polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ο Ιερώνυμος Μένζερ βοήθησε τον Σέντελ στη συγγραφή του κεφαλαίου του χρονικού που αναφέρεται στη γεωγραφία, ενώ στην ομάδα συμμετείχαν επίσης ο Άλμπρεχτ Ντύρερ και οι Γιόχαν και Βίλιμπαλντ Πιρκάιμερ.
Έχει εκτιμηθεί ότι περίπου το 90% του κειμένου είναι αναφορές από έργα στις ανθρωπιστικές επιστήμες, την επιστήμη, τη φιλοσοφία και τη θεολογία, ενώ το 10% του χρονικού είναι αρχική σύνθεση του Σέντελ.
Το Χρονικό της Νυρεμβέργης είναι μια εικονογραφημένη βιβλική παράφραση και ταυτόχρονα μία παγκόσμια ιστορία που ακολουθεί την πορεία της ανθρώπινης ιστορίας, όπως περιγράφεται στη Βίβλο.
Το πρωτότυπο έργο είναι γραμμένο στη λατινική από τον Χάρτμαν Σέντελ, έναν Γερμανό φυσικό, ουμανιστή, ιστορικό και χαρτογράφο, και δημοσιεύθηκε το 1493.
Οι Βρετανοί αναφέρονται σε αυτό ως το Χρονικό της Νυρεμβέργης από την πόλη στην οποία δημοσιεύθηκε, ενώ οι Γερμανοί ως Παγκόσμια Ιστορία του Σέντελ προς τιμήν του συγγραφέα του.
Ο εκδότης και τυπογράφος, ο Αντον Κόμπεργκερ, ήταν ο νονός του Άλμρεχτ Ντύρερ, και εργαζόταν ως χρυσοχόος μέχρι τη γέννηση του Ντύρερ το 1471.
Γρήγορα έγινε ο πιο επιτυχημένος εκδότης στη Γερμανία, και τελικά στην ιδιοκτησία του περιλαμβάνονταν 24 τυπογραφικά πιεστήρια και πολλά γραφεία στη Γερμανία και στο εξωτερικό, από τη Λυών εως τη Βούδα.
Ο μικρότερος αδελφός και διάδοχος του Αλφόνσου Γ Ιάκωβος Β της Αραγωνίας με τη «Συνθήκη του Αναγκνί» ελευθέρωσε τον Σάντσο και τον αδελφό του και αναγνώρισε ξανά τον θείο του Ιάκωβο Β βασιλιά της Μαγιόρκας.
Τον Σάντσο διαδέχθηκε ο ανιψιός του Ιάκωβος Γ της Μαγιόρκας σε ηλικία 9 ετών με ένα συμβούλιο στο οποίο ήταν πρόεδρος ο θείος του Φίλιππος της Μαγιόρκας.
Ο Ιάκωβος Β της Αραγωνίας εξακολουθούσε να διεκδικεί το βασίλειο της Μαγιόρκας επειδή ισχυριζόταν ότι του είχε υποσχεθεί ο Σάντσο τη διαδοχή σε περίπτωση που δεν έκανε δικά του παιδιά.
Ο Φίλιππος την επόμενη χρονιά πέτυχε επιδέξια την παραίτηση του Ιακώβου Β από κάθε διεκδίκηση στον θρόνο της Μαγιόρκας χάρη σε κάποιο μεγάλο δάνειο που πήρε την εποχή που επιτέθηκε στη Σαρδηνία και έπρεπε να αποπληρώσει.
Ο Ιάκωβος Γ ακολούθησε πολιτικές παρόμοιες με αυτές της Αραγωνίας, βρέθηκε σε πόλεμο με τη Δημοκρατία της Γένοβας που του έφερε τεράστιες οικονομικές απώλειες.
Με τον θάνατο του Ιακώβου Α, ο δεύτερος γιος του Ιάκωβος Β της Μαγιόρκας αποφάσισε να μην δώσει όρκο υποτέλειας στον μεγαλύτερο αδελφό του αλλά τα εσωτερικά προβλήματα και οι ταραχές στο βασίλειο του τον ανάγκασαν τελικά να υποχωρήσει.
Με τη «Συνθήκη του Αναγκνί» ο Ιάκωβος ορκίστηκε υποτέλεια στον Πέτρο Γ της Αραγωνίας και τον αναγνώρισε κυρίαρχο, δεν μπορούσε να κρατήσει ο ίδιος υψηλή αυλή και θα έπρεπε να πάει στην Καταλωνία για να δώσει όρκο υποτέλειας στον βασιλιά της Αραγωνίας.
Η Συνθήκη ένωσε ουσιαστικά τα δυο βασίλεια στο Στέμμα της Αραγωνίας υπό την απόλυτη καταργούσε του Αραγωνέζου βασιλιά, καταργούσε την ανεξαρτησία των δυο βασιλείων που ήταν η επιθυμία του πατέρα τους σύμφωνα με τη διαθήκη του.
