polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Νέες αλλαγές στην εξωτερική εμφάνιση, συμπεριλαμβανομένων των αναθεωρημένων φώτων (εκτός από τα μοντέλα και στις Ηνωμένες Πολιτείες, τα οποία διατηρούσαν στρογγυλά φώτα πίσω), το φινίρισμα της μπροστινής γρίλιας και των μπροστινών «νεφρών».
Στο Σαλόνι Αυτοκινήτου του Παρισιού το 1969, η παρουσίασε το 4, ένα πρωτότυπο βασισμένο στο 2002, πλην όμως αυτό το πρωτότυπο μοντέλο δεν έφτασε ποτέ στην παραγωγή.
Αργότερα υπήρξε και σύμβουλος σε αναπτυξιακά προγράμματα για 35 αναπτυσσόμενες χώρες και οικονομίες μετάβασης, χρηματοδοτούμενα από την Ευρωπαϊκή Ένωση, την Παγκόσμια Τράπεζα, τα Ηνωμένα Έθνη και άλλους οργανισμούς.
Το 2019 καταδικάστηκε κατά πλειοψηφία, στον πρώτο βαθμό, σε 28 μήνες φυλάκισης με αναστολή, για κατά συρροή και κατ' εξακολούθηση ασέλγεια εις βάρος ανηλίκων άνω των 15 ετών έναντι αμοιβής εντός του κράτους της Μολδαβίας.
Στις 21 Απριλίου 2022, κατέκτησε για δεύτερη φορά το Πρωτάθλημα Ελλάδας με τους πράσινους, ενώ αναδείχτηκε και της διοργάνωσης για πρώτη φορά στην καριέρα του.
Αυτός ήταν ο τελευταίος αγώνας του αθλητή με τους «πράσινους», αφού αποχώρησε μετά από πέντε χρόνια παρουσίας, ενώ βραβεύτηκε από την ομάδα για την σημαντική προσφορά του.
Ο Ενρίκο Κονταρίνι και ο στόλος του όταν έφτασαν στα Μύρα πήραν τα υπόλοιπα μικρότερα οστά του Αγίου Νικολάου, τα οστά του θείου του Αγίου επισκόπου Μύρων Νικολάου και τα οστά του Αγίου Θεοδώρου του Μάρτυρος ενός χριστιανού αγίου που είχε αποκεφαλιστεί επί Λικίνιου.
Ο επίσκοπος Ενρίκο Κονταρίνι διεκδικούσε τον Άγιο Νικόλαο σαν έναν μεγάλο Άγιο προστάτη της Βενετίας και αντίπαλο του Ευαγγελιστή Μάρκου, αυτό ήταν αδύνατο επειδή τα περισσότερα οστά βρίσκονταν στο Μπάρι.
Τα οστά του Αγίου Νικολάου τοποθετήθηκαν στον ναό Σαν Νικολό ντι Λίντο, στο μακρόστενο νησάκι του Λίντο μήκους 15 χιλιομέτρων που χώριζε τη Λιμνοθάλασσα της Βενετίας από την Αδριατική Θάλασσα.
Τα μεγάλα οστά του Αγίου είχαν κλαπεί από Ιταλούς ναυτικούς πριν από 13 χρόνια , τα μετέφεραν στο Μπάρι και έκτισαν τον μεγαλοπρεπή ναό του Αγίου Νικολάου με τις ευλογίες του ίδιου του πάπα Ουρβανού Β που τον εγκαινίασε.
Οι Βυζαντινοί κατηγόρησαν τους Λατίνους για "ιερή κλοπή" και τους προειδοποίησαν ότι θα βρεθούν αντιμέτωποι εκτός από τον νόμο και με την οργή του ίδιου του Αγίου.
Οι Σελτζούκοι είχαν κατακτήσει την περιοχή όμως μετά τη Μάχη του Μαντζικέρτ , οι ναυτικοί ισχυρίστηκαν ότι πήραν τα οστά για να τα προστατεύσουν από τους Τούρκους που είχαν στην κατοχή τους τη Μύρα.
Ο δόγης Βιτάλε Α Μικιέλ αρνήθηκε στην αρχή τη συμμετοχή του στην Α Σταυροφορία που κήρυξε ο Πάπας Ουρβανός Β επειδή υπολόγιζε ότι πολύ πιθανό η Δημοκρατία της Βενετίας να είχε οικονομικές απώλειες.
Αργότερα όταν είδε τα μεγάλα κέρδη και φήμη που κέρδισαν οι αντίπαλες πόλεις όπως η Γένοβα και η Πίζα άλλαξε γνώμη και αποφάσισε έστω και καθυστερημένα τη συμμετοχή του.
Θ στόλος έφτασε στη Ρόδο και πέρασε τον χειμώνα, ο Βυζαντινός αυτοκράτορας τους ζήτησε να μην προχωρήσουν περισσότερο αλλά ο επίσκοπος Ενρίκο τον αγνόησε.
