polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Προς το τέλος του πολέμου της Ιβηρικής Χερσονήσου μεταξύ Γαλλίας, Ισπανίας, Πορτογαλίας και Βρετανίας το 1814, βρετανικές και συμμαχικές δυνάμεις, υπό τον δούκα του Ουέλλινγκτον, μπήκαν στη Γαλλία, ανέλαβαν τον έλεγχο της περιοχής και αντιμετώπισαν τον στρατό του στρατάρχη Ζαν Σουλτ, νικώντας τους Γάλλους κοντά στη γειτονική πόλη Ταρμπ πριν από την τελική μάχη που έλαβε χώρα έξω από την Τουλούζη στις 10 Απριλίου 1814 και έφερε τον πόλεμο σε τέλος, συγχρόνως με την παραίτηση του αυτοκράτορα.
Το 1569, ο κόμης Γκαμπριέλ ντε Μοντγκομερί επιτέθηκε στην κοντινή πόλη Ταρμπ όταν η βασίλισσα Ιωάννα Γ της Ναβάρρας, πνευματική και πολιτική αρχηγός του κινήματος των Γάλλων Ουγενότων και μητέρα του μελλοντικού Ερρίκου Δ' της Γαλλίας, καθιέρωσε τον προτεσταντισμό.
Το κλίμα της Λούρδης, δεδομένης της εγγύτητας της πόλης προς τον Ατλαντικό, είναι ωκεάνιο, αρκετά ήπιο για το μεγαλύτερο μέρος του έτους και σχετικά βροχερό όλο το χρόνο, με περίπου 120 βροχερές μέρες και πάνω από 1.000 χιλιοστά μέσης ετήσιας βροχόπτωσης.
ήταν ένας οχυρωμένος λόφος στη θέση όπου βρίσκεται σήμερα το φρούριο, όπως μαρτυρούν τα πολυάριθμα ευρήματα που ήρθαν στο φως στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα (λείψανα τοίχων, τμήματα ακρόπολης όπου υπήρχε ένας ειδωλολατρικός ναός αφιερωμένος στους θεούς των υδάτων, τα κτίρια του οποίου ήρθαν εν μέρει στο φως αμέσως μετά την κατεδάφιση εκκλησίας που έλαβε χώρα στις αρχές του 20ού αιώνα, μαζί με υπολείμματα αγγείων και τριών αναθηματικών βωμών).
Η παρουσία στην περιοχή ενός ρωμαϊκού δρόμου και μιας πιθανής δεύτερης διαδρομής κάθετης προς την προηγούμενη που συνδέει τα Πυρηναία με τη Ναρμπόν υποθέτει ότι η πόλη θα μπορούσε να είναι οδικός κόμβος κατά τη διάρκεια της ρωμαϊκής εποχής.
Οι κόμητες της Μπιγκόρ κατείχαν και κατοίκησαν την πόλη για χρόνια, έως ότου η Λούρδη, μαζί με άλλα εδάφη παραδόθηκε στους Άγγλους με τη Συνθήκη του Μπρετινί, το 1360, η οποία έφερε μια προσωρινή ειρήνη στη Γαλλία κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς Πολέμου.
Πολλά ευρήματα (συμπεριλαμβανομένων εργαλείων, κοσμημάτων, κεραμικών και σαρκοφάγων) έχουν ανακαλυφθεί, μεταξύ άλλων, στο σπήλαιο Εσπελύγκ.
Η Λούρδη βρίσκεται στη νότια Γαλλία στους πρόποδες των Πυρηναίων, στην ιστορική περιοχή Μπιγκόρ, στο νομό Άνω Πυρηναία στη διοικητική περιοχή Οξιτανία.
Ένα μέρος της γραμμής είναι φυσικά σύνορα που σχηματίζονται από τις Αλβανικές Άλπεις και τα Όρη Κοριτνικ και Τζαλίτσα, που καταλαμβάνουν τεράστιες εκτάσεις γης μεταξύ των χωρών.
Η Γεωγραφία του Κοσσυφοπεδίου περιλαμβάνει τα χαρακτηριστικά του μικρού και περίκλειστου, αμφισβητούμενου και μερικώς αναγνωρισμένου κράτους, στη Νοτιοανατολική Ευρώπη.
Η χώρα είναι στρατηγικά τοποθετημένη στο κέντρο της Βαλκανικής Χερσονήσου και περικλείεται από το Μαυροβούνιο προς τα δυτικά, από τη Σερβία στα βόρεια και ανατολικά, από τη Βόρεια Μακεδονία προς τα νοτιοανατολικά και από την Αλβανία προς τα νοτιοδυτικά.
Δεν έχει άμεση πρόσβαση στη Μεσόγειο Θάλασσα αλλά τα ποτάμια της εκβάλλουν σε τρεις θάλασσες, την Αδριατική, το Αιγαίο και τη Μαύρη Θάλασσα.
