polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Τον Ιούλιο 1913 ο Ιβανόφ απομακρύνθηκε από την θέση του διοικητή της 2ης Στρατιάς και αντικαταστάθηκε, και την 7η Αυγούστου, μετά την κατάπαυση του πυρός, παραιτήθηκε από το στρατό.
Την 2η Αυγούστου 1912, για τον εορτασμό της 25ης επετείου από την άφιξή του στη Βουλγαρία, ο Τσάρος Φερδινάνδος προήγαγε έξι μεγάλους στρατηγούς σε θέσεις αντιστράτηγου και ο Ιβανόφ ήταν ένας από αυτούς.
Ο Νικόλα Ιβανόφ διετέλεσε Υπουργός Άμυνας στην Κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Στοϊλόφ , διοίκησε την 4η Μεραρχία Πεζικού Πρέσλαβ και τη 2η Θρακική Μεραρχία Πεζικού .
Ο Γκολόφκιν πραγματοποίησε το ντεμπούτο του στην επαγγελματική πυγμαχία το 2006, αντιμετωπίζοντας τον Μάιο στο Ντίσελντορφ της Γερμανίας τον Ούγγρο πυγμάχο Γκάμπορ Μπάλοχ, τον οποίο νίκησε με νοκ άουτ από τον πρώτο γύρο.
Το 2009 κατέκτησε τον διηπειρωτικό τίτλο των μεσαίων βαρών στην ομοσπονδία και τον Αύγουστο του 2010 κέρδισε τον τίτλο του επικρατώντας του Κολομβιανού Μίλτον Νούνιες.
Όντας αήττητος σε 39 συνεχόμενες αναμετρήσεις επικράτησε αντιπάλων όπως ο Βρετανός Μάθιου Μακλίν, ο Μεξικανός Ρούμπιο, ο Αυστραλός Ντάνιελ Γκιλ, ο Καναδός Ντέιβιντ Λεμιέ, οι Αμερικανοί Ντομινίκ Γουέιντ, Ντάνιελ Τζέικομπς και Βανές Μαρτιροσιάν κ.
Ο Γκολόφκιν ξεκίνησε την ενασχόλησή του με την πυγμαχία μετά από παρότρυνση των μεγαλύτερων αδελφών του και ήδη από την ηλικία των 12 ετών είχε αρχίσει να ξεχωρίζει με τις επιδόσεις του.
Το 2002 έλαβε μέρος στους Ασιατικούς Αγώνες όπου αναδείχτηκε νικητής στην κατηγορία των 71 κιλών, ενώ το 2003 συμμετείχε στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Πυγμαχίας που διεξήχθη στην Ταϊλάνδη, κατακτώντας το χρυσό μετάλλιο στα 75 κιλά.
Το 2004 επικράτησε στο Ασιατικό Πρωτάθλημα Πυγμαχίας, ενώ η παρουσία του σε μεγάλες διοργανώσεις ως ερασιτέχνης ολοκληρώθηκε το ίδιο έτος στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας όπου αναδείχτηκε ασημένιος ολυμπιονίκης στα 75 κιλά.
Ξεκινώντας την καριέρα του ως ερασιτέχνης, πέτυχε - μεταξύ άλλων - την κατάκτηση ενός χρυσού μεταλλίου στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 2003 και ενός ασημένιου στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004, προτού μεταπηδήσει στην επαγγελματική πυγμαχία.
Γεννήθηκε στις 8 Απριλίου του 1982 στο Καραγκάντα του Καζακστάν (τότε κομμάτι της Σοβιετικής Ένωσης ως έδαφος της ΣΣΔ του Καζακστάν) από Ρώσο πατέρα και Κορεάτισσα μητέρα.
Είναι πρώην ενιαίος παγκόσμιος πρωταθλητής της κατηγορίας των μεσαίων βαρών, έχοντας κατακτήσει και υπερασπιστεί επιτυχώς από το 2010 μέχρι το 2018 τους τίτλους των οργανισμών , , και , μετρώντας 38 νίκες σε 40 επαγγελματικούς αγώνες, από τις οποίες οι 34 προήλθαν από νοκ άουτ.
Κάποιοι πρώην σοσιαλιστές εξακολουθούν να είναι συνδεδεμένοι με τον Λαό της Ελευθερίας , ενώ άλλοι πήγαν στο κεντροαριστερό Δημοκρατικό Κόμμα και το Σοσιαλιστικό Κόμμα .
Παρόλο που μπορεί να φαίνεται ασυνήθιστο οι αυτοπροσδιορισμένοι σοσιαλιστές να είναι μέλη ενός κεντροδεξιού κόμματος, πολλοί από αυτούς που ένιωθαν ότι η κεντροαριστερά κυριαρχούνταν τώρα από πρώην κομμουνιστές και ο καλύτερος τρόπος για την καταπολέμηση της κοινωνικής δημοκρατίας ήταν το και το .
