polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Σε αντίθεση με τους κλιβάνους τούβλων, οι ηλεκτρικοί φούρνοι δεν είναι υπεύθυνοι για τα προβλήματα του φούρνου, αυτό προκαλείται από τον ιδιοκτήτη ή το άτομο με επαγγελματική ευθύνη.
Ο ηλεκτρικός κλίβανος διαθέτει αναμικτήρα αλευριού, έτσι ώστε το βήμα για το χειρισμό του μεταχειρισμένου εργαζόμενου να ζυγίζει / διαιρεί το αλεύρι και το στρογγυλό τροχό.
Λόγω της μεγάλης ζήτησης του υπερβολικά υψηλού μοντέλου "Μπαν Μι Σάιγκον", η κοιλιά "υψηλής πτέρυγας" πρέπει να επεκταθεί, ώστε αυτό το βήμα να μην μπορεί να γίνει με μια μακρά μηχανή τροχού / ρόλου όπως κάποιες καθαρές μπαγκέτες.
Από τις αρχές της δεκαετίας του 1970, οι προηγμένοι ηλεκτρικοί καπνοδόχοι από την Ιαπωνία εισήχθησαν στο Βιετνάμ, όπως οι χώροι ψησταριάς 6-8, το μέγεθος ήταν 2,5 μέτρα ύψος, 2 μέτρα ύψος και 2-2,5 μέτρα βάθος, ο κλίβανος είχε 4-6 Ρυθμιστής ανεμιστήρα / ατμού εξουδετέρωσης, με αυτόματο σύστημα έκπλυσης ατμού και σταθερή ρύθμιση θερμοκρασίας, μονωμένος / θερμομονωμένος φούρνος και ασφαλής.
Ο ηλεκτρικός κλίβανος έχει τα πλεονεκτήματα της παραγωγικότητας και του εργασιακού περιβάλλοντος, αλλά το μειονέκτημα είναι ότι το χρώμα του κέικ δεν είναι λαμπερό κόκκινο όπως οι κλιβάνους ή οι καμίνι, χρησιμοποιώντας άνθρακα ή καύσιμο από ξύλο, αν και ονομάζεται ηλεκτρικός φούρνος, τρέχει με λάδι.
Είναι δημοφιλές τρόφιμο του δρόμου στο Κεντρικό και Νότιο Βιετνάμ Αυτό το ψωμί προέρχεται από τη μπαγκέτα που έφεραν στο Βιετνάμ οι Γάλλοι.
Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας μεταρρύθμισης, οι άνθρωποι του Σαϊγκόν παρήγαγαν τη μπαγκέτα σε τυπικό ψωμί της Σαϊγκόν με μικρότερο μήκος, μόνο περίπου 30-40 εκατοστά.
Άρθρο Το καλύτερο στον κόσμο στο τον Δεκέμβριο του 2012 έγραψε: " Ένα ελάχιστα γνωστό μυστικό είναι ότι το καλύτερο σάντουιτς στον κόσμο δεν είναι δυνατό.
Σύμφωνα με την εκτίμηση του αριθμού των εφημερίδων που ειδικεύεται στην κουζίνα της στις Ηνωμένες Πολιτείες , τα μπιφτέκια του καταστήματος του Βιετνάμ πιάτο με τη γεύση και τα χαρακτηριστικά της αντίθεσης: εξωτερικά τραγανά, αλλά έντερο μέσα στο σπογγώδες, και Πολλαπλασιάστε το ψωμί και το ενισχύσετε.
Μια αρκετά ενδιαφέρουσα μελέτη των ειδικών στην Επιστήμη Τροφίμων στο Πανεπιστήμιο του Λιντς "η υφή του κρέατος και η τραγανότητα όταν δαγκώνουν νέα είναι ακόμα πιο ενδιαφέρουσα από τη γεύση του σάντουιτς στο ψωμί.
Σαϊγκόν2014, ο Ανδρέα Γουέν δημοσίευσε το βιβλίο Το εγχειρίδιο Μπαν Μι: Συνταγές για τρελό νόστιμο βανσιάνικο σάντουιτς , το οποίο ονομάστηκε από το εθνικό δημόσιο ραδιόφωνο ως ένα από τα καλύτερα βιβλία μαγειρικής της χρονιάς.
πόλη Χο Τσι Μινχ για να εντοπίσετε τις καλύτερες διευθύνσεις αρτοποιίας και στη συνέχεια να γράψετε την καλύτερη εύρεση ψωμιού στο Σαϊγκόν στην ιστοσελίδα ΕάτινγΑσία.
Ένας παραδοσιακός γαλλικός κλίβανος κατασκευασμένος από πυρίμαχα τούβλα / τούβλα με υλικά όπως ζάχαρη, ασβέστη και άμμο, το μέγεθος του μέσου κλιβάνου είναι 10-15 3, με μια μικρή πόρτα μεγέθους 4050 πάνω από την πόρτα.
