polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Όταν έρχονταν αντιμέτωποι με ένα πλούσιο καραβάνι, οι νομάδες της στέπας είτε το έκλεβαν είτε έπαιρναν φόρο είτε αυτοπροσλαμβάνονταν ως φρουροί του.
Από τη παλαιολιθική εποχή, ο Δρόμος της Στέπας έχει συνδέσει την Ανατολική Ευρώπη, την Κεντρική Ασία, την Ανατολική Ασία, τη Νότια Ασία και τη Μέση Ανατολή οικονομικά, πολιτικά και πολιτιστικά από χερσαίες εμπορικές οδούς.
Ο Δρόμος της Στέπας είναι προκάτοχος όχι μόνο του Δρόμου του Μεταξιού, που αναπτύχθηκε κατά την αρχαιότητα και τον Μεσαίωνα, αλλά και της Ευρασιατικής Γέφυρας στη σύγχρονη εποχή.
Έχει φιλοξενήσει νομαδικές αυτοκρατορίες και πολλές μεγάλες φυλετικές συνομοσπονδίες και αρχαία κράτη καθ' όλη τη διάρκεια της ιστορίας, όπως τους Σιονγκ-νου, τη Σκυθία, τους Κιμμέριους, τους Σαρμάτες, την Αυτοκρατορία των Ούνων, τη Χορασμία, την Υπερωξιανή, τη Σογδιανή, τους Σιανμπέι, τους Μογγόλους και το Χαγανάτο των Γκοκτούρκων.
Η κεντρική περιοχή της δασικής στέπας κατοικήθηκε από ποιμενικούς και αγροτικούς λαούς, ενώ στα βόρεια και ανατολικά υπήρχε μικρός πληθυσμός κυνηγών φυλών σιβηρικού τύπου.
Εξημερώθηκε αρχικά στην Ποντική-Κασπιανή ή Καζάκικη Στέπα κάποια στιγμή πριν από το 3000 ΠΚΕ, αλλά χρειάστηκε πολύς χρόνος για να αναπτυχθεί η έφιππη τοξοβολία.
Το γεγονός ότι το μεγαλύτερο μέρος της ρωσικής στέπας δεν αρδεύεται συνεπάγεται ότι διατηρήθηκαν τα λιβάδια, ως αποτέλεσμα της στρατιωτικής δύναμης των νομάδων.
Στο νότο, καταλήγει σε ημιέρημο και έρημο, που διακόπτεται από δύο μεγάλα ποτάμια: τον Αμού Ντάρια και το Συρ Ντάρια , τα οποία κυλούν βορειοδυτικά προς την Αράλη και χρησιμεύουν στην άρδευση γεωργικών εκτάσεων.
Στα νοτιοανατολικά βρίσκεται η πυκνοκατοικημένη κοιλάδα Φεργκάνα και στα δυτικά της οι μεγάλες πόλεις της όασης Τασκένδη, Σαμαρκάνδη και Μπουχάρα κατά μήκος του ποταμού Ζαραβσάν .
Η Ευρασιατική Στέπα, ονομαζόμενη επίσης Μεγάλη Στέπα ή στέπες, είναι η τεράστια περιοχή στεπών της Ευρασίας με τα εύκρατα λιβάδια, τις σαβάνες και το μεγαοικοσύστημα θαμνώδους βλάστησης.
Εκτείνεται από τη Βουλγαρία, τη Ρουμανία και τη Μολδαβία μέσω της Ουκρανίας, της Ρωσίας, του Καζακστάν, της Σιντσιάνγκ και της Μογγολίας ως τη Μαντζουρία, με ένα σημαντικό περίκλειστο αποσπασμένο έδαφος: τη στέπα στην Πεδιάδα της Παννονίας ή Πούζτα, που βρίσκεται κυρίως στην Ουγγαρία.
Τα μεγάλα θηλαστικά της ευρασιατικής στέπας ήταν το άλογο Πρζεβάλσκι, η αντιλόπη σάιγκα, η μογγολική γαζέλα, η άγρια βακτριανή καμήλα και ο όναγρος .
Ο Δρόμος του Μεταξιού άρχισε να έχει μεγάλη σημασία, όταν το μετάξι από την Κίνα άρχισε να φτάνει στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, την εποχή που ο Αυτοκράτορας των Χαν ώθησε την κινεζική δύναμη δυτικά της λεκάνης Ταρίμ.
Στην ανατολική πλευρά των πρώην σινοσοβιετικών ορεινών συνόρων η στέπα εκτείνεται βόρεια σχεδόν στη δασική ζώνη με λίγους περιορισμένους λειμώνες στην Τζουνγκαρία.
Το Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Α' Αντρικού Ρόλου σε Κωμική Σειρά είναι ετήσιο βραβείο που δίνεται στον καλύτερο άντρα ηθοποιό σε πρωταγωνιστικό ρόλο κωμικής τηλεοπτικής σειράς της χρονιάς.
Τα βραβεία Α' Αντρικού Ρόλου δόθηκαν για πρώτη φορά το 1954 με νικητή τον Ντόναλντ Ο'Κόνορ για τον ρόλο του στο (πριν από αυτό υπήρχε κοινή κατηγορία με το όνομα «Καλύτερος Ηθοποιός», στην οποία διαγωνίζονταν και οι Α' και οι Β' Ρόλοι).
