polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Αλλά αυτό δεν βοήθησε τους Λευκούς να πετύχουν το στόχο τους, επειδή η περίφημη 25η Πολεμική Διεύθυνση Τσαπάγιεφ κατέλαβε την πόλη στις 9 Ιουνίου 1919.
Όλα τα χαλυβουργικά στοιχεία της γέφυρας κατασκευάστηκαν στα διάσημα εργοστάσια σιδήρου Βοτκίνσκ στην Ουντμούρτια, όπου ξεκινώντας από το 1871, οι κάμινοι ανοιχτής εστίας μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν στη Ρωσία οι οποίοι επέτρεψαν την παραγωγή σιδηροτροχιών του σιδηροδρομικού δικτύου της χώρας.
Η γέφυρα επέτρεψε τη διέλευση των τρένων στον ποταμό Μπελάγια προς την Ουφά και κατέστησε δυνατή την κατασκευή της κύριας σιδηροδρομικής γραμμής μέχρι το Τσελιάμπινσκ .
Με την υποχώρηση του Κολτσάκ στη Σιβηρία , τα στρατεύματα καταστολής του Κόκκινου Στρατού προχώρησαν περαιτέρω, ενώ οι πίσω μονάδες τους παρέμειναν κοντά στην Ουφά στην άλλη όχθη του Μπελάγια.
Οι προβλήτες ενισχύθηκαν από κοπτήρες που έδειχναν προς τα πάνω, για να σπάσουν τα κομμάτια του πάγου που επέπλεαν κατά τη διάρκεια της ετήσιας απόψυξης της άνοιξης.
Ο Ροδανός, στη συνέχεια, διασχίζει την κοιλάδα της Λιόν, ενώ, στη συνέχεια, ακολουθώντας την πορεία του προς τα νότια, διασχίζει και οριοθετεί τις Μπαλμ Βιεννουάζ, το Άνω Βιβαραί στα δυτικά, τις Τερ φρουάντ, το Βαλαντινουά, την Βαλνταίν και το Τρικαστέν στα ανατολικά, ενώ στα δυτικά εκτείνεται το Κάτω Βιβαραί.
Σε όλο το μήκος της συγκεκριμένης διαδρομής, τα Όρη του Βιβαραί και οι Σεβέν δεσπόζουν επί του ποταμού στα δυτικά, ενώ, στα ανατολικά, εκτείνονται, διαδοχικά, τα όρη του Σαμπλαί, των Μπορν, της Σαρτρέζ, του Βερκόρ, του Ντιουά και των Μπαρονί.
Ο ποταμός, στη συνέχεια, εισέρχεται εντός της διοικητικής περιοχής της Προβηγκίας-Άλπεων-Κυανής Ακτής, καθώς και εντός της διοικητικής περιοχής της Οξιτανίας, στα νότια του Σαιν-Πωλ-Τρουά-Σατώ.
Η κοιλάδα διασχίζει την μητρόπολη της Λιόν, καθώς και τους νομούς του Ρον, της Ιζέρ, της Αρντές και της Ντρομ, με το κοινό όριο μεταξύ των δύο τελευταίων νομών να οριοθετείται, στο σύνολό του, από τον ίδιο τον Ροδανό.
Οι Μπαρονί, το Ντιουά, η Βαλνταίν, το Τρικαστέν, καθώς και το Κάτω Βιβαραί αποτελούν εδάφη των οποίων το κλίμα είναι μεσογειακού τύπου, με μία τιμή ηλιοφάνειας η οποία είναι δυνατό να ξεπεράσει, συνολικά, τις 2.700 ώρες ετησίως, όπως συμβαίνει στο Νιόν.
Τα ηφαίστεια της Ωβέρνης εμφανίστηκαν κατά την διάρκεια της τριτογενούς περιόδου, κατά τον κατακερματισμό του πρωτογενούς υποβάθρου, επακόλουθου της ορογενέσεως των Άλπεων.
Στα νότια, ευρίσκονται, στη συνέχεια, τα Όρη Ντορ, τα οποία έχουν ως υψηλότερο σημείο το Πουί ντε Σανσί , το οποίο αποτελεί και το υψηλότερο σημείο του Μασίφ Σαντράλ.
Εμπεριέχουν λίμνες διαφόρων προελεύσεων: κρατηριακές λίμνες όπως η Λίμνη Παβέν, λίμνες ηφαιστειακών φραγμάτων όπως η Λίμνη του Αιντά ή η Λίμνη Σαμπόν, ή λιθωνικές λίμνες όπως η Λίμνη του Γκερί.
Στα ανατολικά του Κλερμόν-Φεράν, τα κρυσταλλικά μπλοκ είναι ανασηκωμένα κατά μήκος ρηγμάτων, ενώ οριοθετούν μικρά βυθίσματα: η Πεδιάδα του Αμπέρ, επισκιαζόμενη από την οροσειρά του Λιβραντουά , καθώς και τα Όρη του Φορέζ τα οποία επισκιάζουν την ομώνυμη πεδιάδα.
