polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Στις 10 Απριλίου 2017, προτάθηκε επισήμως για το Βραβείο του 2017 και έγινε μόλις ο δεύτερος Έλληνας ποδοσφαιριστής που έλαβε μία τέτοια υποψηφιότητα το 2017, μαζί με τον Λάζαρο Λάμπρου.
Η καλοδιατηρημένη περίσταση των 6 Χ 13 κιόνων στηρίζεται επάνω σε ένα κρηπίδωμα τεσσάρων βαθμίδων, το οποίο έχει διαστάσεις 39,42 Χ 16,92 μ.
Το 1785 έγινε αποκατάσταση του μνημείου και οι χριστιανικές επεμβάσεις αφαιρέθηκαν: ο Γαβριήλ Λαντσιλλόττο Καστέλο πρίγκιπας της Τορρεμούτσα μετέφερε τον χριστιανικό βωμό κάπου αλλού και το 1788 άρχισε η αποκατάσταση του κλασικού κτηρίου.
Οι πολίτες επωφελήθηκαν από την προσωρινή απουσία του επισκόπου της πόλης Γκωντρί και εξασφάλισαν από τους εκπροσώπους του έναν κοινοτικό χάρτη, αλλά αυτός, με την επιστροφή του, αγόρασε από τον βασιλιά της Γαλλίας την ανάκληση αυτού του εγγράφου και συνέχισε την καταπίεση.
Ανήσυχοι για τις συνέπειες της νίκης τους, οι εξεγερμένοι κρύφτηκαν έξω από την πόλη, η οποία λεηλατήθηκε από κατοίκους γειτονικών περιοχών, που ήθελαν να εκδικηθούν το θάνατο του επισκόπου τους.
Ο άργιλος αποτελεί την προέλευση ενός υδροφόρου ορίζοντα που δημιουργεί τις πηγές που βρίσκονται στους πρόποδες των τειχών της άνω πόλης και έχουν μετατραπεί σε σιντριβάνια και ποτίστρες από τον Μεσαίωνα.
Η εκμετάλλευση της άμμου και των ασβεστόλιθων γίνεται από παλιά, πρώτα σε υπαίθρια και έπειτα σε υπόγεια λατομεία που έβγαζαν πέτρες για οικοδομές και άμμο για αμμοκονίαμα δόμησης.
Την εποχή του Ιουλίου Καίσαρα στη θέση της βρισκόταν ένα γαλατικό οχυρό , ίσως το Μπιμπράξ, όπου, όπως αναφέρεται στα Απομνημονεύματα περί του γαλατικού πολέμου, ο Ιούλιος Καίσαρ κέρδισε το 57 π.
Όποια και αν ήταν η ακριβής τοποθεσία αυτού του πεδίου μάχης, η πόλη οχυρώθηκε από τους Ρωμαίους και απέκρουσε διαδοχικά τις εισβολές Φράγκων, Βουργουνδών, Βανδάλων, Αλανών και Ούννων.
Στην τελευταία περίοδο του Εκατονταετούς πολέμου, η Λαν κατελήφθη από τον Φίλιππο Γ δούκα της Βουργουνδίας, ο οποίος την παρέδωσε στους Άγγλους συμμάχους του, που την κράτησαν μέχρι το 1429, όταν την επανακατέλαβε ο Κάρολος Ζ της Γαλλίας.
Είναι οχυρωμένη πόλη πάνω σε λόφο, η μεγαλύτερη προστατευόμενη περιοχή της Γαλλίας , έχει πολλά μεσαιωνικά μνημεία, αρχοντικά και σπίτια του 16ου, 17ου και 18ου αιώνα σε μεγάλο αριθμό, και ορισμένοι δρόμοι της είναι πραγματικά υπαίθρια μουσεία.
Ο Αρχιεπίσκοπος Ρεμίγκιους της Ρενς, ο οποίος βάφτισε τον πρώτο βασιλιά των Φράγκων τον Κλοβίς Α, γεννήθηκε εκεί και ήταν αυτός που, στα τέλη του 5ου αιώνα, ίδρυσε την επισκοπή της Λαν.
Μετά την πτώση της δυναστείας των Καρολιδών, το 1226, η πόλη τάχθηκε με το μέρος του Καρόλου της Λωρραίνης, κληρονόμο τους, και ο Ούγος Καπέτος, που τελικά ανέβηκε στο θρόνο, κατάφερε να γίνει κύριος της πόλης με την υποστήριξη του επισκόπου.
Το 1870, κατά τη διάρκεια του Γαλλο-Πρωσικού πολέμου, ένας μηχανικός ανατίναξε την πυριτιδαποθήκη του φρουρίου τη στιγμή που τα πρωσικά στρατεύματα εισέρχονταν στην πόλη.
Την 1η Ιανουαρίου 2016, η περιοχή Πικαρδία, στην οποία ανήκε ο νομός Αιν, συγχωνεύτηκε με την περιοχή Νορ-Πα-ντε-Καλέ και πλέον αποτελούν τη νέα διοικητική περιοχή Ω-ντε-Φρανς.
