polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Αγίας Τριάδος που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Σελλάνων του δήμου Παλαμά και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 699 κατοίκους.
Είναι από τους πιο ενεργούς συλλόγους της περιοχής και συμμετέχει σχεδόν κάθε χρόνο στα Καραϊσκάκεια στην Καρδίτσα, στο ετήσιο Καραγκούνικο Αντάμωμα και σε άλλες πολιτιστικές εκδηλώσεις στην Ελλάδα αλλά και στο εξωτερικό.
Στα βόρεια και προς το Προάστιο υπάρχει προϊστορική θέση η οποία έχει ανασκαφεί και με βάση ευρήματά της χρονολογήθηκε από τον αρχαιολόγο Χρήστο Τσούντα στην Προϊστορική Εποχή της Αρχαιότερης Νεολιθικής .
Η εκκλησία της Αγίας Τριάδος και οι ιερές εικόνες της έχουν χαρακτηριστεί από το 2002 "ως μνημεία και έργα τέχνης που χρήζουν ειδικής κρατικής προστασίας, με περιβάλλοντα χώρο 50 μ.".
Καρδίτσας την περίοδο 2012-13, γεγονός πολύ σημαντικό για το χωριό, εφόσον κάτι τέτοιο για μια ομάδα ενός χωριού σαν το Μερίχοβο , ήταν σχεδόν αδύνατο.
Το χωριό συμπεριλαμβάνεται στα "Βαλτοχώρια" του Δήμου Παλαμά, οι κάτοικοί του στην πλειοψηφία τους είναι Καραγκούνηδες, γι αυτό και αποκαλούνται "Βαλτοκαραγκούνηδες".
Απεστάλη από τη Φιλική Εταιρεία στην Πελοπόννησο, όπου συνέβαλε στην κατήχηση ναυτικών και προεστών, ενώ αργότερα στην Κωνσταντινούπολη κατάστρωσε σχέδιο για την πυρπόληση του οθωμανικού στόλου, το οποίο όμως προδόθηκε και δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ.
Μετά το τέλος της Επανάστασης και την απελευθέρωση τιμθήκε για τη δράση του, ενώ κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Όθωνα υπήρξε μέλος επιτροπής για τα δικαιώματα των αγωνιστών.
Πριν τον θάνατό του έγραψε μία σύντομη έκθεση σχετικά με την πολεμική του δράση, την οποία έστειλε στον Φώτιο Χρυσανθόπουλο και δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Εβδομάδα το 1884.
Ο πατέρας του ήταν ναυτικός και ήταν κυβερνήτης καταδρομικού του Λάμπρου Κατσώνη κατά τη διάρκεια των Ορλωφικών και στη συνέχεια αποχώρησε από την Ιθάκη εξασκώντας το επάγγελμά του.
Στην πορεία αυτή τον ακολούθησε και ο Διονύσιος, ο οποίος όταν βρέθηκε στο Γαλάτσι της Ρουμανίας, την περίοδο 1818–19 μυήθηκε στους κύκλους της Φιλικής Εταιρείας από τους Παναγιώτη Αναγνωστόπουλο και Νικόλαο Σκουφά.
Καθώς οι τεχνικές για το ψήσιμο και το φασκόμηλο αναπτύχθηκαν και τα τρόφιμα άλλαξαν, τα αρχικά θεωρούμενα ως ψωμάκια ήρθε να θεωρηθούν ως δικές τους κατηγορίες και ονομάστηκαν αναλόγως.
Ορισμένα ρωμαϊκά ψωμιά, εμπλουτισμένα με αυγά και βούτυρο, πρέπει να έχουν επιτύχει μια κέικ σαν συνέπεια και έτσι να προσεγγίσουν ένα από αυτά τα αδιόρατα σύνορα.
Η ηπειρωτική ευρωπαϊκή πύλη και το τόρτε συχνά περιέχουν υψηλότερες αναλογίες βούτυρο, αυγά και εμπλουτισμένα συστατικά όπως η σοκολάτα, και συχνά άπαχο το τόβααρς ζαχαροπλαστικής μάλλον παρά κέικ.
Η τούρτα είναι γλυκό που έχει ως βασικά συστατικά αλεύρι, ζάχαρη, αβγά και λάδι ή βούτυρο, συχνά με άλλα πρόσθετα όπως φρούτα, μπισκότα, σοκολάτα, χρώματα ζαχαροπλαστικής, σαντιγί και άλλα.
Έχει επίσης και πολλά διαφορετικά χρώματα και σχέδια, αφού ο κάθε άνθρωπος που παρασκευάζει αυτό το γλυκό, μπορεί να έχει διάφορα υλικά και ιδέες για την διακόσμησή του.
Οι ριουκιουανές γλώσσες δεν είναι αμοιβαία κατανοητές με την Ιαπωνική—στην πραγματικότητα, δεν είναι καν αμοιβαία κατανοητές ή μία με την άλλη—και, συνεπώς μπορούν να θεωρηθούν ως ξεχωριστές γλώσσες.