Πρόκειται για σύμπλεγμα περιοχών, οι οποίες, μεταξύ τους, είναι ετερογενείς από κάθε άποψη, τόσο ως προς το ανάγλυφο, όσο και ως προς το κλίμα, τους φυσικούς πόρους, τον τοπικό πολιτισμό και τις παραδόσεις, την αρχιτεκτονική, τις τοπικές γλώσσες, οι οποίες, ουδέποτε προηγουμένως, είχαν ενωθεί μεταξύ τους.
Συνορεύει με ακόμη πέντε διοικητικές περιοχές: τη Βουργουνδία-Φρανς-Κοντέ στα βόρεια, το Σαντρ-Βαλ ντε Λουάρ στα βορειοδυτικά, τη Νέα Ακουιτανία στα δυτικά, την διοικητική περιοχή της Οξιτανίας στα νοτιοδυτικά και την διοικητική περιοχής της Προβηγκίας-Άλπεων-Κυανής Ακτής στα νοτιοανατολικά.
Νοτιότερα, ακολουθούν, αρχικά, το βασαλτικό οροπέδιο του Σεζαλιέ, το οποίο είναι δυνατό να παρομοιαστεί με σκωτσέζικα τοπία, ενώ, στη συνέχεια, το ισχυρό ηφαιστειακό σύμπλεγμα του Καντάλ, διαμέτρου της τάξεως των 40 χμ.
Η συγκεκριμένη νέα διοικητική περιοχή περιλαμβάνει εδάφη τα οποία διαφέρουν αρκετά μεταξύ τους, τόσο σε γεωγραφικό επίπεδο , όσο και σε κοινωνιολογικό, οικονομικό, ή, ακόμη, πολιτισμικό , πράγμα το οποίο, ήδη, ίσχυε για το Ρον-Αλπ, καθώς και, αν και σε μικρότερο βαθμό, για την Ωβέρνη.
Παρά το γεγονός πως οι πρώην διοικητικές περιοχές του Ρον-Αλπ και της Ωβέρνης διέθεταν, η καθεμία τους, ορισμένη συνοχή η οποία σχετιζόταν με τους οδικούς άξονές τους, καθώς και την ελκυστικότητα της καθεμίας εκ των μητροπόλεών τους, ωστόσο, το νέο σύνολο φαίνεται ετερογενές, με συνέπεια την έντονη αντίδραση ορισμένων τοπικών βουλευτών, καθώς και των τοπικών πληθυσμών κατά την δημιουργία του.
Ο όρος «Λιμάνι» ορίζει τις περιοχές ιδιαιτέρως μεγάλης ευφορίας χρονολογούμενες από την τριτογενή περίοδο, οι οποίες αντιπαρατίθενται στα γειτνιάζοντα όρη.
Δύο σημαντικοί άξονες, κατευθύνσεως νότου-βορρά, διακρίνονται εμφανώς: εκείνος της Λουάρ ο οποίος διασχίζει την πεδιάδα του Φορέζ, καθώς και εκείνος του Αλλιέ ο οποίος διασχίζει τις μικρού μεγέθους Λιμάνι της Μπριούντ και της Ισουάρ στα νότια, την Μεγάλη Λιμάνι του Κλερμόν, καθώς και, στα βόρεια, την περισσότερο αμμώδη Λιμάνι Μπουρμπονναίζ.
Οι μαθητές λυκείου, τον Φεβρουάριο του 2016, και, στη συνέχεια, οι κάτοικοι της διοικητικής περιοχής, τον Μάρτιο του ίδιου έτους, κλήθηκαν να καταθέσουν την προτίμησή τους για την επιλογή, μέσω της διαδικτυακής ιστοσελίδας της διοικητικής περιοχής, της ονομασίας της μελλοντικής διοικητικής περιοχής.
Έπειτα από μία επανεξισορρόπηση των ψήφων σε αναλογία με τον αριθμό των κατοίκων (καθώς ο πληθυσμός του Ρον-Αλπ ήταν πενταπλάσιος συγκριτικά με εκείνον της Ωβέρνης), η ονομασία «Ρον-Αλπ-Ωβέρνη» εξακολουθούσε να βρίσκεται επικεφαλής, με το «Ωβέρνη-Ρον-Αλπ», καθώς και το ακρωνύμιο «ΩΡΑ», να ακολουθούν.
Η διοικητική περιοχή απέκτησε επίσημο έμβλημα στα τέλη Οκτωβρίου του 2017, επαναχρησιμοποιώντας εκείνα της Ωβέρνης, της Σαβοΐας, του Λιονναί και του Ντωφινέ.
Μία σημαία υφίσταται, επίσης: αρχικώς αποτελούμενη από το έμβλημα τοποθετημένο επί λευκού φόντου, στη συνέχεια, αναπαράχθηκε υπό την μορφή εραλδικής σημαίας τον Ιανουάριο του 2018.
Στις 9 Φεβρουαρίου 2018, η διοικητική περιοχή επισημοποίησε την υιοθέτηση της σημαίας και του εμβλήματος εντός της ιστοσελίδας της, τα οποία σχεδιάστηκαν από τον Ματιέ Καζαλί, διδάκτορα Ιστορίας.
