polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ωστόσο, το ποσοστό ανεργίας των γυναικών είναι πολύ υψηλό σε σύγκριση με τους άνδρες με το ίδιο εκπαιδευτικό υπόβαθρο , για να μην αναφέρουμε την εκτεταμένη κρυφή ανεργία μεταξύ των γυναικών.
Η ιστορία της Ουκρανίας κατά τη διάρκεια των δύο τελευταίων αιώνων είναι στενά συνδεδεμένη με εκείνη της Ρωσικής Αυτοκρατορίας και αργότερα στη Σοβιετική Ένωση.
Η Ουκρανία απέκτησε την ανεξαρτησία της το 1991, και τώρα είναι κράτος με περισσότερα από 40 εκατομμύρια κατοίκους, οι περισσότεροι από τους οποίους είναι χριστιανοί Ορθόδοξοι, και το 70% του πληθυσμού είναι αστικός.
Επί του παρόντος, υπάρχουν αρκετές ομάδες δικαιωμάτων των γυναικών που δραστηριοποιούνται στην Ουκρανία, , συμπεριλαμβανομένης της Φεμινιστικής Οφενζίβα και της Ουκρανικής Ένωσης Γυναικών.
Αυτές οι αρχικές ανασκαφές αποκάλυψαν μία κατασκευή, που αποτελείτο από ένα σύνολο δωματίων, που τώρα ταυτοποιούνται ως μέρος ενός μεγαλύτερου συγκροτήματος με το όνομα Περιστύλιο Α.
Την πρώτη δεκαετία του 2000 έγιναν περισσότερες εργασίες, που έκαναν τους αρχαιολόγους να θεωρήσουν, ότι το αρχικό περιστύλιο ήταν μέρος ενός πολύ μεγαλύτερου οίκου.
Το 2008 ολοκληρώθηκε ένα πρόγραμμα αποκατάστασης σχεδόν 2.000.000 ευρώ και έδωσε στο κοινό πρόσβαση στα δωμάτια, που ανασκάφτηκαν από τον Τζ.
Το έργο του Σουητώνιου αναφέρει, ότι ο Οκταβιανός μετακόμισε στον οίκο του Κουίντου Ορτένσιου στον Παλατίνο, αφήνοντας το αρχικό σπίτι του κοντά στη Ρωμαϊκή Αγορά.
Ο Μάρκος Βέλλειος Πατέρκουλος αναφέρει, ότι μετά ο Οκταβιανός άρχισε να αγοράζει τη γη γύρω από την οικία του Ορτένσιου· σύντομα μετά το σημείο χτυπήθηκε από κεραυνό.
Ο Οκταβιανός το δήλωσε ως δημόσια ιδιοκτησία και αφιέρωσε έναν ναό στον Απόλλωνα, γνωστό ως ναό του Απόλλωνα Παλατίνου, καθώς ο θεός βοήθησε τον Αύγουστο να νικήσει τον Σέξτο Πομπήιο το 36 π.
Λόγω αυτής της ευσεβής πράξης, αναφέρει ο Κάσσιος Δίων, ότι η Σύγκλητος θέσπισε, η ιδιοκτησία γύρω από την περιοχή αυτή να δοθεί στον Αύγουστο με δημόσια δαπάνη.
Όταν έκτισε τον ναό του Απόλλωνα, ο οποίος κατέστρεψε μερικά από αυτά τα δωμάτια, ο Αύγουστος ξαναέκανε τη βίλα και έκτισε ένα μεγάλο περιστύλιο, το Α και δωμάτια, που επικάλυψαν τον οίκο του Καρεττόνι.
Ένα από αυτά, το δωμάτιο με τα προσωπεία, έχει προοπτικά αρχιτεκτονήματα και θεατρικά προσωπεία, τυπικά του Δεύτερου Ρυθμού των ρωμαϊκών τοιχογραφιών.
Ο τελευταίος 4ος τόμος αυτής της έκδοσης υπεγράφη για εκτύπωση στις 3 Δεκεμβρίου 1940 – μισό έτος πριν την έναρξη του Μεγάλου Πατριωτικού Πολέμου της Σοβιετικής Ένωσης με τη Ναζιστική Γερμανία.
Οι συντακτικές ευθύνες και καθήκοντα για την επόμενη έκδοση ενός αναλυτικού λεξικού πέρασαν στον καθηγητή Σεργκέι Ιβάνοβιτς Οζέγκοφ , ένας από τους συντάκτες στο λεξικό του Ουσάκοφ.
Δεδομένης της οξείας έλλειψης υλικών πόρων μετά τον πόλεμο και της προσπάθειας επιτάχυνσης της έκδοσης ενός νέου λεξικού, αποφασίστηκε η περικοπή του κατά 4 φορές, περιορίζοντάς το σε ένα απλό τόμο.
Εκείνη την εποχή η σύνθεση του λεξικού τροποποιήθηκε δραστικά, αντανακλώντας τις γλωσσικές αλλαγές που έγιναν την τελευταία δεκαετία (η πρώτη έκδοση του λεξικού του Ουσάκοφ υπεγράφη για έκδοση το 1935).