Οι απόμακρες και δασώδεις περιοχές κατοικούνται κύρια από σημαντικά είδη των οποίων ο πληθυσμός λιγοστεύει στη Νότια Ευρώπη, όπως οι καφέ αρκούδες, οι γκρίζοι λύκοι, οι βαλκανικοί λύγκες και οι χρυσαετοί.
Εξίσου οι Αλβανικές Άλπεις και το Όρος Σκάρδος είναι οι πλέον χαρακτηριστικές γεωμορφές της χώρας και παράλληλα οι πιο πλούσιες σε βιοποικιλότητα περιοχές του Κοσσυφοπεδίου.
Η οροσειρά, που είναι γνωστή ως τα Καταραμένα Βουνά, θεωρείται ως μία από τις πιο δυσπρόσιτες οροσειρές στην Ευρώπη και η πιο άγρια της Βαλκανικής Χερσονήσου, όπως μαρτυρεί και το όνομά της.
Χαρακτηρίζεται από τον ορυκτό της πλούτο, ιδιαίτερα από την αφθονία σε κοιτάσματα μολύβδου και ψευδαργύρου, και είναι από τις πιο εμπλουτισμένες περιοχές της Ευρώπης.
Συνορεύει με 4 χώρες, με το Μαυροβούνιο στα δυτικά, με τη Σερβία στα βόρεια και ανατολικά, με τη Βόρεια Μακεδονία στα νοτιοανατολικά και με την Αλβανία στα νοτιοδυτικά.
Το Εθνικό Πάρκο των Αλβανικών Άλπεων και το Εθνικό Πάρκο του Όρους Σκάρδος θεσπίστηκαν για προστασία των τοπίων, των σκηνικών και του φυσικού περιβάλλοντος της χώρας.
Αποτελούν τις πιο σημαντικές περιοχές της χώρας από άποψη βλάστησης και βιοποικιλότητας, επειδή παρέχουν τις ιδανικές συνθήκες για πληθώρα μορφών άγριας και φυτικής ζωής.
Το τοπογραφικό ενδιαφέρον στην οριοθετημένη από οροσειρές, όπως οι Αλβανικές Άλπεις και το Όρος Σκάρδος, χώρα εστιάζεται στις δύο μεγάλες πεδιάδες, τις πεδιάδες του Ντουκαγίνι και του Κοσσυφοπεδίου.
Το κλίμα της χώρας καθορίζεται ως επί το πλείστον από τη γεωγραφική της θέση στο νοτιοανατολικό τμήμα της ευρωπαϊκής ηπείρου και επηρεάζεται σημαντικά από τις θάλασσες στα δυτικά, στα νότια και στα ανατολικά.
Το Κερσί περιλάμβανε τα εδάφη του σημερινού νομού Λοτ, το βόρειο μισό του νομού Ταρν-ε-Γκαρόν και ορισμένες κοινότητες των νομών Δορδόνη, Κορέζ και Αβερόν.
Πάντως, το Μοντωμπάν, καθώς βρίσκεται στα παραδοσιακά σύνορα ανάμεσα στο Κερσί και στο Λανγκεντόκ, αποτελεί μια περιοχή πολύ διαφορετική από το υπόλοιπο Κερσί και είναι ιστορικά και πολιτισμικά εγγύτερα στην Τουλούζη και το υπόλοιπο Λανγκεντόκ.
Μετά τη ρωμαϊκή κατάκτηση, η επαρχία είχε οργανωθεί κατά την ρωμαιογαλατική εποχή σε των Καντούρκων και αποτελούσε τμήμα της ρωμαϊκής επαρχίας Ακουιτανίας Πρίμα.
Μετά την πτώση της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και κατά την εποχή των μεγάλων μεταναστεύσεων, η περιοχή καταλήφθηκε από τους Βησιγότθους τον 5ο αιώνα και από τους Φράγκους τον 6ο αιώνα και έγινε μέρος του αυτόνομου δουκάτου της Ακουιτανίας.
Η επικρατέστερη άποψη για την ονομασία του Κερσί είναι ότι προέρχεται από το όνομα του γαλατικού λαού που κατοικούσε στην περιοχή πριν τη ρωμαϊκή κατάκτηση , τους Καντούρκους.
Στους χάρτες και τα χρονικά του Μεσαίωνα, χρησιμοποιούνται οι λέξεις , , , και, στη λαϊκή γλώσσα, , , και από τις οποίες προέρχεται το όνομα της πρωτεύουσας Καόρ, και της επαρχίας Κερσί.
Συμπίπτει εδαφικά με την πρώην επαρχία Κερσί, η οποία περιλάμβανε τα εδάφη του σημερινού νομού Λοτ, το βόρειο μισό του νομού Ταρν-ε-Γκαρόν και ορισμένες κοινότητες των νομών Δορδόνη, Κορέζ και Αβερόν.
Υπάρχει επίσης η άποψη ότι η ονομασία Κερσί προέρχεται από ένα είδος βελανιδιάς του γένους Κέρκους , επειδή η περιοχή συμπεριλαμβάνει ένα ασβεστολιθικό οροπέδιο με πυκνά δάση βελανιδιάς αυτού του γένους.
