polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
337/75 Κανονισμό του Συμβουλίου το Κέντρο έχει ως αποστολή να παρέχει τη συνδρομή του στην Επιτροπή, με σκοπό την υποβοήθηση σε κοινοτικό επίπεδο, την προώθηση και ανάπτυξη της επαγγελματικής και συνεχούς κατάρτισης.
Συγκεκριμένα και όπως αναφέρεται στην επίσημη ιστοσελίδα του, το Κέντρο εργάζεται για την ενίσχυση της ευρωπαϊκής συνεργασίας και την παροχή τεκμηριωμένων στοιχείων που συνθέτουν τη βάση της ευρωπαϊκής πολιτικής.
Για τους εθνογράφους η προέλευσή τους είναι κυρίως σλαβική και έχουν ενσωματωμένα στοιχεία Θρακών και Πρωτο-Βούλγαρων, καθώς και στοιχεία λαών με τους οποίους έρχονταν σε επαφή οι Βούλγαροι, όπως Τούρκους, Έλληνες, Αλβανούς και Βλάχους.
Τα κοστούμια είναι αντικείμενα ενδιαφέροντος στην ερασιτεχνική τέχνη, και ορισμένες από τις καλλιτεχνικές λεπτομέρειές τους έχουν αξιοποιηθεί στην εφαρμοσμένη τέχνη, τις τέχνες και τη βιοτεχνία, και περιστασιακά στη σύγχρονη μόδα.
Οι Βουλγαρικές παραδοσιακές ενδυμασίες είναι τα ενδύματα που φόρεσαν οι Βούλγαροι από την περίοδο της Βουλγαρικής Εθνικής Αναγέννησης μέχρι τα μέσα του 20ού αιώνα, και φοριούνται ως σήμερα.
Το αγαλματίδιο βρέθηκε στο Παλαιολιθικό χώρο Ντόλνι Βιεστόνιτσε, στην λεκάνη της Μοραβίας νότια του Μπρνο, στη βάση του όρους Ντέβιν της Τσεχίας.
Ο παλαιολιθικός οικισμός του Ντόλνι Βιεστόνιτσε στη Μοραβία (όταν ξεκίνησε η ανασκαφή, το χωριό ήταν μέρος της Τσεχοσλοβακίας) βρίσκεται υπό συστηματική αρχαιολογική έρευνα από το 1924.
Εκτός από το ειδώλιο της Αφροδίτης, έχουν βρεθεί φιγούρες ζώων όπως αρκούδες, λιοντάρια, μαμούθ, άλογα, αλεπούδες, ρινόκεροι και κουκουβάγιες.
Με το εύφορο χώμα της κοιλάδας τού Ορόντη και με μία μεγάλη λίμνη, καθώς επίσης και με έναν υδατοφράκτη επί τού Ορόντη -νότια της Έμεσας- να προσφέρει άφθονο νερό, η γη της Έμεσας ήταν ιδανική για καλλιέργεια.
Ένα παράδειγμα τού πόσο αφνειός ήταν ο χώρος της Έμεσας είναι τα κοσμήματα, που βρέθηκαν στη νεκρόπολη τού Τελλ Αμπού Σάμπουν και δείχνουν, ότι υπήρχε ζήτηση κατασκευής τους για τους κατοίκους γύρω από τη λίμνη.
Η Έμεσα προστέθηκε στις περιοχές τού Σαμψιγέρμου Α, αλλά η πρώτη Εμεσινή πρωτεύουσα ήταν η Αρέθουσα, πόλη βόρεια της Έμεσας, κατά μήκος τού ποταμού Ορόντη.
Τα σύνορα ήταν από την κοιλάδα της Μπεκάα στα δυτικά ως τα όρια της Παλμύρας στα ανατολικά και από το Γιαμπρούντ στα νότια ως την Αρέθουσα & την Ηλιόπολη στα βόρεια.
Κατά τη βασιλεία του ο Σαμψιγέραμος Α έκτισε το κάστρο Σμέμις στην κορυφή ενός εσβεσμένου ηφαιστείου και ξαναέκτισε την πόλη της Σαλαμινίγιας, που οι Ρωμαίοι είχαν ενσωματώσει στο βασίλειό του.
Ο πατέρας του, γνωστός ως Αζίζ ο Άραβας ή ο φύλαρχος των Αράβων, ήταν σύμμαχος των τελευταίων Σελευκιδών μοναρχών της Συρίας και σχετίζεται με τον Φίλιππο Α Φιλάδελφο και τον αδελφό του Δημήτριο Γ Εύκαιρο.
Ο Αζίζος βοήθησε τον Φίλιππο Β Φιλορωμαίο, γιο τού Φιλίππου Α θέτοντάς τον στον θρόνο: κανόνισε να τον συναντήσει και έθεσε το διάδημα στο κεφάλι εκείνου.
Όμως ο Φίλιππος Β είδε, πως ο Αζίζος του συμπεριφερόταν φιλικά με σκοπό να τον φονεύσει -ώστε να διαιρέσει τη Συρία και να κρατήσει ένα τμήμα της- και έφυγε στην Αντιόχεια.