Απαντώνται, μεταξύ άλλων, από βόρεια προς νότια, το Σαμπλαί, οι Αιγκουίγ Ρουζ, η Οροσειρά των Αραβίς, τα Μπωζ, η Οροσειρά της Σαρτρέζ, το γαλλικό τμήμα της Οροσειράς του Λευκού Όρους, η Οροσειρά της Βανουάζ, η Οροσειρά των Εκρέν, η Βερκόρ, καθώς και μέρος του Ντεβολουί.
Οροσειρές όπως εκείνες της Σαρτρέζ, του Βερκόρή ή του Σαμπλαί αποτελούν ένα σύνολο γνωστό ως Προάλπεις, οι οποίες και αποτελούν το δυτικό όριο της συγκεκριμένης οροσειράς.
Ωστόσο, παρά το συγκεκριμένο αποτέλεσμα, ο Λωράν Βωκιέ και το επιτελείο του αποφάσισαν να μην ακολουθήσουν την εκφρασθείσα από τον τοπικό πληθυσμό της νέας διοικητικής περιοχής γνώμη, με αποτέλεσμα η ονομασία Ωβέρνη-Ρον-Αλπ να τεθεί προς ψήφιση εντός της περιφερειακής συνελεύσεως και να υιοθετηθεί ομόφωνα στις 23 Ιουνίου 2016.
Η συγκεκριμένη διαδικασία έδινε την δυνατότητα αναμονής έως τον ορισμό νέου ονόματος μέσω σχετικού διατάγματος του Συμβουλίου του Κράτους, κατόπιν σχετικής προτάσεως του περιφερειακού συμβουλίου της συγχωνευθείσας διοικητικής περιοχής.
Στα νοτιοανατολικά, το Βελαί αποτελεί αποτέλεσμα διαβρώσεων, η Οροσειρά του Ντεβές αποτελεί αποτέλεσμα ροής λάβας, δίχως την ύπαρξη κρατήρα, ενώ, ανατολικότερα, δεν απομένουν παρά μόνον τα φωνολιθικά υγρά της Οροσειράς του Μεζέν: το Όρος Ζερμπιέ ντε Ζον , καθώς και το Όρος Μεζέν , τα οποία επεκτείνονται στα βόρεια μέσω της οροσειράς του Μεγκάλ.
Οι νομοί της Ντρομ, της Ιζέρ, της Σαβοΐας, καθώς και της Άνω Σαβοΐας ευρίσκονται, τμηματικά, εντός των Βόρειων Άλπεων, οι οποίες ευρίσκονται, ως προς το μεγαλύτερο μέρος τους, εντός των ορίων της διοικητικής περιοχής.
Σύμφωνα με αριθμό διαβουλεύσεων οι οποίες πραγματοποιήθηκαν διαδικτυακά από το , η ονομασία «Ρον-Αλπ-Ωβέρνη» βρισκόταν στην πρώτη θέση των προτιμήσεων των χρηστών, με τις «Αλπ-Ωβέρνη» και «ΩΡΑ» να ακολουθούν, με την τελευταία να αποτελεί πρόταση του Ζαν-Ζακ Κεράν, πρώην προέδρου της πρώην διοικητικής περιοχής του Ρον-Αλπ.
Στα ανατολικά, ακολουθούν, από βόρεια προς νότια, τα Όρη του Μπωζολαί , τα Όρη του Λιονναί , η Οροσειρά του Πιλά , οι Μπουτιέρ, καθώς και οι Σεβέν Βιβαρουάζ .
Η Οροσειρά του Ιούρα εκτείνεται επί του ανατολικού τμήματος του νομού του Αιν, καθώς και επί μικρού τμήματος των νομών της Ιζέρ, της Σαβοΐας, καθώς και της Άνω Σαβοΐας.
Στα κρυσταλλικά χορστ του πρωτογενούς υπόβαθρου τα οποία ευρίσκονται στην περιφέρειά της, αντιπαρατίθενται ηφαιστειακές ζώνες και γκράμπεν, εν μέρει, καλυμμένα από ιζήματα.
Το υπέδαφος της διοικητικής περιοχής περιλαμβάνει αριθμό γαλλικών ανθρακοφόρων λεκανών, οι οποίες, παλαιότερα, ευρίσκονταν υπό εκμετάλλευση, στην πλειοψηφία τους, από τα Ανθρακωρυχεία της Ωβέρνης, της Λουάρ και του Ντωφινέ.
Οι νομοί του Αλλιέ, του Καντάλ, της Λουάρ, της Ωτ-Λουάρ και του Πουί-ντε-Ντομ αποτελούν τμήμα του Μασίφ Σαντράλ, ενώ ο νομός της Αρντές αποτελεί, επίσης, τμήμα του σε μεγάλο βαθμό.
