polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Το 1168, πριν το τέλος του, υποσχέθηκε στον επίσκοπο της Βηθλεέμ, ότι αν η πόλη έπεφτε ποτέ στα χέρια των Μουσουλμάνων, θα τον περίμενε στο Κλαμεσί.
Το 1187 η Βηθλεέμ κατελήφθη από τον Σαλαντίν και ο επίσκοπός της -κατά την υπόσχεση του αποβιώσαντος κόμη- μετέβη στο Κλαμεσί, όπου εγκαταστάθηκε στο νοσοκομείο του Παντενόρ.
Νεότερα αδέλφια του ήταν ο Γκυ, που τον διαδέχθηκε, ο Ρενώ που συμμετείχε στην Γ Σταυροφορία και απεβίωσε στην Άκρα , η Αδελαΐδα που παντρεύτηκε τον Ρενώ Δ κόμη του Ζουανύ και η Ερμενγάρδη, που αναφέρεται μόνο σε έγγραφα δωρεών της στη μονή Βενεδικτίνων του Μολέμ.
Οι πατρικοί του παππούδες ήταν ο Γουλιέλμος Β του Νεβέρ και η σύζυγος του Αδελαΐδα, οι μητρικοί του παππούδες ήταν ο Ένγκελμπερτ, δούκας της Καρινθίας και η σύζυγος του Ούτα του Πασσάου.
Ο Γουλιέλμος Δ νυμφεύτηκε την Ελεονώρα, κόμισσα του Βερμαντουά κόρη του Ραούλ Α του Βερμαντουά και της δεύτερης συζύγου του Πετρονίλλας της Ακουιτανίας.
Οι γονείς της Πετρονίλλας ήταν ο Γουλιέλμος Ι της Ακουιτανίας και η Άενορ του Σατελλερώ, η Ελεονώρα της Ακουιτανίας ήταν συνεπώς θεία της Ελεονώρας του Βερμαντουά.
Η σύζυγός του είχε παντρευτεί πριν τον έφηβο Γοδεφρείδο του Αινώ, κόμη του Όστερβαντ, δεύτερο γιο του κόμη του Αινώ Βαλδουίνου του Κτίστη και της συζύγου του Αλίκης του Ναμύρ, ο οποίος πέθανε πολύ πρόωρα ενώ προετοίμαζε ταξίδι στην Παλαιστίνη.
Το λειτουργεί ως ιστοσελίδα συγκέντρωσης πορνογραφικών βίντεο, δίνοντας πρόσβαση σε περιεχόμενο για ενήλικες με παρόμοιο τρόπο όπως κάνει το για γενικό περιεχόμενο.
Ο γάλλος ιδιοκτήτης του αρνήθηκε μια προσφορά εξαγοράς που ξεπερνούσε τα 120 εκατομμύρια δολάρια, λέγοντας "Λυπάμαι, πρέπει να φύγω για να παίξω ." Το 2014, το προσπάθησε ανεπιτυχώς να πιέσει τους παρόχους περιεχομένου να δεσμεύσουν ή να αποσύρουν το δικαίωμα τους να διαγράφουν βίντεο από τον λογαριασμό τους.
Το 2015, η ιστοσελίδα ήταν στόχος της Ινδικής κυβέρνησης, συμπεριλαμβάνοντας τη σε ένα κατάλογο με 857 "πορνογραφικές" ιστοσελίδες, περιλαμβάνοντας και μη πορνογραφικές ιστοσελίδες όπως το .
Σε αυτό βρίσκεται ο τάφος και μικρός αός του Αγίου Ανδρέα του Ερημίτη που που γεννήθηκε το 1209 στο Μονοδένδρι Ιωαννίνων και ασκήτεψε εκεί τον 13ο αι.
Στην κόγχη του ιερού σώζεται, σε αρκετά καλή κατάσταση, σημαντική τοιχογραφία του 14ου αιώνα της Παναγίας της Πλατυτέρας και κάτωθι αυτής προσωπογραφίες των τριών Ιεραρχών.
Στην είσοδο του χωριού πάνω από το συνοικισμό Φορτοπός στη μέση της πλαγιάς υπάρχει η "σπηλιά του Κατσαντώνη" όπου σύμφωνα με την παράδοση κρύφτηκε ο γνωστός Κλέφτης κυνηγημένος από τους Τούρκους μάλλον το 1806 μετά τη μάχη στην περιοχή Ληστής εναντίον 300 Τζοχανταραίων του δερβέναγα Μπεκίρ Τζογαδούρου.
Στο κέντρο του χωριού, μπορεί να θαυμάσει κανείς τη βρύση "Καμάρα", τον κεντρικό πετρόκτιστο Ναό του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου που γιορτάζει στις 24 Ιουνίου και το εκκλησάκι του Αγίου Αθανασίου που αναστηλώθηκε πριν από μερικά χρόνια και που γιορτάζει στις 2 Μαΐου, ενώ διάσπαρτα υπάρχουν αρκετά άλλα εξωκλήσια.
