polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Τα στοιχεία που συνθέτουν μια φιλοσοφική θέση αποτελούνται από δηλώσεις που πιστεύεται ότι είναι αλήθεια από τους στοχαστές που τους δέχονται, και μπορεί να είναι ή να μην είναι εμπειρική.
Μια φιλοσοφική θεωρία ή φιλοσοφική θέση είναι σύνολο πεποιθήσεων που εξηγεί ή λογαριασμούς για μια γενική φιλοσοφία ή συγκεκριμένο κλάδο της φιλοσοφίας.
Ενώ κάθε είδους διατριβή ή γνώμη μπορεί να ονομαστεί θέση, στην αναλυτική φιλοσοφία είναι καλύτερο να διατηρούμε τη λέξη "θεωρία" για τη συστηματική, ολοκληρωμένη προσπάθεια λύσης προβλήματος.
Η Ουκρανία ήταν τότε η Ουκρανική ΣΣΔ, μέρος της Σοβιετικής Ένωσης , μέχρι την διακήρυξη της ανεξαρτησίας της από τη Σοβιετική Ένωση στις 24 Αυγούστου 1991.
Την πρώτη ημέρα της διαμαρτυρίας, συμμετείχαν μόνο μερικές δεκάδες φοιτητές από το Κίεβο, το Λβιβ, το Ντνεπροντζερζίνσκ, το Ιβάνο-Φρανκίβσκ και πολλές άλλες πόλεις.
Κατά την διάρκεια της διαμαρτυρίας, ένας φοιτητής από το Εθνικό Πανεπιστήμιο Όλες Χοντσάρ του Ντνίπρο διακήρυξε τις απαιτήσεις των φοιτητών σε ομιλία του για το κοινοβούλιο της Ουκρανίας.
Σε αυτές τις εκλογές το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ουκρανίας κέρδισε 331 έδρες στο ουκρανικό κοινοβούλιο και το Δημοκρατικό Μπλοκ κέρδισε 111 έδρες.
Οι διαδηλωτές ήθελαν να αποτρέψουν την υπογραφή της νέας Συνθήκης για την Ένωση, ζητούσαν νέες πολυκομματικές κοινοβουλευτικές εκλογές που να λάβουν χώρα πριν ή την άνοιξη του 1991, η στρατιωτική θητεία για τους Ουκρανούς να υπηρετείται μόνο στην Ουκρανική Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία, τις εθνικοποιημένες ιδιοκτησίες του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ουκρανίας και της Κομσομόλ και την παραίτηση του Προέδρου του Συμβουλίου Υπουργών της Ουκρανικής ΣΣΔ Βιτάλι Μασόλ.
Η μέρα ξεκίνησε με συλλαλητήριο στο οποίο συμμετείχαν 100.000 άνθρωποι και ξεκίνησε από το Λαϊκό Κίνημα της Ουκρανίας, από το Ουκρανικό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και από άλλες μικρότερες πατριωτικές οργανώσεις.
Αλλά σύντομα η στρατολόγηση περιορίστηκε στο έδαφος της Ουκρανίας, η νέα προγραμματισμένη Συνθήκη για την Ένωση δεν λήφθηκε υπόψη και οι πολυκομματικές εκλογές ορίστηκαν για το 1994.
Η Επανάσταση στο Γρανίτη θεωρείται ως η πρώτη μεγάλη πολιτική διαμαρτυρία της Ουκρανίας με επίκεντρο τη Μαϊντάν Νεζαλεζνόστι , ενώ μετά ακολουθεί η Πορτοκαλί Επανάσταση του 2004 και το του 2013-14.
Ο Λούντβικ ξεκίνησε την μουσική του καριέρα το 2010 συνθέτοντας το κομμάτι " ' " για τον γάμο της Βικτόρια, την πριγκίπισσα της Σουηδίας, με τον Ντάνιελ Γουέστλινγκ.
Ο Λούντβικ συνέχισε να συνθέτει μουσική για μουσικούς όπως ο Άντον Έβαλντ, ο Ισάκ Ελιότ και η Σάνα Νίλσεν, όπως επίσης και τη σύνθεση μουσικής για την ταινία " ".
Ο Λούντβικ επίσης έχει και μια καριέρα στο τραγούδι και στην σύνθεση τραγουδιών, έχοντας γράψει τραγούδια για ταινίες και για τον γάμο της Βικτόρια, την πριγκίπισσα της Σουηδίας, με τον Ντάνιελ Γουέστλινγκ το 2010.
Παράλληλα, συνέθεσε το " ", το νικητήριο τραγούδι στην επιλογή του Ηνωμένου Βασιλείου και η έκδοση που τραγούδησε ο Μάικλ Ράις επιλέχθηκε για να εκπροσωπήσει το Ηνωμένο Βασίλειο στη Γιουροβίζιον 2019.
Δύο μέρες αργότερα, σημείωσε και άλλο γκολ, στη νίκη με 2-0 επί της ΑΕΛ και μία εβδομάδα μετά, ακόμη ένα γκολ, στη νίκη με 2-1 επί της Ξάνθης για το Κύπελλο.