Υπάρχουν πολλές μικρές τρύπες που ρυθμίζουν τη θερμότητα, στην καρδιά του κλιβάνου, έναν ανεμιστήρα με μια καμάρα με τόξο με οπή εξαερισμού, ο κλίβανος δεν έχει ξεχωριστή πόρτα φωτιάς, η πόρτα για να καεί ο κλίβανος και το κέικ είναι ένα.
ζωικό υλικό: χοιρινό ρολό, στιφάδο κιμά με μπαχαρικά, το κρέας σιουμάι, μουδιασμένο το συκώτι, λαπ σουόνγκ, λουκάνικο στυλ Βιετνάμ, κοτόπουλο, σαρδέλες, τυρί, ομελέτες αυγού, ρολά , ζαμπόν, βούτυρο, λίπος κρεμμυδιού κλπ
Το κέικ είναι συνήθως ζεστό και τραγανό πριν, γίνεται μια γραμμή κατά μήκος του κέικ σώμα και με τη σειρά σειρά μπαχαρικά, βούτυρο, κρέας , Σηκώστε λίγο λαχανικό πάνω από το κρέας και τη σάλτσα ).
Τον Μάρτιο του 2012, η ταξιδιωτική σελίδα της , μια διάσημη εφημερίδα στο Ηνωμένο Βασίλειο , ψήφισε το ψωμί Σαϊγκόν στα 10 νόστιμα και ελκυστικά τρόφιμα δρόμου στον κόσμο.
Στις 10 Νοεμβρίου 2017, με αφορμή την έλευση στο Βιετνάμ, ο Αυστραλός πρωθυπουργός Μάλκολμ Τέρνμπουλ εντάχθηκε στο βιετναμέζικο μάγειρα Λύκε Γουέν και σταμάτησε να χρησιμοποιεί ψωμί σε ένα κατάστημα πεζοδρομίων στο Δα Νάνγ.
Οι κοινωνικοί παράγοντες, όπως η εργασία και η οικογένεια, και οι εσωτερικοί ψυχολογικοί παράγοντες, όπως η προσωπικότητα και το στρες, μπορούν να επηρεάσουν τη λίμπιντο.
Ένα άτομο που έχει εξαιρετικά συχνή ή ξαφνικά αυξημένη σεξουαλική ορμή μπορεί να βιώνει υπερσεξουαλικότητα, ενώ η αντίθετη προϋπόθεση είναι η υποθετικότητα.
Οι αλλαγές στις σεξουαλικές επιθυμίες οποιουδήποτε συντρόφου σε μια σεξουαλική σχέση, εάν παραμένουν ανεπίλυτες, μπορεί να προκαλέσουν προβλήματα στη σχέση.
Η απιστία ενός από δύο συντρόφους μπορεί να αποτελεί ένδειξη ότι οι μεταβαλλόμενες σεξουαλικές επιθυμίες του δεν μπορούν πλέον να ικανοποιηθούν μέσα στην τρέχουσα σχέση.
Ένα άτομο μπορεί να έχει μια επιθυμία για συνουσία, αλλά δεν έχει την ευκαιρία να ενεργήσει για αυτή την επιθυμία, ίσως για προσωπικούς, ηθικούς ή θρησκευτικούς λόγους.
Άλλοι νευροδιαβιβαστές, νευροπεπτίδια και σεξουαλικές ορμόνες επηρεάζουν τη σεξουαλική ορμή με τη διαμόρφωση της δραστικότητας σε αυτήν την οδό ή με αυτήν τη δράση περιλαμβάνουν:
Φιλμ νουάρ βασισμένο στο ομώνυμο αστυνομικό μυθιστόρημα του Γκέραλντ Κερς, που θεωρείται από πολλούς ως το πρώτο μεγάλο αριστούργημα του Ζυλ Ντασέν.
της οποίας η κυβέρνηση και συγκεκριμένα ο γερουσιαστής ΜακΚάρθι είχε ξεκινήσει το κυνήγι των Μαγισσών, βάσει του οποίου γίνονταν ανακρίσεις στο χώρο του θεάματος και μη προκειμένου να αναγνωριστούν άτομα τα οποία είχαν αριστερές πεποιθήσεις ή αποτελούσαν μέλη του Κομμουνιστικού Κόμματος.
Με βάσει τις μαρτυρίες του Καζάν και άλλων 9 ατόμων θεσπίστηκε η μαύρη λίστα του Χόλιγουντ και όσοι συμπεριλαμβάνονταν σε εκείνη αποκλείονταν από κάθε εργασία στον κινηματογράφο και από τα περισσότερα θέατρα, οδηγούμενοι στην επαγγελματική και προσωπική εξόντωση.
Ο Ντασέν που ήταν ένας από τους υπόπτους, πριν ακόμη ξεκινήσει το κυνήγι, προειδοποιήθηκε από το, διευθυντή της 20 Ντάριλ Ζάνουκ ο οποίος για να τον βοηθήσει να αποφύγει τις ανακρίσεις τον έστειλε στην Αγγλία για να γυρίσει τη διάσημη και τελευταία αμερικανική του ταινία.
