polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Το μέγιστο επιτεύξιμο μαγνητικό πεδίο σε υπεραγώγιμους μαγνήτες περιορίζεται από το πεδίο στο οποίο το υλικό περιέλιξης παύει να είναι υπεραγώγιμο, το "κρίσιμο πεδίο του", , που για τους υπεραγωγούς τύπου ΙΙ είναι το ανώτερο κρίσιμο πεδίο του.
Οι υπεραγωγοί υψηλής θερμοκρασίας μπορούν να χρησιμοποιηθούν για τα υψηλά πεδία όταν απαιτούνται μαγνητικά πεδία που είναι πιο υψηλά από ότι μπορεί να διαχειριστεί το 3.
ή διβοριούχο μαγνήσιο μπορούν επίσης να χρησιμοποιηθούν για τρέχοντες αγωγούς, που άγουν υψηλά ρεύματα από θερμοκρασία δωματίου στον κρύο μαγνήτη χωρίς τη συνοδεία μεγάλων διαρροών θερμότητας από αγωγούς αντίστασης.
Κατά τη λειτουργία του, οι σπείρες του μαγνήτη πρέπει να ψύχονται κάτω από την κρίσιμη θερμοκρασία υπεραγωγιμότητάς τους, δηλαδή τη θερμοκρασία στην οποία το υλικό των σπειρών αλλάζει από την κανονική κατάσταση αντίστασης και γίνεται υπεραγωγός.
Το 1986, η ανακάλυψη υπεραγωγών υψηλής θερμοκρασίας από τους και αύξηση την πιθανότητα μαγνητών που μπορούσαν να ψυχθούν από υγρό άζωτο αντί για το πιο δύσχρηστο ήλιο.
Στην Ηλιούπολι, η δημιουργία αποδιδόταν στον Ατούμ, μια θεότητα που σχετιζόταν στενά με τον Ρα, που λέγεται ότι υπήρχε στα νερά της Νουν σαν ανενεργό ον έτοιμο για ύπαρξη.
Ο Ατούμ ήταν θεός που γεννήθηκε μόνος του, η πηγή όλων των στοιχείων και δυνάμεων του σύμπαντος, και ο μύθος της Ηλιουπόλεως περιγράφει τη διαδικασία κατά την οποία «εξελίχθηκε» από ένα μοναδικό ον στην ποικιλομορφία όλων των στοιχείων.
Η διαδικασία αυτή άρχισε όταν ο Ατούμ εμφανίστηκε στον λόφο και έφτιαξε τον θεό του αέρα Σου και την αδελφή του Τεφνούτ, η ύπαρξη των οποίων αντιπροσωπεύει την εμφάνιση ενός κενού χώρου ανάμεσα στα νερά.
Για να εξηγήσει πώς το έκανε αυτό ο Ατούμ, ο μύθος χρησιμοποιεί τη μεταφορά του αυνανισμού, με το χέρι που χρησιμοποίησε να αντιπροσωπεύει την εγγενή θηλυκή αρχή μέσα του.
Κατόπιν, ο Σου και η Τεφνούτ ζευγάρωσαν για να φτιάξουν τον θεό προσωποποίηση της γης Γκεμπ και τη θεά προσωποποίηση του ουρανού Νουτ, οι οποίοι καθόριζαν τα όρια του κόσμου.
Ο Γκεμπ και η Νουτ έκαναν τέσσερα παιδιά, που αντιπροσωπεύουν τις δυνάμεις της ζωής: τον Όσιρι, τον θεό της γονιμότητας και της αναγέννησης, την Ίσιδα τη θεά της μητρότητας, τον Σετ, τον θεό του χάους, και τη Νέφθυς, το θηλυκό συμπλήρωμα του Σετ.
Οι εννιά θεοί θεολογικά ομαδοποιήθηκαν ως η Εννεάδα, αλλά οι οκτώ θεοί και όλα τα πράγματα στον κόσμο τελικά θεωρούνταν ως «επεκτάσεις» του Ατούμ.
Ο Κουκ και η Κουκέτ τη σκοτεινότητα στα νερά και τέλος ο Άμων και η Αμουνέτ αντιπροσωπεύουν την κρυφή και άγνωστη φύση των νερών, σε αντίθεση με τον απτό κόσμο που ζούνε οι άνθρωποι.
Τα αρχέγονα νερά ήταν τα ίδια μέρος της διαδικασίας της δημιουργίας και συνεπώς οι θεότητες που τα αντιπροσωπεύουν μπορούσαν να ειδωθούν ως δημιουργοί θεοί.
Οι ιδέες που αναπτύχτηκαν στην καρδιά (που θεωρούνταν από τους Αιγύπτιους ως η έδρα της ανθρώπινης σκέψης) του Πτα, πήραν μορφή όταν τις ονομάτισε με τη γλώσσα του.