Όταν ο Γιον Γκέσο-μουν το ανακάλυψε, κανόνισε μια πολυτελή δεξίωση για να γιορτάσει την τοποθέτησή του στη θέση του κυβερνήτη των Ανατολικών Επαρχιών του Γκογκουριό αυτή τη φορά, στην οποία προσκάλεσε περίπου εκατό πολιτικούς του κράτους από την αντίθετη παράταξη.
Η παραδοσιακή ιστοριογραφία της Κορέας απεικονίζει τον Γιον Γκέσο-μουν ως έναν δεσποτικό στρατηγό-πολέμαρχο, του οποίου οι ανηλεείς πολιτικές και η ανυπακοή στον μονάρχη του Γκογκουριό οδήγησαν αργότερα στην πτώση του βασιλείου.
Παρόλα αυτά, τα επιτεύγματά του κατά την υπεράσπιση του Γκογκουριό ενάντια στην επέλαση των Κινέζων ενέπνευσαν τους Κορεάτες εθνικιστές ιστορικούς, κυρίως τον ιστορικό και διανοούμενο του 19ου αιώνα Σιν Τσε-χο, που χαρακτήρισε τον Γιον Γκέσο-μουν ως τον μεγαλύτερο ήρωα της κορεατικής ιστορίας.
Για παράδειγμα, υποστήριξε τον Ταοϊσμό στην Κορέα ενάντια στο Βουδισμό, και το 643 έστειλε απεσταλμένους στην Αυλή των Τανγκ ζητώντας Ταοϊστές σοφούς, οκτώ εκ των οποίων εστάλησαν στο Γκογκουριό.
Η χειρονομία αυτή θεωρήθηκε από κάποιους ιστορικούς ως προσπάθεια εξευμενισμού των Τανγκ και ως προσπάθεια να κερδηθεί χρόνος για να προετοιμαστεί ενάντια σε μια εισβολή των τελευταίων, την οποία ο Γιον Γκέσο-μουν θεωρούσε αναπόφευκτη, δεδομένου των φιλοδοξιών του να κατακτήσει το βασίλειο Σιλλά, σκέψη που εξόργιζε την Κίνα.
Αρχικώς, ο κύριος στρατός του καθηλώθηκε για αρκετούς μήνες μπροστά από το κάστρο της πόλης Ανσί, μιας εκ των κύριων πόλεων του Γκογκουριό, λόγω της αντίστασης του θρυλικού διοικητή της, Γιανγκ Μαν-τσουν.
Επιπλέον, η επίλεκτη ναυτική δύναμη που έστειλε να καταλάβει την Πιονγκγιάνγκ, πρωτεύουσα του Γκογκουριό, ηττήθηκε από τον Γιον Γκέσο-μουν, ο οποίος κατόπιν βάδισε άμεσα με το στρατό του στην πόλη Ανσί για να άρει την πολιορκία των δυνάμεων του Γιανγκ Μαν-τσουν από τους Τανγκ.
Έμεινε στην ιστορία για τις πολλές επιτυχίες του στις στρατιωτικές συγκρούσεις με την Κίνα των Τανγκ υπό τον αυτοκράτορα Ταϊτζόνγκ και κατόπιν τον γιο του τελευταίου, αυτοκράτορα Γκαοτζόνγκ, που είχαν εισβάλει στη χώρα.
Η σειρά των πολέμων μεταξύ του Γκογκουριό και της Κίνας των Τανγκ περιλαμβάνει μερικά από τα πιο σημαντικά γεγονότα της αρχαίας ιστορίας της Νοτιοανατολικής Ασίας, οδηγώντας στη συμμαχία Τανγκ-Σιλλά , την τελική παρακμή του ισχυρού Γκογκουριό, και την ένωση της Κορεατικής Χερσονήσου υπό τον έλεγχο του βασιλείου Σιλλά.
Ο Γιον Γκέσο-μουν γεννήθηκε στην επιφανή και με ισχυρή επιρροή οικογένεια Γιον , όντας το πρώτο παιδί και ο μεγαλύτερος γιος του Γιον Τε-τζο, πρωθυπουργού του Γκογκουριό κατά τη διάρκεια της εξουσίας του βασιλιά Πιονγκ Ουόν και κατόπιν του βασιλιά Γιονγκ Γιανγκ.
Πολύ λίγα είναι γνωστά για τα πρώτα χρόνια του Γιον Γκέσο-μουν, μέχρι που ορίστηκε κυβερνήτης των Δυτικών Επαρχιών του Γκογκουριό, όπου επέβλεψε την ανέγερση ενός δικτύου οχυρώσεων για την υπεράσπιση της χερσονήσου Λιαοντόνγκ από τους Τανγκ.
