polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Μια μορφή έντεχνου που είναι ακόμη πιο κοντά στη δυτική κλασσική μουσική, εισήχθη στα μέσα της δεκαετίας του 1960, η οποία ονομαζόταν Νέο Κύμα και ήταν ένα μείγμα έντεχνου και σανσόν από τη Γαλλία.
Ένας από τους πρώτους συντελεστές του είδους ήταν ο Διονύσης Σαββόπουλος, ο οποίος συνδύασε Αμερικανούς μουσικούς, όπως ο Μπομπ Ντίλαν και ο Φρανκ Ζάπα, με μακεδονική παραδοσιακή μουσική και στίχους με πολιτική διείσδυση.
Αργότερα, αναδύθηκαν περισσότεροι καλλιτέχνες, όπως η Αρλέτα, η Μαρίζα Κωχ, ο Μιχάλης Βιολάρης, ο Κώστας Χατζής και ο συνθέτης Γιάννης Σπανός.
Το 32 παρουσιάζει τα ακόλουθα χαρακτηριστικά για πρώτη φορά σε μία : Ηλεκτρονικό , 12 και 8 κινητήρες, διπλά τζάμια, δίαυλο , ηλεκτρονικό πρωτόκολλο, προβολείς , σύστημα ελέγχου πρόσφυσης και έλεγχο κλιματισμού διπλής ζώνης.
Από το λανσάρισμα, το 1987, η 32 750 ήταν το πρώτο αυτοκίνητο που προσχώρησε στο αυτοεπιβαλλόμενο όριο ταχύτητας 250 χλμ/ώρα των μεγάλων γερμανικών αυτοκινήτων.
Το 23 εισήγαγε για πρώτη φορά πολλά ηλεκτρονικά χαρακτηριστικά σε μια , συμπεριλαμβανομένου ενός ενσωματωμένου υπολογιστή, ενός δείκτη διαστήματος σέρβις, ενός "πίνακα ελέγχου" (προειδοποιητικές λυχνίες που υποδεικνύουν βλάβες στο σύστημα του οδηγού), ένα και σύνθετα συστήματα ελέγχου κλίματος.
Το 65 / 66 / 67 / 68 ήταν η πρώτη που περιλάμβανε το , το εξωτερικό της φλόγας, τις ενεργές ράβδους προστασίας από τροχούς, ένα αυτόματο κιβώτιο 6 ταχυτήτων, ένα ηλεκτρονικό έξυπνο κλειδί και νυχτερινή όραση.
Η πρώτη γενιά της Σειράς 7 τροφοδοτήθηκε αποκλειστικά από 6-κύλινδρους σε σειρά βενζινοκινητήρες, ενώ οι επόμενες γενιές τροφοδοτήθηκαν από 4-κύλινδρους σε σειρά, 6-κύλινδρους σε σειρά, 8 και 12, τόσο ατμοσφαιρικούς όσο και με υπερσυμπίεση.
Διαχρονικά, η Σειρά 7 είναι η ναυαρχίδα της και διατίθεται αποκλειστικά σε αμάξωμα τύπου σεντάν (συμπεριλαμβανομένων μοντέλων μεγάλων μεταξονίων και λιμουζίνας).
Το κτήριο μπορούσε να τροφοδοτηθεί από την κουζίνα του ανακτόρου Νύμφενμπουργκ, έτσι δεν διαθέτει ιδιωτικό αγρόκτημα, σε αντίθεση με τα άλλα δύο περίπτερα στο πάρκο.
Κατασκευάστηκε το 1734-39 από τον Φρανσουά ντε Κυβιγιέ σε ρυθμό ροκοκό για τον Κάρολο Ζ των Βίττελσμπαχ εκλέκτορα της Βαυαρίας και μετέπειτα βασιλιά της Βοημίας και της Γερμανίας και τη σύζυγό του Μαρία-Αμαλία των Αψβούργων, από την οποία ονομάστηκε το ανάκτορο.
Στο νότιο μέρος της αίθουσας η θύρα οδηγεί στο δωμάτιο ανάπαυσης του εκλέκτορα και στο μπλε δωμάτιο, με πρόσβαση στο ιδιαίτερο υπνοδωμάτιο.
Ακόμη αν και λόγω του φύλο της μπορεί να συνάντησε σημαντικά εμπόδια στην ασχολία της -σε μια κοινωνία λιγότερο εξοικειωμένη με γυναίκες καλλιτέχνιδες-, πέτυχε πολυάριθμες παραγγελίες πορτρέτων, ιδίως από τις ίδιες τις γυναίκες.
Οι σχέσεις της με τις πελάτισσες της ήταν ασυνήθιστα ζεστές· πολλές από αυτές που προσωπογραφήθηκαν από την καλλιτέχνιδα, όπως η Δούκισσα της Σόρα Κωστάντζα Σφόρτσα, υπήρξαν αργότερα νονές των παιδιών της.