Χρόνια αργότερα ο Ντασέν αποκάλυψε σε συνέντευξή του ότι δεν διάβασε ποτέ το μυθιστόρημα στο οποίο βασιζόταν η ταινία, επίσης είπε ότι αναγκάστηκε να αναθέσει τον ρόλο της Μαίρη στην Τζιν Τίρνεϊ, κατόπιν παρότρυνσης του πρόεδρου της εταιρίας 20 , Ντάριλ Ζάνουκ, ο οποίος ανησυχούσε για την κατάσταση της ψυχικής της υγείας, εφόσον τα διάφορα προβλήματα στην προσωπική ζωή της ηθοποιού την είχαν φέρει στα πρόθυρα της τρέλας.
Όταν κάποια μέρα συναντά το διασημότερο παλαιστή ελληνορωμαϊκής πάλης, τον Έλληνα Γκρεγκόριους καταστρώνει ένα σχέδιο με βάσει του οποίο θα μπορέσει να συγκεντρώσει δύναμη στα χέρια του, ώστε να αναλάβει τον έλεγχο της πάλης στο Λονδίνο.
Καταφέρνει λοιπόν να κερδίσει την εμπιστοσύνη του καλόκαρδου γέρου, ο οποίος είναι απογοητευμένος με τον τρόπο με τον οποίο ο γιος του Κρίστο προωθεί την πάλη στην Αγγλία.
Ο Φέιμπιαν θα πρέπει να υπερβεί πολλά εμπόδια ώστε το σχέδιο του να πετύχει, ανάμεσα σε αυτά είναι ο Κρίστο και τον Φίλιπ Νόζρος , το αφεντικό του στο νυχτερινό κέντρο το οποίο εργάζεται που τον ζηλεύει λόγω του γεγονότος ότι η σύζυγός του Έλεν είναι ερωτευμένη μαζί του.
Η ταινία Η Νύχτα και η Πόλη είναι Φιλμ νουάρ παραγωγής 1950 σε σκηνοθεσία Ζυλ Ντασέν, με πρωταγωνιστές τους Ρίτσαρντ Γουίντμαρκ, Τζιν Τίρνεϊ και Γκούγκι Γουΐδερς.
Η ταινία είναι βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Τζέραλντ Κερς, το οποίο διασκευάστηκε για τη μεγάλη οθόνη από τους Όστιν Ντέμπστερ, Γουίλιαμ Ε.
Δεν μπόρεσε να μπει στο σπίτι, επειδή οι πόρτες ήταν κλειδωμένες από μέσα, αλλά μπόρεσε να διακρίνει τη λάμψη ενός κεριού από το παράθυρο του δωματίου των υπηρετριών.
Είχαν και οι δύο χτυπηθεί μέχρι το σημείο που δεν ήταν άλλο δυνατό να αναγνωριστούν, και ένα από τα μάτια της κόρης ήταν πεσμένο στο πάτωμα, εκεί κοντά.
Η ιατρική μαρτυρία που δόθηκε κατά τη διάρκεια της δίκης ήταν ότι η Κριστίν, η οποία ήταν μέσης νοημοσύνης, ήταν απολύτως το κυρίαρχο άτομο στη σχέση.
Η Λέα έλαβε τη μικρότερη ποινή δεκαετούς φυλάκισης και καταναγκαστικών έργων ώστε να αντικατοπτριστεί το γεγονός ότι οι επιλογές της είχαν χειραγωγηθεί βαθιά από την επιρροή της Κριστίν.
Οι δύο υπηρέτριες ήταν εξαιρετικά ήσυχες και συνεσταλμένες νέες γυναίκες, οι οποίες ζούσαν μοναχικά και φαινόταν να μην έχουν άλλα ενδιαφέροντα παρά η μία την άλλη.
Στη συνέχεια, ζούσε στην πόλη της Νάντης, όπου ενώθηκε με τη μητέρα της και βιοποριζόταν ως καμαριέρα ξενοδοχείου, υιοθετώντας μια ψεύτικη ταυτότητα.
Θεωρήθηκε ότι πέθανε το 1982, αλλά αυτό αμφισβητήθηκε το 2000 από τον Γάλλο κινηματογραφιστή Κλοντ Βεντούρα, ο οποίος γύρισε μια ταινία ντοκιμαντέρ με τίτλο « » , στην οποία ισχυριζόταν ότι βρήκε τη Λέα ζωντανή σε ένα κέντρο περίθαλψης στη Γαλλία.
Τον Ιούλιο του 1933, η Κριστίν βίωσε ένα είδος «αμόκ» ή κρίσης, κατά την οποία προσπάθησε να βγάλει έξω τα δικά της μάτια και χρειάστηκε να της φορέσουν ζουρλομανδύα.
Στη συνέχεια, έκανε μια δήλωση στον ανακριτή, λέγοντας ότι την ημέρα των δολοφονιών είχε βιώσει μια κρίση όπως αυτή που είχε μόλις στη φυλακή και αυτό ήταν που προκάλεσε τις δολοφονίες.
Μεγάλωσαν σε ένα σπίτι αλκοολικού περιβάλλοντος, κακοποιημένες από τον πατέρα τους, ο οποίος φέρεται ότι βίασε την αδελφή τους, και παραμελημένες από τη μητέρα τους.