Το Παλιό Χαλκιόπουλο ή Χαλκιόπουλοι , βρίσκεται στα βορειοδυτικά όρια με την Περιφερειακή Ενότητα Ευρυτανίας και δυτικά της τεχνητής λίμνης των Κρεμαστών.
Την περίοδο της τουρκοκρατίας, μαζί με το Σακαρέτσι , το Πατιόπουλο και τη Ντούνιστα υπήρξε από τις κοιτίδες του ορεινού Βάλτου στον αγώνα εναντίον των Τούρκων.
Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τα χωριά και οικισμούς Άγιοι Θεόδωροι, Άγιος Βλάσιος, Άγιος Μηνάς, Νέο Χαλκιόπουλο,Αρωνιάδα, Ξωμερή, Προσήλια, και Αγραπιδόκαμπος, αποτελούν την Τοπική Κοινότητα Χαλκιοπούλων που ανήκει στην Δημοτική Ενότητα Ίναχου του Δήμου Αμφιλοχίας και σύμφωνα με την απογραφή του 2011 έχει πληθυσμό 53 κατοίκους.
Εξερευνήθηκε από τον καθηγητή σπηλαιολόγο Ιωάννη Πετρόχειλο και τη σύζυγό του Άννα Πετροχείλου για το οποίο αναφέρουν: "Το σπήλαιο έχει τουριστικό ενδιαφέρον, ένεκα της περιέργου και πρωτοτύπου διακόσμησής του εκ σπηλαιογάλακτος".
Το Παλιό Χαλκιόπουλο ή Χαλκιόπουλοι είναι ορεινό χωριό στην Περιφερειακή Ενότητα Αιτωλοακαρνανίας σε υψόμετρο 850 μέτρα όπου πυκνά έλατα γειτνιάζουν με δρυς, αριές, πλατάνια και πουρνάρια.
Έπειτα από το τέλος του μεγαλύτερου αδελφού του Γουλιέλμου, ο Ερνέστος έγινε δούκας της Έσω Αυστρίας, ενώ την κυρίως Αυστρία κατείχε ο εξάδελφός του Αλβέρτος Δ από τον κλάδο του Αλβέρτου Γ.
Ο κλάδος αυτός έπειτα εξέλιπε, έτσι έμεινε ο κλάδος του Λεοπόλδου Γ, πατέρα του Ερνέστου και ο Ερνεστος είναι ο πρόγονος όλων των μετέπειτα Αψβούργων.
Ο λόγιος Ρόμπερτ Μπάρτον θεώρησε το 1621 ότι η Αικατερίνη έφερε στους Αψβούργους τον προγνανθισμό, το χαρακτηριστικό εξέχων κάτω χείλος που είχαν τα μέλη του Οίκου.
Ωστόσο η άποψη αμφισβητείται, καθώς το άγαλμά της στον ναό του Χοφ στο Ίννσμπουργκ δεν έχει αυτό το χαρακτηριστικό, ενώ το έχουν ο προπάππος του Ερνέστου Αλβέρτος Α της Γερμανίας και ο θείος του Ροδόλφος Δ.
Ο Ερνέστος των Αψβούργων, έπειτα από τη ματαίωση του αρραβώνα του μεγαλύτερου αδελφού του Γουλιέλμου δούκα της Έσω Αυστρίας με τη Γιαντβίγκα των Καπετιδών-Ανζού βασίλισσας της Πολωνίας, μεταμφιέστηκε και πήγε στην Αυλή της Κρακοβίας.
Στην πραγματικότητα, ο θείος της Λαδίσλαος Β της Πολωνίας, που ήταν σε πόλεμο με το Τευτονικό Τάγμα και τον Σιγισμούνδο της Γερμανίας, άδραξε την ευκαιρία να ενδυναμώσει τις σχέσεις του με τον Οίκο των Αψβούργων και έδωσε τη συγκατάθεσή του.
Όταν 5 έτη μετά η Κυμπούργκις έκανε προσκυνηματικό ταξίδι για το Μαρίατσελλ, σταμάτησε στο Τύρνιτς της Κάτω Αυστρίας και απεβίωσε εκεί σε ηλικία 32-35 ετών.
Ήταν η δεύτερη κόρη του Σιεμόβιτ Δ δούκα της Μαζοβίας και της Αλεξάνδρας των Γκεντιμινιδών, κόρης του Αλγκίρντας μεγάλου δούκα της Λιθουανίας.
Έτσι έγινε η βιεννέζικη Αυλή πρότεινε το γάμο μεταξύ της μεγαλύτερης αδελφής της Μαργαρίτας, Μαρίας Θηρεσίας, και του θείου τους Λεοπόλδου Ιγνατίου, Διαδόχου της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, όμως εκείνη τελικά παντρεύτηκε τον Λουδοβίκο ΙΔ της Γαλλίας το 1660.
Ωστόσο, το δικαστήριο της Μαδρίτης δίστασε να συμφωνήσει με αυτήν την πρόταση, διότι η Ινφάντα θα μπορούσε να κληρονομήσει το ισπανικό στέμμα αν πέθανε ο μικρός της αδερφός.