Οι παρακάτω πίνακες, χωρισμένοι ανά δεκαετία, παρουσιάζουν τους νικητές και τις υποψηφιότητες του βραβείου «Ά' Αντρικού Ρόλου σε Κωμική Σειρά», σύμφωνα με τη βάση δεδομένων της επίσημης σελίδας των Βραβείων Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης.
Μπαστίντ του Λα Ρογιάντ Γνωστή ως "Το αρχοντικό του επισκόπου" τους προηγούμενους αιώνες, αυτό το μπαστίντ εμφανίζει ένα γοτθικό παρεκκλήσι με αξιόλογα αγάλματα και βιτρό παράθυρα.
η εμφάνιση εγχώριων βρεφονηπιακών σταθμών επέτρεψε την ανάπτυξη κατασκευαστών Σαντόν, οι οποίοι τώρα συνεχίζουν αυτή την τέχνη σε δώδεκα εργαστήρια.
Το 2000, ο Δήμος Ωβάνης ζήτησε 3 ενώσεις: Αλφέ , Ωμπάν Σινέ Πασιόν , Μεριντιάν για τη συγχώνευση για τη διοργάνωση μιάς διεθνούς γιορτής κινηματογράφου.
Ο Σαρλ Βιγιανί πέρασε την προεδρία στον Ζαν Μισέλ Ντεσκόμπ (Γενικός Αντιπρόσωπος της Νέας Γιορτής Κινηματογράφου του Σαιν-Ζαν-ντε-Λου) και το 2002 ο σύλλογος πήγε στην κοντινή κοινότητα του Ζεμενό για να διοργανώσει τις συναντήσεις των Κινηματογράφων στο Ζεμενό .
Φέρνοντας γρήγορα πολλά μέλη, η δραστηριότητά του ήταν έντονη και από το 1992 έως το 1999 διοργάνωσε το 1ο Φεστιβάλ Πάθους με την υποστήριξη του Τικύ Ολγκαντό και του Ζεράρ Ζουνιό .
Πολλοί σκηνοθέτες, ηθοποιοί, σεναριογράφοι και παραγωγοί έρχονται να παρουσιάσουν τα έργα τους πριν από την πρώτη προβολή τους στην Γιορτή Πάθους: Ζαν-Κλωντ Καριέρ, Τζον Μάλκοβιτς, Κρίστοφερ Λι, Λιό, Ζαν-Φρανσουά Στεβενίν, Ζακ Μαράν, Καρμέν Σαπλίν, Πωλ Βεκιαλί, Ματιέ Ντεμύ, Ζουλί Γκαγιέ, Μπενουά Μαζιμέλ, Πιέρ Σουγίς, Ολιβιέρ Ωστέν, Λουκ Παλούν, Κατρίν Ζακόμπ, Μαρκ ντε Ζόνζ, Μισέλ Βολετί, Πόμ Μεφρ, Γιανίκ Μπεγιόν, Φρανκ Φερναντέλ . και φυσικά Τικύ Ολγκαντό και Ζεράρ Ζουνιό.
Οι τοπικές δημόσιες συγκοινωνίες στην πόλη, που λειτουργούν υπό το σήμα Λιν ντε λ Αγκλό, παρέχονται από ένα δίκτυο λεωφορείων και, από το 2014, μια ενιαία γραμμή τραμ μήκους 28 χιλιομέτρων με επτά στάσεις μεταξύ του σιδηροδρομικού σταθμού και του Λε Σαρέλ.
Η κατασκευή άρχισε το 2012 και η πρώτη φάση άνοιξε την 1η Σεπτεμβρίου 2014, με υπηρεσία που παρέχεται από οκτώ συρμούς τραμ Αλστομ Σιτάντις Κόμπακτ.
Μια ανατολική επέκταση αυτής της γραμμής στο Λε Παλούντ, καθώς και μια δεύτερη γραμμή προς το Λα Πεν-συρ-Υβούν στα δυτικά, σχεδιάστηκε, με ένα μακροπρόθεσμο σχέδιο για τη σύνδεση του δικτύου με το τραμ της Μασσαλίας .
Πολλές επαρχιακές οδοί περνούν από την κοινότητα: ο 96 που πηγαίνει βόρεια στο Ροκεβαίρ, ο 2 που πηγαίνει ανατολικά στον Ζεμενό, ο 8 που προέρχεται από τη Μασσαλία και πηγαίνει νοτιοανατολικά στο Κιουζ-λε-Πιν, ο 41 που πηγαίνει νότια στο Κασί, και πολλοί άλλοι δρόμοι που συνδέουν την κοινότητα.
Υπάρχουν αρκετές μικρότερες πόλεις και χωριά στην κοινότητα εκτός από την πόλη: Λε Αρνώ, Λε Γκραν Μεγιέ, Πινσόν, Λα Μαρτέλ, Λ' Αγκρί, Λα Κουέστ, Λα Τουιλιέρ και Φον ντε Μαι.