Από την αρχή του Β Παγκοσμίου Πολέμου, οι περισσότεροι Ιάπωνες από την ηπειρωτική χώρα θεωρούν τα ριουκιουανά ως διάλεκτο ή ομάδα των διαλέκτων της Ιαπωνικής.
Οι Ριουκιουανές γλώσσες έχουν γενικά σειρά των λέξεων υποκείμενο-αντικείμενο-ρήμα, εξάρτηση από το δείκτη, χαρακτηριστικά γλώσσας ονομαστικής-αιτιατικής όπως και η ιαπωνική γλώσσα.
Τα ριοκιουανά επίσης διατηρούν μια ιδιαίτερη λεκτική καμπή για τις προτάσεις με δείκτες εστίασης—αυτό το ασυνήθιστο χαρακτηριστικό ήταν επίσης παρόν στην Παλιά Ιαπωνική, αλλά έχει χαθεί στα Σύγχρονα Ιαπωνικά.
Μια ευρέως αποδεκτή υπόθεση μεταξύ των γλωσσολόγων κατηγοριοποιεί τις ριουκιουανές γλώσσες σε δύο ομάδες, τα Βόρεια Ριουκιουανά και Νότια Ριουκιουανά .
Πολλοί ομιλητές των γλωσσών Αμάμι, Μιγιάκο, Γιαεγιάμα και Γιοναγκούνι μπορεί να ξέρουν τα Οκιναουανικά επειδή ήταν το περιφερειακό πρότυπο.
Καθώς τα Αμάμι, Μιγιάκο, Γιαεγιάμα και Γιοναγκούνι είναι λιγότερο αστικοποιημένα από την ηπειρωτική χώρα της Οκινάουα, οι ομιλητές τους δεν μειώνονται όσο στη διάλεκτο της Οκινάουα, και μερικά παιδιά συνεχίζουν να ανατρέφονται σε αυτές τις γλώσσες.
Υπάρχει γενική συμφωνία μεταξύ των γλωσσολόγων σχετικά με το ότι οι ποικιλίες των Ριουκιουανών μπορούν να χωριστούν σε έξι γλώσσες, συντηρητικά, με μοναδικές διαλέκτους στα νησιά σε κάθε ομάδα, επίσης θεωρούμενες ως γλώσσες μερικές φορές.
Δεν είναι γνωστό πόσοι ομιλητές παραμένουν, αλλά η γλωσσική μετατόπιση προς τη χρήση των πρότυπων Ιαπωνικών και διαλέκτων όπως τα Ιαπωνικά της Οκινάουα οδηγεί προς την εξαφάνιση των γλωσσών.
Το τραγούδι επιλέχθηκε να εκπροσωπήσει την Ολλανδία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού 2019, μετά την εσωτερική επιλογή του Ντάνκαν Λόρενς από τον ολλανδικό ραδιοτηλεοπτικό σταθμό.
Στις 28 Ιανουαρίου 2019, σε μια ειδική εκδήλωση πραγματοποιήθηκε η κλήρωση εμφάνισης των χωρών στους δυο ημιτελικούς αλλά και σε ποιο μισό του σόου θα εμφανιζόταν η κάθε χώρα.
Μόλις ανακοινώθηκαν όλα τα διαγωνιζόμενα τραγούδια για τον διαγωνισμό τραγουδιού του 2019, η σειρά εμφάνισης στους ημιτελικούς αποφασίστηκε από τους παραγωγούς του διαγωνισμού αντί να γίνει νέα κλήρωση, έτσι ώστε τα παρόμοια τραγούδια να μην τοποθετηθούν το ένα δίπλα στο άλλο.
Σε μια συνέντευξη, ο Ντάνκαν είπε:Κατά την διάρκεια των σπουδών μου στην Ακαδημία Ροκ στο Τίλμπουρχ, έμαθα πώς να απευθύνεσαι σε ένα μεγάλο κοινό χωρίς να χαθεί το ενδιαφέρον του προς εσένα.
Μετά την ανακοίνωση όλων των τραγουδιών που θα συμμετείχαν στον διαγωνισμό, το "" έγινε το αγαπημένο τραγούδι για να νικήσει τον διαγωνισμό και παρέμεινε έτσι μέχρι και το τέλος του διαγωνισμού.
Έχουν σωθεί τέσσερις ολόκληρες μετόπες: ο Ηρακλής φονεύει την Αμαζόνα Αντιόπη, ο γάμος του Διός με την Ήρα, ο Ακταίων κομματιάζεται από τα κυνηγόσκυλα της Άρτεμης, η Αθηνά σκοτώνει τον γίγαντα Εγκέλαδο και κομμάτια από μία πέμπτη, ίσως με τον Απόλλωνα και τη Δάφνη.
