polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Φινλανδία - Στις 10 Ιουνίου 2019, ο ραδιοτηλεοπτικός σταθμός επιβεβαίωσε ότι η χώρα δεν θα έκανε την πρώτη της εμφάνιση το 2019 καθώς έχουν ως βασική αρχή να μην βάζουν παιδιά σε έναν "διαγωνισμό ενηλίκων".
Η είναι η πρώτη πρώην νικήτρια του διαγωνισμού που θα είναι ένας εκ των οικοδεσποτών του διαγωνισμού καθώς και το πέμπτο άτομο κάτω των 16 ετών που γίνεται οικοδεσπότης.
Στις 24 Σεπτεμβρίου 2019, οι δημοσιογράφοι και τηλεοπτικοί οικοδεσπότες και θεωρούνται οι επιβεβαιωμένοι οικοδεσπότες της τελετής έναρξης του Παιδικού Διαγωνισμού της , που πραγματοποιήθηκε στις 18 Νοεμβρίου στο στο , την πρωτεύουσα της οικοδέσποινας περιοχής της Σιλεσίας.
Αν η πρόταση του Καζακστάν γινόταν δεκτή, ο καζακικός ραδιοτηλεοπτικός φορέας, , είχε ανακοινώσει πως ο διαγωνισμός θα μεταφερόταν τον Οκτώβριο λόγω των πιθανών δυσχερών καιρικών συνθηκών στην καζακική πρωτεύουσα, την Αστανά.
Για να γινόταν αυτό όμως, θα έπρεπε να αλλάξει ο κανονισμός του παιδικού διαγωνισμού ο οποίος, όπως και στον Διαγωνισμό Τραγουδιού , δεν επιτρέπει τη διεξαγωγή του διαγωνισμού σε χώρα που δεν αποτελεί ενεργό μέλος της .
Η πρώτη φάση της διαδικτυακής ψηφοφορίας ξεκίνησε στις 22 Νοεμβρίου στις 20:00 όταν έγινε μια σύντομη παρουσίαση όλων των τραγουδιών στην επίσημη ιστοσελίδα προτού μπορέσουν οι τηλεθεατές να ψηφίσουν.
Η δεύτερη φάση της διαδικτυακής ψηφοφορίας πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια του ζωντανού προγράμματος, το οποίο ξεκίνησε στις 16:00 , αμέσως μετά την εμφάνιση της τελευταίας χώρας, και διήρκεσε 15 λεπτά.
Ο Παιδικός Διαγωνισμός Τραγουδιού 2019 ήταν ο 17ος ετήσιος Παιδικός Διαγωνισμός Τραγουδιού , που διοργανώθηκε από την και την Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση .
Διεξήχθη στις 24 Νοεμβρίου 2019, στην στο Γκλιβίτσε της Πολωνίας, μετά τη νίκη της χώρας στον Παιδικό Διαγωνισμό της 2018 στο Μινσκ της Λευκορωσίας, με το τραγούδι " " το οποίο ερμήνευσε η .
Ήταν η πρώτη φορά που ο Παιδικός Διαγωνισμός Τραγουδιού διεξήχθη στην Πολωνία και η πρώτη φορά μετά τον Διαγωνισμό Νέων Χορευτών της 2013 που ένας Διαγωνισμός Τραγουδιού της φιλοξενήθηκε στην ίδια χώρα.
"Το λογότυπο περιλαμβάνει έναν χρωματιστό χαρταετό ο οποίος συμβολίζει την ελευθερία, το φως και κοινές χαρούμενες στιγμές. Το δημιουργικό στοιχείο αντιπροσωπεύει το πώς όταν εργαζόμαστε μαζί μας κάνει να νιώθουμε καλύτερα, δυνατότεροι και πώς μας φέρνει χαρά και ευτυχία όταν γιορτάζουμε όμορφα πράγματα στη ζωή".
Το Καζακστάν και η Ουαλία, που έκαναν την πρώτη τους εμφάνιση το 2018, κέρδισαν τη δεύτερη και τη δέκατη όγδοη θέση αντίστοιχα ενώ η Βόρεια Μακεδονία κατάφερε να λάβει την έκτη θέση, υψηλότερη από τη δωδέκατη θέση που λάμβανε κατά τα τρία τελευταία χρόνια.
Λίγο πιο κάτω στον πίνακα η Ρωσία, η Γεωργία και η Μάλτα έλαβαν τη χειρότερη θέση τους μέχρι σήμερα, τη δέκατη τρίτη, δέκατη τέταρτη και δέκατη ένατη αντίστοιχα.
Στις 6 Μαρτίου 2019, κατά τη διάρκεια συνέντευξης τύπου της και της , επιβεβαιώθηκε πως ο διαγωνισμός θα διεξαχθεί στο Γκλίβιτσε με τη συνεργασία της Περιφέρειας της Σιλεσία.