Σύμφωνα με μια κατάταξη που δημοσίευσε το Λε Ζουρνάλ ντυ Νετ, η θα τοποθετούνταν στην 3η θέση ως προς το κατά κεφαλήν χρέος με 3.685 ευρώ κατά κεφαλήν - περίπου 5 φορές πάνω από τον εθνικό μέσο όρο.
Το 2008 υπήρχαν 4 υποψήφιοι στον πρώτο γύρο δημοτικών εκλογών: ο Ντανιέλ Φονταίν για την Ενωμένη Αριστερά και μια κοινωνία των πολιτών, η για το και το νέο κέντρο, ο Ζαν-μαρί-Οριουέλ για το Δημοκρατικό Κίνημα και η Ζοέλ Μελάν για την Εθνική Συσπείρωση .
Στον δεύτερο γύρο η Ενωμένη Αριστερά, η Κοινωνία των Πολιτών και το Δημοκρατικό Κίνημα ενώθηκαν για να σχηματίσουν τον κατάλογο της Αριστεράς, ο οποίος μετονομάστηκε σε «ουράνιο τόξο».
Το 2014, η δημαρχία μετατοπίστηκε καθώς ο Ζεράρ Γκαζαί εξελέγη στη θέση του δημάρχου μετά από συμμαχία με τη Συλβιά Μπαρτελεμύ κατά τη διάρκεια του δεύτερου γύρου.
Στις 4 Απριλίου 1402, στο Μπραντ, στους πρόποδες του Μον Βεντού και παρουσία της συζύγου του Αλί ντε Μπω, ο Οντόν ντε Βιγιάρ απέσπασε στον ανιψιό του Φιλίπ ντε Λεβί τα φυλάκια των Μπραντ, Πλαισιάν και των εξαρτημάτων τους: το Μαρσέλ, το Ροκεφόρ, το Καστελέ, το Κασί και το Πορ-Μιού που ήταν εξαρτήματα της βαρώνας της Ωβάνης, καθώς και του Λα Φαρ-λε-Ολιβιέ και του Εγκίλ .
Σε αντάλλαγμα, ο Φιλίπ ντε Λεβί θα δινόταν ως εγγύηση για τον Βισκούν Ραιμόν της Τυρένης για τη συμφωνία μεταξύ του Οντόν ντε Βιγιάρ, της συζύγου του Αλί και του εαυτού του.
Το 2009, ο δήμος Ωβάνης προέβη σε επαναδιαπραγμάτευση ορισμένων δανείων που θεωρήθηκαν ως "τοξικά", τα οποία βασίστηκαν σε επικίνδυνα προϊόντα που είχαν συναφθεί με την τράπεζα .
Το Ελεγκτικό Συνέδριο σημείωσε το 2013 ότι αυτές οι επαναδιαπραγματεύσεις οδήγησαν σε πρόσθετη οικονομική επιβάρυνση της κοινότητας της τάξης των 50 έως 70 εκατομμυρίων ευρώ (19 εκατομμύρια για τα δάνεια Ντεξιά και Σαις ντ' Επάρν και 25 έως 43 εκατομμύρια για το δάνειο ) .
Από το 1965 έως το 2014, η Ωβάνη έχει εκλέξει τρεις Κομμουνιστικούς δημάρχους: το δημοτικό συμβούλιο αποτελείται κυρίως από κομμουνιστές, σοσιαλιστές και άλλους αριστερόστροφοι.
Στον δεύτερο γύρο των εκλογών το 1988, εκλέχθηκαν εκπρόσωποι του Γαλλικού Κομμουνιστικού Κόμματος, ο Ζαν Ταρντιτό και εκπρόσωπος της άκροδεξιάς Εθνικής Συσπείρωσης, η Ζοέλ Μελάν.
Η Ατζέντα 21 ορίζει τους όρους και τις προϋποθέσεις για την αειφόρο ανάπτυξη στην Ωβάνη, που περιλαμβάνει την παροχή δημόσιας διαμετακόμισης, την προσφορά προγράμματος ανακύκλωσης, την ενθάρρυνση της εξοικονόμησης ενέργειας και τη διαχείριση της ζήτησης ενέργειας, την έναρξη εκστρατειών ευαισθητοποίησης στα σχολεία για την προώθηση της αειφόρου ανάπτυξης και της οικογενειακής ιθαγένειας.
Η λίστα για την Ωβάνη από το γαλλικό της γραφείο το 2010 ήταν «-»: «Έχουμε υποβάθμισε την πόλη της λόγω της ισχυρής παρουσίας των δομημένων προϊόντων, σε συνδυασμό με ένα πολύ χαμηλό επιτόκιο ταμιευτηρίου και τα υψηλά φορτία χρέους.
Η βαθμολογία έχει αλλάξει από "-" σε "-" - η χαμηλότερη κατηγορία για αυτόν τον τύπο επένδυσης " Στη συνέχεια η πόλη δεν θέλησε να συνεχίσει το ζήτημα της πιστωτικής της κατάστασης.
Αυτό μείωσε το οικολογικό αποτύπωμα της κοινότητας σχετικά με τις μεταφορές: 15% περισσότερα λεωφορεία έχουν τεθεί σε λειτουργία και η χρήση λεωφορείων έχει αυξηθεί κατά 175%, με το 35% αυτών των χρηστών να μετατοπίζονται .