Ήταν η δεύτερη κόρη του Φιλίππου Δ της Ισπανίας και της δεύτερης συζύγου του Μαριάννας των Αψβούργων, κόρης του Φερδινάνδου Γ της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Μετά τη γέννηση της Μαργαρίτας ακολούθησαν άλλα τέσσερα παιδιά, από τα οποία τα τρία, η Μαρία Αμβροσία, ο Φερδινάνδος Θωμάς και ο Φίλιππος Πρόσπερος της Ισπανίας, απεβίωσαν ως βρέφη.
Παρά τη διαφορά ηλικίας, την μη ελκυστική εμφάνιση του Λεοπόλδου και τα προβλήματα υγείας της Μαργαρίτας, σύμφωνα με τους συγχρόνους είχαν έναν ευτυχισμένο γάμο.
Σύμφωνα με πληροφορίες, η Αυτοκράτειρα ενέπνευσε τον σύζυγό της να εκδιώξει τους Εβραίους από τη Βιέννη, επειδή πίστευε ότι ευθύνονταν για τους θανάτους των παιδιών της.
Κατά τη διάρκεια του εορτασμού της Αγίας Δωρεάς του 1670, ο Αυτοκράτορας διέταξε την καταστροφή της συναγωγής της Βιέννης και να χτιστεί μια εκκλησία στον χώρο κατόπιν εντολής του.
Οι αυλικοί εξέφρασαν ανοιχτά την ελπίδα ότι η αδύναμη Αυτοκράτειρα θα πέθαινε σύντομα και έτσι να δώσει στον Λεοπόλδο Α την ευκαιρία ενός δεύτερου γάμου.
Η Μαργαρίτα Θηρεσία από τον Οίκο των Αψβούργων ήταν πριγκίπισσα της Ισπανίας και με τον γάμο της έγινε αρχιδούκισσα της Αυστρίας και βασίλισσα της Ουγγαρίας, Βοημίας & Γερμανίας.
Στη δημογραφική μελέτη «Εθνογραφία των Βιλαετίων Αδριανούπολης, Μοναστηρίου και Θεσσαλονίκης» που εκδόθηκε το 1878 στην Κωνσταντινούπολη, εκτιμάται ότι το 1873 ο οικισμός αποτελούνταν από 80 σπίτια και 270 κατοίκους, ενώ στη μελέτη «Οι Έλληνες της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Στατιστική και Εθνογραφική Μελέτη» του Αλεξάντρ Συνβέ που εκδόθηκε το 1878 στην Κωνσταντινούπολη, εκτιμάται ότι αποτελούνταν από 150 κατοίκους.
Η στατιστική μελέτη του Βούλγαρου Βασίλ Κάντσωφ, «Μακεδονία, Εθνογραφία και Στατιστική», εκτιμά ότι το 1900 το Χατζή-Μπεϊλίκ είχε 650 κατοίκους.
Σύμφωνα με την «Εθνολογική Στατιστική των Βιλαετίων Θεσσαλονίκης και Μοναστηρίου» του Αθανάσιου Χαλκιόπουλου, που εκδόθηκε το 1910 στην Αθήνα, εκτιμάται ότι ο πληθυσμός του οικισμού ήταν 300 εξαρχικοί κάτοικοι.
Η Άνω Βυρώνεια, έως το 1924 γνωστή ως Χατζή-Μπεϊλίκ, είναι ακατοίκητος οικισμός που βρίσκεται στον σημερινό Δήμο Σιντικής της Περιφερειακής Ενότητας Σερρών της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας.
Πρόκειται για τον αρχικό οικισμό του σημερινού κατοικημένου χωριού Βυρώνεια Σερρών και βρίσκεται σε απόσταση περίπου 2 χιλιομέτρων βορειοδυτικά αυτού, στους νοτιοανατολικούς πρόποδες της οροσειράς Μπέλλες.
Κατά τη διάρκεια του ελληνικού εμφυλίου πολέμου, η τότε Βυρώνεια εγκαταλείφθηκε και οι κάτοικοι μετεγκαταστάθηκαν σε κοντινή τοποθεσία, περίπου 2 χλμ.
Ολόκληρη, όμως, η έκταση του οικισμού άλλαξε ριζικά μορφή, καθώς στη θέση του κατασκευάστηκε και λειτούργησε έως τις αρχές της δεκαετίας του 2000 το στρατόπεδο «Ιλάρχου Ιωάννη Καλλέργη».
Το 1920 προσαρτήθηκε στη νεοσυσταθείσα κοινότητα Ράμνης , μαζί με τα χωριά Δερβέντι , Μεσιλή , Μπαχτιάρ και Τσουτσελή , ενώ το 1924 μετονομάστηκε σε Βυρώνεια.
Σύμφωνα με στοιχεία της Επιτροπής Αποκαταστάσεως Προσφύγων, στον οικισμό εγκαταστάθηκαν τη δεκαετία του 1920 τουλάχιστον 260 οικογένειες προσφύγων από τον Πόντο και την Ανατολική Θράκη.