Οι πρόγονοι τού Σαμψιγέραμου Α ήταν Βεδουΐνοι, που ταξίδευσαν στα Συριακά εδάφη, πριν αποφασίσουν να εγκατασταθούν στην κοιλάδα τού Ορόντη και νότια της περιοχής της Απάμειας.
Μερικοί συγγραφείς ωστόσο συμβουλεύουν να μην το δεχθούμε αυτό απροβλημάτιστα, καθώς μερικοί βασιλείς είχαν αραμαϊκά ονόματα, όπως Σαμψιγέραμος, Ιάμβλιχος, κά.
Το ιερατείο τού Ελ-Γεβάλ υποθέτουμε, ότι ήταν από απογόνους τού Σαμψιγέραμου Α ή τού Σόαιμου: αποτελείτο από τον ίδιο τον ιερέα-βασιλιά ή άλλο μέλος τού Οίκου του.
Αφού όμως έγινε αυτό, η Δρουσίλα σύντομα τον διαζεύχθηκε, όταν ερωτεύθηκε τον Μάρκο Αντώνιο Φήλικα, Έλληνα απελεύθερο, Ρωμαίο κυβερνήτη της Συρίας, που τον παντρεύτηκε.
Έπειτα από το τέλος τού Αντιόχου ΙΓ, ο Σαμψιγέραμος Α επιβεβαίωσε την ισχύ του και η οικογένειά του αφέθηκε να κυβερνά τη γύρω περιοχή υπό τη Ρωμαϊκή επικυριαρχία.
Οι υποτελείς βασιλείς, όπως ο Σαμψιγέραμος Α, μπορούσαν να αστυνομεύουν τις οδούς και να διατηρούν τη Ρωμαϊκή ακεραιότητα, χωρίς κόστος για τη Ρωμαϊκή δύναμη ή το θησαυροφυλάκιο της Ρώμης· μάλλον πλήρωσαν σε εκείνη για να έχουν το προνόμιο αυτό.
Μέσω της εξουσίας και τού πολιτισμού της δυναστείας των Σελευκιδών και της εγκατάστασης των Ελλήνων στην Αυτοκρατορία των Σελευκιδών, η Έμεσα είχε αφομοιώσει την Ελληνική γλώσσα και τον Ελληνικό πολιτισμό της Ελληνιστικής περιόδου.
Μουσικές των: Αντώνη Μπακαούκα, Κώστα Μπουντούρη, Ορέστη Ντάντου, Γιώργου Περού, Σταύρου Σιόλα και στίχους των ιδίων και των Αθανασίας Γιασουμή, Χάρη Γκιούλη, Ναντίνας Κυριαζή και Ηλία Μάστορη, όλα σε ενορχηστρώσεις του συγκροτήματος Δραμαμίνη και καλλιτεχνική επιμέλεια του Μανώλη Φάμελλου.
δώδεκα νέα τραγούδια σε μουσική Γιώργου Ανδρέου και Νίκου Ξυδάκη και σε λόγια Γιώργου Ανδρέου, Θοδωρή Γκόνη, Κικής Δημουλά, Μάνου Ελευθερίου και Διονύση Καψάλη.
Έχει συμμετάσχει σε προσωπικούς δίσκους και ζωντανές εμφανίσεις σημαντικών συνθετών, τραγουδιστών, μουσικών και διαφόρων ειδών (από την μέχρι το παραδοσιακό και από την ακαδημαϊκή μουσική έως την έθνικ).
Έχει τραγουδήσει σε σκηνές, θέατρα και ποικίλους χώρους στην Ελλάδα και το εξωτερικό, μεταξύ αυτών στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού, στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, στο Ζάππειο Μέγαρο, στον ναό του Ποσειδώνα στο Σούνιο, στην Αγγλικανική Εκκλησία Αγίου Παύλου και στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο.
Στα τέλη του 1960 οι γονείς του Τεμπόου, η Πάμελα Ελάιν και ο Ρόμπερτ Ράμσευ Τεμπόου ο δεύτερος, γνωρίστηκαν στο πανεπιστήμιο της Φλόριντα.
Το ζευγάρι παντρεύτηκε στις 12 Ιουνίου του 1971, πριν την αποφοίτηση της Πάμελα από το πανεπιστήμιο, ενώ το 1985 μετακόμισε στις Φιλιππίνες όπου και οι δύο υπηρέτησαν ως βαπτιστές ιεραπόστολοι και έκτισαν ένα μοναστήρι.
Ο Τίμοθι Ρίτσαρντ Τεμπόου, πιο γνωστός ως Τιμ Τεμπόου, γεννήθηκε στις 14 Αυγούστου του 1987 και ήταν επαγγελματίας παίκτης αμερικανικού ποδοσφαίρου στη θέση του πασαδόρου.