Αυτό κάνει το τραμ της Ωβάνης το πρώτο στον κόσμο που είναι εντελώς δωρεάν για όλους τους χρήστες (το δίκτυο του Τάλιν, αντίθετα, είναι δωρεάν μόνο για τους κατοίκους της πόλης).
Η ήταν η κύρια πόλη της πρώην κοινότητας των συσσωρευμένων οικισμών Παι ντ' Ωμπάν ε ντε λ' Ετουάλ και αποτελεί μέρος της μητροπολιτικής περιοχής Εξ-Μασσαλίας-Προβηγκίας από το 2016.
Η Ωμπάνι (, Ωμπάνηα στην Οξιτανική γλώσσα σύμφωνα με το κλασικό πρότυπο ή Ωμπανιό σύμφωνα με τον Μιστραλικό κανόνα) είναι κοινότητα στην νομό Μπους ντυ Ρον, τμήμα στην περιοχή Προβηγκίας-Άλπεων-Κυανής Ακτής της νότιας Γαλλίας.
Η Ωβάνη είναι η γενέτειρα του Μαρσέλ Πανιόλ, όπου στεγάζονται το Πανεπιστήμιο Εικόνας και Ήχου , 9 κινηματογράφοι και μία Διεθνής Γιορτή Κινηματογράφου.
Οι επενδύσεις στην κοινότητα είναι περίπου το ήμισυ του μέσου όρου για τις γαλλικές κοινότητες στο ίδιο στρώμα: περίπου 13,3% των εσόδων έναντι 31,4% σύμφωνα με τους διοικητικούς λογαριασμούς της κοινότητας το 2012.
Η Ωβάνη διεξάγει τις περιβαλλοντικές, κοινωνικές και οικονομικές πολιτικές της σε συνεργασία με τις γειτονικές κοινότητες για να συμβάλει στην ενίσχυση της αειφόρου ανάπτυξης και τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης.
Τέλος, το Παρατηρητήριο των επιδοτήσεων έχει επανειλημμένα επικρίνει τη διαχείριση της πόλης της Ωβάνης, ιδίως για επιδοτήσεις που δεν σχετίζονται με την κοινότητα ή που αντιπροσωπεύουν «σπατάλη δημόσιου χρήματος».
Η Ωβάνη ήταν η πρώτη κοινότητα στη Γαλλία που περιβλήθηκε από αυτοκινητοδρόμους : ο Αυτοκινητόδρομος Α50 Μασσαλία-Τουλόν, ο Αυτοκινητόδρομος 52 στην Ωβάνη-Αιξ-Εν-Προβάνς και ο αυτοκινητόδρομος 501.
Η Κομπιένη και η Σατωρού έχουν κάνει το ίδιο, αλλά με στόχους που είναι πιο κοινωνικοοικονομικοί: καθιστούν το κέντρο της πόλης πιο δυναμικό, βελτιώνοντας την αγοραστική δύναμη, μειώνοντας την απομόνωση κ.
Οι διοικητικοί λογαριασμοί του 2012 για την κοινότητα αναφέρουν ένα αποτέλεσμα 662 ευρώ κατά κεφαλήν φόρο για την Ωβάνη έναντι 482 ευρώ για το στρώμα συγκρίσιμων κοινοτήτων - ή υψηλότερους φόρους κατά 37%.
Το καλοκαίρι του 2013, η πόλη φιλοξένησε ένα κινητό παράρτημα από το Κέντρο Ζωρζ Πομπιντού στο πλαίσιο των εκδηλώσεων της Μασσαλίας-Προβηγκίας 2013 .
Ο κύριος σιδηρόδρομος από τη Μασσαλία περνάει μέσα από την κοινότητα χωρίζοντας την σε δύο γραμμές - η μία πηγαίνει βορειοδυτικά και η μία πηγαίνει νότια με σταθμό στην πόλη.
Η Ωβάνη βρίσκεται στην κοιλάδα Υβούν και περιβάλλεται από τις οροσειρές του Γκαρλαμπάν με το Σαιντ-Μπωμ στα βόρεια και 17 χιλιόμετρα ανατολικά της Μασσαλίας .
Ο Μπραμάντε σχεδίασε -για τον Φερδινάνδο Β της Αραγωνίας και την Ισαβέλλα Β της Καστίλης ή ίσως για τον Ιούλιο Β- ένα από τα πιο με αρμονικές αναλογίες κτήρια της Αναγέννησης: τον ναΐσκο στην αυλή του Σαν Πιέτρο ιν Μοντόριο στον Ιανίκουλο λόφο.
Το κτήριο αυτό, παρά τη μικρή του κλίμακα, έχει όλες τις καθορισμένες αναλογίες και τη συμμετρία των κατασκευών της Κλασικής εποχής· περιστοιχίζεται από λεπτούς, δωρικούς κίονες και περιβάλλεται από τρούλο.
Σύμφωνα με ένα μεταγενέστερο χαρακτικό του Σαμπαστιάνο Σέρλιο, ο Μπραμάντε σχεδίαζε να τον τοποθετήσει μέσα σε μία αυλή με κιονοστοιχία γύρω.