Το φθινόπωρο του 1914, κατά τη διάρκεια του Α 'Παγκοσμίου Πολέμου, οι γερμανικές δυνάμεις κατέλαβαν την πόλη και την κράτησαν μέχρι τη συμμαχική επίθεση το καλοκαίρι του 1918.
Σε μια επιστολή προς τη σύζυγό του Αντέλ, ο Βικτόρ Ουγκό, αναφερόμενος στην πόλη, έγραψε ότι «όλα είναι όμορφα στη Λαν, οι εκκλησίες, τα σπίτια, το περιβάλλον, τα πάντα.»
Ευρισκόμενη σε στρατηγικό σημείο, κέντρο ποτάμιας και οδικής συγκοινωνίας, η πόλη έγινε από τον Οκταβιανό πρωτεύουσα της Λουγδουνικής Γαλατίας χάρη σε τρία ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.
Για την επίτευξη αυτού του στόχου, το Λούγδουνο βρισκόταν σε ιδανική τοποθεσία, και γρήγορα κατασκευάστηκε ένα οδικό δίκτυο που την έφερε στο επίκεντρο της Γαλατίας και έτσι έγινε το κέντρο επιχειρήσεων για τα βόρεια εδάφη.
Δεύτερον, κατά τις πρώτες δεκαετίες της ίδρυσης της πόλης, η διοικητική οργάνωση της Γαλατίας δεν ήταν πλήρης και οι διοικητές παρείχαν γενική εποπτεία και διαχείριση από το Λούγδουνο σε ολόκληρη την περιοχή.
η Ρωμαϊκή Σύγκλητος ανέθεσε στον Μουνάτιο Πλάνκο και στον Μάρκο Αιμίλιο Λέπιδο, διοικητές της κεντρικής και της Ναρβωνικής Γαλατίας αντίστοιχα, να ιδρύσουν την πόλη για να εγκατασταθεί μια ομάδα Ρωμαίων προσφύγων που είχαν εκδιωχθεί από τη Βιέν από τους Αλλόβρογες και είχαν κατασκηνώσει στη συμβολή των ποταμών Σον και Ροδανού.
Σύμφωνα με τον Δίωνα τον Κάσσιο, αυτό συνέβη για να κρατήσει τους δύο αξιωματούχους και τα στρατεύματά τους σε απόσταση από τον Μάρκο Αντώνιο, εναντίον του οποίου η Σύγκλητος μάχονταν.
Ήταν πρωτεύουσα της Λουγδουνικής Γαλατίας, μιας από τις τέσσερις επαρχίες της Γαλατίας και σημαντική πόλη της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας για αιώνες.
Άλλοι ιστορικοί ενστερνίζονται τη θέση του Ψευδοπλούταρχου στο έργο , όπου η πόλη ονομάζεται Λουγκούντουνο, με τη λέξη «Λούγκο» να σημαίνει «κοράκι».
Τα αρχαιολογικά ευρήματα αποκάλυψαν ότι το Λούγδουνο ήταν ένας προ-γαλατικός οικισμός από τη νεολιθική εποχή που εξελίχθηκε σε γαλατικό οικισμό με συνεχή κατοίκηση από τον 4ο αιώνα π.
Είχε αναπτύξει εμπορικές συναλλαγές με την Καμπανία, κυρίως εμπορεύονταν κεραμικά, κρασί και κάποια οικιακά χρηστικά αντικείμενα, ήδη πριν από τη ρωμαϊκή κατάκτηση.
Η γειτνίαση με τα σύνορα με τη Γερμανία κατέστησε το Λούγδουνο στρατηγικά σημαντικό για τους επόμενους τέσσερις αιώνες για την περαιτέρω επέκταση της Ρώμης στη Γερμανία, καθώς και πρωτεύουσα και διοικητικό κέντρο των γαλλικών επαρχιών.
Ο Στράβωνας ανέφερε ότι το Λούγδουνο προς το τέλος της κυριαρχίας του Οκταβιανού ήταν η διασταύρωση τεσσάρων μεγάλων οδών που συνέδεαν την πόλη: νότια με τη Ναρβωνική Γαλατία, τη Μασσαλία και την Ιταλία, βόρεια με τον ποταμό Ρήνο και τη Γερμανία, βορειοδυτικά με τη Μάγχη και δυτικά με την Ακουιτανία.
Το έργο του Απομνημονεύματα περί του γαλατικού πολέμου, είναι η κύρια γραπτή πηγή γνώσης της προ-Ρωμαϊκής Γαλατίας, αλλά δεν υπάρχει συγκεκριμένη αναφορά σε αυτήν την περιοχή.
του Λούγδουνου από τον Λούκιο Μουνάτιο Πλάνκο, τότε διοικητή της Γαλατίας, έγινε στην ταραγμένη περίοδο μετά τη δολοφονία του Ιούλιου Καίσαρα στις 15 Μαρτίου του προηγούμενου έτους.