Αυτή θα είναι η πρώτη φορά μετά το όπου ο διαγωνισμός δεν θα διεξαχθεί στην πρωτεύουσα της διοργανώτριας χώρας, μιας και η Βαρσοβία δεν διαθέτει χώρο κατάλληλο για διοργάνωση τέτοιου μεγέθους.
Η Πολωνία ήταν η νικήτρια του διαγωνισμού, γεγονός που κάνει την Πολωνία την πρώτη χώρα που κέρδισε τον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού της δυο συνεχόμενες φορές.
Δύο μέρες πριν, είχε αποκαλυφθεί πως ο βουλευτής για την πόλη Γκλίβιτσε, , είχε γράψει μήνυμα στον Επικεφαλής της , ζητώντας ο διαγωνισμός να διεξαχθεί στη Γκλίβιτσε και στην πρόσφατα κτισμένη .
Προκειμένου μια χώρα να επιλεγεί για πιθανή συμμετοχή στον Παιδικό Διαγωνισμό Τραγουδιού της , πρέπει να είναι ενεργό μέλος της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης .
Στις 18 Ιανουαρίου 2019, ο , Γενικός Διευθυντής της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης επιβεβαίωσε σε μια συνέντευξη στο πως ο διαγωνισμός θα διεξαχθεί στην Κρακοβία.
Η ίδια ταινία εκπροσώπησε επισήμως την Ελλάδα στο διεθνές φεστιβάλ κινηματογράφου στο της Ελβετίας και διακρίθηκε στο φεστιβάλ κινηματογράφου της Τουρς της Γαλλίας.
Είναι πτυχιούχος σκηνοθέτης και χειριστής κινηματογραφικών μηχανημάτων, Σχολής Κινηματογράφου και τηλεόρασης Λ Σταυράκου, Πτυχιούχος ηθοποιός της επαγγελματικής Σχολής Θεάτρου Αθηνών και έχει επίσης κάνει σπουδές Νομικής στο Πανεπιστήμιο του Μιλάνου .
Η Κρανιά βρίσκεται στην ευρύτερη περιοχή όπου πιθανώς ήταν χτισμένη η αρχαία θεσσαλική πόλη "Μονδαία", η ακριβής θέση της οποίας δεν έχει ανακαλυφθεί.
Ωστόσο, εκείνη την εποχή, ο οικισμός πιθανώς να μην βρισκότανε στη θέση που βρίσκεται σήμερα, καθώς, σύμφωνα με ενδείξεις και μαρτυρίες, βρισκόταν στη θέση "Πηγάδια".
Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας, η Κρανιά ανήκε στο ναχιγιέ της Δισκάτης του καζά της Ελασσώνας του σαντζακίου των Σερβίων του βιλαετίου του Μοναστηρίου.
Με το "Σχέδιο Καποδίστριας" η Κρανιά έγινε έδρα του Δήμου Αντιχασίων, τον οποίο αποτελούσαν τα Δημοτικά Διαμερίσματα Κρανέας, Λουτρού και Άκρης.
Από την 1η Ιανουαρίου 2011, με το "Σχέδιο Καλλικράτης", αποτελεί δημοτική κοινότητα που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αντιχασίων του νέου διευρυμένου Δήμου Ελασσόνας της Περιφέρειας Θεσσαλίας.
Μια νύχτα όμως ένας βοσκός που ποίμαινε τα πρόβατά του είδε φως να φωτίζει στο μέρος όπου τώρα είναι χτισμένος ο Ναός του Αγίου Δημητρίου και πλησιάζοντας στο μέρος αυτό είδε μια εικόνα του Αγίου Δημητρίου και ένα καντήλι δίπλα της.
Αυτό το γεγονός ήταν αρκετό για να εγκατασταθεί πλέον το χωριό σε αυτό το μέρος που πριν ήταν δάσος, να χτισθεί Ναός προς τιμήν του Αγίου Δημητρίου και πέριξ του Ναού να χτισθούν τα σπίτια του χωριού.
Η Κρανέα Ελασσόνας (παλαιότερα γνωστή ως Κρανιά Δεσκάτης και ακόμα παλαιότερα ως Ξεροκρανιά ή Ξηροκρανιά) είναι χωριό του νομού Λάρισας.
Ο Τρυφώ, έχοντας παρακολουθήσει στην τηλεόραση μια αναμετάδοση του έργου Το σχολείο των γυναικών, από την Κομεντί Φρανσέζ, και τη ταινία Το Χαστούκι στον κινηματογράφο, έγραψε μια επιστολή στην ηθοποιό για να της προσφέρει τον ομώνυμο ρόλο στην επόμενη ταινία του, Η Ιστορία της Αντέλ Ουγκό: «Είστε μια υπέροχη ηθοποιός και, με εξαίρεση την Ζαν Μορό, δεν έχω αισθανθεί ποτέ μια τόσο επιτακτική επιθυμία να κοιτάζω ένα πρόσωπο σε μία ταινία …».
Η ταινία αφηγείται τον παθιασμένο, εμμονικό, χωρίς ανταπόκριση έρωτα της Αντέλ Ουγκώ, κόρης του συγγραφέα Βίκτωρ Ουγκώ, για έναν Βρετανό υπολοχαγό.