Περί το 1474 ο Μπραμάντε μετακινήθηκε στη Ρώμη, πόλη με μακρά γοτθική αρχιτεκτονική παράδοση και έκτισε αρκετές εκκλησίες στον νέο από την αρχαιότητα ρυθμό.
Στον ναό αυτόν δεν υπήρχε χώρος πίσω από το ιερό, έτσι ο Μπραμάντε ζωγράφισε με θεατρικό τρόπο τον τοίχο του ιερού σαν να υπήρχε χώρος για τη χορωδία, όπου οι ρωμαϊκοί κίονες ήταν ανάγλυφοι και το ύψος τους μειωνόταν σύμφωνα με την προοπτική.
Πάντως το 1499 ο Γαλλικός στρατός εκτόπισε τον προστάτη του Σφόρτσα από το Μιλάνο και ο Μπραμάντε έφυγε στη Ρώμη, όπου ήταν ήδη γνωστός στον ισχυρό καρδινάλιο Ραφαέλε Ριάριο, ανιψιό του πάπα Σίξτου Δ.
Εισήγαγε την αρχιτεκτονική της Αναγέννησης στο Μιλάνο και τον ρυθμό της ακμής της Αναγέννησης στη Ρώμη, όπου ο σχεδιασμός του για τη βασιλική του Αγίου Πέτρου απετέλεσε τη βάση για το μετέπειτα σχέδιο που εκτέλεσε ο Μιχαήλ Άγγελος.
Το Τεμπιέττο σημάδευσε το ξεκίνημα της ακμής της Αναγέννησης στη Ρώμη , όταν ο Πάπας Ιούλιος Β ανέθεσε τον Μπραμάντε να κτίσει έναν ναΐσκο, στο σημείο όπου ο απόστολος Πέτρος θεωρείται ότι σταυρώθηκε.
Το 1467 ο μηχανικός Λουτσιάνο Λαουράνα πρόσθεσε μία περίστυλη στοά και άλλα αναγεννησιακά στοιχεία στο παλάτι του Φεντερίκο ντα Μοντεφέλτρο δούκα του Ουρμπίνο.
Εκεί η αρχιτεκτονική του Μπραμάντε επισκιάστηκε από τη ζωγραφική του επιδεξιότητα: γνώριζε καλά τους ζωγράφους Μελότσο ντα Φορλί και Πιέρο ντέλλα Φραντσέσκα, οι οποίοι ενδιαφερόταν για τους κανόνες της προοπτικής και τα χαρακτηριστικά του ιλουζιονισμού της ζωγραφικής του Αντρέα Μαντένια.
Η Βιλφράνς-συρ-Σον βρίσκεται στην πεδιάδα στη δεξιά όχθη του ποταμού Σον, σε απόσταση 25 χιλιομέτρων βρειοδυτικά της Λιόν και 435 χιλιομέτρων οδικώς από το Παρίσι.
Μετά τη μεταρρύθμιση του 2015 και τη δημιουργία της μητρόπολης της Λιόν, είναι πλέον η πιο πυκνοκατοικημένη κοινότητα του νέου νομού Ρον με τον πληθυσμός της να ανέρχεται σε 37.266 κατοίκους .
Η Βιλφράνς-συρ-Σον ιδρύθηκε το 1212 από τον Γκισάρ Δ', κόμη του Μπωζέ, και έγινε πρωτεύουσα της επαρχίας Μπωζολαί, αντικαθιστώντας το Μπωζέ, το 1540.
Στις 9 Νοεμβρίου 2019 - ημέρα που επιλέχθηκε για το συμβολικό της νόημα - πραγματοποιήθηκε η Ιδρυτική Συνδιάσκεψη του κόμματος, στην οποία παρευρέθηκαν οι πρώην βουλευτές Παναγιώτης Ηλιόπουλος, Γιώργος Γερμενής και Σωτηρία Βλάχου καθώς και άλλα στελέχη που είχαν αποχωρήσει από τη Χρυσή Αυγή.
Στο κόμμα συμμετέχουν και άτομα του ευρύτερου εθνικιστικού χώρου, μεταξύ άλλων το Ενωτικό Μέτωπο Ελληνικής Ιδεολογίας Συμπατριωτών του Κωνσταντίνου Πλεύρη.
Στη Συνδιάσκεψη παρουσιάστηκε η Ιδρυτική Διακήρυξη του κόμματος και πραγματοποιήθηκαν εκλογικές διαδικασίες, μέσα από τις οποίες αναδείχθηκε πρόεδρος ο Γιάννης Λαγός και το Συντονιστικό Συμβούλιο.
τη Λαϊκή Ελληνική Πατριωτική Ένωση , τους Σπαρτιάτες, το Ενωτικό Μέτωπο Ελληνικής Ιδεολογίας Συμπατριωτών , την Πρώτη Γραμμή και τη Λαϊκή Κίνηση Πολιτών με την προοπτική κοινής εκλογικής καθόδου και με την ονομασία Κ.