Η έλλειψη νόμων και βασιλικής αυλής στο βασίλειο της Μαγιόρκας οδήγησε γρήγορα στην εξασθένιση και τη διάλυση του αφού δεν υπήρχε τίποτα να το διατηρήσει πέρα από τον θεσμό του βασιλιά.
Ο Ιάκωβος Β δεν μπόρεσε να ανεχθεί αυτή την κατάσταση, στη Σταυροφορία της Αραγωνίας που ακολούθησε συμμάχησε με τον πάπα Μαρτίνο Δ και τον Γάλλο βασιλιά Φίλιππο τον Τολμηρό εναντίον του αδελφού του.
Οι Γάλλοι είχαν μερικές επιτυχίες στην αρχή αλλά στη συνέχεια οι Αραγωνέζοι τους συνέτριψαν με τον Ρουτζέρο ντι Λαούρια ενώ η επιδημία δυσεντερίας αποδεκάτισε τον στρατό τους, θύμα της ήταν και ο ίδιος ο Γάλλος βασιλιάς Φίλιππος Γ .
Ο Πέτρος Γ ήταν ο μεγάλος νικητής αλλά πέθανε αμέσως μετά, ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του Αλφόνσος Γ της Αραγωνίας κατέκτησε όλα τα νησιά των Βαλεαρίδων από τον θείο του , κατέκτησε και τη Μουσουλμανική Μινόρκα .
Μετά τον θάνατο του μεγαλύτερου γιου του Αλφόνσου της Αραγωνίας από την πρώτη του σύζυγο Ελεονώρα της Καστίλης, ο Ιάκωβος αποφάσισε να συντάξει τη διαθήκη του και να μοιράσει το βασίλειο στους μικρότερους γιους του με τη δεύτερη σύζυγο του Γιολάνδη της Ουγγαρίας.
Ο μεγαλύτερος Πέτρος Γ της Αραγωνίας κληρονόμησε μετά τον θάνατο του πατέρα του το Στέμμα της Αραγωνίας και έμεινε γνωστός ως «Πέτρος ο Μέγας», ο μικρότερος Ιάκωβος Β της Μαγιόρκας το Βασίλειο της Μαγιόρκας.
Ο Πέτρος Γ ανάγκασε τον μικρότερο αδελφό του να ορκιστεί υποτέλεια, ο τίτλος του βασιλιά της Μαγιόρκας εξακολουθούσε να υπάρχει μέχρι την οριστική ένωση των Βαλεαρίδων με την Ισπανία .
Τα προβλήματα με την Αραγωνία εμφανίστηκαν ξανά, ο Αλφόνσος Δ της Αραγωνίας γιος του Ιακώβου Β ζήτησε από τον Ιάκωβο Γ να του δώσει όρκο υποτέλειας αλλά εκείνος το αρνήθηκε με τον ισχυρισμό ότι ένας βασιλιάς δεν μπορεί να δηλώνει υποτέλεια σε άλλον βασιλιά.
Ο γιος του Αλφόνσου Δ Πέτρος Δ της Αραγωνίας απαίτησε ξανά όρκο υποτέλειας αλλά ο Ιάκωβος το αρνήθηκε ξανά και ο Πέτρος αποφάσισε να κατακτήσει τις Βαλεαρίδες, τον Μάιο του 1343 επιτέθηκε στις Βαλεαρίδες και την επόμενη χρονιά στη Ρουσιγιόν και τη Σερδάνια.
Ο Ιάκωβος Γ κράτησε μόνο τις Γαλλικές κτήσεις, τις οποίες πούλησε στον Γάλλο βασιλιά , επιτέθηκε στη Μαγιόρκα αλλά ηττήθηκε και σκοτώθηκε .
Οι υπόλοιπες ηπειρωτικές επαρχίες του βασιλείου βρίσκονταν στην Οξιτανία της νότιας Γαλλίας : η ηγεμονία του Μονπελιέ, η υποκομητεία του Καρλάτ στην Οβέρν και η βαρονία του Ομελά γειτονικά με τη Μονπελιέ.
Ο Ιάκωβος Α δημιούργησε ένα ισχυρό βασίλειο γειτονικά με τους Καπετίδες που κυβερνούσαν τη Γαλλία στα βόρεια και ήταν το ισχυρότερο βασίλειο της εποχής και το μοίρασε στους γιους του.
Υπήρχαν όμως πολλές αμφισβητούμενες περιοχές στα σύνορα που θα δημιουργήσουν πολλά προβλήματα στη συνέχεια, ο Ιάκωβος Α το αναγνώρισε και ανέλαβε να κατακτήσει τη Σερδάνια.
Ο Ιάκωβος Α αποφάσισε επίσης να παντρέψει τον γιο του Ιάκωβο με τη Βεατρίκη της Σαβοΐας, κόρη του ισχυρού Αμεδαίου Δ της Σαβοΐας αλλά το σχέδιο δεν είχε επιτυχία.
Την απώλεια του βασιλείου της Μαγιόρκας ακολούθησαν νέες μεγάλες συγκρούσεις όπως ο Εκατονταετής πόλεμος, νέοι πόλεμοι με τους Μαυριτανούς και ο προσπάθειες της Δημοκρατίας της Γένοβας να μετατρέψει τις Βαλεαρίδες σε δορυφορική επαρχία.