Ταυτόχρονα, ξεκίνησε την εμπορική της πρακτική ζωγραφίζοντας μικρούς λατρευτικούς πίνακες πάνω στον χαλκό, οι οποίοι ήταν δημοφιλείς ως παπικά και διπλωματικά δώρα, δεδομένης της αξίας και της λάμψης του μετάλλου.
Η ζωγράφος και η οικογένειά της μετακόμισαν στη Ρώμη το 1603 κατόπιν πρόσκλησης του Πάπα Κλήμη Η, μιας και ο οίκος των , του οποίου ήταν μέλος ο Πάπας Γρηγόριος ΙΓ, ήταν καλοί της πάτρωνες.
Ήταν αποδέκτρια πολυάριθμων διακρίσεων, συμπεριλαμβανομένου ενός χάλκινου μεταλλίου με το πορτρέτο της που φιλοτεχνήθηκε το 1611 από τον γλύπτη και τον αρχιτέκτονα Φελίτσε Αντόνιο Καζόνι .
Ο Τσάππι φρόντιζε για το νοικοκυριό και υπηρέτησε ως βοηθός ζωγράφος τη σύζυγό του, συνεισφέροντας στη ζωγραφική μικρών στοιχείων όπως υφάσματα κλπ.
Θεωρείται η πρώτη επαγγελματίας καλλιτέχνιδα στη Δυτική Ευρώπη, η οποία εργάστηκε στην ίδια σφαίρα με τους άνδρες ομολόγους της, έξω από την αυλή ή το μοναστήρι.
Κατά τη διάρκεια της χειμερινής μεταγραφικής περιόδου της σεζόν 2010-11, επιτράπηκε στον Μπόρχα να φύγει με ελεύθερη μεταγραφή, για να μετακινηθεί στη μεξικάνικη Πουέμπλα.
Έπαιξε σε αρκετούς αγώνες της προκριματικής φάσης του Παγκοσμίου Κυπέλλου, συμπεριλαμβανομένου του αγώνα εναντίον της Ουρουγουάης, που σφράγισε τη συμμετοχή τους στο Παγκόσμιο Κύπελλο της Γερμανίας.
Η δεύτερη και οι επόμενες γραφμμές περιέχουν τα βασιλικά χρονικά των φαραώ των δυναστειών πρώτη με τέταρτη, δηλαδή τα σημαντικότερα γεγονότα της βασιλείας κάθε φαραώ, με χρονολογική σειρά.
Η δεύτερη γραμμή αρχίζει με τις καταγραφές των τελευταίων χρόνων για έναν βασιλιά της Πρώτης Δυναστείας, το όνομα του οποίου δεν έχει διατηρηθεί, αλλά που γενικά υποθέτουμε ότι είναι είτε ο Νάρμερ είτε ο Αχά.
Το υπόλοιπο από τη δεύτερη γραμμή καταλαμβάνεται από τις πρώτες εννιά ετήσιες καταγραφές για το διάδοχο αυτού του βασιλιά, που και πάλι δεν ονομάζεται στο θραύσμα που έχουμε, αλλά που υποθέτουμε ότι είναι ο Αχά, ή ο διάδοχος αυτού, ο Ντζερ.
Φαίνεται από το περιεχόμενο ότι ακόμα κι αν η στήλη δεν έγινε την ή λίγο μετά από την περίοδο που περιγράφει, βασίζεται άμεσα σε προηγούμενο πρωτότυπο του Παλαιού Βασιλείου.
Η στήλη περιείχε τον κατάλογο των βασιλέων της Αιγύπτου από την Πρώτη Δυναστεία μέχρι την αρχή της Πέμπτης Δυναστείας και είχε σημειωμένα σημαντικά γεγονότα σε κάθε χρονιά της βασιλείας αυτών των βασιλέων.
Ο όρος "Στήλη του Παλέρμο" κάποιες φορές αναφέρεται σε όλα τα επτά θραύσματα των Βασιλικών Χρονικών, περιλαμβανομένων και εκείνων που φυλάσσονται στο Μουσείο του Καΐρου και εκείνο του Λονδίνου.
Τα θραύσματα επίσης κάποιες φορές περιγράφονται συνολικά στα αγγλικά ως "Χρονικά της Στήλης του Καΐρου" , αν και ο όρος "Στήλη του Καΐρου" χρησιμοποιείται επίσης για τα θραύσματα των Βασιλικών Χρονικών που βρίσκονται σήμερα στο Κάιρο.
Ένα θραύσμα, που σήμερα είναι στο Κάιρο, λέγεται ότι βρέθηκε σε έναν αρχαιολογικό χώρο στη Μέμφιδα, ενώ τα άλλα τρία θραύσματα που βρίσκονται στο Κάιρο λέγεται ότι βρέθηκαν στην περιοχή της Μέσης Αιγύπτου.
Η Στήλη του Παλέρμο και τα άλλα θραύσματα των Βασιλικών Χρονικών είναι σημαντικότατη πηγή για την ιστορία του Παλαιού Βασιλείου και, για παράδειγμα, διασώζει τα ονόματα των μελών των βασιλικών οικογενειών για τις πρώτες πέντε δυναστείες τα οποία δεν είναι αλλιώς καταγεγραμμένα αλλού.