Σήμερα παίζει επαγγελματικά μπέιζμπολ σε θέση επιθετικού στην ομάδα Νιου Γιορκ Μετς Στο πανεπιστήμιο της Φλόριντα έπαιζε επίσης ποδόσφαιρο και νίκησε το βραβείο Χέισμαν το 2007, ενώ εμφανίστηκε και στο Εθνικό Πρωτάθλημα στις νικητήριες ομάδες κατά τις αθλητικές περιόδους 2006 και 2008.
Ο ίδιος επιλέχθηκε από την Ντένβερ Μπόνκος στον πρώτο γύρο του το 2010 και παρέμεινε σε αυτήν την ομάδα για τις επόμενες δύο αγωνιστικές περιόδους, ενώ το 2012 έπαιξε στην ομάδα Νέα Υόρκη Τζετς.
Στην πρώτη του αγωνιστική περίοδο ως μέλος της Ντένβερ Μπρόνκος ξεκίνησε τα τελευταία τρία παιχνίδια και έγινε ο βασικός πασαδόρος της ομάδας από την αρχή του έκτου παιχνιδιού το 2011.
Οι Μπρόνκος έχαναν 1-4 πριν γίνει βασικός παίχτης, αλλά το σκορ άρχισε να ανατρέπεται όταν μπήκε στο γήπεδο, μέχρι που κατάφεραν να κερδίσουν τον πρώτο τους τίτλο και τον πρώτο τους τελικό από το 2005, νικώντας την ομάδα Πίτσμπουργκ Στίλλερς στην παράταση.
Παρόλη την επιτυχία της ομάδας, οι δυνατότητες του Τεμπόου ως επαγγελματία πασαδόρου αμφισβητήθηκαν επειδή έγιναν αντιληπτές τόσο η έλλειψη της δυνατότητας του να περνάει την μπάλα στους άλλους παίκτες όσο και η χαμηλότερη βαθμολογία συνόλου πασών στο πρωτάθλημα, ενώ έκανε και πολλά επαναλαμβανόμενα λάθη.
Ο Τεμπόου έγινε ο βασικός πασαδόρος της Φλόριντα Γκέιτορς κατά την αγωνιστική περίοδο του 2007 και ταυτόχρονα έγινε ο πρώτος δευτεροετής πανεπιστημίου που κέρδισε το βραβείο έισμαν.
Η παρουσία τους στο χώρο έφθανε πέρα ​​από τον νομό Σον-ε-Λουάρ και περιλάμβανε τμήματα των σημερινών νομών Κοτ-ντ'Ορ, Νιέβρ, Ιόν και Αιν, καταλαμβάνοντας έκταση περίπου 10.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα.
όπως αναφέρει ο Ιούλιος Καίσαρ στα Απομνημονεύματα περί του Γαλατικού πολέμου, οι Αιδούοι έλαβαν μέρος στην εξέγερση των Γαλατών υπό τον Βερκιγγετόριξ κατά των Ρωμαίων.
Τον Μεσαίωνα, η περιοχή διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο ως σταυροδρόμι μεταξύ του βορρά και του νότου του Βασιλείου της Γαλλίας και των συνόρων με την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορίας.
Πολλοί θρησκευτικοί και λαϊκοί άρχοντες μοιράζονταν εδάφη και δικαιώματα, όπως το αβαείο του Κλυνύ, έδρα του θρησκευτικού τάγματος των Βενεδικτίνων που εξαπλώθηκε σε όλη την Ευρώπη, ο επίσκοπος του Ωτάν και η περιφέρειά του, ο κόμης του Σαλόν, ο κόμης του Μπρανσιόν και οι δούκες της Βουργουνδίας, καθώς ο νομός αποτελούσε τμήμα του δουκάτου της Βουργουνδίας.
Η διώρυγα του Κέντρου συνδέει τον Σον με τον Λίγηρα μεταξύ Σαλόν-συρ-Σον και Ντιγκουάν, συνδέοντας έτσι τη Μεσόγειο με τον Ατλαντικό Ωκεανό.
Στα δυτικά, το βιομηχανικό της κέντρο βρίσκεται στο Λε Κρεζό και στο Μονσώ-λε-Μιν, περιοχές γνωστές από παλιά για τα ανθρακωρυχεία και τη μεταλλουργία.
Η δημιουργία του Αυγουστόδουνου , κατ' επιθυμίαν του αυτοκράτορα Αυγούστου διότι τα Βίβρακτα συμβόλιζαν την εξέγερση των Γαλατών, χρονολογείται από το 16 π.
Στα μέσα του 19ου αιώνα, ο Λαμαρτίνος ήταν ο πιο διάσημος από τους κατοίκους του Σον-ε-Λουάρ: ποιητής, επικεφαλής της Προσωρινής Κυβέρνησης τον Φεβρουάριο του 1848, υπουργός Εξωτερικών και κεντρική μορφή της πολιτικής σκηνής πριν εγκαταλείψει την πολιτική την εποχή της Δεύτερης Αυτοκρατορίας .
