polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Αμέσως με την αποχώρησή του από την ενεργό δράση σαν ποδοσφαιριστής, ο Μιχάλης Γρηγορίου τη χρονιά 2003-04 συνέχισε την παρουσία του στην ομάδα του Μπραχαμίου, αναλαμβάνοντας καθήκοντα προπονητή για πρώτη του φορά στην καριέρα του.
Αγίου Δημητρίου συνέχισε ως προπονητής μέχρι και τον Ιανουάριο του 2005, όποτε και ανέλαβε προπονητής του Αθηναϊκού, με τον οποίο ολοκλήρωσε τη χρονιά 2004-05.
Ο Μιχάλης Γρηγορίου ανδρώθηκε σαν επαγγελματίας ποδοσφαιριστής με τα χρώματα του Εθνικού Πειραιώς, στον οποίο αγωνίστηκε από το 1989 έως και το 1996, με τον ίδιο να αγωνίζεται σε 3 πρωταθλήματα Α Εθνικής .
Το καλοκαίρι του 1996 μεταγράφηκε στην ΑΕΛ, με την οποία αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Β Εθνικής έως και τον Ιανουάριο του 1997, όποτε και πήρε μεταγραφή στην Ξάνθη.
Το καλοκαίρι του 2015 ανέβαλε την τεχνική ηγεσία του Ατρομήτου Αθηνών, στον οποίο όμως εργάστηκε για λίγο διάστημα και συγκεκριμένα μέχρι τον Νοέμβριο.
Ο Πάπας Ουρβανός ΣΤ που εξελέγη στις 8 Απριλίου 1378 πρότεινε τον Φίλιππο για Καρδινάλιο με έδρα την Βασιλική Σάντα Μαρία ιν Τραστέβερε.
Ο Φίλιππος Β ενώθηκε σε δύο χρόνια με τους Γάλλους καρδιναλίους που απέρριψαν τον πάπα Ουρβανό ΣΤ και πρότειναν να εκλέξουν τον αντίπαπα Κλήμη Ζ που ήταν υπεύθυνος για την σφαγή 4.000 κατοίκων στην Τσεζένα.
Ο Κλήμης Ζ μετέφερε την παπική έδρα στην Αβινιόν στη Γαλλία, με τον τρόπο αυτό θα ξεκινήσει το Δυτικό Σχίσμα που θα διατηρηθεί μέχρι το 1415.
Ο Φίλιππος Β άλλαξε πάλι την ίδια χρονιά την πίστη του, αποκαταστάθηκε από τον πάπα Ουρβανό ΣΤ που του έδωσε προαγωγή στον τίτλο του επισκόπου της Σαμπίνα.
Διορίστηκε παπικός λεγάτος στη Γερμανία με αποτέλεσμα να μην μπορέσει να συμμετέχει στην ορκωμοσία του νέου πάπα Βονιφάτιου Θ, τον διόρισε επίσκοπο της Όστια .
Ο Φίλιππος Β εξελέγη τον Φεβρουάριο του 1394 Κοσμήτορας του Κολλεγίου των Καρδιναλίων, πέθανε στη Ρώμη και τάφηκε στη Σάντα Μαρία ιν Τραστέβερε που είχε οικοδομήσει ο ίδιος για τον εαυτό του.
Φίλιππος Β του Αλανσόν, από τον Οίκο των Βαλουά-Αλανσόν ήταν Γάλλος καρδινάλιος, επίσκοπος του Μπωβαί, αρχιεπίσκοπος του Ρουέν, Λατίνος πατριάρχης της Ιερουσαλήμ, Αποστολικός διοικητής της επισκοπής του Ως, γενικός αντιπρόσωπος του Παπικού Κράτους, καρδινάλιος-επίσκοπος της Σαμπίνα, της Όστια, πατριάρχης της Ακουιλέια και πρύτανης του Συλλόγου των Καρδιναλίων.
Ο πατέρας του ήταν μικρότερος αδελφός του βασιλιά Φιλίππου ΣΤ της Γαλλίας και έπεσε στη "μάχη του Κρεσύ", η μητέρα του ήταν δισέγγονη του βασιλιά της Καστίλης Αλφόνσου του Σοφού.
Σε ηλικία 17 ετών, το 1356, έγινε επίσκοπος του Μπωβαί και ανέλαβε την επισκοπή στις 24 Μαρτίου 1356 αν και όχι ακόμη χειροτονημένος, οι λεπτομέρειες δεν είναι γνωστές.
Επειδή πέρασαν αρκετά έτη χωρίς να έχει έλθει ακόμη η επικύρωση από τον Σύλλογο των Καρδιναλίων, άφησε την επισκοπή το 1360 για να γίνει αρχιεπίσκοπος του Ρουέν .
Η καλλιτεχνική της δραστηριότητα περιλαμβάνει συναυλίες στην Ελλάδα και στο εξωτερικό (Ιταλία, Πορτογαλία, Ισπανία, Ολλανδία, Γερμανία, Γιουγκοσλαβία, Ελβετία, Βέλγιο, Τουρκία, Βουλγαρία, Γαλλία, Αγγλία, Πολωνία κ. α) τόσο με ατομικά ρεσιτάλ όσο και με σύνολα μουσικής δωματίου και ορχήστρες, αποσπώντας πάντα εξαιρετικές κριτικές.
