polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Την 3η Μαρτίου 2011 άνοιξε η έκθεση για τους εφήβους – : γενιά, την 19η Ιουνίου άνοιξε το πλανητάριο Τα Ουράνια του Κοπέρνικου, την 15η Ιουλίου άνοιξε το Πάρκο της Ανακάλυψης, την 18η Οκτωβρίου άνοιξε το εργαστήριο χημείας, την 15η Νοεμβρίου άνοιξε το εργαστήριο βιολογίας, την 6η Δεκεμβρίου άνοιξε το εργαστήριο ρομποτικής και την 20η Δεκεμβρίου άνοιξε το εργαστήριο φυσικής.
Από το 2008, το Επιστημονικό Κέντρο Κοπέρνικος μαζί με το Πολωνικό Ραδιόφωνο διοργανώνουν το Επιστημονικό πικ-νικ – τη μεγαλύτερη υπαίθρια εκδήλωση για προώθηση της επιστήμης.
Κατά τη διάρκεια της ρωσικής εισβολής στην Ουκρανία και στον απόηχο του ορθόδοξου σχίσματος του 2018 για την απόδοση Αυτοκεφαλίας στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας, ζητήθηκε η παύση της σύμβασης με την Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία που αφορά την χρήση λατρευτικών κτιρίων και της υπόλοιπης περιουσίας, καθώς η ουκρανική κυβέρνηση κατηγόρησε τους μοναχούς για δεσμούς με το Ρωσικό Ορθόδοξο Πατριαρχείο και τη Ρωσία, κάτι που οι ίδιοι αρνούνται.
Τον Νοέμβριο του 2022 ο Πρόεδρος της Ουκρανίας, Βολοντίμιρ Ζελένσκι, προανήγγειλε νομοσχέδιο που, όπως είπε, «θα καταστήσει αδύνατο σε θρησκευτικές οργανώσεις, που διατηρούν δεσμούς με κέντρα επιρροής στη Ρωσική Ομοσπονδία, να λειτουργούν στο ουκρανικό έδαφος».
Τον Μάρτιο του 2023, το υπουργικό συμβούλιο υπέβαλε σχέδιο ψηφίσματος στην Βουλή της χώρας για να τερματιστεί η συμφωνία μίσθωσης με την Ορθοδόξη Εκκλησία της Ουκρανίας που αφορά τα κτίρια του μοναστηριού.
Αιτήσεις για την διεκδίκηση της Λαύρας του Ποτσάιφ είχαν υποβάλει στην κυβέρνηση, τόσο η αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας, όσο και η ουνίτικη Ουκρανική Ελληνοκαθολική Εκκλησία.
Στις 12 Μαΐου 2002 η Ορθόδοξη Εκκλησία αγιοποίησε τον μοναχό Αμφιλόχιο του Ποτσάιφ , κατά κόσμο Γιακίβ Βαρνάβοβιτς Γκολοβατιούκ .
Το χάρισμα της θεραπείας που είχε δεν άργησε να προσελκύσει την προσοχή και πολλοί άνθρωποι άρχισαν να προσέρχονται στη Λαύρα για να θεραπευθούν από τον πατέρα Ιωσήφ.
Ο ηγούμενος αρχιμανδρίτης της Λαύρας ευλόγησε το έργο αυτό του μοναχού και του επέτρεψε να εγκατασταθεί σε μία μικρή καλύβη κοντά στο κοιμητήριο της μονής, ώστε να διευκολύνεται το έργο του.
Μετά την πτώση του κομμουνιστικού καθεστώτος μία επιτροπή της ιεραρχίας της Ορθόδοξης Εκκλησίας ερεύνησε τον βίο του και τον Μάιο του 2002 ανακηρύχθηκε άγιος με το όνομα Αμφιλόχιος, αφού πρώτα το λείψανό του ξεθάφτηκε χωρίς ίχνος φθοράς.
Το 1939, σύμφωνα με το μυστικό πρωτόκολλο του Συμφώνου Ρίμπεντροπ-Μολότωφ, η Δυτική Βολυνία προσαρτήθηκε στη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία της Ουκρανίας.
Ωστόσο, η αθεϊστική ιδεολογία του σοβιετικού καθεστώτος έγινε η νέα πηγή καταπιέσεως, αν και αυτή η καταπίεση στην Ουκρανία κατά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο ήταν σαφώς λιγότερο σκληρή από εκείνη στη Ρωσία της δεκαετίας του 1920.
Η Λαύρα υπάχθηκε στο Πατριαρχείο Μόσχας και ευθύς χιλιάδες Ορθόδοξοι προσκυνητές από όλη τη Σοβιετική Ένωση αποτόλμησαν μια επίσκεψη μέσα στον πόλεμο στη Λαύρα, καθώς φοβόντουσαν ότι θα είχε την τύχη όλων των άλλων μονών της χώρας, που είχαν κλείσει.