Το 1992-1993, πολλοί σοσιαλιστές περιφερειακοί, επαρχιακοί και δημοτικοί βουλευτές, βουλευτές, δήμαρχοι και ακόμη και υπουργοί βρέθηκαν στοχοποιημένοι με κατηγορίες και συλλήψεις.
Σε αυτό το σημείο, η κοινή γνώμη στράφηκε εναντίον των Σοσιαλιστών και πολλές περιφερειακές έδρες του περιστοιχήθηκαν από ανθρώπους που ήθελαν ένα τίμιο κόμμα με πραγματικές σοσιαλιστικές αξίες.
Αν και ο Μαρτέλι είχε πολλούς υποστηρικτές, μαζί με τον Κράξι είχαν εμπλακεί σε ένα σκάνδαλο που χρονολογείται από το 1982, όταν η τους έδωσε περίπου 7 εκατομμύρια δολάρια.
Από το 1963, οι σοσιαλιστές συμμετείχαν στις κεντροαριστερές κυβερνήσεις σε συμμαχία με τη χριστιανική δημοκρατία , το ιταλικό δημοκρατικό σοσιαλιστικό κόμμα και το ιταλικό δημοκρατικό κόμμα .
Αυτές οι κυβερνήσεις προσχώρησαν σε πολλές από τις απαιτήσεις του για κοινωνική μεταρρύθμιση και έθεσαν τα θεμέλια για το σύγχρονο κράτος πρόνοιας της Ιταλίας.
Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1960 και της δεκαετίας του 1970, το έχασε μεγάλο μέρος της επιρροής του παρά την ενεργό συμμετοχή του στην κυβέρνηση ή και εξ αιτίας αυτής.
Εντούτοις, μετά από μια απογοητευτική παρουσία στις γενικές εκλογές του 1968, κατά τις οποίες το απέκτησε πολύ λιγότερες έδρες συνολικά από κάθε ένα από τα δύο κόμματα είχε αποκτήσει ξεχωριστά το 1963, διαλύθηκε.
Οι ορθόδοξοι σοσιαλιστές αμφισβητήθηκαν από τους υποστηρικτές του εθνικού συνδικαλισμού, οι οποίοι ζήτησαν επαναστατικό πόλεμο για την απελευθέρωση ιταλικών εδαφών υπό αυστριακό έλεγχο και τη δημιουργία, υπό την απειλή κυβερνητικής βίας, κορπορατικού κράτους.
Οι εθνικοί συνδικαλιστές σκόπευαν να υποστηρίξουν τους Ιταλούς ρεπουμπλικανούς στην ανατροπή της μοναρχίας, αν δεν πραγματοποιούνταν τέτοιες μεταρρυθμίσεις, και αν η Ιταλία δεν εισέρχονταν στον πόλεμο.
Η άρνηση του να στηρίξει τον πόλεμο οδήγησε τους υποστηρικτές του εθνικού συνδικαλισμού να εγκαταλείψουν ή να απομακρυνθούν από το κόμμα, όπως ο Μουσολίνι, ο οποίος είχε αρχίσει να δείχνει συμπάθεια στον εθνικό συνδικαλιστικό σκοπό.
Ένας αριθμός εθνικών συνδικαλιστών που απελάθηκαν από το αργότερα εντάχθηκαν στο φασιστικό επαναστατικό κίνημα του Μουσολίνι το 1914 και το 1921 στο τότε νεοϊδρυθέν Εθνικό Φασιστικό Κόμμα.
Οι έρευνες αναστάλθηκαν για τέσσερις εβδομάδες προκειμένου οι ιταλικές γενικές εκλογές του 1992 να διεξαχθούν σε ένα ανεπηρέαστο κλίμα και το κατάφερε να συγκεντρώσει το 13,6% των ψήφων παρά τα σκάνδαλα διαφθοράς.
Πολλοί στο κόμμα πίστευαν ότι το σκάνδαλο είχε τεθεί υπό έλεγχο, αλλά δεν κατάφεραν να συνειδητοποιήσουν ότι οι έρευνες τελικά θα ξεκινήσουν εναντίον υπουργών και ηγετών των κομμάτων.
Επιπλέον, ήδη από το Μάιο του 1992, η κοινή γνώμη υποστήριζε ανεπιφύλακτα τους δικαστές ενάντια σε ένα πολιτικό σύστημα το οποίο ήδη η πλειοψηφία των Ιταλών έβλεπε με δυσπιστία.
Οι ιταλικές εφημερίδες φώναζαν σκάνδαλο και ο Κράξι ήταν πολιορκημένος στη διαμονή του στη Ρώμη από ένα πλήθος νέων ανθρώπων που του έριξαν νομίσματα, φωνάζοντας: «Μπετίνο, θέλετε και αυτά;
Στις γενικές εκλογές του 1946 τις πρώτες μετά τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο, το έλαβε το 20,7% των ψήφων, λίγο πάνω από το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα που κέρδισε 18,9%.