Συνορεύει στο βορρά με το νομό Κοτ-ντ'Ορ, στα ανατολικά με το νομό Ζυρά, στα νοτιοανατολικά με το νομό Αιν, στα νότια με τους νομούς Ρον και Λουάρ, στα δυτικά με το νομό Αλιέ και στα βορειοδυτικά με το νομό Νιέβρ.
Ο νομός Σον-ε-Λουάρ δημιουργήθηκε κατά τη διάρκεια της Γαλλικής επανάστασης στις 4 Μαρτίου 1790, σύμφωνα με το νόμο της 22ας Δεκεμβρίου 1789, από τμήματα της επαρχίας της Βουργουνδίας, περίπου εντός των παλαιών ορίων των περιοχών των πόλεων Ωτάν, Σαλόν, Σαρόλ και Μακόν.
Μεταξύ 1940 και Νοεμβρίου 1942 το βορειοανατολικό τμήμα του νομού κατελήφθη από τους Γερμανούς, οι οποίοι στη συνέχεια διέσχισαν τη γραμμή οριοθέτησης και εισέβαλαν στη νότια ζώνη.
Από την 1η Ιανουαρίου 2016, η περιοχή της Βουργουνδίας, συνενώθηκε με την όμορη περιοχή Φρανς-Κοντέ και πλέον αποτελούν τη νέα διοικητική περιοχή Βουργουνδία-Φρανς-Κοντέ.
Ο νομός κατελήφθη δύο φορές από τα αυστριακά στρατεύματα: από τον Ιανουάριο μέχρι τον Μάρτιο του 1814 και από τον Ιούνιο του 1815 μέχρι τον Νοέμβριο του 1818.
Είναι, επίσης, καθήκοντά της να πραγματοποιεί οικονομικές αναλύσεις των αγορών και των καταναλωτικών τάσεων, να συλλέγει τις αναγκαίες πληροφορίες σχετικά με τα χρηματοοικονομικά ιδρύματα και να παρέχει μία κεντρικά προσπελάσιμη βάση των δεδομένων.
Πρέπει να αναλαμβάνει ηγετικό ρόλο στην προώθηση της διαφάνειας, της απλότητας και της δικαιοσύνης στην αγορά καταναλωτικών χρηματοοικονομικών προϊόντων ή υπηρεσιών σε ολόκληρη την εσωτερική αγορά.
Να παρακολουθεί τις νέες και υφιστάμενες χρηματοοικονομικές δραστηριότητες και να θεσπίζει κατευθυντήριες γραμμές και συστάσεις με σκοπό την προώθηση της ασφάλειας και της αξιοπιστίας των αγορών ή να εκδίδει προειδοποιήσεις σε περίπτωση που κάποια χρηματοοικονομική δραστηριότητα ενέχει σοβαρή απειλή.
Στη διασφάλιση της δέουσας ρύθμισης και εποπτείας της ανάληψης κινδύνων στους τομείς των ασφαλίσεων, των αντασφαλίσεων και των δραστηριοτήτων επαγγελματικής συνταξιοδότησης και
Η Ευρωπαϊκή Αρχή Ασφαλίσεων και Επαγγελματικών Συντάξεων είναι μια Ευρωπαϊκή Εποπτική Αρχή της οποίας αποστολή είναι να προστατεύει δημόσιες αξίες όπως η σταθερότητα του χρηματοοικονομικού συστήματος, η διαφάνεια των αγορών και των χρηματοοικονομικών προϊόντων και η προστασία των ασφαλισμένων, των μελών του συνταξιοδοτικού συστήματος και των συνταξιούχων.
Ο σκοπός της ΕΑΑΕΣ είναι να προστατεύει το δημόσιο συμφέρον συμβάλλοντας στη βραχυπρόθεσμη, μεσοπρόθεσμη και μακροπρόθεσμη σταθερότητα και αποτελεσματικότητα του χρηματοοικονομικού συστήματος, προς όφελος της οικονομίας, των πολιτών και των επιχειρήσεων της Ένωσης.
Η ΕΑΑΕΣ αποτελεί μέρος του Ευρωπαϊκού Συστήματος Χρηματοοικονομικής Εποπτείας , μαζί με την Ευρωπαϊκή Αρχή Τραπεζών και την Ευρωπαϊκή Αρχή Κινητών Αξιών και Αγορών.
Διαθέτει κοινά όργανα με τις άλλες Ευρωπαϊκές Εποπτικές Αρχές: τη Μεικτή Επιτροπή Ευρωπαϊκών Εποπτικών Αρχών και το Συμβούλιο προσφυγών.
Λαμβανόμενο, όπως γίνεται συχνά, μαζί με κλαβουλανικό οξύ (ως αμοξυκιλλίνη/κλαβουλανικό οξύ, γνωστό συχνά με την εμπορική ονομασία ) μπορεί να προκαλέσει διάρροια.
Περιλαμβάνεται στον Πρότυπο Κατάλογο Βασικών Φαρμάκων του ΠΟΥ, που περιέχει τα πλέον αποτελεσματικά και ασφαλή φάρμακα που χρειάζεται ένα σύστημα υγείας.