Ο Πιέρ Ντούξ, ο διευθυντής της Κομεντί-Φρανσέζ, αντιτίθεται σε αυτό το εγχείρημα και προτείνει στην Ατζανί να την ορίσει Μέλος του ιδρύματος για να παραμείνει στο θίασο.
Αρχικά, η ηθοποιός διστάζει αλλά, η προοπτική να δουλέψει με τον Τρυφώ και να ενσαρκώσει τον συγκεκριμένο ρόλο την οδηγούν να παραιτηθεί από το θέατρο και να αποδεχθεί την πρόταση του σκηνοθέτη.
Ο σκηνοθέτης γράφει σε μία φίλη του: «Μου λέτε για την ευχαρίστηση που πρέπει ναυ νιώθω όταν σκηνοθετώ την Ιζαμπέλ. Αντιθέτως, είναι ένα καθημερινό βασανιστήριο για μένα και μια σχεδόν επιθανάτια αγωνία για εκείνη. Επειδή η δουλειά της είναι θρησκεία, και τα γυρίσματα ένα μαρτύριο για όλους».
Αναφορικά με την ταινία, ο κριτικός κινηματογράφου Ζαν Μαρκ Λαλάν έγραψε: «Με ένα τρόπο μυθιστορηματικό ο Τρύφώ "απαγάγει" την Ατζανί, παίρνοντας την από το θέατρο, για να πλάσει μία σταρ του σινεμά».
Η στορία της Αντέλ Ουγκώ γνωρίζει κριτική και εμπορική επιτυχία, όταν πρωτοκυκλοφορεί το 1975 και η Ατζανί βρισκεται για πρώτη φορά υποψήφια για το βραβείο Σεζάρ για την καλύτερη ηθοποιό, καθώς και για το βραβείο Όσκαρ.
Οι Αμερικανοί κριτικοί βλέπουν στο πρόσωπο της έναν αυριανό θρύλο του κινηματογράφου και τη συγκρίνουν με την Μαρλέν Ντίτριχ, την Ίνγκριντ Μπέργκμαν ακόμη και την Γκρέτα Γκάρμπο.
Ο σκηνοθέτης και συμπρωταγωνιστής της στην ταινία γίνεται μάρτυρας της απόλυτης αφοσίωσης της ηθοποιού στη τέχνη της: «Δούλευε σκληρά και έδειχνε μία ιδιαίτερη ικανότητα αυτοσυγκέντρωσης. Μερικές φορές σε υπερβολικό βαθμό, για παράδειγμα έκλαιγε τόσο πολύ στις πρόβες που δεν είχε πλέον δάκρυα στο γύρισμα».
Παρόλο που η παρανοϊκή και εφιαλτική παραδοξότητα της ιστορία γοητεύει πλέον τους κριτικούς, που θεωρούν αυτό το έργο ως έναν από τα κορυφαία του σκηνοθέτη, αυτός ο γεμάτος ψευδαισθήσεις «μύθος» μαύρης φαντασίας για την αστική αλλοτρίωση και την ανωνυμία έτυχε αρνητικής κριτικής όταν προβλήθηκε στο διαγωνιστικό τμήμα του 29ου Φεστιβάλ των Καννών και δεν σημείωσε στην αναμενόμενη εμπορική επιτυχία.
Την ίδια χρονιά, συνεργάζεται για πρώτη φορά με τον σκηνοθέτη Αντρέ Τεσινέ στην ταινία Μπαρόκο, με συμπρωταγωνιστή τον Ζεράρ Ντεπαρντιέ.
Η ταινία της χαρίζει την δεύτερη υποψηφιότητα για το βραβείο Σεζάρ για την καλύτερη ηθοποιό και την βοηθάει να αποκτήσει «σιγουριά, πιο οξεία ακρόαση και να παρατηρώ καλύτερα τι με περιβάλλει».
Το 1977, η ηθοποιός πρωταγωνιστεί στην ταινία Βιολέτ και Φρανσουά του Ζακ Ρουφιό μαζί με τον Ζακ Ντιτρόν και απορρίπτει την πρόταση του Λουίς Μπουνιουέλ να παίξει στην ταινία του Το Σκοτεινό Αντικείμενο του Πόθου λόγω των γυμνών σκηνών.
Την επόμενη χρονιά, η Ατζανί κάνει τα πρώτα της βήματα στο Χόλυγουντ με την αστυνομική ταινία Ο Ασύλληπτος Οδηγός του Σαν Φρανσίσκο του Γουόλτερ Χιλ δίπλα στον Ράιαν Ο' Νιλ.
Για την ερμηνεία της, η ηθοποιός εμπνέεται από την Κάρολ Λόμπαρντ, την Μπέτι Ντέιβις, την Μπάρμπαρα Στάνγουικ, την Γκρέτα Γκάρμπο και την Λορίν Μπακόλ: «Ο ρόλος αυτός μου έδωσε την ευκαιρία να αναπτύξω μια κομψότητα, μια ανεκφραστικότητα που δεν είχα χρησιμοποιήσει πότε μέχρι τότε και που ήθελα πολύ καιρό να δοκιμάσω».