πτέρυγα του Σπηλαίου στεγάζει την ξύλινη επίπλωση και τους πίνακες από το διάσημο σπουδαστήριό της , έργα που είχε παραγγείλει το διάστημα 1496-1505 στον Αντρέα Μαντένια , στον Λορέντσο Κόστα τον πρεσβύτερο (Η Ισαβέλλα ντ' Έστε στο βασίλειο της Αρμονίας, το Βασίλειο του Κόσμου) και τον Περουτζίνο .
Άλλη αίθουσα στην ίδια πτέρυγα είναι το Μεγάλο Δωμάτιο ή Σκαλκερία , με νωπογραφίες του 1522 από τον καλλιτέχνη της Μάντουας Λορέντσο Λεονμπρούνο.
Το διαμέρισμα περιλαμβάνει και άλλες αίθουσες στην πτέρυγα του Ιερού Σταυρού, που πήρε το όνομά της από έναν ναό της εποχής της Ματθίλδης της Κανόσσα, επάνω στα ερείπια του οποίου κτίστηκαν δωμάτια, όπως η αίθουσα των πράξεων της Ισαβέλλας , η Αυτοκρατορική αίθουσα , η αίθουσα των Πεταλούδων , η αίθουσα των Πλακών και η αίθουσα των Πράξεων .
μετέτρεψε τα δωμάτια της Παλαιάς Αυλής και δημιούργησε την Τραπεζαρία με θέα στον Κρεμαστό Κήπο και την αίθουσα του Καθρέπτη , που χρησιμοποιείτο για μουσική.
Κατά την εξουσία των Αψβούργων στη Μάντοβα η Τραπεζαρία ανακαινίστηκε με τη δημιουργία της αίθουσας των Ποταμών με πίνακες στους τοίχους, όπου οι ποταμοί της περιοχής της Μάντοβας προσωποποιούνται ως γίγαντες.
Τρεις από αυτές έχουν ταπισερί από τη Φλάνδρα σε σχέδια του Ραφαήλ, τα ίδια που χρησιμοποιήθηκαν για τις αίθουσες του Ραφαήλ στο Ανάκτορο του Βατικανού.
Βαρβάρας και για μία περίοδο έμειναν στις αποθήκες του δουκικού Ανακτόρου, το 1799 οι Φλαμανδικές ταπισερί αποκαταστάθηκαν και τοποθετήθηκαν στους τοίχους, που είναι τώρα.
Μία ακόμη ανακαίνιση έγινε κατά τους Ναπολεοντίους Πολέμους στην αίθουσα του Ζωδιακού , επίσης γνωστή και ως αίθουσα του Ναπολέοντα Α, αφότου ο Γάλλος Αυτοκράτορας κοιμήθηκε εκεί.
Τριάδας, έργο του 1605 που ήταν αρχικά μέρος του τριπτύχου για τον ναό της Σαντίσσιμα Τρινιτά της Μάντοβας, καθώς και άλλοι πίνακες από ναούς και μονές που τώρα δεν λειτουργούν.
Το δωμάτιο αυτό ανοίγει προς τον Διάδρομο των Κατόπτρων , που έκτισε ο Βικέντιος Α ως ανοικτή στοά, με νωπογραφίες δύο μαθητών τού Γκουίντο Ρένι και νεοκλασική διακόσμηση των ετών 1773-79.
Το 1459 στον αρχιτέκτονα Λούκα Φαντσέλλι ανατέθηκε από τον μαρκήσιο Λουδοβίκο Γ Γκοντζάγκα η διαμόρφωση αρκετών δωματίων για το Συμβούλιο της Μάντοβας, που συγκάλεσε το 1459 ο Πάπας Πίος Β.
Το επόμενο είναι το δωμάτιο του Πιζανέλλο, όπου ο ζωγράφος αυτός έφτιαξε το 1433 μία σειρά νωπογραφιών, που παριστούν μία κονταρομαχία και άλλες σκηνές, που άφησε ημιτελείς.
Το όνομα το έλαβε από τις νωπογραφίες, που έγιναν το 1538-39 από συνεργάτες του Τζούλιο Ρομάνο, όταν ο Φρειδερίκος Β Γκοντζάγκα ανέθεσε σε αυτούς την αποκατάσταση αρκετών δωματίων του ανακτόρου.
Αν και η πιο διάσημη αίθουσα είναι το δωμάτιο των Παντρεμένων με τις νωπογραφίες του Αντρέα Μαντένια, υπάρχουν και άλλα αξιόλογα αρχιτεκτονικά και ζωγραφικά στοιχεία.
Κάτω από το διαμέρισμα τού Νέου Κτηρίου, ο γιος του Βικέντιου Α, ο Φερδινάνδος Γκοντζάγκα καρδινάλιος και μετέπειτα δούκας είχε βάλει τον Βιάνι να σχεδιάσει μία σειρά από όλο και πιο μικρά δωμάτια, γνωστά για μεγάλο διάστημα ως διαμέρισμα των Νάνων και πιστεύεται, ότι κτίστηκαν για να διαμένουν οι διάσημοι νάνοι της Αυλής της Μάντοβας.