Κατόπιν, αφού ο στρατηγός τοποθέτησε στο θρόνο ως βασιλιά-μαριονέτα τον Ποτζάνγκ, έναν ανηψιό του δολοφονηθέντος βασιλιά Γιονγκ-νιου, όρισε τον εαυτό του Ηγεμόνα, και ανέλαβε τον ντε φάκτο έλεγχο του Γκογκουριό για ένα τέταρτο του αιώνα περίπου, μέχρι το θάνατό του γύρω στο 666.
Το 645, ξεκίνησε η πρώτη εκστρατεία στον πόλεμο Γκογκουριό-Τανγκ, οπότε διαπρεπείς στρατιωτικοί αρχηγοί των Τανγκ κατέλαβαν έναν αριθμό κύριων συνοριακών οχυρών του Γκογκουριό.
Περιελάμβαναν και ταφικούς ναούς που υπηρετούσαν τα πνεύματα των νεκρών φαραώ και ναούς αφιερωμένους στους προστάτες θεούς της πόλης, αν και η διάκριση δεν ήταν καθαρή γιατί η ιδιότητα της θεότητας και η ιδιότητα του φαραώ ήταν στενά συνδεδεμένες.
Αντίθετα, οι ναοί, τους οποίους διαχειριζόταν το κράτος, είχαν θέση ως οίκοι των θεών, στους οποίους οι φυσικές αναπαραστάσεις αυτών των θεών, οι οποίες θεωρούνταν ως οι διαμεσολαβητές τους, δέχονταν φροντίδα και προσφορές.
Η υπηρέτηση αυτή πιστευόταν ότι ήταν απαραίτητη για τη διατήρηση των θεών, έτσι ώστε εκείνοι με τη σειρά τους να μπορέσουν να διατηρήσουν το ίδιο το σύμπαν.
Έτσι, οι ναοί είχαν κεντρική θέση στην Αιγυπτιακή κοινωνία, και για τη συντήρηση τους αφιερωνόταν τεράστιος αριθμός πόρων, περιλαμβανομένων δωρεές από τους φαραώ και πόρων από τις μεγάλες εκτάσεις που είχαν στην ιδιοκτησία τους οι ναοί.
Οι Φαραώ συχνά επέκτειναν τους ναούς ως μέρος της υποχρέωσης τους να τιμήσουν τους θεούς, με αποτέλεσμα πολλοί να ναοί να φτάσουν μεγαλώνοντας τεράστια έκταση και μέγεθος.
Όμως, δεν είχαν όλοι οι θεοί ναό αφιερωμένο σε αυτούς, καθώς πολλοί θεοί που είχαν σημαντική θέση στην επίσημη θεολογία είχαν πολύ λίγη λατρεία, και πολλοί καθημερινοί γνωστοί θεοί είχαν ευρεία λατρεία από τον λαό παρά τελετουργική λατρεία στον ναό.
Στο Νέο Βασίλειο ήταν που αναδείχθηκε μια επαγγελματική τάξη ιερέων, αν και κάποιοι χαμηλόβαθμοι ιερείς είχαν ακόμα μερικοί απασχόληση ως τέτοιοι.
Στον πολιτικό κατακερματισμό της Τρίτης Μεταβατικής Περιόδου , ο εκάστοτε αρχιερέας του Άμμωνα στο Καρνάκ ήταν ουσιαστικά ο ηγεμόνας της Άνω Αιγύπτου.
Λόγω τέτοιων θεολογικών θέσεων, πολλοί Αιγυπτιολόγοι στο παρελθόν, όπως ο , πίστευαν ότι κάτω από τις πολυθεϊστικές παραδόσεις της αιγυπτιακής θρησκείας υπήρχε η αυξανόμενη αντίληψη σε μια ενότητα του θείου, προχωρώντας στον μονοθεϊσμό.
Περιπτώσεις στην αιγυπτιακή λογοτεχνία όπου το «θεός» αναφέρεται χωρίς αναφορά σε κάποια συγκεκριμένη θεότητα φαίνεται να δίνει περισσότερο βάρος σε αυτή την άποψη.
Όμως, το 1971 ο αιγυπτιολόγος τόνισε ότι τα χαρακτηριστικά ενός φαινομενικά ανώτατου όντος μπορούν να αποδοθούν σε πολλούς διαφορετικούς θεούς, ακόμα και σε περιόδους όπου άλλου θεοί είναι πιο σημαντικοί, και ότι αναφορές μη συγκεκριμένα σε «θεό» έχουν τη σημασία ότι αναφέρονται γενικά σε κάθε θεότητα.
Έτσι επιχειρηματολόγησε ότι, αν και κάποια άτομα είχαν επιλέξει να διαλέξει ενοθεϊστικά να λατρεύουν ένα θεό, στην αιγυπτιακή θρησκεία σαν σύνολο υπήρχε η έννοια ενός θείου όντος πίσω από το πλήθος των θεοτήτων.