Το 1972, η Ατζανί παίζει στο θεατρικό έργο Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα του Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα με την Άννυ Ντουκό στο θίασο του Ρομπέρ Χοσεΐν.
Το 1973, η Άννυ Ντουκό συνιστά τη συμπρωταγωνίστρια της στο Ζαν Πωλ Ρουσιγιόν, που προετοιμαζόταν να ανεβάσει το θεατρικό Το Σχολείο των γυναικών του Μολιέρου στην Κόμεντι Φρανσέζ και έψαχνε την ιδανική Αγνή.
Η Ατζανί κερδίζει το ρόλο, διπλά στον Πιέρ Ντουξ στο ρόλο του Αρνόλφου, και προκαλεί αίσθηση (αργότερα σε μια τηλεοπτική μεταφορά του έργου συμπρωταγωνιστεί με τον Μπερνάρ Μπλιέ).
Στον κινηματογράφο, παρουσιάζεται στο ευρύ κοινό το 1974 με τη ταινία Το Χαστούκι του Κλόντ Πινοτό στο ρόλο μιας νεαρής κοπέλα που επαναστατεί εναντίον του πατέρα της.
Πατέρας της ήταν ο Μοχάμεντ Σερίφ Ατζανί , Γάλλος με καταγωγή από του Καβύλους, γεννημένος στην Κωνσταντίνη, ο οποίος σε ηλικία 16 ετών κατατάχθηκε στο γαλλικό στρατό κατά τη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου και μητέρα της ήταν η Αουγκούστα Έμμα Σβάινμπεργκερ, Γερμανίδα βαυαρικής καταγωγής .
Σε μια συνέντευξη που έδωσε το 1985, η Ατζανί αποκάλυψε ότι ή μητέρα της συνήθιζε να λέει ότι ο άντρας της ήταν τούρκικης καταγωγής γιατί ντρεπόταν για την αλγερινή καταγωγή του.
Επίσης, έπαιξε στις ταινίες Ο Ασύλληπτος Οδηγός του Σαν Φρανσίσκο, Μια Γυναίκα Δαιμονισμένη, Ερωτικό Κουαρτέτο, Ιστάρ και Οι Διαβολογυναίκες στα αγγλικά.
Η Ιζαμπέλ Ατζανί είναι γνωστή για τη δραματική ένταση των ερμηνειών της, την απόλυτη αφοσίωση που δείχνει στο παίξιμο της και για την οξεία ενσυναίσθηση με την οποία αντιμετωπίζει τον κάθε ρόλο.
Έχει κερδίσει πέντε φορές το βραβείο Σεζάρ για την καλύτερη ηθοποιό, ένα ρεκόρ αξεπέραστο, για τις ταινίες Μια Γυναίκα Δαιμονισμένη, Ένα Φονικό Καλοκαίρι, Καμίλ Κλοντέλ, Βασίλισσα Μαργκό και Η Μέρα της Φούστας.
Κέρδισε το πρώτο της ρόλο σε ηλικία 14 ετών σε μια ταινία για τα παιδιά Ο Μικρός Καρβουνιάρης, και στη συνέχεια έπαιξε στα δεκαέξι της στην ταινία Φαουστίν και το όμορφο καλοκαίρι.
Όπως αναφέρει ο για τα αστικά κοινά, στο βιβλίο του Εξεγερμένες πόλεις, για να θεωρηθούν κοινοί πόροι οι δημόσιοι, κοινόχρηστοι χώροι, θα πρέπει οι πολίτες να αναλάβουν πολιτική δράση σε αυτούς.
Η ισότιμη πρόσβαση, η συνεργασία, η “από κάτω” διαχείριση, η οριζόντια όχι ιεραρχική λειτουργία, συνιστούν ένα εναλλακτικό τοπίο, στα πλαίσια μιας πλουραλιστικής κοινωνικής οικονομίας, όπου οι πολίτες μπορούν να αποφασίζουν οι ίδιοι ανάλογα με τις ανάγκες τους, για τα δικαιώματά τους στη πόλη και στην αξία που αυτοί παράγουν με την εργασία τους.
Τα εργαστήρια των πολιτών είναι χώροι δράσης, ενεργοποιημένων πολιτών που συντελούν στον κοινωνικό μετασχηματισμό, με τη δημιουργία νέων κοινωνικών αξιών ή τον επαναπροσδιορισμό των παλαιών και αποτελούν ένα υπόδειγμα, έναν οδηγό, για τον μελλοντικό αστικό σχεδιασμό, που ξεπερνά το δίπολο κράτους – αγοράς.
Ένα μοντέλο, όπου οι πολίτες θα μπορούν να ελέγχουν τις περιφράξεις για το κοινό συμφέρον, να θέτουν όρια στην αγορά, για τη βιωσιμότητα και την αειφόρο επιχειρηματικότητα, αλλά και στο γραφειοκρατικό αδιάφορο κράτος.