Η Συνθήκη για τις Πυρηνικές Δυνάμεις Μεσαίας Εμβέλειας, επισήμως γνωστή ως Συνθήκη Μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών της Αμερικής και της Ένωσης Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών για την Εξάλειψη των Πυραύλων Μεσαίας Εμβέλειας και Μικρότερης Εμβέλειας, ήταν μια συμφωνία αμυντικού τύπου μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Σοβιετικής Ένωσης , σε ισχύ από το 1988 μέχρι το 2019.
Η συνθήκη εγκρίθηκε από τη Γερουσία των Ηνωμένων Πολιτειών στις 27 Μαΐου 1988 και επικυρώθηκε από τους Ρήγκαν και Γκορμπατσώφ την 1η Ιουνίου 1987.
Το 2007, ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου των Ενόπλων Δυνάμεων της Ρωσικής Ομοσπονδίας, Γιούρι Μπαλουγιέφσκι δήλωσε ότι η Ρωσία σχεδίαζε να αποχωρήσει μονομερώς από τη Συνθήκη, ως απάντηση προς την ανάπτυξη του Συστήματος Πυραυλικής Άμυνας του ΝΑΤΟ και επειδή άλλες χώρες δεν δεσμεύονταν από τη Συνθήκη.
Ο Αμερικανός πρόεδρος, Ντόναλντ Τραμπ, ανακοίνωσε στις 20 Οκτωβρίου 2018 ότι αποσύρει τις Ηνωμένες Πολιτείες από τη Συνθήκη, ισχυριζόμενος ότι η ρωσική πλευρά δεν την τηρούσε.
Στην ιστορία της Ισπανίας, η Λευκή Τρομοκρατία ήταν η σειρά δολοφονιών που πραγματοποίησε η εθνικιστική πλευρά κατά τον Ισπανικό Εμφύλιο Πόλεμο και κατά τα πρώτα εννέα χρόνια του καθεστώτος του στρατηγού Φρανθίσκο Φράνκο.
Κατά την περίοδο 1936-45, η Ισπανία του Φράνκου είχε πολλούς εχθρούς: τους πιστούς στη δεύτερη Ισπανική Δημοκρατία , τους κεντροαριστερους Φιλελεύθερους, το Λαϊκό Μέτωπο, τους Σοσιαλιστές.
Καθ 'όλη τη διάρκεια του καθεστώτος του Φράνκο , ο νόμος των πολιτικών ευθυνών , που εκδόθηκε το 1939, μεταρρυθμίστηκε το 1942 και τέθηκε σε ισχύ μέχρι το 1966, έδωσε νόμιμο χρώμα δικαίου στην πολιτική καταπίεση τη διάλυση της Δεύτερης Δημοκρατίας και χρησίμευσε για να τιμωρήσει τους Ισπανούς που επέζησαν από το στρατιωτικό πραξικόπημα κατά της Δεύτερης Ισπανικής Δημοκρατίας τον Ιούλιο του 1936.
Ιδεολογικά, η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία νομιμοποίησε τις δολοφονίες από την αστυνομία και τους φαλαγγίτες ως την υπεράσπιση του Καθολικισμού σε απάντηση στις δολοφονίες πολλών ρωμαιοκαθολικών κληρικών από τους δημοκρατικούς.
Ο πρόεδρος του Ουκρανικού Ινστιτούτου Εθνικής Μνήμης Βολοντιμίρ Βιάτροβιτς ηγήθηκε της πρότασης για την καθιέρωση της 14ης Οκτωβρίου στην ουκρανική ιστορική παράδοση, τιμώντας τον ουκρανικό στρατό, την ημέρα της Μεσιτείας της Θεοτόκου.
Οι αργία αυτή ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής μεταξύ των Ουκρανών Κοζάκων, ο οποία εορταζόταν τουλάχιστον από το 17ο αιώνα, καθώς πίστευαν ότι η Μητέρα του Θεού είναι η προστάτιδα.
Στις 14 Οκτωβρίου 2014, ο Πρόεδρος της Ουκρανίας Πέτρο Ποροσένκο ανακοίνωσε τη νέα αργία με διάταγμα, λόγω της ρωσικής στρατιωτικής επέμβασης στην Ουκρανία και της αποκομμουνιστικοποίησης στην Ουκρανία.
Στις 24 Αυγούστου 2014 ο Πρόεδρος Ποροσένκο δήλωσε ότι η Ουκρανία δεν πρέπει να γιορτάζει τις αργίες του "στρατιωτικού-ιστορικού ημερολογίου της Ρωσίας", αλλά "θα τιμήσουμε τους υπερασπιστές της πατρίδας μας, όχι κάποιου άλλου".
Ως Ουκρανική ΣΣΔ, η Ουκρανία ήταν μέρος της Σοβιετικής Ένωσης από το 1922 μέχρι την κήρυξη της ανεξαρτησίας της από τη Σοβιετική Ένωση στις 24 Αυγούστου 1991.
Σε μια προσπάθεια να υιοθετήσει μερικές από τις παραδόσεις των Κοζάκων, ο ουκρανικός επαναστατικός Στρατός επέλεξε την ημέρα της Μεσιτείας της Θεοτόκου να ως επίσημη μέρα της ίδρυσης τους.