Έχει εμφανιστεί σε σημαντικές αίθουσες συναυλιών και φεστιβάλ: , , , , - , - , , , “Ι , , , , , Μέγαρο Μουσικής Αθηνών & Θεσσαλονίκης, Ιόνιο Πανεπιστήμιο, «Δημήτρια», Φεστιβάλ «Γιάννη Α. Παπαϊωάννου», , Φεστιβάλ «Μουσικές του Κόσμου», «Ελευθέρια», Φεστιβάλ Σύμης, Θέατρο Ανατολικής τάφρου, Μουσείο Μπενάκη, Αίθουσα Τελετών Α.
Με σπουδές στην Ελλάδα, στο Βέλγιο, τη Γερμανία και την Ελβετία μαθήτευσε δίπλα σε μεγάλους δασκάλους και παιδαγωγούς μεταξύ άλλων με την Ελένη Παπάζογλου (Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης-Δίπλωμα πιάνου με Άριστα παμψηφεί 1990), . ,Ε.
Ασχολείται ενεργά με ερμηνείες σύγχρονων έργων, με την διερεύνηση θεματικών ενοτήτων ως προς το ρεπερτόριο, εκπαιδευτικά προγράμματα, έρευνα, παιδαγωγικά πρότζεκτ, εκδόσεις, αρθρογραφία, καλλιτεχνικές διοργανώσεις και παραγωγές ενώ το ενδιαφέρον της τα τελευταία χρόνια εστιάζεται στο ρεπερτόριο μουσικής δωματίου συνθετών της Ρώσικης Πρωτοπορίας αλλά και άλλων σημαντικών Ευρωπαϊκών σχολών και νέων συνθετών.
Έχει συμπράξει με τη Συμφωνική Ορχήστρα « » της Ρουμανίας υπό την διεύθυνση του ,με την Ορχήστρα των Χρωμάτων υπό την διεύθυνση του Μίλτου Λογιάδη, με την Κρατική Ορχήστρα Θεσσαλονίκης υπό την διεύθυνση του Δημήτρη Μποτίνη, με το ενόργανο σύνολο υπό την διεύθυνση του Θόδωρου Αντωνίου, Αλέξανδρου Μυράτ και Δημήτρη Δημόπουλου, με το κουαρτέτο εγχόρδων .
Το 2013 συμμετείχε στην ίδρυση της αστικής μη κερδοσκοπικής εταιρίας , στοχεύοντας στη διοργάνωση συναυλιών και πολυεπίπεδων εκδηλώσεων, που συνδυάζουν το λόγο, τη μουσική, την κίνηση και την εικαστική έκφραση.
Παράλληλα, η ανάπτυξη, ο εκσυγχρονισμός και η αναβάθμιση του εκπαιδευτικού και καλλιτεχνικού επιπέδου στην Ελλάδα και η ανάδειξη του έργου - ιδίως των νέων - καλλιτεχνών και εκπαιδευτικών στον χώρο της μουσικής, αλλά και η επιδίωξη της στενότερης σχέσης συνεργασίας μεταξύ τους αποτελεί άμεσο στόχο της.
Από το 2002 έως το 2018 διατέλεσε Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Δημοτικού Ωδείου Θέρμης , δημιουργώντας ένα πρότυπο εκπαιδευτικό και καλλιτεχνικό φορέα με διεθνή εμβέλεια, νέα σύνολα και ορχήστρες, υψηλού επιπέδου καλλιτεχνικό προγραμματισμό, εξωστρεφείς καλλιτεχνικές και κοινωνικές δράσεις, καινοτόμα εκπαιδευτικά προγράμματα, καθώς και ανάπτυξης δικτύου πανελλήνιας και διεθνούς εμβέλειας .
Υπήρξε ιδρύτρια και Καλλιτεχνική Διευθύντρια του Διεθνούς Φεστιβάλ Σύγχρονης Μουσικής και Διεθνούς Διαγωνισμού Σύνθεσης «Συνθέρμια» από το 2004-2012.
Κατά τη διάρκεια της θητείας της ως καλλιτεχνικής διευθύντριας , βραβεύτηκε από την η Ένωση Ελλήνων Κριτικών Θεάτρου και Μουσικής για την επιτυχή διοργάνωση του φεστιβάλ «Συνθέρμια» και τη γενικότερη καλλιτεχνική της δραστηριότητα με την «τιμητική διάκριση» πολιτισμικού οργανισμού που δραστηριοποιείται στην περιφέρεια.
Από το 2012-2017 διετέλεσε καλλιτεχνική Διευθύντρια, διοργανώτρια και ιδρύτρια της Διεθνούς Θερινής Μουσικής Ακαδημίας, της Μουσικής Ακαδημίας , έχοντας σαν στόχο την υπέρβαση της συνήθους πρακτικής της απλής εξοικείωσης με το ρεπερτόριο, αλλά και τις σύγχρονες τεχνικές εκτέλεσης των οργάνων, θεωρώντας πως η γνώση αυτών αποτελεί μόλις την αρχή της αναζήτησης και όχι την επιβεβαίωση μιας εξειδίκευσης στην κλασική & τη σύγχρονη μουσική.