Το περιστατικό αυτό είχε σημαντική επίδραση τους γάλλους διανοούμενους Ζαν Ζενέ, Ζαν-Πωλ Σατρ και Ζακ Λακάν, οι οποίοι θέλησαν να το αναλύσουν, και θεωρήθηκε από μερικούς ως συμβολικό της ταξικής πάλης.
Κάποιοι θεωρούσαν ότι οι δολοφονίες ήταν το αποτέλεσμα της «εκμετάλλευσης των εργαζόμενων», θεωρώντας ότι οι υπηρέτριες εργάζονταν δεκατέσσερις ώρες, με μόνο μισή ημέρα ρεπό την εβδομάδα.
Η Κριστίν και η Λέα Παπέν ήταν δύο γαλλίδες αδελφές, εσωτερικές υπηρέτριες, οι οποίες καταδικάστηκαν για τη δολοφονία των δυο γυναικών του σπιτιού όπου εργάζονταν.
Έχει μια επίπεδη κοιλιά και έντονα τοξωτή πλάτη, που του δίνει ένα εύκολα αναγνωρίσιμο σχήμα, το σώμα συμπιέζεται πλευρικά και το μεγάλο, οριζόντιο στόμα φτάνει στο επίπεδο του ματιού και περιέχει οδοντωτά δόντια.
Ο σκιός απαντάται στον Ανατολικό Ατλαντικό Ωκεανό, από τη Μάγχη μέχρι τη Σενεγάλη και στο Πράσινο Ακρωτήριο, συμπεριλαμβανομένων των Καναρίων Νήσων.
Αν και η ανάληψη των ελληνικών τίτλων του Κωνσταντίνου μπορεί να φαίνεται, ότι δεν είναι παρά εντυπωσιακές και εφήμερες αξιώσεις, ο Κωνσταντίνος ήταν ανένδοτος στην υπεράσπιση τους και έτοιμος να ρισκάρει τη ζωή του, προσπαθώντας να τους κάνει πραγματικότητα.
Το 1494, ο Κάρολος Η της Γαλλίας αγόρασε τον τίτλο «Αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης» από τον Ανδρέα Παλαιολόγο, τον ανιψιό του τελευταίου Βυζαντινού Αυτοκράτορα Κωνσταντίνου ΙΑ Παλαιολόγου και διεκδικητής Αυτοκράτορας και δεσπότης του Μωρέα, ως μέρος των προετοιμασιών για μία σταυροφορία .
Το φθινόπωρο του 1494, ο Κάρολος Η και ο πρεσβευτής του, Φιλίπ ντε Κομίν, που ήταν φίλος τού Κωνσταντίνου, συναντήθηκαν με τον Κωνσταντίνο στο μφερράτο και συμφώνησαν σε ένα σχέδιο, στο οποίο ο Κωνσταντίνος και ο Μάρτιν Αλμπάρο επίσκοπος του Δυρραχίου επρόκειτο να ξεκινήσουν μία εξέγερση στην Αλβανία, ως αντιπερισπασμό στην εισβολή του Καρόλου Η στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Ο Κωνσταντίνος προφανώς υπερηφανευόταν για τους τίτλους του στον Κομίν, δηλώνοντας ότι τα εδάφη που τού ανήκουν, η Μακεδονία και η Θεσσαλία, «ήταν κάποτε η κληρονομιά του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ως ανταμοιβή για την υποκίνηση της εξέγερσης στην Αλβανία, ο Κομίν ήλπιζε ότι ο Κάρολος Η, μετά τη νίκη εναντίον των Οθωμανών, θα ανταμείψει τον Κωνσταντίνο κάνοντας τον βασιλιά της Μακεδονίας».
Ο Αλμπάρο ταξίδευσε στη Βενετία για να κάνει προετοιμασίες, αλλά το σχέδιο χάλασε πριν ακόμη ξεκινήσει, καθώς ο Αλμπάρο αποδείχθηκε ανίκανος να το κρατήσει μυστικό και οι πληροφορίες διέρρευσαν σύντομα στους Οθωμανούς.
Ανήσυχη, η Βενετική κυβέρνηση συνέλαβε τον Αλμπάρο τον Ιανουάριο του 1495 και διαβεβαίωσε τους Οθωμανούς, ότι η Βενετία δεν είχε καμία σχέση με τα σχέδια.
Ο Κωνσταντίνος δεν ήταν δημοφιλής μεταξύ των ανθρώπων του Φάνο, καθώς δεν τον αντιπαθούσαν μόνο οι Ιταλοί, αλλά και οι Αλβανοί και οι Έλληνες, οι οποίοι ήταν ως επί το πλείστον δυσαρεστημένοι για τους βαρείς φόρους -λόγω των πρόσφατων πολέμων στην Ιταλία- από τον πάπα.
Στην κωμωδία Η Εταίρα του συγγραφέα, θεατρικού συγγραφέα, σατιρικού και ποιητή της εποχής Πιέτρο Αρετίνο, οι τίτλοι του Κωνσταντίνου κοροϊδεύονται ρητά στο κείμενο.