Στις 2 Απριλίου, στο 80ο λεπτό του αγώνα με την ΑΕΛ, για την 26η αγωνιστική της , ο 23χρονος άσος αναγκάστηκε να ζητήσει την άμεση αντικατάσταση του, μετά από μια προσπάθεια να αποτρέψει πλάγιο άουτ.
Στις 19 Δεκεμβρίου 2017, ο μέσος του ΠΑΟΚ έκανε τελικά την πολυαναμενόμενη επιστροφή του, μπαίνοντας ως αλλαγή στο 82ο λεπτό κατά τη διάρκεια μίας νίκης με 5-1 επί των Τρικάλων για το Κύπελλο.
Μπορεί να καλύψει όλες τις τρεις θέσεις πίσω από τον επιθετικό, δεν είναι προβλέψιμος στο παιχνίδι του και έχει καλά τελειώματα τόσο σε κοντινή όσο και σε μακρινή απόσταση.
Ήταν η ελληνική συμμετοχή για το Διαγωνισμό Τραγουδιού της 2001, ερμηνευμένο στα Αγγλικά και στα Ελληνικά από τους , ένα ντουέτο που απαρτίζεται από τους Έλενα Παπαρίζου και Νίκο Παναγιωτίδη, και οι δύο γεννημένοι και μεγαλωμένοι στη Σουηδία από Έλληνες γονείς.
Πριν την συμμετοχή τους στην , το συγκρότημα είχε κάνει δύο ακόμη επιτυχίες που μπήκαν στις κορυφαίες 10 θέσεις των σε Ελλάδα και Σουηδία, το "Ώπα Ώπα" και το "Δυνατά Δυνατά".
Το τραγούδι, με στίχους του Αντώνη Παππά και τη μουσική του Νίκου Τερζή, που αργότερα θα σύνθεταν το " " για τη Λευκορωσία, είναι ένα ανεβαστικό κομμάτι που εμπνέεται εν μέρει από την ελληνική λαϊκή μουσική.
Λυρικά, ασχολείται με τη συνειδητοποίηση εκ μέρους των τραγουδιστών, οι οποίοι τραγουδούν από κοινού για το μεγαλύτερο μέρος της παράστασης, ότι η αγάπη τους είναι το μόνο που έχει σημασία.
Η παράσταση του διαγωνισμού ήταν μια σχετικά στατική υπόθεση, με τους τραγουδιστές καθώς και τους υποστηρικτές τραγουδιστές που στέκονταν μπροστά από τα μικρόφωνα να τραγουδούν.
Ενώ ο διαγωνισμός είχε στο σημείο αυτό αγκαλιάσει την προ-ηχογραφημένη μουσική, ο Νίκος Παναγιωτίδης ερμήνευσε με το παραδοσιακό ελληνικό μπουζούκι.
Μέσα σε μια δεκαετία, άνοιξαν νέες αίθουσες και μετατράπηκαν σε ένα συγκρότημα κήπων, καταστημάτων και χώρων διασκέδασης που βρίσκονταν στην εξωτερική περίμετρο, κάτω από τις αρχικές κιονοστοιχίες.
Τα καταστήματα λιανικής πώλησης ειδικευμένα σε είδη πολυτελείας, όπως κοσμήματα, γούνες, πίνακες ζωγραφικής και έπιπλα ήταν σχεδιασμένα για να προσελκύουν την πλούσια ελίτ.
Οι έμποροι λιανικής πώλησης που λειτουργούσαν τα καταστήματα ήταν μεταξύ των πρώτων στην Ευρώπη που υιοθέτησαν σταθερές τιμές και με τον τρόπο αυτό απάλλαξαν τους πελάτες τους από την ταλαιπωρία της συναλλαγής.
Τα καταστήματα ήταν εξοπλισμένα με γυάλινες εξωτερικές προθήκες , που επέτρεπαν στην αναδυόμενη μεσαία τάξη να κοιτάζει τις βιτρίνες, ακόμα και όταν δεν ήταν σε θέση να αντέξει τις υψηλές τιμές.
Έτσι, το Παλαί Ρουαγιάλ έγινε ένα από τα πρώτα παραδείγματα ενός νέου στυλ αγορών, στο οποίο σύχναζαν τόσο η αριστοκρατία όσο και οι μεσαίες τάξεις.
Την ημέρα, οι αίθουσες τέχνης, τα βιβλιοπωλεία, τα σαλόνια, τα καφέ και τα εστιατόρια αποτελούσαν σημαντικό χώρο συγκέντρωσης για την αριστοκρατία, τους διανοούμενους, τους φοιτητές και τη μεσαία τάξη.
Τη νύχτα, σταδιακά, έγινε το στέκι ελευθεριαζόντων, στρατιωτών και πορνείων, και τσαρλατάνοι, χαρτοπαικτικές λέσχες, προαγωγοί και πόρνες είχαν εγκατασταθεί στην αυλή της εισόδου του βασιλικού παλατιού.