Είναι πιθανό ότι μόνο οι Αιγύπτιοι θεολόγοι αναγνώριζαν αυτή την ενότητα, αλλά επίσης πιθανό ότι και ο κοινός Αιγύπτιος αναγνώριζε τη μία θεία δύναμη σε έναν θεό σε συγκεκριμένες περιπτώσεις.
Αυτό συμβαίνει πιθανόν λόγω στους πολιτισμικούς περιορισμούς της απεικόνισης των δραστηριοτήτων μη βασιλικών ατόμων, δηλαδή των καθημερινών ανθρώπων, η οποίοι περιορισμοί χαλάρωσαν κατά το Μέσο και Νέο Βασίλειο.
Η προσωπική έκφραση ευλάβειας έγινε ακόμα πιο κυρίαρχη κατά την ύστερη περίοδο του Νέου Βασιλείου, όπου πιστευόταν ότι οι θεοί παρενέβαιναν άμεσα στις προσωπικές ζωές των ατόμων, τιμωρώντας αυτούς που έπραξαν παραπτώματα και σώζοντας τους ευσεβείς από την καταστροφή.
Οι πιο παλιοί γνωστοί αιγυπτιακοί ναοί ήταν μικρές, μη μόνιμες κατασκευές, αλλά κατά το Παλαιό και Μέσο Βασίλειο ο σχεδιασμός τους έγινε πιο περίτεχνος, και η κατασκευή τους άρχισε να γίνεται όλο και περισσότερο με πέτρα.
Με κάποιες παραλλαγές, το σχέδιο αυτό χρησιμοποιήθηκε για τους περισσότερους ναούς που χτίστηκαν από εκείνο το σημείο και μετά, και οι περισσότεροι που σώζονται σήμερα ακολουθούν εκείνο το σχέδιο.
Σε αυτό το σχέδιο, ο ναός χτιζόταν κατά μήκος ενός τελετουργικού διαδρόμου που περνούσε από μια σειρά από αυλές και διαδρόμους προς το ιερό, στο οποίο βρίσκονταν το άγαλμα του θεού του ναού.
Το ταξίδι από την είσοδο του ναού μέχρι το ιερό θεωρούνταν ως το ταξίδι από τον ανθρώπινο κόσμο στο θείο βασίλειο, κάτι που τονιζόταν από πολύπλοκους μυθολογικούς συμβολισμούς που υπήρχαν στην αρχιτεκτονική του ναού.
Στον χώρο μεταξύ τους υπήρχαν πολλά βοηθητικά κτήρια, μεταξύ των οποίων εργαστήρια και αποθήκες που εξυπηρετούσαν τις ανάγκες του ναού, και η βιβλιοθήκη όπου φυλάσσονταν τα ιερά κείμενα και τα αρχεία, και που χρησίμευε επίσης ως κέντρο γνώσης για μια πλειάδα.
Κάποια από αυτά τα ζώα διατηρούσαν τη θέση τους για το υπόλοιπο της ζωής τους, όπως είναι η περίπτωση του Ταύρου Άπις που λατρευόταν στη Μέμφιδα ως προσωποποίηση του Πτα.
Οι λατρείες αυτές έγιναν πιο δημοφιλείς κατά τις τελευταίες περιόδους, και πολλού ναοί άρχισαν να μεγαλώνουν ζώα εκείνων των ειδών από τα οποία μπορούσαν να διαλέξουν μια νέα προσωποποίηση της θεότητας.
Μια ξεχωριστή πρακτικά άρχισε να αναπτύσσεται κατά την Εικοστή έκτη Δυναστεία, όταν οι άνθρωπου άρχισαν να μουμιοποιούν κάθε ζώο ενός συγκεκριμένου είδους ως προσφορά προς τον θεό που αντιπροσώπευε.
Οι πιστοί πλήρωναν τους ιερείς μιας συγκεκριμένης θεότητας για να αποκτήσουν και να μουμιοποιήσουν ένα ζώο που σχετιζόταν με αυτή τη θεότητα, και η μούμια τοποθετούνταν σε ένα νεκροταφείο κοντά στο κέντρο λατρείας του θεού.
Η θρησκευτική τάξη του Νέου Βασιλείου διακόπηκε όταν ανήλθε στον θρόνο ο Ακενατόν, και αντικατέστησε τη λατρεία του Άμμωνα με αυτήν του Ατόν ως επίσημη κρατική λατρεία.
Στο τέλος εξάλειψε την επίσημη λατρεία των περισσοτέρων από τους άλλους θεούς, και μετέφερε την πρωτεύουσα της Αιγύπτου στη νεόδμητη πόλη της Αμάρνα, ενώ το κομμάτι αυτό της αιγυπτιακής ιστορίας είναι γνωστό ως η Περίοδος της Αμάρνα.
Ο Ακενατόν κάνοντας κάτι τέτοιο προσπάθησε να οικειοποιηθεί ένα χωρίς προηγούμενο στάτους: μόνο αυτός μπορούσε να λατρεύει τον Ατόν, και η λατρεία του λαού θα στρεφόταν στον ίδιο.