Το πρώην βασίλειο της Μαγιόρκας που βρισκόταν ανάμεσα στα μεγάλα βασίλεια της Γαλλίας και της Αραγωνίας δεν μπορούσε να μείνει ουδέτερο, νέοι φόροι επιβλήθηκαν στους κατοίκους για να ανταποκριθούν στα πολεμικά έξοδα.
Ο Γιάννης Αναστασίου δεν υπολόγιζε τότε στον Καπίνο που είχε άδεια λόγω της παρουσίας του στην Εθνική και τους Κοτσόλη, Ταμπάκη πλαισίωσε ο 18χρονος τότε Κότσαρης.
Η πρώτη του παρουσία ως παίκτης της πρώτης ομάδας, έστω και σε φιλικό, έγινε στο παιχνίδι εκείνου του καλοκαιριού κόντρα στην Άκρα Γκντίνια στις 9 Ιουλίου με τον Κότσαρη να παίζει για 28 λεπτά στην αναμέτρηση.
Από την πρώτη στιγμή, ο Κότσαρης έγινε βασικός στα τμήματα υποδομών του Παναθηναϊκού παίζοντας σε Παίδες, Έφηβους και Νέους ενώ παράλληλα έγινε μέλος και των αντίστοιχων εθνικών ομάδων αξιοποιώντας το ταλέντο του.
Σε ματς της Εθνικής Ελλάδος τον εντόπισαν και κάποιοι σκάουτ της Ρόμα, όταν ήταν 17 ετών και θέλησαν να τον δοκιμάσουν, ώστε να δουν αν θα προχωρήσουν στην απόκτηση του.
Η απάντηση των "πράσινων", όμως, για δοκιμή ήταν αρνητική, ενώ εν συνεχεία ο νεαρός γκολκίπερ αντιμετώπισε κι ένα πρόβλημα υγείας, με αποτέλεσμα το όλο θέμα να μην προχωρήσει.
Σταμάτησε για τρία-τέσσερα χρόνια πριν ενταχθεί στις ακαδημίες του Αήττητου Σπάτων όπου έμεινε μέχρι την ηλικία των 11 ετών και συγκεκριμένα το καλοκαίρι του 2007 όταν και προτάθηκε στον Παναθηναϊκό από τους τότε προπονητές του στον Αήττητο, Προκόπη Καραγιάννη και Πέτρο Τσιγγούλη με τους οποίους ακόμα διατηρεί εξαιρετική σχέση.
Τον Μάρτιο του 2014, πριν συμπληρώσει το δέκατο όγδοο έτος της ηλικίας του, υπέγραψε το πρώτο του επαγγελματικό συμβόλαιο με το τριφύλλι, το οποίο είχε τριετή διάρκεια και συγκεκριμένα έληγε το καλοκαίρι του 2017.
Αξιοσημείωτο πως το πρώτο επαγγελματικό του συμβόλαιο το υπέγραψε με το Νίκο Νταμπίζα σε ρόλο τεχνικού διευθυντή του Παναθηναϊκού, τον άνθρωπο που και φέτος έχει τα ηνία του ποδοσφαιρικού τμήματος, και προπονητή τον Γιάννη Αναστασίου.
Το καλοκαίρι του 2016, ένα χρόνο πριν τη λήξη του πρώτου του συμβολαίου, ο Κότσαρης ο οποίος λίγες μέρες νωρίτερα είχε δεχθεί πρόταση για να πάρει μεταγραφή στην Ομόνοια του Νίκου Νταμπίζα, υπέγραψε ανανέωση συμβολαίου έως το καλοκαίρι του 2018.
Στη θητεία του στον σύλλογο της Κύπρου στάθηκε άτυχος καθώς στα τέλη Σεπτέμβρη του 2016 σε μια προπόνηση, υπέστη εξάρθρωση ωμοπλάτης και έμεινε εκτός αγωνιστικής δράσης για τέσσερις μήνες.
Ο τότε προπονητής τερματοφυλάκων της ακαδημίας του Παναθηναϊκού, Παναγιώτης Αγριογιάννης, και νυν προπονητής τερματοφυλάκων του Ολυμπιακού, ήταν αυτός που τον επέλεξε μαζί με τον τεχνικό του συγκεκριμένου γκρουπ της πράσινης ακαδημίας τότε, Άρη Κυριαζή.
Το επίσημο ντεμπούτο του με το τριφύλλι στο στήθος πραγματοποιήθηκε στις 8 Ιανουαρίου 2015 με τον Γιάννη Αναστασίου να τον χρησιμοποιεί ως βασικό στην αναμέτρηση με τα Χανιά για το Κύπελλο.
Ο Φίλιππος έγινε μεγάλος θαυμαστής του Φραγκισκανού Άντζελο ντε Κλαρένο που ανταποκρίθηκε αμέσως και έγιναν στενοί φίλοι, οι αρχές τους ήταν να ζουν πάντα οι κληρικοί όσο το δυνατό φτωχότερα και με μεγάλη θρησκευτική αυστηρότητα.