Το 1979 πάντως ο Ιταλός ιστορικός τέχνης Ρενάτο Μπερτσάγκι έδειξε πειστικά, ότι αυτά τα μικρότατα δωμάτια είναι μία ακριβής αναπαραγωγή της Ιερής Κλίμακας του Αγ.
Η ζωγραφιστή Κάμαρα ή δωμάτιο των Συζύγων είναι το πιο διάσημο δωμάτιο του ανακτόρου, γνωστό για τις νωπογραφίες που εκτέλεσε ο Μαντένια από το 1465 ως το 1475, όπως πιστοποιείται από μία πλάκα αναμνηστική της λήξης των εργασιών.
Η διακόσμηση του καλλιτέχνη δημιουργεί με την προοπτική μία οφθαλμαπάτη , σαν το δωμάτιο να ήταν μία στοά με τρία ανοίγματα, με θέα προς εξοχικά τοπία, μεταξύ αψίδων και κουρτινών.
Κατά την εξουσία του δούκα Βικέντιου Α Γκοντζάγκα το οικοδόμημα ανακαινίστηκε· τότε δημιουργήθηκε το διαμέρισμα του Δούκα , που σχεδίασε το 1595 ο καλλιτέχνης και αρχιτέκτονας Αντόνιο Μαρία Βιάνι από την Κρεμώνα.
Σύντομα η Μοράτα ακολούθησε τον σύζυγό της στην πατρίδα του προκειμένου να ξεφύγει από τον όλο και πιο ασφυκτικό έλεγχο της Ιεράς Εξέτασης στους Προτεστάντες.
Εκεί εκείνος εργάστηκε ως στρατιωτικός γιατρός στην προτεσταντική πόλη Σβάινφουρτ ενώ η Μοράτα συνέχισε τις θεολογικές της μελέτες και άρχισε να αλληλογραφεί με τους κορυφαίους Προτεστάντες θεολόγους της εποχής της.
Τότε ήταν που η Ολυμπία Μοράτα απέκτησε πανευρωπαϊκή φήμη ως μορφωμένη γυναίκα που ενσάρκωνε το πρότυπο της «μορφωμένης χριστιανής» που είχε ορίσει πρώτος ο Έρασμος που επέτρεπε στα πλαίσια της Μεταρρύθμισης ένα νέο είδος θρησκευτικής ισότητας και τη μεγαλύτερη συμμετοχή των γυναικών στην πνευματική και λόγια ζωή εμπνευσμένες από τα βιβλικά πρότυπα της Εσθήρ και της Ιουδήθ και όχι από τις περιοριστικές επιταγές των Επιστολών του Απόστολου Παύλου και των κειμένων των Εκκλησιαστικών Πατέρων.
Αυτό το πρότυπο της «πεφωτισμένης χριστιανής γυναίκας» ήταν ο λόγος που στη Γερμανία της Μεταρρύθμισης εμφανίστηκαν πολλές σημαντικές λόγιες γυναίκες όπως η Κάριτας Πίρκχαϊμερ , η Μαργκαρίτε Πόιτινγκερ και οι κόρες της αλλά και οι «ηρωίδες» της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης Καταρίνα Τσελ , Ελίζαμπεθ Κρούσινγκερ και Ελίζαμπεθ φον Μπράουνσβαϊγκ-Λύνεμπουργκ .
Σύντομα στο παλάτι μετακόμισε και η Ολυμπία Μοράτα για να κάνει παρέα στην κόρη της δούκισσας Ρενέ, την πριγκίπισσα Άννα των Έστε, η οποία, αν και νεαρότερη, ήταν εξίσου μορφωμένη και προικισμένη με εκείνη και η οικογένειά της είχε αποφανθεί πως χρειαζόταν δίπλα της «κάποιον για να συναγωνίζεται σε ευγενή άμιλλα».
Στα δώδεκά της μπορούσε να μιλήσει άπταιστα ελληνικά και λατινικά ενώ έδινε διαλέξεις για τον Κικέρωνα και τον Καλβίνο, σχολίαζε τον Όμηρο ενώ στα δεκατέσσερά της έγραψε την υπεράσπιση του Κικέρωνα.
Τα ιταλικά παλάτια της εποχής συναγωνίζονταν μεταξύ τους για το πιο θα προσελκύσει τους πιο αξιόλογους λόγιους και καλλιτέχνες και ένα παιδί θαύμα αποτελούσε εξαίρετη ένδειξη κύρους.
Ακόμα και ο Πάπας Παύλος Γ παρακολούθησε μία κωμωδία του Τερέντιου που είχε ανεβάσει η νεαρή Μοράτα χρησιμοποιώντας ως ηθοποιούς τα παιδιά της οικογένειας Έστε.
Στο γεμάτο διανόηση παλάτι των Έστε η Μοράτα μορφώθηκε δίπλα στην πριγκίπισσα Άννα, το μεγαλύτερο παιδί της οικογένειας Έστε, που αναμενόταν να έχει εκτεταμένη και ανθρωπιστική μόρφωση.