Στο σύστημα του Ατενισμού όμως τόσο οι μεταθανάτιες πεποιθήσεις όσο και η προτεινόμενη μυθολογία στερούνταν της συνεκτικής συγκρότησης που είχε επιτευχθεί σε βάθος χρόνου για την παλαιά θρησκεία, και ο Ατόν έμοιαζε απόμακρος και απρόσωπος, με αποτέλεσμα το νέο σύστημα να μην έχει απήχηση στους κοινούς Αιγυπτίους.
Στο πλήρως ανεπτυγμένο στάδιο των πεποιθήσεων για τη μεταθανάτια ζωή στο Νέο Βασίλειο, η ψυχή έπρεπε να αποφύγει μια σειρά από υπερφυσικούς κινδύνους στο Ντουάτ, πριν να περάσει από την τελική κρίση γνωστή ως το "Ζύγισμα της Καρδίας", που γίνεται από τον Όσιρι και τους Κριτές της Μάατ.
Η ηλιακή αντίληψη της μεταθανάτιας ζωής, κατά την οποία η ψυχή του νεκρού ταξίδευε με τον Ρα στο καθημερινό του ταξίδι, κυρίως ήταν συνδεδεμένη με τον φαραώ, αλλά μπορούσε να επεκταθεί και για άλλους ανθρώπους.
Κατά τη διάρκεια της περιόδου του Μέσου και του Νέου Βασιλείου, η ιδέα ότι το ακχ μπορούσε να ταξιδέψει στον κόσμο των ζωντανών, και σε ένα βαθμό να μπορεί με μαγικό τρόπο να επηρεάζει τα γεγονότα εκεί, γνώρισε όλο και περισσότερο διάδοση.
Αυτό το πολυθεϊστικό σύστημα ήταν πολύ σύνθετο, καθώς κάποιες θεότητες πιστευόταν ότι υπήρχαν σε πολλές διαφορετικές εκφάνσεις, και κάποιες είχαν και πολλαπλούς μυθολογικούς ρόλους.
Μπορούσε να περιλαμβάνει και θεούς που υιοθετήθηκαν από ξένους πολιτισμούς, ενώ κάποιες φορές και ανθρώπους: οι νεκροί φαραώ πιστευόταν ότι ήταν θείοι, και σε κάποιες περιπτώσεις ακόμα και ξεχωριστοί απλοί άνθρωποι, όπως ο Ιμχοτέπ επίσης θεοποιούνταν.
Οι λεπτομέρειες των γεγονότων στα οποία αναφέρονται μπορούσαν να αλλάζουν για να μεταδώσουν διαφορετικές συμβολικές προοπτικές στα μυστηριώδη θεία γεγονότα τα οποία περιγράφουν, έτσι ώστε πολλοί μύθοι υπάρχουν με διαφορετικές και καμιά φορά αντικρουόμενες εκδοχές.
Συνεπώς η γνώση της αιγυπτιακής μυθολογίας προέρχεται κυρίως από ύμνους που περιέχουν με λεπτομέρεια τους ρόλους συγκεκριμένων θεοτήτων, από τελετουργικά και μαγικά κείμενα που περιγράφουν τις πράξεις που σχετίζονται με τα μυθικά γεγονότα, και από ταφικά κείμενα που επίσης αναφέρουν τους ρόλους πολλών θεοτήτων στη μεταθανάτια ζωή.
Τέλος, οι Έλληνες και οι Ρωμαίοι, όπως για παράδειγμα ο Πλούταρχος, κατέγραψαν κάποιους από τους σωζόμενους μύθους στην ύστερη εποχή της αιγυπτιακής ιστορίας.
Στις τελευταίες περιλαμβάνονταν η τελετές στέψεις και η Γιορτή Σεντ, ένα τελετουργικό ανανέωσης της δύναμης του φαραώ το οποίο πραγματοποιούνταν ανά τακτά διαστήματα κατά τη διάρκεια της βασιλείας του.
Σε αυτή, ένας υψηλόβαθμος ιερέας, ή κατά περίπτωση ο ίδιος ο φαραώ, έπλεναν, επάλειφαν και έντυναν με περίτεχνα ρούχα το άγαλμα του ναού πριν να του προσφέρουν προσφορές.
Οι αρχές της αιγυπτιακής θρησκείας εκτείνονται στην προϊστορία, αν και τα στοιχεία για αυτές τις αρχές προέρχονται μόνο από αποσπασματικά και αμφιλεγόμενα αρχαιολογικά ευρήματα.
Επίσης τον ίδιο καιρό, τα ζώα θάβονταν τελετουργικά, μια πρακτική που μπορεί να αντανακλά την ανάπτυξη ζωομορφικών θεοτήτων όπως αυτών που απαντάμε στην εξέλιξη της θρησκείας κατόπιν.
Τα στοιχεία είναι λιγότερο καθαρά για θεούς με ανθρώπινη μορφή, και αυτού του είδους οι θεότητες μπορεί να εμφανίστηκαν πολύ πιο αργά από ότι εκείνες με μορφή ζώων.