Οι αιρετικοί Φραγκισκανοί που καταδιώχθησαν στη νότια Γαλλία βρήκαν καταφύγιο στη Μαγιόρκα, ο Φίλιππος δεν μπόρεσε να τους προστατεύσει επαρκώς και κατηγορήθηκε σαν προδότης, πολλοί είπαν ότι είναι ο Αντίχριστος.
Ο Άντζελο ντε Κλαρένο του συμπαραστάθηκε έντονα και με την προτροπή του αποφάσισαν να ιδρύσουν ένα θρησκευτικό τάγμα σύμφωνα με τους κανόνες που θέσπισε ο Φραγκίσκος της Ασίζης.
Αγωνίστηκε πολλά χρόνια ανεπιτυχώς να νομιμοποιήσει στην εκκλησία το τάγμα των "Αδελφών της φτωχής ζωής" με αρχηγούς τον ίδιο και τον Κλαρένο αλλά ο πάπας Ιωάννης ΚΒ δεν τους αναγνώρισε.
Ο ίδιος πάπας προσπάθησε με άλλους τρόπους ανεπιτυχώς να απομακρύνει τον Φίλιππο από τα νέα θρησκευτικά κινήματα, του πρότεινε να τον διορίσει επίσκοπο του Μιρεπουά αλλά ο Φίλιππος ξανά αρνήθηκε.
Ο Φίλιππος αν και είχε μεγάλη έλλειψη από πολιτικές ικανότητες ανάγκασε επιτυχώς μέσα σε ένα χρόνο να αναγκάσει τον Ιάκωβο Β της Αραγωνίας να απαρνηθεί τα δικαιώματα του στον θρόνο της Μαγιόρκας χάρη σε ένα δάνειο που χρωστούσε όταν έκανε εκστρατεία στη Σαρδηνία.
Λίγο αργότερα αρραβώνιασε τον δεκάχρονο βασιλιά με την πεντάχρονη Κωνσταντία της Αραγωνίας κόρη του Αλφόνσου Δ της Αραγωνίας και εγγονή του Ιακώβου Β.
Ο νεαρός βασιλιάς δεν μπορούσε να συγχωρέσει στον θείο του ότι ανέθεσε την κηδεμονία του στον ευνοούμενο Αντχεμάρ ντε Μοσσέτ, όταν ανέλαβε προσωπικά την κυβέρνηση ο Ιάκωβος Γ που δεν ήταν τόσο ευσεβής τον κήρυξε αιρετικό.
Ο μεγαλύτερος αδελφός του Σάντσο της Μαγιόρκας πέθανε , τον διαδέχθηκε ο ανιψιός του Ιάκωβος Γ της Μαγιόρκας γιος του αδελφού του Φερδινάνδου της Μαγιόρκας που είχε πεθάνει.
Ο ξάδελφος τους Ιάκωβος Β της Αραγωνίας αμφισβήτησε έντονα τη διαδοχή επειδή ο παππούς τους είχε βάλει στη διαθήκη του όρο ότι σε περίπτωση που κάποιος Βασιλιάς της Μαγιόρκας πέθαινε χωρίς παιδιά ο θρόνος θα περνούσε στο Στέμμα της Αραγωνίας.
Ο Σάντσο το αρνήθηκε και δημιούργησε πριν τον θάνατο του ένα συμβούλιο αντιβασιλείας με πρόεδρο τον Φίλιππο που θα κυβερνούσε στο όνομα του ανήλικου ανιψιού του.
Ο Φίλιππος συμπαθούσε έντονα τους "Φρατιτσέλλι" όπως ο πατέρας του και προσπάθησε να επιβάλει τις ιδέες του στον κλήρο σε τέτοιο βαθμό που ο Πάπας Ιωάννης ΚΒ τον κήρυξε αιρετικό .
Ο Φίλιππος της Μαγιόρκας ήταν Ινφάντης από τον Οίκο της Βαρκελώνης, μέλος του Τάγματος των Φραγκισκανών και αντιβασιλιάς στο Βασίλειο της Μαγιόρκας .
Σε όλη του τη ζωή ήταν φανατικός οπαδός της ομάδας του Φραγκισκανικού Τάγματος που επιθυμούσε φτωχή ζωή για όλους του κληρικούς, αγωνίστηκε να το πετύχει όταν έγινε μοναχός αλλά χωρίς επιτυχία.
Ο Φίλιππος αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τη Μαγιόρκα και να καταφύγει στην αυλή της αδελφής του και του γαμπρού του στη Νάπολη, εκεί έζησε μέχρι το τέλος της ζωής του.
Ή σύγκρουση του Ροβέρτου του Σοφού με τον πάπα έδωσε θάρρος στον Φίλιππο και επιτέθηκε ανοιχτά στον Ιωάννη ΚΒ με τον ισχυρισμό ότι οι "Αδελφοί της φτωχής ζωής" ζούσαν σύμφωνα με το Ευαγγέλιο.