Στις γενικές εκλογές του 1948, οι ΗΠΑ έπεισαν κρυφά το βρετανικό Εργατικό Κόμμα να πιέσει τους σοσιαλδημοκράτες να τερματίσουν όλους τους συνασπισμούς με τους κομμουνιστές, γεγονός που προκάλεσε τη διάσπαση του .
Οι σοσιαλιστές υπό την ηγεσία του Πιέτρο Νένι επέλεξαν να λάβουν μέρος στο Λαϊκό Δημοκρατικό Μέτωπο με το ΙΚΚ, ενώ ο σοσιαλδημοκράτης Τζουζέπε Σάραγκατ ίδρυσε το ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα των Εργαζομένων.
Το αποδυναμώθηκε από τη διάσπαση και ήταν πολύ λιγότερο οργανωμένο από το ΙΚΚ, με συνέπεια οι κομμουνιστές υποψήφιοι να είναι πολύ πιο ανταγωνιστικοί.
Παρ 'όλα αυτά, το συνέχισε τη συμμαχία του με το ΙΚΚ μέχρι το 1956, όταν η σοβιετική καταστολή στην Ουγγαρία προκάλεσε σημαντική διαίρεση μεταξύ των δύο μερών.
Μετά την ρωσική επανάσταση του 1917, το γρήγορα ευθυγραμμίστηκε στην υποστήριξη του κομμουνιστικού μπολσεβίκικου κινήματος στη Ρωσία και του αίτηματός του για την ανατροπή της αστικής τάξης.
Από το 1919 έως τη δεκαετία του 1920, οι Σοσιαλιστές και οι Φασίστες εμφανίστηκαν ως εξέχοντα αντίπαλα κινήματα στα αστικά κέντρα της Ιταλίας, συχνά καταφεύγοντας σε πολιτική βία στις συγκρούσεις τους.
Το 1919, το Σοσιαλιστικό Κόμμα του Τορίνου σχημάτισε τον Κόκκινο Στρατό του Τορίνο , σε συνδυασμό με την πρόταση να οργανωθεί μια εθνική συνομοσπονδία Ερυθρών Προσκόπων και Ποδηλατών.
Η αριστερή πλευρά του κόμματος διασπάστηκε το 1921 και σχηματίστηκε το Κομμουνιστικό Κόμμα της Ιταλίας , διάσπαση από την οποία το δεν ανέκαμψε ποτέ, γεγονός με τεράστιες συνέπειες στην ιταλική πολιτική σκηνή.
Το 1922, άλλη μία διάσπαση συνέβη όταν η μεταρρυθμιστική πτέρυγα του κόμματος, με επικεφαλής τους Τουράτι και Τζάκομο Ματεόττι , εκδιώχτηκε και δημιούργησε το Ενιαίο Σοσιαλιστικό Κόμμα .
Οι εναπομείναντες υποστηρικτές του αμφισβήτησαν τη συμμετοχή του ως μέρος της Συμμαχίας των Προοδευτικών που κυριαρχούταν από το Δημοκρατικό Κόμμα της Αριστεράς , κατ' ουσίαν μετακομμουνιστική ενσάρκωση του ΙΚΚ.
Οι περισσότεροι Σοσιαλιστές εντάχθηκαν σε άλλες πολιτικές δυνάμεις, κυρίως τη , το νέο κόμμα με επικεφαλής τον Σίλβιο Μπερλουσκόνι , το και τη Δημοκρατική Συμμαχία.
Το φαινόταν ως η κινητήρια δύναμη πίσω από το μεγαλύτερο μέρος των μεταρρυθμίσεων που ξεκίνησε το , αλλά ο Κράξι έχασε τη θέση του τον Μάρτιο του 1987 λόγω σύγκρουσης με τα άλλα κόμματα του συνασπισμού σχετικά με τον προτεινόμενο προϋπολογισμό για το 1987.
Από την αρχή, ο Κράξι προσπάθησε να υπονομεύσει τ ΙΚΚ το οποίο μέχρι τότε αύξανε συνεχώς τις ψήφους του στις εκλογές και να εδραιώσει το ως ένα σύγχρονο, έντονα φιλοευρωπαϊκό ρεφορμιστικό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα με βαθιές ρίζες στη δημοκρατική αριστερά.
Αυτή η στρατηγική απαιτούσε να τερματιστεί η πλειονότητα των ιστορικών παραδόσεων του κόμματος ως κομματικού κόμματος εργατικής τάξης και την προσπάθεια να αποκτήσει νέα στήριξη μεταξύ των υπαλλήλων του δημόσιου τομέα.
Ταυτόχρονα, το αύξησε την παρουσία του στις μεγάλες κρατικές επιχειρήσεις και άρχισε να εμπλέκεται σε μεγάλο βαθμό στη διαφθορά και την παράνομη χρηματοδότηση από τα κόμματα, γεγονός που θα κατέληγε τελικά σε έρευνες για διαφθορά που πήραν το όνομα καθαρά χέρια
Οι Σοσιαλιστές που δεν ευθυγραμμίστηκαν με τα υπόλοιπα κόμματα οργανώθηκαν σε δύο ομάδες: τους Ιταλούς Σοσιαλιστές με τον Ενρίκο Μποσέλι , τον Οταβιάνο Ντελ Τούρκο, τον , τον , τον και την , οι οποίοι αποφάσισαν να είναι αυτόνομοι από το , και την Εργατική Ομοσπονδία των , , , , και , ο οποίος εισήλθε σε στενή συμμαχία με αυτό.