Το 1808, κατά την περίοδο της Α' αυτοκρατορίας, ένα μεγάλο τμήμα του Λευκού ή Κάτω Κερσί αποσπάστηκε από αυτόν το νομό και δημιούργησε το νομό Ταρν-ε-Γκαρόν.
Μετά την πτώση της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και από τον 5ο αιώνα, η περιοχή πέρασε σταδιακά υπό τον έλεγχο των Βρετόνων που εγκατέλειπαν τη Βρετανία για να σωθούν από την πίεση των Αγγλοσαξόνων .
Ούτε οι Καρολίγγειοι βασιλείς κατόρθωσαν να θέσουν υπό τον έλεγχό τους τη Βρετάνη και από το 851 συγκροτήθηκε το πρώτο βασίλειο της Βρετάνης υπό τον Νομινόη, ο οποίος προχώρησε σε μια πρώτη λαϊκή και εκκλησιαστική οργάνωση της Βρετάνης.
Μετά από αυτόν, ο γιος του Ερισπόης επέκτεινε το νεοσυσταθέν βασίλειο το οποίο έφθασε στη μέγιστη εδαφική του επέκταση υπό τη βασιλεία του Σολομώντα , οπότε και ανεξαρτητοποιήθηκε.
Στα εδάφη του περιλαμβάνονταν για σύντομο χρονικό διάστημα το Αβρανσέν, το Κοταντέν, οι Αγγλονορμανδικές Νήσοι, ένα σημαντικό τμήμα του Μαιν και του Ανζού.
Συμμαχώντας με τον βασιλιά της Αγγλίας Στέφανο στράφηκε κατά της Γαλλίδας αυτοκράτειρας Ματθίλδης και ο Άγγλος βασιλιάς τον αντάμειψε αποδίδοντας στον γαμπρό του Άλαν τον τίτλο του Α κόμη του Ρίτσμοντ.
Μετά το θάνατό του άνοιξε μια κρίση διαδοχής και το δουκάτο πέρασε στην επικυριαρχία του βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκου Β ' Πλανταγενέτη. Μεταξύ του 1166 και 1186, ο Ερρίκος Β' ένωσε τη Βρετάνη με τις υπόλοιπες κτήσεις του, σχηματίζοντας την Ανδεγαυική αυτοκρατορία.
Μετά το θάνατο το 1186 του πρώτου συζύγου της Γοδεφρείδου Β της Βρετάνης, παντρεύτηκε τον Ρανούλφ του Μπλοντεβίλ, αυτός όμως τη φυλάκισε το 1196.
Μετά το θάνατό της, ο βασιλιάς της Γαλλίας Φίλιππος Αύγουστος Β ανέλαβε ο ίδιος την προστασία της διαδόχου Αλίκης, το 1206, ώστε να μπορεί να ελέγχει απ' ευθείας τη Βρετάνη.
Μετά το θάνατο του δούκα Φραγκίσκου Β', η κόρη του Άννα της Βρετάνης παντρεύτηκε «δι' αντιπροσώπου» με τον αυτοκράτορα Μαξιμιλιανό Α' το 1490, για να ενισχύσει τη συμμαχία εναντίον της Γαλλίας και να πετύχει την ανεξαρτησία της Βρετάνης.
Η αδελφή του Γάλλου βασιλιά και επίτροπός του Άννα της Γαλλίας, ενήργησε με ταχύτητα και πρότεινε στη δούκισσα για σύζυγο τον αδελφό της, συγκεντρώνοντας συγχρόνως και 40.000 στρατό.
Και επειδή αυτού του είδους οι ερωτοτροπίες ήταν στην εποχή ακαταμάχητες, ο πρώτος γάμος διαλύθηκε και η Άννα της Βρετάνης παντρεύτηκε τον Κάρολο Η' το 1491 και παραχώρησε στον σύζυγό της όλα τα δικαιώματα του δουκάτου.
Οι αγώνες του Φίλιππου Αυγούστου Β' κατά του Ριχάρδου του Λεοντόκαρδου και έπειτα κατά του Ιωάννη του ακτήμονα εκδίωξαν την αγγλική δυναστεία από την περιοχή.
Το 1213 ο Φίλιππος Αύγουστος τοποθέτησε ως δούκα τον Πιερ ντε Ντρε, που έγινε δούκας της Βρετάνης με το γάμο του με την Αλίκη της Βρετάνης και ορκίστηκε πίστη στο βασιλιά της Γαλλίας.
Αυτοί οι δούκες που επιβάλλονταν από τις δύο αντίπαλες δυνάμεις δεν έπαψαν ποτέ να διεκδικούν και να απολαμβάνουν την ανεξαρτησία τους έναντι των δυνάμεων που επιζητούσαν την κυριαρχία.