Τον πάπα Ιωάννη ΚΒ διαδέχτηκε ο Πάπας Βενέδικτος ΙΒ που αρνήθηκε για άλλη μια φορά να νομιμοποιήσει το τάγμα ακολουθώντας την απόφαση του προκατόχου του.
Ο Φίλιππος γεννήθηκε σε μια εξαιρετικά θρησκευόμενη οικογένεια, ο παππούς του Ιάκωβος Α της Αραγωνίας παραιτήθηκε από τον θρόνο για να γίνει μοναχός του Τάγματος των Κιστερκιανών.
Ο μεγαλύτερος αδελφός του Ιάκωβος της Μαγιόρκας αποκήρυξε τα δικαιώματα του στον θρόνο της Μαγιόρκας για να γίνει Φραγκισκανός μοναχός και η αδελφή του Σάντσα της Μαγιόρκας ήθελε να χωρίσει τον σύζυγο της Ροβέρτο τον Σοφό για να γίνει μοναχή.
Μια εβδομάδα μετά την εκλογή του, ο Κραβτσούκ υπέγραψε τις συμφωνίες Μπελαβέζα, μαζί με τον Γέλτσιν και τον ηγέτη της Λευκορωσίας Στανισλάβ Σούσκεβιτς, η οποία δήλωνε ότι η Σοβιετική Ένωση έπαυε να υπάρχει.
Το δημοψήφισμα προτάθηκε από το Κοινοβούλιο της Ουκρανίας για να επιβεβαιώσει την Πράξη της Ανεξαρτησίας η οποία εγκρίθηκε από το Κοινοβούλιο στις 24 Αυγούστου 1991.
Σε ένα συγχαρητήριο τηλεγράφημα που έστειλε στον Κραβτσούκ λίγο μετά το δημοψήφισμα, ο Πρόεδρος της ΕΣΣΔ Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, ο Γκορμπατσόφ περιλάμβανε και τις ελπίδες του για στενή ουκρανική συνεργασία και κατανόηση "για τον σχηματισμό μιας Ένωσης Κυρίαρχων Κρατών".
Ο Ανιέλλο Παρτετσιπάτσιο , 10ος παραδοσιακός και ο 8ος ιστορικός Δόγης της Βενετίας ήταν πρώτος Δόγης της Βενετίας από την Οικογένεια Παρτετσιπάτσιο.
Ο Βενετός χρονικογράφος Τζον δε Ντίκον συνδέει με την οικογένεια του μόνο τον μετέπειτα δόγη Όρσο Β Παρτετσιπάτσιο, οι χρονικογράφοι του 19ου αιώνα τοποθέτησαν τους δόγηδες Τζουστινιάνο Παρτετσιπάτσιο , Τζοβάννι Α Παρτετσιπάτσιο , Όρσο Α Παρτετσιπάτσιο και Τζοβάννι Β Παρτετσιπάτσιο.
Οι γνώμες σχετικά με την εκλογή του διχάζονται, άλλοι ιστορικοί γράφουν ότι έγινε με ψηφοφορία, άλλοι ότι τον διόρισε ο Βυζαντινός απεσταλμένος Αρσάφιος.
Την εποχή που ο Ανιέλλο έστειλε τον μεγαλύτερο γιο του Τζουστινιάνο Παρτετσιπάτσιο σε αποστολή στην Κωνσταντινούπολη όρισε Συν-Δόγη τον μικρότερο γιο του Τζοβάννι Α Παρτετσιπάτσιο.
Ο Τζουστινιάνο έξαλλος με την απόφαση του πατέρα του επέστρεψε και ξεκίνησε την πολιορκία του Τζοβάννι στο Σαν Σέβενο, τον ανέτρεψε και τον έστειλε εξορία στην Ζάνταρ, ορίστηκε Συν-Δόγης μαζί με τον τρίτο γιο του Ανιέλλι.
Ο Ανιέλλι και ο Τζουστινιάνο έστειλαν απεσταλμένους στον αυτοκράτορα και του ζήτησαν να παραδώσει τον Τζοβάννι, όταν συμφώνησε έστειλαν τον Τζοβάννι εξορία στην Κωνσταντινούπολη με την σύζυγο του.
Ο Ανιέλλο Παρτεσιπάτσιο θεωρείται ο ιδρυτής της σύγχρονης Βενετίας, οικοδόμησε μια μεγάλη πόλη με κανάλια και γέφυρες και έστρεψε την προσοχή του στην αποκατάσταση και την αναμόρφωση, επίκεντρο ήταν το νησί Ριάλτο.
Ο Νικολό Αρντίσονιο ανέλαβε την οχύρωση απέναντι στην θάλασσα, ο Λορέντζο Αλίμπατο να σκάψει τα κανάλια και να ενισχύσει τα νησιά και ο στενός συγγενής του δόγη Πιέτρο Τραντονίκο την οικοδόμηση των νέων κτιρίων.
Οι τρεις αρχιτέκτονες οικοδόμησαν το Τορτσέλλο, το Ριάλτο, την Ερακλέα και το Μπουράνο, οι γέφυρες κτίστηκαν κατά μήκος του ποταμού Μπρέντα και δημιουργήθηκε το Μεγάλο Κανάλι.