Το τελικά συγχωνεύθηκε με άλλες Σοσιαλιστικές διασπασμένες ομάδες για να σχηματίσουν τους Ιταλούς Δημοκρατικούς Σοσιαλιστές το 1998, ενώ το συγχωνεύθηκε με το για να σχηματίσει αργότερα το ίδιο έτος τους Δημοκρατικούς της Αριστεράς .
Ακόμη και αν το δεν έγινε ποτέ σοβαρός εκλογικός αντίπαλος ούτε ούτε του ΙΚΚ ούτε της Χριστιανικής Δημοκρατίας , η κεντρική θέση του στην πολιτική σκηνή του επέτρεψε να διεκδικήσει τη θέση του πρωθυπουργού για τον Κράξι μετά τις γενικές εκλογές του 1983 .
Η εκλογική υποστήριξη για τους χριστιανοδημοκράτες αποδυναμώθηκε σημαντικά, αφήνοντάς τους με το 32,9% των ψήφων, σε σύγκριση με το 38,3% που είχαν κερδίσει το 1979 .
Ιδρυμένο στη Γένοβα το 1892, το κυριάρχησε στην ιταλική αριστερά μέχρι τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο , όταν και επισκιάστηκε από το Ιταλικό Κομμουνιστικό Κόμμα.
Οι Σοσιαλιστές έλαβαν ιδιαίτερη δημοσιότητα τη δεκαετία του '80, όταν ο αρχηγός τους Μπετίνο Κράξι, ο οποίος είχε αποκόψει τους υπολειμματικούς δεσμούς με τη Σοβιετική Ένωση, αναγόρευσε το κόμμα ως φιλελεύθερο σοσιαλιστικό, και υπηρέτησε ως πρωθυπουργός . Το διαλύθηκε το 1994 ως αποτέλεσμα των σκανδάλων του . Πριν από τον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο , ο μελλοντικός δικτάτορας Μπενίτο Μουσολίνι ήταν μέλος του .
Νιώθοντας προδομένος, ο Τσιέσα ομολόγησε τα εγκλήματά του στην αστυνομία, ξεκινώντας μια αλυσιδωτή αντίδραση των δικαστικών ερευνών που θα κατέστρεψαν τελικά ολόκληρο το πολιτικό σύστημα.
Οι έρευνες, που ονομάζονταν , διεξήχθησαν από τρεις μιλανέζους δικαστές μεταξύ των οποίων ο ο οποίος γρήγορα ξεχώρισε ως εθνικός ήρωας χάρη στον χαρισματικό του χαρακτήρα και την ικανότητά του να εξάγει ομολογίες.
Ο Τζιάνι Ντε Μικέλις, ο και αρκετοί πολιτικοί κοντά στον Κράξι δημιούργησαν το Σοσιαλιστικό Κόμμα, ενώ άλλοι όπως οι και ξεκίνησαν το Ρεφορμιστικό Σοσιαλιστικό Κόμμα .
Στη δεκαετία του 2000, δύο γκρουπ ισχυρίστηκαν ότι ήταν οι διάδοχοι του κόμματος, δηλαδή οι Ιταλοί Δημοκρατικοί Σοσιαλιστές που εξελίχθηκαν από τους Ιταλούς Σοσιαλιστές και το Νέο Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα που ίδρυσαν οι , και Μπόμπο Κράξι το 2001.
Η εναλλακτική λύση την οποία ο Κράξι ήθελε τόσο πολύ, δηλαδή η ιδέα μιας «κοινωνικής ενότητας» με τα άλλα αριστερά πολιτικά κόμματα, συμπεριλαμβανομένου του ΙΚΚ, διαμορφώθηκε το 1989 μετά την πτώση του κομμουνισμού .
Στην πραγματικότητα, το λειτουργούσε παρασκηνιακά ώστε να γίνει το δεύτερο μεγαλύτερο κόμμα της Ιταλίας και η κυρίαρχη δύναμη ενός νέου αριστερού συνασπισμού κόντρα στο χριστιανοδημοκρατικό κόμμα, αλλά αυτό τελικά δεν συνέβη εξαιτίας της ανόδου της Λίγκας του βορρά και των σκανδάλων του .
Το 2007, μερικοί πρώην σοσιαλιστές, συμπεριλαμβανομένου του , ένα τμήμα του με επικεφαλής τον Τζιάνι Ντε Μικέλις, οι Ιταλοί Σοσιαλιστές του Μπόμπο Κράξι , ο Σοσιαλισμός είναι η Ελευθερία του και μικρά κομμάτια από ενωμένες δυνάμεις του σχημάτισαν το Σοσιαλιστικό Κόμμα , που μετονομάστηκε σε Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα το 2011.