Τον Μάρτιο του 2021, κατόπιν συνεδρίασης του Συντονιστικού Συμβουλίου και σύμφωνης γνώμης του Γιάννη Λαγού, την προεδρία του κόμματος ανέλαβαν από κοινού οι Γιώργος Λουκάκος και Γιάννης Ζωγράφος.
με τη Λαϊκή Ελληνική Πατριωτική Ένωση, ενώ τον Σεπτέμβριο του ίδιου έτους το κόμμα εντάχθηκε στο ευρωπαϊκό κόμμα της Συμμαχίας για την Ειρήνη και την Ελευθερία.
Μετά το τέλος της κανονικής διάρκειας, διεξάγονται αγώνες για την ανάδειξη του πρωταθλητή και για τις ομάδες που θα υποβιβαστούν στη Β Κατηγορία πέραν του τελευταίου που υποβιβάζεται απ'ευθείας.
Σε πρώτη φάση η 2η της κατάταξη της κανονικής περιόδου αντιμετωπίζει την 3η του άλλου ομίλου σε διπλούς αγώνες και οι νικητές των διπλών αυτών αναμετρήσεων αγωνίζονται μεταξύ τους, ξανά σε διπλούς αγώνες που θα κρίνουν την ομάδα που κερδίζει την άνοδο στην Α Κατηγορία.
Για την περίοδο 2014–15, η Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Πρέβεζας-Λευκάδας είναι η διοργανώτρια αρχή, υπεύθυνη για τη διεξαγωγή των καθιερωμένων ποδοσφαιρικών διοργανώσεων, του πρωταθλήματος και του κυπέλλου, στους νομούς Πρέβεζας και Λευκάδας, καθώς και τμήμα του νομού Αιτωλοακαρνανίας που ανήκουν στη δικαιοδοσία της.
Τρεις συνολικά ομάδες ανεβαίνουν κατηγορία , οι 2 πρωταθλήτριες των ομίλων και μια τρίτη ομάδα που θα προκύψει από τα ανόδου που συμμετέχουν οι 2ες και 3ες κάθε ομίλου.
Η πρωταθλήτρια ομάδα της ΕΠΣ Πρέβεζας-Λευκάδας λαμβάνει μέρος στο Πρωτάθλημα Πρωταθλητριών ΕΠΣ, το οποίο διοργανώνεται από την Ελληνική Ποδοσφαιρική Ομοσπονδία , με στόχο την άνοδο στη Γ Εθνική ερασιτεχνική κατηγορία.
Ο ΑΟ Σύβρου ξεκίνησε με 7 βαθμούς,η Θύελλα Σινώπης με 6 βαθμούς,ο ΠΑΣ Σφακιώτες με 5 βαθμούς και ο ΑΟ Καρυάς με 3 βαθμούς.
Παρόλο που η Βρετανική δύναμη παραδόθηκε, ο φον Λέτβ-Φόρμπεκ, συνειδητοποίησε ότι το επίπεδο των Γερμανικών απωλειών σε αξιωματικούς και πυρομαχικά, σήμαινε ότι δύσκολα θα μπορούσε να αντέξει την αντιπαράθεση σε τόσο μεγάλη κλίμακα και ότι αντιθέτως, θα χρειαζόταν να χρησιμοποιήσει ανταρτοπολεμικές τακτικές—εστίασε την προσοχή του μακριά από την αναζήτηση αποφασιστικής μάχης εναντίων των Βρετανών, επικεντρώνοντας αντ' αυτού, σε επιχειρήσεις εναντίον των σιδηροδρόμων της Ουγκάντα.
Η Μάχη του Γιασίνι ήταν μια μάχη του Α Παγκοσμίου Πολέμου η οποία έλαβε χώρα στις 18 και 19 Ιανουαρίου 1915, στο Γιασίνι στη συνοριακή πλευρά της Γερμανικής Ανατολικής Αφρικής με τη Βρετανική Ανατολική Αφρική, μεταξύ της Γερμανικής δύναμης και των Βρετανικών και Ινδικών δυνάμεων.
Το Γιασίνι είχε πρωτύτερα καταληφθεί στις 25 Δεκεμβρίου 1914, από τους Βρετανούς, προκειμένου να εξασφαλιστούν τα σύνορα μεταξύ της Βρετανικής Ανατολικής Αφρικής και της Γερμανικής επικράτειας, αλλά υπερασπίζονταν ασθενώς από μια φρουρά τεσσάρων λόχων και αριθμώντας λίγο πάνω από 300 άνδρες.
Ο Γερμανός διοικητής Αντισυνταγματάρχης Πάουλ Έμιλ φον Λέτοβ-Φόρμπεκ, αποφάσισε να επιτεθεί στο Γιασίνι, προκειμένου να αποτρέψει περαιτέρω κίνδυνο στην Τάνγκα, η οποία βρισκόταν πάνω από 50 χιλιόμετρα νοτίως και είχε προηγουμένως ήδη υπερασπιστεί επιτυχώς μια Βρετανική επίθεση.
Η αρχική ονομασία προέρχεται από το αραβικό Γιασίν και επειδή στα σουαχίλι, όλες οι λέξεις λήγουν σε φωνήεν, ενώ, όταν προέρχονται από ξένη λέξη, τότε το φωνήεν σχεδόν πάντα είναι το -ι-.
