polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Το Σεπτέμβριο 1979 το Πάιονηρ 11, το πρώτο διαστημικό όχημα για διεξαγωγή παρατηρήσεων του Κρόνου και των φεγγαριών του από κοντά, έστειλε στοιχεία που δείχνουν ότι η επιφάνεια του Τιτάνα είναι υπερβολικά κρύα για τα πρότυπα της Γης, και μάλλον αφιλόξενη για πλανητική κατοικησιμότητα.
Τον Απρίλιο 2013 το ανέφερε ότι σύνθετες οργανικές χημικές ουσίες θα μπορούσαν να σχηματιστούν στον Τιτάνα σύμφωνα με μελέτες προσομοίωσης της ατμόσφαιράς του.
Ωστόσο, ο Λούνιν δεν αποκλείει την πιθανότητα ύπαρξης ζωής σε ένα περιβάλλον υγρού μεθανίου και αιθανίου, και έχει γράψει για τη σημασία της ανακάλυψης μια τέτοιας μορφής ζωής .
Τελικά δήλωσαν συμμετοχή 7 ομάδες από την Α2 και 5 ομάδες από την Πρε-Λιγκ, που με τις 12 ομάδες της Βόλεϊ Λιγκ αποτέλεσαν ένα σύνολο από 24 ομάδες.
Στη φάση αυτή θα μετείχαν οι ομάδες της Α2 μέχρι να παραμείνουν 4, ή μέχρι να παραμείνουν τόσες όσες με τις ομάδες που δήλωσαν συμμετοχή από την Πρε-Λιγκ να αποτελούσαν ένα σύνολο από 16 ομάδες, που θα συμμετείχαν στη Β' Φάση.
Στη φάση αυτή εισήλθαν οι 12 ομάδες της Βόλεϊ Λιγκ, και με τις 4 ομάδες που προκρίθηκαν από την Α' Φάση αποτέλεσαν ένα σύνολο από 16 ομάδες.
Όταν οι σεναριογράφοι Πίτερ Στόουν και Μαρκ Μπεμ, παρουσίασαν το σενάριο τους σε διάφορους χολιγουντιανούς παραγωγούς το 1961 δεν μπορούσαν να το πουλήσουν.
Τότε ο Στόουν άλλαξε τον τίτλο του σε και το δημοσίευσε σε συνέχειες στο περιοδικό κεντρίζοντας την προσοχή όλων των παραγωγών του Χόλιγουντ που το είχαν σκαρτάρει νωρίτερα.
Η ταινία γυρίστηκε το φθινόπωρο του 1962 και η Χέμπορν βρισκόταν ήδη στο Παρίσι όπου είχε ολοκληρώσει τα γυρίσματα της ταινίας Καυτό Παρίσι , η οποία έκανε πρεμιέρα μετά την πρεμιέρα του Ραντεβού στο Παρίσι λόγω προβλημάτων που συναντήθηκαν από την παραγωγή.
Η ταινία Ραντεβού στο Παρίσι προβλήθηκε τον Δεκέμβριο του 1963 και μια της ατάκα επρεπε να ντουμπλαριστεί εφόσον έφερνε στο νου τις νωπές μνήμες από την πρόσφατη δολοφονία του Τζον Κένεντι κι αυτή ήταν η ατάκα: σε οποιαδήποτε στιγμή θα μπορούσαμε να σκοτωθούμε .
Ο Κάρι Γκραντ που κόντευε τα 60 ανησυχούσε για τη φανερή του διαφορά ηλικίας από την 33χρονη, τότε, Όντρεϊ Χέπμπορν και τον έκανε να αισθάνεται άβολα για τις ερωτικές τους σκηνές.
Προκειμένου να τον ικανοποιήσουν οι Ντόνεν και Στόουν προσέθεσαν ατάκες που φανέρωναν τους δισταγμούς του για τη διαφορά ηλικίας του με τη Ρετζίνα και έκαναν τη νεαρή γυναίκα να φαίνεται ως ο κυνηγός στη σχέση τους.
Η Ρετζίνα Λάμπερτ , μια Αμερικανίδα που μένει στο Παρίσι, επιστρέφει στην πόλη από διακοπές στην Ελβετία με σκοπό να χωρίσει τον σύζυγό της, Τσαρλς, εφόσον έχει καταλάβει ότι της έχει πει ψέματα και της κρατάει μυστικά σχετικά με τις δραστηριότητές του.
Πληροφορείται επίσης ότι ο Τσαρλς ετοιμαζόταν να φύγει από τη Γαλλία για την Αμερική, έχοντας πουλήσει όλη του την περιουσία για 250.000 δολάρια, τα οποία δεν βρέθηκαν μαζί του στο τρένο.
Η αμερικανική κυβέρνηση θέλει πίσω τα χρήματα του συζύγου της ως αποζημίωση για την κλοπή του χρυσού, όπως επίσης και οι τρεις από τους τέσσερις συνεργούς του που παραβρέθηκαν στην κηδεία του.