Όταν πέθανε ο βασιλιάς Λουδοβίκος ΙΔ το 1715, ο πεντάχρονος εγγονός του, ο μελλοντικός Λουδοβίκος ΙΕ, ήταν πολύ νέος για να κυβερνήσει τη χώρα.
Ο Φίλιππος Β της Ορλεάνης έγινε Αντιβασιλέας του νέου βασιλιά και το Παλαί Ρουαγιάλ έγινε το κέντρο ισχύος του βασιλείου και γνώρισε τη χρυσή εποχή του.
Καθώς στο Παρίσι δεν υπήρχαν ακόμη πεζοδρόμια και οι δρόμοι ήταν επικίνδυνοι και βρώμικοι, η στοά ήταν μια ευπρόσδεκτη καινοτομία, δεδομένου ότι πρόσφερε ένα ασφαλές μέρος όπου οι Παριζιάνοι μπορούσαν να κάνουν τις αγορές και τις συναντήσεις τους.
Έτσι ξεκίνησε αυτό που ο αρχιτέκτονας περιγράφει ως «κλειστές αγορές», που μεταμόρφωσαν τις ευρωπαϊκές αγοραστικές συνήθειες μεταξύ 1786 και 1935.
Μετά το θάνατο του Λουδοβίκου ΙΓ το επόμενο έτος, έγινε η κατοικία της βασιλομήτωρος Άννας της Αυστριακής και των ανήλικων γιων της Λουδοβίκου ΙΔ και Φίλιππου Α της Ορλεάνης καθώς και του συμβούλου της Καρδινάλιου Μαζαρέν.
Οι εξεγέρσεις της Σφενδόνης τάραξαν τον μικρό βασιλιά ο οποίος, το 1649, χρειάστηκε να εγκαταλείψει το παλάτι στη μέση της νύχτας και, το 1651, όταν ήταν δώδεκα ετών, οι επαναστάτες, ζητώντας να τον δουν, εισέβαλαν στο παλάτι και παρέμειναν αρκετές ώρες μπροστά στο κρεβάτι του.
Ο Λουδοβίκος Φίλιππος Β της Ορλεάνης, ο οποίος έλεγχε το Παλαί Ρουαγιάλ από το 1780 και μετά, επέκτεινε και ανασχεδίασε το συγκρότημα των κτιρίων και τους κήπους του παλατιού μεταξύ 1781 και 1784.
Το 1780 αποφάσισε να εμπορευματοποιήσει το παλάτι, δίνοντας την περιοχή κάτω από τις κιονοστοιχίες σε λιανοπωλητές και σε παροχείς υπηρεσιών και το 1784 οι κήποι και οι περιβάλλουσες κατασκευές του παλατιού άνοιξαν στο κοινό ως εμπορικό και ψυχαγωγικό συγκρότημα.
Το Παλαί Ρουαγιάλ περιλάμβανε ένα από τα δημοφιλέστερα θέατρα του Παρισιού, το Θέατρο του Παλαί Ρουαγιάλ, που χρησιμοποιήθηκε από το θίασο του Μολιέρου από το 1660.
Με το θάνατο του Μολιέρου, ο μουσικός συνθέτης Ζαν-Μπατίστ Λυλί ανέλαβε να δημιουργήσει τη Βασιλική Ακαδημία της Μουσικής, το επίσημο όνομα της Όπερας του Παρισιού.
Αρχικά ονομάστηκε Παλάτι του Καρδιναλίου και ήταν η προσωπική κατοικία του Καρδινάλιου Ρισελιέ, για τον οποίο κατασκευάστηκε από τον αρχιτέκτονα Ζακ Λεμερσιέ το 1633 έως 1639.
Το Παλαί Ρουαγιάλ , το Βασιλικό Παλάτι, αρχικά αποκαλούμενο Παλάτι των Καρδιναλίων , είναι ένα πρώην βασιλικό ανάκτορο που βρίσκεται στο 1ο διαμέρισμα του Παρισιού.
Από το 1649, στο παλάτι στεγάστηκε η εξόριστη Ερριέττα Μαρία της Γαλλίας και η Ερριέττα Στιούαρτ, σύζυγος και κόρη του καθαιρεθέντος βασιλιά Κάρολου Ατης Αγγλίας.
Οι δυο είχαν δραπετεύσει από την Αγγλία στη μέση του Αγγλικού εμφυλίου πολέμου και προστατεύονταν από τον ανιψιό της Ερριέττας, τον βασιλιά Λουδοβίκο ΙΔ.
Μετά το θάνατο της Ερριέττας-Άννας το 1670 ο δούκας πήρε μια δεύτερη σύζυγο, την πριγκίπισσα του Παλατινάτου, που προτιμούσε να ζει στον πύργο Σαιν Κλου, που έγινε έτσι η κύρια κατοικία του μεγαλύτερου γιου της και του κληρονόμου της Ορλεάνης, του Φίλιππου Β, γνωστού ως δούκα της Σαρτρ.