Έχει αρθρογραφήσει για το καλλιτεχνικό περιοδικό «Αυλαία», δημιουργώντας τη στήλη «Μουσικοί και Μουσική», ενώ από το 2008 υπήρξε δημιουργός και διευθύντρια του έντυπου και διαδικτυακού περιοδικού « » που εκδιδόταν από τον Σύλλογο Καθηγητών του Δ.
Προσκαλείται τακτικά σε σημαντικά διεθνή φεστιβάλ, Ακαδημίες και Πανεπιστήμια για συναυλίες, διαλέξεις και ενώ συχνά συμμετέχει και σε επιτροπές διεθνών η πανελλήνιων διαγωνισμών.
Στο ενεργητικό της έχει συνεργασίες με εκλεκτούς Έλληνες και ξένους συνθέτες και σολίστ όπως : , , , , , , , , , , , ,Δημήτρη Λεοντζάκο, Βασίλη Παπαβασιλείου, Ιουλίτα Ηλιοπούλου, Μερόπη Κολλάρου, Λητώ Θώμου, Σπύρο Σακκά κ.
Οι επιρροές της, μουσικές και τεχνικές προέρχονται από πολλές πιανιστικές σχολές, κυρίως των δασκάλων με τους οποίους δούλεψε ως προς την σολιστική ερμηνεία και τη μουσική προσέγγιση κλασικού και σύγχρονου ρεπερτορίου : Νίκος Αστρινίδης , και , .
Ανήκει στη γενιά των καλλιτεχνών που ασχολούνται ενεργά με το σύγχρονο ρεπερτόριο, ενώ παράλληλα ασχολείται ενεργά με την ανάδειξη έργων Ελλήνων συνθετών του 20ου & 21ου αιώνα.
Από το 2000- 2010 υπήρξε ιδρυτικό μέλος και Καλλιτεχνική Διευθύντρια του κουαρτέτου με έντονη καλλιτεχνική δραστηριότητα και δύο δισκογραφικές παραγωγές, δίνοντας έμφαση στο ρεπερτόριο του αλλά της σύγχρονης μουσικής δημιουργίας.
Διακεκριμένοι Έλληνες και ξένοι συνθέτες έχουν αφιερώσει έργα τους προς τιμή της, τα οποία ή ίδια παρουσίασε σε πρώτες εκτελέσεις , ενώ το ρεπερτόριό της περιλαμβάνει μια μεγάλη γκάμα έργων κλασικής και σύγχρονης μουσικής.
Διδάσκει από το 1991 ενώ από το 2000 εργάζεται στο Κρατικό Ωδείο Θεσσαλονίκης όπου διατελεί και χρέη υπεύθυνης τμήματος πιανιστικής συνοδείας και καθώς και στο Ωδείο Αθηνών.
Ιδρυτικό μέλος του ενόργανου συνόλου σύγχρονης μουσικής , του οποίου έχει την καλλιτεχνική επιμέλεια – με διεθνείς συμπράξεις, παραγωγές, διευρυμένο ρεπερτόριο και διεθνή παρουσία.
Στις 27 Απριλίου 1964, μετά τις δικοινοτικές διαταραχές και την αποχώρηση των Τουρκοκυπρίων από τις κρατικές θέσεις, ανέλαβε παράλληλα Υπουργός Υγείας, έως τις 20 Απριλίου 1966.
Στη συνέχεια διετέλεσε ειδική σύμβουλος των προέδρων της Κύπρου, Σπύρου Κυπριανού, Γιώργου Βασιλείου, Γλαύκου Κληρίδη και Τάσσου Παπαδόπουλου.
Αναφέρεται στο "Ημερολόγιο του Αντωνίνου" σαν ισχυρό κάστρο στην Καλαβρία, δεν μπόρεσαν να το κατακτήσουν ούτε ο βασιλιάς των Γότθων Αλάριχος Α ούτε ο Τωτίλας.
Οι κάτοικοι του Ροσάνο προσέγγισαν την Βυζαντινή αυτοκρατορία χάρη στην σημαντική θέση τους, τα "Ευαγγέλια του Ροσάνο" που γράφτηκαν την ίδια περίοδο ήταν ένα έργο με μεγάλη ιστορική και καλλιτεχνική αξία.
Ο Ελληνικός χαρακτήρας της πόλης διατηρήθηκε μετά την κατάκτηση της από τους Νορμανδούς, τα προνόμια συνεχίστηκαν όταν κυβέρνησε το Ροσάνο ο Οίκος των Χοενστάουφεν και οι Ανδεγαυοί, αργότερα η Φεουδαρχία το έριξε σε παρακμή .
Το Ροσάνο κυβέρνησαν στην συνέχεια ο Οίκος των Σφόρτσα και ο Σιγισμούνδος Α της Πολωνίας, ενώθηκε με το Βασίλειο της Νεαπόλεως από τον Φίλιππο Β της Ισπανίας χάρη σε μία αμφιλεγόμενη διαθήκη της βασίλισσας της Πολωνίας Μπόνα Σφόρτσα.