Ο επίσκοπος της Άντρια Πάολο Κατανέο μετά την καταστροφή της πόλης του από Ούγγρους κακοποιούς κατέφυγε στο Ροβίγκο και διέταξε την οχύρωση της πόλης, ολοκληρώθηκε το 945.
Οι υποκόμητες του Ροβίγκο έκτισαν την δεκαετία του 1130 μία σειρά από πλίνθινα τείχη και πύργους με εντολή της Οικογένειας Έστε, το σημερινό Τόρρε Ντόνα προέρχεται από τις οχυρώσεις της εποχής.
Ο Άτσο ΣΤ των Έστε δούκας της Φεράρα κατέλαβε την πόλη και πήρε τον τίτλο του "κόμη του Ροβίγκο" , η Οικογένεια Έστε διατήρησε την πόλη μέχρι την εποχή που η Δημοκρατία της Βενετίας την κατέλαβε με πολιορκία .
Η Οικογένεια Έστε ξαναπήρε για λίγο την πόλη μετά τον "Πόλεμο της Λίγκας του Καμπραί" αλλά η Βενετία την κατέλαβε ξανά και την διατήρησε μέχρι την Γαλλική Επανάσταση.
Ο Ναπολέων Α δημιούργησε με κέντρο το Ροβίγκο ένα μεγάλο δουκάτο που το έκανε δώρο στον στρατηγό του Άννα Ιωάννη Μαρία Ρενέ Σαβαρί , η Αυστριακή Αυτοκρατορία την έκανε βασιλική πόλη .
Το Ροβίγκο προσαρτήθηκε στο Βασίλειο της Λομβαρδοβενετίας και μετά την πτώση του στο Βασίλειο της Ιταλίας , την ίδια χρονιά συνδέθηκε σιδηροδρομικά με την Πάντοβα, την Φεράρα και την Βερόνα.
Τις δεκαετίες του 1950 και του 1960 η πόλη είχε ταχύτατη αστικοποίηση, την μεγαλύτερη από όλες τις υπόλοιπες πόλεις του Βένετο μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο.
Το Ροβίγκο βρίσκεται 80 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από την Βενετία και 40 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά από την Πάντοβα, εκτείνεται ανάμεσα στους ποταμούς Αδίγη και Πάδο.
Η Περιοχή εποικισμού των Σόρβιων είναι περιοχή επίσημα αναγνωρισμένη από τις κυβερνήσεις των ομόσπονδων κρατιδίων της Σαξονίας και του Βρανδεμβούργου όπου εκεί οι πολίτες αναγνωρίζονται ως ιθαγενείς.
Βάισενμπεργκ, Βιτιχέναου, Μπάουτσεν, Μπούρκαου , Γκιόντα, Ντομπερσάου-Γκάουσιχ , Γκροσντουμπράου, Γκροσπόστβιτς , Κάμεντς, Κρόστβιτς, Καινιξβάρτα, Κουμπσιούτς, Λόζα, Μάλσιτς, Νέμπελσιουτς, Νέσβιτς, Όμπεργκουριχ, Όσλινγκ , Πάνσβιτς-Κούκαου, Πούσβιτς, Ράντιμπορ, Ράλμπιτς-Ρόζενταλ, Ρέκελβιτς, Χογιερσβέρντα, Χόχκιρχ , Σπρέεταλ, Έλστρα και Ελστερχάιντε.
Ο Σαξονικός Νόμος για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα στη Σαξονία διακηρύσσει την πρόθεση να διατηρηθεί και να προστατευθεί ο παραδοσιακός πολιτισμός των Σόρβιων στην περιοχή αυτή.
Επί του παρόντος, η πλειοψηφία του πληθυσμού των Άνω Σόρβιων ζει στην περιοχή μέσα και γύρω από τις πόλεις Μπάουτσεν, Κάμεντς και Χογιερσβέρντα και στις γύρω περιοχές.
Σύμφωνα με τους νόμους για τα δικαιώματα των Σόρβιων στην Σαξονία, οι δήμοι είναι υπεύθυνοι για την ανάπτυξη και διατήρηση της κουλτούρας των Σόρβιων, καθώς και τη καθιέρωση δίγλωσσων επίσημων πληροφοριών για οδικές πινακίδες, δημόσιους και κρατικούς θεσμούς.
Για παράδειγμα, οι Ταλιμπάν εξέδωσαν διατάγματα που απαγόρευαν την εκπαίδευση των γυναικών, αναγκάζοντας τα κορίτσια να εγκαταλείψουν τα σχολεία και τα κολέγια.
Οι γυναίκες που έβγαιναν από τα σπίτια τους έπρεπε να συνοδεύονται από έναν άντρα συγγενή και ήταν υποχρεωμένες να φορούν μπούρκα, ένα φόρεμα που καλύπτει ολόκληρο το σώμα εκτός από μια μικρή σχισμή από την οποία επιτρέπει να βλέπει η γυναίκα.