Έτσι, οι δούκες πέτυχαν από την αρχή του 13ου μέχρι τα τέλη του 15ου αιώνα, και ακόμη και εν μέσω του Εκατονταετούς πολέμου, να επιβάλλουν την ανεξαρτησία της βρετονικής περιοχής.
Μετά από σχεδόν 60 χρόνια αγώνα, τόσο σε στρατιωτικό όσο και σε διπλωματικό επίπεδο, το βασίλειο της Γαλλίας κατάφερε να πραγματοποιήσει μια πρώτη προσέγγιση, με το γάμο τριών διαδοχικών βασιλιάδων της Γαλλίας με τις δούκισσες Άννα της Βρετάνης και την κόρη της Κλωντ.
Το 1532, επικυρώθηκε η ένωση του δουκάτου της Βρετάνης και του βασιλείου της Γαλλίας και τέθηκε σε ισχύ από το 1547, οπότε στον θρόνο της Γαλλίας ανέβηκε ο τελευταίος δούκας της Βρετάνης, ως Ερρίκος Β της Γαλλίας.
Παράλληλα με τον Εκατονταετή πόλεμο, μετά το θάνατο του Ιωάννη Γ 'της Βρετάνης το 1341, χωρίς απογόνους, υπήρξε σύγκρουση μεταξύ της Ιωάννας ντε Παντιέβρ, ανιψιάς του Ιωάννη Γ', συζύγου του Καρόλου του Μπλουά-Σατιγιόν, υποστηριζόμενων από τον Φίλιππο ΣΤ της Γαλλίας και του Ιωάννη του Μονφόρ, ετεροθαλή αδελφού του θανόντος και συζύγου της Ιωάννας της Φλάνδρας, υποστηριζόμενων από τον βασιλιά της Αγγλίας Ερρίκο Γ.
Οι Γάλλοι συνέλαβαν τον Ιωάννη του Μονφόρ και εγκατέστησαν τον Κάρολο του Μπλουά ως δούκα το 1341, ενώ Άγγλοι αποβιβάστηκαν στη Βρέστη το 1342.
Ο 9ος και 10ος αιώνας, ωστόσο, ήταν μια περίοδος εδαφικής μείωσης υπό την πίεση των Βίκινγκς, οι οποίοι αφού εγκαταστάθηκαν στη Νορμανδία, επιχείρησαν να καταλάβουν και τη Βρετάνη.
Από το 935 οι Βρετόνοι πέρασαν στην αντεπίθεση και με αρχηγό τον Αλαίν Μπαρμπετόρτ, συμμαχώντας με τους Φράγγους, εξεδίωξαν τους εισβολείς από την περιοχή τους.
Για σχεδόν τρεις αιώνες, από τον 10ο έως τον 12ο αιώνα, το δουκάτο της Βρετάνης αποτέλεσε το μήλον της Έριδος των κομήτων της Νάντης, της Ρεν και της Κορνουάλης, που μάχονταν και καταλάμβαναν διαδοχικά την εξουσία του.
Οι κόμητες της Νάντης , της Ρεν και της Κορνουάλης δεν ήταν σε θέση να επιβληθούν σε ολόκληρη την επικράτεια και υφίσταντο πιέσεις και επιρροή από τους δούκες της Νορμανδίας και τους κόμητες του Μπλουά και του Ανζού.
Μετά τον πόλεμο της διαδοχής της Βρετάνης, ο Ιωάννης Δ του Μονφόρ και ο Ιωάννης Ε ο Σοφός για εβδομήντα οκτώ χρόνια διατήρησαν δεσμούς με το Βρετανικό Στέμμα, μέχρι τον πόλεμο των Ρόδων, οπότε η Αγγλία δεν ήταν πλέον σε θέση να βοηθήσει τη Βρετάνη.
Ο Αλαίν Μπαρμπετόρτ, εγγονός του τελευταίου βασιλιά της Βρετάνης Αλαίν Α του Μέγα, κατέλαβε την εξουσία το 936, και έγινε ο πρώτος δούκας της Βρετάνης.
Αυτός ο μακρύς και καταστροφικός πόλεμος για τη διαδοχή της Βρετάνης τελείωσε το 1364 στη μάχη της Ωρέ με νίκη του Οίκου Μονφόρ και δούκας της Βρετάνης έγινε ο γιος της Ιωάννας της Φλάνδρας, η οποία συμμετείχε στις συρράξεις η ίδια προσωπικά, Ιωάννης Δ.
Τα εδάφη του, μέρος της ιστορικής περιοχής της Αρμορικής, αντιστοιχούσαν στη σημερινή περιοχή της Βρετάνης, συμπεριλαμβανομένου ενός μεγάλου τμήματος του νομού Λουάρ-Ατλαντίκ, όπου βρίσκεται η πόλη Νάντη και η παλιά χώρα του Ρετς.
Ο τέταρτος γιος του Γοδεφρείδος Β της Βρετάνης, που παντρεύτηκε την κληρονόμο του δουκάτου Κονστάνς, δημοσίευσε μια συλλογή νόμων, όπου, μεταξύ άλλων, απαγόρευε τον διαμελισμό τς Βρετάνης σε τιμάρια.