Ειδικά η επίδειξη μορφωμένων γυναικών επέτρεπε στην πόλη της Φερράρα να περηφανεύεται πως είχε τη δυνατότητα να μορφώνει όχι μόνο τους γιους της αλλά και τις κόρες της.
Τα λογιστικά βιβλία του παλατιού των Έστε μας επιτρέπουν να πάρουμε μία γεύση από την απαιτητική μόρφωση της Άννας αλλά και της Μοράτα καθώς τον Απρίλιο του 1542, όταν η Μοράτα ήταν δεκαπέντε ετών, η δούκισσα Ρενέ παρήγγειλε τρία αντίγραφα της «Ρητορικής» του Αριστοτέλη, ένα βιβλίο του Οβίδιου, ένα του Έρασμου, δύο αντίγραφα από κάθε ένα από τα δύο βιβλία «Μέλας» και «Πτολεμαίος» του Πομπόνιου, ένα βιβλίο του Ευκλείδη, τέσσερις υδρόγειες σφαίρες και έναν παγκόσμιο χάρτη.
Εκεί ο Φούλβιο Μοράτο τέθηκε υπό την προστασία της δούκισσας της Φερράρα, Ρενέ της Γαλλίας, κόρη του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΒ, που είχε γαλουχηθεί υπό την επιρροή της διάσημης θείας της Μαργαρίτας της Ναβάρρας η οποία ήταν γνωστή για τις προοδευτικέες και ανθρωπιστικές τις πεποιθήσεις όπως και για την υποστήριξη των Ουγενότων.
Η Μοράτα αναγκάστηκε να μείνει στο σπίτι της μητέρας της και ήρθε αντιμέτωπη με την πραγματικότητα της έλλειψης πρακτικών προσόντων με τα οποία θα μπορούσε να ζήσει εκείνη και η οικογένειά της.
Με τη βοήθεια της φίλης της Λαβίνια ντελά Ρόβερε άρχισε να μελετά τις Γραφές, να σπουδάζει φιλοσοφία, να μορφώνει τους αδερφούς και τις αδερφές της και να αλληλογραφεί με διάφορους λόγιους ανάμεσα στους οποίους ήταν και ο φιλόσοφος Γκασπάρο Σάρντι ο οποίος της αφιέρωσε και το έργο του “ “.
Πρωτοστάτησε επίσης και στην καμπάνια για την απελευθέρωση του Προτεστάντη Φάνιο Φανίνι που έγινε η πρώτη περίπτωση στη γενικά ανεκτική Φερράρα ανθρώπου που καταδικάστηκε σε θάνατο για τις θρησκευτικές του απόψεις.
Ο εκλέκτορας Φρειδερίκος Β, αναγνωρίζοντας τη μόρφωσή της και γνωρίζοντας τη φήμη της ως λόγια, της πρότεινε να διδάξει κι εκείνη στο πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης ελληνικά, μία τιμή που καμία άλλη γυναίκα δεν είχε δεχτεί μέχρι τότε, αλλά η Μοράτα αρνήθηκε, όπως είχε αρνηθεί και άλλες προσκλήσεις του εκλέκτορα στο παρελθόν να διδάξει στην αυλή του.
Οι αρνήσεις αυτές της Μοράτα αποκάλυπταν την αντιπάθεια που είχε αναπτύξει για τη ζωή στις βασιλικές αυλές και θεωρούσε την επιστροφή σε αυτές πισωγύρισμα στη ζωή και την καριέρα της.
Το 1549 ή το 1550 ερωτεύθηκε και παντρεύτηκε έναν Βαυαρό φοιτητή ιατρικής και φιλοσοφίας, που συμμερίζονταν τις θρησκευτικές της πεποιθήσεις και υποστήριζε τις μελέτες της και το συγγραφικό της έργο, τον Αντρέας Γκρούντλερ.
Σε αυτόν η Μοράτα βρήκε έναν άντρα που στον πρώτο «Διάλογό» της θεωρούσε αδύνατο να υπάρχει: «έναν άντρα που προτιμά να είσαι μορφωμένη αντί να είσαι πλούσια».
Ο γάμος της Μοράτα για πολλούς στην Ιταλία ήταν μια ανωμαλία καθώς όχι μόνο θεωρούσαν τις μορφωμένες γυναίκες ακατάλληλες για γάμο, αλλά πολύ περισσότερο θεωρούσαν τη γυναικεία μόρφωση άρρηκτα συνδεδεμένη με την παρθενία.
Την ίδια στιγμή η δούκισσα Ρενέ δεχόταν πιέσεις σχετικά με την υποστήριξη των Καλβινιστών και δεν ήταν σε θέση να δεχτεί την κόρη ενός άντρα που είχε κατηγορηθεί για αίρεση και που οι φήμες έλεγαν πως είχε γίνει καλβινιστής λίγο πριν να πεθάνει.