Οι πληροφορίες που έχουν καταγραφεί στη Στήλη του Παλέρμο, περιλαμβάνουν μετρήσεις του ύψους της ετήσιας πλημμύρας του Νείλου , την Εποχή της Πλημμύρας, λεπτομέρειες για γιορτές , φορολογία, αγάλματα, κτήρια και πολέμους.
Η Στήλη των Βασιλικών Χρονικών, της οποίας η Στήλη του Παλέρμο αποτελούσε μέρος, μπορεί αρχικά να είχε διάσταση περίπου 60 εκατοστά ύψος και 2.1 μέτρα μήκος.
Η Στήλη του Παλέρμο και τα άλλα θραύσματα διαφυλάσσουν αυτό που ίσως είναι το παλιότερο γραπτό κείμενο που έχει σωθεί από την αρχαία Αίγυπτο, και αποτελεί βασικότατη πηγή για την Αιγυπτιακή ιστορία του Παλαιού Βασιλείου.
Ο Ραμσής πιάστηκε στην πρώτη καταγεγραμμένη ενέδρα της ιστορίας, αν και μπόρεσε να συγκεντρώσει τα στρατεύματά του και να γυρίσει τη μάχη υπέρ του χάρη στην άφιξη των Νεαρίν .
Το αποτέλεσμα της μάχης ήταν αμφίρροπο, και με τα δύο μέρη ισχυρίζονται νίκη στο εσωτερικό της χώρας τους, και καταλήγοντας τελικά σε συνθήκη ειρήνης μεταξύ των δύο εθνών.
Οι άμεσοι διάδοχοί του συνέχισαν τις στρατιωτικές εκστρατείες, αν και μια όλο και αυξανόμενα ανήσυχη Αυλή —η οποία σε κάποιο σημείο μέχρι που ανέβασε στο θρόνο έναν σφετεριστή, τον Αμενμνέσι — έκανε δύσκολο για το φαραώ να διατηρήσει αποτελεσματικό έλεγχο των περιοχών.
Ένας από τους πιο γνωστούς φαραώ της 18ης Δυναστείας ήταν ο Αμένωφις Δ, που άλλαξε το όνομά του σε Ακενατόν προς τιμή του θεού Ατέν, μια άλλη αναπαράσταση του θεού ήλιου Ρα.
Ο ζήλος του Ακενατόν και της γυναίκας του για τη νέα θρησκεία αναφέρεται ως ο λόγος για τον οποίο κατόπιν και οι δύο διαγράφηκαν από τους διαδόχους τους από την αιγυπτιακή ιστορία.
Ίσως ως αποτέλεσμα της ξένης κυριαρχίας των Υξώς κατά τη Δεύτερη μεταβατική περίοδο, κατά την περίοδο του Νέου βασιλείου η Αίγυπτος προσπάθησε να δημιουργήσει μια ζώνη προστασίας μεταξύ του Λεβάντε και της Αιγύπτου, και είναι κατά τη διάρκεια της περιόδου αυτής που η Αίγυπτος γνώρισε τη μεγαλύτερη εδαφική της επέκταση.
Παρομοίως, σε απάντηση στις πολύ επιτυχημένες επιθέσεις το 17ο αιώνα κατά τη Δεύτερη μεταβατική περίοδο από το Βασίλειο του Κους, οι ηγεμόνες του Νέου βασιλείου αναγκάστηκαν να επεκταθούν νότια, στην περιοχή της Νουβίας και να κατέχουν μεγάλες περιοχές στην περιοχή της Εγγύς Ανατολής.
Το Νέο βασίλειο, είναι η περίοδος της αρχαίας αιγυπτιακής ιστορίας μεταξύ του 16ου και 11ου αιώνα προ Χριστού, και που περιλαμβάνει τη Δέκατη όγδοη, Δέκατη ένατη, και Εικοστή Δυναστεία Φαραώ.
Ο Τούθμωσις Γεπέκτεινε το στρατό της Αιγύπτου και τον χρησιμοποίησε με μεγάλη επιτυχία για να σταθεροποιήσει την αυτοκρατορία που δημιούργησαν οι προκάτοχοί του.
Κατά τη διάρκεια της φασιλίας του Τούθμωσι Γ , ο όρος Φαραώ, που αρχικά αναφερόταν στο παλάτι του βασιλιά, έγινε τύπος για την αναφορά σε όποιον ήταν βασιλιάς.
Η Δέκατη ένατη Δυναστεία ιδρύθηκε από το Βεζίρη Ραμσή Α, που είχε διαλέξει για διάδοχό του ο τελευταίος ηγεμόνας της 18ης Δυναστείας Χορεμχέμπ.
Η σύντομη περίοδος της βασιλείας του σηματοδότησε μια μεταβατική περίοδο μεταξύ της βασιλείας του Χορεμχέμπ και των ισχυρών φαραώ της δικιάς του δυναστείας, και συγκεκριμένα το γιο του Σέτι Α και του εγγονού του Ραμσή Β, οι οποίοι θα έφερναν την Αίγυπτο σε νέα ύψη αυτοκρατορικής εξουσίας.