Ξεκινάει λοιπόν ένα παιχνίδι καταδίωξης στο οποίο η Ρετζίνα με τη βοήθεια του Πίτερ Τζόσουα ενός μυστηριώδους άνδρα που γνώρισε στο τρένο, προσπαθεί να ξεφύγει από τους διώκτες της και να βρει στοιχεία πάνω στο μυστηριώδη θάνατο του συζύγου της.
Η ταινία Ραντεβού στο Παρίσι , γνωστή και με τον τίτλο Ο Γρίφος, είναι ρομαντική κομεντί μυστηρίου παραγωγής 1963 σκηνοθεσίας Στάνλεϊ Ντόνεν με πρωταγωνιστές τους Όντρεϊ Χέπμπορν, Κάρι Γκραντ και Γουόλτερ Ματάου.
Η ταινία φημίζεται μέχρι και σήμερα για το ευρηματικό της σενάριο, για τη μουσική επένδυση του Χένρι Μαντσίνι, για το γεγονός ότι τα εξωτερικά της γυρίσματα έγιναν στο Παρίσι και για τη σεκάνς των τίτλων την οποία δημιούργησε ο Μορίς Μπίντερ.
Η ταινία λόγω του ιδιαίτερού της κινηματογραφικού στυλ που παραπέμπει στον Χίτσκοκ, αποκαλείται ως Η καλύτερη χιτσκοκική ταινία που δεν γυρίστηκε από τον Χίτσκοκ.
Ο Μπόσλεϊ Κράουδερ των , τη χαρακτήρισε μείγμα μεταξύ των σοφιστικέ κωμωδιών της δεκαετίας του '30 και του Στη Σκιά των Τεσσάρων Γιγάντων του Χίτσκοκ.
Για να αποφευχθεί το μακροπρόθεσμο κοινωνικοοικονομικό κόστος της περιβαλλοντικής ρύπανσης στην Κίνα, οι Νίκολας Στερν και ο Φέργκους Γκριν του Ινστιτούτου Ερευνών Γκράθαμ για την Κλιματική Αλλαγή και το Περιβάλλον προτείνουν την στροφή της οικονομίας της Κίνας σε πιο προηγμένη βιομηχανική ανάπτυξη με χαμηλές εκπομπές διοξειδίου του άνθρακα και καλύτερη κατανομή εθνικών πόρων για την καινοτομία και την Ε&Α για τη βιώσιμη οικονομική ανάπτυξη, προκειμένου να μειώσει τον αντίκτυπο της βαριάς βιομηχανίας της Κίνας.
Το Κινεζικό Όνειρο του Σι Τζινπίνγκ περιγράφεται ως η επίτευξη των "Δύο 100", δηλαδή ο υλικός στόχος της Κίνας να γίνει μια "μέτρια καλή κοινωνία" μέχρι το 2021, στην επέτειο των 100 ετών από την ίδρυση του Κομμουνιστικού Κόμματος και του στόχου εκσυγχρονισμού της Κίνας να γίνει μια πλήρως ανεπτυγμένη χώρα μέχρι το 2049, την 100ή επέτειο από την ίδρυση της λαϊκής Δημοκρατίας.
Η διεθνοποίηση της Κινεζικής οικονομίας εξακολουθεί να επηρεάζει τις τυποποιημένες οικονομικές προβλέψεις που ξεκίνησαν επίσημα στη Κίνα από το Δείκτη Υπευθύνων Προμηθειών το 2005.
Τα τελευταία χρόνια, η κυβέρνηση υποστήριξε ότι η ανάπτυξη έχει αυξηθεί, με κινέζους και ξένους χρηματοπιστωτικούς και οικονομικούς παρατηρητές, καθώς και Κινέζους αξιωματούχους της κυβέρνησης, να υποστηρίζουν ότι η κυβέρνηση έχει υπερεκτιμά την οικονομική παραγωγή.
Παραδείγματα περιλαμβάνουν την δημόσια παραδοχή της κυβέρνησης του Λιαονίνγκ ότι η κυβέρνηση υπερεκτιμούσε το ΑΕΠ κατά 20% κατά τη δημοσίευση των οικονομικών στοιχείων από το 2011 έως το 2014.
Η ερεύνησε 64 επιλεγμένους οικονομολόγους και διαπίστωσε ότι το 96% των ερωτηθέντων πίστευαν ότι οι εκτιμήσεις του ΑΕΠ της Κίνας δεν "αντανακλούν με ακρίβεια την κατάσταση της Κινεζικής οικονομίας".
Σχετικά με την αξιοπιστία των επίσημων στοιχείων, ο πρωθυπουργός της Κίνας ανέφερε ότι οι αριθμοί του ΑΕΠ είναι "τεχνητοί" και αναξιόπιστοι και πρέπει να χρησιμοποιηθούν "μόνο για αναφορά".
Η σοσιαλιστική οικονομία της αγοράς της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας είναι η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο ανά ονομαστικό ΑΕΠ και η μεγαλύτερη οικονομία στον κόσμο ανά ισοτιμία αγοραστικής δύναμης.