Ο Ενρίκο Κονταρίνι Βενετός ιερέας που διετέλεσε επίσκοπος του Καστέλο ήταν μέλος της αριστοκρατικής οικογένειας Κονταρίνι και γιος του Δόγη της Βενετίας Ντομένικο Α Κονταρίνι.
Διορίστηκε επίσκοπος του Ολίβολο ή Ριάλτο , την ίδια χρονιά προβιβάστηκε σε επισκοπή του Καστέλο και ο Ενρίκο Κονταρίνι έγινε ο πρώτος επίσκοπος του Καστέλο.
Ο Άγιος Θεόδωρος ο Μάρτυρας έγινε ένας από τους 4 προστάτες Άγιους της Βενετίας μαζί με το Ευαγγελιστή Μάρκο, τον Αρχάγγελο Γαβριήλ και την Παναγία.
Ο Θεόδωρος ο Μάρτυρας συμβόλιζε την υποταγή της Βενετίας στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία σαν αποικία της γι'αυτό η λατρεία του σταδιακά εξασθένησε στους Βενετσιάνους στην πορεία της πόλης προς την πλήρη ανεξαρτητοποίηση.
Αντιπροσωπεύει την πυκνότητα μάζας της άλω της σκοτεινής ύλης ως συνάρτηση του , η απόσταση από το γαλαξιακό κέντρο: όπου το είναι μια χαρακτηριστική ακτίνα για το μοντέλο, είναι η κρίσιμη πυκνότητα , και είναι μια αδιάστατη σταθερά.
Η αόρατη συστατική άλως δεν μπορεί να επεκταθεί με αυτό το προφίλ πυκνότητας επ' αόριστον, αυτό θα οδηγούσε σε αποκλίνον ολοκλήρωμα κατά τον υπολογισμό της μάζας.
Αυτό είναι συνέπεια των νόμων του Νεύτωνα, που δηλώνουν ότι εάν το σχήμα της άλω είναι σφαιροειδές ή ελλειπτικό, δεν θα υπάρξει καθαρή βαρυτική επίδραση από τη μάζα της άλω σε απόσταση από το γαλαξιακό κέντρο σε ένα αντικείμενο που είναι πιο κοντά στο γαλαξιακό κέντρο απ' ότι .
Η μόνη δυναμική μεταβλητή που σχετίζεται με την έκταση της άλω που μπορεί να περιοριστεί είναι η ταχύτητα διαφυγής: τα ταχύτερα κινούμενα αστρικά αντικείμενα που εξακολουθούν να είναι βαρυτικά συνδεδεμένα με τον Γαλαξία μπορούν να δώσουν ένα χαμηλότερο όριο στο μαζικό προφίλ των εξωτερικών άκρων της σκοτεινής άλω.
Οι αστέρες στην αστρική άλω τείνουν να είναι παλιοί (οι περισσότεροι έχουν ηλικία μεγαλύτερη των 12 δισεκατομμυρίων ετών) και φτωχοί σε μέταλλα, αλλά υπάρχουν και άλω αστρικών σμηνών με παρατηρούμενο μεταλλικό περιεχόμενο παρόμοιο με τους αστέρες του γαλαξιακού δίσκου.
Η φύση των άλω της σκοτεινής ύλης είναι ένας σημαντικός τομέας της τρέχουσας έρευνας στην κοσμολογία, ιδιαίτερα της σχέσης της με τον γαλαξιακό σχηματισμό και την εξέλιξη.
Μια μικρή ποσότητα της αστρικής μάζας ενός γαλαξία βρίσκεται στην αστρική άλω, που σημαίνει ότι η φωτεινότητά της είναι πολύ χαμηλότερη από άλλα συστατικά του γαλαξία.
Η διάκριση ανάμεσα στην άλω και το κύριο σώμα του γαλαξία είναι εμφανέστερη στους σπειροειδείς γαλαξίες, όπου το σφαιρικό σχήμα της άλω αντιπαραβάλλεται με τον γαλαξιακό δίσκο.
Μπορεί να ανιχνευθεί από το ξεχωριστό φάσμα εκπομπών που εκπέμπει, δείχνοντας την παρουσία αερίου και άλλων χαρακτηριστικών που ανιχνεύονται με φασματοσκοπία ακτίνων Χ.
Η γαλαξιακή άλως είναι ένα εκτεταμένο, σχεδόν σφαιρικό συστατικό ενός γαλαξία που εκτείνεται πέρα από το κύριο, ορατό σώμα του γαλαξία Αρκετά διαφορετικά συστατικά των γαλαξιών περιλαμβάνουν την άλω όπως:
Ορισμένα άτομα που έχουν πρόβλημα με τον εθισμό τυχερά παιχνίδια, καταφέρνουν να το ξεπεράσουν μόνοι τους, περιορίζοντας την πρόσβασή τους στα τυχερά παιχνίδια και μαθαίνοντας να αντεπεξέρχονται στην αναπόφευκτη σφοδρή επιθυμία να παίξουν μέσω διάφορων πρακτικών αυτοβοήθειας.