Η Ερριέττα Στιούσρτ παντρεύτηκε αργότερα τον μικρότερο αδελφό του Λουδοβίκου ΙΔ, δούκα Φίλιππο Ατης Ορλεάνης στο παρεκκλήσι του παλατιού στις 31 Μαρτίου 1661.
Το 1692, με την ευκαιρία του γάμου του Φιλίππου Βτης Ορλεάνης με την Φρανσουάζ Μαρί των Βουρβόνων, νομιμοποιημένη κόρη του Λουδοβίκου ΙΔ και της Μαντάμ ντε Μοντεσπάν, το παλάτι εκχωρήθηκε οριστικά στον Οίκο της Ορλεάνης.
Με την επικράτηση της θρησκόληπτης Μαντάμ ντε Μαιντενόν στις Βερσαλίες, απαγορεύθηκε κάθε διασκέδαση στη βασιλική Αυλή, έτσι το Παλαί Ρουαγιάλ έγινε και πάλι χώρος κοινωνικών συναθροίσεων της αριστοκρατίας.
Είναι ο μόνος επίσημος φορέας εκπροσώπησης των Ελλήνων και Κυπρίων, είναι αναγνωρισμένος από την Ελληνική και Κυπριακή πολιτεία και συνεργάζεται με τις πρεσβείες της Ελλάδας και Κύπρου στο Δουβλίνο.
Το πρώτο Ελληνικό Σχολείο της ΕΚΙ στο Δουβλίνο ξεκίνησε τη λειτουργία του το 2003 και λειτουργεί υπ την εποπετία του Ελληνικού Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων.
Ο Σκοπευτής ήταν μέρος της έκθεσης ΜΟΜΕΝΤΟΥΜ: «ΗΡΩΙΔΑ ΜΗΤΈΡΑ / Σύγχρονη Τέχνη από τις Μετα-Κομμουνιστικές Γυναίκες που Επανεξετάζουν τον Ηρωισμό», με επιμέλεια των Ρέιτσελ Ριτς-Βόλοκ και Μπόγιανα Πέγιτς στο Βερολίνο.
Το Τράνσιτλαντ ΕΥΡΩΠΗ είναι ένα συλλογικό αρχείο από 100 βίντεο που ατνικατοπτρίζουν τις μεταβάσεις και τους μετασχηματισμούς στις μετα-Σοσιαλιστικές χώρες της Κεντρικής και της Ανατολικής Ευρώπης.
Οι κύριες πτυχές του έργου της είναι η προσωπική της εμπειρία από τον πόλεμο και την πολεμική πολιτική, η μεγάλη της προσήλωση στον φεμινισμό, η κοινωνικότητα και η αλληλεγγύη.
Το δεύτερο μέρος των έργων της απεικονίζει τον ρόλο των ανταρτισσών στον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και τον ρόλο των γυναικών στον Σοσιαλισμό (Άγνωστες Ηρωίδες, Τι μας πρόσφερε ο αγώνας μας;
Τα έργα της έχουν επισκοπηθεί από τους Μάρινα Γκρζίνιτς, Ντέιβιντ Έλιοτ, Έλενα Πέτροβιτς, Μάθιου Βέμπερ, Τζόναθαν Μπλάκγουντ, Αλεσάντρα Φερίνι, Χοντάρα Σούζαν, και άλλοι.
Το έργο της έχει περιγραφεί ως «αφοπλιστικά ειλικρινές και ανυπόκριτο, ανεξάρτητα από το αν αφορά οικογενειακές ιστορίες ή ευρύτερες πολιτικές αφηγήσεις.»
Είναι γνωστή για την κοινωνικού περιεχομένου τέχνη της με θέμα τον πόλεμο στη Βοσνία και Ερζεγοβίνη και τον ρόλο των ανταρτισσών στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο στη Γιουγκοσλαβία.
Τα έργα της έχουν εκτεθεί σε περισσότερες από 100 διεθνείς εκθέσεις, όπως τις: Φρέστας – Τριετία Τεχνών , Το Γυναικείο Δωμάτιο , Βαλκανική Συντεχνία Καλλιτεχνών , Μανιφέστα 8 , , Βιντεονάλ , .
Η Αντέλα Γιούσιτς έχει συνεισφέρει στη δημιουργία του διαδικτυακού αρχείου για τον αντιφασιστικό αγώνα των γυναικών στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη και τη Γιουγκοσλαβία.
Η αποστολή του κατά την πολιορκία του Σαράγιεβο ήταν να αναζητά τους ελεύθερους σκοπευτές που πυροβολούν πολίτες παραβιάζοντας τις συνθήκες ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της Γενεύης.
Στον Ελεύθερο Σκοπευτή, η καλλιτέχνιδα αφηγείται ένα μέρος από τις σημειώσεις του πατέρα τους όπου απαριθμούσε τους στρατιώτες που είχε σκοτώσει στις πολεμικές του αποστολές, ζωγραφίζοντας έναν κόκκινο κύκλο πίσω από τον οποίο φαίνεται η εικόνα του πατέρα της.