Αυτό δεν έγινε, παρά το ότι η Λαύρα ερευνήθηκε εξονυχιστικά και τα ζώα της, το ορφανοτροφείο και άλλα ιδρύματα προσφοράς που παρείχε προς την κοινότητα κατασχέθηκαν αμέσως: Οι τεράστιοι αριθμοί των επισκεπτών απέτρεψαν το καθεστώς από το να αναλάβει άμεση δράση εναντίον ενός προσκυνήματος που κατέστη και πάλι ένα καταφύγιο της Ορθοδοξίας.
Μετά την εισβολή της ναζιστικής Γερμανίας στην ΕΣΣΔ τον Ιούνιο του 1941, ούτε οι Γερμανοί έκλεισαν τη Λαύρα, αλλά κατάσχεσαν όλα όσα είχαν απομείνει από την επιδρομή των σοβιετικών αρχών.
Αντιθέτως, το 1941 απετέλεσε το κέντρο του λεγόμενου «Αυτονομιστικού» κινήματος, που διεκδικούσε την υπαγωγή στη δικαιοδοσία της Μόσχας, ενώ ταυτοχρόνως θα ήταν ελεύθερο να δρα ανεξαρτήτως αυτής για όσο διάστημα το Πατριαρχείο Μόσχας θα βρισκόταν υπό τον σοβιετικό έλεγχο.
Αν και το γεγονός ότι ήταν ένα ιδιαίτερα «ορατό» κέντρο της Ορθοδοξίας απέτρεψε τη Λαύρα από το να αναλάβει ενεργό ρόλο, ωστόσο παρέσχε καταφύγιο σε όσους από τον τοπικό πληθυσμό καταδιώκονταν από τις αρχές κατοχής.
Παρά το ότι αρκετοί Ελληνοκαθολικοί επέστρεψαν τότε στην Ορθοδοξία, οι αυτοκρατορικές ρωσικές αρχές δεν προέβησαν για δεκαετίες σε ενέργειες κατά των πρώτων.
Το τυπογραφείο και η εκκλησιαστική σχολή μέσα στη Λαύρα συνέχισαν να χρησιμοποιούν τη λατινική γλώσσα, ενώ η βασική γλώσσα επικοινωνίας ήταν η πολωνική.
Σχεδόν τριάντα χρόνια μετά, το 1823, ο Ορθόδοξος Επίσκοπος Βολυνίας Στέφανος έγραψε επιστολή στον Τσάρο Αλέξανδρο Α, ζητώντας να επιστραφεί η Μονή του Ποτσαΐβ στη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, αλλά το αίτημά του αγνοήθηκε.
Μόλις το 1831, μετά την υποστήριξη των Ελληνοκαθολικών στον Πολωνορωσικό Πόλεμο του 1830-31 ο Ρώσος Τσάρος Νικόλαος Α διέταξε την επιστροφή της μονής στους πιστούς της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Η θέση της ως προπυργίου της Ρωσικής Ορθοδοξίας στη Δυτική Ουκρανία ενισχύθηκε ακόμα περισσότερο το 1948, όταν η οργανωμένη από το καθεστώς εκκλησιαστική Σύνοδος του Λβωφ κατάργησε την Ένωση του Μπρεστ και διέλυσε βίαια την Ουνία στην Ανατολική Γαλικία.
Παρά την πίεση αυτή πάντως οι αρχές δεν έκλεισαν ούτε τότε τη Λαύρα και μέχρι το τέλος της δεκαετίας του 1970 ήταν το κυριότερο θεολογικό κέντρο της Εξαρχίας της Ουκρανίας του Πατριαρχείου Μόσχας.
Το κοινόβιο της Λαύρας ωστόσο αρνήθηκε ομοφώνως κάθε συμπάθεια προς αυτές τις αναβιώσασες οντότητες, με δικαιολογία για τη στάση του κάποιες βιαιότητες της άλλης πλευράς .
Επειδή η ανάδυση της Λαύρας από τη σοβιετική καταπίεση συνέπεσε με αυτά τα γεγονότα, η πολιτικο-ιστορική της θέση ως προμαχώνα τής, υποστηριζόμενης πλέον από το ρωσικό κράτος, Ρωσικής Ορθοδοξίας στη Δυτική Ουκρανία αποκαλύφθηκε για μία φορά ακόμα.
Μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση του 1917, μία ακόμη λεηλασία από τους Μπολσεβίκους και τον Πολωνοσοβιετικό πόλεμο του 1920, η δυτική Βολυνία αποδόθηκε στην Πολωνία υπό τους όρους της Ειρήνης της Ρίγας.
Καθώς συνέβη και με τις περισσότερες ρωσοορθόδοξες κοινότητες που βρέθηκαν εκτος της ΕΣΣΔ και επομένως πέρα από κάθε δυνατότητα βοήθειας από την ήδη υπό διωγμό Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία, το Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως συμφώνησε να αναλάβει τον ρόλο του Πατριαρχείου Μόσχας και η Λαύρα του Ποτσαΐβ υπάχθηκε στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Πολωνίας το 1923.