Μέχρι το 2015, η Κίνα ήταν η ταχύτερα αναπτυσσόμενη μεγάλη οικονομία στον κόσμο, με ρυθμούς ανάπτυξης κατά μέσο όρο 10% για πάνω από 30 χρόνια.
Λόγω των ιστορικών και πολιτικών γεγονότων της αναπτυσσόμενης οικονομίας της Κίνας, ο δημόσιος τομέας αντιπροσωπεύει μεγαλύτερο μερίδιο της εθνικής οικονομίας σε σχέση με τον ιδιωτικό τομέα.
Η Κίνα έχει τα μεγαλύτερα συνολικά περιουσιακά στοιχεία στο τραπεζικό τομέα, με σύνολο 39.9 τρισεκατομμυρίων δολαρίων με 26.54 τρισεκατομμύρια δολάρια σε συνολικές καταθέσεις.
Είναι το μεγαλύτερο εμπορικό έθνος στον κόσμο και παίζει σημαντικό ρόλο στο διεθνές εμπόριο και ασχολείται όλο και περισσότερο με εμπορικούς οργανισμούς και συνθήκες τα τελευταία χρόνια.
Έχε συνάψει συμφωνίες ελεύθερου εμπορίου με αρκετές χώρες, συμπεριλαμβανομένης της ΕΧΝΑ, της Αυστραλίας, της Νέας Ζηλανδίας, του Πακιστάν, της Νότιας Κορέας και της Ελβετίας.
Η οικονομική ανάπτυξη είναι γενικά πιο γρήγορη στις παράκτιες επαρχίες από ό, τι στο εσωτερικό, και υπάρχουν μεγάλες ανισότητες στο κατά κεφαλήν εισοδήματος μεταξύ των επαρχιών.
Οι τρεις πλουσιότερες περιοχές βρίσκονται κατά μήκος της νοτιοανατολικής ακτής: στο Κουανγκτόνγκ, όπου βρίσκεται το επίκεντρο το Δέλτα του Ποταμού Περλ.
Η ταχεία ανάπτυξη αυτών των περιοχών αναμένεται να έχουν σημαντική επίδραση στην Ασιατική περιφερειακή οικονομία συνολικά, καθώς η Κινεζική κυβερνητική πολιτική έχει σχεδιαστεί για να αφαιρέσει τα εμπόδια για την επιτάχυνση της ανάπτυξης σε αυτές τις πλουσιότερες περιοχές.
Το άνισο σύστημα μεταφορών της Κίνας—σε συνδυασμό με σημαντικές διαφορές στη διαθεσιμότητα των φυσικών και ανθρώπινων πόρων και στη βιομηχανική υποδομή—έχει προκαλέσει σημαντικές διακυμάνσεις στις περιφερειακές οικονομίες της Κίνας.
Το 1967 απαλλοτριώθηκε τμήμα του κήπου της βίλας, ώστε να διαπλατυνθεί η στροφή από τη Λεωφόρο Μεσογείων προς τη Βασιλίσσης Σοφίας (τότε η φορά της κυκλοφορίας ήταν αντίθετη από τη σημερινή σ’αυτό το σημείο).
Οικοδομήθηκε με κόκκινη πελεκητή πέτρα περίπου το 1900 για έναν Αρμένιο έμπορο με βρετανική υπηκοότητα ο οποίος είχε παλαιοπωλείο στην διασταύρωση των οδών Ερμού και Βουλής.
Η έπαυλη, η οποία στην εμφάνιση θύμιζε μεσαιωνικό κάστρο, διέθετε 32 δωμάτια, πυργίσκους με πολεμίστρες, σιέλ τρούλο με αλεξικέραυνο και άλλα περίτεχνα διακοσμητικά στοιχεία.
Πολλοί κάτοικοι και σύλλογοι των Αμπελοκήπων προσπάθησαν να διασώσουν το κτήριο από την επερχόμενη κατεδάφιση, με αιτήσεις και διαμαρτυρίες για να χαρακτηριστεί διατηρητέο.
Τελικά οι αρχές αρνήθηκαν να χαρακτηρίσουν την έπαυλη διατηρητέα, με την πρόφαση "ότι δεν είχε χαρακτηριστικά ελληνικής παραδοσιακής αρχιτεκτονικής και επομένως δεν χρειαζόταν να προστατευτεί".
Η βίλα Μαργαρίτα ήταν έπαυλη της Αθήνας η οποία βρισκόταν στη συνοικία των Αμπελοκήπων, στη συμβολή της Λεωφόρου Μεσογείων με τη Βασιλίσσης Σοφίας, ακριβώς απέναντι από το σημείο που σήμερα βρίσκεται ο Πύργος των Αθηνών.
Η έπαυλη ήταν γοτθικού τύπου και είχε ιδιαίτερη εμφάνιση, με πυργίσκους και πολεμίστρες και τον καιρό που υπήρχε ήταν ένα από τα πιο χαρακτηριστικά κτίρια της περιοχής, αλλά και ολόκληρων των Αθηνών.