Η υπόθεση οδήγησε τον Λέοντα Ι να καθαιρέσει τον Κωνσταντίνο και να τοποθετήσει τον Λορέντζο των Μεδίκων, δούκα του Ουρμπίνο, ως κυβερνήτη του Φάνο στη θέση του Κωνσταντίνου.
Κατά τη δεύτερη θητεία του ως κυβερνήτης, ο Κωνσταντίνος έζησε στο κοντινό ορεινό χωριό ντεφιόρε Κόντσα, το οποίο επίσης του παραχώρησε ο Κλήμης, και όχι στο ίδιο το Φάν, δεδομένου ότι το κάστρο στο ντεφιόρε Κόντσα ήταν απόρθητο.
Αν και η γνώμη γι' αυτόν αργότερα φαίνεται να έχει χαλάσει, ο Κωνσταντίνος αρχικά φαίνεται ότι ήταν πολύ ικανός, καθώς υπάρχουν αρχεία, που δείχνουν ότι ο Κωνσταντίνος έλαβε επαίνους τόσο από τους πάπες, όσο και από τον Μαξιμιλιανό Α, τον βασιλιά των Ρωμαίων (ο οποίος αργότερα βασίλευσε ως αυτοκράτορας της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας 1508–1519).
Ο σύγχρονος Βενετός ιστορικός Μαρίνο Σανούτο ο Νεότερος κατέγραψε, ότι ο Κωνσταντίνος, εκτός από ψηλός και μαυρομάλλης, ήταν και επιδέξιος ομιλητής.
Η διπλωματική ικανότητα του Κωνσταντίνου εντυπωσίασε τον Ιούλιο Β σε τέτοιον βαθμό, που η μηνιαία σύνταξή του αυξήθηκε στα 200 δουκάτα και τέθηκε επικεφαλής τού δικού του αποσπάσματος παπικών στρατιωτών.
Οι διαπραγματεύσεις στις οποίες συμμετείχε ο Κωνσταντίνος, οδήγησαν τελικά στον σχηματισμό της αποτυχημένης Ένωσης του Καμπρέ το 1508, μίας συμμαχίας για την αντιμετώπιση των Οθωμανών και της Δημοκρατίας της Βενετίας.
Σύμφωνα με τον ιστορικό Τζόναθαν Χάρις, η ανάμειξη τού Κωνσταντίνου σε αυτές τις υποθέσεις δείχνει την προθυμία του να ανταποκριθεί στις διεκδικήσεις του στην Ελλάδα και να φιλοδοξήσει τον ρόλο τού πατέρα μίας αντι-οθωμανικής ηγεσίας.
Οι σύγχρονοι του Κωνσταντίνου φαίνεται, ότι σεβάστηκαν τις αξιώσεις του για εδάφη στην Ελλάδα, δεδομένου ότι ο ΜαξιμιλιανόςΑ αναφέρθηκε στον Κωνσταντίνο ως «πρίγκιπα της Μακεδονίας» και «δούκα της Αχαΐας», όταν τον έστειλε πίσω ως πρεσβευτή στη Ρώμη το 1504.
Η μαρκιωνία της Αγκόνας ήταν μία λωρίδα εδάφους, που έβλεπε στη Δαλματική ακτή κατά μήκος της Αδριατικής θάλασσας, καθιστώντας την ένα φυσικό σημείο εκκίνησης για μία εισβολή στα εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας στα Βαλκάνια.
Είναι πιθανό, ότι ο Λέων Ι σκόπευε να το χρησιμοποιήσει ως τέτοιο και διόρισε τον Κωνσταντίνο ως κυβερνήτη του Φάνο ως μέρος του σχεδιασμού μίας νέας σταυροφορίας.
Τον Σεπτέμβριο του 1513 ο Λέων Ι είχε εκδώσει συγχωροχάρτια σταυροφορίας για πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια και ο πάπας είχε επικεντρώσει τις προσπάθειες για την προώθηση της ενότητας μεταξύ των μοναρχών της Ευρώπης.
Το 1515 ο Λέων είχε αρχίσει να προετοιμάζει έναν στόλο στην Ανκόνα και το 1517, έγιναν σχέδια να αποπλεύσει ένα παπικό σώμα από την Ανκόνα και να συναντηθεί με τους στόλους της Ισπανίας, της Πορτογαλίας και της Αγγλίας.
Κυκλοφόρησαν φήμες, ότι ο Λέων Ι είχε προσφερθεί επίσης να στέψει τον Φραγκίσκο Α της Γαλλίας ως Αυτοκράτορα της Κωνσταντινούπολης, εάν δεχόταν να ηγηθεί της σταυροφορίας.