Τα πρώτα σημάδια της είναι συνήθως το κοκκίνισμα και η φαγούρα του δέρματος (συχνά ξεκινά από τις άκρες των δακτύλων και απλώνεται γρήγορα), καθώς και αίσθημα πυρετού, ναυτία και έμετος.
Ακόμα και άλλα παρόμοια συμπτώματα που φαίνονται ύποπτα πρέπει να παίρνονται στα σοβαρά καθώς η αναφυλακτικές αντιδράσεις του οργανισμού μπορούν να αποβούν θανατηφόρες σε ανθρώπους αλλεργικούς σε αυτή την κατηγορία αντιβιοτικών.
Ωστόσο, πιο ήπια αλλεργικά συμπτώματα, όπως μια παροδική φαγούρα, μπορεί να συμβούν οποτεδήποτε κατά τη θεραπεία με το αντιβιοτικό, ακόμα και έως μία εβδομάδα μετά την παύση της χορηγήσεώς του.
Η αμοξικιλλίνη είναι ένα μέσου φάσματος βακτηριολυτικό αντιβιοτικό, της οικογένειας των αμινοπενικιλλινών, χρήσιμο για την καταπολέμηση θετικών κατά και αρνητικών κατά βακτηρίων.
Σε γενικές γραμμές, ο στρεπτόκοκκος, ο , ο εντερόκοκκος, ο αιμόφιλος, το ελικοβακτήριο και η καταπολεμούνται από την αμοξικιλλίνη, ενώ ανθεκτικά σε αυτή είναι το κιτροβακτηρίδιο, η και η αεριογόνος ψευδομονάδα.
Μόνη της ή σε συνδυασμό με κλαβουλανικό οξύ, η αμοξικιλλίνη συστήνεται ως το φάρμακο πρώτης επιλογής για τη βακτηριογενή ιγμορίτιδα και άλλες μολύνσεις του αναπνευστικού συστήματος.
Η αποτροπή της βακτηριακής ενδοκαρδίτιδας σε ανθρώπους υψηλού κινδύνου με οδοντιατρικές επεμβάσεις, της μολύνσεως από στρεπτόκοκκο της πνευμονίας και μολύνσεων σε ανθρώπους χωρίς σπλήνα, συγκαταλέγονται επίσης στις χρήσεις της αμοξικιλλίνης.
Παλαιότερα στην ωτίτιδα χορηγούνταν τρεις δόσεις την ημέρα, ενώ σήμερα υπάρχουν ενδείξεις ότι η χορήγηση δύο φορές ή και μόνο μία φορά την ημέρα έχουν παρόμοια αποτελεσματικότητα.
Η αμοξικιλλίνη διασπάται σε κάποιο βαθμό από βακτήρια που παράγουν β-λακταμάση και έτσι είναι ανθεκτικά στα περισσότερα αντιβιοτικά β-λακτάμης, όπως είναι και η πενικιλλίνη.
Η αμοξικιλλίνη συνιστάται από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας για τη θεραπεία παιδιών με συμπτώματα πνευμονίας των οποίων οι γονείς δεν μπορούν ή δεν θέλουν να τα στείλουν σε νοσοκομείο.
Οι παρενέργειες της αμοξικιλλίνης είναι παρόμοιες με εκείνες των άλλων αντιβιοτικών β-λακτάμης: ναυτία, τάση προς έμετο, αλλεργικές αντιδράσεις, κολίτιδα και λιγότερο συχνά διάρροια.
Η αμοξικιλλίνη είναι αντιβιοτικό φάρμακο, που χρησιμοποιείται συχνά για την αντιμετώπιση μολύνσεων από βακτηρίδια, όπως είναι η ωτίτιδα του μέσου ωτός, η στρεπτοκοκκική φαρυγγίτιδα, η πνευμονία, δερματικές μολύνσεις, ουρολοιμώξεις κ.
Ο Βρετανός λόγιος και μελετητής ανατολικών γλωσσών, Μάνσελ Νταίημς , έγραφε το 1904 ότι η λέξη προέρχεται από τον περσικό όρο για το λειρί του κόκορα, που λέγεται ότι χρησιμοποιούταν ως έμβλημα στα κράνη των Βαλούχων στρατιωτών της Περσικής Αυτοκρατορίας τον 6ο αιώνα π.
Ο Γερμανός αρχαιολόγος και ιρανολόγος Ερνστ Χέρτσφελντ πρότεινε το 1968 την προέλευση από το μηδικό όρο -, που περιγράφει έναν θορυβώδη ή επιθετικό τρόπο ομιλίας.
Ανθρωπολογίας Νάσιρ Ντάστι , παρουσίασε σε βιβλίο του το 2012 μια άλλη πιθανότητα, αυτή της προέλευσης από το όνομα της εθνότητας Μπαλασίκ που διαβιούσε στην περιοχή της σατραπείας Μπαλασαγκάν των Σασσανιδών, ανάμεσα στην Κασπία Θάλασσα και τη Λίμνη Βαν στα εδάφη της σημερινής Τουρκίας και του Αζερμπαϊτζάν, τα μέλη της οποίας πιστεύεται ότι μετανάστευσαν στο Βαλουχιστάν.