Το βασίλειο της Αγγλίας άσκησε επίσης μια πολύ σημαντική επιρροή στο δουκάτο της Βρετάνης από τον 12ο αιώνα, που ήταν η αιτία εμφύλιων πολέμων στη Βρετάνη.
Ήταν πλέον ένα από τα μεγάλα γαλλικά φέουδα, κι αυτό κατακερματισμένο σε μικρότερα τιμάρια και διαφιλονικούμενο ανάμεσα στους Φουλκ του Ανζού και τους δούκες της Νορμανδίας.
Παρόλο που οι λεπτομέρειες των κανόνων του πρωτότυπου παιχνιδιού αποτελούν αντικείμενο εικασιών, οι μελετητές της ιστορίας του Σένετ, και . . , δημιούργησαν δικές τους αναπαραστάσεις του παιχνιδιού.
Οι ανακατασκευές του Σένετ βασίζονται σε κανόνες του παιχνιδιού που είναι γνωστοί μέσα από μικρά αποσπάσματα γραπτών πηγών τα οποία καλύπτουν χρονικά μία περίοδο μεγαλύτερη των χιλίων ετών.
Στη διάρκεια μίας χιλιετίας οι κανόνες του παιχνιδιού πιθανώς να έχουν αλλάξει και συνεπώς είναι μάλλον απίθανο αυτοί οι κανόνες (στους οποίους βασίζονται οι σύγχρονες αναπαραστάσεις του Σένετ) να αντικατοπτρίζουν το πραγματικό, γνήσιο αρχαίο αιγυπτιακό παιχνίδι Σένετ.
Οι κανόνες αυτοί, όπως παρουσιάζονται στις αναπαραστάσεις των επιστημόνων που ασχολούνται με την ιστορία του Σένετ, έχουν σήμερα υιοθετηθεί από εμπόρους παιχνιδιών που κατασκευάζουν τα σύγχρονα παιχνίδια Σένετ.
Η πρώτη σαφής και αδιαμφισβήτητη ζωγραφική απεικόνιση αυτού του αρχαίου παιχνιδιού εντοπίζεται σε τάφο της 3ης Δυναστείας, ο οποίος ανήκει στον Χέσυ-Ρε .
Τα παλαιότερα άθικτα "κιβώτια" Σένετ χρονολογούνται στο Μέσο Βασίλειο, αλλά διάφορες ζωγραφικές διακοσμήσεις που σώζονται σε μνημεία της 5ης και της 6ης Δυναστείας, μπορούν να χρονολογηθούν νωρίτερα, δηλαδή στην περίοδο του Παλαιού Βασιλείου.
Στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης στη Δανία, σε μία παρουσίαση των επιστημονικών μελετών που έχουν πραγματοποιηθεί για τα επιτραπέζια παιχνίδια , έθεσε το ερώτημα εάν το αρχαίο αιγυπτιακό παιχνίδι Σένετ υπάρχει ακόμα, δεδομένου ότι οι γνήσιοι κανόνες του είναι άγνωστοι.
Ο του Αμερικανικού Μουσείου Φυσικής Ιστορίας απάντησε στο θέμα αυτό τονίζοντας ότι τα παιχνίδια δεν είχαν σταθερούς κανόνες, αλλά, αντιθέτως, οι κανόνες ποίκιλαν από τόπο σε τόπο και με το πέρασμα του χρόνου.
Το Σένετ υπήρξε ένα δημοφιλές παιχνίδι και στην ευρύτερη γεωγραφική περιοχή, εκτός Αιγύπτου, και είναι πιθανό ότι οι εμπορικές σχέσεις που είχαν οι αρχαίοι Αιγύπτιοι με τους γειτονικούς τους πολιτισμούς να συνέβαλαν στη διάδοση του παιχνιδιού στις περιοχές αυτές.
Στην Κύπρο έχουν σωθεί πολλά παιχνίδια Σένετ κατασκευασμένα, σύμφωνα με το τοπικό έθιμο, από λίθο, τα οποία φαίνεται ότι είναι περισσότερα στον αριθμό από αυτά που βρέθηκαν στην Αίγυπτο.
Η σύνδεση του παιχνιδιού με το "κα" έγινε επίσης για το λόγο ότι τα ίδια τα παιχνίδια Σένετ φέρουν επάνω τους σύμβολα τα οποία σχετίζονται με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις των αρχαίων Αιγυπτίων.
Ο ιστορικός των παιχνιδιών , κατά τη διδασκαλία του μαθήματος το οποίο αναφέρεται στα αρχαία παιχνίδια, παρουσιάζει περιληπτικά την ιδεολογία που συνδεόταν με το αρχαίο αιγυπτιακό παιχνίδι Σένετ (κάνοντας παράλληλα μία επισκόπηση του λεγόμενου "Βασιλικού Παιχνιδιού της Ουρ"), ενώ παραθέτει επίσης τη δική του άποψη σχετικά με το ποιοι ήταν οι πιθανοί κανόνες του παιχνιδιού Σένετ.