Τη δεκαετία του 1930, κατά την περίοδο των εγγειοβελτιωτικών έργων στην πεδιάδα των Σερρών και τη δημιουργία της τεχνίτης λίμνης Κερκίνη, παραπλεύρως του οικισμού της Άνω Βυρώνειας κατασκευάστηκε εργοταξιακός οικισμός από την εταιρεία & - & .
Πρόκειται για έναν εκ των τεσσάρων συνολικά εργοταξιακών οικισμών που είχαν κατασκευαστεί στην περιοχή των Σερρών , στον οποίο μάλιστα είχε ανεγερθεί και νοσοκομείο προσωπικού.
Σήμερα, στην τοποθεσία της Άνω Βυρώνειας υπάρχουν τα ερείπια των εγκαταστάσεων του πρώην στρατοπέδου «Καλλέργη», το κτήριο του σχολείου σε κατάσταση κατάρρευσης και οι ναοί Αγ.
Λίγα μέτρα πριν την είσοδο στις εγκαταστάσεις, βρίσκονται τα ερείπια του νοσοκομείου προσωπικού και λίγο πιο νότια, τα ερείπια του εργοταξιακού οικισμού της εταιρείας -.
Κατά τη διάρκεια του Β Βαλκανικού Πολέμου, συγκεκριμένα μεταξύ Ιουλίου και Αυγούστου 1913, ο σιδηροδρομικός σταθμός του Χατζή-Μπεϊλίκ αποτελούσε έδρα του στρατηγείου του Ελληνικού Στρατού.
Στο χώρο του σταθμού, ο βασιλιάς Κωνσταντίνος Α, μαζί με τον πρωθυπουργό Ελευθέριο Βενιζέλο, υπέγραψαν τη συνθήκη ειρήνης με την ηττημένη Βουλγαρία.
Την Άνοιξη του 2020, η τοποθεσία και οι εγκαταστάσεις του πρώην στρατοπέδου της Άνω Βυρώνειας, είχαν προταθεί από την ελληνική κυβέρνηση για τη δημιουργία Δομής Φιλοξενίας και Προσωρινής Υποδοχής προσφύγων και μεταναστών.
Το φρούριο χτίστηκε το 1511-1514 από τον πρίγκιπα Μπαγκράτ Α' του Μουχράνι, ο οποίος ήταν μικρότερος αδελφός του βασιλιά Δαβίδ Ι' του Κάρτλι.
Το φρούριο έγινε αμέσως στόχος του γειτονικού Γεωργιανού ηγεμόνα, του Γεωργίου Β' του Καχέτι, ο οποίος ήθελε να εκτοπίσει τον βασιλιά Δαβίδ Ι'.
Το 1512 ξεκίνησε μία πολιορκία στο φρούριο που διήρκεσε 3 μήνες, μετά τους οποίους ο Γεώργιος Β' σαρκαστικά έστειλε φρέσκο κρασί στον Μπαγκράτ, θεωρώντας ότι οι αμυνόμενοι έχουν λιμοκτονήσει.
Κατόπιν τούτου, ο Βασιλιάς Δαβίδ Ι' συγχάρηκε τον Μπαγκράτ για την ηρωική του άμυνα και του παραχώρησε τα εδάφη στο Μουχράνι για να τα κυβερνήσει.
από το επίπεδο της θάλασσας, σε μία στρατηγικά πλεονεκτική θέση στη συμβολή των ποταμών Κσάνι και Κύρος, στην ιστορική περιοχή Μουχράνι, στο Δήμο Μτσχέτα του μχάρε Μτσχέτα-Μτιανέτι στην ανατολική Γεωργία.
Είναι προσβάσιμο μόνο από τα νοτιοδυτικά και από την δεσπόζουσα θέση του βλέπει στις κοιλάδες των ποταμών Κσάνι και Μτκβάρι και στην κύρια ανατολική-δυτική Γεωργιανή εθνική οδό.
Ο Βενέτσια υπέστη τις συνήθεις διαδικασίες των καταδικασθέντων του Άουσβιτς που επιλέγονταν ως κατάλληλοι για εργασία: ξυρίστηκε, πλύθηκε, του δόθηκε ο αριθμός κρατουμένου και φόρεσε την στολή του κρατουμένου.
Μετά από 20 μέρες καραντίνας, ο Βενέτσια τοποθετήθηκε στις Ειδικές Μονάδες ενός μεγάλου κρεματορίου στο Άουσβιτς, οι οποίες αποτελούνταν κυρίως από νεαρούς και δυνατούς κρατουμένους σε καλή φυσική κατάσταση, λόγω της φυσικής προσπάθειας που απαιτούσε η δουλειά.
Κατά την άφιξη τους στο στρατόπεδο ελέγχονταν από γιατρούς-συνεργάτες των Ναζί για να χωρίσουν αυτούς που κρίνονταν ακατάλληλοι για εργασία από αυτούς που θεωρούνταν κατάλληλοι.