Το Πρόγραμμα Όζμα ήταν ένα πρωτοποριακό πείραμα αναζήτησης εξωγήινης ζωής που ξεκίνησε το 1960 από τον αστρονόμο του Πανεπιστημίου Κορνέλ, Φρανκ Νρέικ, στο Εθνικό Παρατηρητήριο Ραδιοαστρονομίας στη Δυτική Βιρτζίνια των Η.
Το πρόγραμμα πήρε το όνομά του από την πριγκίπισσα Όζμα, ηγεμόνα της πλασματικής γης του Οζ, εμπνευσμένο από την υποτιθέμενη επικοινωνία του Φρανκ Μπάουμ με το Οζ μέσω ραδιοφώνου για να μάθει τα γεγονότα των βιβλίων που έλαβαν χώρα μετά την Σμαραγδένια Πόλη του Οζ.
Ο Ντρέικ χρησιμοποίησε ένα ραδιοτηλεσκόπιο με διάμετρο 26 μέτρων για να μελετήσει τους αστέρες Ταυ Κήτους και Έψιλον Ηριδανού σε συχνότητα δείκτη περίπου 1,420 .
Ένα δεύτερο πείραμα, που ονομάστηκε Όζμα ΙΙ, διεξήχθη με ένα μεγαλύτερο τηλεσκόπιο στο ίδιο παρατηρητήριο από τον Πάτρικ Πάλμερ και τον Μπέντζαμιν Ζάκερμαν, οι οποίοι παρακολούθησαν κατά διαστήματα 670 κοντινούς αστέρες επί περίπου τέσσερα χρόνια .
Από διοικητικής απόψεως, το Ντεβολουί, με έκταση περίπου 185 τετραγωνικά χιλιόμετρα, βρίσκεται μεταξύ των νομών Ωτ-Αλπ κυρίως και των Ιζέρ και Ντρομ.
Το μεγαλύτερο μέρος της κτηνοτροφικής δραστηριότητας του Ντεβολουί είναι η εκτροφή προβάτων, κοπάδια που προέρχονται από όλη την περιοχή Προβηγκία-Άλπεις-Κυανή Ακτή για τους καλοκαιρινούς βοσκότοπους.
Το Ντεβολουί είναι οροσειρά των νότιων Άλπεων που περιβάλλεται από τις περιοχές Σαμπσώρ, Γκαπανσαί, Μποσαίν, την οροσειρά του Ντιουά, το Τριέβ και την οροσειρά των Εκρέν.
Αυτός ο φιλόδοξος άνθρωπος κατείχε, στο τέλος του 10ου αιώνα, ένα κάστρο, ένα χωριό και μια εκκλησία στο Βιζίλ αλλά και εδαφικές εκτάσεις νότια της Βιέν.
Χάρη στους δεσμούς συγγένειας που είχε με τους επισκόπους της Γκρενόμπλ και της Βαλάνς και σε μια καλή στρατηγική γάμων, απέκτησε αρκετούς τίτλους και διεύρυνε την περιοχή του.
Το 1349, ο τελευταίος δελφίνος Ουμβέρτος Β', ο οποίος είχε μεγάλα χρέη και δεν είχε άμεσους κληρονόμους, πούλησε το Ντωφινέ στον βασιλιά της Γαλλίας Φίλιππο ΣΤ'.
Οι όροι της μεταβίβασης προέβλεπαν ότι ο κληρονόμος του θρόνου της Γαλλίας θα ονομαζόταν εφεξής «Δελφίνος» και περιελάμβαναν σημαντική αυτονομία και φορολογικές απαλλαγές για την περιοχή του Ντωφινέ.
Γύρω στα 1750, ένας χωρικός, ο Λουί Μαντρέν, υπονόμευσε την εξουσία, καθώς κήρυξε πόλεμο κατά των μη δημοφιλών κρατικών εισπρακτόρων φόρων, οι οποίοι συσσώρευαν τεράστιο πλούτο πληρώνοντας στο βασιλικό ταμείο το συμφωνηθέν ποσό, μερικές φορές το ένα τέταρτο των φόρων που επέβαλλαν.
Έλαβε γρήγορα την υποστήριξη του πληθυσμού και άρχισε το λαθρεμπόριο οργανώνοντας μια ομάδα λαθρεμπόρων, ασχολούμενη ειδικότερα με το παράνομο εμπόριο καπνού, βαμβακιού, ρολογιών κ.
Καθορίζοντας τον εαυτό του ως «Γενικό Καπετάνιο των Λαθρεμπόρων της Γαλλίας», είχε μερικές εκατοντάδες άτομα υπό την εξουσία του, οργανωμένους ως πραγματικό στρατιωτικό σύνταγμα.
Η ιστορία της περιοχής που σήμερα καταλαμβάνεται από το νομό Ιζέρ είναι πλούσια και τα πρώτα ανθρώπινα ίχνη χρονολογούνται από τη μέση Παλαιολιθική περίοδο γύρω στο 200.000 π.
Διάφορες τοποθεσίες της Ιζέρ επιβεβαιώνουν την παρουσία αυτή, ιδιαίτερα στο σπήλαιο Μπυρί που κατοικούνταν για περίοδο που κυμαίνεται από τα 120.000 έως 14.000 χρόνια π.