Το 2011 η πρώτη έκδοση του έργου Δεν θα ξαναμιλήσω για τον πόλεμο στο Ζάγκρεμπ Κροατίας συμπεριλήφθηκε στην συλλογή Περπέτουουμ Μόμπιλ του Ζωντανού Αρχείου, ως «αναπόσπαστο μέρος, μια προσπάθεια και πρόκληση για να αναδιαρθρωθούν πολιτικά αυτοί οι αλληλεπικαλυπτόμενοι, αντικρουόμενοι και ανακάμπτοντες λόγοι».
Η Έλενα Πέτροβιτς, μέλος της επιμελητικής ομάδας, ανέφερε ότι «το ίδιο το έργο αποτελεί το έναυσμα για την τοποθέτηση των επιμελητών σε σχέση με το έργο, καθώς και ένα ορόσημο για το πλαίσιο μέσα στο οποίο παρουσιάζεται στο κοινό, τα μέσα ενημέρωσης και τους πολιτικούς του τόπου.»
Το 2013 έλαβε το δεύτερο Μάστερ της, με θέμα τη Δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα στη νοτιοανατολική Ευρώπη, από τα πανεπιστήμια του Σαράγιεβο και της Μπολόνια.
Σε αυτό το συλλογικό βίντεο των Αντέλα Γιούσιτς και Λάνα Κμάτζανιν, οι δύο καλλιτέχνιδες από τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη υπόσχονται μεταξύ τους να μην ξαναμιλήσουν για τον πόλεμο ποτέ, αλλά επαναλαμβάνοντας την ίδια πρόταση ξανά και ξανά, ταράζονται ολοένα και περισσότερο σε σημείο που δεν ξεφεύγουν από το θέμα ακόμη και όταν δεν μιλάνε.
Αυτό το έργο, μαζί με τον Ελεύθερο Σκοπευτή και το Άμα πεθάνω, κάντε ό,τι θέλετε έχουν συμπεριληφθεί στο Κινηματογραφικές Μεταλλάξεις: το Φεστιβάλ του Αόρατου Κινηματογράφου 08 Παράλληλη Ταινία, Ζάγκρεμπ 2014.
Για την επιλογέα του Φεστιβάλ, θεωρητική και καλλιτέχνιδα Μάρινα Γκρζίνιτς, τα έργα δείχνουν την «τεταμένη, στρατιωτικοποιημένη αποικιοκρατία και την μηχανή του πολέμου ».
Το Άμα πεθάνω, κάντε ό,τι θέλετε έχει συμπεριληφθεί στα αρχεία του μαζί με 3.000 καλλιτεχνικά βίντεο και ντοκιμαντέρ για την πρωτοποριακή περίοδο του '60 μέχρι και σήμερα.
Σίλικες όπως και άλλα ρωμαϊκά νομίσματα, φορούσαν οι Σάξωνες ως μενταγιόν, γούρι ή αξιοπερίεργο και βρέθηκαν σε αρχαιολογικούς χώρους της περιόδου.
Το δένδρο είναι η κερατέα ή χαρουπιά και ο σπόρος της, το κεράτιον, ήταν στο ρωμαϊκό σύστημα βάρους η πιο μικρή μονάδα, ίση με το 1/2 του οβολού· ο οβολός ήταν το 1/2 του βότσαλου , το βότσαλο ήταν το 1/24 της ουγγιάς και η ουγγιά το 1/12 της λίβρας.
Στην αρχή, η κοπέλα δεν φαίνεται να είναι απρόθυμη, αργότερα όμως γνωρίζει έναν κυνηγό, ο οποίος στα μάτια της ενσαρκώνει ένα καλύτερο επάγγελμα, με περισσότερη δραστηριότητα και ανδρισμό και έτσι απορρίπτει το νεαρό μυλωνά.
Τα ποιήματα του Μύλλερ δημοσιεύθηκαν το 1820, και ο Σούμπερτ μελοποίησε τα περισσότερα μεταξύ Μαίου- Σεπτεμβρίου 1823, ενώ εργαζόταν παράλληλα στην όπερά του .
Το ότι τα αγόρια πρέπει να υποφέρουν σωματική βία για τιμωρία, παρότι αποτελεί παράδοση και ο Χρύσιππος δε φέρει καμμία αντίρρηση σε αυτό, εγώ ουδόλως το εγκρίνω.
Δεύτερον, επειδή, εάν ο χαρακτήρας είναι αγοριού είναι τόσο άθλιος που δεν επιδέχεται βελτιώσεως, θα μείνει αμετάβλητος, όπως και ο χειρότερος δούλος, ακόμα και με τις βουρδουλιές.