Σήμερα, το είναι το μόνο ιταλικό κόμμα που εκπροσωπείται στο Κοινοβούλιο, το οποίο αναφέρεται ρητά στον εαυτό του ως σοσιαλιστικό, παρόλο που πολλές άλλες σοσιαλιστικές ενώσεις και οργανώσεις συμμετέχουν στην πολιτική συζήτηση τόσο στην κεντροδεξιά όσο και στην κεντροαριστερά.
Το ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα ιδρύθηκε το 1892 ως από εκπροσώπους αρκετών εργατικών ενώσεων και κομμάτων, μεταξύ των οποίων ήταν το Ιταλικό Εργατικό Κόμμα και το Ιταλικό Επαναστατικό Σοσιαλιστικό Κόμμα .
Ενώ στη Σικελία τα εξαπλώνονταν, το ιταλικό Εργατικό Κόμμα γιορτάσε στις 8 Σεπτεμβρίου 1893 το δεύτερο συνέδριο του στο και αποφάσισε να υιοθετήσει το όνομα ως Ιταλικό Σοσιαλιστικό Κόμμα.
Οι Σοσιαλιστές είχαν ισχυρή ισορροπία εξουσίας, που τους έκανε πιο ισχυρούς από τους χριστιανοδημοκράτες, οι οποίοι έπρεπε να εξαρτώνται από αυτούς για να σχηματίσουν πλειοψηφία στο Κοινοβούλιο.
Το 1912, οι Μαξιμαλιστές με επικεφαλής τον Μπενίτο Μουσολίνι επικράτησαν στη συνδιάσκεψη του κόμματος με συνέπεια τη διάσπαση του Ιταλικού Ρεφορμιστικού Σοσιαλιστικού Κόμματος.
Από το 1912 έως το 1914, ο Μουσολίνι προϊστάμενος της μπολσεβίκικης πτέρυγας του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, απομάκρυνε μετριοπαθείς ή ρεφορμιστές σοσιαλιστές.
Αυτός ο συμβιβασμός με τις υπάρχουσες κυβερνήσεις και η βελτίωση της εκλογικής του τύχης συνέβαλαν στην ανάδειξη του ως κύριου ιταλικού πολιτικού κόμματος από τη δεκαετία του 1910.
Το κόμμα διαλύθηκε στις 13 Νοεμβρίου 1994 μετά από δύο χρόνια αγωνίας όπου σχεδόν όλοι οι μακροπρόθεσμοι ηγέτες του, ειδικά ο Μπετίνο Κράξι, ενεπλάκησαν στο και αποφάσισαν να εγκαταλείψουν την πολιτική.
Τον Ιανουάριο του 2019, η ανακοίνωσε ότι θα σταματήσει τις μικρής διάρκειας πτήσεις της στο αεροδρόμιο στη Γερμανία, η οποία συνίστατο από τρεις διαδρομές στο Λονδίνο , τη Βιέννη και τη Ζυρίχη.
Ταυτόχρονα, δημοσιεύθηκαν σημαντικές περικοπές στο δίκτυο δρομολογίων της από την έδρα της αεροπορικής εταιρείας στη Λιουμπλιάνα με όλες τις υπηρεσίες να τερματίζονται στους προορισμούς , Βουκουρέστι, Ντουμπρόβνικ, Ντίσελντορφ, Γενεύη, Αμβούργο, Κίεβο, Μόσχα και Βαρσοβία.
Κατά τα επόμενα έτη, η απέκτησε σταδιακά μια αγορά με πτήσεις από τη Γερμανία, το Ηνωμένο Βασίλειο, τις Κάτω Χώρες και τη Σκανδιναβία σε αεροδρόμια της ακτής της Αδριατικής .
Μετά από μια υποχρεωτική διευθέτηση, η συνέχισε τις δραστηριότητές της σε μεγάλο βαθμό χάρη στις προσπάθειες του προέδρου του Σλοβενικού Εμπορικού και Βιομηχανικού Επιμελητηρίου της εποχής.
Με την έναρξη του χρονοδιαγράμματος του χειμώνα 2011/12, η πέταξε προς Μπάνια Λούκα, Λονδίνο, Παρίσι, Τουλόν και Βαρσοβία και η διαδρομή Βιέννη - Φρανκφούρτη ακυρώθηκε.
Το πρόγραμμα του περιείχε αρχικά δελτία ειδήσεων και ενημερωτικές εκπομπές (ορισμένες μάλιστα, ήταν τηλεοπτικές μεταφορές των περιοδικών ΒΗΜΑ και ), τις εκπομπές «Νέες Εποχές» και «Γυμναστική από σπίτι», οι οποίες μεταδόθηκαν και από το , καθώς και άλλες ενημερωτικές και ψυχαγωγικές εκπομπές.