Κατά την ηγουμενία του η μονή χρειάσθηκε να αντιμετωπίσει συνεχείς επιθέσεις από τους κατιόντες συγγενείς της Χόισκα, ιδίως του Αντρζέι Φίρλεϊ, καστελάνου του Μπελζ, ο οποίος μήνυσε τους μοναχούς για υφαρπαγή της κληρονομίας της γιαγιάς του.
Το 1623 ο Φίρλεϊ επέδραμε στη Μονή, πήρε το εικόνισμα της γιαγιάς του και το κράτησε μέχρι το 1641, όταν μία δικαστική απόφαση το επέστρεψε τελεσίδικα στη Μονή.
Ο αρχιμανδρίτης Βιτάλιος , ως επικεφαλής του τυπογραφείου της μονής, το εκκένωσε μετά την Οκτωβριανή Επανάσταση και το φυγάδευσε μαζί του στην τότε Τσεχοσλοβακία, όπου συνέστησε μια νέα αδελφότητα και ξανάρχισε να τυπώνει.
Αυτή η νέα «Αδελφότητα του Αγίου Ιώβ του Ποτσάεφ» μετεγκαταστάθηκε από την Τσεχοσλοβακία στο Μόναχο της Γερμανίας και τελικώς στις ΗΠΑ, όπου ενώθηκε με τη Μονή της Αγίας Τριάδας στο Τζόρντανβιλ της πολιτείας της Νέας Υόρκης, της οποίας ο Βιτάλιος έγινε ηγούμενος.
Το 1604 έγινε μέλος της μοναστικής κοινότητας ο Ιβάν Ζάλιζο, κήρυκας του νέου τότε Πατριαρχείου Μόσχας και γνωστός επικριτής της Ενώσεως του Μπρεστ, με την οποία οι Ρουθηνοί επίσκοποι ανεγνώρισαν ως ηγέτη τους τον Πάπα Ρώμης.
Ο Ζάλιζο εγκατέστησε το 1630 στη Μονή του Ποτσαΐβ μια τυπογραφική μηχανή, η οποία προμήθευε όλους τους Ρουθηνούς της Γαλικίας και της Βολυνίας με Ορθόδοξα θρησκευτικά κείμενα γραμμένα στη γλώσσα τους.
Το πιεστήριο συνέχισε να λειτουργεί μέχρι το 1924 και μετά φυγαδεύθηκε πρώτα στην Τσεχοσλοβακία, μετά στο Μόναχο και τέλος, το 1946, στη Μονή της Αγίας Τριάδας στο Τζόρντανβιλ της πολιτείας της Νέας Υόρκης.
Αλλά το 1929, μετά την παύση της ισχύος του διατάγματος του πολωνικού κράτους «επί της προστασίας των Ρουθηνών», η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία άρχισε αμέσως να εκμεταλλεύεται την κατάσταση.
Από την ανεξαρτησία της Ουκρανίας και μετά, η Λαύρα του Ποτσάιφ έχει πραγματοποιήσει σημαντικά βήματα προς την κατεύθυνση τού να καταστεί το δεύτερο σημαντικότερο κέντρο της Ορθοδοξίας στην Ουκρανία, μετά τη Λαύρα των σπηλαίων του Κιέβου.
Η πρώτη γραπτή αναφορά στη Μονή χρονολογείται το 1527, αν και κατά την τοπική παράδοση ιδρύθηκε περίπου τρεις αιώνες νωρίτερα, την εποχή της εισβολής των Μογγόλων, από αρκετούς μοναχούς που έφευγαν από τις κατακτώμενες περιοχές ή και από μοναχούς του Αγίου Όρους.
Αυτό το αποτύπωμα έγινε με τον καιρό σημείο προσκυνήματος από τον τοπικό πληθυσμό και τους μοναχούς εξαιτίας των θεραπευτικών ιδιοτήτων του νερού που έσταζε από τον βράχο.
Μία ακόμη θαυματουργική παρέμβαση αναφέρεται σε αυτή την περίοδο: το 1759 μία άμαξα που μετέφερε τον Πολωνό Κόμη Νικόλαο Ποτότσκι ανατράπηκε έξω από τα τείχη της μονής.
'Οταν πέρασε ο θυμός του, δόξασε τον Θεό για τη σωτηρία του αμαξά του και, αποδίδοντάς τη σε θεϊκή παρέμβαση, εγκαταστάθηκε στην κωμόπολη του Ποτσαΐβ και άρχισε να κάνει δωρεές προς τη Μονή.
Η Λαύρα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου του Ποτσάιφ είναι Ορθόδοξο μοναστήρι στην κωμόπολη Ποτσάιφ της Περιφέρειας του Τερνόπιλ, στη δυτική Ουκρανία.
Η θέση του βελτιώθηκε περαιτέρω το 1597, όταν μία ευγενής, η Άννα Χόισκα, δώρησε στη Μονή τα εκτεταμένα κτήματά της και μία θαυματουργό εικόνα της Θεοτόκου.