Το Στέμμα της Νεαπόλεως πούλησε την ηγεμονία του Ροσάνο στην οικογένεια από την Φλωρεντία Αλντομπραντίνι , η ηγεμονία πέρασε στην συνέχεια στην διάσημη οικογένεια Μποργκέζε .
Στο Ροσάνο γεννήθηκαν ο Πάπας Ιωάννης Ζ, ο Αντίπαπας Ιωάννης ΙΣΤ, ο Άγιος Βαρθολομαίος ο Νεώτερος και ο Άγιος Νείλος ο Νεώτερος, τα "Απομνημονεύματα" του τελευταίου αποτελούν βασική πηγή πληροφοριών για την νότια Ιταλία τον 10ο αιώνα.
Το Ροσάνο είναι προάστιο του μεγάλου Δήμου Κοριλιάνο Ροσάνο της Ιταλικής επαρχίας της Κοζέντσα, στην Ιταλική Περιφέρεια Καλαβρία στην νότια Ιταλία.
Είναι έδρα Καθολικής αρχιεπισκοπής και φημίζεται για τον Καθεδρικό ναό και το κάστρο της, στο Ροσάν γεννήθηκαν δύο πάπες και ο Όσιος Νείλος, ο εκ Καλαβρίας.
Την Αγνή βοήθησαν στο έργο της ο Ούγος του Κλυνύ και ο Πάπας Βίκτωρ Β που ήταν επίσης επίσκοπος του Άιχστετ, προσπάθησε να συνεχίσει την πολιτική του συζύγου της και να ενισχύσει τις εξουσίες της Οικογένειας των Σαλίων.
Παρέδωσε τρία Γερμανικά δουκάτα για να δημιουργήσει συμμαχίες, τα Χριστούγεννα του 1056 ο Κορράδος Γ της Καρινθίας μέλος του Οίκου των Ετσονιδών και ανεψιός του Έτσο της Λοθαριγγίας δέχτηκε το Δουκάτο της Καρινθίας.
Την εποχή εκείνη οι Γερμανικές δυνάμεις έκαναν επέμβαση στον εμφύλιο πόλεμο που είχε ξεσπάσει στην Ουγγαρία ανάμεσα στον Ανδρέα Α της Ουγγαρίας και τον Μπέλα Α της Ουγγαρίας, η Αγνή παραχώρησε το Δουκάτο της Βαυαρίας στον Όθων του Νόρτχαϊμ.
Στην Ουγγαρία βοήθησε τελικά να ανέβει στον θρόνο ο γιος του Ανδρέα Σολομών της Ουγγαρίας που θα γίνει αργότερα σκληρός αντίπαλος για τον γιο της Ερρίκο Δ.
Η κατάσταση επιδεινώθηκε όταν πέθανε ο πάπας Βίκτωρ Β , ο διάδοχος του Πάπας Στέφανος Θ δεν μπορούσε να αναλάβει την εξουσία στην Ρώμη επειδή η αριστοκρατία εξέλεξε έναν Αντίπαπα τον Βενέδικτο Ι.
Ο Στέφανος Θ έστειλε στην Αγνή δυο απεσταλμένους στην Αγνή για να πετύχει αναγνώριση, ήταν ο Χίλντεμπραντ της Σοβάνα μελλοντικός Πάπας Γρηγόριος Ζ και ο Άνσελμος της Λούκκα μελλοντικός Πάπας Αλέξανδρος Β.
Ο Στέφανος πέθανε πριν επιστρέψουν και η Αγνή διέταξε να εκθρονίσουν τον Αντίπαπα, τοποθέτησε νέο πάπα τον αρχιεπίσκοπο της Φλωρεντίας ως Πάπας Νικόλαος Β.
Ο Νικόλαος ήρθε γρήγορα σε σύγκρουση με την αυτοκράτειρα, το Πάσχα του 1059 εξέδωσε παπική βούλα που όριζε μοναδικούς εκλέκτορες του πάπα τους Καρδιναλίους κάτι έντονα προσβλητικό για τον αυτοκράτορα.
Όταν εξελέγη νέος πάπας ο Αλέξανδρος Β η Αγνή αρνήθηκε να τον αναγνωρίσει και τον αντικατάστησε με τον αντίπαπα Ονώριο Β, δημιουργήθηκε ένα Σχίσμα που διατηρήθηκε μέχρι την Πεντηκοστή του 1064.
Οι αυτοκρατορικοί εκλέκτορες δεν μπόρεσαν να προστατευτούν από την "Ρωμαική Κουρία", η Αγνή αποσύρθηκε από την πολιτική αφήνοντας την αντιβασιλεία στον επίσκοπο Ερρίκο Β του Άουγκσμπουργκ.
Ο επίσκοπος Ερρίκος δεν έγινε αποδεκτός από τον Γερμανικό κλήρο, όπως περιγράφει ο χρονικογράφος Λάμπερτ του Χέρσφελντ κυκλοφορούσαν πολλές φήμες ότι είχε στενές σχέσεις με την Αυτοκράτειρα.