Με μήκος 805 χιλιόμετρα, είναι ο τρίτος μεγαλύτερος ποταμός της νότιας Ινδίας μετά τους Γκοντάβαρι και Μαχανάντι, και ο μεγαλύτερος στην Πολιτεία Ταμίλ Ναντού, την οποία διαχωρίζει σε Νότια και Βόρεια.
Από εκεί ρέει προς τα ανατολικά και μετά προς τα νότια στο Οροπέδιο Ντέκκαν, στρεφόμενος τελικώς πάλι προς τα ανατολικά για να εκβάλει στον Κόλπο της Βεγγάλης με διπλό στόμιο, κοντά στην κωμόπολη Πουχάρ της Ταμίλ Ναντού.
Στα Διαμερίσματα Καρούρ και Ναμακάλ δύο ακόμα παραπόταμοι χύνονται στον Κάβερι, ο Αμαραβάτι και ο μικρότερος Θιρουμάνι Μουθάρου αντιστοίχως.
Κατόπιν ο ποταμός εισέρχεται στο Διαμέρισμα Τιρουτσιραπάλι, όπου γίνεται πλατύς, με αμμώδη κοίτη, και ρέει προς τα ανατολικά, μέχρι που χωρίζεται στα δύο, περίπου 14 χιλιόμετρα δυτικά της πόλεως Τιρουτσιραπάλι, ένα τμήμα της οποίας βρίσκεται στο νησί Σριρανγκάμ, που σχηματίζεται ανάμεσά στους δύο κλάδους.
Στη συνέχεια τα νερά του Κάβερι εισέρχονται στην Πολιτεία Ταμίλ Ναντού, στο Διαμέρισμα Νταρμαπούρι, όπου το πεδινό έδαφος επιτρέπει στον ποταμό να σχηματίσει μαιάνδρους.
Αφού δεχθεί τα νερά τριών μικρών παραποτάμων, ο ποταμός σχηματίζει την τεχνητή λίμνη Στάνλεϋ, που σχηματίσθηκε από την ανέγερση του Φράγματος Μετούρ, ενός από τα μεγαλύτερα στην Ινδία.
Μετά το φράγμα, εισέρχεται στο Διαμέρισμα Ερόντε, όπου δέχεται τα νερά του μεγάλου παραπόταμου Μπαβάνι στην ομώνυμη πόλη , κοντά στη μεγάλη πόλη Ερόντε, την οποία διασχίζει ο ποταμός λίγο παρακάτω.
Αφού αφήσει τους λόφους του Κοντάγκου, ο ποταμός ρέει στο οροπέδιο του Ντεκάν και σχηματίζει δύο ποταμόνησα στο διαμέρισμα Μάντυα, πρώτα στην πόλη Σριρανγκαπάτνα και μετά στους περίφημους στην Ινδία Καταρράκτες Σιβανασαμούντρα, όπου δεξιά και αριστερά του νησιού ο ποταμός σχηματίζει δύο υδατοπτώσεις με ύψος 97 έως 98 μέτρων, τις και .
Ο πρώτος σταθμός παραγωγής υδροηλεκτρικής ενέργειας σε ολόκληρη την Ασία, που κατασκευάσθηκε το 1902, ήταν στον αριστερό από αυτούς τους καταρράκτες και προμήθευε με ηλεκτρική ενέργεια την Μπανγκαλόρ (βέβαια η χρήση του ηλεκτρισμού ήταν πολύ πιο περιορισμένη τότε).
Κοντά στην ίδια πόλη βρίσκεται επίσης ένα υδραγωγείο, το Μπανγκάρα Ντόντι Νάλα, που ανεγέρθηκε τον 17ο αιώνα από τον μαχαραγιά της Μυσόρης, τον Ραναντίρα Καντιράβα.
Από το Φράγμα του Μανταντκάτε ένα αρδευτικό κανάλι μεταφέρει νερό του Κάβερι σε απόσταση μέχρι 116 χιλιόμετρα, αρδεύοντας μία έκταση 40 χιλιάδων στρεμμάτων και υδροδοτώντας την πόλη Μάντυα.
Μια εκτίμηση που έγινε την εποχή του πρώτου Πενταετούς Σχεδίου της Ινδίας έδινε τη συνολική παροχή νερού του Κάβερι ως 15 δισεκατομμύρια κυβικά μέτρα ανά έτος, από τα οποία το 60% χρησιμοποιείτο για άρδευση.
Τα μέλη της, στρατιώτες του ρωσικού στρατού και εκπρόσωποι των 89 ομοσπονδιακών υποκειμένων, ντυμένοι με εθνικές ενδυμασίες, παρουσίασαν στο κοινό τα πιο σημαντικά ορόσημα της ρωσικής ιστορίας.