Τον 9ο αιώνα, Άραβες συγγραφείς έγραφαν ότι οι Βαλούχοι ζούσαν στην περιοχή μεταξύ του Κερμάν, Χορασάν, Σιστάν και Μακράν, που αποτελεί σήμερα το ανατολικό τμήμα του Ιράν.
Μετά από αυτό, οι Βαλούχοι συνέχισαν την προς ανατολάς μετακίνησή τους, στην περιοχή που σήμερα αποτελεί την επαρχία Βαλουχιστάν του Πακιστάν, παρότι κάποιοι παρέμειναν πίσω, με αποτέλεσμα ακόμα και σήμερα να συναντά κανείς Βαλούχους στο ανατολικό τμήμα των επαρχιών Σιστάν-Βαλουχιστάν και Κερμάν του κράτους του Ιράν.
Παρόλα αυτά, με βάση μια ανάλυση των γλωσσολογικών συνδέσεων της γλώσσας τους, που ανήκει στις Βορειοδυτικές Ιρανικές γλώσσες και δεν αποτελεί κάποια διάλεκτο των Αραβικών, η πιθανή αρχική κοιτίδα των φυλών των Μπαλούχων βρισκόταν στα ανατολικά και νοτιοανατολικά της κεντρικής περιοχής της Κασπίας Θάλασσας.
Αναλυτικότερα, ισχυρίζονται πως είναι αραβικής καταγωγής, απόγονοι του εμίρη Χάμζα ιμπν Αμπντούλ Μουττάλιμπ, θείου του προφήτη Μωάμεθ, που εγκαταστάθηκαν στην πόλη Χαλάμπ .
Κατέφυγαν αργότερα στην περιοχή Σιστάν, παραμένοντας εκεί για περίπου μισή χιλιετία, μέχρι που κατέφυγαν στην περιοχή της Μακρανίας, κατόπιν μιας απάτης ενάντια στον ηγέτη του Σιστάν, Μπαντρουντίν.
Περίπου το 50% του συνολικού πληθυσμού των Μπαλούχων ζει στην επαρχία Βαλουχιστάν του Πακιστάν, 40% αυτών στην επαρχία Σιντ του Πακιστάν, και ένας σημαντικός αριθμός στην επαρχία Παντζάμπ του Πακιστάν.
Οι Μπαλούχοι είναι ιρανικής καταγωγής εθνότητα, και ζουν κυρίως στην περιοχή Βαλουχιστάν, που βρίσκεται στο ακρότατο νοτιοανατολικό τμήμα του ιρανικού υψιπέδου, καταλαμβάνοντας τμήμα του νοτιοδυτικού Πακιστάν, του νοτιοανατολικού Ιράν, και μικρότερο τμήμα του νοτιοδυτικού Αφγανιστάν, ενώ αριθμοί Βαλούχων κατοικούν και στην Αραβική Χερσόνησο και το Τουρκμενιστάν.
Είναι κυρίως σουνίτες μουσουλμάνοι, και χρησιμοποιούν τη γλώσσα Ούρντου ως λίνγκουα φράνκα για να επικοινωνούν με άλλες εθνότητες, όπως τους Παστούν και Σίντι .
Με το ξέσπασμα των Βαλκανικών πολέμων, κατατάχθηκε εθελοντικά στο Πολεμικό Ναυτικό και συμμετείχε στην απελευθέρωση των νησιών του Ανατολικού Αιγαίου, μεταξύ των οποίων και η γενέτειρά του Χίος, ενώ τραυματίστηκε κατά την απελευθέρωση της Λέσβου.
Ο ίδιος ο Σταύρος Λιβανός βγήκε στη θάλασσα για πρώτη φορά όταν ήταν περίπου 10 ετών: αποφάσισε να σπουδάσει μηχανική και θεωρείται, σε ηλικία 19 ετών, πως έγινε ο νεώτερος αρχιμηχανικός της ελληνικής εμπορικής ναυτιλίας.
1940 εγκαταστάθηκε στη Νέα Υόρκη, όπου γνώρισε και συνδέθηκε στενά με τον τότε Αρχιεπίσκοπο Βορείου και Νοτίου Αμερικής και μετέπειτα Οικουμενικό Πατριάρχη, Αθηναγόρα.
Στη Νέα Υόρκη, έγινε γνωστός για την αγάπη του στα ελληνικά εστιατόρια με καλό μουσακά, καθώς και για το ταλέντο του στο μπριτζ, όπου -παρά την αμύθητη περιουσία του- έπαιζε πάντα πολύ χαμηλά ποσά.
Από το ξεκίνημα της σταδιοδρομίας του, ο Λιβανός ήταν διάσημος για την προσοχή και φειδώ του: αγόραζε μόνο πλοία που μπορούσε να πληρώσει από την τσέπη του, και δεν πήρε δάνεια για να χρηματοδοτήσει τον στόλο του.