Εξάλλου, έστω ότι πειθαναγκάζεις ένα αγόρι με τις βουρδουλιές, πώς θα τον διαχειριστείς όταν γίνει νεαρός άντρας στον οποίο είναι αδύνατο να ασκήσεις τέτοια τρομερή μέθοδο, και ο οποίος θα έχει να ακολουθήσει ακόμη πιο απαιτητικές σπουδές;
Πρόσθεσε στις σκέψεις αυτές ότι πράγματα που είναι δυσάρεστο να κατονομάσω, και που πιθανόν αργότερα προκαλούν ντροπή, συμβαίνουν συχνά σε αγόρια ενόσω μαστιγώνονται, υπό το κράτος του φόβου και του πόνου.
Ντρέπομαι που λέω ότι σκανδαλωδώς ανάξιοι άνθρωποι συχνά καταχρώνται το προνόμιο της τιμωρίας και τις όποιες ευκαιρίες ο φόβος των δύστυχων παιδιών παρέχει ενίοτε σε ορισμένους.
Εν τω μεταξύ, πρώιμοι συγγραφείς εκπαιδευτικών θεμάτων, όπως ο Ρότζερ Άσαμ , διαμαρτύρονταν για τον αυθαίρετο και σκληρό τρόπο με τον οποίο τιμωρούνταν τα παιδιά.
Στο βιβλίο του «Μερικές Σκέψεις αναφορικά με την Εκπάιδευση» ασκεί κριτική στην ως τότε εκπαίδευση και γενικώς ανατροφή των παιδιών, και τις κυρίαρχες αντιλήψεις.
Ενώ προτείνει μια μάλλον σκληραγώγηση των παιδιών (έκθεση στον ήλιο και εξωτερικούς χώρους, μη υπερβολική κάλυψη με ρούχα κλπ), επικρίνει και τη χρήση του δίπολου «ανταμοιβή - τιμωρία», του οποίου, όπως λέει, γινόταν κατάχρηση ή κακή χρήση και το οποίο συνδέεται με τον σωματικό πόνο και τη σωματική ευχαρίστηση αντιστοίχως.
η βέργα, το μόνο εργαλείο πειθαρχίας που συνήθως γνωρίζουν οι παιδαγωγοί, ή και μπορούν να σκεφτούν, είναι το πλέον ακατάλληλο απ’ όλα στην εκπαίδευση.
Στην πρώτη κατηγορία, σε παιδιά και ανηλίκους, ασκείται κυρίως στο οικογενειακό περιβάλλον τους και στο πλαίσιο του σχολείου και για τα πλαίσια αυτά χρησιμοποιείται ενίοτε ο νεότερος όρος σωματική τιμωρία.
Η παλαιότερη προσπάθεια απαγόρευσης του τιμωρητικού ξυλοδαρμού ανηλίκων ανάγεται στην Πολωνία του 1783 και στην τότε σχετική απόφαση του Πολωνικού κοινοβουλίου.
Ωστόσο, η πρώτη φορά που καταγράφηκε πλήρης απαγόρευση σε όλα τα κοινωνικά πεδία- στο σχολείο, στο σπίτι, σε άλλους χώρους φροντίδας και στο ποινικό και δικαστικό σύστημα- ήταν το 1979 στη Πολωνία.
Σύμφωνα με τον νέο σουηδικό Κώδικα Γονέων: «Τα παιδιά δικαιούνται φροντίδας, ασφάλειας και καλής ανατροφής. Τα παιδιά πρέπει να αντιμετωπίζονται με σεβασμό στην προσωπικότητα και ατομικότητά τους και δεν επιτρέπεται να υποβάλλονται σε τιμωρίες ξυλοδαρμού ή άλλη ταπεινωτική μεταχείριση».
Το «σωφρονιστικό ξύλο» ήταν οπωσδήποτε παρόν στους αρχαίους πολιτισμούς, τόσο στην Αίγυπτο και στην Αρχαία Ελλάδα, όσο και μετέπειτα στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, κατά την επιβολή εκπαιδευτικής αλλά και δικαστικής πειθαρχίας.
Ορισμένα κράτη έχουν φημιστεί για τη χρήση τέτοιων σκληρών τιμωριών, η πολιτεία της Σπάρτης συγκεκριμένα τις εφάρμοζε στο πλαίσιο ενός συστήματος πειθαρχίας ώστε να οικοδομηθεί η ψυχική αντοχή και η σωματική δύναμη των πολιτών.
Στο πέρας της Ιστορίας από την αρχαιότητα έως και τη σύγχρονη εποχή, το ξύλο και η σωματική βία υπήρξαν, στους περισσότερους πολιτισμούς, συχνό και αποδεκτό μέσον τιμωρίας των εκάστοτε παραβατών.
Είναι όμως γεγονός ότι, από το δεύτερο ιδίως μισό του 20ου αιώνα και έκτοτε, η πρακτική αυτή θεωρείται ευρέως αντίθετη προς τα ανθρώπινα και ατομικά δικαιώματα, με αποτέλεσμα τον περιορισμό ή πλήρη κατάργησή της δια νόμου.
Το ένα μέρος ή πρόσωπο λειτουργεί τιμωρητικά εις βάρος του άλλου μέρους, το οποίο δέχεται τον ξυλοδαρμό και που έχει υποπέσει σε μικρότερο ή μεγαλύτερο παράπτωμα.