Τον Φεβρουάριο του 1998, η θρησκευτική αστυνομία εξέδωσε νέους κανονισμούς που διατάζουν τους κατοίκους των οικιών να μαυρίσουν τα παράθυρά τους έτσι ώστε οι γυναίκες να μη φαίνονται από έξω.
Το Ισλαμικό Εμιράτο του Αφγανιστάν ήταν ισλαμικό κράτος το οποίο σχηματίστηκε τον Σεπτέμβριο του 1996, όταν οι Ταλιμπάν άρχισαν να διακυβερνούν το Αφγανιστάν μετά την πτώση της Καμπούλ.
Στο αποκορύφωμά του, οι Ταλιμπάν είχαν τον έλεγχο σε περίπου το 90% της χώρας, ενώ τα υπόλοιπα μέρη της χώρας στα βορειοανατολικά βρισκόταν υπό τον έλεγχο της Βόρειας Συμμαχίας, η οποία είχε ευρεία διεθνή αναγνώριση ως συνέχεια του Ισλαμικού Κράτους του Αφγανιστάν.
Μετά τις επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, οι διεθνείς αντιδράσεις προς το καθεστώς αυξήθηκαν σημαντικά, με την αφαίρεση της διπλωματικής αναγνώρισης από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και το Πακιστάν.
Το Ισλαμικό Εμιράτο έπαψε να υπάρχει στις 17 Δεκεμβρίου 2001, αφού ανατράπηκε από τη Βόρεια Συμμαχία, η οποία είχε ενισχυθεί από την εισβολή των ΗΠΑ στη χώρα.
Στις 27 Ιανουαρίου 2010, μια επιτροπή κυρώσεων των Ηνωμένων Εθνών απομάκρυνε πέντε από τους πρώην ανώτερους αξιωματούχους των Ταλιμπάν από τον κατάλογο αυτό, σε μια κίνηση η οποία υποστηρίχθηκε από τον Αφγανό πρόεδρο Καρζάι.
Καθώς η εξουσία των Ταλιμπάν αυξανόταν, οι αποφάσεις λαμβανόταν από τον Μουλά Ομάρ χωρίς τη συνέλευση της τζιργκά και χωρίς να συμβουλεύεται άλλα μέρη της χώρας.
Φορώντας τον μανδύα, εμφανίστηκε στην οροφή ενός κτιρίου στο κέντρο της Κανταχάρ ενώ εκατοντάδες μουλάδες Παστούν φώναζαν «Αμίρ αλ-Μουμινίν!» , υποσχόμενοι την υποστήριξή τους.
Ένας λόγος για την έλλειψη διεθνούς αναγνώρισης ήταν η αδιαφορία των Ταλιμπάν για τα ανθρώπινα δικαιώματα και το κράτος δικαίου, όπως αποδείχθηκε από τις πράξεις τους για την ανάληψη της εξουσίας.
Μια από τις πρώτες πράξεις των Ταλιμπάν κατά την ανάληψη της εξουσίας ήταν η εκτέλεση του πρώην κομμουνιστή Προέδρου του Αφγανιστάν, Μοχαμάντ Νατζιμπουλάχ.
Αρκετοί από αυτούς, όπως ο υπουργός Υγείας και Διοικητής της κρατικής τράπεζας, ήταν κυρίως στρατιωτικοί διοικητές που θα μπορούσαν να εγκαταλείψουν τις διοικητικές θέσεις τους για να πολεμήσουν όταν χρειαζόταν.
Σε εθνικό επίπεδο, «όλοι οι ανώτεροι Τατζίκοι, Ουζμπέκοι και Χάζαροι γραφειοκράτες» αντικαταστάθηκαν «με Παστούν, είτε είχαν τα προσόντα είτε όχι».
Έχοντας κατά συντριπτική πλειοψηφία καταγωγή Παστούν, οι Ταλιμπάν ανέμιξαν τον φυλετικό κώδικα Παστουνβαλί με στοιχεία της σουνιτικής ισλαμικής διδασκαλίας για να σχηματίσουν μια αντιδυτική και αντιεκσυγχρονιστική ισλαμική ιδεολογία με την οποία διακυβέρνησαν.
Οι Ταλιμπάν ήταν απρόθυμοι να μοιραστούν την εξουσία και δεδομένου ότι οι τάξεις τους αποτελούνταν σε συντριπτικό βαθμό από Παστούν, κυβερνούσαν ως ηγεμόνες στο 60% των Αφγανών από τις άλλες εθνοτικές ομάδες.
Στην τοπική αυτοδιοίκηση, όπως στο δημοτικό συμβούλιο της Καμπούλ ή της Χεράτ, κυριαρχούσαν νομιμόφρονες Ταλιμπάν, αν και όχι ντόπιοι, ακόμα και όταν οι ομιλούντες παστού Ταλιμπάν δεν μπορούσαν να επικοινωνήσουν με το ήμισυ περίπου του πληθυσμού που μιλούσε νταρί ή άλλες γλώσσες.