Ακολούθησε το "Κίνημα του Κάιζερσβερθ" στο οποίο ο Άννο Β της Κολωνίας και ο Όθων του Νόρτχαϊμ παγίδευσαν και συνέλαβαν τον μικρό Ερρίκο Δ σε ένα πλοίο, η προσπάθεια του να αποδράσει απέτυχε και μετά βίας γλύτωσε την ζωή του.
Μετά την εκθρόνιση της η Αγνή αποσύρθηκε στο "Αβαείο της Φρουτουαρία", όταν ενηλικιώθηκε ο Ερρίκος Δ μετέβη στην Ρώμη, την άφιξη της κατέγραψε ο .
Η Αγνή του Πουατιέ ήταν σημαντική φυσιογνωμία στο έργο της Τζούντι Σικάγο Το Δείπνο, το όνομα της είναι ένα από τα 999 γυναικεία ονόματα που καταγράφονται στα 39 σερβίτσια.
Η Αγνή του Πουατιέ ή Αγνή της Ακουιτανίας ή Αυτοκράτειρα Αγνή μέλος του Οίκου του Πουατιέ ήταν Βασίλισσα της Γερμανίας και Αυτοκράτειρα της Ρώμης .
Τα αδέλφια της ήταν ο Γουλιέλμος ΣΤ της Ακουιτανίας, ο Όντο της Γασκώνης, ο Γουλιέλμος Ζ της Ακουιτανίας και ο δούκας Γουλιέλμος Η της Ακουιτανίας.
Η Αγνή του Πουατιέ παντρεύτηκε τον Νοέμβριο του 1043 στον δεύτερο γάμο του τον αυτοκράτορα Ερρίκο Γ στα αυτοκρατορικά ανάκτορα του Ίνγκελχαϊμ.
Η Αγνή και ο σύζυγος της ήταν αρκετά ευσεβείς βασιλείς, η οικογένεια της ίδρυσε το Αββαείο του Κλυνύ, ο ηγούμενος Ούγος ο Μέγας έγινε ο νονός του γιου τους Ερρίκου Δ.
Ματθίλδη της Γερμανίας, δούκισσα της Σουαβίας 1048-1060, παντρεύτηκε τον Ροδόλφο του Ράινφελντεν δούκα της Σουαβίας και διεκδικητή βασιλιά της Γερμανίας.
Σύμφωνα με δήλωση του της , , τον Οκτώβριο του 2015, οι περισσότεροι μηχανικοί της εργάζονταν πάνω στο 3 παρά για το ή το . Το 3 δεν έχει μπροστινή γρίλια, σε αντίθεση με τα αυτοκίνητα με μηχανή εσωτερικής καύσης, καθώς τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα δεν έχουν τόση μεγάλη ανάγκη ψύξης.
Το 2018 ξεκίνησε να παράγει μια βελτιωμένη έκδοση των 2170 μπαταριών, που ήταν καλύτερες, πιο ελαφριές και πιο οικονομικές από τις προηγούμενες με στόχο να μειώσει το κόστος κατασκευής σε 100$/ μέχρι το Δεκέμβριο του 2018 και να αυξήσει τον όγκο παραγωγής στο 1 μέσα στο πρώτο τετράμηνο του 2019.
Ακόμα, η τιμή του βασικού μοντέλου αυξήθηκε, καθώς όλα τα 3 άρχισαν να διατίθενται με τον αυτόματο πιλότο ως στάνταρ, ενώ προηγουμένως ήταν με έξτρα χρέωση 3.000 δολάρια.
Το 2013 ο υπεύθυνος σχεδιασμού της , , δήλωσε ότι η κατηγορία μεγέθους και εξοπλισμού του 3 θα είναι αντίστοιχη με τα πολυτελή αυτοκίνητα 4, Σειρά 3 και - - και ότι θα προσφέρει τα πάντα: αυτονομία, οικονομική ευχέρεια και επιδόσεις.
Το 2017 η ανακοίνωσε ότι αυτό το ηλεκτρικό αυτοκίνητο θα έχει αυτονομία 354 χιλιόμετρα , χώρο για 5 άτομα, μπροστινό και πίσω πορτμπαγκάζ και ότι θα επιταχύνει σαν σπορ αυτοκίνητο.
Όταν ξεκίνησε η παράγωγη το 2017, ανακοινώθηκε πως το βασικό μοντέλο του 3 θα είχε μπαταριά 50 και γύρω στα 350 χιλιόμετρα αυτονομίας, ενώ το μοντέλο με την 75 μπαταριά θα είχε 500 χιλιόμετρα αυτονομίας.
Το 3 είναι μέρος του σχεδίου της να ξεκινήσει με ένα ακριβό όχημα και να οδεύσει σταδιακά προς ένα πιο οικονομικό για όλους όχημα, όσο οι μπαταριές και τα ηλεκτρικά εξαρτήματα βελτιώνονται και χρηματοδοτούνται από της πωλήσεις του , του και του .
Το 2018 ήταν το πρώτο σε ετήσιες πωλήσεις - ηλεκτρικό αυτοκίνητο διεθνώς, καθώς και το πρώτο στις ΗΠΑ συνολικά και στην Καλιφόρνια ειδικότερα.
Το 3 χρησιμοποιεί ανατροφοδοτική πέδηση, η οποία βελτιώθηκε τον Νοέμβριο του 2019 μεσώ ενημερώσεων λογισμικού και επιτρέπει την οδήγησή με μόνο ένα πεντάλ.