Το 1532 η οικογένεια της Μοράτα μετακόμισε για άγνωστους λόγους στη Βιτσέντζα όπου ο πατέρας της άρχισε να εργάζεται ως δάσκαλος λατινικών και να εκφράζει στα γραπτά του και στις διαλέξεις του έντονα αντικληρικές απόψεις ενώ έκανε ιδιαίτερα μαθήματα στους νέους στο σπίτι του διδάσκοντάς τους το έργο θρησκευτικών μεταρρυθμιστών όπως ο Λούθηρος, ο Καλβίνος και ο Έρασμος.
Η Ολυμπία Φουλβία Μοράτα ήταν Ιταλίδα ανθρωπίστρια λόγια που είχε αποκτήσει τεράστια φήμη στην Ευρώπη του 16ου αιώνα ως παιδί θαύμα και λογοτεχνική ιδιοφυία ενώ την έχουν αποκαλέσει «θαύμα του αιώνα» και την «πιο σημαντική γυναίκα του Γερμανικού Ανθρωπισμού του πρώτου μισού του 16ου αιώνα».
Τη δεκαετία του 1980, οι έρευνες στο της Ελβετίας του Βρετανού επιστήμονα πληροφορικής Τιμ Μπέρνερς Λι, απέδωσαν τον Παγκόσμιο Ιστό, ένα σύστημα διασυνδεμένων εγγράφων υπερκειμένου προσπελάσιμο από οποιοδήποτε κόμβο του διαδικτύου.
Από τα μέσα της δεκαετίας του 1990, το Διαδίκτυο είχε έναν επαναστατικό αντίκτυπο στον πολιτισμό, το εμπόριο και την τεχνολογία, όπως την προαγωγή της γρήγορης επικοινωνίας με ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, ανταλλαγή άμεσων μηνυμάτων, τηλεφωνικές κλήσεις με , βιντεοκλήσεις, και του Παγκόσμιου Ιστού με τα διαδικτυακά φόρουμ, τα ιστολόγια, τις εφαρμογές κοινωνικής δικτύωσης και τις αγορές από ηλεκτρονικά καταστήματα.
Η ερευνητική και εκπαιδευτική κοινότητα συνεχίζει να αναπτύσσει και να χρησιμοποιεί προηγμένα δίκτυα όπως το στο Ηνωμένο Βασίλειο και το 2 στις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ιστορικά, το Διαδίκτυο ανέλαβε τον έλεγχο του τοπίου στις παγκόσμιες επικοινωνίες σχεδόν άμεσα: το 1993 μόνο το 1% των πληροφοριών μεταφέρονταν μέσω τηλεπικοινωνιακών δικτύων αμφίδρομης κατεύθυνσης, το 2000 το ποσοστό είχε ήδη ανέλθει σε 51%, και το 2007 έφτασε το 97%.
Σήμερα, το Διαδίκτυο συνεχίζει να επεκτείνεται, κινούμενο από ολοένα και μεγαλύτερες ποσότητες διαδικτυακών πληροφοριών, και εφαρμογών εμπορίου, ψυχαγωγίας και κοινωνικής δικτύωσης.
Το Δίκτυο Μέριτ ιδρύθηκε το 1966 ως η Τριάδα Πληροφοριών Εκπαιδευτικής Έρευνας του Μίσιγκαν για να διερευνήσει τις δυνατότητες δικτύωσης μεταξύ τριών δημόσιων πανεπιστημίων του Μίσιγκαν ως κρατικού μέσου εκπαιδευτικής και οικονομικής ανάπτυξης.
Αρχικά με την υποστήριξη της Πολιτείας του Μίσιγκαν και του Εθνικού Ιδρύματος Επιστημών , τον Δεκέμβριο 1970 επιδείχθηκε για πρώτη φορά το δίκτυο μεταγωγής πακέτων, όταν ένας διαδραστικός οικοδεσπότης φιλοξένησε τη σύνδεση μεταξύ των κεντρικών υπολογιστών στο Πανεπιστήμιο του Μίσιγκαν στο Ανν Άρμπορ και του Πολιτειακού Πανεπιστήμιου Γουέιν στο Ντιτρόιτ.
Το 1979 δύο φοιτητές στο Πανεπιστήμιο Ντιουκ, ο Τομ Τρούσκοτ και ο Τζιμ Έλλις σκέφτηκαν να χρησιμοποιήσουν κώδικες του κέλυφους για να μεταδώσουν ειδήσεις και μηνύματα μέσω γραμμής σειριακής σύνδεσης με το κοντινό Πανεπιστήμιο της Βόρειας Καρολίνας στο Τσάπελ Χιλ.
Τα δίκτυα του εξαπλώθηκαν γρήγορα λόγω του χαμηλότερου κόστους, της ικανότητας να χρησιμοποιούν τις υφιστάμενες μισθωμένες γραμμές, τις συνδέσεις .25 ή και , και της έλλειψης αυστηρών πολιτικών χρήσης συγκριτικά με τα μεταγενέστερα δίκτυα, όπως το και το .