Ο Φραγκίσκος Α διεκδικούσε ήδη αυτόν τον τίτλο, μέσω κληρονομιάς από τον 2ο εξάδελφό του Κάρολο Η, και έχει καταγραφεί, ότι είχε υπογραμμίσει δημόσια την αυτοκρατορική του αξίωση μέχρι το 1532
Τρεις από τις αδελφές του Κωνσταντίνου ήταν παντρεμένες με προσωπικότητες μεγάλης επιρροής: η γγελίνα ήταν σύζυγος του Στέφαν Μπρανκόβιτς, δεσπότη της Σερβίας, η Γκογισάβα ήταν σύζυγος του βάν Κρνογιέβιτς, κυρίου της έτα, και η Ντονίκη/Ανδρονίκη ήταν η σύζυγος του Αλβανού εθνικού ήρωα Γεωργίου Καστριώτη , ο οποίος ηγήθηκε της αλβανικής αντίστασης κατά των Οθωμανών από το 1443 έως το 1468.
Αν και ο Γεώργιος προσπάθησε επίσης να καθαιρέσει τον Σκεντέρμπεη υπέρ του, νικήθηκε, αμνηστεύθηκε και έλαβε πίσω ως σύμμαχος τη χώρα του για άλλη μία φορά, μετά από μία εξέγερση το 1456.
Έπειτα από το τέλος τόσο του Σκεντέρμπεη, όσο και του Γεωργίου το 1468, οι Οθωμανοί κατάφεραν σιγά σιγά να συντρίψουν την αλβανική αντίσταση, και ενσωμάτωσαν με επιτυχία τη χώρα στην αυτοκρατορία τους μέχρι το 1479.
Κατά τη διάρκεια της μακροχρόνιας διαδικασίας της οθωμανικής κατάκτησης, πολλοί από τους Αλβανούς -που επέλεξαν να παραμείνουν χριστιανοί- κατέφυγαν μέσω της Αδριατικής Θάλασσας στην Ιταλία.
Μετά το τέλος τού Ανδρέα Παλαιολόγου τον Ιούνιο του 1502, ο Κωνσταντίνος πρόσθεσε τον τίτλο τού «δεσπότη του Μωρέα» στους τίτλους που διεκδικούσε.
Δεν είναι σαφές πότε ακριβώς ο Κωνσταντίνος άρχισε να διεκδικεί αυτόν τον τίτλο, αν και μπορεί να ξεκίνησε μόλις λίγους μήνες μετά το τέλος τού Ανδρέα, δεδομένου ότι μία επιστολή του ντόνιο Γιουστινιάνι, πρεσβευτή της Βενετίας στον πάπα, αναφέρει έναν «δεσπότη» επικεφαλής μίας μονάδας ιππικού τον Οκτώβριο τού 1502.
Είναι βέβαιο, ότι ο τίτλος ήταν σε χρήση από τον Οκτώβριο του 1507, όταν συγκαταλέγεται στους τίτλους, που του έφεραν κατά τη διάρκεια των διπλωματικών του ταξιδιών στη Γερμανία.
Αν και ο Κωνσταντίνος είχε γνωρίσει τον Ανδρέα, ενώ ήταν ακόμη ζωντανός, δεν ήταν γενεαλογικά συγγενείς, γεγονός που καθιστά ασαφές, με ποιους λόγους μπορούσε να ισχυριστεί, ότι ήταν ο διάδοχος τού Ανδρέα ως δεσπότης.
Ίσως να αντλούσε τον ισχυρισμό του μέσω της σύνδεσής του με τη δυναστεία των Κομνηνών ή πιθανώς μέσω τού γάμου του με τη Φραντσέσκα Παλαιολογίνα του Μομφερράτου.
Η άρχουσα οικογένεια του Μομφερράτου, ο οίκος των Παλαιολόγων-Μομφερράτου, ήταν μακρινοί συγγενείς του Ανδρέα, κατάγοντο από τον αυτοκράτορα Ανδρόνικο Β Παλαιολόγο .
Δεδομένης της εγγύτητας της μαρκιωνίας της Ανκόνα με τις βαλκανικές ακτές, η περιοχή, μαζί με τη νότια περιοχή της Καλαβρίας και την πόλη της Βενετίας, ήταν ένα φυσικό σημείο εγκατάστασης για πρόσφυγες από την Αλβανία και την Ελλάδα.
Το λιμάνι στην πόλη της Ανκόνα ήταν ένα ιδιαίτερα δημοφιλές σημείο άφιξης, και παρόλο που πολλοί πρόσφυγες μετακόμισαν και εγκαταστάθηκαν αλλού, πολλοί έμειναν εκεί.
Χρησιμοποιώντας τα αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά των πατρίδων τους και διατηρώντας τις παραδόσεις και τα έθιμα, οι πρόσφυγες και οι απόγονοί τους στην Ανκόνα συνέχισαν να καλλιεργούν δεσμούς με το παρελθόν τους.
Αν και τελικά ο Κωνσταντίνος δεν θα κατάφερνε να αποκτήσει τον έλεγχο των περιοχών, στις οποίες ισχυριζόταν, ότι ήταν ο νόμιμος ηγεμόνας, μπορεί να φιλοδοξούσε να γίνει δεκτός από τους Βαλκάνιους πρόσφυγες στο Φάνο και την υπόλοιπη μαρκιωνία της Ανκόνα ως ηγετική προσωπικότητα.