Ωστόσο, στις περισσότερες περιπτώσεις η βοήθεια έρχεται από κοντινούς ανθρώπους, γραμμές βοήθειας, ομάδες υποστήριξης, θεραπείες και κέντρα αποκατάστασης που μπορούν να βοηθήσουν τα άτομα που έχουν εθιστεί στον τζόγο να ξεπεράσουν το πρόβλημά τους, ακόμα και σε περιπτώσεις στις οποίες το άτομο δεν είναι σε θέση να το κάνει μόνο του.
Το σοβαρό πρόβλημα με τα τυχερά παιχνίδια μπορεί να διαγνωστεί ως κλινική παθολογική ενασχόληση µε τυχερά παιχνίδια, αν ο παίκτης πληροί ορισμένα κριτήρια.
Ο εθισμός στα τυχερά παιχνίδια επηρεάζει διάφορες πτυχές της ζωής του εθισμένου ατόμου, και αυτός είναι ο λόγος που τα συμπτώματά του εμφανίζονται σε αρκετά πεδία της καθημερινότητας του, από μικρές ψυχολογικές αλλαγές μέχρι την πιθανότητα διάπραξης παράνομων πράξεων για σκοπούς χρηματοδότησης του εθισμού του.
Εκτός από αυτά, υπάρχουν επίσης εργαλεία που προσφέρονται όχι από τα καζίνο, αλλά από κρατικές υπηρεσίες, αρχές αδειοδότησης καζίνο και άλλους τρίτους φορείς, τα οποία μπορούν να φανούν χρήσιμα.
Το κάθε άτομο στα πλαίσια ενασχόλησης του με τα τυχερά παιχνίδια θα πρέπει, είτε θεωρεί ότι έχει πρόβλημα εθισμού είτε όχι, να είναι πάντα πλήρως ενημερωμένο για τα εργαλεία υπεύθυνου στοιχηματισμού που προσφέρουν τα καζίνο, οι κρατικές υπηρεσίες, οι αρχές αδειοδότησης και όλοι άλλοι φορείς σχετικά με τον υπεύθυνο στοιχηματισμό.
Η διεργασία πρέπει να πραγματοποιηθεί σε δοχεία που θερμαίνονται με ατμό από νικέλιο ή χάλυβα, ενώ το υδροξείδιο του αργιλίου πρέπει να βραστεί μαζί με περίπου 50% υδατικό διάλυμα υδροξειδίου του νατρίου, ώσπου να σχηματιστεί πολτός.
Άλλες σχετικές ενώσεις, που επίσης ενίοτε ονομάζονται «αργιλικό νάτριο», οι οποίες παράγονται με αντίδραση οξειδίου του νατρίου και οξειδίου του αργιλίου , αντιστοιχούν στους ακόλουθους τύπους:
Η παλιότερη πηγή για το όνομα του Νέμπκα είναι ένας μασταμπάς υψηλά ιστάμενου αξιωματούχου που ονομάζεται Αχεταά, ο οποίος έζησε στο τέλος της Τρίτης Δυναστείας.
Η επόμενη χρονολογικά πηγή είναι ο Πάπυρος Γουέστκαρ της Δέκατης τρίτης δυναστείας Φαραώ, στον οποίο ο βασιλιάς «Νέμπκά» εμφανίζεται σε μια ιστορία γνωστή ως «Ο Νέμπκα και ο κροκόδειλος».
Ο Κατάλογος Βασιλέων της Σακάρα όμως δεν αναφέρει κάποιον βασιλιά με το όνομα Νέμπκα, αλλά Νεμπκαρά, και τοποθετεί αυτό το όνομα προς το τέλος της Τρίτης Δυναστείας, ως τον προκάτοχο του Ουνί .
Η θέση τους βασίζεται σε ένα θραύσμα από μία σφραγίδα από πηλό, που έχει ίχνη από ένα σύμβολο που οι αιγυπτιολόγοι πιστεύουν ότι είναι το υπόλοιπο από τη δέλτο με το σύμβολο Κα από το όνομα “Νέμπκα”.
Ο Νέμπκα είναι ένας τους φαραώ του Παλαιού Βασιλείου για τον οποίους υπάρχει μεγάλη διαφωνία, καθώς το όνομά του παραδίδεται μόνο ως δέλτος αλλά πάντα με την ίδια μορφή.
Σημαντικό αξιοθέατο είναι η Ιερά Μονή Γεννήσεως της Θεοτόκου που βρίσκεται ανάμεσα στη Μεταμόρφωση και τον οικισμό Λαγκάδι και από το 1983 έχει χαρακτηριστεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο.
ο καθολικό αποτελείται από δύο τμήματα: το κάτω τμήμα που είναι ναός αθωνιτικού τύπου αφιερωμένος στο Γενέσιον της Θεοτόκου διακοσμημένος με τοιχογραφίες των μέσων του 17ου αιώνα και το επάνω τμήμα το οποίο είναι δίδυμος ναός με το βόρειο μέρος του αφιερωμένο στη Ζωοδόχο Πηγή το δε νότιο στους Αγίους Αναργύρους.
Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης ανήκει στην τοπική κοινότητα Ανθηρού που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Αργιθέας του δήμου Αργιθέας και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 105 κατοίκους.
Αυτός εκτέλεσε διάφορες βελτιώσεις στο εσωτερικό του ανακτόρου, υπό τη διεύθυνση του Μπενεντέττο Αλφιέρι, ενός δημοφιλούς αρχιτέκτονα της Σαβοΐας της εποχής.
Ήταν η διαμονή του Μπενεντέττο δούκα του Καμπλαί , έπειτα του ανιψιού του Καρόλου-Φήλικα της Σαρδηνίας και μετά του Φερδινάνδου δούκα της Γένουας από τον κλάδο του Καρινιάνο.
Βρίσκεται στα νότια της πιάτσα Σαν Τζιοβάννι και είναι στα νοτιοδυτικά του Βασιλικού Ανακτόρου του Τορίνο, το οποίο ήταν κατοικία των βασιλέων της Σαρδνίας.
Ως προέκταση του ανακτόρου, ήταν ενδιαίτημα του Μαυρικίου και της συζύγου της Λουίζας-Χριστίνας της Σαβοΐας, πριν μετακινηθούν στη Αμπελώνα της Μαντάμα στα προάστεια της πρωτεύουσας.
Έναν αιώνα αργότερα το ανάκτορο βομβαρδίστηκε κατά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, πράγμα που προκάλεσε σημαντικές ζημιές και πολλά έπιπλα και διακοσμητικά αντικείμενα χάθηκαν.
Στη συνέχεια το ανάκτορο μετατράπηκε σε καταλύματα, κουζίνες και διευκολύνσεις για τους μαθητές του "Εθνικού Ιδρύματος για τις κόρες των Ιταλών στρατιωτών", που εγκαταστάθηκε εκεί.
Αποδόθηκε στον Οίκο τη Σαβοΐας και μετά γεννήθηκε εκεί η Μαργαρίτα της Σαβοΐας , κόρη του Φερδινάνδου δούκα της Γένουας και σύζυγος του Ουμβέρτου Α της Ιταλίας.
Το 1917, σε ηλικία μόλις 17 ετών, εντάχθηκε στις τάξεις του Αμερικανικού Ερυθρού Σταυρού και το 1918 αποσπάστηκε στο γαλλικό πυροβολικό και υπηρέτησε στην Ιταλία.
Όταν τέλειωσε ο ΑΠαγκόσμιος Πόλεμος ο Ζυλιέν Γκρην πήγε στις Ηνωμένες Πολιτείες και ολοκλήρωσε τρία χρόνια σπουδών στο Πανεπιστήμιο της Βιρτζίνια, όπου γνώρισε έναν πρώτο μυστικό έρωτα για έναν συμφοιτητή του.
Ο Ζυλιέν Γκρην γεννήθηκε το 1900 στο Παρίσι από Αμερικανούς γονείς που ανήκαν σε παλιές οικογένειες του αμερικανικού Νότου και είχαν εγκατασταθεί στη Γαλλία από το 1893.
Ο πατέρας του ήταν ένας εύπορος εμπορικός πράκτορας εξαγωγών-εισαγωγών με ενδιαφέρον για τις τέχνες, και ανάμεσα στους φίλους του συγκαταλεγόταν και η Γερτρούδη Στάιν.
Η επιτυχία και η αναγνώριση του Ζυλιέν Γκρην βασίζονται στα μυθιστορήματα, τα δοκίμια, τα θεατρικά έργα και την αυτοβιογραφία του, αλλά επίσης και στα Ημερολόγια .
Αυτό το λογοτεχνικό μνημείο είναι ένα χρονικό της λογοτεχνικής και θρησκευτικής ζωής του και αποτελεί αληθινό θησαυρό γνώσεων και εικόνων γύρω από την καλλιτεχνική και εκδοτική ζωή της γαλλικής πρωτεύουσας στη διάρκεια του 20ού αιώνα.
Επιστρέφοντας στο Παρίσι, αρχικά σκεφτόταν να ακολουθήσει καριέρα ζωγράφου, αλλά η αναγνώριση που είχε το έργο του στη δεκαετία του 20 ήταν καθοριστική για την ενασχόλησή του με τη λογοτεχνία και έγινε ένας από τους σημαντικούς συγγραφείς της γαλλικής λογοτεχνίας του 20ού αιώνα.
Αυτή την εποχή άρχισε να συναναστρέφεται λογοτεχνικούς κύκλους του Παρισιού, ήταν φίλος με τον Ζακ Μαριτέν και τη σύζυγό του Ραίσα, τον Φρανσουά Μωριάκ, τον Αντρέ Ζιντ, τον Ζαν Κοκτώ, κ.
Από εκεί, πέντε φορές την εβδομάδα, απευθύνονταν στη Γαλλία στο ραδιοφωνικό πρόγραμμα Η φωνή της Αμερικής , συνεργαζόμενος μεταξύ άλλων και με τον Αντρέ Μπρετόν.