Μετά την απελευθέρωση του ο Βενέτσια εμφανιζόταν τακτικά ως καλεσμένος σε σχολεία, τηλεοπτικές εκπομπές και εκδηλώσεις για το Ολοκαύτωμα, καθώς θεωρούσε ότι οι νέοι θα ήταν οι μελλοντικοί εκπρόσωποι τύπου για το Ολοκαύτωμα του 1940-1945.
Κατά την διάρκεια της κράτησής του εργάστηκε στις Ειδικές Μονάδες , οι οποίες ήταν ομάδες κρατουμένων που αναλάμβαναν το έργο της εναπόθεσης και αποτέφρωσης των κρατουμένων που εκτελούνταν στους θαλάμους αερίων.
Καθεδρικός Ναός: είναι μία μεγάλη αίθουσα ορθογώνιου σχήματος που στα ανατολικά καταλήγει σε επταπλευρικό ημικύκλιο όπου στεγάζεται το ιερό με την Αγία Τράπεζα.
Το ιερό φωτίζεται από 3 παράθυρα, πάνω από την δυτική είσοδο υπάρχουν 3 παράθυρα, στη βόρεια πρόσοψη υπάρχει 1 παράθυρο, στη νότια πρόσοψη υπάρχουν 2 μεγάλα παράθυρα εκατέρωθεν της πόρτας και μικρότερα παράθυρα στον πρόναο.
Ο Καθεδρικός Ναός της Σχάλτα είναι ένας Γεωργιανός Ορθόδοξος καθεδρικός ναός που βρίσκεται σε έναν λόφο στην κοιλάδα του ομώνυμου ποταμού, στο χωριό Κινχάουρι του Δήμου Κχούλο, στην Ατζαρία της Γεωργίας.
Το 1874 ένας Γεωργιανός αξιωματούχος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας, ο Γκιόργκι Καζμπέγκι, κατά τη διάρκεια μιας αναγνωριστικής αποστολής στην Οθωμανική Γεωργία ανακάλυψε το μοναστήρι της Σχάλτα και το σχεδίασε.
Το μοναστήρι δέχτηκε επισκέψεις και περιγράφηκε από μελετητές της Καυκασιανής ιστορίας, όπως ο Ντιμίτρι Μπακράτζε και η Κόμισσα Πρασκόβια Ουβάροβα.
Κατά την περίοδο 1696-1730 το μοναστήρι είχε έναν διακεκριμένο αρχηγό, τον Ιώβ, ο οποίος είχε την υποστήριξη του Βασιλιά του Κάρτλι, Βαχτάνγκ ΣΤ'.
Μια επιγραφή του 14ου αιώνα αναφέρει έναν κτήτωρ - τον οικονόμο του Βασιλιά Γεωργίου Ε', τον Καβτάρ Κατσιμπάτζε, ο οποίος ήταν πρόγονος των Μπαρατασβίλι.
Εκκλησία της Θεοτόκου: είναι μία Γεωργιανή θολωτή εκκλησία, σταυροειδής βυζαντινού ρυθμού με ένα πλευρικό αίθριο, που έχει κοινά χαρακτηριστικά με των μοναστηριών της Μπετάνια, του Κβαταχέβι και του Τιμοτεσουμπάνι.
Ο Άνκος Μάρκιος βάδισε με ισχυρό στρατό από την Ρώμη και κατέλαβε με έφοδο την Λατινική πόλη Πολιτόριουμ: οι κάτοικοι μετακινήθηκαν στον λόφο Αβεντίνο της Ρώμης· η ίδια τακτική είχε εφαρμοστεί με τους Σαβίνους και τους Αλβανούς.
Οι Λατίνοι ανακατέλαβαν το Πολατόριουμ, αλλά ο Άνκος το κατέλαβε ξανά και το ισοπέδωσε, και η ίδια τακτική εφαρμόστηκε και σε άλλες Λατινικές πόλεις.
Ο πόλεμος μεταφέρθηκε κατόπιν στην Λατινική πόλη Μεδουλλία, όπου τοποθετήθηκε μια ισχυρή φρουρά και οχυρώθηκε, ενώ ο Άνκος επέστρεψε στην Ρώμη με μεγάλο αριθμό από λάφυρα.
Ο Άνκος Μάρκιος ενσωμάτωσε στην Ρώμη τον Λόφο Ιανίκουλο, τον οχύρωσε και τον σύνδεσε με την πόλη μέσω της Γέφυρας του Σιμπλίκιου, που περνούσε επάνω από τον Τίβερη.
Επέκτεινε σημαντικά την πόλη προς την θάλασσα και ίδρυσε το λιμάνι της Όστια με αλυκές γύρω από αυτό, κατέλαβε και ένα παραλιακό δάσος βόρεια του Τίβερη από τους Βήιους.
Ανακαίνισε τον ναό του Καπιτωλίνου Διός, ώστε να συμπεριλαμβάνονται και οι νέες κατακτήσεις του, και εόρτασε με μεγαλοπρεπείς τελετές τις νίκες του απέναντι στους Σαβίνους και τους Βήιους.