Ιστορικά, υπήρχε η πεποίθηση ότι μόνο οι άνθρωποι και ένας μικρός αριθμός άλλων ειδών ασκούσαν σεξουαλικές πράξεις χωρίς να γίνονται για αναπαραγωγή και ότι η σεξουαλικότητα των ζώων ήταν ενστικτώδης και μια απλή συμπεριφορά «διέγερσης-απόκρισης».
Ωστόσο, εκτός από τις ομοφυλοφιλικές συμπεριφορές, μια ποικιλία ειδών αυνανίζεται και μπορεί να χρησιμοποιήσει αντικείμενα ως εργαλεία για να τα βοηθήσει να το κάνουν αυτό.
Η σεξουαλική συμπεριφορά μπορεί να συνδέεται περισσότερο με την καθιέρωση και τη διατήρηση σύνθετων κοινωνικών δεσμών δια μέσου ενός πληθυσμού που υποστηρίζει την επιτυχία του με μη αναπαραγωγικούς τρόπους.
Τόσο η αναπαραγωγική όσο και η μη αναπαραγωγική συμπεριφορά μπορούν να συσχετιστούν με εκφράσεις κυριαρχίας απέναντι σε κάποιο άλλο ζώο ή επιβίωσης σε μια έντονη κατάσταση .
Όταν η σεξουαλική συμπεριφορά των ζώων έχει αναπαραγωγικά κίνητρα, συχνά ονομάζεται ζευγάρωμα ή συνουσία· για τα περισσότερα μη ανθρώπινα θηλαστικά, το ζευγάρωμα και η συνουσία εμφανίζονται στον οίστρο (η πιο γόνιμη περίοδος στον αναπαραγωγικό κύκλο των θηλυκών θηλαστικών), γεγονός που αυξάνει τις πιθανότητες επιτυχούς γονιμοποίησης.
Το αρσενικό που κερδίζει μια μάχη μπορεί επίσης να έχει την ευκαιρία να ζευγαρώσει με μεγαλύτερο αριθμό θηλυκών και συνεπώς θα μεταδώσει τα γονίδιά του στους απογόνους του.
Άλλη σεξουαλική συμπεριφορά μπορεί να είναι με αναπαραγωγικά κίνητρα (π.χ. σεξ προφανώς λόγω εξαναγκασμού και περιστασιακής σεξουαλικής συμπεριφοράς) ή μη αναπαραγωγικά κίνητρα (π.χ. σεξ μεταξύ ειδών, σεξουαλική διέγερση από αντικείμενα ή μέρη, σεξ με νεκρά ζώα, ομοφυλοφιλική σεξουαλική συμπεριφορά και αμφιφυλοφιλική σεξουαλική συμπεριφορά).
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του συνέλεξε έργα και δημιούργησε μία από τις μεγαλύτερες μουσικές βιβλιοθήκες στον κόσμο, η οποία δυστυχώς καταστράφηκε κατά τον μεγάλο σεισμό της Λισαβόνας το 1755.
Ο Ιωάννης Δ ίδρυσε μια Σχολή Μουσικής στην πόλη Βίλα Βισόζα, που «εξήγε» μουσικούς στην Ισπανία και την Ιταλία, και στο ανάκτορό του στην πόλη αυτή βρέθηκαν δύο χειρόγραφα του ύμνου « », που χρονολογούνται στο 1640, είναι δηλαδή 104 χρόνια παλαιότερα του χειρογράφου του Τζων Φράνσις Γουέιντ.
Η άλλη γνωστότερη σύνθεση του βασιλιά Ιωάννη Δ είναι μία μελοποίηση του , που παραμένει δημοφιλής στις ρωμαιοκαθολικές εκκλησιαστικές χορωδίες κατά τη διάρκεια της Μεγάλης Τεσσαρακοστής.
Οι στίχοι του ύμνου έχουν μεταφρασθεί πάρα πολλές φορές στην αγγλική, αλλά η πλέον χρησιμοποιούμενη σήμερα είναι αυτή του Άγγλου Ρωμαιοκαθολικού ιερέα Φρέντερικ Όουκλυ , γραμμένη το 1841, με τίτλο « , ».
Η μετάφραση του Όουκλυ αφορά τις αρχικές 4 στροφές και συμπληρώνεται από τη μετάφραση των άλλων τριών από τον Γουίλιαμ Τόμας Μπρουκ, που δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο ' το 1852.
Η μουσική του ύμνου έχει αποδοθεί σε αρκετούς συνθέτες: από τον Τζων Φράνσις Γουέιντ, τον Τζων Ρέντινγκ και τον γιο του, μέχρι τους διάσημους Χαίντελ και Γκλουκ, τον Μάρκους ντα Φονσέκα ή τον βασιλιά Ιωάννη Δ της Πορτογαλίας.
Υπάρχουν αρκετά παρόμοια μουσικά θέματα γραμμένα εκείνη την περίοδο, αλλά είναι μάλλον δύσκολο να προσδιορισθεί το αν αυτά υπήρξαν απομιμήσεις του « », αν αντιθέτως ο ύμνος βασίστηκε πάνω τους, ή αν δεν έχουν σχέση με τον ύμνο.