Ο Γκιέργκι/Γεώργιος ήταν Αλβανός στρατιωτικός ηγέτης και άρχοντας, κυβερνώντας τους οικισμούς Κερμινίτσα και Καταφίγκ στην περιοχή της πόλης Ραγκούσα.
Η οικογένειά τους είχε καταγωγή από την οικογένεια των Βυζαντινών Αριανιτών και καταγόταν αρχικά από την Κωνσταντινούπολη και μέσω της χρήσης του επιθέτου «Κομνηνός», διακήρυταν επίσης τη σύνδεση με τη δυναστεία των Κομνηνών Αυτοκρατόρων, η οποία είχε κυβερνήσει τη Βυζαντινή Αυτοκρατορία το διάστημα 1081–1185.
Μεταγενέστεροι ιστορικοί, όπως ο Τζωρτζ-Φράνσις Χιλλ, θεώρησαν τη χρήση αυτού του ονόματος ως «ψευδή οικειοποίηση» του ονόματος της διάσημης δυναστείας.
Ο Κωνσταντίνος βρισκόταν στο Μομφερράτο από το 1486, υπηρετώντας την ανιψιά του Μαρία Μπρανκόβιτς, η οποία ήταν παντρεμένη με τον Βονιφάτιο Γ Παλαιολόγο μαρκήσιο του Μομφεράτου.
Ο ευνοϊκός γάμος είχε ως αποτέλεσμα να παραχωρηθεί στον Κωνσταντίνο το δικό του κάστρο και να αποκτήσει εδάφη, αυξάνοντας σημαντικά το καθεστώς και τον πλούτο του.
Το 1499 ο Λουδοβίκος ΙΒ της Γαλλίας καθαίρεσε τον Κωνσταντίνο κατά τη διάρκεια του Β' Ιταλικού Πολέμου, λόγω "χλιαρότητος στη γαλλική υπόθεση" και τον έβαλε φυλακή στην πόλη Νοβάρα.
ο Κωνσταντίνος υπηρέτησε ως διπλωμάτης στους πάπες και στον Μαξιμιλιανό μελλοντικό αυτοκράτορα της Γερμανίας, με τα δύο μέρη να τον βρίσκουν ως ταλαντούχο πρεσβευτή.
Μετά την ανάληψη των τίτλων «πρίγκιπας της Μακεδονίας» και «δούκας της Αχαΐας» στους οποίους δεν είχε καμία πραγματική αξίωση, στη δεκαετία του 1490 ο Κωνσταντίνος συμμετείχε σε διάφορα σχέδια, για να οργανώσει αποστολές κατά της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, συμμετέχοντας σε τουλάχιστον τρία ξεχωριστά σταυροφορικά σχέδια σε όλη του τη ζωή.
Κάποια στιγμή μεταξύ 1502 και 1507, ο Κωνσταντίνος έλαβε τον τίτλο «δέσποτης του Μωρέα», που προηγουμένως χρησιμοποιούσε νόμιμα ο Ανδρέας Παλαιολόγος, άλλος ένας τίτλος που δεν είχε γενεαλογική αξίωση.
Παρά την αδύναμη σχέση του με αυτούς τους τίτλους, ο Κωνσταντίνος υπερασπίστηκε ανένδοτα τη χρήση τους και, όπως φάνηκε μέσα από τους ρόλους που αναμενόταν να παίξει στα διάφορα σχέδια που συμμετείχε, ήταν έτοιμος να διακινδυνεύσει τη ζωή του, για να επιβάλει τις αξιώσεις του.
Ο Κωνσταντίνος μπορεί να φιλοδοξούσε να γίνει ηγετική φυσιογνωμία μεταξύ των πολλών Βαλκανίων προσφύγων στη μαρκιωνία της Ανκόνας, αλλά κανένα τέτοιο όνειρο δεν έγινε πραγματικότητα.
Αντίθετα, οι παπικές φορολογικές πολιτικές έκαναν τον Κωνσταντίνο -ως κυβερνητικό εκπρόσωπο- να γίνει αντιπαθής και τα σύγχρονα κείμενα να χλευάζουν την επιμονή του στους υψηλούς τίτλους του.
Απομακρύνθηκε από τον Λέοντα Ι το 1516, μετά από εξέγερση από τους ντόπιους, αλλά αποκαταστάθηκε από τον πάπα Κλήμη Ζ το 1524, οπότε ο Κωνσταντίνος κυβέρνησε το Φάνο από ένα ορεινό φρούριο στο Μοντεφιόρε Κόντσα μέχρι το τέλος του το 1530.
Ο μονάκριβος γιος του, ο ριανίτο Αριανίτι, συνέχισε τις αξιώσεις τού πατέρα του χρησιμοποιώντας τον τίτλο «πρίγκιπας της Μακεδονίας», αλλά παραιτήθηκε από τους άλλους τίτλους του Κωνσταντίνου.