Κάθε περιοχή της Αιγύπτου είχε τη θεότητα προστάτη της, αλλά είναι πιθανό καθώς αυτές οι περιοχές κατακτούσαν ή απορροφούσαν η μία την άλλη, ο θεός της ηττημένης περιοχής ή ενσωματωνόταν στη μυθολογία άλλου θεού ή υποσκελιζόταν εντελώς.
Αυτό είχε ως αποτέλεσμα ένα πολύπλοκο πάνθεον στο οποίο κάποιες θεότητες παρέμειναν σημαντικές μόνο τοπικά ενώ άλλες απέκτησαν πιο καθολική σημασία.
Συχνά αυτά τα τελετουργικά επικαλούνταν τη δύναμη μιας κατάλληλης θεότητας για να πραγματοποιήσει την επιθυμούμενη ενέργεια, χρησιμοποιώντας τη δύναμη της χέκα για την ολοκλήρωση αυτής της ενέργειας.
Κάποιες φορές αυτό σήμαινε την απόδοση ενός ρόλου ενός χαρακτήρα της μυθολογίας σε αυτόν που ασκούσε το τελετουργικό ή που ήταν αντικείμενο αυτού του τελετουργικού, επηρεάζοντας έτσι τον θεό να ενεργήσει όπως είχε ενεργήσει και στον μύθο.
Τα τελετουργικά επίσης μπορεί να περιελάμβαναν συμπαθητική μαγεία, με τη χρήση αντικειμένων που πιστεύονταν ότι είχαν μαγικά σημαντική ομοιότητα με το αντικείμενο του τελετουργικού.
Οι Αιγύπτιοι επίσης χρησιμοποιούσαν συχνά αντικείμενα που πίστευαν ότι είχαν από μόνα τους χέκα, όπως μαγικά προστατευτικά φυλακτά που τα φορούσαν ευρέως οι Αιγύπτιοι.
Άνθρωποι από όλες τις τάξεις, περιλαμβανομένου και του βασιλιά, έθεταν ερωτήματα στα μαντεία, και ειδικά στην ύστερη περίοδο του Νέου Βασιλείου οι απαντήσεις των τελευταίων μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να λύσουν νομικές διαφορές ή να παρέχουν πληροφορίες για βασιλικές αποφάσεις.
Ο πιο συνηθισμένος τρόπος να συμβουλευόταν κάποιος το μαντείο ήταν να έθετε μια ερώτηση στην ιερή εικόνα του θεού όταν αυτή μεταφερόταν σε λιτανεία κατά τη διάρκεια γιορτής, και να ερμηνεύσει την απάντηση από τις κινήσεις της βάρκας.
Άλλες μέθοδοι περιελάμβαναν την ερμηνεία της συμπεριφοράς των ιερών ζώων, με τράβηγμα κλήρων, ή με την αναζήτηση συμβουλής από αγάλματα, με τα οποία μιλούσε ένας ιερέας.
Κατά τη διάρκεια της ζωής, το κα συντηρούνταν από φαγητό και την πόση, και έτσι πιστευόταν ότι για να επιβιώσει μετά τον θάνατο, το κα έπρεπε να συνεχίσει να λαμβάνει προσφορές τροφής, την πνευματική ουσία της οποίας μπορούσε ακόμα να καταναλώνει.
Τα αιγυπτιακά ταφικά τελετουργικά είχαν σκοπό να απελευθερώσουν το μπα από το σώμα, έτσι ώστε να μπορεί να κινείται ελεύθερα και να ενωθεί ξανά με το κα για να συνεχίζει να ζει ως ακ.
Όμως, ήταν επίσης σημαντικό να διατηρηθεί το σώμα του νεκρού, καθώς οι Αιγύπτιοι πίστευαν ότι το μπα επέστρεφε στο σώμα κάθε βράδυ για να λάβει νέα ζωή, πριν αναδειχθεί το πρωί ως ακχ.
Όταν ολοκληρωνόταν η διαδικασία της μουμιοποίησης, η μούμια μεταφερόταν στον τάφο με νεκρική πομπή στην οποία συμμετείχαν συγγενείς και φίλοι, μαζί με διάφορους ιερείς.
Πριν την κηδεία, οι ιερείς αυτοί πραγματοποιούσαν αρκετά τελετουργικά, μεταξύ τον οποίων η Τελετή ανοίγματος του στόματος που είχε ως σκοπό την αποκατάσταση των αισθήσεων του νεκρού και τη δυνατότητα να λαμβάνει προσφορές.
Με τον καιρό, οι οικογένειες αναπόφευκτα παραμελούσαν τις προσφορές προς τους από πάρα πολύ καιρό αποθανόντες συγγενείς, έτσι η περισσότερες νεκρικές λατρείες διαρκούσαν μία ή δύο γενιές.