Ο ύμνος « » έγινε γνωστός ως «Πορτογαλικός ύμνος» στη Μεγάλη Βρετανία από άσχετη αιτία, συγκεκριμένα όταν ο Δούκας του Ληντς τον άκουσε το 1795 να εκτελείται στην πορτογαλική πρεσβεία στο Λονδίνο.
Ωστόσο, οι στίχοι που άκουσε διέφεραν πολύ από τη μετάφραση των Όουκλυ-Μπρουκ, ενώ ήταν 40 και πλέον χρόνια μετά τη δημοσίευσή του στην Αγγλία από τον Τζων Φράνσις Γουέιντ.
« » είναι χριστουγεννιάτικος ύμνος του 17ου ή του 18ου αιώνα, του οποίου η συγγραφή και σύνθεση αποδίδεται σε διάφορους πιθανούς στιχουργούς και μουσικοσυνθέτες, κυρίως Άγγλους, αλλά ακόμα και στον βασιλιά Ιωάννη Δ της Πορτογαλίας, με το παλαιότερο χειρόγραφο του ύμνου να φέρει το όνομά του.
Η αγγλική μετάφραση ως « , » από τον Άγγλο Ρωμαιοκαθολικό ιερέα Φρέντερικ Όουκλυ , γραμμένη το 1841, είναι η πλέον διαδεδομένη στις περισσότερες αγγλόφωνες χώρες.
Οι αρχικοί στίχοι έχουν αποδοθεί κατά καιρούς σε διάφορα πρόσωπα ή και ομάδες, από τον Άγιο Μποναβεντούρα μέχρι τον βασιλιά Ιωάννη Δ της Πορτογαλίας , ενώ συχνότερα πιστευόταν ότι οι στίχοι γράφτηκαν από ένα τάγμα μοναχών, όπως οι Κιστερκιανοί.
Κατά τη μακρά πολιορκία της Ρώμης από τον Αλάριχο, η Σερήνα κατηγορήθηκε εσφαλμένα για συνωμοσία με τους Βησιγότθους και εκτελέστηκε με την έγκρισης της εξαδέλφης τού πατέρα της, της Γάλλας Πλακιδίας.
Ο Ζώσιμος δεν αναφέρει τον ρόλο της Θερμαντίας στο γεγονός· ο ιστορικός ήταν εθνικός και αποδίδει την εκτέλεση σε θεία τιμωρία, διότι η Σερήνα είχε βεβηλώσει τον ναό της Ρέας το 394.
Μετά τη μάχη, ο Τζον και ο Χουάν διαπιστώνουν ότι οι περισσότεροι από τους συντρόφους τους, συμπεριλαμβανομένου του πατέρα και των παιδιών του Χουάν, έχουν εκτελεστεί από τον στρατό σε μια σπηλιά.
Ο Χουάν Μιράντα, ένας Μεξικανός παράνομος που ηγείται μιας οικογένειας ληστών, κλέβει πλούσιους άντρες από μια άμαξα και βιάζει μια γυναίκα επιβάτη που τον έβριζε.
Λίγο αργότερα περνά από εκείνο το σημείο με μια μοτοσικλέτα ο Τζον Μάλορι, ένας Ιρλανδός τρομοκράτης ειδικευμένος στα εκρηκτικά, ο οποίος εργάζεται στο Μεξικό ως ανιχνευτής μετάλλων.
Ο Χουάν, όταν ανακαλύπτει τις ικανότητές του με τον δυναμίτη και τη νιτρογλυκερίνη, ζητά από τον Τζον να τον βοηθήσει να ληστέψει την Εθνική Τράπεζα του Μέσα Βέρντε.
Αν και ο Τζον αρνείται αρχικά, ο Χουάν τον κοροϊδεύει για τη δολοφονία του εργοδότη του, καθιστώντας τον καταζητούμενο εγκληματία και προσφέροντας να τον «προστατέψει» με αντάλλαγμα τη βοήθειά του.
Καθώς ο Χουάν πηγαίνει να ζητήσει βοήθεια, ο ετοιμοθάνατος Τζον, γνωρίζοντας ότι πλησιάζει το τέλος του, ξεκινά μια δεύτερη επίθεση κατά του στρατού.
Τρομοκρατημένος από τον ξαφνικό θάνατο του φίλου του, ο Χουάν κοιτάζει τα λείψανα του Τζον που καίγονται, προτού στραφεί στην κάμερα και ρωτήσει ανήσυχα: «Τι γίνεται με εμένα;
Τότε μαθαίνουν ότι οι δυνάμεις του Πάντσο Βίγια θα καθυστερήσουν 24 ώρες και ότι ένα πολεμικό τρένο με 1.000 στρατιώτες και βαρύ οπλισμό, με επικεφαλής τον συνταγματάρχη Ρέζα, θα φτάσει σύντομα.
Ο Τζον παρακαλεί τον Δρ Βιλέγκα να πηδήξει από την ατμομηχανή προτού χτυπήσει το τρένο του στρατού, αλλά αυτός αισθάνεται ένοχος για την προδοσία του και παραμένει στο πλοίο.