Για τα στοιχεία αυτά πιθανόν η έμπνευση προήρθε από την ετήσια πλημμύρα του Νείλου, όπου τα νερά που υποχωρούσαν μετά το τέλος της άφηναν γόνιμο έδαφος, και οι Αιγύπτιοι ίσως εξίσωσαν αυτό με την εμφάνιση της ζωής για πρώτη φορά από το αρχέγονο χάος.
Τα Κείμενα των Πυραμίδων, διακοσμήσεις και κείμενα στους τοίχους των τάφων, που χρονολογούνται στο Παλαιό Βασίλειο μας έχουν δώσει τις περισσότερες από τις πληροφορίες μας για τους πρώτους αιγυπτιακούς μύθους για τη δημιουργία.
Σε όλους αυτούς τους μύθους, λέγεται ότι ο κόσμος αναδύθηκε από μία άπειρη χωρίς ζωή θάλασσα όταν ο ήλιος ανέτειλε για πρώτη φορά, σε μια απόμακρη περίοδο γνωστή ως , "η πρώτη εμφάνιση / φορά".
Διαφορετικοί μύθοι αποδίδουν τη δημιουργία σε διαφορετικές θεότητες: η ομάδα των οκτώ αρχέγονων θεοτήτων που ονομάζεται Ογδοάδα, ο αυτό-γεννημένος θεός Πτα, και ο μυστηριώδης υπερβατικός θεός Ατούμ.
Ενώ αυτές οι κοσμογονίες είναι αντίθετες σε ένα βαθμό η μία με την άλλη, από άλλη άποψη είναι συμπληρωματικές, ως διαφορετικές απόψεις της Αιγυπτιακής κατανόησης της δημιουργίας.
Ο ήλιος ήταν επίσης πολύ στενά συνδεδεμένος με τη δημιουργία, και λέγεται ότι ανέτειλε για πρώτη φορά από τον λόφο, ως ο θεός-ήλιος Ρα ή με τη μορφή του θεού Κεπρί, ο οποίος αντιπροσωπεύει τον ήλιο που ανατέλλει.
Υπήρχαν και άλλες πολλές εκδοχές για την εμφάνιση του ήλιου, και λέγεται ότι αναδύθηκε κατευθείαν από τον λόφο ή από ένα λουλούδι λωτού που μεγάλωνε στον λόφο, με τη μορφή ερωδιού, γερακιού, σκαραβαίου, ή νεαρού παιδιού.
Οι διαφορετικοί μύθοι για τη δημιουργία συνδεόταν ο καθένας με τη λατρεία ενός συγκεκριμένου θεού σε καθεμία από τις μεγάλες πόλεις της Αιγύπτου: Ερμούπολις, Ηλιούπολις, Μέμφις και Θήβες.
Ο Μεμφιτικός μύθος για τη δημιουργία συνυπήρχε με εκείνον της Ηλιουπόλεως, καθώς η δημιουργική σκέψη και λόγος του Πτα πιστευόταν ότι δημιούργησαν τον Ατούμ και την Εννεάδα.
Το βουνό ήταν η τοποθεσία ενός φρουρίου και μιας πόλης που λειτουργούσε ως διοικητικό κέντρο του νησιού από το 1207, όταν το νησί, μαζί με την Άνδρο, τη Σκιάθο, τη Σκόπελο και τη Σκύρο, έγιναν φέουδα των Βενετών αδελφών Ιερεμία και Ανδρέα Γκίζι ακολουθόντας τον διαμελισμό της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης κατά την Τέταρτη Σταυροφορία.
Το Εξώμβουργο δεν είναι το ψηλότερο βουνό του νησιού -αυτό είναι ο Τσικνιάς- αλλά βρίσκεται σε κεντρική τοποθεσία, περιστοιχισμένο από πολλά χωριά όπως ο Τριπόταμος και ο Φαλατάδος και μπορεί να αναρριχηθεί από πολλά από αυτά.
Υπό βυζαντινή κυριαρχία χτίστηκε στο βουνό ένα φρούριο, το οποίο αργότερα ονομάστηκε από τους Ενετούς παίρνοντας το όνομα από ένα παρεκκλήσι στη κορυφή, και το Εξώμβουργο λειτουργούσε ως πρωτεύουσα του νησιού.
Στις πλαϊνές πλευρές, από τα τρία αψιδωτά παράθυρα το μεσαίο έχει παραστάδες που προεξέχουν, έτσι το αψιδωτό παράθυρο είναι σε βάθος· μεταξύ των παραθύρων υπάρχει ένας υπερμεγέθης ψευδο-πεσσός.
Ο καλλιτέχνης Ντομένικο Γκουιντομπόνο έγινε ο αναμφισβήτητος πρωταγωνιστής των διακοσμήσεων των αιθουσών του πρώτου ορόφου, γνωστών ως αίθουσες του Γκουιντομπόνο: ο κοιτώνας της Μαντάμα Ρεάλε, το κινέζικο δωμάτιο και η νότια βεράντα.