Όμως, όσο η λατρεία επιβίωνε, οι ζωντανοί κάποιες φορές γράφανε γράμματα ζητώντας από τους αποθανόντες συγγενείς τους για βοήθεια, με την πίστη ότι οι νεκροί μπορούσαν να επηρεάσουν τον κόσμο των ζωντανών, όπως μπορούσαν και η θεοί.
Η αιγυπτιακή αντίληψη του σύμπαντος ήταν επικεντρωμένη στη Μάατ, μια λέξη που εμπερικλείει πολλές έννοιες, μεταξύ των οποίων «αλήθεια», «δικαιοσύνη» και «τάξη».
Οι Αιγύπτιοι προσπαθούσαν να διατηρήσουν τη Μάατ στο σύμπαν με το να διατηρούν τους θεούς με προσφορές και πραγματοποίηση τελετουργικών που απομάκρυναν την αταξία και διαιώνιζαν τους κύκλους της φύσης.
Όλο και πιο πολύ, κοινά μη βασιλικά άτομα με αρκετούς πόρους, άρχισαν να θάβονται σε τάφους σκαμμένους στον βράχο με ξεχωριστό ναΐσκο κοντά, μια πρακτική που καθιστούσε τον τάφο λιγότερο ευάλωτο στην τυμβωρυχία.
Μέχρι τις αρχές του Νέου Βασιλείου, ακόμα και οι φαραώ θάβονταν σε τέτοιους τάφους, και συνέχισαν να είναι σε χρήση μέχρι την παρακμή της ίδιας της αιγυπτιακής θρησκείας.
Οι τάφοι μπορούσαν να περιέχουν με μεγάλη ποικιλία αντικειμένων, περιλαμβανομένων αγαλμάτων του νεκρού για να χρησιμεύσουν για υποκατάστατα του σώματος σε περίπτωση που αυτό υποστεί ζημιά.
Επειδή πιστευόταν ότι ο νεκρός θα χρειαζόταν να δουλέψει στη μετά θάνατον ζωή, όπως ακριβώς έκανε και κατά τη διάρκεια της ζωής του, οι ταφές συχνά περιείχαν και μικρά αγαλματίδια ανθρώπων τα οποία θα έκαναν εκείνα τη δουλειά στη θέση του νεκρού, τα ουσάμπτι.
Οι τάφοι των πλουσιοτέρων μπορούσαν να περιέχουν επίσης επίπλωση, ρουχισμό, και άλλα καθημερινά αντικείμενα για χρήση στη μεταθανάτια ζωή, μαζί με φυλακτά για μαγική προστασία εναντίον των κινδύνων του κόσμου των πνευμάτων.
Ο τάφος επίσης είχε έργα τέχνης, όπως απεικονίσεις του νεκρού να τρώει φαί το οποίο πιστευόταν ότι του επέτρεπε να λάβει μαγικά τροφή για να συντηρηθεί ακόμα και μετά το σταμάτημα των ταφικών προσφορών.
Η αρχαία αιγυπτιακή θρησκεία ήταν ένα σύνθετο σύστημα πολυθεϊστικών πεποιθήσεων και τελετουργικών που αποτελούσαν αναπόσπαστο κομμάτι της αρχαίας αιγυπτιακής κοινωνίας.
Ήταν επικεντρωμένη στην αλληλεπίδραση των Αιγυπτίων με πολλές θεότητες οι οποίες πιστευόταν ότι ήταν παρούσες στον κόσμο και έλεγχαν τις δυνάμεις της φύσης.
Οι επίσημες θρησκευτικές πρακτικές ήταν επικεντρωμένες στον φαραώ, τον ηγεμόνα της Αιγύπτου, ο οποίος πιστευόταν ότι κατείχε θεϊκή δύναμη λόγω της θέσης του.
Οι Φαραώ ενεργούσαν ως διαμεσολαβητές μεταξύ του λαού τους και των θεών, όντας υποχρεωμένοι να υπηρετούν τους θεούς μέσω τελετουργιών και προσφορών, ώστε αυτοί να διατηρούν το ', την τάξη του σύμπαντος.
Οι σχέσεις μεταξύ των θεοτήτων μπορούν επίσης μπορούσαν να εκφραστούν μέσω της διαδικασίας του συγκρητισμού, κατά την οποία δύο ή περισσότερες διαφορετικοί θεοί συνδέονταν για να σχηματίσουν μια σύνθετη θεότητα.
Η λέξη μαγεία θα μπορούσε για να μεταφραστεί ο Αιγυπτιακός όρος χέκα, ο οποίος μπορεί να σημαίνει, όπως το θέτει ο . , "η δυνατότητα να κάνει κανείς πράγματα να συμβούν με έμμεσους τρόπους".
Η χέκα πιστευόταν ότι ήταν φυσικό φαινόμενο, η δύναμη που χρησιμοποιήθηκε για τη δημιουργία του σύμπαντοςκαι την οποία χρησιμοποιούσαν οι θεοί για να πραγματοποιήσουν το θέλημά τους.