Δίκτυο , που λειτουργούσε από το 1987 και επίσημα ιδρύθηκε στην Ιταλία το 1989, βάσισε τη διασυνδεσιμότητά του στο για αναδιανομή μηνυμάτων αλληλογραφίας και ειδήσεων σε όλους τους ιταλικούς κόμβους που ανήκαν σε ιδιώτες και σε μικρές επιχειρήσεις.
Για τις εργασίες του ΙΡΤΟ εγκαταστάθηκαν τρία τερματικά δικτύων: ένα για Εταιρική Ανάπτυξη Συστημάτων στη Σάντα Μόνικα, ένα για το Πρόγραμμα Τζίνι στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, Μπέρκλεϋ, και ένα για το Συμβατό Πολυχρηστικό Σύστημα στο Ινστιτούτο Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης .
Το 1986, το Εθνικό Ίδρυμα Επιστημών δημιούργησε το , έναν δικτυακό κορμό ταχύτητας 56 / για την υποστήριξη των κέντρων υπερυπολογιστών που χρηματοδοτούνταν από το .
Το υποστήριξε, επίσης, τη δημιουργία περιφερειακών ερευνητικών και εκπαιδευτικών δικτύων στις Ηνωμένες Πολιτείες, και τη σύνδεση των δικτύων πανεπιστημίων και πανεπιστημιουπόλεων με τα περιφερειακά δίκτυα.
Το 1988 το αναβαθμίστηκε στην ταχύτητα των 1.5 /, στο πλαίσιο μιας συμφωνίας συνεργασίας με το Δίκτυο Μέριτ, και σε συνεργασία με την , την και την Πολιτεία του Μίσιγκαν.
Το 1991 το επεκτάθηκε και αναβαθμίστηκε στα 45 /, και το 1995 αποσύρθηκε κατόπιν αντικατάστασής του από τους δικτυακούς κορμούς που λειτουργούσαν αρκετοί εμπορικοί Πάροχοι Υπηρεσιών Διαδικτύου.
Τα πρώιμα δίκτυα λειτουργούσαν με συστήματα μεταγωγής μηνυμάτων που απαιτούσαν δομές με άκαμπτη δρομολόγηση και ήταν επιρρεπή στο μοναδικό σημείο της αποτυχίας.
Ο Λόρενς Ρόμπερτς αξιοποίησε τις έννοιες της μεταγωγής πακέτων του Ντέιβις στο δίκτυο ευρείας περιοχής , και ζήτησε τη συμβολή των Πολ Μπάραν και Λέναρντ Κλέινροκ.
Ορισμένα δίκτυα, όπως το , χρησιμοποίησαν το .25 για να πολυπλέξουν τις συνεδρίες τερματισμού στη ραχοκοκαλιά της μεταγωγής πακέτων, ενώ άλλα, όπως το , χρησιμοποίησαν ιδιόκτητα πρωτόκολλα.
Και πολλά δίκτυα που λειτουργούσαν με συστήματα πίνακα ανακοινώσεων , επίσης παρείχαν πρόσβαση στο δίκτυο, όπως το που ήταν δημοφιλές μεταξύ των χομπίστων χρηστών υπολογιστών, εκ των οποίων πολλοί ήταν χάκερ και ραδιοερασιτέχνες.
Το 1988 ο Ντάνιελ Κάρενμπεργκ, από το Ίδρυμα Ερευνών & στο Άμστερνταμ, επισκέφθηκε τον Μπέν Σεγκάλ, Συντονιστή / του , αναζητώντας συμβουλές σχετικά με τη μετάβαση της Ευρωπαϊκής πλευράς του δικτύου σε /.
Το 1987 ο Μπεν Σεγκάλ είχε συναντηθεί με τον Λέναρντ Μπόσακκ, της τότε ακόμα μικρής εταιρείας , για την αγορά ορισμένων δρομολογητών / για το , που τον συμβούλεψε σχετικά και τον προσανατόλισε προς τον κατάλληλο εξοπλισμό της .
Καθώς η τεχνολογία εξελίχθηκε, επινοήθηκαν νέα συστήματα που επέτρεπαν την επικοινωνία σε μεγαλύτερες αποστάσεις ή με υψηλότερη ταχύτητα που ήταν απαραίτητα για το πρότυπο του κεντρικού υπολογιστή.
Ωστόσο, το πρότυπο επικοινωνίας σημείο-με-σημείο ήταν περιορισμένο, καθώς δεν επέτρεπε την άμεση επικοινωνία μεταξύ δύο οποιωνδήποτε αυθαίρετα επιλεγμένων συστημάτων, και ήταν απαραίτητη μία φυσική σύνδεση.
Η τεχνολογία αυτή θεωρούταν επίσης, ως μη ασφαλής από στρατηγική άποψη και για στρατιωτική χρήση, διότι οι επικοινωνιακές διαδρομές ήταν μοναδικές και δεν υπήρχαν εναλλακτικές σε περίπτωση επίθεσης του εχθρού.