Ορισμένες από τις μεταφράσεις του δημοσιεύτηκαν στο , σε δίγλωσση έκδοση που παρουσιάζει το αγγλικό κείμενο απέναντι στο γαλλικό, το οποίο επιτρέπει άμεση σύγκριση.
Το έργο του Ζυλιέν Γκρην, βαθιά επηρεασμένο τόσο από την ομοφυλοφιλία του όσο και από την Καθολική πίστη του, κυριαρχείται από το θέμα της σεξουαλικότητας και του καλού και του κακού.
Τα μελαγχολικά του μυθιστορήματα διαδραματίζονται συνήθως σε γαλλικές επαρχιακές πόλεις και περιγράφουν ιδιαιτέρως νευρωτικούς και μονομανείς χαρακτήρες, που η ζωή τους βασίζεται σε διογκωμένες μηδαμινότητες.
Ο Ζυλιέν Γκρην , γεννημένος Τζούλιαν Χάρτριτζ Γκρην , ήταν γαλλόφωνος Αμερικανός συγγραφέας, ο πρώτος μη Γάλλος υπήκοος που εξελέγη στη Γαλλική Ακαδημία και ένας από τους λίγους συγγραφείς των οποίων τα έργα έχουν εκδοθεί στη συλλογή της κατά τη διάρκεια της ζωής τους.
Η Μαίρη Αν Λαμπ, η ψυχικά άρρωστη αδελφή του δόκιμου Τσαρλς Λαμπ, σκότωσε την άτυπη μητέρα της, κατά τη διάρκεια ενός επεισοδίου μανίας το 1796.
Μάχη της Οκινάουα, 1945: Υπάρχουν έγγραφα, στα οποία οι άμαχοι της Οκινάουα σκότωσαν τις μητέρες τους, για να τις εμποδίσουν από το να φυλακιστούν, να βιαστούν, να βασανιστούν και/ή να σκοτωθούν από τις εισβολείς αμερικανικές δυνάμεις.
Ο Τζακ Γκίλμπερτ Γκράχαμ σκότωσε τη μητέρα του, μαζί με 43 άτομα, τοποθετώντας μια βόμβα δυναμίτη στη βαλίτσα της μητέρας του, η οποία στη συνέχεια φορτώθηκε στην πτήση 629 το 1955.
Ο Τσαρλς Γουάιτμαν σκότωσε τη μητέρα του και τη σύζυγό του, προτού προχωρήσει σε μαζικές δολοφονίες στο Πανεπιστήμιο του Τέξας στο Ώστιν, όπου σκοτώθηκαν 14 άτομα και τραυματίστηκαν 31 ακόμη, ως μέρος σειράς πυροβολισμών από το παρατηρητήριο του διοικητικού κτιρίου του Πανεπιστημίου, την 1η Αυγούστου του 1966.
Ο Τζον Έμιλ Λιστ δολοφόνησε τη μητέρα, τη σύζυγό του και τα τρία του παιδιά στις 9 Νοεμβρίου του 1971, κάνοντας τον επίσης ένοχο για παιδοκτονία και γυναικοκτονία.
Ο Άντονι Μπάεκαλντ δολοφόνησε τη μητέρα του, Μπάρμπαρα Ντάλι Μπάεκλαντ στις 11 Νοεμβρίου του 1972, στο πολυτελές διαμέρισμα τους στο Λονδίνο.
Ο κατά συρροήν δολοφόνος Έντμουντ Κέμπερ, ξυλοκόπησε τη μητέρα του μέχρι θανάτου το 1973, μαζί με έναν από τους φίλους της μητέρας του, προτού παραδοθεί στην αστυνομία.
Ο Τζιμ Γκόρντον, ένας μουσικός περιοδείας που έπαιζε τύμπανα με το συγκρότημα του Έρικ Κλάπτον, " ", χτύπησε τη μητέρα του με ένα σφυρί και στη συνέχεια τη μαχαίρωνε μέχρι θανάτου με ένα μπαλτά κρεοπωλείου, το 1983.
Η Σούζαν Κάμποτ, ηθοποιός της δεκαετίας του '50, ξυλοκοπήθηκε μέχρι θανάτου το 1986, στο σπίτι της στο Χόλιγουντ, από τον γιο της Τίμοθι Ρόμαν, ο οποίος καταδικάστηκε για ακούσια ανθρωποκτονία.
Ο Μπρετ Ρέιντερ, ένα 15χρονο αγόρι στην Ομάχα της Νεμπράσκα, μαχαίρωσε τη μητέρα του μέχρι θανάτου, κατά τη διάρκεια διαμάχης τους το 1993.
Το 1996, η μεγαλύτερη αδελφή του, Αλίσα Ρέιντερ, έκανε ένα ντοκιμαντέρ για το : το « : ' », ισχυριζόμενη ότι και οι δύο υπέφεραν για χρόνια από μόνιμη λεκτική και σωματική κακοποίηση από τη μητέρα τους.