Από τον Φεβρουάριο του 2020 πρόβαλλε ψυχαγωγικό πρόγραμμα μέχρι τον Νοέμβριο του 2021 που έχει μεταβληθεί με 4,5 ώρες καθημερινής ενημερωτικής ροής όπως και δελτία ειδήσεων.
Επίσης προβάλλει από το 2022, πλήθος εσωτερικών και εξωτερικών παραγωγών, καθώς και ξένες σειρές, ξένες ταινίες, αλλά και εκπομπές και ελληνικές σειρές από την ταινιοθήκη του .
Επισήμως, εξέπεμψε ως τηλεοπτικός σταθμός στις 2 Μαΐου, διαδικτυακά μέσα από την ομώνυμη ιστοσελίδα του, και στις 23 Μαΐου συνδρομητικά από τις πλατφόρμες και λαμβάνοντας τρεις μέρες πριν άδεια ευρυζωνικής και δορυφορικής μετάδοσης από το Εθνικό Συμβούλιο Ραδιοτηλεόρασης.
Από τα τέλη Αυγούστου, το κανάλι αναβαθμίζεται στον ενημερωτικό και ψυχαγωγικό του τομέα, και ήδη εντάσσει στο πρόγραμμα του, νέα και γνωστά πρόσωπα, προκειμένου, να πάρει γρήγορα την άδεια πανελλαδικής εμβέλειας από το ΕΣΡ κάτι το οποίο επετεύχθη στις 8 Οκτωβρίου.
Ωστόσο την 1η Νοεμβρίου η εξαγόρασε με πλειοδοτικό διαγωνισμό την ομάδα ενεργητικού β' και της ταλαιπωρημένης οικονομικά Τηλέτυπος που περιλάμβανε την ταινιοθήκη και το σήμα του αλλάζοντας τα πλάνα για το με την επαναλειτουργία του στις 17 Φεβρουαρίου 2020.
Ως τηλεοπτικός σταθμός ξεκίνησε να εκπέμπει αρχικά διαδικτυακά στις 2 Μαΐου 2019 στις 16:00, και μετά από τρεις εβδομάδες δορυφορικά μέσω της και της και καλωδιακά μέσω του .
Στις 31 Μαΐου 2017 η εξαγόρασε με πλειοδοτικό διαγωνισμό την ομάδα ενεργητικού β' του ήδη ταλαιπωρημένου οικονομικά ΔΟΛ, η οποία περιλάμβανε το 22.11% των μετοχών που κατείχε στην Τηλέτυπος Α.
Ωστόσο η Τηλέτυπος δεν έλαβε μέρος στον δεύτερο διαγωνισμό για τις επτά τηλεοπτικές άδειες της διετίας 2017-2018 ενώ στις 18 Οκτωβρίου 2018 η κατέθεσε αίτηση διεκδίκησης μιας εκ των δύο εναπομεινασών αδειών με το κόστος των 3,5 εκατομμυρίων ευρώ.
Στις 2 Σεπτεμβρίου 2016, όταν διεξήχθη διαγωνισμός χορήγησης τηλεοπτικών αδειών, ο Βαγγέλης Μαρινάκης διεκδίκησε επιτυχώς την χορήγηση τηλεοπτικής άδειας, με κόστος 73,8 εκατομμυρίων €.
Το , μεταφέρθηκε στις αρχές του 2023 στις εγκαταστάσεις του άλλοτε 9, στην περιοχή του σχολικού συγκροτήματος Γκράβας όπου στεγάζονται τα Αθηναϊκά Θέατρα και η ενώ η έδρα της Αττική Τηλεόραση είναι σε ένα εκ των θεάτρων που λειτουργεί ο επιχειρηματίας, στην Πειραιώς 131.
Μάλλον ήταν παρών στη μάχη των Χρυσών Σπιρουνιών το 1302 και πολέμησε πάλι για τον βασιλιά της Γαλλίας εναντίον των Φλαμανδών στη μάχη τού Μονς-αν-Πεβέλ το 1304.
Για να χρηματοδοτηθούν οι δαπάνες τού πολέμου εναντίον της Φλάνδρας, αυξήθηκαν οι φόροι· όταν όμως ήλθαν οι βασιλικοί φοροσυλλέκτες, οι πόλεις της κομητείας της Φουά εξεγέρθηκαν.
Επίσης είχε ένοπλη αντιπαράθεση με τον θείο του Ιάκωβο Β της Μαγιόρκας και ακόμη και με τη μητέρα του, που κυβερνούσε σταθερά τη Φουά κατά τις πολλές του απουσίες.
Όταν ένας άλλος θείος του, ο Ερμενγκόλ Ι κόμης τού Ουρζέλ, απεβίωσε χωρίς άρρενα διάδοχο, ο Γκαστόν διεκδίκησε το Ουρζέλ, αλλά δεν αντιστάθηκε στον Αλφόνσο Δ της Αραγωνίας, που ενσωμάτωσε το Ουρζέλ στο στέμμα της Αραγωνίας.