Η δούκισσα επίσης ζήτησε από τον αρχιτέκτονα Φιλίππο Ιουβάρα να σχεδιάσει Μπαρόκ προσόψεις από λευκό λίθο, αλλά μετά από την ολοκλήρωση της δυτικής πρόσοψης μόνο, οι εργασίες έπαυσαν το 1721.
ο Κάρολος Αλβέρτος της Σαρδηνίας από τον κλάδο Σαβοΐας-Καρινιάνο το επέλεξε ως θέση της Βασιλικής Πινακοθήκης, της συλλογής του από έργα τέχνης· αργότερα στέγασε την Υπό των Άλπεων Σύγκλητο, που ήταν το Κοινοβούλιο του βασιλείου του και την Υψηλή Αυλή.
Έναν αιώνα αργότερα ο Λουδοβίκος της Αχαΐας το ξαναέκτισε σε τετράγωνο σχήμα, με μία εσωτερική αυλή, μία στοά και τέσσερις κυλινδρικούς πύργους, έναν σε κάθε γωνία.
Αργότερα όταν άρχισε να ωριμάζει η νέα τεχνολογία εγκαταλείπουν τον και την τεχνολογία -- και αρχίζουν την δημιουργία του επεξεργαστή εγγράφων που με την θα είχε την δυνατότητα της ταυτόχρονης επεξεργασίας μέσω του διαδικτύου.
Ο και η υπόλοιπη ομάδα προγραμματιστών ξεκίνησε την υλοποίηση του σαν μια δοκιμή των δυνατοτήτων της που επέτρεπε την επιλεκτική μεταβολή στο περιεχόμενο μιας ιστοσελίδας που απεικονιζόταν στον χρήστη μέσω ενός προγράμματος περιήγησης
Στα σχέδια των δημιουργών του ήταν τα πρόσθετα χαρακτηριστικά να είναι συνδρομητικά για επαγγελματίες και εταιρικούς πελάτες, ώστε να χρηματοδοτείται η δωρεάν έκδοση, όπως και η δημιουργία διαφορετικών ιστότοπων για εξειδικευμένες χρήσεις.
Πριν το οι προγραμματιστές , και εργάζονταν για την δημιουργία ενός , που το είχαν ονομάσει και χρησιμοποιώντας την τεχνολογία -- θα είχε την δυνατότητα ταυτόχρονης επεξεργασίας από διαφορετικούς χρήστες ενός δικτύου υπολογιστών.
Ο παραγωγός Τσουγιόσι Κάντα παραδέχτηκε τη δυσκολία του να γίνουν τρομακτικά τα ζόμπι, αφού είχαν γίνει πολύ διαδεδομένα στα μέσα ψυχαγωγίας μετά την κυκλοφορία του πρώτου παιχνιδιού της σειράς το 1996.
Αφαιρώντας τις στατικές οπτικές γωνίες της κάμερας, η ομάδα έπρεπε να χρησιμοποιήσει διαφορετικούς τρόπους για να αποκαλύψει τους εχθρούς, χρησιμοποιώντας στοιχεία όπως η διαρρύθμιση των δωματίων, ο φωτισμός και ο καπνός.
Μετά την κυκλοφορία του του πρώτου για το το 2002, η επιθυμούσε να κάνει παρομοίως ένα και για το 2 εκείνη την εποχή, αλλά ο δημιουργός της σειράς, Σίντζι Μικάμι, δεν ήθελε να αποσπάσει την προσοχή της ομάδας από την ανάπτυξη του 4.
Σε αντίθεση με το 2, το οποίο χρησιμοποιεί και στατικές οπτικές γωνίας της κάμερας, το εξελίσσεται και πάλι σε τρίτο πρόσωπο, αλλά με την κάμερα να βρίσκεται επάνω από τον ώμο, παρόμοια με το 4.
Πειραιά αγωνιζόμενος με άλλες ανεξάρτητες ομάδες του Πειραιά τότε όπως μεταξύ άλλων τους Βύζαντα Μεγάρων, Περαμαϊκό, Ηρακλή Ελευσίνας, Σπίθα Νίκαιας κ.
Το 2013 αποφασίστηκε ομόφωνα η συγχώνευση του συλλόγου με αυτόν της «Α.Ε. Ολυμπιάδας Κερατσινίου» η οποία προέκυψε το 1989 από συγχώνευση των «Αρίων Κοκκινόβραχου» και «Κένταυρου Αγ. Αντωνίου» του Κερατσινίου και είχε αύξοντα Αριθμό Μητρώου ΕΠΟ 3747 και μόλις την προηγούμενη περίοδο 2011-12 είχε αγωνιστεί για πρώτη φορά στο πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής.
Το 2003 τερμάτισε στην προτελευταία θέση του 1ου ομίλου πάνω από τον ουραγό Αργοναύτη και υποβιβάστηκε εκ νέου στην Β' Κατηγορία για να επιστρέψει άμεσα στην κορυφαία κατηγορία της Ε.