Αυτό το εικόνισμα, γνωστό ως η «Παναγία του Ποτσάιφ», είχε δωρηθεί στη Χόισκα από κάποιον περαστικό Βούλγαρο επίσκοπο και βοήθησε να θεραπευθεί από τύφλωση ο αδελφός.
Το 1773 ο Ποτότσκι, που από Ρωμαιοκαθολικός του δυτικού τυπικού έγινε Ελληνοκαθολικός, υπέβαλε επίσημη αίτηση στον Πάπα να αναγνωρισθεί η εικόνα της Παναγίας του Ποτσαΐβ ως θαυματουργή και ο Άγιος Ιώβ ως άγιος και της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας.
Κατά τον πόλεμο του Ζμπάραζ το 1675 το μοναστήρι πολιορκήθηκε από τον Οθωμανικό στρατό, ο οποίος τράπηκε σε φυγή όταν εμφανίσθηκε στον ουρανό η Παναγία με αγγέλους και τον Άγιο Ιώβ.
Πολλοί Τούρκοι Μουσουλμάνοι που είδαν το θαύμα κατά τη διάρκεια της πολιορκίας ασπάσθηκαν αργότερα τον Χριστιανισμό, ενώ ένα από τα παρεκκλήσια της μονής εορτάζει την ανάμνηση του γεγονότος.
Κατά τις πρώτες ημέρες του Α Παγκόσμιου Πολέμου, χιλιάδες Ουκρανοί της Γαλικίας πήγαν να προσκυνήσουν στη Λαύρα και μερικοί ασπάσθηκαν την Ορθοδοξία κατά τη σάρωση μεγάλου τμήματος της Γαλικίας από τον ρωσικό στρατό μετά τη Μάχη της Γαλικίας.
Προς το τέλος του 19ου αιώνα το Ποτσάιφ έγινε σημαντικός τόπος προσκυνήματος Ορθόδοξων προσκυνητών από ολόκληρη τη Ρωσική Αυτοκρατορία και από τα Βαλκάνια.
Σύμφωνα με κάποιες πηγές, ο Θεοφάνης Προκόποβιτς, Ρουθηνός μεταρρυθμιστής της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, εκάρη μοναχός στη Μονή του Ποτσάιφ, ενώ αργότερα, το 1712, επισκέφθηκε τη μονή μαζί με τον Μέγα Πέτρο.
Τον Απρίλιο του 2015 τα μέλη του περιφερειακού συμβουλίου του Τερνόπολ ψήφισαν υπέρ της υπαγωγής της Λαύρα της Κοιμήσεως της Θεοτόκου του Ποτσάιφ στο δημόσιο.
Ως το τέλος του 14ου αιώνα το δουκάτο της Βουργουνδίας είχε γίνει ένα μεγάλο κράτος που επεκτείνονταν αδιάκοπα και γνώρισε μεγάλη άνθηση κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου.
Τα μοναστήρια της Βουργουνδίας ήταν διάσημα: το αβαείο του Κλυνύ έγινε το κέντρο των Βενεδικτίνων μοναχών που εκτείνονταν από την Αγγλία έως την Ισπανία, και το 1098 ιδρύθηκε το αβαείο του Σιτώ και μαζί του το νέο θρησκευτικό τάγμα των Κιστερκιανών.
Οι δούκες της Βουργουνδίας συγκαταλέγονταν ανάμεσα στους ισχυρότερους της χριστιανοσύνης και στη δουκική Αυλή της Ντιζόν συνέρρεαν ποιητές, λόγιοι, χρονικογράφοι και μεταφραστές που λάμπρυναν με το έργο τους τη γαλλική λογοτεχνία.
Μετά το θάνατο του αδελφού του Καρόλου του Ε' το 1380, ο Φίλιππος ο Τολμηρός έγινε αντιβασιλέας και θεματοφύλακας του βασιλιά μέχρι να ενηλικιωθεί ο Κάρολος ΣΤ' .
Παγίωσε τις κτήσεις του και τη διπλωματική θέση της Γαλλίας επιδιώκοντας συμμαχίες με την Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, σ' αυτό το πνεύμα πάντρεψε τον Κάρολο ΣΤ' με την Ιζαμπώ της Βαυαρίας, στην οποία ο ίδιος ασκούσε ισχυρή επιρροή.
Ο Κάρολος ΣΤ' βυθίστηκε στην τρέλα από το 1392 και οι υποθέσεις του κράτους διοικούνταν και πάλι από ένα συμβούλιο αντιπροσώπων υπό την προεδρία της βασίλισσας ζαμπώ.
Καθώς η βασίλισσα ήταν άπειρη στα πολιτικά θέματα, ο Φίλιππος ο Τολμηρός είχε την κυρίαρχη επιρροή στις υποθέσεις του βασιλείου, φροντίζοντας όμως πρωτίστως τα συμφέροντά του.