Με τη δημιουργία του αξιώματος του Προέδρου της ρωσικής Ομοσπονδίας και την έγκριση του νέου ρωσικού Συντάγματος για να αντανακλά τη νέα πολιτική πραγματικότητα, η εθνική σημαία, ο εθνικός ύμνος και το έμβλημα της ρωσικής Ομοσπονδίας αποτελούν μεγάλα σημεία στην ενοποίηση της ρωσικής κρατικής υπόστασης.
Η Ημέρα της Ρωσίας επίσημα γνωστή ως Ημέρα υιοθέτησης της διακήρυξης κρατικής κυριαρχίας της ΡΣΟΣΔ (, Ντεν' πρινιάτια Ντεκλαράτσι ο γκασουντάρστβενομ σουβερενιτιέτε ΡΣΦΣΡ) πριν από το 2002, είναι η εθνική εορτή της Ρωσικής Ομοσπονδίας.
Τιμά την υιοθέτηση της Διακήρυξης της Κρατικής Κυριαρχίας της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας στις 12 Ιουνίου του 1990.
Στο Τομσκ έλαβε χώρα ένα "Ξύλινο Καρναβάλι" όπου παρουσιάστηκε και ένα τεράστιο ξύλινο ρούβλι, με μέγεθος 100 φορές μεγαλύτερο του κανονικού κέρματος.
Αυτό συμβαίνει επειδή η διάλυση οδήγησε σε εκτίναξη της ανεργίας, υψηλή εγκληματικότητα και φτώχεια στο εσωτερικό της Ρωσίας και άλλων πρώην Σοβιετικών δημοκρατιών.
Σύμφωνα με σωζόμενες επιγραφές της πόλης, ο Πτολεμαίος Β δεν φαίνεται να είχε βασιλικό τίτλο· ούτε είναι σαφής ο βαθμός αυτονομίας του από την Αλεξάνδρεια.
Από το 222 που ανέλαβε ο Πτολεμαίος Δ Φιλοπάτωρ, η εξουσία των Πτολεμαίων αρχίζει να μειώνεται δραματικά και ο Πτολεμαίος Β και η οικογένειά του είχε την ευκαιρία να απομακρυνθούν από την επικυριαρχία της Αιγύπτου.
Αυτό προδίδει ο διορισμός της Βερενίκης, κόρης του Πτολεμαίου Β της Τελμησσού ως πρωθιέρειας στη σατραπεία της Καρίας για τη βασιλική λατρεία της Λαοδίκης Γ, συζύγου και εξαδέλφης του Αντιόχου Γ.
Σύμφωνα με μία λίθινη επιγραφή του 193 που βρέθηκε στο Ναχαβάνντ του Ιράν, ο Πτολεμαίος Β περιγράφεται ως συγγενής του Αντιόχου Γ· πράγματι ήταν μακρινοί συγγενείς.
Η δεύτερη επιστολή απευθύνεται από τον στρατηγό της Καρίας στον ύπαρχο : "Ο Αναξίμβροτος στον Διονύτα, χαίρειν. Εσωκλείω αντίγραφο διατάγματος γραμμένου από τον βασιλιά, που αφορά τον διορισμό της Βερενίκης, κόρης του Πτολεμαίου του Λυσιμάχου, ως πρωθιέρειας της βασίλισσας στη σατραπεία. Εκτέλεσε το θέμα σύμφωνα με τις οδηγίες, όπως επιβάλλεται και δες, ότι αντίγραφα χαραγμένα σε λίθινες στήλες, είναι τοποθετημένα στις πιο εμφανείς θέσεις. Έρρωσθε, έτος 119, μηνός Αρτεμισίου 19 ".
Ο πατέρας του ήταν γιος του Πτολεμαίου Α του Επιγόνου, πρώτου ηγεμόνα της Τελμησσού, στον οποίο η περιοχή δωρήθηκε από τον θείο του Πτολεμαίο Φιλάδελφο της Αιγύπτου.
Από το 1977 μέχρι το 1979 διετέλεσε ερευνήτρια στο Πελοποννησιακό Λαογραφικό Ίδρυμα και από το 1981 διδάσκει στο Τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Ακόμη έχει συγγράψει βιβλία ιστορικού περιεχομένου, έχει συμμετάσχει στη συγγραφή συλλογικών έργων και έχει παρουσιάσει δεκάδες άρθρα και συμβολές σε επιστημονικά συνέδρια και περιοδικά Ιστορίας.
Μετά την ολοκλήρωση των εγκύκλιων σπουδών της εισήλθε στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών από το οποίο αποφοίτησε το 1977 και κατόπιν πραγματοποίησε μεταπτυχιακές σπουδές στο Πανεπιστήμιο της Σορβόννης.
Η Μαρία Ευθυμίου είναι Ελληνίδα ιστορικός και καθηγήτρια πανεπιστημίου, ερευνήτρια Ιστορίας και Αρχαιολογίας, συγγραφέας ιστορικών βιβλίων, επιμελήτρια και συνεργάτης συλλογικών έργων και αρθρογράφος στην Ελληνική, Γαλλική και Αγγλική γλώσσα.