Από το 2013 ο σύλλογος έπαψε να υφίσταται καθώς συγχωνεύτηκε με την Ολυμπιάδα Κερατσινίου και δημιούργησαν την Αθλητική Ένωση Μαύρος Αετός - Ολυμπιάδα.
Το « » είναι ένα δημοφιλές ισπανικό τραγούδι, που έχει εκτελεσθεί και ηχογραφηθεί σε διάφορες γλώσσες και κουλτούρες, ενορχηστρώσεις και παραλλαγές τον τελευταίο ενάμισυ αιώνα.
Στην ελληνική είναι γνωστό ως «Παλόμα» ή «Μαριώ» Η μουσική του γράφτηκε από τον βασκικής καταγωγής Ισπανό συνθέτη Σεμπαστιάν Ιραντιέρ κατά τη δεκαετία του 1850, ενώ ο ίδιος έγραψε και κάποιους πρώτους στίχους για αυτό.
Σε πολλά μέρη, όπως στο Αφγανιστάν, στη Χαβάη, στη Γερμανία, στη Ρουμανία, στη Ζανζιβάρη και στην Γκόα, απέκτησε την υπόσταση ενός ημι-παραδοσιακού τραγουδιού.
Σήμερα οι χαμπανέρες είναι ακόμα παρούσες ως παραδοσιακά τραγούδια και επώνυμες μουσικές συνθέσεις, ιδίως στη βόρεια χώρα των Βάσκων, στην Καταλωνία και στη Βαλένθια.
όταν ο περσικός στόλος του Μαρδόνιου ναυάγησε σε θύελλα παραπλέοντας τη Χερσόνησο του Άθω, μια εποχή κατά την οποία το λευκό περιστέρι δεν είχε ακόμα παρατηρηθεί ποτέ στην Ευρώπη.
Στην αγγλική γλώσσα, μια εκδοχή υπό τον τίτλο « » με στίχους των Ντον Ρόμπερτσον και Χαλ Μπλαιρ ηχογραφήθηκε από τον Ντιν Μάρτιν και μετά από τον Έλβις Πρίσλεϊ.
Το « » έγινε το αγαπημένο τραγούδι της πριγκίπισσας Καρλότας του Βελγίου, Αυτοκράτειρας του Μεξικού, και εξαιτίας αυτού οι οπαδοί του προέδρου Μπενίτο Χουάρες και του φιλελεύθερου κόμματος επινόησαν μια παρωδία του.
Το «Λα Παλόμα» έχει ερμηνευθεί από μουσικούς της όπερας, της ποπ, της τζαζ, της ροκ, από στρατιωτικές μπάντες και παραδοσιακές ορχήστρες, ακόμα και ως μουσική κάντρι .
Στο πορτογαλικό μυθιστόρημα Το έγκλημα του πατρός Αμάρου του Ζουζέ Μαρία ντε Έσα ντε Κεϊρός, το τραγούδι αναφέρεται ως « , ένα παλιό μεξικάνικο τραγούδι».
Το τραγούδι μπήκε και στο Βιβλίο Γκίνες των παγκόσμιων ρεκόρ, όταν αποδοθηκε από τη μεγαλύτερη χορωδία, συγκεκριμενα απο 88.600 ανθρώπους, στο Αμβούργο στις 9 Μαΐου 2004.
Το παραπάνω μοτίβο, ότι δηλαδή ένας τελευταίος σύνδεσμος αγάπης ξεπερνά τον θάνατο και τον αποχωρισμό, μετεικάζεται και στο τραγούδι, σε όλες τις εκδοχές του.
Παρά την ανασφάλεια χερσαίων και θαλασσίων δρόμων εξ αιτίας της πειρατείας και των ληστών, αντιστοίχως, από τις αρχές του 16ου αιώνος η μικρή σκάλα της Καβάλας με το κάστρο της και το καραβανσεράι παρείχε στοιχειώδεις προϋποθέσεις για την ασφαλή στάθμευση ζώων και εμπόρων.
Το 1564 με Εντολή του Σουλεϊμάν του μεγαλοπρεπούς το λιμάνι ορίζεται ως τόπος πώλησης αγροτικών προϊόντων με προορισμό Κωνσταντινούπολη και ευρωπαϊκές πρωτεύουσες.
Με την καθιέρωση των ατμόπλοιων βελτιώνεται το θαλάσσιο δίκτυο με το οποίο συνδέεται η πόλη με τις Κωνσταντινούπολη, Οδησσό, Μασσαλία, Σμύρνη και Αλεξάνδρεια.
Τα ιστορικά γεγονότα αλλά και οι εργασιακές κωλυσιεργίες λόγω φυσικών φαινομένων και απεργιών δεν επέτρεψαν την ολοκλήρωση του έργου μέχρι την δεκαετία του 50 που ολοκληρώθηκαν και οι επιχωματώσεις και η παραλία έχει τη σημερινή της μορφή.