Ο γιος του Ρούρικ, ο Ιγκόρ και η σύζυγός του Όλγα βαπτίστηκαν από τον Κωνσταντίνο Ζ των Μακεδόνων τον Πορφυρογέννητο και τον Πατριάρχη στην Κωνσταντινούπολη.
Ο Ιβάν Γ μέγας πρίγκιπας της Μόσχας νυμφεύτηκε τη Ζωή Παλαιολογίνα, ανιψιά των Ιωάννη Η και Κωνσταντίνου ΙΒ Αυτοκρατόρων των Ρωμαίων.
Ο εγγονός της Ιβάν Δ ο Τρομερός ελευθέρωσε τα πριγκιπάτα των Ρώσων από τους Μογγόλους και τα επανένωσε, φτιάχνοντας το 1547 τη Ρωσική Αυτοκρατορία και αξιώνοντας τον τίτλο του Αυτοκράτορα των Ρωμαίων.
Οι Ρομάνοφ κατάγονται εκ θηλυγονίας από τους Ρουρικίδες: ο πατέρας του Μιχαήλ Α, ο Φιλάρετος Ρομάνοφ, κατάγεται από τη μητέρα του Ευδοξία Αλεξάνδροβνα από τον Ντμίτρι του Σούζνταλ μεγάλο πρίγκιπα του Βλαντίμιρ.
Ο κατάλογος περιέχει όλους τους μονάρχες που εξουσίασαν στην ιστορία της Ρωσίας: μεγάλους πρίγκιπες του Νόβγκοροντ, του Κιέβου, του Βλαντίμιρ, της Μόσχας και μετά τους Τσάρους πασών των Ρωσιών.
Κατά την αντιβασιλεία της πιέστηκε να πολεμήσει τον Ιωάννη των Φουά, υποκόμη του Ναρμπόν, αδελφό του άνδρα της, όταν διεκδίκησε τη Ναβάρα ως ο άρρην κληρονόμος του Φραγκίσκου-Φοίβου.
Το 1498 απεβίωσε ο ανιψιός της Κάρολος Η της Γαλλίας και το 1522 η αδελφή του Άννα της Γαλλίας: οι τρεις τους ήταν οι τελευταίοι απόγονοι του κύριου κλάδου των Βαλουά.
Γεννήθηκε στο Τουρ και αρχικά είχε μνηστευθεί με τον Λαδίσλαο Ε των Αψβούργων βασιλιά της Ουγγαρίας, αλλά αυτός -ενώ προετοιμαζόταν για τον γάμο- απεβίωσε 17 ετών αιφνίδια.
Διαδόθηκε η φήμη ότι τον δηλητηρίασαν οι πολιτικοί του αντίπαλοι,αλλά τον 20ό αιώνα αποκαλύφθηκε ότι η αιτία του τέλους του ήταν η λευχαιμία.
Ο δυϊκός αριθμός που υπήρχε στην πρωτοϊνδοευρωπαϊκή γλώσσα, συνέχισε σε πολλούς από τους απογόνους της, όπως τα αρχαία ελληνικά και τα σανσκριτικά, τα οποία έχουν δυϊκές μορφές στα ουσιαστικά, τα ρήματα και τα επίθετα, τα γοτθικά, τα οποία χρησιμοποιούσαν δυϊκές μορφές στις αντωνυμίες και στα ρήματα, και τα αρχαία αγγλικά , τα οποία χρησιμοποιούσαν δυϊκές μορφές σε αντωνυμίες.
Όταν ένα ουσιαστικό ή μια αντωνυμία εμφανίζεται σε δυϊκή μορφή, ερμηνεύεται ως αναφερόμενο σε ακριβώς δύο από τις οντότητες που προσδιορίζονται από το ουσιαστικό ή την αντωνυμία που ενεργούν ως ενιαία μονάδα ή από κοινού.
Ο δυϊκός μπορεί να βρεθεί στα αρχαία ελληνικά ομηρικά κείμενα, όπως στην Ιλιάδα και την Οδύσσεια, αν και η χρήση του είναι μόνο σποραδική, εξαιτίας τόσο των καλλιτεχνικών προνομιών, όσο και των φρασεολογικών και μετρικών απαιτήσεων εντός του εξαμετρικού μέτρου.
Η πλειοψηφία των σύγχρονων ινδοευρωπαϊκών γλωσσών, συμπεριλαμβανομένων των σύγχρονων ελληνικών, ωστόσο, έχουν χάσει τον δυϊκό μέσα από την ανάπτυξή τους και παρουσιάζουν μόνο υπολειπόμενα ίχνη από αυτόν.
Μαργαρίτα 1439-1485, παντρεύτηκε πρώτα τον Ιωάννη Δ Παλαιολόγο μαρκήσιο του Μομφερράτου και έπειτα τον Πέτρο Β του Οίκου του Λουξεμβούργου κόμη του Σαιν-Πολ, γιο του Λουδοβίκου κόμη του Σαιν-Πολ.