Ο Χουάν, που ενδιαφέρεται μόνο για τα χρήματα της τράπεζας, σοκαρίζεται όταν διαπιστώνει ότι δεν έχει χρήματα και αντ' αυτού χρησιμοποιείται από τον στρατό ως πολιτική φυλακή.
Ο Τζον, ο Χουάν και η οικογένειά του καταλήγουν να απελευθερώνουν εκατοντάδες κρατούμενους, άθελά του με αποτέλεσμα ο Χουάν να γίνει ένας «μεγάλος, ένδοξος ήρωας της επανάστασης».
Ο Τζον και ο Χουάν κρύβονται στο βαγόνι ενός τρένου, το οποίο σταματά για να πάρει τον αυταρχικό Κυβερνήτη Ντον Χάιμε, ο οποίος δραπετεύει από τις επαναστατικές δυνάμεις που ανήκουν στον Πάντσο Βίγια και τον Εμιλιάνο Ζαπάτα.
Καθώς οι πόρτες στο βαγόνι ανοίγουν, τον Χουάν υποδέχεται ένα μεγάλο πλήθος και για άλλη μια φορά χαιρετίζεται απροσδόκητα ως ένας μεγάλος ήρωας της επανάστασης.
Τοποθετημένη κατά τη διάρκεια της Μεξικανικής Επανάστασης της δεκαετίας του 1910, η ταινία αφηγείται την ιστορία του Χουάν Μιράντα, ενός ανήθικου Μεξικανού ληστή, και του Τζον Μάλορι, πρώην μέλους του Ιρλανδικού Δημοκρατικού Στρατού.
Αφού συναντηθούν κατά λάθος κάτω υπό λιγότερο φιλικές συνθήκες, ο Χουάν και ο Τζον γίνονται άθελά τους ήρωες της Επανάστασης, παρόλο που αναγκάζονται να κάνουν βαριές θυσίες.
γνωστό και ως "Για μια χούφτα δυναμίτη" είναι γουέστερν ιταλικής παραγωγής του 1971 σε σκηνοθεσία Σέρτζιο Λεόνε και σενάριο του ίδιου, το οποίο συνέγραψε μαζί με τους Λουτσιάνο Βιντζετζόνι και Σέρτζιο Ντονάτι.
Ο Άγγλος ιστορικός Ντένις Μακ Σμιθ περιγράφει την Έλενα του Μαυροβουνίου ως βασίλισσα της Ιταλίας, καθώς και ως την πιο διάσημη μαυροβούνια γυναίκα στην ιστορία.
Η Έλενα του Μαυροβουνίου ήταν σε θέση να πείσει το σύζυγό της Βίκτωρ Εμμανουήλ Γ, που ήταν κατά την εποχή εκείνη Βασιλιάς της Ιταλίας, να επιβάλει στον Μπενίτο Μουσολίνι τη δημιουργία του ανεξάρτητου κράτους του Μαυροβουνίου ενάντια στις επιθυμίες της φασιστικής Κροατίας και των Αλβανών .
Μια πρώτη περιγραφή των γυναικών από το Μαυροβούνιο προέρχεται από μια στήλη στους στις 5 Νοεμβρίου 1880, όπου σύμφωνα με την εφημερίδα "Η Μαυροβούνια γυναίκα έχει ίσο μερίδιο της εργασίας με τον άνδρα στο χώρο εργασίας και κάνει όλες τις μεταφορές" σε σχέση με το ταξίδι με άλογο, στις βόλτες και άλλες μορφές μεταφοράς με ζώα.
Οι γυναίκες στο Μαυροβούνιο μπορεί να ζουν σε μια μαυροβουνιακή συντηρητική και πατριαρχική κοινωνία του ή σε μητριαρχική κοινωνία ανάλογα με την περιοχή της κατοικίας τους.
Το 1996-97 ο Αστέρας "πληρώνοντας" αυτό το εγχείρημα αν και λαβωμένος επιχειρήσε την ανασυντάξη του ξεκινώντας από την Γ' κατηγορία οπού και ανεβαίνει άμεσα.
Την ίδια χρονιά ο Αστέρας έφτασε στον τελικό κυπέλλου όπου και ηττήθηκε από τον ΟΦΑΜ με σκορ 2-1.Το 2015-16 κατέκτησε το Πρωτάθλημα Κερκυρας και συμμετείχε στο ειδικό πρωτάθλημα μπαράζ για τον προβιβασμο στην .
Συμμετείχε στον 3ο όμιλο τερματίζοντας στην δεύτερη θέση κερδιζοντας την άνοδο στις Εθνικές επαγγελματικές κατηγορίες και ταυτοχρονα γίνεται η πρώτη ομάδα απο χωριό που καταφέρνει να ανεβαίνει στην .
Το 2016-17 αγωνίστηκε στον δεύτερο όμιλο της αντιμετωπίζοντας ομάδες πρωτεύουσες νομών, καθώς και ομάδες με μεγάλη ιστορία στο ελληνικό ποδόσφαιρο.