Στο πλαίσιο των δράσεών τους, δημιουργήθηκαν διάφορες συνεργατικές ψηφιακές πλατφόρμες ανοιχτού κώδικα, με σκοπό να προωθήσουν έναν αστικό επανασχεδιασμό.
Μηχανικοί, τεχνίτες, ακαδημαϊκοί, πολιτικοί, φοιτητές κλπ με την αυθόρμητη συμμετοχή τους, μπορούν να προσφέρουν τις δικές τους ιδέες και γνώσεις, να εκφράσουν τις ανάγκες τους, να αισθάνονται πρωταγωνιστές στη διαμόρφωση της πόλης.
Τα πεδία των εργαστηρίων καλύπτουν εξειδικευμένους τομείς, όπως η αστική γεωργία, η αστική οικολογία, η συνεργατική οικονομία, η ψηφιακή τεχνολογία, η κοινωνική ενσωμάτωση.
Χρησιμοποιώντας τα ψηφιακά μέσα, ακόμη και την τη “χάκερ” πρακτική, δικά τους υλικά και την τοπική γνώση δημιούργησαν νέους αναπλασμένους χώρους, πολιτιστικά κέντρα, όπου διοργανώνονται φεστιβάλ, καλλιτεχνικές εκθέσεις, παρέχονται υπηρεσίες κλπ.
Η πλούσια ιστορία των Ισπανών στους δημοκρατικούς αγώνες ενάντια στο καθεστώς του Φράνκο και η παραδοσιακή κινηματική δραστηριοποίησή τους, είχε σαν αποτέλεσμα την εμφάνιση του κινήματος των αγανακτισμένων την εποχή της κρίσης του 2008.
Τα εργαστήρια πολιτών είναι αυτοοργανωμένες ομάδες πολιτών που δραστηριοποιούνται στα αστικά κοινά και εμφανίστηκαν την περίοδο της κρίσης του 2008, στην Ισπανία και συγκεκριμένα στη Μαδρίτη και εξαπλώθηκαν και σε άλλες χώρες.
Επί συνόλου 33 εδρών, οι 14 εξελέγησαν άμεσα από τον λαό με τη μέθοδο των υψηλότερων μέσων όρων, ενώ οι 12 αναδείχθηκαν από μια λειτουργική περιφέρεια και άλλοι 7 βουλευτές διορίστηκαν από τον αρχηγό της κυβέρνησης, δηλαδή την Ανώτατη Εκτελεστική Αρχή .
Η Κοινοπολιτεία είχε παραμείνει ουδέτερη στον Επταετή Πόλεμο , ωστόσο είχε κάνει συμμαχία με τη Γαλλία, την Αυστρία και τη Ρωσία και επέτρεψε στα ρωσικά στρατεύματα πρόσβαση στα δυτικά της εδάφη ως βάσεις κατά της Πρωσίας.
Μέσω των Πολωνών ευγενών τους οποίους ήλεγχε η Ρωσία και του Ρώσου υπουργού στη Βαρσοβία, του πρέσβη και Πρίγκιπα Νικολάι Ρεπνίν, η Αυτοκράτειρα Μεγάλη Αικατερίνη επέβαλε ένα σύνταγμα στην Κοινοπολιτεία στο λεγόμενο Σέιμ του Ρεπνίν του 1767, που πήρε το όνομά του από τον πρέσβη Ρεπνίν, ο οποίος ουσιαστικά υπαγόρευσε τους όρους εκείνου του Σέιμ (και διέταξε τη σύλληψη και την εξορία στην Καλούγκα ορισμένων έντονων αντιπάλων της πολιτικής του, συμπεριλαμβανομένων του Επισκόπου Γιούζεφ Άντζεϊ Ζαουούσκι και άλλων).
Ο Ρεπνίν ζήτησε επίσης τη ρωσική προστασία των δικαιωμάτων των αγροτών σε ιδιωτικές περιουσίες Πολωνών και Λιθουανών ευγενών, τη θρησκευτική ελευθερία για τους Προτεστάντες και τους Ορθόδοξους Χριστιανούς και τις πολιτικές ελευθερίες για τους Προτεστάντες, τους Ορθοδόξους Χριστιανούς και τους Ανατολικούς Καθολικούς, συμπεριλαμβανομένου του δικαιώματός τους να καταλαμβάνουν όλες τις κρατικές θέσεις, συμπεριλαμβανομένης μιας βασιλικής.
Η προκύπτουσα αντίδραση μεταξύ ορισμένων Ρωμαιοκαθολικών της Πολωνίας, καθώς και η βαθιά δυσαρέσκεια για την επέμβαση της Ρωσίας στις εσωτερικές υποθέσεις της Κοινοπολιτείας, συμπεριλαμβανομένης της εξορίας στη Ρωσία των κορυφαίων Ρωμαιοκαθολικών επισκόπων, των μελών της Πολωνικής Γερουσίας, οδήγησαν στον Πόλεμο της Συνομοσπονδίας του Μπαρ του 1768–1772, που δημιουργήθηκε στο Μπαρ, όπου οι Πολωνοί προσπάθησαν να εκδιώξουν τις ρωσικές δυνάμεις από την επικράτεια της Κοινοπολιτείας.