Μέχρι το τέλος του 2000, οι Ταλιμπάν ήταν σε θέση να αποκτήσουν τον έλεγχο στο 90% της χώρας, εκτός από τα οχυρά της αντιπολίτευσης τα οποία βρισκόταν κυρίως στη βορειοανατολική πλευρά της επαρχίας Μπανταχσάν.
Τότε ο ειδικός πρεσβευτής των Ταλιμπάν, Σαγιέντ Ραχματουλάχ Χασεμί, δήλωσε επίσης ότι η καταστροφή των αγαλμάτων πραγματοποιήθηκε από το Ανώτατο Συμβούλιο Λογίων μετά από πρόταση ενός Σουηδού εμπειρογνώμονα μνημείων για την αποκατάσταση των κεφαλών των αγαλμάτων.
Ο Χασιμί ανέφερε ότι «όταν το αφγανικό ανώτατο συμβούλιο τους ζήτησε να παρέχουν χρήματα για να ταΐσουν τα παιδιά αντί να καθορίσουν τα αγάλματα, αρνήθηκαν και απάντησαν: "Όχι, τα χρήματα είναι μόνο για τα αγάλματα, όχι για τα παιδιά". Τότε ελήφθη η απόφαση για την καταστροφή τω αγαλμάτων».
Κατά τη διάρκεια της πενταετούς ιστορίας του Ισλαμικού Εμιράτου, η εργασία απαγορεύτηκε στις γυναίκες ενώ τα κορίτσια απαγορευόταν να φοιτούν σε σχολεία ή πανεπιστήμια και τους ζητήθηκε να μένουν κατ' οίκον.
Οι σχέσεις μεταξύ του Ισλαμικού Εμιράτου του Αφγανιστάν και του Ιράν επιδεινώθηκαν το 1998, αφού οι δυνάμεις των Ταλιμπάν κατέλαβαν το ιρανικό προξενείο στο Μαζάρι Σαρίφ και εκτέλεσαν ιρανούς διπλωμάτες.
Μετά το συμβάν αυτό, το Ιράν απείλησε να εισβάλει στο Αφγανιστάν συγκεντρώνοντας στρατιωτικές δυνάμεις κοντά στα αφγανικά σύνορα, αλλά η παρέμβαση του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών και των Ηνωμένων Πολιτειών απέτρεψε τον πόλεμο.
Αυτό προκάλεσε διεθνή κατακραυγή από έθνη όπως η Ιαπωνία, η Ινδία, η Σρι Λάνκα, η Νότια Κορέα, το Νεπάλ, το Ιράν, το Κατάρ και η Ρωσία.
Ακόμα και η Σαουδική Αραβία και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, και τα δύο μεταξύ των τριών χωρών που αναγνώρισαν το Ισλαμικό Εμιράτο του Αφγανιστάν, εξέφρασαν την αντίθεσή τους.
Το 2013, οι Ταλιμπάν δημιούργησαν γραφείο στο Κατάρ με στόχο να αρχίσουν συνομιλίες με τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ισλαμική Δημοκρατία του Αφγανιστάν.
Υπήρξε σύγκρουση αφότου το γραφείο ύψωσε τη λευκή σημαία του πρώην Ισλαμικού Εμιράτου του Αφγανιστάν, με τον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών Τζον Κέρρυ να αναφέρει ότι το γραφείο θα μπορούσε να κλείσει εάν δεν υπήρχε «πρόοδος» στις ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις.
Έγινε μοντελοποίηση της διαδικασίας λήψης αποφάσεων στο φυλετικό συμβούλιο των Παστούν , μαζί με αυτό που θεωρούσαν ότι ήταν το πρώιμο ισλαμικό πρότυπο.
Πριν από την κατάληψη της Καμπούλ, υπήρχαν συζητήσεις για υποχώρηση μιας και κυβέρνηση «καλών μουσουλμάνων» ανέλαβε την εξουσία και αποκατέστησε τον νόμο και την τάξη.
Στις 15 Οκτωβρίου 1999, το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ θέσπισε κυρώσεις για άτομα και οντότητες που συνδέονται με την Αλ Κάιντα, τον Οσάμα μπιν Λάντεν και/ή τους Ταλιμπάν.
Αρχής γενομένης από την εισβολή των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν το 2001, οι κυρώσεις εφαρμόστηκαν σε άτομα και οργανισμούς σε όλα τα μέρη του κόσμου και στόχευαν επίσης και σε πρώην μέλη της κυβέρνησης των Ταλιμπάν.
Το 1998, οι Ταλιμπάν υποστήριξαν τους ισλαμιστές μαχητές που δραστηριοποιούνταν στην Τσετσενία, στο Σιντσιάνγκ και στο Τζαμού και Κασμίρ, ερχόμενοι σε αντίθεση με τη Ρωσία, την Κίνα και την Ινδία ταυτόχρονα.
Επιπλέον, οι Ταλιμπάν αναγνώρισαν την Τσετσενική Δημοκρατία της Ιτσκερία ως ανεξάρτητο κράτος και καθιέρωσαν διπλωματικές σχέσεις μέχρι το 2001.