Περίπου το 918, έλαβε τον τίτλο του δούκα, άρα ήταν ο πρώτος δούκας της Βουργουνδίας και ως τον θάνατό του το 921 κατείχε τις επαρχίες Οτάν, Νεβέρ, Σανς και Οσέρ, ασκώντας έτσι έλεγχο σε ολόκληρη σχεδόν τη Βουργουνδία.
Μετά τη συνθήκη του Αράς με τη Γαλλία, το εμπόριο μεταξύ της Μάγχης και της Αγγλίας διακόπηκε και οι Φλαμανδοί κλωστοϋφαντουργοί δεν παραλάμβαναν πλέον μαλλί.
Η ειρήνη που συνήφθη μεταξύ του Φιλίππου του Καλού και του Ερρίκου ΣΤ' της Αγγλίας επέτρεψε την επανάληψη των εμπορικών συναλλαγών μεταξύ της Αγγλίας και της Φλάνδρας το 1439 αλλά το 1453 επαναστάτησαν οι κάτοικοι της Γάνδης.
Μετά την καταστροφή των Γάλλων ιπποτών στη μάχη του Αζενκούρ το 1415, ο δούκας της Βουργουνδίας ανέλαβε την εξουσία στο Παρίσι το 1418, με τη συμπαράσταση τεχνιτών και ακαδημαϊκών.
Μετά το γάμο του Φιλίππου του Τολμηρού με τη Μαργαρίτα της Φλάνδρας, οι Βουργουνδοί-Βαλουά έδωσαν μια τέτοια έκταση στις κτήσεις τους στις Κάτω Χώρες μεταξύ 1363 και 1477 που σχεδίαζαν να δημιουργήσουν ένα ανεξάρτητο κράτος.
Ωστόσο, αυτή η ταχεία ανάπτυξη οδήγησε στο σχηματισμό ενός συνασπισμού με επικεφαλής τα ελβετικά καντόνια και τον δούκα της Λωραίνης, προκαλώντας μια σειρά από ήττες στον τελευταίο δούκα Κάρολο τον Τολμηρό, ο οποίος τελικά σκοτώθηκε κάτω από τα τείχη στην πολιορκία του Νανσύ το 1477.
Το δουκάτο στη συνέχεια πέρασε στην κατοχή του Ροβέρτου του Ευσεβή, γιου του Ούγου Καπέτου, που το παραχώρησε στον δεύτερο γιο του Ερρίκο Α το 1016, και μετά την ανάρρηση του τελευταίου στο θρόνο της Γαλλίας, στον τρίτο γιο του Ροβέρτο Ατον Γέροντα, γενάρχη των Καπετιδών της Βουργουνδίας.
Το 1363 άρχισε μια νέα περίοδος ιστορίας του δουκάτου της Βουργουνδίας όταν ο Γάλλος βασιλιάς το παραχώρησε στον τέταρτο γιο του Φίλιππο τον Τολμηρό, ο οποίος εγκαινίασε τη δυναστεία των Βαλουά της Βουργουνδίας.
Αυτός, χάρη σε διπλωματικούς ελιγμούς, απέκτησε την επαρχία της Φλάνδρας, το Νεβέρ, το Αρτουά και το Ρετέλ από το γάμο του με τη Μαργαρίτα Γ' της Φλάνδρας.
Μετά το θάνατο του Φιλίππου του Καλού το 1467, οι κάτοικοι της Λιέγης επανέλαβαν τις εχθροπραξίες, αλλά οι Βουργουνδοί κατέλαβαν τη Λιέγη, την οποία κατέστρεψαν παρουσία του Λουδοβίκου ΙΑ', που είχε χρηματοδοτήσει και υποστηρίξει την εξέγερση.
Όταν ο Λουδοβίκος της Ορλεάνης εκδίωξε τους Βουργουνδούς από το Συμβούλιο αντιβασιλείας το 1407 αλλά και για προσωπικούς λόγους, ο Ιωάννης ο Άφοβος απαλλάχθηκε από τον αντίπαλό του, δολοφονώντας τον.
Αυτή η πράξη βύθισε τη χώρα σε έναν εμφύλιο πόλεμο μεταξύ των Βουργουνδών και των υποστηρικτών του Λουδοβίκου της Ορλεάνης υπό τον Αρμανιάκ, και οι δύο ουσιαστικά διεκδικητές του θρόνου.
Το 879, μετά τον θάνατο του βασιλιά Λουδοβίκου του Τραυλού, οι δύο γιοί του, ο Καρλομάν Β και ο Λουδοβίκος Γ της Γαλλίας μοίρασαν το βασίλειο της Γαλλίας, ωστόσο, ο Μπόζο, κόμης της Προβηγκίας, γαμπρός από αδελφή του Καρόλου του Φαλακρού, κυρίαρχος εδαφών που κάλυπταν ένα μεγάλο τμήμα της παλιάς Βουργουνδίας, αρνήθηκε να τους αναγνωρίσει και ανακηρύχθηκε «βασιλιάς της Βουργουνδίας και Προβηγκίας».