Στο χάος προστέθηκε μια εξέγερση Ουκρανών Κοζάκων και αγροτών στα ανατολικά , η οποία ξέσπασε το 1768 και οδήγησε σε σφαγές Πολωνών ευγενών , Εβραίων, Ουνιτών, εθνοτικών μειονοτήτων και καθολικών ιερέων, προτού κατασταλθεί από Ρώσους και κυβερνητικά πολωνικά στρατεύματα.
Η Συνομοσπονδία του Μπαρ και η Γαλλία υποσχέθηκαν την Ποδολία και τη Βολυνία και το προτεκτοράτο της Κοινοπολιτείας στην Οθωμανική Αυτοκρατορία για ένοπλη υποστήριξη.
Κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Βλαδίσλαου Δ της Πολωνίας , αναπτύχθηκε το , μια πολιτική κοινοβουλευτικής διαδικασίας βασισμένη στην υπόθεση της πολιτικής ισότητας κάθε «κύριου/Πολωνού ευγενή», με το συμπέρασμα ότι χρειαζόταν ομόφωνη συναίνεση για όλα τα μέτρα.
Η πεποίθηση ενός και μόνο μέλους του κοινοβουλίου ότι ένα μέτρο ήταν επιζήμιο για τη δική του εκλογική περιφέρεια , ακόμη και μετά την έγκριση του νόμου, ήταν αρκετή για να χτυπήσει την πράξη.
Έτσι, θα μπορούσε κανείς να χαρακτηρίσει την Πολωνική-Λιθουανική Κοινοπολιτεία στην τελευταία της περίοδο πριν από τους διαμελισμούς ως ήδη σε κατάσταση αταξίας και όχι εντελώς κυρίαρχο κράτος, και σχεδόν ως υποτελές κράτος, με τους Ρώσους τσάρους να επιλέγουν ουσιαστικά τους Πολωνούς βασιλιάδες.
Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τον τελευταίο βασιλιά της Κοινοπολιτείας, Στανίσουαφ Αύγουστος Πονιατόφσκι, ο οποίος για κάποιο διάστημα ήταν εραστής της Ρωσίδας Αυτοκράτειρας Μεγάλης Αικατερίνης.
την ενσωμάτωση το 1832 του «Βασιλείου του Συνεδρίου» στη Ρωσία, την ενσωμάτωση της Δημοκρατίας της Κρακοβίας το 1846 στην Αυστρία και την ενσωμάτωση του Μεγάλου Δουκάτου του Πόζεν το 1848 στην Πρωσία και
Εάν κάποιος αποδεχτεί περισσότερα από ένα από αυτά τα συμβάντα ως διαμελισμούς, ο πέμπτος, ο έκτος, ακόμη και ο έβδομος διαμελισμός μπορούν να μετρηθούν, αλλά αυτοί οι όροι είναι πολύ σπάνιοι.
Για παράδειγμα, ο Νόρμαν Ντέιβις στο ' αναφέρεται στη δημιουργία του 1807 του Δουκάτου της Βαρσοβίας ως τέταρτο διαμελισμό, στη Συνθήκη της Βιέννης του 1815 ως πέμπτο, στη Συνθήκη του Μπρεστ-Λιτόφσκ του 1918 ως τον έκτο και στη διαίρεση της Πολωνίας το 1939 μεταξύ Ναζιστικής Γερμανίας και ΕΣΣΔ ως έβδομο.)
Γενικά, ο όρος «Διαμελισμοί της Πολωνίας» χρησιμοποιείται μερικές φορές γεωγραφικά ως τοπωνύμιο, για να σημαίνει τα τρία μέρη στα οποία οι διαμελιστικές δυνάμεις χώρισαν την Κοινοπολιτεία, δηλαδή: τον Αυστριακό Διαμελισμό, τον Πρωσικό Διαμελισμό και τη Ρωσικό Διαμελισμό.
Οι διαδοχικές πράξεις διαμελισμού και προσάρτησης της Πολωνίας αναφέρονται ως , ενώ ο όρος αναφέρεται σε τμήματα της Κοινοπολιτείας που προσαρτήθηκαν το 1772–95 και τα οποία έγιναν μέρος της Αυτοκρατορικής Ρωσίας, της Πρωσίας ή της Αυστρίας.
Οι Αυστριακοί ίδρυσαν τη Γαλικία στον Αυστριακό Διαμελισμό, ενώ οι Ρώσοι κατέκτησαν τη Βαρσοβία από την Πρωσία και σχημάτισαν την αυτόνομη πολιτεία της Πολωνίας του Συνεδρίου στο Ρωσικό Διαμελισμό.