Το 1999, ο Μουλά Ομάρ εξέδωσε διάταγμα για την προστασία των αγαλμάτων του Βούδα στο Μπαμιγιάν, δύο μνημειώδη αγάλματα όρθιων Βουδών του 6ου αιώνα, σκαλισμένα στην πλευρά ενός βράχου στην κοιλάδα Μπαμιάν στο Χαζαρατζάτ του κεντρικού Αφγανιστάν.
Ο Ρασίντ περιέγραψε την κυβέρνηση των Ταλιμπάν ως «μυστική εταιρεία την οποία διαχειρίζονται άτομα από την Κανταχάρ … μυστηριώδης, μυστικοπαθής και δικτατορική».
Ειδικά κατά τη διάρκεια των μεγάλων περιηγήσεων, ο επισκέπτης συνιστάται να έχει θερμά ρούχα, καθώς η θερμοκρασία εντός του σπηλαίου δεν ξεπερνά τους + 10 .
Μαζί με το σπήλαιο της Ντόμιτσα, το οποίο αποτελεί μέρος της Σλοβακίας, αποτελεί το σύστημα σταλακτιτικών σπηλιών Μπαράντλα-Ντόμιτσα, το οποίο αποτελεί Μνημείο Παγκόσμιας Κληρονομιάς της Ουνέσκο.
Οι αστέρες είναι τόσο κοντά μεταξύ τους ώστε η βαρύτητα του λευκού νάνου παραμορφώνει το δευτερεύον σώμα, και ο λευκός νάνος συσσωρεύει ύλη από τον σύντροφο του.
Ισχυρή εκπομπή ακτινοβολίας και ακτίνων Χ παρατηρείται συχνά από τον δίσκο προσαύξησης, ο οποίος τροφοδοτείται από την απώλεια βαρυτικής δυναμικής ενέργειας από το συσσωρευμένο υλικό.
Οι κατακλυσμικοί μεταβλητοί αστέρες υποδιαιρούνται σε αρκετές μικρότερες ομάδες, που συχνά ονομάζονται βάσει ενός φωτεινού πρωτότυπου αστέρα χαρακτηριστικού της τάξης τους.
Σε ορισμένες περιπτώσεις, το μαγνητικό πεδίο του λευκού νάνου είναι αρκετά ισχυρό ώστε να διαταράξει τον εσωτερικό δίσκο συσσώρευσης ή ακόμα και να αποτρέψει τη δημιουργία δίσκου εντελώς.
Ένα ξέσπασμα κλασσικού καινοφανή αστέρα συμβαίνει όταν η πυκνότητα και θερμοκρασία στον πυθμένα του συσσωρευμένου στρώματος υδρογόνου αυξηθεί τόσο ώστε να πυροδοτήσει αλυσιδωτές αντιδράσεις σύντηξης υδρογόνου, οι οποίες μετατρέπουν ταχέως το στρώμα υδρογόνου σε ήλιο .
Εάν η διαδικασία αύξησης συνεχιστεί αρκετά ώστε να φέρει το λευκό νάνο κοντά στο όριο , η αυξανόμενη εσωτερική πυκνότητα μπορεί να προκαλέσει θετική ανάδραση σύντηξης άνθρακα και να προκαλέσει έκρηξη τύπου σουπερνόβα , η οποία θα καταστρέψει τελείως τον λευκό νάνο.
Η επαλήθευση ότι ένα αντικείμενο είναι κατακλυσμικός μεταβλητός είναι επίσης αρκετά απλή: είναι συνήθως αρκετά μπλε αντικείμενα, παρουσιάζουν ταχεία και ισχυρή μεταβλητότητα και τείνουν να έχουν παράξενες γραμμές εκπομπής .
Αναμένεται επίσης να εκπέμπουν ακτίνες γάμμα, από την εξουδετέρωση ποζιτρονίων από πυρήνες πλούσιους σε πρωτόνια που παράγονται κατά την έκρηξη σύντηξης, μολονότι αυτό το φαινόμενο δεν έχει ακόμη εντοπιστεί.
Περίπου έξι γαλαξιακοί καινοφανείς ανακαλύπτονται κάθε χρόνο, ενώ τα μοντέλα που βασίζονται σε παρατηρήσεις σε άλλους γαλαξίες υποδεικνύουν ότι ο ρυθμός εμφάνισης θα έπρεπε να είναι μεταξύ 20 και 50.
Αυτή η απόκλιση οφείλεται εν μέρει στην σκίαση από τη διαστρική σκόνη και εν μέρει στην έλλειψη παρατηρητών στο νότιο ημισφαίριο και στις δυσκολίες παρατήρησης, ενώ ο ήλιος είναι σε πανσέληνο .
Οι κατακλυσμικοί μεταβλητοί συγκαταλέγονται στις κατηγορίες των αστρονομικών αντικειμένων που συνήθως ανακαλύπτονται από τους ερασιτέχνες, αφού ένας κατακλυσμικός μεταβλητός στη φάση της έκρηξης είναι αρκετά φωτεινή ώστε να μπορεί να ανιχνευθεί με πολύ μέτρια όργανα και τα μόνα ουράνια αντικείμενα που εύκολα μπερδεύονται είναι φωτεινοί αστεροειδείς των οποίων η κίνηση από νύχτα σε νύχτα είναι σαφής.