1924 Λιβανός νυμφεύθηκε την Αριέττα Ζαφειράκη, κόρη ενός εμπόρου της Χίου, και απέκτησαν δύο κόρες, την Ευγενία , την Αθηνά και έναν γιο, τον Γιώργο .
Στις 6 Ιουνίου του 1984 επικράτησε του Σερραϊκού με 2-0 στο γήπεδο Σκοτούσας και 4 ημέρες αργότερα στις 10 Ιουνίου, επικράτησε με 6-0 της Ελπίδας Προβατά στο Εθνικό Στάδιο Σερρών και αναδείχθηκε υπερπρωταθλήτρια Ε.
Σερρών, κερδίζοντας την πολυπόθητη άνοδο στο Εθνικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα, που πλέον αποτελούσε την τέταρτη τη τάξει κατηγορία και προπομπός της Δ Εθνικής.
Στα τέλη της ίδιας δεκαετίας διεκδίκησε την άνοδο στο Εθνικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα, που αποτελούσε την τρίτη τη τάξει κατηγορία του ελληνικού ποδοσφαίρου.
Στο Εθνικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα αγωνίστηκε για πρώτη φορά την περίοδο 1984-85, όπου τερμάτισε στη 16η θέση σε σύνολο 19 ομάδων του 7ου ομίλου και υποβιβάστηκε.
Διατηρεί τμήμα ποδοσφαίρου και ανήκει στη δύναμη της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Σερρών, έχοντας συμμετοχές και στο πρωτάθλημα της Δ Εθνικής κατηγορίας.
Οι διαβαθμιζόμενες ομάδες θα συνέχιζαν στο πρωτάθλημα της τοπικής ομοσπονδίας στην οποία ήταν μέλη πριν την είσοδο τους στην Επίλεκτη Κατηγορία ΣΤΟΚ και/ή στην ΚΟΠ.
Λόγω της διακοπής τους πρωταθλήματος, προβιβάστηκαν οι 4 πρώτες ομάδες του βαθμολογικού πίνακα κατά την ημέρα της διακοπής ενώ δεν υποβιβάστηκε καμία ομάδα.
Θεωρούμενος ένας από τους πιο ελπιδοφόρους νέους Ιταλούς παίκτες της γενιάς του στη θέση του, ο Περίν είναι ένας ευκίνητος, αθλητικός και δυναμικός τερματοφύλακας, ο οποίος εκτιμάται για τις εξαιρετικές του αντιδράσεις, την ικανότητά του να σταματάει τα σουτ, την αίσθηση και τη συνέπεια της τοποθέτησής του στο γήπεδο.
Διαθέτει καλή τεχνική, είναι προικισμένος με ισχυρές βασικές ομαδικές ικανότητες και είναι επίσης γνωστός για την ταχύτητά του να πέσει στο έδαφος και την ικανότητα να βγει από τη γραμμή του για να μαζέψει την μπάλα.
Είναι προικισμένος με ένα εξαιρετικό άλμα, μία μεγάλη σωματική διάπλαση και μεγάλο άνοιγμα χεριών, που τον βοηθά να επιβάλλεται στην περιοχή του, να διεκδικεί ή να διώχνει με γροθιές τις σέντρες και επίσης του δίνει τη δυνατότητα να κάνει θεαματικές και ακροβατικές αποκρούσεις.
Γεννημένος στη Λατίνα και προϊόν της ακαδημίας νέων της Τζένοα, ο Περίν προήχθη στην πρώτη ομάδα τον Ιανουάριο του 2010, ως τερματοφύλακας τρίτης επιλογής και πήρε τον αριθμό 88.
Έκανε το επαγγελματικό ντεμπούτο του, καθώς και το ντεμπούτο του στη Σέριε , στις 22 Μαΐου 2011, παίζοντας ως βασικός σε μία εντός έδρας νίκη με 3-2 επί της Τσεζένα.
Κατά την περίοδο 2011-12, έπαιξε μία φορά με την Εθνική Ιταλίας 21 Β και δύο φορές με την Εθνική Ιταλίας 20, οι οποίες τροφοδοτούν την Εθνική Ιταλίας 21.
Έλαβε την πρώτη του κλήση για την Εθνική Ιταλίας από τον προπονητή Τσέζαρε Πραντέλι, για το φιλικό αγώνα ενάντια στην Αγγλία, που πραγματοποιήθηκε στις 15 Αυγούστου 2012 στη Βέρνη.
Ο Περίν συμπεριλήφθηκε στην 30μελής προεπιλογή του Πραντέλι πριν το Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014 στη Βραζιλία και στη συνέχεια επιβεβαιώθηκε στην 23μελής Εθνική ομάδα ως ο τρίτος τερματοφύλακας, πίσω από τους Τζανλουίτζι Μπουφόν και Σαλβατόρε Σίριγκου.