Το 1730 οι γείτονες της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας, δηλαδή η Πρωσία, η Αυστρία και η Ρωσία, υπέγραψαν μια μυστική συμφωνία για τη διατήρηση του : συγκεκριμένα, για να διασφαλίσουν ότι οι νόμοι της Κοινοπολιτείας δεν θα αλλάξουν.
Η συμμαχία τους έγινε αργότερα γνωστή στην Πολωνία ως «Συμμαχία των Τριών Μαύρων Αετών», επειδή και τα τρία κράτη χρησιμοποιούσαν έναν μαύρο αετό ως κρατικό σύμβολο .
Η Κοινοπολιτεία είχε αναγκαστεί να στηριχθεί στη Ρωσία για προστασία από το ανερχόμενο Βασίλειο της Πρωσίας, το οποίο απαιτούσε ένα κομμάτι από τα βορειοδυτικά προκειμένου να ενώσει τα δυτικά και ανατολικά του τμήματα.
Ωστόσο, η Οθωμανική Αυτοκρατορία, η Συνομοσπονδία του Μπαρ και οι Γάλλοι και Ευρωπαίοι εθελοντές της ηττήθηκαν από τις ρωσικές δυνάμεις και τις πολωνικές κυβερνητικές δυνάμεις με τη βοήθεια της Μεγάλης Βρετανίας.
Καθώς η Ρωσία μετακόμισε στην Κριμαία και στα Παραδουνάβια Πριγκιπάτα , ο Βασιλιάς Φρειδερίκος Β της Πρωσίας και η Μαρία Θηρεσία ανησυχούσαν ότι η ήττα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας θα ανέτρεπε σοβαρά την ισορροπία δυνάμεων στην Ανατολική Ευρώπη.
Ο δεύτερος διαμελισμός συνέβη στον απόηχο του Πολωνο-Ρωσικού Πολέμου του 1792 και της Συνομοσπονδίας της Ταργκοβίτσα του 1792, όταν τα ρωσικά και πρωσικά στρατεύματα εισήλθαν στην Κοινοπολιτεία και ο δεύτερος διαμελισμός υπογράφηκε στις 23 Ιανουαρίου 1793 .
Στην πολωνική ιστοριογραφία, ο όρος «Τέταρτος διαμελισμός της Πολωνίας» έχει επίσης χρησιμοποιηθεί, σε σχέση με οποιαδήποτε μεταγενέστερη προσάρτηση πολωνικών εδαφών από ξένους εισβολείς.
Ο όρος «Τέταρτος Διαμελισμός» με χρονική έννοια μπορεί επίσης να σημαίνει τις κοινότητες της διασποράς που έπαιξαν σημαντικό πολιτικό ρόλο στην επανίδρυση του πολωνικού κυρίαρχο κράτος μετά το 1918.
Οι Διαμελισμοί της Πολωνίας ήταν οι τρεις διαμελισμοί της Πολωνικής-Λιθουανικής Κοινοπολιτείας που έλαβαν χώρα προς τα τέλη του 18ου αιώνα και τερμάτισαν την ύπαρξη του κράτους, με αποτέλεσμα την εξάλειψη της κυρίαρχης Πολωνίας και της Λιθουανίας για 123 χρόνια.
Οι διαμελισμοί διεξήχθησαν από τη Μοναρχία των Αψβούργων, το Βασίλειο της Πρωσίας και τη Ρωσική Αυτοκρατορία, οι οποίες μοίρασαν τα εδάφη της Κοινοπολιτείας μεταξύ τους σταδιακά στη διαδικασία εδαφικών κατασχέσεων και προσαρτήσεων.
Τα 183 μέλη του Εθνικού Συμβουλίου εκλέγονται από την ανοικτή λίστα με αναλογική εκπροσώπηση σε εννέα πολυεδρικές εκλογικές περιφέρειες με βάση τα ομόσπονδα κρατίδια της χώρας και σε 39 επιμέρους εκλογικές περιφέρειες.
Οι έδρες κατανέμονται χρησιμοποιώντας τη Μέθοδος Χέιρ σε υποπεριφερειακό επίπεδο και την Ντ' Οντ σε ομοσπονδιακό επίπεδο, με εκλογικό όριο το 4% ή μια έδρα σε μια από τις 39 επιμέρους εκλογικές περιφέρειες.
Οι ψηφοφόροι είναι σε θέση να ψηφίσουν ένα κόμμα και να δώσουν μία ψήφο προτίμησης σε καθεμιά ομοσπονδιακή, κρατιδιακή και περιφερειακή εκλογική περιφέρεια, ψηφίζοντας τον υποψήφιο της αρεσκείας τους από το κόμμα.
Οι υποψήφιοι σε επίπεδο υποπεριφέρειας αναγράφονται στο ψηφοδέλτιο, ενώ οι ψηφοφόροι θα πρέπει να γράψουν τον υποψήφιο της αρεσκείας τους στα ψηφοδέλτια σε κρατιδιακό και ομοσπονδιακό επίπεδο.