Το 2016 κατεδαφίστηκαν οι παλαιές αποθήκες που βρισκόταν στο λιμάνι και ανήκαν στο τελωνείο ενώ την ίδια χρονιά τοποθετήθηκαν πλωτές εξέδρες για τα σκάφη.
Σ’ αυτόν τον όρμο άραξαν οι Θάσιοι άποικοι τα καράβια τους πριν ανηφορίσουν για τη βραχώδη χερσόνησο της σημερινής Παναγίας, όπου έκτισαν τη Νέαν Πόλην με τα ισχυρά τείχη και το σεβάσμιο ιερό της Παρθένου, πολιούχου θεότητος της πόλεως που απεικονίζεται και στα νομίσματα τους.
Αρκετά από τα αναθήματα που εκθέτονται στο Αρχαιολογικό μουσείο έφθασαν στο λιμάνι με εμπορεύματα από Θάσο, Ρόδο, Κόρινθο, Λήμνο, Λέσβο και ελληνικές μικρασιατικές αποικίες.
στο λιμάνι της Νεαπόλεως αποβιβάζεται ο Απόστολος Παύλος, μπροστά από τη σημερινή εκκλησία του Αγίου Νικολάου όπου υπάρχει και "Το Βήμα του Αποστόλου Παύλου", κομίζοντας χριστιανικά μηνύματα.
Ο αυταρχικός τρόπος διακυβέρνησης του είχε προκαλέσει λαϊκιστικές αντιδράσεις ενώ προσπαθούσε να βαθύνει τις πολιτικές οικονομικής φιλελευθεροποίησης, οι οποίες στο τέλος οδήγησαν στην αποτυχία.
Ακόμη υπήρξε διοικητής των Κεντρικών Στρατιωτικών Δυνάμεων από την έναρξη του Β Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι λίγο μετά το τέλος του όταν ανέλαβε κυβερνητικά καθήκοντα ως Υπουργός Άμυνας .
Στις 17 Απριλίου 1978, ο Μιρ Ακμπάρ Καϊμπάρ, ηγέτης των κομμουνιστών, σκοτώθηκε από πράκτορες του καθεστώτος του Νταούντ σε φυλακή της Καμπούλ.
Υπήρξε αυθόρμητη διαδήλωση πάνω από 10.000 ανθρώπων, οι οποίες ακολουθήθηκαν από τη φυλάκιση του Νουρ Μουχαμάντ Ταρακί, του Μπαμπράκ Καρμάλ και άλλων αρχηγών της αντιπολίτευσης.
Ωστόσο, η περίοδος αυτή συνέπεσε με την εμφάνιση κινημάτων ανεξαρτητοποίησης των Παστούν τα οποία οδήγησαν σε συμπλοκές με το γειτονικό Πακιστάν και ήταν ένας από τους λόγους που οδήγησαν στην απομάκρυνσή του από τον πρωθυπουργικό θώκο μετά από επίθεση στο βόρειο Πακιστάν.
Ο πρίγκιπας Μοχάμεντ Νταούντ γεννήθηκε στην Καμπούλ και ήταν ο μεγαλύτερος γιος του διπλωμάτη πρίγκιπα Μοχάμεντ Αζίζ Χαν και της συζύγου του Χουρσίντ Μπεγκούμ.
Στις ελάχιστες περιπτώσεις που το μέγεθος του μαστού είναι φυσιολογικό, η αντιμετώπιση των σωληνωτών μαστών συνίσταται στην αποκόλληση του κάτω πόλου του μαστού και στην επαναδιαμόρφωσή του προκειμένου να επιτευχθεί αλλαγή του σχήματος από σωληνωτό σε «κωνικό».
Συνήθως, όμως, επειδή το μέγεθος του στήθους είναι μικρό, η επέμβαση πραγματοποιείται με περιθηλαία τομή και ο πλαστικός χειρουργός διαμορφώνει αρχικά τον υποπλαστικό κάτω πόλο με ακτινωτές σχάσεις μέσα στο μαστό για τη διάτασή του και την επίτευξη του φυσιολογικού «κωνικού σχήματος».
Στη συνέχεια πραγματοποιείται αυξητική στήθους : η τοποθέτηση ενθεμάτων σιλικόνης με την τεχνική διπλού επιπέδου – προσφέρει μια σειρά ασύγκριτων πλεονεκτημάτων σε σχέση με άλλες τεχνικές αυξητικής στήθους, αφού προσφέρει ασφάλεια, φυσικό και μακροχρόνιο αποτέλεσμα, εξασφαλίζοντας, παράλληλα, απόλυτα, το θηλασμό.
Στις περισσότερες περιπτώσεις η επέμβαση ολοκληρώνεται με την ανόρθωση στήθους μέσω της αφαίρεσης της περίσσειας του δέρματος γύρω από τις θηλές και της μείωσης της θηλαίας άλω, ενώ η επανασυρραφή γίνεται με την τεχνική «πουγκιού» - , με αποτέλεσμα σχεδόν αδιόρατες ουλές.