'Ομως, όταν η προίκα της αθετήθηκε, ο Λουδοβίκος απαίτησε την υποσχεθείσα προίκα, ζήτησε νέα φρούρια και κατέλαβε αρκετά κάστρα στο Μπρέσσε και μερικές σημαντικές πόλεις του Βωντ.
Έπειτα από χρόνια ο Πάπας Παύλος Β επέτρεψε στη νύφη της Άννας, τη Γιολάνδη της Γαλλίας να τοποθετήσει το Ιερό Σάβανο του Χριστού στον θόλο του κάστρου του Σαμπερύ, επάνω από τον οποίο ύψωσε πύργο, ως θρησκευτικό σύμβολο.
Ο Λουδοβίκος, που ενδιαφερόταν για την ποίηση περισσότερο από ότι για το δουκάτο, αγαπούσε την Άννα και σταδιακά την άφηνε άφηνε να χειρίζεται τις υποθέσεις του κράτους.
Για να εντυπωσιάσει τους επισκέπτες, διακοσμούσε τα κάστρα, οργάνωνε εορτές και πρόσφερε δώρα στους ξένους· οι αγρότες και οι ευγενείς της κομητείας του Βωντ διαμαρτυρήθηκαν για τις δαπάνες αυτές.
Τον Αύγουστο του 2005, ο Ναβάλνι εντάχθηκε στο Κοινωνικό Συμβούλιο της Κεντρικής Διοικητικής Περιφέρειας της Μόσχας, που δημιουργήθηκε πριν από τις εκλογές για τη Δούμα της πόλης της Μόσχας που διεξήχθησαν αργότερα το ίδιο έτος, στις οποίες έλαβε μέρος ως υποψήφιος.
Τον Νοέμβριο, ήταν ένας από τους εμπνευστές του Δημόσιου Επιμελητηρίου Νέων, με σκοπό να βοηθήσει νεότερους πολιτικούς να συμμετάσχουν σε νομοθετικές πρωτοβουλίες.
Ταυτόχρονα, το 2005, ο Ναβάλνι ξεκίνησε ένα άλλο κοινωνικό κίνημα νέων, με το όνομα «Ναι! – Δημοκρατική Εναλλακτική» και το οποίο δεν συνδέθηκε με το Γιάμπλοκο, ούτε με κανένα άλλο πολιτικό κόμμα.
Ο Ναβάλνι οργάνωσε επίσης τηλεοπτικές συζητήσεις μέσω του κρατικού καναλιού της Μόσχας , με δύο από τα αρχικά επεισόδια να έδειξαν υψηλές τηλεθεάσεις, αλλά η εκπομπή ακυρώθηκε ξαφνικά.
Το 2000, μετά την ανακοίνωση ενός νέου νόμου που θα αύξανε το εκλογικό όριο για τις εκλογές της Κρατικής Δούμας, ο Ναβάλνι εντάχθηκε στο Ρωσικό Ενωμένο Δημοκρατικό Κόμμα Γιάμπλοκο.
Σύμφωνα με τον Ναβάλνι, ο νόμος ήταν φωτογραφικός κατά του Γιάμπλοκο και της Ένωσης Δεξιών Δυνάμεων και αποφάσισε να ενταχθεί, παρόλο που δεν ήταν "μεγάλος θαυμαστής" καμίας οργάνωσης.
Ο Ναβάλνι έγινε γνωστός μέσα από το ιστολόγιο του στο , αλλά αργότερα έγινε μέλος του όπου έχει 2.9 εκατομμύρια συνδρομητές, ενώ συμμετέχει και στο όπου έχει πάνω από 2.1 εκατομμύρια ακολούθους.
Έχει χρησιμοποιήσει το ιστολόγιο του και τους λογαριασμούς του σε και για να δημοσιεύσει βίντεο και έγγραφα για τη διαφθορά από Ρώσους αξιωματούχους, να διοργανώσει διαμαρτυρίες και να προωθήσει τις υποψηφιότητες του στις εκλογές.
Είναι ενεργός στα μέσα ενημέρωσης: το 2011, σε μια ραδιοφωνική συνέντευξη, αποκάλεσε το κυβερνών κόμμα της Ρωσίας, Ενωμένη Ρωσία, "κόμμα απατεώνων και κλεφτών", σύνθημα το οποίο κέρδισε σημαντική απήχηση στο ρωσικό λαό.
Συμμετέχει τακτικά στη Ρωσική Πορεία από το 2009, είναι ένα από τα γνωστότερα πρόσωπα στη Ρωσία, στα εγχώρια και διεθνή μέσα, ως κριτικός της διαφθοράς και του ρώσου Προέδρου Βλαντιμίρ Πούτιν.
Θεωρείται ότι οι κατηγορίες του είναι κατασκευασμένες λόγω του ακτιβισμού του, ενώ σύμφωνα με το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων οι καταδίκες παραβίαζαν το δικαίωμα του Ναβάλνι για δίκαιη δίκη.
Τον Δεκέμβριο του 2016, ο Ναβάλνι ξεκίνησε την εκστρατεία του για τις προεδρικές εκλογές του 2018, αλλά η εγγραφή του αποκλείστηκε από την Κεντρική Εκλογική Επιτροπή της Ρωσίας τον Δεκέμβριο του 2017.