Ο απερχόμενος καγκελάριος Κρίστιαν Κερν, ηγέτης του , ανακοίνωσε ότι ήταν πρόθυμος να εξετάσει το ενδεχόμενο συνασπισμού με το Φιλελεύθερο Κόμμα της Αυστρίας—αν και είπε ότι η πιθανότητα ενός τέτοιου συνασπισμού ήταν πολύ μικρή.
Ο Κουρτς έλαβε επίσημα την εντολή να σχηματίσει κυβέρνηση στις 20 Οκτωβρίου, και άρχισε συνομιλίες με το Εθνικό Φιλελεύθερο Κόμμα και τον αρχηγό του, Χάιντς-Κρίστιαν Στράχε , τέσσερις ημέρες αργότερα.
Το τερμάτισε τέταρτ με 10 έδρες, και το (που αποσχίστηκε από το Κόμμα των Πρασίνων κατά την έναρξη της προεκλογικής εκστρατείας) εισήλθε στο κοινοβούλιο για πρώτη φορά και κατέλαβε στην πέμπτη θέση με 8 θέσεις.
Στις 20 Οκτωβρίου δόθηκε επίσημα η εντολή για σχηματισμό κυβέρνησης από τον Αυστριακό Πρόεδρο Αλεξάντερ Βαν ντερ Μπέλεν στον Σεμπάστιαν Κουρτς.
Τα περισσότερα ιστορικά στοιχεία για τον Μητρόδωρο παραδίδονται από τον Στράβωνα, ο οποίος περιγράφει τον Μητρόδωρο ως πρώην φιλόσοφο που αποφάσισε να ασχοληθεί με την πολιτική, και πως ασχολήθηκε και με την διδασκαλία της ρητορικής κυρίως μέσω των γραπτών του, στην οποία είχε εφαρμόσει την δική του πρωτότυπη τεχνοτροπία.
Αναφέρεται επίσης πως παντρεύτηκε στην Χαλκηδόνα και μετέπειτα λογίζονταν και ως Χαλκηδόνιος, ενώ μετέπειτα μαζί με την σύζυγο του πήγαν στο βασίλειο του Πόντου στην υπηρεσία του Μιθριδάτη ΣΤ Ευπάτωρα όπου του αποδόθηκαν τιμές και ο τίτλος του δικαστή υποθέσεων από τον βασιλιά.
Σύντομα όμως έκανε εχθρούς από ανθρώπους που τον ζήλευαν, και έτσι επέλεξε να αποστατήσει από τον Μιθριδάτη καθώς βρισκόταν σε διπλωματική αποστολή στην αυλή του Τιγράνη του Μέγα.
Ο Τιγράνης όμως έστειλε τον Μητρόδωρο πίσω στον Μιθριδάτη παρά την θέληση του, και ο Μητρόδωρος πέθανε στην διαδρομή της επιστροφής, είτε από διαταγή να δολοφονηθεί είτε από ασθένεια.
Ο Πλούταρχος αναφέρει πως υπέβοσκε έχθρα μεταξύ των 2 ηγεμόνων, και όταν ο Μιθριδάτης έστειλε τον Μητρόδωρο στον Τιγράνη με σκοπό να του μεταφέρει την αίτηση για στρατιωτική συνδρομή του εναντίον των Ρωμαίων, ο Μητρόδωρος ερωτήθηκε από τον Τιγράνη για το ποιά ήταν η δική του γνώμη επί του θέματος.
Η απάντηση του Μητρόδωρου ήταν αυτή που σφράγισε την τύχη του, καθώς απάντησε πως ως διπλωμάτης η απάντηση του ήταν πως θα έπρεπε να συνδράμει, ενώ ως σύμβουλος πως θα έπρεπε να απέχει.
Καθώς ο Μητρόδωρος παρέμενε φιλοξενούμενος του Τιγράνη, ο Τιγράνης κοινοποίησε στον Μιθριδάτη την απάντηση του Μητρόδωρου, κάτι που ο Μιθριδάτης εξέλαβε ως προδοσία και διέταξε να κανονιστεί ο θάνατος του.
Ο Τιγράνης παρότι πρόδωσε την εμπιστοσύνη που του έδειξε ο Μητρόδωρος και οδήγησε στον θάνατο του, φρόντισε ωστόσο να θαφτεί με τιμές καθώς είχε μετανιώσει για τον τρόπο που είχαν εξελιχτεί τα πράγματα.
Υπάρχουν πολλές αναφορές στον Μητρόδωρο από συγγραφείς της αρχαιότητας για την ιδιαίτερη ικανότητα μνήμης του, από Ρωμαίους συγγραφείς όπως ο Κικέρωνας, Κοϊντιλιανός και ο Πλίνιος ο Πρεσβύτερος.
Θεωρείται πως υπήρξε κεντρική προσωπικότητα στην διαμόρφωση της τέχνης της μνήμης, μια γενική ομάδα κανόνων και συμβάσεων σχετικά με την οργάνωση των αναμνήσεων, και βελτίωση της ανάκλησης πληροφοριών, και τον συνδυασμό και ανακάλυψη νέων ιδεών.