Σήμερα, υπάρχουν ακόμα πολλά μνημεία που θυμίζουν τη δόξα και το μεγαλείο των δουκών της Βουργουνδίας και της αυλής τους, μεταξύ των οποίων είναι ο πύργος του Ιωάννη του Άφοβου στο Παρίσι, ο πύργος του Φιλίππου Γ του Καλού στη Ντιζόν, οι τάφοι του Φιλίππου του Τολμηρού και του Ιωάννη του Άφοβου, το νοσοκομειακό συγκρότημα-άσυλο στη Μπων, που χτίστηκε από τον καγκελάριο Νικολά Ρολέν και το βασιλικό μοναστήρι του Μπρου, που χτίστηκε από την Μαργαρίτα της Αυστρίας.
Ο Φίλιππος ο Τολμηρός παντρεύτηκε τη Μαργαρίτα της Φλάνδρας που ήταν κληρονόμος, εκτός από την επαρχία της Φλάνδρας, του Νεβέρ, του Αρτουά και του Ρετέλ.
Με τον γάμο το 1385 του γιου του Ιωάννη του Άφοβου με την Μαργαρίτα, κόρη του κόμη Αλβέρτου του Αινώ και της Ολλανδίας, και το γάμο της κόρης του Μαργαρίτας με τον Γουλιέλμο Β του Αινώ, γιο και διάδοχο του Αλβέρτου, προετοίμασε την ένωση αυτών των ηγεμονιών με την Βουργουνδία το 1433.
Ο βασιλιάς της Γαλλίας αναγκάστηκε να υπογράψει τη Συνθήκη της Περόν , που ήταν προς όφελος του Βουργουνδικού κράτους, και να παραχωρήσει στο νεώτερο αδελφό του Κάρολο της Γαλλίας, σύμμαχο των Βουργουνδών, την κομητεία της Καμπανίας και του Μπρι.
στη δυτική Βουργουνδία (το μετέπειτα δουκάτο της Βουργουνδίας, περίπου η σημερινή Βουργουνδία), που περιήλθε στον Κάρολο τον Φαλακρό βασιλιά της Δυτικής Φραγκίας, και
στην ανατολική Βουργουνδία (που διαιρέθηκε σε Άνω Βουργουνδία και Κάτω Βουργουνδία και το βορειοδυτικό τμήμα της οποίας έγινε η κομητεία της Βουργουνδίας) που δόθηκε στον Λοθάριο Α, βασιλιά της Μέσης Φραγκίας.
Όταν οι Βουργουνδοί κατέκτησαν την περιοχή και εγκαταστάθηκαν γύρω στον 5ο αιώνα, ίδρυσαν το εκτεταμένο αλλά εφήμερο βασίλειο των Βουργουνδών .
Το 1429 ο Φίλιππος Γ ο Καλός έλαβε την κατοχή της κομητείας Ναμύρ στο Βέλγιο που πωλήθηκε από τον μαρκήσιο του Ναμύρ Ιωάννη Γ για 132.000 χρυσές κορώνες το 1421 με επικαρπία μέχρι το θάνατό του.
Στις 10 Ιανουαρίου 1430, ο Φίλιππος Γ ο Καλός παντρεύτηκε την Ισαβέλλα της Πορτογαλίας, δημιουργώντας με την ευκαιρία αυτή το Τάγμα του Χρυσόμαλλου Δέρατος.
Το τμήμα των ανδρών ιδρύθηκε το 1869, έπαιξε στο πρώτο καταγεγραμμένο πρωτάθλημα Αγγλικής υδατοσφαίρισης το 1888 και ήταν ιδρυτικό μέλος του Εθνικού Πρωταθλήματος Υδατοσφαίρισης το 1962.
Ο σύλλογος έχει τρεις ομάδες οι οποίες αγωνίζονται στη Ντιβίζιον 3, στην Πρέμιερ Λιγκ του Λονδίνου, στο Πρωτάθλημα , στην Ντιβίζιον 1 του Λονδίνου, στο Πρωτάθλημα Ταμσάιντ και στο Πρωτάθλημα Μίντλεσεξ.
Είναι αξιοσημείωτο ότι και τα δύο αυτά μοντέλα κατασκευάζονται στις ΗΠΑ και προορίζονται κυρίως για τη Βόρεια Αμερική, καθώς σχεδιάστηκαν επίσημα κυρίως για αυτήν, όπως φαίνεται και από τις μεγάλες διαστάσεις τους.
Η παραγωγή του 7 γίνεται στο εργοστάσιο της που είναι γνωστό ως και βρίσκεται στο Γκριρ , Νότια Καρολίνα, ΗΠΑ, έχοντας σχεδιαστεί κυρίως για τις ανάγκες και τις απαιτήσεις αυτής της χώρας, ενώ για τα άλλα κράτη πολύ λιγότερο.