Βοηθούμενοι από την προφανή έλλειψη του Ακενατόν για τις εξωτερικές υποθέσεις, οι Χετταίοι επέκτειναν σταδιακά την επιρροή τους στην Φοινίκη και την Χαναάν καταλήγοντας μεγάλη δύναμη στη διεθνή πολιτική — μια δύναμη με την οποία και ο Σέτι Α και ο γιος αυτού Ραμσής Β θα έρχονταν αντιμέτωποι κατά τη διάρκεια της 19ης Δυναστείας.
Η Δέκατη όγδοη Δυναστεία περιελάμβανε κάποιους από τους πιο διάσημους φαραώ της Αιγύπτου, όπως ο Άμωσις Α, η Χατσεψούτ, ο Τούθμωσις Γ, ο Αμένωφις Γ, ο Ακενατόν και ο Τουταγχαμών.
Ο τάφος που έχτισε για τους γιους του , μερικοί από τους οποίους έζησε περισσότερο, στην Κοιλάδα των Βασιλέων αποδείχτηκε ότι είναι το μεγαλύτερο ταφικό συγκρότημα στην Αίγυπτο.
Το τελευταίο μέρος αυτής της περιόδου, υπό την 19η και 20η Δυναστεία , είναι γνωστό ως η περίοδος των Ραμεσσίδων, που πήρε το όνομα αυτό από τους 11 φαραώ με το όνομα Ραμσής, αρχίζοντας με τον ιδρυτη της 19ης Δυναστείας Ραμσή Α.
Στη χώρα επικρατεί δικομματισμός, ενώ εξαιτίας της διαφθοράς, εκλογική νοθεία, δωροδοκίες και άλλα σκάνδαλα λαμβάνουν χώρα σε επίπεδο δήμων και σε εθνικό επίπεδο.
Η Μέλυ, που είναι πρόσφατα παντρεμένη με τον Τόνι, έναν πλοηγό που εργάζεται σε αεροπορική εταιρεία, βρίσκεται σε ένα μαγαζί και ψάχνει να βρει ένα φορέμα να αγοράσει για έναν γάμο που θέλει να πάει.
Η ίδια αρχίζει να σκέφτεται ότι ο βιαστής της είχε επιχείρηση με τον Τόνι, ενδεχομένως να συνδέονται με ναρκωτικά και γι' αυτό ο Ντομπς είναι τόσο επίμονος.
Το Εντφού ήταν ένας από τους πολλούς ναούς που χτίστηκαν κατά την περίοδο του Πτολεμαϊκού Βασιλείου, συμπεριλαμβανομένων των ναών στα Δένδερα, στην Έσνα, στο Κομ Όμπο, και στις Φίλαι.
Ο παρόν ναός η κατασκευή του οποίου άρχισε "στις 23 Αυγούστου 237 π.Χ., αρχικά αποτελούνταν από περίστυλη αίθουσα, δύο εγκάρσιες αίθουσες και άδυτο με σκήνωμα βάρκας που περιβάλουν ιερά.".
Χτίστηκε στη τοποθεσία ενός παλιότερου μικρότερου ναού αφιερωμένου στον Ώρο, αν και το προηγούμενο κτίσμα είχε προσανατολισμό ανατολικά-δυτικά αντί βόρεια-νότια που είναι ο τωρινός ναός.
Η πόλη ήταν γνωστή κατά την ελληνιστική περίοδο ως Ἀπόλλωνος πόλις στα ελληνικά και στα λατινικά, από τον κυριώτερο θεό της πόλης Ώρο, ο οποίος στην ταυτιζόταν με τον Απόλλωνα.
Συγκεκριμένα, τα κείμενα στο ναό "παρέχουν λεπτομέρειες της κατασκευής του, και επίσης διατηρούν πληροφορίες για την μυθολογική ερμηνεία αυτού και άλλων ναών ως Νησί της Δημιουργίας .".
Η αρχαιολογική του σημασία και αυτή η καλή διατηρημένη του κατάσταση τον έχουν καταστήσει δημοφιλή τουριστικό προορισμό και συχνή στάση για τα ποταμόπλοια που πραγματοποιούν κρουαζιέρες στο Νείλο.
Ο ναός του Εντφού σταμάτησε τη λειτουργία του ως θρησκευτικό κτίριο μετά το διάταγμα του Θεοδόσιου Α το 391 που απαγόρευε τη μη χριστιανική λατρεία στην Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.
Η μαυρισμένη οροφή της υπόστυλης αίθουσας που μπορεί να δει κανείς σήμερα, πιστεύεται ότι είναι αποτέλεσμα εμπρησμού που είχε σκοπό να καταστρέψει θρησκευτική εικονογραφία που θεωρούταν παγανιστική.
Μέσα στο άδυτο των αδύτων το οποίο είναι μόνο του υπάρχει ένας ναός του Νεκτανεβώ Β, ένα κειμήλιο από προηγούμενο κτήριο, ενώ το άδυτο με το σκήνωμα βάρκας περιβάλλεται από εννιά ιερά.