Το 2018-19 δεν κατάφερε να διεκδικήσει μέχρι τέλους την κατακτήση του πρωτάθληματος καθως μια αγωνιστική πριν το φινάλε ο Αστέρας ηρθε ισοπαλος εκτος έδρας με την ομάδα του Οδυσσέα Αυλιωτων και έτσι η ομάδα του Θιναλιακόυ που πρωπορευοταν με δύο βαθμούς στέφτηκε και μαθηματικά πρωταθλήτρια.
Την σεζόν 2019-20 το πρωτάθλημα διακόπηκε τέσσερις αγωνιστικές πριν το τέλος, όντας δυο βαθμούς πίσω από την πρωτοπόρο ομάδα του ΟΦΑΜ, την οποία θα φιλοξενούσε στον Πετριτη την αμεσως επόμενη αγωνιστική.
Στους αγώνες μπαράζ ανόδου για την Γ' Εθνικη κατηγορία ο Αστέρας τερματίζει στην πρώτη θεση του 3ου ομίλου οπου εκτός απο την ανοδο του απονεμηθηκε και το τροπαιο του Πρωταθλητή του "Ειδικου Πρωταθλήματος μπάραζ 3ου ομιλου".
Από της 12 Ιανουαρίου 2020 έως 6 Μαΐου 2023 ο Αστέρας δεν είχε ηττηθεί από καμια Κερκυραϊκή ομαδα που είναι νέο ρεκόρ στο ποδόσφαιρο της Κέρκυρας.
Χρονολογικώς, ο Γρηγόριος είναι κυρίως γνωστός ως αντιγραφέας: αντέγραψε, ως αποτέλεσμα, ένα Ευαγγέλιο στο Γιερζενκά το 1374, το οποίο, σήμερα, διατηρείται ως τμήμα του θησαυρού του Ετσμιαντζίν .
Ταλαντούχος ζωγράφος, φιλοτέχνησε ο ίδιος τις μικρογραφίες δύο ακόμη Ευαγγελίων χρησιμοποιώντας έντονα χρώματα, σταθερή και ενεργητική γραμμή, καινοτόμα σε σύγκριση με τους παραδοσιακούς κανόνες.
Εντός ενός Σχολιασμού επί των πινάκων των κανόνων, περιγράφει τις διακοσμήσεις του συγκεκριμένου είδους κειμένου ως μία «πύλη εισόδου για την γνώση του κρυφού, του θεϊκού, των πνευματικών και διανοητικών αρετών», ενώ, επίσης, τονίζει την ιδιαίτερη σημασία του συμβολικού και ψυχολογικού αποτελέσματος του χρώματος, καθώς και την σημασία της αντιθέσεως μεταξύ των ανοιχτών και των σκούρων χρωμάτων.
Στη συνέχεια, ο Γρηγόριος είναι ιδιαιτέρως γνωστός για τον σημαντικό αριθμό συγγραφικών έργων του, θεολογικού και φιλοσοφικού περιεχομένου: Σχολιασμός επί των Ψαλμών, Κηρύγματα, καθώς και άλλα.
Επηρεαζόμενος από την κλασσική φιλοσοφία και καταφεύγοντας στην δυτική σκέψη, ορθώνει μία σαφή διάκριση μεταξύ της φιλοσοφίας και της θεολογίας, δύο όψεων της Αλήθειας, ενώ, επίσης, αναφέρει πως η επιστήμη ουδεμία σχέση έχει με την πίστη.
Σε θρησκευτικό επίπεδο, ο συγκεκριμένος υποστηρικτής των παραδόσεων της Αρμενικής Εκκλησίας δεν διστάζει να κάνει χρήση της σχολαστικής απέναντι στους υπερμάχους της ενώσεως με την Ρώμη, ενώ, μεταξύ άλλων, συνέταξε προς αυτόν τον σκοπό ένα Βιβλίο ερωτημάτων και απαντήσεων σχετικά με τα σφάλματα των αιρετικών και των παγανιστών, η συγγραφή του οποίου ολοκληρώθηκε το 1397.
Ο Γρηγόριος γεννήθηκε το 1346 στο Τμκαμπέρντ του Γκουγκάρκ , ωστόσο ενώ ο ίδιος ευρισκόταν, ακόμη, σε νεαρή ηλικία, καθώς η Ζακαριδική Αρμενία αντιμετώπιζε δύσκολους καιρούς, οι γονείς του υποχρεώθηκαν να αναζητήσουν καταφύγιο στη Σιουνία, όπου η κατάσταση ήταν ασφαλέστερη.
Επιδεικνύοντας ασυνήθιστη ευφυΐα για την ηλικία του, εστάλη στο Μοναστήρι του Τατέβ, προκειμένου να μαθητεύσει πλησίον του Χοβχανές Βοροτνετσί το 1370, με τον οποίον πραγματοποίησε ταξίδι στην Ιερουσαλήμ, ενώ, παράλληλα, ο τελευταίος τον χειροτόνησε ως αρχιμανδρίτη, το 1373.