Ο δίσκος προσαύξησης μπορεί να είναι επιρρεπής σε μια αστάθεια που οδηγεί σε εκρήξεις νάνου καινοφανή , όταν το εξωτερικό τμήμα του δίσκου αλλάζει από μία ψυχρή και θαμπή κατάσταση σε μία θερμότερη και πιο φωτεινή για κάποιο χρονικό διάστημα, πριν επιστρέψει στην κατάσταση ψύξης.
Οι κατακλυσμικοί μεταβλητοί αστέρες είναι αστέρες οι οποίοι αυξάνουν ακανόνιστα τη φωτεινότητα τους κατά ένα μεγάλο παράγοντα και στη συνέχεια επιστρέφουν σε κατάσταση ηρεμίας.
Αρχικά ονομάζονταν καινοφανείς αστέρες , καθώς εμφανίζονταν ξαφνικά στον ουρανό με εξαιρετική λαμπρότητα, ορατοί με γυμνό μάτι , σαν νέοι αστέρες στον ουρανό.
Αυτός και ο νεότερος αδελφός του Σέξτος Πομπήιος μεγάλωσαν στη σκιά του πατέρα τους, ενός από τους μεγαλύτερους στρατηγούς της Ρώμης, που ήταν αρχικά με τους , όταν όμως ο Ιούλιος Καίσαρας έγινε απειλή, μεταστράφηκε στους .
και έτσι ξεκίνησε εμφύλιο πόλεμο, ο Γναίος ακολούθησε τον πατέρα του στη διαφυγή του στην Ανατολή, όπως έκαναν οι περισσότεροι συντηρητικοί συγκλητικοί.
Εκεί, μαζί με τον Μέτελλο Σκιπίωνα, τον Κάτωνα τον Νεότερο και άλλους συγκλητικούς, προετοιμάστηκαν να εναντιωθούν στον Καίσαρα και τον στρατό του ως το τέλος.
Ένα άγαλμα της Αμένιδρις Α από γρανιτοειδές πέτρωμα και διακοσμημένο με φύλλα χρυσού φυλάσσεται στο Μουσείο της Νουβίας στο Ασσουάν της Άνω Αιγύπτου.
Καθώς κυκλοφορούσαν φήμες ότι ο Καίσαρ, απασχολημένος στη Ρώμη με κομματικές διαμάχες, δεν θα επέστρεφε για πολύ καιρό, οι Γαλάτες σχεδίασαν μια νέα εξέγερση.
Έστειλε τον Λαβηινό να εισβάλει με τέσσερις λεγεώνες στα εδάφη των Σενώνων και των Παρισίων και ο ίδιος έφυγε για την περιοχή των Αρβερνών, ανεβαίνοντας τον ποταμό Αλιέ.
Ο Βερκιγγετόριξ, που τον περίμενε στην αριστερή όχθη, δεν κατάφερε να τον εμποδίσει να διασχίσει τον ποταμό και προπορεύτηκε για τη Ζεργόβια, κοντά στο σημερινό Κλερμόν-Φεράν.
Ξεκινά με μια τρομακτική περιγραφή των Σουηβών, που τους χαρακτηρίζει επικίνδυνους λόγω της πολεμικής τους διάθεσης και ισχυρούς λόγω του αριθμού τους, της ανδρείας και της σκληρότητας των τρόπων τους.
Κατασκεύασε ένα νέο είδος γέφυρας, δεδομένης της δυσκολίας του περιβάλλοντος, διέσχισε τον ποταμό και πυρπόλησε σε αντίποινα τα έρημα χωριά των Σουηβών και των Σουγάμβρων, διεισδύοντας για μια εβδομάδα σε σουηβικό έδαφος χωρίς να συναντήσει κανέναν και πίστεψε ότι είχε απαλλάξει τους συμμάχους του Ούβιους από την απειλή τους.
Δυσαρεστημένος με την εδαφική έκταση της χώρας του, που θεωρούσε ανάξια του μεγαλείου της, ο Οργκετόριξ, ο πιο ευγενής και πλουσιότερος των Ελβετών, συγκέντρωσε δύναμη υπό την ηγεσία του και έπεισε τους συμπολίτες του να μεταναστεύσουν πανδημεί από τα εδάφη τους, εισβάλλοντας στη Γαλατία.
Μετά τον θάνατό του, τα σχέδια της μετανάστευσης συνεχίστηκαν και οι Ελβετοί, πιεζόμενοι και από τους βόρειους γείτονές τους Γερμανούς, εγκατέλειψαν τη χώρα τους αφού πρώτα έκαψαν τις πόλεις και τα χωριά τους, για να μην υπάρχει επιστροφή και εισέβαλαν στη Γαλατία.