Πολλά από τα διάσημα αντιπροσωπευτικά στοιχεία των ταινιών «Τζέιμς Μποντ» πρωτοεμφανίσθηκαν με αυτή την πρώτη δημιουργία: η ταινία αρχίζει με την εμφάνιση του ήρωα μέσα από την κάννη ενός όπλου και ακολουθεί μια πολύ στιλιζαρισμένη ακολουθία «τίτλων» : αμφότερα δημιουργήθηκαν από τον Αμερικανό σχεδιαστή Μωρίς Μπάιντερ.
Λίγο αργότερα, σε μια αρχέτυπη σκηνή, ο Σον Κόνερι συστήνει τον Τζέιμς Μποντ στον κόσμο του κινηματογράφου με τη διάσημη δήλωση «Μποντ. Τζέιμς Μποντ».
Η ταινία είχε σχετικώς μικρό προϋπολογισμό και σημείωσε μεγάλη εμπορική επιτυχία, αφού απέφερε έσοδα σχεδόν 60 φορές μεγαλύτερα από τα έξοδα της παραγωγής της.
Παρά το ότι οι πρώτες κριτικές ήταν ανάμικτες, με την πάροδο των δεκαετιών η ταινία απέκτησε μια φήμη, ώστε να θεωρείται από πολλούς ως μία από τις καλύτερες ταινίες της σειράς.
Η κινηματογραφική ταινία Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007, εναντίον Δόκτορος Νο είναι βρετανική κατασκοπευτική ταινία παραγωγής 1962 σε σκηνοθεσία Τέρενς Γιανγκ, με πρωταγωνιστή τον Σον Κόνερι.
Ανεξάρτητα από την όποια καλλιτεχνική της αξία, η ταινία κατέχει μια θέση στην ιστορία του κινηματογράφου ως η πρώτη χρονικά της μακρότερης σειράς ταινιών στην ιστορία, αυτή των ταινιών «Τζέιμς Μποντ».
Οι ενδείξεις τον οδηγούν στην υπόγεια βάση του σατανικού επιστήμονα δρος Νο, που σχεδιάζει να εκτρέψει έναν από τους πρώτους διαστημικούς πυραύλους των ΗΠΑ με ένα ηλεκτρομαγνητικό όπλο τροφοδοτούμενο με πυρηνική ενέργεια.
Ο καλλιτεχνικός διευθυντής Κεν Άνταμ καθιέρωσε ένα περίτεχνο στιλ σκηνικών , που απετέλεσε ένα ακόμα από τα «σήματα-κατατεθέντα» της σειράς των ταινιών.
Ο Σιράζ ανήκει στη γενιά των Αρμενίων γλυπτών που αναδείχτηκαν κατά τις δεκαετίες του 1960 και του 1970, ενώ το έργο του έχει ταυτιστεί σε μεγάλο βαθμό με την πρωτεύουσα της Αρμενίας, Γερεβάν.
Γεννήθηκε τον Ιούνιο του 1941 στο Γερεβάν της ΣΣΔ Αρμενίας ως Αραμάζντ Καραπετιάν και ήταν γιος των ποιητών Χοβχανές Σιράζ και Σίλβα Καπουτικιάν.
Τον Φεβρουάριο του 2014 υπέστη καρδιακό επεισόδιο με αποτέλεσμα να διακομιστεί σε νοσοκομείο του Γερεβάν όπου απεβίωσε στις 18 Μαρτίου του ίδιου έτους.
Άλλα έργα του Σιράζ βρίσκονται στο Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης της Αρμενίας, την Εθνική Πινακοθήκη της Αρμενίας, την Πινακοθήκη Τρετιακόφ, καθώς και σε ιδιωτικές συλλογές ανά τον κόσμο.
Για το λόγο αυτό χρησιμοποιεί το 2ο, 3ο και 4ο δάχτυλο του αριστερού του χεριού, ενώ το δεξί του χέρι βρίσκεται μέσα στη καμπάνα καθ'όλη τη διάρκεια της εκτέλεσης, γι'αυτό το λόγο και η καμπάνα έχει κλίση προς τα κάτω.
Πιο συγκεκριμένα όταν ο εκτελεστής τοποθετεί βαθύτερα στη καμπάνα το χέρι του αλλάζει το ηχόχρωμα, το οποίο γίνεται πιο λεπτό, διαπεραστικό και μεταλλικό.
Αν τοποθετήσει ακόμα πιο βαθιά το χέρι του στην καμπάνα και ταυτόχρονα φυσήξει δυνατά, αυτό έχει ως αποτέλεσμα να παραχθεί ένα βραχνό ηχόχρωμα, το οποίο είναι γνωστό με την ονομασία που σημαίνει χάλκινο .
Το γαλλικό κόρνο αποτελείται από το επιστόμιο, το οποίο είναι σημαντικό για την παραγωγή του ήχου μέσω της πίεσης των χειλών από τον εκτελεστή, καθώς και τη δημιουργία των ηχοχρωμάτων.