Λίγες δεκαετίες αργότερα η βίλα αγοράστηκε από τον Ευστάθιο Λάμψα ο οποίος ήταν επιχειρηματίας και ιδιοκτήτης του Ξενοδοχείου Μεγάλη Βρεταννία.
Αυτομάτως χάνει σημαντικά δικαιώματα που αφορούν στη δικαιοσύνη, τη συλλογική διεκδίκηση, την πολιτική δραστηριότητα, την ελεύθερη έκφραση, την ιδιωτικότητα και την αξιοπρεπή μεταχείριση.
Η ελεύθερη βούληση καταπατείται από τη στιγμή που δεν υπάρχει η δυνατότητα επιλογής και ο στρατιώτης είναι υποχείριο ενός "ανώτερου" στην ιεραρχική δομή, με την υποχρέωση να εκτελεί αναντίρρητα τις εντολές.
Η καθημερινή δραστηριότητα σε ένα στρατόπεδο καθορίζεται από αποφάσεις στις οποίες δεν έχει το δικαίωμα συμμετοχής, και δεν προκύπτουν κατόπιν συζήτησης με τον άμεσα ενδιαφερόμενο.
Η ισότιμη μεταχείριση πάλι δεν είναι εξασφαλισμένη, καθώς δε μπορεί να ασκηθεί η λεγόμενη αναφορά στις αρχές δηλαδή να υπάρξει δημοκρατικός έλεγχος από τους φαντάρους στη στρατιωτική εξουσία.
Η υλοποίηση των κανονισμών εξαρτάται από έναν υπεύθυνο, ο οποίος μπορεί να επηρεαστεί από διάφορους παράγοντες ή να αποφασίζει διαφορετικά ανάλογα με τις εκάστοτε περιστάσεις, χωρίς να μπορεί να αμφισβητηθεί.
Η νέα δύναμη χτίστηκε στρατολογώντας ανήλικους Χριστιανούς από τις πρόσφατα κατακτημένες περιοχές, κυρίως από τα σύνορα της τότε αυτοκρατορίας, με ένα σύστημα που ονομαζόταν .
Όσοι επεδείκνυαν ιδιαίτερες πολεμικές δεξιότητες εκπαιδευόταν σε προχωρημένες τεχνικές πολέμου και τοποθετούνταν στην προσωπική φρουρά του σουλτάνου, μετατρεπόμενοι σε Γενίτσαρους, τον ελίτ κλάδο του .
Ένας αριθμός διακεκριμένων στρατηγών των Οθωμανών, καθώς και οι περισσότεροι από τους διοικητές ή ανώτερους αξιωματούχους της αυτοκρατορίας, όπως ο Πάργαλης Ιμπραήμ Πασάς και ο Σοκολού Μεχμέτ Πασάς, προσλήφθηκαν κατ' αυτόν τον τρόπο .
Το σώμα των Γενίτσαρων είχε γίνει πολύ ισχυρό και αμφίβολης εμπιστοσύνης λόγω της ετερόκλητης σύνθεσης του, έτσι το έτος 1826 ο Μαχμουτ Β' αποφάσισε τη διάλυση του.
Ο , πρώην προεδρικός υποψήφιος είχε πει:"Η στρατολόγηση συνδέεται λανθασμένα με τον πατριωτισμό, ενώ αντιπροσωπεύει πραγματικά τη δουλεία και την καταναγκαστική εργασία." Μέλη διάφορων θρησκευτικών οργανώσεων, όπως οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, έχουν αγωνιστεί σθεναρά κατά της στρατολόγησης.
Διαχρονικά εναντιώνονται να μετέχουν στο στράτευμα, ενώ τιμωρήθηκαν ακόμη και με θάνατο, υπερασπιζόμενοι την ειρηνική πίστη τους και αρνούμενοι να παραλάβουν όπλο.
Τα ασθενικά βρέφη και εκείνα που είχαν κάποια δυσπλασία ή αναπηρία θανατώνονταν με τη ρίψη τους πιθανόν στον Καιάδα, μια κρημνώδη τοποθεσία στον Ταΰγετο.
Στη Σπάρτη υπήρχε η αντίληψη ότι οι στρατιώτες έπρεπε να γυρίσουν από τη μάχη νικητές ή πεθαμένοι, αν και δεν υπήρχε νόμος που καταδίκαζε αυτούς που εγκατέλειπαν τη μάχη, αλλά περιθωριοποιούνταν από την κοινωνία, όπως ο Αριστόδημος που έφυγε από τις Θερμοπύλες με διαταγή του Λεωνίδα να ειδοποιήσει ότι οι Έλληνες είχαν περικυκλωθεί.
Είναι χαρακτηριστικό ότι πριν πάνε στη μάχη, όταν η μητέρα έδινε την ασπίδα στο γιο της, έλεγε " ἢ τὰν ἢ ἐπὶ τᾶς " , που σήμαινε ότι "ή με αυτήν θα γυρίσεις νικητής ή επάνω σε αυτήν νεκρός".