Πρόκειται για πρακτική με άμεσο αποτέλεσμα τον σωματικό πόνο στο άτομο, ενώ αποσκοπεί να τιμωρήσει ή συνετίσει, μετά από κολάσιμη πράξη ή συμπεριφορά.
Δικαστικού: μαστιγώματα αλλά και δάρσιμο με βέργα ή ξύλο, κατόπιν δικαστικής απόφασης, ως ποινή για συγκεκριμένα αδικήματα και καταπώς προβλέπεται από τη νομοθεσία διαφόρων χωρών.
Πρόβλεψη και εφαρμογή ανάλογων ποινών γίνεται, με διαφορετική συχνότητα, σε κράτη της Μέσης Ανατολής, Νοτιο-Ανατολικής Ασίας, Αφρικής, Καραϊβικής.
Συγκεκριμένα για τους ανηλίκους, η σωματική βία ως μέσον σωφρονισμού δύναται να επιφέρει έως και την αφαίρεση της γονικής μέριμνας ή επιμέλειας (βάσει του άρθρου 4, ν. 3500/ 2006 και του 1532 του Αστικού Κώδικα) εφόσον αυτό ζητηθεί από έναν γονέα, στενούς συγγενείς, τον εισαγγελέα ή αυτεπαγγέλτως.
Ποινές σωματικής βίας έχουν καταγγελθεί στον στρατό και είναι σχεδόν βέβαιο ότι ασκούνται και σήμερα εις βάρος στρατιωτικών και οπλιτών θητείας, σε πολλές χώρες του κόσμου.
Ασκούνται ενίοτε μετά την παραβίαση εσωτερικών κανονισμών, όμως σε αυτούς τους χώρους, τέτοιες πρακτικές είναι συχνά παράνομες, οπότε τυχόν γνωστοποίησή τους κινητοποιεί τη Δικαιοσύνη.
Τη δεκαετία του 1870, διάφορα δικαστήρια έθεσαν εκτός νόμου την αρχή του κοινού δικαίου πως ένας άνδρας είχε το δικαίωμα να «τιμωρεί δια χειροδικίας τη σύζυγο που έσφαλλε».
Και στο Ηνωμένο Βασίλειο, το κατά παράδοσιν δικαίωμα του άντρα να ασκεί μέτρια σωματική βία, ώστε αυτή «να μην εκφεύγει των καθηκόντων της» ομοίως αφαιρέθηκε το 1891.
Τέτοιου είδους πρακτικές έχουν πλέον εκλείψει στη σημερινή Ευρώπη, ωστόσο είναι υπαρκτές και σε κανονική χρήση σε αρκετές πολιτείες των ΗΠΑ και πολλές άλλες χώρες ανά τον κόσμο.
Ίσως το παραπάνω βιβλίο ήταν και το κείμενο που επηρέασε περισσότερο τους Πολωνούς βουλευτές στην πλήρη απαγόρευση της τιμωρίας σωματικής βίας το 1783 –η Πολωνία ήταν η πρώτη χώρα στον κόσμο που αποφάσισε κάτι τέτοιο.
Να σημειωθεί ότι στην Ελλάδα κάθε κακοποίηση ανηλίκων εντός της οικογενείας, για σωφρονιστικούς ή άλλους λόγους, όπως και κάθε βία μέσα στην οικογένεια, απαγορεύεται ρητώς από τον νόμο, ήδη από το 2006.
Η εταιρία έψαχνε να βρει ένα καινούργιο σενάριο για τον Άλαν Λαντ που άνηκε στο δυναμικό της και γι' αυτό προσέγγισε τον Ρέιμοντ Τσάντλερ, ο οποίος εκεινη την περίοδο έγραφε ένα αστυνομικό μυθιστόρημα και το είχε αφήσει στη μέση σκεπτόμενος να το μετατρέψει σε σενάριο για ταινία.
Ο Τσάντλερ που είχε χρόνιο πρόβλημα αλκοολισμού διαπίστωσε ότι ο μόνος τρόπος με τον οποίο θα ολοκλήρωνε το σενάριο εντός της προθεσμίας που του είχε θέσει η εταιρία , ήταν εφόσον βρισκόταν υπό την επήρεια του αλκόολ.
Ο Τσάντλερ θεωρούσε το σκηνοθέτη Τζορτζ Μάρσαλ, αποτυχημένο εφόσον δεν είχε λάβει καμιά αναγνώριση για τη δουλειά του σε 30 χρόνια καριέρας, ενω αντιπαθούσε υπερβολικά τη Βερόνικα Λέικ την οποία αποκαλούσε Μορόνικα .
Ο Λαντ επέστρεψε και ανέλαβε το ρόλο του Τζόνι Μόρισον σηματοδοτώντας την τρίτη του συνεργασία με τη Λέικ, με την οποία είχε γίνει κινηματογραφικό ζευγάρι λόγω ανάγκης.