Οι προκάτοχοι του Δόγηδες Ομπελέριο, Μπήτο και Βαλεντίνο δέχτηκαν επίθεση από τον Πεπίνο της Ιταλίας, ο Ανιέλλο κλήθηκε να υπερασπιστεί την πόλη στην πολιορκία που ακολούθησε και κράτησε έξι μήνες .
Ο Καρλομάγνος πατέρας του Πεπίνου παραιτήθηκε από τα δικαιώματα του στην Βενετία, εξακολουθούσε η πόλη να ανήκει στην Βυζαντινή Αυτοκρατορία αλλά επικυρώθηκε για πρώτη φορά η ανεξαρτησία της.
το οποίο σημαίνει "Όσιρις, ο Κύριος της Βούσιρις, ο μεγάλος θεός, ο Κύριος της Αβύδου." Δεν υπήρχε καθορισμένος κανόνας για τα επίθετα που μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν.
Μετά από τον κατάλογο με τις θεότητες και τους τίτλους τους, η φόρμουλα συνεχίζει με την -, δηλαδή τις "προσφορές τις επίκλησης," στις οποίες καλείται να συμμετέχει το πνεύμα του νεκρού.
Η φόρμουλα προσφοράς δεν ήταν μόνο προνόμιο του βασιλιά όπως άλλα θρησκευτικά κείμενα όπως η Λιτανεία του Ρα, αλλά μπορούσε να τη χρησιμοποιήσει όποιος είχε την οικονομική δυνατότητα για να πληρώσει να ετοιμαστεί γι’ αυτόν.
Η φόρμουλα προσφοράς, επίσης γνωστή και από τις εισαγωγές λέξεις της ως φόρμουλα -- ή -- ήταν η στάνταρτ αφιερωτική φόρμουλα που βρίσκεται σε αρχαία αιγυπτιακά ταφικά αντικείμενα, και η οποία πιστευόταν ότι επέτρεπε στον νεκρό να συμμετέχει στις προσφορές προς τις μεγαλύτερες θεότητες που γίνονταν εκ μέρους του βασιλιά, ή τις προσφορές που προσφέρονταν άμεσα στον νεκρό από μέλη της οικογένειας του .
Όλες οι αρχαίες αιγυπτιακές φόρμουλες προσφοράς είχαν την ίδια βασική δομή, αλλά υπάρχει πολύ μεγάλη ποικιλία στις θεότητες και το είδος των προσφορών που αναφέρονται, και σε επιθετικούς προσδιορισμούς και τίτλους που χρησιμοποιούνται.
Η Μάγιερ είναι το θέμα του βιβλίου : ' : , η οποία επικεντρώθηκε στο πως "οι Ναζί έφεραν την Μάγιερ στην πατρίδα της από την αυτοεξορία της στην Καλιφόρνια για να είναι το δείγμα συμμετοχής Εβραίων στην ομάδα τους." Το πιστοποιητικό γέννησης της αναφέρει ότι είναι "" , δηλαδή Εβραία.
Ως παιδί, ήταν γνωστή ως "Εβραία Μάγιερ", για να ξεχωρίζεται από τον "Κρίστιαν Μάγιερ", ένα παιδί που ζούσε στην διπλανή πόρτα, σύμφωνα με τον τύπο της εποχής.
Τον Ιανουάριο του 1933, η Λέσχη Ξιφασκίας του Όφενμπαχ ανακάλεσε την ιδιότητα μέλους από την Μάγιερ με βάση τη νέα Ναζιστική νομοθεσία για την απαγόρευση των Εβραίων.
Στους Ολυμπιακούς αγώνες του Βερολίνου ήταν ο μόνος Γερμανός αθλητής Εβραϊκής προέλευσης που κέρδισε μετάλλιο, έδωσε Ναζιστικό χαιρετισμό κατά τη διάρκεια την τελετή απονομής μεταλλίων και αργότερα δήλωσε ότι αυτό ίσως προστάτευσε την οικογένειά της που ζούσε ακόμα στη Γερμανία σε στρατόπεδα εργασίας.
Ορισμένοι την θεωρούν προδότη και καιροσκόπο, ενώ άλλοι την θεωρούν τραγική εικόνα που χρησιμοποιήθηκε όχι μόνο από τη Ναζιστική Γερμανία, αλλά επίσης από την Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή και την Ολυμπιακή Επιτροπή των ΗΠΑ για την πρόληψη μποϊκοτάζ των αγώνων.
Τερμάτισε πέμπτη στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1932 στο Λος Άντζελες, έχοντας μάθει δύο ώρες πριν από τον αγώνα ότι ο φίλος της είχε πεθάνει σε μια στρατιωτική άσκηση στη Γερμανία.
Αργότερα σπούδασε για την απόκτηση μεταπτυχιακού διπλώματος στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια στο Μπέρκλεϊ και κινήθηκε προς την ένταξη στην Αμερικανική Λέσχη Ξιφασκίας.