Η ανάρρωση από την επέμβαση είναι παρόμοια με αυτήν της αυξητικής στήθους και της ανόρθωσης στήθους, δηλαδή συνιστάται στη γυναίκα να φορά ένα αθλητικό σουτιέν χωρίς «μπανέλα» για λίγες εβδομάδες, η επάνοδος στις καθημερινές δραστηριότητες γίνεται εντός δύο εβδομάδων, ενώ σε πλήρη δραστηριότητα, όπως το γυμναστήριο, σε 4-5 εβδομάδες.
Με αιτιολογία που δεν είναι σαφής, η διαταραχή δημιουργείται κατά την εμβρυϊκή ζωή, ενώ οι συνέπειές της εμφανίζονται κατά τη διαμόρφωση του στήθους που πραγματοποιείται στην εφηβική ηλικία.
Το αισθητικό και λειτουργικό αυτό πρόβλημα δεν συνοδεύεται από άλλα προβλήματα υγείας ούτε επηρεάζει τη γονιμότητα, μπορεί, όμως, όταν είναι έντονο, να εμποδίσει το θηλασμό.
Εκτός από τις επιπτώσεις στη συναισθηματική κατάσταση της νεαρής γυναίκας και τις δυσκολίες στην καθημερινότητά της, μπορεί να σταθεί εμπόδιο στην ανάπτυξη της κοινωνικότητας και τη διαμόρφωση της ταυτότητάς της ή και να αναστείλει την προσωπική της εξέλιξη.
Αν και οποιαδήποτε επέμβαση πλαστικής στήθους συστήνεται να γίνεται με την ενηλικίωση, θεωρητικά –επειδή η εφηβεία ολοκληρώνεται στη γυναίκα λίγο πιο νωρίς- θα μπορούσε να πραγματοποιηθεί και λίγο νωρίτερα, ιδιαίτερα όταν το πρόβλημα είναι έντονο, πάντα, όμως, με πλήρη ενημέρωση των γονιών και τη συγκατάθεσή τους.
Η χειρουργική διόρθωση των σωληνωτών μαστών αποτελεί μια απαιτητική και σύνθετη επέμβαση προκειμένου να επιτευχθεί η συμμετρία μεταξύ των δύο μαστών και η αρμονία τους σε σχέση με το υπόλοιπο σώμα της γυναίκας.
Η Αγία Μαρίνα είναι οικισμός της τοπικής κοινότητας Ματαράγκας, της δημοτικής ενότητας Αρακύνθου, του δήμου Αγρινίου, της περιφερειακής ενότητας Αιτωλοακαρνανίας, στην περιφέρεια Δυτικής Ελλάδας, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης καθώς και των μεταβολών που ακολούθησαν αυτό το πρόγραμμα.
Πριν το σχέδιο Καποδίστριας και το πρόγραμμα Καλλικράτης, ανήκε στην επαρχία Μεσολογγίου του νομού Αιτωλοακαρνανίας, στο γεωγραφικό διαμέρισμα Στερεάς Ελλάδας.
Βρίσκεται στις νοτιοδυτικές όχθες της Τριχωνίδας, ανάμεσα στα χωριά Ματαράγκα στα δυτικά και Γραμματικό στα ανατολικά, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 90.
Από τον οικισμό περνάει ο επαρχιακός δρόμος που συνδέει τα χωριά Ζευγαράκι και Κάτω Μακρινού, ενώ στα ανατολικά ρέει ο χείμαρρος Κουρκούτα ή Μπογλάστης.
Η σούπα περιείχε ισόποσα μέρη αποφλοιωμένου κριθαριού και αποξηραμένα μπιζέλια, λαχανικά, τέσσερα κομμάτια πατάτες, αλάτι όσο χρειάζεται και ξινή μπύρα, η οποία βράζεται μέχρι να γίνει πηχτή.
Ο Ράμφορντ σημείωσε ότι το κριθάρι χρησίμευε για να πυκνώσει σημαντικά τη σούπα και να τη πλουτίσει, θεωρώντας τα δημητριακά «ρύζι της Μεγάλης Βρετανίας».
Η σούπα του Μπένζαμιν είναι χαμηλής περιεκτικότητας σε λιπαρά, με υψηλή περιεκτικότητα σε πρωτεΐνες χάρη τα αποξηραμένα μπιζέλια, ενώ περιέχει και σύνθετους υδατάνθρακες από την πατάτα και το κριθάρι και απλούς υδατάνθρακες από την μπύρα.
Δυστυχώς, η ανάγκη για βιταμίνες και ιχνοστοιχεία ήταν άγνωστη, αλλά η σούπα του Μπένζαμιν μερικές φορές συμπληρωνόταν με καλαμπόκι ή ρέγγα παρέχοντας άφθονη βιταμίνη και .
Ανακαλύφθηκε από τον κόμη Μπένζαμιν Ράμφορντ γύρω στο 1800 και καταναλώθηκε στο Μόναχο και τη Βαυαρία, όπου εργάστηκε ως σύμβουλος του Δούκα.