Ο Άαρον Μπράουν, κάτοικος της Ινδιάνα, στην ηλικία των 16 ετών περίμενε μία νύχτα με ένα κυνηγετικό όπλο μέχρι να επιστρέψουν οι γονείς του στο σπίτι και καθώς η μητέρα του πέρναγε την πόρτα, την σκότωσε με το κυνηγετικό όπλο.
Ο Λουκ Γούντχαμ, κάτοικος του Μισισίπι, σκότωσε τη μητέρα του τον Ιούνιο του 1997, πριν σκοτώσει δύο ακόμη άτομα και τραυματίζοντας επτά άλλους στο Λύκειο Περλ.
Ο Κιπ Κίνκελ , ένα αγόρι από το Όρεγκον, καταδικάστηκε για τη δολοφονία και των δύο γονέων του, καθώς και για τη δολοφονία δύο μαθητών του σχολείο του, στις 20 Μαΐου 1998.
Ο Ντιπέντρα του Νεπάλ σφαγιάζει μεγάλο μέρος της οικογένειάς του, σε ένα βασιλικό δείπνο την 1η Ιουνίου 2001, συμπεριλαμβανομένων της μητέρας του, Βασίλισσα Αισβάριγια, του πατέρα του, του αδερφού και της αδελφής του.
Οι Τζασμίγια Κανίσα Γουάιτχεντ και Τασμίγια Τζανίσα Γουάιτχεντ , είναι πανομοιότυπα δίδυμα που καταδικάστηκαν το 2014 για τη δολοφονία της μητέρας τους, Νίκι Γουάιτχεντ.
Ο Άνταμ Λάνζα, στο γυμνάσιο , πυροβόλησε και σκότωσε τη μητέρα του, μαζί με 20 παιδιά, 6 άλλους ενήλικες και τον ίδιο τον εαυτό του στις 14 Δεκεμβρίου 2012.
Δολοφονία Κβίσελ, Οκτώβριος 2014: Η 15χρονη δανέζα Λίσα Μπορχ και ο 29χρονος Ιρακινός φίλος της, Μπακχτιάρ Μοχάμεντ Αμπντουλάχ, καταδικάστηκαν για τη δολοφονία της μητέρας της κατά τη διάρκεια του ύπνου της.
Γεννήθηκε στο Καράκας και μεγάλωσε με τα πέντε αδέρφια της στην επαρχία Ανζοατέγκι, στα περίχωρα του παραλιακού Πουέρτο Λα Κρουζ, σε ένα από τα πολλά παραπήγματα της φτωχογειτονιάς, Ποθουέλος.
Το άλμα εις ύψος ήταν το κύριο αγώνισμά της στην αρχή και είχε πολλές διακρίσεις στις μικρές ηλικίες, ενώ το 2013 πέτυχε και ρεκόρ νεανίδων Νότιας Αμερικής, περνώντας επιτυχώς πάνω από το 1,87 μέτρα.
Το 2020 στο τελικό μίτινγκ του , κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ κλειστού στίβου που είχε στην κατοχή της η Τατιάνα Λεμπέντεβα, βελτιώνοντας το κατά 7 εκατοστά, βελτιώνοντας επίσης και το ατομικό της ρεκόρ κατά δύο εκατοστά .
Στις 20 Μαρτίου 2022 στο Βελιγράδι με άλμα στα 15,74 μέτρα κατέρριψε το παγκόσμιο ρεκόρ στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Κλειστού Στίβου κατακτώντας και τον τρίτο τίτλο της στη διοργάνωση.
Στις 7 Σεπτεμβρίου 2019, ένα μήνα πριν το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου 2019, η Ρόχας, σε ένα Ιβηροαμερικανικό μίτινγκ έκανε το δεύτερο καλύτερο άλμα στην ιστορία του τριπλούν γυναικών, που μετρήθηκε 15,41 μέτρα, πίσω από το 15,50 της Ινέσα Κράβετς.
Στο Παγκόσμιο, κέρδισε υπερασπίζοντας τον τίτλο της από το 2017, παίρνοντας το χρυσό μετάλλιο με μεγάλη διαφορά από την δεύτερη, με άλμα στα 15,37 μέτρα.
Κατέκτησε το χρυσό μετάλλιο στο αγώνισμα στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Τόκιο με άλμα στα 15,67 μέτρα, το οποίο ήταν παγκόσμιο ρεκόρ, και είναι κάτοχος του παγκόσμιου ρεκόρ κλειστού στίβου από το Μάρτιο του 2022 με άλμα στα 15,74 μ.
Στις 8 Ιουνίου 2022 σε συνάντηση στίβου στην Γκουανταλαχάρα της Ισπανίας πήδηξε 6,93 μέτρα στο μήκος καταρρίπτοντας το εθνικό ρεκόρ της χώρας της που κατείχε η ίδια.
Στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Στίβου της ίδιας χρονιάς, στο Γιουτζίν των Ηνωμένων Πολιτειών, κέρδισε το τρίτο χρυσό μετάλλιο σε αντίστοιχη διοργάνωση με επίδοση 15,47 μέτρα, την πέμπτη καλύτερη όλων των εποχών.