Το γαλλικό κόρνο σήμερα μπορεί να χαρακτηριστεί και "όργανο μεταφοράς" σε φα και σι ύφεση προκειμένου να μπορούν να "διαβάσουν" τη παρτιτούρα οι κορνίστες, ενώ οι βαλβίδες βοηθούν στο να μπορούν να παίξουν τις χρωματικές κλίμακες.
Προτού κατασκευαστούν και τοποθετηθούν οι βαλβίδες στο γαλλικό κόρνο η αλλαγή του ήχου και της τονικότητας γινόταν μέσω της πίεσης των χειλιών στο επιστόμιο καθώς και το τρόπο τοποθέτησης του δεξιού χεριού στη καμπάνα, το οποίο βοηθάει στο έλεγχο του αέρα.
Παρότι οι βαλβίδες βοήθησαν στην εξέλιξη του οργάνου,η τεχνική που χρησιμοποιούν οι κορνίστες με το δεξί χέρι μέσα στη καμπάνα παίζει ακόμη σημαντικό ρόλο στο να επηρεάζουν το ηχόχρωμα του οργάνου.
Το 1700 τα κόρνα εξελίχθηκαν από τη μορφή του κυνηγετικού κόρνου του οποίου η δομή ήταν πιο απλή, δηλαδή ήταν απλού τυλίγματος, σε κόρνα πολλαπλών τυλιγμάτων, κάτι που βοήθησε σημαντικά στην εξέλιξη του ήχου του.
Το 1710 καθιερώνεται για πρώτη φορά ο όρος "κόρνο" για τη συμμετοχή του στη μουσική σύνθεση, ενώ ταυτόχρονα αρχίζουν να εμφανίζονται και σολίστες του συγκεκριμένου οργάνου.
Οι απεικονίσεις του κόρνου ξεκινάει από τον 14ο αιώνα με τη μορφή κυκλικού "τυλίγματος" του σωλήνα, τα οποία ήταν πιθανόν κατάλληλα μόνο για τη μετάδοση ηχητικών μηνυμάτων.
Στα μέσα του 17ου αιώνα εμφανίστηκε στη Γαλλία το κυνηγετικό κόρνο με μικρού μήκους διάμετρο, διεύρυνση της καμπάνας και επέκταση του σωλήνα μέχρι τα 4,5 μέτρα .
Αρχικά το γαλλικό κόρνο χρησιμοποιούνταν στις όπερες και σε άλλα έργα σε σκηνές που αφορούσαν το κυνήγι, ενώ μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και για διάφορες στρατιωτικές δραστηριότητες.
Το 1815 το γαλλικό κόρνο αποκτά για πρώτη φόρα βαλβίδες, πράγμα το οποίο ήταν πρωτοπόρο για την εποχή καθώς ήταν το πρώτο στο οποίο τοποθετήθηκαν βαλβίδες .
Το γαλλικό κόρνο ή αλλιώς σύγχρονο κόρνο ή κόρνο με κλειδιά έχει ένα μακρύ κωνικό σωλήνα σε μορφή σπειροειδούς, ο οποίος ελίσσεται και καταλήγει σε μια μεγάλη "καμπάνα" .
Το ΛΔΚΑ, διασπασμένο μεταξύ του Χαλκ και Παρτσάμ, διαδέχθηκε την κυβέρνηση του Νταούντ με ένα νέο καθεστώς υπό την ηγεσία του Νουρ Μουχαμάντ Ταρακί της συνιστώσας Χαλκ.
Στην Καμπούλ, το πρώτο υπουργικό συμβούλιο φαινόταν να είναι προσεκτικά επιλεγμένο ώστε να εναλλάσσει τις θέσεις εξουσίας μεταξύ του Χαλκ και του Παρτσάμ.
Τον Αύγουστο του 1978, ο Ταρακί και ο Αμίν ισχυρίστηκαν ότι έχουν αποκαλύψει ένα σχέδιο και εκτέλεσαν ή φυλάκισαν αρκετά μέλη του υπουργικού συμβουλίου, φυλακίζοντας ακόμη και τον στρατηγό Αμπντούλ Καντίρ, τον στρατιωτικό ηγέτη της εξέγερσης του Σαούρ μέχρι τη σοβιετική εισβολή και την επακόλουθη αλλαγή στην ηγεσία στα τέλη του 1979.
Σύμφωνα με αυτόπτη μάρτυρα, τα πρώτα σημάδια για το επικείμενο πραξικόπημα στην Καμπούλ, περίπου το μεσημέρι στις 27 Απριλίου, υπήρχαν αναφορές για μία φάλαγγα τεθωρακισμένων η οποία κινούνταν προς την πόλη, και αναφορές για καπνό άγνωστης προέλευσης κοντά στο Υπουργείο Άμυνας και ένοπλους άνδρες, ορισμένοι με στρατιωτική στολή, οι οποίοι φύλασσαν τη διασταύρωση Αριάνα.