Ήταν ο μόνος γιος τού Ρογήρου-Βερνάρδου Γ κόμη της Φουά και της Μαργαρίτας δε Μονκάδα, κόρης και κληρονόμου τού Γκαστόν Ζ υποκόμη τού Μπεάρν.
Ήταν ο προπονητής της Εθνικής Γερμανίας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα του 1994, καθώς και στο Ευρωμπάσκετ 2005, όπου η Γερμανία κέρδισε το ασημένιο μετάλλιο.
Αργότερα, ήταν ο βοηθός προπονητή στο γερμανικό σύλλογο Μπάγερ Τζάιαντς Λεβερκούζεν κατά τη διάρκεια της σεζόν 1988-89, πριν γίνει ο προπονητής της ομάδας, πριν την έναρξη της σεζόν 1989-90.
Με τη Λεβερκούζεν, κέρδισε 7 Πρωταθλήματα Γερμανίας και 4 Κύπελλα Γερμανίας και αναδείχθηκε δύο φορές ως ο Προπονητής της Χρονιάς του Πρωταθλήματος Γερμανίας.
Τα μεγάλα δασικά συγκροτήματα βρίσκονται στα βουνά, αλλά υπάρχουν και αρκετά που καταλαμβάνουν την πεδιάδα, όπως το δάσος Μπουκόν, στα δυτικά της Τουλούζης.
Ο ποταμός διασχίζει τα γαλλο-ισπανικά σύνορα μέσα από τον στενό αυχένα Πον-ντυ-Ρουά, που βρίσκεται σε υψόμετρο 580 μέτρων, διαρρέει τις κοινότητες Μοντρεζώ, Σαιν-Γκωντένς, Καζέρ, Μυρέ, το κέντρο της Τουλούζης και τη Γκρενάντ πριν εγκαταλείψει το νομό.
Από το τέλος του 2010, το αστικό κέντρο της Τουλούζης φιλοξενεί επίσης την πανεπιστημιούπολη , η οποία συγκεντρώνει τη βιομηχανική φαρμακοβιομηχανία και την έρευνα σε ένα σύνολο.
Το βόρειο τμήμα του νομού είναι πολύ αστικοποιημένο και πυκνό, κυρίως στην Τουλούζη και την αστική της περιοχή, όπου είναι συγκεντρωμένες οι βιομηχανικές μονάδες, ενώ ο νότος είναι πολύ πιο αγροτικός και αραιοκατοικημένος, κυρίως λόγω των Πυρηναίων.
Είναι ιδιαίτερα επιμήκης και συνορεύει με τους νομούς: Αριέζ στα νοτιοανατολικά, Ωντ στα ανατολικά, Ταρν στα βορειοανατολικά, Ταρν-ε-Γκαρόν στα βόρεια, Ζερς στα δυτικά, Άνω Πυρηναία στα νοτιοδυτικά και τέλος με την Ισπανία στα νότια, στα σύνορα της Καταλονίας και της Αραγωνίας.
Η μείωση της περιοχής του προέκυψε από αυτοκρατορικό διάταγμα της 21ης Νοεμβρίου 1808 και το οποίο ίδρυσε το βόρειο τμήμα του όμορου νομού Ταρν-ε-Γκαρόν.
Ο νέος νομός, ο οποίος δημιουργήθηκε κατόπιν πιέσεων διαφόρων τοπικά ισχυρών πολιτικών, πήρε έδαφος από πέντε νομούς, συμπεριλαμβανομένου του νομού Ωτ-Γκαρόν.
Η έκταση του νομού είναι 6.309 τετραγωνικά χιλιόμετρα και εκτείνεται από βορρά προς νότο σε μήκος 144,5 χιλιομέτρων, καθιστώντας τον έναν από τους πιο επιμήκεις γαλλικούς νομούς.
Πρωτεύουσα του νομού, όπως επίσης και της διοικητικής περιοχής Οξιτανία, είναι η Τουλούζη, που βρίσκεται 588,36 χιλιόμετρα κατ'ευθεία γραμμή νοτιοδυτικά του Παρισιού.
Έως το 2016 ανήκε στην περιοχή Μιντί-Πυρηναία, η οποία συνενώθηκε με το Λανγκεντόκ-Ρουσιγιόν και πλέον αποτελούν τη νέα διοικητική περιοχή Οξιτανία.
Από τα ανατολικά προς τα δυτικά ο νομός διασχίζεται σε μήκος 51 χιλιομέτρων από το Κανάλι του Μιντί που συναντά την πλευρική διώρυγα του ποταμού Γαρούνα στην Τουλούζη, κανάλια τα οποία λειτουργούν σαν ισθμός ανάμεσα στη Μεσόγειο και τον Ατλαντικό Ωκεανό.
Το κλίμα του νομού Ωτ-Γκαρόν είναι εύκρατο με ωκεάνιες και μεσογειακές επιρροές, με μέτριους χειμώνες στην πεδιάδα και ψυχρότερο στο νότο, καθώς και ζεστά καλοκαίρια στην πεδιάδα, ακολουθούμενο από πολύ ηλιόλουστα φθινόπωρα.