Η Όπερνπλατς έχει μείνει στην ιστορία ως το μέρος όπου στις 10 Μαΐου 1933 χιλιάδες φοιτητές προχώρησαν στο δημόσιο κάψιμο περίπου 20.000 βιβλίων, τα οποία λήφθησαν βιαίως από τις βιβλιοθήκες των παρακείμενων ιδρυμάτων, επειδή γράφτηκαν από συγγραφείς, δημοσιογράφους, παιδαγωγούς, επιστήμονες και πανεπιστημιακούς που είχαν κατηγορηθεί ότι μόλυναν τα γερμανικά γράμματα με αντεθνική ιδεολογία.
Η καταστροφή των βιβλίων αυτών με στόχο τον εξαγνισμό της γερμανικής γλώσσας και λογοτεχνίας, πραγματοποιήθηκε από περίπου 70.000 φοιτητές, καθηγητές και μέλη των Ες-, των Ες-Ες και της Χιτλερικής Νεολαίας που σχημάτισαν ουρές προκειμένου να τα πετάξουν λίγα λίγα στη φωτιά, ενώ ακούγονταν επευφημίες και τα ονόματα των στοχοποιημένων συγγραφέων.
Ανάμεσα στους τελευταίους συναντούμε τους Μπέρτολτ Μπρεχτ, Άλφρεντ Ντέμπλιν, Λίον Φοϊχτβάνγκερ, Σίγκμουντ Φρόυντ, Έριχ Κέστνερ, Γιόαχιμ Τίνγκελνατς, Χάινριχ Μαν, Καρλ φον Οσιέτσκι, Έριχ Μαρία Ρεμάρκ, Κουρτ Τουχόλσκυ, Φράντς Βέρφελ, Άρνολντ Τσβάιχ και Στέφαν Τσβάιχ.
«Βρισκόμουν μπροστά από το Πανεπιστήμιο, ανάμεσα σε φοιτητές, το άνθος του έθνους μας, με ναζιστικές στολές, και έβλεπα τα βιβλία μας να γίνονται παρανάλωμα του πυρός» έγραψε με πικρία αργότερα.
Στην καταστροφή των βιβλίων πρωτοστάτησε ο Υπουργός Εκπαίδευσης του Λαού και Προπαγάνδας του Ναζιστικού Κόμματος, Γιόζεφ Γκαίμπελς, που εκφώνησε και λόγο στη διάρκεια της διαδικασίας.
Η πλατεία σχημάτιζε τον κεντρικό άξονα του Φόρουμ Φριντεριτσιάνουμ , το οποίο σχεδιάστηκε υπό την αιγίδα του Βασιλιά της Πρωσίας, Φρειδερίκου Β' του Μέγα κατά το πρότυπο της Αρχαίας Ρώμης.
Βάσει των σχεδίων του αρχιτέκτονα Γκέοργκ Βέντσεσλαους φον Κνόμπελσντορφ οδηγούσε στο κτίριο της Όπερας της Βασιλικής Αυλής και για το λόγο αυτό συνήθως αναφερόταν ως Όπερνπλατς .
Από το 1910 μετονομάστηκε σε Κάιζερ-Φραντς-Τζόζεφ-Πλατς προς τιμήν του Αυτοκράτορα της Αυστρίας Φραγκίσκου Ιωσήφ του Α' , αν και εξακολουθούσε να είναι ευρέως γνωστή με το απλούστερο παλαιότερο όνομά της.
Από τις 31 Αυγούστου του 1947, στα πλαίσια της προσπάθειας αλλαγής σελίδας μετά την κατάλυση του Ναζισμού, η πλατεία φέρει το όνομα του πολιτικού του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας , Άουγκουστ Μπέμπελ .
Το βόρειο τμήμα της πρώην Κάιζερ-Φραντς-Τζόζεφ-Πλατς το 1936 περιελάμβανε την προέκταση της Λεωφόρου Ούντερ ντεν Λίντεν, από το άγαλμα του έφιππου Φρειδερίκου του Μέγα μέχρι τη Σλοσμπρίκε .
Στα νότια οριοθετεί την πλατεία η Μπέρενστρασε με τον Καθεδρικό Ναό της Αγίας Χέντβιχ , την πρώτη καθολική εκκλησία που χτίστηκε στη Γερμανία μετά την Προτεσταντική Μεταρρύθμιση.
Απέναντι από την πλατεία βρίσκεται το Πανεπιστήμιο Χούμπολτ , ενώ στην κεντρική πλευρά της η Παλαιά Βασιλική Βιβλιοθήκη που ανήκει σήμερα στο ίδρυμα.
Τα κτίρια γύρω από την πλατεία υπέστησαν σημαντικές ζημιές στη διάρκεια του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, ωστόσο μεταπολεμικά οι προσόψεις τους αποκαταστάθηκαν βάσει των παλαιών τους σχεδίων.
Πρόκειται για μια γυάλινη πλάκα στο πλακόστρωτο, κάτω από το τζάμι της οποίας διακρίνονται σειρές από άδεια κατάλευκα ράφια από τσιμέντο, τα οποία θεωρητικά έχουν χωρητικότητα αρκετή για 20.000 βιβλία.