Μετά από πιέσεις του Αμερικανικού Ναυτικού που δεν ήθελε τους απόμαχους του Β' Παγκοσμίου Πολέμου να απεικονίζονται ως δολοφόνοι, ο Τσάντλερ αναγκάστηκε να ξαναγράψει το σενάριο δίνοντας το ρόλο του δολοφόνου σε έναν άλλον από τους ήρωες της ταινίας.
Ο Τζόνι Μόρισον , αξιωματικός του ναυτικού, επιστρέφει σπίτι του από το μέτωπο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου και βρίσκει τη σύζυγό του, Έλεν στην αγκαλιά του εραστή της, Έντι Χάργουντ , ιδιοκτήτη του νυχτερινού κέντρου "Η Γαλάζια Ντάλια".
Στον καυγά που ακολουθεί μεταξύ του ζευγαριού, η Έλεν αποκαλύπτει στον Τζόνι τα πραγματικά αίτια του θανάτου του γιου τους και ο Τζόνι αποφασίζει να την εγκαταλείψει.
Παράλληλα ο Τζόνι, που περιφερόταν μες τη βροχή κατά τη διάρκεια της νύχτας, συναντά τυχαία την πρώην σύζυγο του Χάργουντ, Τζόις , η οποία τον ερωτεύεται και μόλις μαθαίνει ότι είναι ο βασικός ύποπτος για τη δολοφονία της Έλεν, αποφασίζει να τον βοηθήσει προκειμένου να ανακαλύψει τον πραγματικό δολοφόνο.
Από τις 47 εκλεγμένες γυναίκες το 2014 στο κοινοβούλιο μόνο 2 το κατόρθωσαν νικώντας μια εκλογική περιφέρεια (οι εκλογές χρησιμοποιούν μεικτό εκλογικό σύστημα όπου το 53.2% των βουλευτών εκλέγονται με ψηφοδέλτια και 46.8% σε 198 εκλογικές περιφέρειες).
Σε παγκόσμιο επίπεδο, κατά μέσο όρο το 22% των βουλευτών κάθε κοινοβουλίου αποτελείται από γυναίκες, ενώ σε χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης το ποσοστό αυτό είναι 25%.
Σύμφωνα με μια μελέτη από την Διακοινοβουλευτική Ένωση η Ουκρανία κατατάσσεται 112η μεταξύ 189 χωρών όσον αφορά την πολιτική εκπροσώπηση των γυναικών στο κοινοβούλιο.
Μέχρι στιγμής η μόνη κυβέρνηση που δεν είχε γυναίκες υπουργούς (και ήταν η μοναδική κυβέρνηση στην Ευρώπηπου δεν είχε γυναίκες μέλη στη σύνθεσή της κατά το χρόνο εκείνο) ήταν η πρώτη κυβέρνηση Αζάροφ (από τις 11 Μαρτίου 2010 όταν διορίστηκε μέχρι τον διορισμό της Ράισα Μποχατιρίοβα ως Υπουργός Υγείας και Αντιπρωθυπουργός της Ουκρανίας στις 14 Φεβρουαρίου 2012).
Ο Πρωθυπουργός Μίκολα Αζάροφ δήλωσε τον Μάρτιο του 2010 ότι δεν υπήρχαν γυναίκες υπουργοί σε αυτή τη κυβέρνηση, γιατί "οι Μεταρρυθμίσεις δεν εμπίπτουν σε γυναικεία αρμοδιότητα", ενώ προσθέτει ότι σε μεγάλο βαθμό σέβεται τις γυναίκες.
Ο Νουζχάτ Εχσάν, αντιπρόσωπος του Ταμείο των Ηνωμένων Εθνών για τον Πληθυσμό στην Ουκρανία, δήλωσε τον Φεβρουάριο του 2013 ότι "η Ουκρανία έχει πραγματικά απαράδεκτο επίπεδο της βίας, κυρίως από τους άνδρες και οφείλεται κυρίως στο υψηλό επίπεδο της κατανάλωσης αλκοόλ".
Επίσης κατηγορούσε παραθυράκια στη νομοθεσία που συμβάλλουν στο πρόβλημα της ενδοοικογενειακής βίας, "Μπορείτε να παραβιάζετε τις γυναίκες και ακόμα αν είστε σε υψηλό επίπεδο, αξιωματούχος ή από επίσημη οικογένεια υψηλού επιπέδου, μπορείτε να γλιτώσετε".
Η ηλικία συνταξιοδότησης είναι στη διαδικασία να αυξηθεί σταδιακά, έως τα 60 έτη για τις γυναίκες και τα 62 χρόνια για τους άνδρες δημοσίους υπαλλήλους μέχρι το 2021 (η αρχική ηλικία ήταν 55 για τις γυναίκες και 60 για τους άνδρες).
Υπάρχουν περισσότερα κόμματα με γυναίκες ηγέτες και κόμματα για "γυναικεία ζητήματα" (αναλυτές τα περιγράφουν ως "εικονικά κόμματα που έχουν σχεδιαστεί για να κλέψουν ψήφους από τα κόμματα της αντιπολίτευσης").