Το 1992, μια νέα διοικητική ομάδα με επικεφαλής τους πρώην γραφειοκράτες της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, ο και ο , ξεκίνησαν την προετοιμασία της για ιδιωτικοποιήσεις , δίνοντας έμφαση στην αύξηση της παραγωγικότητας.
Αυτό επιτεύχθηκε σε μεγάλο βαθμό με επιθετικές περικοπές στη διογκωμένη και αναποτελεσματική διοικητική δομή της εταιρείας, εκτεταμένες απολύσεις στο εργατικό δυναμικό της και συνεχιζόμενη εγκατάλειψη ή πώληση των γραμμών της.
Αυτό απορρίφθηκε αργότερα από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση, οπότε η πρότεινε να αγοράσει απόλυτα όλες τις γραμμές της ΣΟ από το Οντάριο στη Νέα Σκωτία, ενώ ένα μη αναγνωρισμένο σιδηροδρομικό δίκτυο των ΗΠΑ Και αυτό απορρίφθηκε.
Από τη δημιουργία του ο το 1918 μέχρι την ανακεφαλαιοποίησή του το 1978, κάθε φορά που παρουσίασε έλλειμμα, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση θα αναλάμβανε αυτές τις δαπάνες στον κρατικό προϋπολογισμό.
Το αποτέλεσμα των διαφόρων κυβερνήσεων που χρησιμοποίησαν το ως μέσο για διάφορες κοινωνικές και οικονομικές πολιτικές ήταν μια επιδότηση που επεκτεινόταν σε δισεκατομμύρια δολάρια για διαδοχικές δεκαετίες.
Μετά την ανακεφαλαιοποίησή του το 1978 και τις αλλαγές στη διοίκηση του, ο (το όνομα του μετονομάστηκε σε Καναδικό Εθνικό σιδηρόδρομο, χρησιμοποιώντας το συντομότερο ακρωνύμιο το 1960) άρχισε να λειτουργεί πολύ πιο αποτελεσματικά, αναλαμβάνοντας το δικό του χρέος, βελτιώνοντας τις λογιστικές πρακτικές για να επιτρέψει την απόσβεση των περιουσιακών στοιχείων από τις χρηματοπιστωτικές αγορές για περαιτέρω κεφάλαια.
Τώρα που λειτουργεί ως εμπορική κερδοσκοπική εταιρία Στέμματος, η ανακοίνωσε κέρδη στα 11 από τα 15 χρόνια από το 1978 έως το 1992, καταβάλλοντας 371 εκατομμύρια δολάρια σε μετρητά στην ομοσπονδιακή κυβέρνηση αυτή τη στιγμή.
Ανταποκρινόμενη στις ανησυχίες του κοινού, και φοβούμενη την απώλεια σημαντικών συγκοινωνιακών συνδέσεων, η κυβέρνηση του Καναδά ανέλαβε την πλειοψηφική κυριότητα του κοντινού χρεοκοπημένου καναδικού βόρειου σιδηρόδρομου στις 6 Σεπτεμβρίου 1918 και όρισε ένα «διοικητικό συμβούλιο» για να επιβλέπει την εταιρεία.
Ταυτόχρονα, η είχε επίσης ως καθήκον να αναλάβει τη διοίκηση των Σιδηροδρόμων της Καναδικής Κυβέρνησης , ενός συστήματος που περιλαμβάνει τον Διαποικιακό Σιδηρόδρομο του Καναδά , τον Εθνικό Διηπειρωτικό Σιδηρόδρομο και τον Σιδηρόδρομο του Πρίγκιπα Εδουάρδου μεταξύ άλλων.
Στις 20 Δεκεμβρίου 1918, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση δημιούργησε τους Καναδικούς Εθνικούς Σιδηρόδρομους - έναν τίτλο εταιρίας μόνο χωρίς εταιρικές αρμοδιότητες - μέσω ενός Καναδικού Βασιλικού Συμβουλίου του Συμβουλίου ως μέσο απλούστευσης της χρηματοδότησης και της λειτουργίας των διαφόρων σιδηροδρομικών εταιρειών.
Την επόμενη δεκαετία, η εταιρεία επεκτάθηκε σημαντικά στις Ηνωμένες Πολιτείες, αγοράζοντας τον Κεντρικό Σιδηροδρομικό Σταθμό του Ιλινόις και το Κεντρικό Μεταφορικό Κέντρο του Ουισκόνσιν, μεταξύ άλλων.
Οι μοναδικές υπηρεσίες μεταφοράς επιβατών που διοχετεύονται από την μετά το 1978 ήταν διάφορα μεικτά τρένα στο και πολλά τρένα καθημερινού δρομολογίου τόσο στις ηλεκτροκίνητες διαδρομές της όσο και προς τη νότια ακτή στην περιοχή του Μόντρεαλ .