Στις 8 Ιουνίου 2018, υπέγραψε τετραετές συμβόλαιο με τη Γιουβέντους έναντι αμοιβής 12 εκατομμυρίων ευρώ, συν 3 εκατομμύρια ευρώ σε μπόνους.
Στις 8 Ιανουαρίου 2017, ο Περίν έσχισε τον πρόσθιο χιαστό σύνδεσμο στο δεξί του γόνατο σε μία εντός έδρας ήττα με 0-1 από τη Ρόμα, αποκλείοντας τον για το υπόλοιπο της σεζόν 2016-17.
Έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική ομάδα στις 18 Νοεμβρίου 2014, σε μία φιλική νίκη επί της Αλβανίας, αντικαθιστώντας το Σίριγκου για τα τελευταία 17 λεπτά του αγώνα στο Στάδιο Λουίτζι Φεράρις.
Κατά ομολογία του Τάκη Παπατσώνη, ο Γκάτσος επέλεξε τον τίτλο Αμοργός όχι επειδή έχει κάποια σχέση με το ομώνυμο νησί, αλλά «μονό ηχητικά — σαν ένα τμήμα ελληνικό».
Αξιοσημείωτο είναι επίσης πως ο Γιώργος Βελουδής κατέταξε την Αμοργό στα ελάχιστα ελληνικά λογοτεχνικά έργα που τόλμησαν και εξέφρασαν την αντίσταση κατά των κατακτητών και της ηττοπάθειας μέσα στην περιόδο της Κατοχής, και όχι εκ των υστέρων.
Αντιθέτως, ο Νικήτας Παρίσης βρήκε πως το συγκεκριμένο έργο του Γκάτσου είναι μεν «κείμενο μοναδικής ποιητικότητας», αλλά δεν περιέχει «ορατές και άμεσες αναφορές στο ζόφο της εποχής ».
Ο συνθέτης Μάνος Χατζιδάκις, που ήταν φίλος και συνεργάτης του Γκάτσου, είπε πως η Αμοργός δεν είναι ποίημα καθαυτό υπερρεαλιστικό, αλλά «ποίημα ελληνικό, με χρήση κάποιων υπερρεαλιστικών στοιχείων», ποίημα που περιέχει «ατόφιο χρυσάφι».
Στην άποψη αυτή μοιάζει να συμφωνεί και η νεοελληνίστρια Έφη Ρέντζου η οποία επισήμανε πως στην Αμοργό, ο Γκάτσος «χρησιμοποιεί επιλεκτικά το σώμα της ελληνικής λογοτεχνίας αλλά και μεταμορφώνει αυτή την παράδοση, φιλτράροντας την μέσω της υπερρεαλιστικής αισθητικής της, για να γίνει έτσι ένα είδος δυνητικού "λογοτεχνικού κανόνα" για την ελληνική πρωτοπορία».
Από την γ έκδοση, που βγήκε από τον Ίκαρο το 1969, και έπειτα συμπεριλήφθηκαν δύο ποιήματα μεταγενέστερα της Αμοργού: «Ο Ιππότης και ο Θάνατος » και, το «Ελεγείο».
Στα πρώτα χρόνια της σταδιοδρομίας της, έγραφε μόνο αγγλόφωνα κομμάτια, καθώς όπως η ίδια έχει δηλώσει: «Τα βασικά ακούσματα μου ήταν αγγλόφωνα, αλλά νομίζω ότι ο αγγλικός στίχος σε βοηθάει να κρύβεσαι. Φοράς μια μάσκα, την οποία τη χρειάζεσαι και λίγο, ειδικά όταν γράφεις προσωπικά.».
Από το 2015, άρχισε να ασχολείται και με το γράψιμο ελληνόφωνων κομματιών, με αποτέλεσμα να κυκλοφορήσει 2 ελληνόφωνα , το «Κοκτέιλ» και το «Κρεβάτι».
Ακολούθως, έγινε μέλος μίας ομάδας καλλιτεχνών, η οποία ξεκίνησε να κάνει ζωντανές παραστάσεις, αποτελούμενη από τους Ευαγγελία Ξυνοπούλου , Σπύρο Λιβάνη , Βασίλη Νιτσάκη και Ευάγγελο Ασλανίδη .
Το 2010, μαζί με τον μουσικό παραγωγό της, Σπύρο Λιβάνη, άρχισε να ηχογραφεί μερικά από τα πολλά τραγούδια που είχε στο μυαλό της και έτσι δημιουργήθηκε το πρώτο της, χειροποίητο και αγγλόφωνο, άλμπουμ, «» .
Το 2011, η εταιρεία κυκλοφόρησε σε βινύλιο το άλμπουμ της, και μέχρι το τέλος του 2012, κυκλοφόρησε το δεύτερο, επίσης αγγλόφωνο, άλμπουμ της, « » .
Πέρα από την λαϊκή επιρροή, ο Τιγκράν είναι πολύ επηρεασμένος και από τις Αμερικάνικες παραδόσεις της τζαζ και σε κάποιο βαθμό, όπως στο δίσκο του , από την προοδευτική ροκ.