Γιος του Γκιέργκι/Γεωργίου, ενός Αλβανού άρχοντα που είχε πολεμήσει δίπλα στον Αλβανό εθνικό ήρωα Γεώργιο Καστριώτη εναντίον των Οθωμανών, ο Κωνσταντίνος μετέβη στην Ιταλία για την ασφάλειά του το 1469, μετά το τέλος τού πατέρα του.
Στην Ιταλία, ο Κωνσταντίνος έγινε αντιληπτός από τον πάπα Σίξτο Δ, ο οποίος του παρείχε σύνταξη και γρήγορα έκανε μία επιτυχημένη σταδιοδρομία για τον εαυτό του.
Περί το 1489 έκανε επιγαμία με την οικογένεια των Παλαιολόγων-Μομφερράτου, κλάδο της Βυζαντινής Αυτοκρατορικής δυναστείας των Παλαιολόγων, μέσω γάμου με τη Φραντσέσκα, μία κόρη τού Βονιφάτιου Γ μαρκήσιου του Μομφερράτου.
Ο γάμος είχε ως αποτέλεσμα την αύξηση τού πλούτου και της θέσης τού Κωνσταντίνου, και επίσης άνοιξε τον δρόμο για τη θητεία του ως επιτρόπου τού Μομφερράτου, για λογαριασμό του νεαρού γιου τού Βονιφάτιου Γ, Γουλιέλμου Θ, από το 1495 έως το 1499.
Από τη δεκαετία του 1490 και μετά, ο Κωνσταντίνος αναζήτησε ηγετική θέση ανάμεσα στους πολλούς χριστιανούς Βαλκάνιους πρόσφυγες στην Ιταλία, ακολουθώντας τα βήματα τού πατέρα του.
Αν και ο πατέρας του είχε ισχυριστεί, ότι συνδέεται μόνο με την ίδια την Αλβανία, ο Κωνσταντίνος είχε ευρύτερες φιλοδοξίες και άρχισε να ισχυρίζεται ότι είναι ο νόμιμος κυρίαρχος των περιοχών της Μακεδονίας και της Θεσσαλίας.
Για να εδραιώσει τον ισχυρισμό του, ο Κωνσταντίνος άρχισε να χρησιμοποιεί τον τίτλο «πρίγκιπας της Μακεδονίας» και αργότερα πρόσθεσε επίσης «δούκας της Αχαΐας», προσθέτοντας πιθανώς την Πελοπόννησο στις περιοχές, στις οποίες διεκδικούσε την κυριαρχία.
ευγενής, στρατιωτικός ηγέτης, διπλωμάτης και διεκδικητής, που έζησε το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του εξόριστος στην Ιταλία λόγω της κατάκτησης της πατρίδας του από την Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Ο Κωνσταντίνος προσπάθησε να καθιερωθεί ως ηγέτης μεταξύ των χριστιανών Βαλκανίων προσφύγων στην Ιταλία και διεκδίκησε την κυριαρχία σε διάφορα πρώην χριστιανικά εδάφη στην Ελλάδα, χρησιμοποιώντας τους τίτλους πρίγκιπας της Μακεδονίας, δούκας της Αχαΐας και δεσπότης του Μορέως.
Τη σεζόν 1982-83 αγωνίστηκε στο νεοσύστατο Εθνικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα και υποβιβάστηκε οριακά τερματίζοντας στη 12η θέση σε σύνολο 19 ομάδων.
Τη σεζόν 1985-86 συμμετείχε εκ νέου στο Εθνικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα, όπου τερματίζοντας στη 13η θέση σε σύνολο 19 ομάδων στον 2ο όμιλο υποβιβάστηκε.
Ευβοίας και τη σεζόν 1993-94 αγωνίστηκε προσωρινά στην Δ' Εθνική όποτε και υποβιβάστηκε οριακά, έχοντας τερματίσει στην 9η θέση του 4ου ομίλου σε σύνολο 18 ομάδων.
Ευβοίας και αγωνίστηκε στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ανόδου, όπου έχασε την άνοδο στην Δ' Εθνική τερματίζοντας τελευταία στην 3η θέση του 15ου ομίλου με αντιπάλους τους Ηλυσιακό και Αίαντα Σαλαμίνας.
Ευβοίας και συμμετείχε στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ανόδου όπου κέρδισε την άνοδο προσωρινά στην Δ' Εθνική, όπου αγωνίστηκε στη σεζόν 2000-01 και υποβιβάστηκε.
Ευβοίας με 1 βαθμό διαφορά από τον Απόλλων Ερέτριας και συμμετείχε στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ανόδου, όπου έχασε την άνοδο στην Γ' Εθνική κατηγορία τερματίζοντας στην 3η θέση του 7ου ομίλου με αντιπάλους τους Οπούντιο Μαρτίνου, Παρνασσό Αράχωβας και ΑΠΟΚ Βελούχι.
Το 1973 αναδείχθηκε πρωταθλητής και έλαβε μέρος στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ανόδου, όπου συμμετείχε στον 4ο όμιλο και έχασε την άνοδο στην Β' Εθνική κατηγορία τερματίζοντας στη 2η θέση, πίσω από τον Α.