Ο Τίτος Λίβιος γράφει ότι η πρώτη πράξη του Άνκου Μάρκιου σαν βασιλιά ήταν να επαναφέρει τις θρησκευτικές τελετές του Νουμά Πομπίλιου και να τις δημοσιοποιήσει επίσημα στο κοινό, ώστε να αποφεύγεται στο μέλλον η οποιαδήποτε κακή αντιγραφή τους.
Ο Άνκος τους έστειλε μια αντιπροσωπεία να συνομιλήσει μαζί τους, αλλά εκείνοι αρνήθηκαν να τους συναντήσουν· ο Ρωμαίος βασιλιάς σαν απάντηση τους κήρυξε τον πόλεμο.
Ο Άνκος Μάρκιος ήταν γιος του Μάρκιου και εγγονός του Νουμά Μάρκιου, που ήταν πιστός φίλος του δεύτερου θρυλικού βασιλιά της Ρώμης Νουμά Πομπίλιου.
Ο τρίτος γιος, Τζιοβάνι Αλμπέρτο Ανιέλλι, μεγάλωσε ως επικεφαλής της οικογενειακής επιχείρησης της μητέρας του και ήταν έτοιμος για να πετύχει στη , αλλά πέθανε από καρκίνο σε ηλικία 33 ετών το 1997.
Οι κυρίες προέρχονται από τον παλιό ναπολιτάνικο Οίκο του Καρατσιόλο που έχει, μεταξύ άλλων, τίτλους ευγενείας του πρίγκιπα του Καστανιέτο και του Δούκα του Μελίτο.
Διετέλεσε Διευθύνων Σύμβουλος της ιταλικής αυτοκινητοβιομηχανίας από το 1970 έως το 1976 και, μετά το θάνατο του αδελφού του Τζάννι, ήταν σύντομα πρόεδρος του ομίλου , μέχρι το θάνατό του, σε ηλικία 69 ετών.
Ο Ουμπέρτο ήταν επίσης πρόεδρος και αργότερα επίτιμος πρόεδρος της , της ποδοσφαιρικής ομάδας που ανήκει μακράν στη και την οικογένεια Ανιέλλι και ήταν για λίγο ο πρόεδρος της ιταλικής ομοσπονδίας ποδοσφαίρου.
πατέρας του Εντουάρντο έχασε τη ζωή του σε ένα αεροπορικό δυστύχημα όταν ήταν ενός έτους και η μητέρα του Βιρτζίνια πέθανε σε τροχαίο ατύχημα δέκα χρόνια αργότερα όταν ήταν μόλις 11 ετών.
Γιώργος Καγιαλεδάκης , Ανδρέας Μαριανός , Γρηγόρης Βαφιάς , Ταρέκ ελ Μαντί , Δημήτρης Αθανίτης , Νίκος Τριανταφυλλίδης , Ντίντι , Ιρένε Μουτζ , Γιώργος Μπιλικάς , Άγγελος Θεοδωρόπουλος , Δάφνη , Άση Δημητρουλοπούλου , Ρ.
Σκηνοθεσία, σενάριο, παραγωγή: Δημήτρης Αθανίτης, Παραγωγή: , με την υποστήριξη: ΕΚΚ, Διανομή: ΑΜΑ φιλμς, Φωτογραφία : Παναγιώτης Θεοφανόπουλος, Μουσική: Γιώργος Μπιλικάς, Σκηνικά: Άση Δημητρουλοπούλου, Κοστούμια: Άση Δημητρουλοπούλου, Ευγενία Μηνακούλη, Μοντάζ: Στάθης Πλώτας, Σχεδιασμός ήχου: Δημήτρης Αθανίτης, Στάθης Πλώτας
Ο Άλεξ, ένας Έλληνας σκηνοθέτης που φυτοζωεί στο Βερολίνο, μετά από αρκετές απορρίψεις για το πρώτο του σενάριο με τίτλο "Αντίο Βερολίνο", έρχεται στην Αθήνα για να συναντήσει ένα μυστηριώδη παραγωγό, όπου όμως θα βρεθεί μπροστά σε απρόβλεπτες καταστάσεις, που απειλούν τη ζωή του.
Ως βουλευτής, διετέλεσε κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΔΗΚΟ, πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, μέλος της Επιτροπής Επιλογής, πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων και αναπληρωτής πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Συγκοινωνιών και Έργων και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εξωτερικών και Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Θεσμών, Αξιών και Επιτρόπου Διοικήσεως και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για τον Κανονισμό της Βουλής.
Επιπρόσθετα, διετέλεσε γραμματέας της Σχολικής Εφορίας Λάρνακας και μέλος της δικαστικής επιτροπής της Κυπριακής Ομοσπονδίας Ποδοσφαίρου , καθώς και του Συμβουλίου Ευημερίας Ασθενών του Γενικού Νοσοκομείου Λάρνακας.
Ο Λαντρύ Β διακρίθηκε κατά την πολιορκία του πύργου του Μετς-λε-Κοντ από τον Ριχάρδο των Μποζονιδών δούκα της Βουργουνδίας, ο οποίος του τον παραχώρησε περί το 880.