Οι πρώτες βολές που ακούστηκαν ήταν κοντά στο Υπουργείο Εσωτερικών στο τμήμα της Νέας Πόλης της Καμπούλ, όπου λόχος αστυνομικών προφανώς αντιμετώπισε μια προωθούμενη φάλαγγα τεθωρακισμένων.
Η χρήση της λέξης Χαλκ και η παραδοσιακή της σχέση με τους κομμουνιστές στο Αφγανιστάν κατέστησε σαφές ότι το ΛΔΚΑ ηγούνταν του πραξικοπήματος και ότι οι αντάρτες είχαν καταλάβει τον ραδιοφωνικό σταθμό.
Το ΛΔΚΑ προέβη σε ορισμένες δηλώσεις σχετικά με τα δικαιώματα των γυναικών, υποστηρίζοντας την ισότητα μεταξύ των φύλων και εισάγοντας τις γυναίκες στην πολιτική ζωή.
Η Ρατεμπζάντ έγραψε το περίφημο κύριο άρθρο στο φύλλο της 28ης Μαΐου της εφημερίδας , στο οποίο ανέφερε: «Προνόμια που οι γυναίκες δικαιούνται να έχουν είναι η ισότιμη εκπαίδευση, η ασφάλεια στην εργασία, οι υπηρεσίες υγείας και ο ελεύθερος χρόνος για να δημιουργήσουν το μέλλον της νέας γενιάς της χώρας … Η εκπαίδευση και η διαφώτιση των γυναικών αποτελεί πλέον αντικείμενο στενής προσοχής της κυβέρνησης».
Άλλαξε την εθνική σημαία από το παραδοσιακό ισλαμικό πράσινο χρώμα σε ένα σχεδόν αντίγραφο της κόκκινης σημαίας της Σοβιετικής Ένωσης,η οποία αποτέλεσε πρόκληση και προσβολή για τον λαό της συντηρητικής ισλαμικής χώρας.
Η μεταρρύθμιση της γης επικρίθηκε από έναν δημοσιογράφο ως «κατάσχεση της γης με τυχαίο τρόπο η οποία εξόργισε τους πάντες, χωρίς να ωφελήσει κανέναν και μείωσε την παραγωγή τροφίμων», και ως την «πρώτη εμφάνιση της οργανωμένης εθνικής καταπίεσης στη σύγχρονη ιστορία του Αφγανιστάν».
Η Εξέγερση του Σαούρ , παστού: ), ή αλλιώς Απριλιανή Επανάσταση ή Απριλιανό Πραξικόπημα, ήταν πραξικόπημα από την ηγεσία του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος του Αφγανιστάν κατά της κυβέρνησης του Προέδρου του Αφγανιστάν Μοχάμεντ Νταούντ Χαν στις 27 και 28 Απριλίου 1978.
Η εξέγερση οδήγησε στη δημιουργία κυβέρνησης με τον Νουρ Μουχαμάντ Ταρακί ως Πρόεδρο και αποτέλεσε τον προάγγελο της παρέμβασης του 1979 από τους Σοβιετικούς και του Σοβιετικού-Αφγανικού Πολέμου κατά των μουτζαχεντίν την περίοδο 1979–1989 .
Καθώς οι κάτοικοι της Καμπούλ βγήκαν από τα σπίτια τους συνειδητοποίησαν ότι οι αντάρτες είχαν τον πλήρη έλεγχο της πόλης και έμαθαν ότι νωρίς το πρωί ο Πρόεδρος Νταούντ και ο αδελφός του Ναΐμ είχαν σκοτωθεί .
Υπό την κοσμική κυβέρνηση του Νταούντ, αναπτύχθηκε ο κομματισμός και η αντιπαλότητα στο εσωτερικό του ΛΔΚΑ μεταξύ των δύο κύριων συνιστωσών Χαλκ και Παρτσάμ.
Παρόλο που η κυβέρνηση εξέδωσε ανακοίνωση καταγγέλοντας τη δολοφονία, ο Νουρ Μουχαμάντ Ταρακί του ΛΔΚΑ κατηγορούσε ότι η ίδια η κυβέρνηση ήταν υπεύθυνη, μια πεποίθηση που συμμεριζόταν μεγάλο μέρος των διανοούμενων της Καμπούλ.
Κατά τη διάρκεια της κηδείας του Χαϊμπέρ πραγματοποιήθηκε διαμαρτυρία ενάντια στην κυβέρνηση και λίγο αργότερα οι περισσότεροι ηγέτες του ΛΔΚΑ, συμπεριλαμβανομένου του Μπαμπράκ Καρμάλ, συνελήφθησαν από την κυβέρνηση.
Ο Χαφιζουλάχ Αμίν, τέθηκε σε κατ' οίκον περιορισμό, γεγονός που του έδωσε την ευκαιρία να δίδει οδηγίες για μια εξέγερση, η οποία προετοιμαζόταν για περισσότερο από δύο χρόνια.