Η σουίτα πρωτοκόλλου διαδικτύου αναπτύχθηκε από τους Ρόμπερτ Καν και Βιντ Σερφ κατά τη δεκαετία του 1970 και αποτέλεσε το πρότυπο πρωτόκολλο διαδικτύου στο , ενσωματώνοντας έννοιες από το γαλλικό πρόγραμμα ΚΥΚΛΑΔΕΣ του Λουίς Πουζίν.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1980 το χρηματοδότησε την ίδρυση των εθνικών κέντρων υπερυπολογιστών σε διάφορα πανεπιστήμια, και το 1986 τους παρείχε διασυνδεσιμότητα με το πρόγραμμα .
Το 1989-90 σε αρκετές Αμερικανικές πόλεις εμφανίστηκαν οι πρώτες περιορισμένες ιδιωτικές συνδέσεις σε μέρη του Διαδικτύου από επίσημες εμπορικές οντότητες, και το 1995 αποσύρθηκε το , μαζί με τους τελευταίους περιορισμούς σχετικά με τη χρήση του Διαδικτύου στην εμπορική κίνηση.
Επιστημονικό Δίκτυο της , που αναπτύχθηκε στα μέσα της δεκαετίας 1980, συνέδεε τους επιστήμονες του διαστήματος με τα δεδομένα και τις πληροφορίες που βρίσκονταν αποθηκευμένα οπουδήποτε στον κόσμο.
Το 1989, το βασισμένο στο Δίκτυο Φυσικής Ανάλυσης του Διαστήματος και το βασισμένο σε / συγκεντρώθηκαν στο Ερευνητικό Κέντρο Έιμς της δημιουργώντας το πρώτο δίκτυο ευρείας περιοχής πολλαπλών πρωτοκόλλων, που ονομάστηκε Διαδίκτυο Επιστημών της .
Αυτό οικοδομήθηκε έτσι ώστε να παρέχει μια πλήρως ολοκληρωμένη υποδομή επικοινωνιών στην επιστημονική κοινότητα της για την προώθηση των επιστημών της ζωής, της γης και του διαστήματος.
Μετά από αρκετά χρόνια λειτουργίας του , οι ζήτησαν να παραδώσουν το δίκτυο σε ένα άλλο πρακτορείο, επειδή η κύρια αποστολή τους ήταν η χρηματοδότηση της πλέον προηγμένης έρευνας και ανάπτυξης, και όχι η λειτουργία μίας επικοινωνιακής υπηρεσίας κοινής ωφέλειας.
Αυτό στη συνέχεια εξελίχτηκε στο μη απόρρητο αλλά αποκλειστικά για στρατιωτική χρήση , παράλληλα με το για τις διαβαθμισμένες πληροφορίες ΑΠΟΡΡΗΤΟΥ επιπέδου και το για τις ΑΚΡΩΣ ΑΠΟΡΡΗΤΕΣ πληροφορίες.
Το 1992, το Αμερικανικό Κογκρέσο ψήφισε τον Νόμο περί Επιστημών και Προηγμένης Τεχνολογίας, 42 . § 1862 , ο οποίος επέτρεψε στο να υποστηρίξει την πρόσβαση των ερευνητικών και εκπαιδευτικών κοινοτήτων σε δίκτυα υπολογιστών που δεν χρησιμοποιούνταν αποκλειστικά για ερευνητικούς και εκπαιδευτικούς σκοπούς, επιτρέποντας έτσι στο να διασυνδέεται με εμπορικά δίκτυα.
Αυτό προκάλεσε διαμάχες, εντός της ερευνητικής και εκπαιδευτικής κοινότητας που ανησυχούσαν ότι η εμπορική χρήση του δικτύου θα μπορούσε να οδηγήσει σε ένα Διαδίκτυο που να ανταποκρίνεται λιγότερο στις ανάγκες τους, και εντός της κοινότητας των παρόχων εμπορικών δικτύων οι οποίοι θεώρησαν ότι οι κυβερνητικές επιδοτήσεις θα παρείχαν ένα αθέμιτο πλεονέκτημα σε ορισμένους οργανισμούς.
μια ιδιωτική εταιρεία στην Καμπάλα που τώρα ονομάζεται , και η Υπηρεσίες Δικτύου του Αβόν Κολοράντο, που πωλήθηκε το 1997 και τώρα ονομάζεται Δορυφορικό Κανάλι , ανέπτυξαν την πρώτη εγχώρια Αφρικανική Υπηρεσία δορυφορικού Ίντερνετ / υψηλής ταχύτητας.
Η πρώτη σύνδεση δεδομένων πραγματοποιήθηκε από τον ρωσικό δορυφόρο - που συνέδεσε τα γραφεία της στην Καμπάλα άμεσα με το Σημείο Ανταλλαγής Δικτύου - της , χρησιμοποιώντας ένα ιδιωτικό δίκτυο από τον μισθωμένο επίγειο σταθμό της στο Νιου Τζέρσεϊ.