Η Χελένα Τζούλι Μάγιερ ήταν Γερμανίδα ξιφομάχος που κέρδισε το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς αγώνες του 1928 στο Άμστερνταμ και το ασημένιο μετάλλιο σε Ολυμπιακούς αγώνες του 1936 στο Βερολίνο.
Συμμετείχε για τη Ναζιστική Γερμανία στο Βερολίνο, παρά το γεγονός ότι αναγκάστηκε να φύγει από τη Γερμανία το 1935 και να επανεγκατασταθεί στις Ηνωμένες Πολιτείες, επειδή ήταν Εβραία.
Η Μάγιερ κέρδισε χρυσό μετάλλιο στην ξιφασκία σε ηλικία 17 ετών στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1928 στο Άμστερνταμ, εκπροσωπώντας τη Γερμανία, κερδίζοντας 18 αγώνες και χάνοντας μόνο 2.
Η Μάγιερ πέθανε το 1953, αφήνοντας μερικές συνεντεύξεις και λίγα γράμματα, δημιουργώντας ένα μυστήριο για τα αισθήματά ως αθλήτρια για τη Ναζιστική Γερμανία.
Έμεινε για 40 ημέρες εδώ το 1515 μετά το θάνατο του συζύγου της Λουδοβίκου ΙΒ, ουσιαστικά υπό επιτήρηση κατά διαταγή του διαδόχου Φραγκίσκου Α, για να διαπιστωθεί αν ήταν έγκυος.
Το 1832, ο σύμβουλος του Ελεγκτικού Συνεδρίου Αλεξάντρ Ντυ Σομεράρ αγόρασε το μέγαρο Κλυνύ και εγκατέστησε εκεί τη μεγάλη του συλλογή από μεσαιωνικά και αναγεννησιακά αντικείμενα.
Το κτίριο άνοιξε ως μουσείο το 1843, με πρώτο επιμελητή τον γιο του Αλεξάντρ Ντυ Σομεράρ, Εντμόν, που ήταν και ο πραγματικός ιδρυτής των συλλογών που τις εμπλούτισε και το 1885 αριθμούσαν ήδη περισσότερα από 10.000 αντικείμενα.
Το μέγαρο Κλυνύ είναι ένα από τα μεσαιωνικά κτίρια που διατηρούνται ανέπαφα, ωραίο δείγμα γοτθικής φλογόμορφης αρχιτεκτονικής στο μεσαιωνικό Παρίσι.
Την τελική του μορφή απέκτησε μετά τις μετατροπές του 1485-1510 από τον Ζακ Ντ’ Αμπουάζ, ηγούμενο του Κλυνύ, συνδυάζοντας τα παλιότερα γοτθικά με αναγεννησιακά στοιχεία.
Τον 18ο αιώνα, ο πύργος του μεγάρου χρησιμοποιήθηκε ως παρατηρητήριο από τον αστρονόμο Σαρλ Μεσιέ ο οποίος, το 1771, δημοσίευσε τις παρατηρήσεις του στον κατάλογο αντικειμένων Μεσιέ.
Το μέγαρο Κλυνύ είναι εν μέρει χτισμένο πάνω στα ερείπια των ρωμαιογαλατικών λουτρών του 3ου αιώνα, γνωστά ως Θέρμες του Κλυνύ, που αποτελούν από μόνα τους αξιοθέατο.
Στην πραγματικότητα, το ίδιο το μουσείο αποτελείται από δύο κτίρια: το , όπου βρίσκονται τα απομεινάρια των αρχαίων λουτρών και το ίδιο το μέγαρο Κλυνύ, το οποίο στεγάζει τις εντυπωσιακές του συλλογές.
Εδώ υπάρχει και ο Βωμός των Παρισινών Ναυτικών, ένα σύνολο πέντε σκαλιστών λίθων που αντιπροσωπεύουν ρωμαϊκές και γαλατικές θεότητες και που στο επάνω τμήμα αναπαριστώνται βαρκάρηδες στον Σηκουάνα.
Το Μουσείο Κλυνύ στεγάζει μια σειρά από σημαντικά μεσαιωνικά κειμήλια, ενδυμασίες, σκηνές από τη ζωή των αρχόντων και των συντεχνιών, συλλογές ταπετσαριών, όπου περιλαμβάνονται
Το Αββαείο των Βενεδικτίνων του Ράιχεναου ιδρύθηκε το 724 από τον περιπλανώμενο Άγιο Πιρμίν, που λέγεται ότι εγκατέλειψε την Ισπανία εν όψει εισβολής από Μαυριτανούς, υπό την αιγίδα του Κάρολου Μαρτέλου, και, σε τοπικό επίπεδο, με την υποστήριξη του Κόμη Μπέρτχολντ των Αχαλολφίνγκων και του Αλεμάνιου Δούκα Σάντφριντ Α' .
Απέκτησε δύναμη επιρροής στην Καρολίγγεια δυναστεία, υπό τον Ηγουμένο Βάλντο του Ράιχεναου , εκπαιδεύοντας τους υπαλλήλους που στελέχωναν τις αυτοκρατορικές και δουκικές θέσεις.