Πρώτος αναφέρεται ο Λαντρύ Α, αδελφός του Χιλντεγκάριους/Χιλντεγκαίρ επισκόπου του Οτύν (ή η Χιλντεσίντε, σύζυγος του Λαντρύ Α, είναι αδελφή του επισκόπου).
Η Κιμ αποφάσισε να επιστρέψει στην Κορέα, όπου επιλέχθηκε για ρόλο στη δραματική ταινία και επίσης προσκλήθηκε να συμμετάσχει στη ταινία του , αν και κατέληξε να μην πάρει αυτό το ρόλο.
Είναι πιο γνωστή για το ρόλο της ως Σαν στην αμερικανική τηλεοπτική σειρά «Οι Αγνοούμενοι» και ως Βορειοκορεάτισσα κατάσκοπος Μπανγκ-Χι στη νοτιοκορεατική ταινία .
Από εκεί, πήγε για να σπουδάσει δραματική τέχνη στην Ακαδημία Παραστατικών Τεχνών του Λονδίνου και αργότερα απέκτησε το πτυχίο Μπάτσελορ Καλών Τεχνών στη δραματική τέχνη στο Πανεπιστήμιο της Βοστώνης.
Η Κιμ παντρεύτηκε τον πρώην μάνατζερ της Τζίονγκ Χιέοκ Παρκ το Μάρτιο του 2010 στο νησί Οάχου, αφού γύρισε τις τελευταίες σκηνές για τη σειρά Οι Αγνοούμενοι.
Το 1900, σύμφωνα με υπολογισμούς του Βούλγαρου συγγραφέα και επιθεωρητή σχολείων Βασίλ Καντσόφ, στο χωριό ζούσαν 460 κάτοικοι, εκ των οποίων οι 260 ήταν Έλληνες και οι υπόλοιποι Κιρκάσιοι μουσουλμάνοι.
Κατά την περίοδο του Α Βαλκανικού Πολέμου απελευθερώθηκε από τις ελληνικές δυνάμεις, ωστόσο τον Φεβρουάριο του 1913, κατά τη διάρκεια ένοπλων συνοριακών επεισοδίων μεταξύ των - ακόμη συμμαχικών - στρατιωτικών δυνάμεων της Ελλάδας και της Βουλγαρίας, πέρασε υπό βουλγαρικό έλεγχο.
Μετά το ξέσπασμα του Β Βαλκανικού Πολέμου και την ήττα της Βουλγαρίας, επικυρώθηκε μαζί με την υπόλοιπη περιοχή της Νιγρίτας στο ελληνικό κράτος βάσει της συνθήκης του Βουκουρεστίου.
Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την επακόλουθη ανταλλαγή πληθυσμών ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία εγκαταστάθηκαν στον οικισμό πρόσφυγες από τη Μικρά Ασία και τη Θράκη.
Κατά το τελευταίο διάστημα της Κατοχής, συμπεριλήφθηκε στα χωριά δυτικά της Νιγρίτας που βρίσκονταν υπό τον έλεγχο τοπικής δοσιλογικής πολιτοφυλακής, η οποία διαλύθηκε από τον ΕΑΜ/ΕΛΑΣ.
Διοικητικά αναφέρεται το 1913 ως τμήμα της υποδιοίκησης Νιγρίτης, ενώ με βάση το ΦΕΚ 2Α - 04/01/1920 προσαρτήθηκε στην τότε κοινότητα Αβδαμάλ του νομού Σερρών και μερικά χρόνια αργότερα ορίστηκε ως έδρα κοινότητας.
Κατά τη διάρκεια της Κατοχής που οδήγησε στη διαίρεση του νομού Σερρών ανάμεσα σε γερμανικά και βουλγαρικά κατεχόμενα εδάφη, υπήχθη πρώτα στον νομό Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια στον νομό Στρυμώνος.
Βάσει του Σχεδίου «Καποδίστριας» υπήχθη στον νεοσύστατο δήμο Βισαλτίας, ενώ από το 2011, σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί τοπική κοινότητα της δημοτικής ενότητας Βισαλτίας του ομώνυμου δήμου.
Το όνομα του συγκροτήματος προέρχεται από το ομώνυμο πολυβόλο, που δόθηκε ως ψευδώνυμο στον Πέρκοβιτς κατά τη διάρκεια του Κροατικού πόλεμου της ανεξαρτησίας.
Οι Τόμσον κέρδισαν φήμη το 1991, μετά τη δημιουργία του τραγουδιού , που διακήρυττε την ανεξαρτησία της Κροατίας από τη Γιουγκοσλαβία και δημοσιεύτηκε στο άλμπουμ .
Οι έχουν συνθέσει επίσης το ' "' , στο οποίο υμνούνται οι σφαγές ενάντια σε Σέρβους, Εβραίους και Ρομά αιχμαλώτους, που πραγματοποιήθηκαν από τους Ούστασε.
Ο Άνθιμος Γαζής Μηλεών ιδρύθηκε το 1972 και η ομάδα πήρε το όνομά της από τον Άνθιμο Γαζή που ήταν Έλληνας συγγραφέας, χαρτογράφος και από τους σημαντικότερους διαφωτιστές, που αγωνίστηκε για την διάδοση των ευρωπαϊκών ιδεών στην Ελλάδα.