Στην περιοχή υπάρχουν μπαρόκ και νεοκλασικά κτίρια, σχεδιασμένα από διάσημους αρχιτέκτονες από το 18ο αιώνα και μετά, καθώς και ανακαινισμένα πρώην ανάκτορα που σήμερα χρησιμοποιούνται ως δημόσια κτίρια.
Η πλατεία αυτή αποτελεί το χώρο όπου το 1933 έλαβε χώρα η πυρπόληση 20.000 περίπου βιβλίων από τον προπαγανδιστικό μηχανισμό του Τρίτου Ράιχ με την αιτιολογία ότι το περιεχόμενό τους προωθούσε αντεθνικές ιδέες.
Λίγα μέτρα πιο δίπλα, σε μια αναμνηστική πλάκα έχει χαραχτεί ένα αλλόκοτα προφητικό απόσπασμα από το θεατρικό έργο «Άλμανσορ» του Γερμανού ποιητή εβραϊκής καταγωγής Χάινριχ Χάινε:
Ο Πρόεδρος του Ελ Σαλβαδόρ , επίσημα γνωστός ως Πρόεδρος της Δημοκρατίας του Ελ Σαλβαδόρ , είναι ο αρχηγός κράτους του Ελ Σαλβαδόρ.
Στο έργο του ο Λάντσι πραγματοποιεί μια ευρεία ανάλυση σχετικά με την κουλτούρα, την τέχνη και τον πολιτισμό των Ετρούσκων και των αρχαίων λαών της κεντρικής και νότιας Ιταλίας.
Οι εκτιμήσεις του για τα διάφορα στυλ της αρχαίας γλυπτικής που δημοσιεύονται σε ένα παράρτημα του , προέρχονται από μια σχολαστική μελέτη της συλλογής των Μεδίκων, που μεταφέρθηκε εκείνη την περίοδο από τη της Ρώμης στη Φλωρεντία.
Μετά την διάλυση της Εταιρείας του Ιησού, το 1775, κλήθηκε από τον Μεγάλο Δούκα στην Πινακοθήκη Ουφίτσι στη Φλωρεντία ως αναπληρωτής διευθυντής και αρχαιοδίφης.
Ο Ρωμαίος ιστορικός Τίτος Λίβιος έγραψε ότι ο τέταρτος βασιλιάς της Ρώμης Άνκος Μάρκιος νίκησε μια Λατινική πόλη και τοποθέτησε τους ηττημένους στον λόφο του Αβεντίνου.
Σύμφωνα με άλλους συγγραφείς στην επέκταση των τειχών της Ρώμης χρεώνεται ο έκτος βασιλιάς Σέρβιος Τύλλιος, τα περίφημα Σέρβια Τείχη με λίθους που κλάπηκαν από κτίσματα των Βηίων.
Την εποχή που εξορίστηκε ο τελευταίος βασιλιάς της Ρώμης Ταρκύνιος ο Υπερήφανος και ανακηρύχθηκε η Ρωμαϊκή δημοκρατία ιδρύθηκε στον ομώνυμο λόφο η "Τριάδα των Αβεντίνων" : Κέρες, Λίμπερ και Λίμπερα.
Ο λόφος χρησιμοποιήθηκε από τους Πληβείους με στόχο να αποκτήσουν δημόσια αξιώματα την εποχή που οι Αγορανόμοι και οι Τριβούνοι ασχολήθηκαν με τις δημόσιες υποθέσεις.
Ο καθένας είδε έναν αριθμό από οιωνούς να πετούν , που σήμαιναν θεϊκή συγκατάθεση, αλλά ο Ρέμος είδε λιγότερα από τον Ρωμύλο, έτσι ο τελευταίος συνέχισε με την ίδρυση της πόλης της Ρώμης στη θέση, που ήταν επιτυχής η οιωνοσκοπία.
Μία πιο πρώιμη εκδοχή, που βρίσκουμε στον Έννιο και σε μερικές μετέπειτα πηγές, ο Ρωμύλος έκανε την οιωνοσκοπία του στον Αβεντίνο και ο Ρώμος αλλού, ίσως στη χαμηλότερη κορυφή του Αβεντίνου, η οποία από τον Έννιο ταυτίζεται με τον .
Ο Σκούτς θεωρεί την εκδοχή του Έννιου ως την πιο πιθανή, με την οιωνοσκοπία του Ρωμύλου στον Παλατίνο λόφο ως μετέπειτα επινόηση, καθώς επίσημα Αβεντίνος ονομαζόταν μόνο η υψηλότερη κορυφή, αλλά η κοινή χρήση επέκτεινε το όνομα και στη γειτονική χαμηλότερη.
Έτσι ο Ρωμύλος, που κέρδισε τον διαγωνισμό και ίδρυσε την πόλη, μετατοπίστηκε στον πιο τυχερό Παλατίνο, την παραδοσιακή θέση ίδρυσης της Ρώμης.