Τα μικτά τρένα της διήρκεσαν μέχρι το 1988, ενώ οι αμαξοστοιχίες των καθημερινών μεταφορών του Μόντρεαλ διοικούνται τώρα από το Μητροπολιτικό πρακτορείο Μεταφορών του Μόντρεαλ.
Όταν η εταιρεία Βόρειου Καναδικού Σιδηρόδρομου κρατικοποιήθηκε το 1918 και συγχωνεύθηκε στους εθνικούς σιδηροδρόμους του Καναδά το 1921, ο τηλεγραφικός της βραχίονας μετονομάστηκε σε Καναδική Εταιρεία .
Η άρχισε να συνεργάζεται με τον αντίπαλό της στον Καναδά που ανήκει στον αντίπαλο στη δεκαετία του 1930, μοιράζοντας τηλεγραφικά δίκτυα και ιδρύοντας ένα σύστημα το 1957.
Η ήταν επίσης μειονεκτική επειδή σχηματίστηκε από μια συλλογή αφερέγγυων σιδηροδρομικών συστημάτων που δεν ήταν εγγενώς βιώσιμα, καθώς σπάνια είχαν τη συντομότερη διαδρομή μεταξύ μεγάλων πόλεων ή βιομηχανικών κέντρων.
Η εταιρεία χρησιμοποιήθηκε επίσης ως μέσο πολιτικής της ομοσπονδιακής κυβέρνησης, από τη λειτουργία των πορθμείων στον Ατλαντικό Καναδά, για να αναλάβει τη λειτουργία του στενού εύρους σιδηρόδρομου του μετά την είσοδο της επαρχίας στην Συνομοσπονδία , καθώς και τη συνεργασία με την για την αγορά και τη λειτουργία των Σιδηροδρόμων Βόρειας Αλμπέρτας .
Οι καναδικοί σιδηρόδρομοι έχτισαν και λειτούργησαν τα δικά τους θέρετρα ξενοδοχείων, φαινομενικά για να προσφέρουν στους επιβάτες των σιδηροδρομικών μεταφορών που ταξιδεύουν σε μεγάλες αποστάσεις ένα μέρος για να κοιμηθούν για μια νύχτα.
Το ήταν η αλυσίδα ξενοδοχείων και ήταν ένας συνδυασμός ξενοδοχείων που κληρονόμησε η όταν αποκτούσε διάφορους σιδηροδρόμους και κατασκευές που κατασκευάστηκαν από την ίδια την .
Η θεωρήθηκε ανταγωνιστική με την σε αρκετές περιοχές, κυρίως στον κεντρικό Καναδά, πριν από την εποχή του αυτοκινήτου και το πυκνό δίκτυο αυτοκινητοδρόμων που αναπτύχθηκε στο Οντάριο και το Κεμπέκ.
Η θεωρήθηκε επίσης ηγέτης της σιδηροδρομικής βιομηχανίας καθ' όλη τη διάρκεια του χρόνου της ως εταιρία Στέμματος όσον αφορά την έρευνα και την ανάπτυξη σε συστήματα σιδηροδρομικής ασφάλειας, τη διαχείριση της εφοδιαστικής και από την άποψη της σχέσης της με τα εργατικά συνδικάτα.
Οι ισχυρισμοί περί αθέμιτου ανταγωνισμού από την ανταγωνιστική σιδηροδρομική εταιρία καθώς και η πίεση στην κυβέρνηση για τη δημιουργία ενός δημόσιου ραδιοτηλεοπτικού συστήματος παρόμοιου με το οδήγησε την κυβέρνηση να πιέσει ώστε να τερματίσει την ραδιοφωνική υπηρεσία επί του τρένου το 1931 και στη συνέχεια να αποσυρθεί από το ραδιόφωνο αποκλειστικά το 1933.
Τα στοιχεία της πωλήθηκαν για 50.000 δολάρια σε έναν νέο δημόσιο ραδιοτηλεοπτικό φορέα, την Επιτροπή ραδιοφωνικών εκπομπών του Καναδά, η οποία με τη σειρά της έγινε η καναδική ραδιοτηλεοπτική εταιρεία το 1936.
Ανεξάρτητα από την πολιτική και οικονομική σημασία των σιδηροδρομικών μεταφορών στον Καναδά, υπήρξαν πολλοί επικριτές της πολιτικής της καναδικής κυβέρνησης για τη διατήρηση της ως εταιρία του στέμματος από την ίδρυσή της το 1918 μέχρι την ιδιωτικοποίησή της το 1995.
Ορισμένες από τις πιο σοβαρές επικρίσεις προέρχονταν από την ίδια τη βιομηχανία σιδηροδρόμων - δηλαδή από τον εμπορικά επιτυχημένο Καναδικό Σιδηρόδρομο Ειρηνικού , ο οποίος ισχυρίστηκε ότι οι φόροι του δεν θα έπρεπε να χρησιμοποιούνται για τη χρηματοδότηση ενός ανταγωνιστή.