.
Απόφοιτος του Τμήματος Κινηματογράφου της Σχολής Καλών Τεχνών του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης το 2010 ενώ παράλληλα παρακολουθούσε μαθήματα στο ΚΘΒΕ με μεταπτυχιακές σπουδές στο .
Επιμελείται και δημιουργεί τρισδιάστα εικονικά σκηνικά για την παράσταση Σμύρνη μου Αγαπημένη της Μιμής Ντενίση στο "Θέατρον" του Ελληνικού Κόσμου του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού το 2014.
Στο θέατρο κάνει το ντεμπούτο του το 2016 σαν σκηνοθέτης και παραγωγός με Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ στο Θέατρο Βέμπο, μια παράσταση, στην οποία υπογράφει και τη θεατρική διασκευή.
Ήταν κυρίως μισθοφόροι στρατιώτες, οι οποίοι, επωφελούμενοι από τις ανάπαυλες των εχθροπραξιών κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς Πολέμου, προέβαιναν σε επιθέσεις κατά ταξιδευτών αλλά και σε λεηλασίες πόλεων, καθώς ήταν οργανωμένοι σε συμμορίες.
Μετά τον εκχριστιανισμό της περιοχής, η πόλη έγινε επισκοπική έδρα, η θέση αυτή εναλλάσσονταν μεταξύ Καρπαντρά και Βενάσκ, ανάλογα με τα ιστορικά γεγονότα.
Το Καρπαντρά ήταν εμπορικός χώρος που χρησιμοποιούσαν οι Έλληνες έμποροι στην αρχαιότητα και έγινε γνωστό στους Ρωμαίους αρχικά ως , όπως αναφέρεται από τον Πλίνιο, το οποίο έγινε υπό τον Τιβέριο.
Το 1745, ο Ζοζέφ-Ντομινίκ ντ' Ινγκαμπέρ, επίσκοπος του Καρπεντρά, ίδρυσε μια μεγάλη επιστημονική βιβλιοθήκη, την οποία σύγχρονος μελετητής χαρακτήρισε ως την «παλαιότερη από τις δημοτικές βιβλιοθήκες μας».
Όπως οι περισσότερες κοινότητες σε όλη τη Γαλλία, το Καρπαντρά διαδραμάτισε ρόλο στη Γαλλική επανάσταση του 1789, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια της εποχής του Διευθυντηρίου .