Κάποιοι σύγχρονοι συγγραφείς υποστηρίζουν ότι η στρατολόγηση περιοριζόταν στην τάξη των αριστοκρατών γαιοκτημόνων , οι οποίοι έπρεπε να υπηρετούν με τη δική τους πανοπλία και όπλα για ένα συγκεκριμένο αριθμό ημερών κάθε χρόνο.
Χαρακτηριστικά, ο ιστορικός είχε πει:"Η επίμονη παλιά πεποίθηση ότι οι αγρότες και οι μικροκαλλιεργητές συγκεντρώθηκαν για να σχηματίσουν έναν εθνικό στρατό ή αλλιώς είναι μια αστεία ψευδαίσθηση που ονειρεύτηκαν οι αρχαιολόγοι στα τέλη του 18ου ή στις αρχές του 19ου αιώνα για να δικαιολογήσουν την καθολική υποχρεωτική στρατολόγηση." Στην Πολωνία, η στρατολόγηση κατά το Μεσαίωνα ήταν γνωστή ως .
Η στρατολόγηση είναι αμφιλεγόμενη για διάφορους λόγους, συμπεριλαμβανομένης της αντίρρησης συνείδησης σε στρατιωτικές υποχρεώσεις για θρησκευτικούς ή φιλοσοφικούς λόγους.
Επίσης, λόγω πολιτικής αντίρρησης, για παράδειγμα απέναντι σε μια μη συμπαθή κυβέρνηση ή ενάντια σε μια επιζήμια πολεμική προετοιμασία, και λόγω ιδεολογικής αντίρρησης, όπως η παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Ορισμένα συστήματα στρατολόγησης μεριμνούν για αυτές τις περιπτώσεις παρέχοντας εναλλακτικές υπηρεσίες εκτός των ρόλων μάχης ή ακόμη και έξω από το στρατό, όπως η στη Φινλανδία, και η στην Αυστρία και την Ελβετία.
Σε περίπτωση γενικής επιστράτευσης για την άμυνα της χώρας ενάντια σε επίθεση, οι ηλικίες των στρατεύσιμων ήταν υψηλότερες, με τους ηλικιωμένους στρατιώτες να υπηρετούν σε ρόλους που απαιτούσαν μικρότερη κινητικότητα.
Χώρες με μεγάλο πληθυσμό, όπως η Κίνα και η Ινδία, ή χώρες με μικρό στρατό αναλογικά με τον πληθυσμό τους, στηρίζονται κυρίως σε εθελοντές για την κάλυψη των θέσεων του στρατεύματος.
Το σύστημα της στρατιωτικής δουλείας χρησιμοποιήθηκε ευρέως στη Μέση Ανατολή, ξεκινώντας με τη δημιουργία ενός σώματος Τούρκων στρατιωτών σκλάβων από τον χαλίφη -' μεταξύ 820 και 830 μ.
Τα τουρκικά στρατεύματα σύντομα ξεκίνησαν να κυριαρχούν στην κυβέρνηση , εγκαθιστώντας ένα πρότυπο σε όλο τον ισλαμικό κόσμο μιας κυβερνώσας στρατιωτικής τάξης, διαχωριζόμενη συχνά από τη μάζα του πληθυσμού, με βάση την εθνότητα, τον πολιτισμό ακόμη και τη θρησκεία.
Το πρότυπο αυτό έφτασε στο απόγειό του με τους της Αιγύπτου και τους Γενίτσαρους της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, συγκροτήσεις που επέζησαν μέχρι τις αρχές του 19ου αιώνα.
Στη συνέχεια ανατράπηκαν από μια άλλη ομάδα σκλάβων που είχαν στρατολογηθεί από τον Καύκασο, οι οποίοι αποτέλεσαν τη δυναστεία και κυβέρνησαν την Αίγυπτο το 1382-1517.
Τα κράτη που εφαρμόζουν στρατολόγηση, συνήθως απαλλάσσουν από την υποχρέωση πολίτες με προβλήματα υγείας, για οικογενειακούς λόγους, και σε άλλες περιπτώσεις που διαφέρουν από χώρα σε χώρα.
Κάποια άλλα εφαρμόζουν συστήματα επιλεκτικής στρατολόγησης τμήματος του πληθυσμού, με τυχαία επιλογή ή με βάση διάφορα κριτήρια, και ανάλογα με τις εκάστοτε ελλείψεις σε προσωπικό.
Το σύγχρονο σύστημα καθολικής στρατολόγησης των νέων ανδρών χρονολογείται μετά τη Γαλλική Επανάσταση το 1789, και εδραιώθηκε από το Μέγα Ναπολέοντα που δημιούργησε στη συνέχεια έναν μεγάλο στρατό.