περίπου, οι πρώτοι μόνιμοι κάτοικοι εγκαταστάθηκαν στους πρόποδες των οροσειρών και στα πεδινά, όπου κυριαρχούσε εκείνη την εποχή ένα ζεστό και υγρό κλίμα παρόμοιο με αυτό που επικρατούσε στα παράλια της Μεσογείου, ευνοϊκό για την ανάπτυξη της τοπικής γεωργίας.
Παράλληλα με τη βασιλική εξουσία διοικούσαν και οι επίσκοποι, οι οποίοι απολάμβαναν έναν αυξημένο διοικητικό και νομικό ρόλο στις επισκοπές τους και συχνά ήρθαν σε αντιπαράθεση με τους κοσμικούς άρχοντες.
Οι οχυρώσεις υφίστανται ισχυρές εξελίξεις, περνώντας από τα κάστρα με ξύλινες οχυρώσεις, όπως δείχνει η έρευνα που πραγματοποιήθηκε στο χώρο του κάστρου στην κοινότητα Σιράν, στα λιθόκτιστα κάστρα που προορίζονταν να προστατεύσουν τον άρχοντα και να συμβολίσουν την εξουσία του μέσα στο φέουδο.
Η νεότερη εποχή είδε τον πολλαπλασιασμό των οχυρώσεων στον 16ο αιώνα στο νομό, ιδιαίτερα γύρω από τη Γκρενόμπλ, προκειμένου οι κάτοικοι να υπερασπισθούν από ενδεχόμενες επιθέσεις της Σαβοΐας, της οποίας οι κυβερνώντες βρίσκονταν συχνά στις τάξεις των εχθρών των βασιλέων της Γαλλίας.
Ο 17ος αιώνα είναι σημαδεμένος από το έργο του Φρανσουά ντε Μπον ντε Λεντιγκιέρ, γενικού διοικητή του Ντωφινέ, ο οποίος είχε την αποστολή να διατηρήσει την ειρήνη και την αλλαγή πορείας της οικονομικής ζωής της επαρχίας.
Ο 18ος αιώνας, ενώ ήταν μια περίοδος ευημερίας για την περιοχή, περιορίστηκε από τη μετανάστευση των Προτεσταντών του τέλους του 17ου αιώνα, όπως και σε πολλές περιοχές της υπόλοιπης Γαλλίας.
Η Βιέν έγινε μια ευημερούσα ρωμαϊκή πόλη και εκείνη την εποχή ήταν το κύριο οικονομικό, πολιτικό και πολιτιστικό κέντρο της επικράτειας που κατέχει σήμερα ο νομός Ιζέρ.
Πολλά μνημεία αυτής της περιόδου εξακολουθούν να είναι ορατά σε αυτήν την λαμπρή πόλη, συμπεριλαμβανομένου του ναού του Αυγούστου και της Λιβίας, του αρχαίου θεάτρου, του υδραγωγείου κ.
Η ανακάλυψη πολλών χάλκινων αντικειμένων στις κοινότητες Γκονσελέν και Αλβάρ δείχνει τη σημασία της μεταλλουργίας που ασκούνταν από τους αυτόχθονες μεταλλουργούς.
οι κυριότεροι γαλατικοί λαοί της νοτιοανατολικής Ευρώπης, δηλαδή οι Αλλόβρογες, οι Αρβέρνοι και οι Βοκόντιοι, υπέστησαν πολλές ήττες από τα ρωμαϊκά στρατεύματα και οι Ρωμαίοι κατάφεραν να κυριαρχήσουν σε μια τεράστια περιοχή από τις Άλπεις μέχρι τα Πυρηναία δημιουργώντας έτσι τη ρωμαϊκή επαρχία Πέραν των Άλπεων Γαλατία.
Πριν από την άφιξη των Ρωμαίων, στην περιοχή ζούσαν κυρίως τέσσερις γαλατικοί λαοί, οι σημαντικότεροι από αυτούς ήταν οι Αλλόβρογες των οποίων η επικράτεια εκτείνονταν από τη Γενεύη, περιλάμβανε τη Γκρενόμπλ και έφθανε έως τη Βιέν στον Ροδανό, που ήταν η πρωτεύουσά τους.
Το όνομα της λίμνης προέρχεται από την ινδιάνικη γλώσσα Κρη και τη φράση , που σημαίνει « υπάρχουν φυτά το ένα μετά το άλλο» Η φυλή των Ινδιάνων Ντένε ονόμαζε αρχικώς έτσι μόνο το εύφορο δέλτα στην εκβολή του ποταμού Αθαμπάσκα στη νοτιοδυτική γωνία της λίμνης.
Το 1791 ο χαρτογράφος Φίλιπ Τέρνορ της Εταιρείας Γουναρικών του Κόλπου του Χάντσον, έγραψε στο ημερολόγιό του: «χαμηλό ελώδες έδαφος στη νότια πλευρά, με λίγες ιτιές, από το οποίο η λίμνη εν γένει παίρνει την ονομασία Αδαπίσοου στη νότια γλώσσα Κρη.».