Η θέση αυτού του αστέρα σε σχέση με τον έχει παραμείνει σταθερή επί δεκαετίες, υποδεικνύοντας ιδία κίνηση κοινή με αυτόν και άρα συναποτελούν ένα τριπλό σύστημα με τους και . Ο μεγάλος διαχωρισμός διευκόλυνε παρατηρήσεις χωρίς την παρεμβολή φωτός από τον ρ Διδύμων για αυτό εξάλλου ο ρ Διδύμων έχει τον δικό του αριθμό στον Κατάλογο .
Επίσης είναι σχεδόν βέβαιο ότι αποτελεί μεταβλητό αστέρα του τύπου Δράκοντος, με περίοδο μεταβολής ίση με 11,63 ημέρες, η οποία ταυτίζεται για αυτό τον τύπο μεταβλητών με την περίοδο περιστροφής γύρω από τον άξονά του.
Η μοναδική ίσως ασυμφωνία είναι ότι ενώ ο είναι μεσήλικας αστέρας για τη μάζα του, ο εμφανίζει υψηλή, νεανική δραστηριότητα (οι αστέρες βαρυτικών συστημάτων θεωρείται γενικώς ότι έχουν την ίδια ηλικία).
Εκπληκτικά λίγα πράγματα είναι γνωστά για τον εγγύτερο συνοδό του , τον μεγέθους 12,5 ρ Διδύμων . Η πλέον πρόσφατη μέτρηση δίνει γωνιακή απόσταση από τον 3,4 δευτερολέπτων της μοίρας , που αντιστοιχούν στην απόσταση του συστήματος από τη Γη σε ελάχιστη απόσταση περίπου 85 .
Ως προς τα απόλυτα στοιχεία του, εκτιμάται ότι έχει μάζα 35% μεγαλύτερη από τη μάζα του Ήλιου, διάμετρο 65% μεγαλύτερη από την ηλιακή και πραγματική λαμπρότητα 5,5 φορές μεγαλύτερη από την ηλιακή, που αντιστοιχεί σε απόλυτο μέγεθος +2,96.
Παρά το ότι μερικοί κατάλογοι αναφέρουν τον ρ ως φασματοσκοπικώς διπλό, όπως ο Κατάλογος Διπλών Αστέρων της Ουάσινγκτον και ο Κατάλογος Κοντινών Αστέρων του Γκλίζε, δεν υπάρχει διαχωρισμός ακτινικών ταχυτήτων.
Ο ένας από τους αστέρες-μέλη του ρ Διδύμων είναι τετάρτου μεγέθους, δηλαδή αρκετά φωτεινός ώστε να είναι εύκολα ορατός με γυμνό μάτι μακριά από τα φώτα των πόλεων, ο κοντινότερος σε αυτόν είναι 12ου μεγέθους και έχει σπανίως παρατηρηθεί, ακόμα και από επαγγελματίες αστρονόμους, ενώ το μακρινότερο μέλος απαιτεί επίσης τηλεσκόπιο για επιστημονική παρατήρηση.
Ο Μετσαρέντς γεννήθηκε το 1886 στον οικισμό Μπινκιάν του βιλαετίου Μαμουρέτ-ουλ-Αζίζ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και προερχόταν από εύπορη οικογένεια.
Πέρασε τα πρώτα χρόνια της ζωής του στη γενέτειρά του, ωστόσο το επόμενο διάστημα έζησε με την οικογένειά του πρώτα στη Σεβάστεια και τη Μερζιφούντα, προτού εγκατασταθεί τελικά στην ηλικία των 16 ετών στην Κωνσταντινούπολη, όπου εργαζόταν ο πατέρας του.
Φτάνοντας στην οθωμανική πρωτεύουσα ξεκίνησε τη φοίτησή του στο Κεντρικό Κολέγιο της πόλης (νωρίτερα είχε φοιτήσει στο σχολείο της γενέτειράς του, στο Κολέγιο Αραμιάν της Σεβάστειας και σε οικοτροφείο της Μερζιφούντας), όπου είχε δάσκαλο τον επιφανή Αρμένιο λόγιο και παιδαγωγό Χραντ Ασατούρ, ο οποίος τον επηρέασε σημαντικά και τον ενθάρρυνε να ασχοληθεί με την ποίηση.
Συνεργάστηκε με διάφορα λογοτεχνικά έντυπα και έγραψε περισσότερα από 130 ποιήματα με αντικείμενο τη φύση και τον έρωτα, εμπνευσμένος από τη μεσαιωνική αρμενική λυρική ποίηση, ενώ ασχολήθηκε και με την πεζογραφία.
Κατά τη διάρκεια της φοίτησής του στο Κεντρικό Κολέγιο διδάχτηκε μεταξύ άλλων αρμενική ιστορία και φιλολογία, καθώς και ξένες γλώσσες , ωστόσο το 1905 αναγκάστηκε να διακόψει τις σπουδές του διότι προσβλήθηκε από φυματίωση.