Τα περισσότερα ευρωπαϊκά έθνη αργότερα υιοθέτησαν αυτό το σύστημα σε καιρό ειρήνης, ώστε οι άνδρες μετά από κάποια ηλικία να υπηρετούν ορισμένα χρόνια ενεργής θητείας και μετά να λογίζονται ως εφεδρική δύναμη.
Κοινωνικές ομάδες όπως οι ομοφυλόφιλοι, το Φεμινιστικό κίνημα και οργανώσεις της Αριστεράς τηρούν πάγια στάση ενάντια στην υποχρεωτική στρατιωτική θητεία.
Συγκεκριμένα, υποστηρίζουν ότι ο στρατός είναι ένας σεξιστικός θεσμός που προάγει την ανισότητα μεταξύ των δυο φύλων, και ότι η στρατολόγηση των ανδρών τείνει να νομιμοποιεί τη βία ως κοινωνικά αποδεκτή πρακτική, ενισχύοντας τις αυταρχικές δομές.
Θεωρούν την πατριαρχία ως ένα σύστημα που οδηγεί σε συγκρούσεις μεταξύ των ανθρώπων ως μέσο επίλυσης διαφορών, και κατ' επέκταση σε πολεμικές αντιπαραθέσεις όσον αφορά τα κράτη.
Η μαζική στρατολόγηση των πολιτών υιοθετήθηκε κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης, για να μπορέσει η Δημοκρατία να αμυνθεί από τις επιθέσεις των ευρωπαϊκών μοναρχιών.
Ο - εξέδωσε τον ομώνυμο νόμο της 5ης Σεπτεμβρίου 1798, του οποίου το πρώτο άρθρο ανέφερε:"Κάθε Γάλλος είναι στρατιώτης και οφείλει τον εαυτό του στην υπεράσπιση του έθνους".
Το ήταν η αρχή της βραχυπρόθεσμης υποχρεωτικής υπηρεσίας στη Πρωσία, σε αντίθεση με τη μακροχρόνια στρατολόγηση που είχε χρησιμοποιηθεί προηγουμένως.
Από τις αρχές του 21ου αιώνα, πολλά κράτη έχουν καταργήσει την υποχρεωτική στράτευση για τους πολίτες τους, στηριζόμενοι αντ' αυτού σε επαγγελματίες στρατιώτες που στελεχώνουν με τη θέλησή τους τις ένοπλες δυνάμεις.
Κατά τις δεκαετίες που προηγήθηκαν του Α' Παγκοσμίου Πολέμου, η καθολική στρατολόγηση στα πρότυπα της Πρωσίας έγινε κανόνας για τους ευρωπαϊκούς στρατούς, με τροποποιήσεις που εισήγαγε η κάθε χώρα.
Μέχρι το 1914 οι μόνοι αξιόλογοι στρατοί που εξακολουθούσαν να εξαρτώνται πλήρως από την εθελοντική στρατολόγηση ήταν αυτοί της Βρετανίας και των Ηνωμένων Πολιτειών.
Ορισμένες αποικιακές δυνάμεις, όπως η Γαλλία, εφάρμοζαν στρατολόγηση μόνο για την προστασία του κράτους τους, ενώ για αποστολές στο εξωτερικό χρησιμοποιούσαν μισθοφόρους.
Στη μεσαιωνική Σκανδιναβία το , , , , , ή ήταν μια μορφή στρατολόγησης αγροτών, που κατατάσσονταν σε πολεμικούς στόλους για συγκεκριμένες εκστρατείες ή για υπεράσπιση των βασιλείων.
Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το σύστημα επιλεκτικής υπηρεσίας για τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο καλούσε αρχικά άνδρες απο 21 έως 30 ετών, αλλά το 1918 επεκτάθηκε στα 18 με 45 έτη.
Οι Μαμελούκοι ήταν συνήθως αιχμάλωτοι μη μουσουλμάνοι Ιρανοί και Τούρκοι που είχαν απαχθεί ή αγοραστεί ως δούλοι από τις ακτές της Μπαρμπαριάς.
Όταν εξελέγη Δόγης της Βενετίας έκλεισε συμφωνία με τον αυτοκράτορα Κάρολο Κουίντο και του υποσχέθηκε να κρατήσει ουδετερότητα η Βενετία στους Ιταλικούς πολέμους.
Η Δημοκρατία δεν ενεπλάκη στους πολέμους ανάμεσα στον Κάρολο Κουίντο και τον Φραγκίσκο Α, το καθήκον του ήταν μονάχα να εμποδίσει την προέλαση των Οθωμανών στην Ουγγαρία.
Δεν μπόρεσε να εμποδίσει τον Σουλεϊμάν τον Μεγαλοπρεπή να επιτεθεί στην Κέρκυρα προκαλώντας την Βενετία να ξεκινήσει νέο πόλεμο με τους Οθωμανούς.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1490 ενώ οι σχέσεις ανάμεσα στην Δημοκρατία της Βενετίας και την Οθωμανική Αυτοκρατορία βρέθηκαν σε κρίσιμο σημείο άρχισε να πληροφορεί μυστικά την πατρίδα του για τις κινήσεις του Οθωμανικού ναυτικού.