Με την επάνοδό του στην Πρέβεζα, τον Νοέμβριο του 1806, ο Αλή πασάς κάλεσε τους Γάλλους ‒προς τους οποίους, την εποχή εκείνη, ήταν φιλικά προσκείμενος‒ να του υποδείξουν τρόπους για να οχυρώσει το θαλάσσιο στενό της Πρέβεζας.
Ο Γάλλος στρατιωτικός, συνταγματάρχης του μηχανικού, Φρεντερίκ Γκιγιώμ ντε Βωντονκούρ πρότεινε την κατασκευή οχυρού κοντά στη νότια ακτή της χερσονήσου της Πρέβεζας, απέναντι σχεδόν από το οχυρό του Ακτίου.
Σύμφωνα με αναφορά του Γάλλου αξιωματικού, που βρίσκεται στα Πολεμικά Αρχεία της Γαλλίας, χάραξε ο ίδιος τα θεμέλια του κάστρου, παρά τις όποιες αντιρρήσεις του Αλή πασά, που το ήθελε πιο κοντά στη θάλασσα και με άλλο σχεδιασμό.
Έσκαψαν αμυντική τάφρο, δημιουργώντας έτσι τις υπόλοιπες πλευρές του και επένδυσαν εξωτερικά το έξαρμα με λιθοδομή, χωρίς να χρειαστεί να μπαζώσουν το εσωτερικό του για να αποκτήσει το ύψος που έχει.
Στη μεγάλη σε μήκος νοτιοανατολική πλευρά του άφησαν ικανό χώρο μεταξύ εξωτερικού τείχους και χωμάτινου εξάρματος για να κατασκευαστούν κοιτώνες στρατιωτών, επωφελούμενοι του μεσημβρινού, προσήλιου, προσανατολισμού της, που θα μείωνε αρκετά την εσωτερική υγρασία των υπόγειων ουσιαστικά στρατώνων.
Το κάστρο ‒το οποίο είναι στις μέρες μας γνωστό ως του αγίου Γεωργίου, λόγω της εκκλησίας του ομώνυμου αγίου που υπήρχε στον ίδιο χώρο πριν κατασκευαστεί το κάστρο‒ ονομάστηκε αρχικά Γενή καλέ , ονομασία που λίγα χρόνια αργότερα θα έπαιρνε ένα νεότερο οχυρό, που κατασκευάστηκε από τον Αλή πασά ένα περίπου χιλιόμετρο δυτικότερα, το οποίο είναι στις μέρες μας γνωστό ως κάστρο του Παντοκράτορα.
Το και ‒στα τουρκικά, τα περσικά και τα αραβικά σημαίνει πράσινος‒ παραπέμπει στον «άγιο Πράσινο», έναν προφήτη, «υπηρέτη του θεού», που εορτάζεται από τους Μουσουλμάνους την ίδια ημέρα που οι Χριστιανοί γιορτάζουμε τον άγιο Γεώργιο.
Κατά την άποψη του Θωμά Φώτση, η παλαιο-οθωμανική ονομασία του κάστρου θα μπορούσε να αναγνωσθεί ως Χαζάρ καλαασί, παραπέμποντας στην τουρκική λέξη χαζάρ, που σημαίνει στρατώνας και συμφωνεί με τη ύπαρξη χώρου στρατωνισμού στο κάστρο την εποχή του Αλή πασά.
Για την περεταίρω προστασία του κάστρου του αγίου Γεωργίου από την πλευρά της θάλασσας, κατασκευάστηκε, την ίδια περίοδο, παράκτιο τείχος που έφτανε μέχρι τη θέση των ερειπίων του κατεδαφισμένου κάστρου της Μπούκας, στην περιοχή Παλιοσάραγα της Πρέβεζας.
Σε απόσταση 60 περίπου μέτρων από το κάστρο και πριν αλλάξει κατεύθυνση προς ανατολάς, το τείχος δημιουργούσε ένα είδος προμαχώνα, στο εσωτερικό του οποίου υπήρχε κτίσμα για την εξυπηρέτηση της φρουράς του.
Το τείχος συνέχιζε ανατολικά για 600 περίπου μέτρα, όπου «συναντούσε» τον ευρύτερο περιτειχισμένο χώρο του μεγάλου σαραγιού του Αλή πασά, το οποίο έστεκε μέχρι το 1820 στη θέση που σήμερα είναι το «Μνημείο του Ναύτη» της Πρέβεζας.
Φωτογραφίες των αρχών του 20ού αιώνα μάς πληροφορούν για τη μορφή και το μέγεθος του παράκτιου τείχους και την ύπαρξη εσωτερικού περίδρομου για να κινούνται οι αμυνόμενοι.
Ο Αλή πασάς των Ιωαννίνων, μετά την υπογραφή της συνθήκης της Κωνσταντινούπολης, το 1800, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει την Πρέβεζα, την οποία είχε καταλάβει από τους Γάλλους το 1798 μετά την αιματηρή μάχη της Νικοπόλεως.