Ο Ναβάλνι μεγάλωσε στο Όμπνινσκ, περίπου 100 χιλιόμετρα νοτιοδυτικά της Μόσχας, αλλά πέρασε τα παιδικά του καλοκαίρια με τη γιαγιά του στην Ουκρανία, αποκτώντας επάρκεια στην ουκρανική γλώσσα.
Οι γονείς του, Ανατόλι Ναβάλνι και Λουντμίλα Ναβαλνάγια, έχουν μια βιοτεχνία καλαθοπλεκτικής, το οποίο διευθύνουν από το 1994, στο χωριό Κομπιάκοβο της περιφέρειας Βόλογκντα.
Το 2010, λόγω της μετακόμισής του στη Μόσχα, έπαψε να είναι μέλος του δικηγορικού επιμελητηρίου της περιφέρειας Κίροφ και έγινε μέλος του δικηγορικού επιμελητηρίου της Μόσχας .
Επίσης το 2007, ο Ναβάλνι συνίδρυσε το Εθνικό Ρωσικό Απελευθερωτικό Κίνημα, γνωστό ως "Ο Λαός", που ορίζει τη μετανάστευση πολιτική ως προτεραιότητα.
Στις 20 Αυγούστου 2020 ο Ναβάλνι μεταφέρθηκε εσπευσμένα σε νοσοκομείο σε σταθερή αλλά κρίσιμη κατάσταση έπειτα από ύποπτη δηλητηρίασή του στη διάρκεια πτήσης από το Τομσκ στη Μόσχα.
Η Γερμανία έστειλε αποστολή γιατρών στη Ρωσία και τελικά ο Ναβάλνι διακομίστηκε στο Βερολίνο και νοσηλεύτηκε σε νοσοκομείο του, όπου και διέφυγε τον κίνδυνο μετά από εκτεταμένη νοσηλεία εβδομάδων.
Ο Ναβάλνι και οι σύμμαχοι του επέμεναν ότι ο πραγματικός αριθμός ψήφων του Ναβάλνι ήταν υψηλότερος και ότι οι αρχές προέβησαν σε νοθεία για να αποτρέψουν επαναληπτική εκλογή.
Ωστόσο, πρόσθεσε ότι το Γιάμπλοκο καταδίκασε «οποιοδήποτε εθνικό ή φυλετικό μίσος και κάθε ξενοφοβία» και κάλεσε την αστυνομία να αντιταχθεί σε «οποιεσδήποτε φασιστικές, ναζιστικές και ξενοφοβικές εκδηλώσεις».
Τον Μάρτιο του 2017, ο Αλεξέι Ναβάλνι και το Ίδρυμα κατά της διαφθοράς δημοσίευσαν ένα ντοκιμαντέρ στο οποίο κατηγορούν τον πρώην πρόεδρο και νυν πρωθυπουργό της Ρωσίας, Ντμίτρι Μεντβέντεφ, για διαφθορά.
Η Βασίλισσα Ελισάβετ Β' λέγεται ότι έχει τη μεγαλύτερη και πιο πολύτιμη συλλογή τιάρων στον κόσμο, εκ των οποίων πολλές είναι κειμήλια της Βρετανικής βασιλικής οικογένειας.
Το 1920 η Βασίλισσα Μαίρη αγόρασε την τιάρα της Μεγάλης Δούκισσας Βλαντιμίρ, με σχέδιο πολυάριθμους διαμαντένιους κύκλους μέσα στους οποίους υπάρχουν μαργαριτάρια ή σμαράγδια.
Το 1911 με εντολή της Βασίλισσας Μαίρης φτιάχτηκε μία τιάρα για τη βασιλική αυλή του Δελχί στην Ινδία, που τώρα έχει δοθεί ως δανεική στη Δούκισσα της Κορνουάλης, τη σύζυγο του Κάρολου, Πρίγκιπα της Ουαλίας.
Οι αρχαίοι Έλληνες και Ρωμαίοι έφτιαχναν χρυσά διακοσμητικά κεφαλής σε σχήματα στεφανιών, ενώ οι τιάρες των Σκύθων έμοιαζαν με άκαμπτα φωτοστέφανα που αποτέλεσαν την έμπνευση για τα μεταγενέστερα Ρώσικα κοκόσνικ.
Πολλά από τα Δανικά βασιλικά κοσμήματα μπήκαν στη συλλογή όταν η πριγκίπισσα Λουίζα της Σουηδίας παντρεύτηκε τον μετέπειτα Βασιλιά Φρειδερίκο Η' της Δανίας.
Ο Ναπολέων ήθελε η μεγαλοπρέπεια της Γαλλικής αυλής να λάμψει στην Ευρώπη και η βασίλισσα είχε στη συλλογή της πολλά φανταχτερά σετ κοσμημάτων που περιλάμβαναν τιάρες.
Αν και συνήθως συνδέονται με γυναίκες βασιλέων και ευγενών οικογενειών, οι τιάρες έχουν φορεθεί και από κοινούς θνητούς, ιδιαίτερα από πλούσιους Αμερικάνους και επιφανή άτομα της υψηλής κοινωνίας, όπως η Μπάρμπαρα Χούτον.