Το είδος αυτό και ο μοναδικός του ομογενής, η νησιωτική αλεπού , είναι τα μόνα ζωντανά μέλη του γένους Ουροκύων, το οποίο θεωρείται ότι είναι ο γενετικός πρόγονος των ζωντανών κυνιδών.
Αν και κάποτε ήταν η πιο κοινή αλεπού στις ανατολικές Ηνωμένες Πολιτείες, και εξακολουθεί να βρίσκεται εκεί, η ανθρώπινη πρόοδος και η αποδάσωση επέτρεψαν στην κόκκινη αλεπού να γίνει πιο κυρίαρχη.
Το είδος εμφανίζεται σε όλες τις περισσότερες βραχώδεις, δασωμένες, θαμνόφυτες περιοχές του νότιου ημισφαιρίου της Βόρειας Αμερικής, από το νότιο Καναδά μέχρι και το βόρειο τμήμα της Νότιας Αμερικής , εξαιρουμένων των βουνών των βορειοδυτικών Ηνωμένων Πολιτειών.
Η Βικτόριγια Νταουγιοτιτέ-Πακεριενέ (λιθουανικά: -, γεννήθηκε στις 1 Οκτωβρίου 1945 στο Κεϊνισκέγιε) είναι Λιθουανή κριτικός λογοτεχνίας και φιλόλογος.
Ο σχεδιασμός του ρομποτικού οχήματος βασίζεται σε αυτό του ρόβερ καθώς θα χρησιμοποιηθούν εξαρτήματα που έχουν ήδη κατασκευαστεί και δοκιμαστεί, αλλά θα μεταφέρει επίσης και νέα επιστημονικά όργανα και ειδικό τρυπάνι ώστε να εξορύξει στοιχεία από το έδαφος του πλανήτη.
2020 ονομάζεται η εν εξελίξει αποστολή ρομποτικού οχήματος, τύπου ρόβερ, με το όνομα , που στα ελληνικά σημαίνει "επιμονή" και ένα μικρό ομοαξονικό ελικόπτερο τύπου με όνομα , που σημαίνει "ευφυία".
Η διαστημική αποστολή 2020 ανακοινώθηκε από την στις 4 Δεκεμβρίου 2012 κατά την φθινοπωρινή συνάντηση της Αμερικανικής Γεωφυσικής Ένωσης στο Σαν Φρανσίσκο.
Η εκτόξευση του 2020 ήταν η τρίτη από τις τρεις διαστημικές αποστολές που στάλθηκαν προς τον πλανήτη Άρη κατά το παράθυρο εκτόξευσης προς τον πλανήτη το 2020, με αποστολές που αναπτύχθηκαν από τις διαστημικές υπηρεσίες των Ηνωμένων Αραβικών Εμιράτων με το στις 19 Ιουλίου και της Κίνας με την αποστολή -1 στις 23 Ιουλίου.
Η ιδέα για την Ολέθρια σύγκρουση υπήρχε από τα τέλη της δεκαετίας του 1970, όταν οι παραγωγοί Ρίτσαρντ Ζάνουκ και Ντέιβιντ Μπράουν προσέγγισαν την προτείνοντας μια νέα μεταφορά στην οθόνη της ταινίας του 1951 Οι τελευταίες στιγμές της Γης .
Στα μέσα της δεκαετίας του 1990 οι δύο παραγωγοί προσέγγισαν τον Στίβεν Σπίλμπεργκ, με τον οποίο είχαν συνεργασθεί στην ταινία-σταθμό του 1975 Τα σαγόνια του καρχαρία, για να συζητήσουν το παλαιό τους σχέδιο.
Το 1995 η επερχόμενη ταινία ανακοινώθηκε ως έχουσα «σενάριο του Μπρους Τζόελ Ρούμπιν, βασισμένο στην ταινία και στο βιβλίο του Άρθουρ Κλαρκ», αλλά τελικώς, μετά από μία τροποποίηση του σεναρίου από τον Μάικλ Τόλκιν, κανένα από τα δύο έργα δεν αναφέρεται στους τίτλους της νέας ταινίας.
Ο Σπίλμπεργκ είχε στο μυαλό του να σκηνοθετήσει ο ίδιος την Ολέθρια σύγκρουση, αλλά οι υποχρεώσεις του για την ταινία του τον απέτρεψαν από το να διαθέσει χρόνο εγκαίρως, ιδίως αφότου οι είχαν ανεκοίνωσαν τη δική τους ανταγωνιστική ταινία με παρόμοιο θέμα, την Αρμαγεδδών.
Μετά από ένα έτος, η δημοσιογράφος του ειδησεογραφικού τηλεοπτικού σταθμού Τζένυ Λέρνερ ερευνά στην Ουάσινγκτον την ξαφνική παραίτηση του υπουργού Οικονομικών Άλαν Ρίτενχαουζ και τη σχέση του με την «Έλλη» , υποτίθεται μία ερωμένη.