Οι γαλατικές φυλές ζήτησαν τη βοήθεια του Ιούλιου Καίσαρα, ο οποίος έσπευσε και απέτρεψε τη μετανάστευση των Ελβετών που σχεδίαζαν να εγκατασταθούν έως και τις ακτές του Ατλαντικού, κατατροπώνοντάς τους στην αποφασιστική μάχη που διεξήχθη κοντά στη γαλατική πόλη Βίβρακτα, όπου οι Ελβετοί και οι σύμμαχοί τους νικήθηκαν και έχασαν το μεγαλύτερο μέρος του στρατού και των αποσκευών τους.
Για να αποφύγουν έναν πιο κατασταλαγμένο τρόπο ζωής που θα τους μαλάκωνε και θα τους απομάκρυνε από τον πόλεμο, η κατοχή έγγειας ιδιοκτησίας περιορίζονταν σε ένα χρόνο.
Παλιότερα ήταν υπό την κυριαρχία των Γαλατών, στην εποχή του Καίσαρα όμως ήταν πιο ισχυροί, γιατί οι Γαλάτες, έχοντας έρθει σε επαφή με τον ελληνιστικο-ρωμαϊκό πολιτισμό, ήταν συνηθισμένοι στην άνεση και την πολυτέλεια.
Το δεύτερο βιβλίο αρχίζει με την επίκληση ενός νέου κινδύνου: οι Βέλγες ετοιμάζονταν να επιτεθούν στις ρωμαϊκές λεγεώνες που βρίσκονταν στη Γαλατία.
Οι Ρέμοι, γείτονες των Βέλγων, συντάχθηκαν με τους Ρωμαίους και τους έδωσαν πληροφορίες σχετικά με τον συνασπισμό των λαών που απάρτιζαν τις βελγικές στρατιωτικές δυνάμεις και την κατάσταση των στρατευμάτων.
Οι Βέλγες, που εξεπλάγησαν από την ταχεία πρόοδο των λεγεώνων, ανασυντάχθηκαν και πορεύθηκαν κατά των Ρωμαίων και των συμμάχων τους και πολιόρκησαν το Βίβραξ, οχυρό των Ρέμων.
Μετά από μια παράκαμψη στην Ιλλυρία για να διευθετήσει προβλήματα επέστρεψε στη Γαλατία και διέταξε τα στρατεύματά του να συγκεντρωθούν στα πλαίσια της προετοιμασίας για μια νέα επίθεση στο νησί της Βρετανίας.
Ο Καίσαρ κάνει εδώ μια γεωγραφική και εθνογραφική περιγραφή της Βρετανίας αρκετά ακριβή, αν και υποτυπώδη (της αποδίδει το σχήμα τριγώνου, αλλά ο προσανατολισμός και τα νησιά που αναφέρει είναι εύκολα αναγνωρίσιμα).
Οι Τρινόβαντες, και άλλοι λαοί που ακολούθησαν το παράδειγμά τους, συνθηκολόγησαν με τον Καίσαρα εναντίον του Κασσιβελαύνου, αρχηγού των δυνάμεων των Βρετανών, ο οποίος παραδόθηκε μετά από αρκετές ήττες και συνθηκολόγησε πληρώνοντας ετήσιο φόρο.
Όταν ο Καίσαρ, έχοντας συντρίψει τους Νερβίους, έκανε σύγκληση συνεδρίου όλων των αρχηγών της Γαλατίας στη Λουτέτια, πόλη της φυλής των Παρισίων, οι Σέσωνες, οι Καρνούτοι, οι Μενάπιοι και οι Τρέβηροι αρνήθηκαν να παραστούν.
Με το τέλος του συνεδρίου στράφηκε εναντίον τους: Οι δύο πρώτοι συνθηκολόγησαν, φοβισμένοι από τις ρωμαϊκές λεγεώνες που τους απειλούσαν και οι Μενάπιοι νικήθηκαν εύκολα.
Ο Σουηβοί, οι οποίοι έπρεπε να είχαν έρθει ως ενίσχυση, προτίμησαν να μην αναμιχθούν και επέστρεψαν στα εδάφη τους, αλλά αυτό έφτασε για να αποφασίσει ο Καίσαρ να τους τιμωρήσει και έτσι πέρασε για δεύτερη φορά τον Ρήνο.
Ο Καίσαρ εισχώρησε βαθύτερα στο βελγικό έδαφος, όπου υπέταξε τους Σουεσσιώνες, τους Βελλοβάκους, τους Αιδούους και τους Αμβιανούς αμαχητί, ενώ οι Νέρβιοι και οι γείτονές τους ετοιμάστηκαν να αντισταθούν.
Αρχικά αιφνιδιασμένοι από την επίθεση του εχθρού, οι Ρωμαίοι βρέθηκαν σε δύσκολη θέση, αλλά ανέλαβαν το προβάδισμα και κέρδισαν παρά την ηρωική αντίσταση των Νερβίων, των οποίων οι δυνάμεις σχεδόν καταστράφηκαν.