Την σεζόν 2018-19 κάνει μια μέτρια προς κακή πορεία στο πρωτάθλημα της Β' ΕΠΣΘ τερματίζοντας στην 11η θέση με 18 βαθμούς αποφεύγοντας τον υποβιβασμό μόλις 8 βαθμούς.
Ο Κάρολος Γ' του Ηνωμένου Βασιλείου είναι πλέον βασιλιάς μια και και κληρονόμος της αποβιώσασας Βασίλισσας Ελισάβετ Β' Στη συνέχεια της γραμμής διαδοχής ακολουθεί ο Ουίλιαμ, Πρίγκιπας της Ουαλίας ο μεγαλύτερος γιος του βασιλιά.
Δεύτερος στη σειρά είναι ο πρίγκιπας Γεώργιος, μεγαλύτερο παιδί του Δούκα της Κορνουάλης και του Κέιμπριτζ, ακολουθούμενο από την αδελφή του, την πριγκίπισσα Σάρλοτ και τον μικρότερο αδερφό τους, πρίγκιπα Λούις.
Σύμφωνα με τη Συμφωνία του Περθ, η οποία τέθηκε σε ισχύ το 2015, μόνο οι πρώτοι έξι στη σειρά διαδοχής θα πρέπει να έχουν τη συγκατάθεση του μονάρχη πριν παντρευτούν.
Η διαδοχή στο βρετανικό θρόνο καθορίζεται από την καταγωγή, το φύλο (για αυτούς που γεννήθηκαν στις ή πριν από τις 28 Οκτωβρίου 2011), τη νομιμότητα και τη θρησκεία.
Η Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του 1689 και η Πράξη του Διακανονισμού του 1701 περιορίζουν τη διαδοχή στο θρόνο στους νόμιμους Προτεστάντες απογόνους της Σοφίας του Αννοβέρου που βρίσκονται σε «Κοινωνία με την Εκκλησία της Αγγλίας».
Ο ευρωπαϊκός νόμος απαιτεί τα ζώα να αναισθητοποιούνται πριν από τη θανάτωσή τους, ιδίως στο οργανικό κρέας, έτσι τα ζώα πρώτα αναισθητοποιούνται και μετά ακολουθείται το θρησκευτικό τελετουργικό, το δε κρέας εξακολουθεί να χαρακτηρίζεται ως χαλάλ.
Η σφαγή χωρίς αναισθητοποίηση επιτρέπεται κατ' εξαίρεση σε ορισμένες ευρωπαϊκές χώρες για θρησκευτικούς λόγους εφ' όσον κρίνεται ότι διασφαλίζεται η ορθή μεταχείριση των ζώων και εφόσον η σφαγή γίνεται σε σφαγείο.
Ορισμένες ισλαμικές αρχές λένε ότι το κρέας μπορεί να είναι μόνο εάν το ζώο σφαγιάζεται χωρίς αναισθητοποίηση, ενώ άλλες ισλαμικές αρχές λένε ότι η αναισθητοποίηση επιτρέπεται.
Όπως αναφέρεται, τα τρόφιμα αυτά έχουν ειδική πιστοποίηση και ξεχωρίζουν από τα υπόλοιπα προϊόντα της αγοράς λόγω των συστατικών και του τρόπου παραγωγής τους.
Επιπλέον, τα κρέατα Χαλάλ προέρχονται από τελετουργική σφαγή των ζώων και κατά τη διάρκεια της σφαγής, ο υποχρεωτικά μουσουλμάνος σφαγέας επικαλείται τον Αλλάχ.
Ο Γεώργιος Ιωαννίδης διεξήγαγε μια μελέτη μακροχρόνιων αποτελεσμάτων για τη χρήση οστεοχόνδρινων αλλομοσχευμάτων στη θεραπεία της αγκύλωσης της κροταφογναθικής άρθρωσης και της μικρογένειας.
Η θεραπεία της αγκύλωσης με αφαίρεση οστικής μάζας ακολουθούμενη από μεταμόσχευση ενός διατηρητέου οστεοχόνδρινου αλλομοσχεύματος από το πλευρό, σύμφωνα με τον συγγραφέα, αποτρέπει την υποτροπή της αγκύλωσης και μειώνει σημαντικά τη μικρογένεια.
Για την πρόληψη της ανάπτυξης υποτροπιάζουσας μικρογένειας στα παιδιά, ο συγγραφέας προτείνει την ενίσχυση της ανάπτυξης της κάτω γνάθου έως την ηλικία των 14-15 ετών με τη βοήθεια ειδικών ορθοδοντικών συρμάτων.
Σε όλες τις περιπτώσεις όπου ο χόνδρος του αλλομοσχεύματος αντικαταστάθηκε από οστό, τα άκρα του ήταν στρογγυλεμένα και η εξωτερική στιβάδα του διακρινόταν καλά σε όλη την επιφάνεια της.