Στο Αββαείο του Ράιχεναου στεγαζόταν μία σχολή, με μοναστηριακό αντιγραφείο και καλλιτεχνικό εργαστήριο, που ισχυρίζεται ότι ήταν το μεγαλύτερο και καλλιτεχνικό σημαντικότερο κέντρο για την παραγωγή πλούσια εικονογραφημένων χειρογράφων στην Ευρώπη κατά τα τέλη του 10ου και τις αρχές του 11ου αιώνα, και συχνά αναφέρεται ως η Σχολή του Ράιχεναου.
Ένα αντιπροσωπευτικό έργο του μοναστηριακού αντιγραφείου είναι η Περικοπή του Ερρίκου Β"', που φτιάχτηκε για τον Αυτοκράτορα, και τώρα βρίσκεται στο Μόναχο.
Ο δικαστικός επιμελητής διέμενε σε ένα διώροφο πέτρινο κτίριο στο οποίο κατά τον 14ο αιώνα προστέθηκαν ακόμα δύο όροφοι με τεχνοτροπία ξύλινου πλαισίου, και αποτελεί ένα από τα παλαιότερα κτίρια με ξύλινα πλαίσια στη νότια Γερμανία.
Στο δεύτερο μισό του 11ου αιώνα, η πολιτιστική σημασία της Μονής άρχισε να φθίνει λόγω των περιοριστικών μεταρρυθμίσεων του Πάπα Γρηγορίου Ζ', και επίσης λόγω αντιπαλότητας με το κοντινό Αββαείο του Αγίου Γκάλεν.
Το 1540, ο επίσκοπος της Κωνσταντίας, ένας παλιός αντίπαλος των ηγουμένων του Ράιχεναου, έγινε κύριος του Ράιχεναου, και υπό τον έλεγχο των επισκόπων που τον διαδέχθηκαν η σημασία του αββαείου μειώθηκε.
Όταν η γη του αββαείου κατασχέθηκε από το κράτος και οι μοναχοί διαλύθηκαν υπό τον Ναπολέων, ένα μέρος της φημισμένης βιβλιοθήκης του Ράιχεναου διατηρήθηκε στην κρατική βιβλιοθήκη στην Καρλσρούη.
Το Ράιχεναου συνδέεται με την ηπειρωτική χώρα μέσω υπερυψωμένου δρόμου με γέφυρα, που ολοκληρώθηκε το 1838, και στο κομμάτι μεταξύ του Κάστρου Σοπφλεν και του ανατολικού άκρου του Ράιχεναου διέρχεται πάνω από κανάλι πλάτους 10 μ.
Το Βολματινγκερ Ριεντ δίπλα στο νησί είναι ένα μεγάλο φυσικό καταφύγιο, ένας υγροβιότοπος με καλαμιές που χρησιμοποιείται από πολλά πουλιά ως ενδιάμεσος σταθμός κατά την ετήσια μετανάστευσή τους.
Είχε πολλούς φίλους, όπως τον πλούσιο Εβραίο Αλέξανδρο τον Αλαμπάρχ, αδελφό του φιλοσόφου Φίλωνα του Αλεξανδρέα και τον Λούκιο Βιτέλλιο, πατέρα του μέλλοντα Αυτοκράτορα Βιτέλλιου.
η Αντωνία έλαβε τη φροντίδα του μικρότερων εγγονών της: του Καλιγούλα, της Αγριππίνας της Νεότερης, της Ιουλίας Δρουσίλλας, της Ιουλίας Λιβίλλας και μετά της Κλαυδίας Αντωνίας .
εξέθεσε ένα σχέδιο της κόρης της Λιβίλλας και του Σηιανού, διαβόητου του Τιβερίου, που είχε σκοπό τον φόνο του Τιβερίου και του Καλιγούλα και να καταλάβουν τον θρόνο.
12 Ιουνίου - 12 Ιουλίου - Το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου 2020 αναβλήθηκε για το 2021 όπως και το το οποίο θα πραγματοποιούνταν στην Αργεντινή και την Κολομβία.
31 Οκτωβρίου - Το αεροδρόμιο του Βερολίνου-Βραδεμβούργου στη Γερμανία αναμένεται να ανοίξει μετά από εννέα χρόνια καθυστερήσεων εξαιτίας της μη λειτουργίας του συστήματος πυροπροστασίας.
31 Δεκεμβρίου - Μετά την αποχώρηση του Ηνωμένου Βασιλείου από την ΕΕ, στις 31 Ιανουαρίου 2020, έληξε η μεταβατική περίοδος διαπραγματεύσεων για την μετέπειτα σχέση με την ΕΕ.
Το 2020 χαρακτηρίστηκε από την πανδημία -19, η οποία οδήγησε κοινωνική και οικονομική καταστροφή, μαζικές αναβολές και ακυρώσεις εκδηλώσεων, παγκόσμια απαγορευτικά και στην μεγαλύτερη οικονομική ύφεση από την παγκόσμια ύφεση της δεκαετίας του '30.