Η ασθένειά του προήλθε από μόλυνση που είχε υποστεί πριν χρόνια στη Σεβάστεια εξαιτίας μαχαιρώματος στην πλάτη ένεκα εθνοτικών διαφορών, από ομάδα νεαρών ατόμων που τον εξέλαβε για εχθρό.
Ο Μισάκ Μετσαρέντς (αρμενικά: , λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Μισάκ Μετσαντουριάν, αρμ: , Μπινκιάν, 1886 – Κωνσταντινούπολη, 1908) ήταν σημαντικός Αρμένιος ποιητής του νεορομαντικού κινήματος και κριτικός που έγραψε στη δυτική αρμενική διάλεκτο.
Ο Βερκιγγετόριξ έκαψε, λοιπόν, μεγάλο μέρος γης βαδίζοντας βόρεια με τον στρατό του από την Γεργοβία σε μια προσπάθεια να στερήσει τον Καίσαρα από τα μέσα και το ασφαλές καταφύγιο των πόλεων και των χωριών κατά μήκος της πορείας των ρωμαϊκών λεγεώνων νότια.
Λόγω των ισχυρών διαμαρτυριών της πόλης, που ήταν προστατευμένη λόγω του φυσικού περιβάλλοντος αλλά και ισχυρών αμυντικών ενισχύσεων, ο Βερκιγγετόριξ αποφάσισε να μην την κάψει και στρατοπέδευσε έξω από το Αβάρικο.
Εκεί επικεντρώθηκε στη διεξαγωγή παρενοχλητικών κινήσεων εμποδίζοντας την τροφοδοσία των ρωμαϊκών μονάδων που κατέφθαναν υπό την αρχηγία του Καίσαρα και του Λαβήνιου.
Σε αντίποινα για 25 μέρες πείνας και κακουχιών που απαιτήθηκαν για να παραβιάσουν την άμυνα του Αβαρίκου, οι Ρωμαίοι έσφαξαν σχεδόν ολόκληρο τον πληθυσμό περίπου 40.000, αφήνοντας μόνο 800 ζωντανούς περίπου.
Στη συνέχεια, ο Βερκιγγετόριξ αποφάσισε να ακολουθήσει τον Καίσαρα, αλλά υπέστη σοβαρές απώλειες κατά τη διάρκεια μιας μάχης και υποχώρησε σε έναν άλλο οχυρό οικισμό, την Αλέσια.
Όταν έφθασαν γαλατικές ενισχύσεις έξω από τα διπλά τείχη, παρά τις σκληρές μάχες, δεν κατάφεραν να διεισδύσουν και τράπηκαν σε φυγή ενώ το ίδιο απέτυχαν και οι απόπειρες εξόδου των πολιορκημένων.
Ο Βερκιγγετόριξ ήταν γιος του Κελτίλου, Αρβέρνου ηγέτη που εκτελέστηκε από τους συμπατριώτες του επειδή επιδίωκε να γίνει βασιλιάς όλης της Γαλατίας.
Συνήψε αμέσως συμμαχία με άλλες γαλατικές φυλές, ανέλαβε τη διοίκηση και συνδύασε όλες τις δυνάμεις και τις οδήγησε στην πιο σημαντική εξέγερση των Γαλατών ενάντια στη ρωμαϊκή εξουσία.
Κέρδισε τη μάχη της Γεργόβιας εναντίον του Ιούλιου Καίσαρα, όπου πέθαναν αρκετές χιλιάδες Ρωμαίοι και σύμμαχοι και οι ρωμαϊκές λεγεώνες του Καίσαρα αποσύρθηκαν.
Ωστόσο, ο Καίσαρ είχε την ικανότητα να εκμεταλλεύεται την εσωτερική διχόνοια των Γαλατών για να υποτάξει εύκολα τη χώρα και η προσπάθεια του Βερκιγγετόριγος και των συνασπισμένων γαλατικών φυλών κατά της ρωμαϊκής εισβολής απέτυχε.
ως μέρος του θριάμβου του Καίσαρα, ο Βερκιγγετόριξ παραδόθηκε στους δρόμους της Ρώμης και στη συνέχεια εκτελέστηκε με στραγγαλισμό σύμφωνα με εντολές του Καίσαρα.
Όταν τα νέα έφθασαν στην Γεργοβία, πόλη των Αρβέρνων, ο Βερκιγγετόριξ, νεαρός ευγενής, ξεσήκωσε τους υποτελείς του να συμμετάσχουν στην εξέγερση αλλά ο ίδιος και οι οπαδοί του εκδιώχθηκαν από την πόλη από τους υπόλοιπους ευγενείς επειδή αυτοί πίστευαν ότι θα κατατροπώνονταν από τους Ρωμαίους.
Έκανε συμμαχίες με άλλες φυλές και έχοντας ομόφωνα λάβει την ανώτατη διοίκηση των στρατευμάτων τους, επέβαλε την εξουσία του με σκληρή πειθαρχία, ομήρους και παραδειγματική τιμωρία των οκνηρών και παρανομούντων.