Έτσι, αν και οι Αιγύπτιοι αναγνώριζαν ότι ο Φαραώ ήταν άνθρωπος και είχε τις ανθρώπινες αδυναμίες, ταυτόχρονα τον έβλεπαν ως θεό, γιατί η θεία δύναμη του θεσμού της βασιλείας ήταν ενσαρκωμένη σε αυτόν.
Όμως, η πραγματική επιρροή και κύρος του Φαραώ μπορούσε να διαφέρει από αυτή που απεικονίζονταν σε επίσημα έγγραφα και αναπαραστάσεις, και αρχίζοντας από τα τέλη του Νέου Βασιλείου και μετά η θρησκευτική του σημασία είχε μειωθεί δραστικά.
Κατά τη διάρκεια του Παλαιού Βασιλείου, το ιερατείο των μεγάλων θεοτήτων προσπάθησε να οργανώσει το πολύπλοκο εθνικό πάνθεον σε ομάδες ανάλογα με τη μυθολογία που τις συνέδεε και με ένα λατρευτικό κέντρο, όπως η Εννεάδα της Ηλιουπόλεως η οποία συνέδεσε σε μια ομάδα σημαντικές θεότητες όπως ο Ατούμ, ο Ρα, ο Όσιρις και ο Σεθ με ένα κοινό μύθο δημιουργίας.
Σε αντίθεση με το μεγάλο μέγεθος των πυραμίδων, οι ναοί για τους θεούς παρέμειναν σχετικά μικροί, υποδηλώνοντας ότι σε αυτή την περίοδο η επίσημη θρησκεία τόνιζε τη λατρεία του θείου βασιλιά περισσότερο από την άμεση λατρεία των θεοτήτων.
Τα ταφικά τελετουργικά και η αρχιτεκτονική αυτής της περιόδου επηρέασε σε μεγάλο βαθμό τους πιο περίτεχνους ναούς και καθόρισε τα μετέπειτα λατρευτικά τελετουργικά των θεών.
Οι απεικονίσεις των θεών στην αρχαία αιγυπτιακή τέχνη δεν είχαν σκοπό να είναι πιστές αναπαραστάσεις για το πώς μπορεί να έμοιαζαν οι θεοί αν ήταν ορατοί, καθώς η πραγματική φύση των θεών πιστευόταν ότι μυστηριώδης.
Αντίθετα, οι απεικονίσεις αυτές έδιναν αναγνωρίσιμες μορφές στις αφηρημένες θεότητες με τη χρήση συμβολικής εικονογραφίας προκειμένου να υποδηλωθεί ο ρόλος του κάθε θεού στη φύση.
Για παράδειγμα, ο θεός της ταφής Άνουβις αναπαριστάνονταν ως τσακάλι, ένα ζώο του οποίου οι πτωματοφαγικές συνήθειες απειλούν την ακεραιότητα του σώματος, σε μια προσπάθεια να αντιμετωπιστεί αυτή η απειλή και χα χρησιμοποιηθεί για προστασία.
Νωρίς στο Παλαιό Βασίλειο ο Ρα απέκτησε μεγαλύτερη επιρροή, και το κέντρο λατρείας του στην Ηλιούπολη έγινε η πιο σημαντική θρησκευτική τοποθεσία στη χώρα.
Μέχρι την Πέμπτη Δυναστεία, ο Ρα ήταν ο πιο σημαντικός θεός της Αιγύπτου ενώ είχε ήδη αναπτυχθεί στενός δεσμός μεταξύ της λατρείας του, του βασιλικού θεσμού και των πεποιθήσεων για τη μεταθανάτια ζωή, δεσμό που θα διατηρούνταν σε όλη την αιγυπτιακή ιστορία.
Τα Κείμενα των Πυραμίδων, που πρωτοεμφανίζονται σε αυτήν την περίοδο, αντανακλούν τη σπουδαιότητα των μεταθανάτιων πεποιθήσεων που συνδέονταν με τον ήλιο και τον Όσιρι, αν και περιέχουν υπολείμματα παλαιότερων παραδόσεων.
Αυτές οι γιορτές συχνά περιελάμβαναν πράξεις πέρα από απλές προσφορές από προσφορές στους θεούς, όπως η αναπαράσταση συγκεκριμένων μύθων ή συμβολικές καταστροφές των δυνάμεων της καταστροφής.
Όμως, οι πιο σημαντικές γιορτές των ναών, όπως τη Γιορτή του Οπέτ που εορταζόταν στο Καρνάκ, συνήθως περιελάμβανε τη λιτανεία της εικόνας του θεού έξω από ιερό σε μια βάρκα, και η επίσκεψη σημαντικών σταθμών, όπως ο ναός της σχετικής θεότητας.
Ο θεός Πτα για παράδειγμα, ήταν ιδιαίτερα σημαντικός στο κέντρο λατρείας του στη Μέμφιδα, αλλά ως προστάτης των τεχνιτών έχαιρε λατρείας πολλών από αυτό το επάγγελμα σε εθνικό επίπεδο.