Ο ρόλος του αποκαλύφτηκε και φυλακίστηκε με την κατηγορία της κατασκοπείας, γλύτωσε την θανατική καταδίκη λόγω της φιλίας του με τον Μεγάλο Βεζίρη και ελευθερώθηκε σε μερικά χρόνια.
Στις αρχές του 16ου αιώνα η Βενετία έχασε σχεδόν όλες τις κτήσεις της στην Ιταλική χερσόνησο, ο Αντρέα Γκρίττι ήταν πρωταγωνιστής στις εξελίξεις που ακολούθησαν με στόχο την ανάκτηση των περιοχών.
Το Συμβούλιο των Δέκα του έδωσε εντολή να υποστηρίξει τις εξεγέρσεις απέναντι στους κατακτητές, από την θέση αυτή μπόρεσε επιτυχώς να ανακτήσει την Πάντοβα και να την υπερασπιστεί στην συνέχεια από τον αυτοκράτορα.
Συνέχισε να είναι Προβλεπτής στους πολέμους που ακολούθησαν στην "Συμμαχία του Καμπραί", ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με τον Φραγκίσκο Α της Γαλλίας που είχαν σαν αποτέλεσμα να συμμαχήσει η Δημοκρατία της Βενετίας με τους Γάλλους.
Την 1η Σεπτεμβρίου 2008, υπέγραψε συμβόλαιο με τη Σαμπντόρια, ύστερα από την επιμονή του Τζουζέπε Μαρότα, ο οποίος πίστευε ότι ο 17χρονος ήταν ένας από τους πιο ταλαντούχους παίκτες που είχε φέρει ποτέ στο σύλλογο.
Κατά τη διάρκεια της αποθεραπείας του, το Δεκέμβριο του 2008, παρουσιάστηκαν στομαχικά προβλήματα και, ενώ η αρχική διάγνωση μιλούσε για παγκρεατίτιδα, το αποτέλεσμα της ιστολογικής εξέτασης που είχαν διεξαγάγει οι γιατροί στην Ιταλία έδειξε πως έπασχε από μια σπάνια και επιθετική κακοήθη αιματολογική νόσο, το λέμφωμα του Μπέρκετ.
Κατόπιν τούτου τον κάλεσαν εσπευσμένα πίσω στην Ιταλία με σκοπό να αρχίσει αμέσως θεραπεία και φέρεται να του είπαν πως χωρίς άμεση θεραπεία είχε 48 ώρες ζωής.
Ευτυχώς η άμεση υποβολή σε θεραπεία κατάφερε να αναστρέψει την ανάπτυξη του καρκίνου και ο Κρίστιτσιτς έζησε και συνέχισε να παίζει ποδόσφαιρο, αν και η περιπέτεια αυτή έφερε μεγάλο πισωγύρισμα στη σταδιοδρομία του.
Τελικά, έκανε το ντεμπούτο του στην πρώτη ομάδα της Σαμπντόρια σε έναν αγώνα του Γιουρόπα Λιγκ εναντίον της Ντεμπρέτσενι στις 16 Δεκεμβρίου 2010.
Στις 1 Ιουλίου 2021 ανακοινώθηκε η επιστροφή του στον Ερυθρό Αστέρα με τριετές συμβόλαιο, αφού βρέθηκε η λύση για αποδέσμευση από την ΑΕΚ με την οποία είχε συμβόλαιο μέχρι το καλοκαίρι του 2022, ικανοποιώντας την επιθυμία του 31χρονου Σέρβου να κλείσει την καριέρα του στην πατρίδα του και την ομάδα της καρδιάς του.
Ο συμπατριώτης του Αλεξάνταρ Κατάι, ο οποίος είχε επίσης διαγνωστεί με σοβαρή ασθένεια νωρίτερα στη σταδιοδρομία του, υπέγραψε στην Αλαβές αργότερα το ίδιο καλοκαίρι και οι δύο τους έγιναν συμπαίχτες στη μεσαία γραμμή.
Στις 2 Φεβρουαρίου 2015 μετακινήθηκε με δανεισμό στη Μπολόνια, ωστόσο τραυματίστηκε στο δεξί γόνατο στις 2 Μαρτίου, μένοντας εκτός δράσης για περίπου ενάμιση μήνα.
Στις 26 Δεκεμβρίου 2018 ο Ερυθρός Αστέρας ανακοίνωσε τη μετακίνηση του στην ΑΕΚ, η οποία ενεργοποίησε τη ρήτρα αποδέσμευσής του, ύψους 500.000 ευρώ, έξι μήνες πριν από το τέλος του συμβολαίου του.
Ο Συνασπισμός με επικεφαλής τον Φρανσουά Λεγκό κέρδισε τις 74 από τις συνολικά 125 έδρες, δίνοντας την πλειοψηφία των εδρών στο κόμμα και αποκαθηλώνοντας από την κυβέρνηση το Κόμμα των Φιλελευθέρων, που έγινε το κόμμα της αντιπολίτευσης με 31 έδρες.