Ο Πρόεδρος Νταούντ ήταν πεπεισμένος πως οι στενοί δεσμοί και η στρατιωτική υποστήριξη από τη Σοβιετική Ένωση θα του επέτρεπαν να διευθετήσει τα συνοριακά ζητήματα με το Πακιστάν.
Ωστόσο, ο Νταούντ, ο οποίος φαινομενικά δεσμεύτηκε σε μια πολιτική μη ευθυγράμμισης, ανησύχησε για τις σοβιετικές απόπειρες υπαγόρευσης της εξωτερικής πολιτικής του Αφγανιστάν και οι σχέσεις μεταξύ των δύο κρατών επιδεινώθηκαν.
Σε συνέντευξη Τύπου στη Νέα Υόρκη τον Ιούνιο του 1978, ο υπουργός Εξωτερικών Χαφιζουλάχ Αμίν, ο οποίος συμμετείχε στο πραξικόπημα, υποστήριξε ότι το γεγονός δεν ήταν πραξικόπημα, αλλά εξέγερση η οποία προερχόταν από τη «βούληση του λαού».
Σύμφωνα με τον δημοσιογράφο Ρόμπερτ Κάπλαν, ενώ το Αφγανιστάν ήταν ιστορικά εξαιρετικά φτωχό και ανεπαρκώς αναπτυγμένο, «δεν γνώρισε ποτέ την πολιτική καταπίεση» μέχρι το 1978.
Με την υποστήριξη και βοήθεια του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος του Αφγανιστάν , ο Μοχάμεντ Νταούντ Χαν κατέλαβε την εξουσία με πραξικόπημα το 1973, ανατρέποντας τη μοναρχία του βασιλιά Ζαχίρ Σαχ και ίδρυσε την πρώτη Δημοκρατία του Αφγανιστάν.
Εσωτερικό πρότυπο στην αναλυτική χημεία είναι μια χημική ουσία που προστίθεται σε σταθερή ποσότητα στα δείγματα, στο τυφλό και στα πρότυπα βαθμονόμησης σε μια χημική ανάλυση.
Αυτή η ουσία μπορεί να χρησιμοποιηθεί για βαθμονόμηση σχεδιάζοντας τον λόγο του σήματος της προσδιοριζόμενης ουσίας προς το σήμα του εσωτερικού προτύπου ως συνάρτηση της συγκέντρωσης των προσδιοριζόμενων ουσιών των προτύπων.
Το εσωτερικό πρότυπο είναι μια ένωση πολύ παρόμοια, αλλά όχι ταυτόσημη με τα χημικά είδη που μας ενδιαφέρουν στα δείγματα, επειδή τα αποτελέσματα της προετοιμασίας των δειγμάτων πρέπει, ως προς τις ποσότητες κάθε δείγματος, να είναι τα ίδια και για το σήμα του εσωτερικού προτύπου και για τα σήματα από τα είδη που μας ενδιαφέρουν στην ιδανική περίπτωση.
Η προσθήκη γνωστών ποσοτήτων αναλυόμενων ουσιών που μας ενδιαφέρουν είναι μια ξεχωριστή τεχνική που λέγεται σταθερή προσθήκη , που εκτελείται για να διορθώσει τις επιπτώσεις υποβάθρου .
Το χρησιμοποιούμενο εσωτερικό πρότυπο χρειάζεται να παρέχει ένα σήμα που είναι παρόμοιο με το σήμα των αναλυομένων ουσιών στις περισσότερες περιπτώσεις, αλλά αρκετά διαφορετικό έτσι ώστε τα δύο σήματα να διακρίνονται εύκολα από το όργανο.
Παραδείγματος χάρη, το δευτεριωμένο χλωροβενζόλιο είναι ένα χρησιμοποιούμενο εσωτερικό πρότυπο στην ανάλυση των πτητικών στην αέρια χρωματογραφία-φασματοφωτομετρία μάζας επειδή είναι παρόμοιο με το χλωροβενζόλιο, αλλά δεν εμφανίζεται στη φύση.
Στην πράξη, η διαφορά μεταξύ των σημάτων των κοινών διαλυτών και του είναι γνωστή και επειδή τα σύγχρονα όργανα μπορούν να ανιχνεύσουν μικρές ποσότητες πρωτονιωμένων διαλυτών που είναι παρόντες σε εμπορικά δευτεριωμένους διαλύτες δεν χρειάζεται να προστεθούν δευτεριωμένοι διαλύτες .
Καθορίζοντας τον διαλύτη κλειδώματος που θα χρησιμοποιηθεί, τα σύγχρονα φασματοφωτόμετρα μπορούν να αναφέρονται σωστά στο δείγμα· στην πραγματικότητα, ο ίδιος ο διαλύτης εξυπηρετεί ως το εσωτερικό πρότυπο.
των πυρήνων 1, 13 29, οι συχνότητες εξαρτώνται από το μαγνητικό πεδίο, που δεν είναι το ίδιο για όλα τα πειράματα Συνεπώς, οι συχνότητες αναφέρονται ως σχετικές διαφορές με το εσωτερικό πρότυπο τετραμεθυλοσιλάνιο .