Στις εκλογές αυτές σημειώθηκε η πρώτη εκλογική νίκη για τον , και ήταν οι πρώτες από το 1966 που δεν κερδήθηκαν από τους Φιλελεύθερους ή το Παρτί Κεμπεκουά αλλά από άλλο κόμμα.
Στις 20 Ιουλίου 2018, μετά από ένα χρόνο αγωνιζόμενος στις ΜΜ Ερζουρουμσπόρ και Αλ Αχλί, ο Γιουνές συμφώνησε να επιστρέψει στην ελληνική Σούπερ Λίγκα και να υπογράψει συμβόλαιο με τον Άρη, μέχρι το καλοκαίρι του 2020.
Στις 2 Σεπτεμβρίου 2018, ο Τυνήσιος επιθετικός δέχτηκε μία σέντρα από τον Μανώλη Τζανακάκη, βάζοντας γκολ με το στήθος του, σημειώνοντας έτσι το πρώτο του γκολ στη σεζόν και ανοίγοντας το σκορ στην εντός έδρας νίκη με 2-0 επί της ΑΕΛ.
Στις 30 Σεπτεμβρίου 2018, σκόραρε στην εντός έδρας νίκη με 2-0 εναντίον του Αστέρα Τρίπολης, ευστοχώντας στο πέναλτι που κέρδισε ο Ματέο Γκαρθία.
Στις 25 Νοεμβρίου του 2018, σκόραρε δύο φορές στις καθυστερήσεις του αγώνα, σε μία συναρπαστική αναμέτρηση εναντίον του ΟΦΗ, που ολοκληρώθηκε με νίκη 2-1 για την ομάδα του, στο Γήπεδο Θεόδωρος Βαρδινογιάννης.
Τον Φεβρουάριο του 2012, μετά την ανεπιτυχής μεταγραφή του στην Άστρα Τζιούρτζιου, λόγω παρερμηνειών στο συμβόλαιο, μετακινήθηκε σε άλλη ομάδα της Λίγκα 1, την Πετρόλουλ Πλοϊέστι.
Έκανε το ντεμπούτο του στο Τσάμπιονς Λιγκ, στην ήττα της ομάδας του με 2-1 από τη Λίβερπουλ, δίνοντας την ασίστ στον Ντάνιελ Άμπαλο για την ισοφάριση.
Στο ντεμπούτο του στις 23 Φεβρουαρίου, σκόραρε δύο φορές στην ισοπαλία 2-2 με τη Λουντογκόρετς, έχοντας καταπληκτική επίδοση, με αποτέλεσμα να ανακηρυχθεί ο Πολυτιμότερος παίχτης της αγωνιστικής.
Τον Αύγουστο του 2011, λίγες ώρες πριν τη λήξη της μεταγραφικής περιόδου, υπέγραψε συμβόλαιο με την Ετουάλ Σπορτίβ ντυ Σαχέλ, με σκοπό να αντικαταστήσει τον Αχμέντ Άκεϊσι.
Αφορμή για το ξέσπασμα του πολέμου η αρπαγή της Ωραίας Ελένης από τον Πάρι γιο του Βασιλιά Πρίαμου της Τροίας, ενώ εκείνη ήταν η σύζυγος του Μενέλαου , βασιλιά της Σπάρτης.
ι Έλληνες ενώνουν τις δυνάμεις τους υπό την αρχηγία του Αγαμέμνωνα αδερφού του Μενελάου και Βασιλιά των Μυκηνών και εκστρατεύουν στην Τροία, στα Μικρασιατικά παράλια επιζητώντας να αποκατασταθεί η τιμή.
Η διαμάχη Αχιλλέα - Αγαμέμνωνα θα επιφέρει την οργή του Αχιλλέα με αποτέλεσμα την παροδική απουσία του από το πεδίο της μάχης αλλά και παράπλευρες απώλειες για το στρατόπεδο των Δαναών, ανάμεσα στις οποίες και ο θάνατος του ξαδέλφου του Πάτροκλου.
Τελικά ο Έκτορας σκοτώνεται κατά τη μονομαχία του με τον μανιασμένο Αχιλλέα, που αποζητά εκδίκηση για το νεκρό Πάτροκλο, θύμα του Έκτορα κατά τη διάρκεια της απουσίας του Αχιλλέα από τη μάχη.
Οι τελευταίοι καταφέρνουν να εισβάλλουν στην Τροία χάρη στο τέχνασμα του πολυμήχανου Οδυσσέα να κατασκευάσει ένα πελώριο ξύλινο ίππο - κρυψώνα για τους Έλληνες πολεμιστές, το οποίο οι ίδιοι οι Τρώες οδηγούν μέσα από τα τείχη της πόλης, έχοντας πιστέψει πως πρόκειται για δώρο των Δαναών που εγκαταλείπουν την πολιορκία και επιστρέφουν στην πατρίδα τους.