polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Η ταινία γυρίστηκε σε διάφορες τοποθεσίες στην Ισπανία και την Τζαμάϊκα, με τις σκηνές της σπηλιάς να γυρίζονται κάτω από αυτό που είναι σήμερα το ξενοδοχείο στα βράχια της Νέγκριλ.
Επιπλέον, ο ίδιος ο συγγραφέας Ανρί Σαριέρ ενήργησε ως σύμβουλος για τις τοποθεσίες της ταινίας που ο ίδιος είχε συναντήσει κατά τη διάρκεια των ετών φυλάκισης του.
Από την ελληνική πλευρά, στη μάχη ρίχτηκε το Α και το Γ Σώμα στρατού, τα οποία είχαν ορμητήρια τις πόλεις Ουσάκ Μικράς Ασίας και Προύσα, αντίστοιχα, με συνολική δύναμη 16.000 στρατιωτών .
Ύστερα από αρκετές ώρες μαχών, οι Τουρκικές δυνάμεις, μη αντέχοντας στη μεγάλη πίεση που δέχτηκαν από τις ελληνικές, υποχώρησαν το πρωί της 16 Μαρτίου 1921, ανατολικά από την περιοχή Ακσίν και ανασυντάχθηκαν.
Προηγουμένως, άλλες ελληνικές δυνάμεις , με αιχμή το 5/42 Ευζωνικό Σύνταγμα, με διοικητή το Νίκο Πλαστήρα έπειτα από συνεχή προσβολή του αριστερού τμήματος των Τουρκικών μονάδων, τελικά τις διέσπασαν, υποχρεώνοντάς τες να συμπτυχθούν στα νοτιοανατολικά και κατέλαβαν το Αφιόν Καραχισάρ αργά το μεσημέρι της ίδιας ημέρας.
Η μάχη στο Αφιόν Καραχισάρ ήταν ένα σημαντικό επεισόδιο του Ελληνοτουρκικού Πολέμου 1919-1922 που έλαβε χώρα κατά τη διάρκεια της Μικρασιατικής Εκστρατείας.
Εντάσσεται σε μία σειρά συγκρούσεων μεταξύ του επελαύνοντος Ελληνικού εκστρατευτικού σώματος και των εθνικιστικών Τουρκικών στρατιωτικών μονάδων στις οποίες ηγούνταν ο Κεμάλ Ατατούρκ και οι οποίες υπερασπίζονταν την Άγκυρα, έδρα της Μεγάλης Τουρκικής Εθνοσυνέλευσης, από το Μάρτιο έως και τον Αύγουστο του 1921.
Τον Ιούλιο του 1988, 1 χρόνο μετά την ίδρυση της , ο Αρνό διέθεσε 1,5 δισεκατομμύρια δολάρια για να σχηματίσει μια εταιρεία χαρτοφυλακίου σε συνεργασία με την Ιρλανδική εταιρία ζύθου που κατείχε το 24% των μετοχών της .
Τον Ιανουάριο του 1989, έδωσε άλλα 500 εκατομμύρια δολάρια για να αποκτήσει τον έλεγχο 43,5% των μετοχών της και 35% των δικαιωμάτων ψήφου, φθάνοντας έτσι στην «μειοψηφία αποκλεισμού» που χρειαζόταν για να σταματήσει την αποσυναρμολόγηση της ομάδας .
Από τότε, ο Αρνό οδήγησε την εταιρεία μέσω ενός φιλόδοξου αναπτυξιακού σχεδίου, μετατρέποντάς την σε μία από τις μεγαλύτερες πολυτελείς ομάδες στον κόσμο με έδρα τη Γαλλία.
Σε έντεκα χρόνια, η αγοραία αξία της πολλαπλασιάστηκε τουλάχιστον κατά δεκαπέντε, ενώ ταυτόχρονα οι πωλήσεις και τα κέρδη αυξήθηκαν κατά 500%.
Το 2007, η ανακοίνωσε ότι ο Αρνό μαζί με άλλους συνεργάτες του κατέχουν το 10,69% των μετοχών της μεγαλύτερης αλυσίδας σούπερ μάρκετ της Γαλλίας και του δεύτερου μεγαλύτερου διανομέα τροφίμων παγκοσμίως.
προς τιμήν της επιστροφής του Αυγούστου στη Ρώμη, έπειτα από τρία έτη περιοδείας του στην Ισπανία και τη Γαλατία, και αυτό αφιερώθηκε στις 30 Ιανουαρίου 9 π.
ρίσκεται στα βόρεια προάστια της πόλης, ένα ρωμαϊκό μίλιο έξω από το Πομέριουμ , στη δυτική πλευρά της Φλαμινίας Οδού, βορειοανατολικά του Πεδίο του Άρεως.
Τα ευρήματα, από τα νότια του Μαυσωλείου του Αυγούστου που ήταν αρχικά το μνημείο, έχουν αναστυλωθεί στα δυτικά του Μαυσωλείου στο για τον σκοπό αυτό Μουσείο του Βωμού της Ειρήνης από το 1938.
Οι εξωτερικοί τοίχοι έχουν ανάγλυφα σε δύο ζώνες: η κάτω έχει σπειροειδείς βλαστούς φυτών, που συμβολίζουν την αφθονία και την ευημερία της Ειρήνης του Αυγούστου .
Το μνημείο ως σύνολο εξυπηρετεί τη θρησκευτική λειτουργία της Πολιτείας και ταυτόχρονα προπαγανδίζει τον Αύγουστο και το καθεστώς του, προσπαθώντας να μειώσει την προσωποκρατία του και τη δυναστική διαδοχή, στοιχεία απαράδεκτα στη Δημοκρατική παράδοση της πόλης.
Η Μινωική εμφανίστηκε για πρώτη φορά στις εθνικές κατηγορίες τη σεζόν 1979-80, όποτε και αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Εθνικής ερασιτεχνικής κατηγορίας που ήταν πρόδρομος της Γ' Εθνικής.
Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1959, χρώματα του συλλόγου είναι το βυσσινί και το λευκό και έμβλημα του συλλόγου είναι ο Διπλός πέλεκυς, κρητικό ιερογλυφικό της Μινωικής γλώσσας κατά τα χρόνια του Μινωικού πολιτισμού.
Την σεζόν 2012-13, σημείωσε 12 γκολ , κατά τη διάρκεια του δανεισμού του στη Ρεάλ Μούρθια, συμπεριλαμβανομένου ενός στην εντός έδρας νίκη με 1-0 επί της Λας Πάλμας στον τελευταίο αγώνα που πιστοποίησε την παραμονή στην κατηγορία.
Μετά την ολοκλήρωση της ποδοσφαιρικής του ανάπτυξης στις ακαδημίες της Βιγιαρρεάλ, έκανε το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα στην Πριμέρα Ντιβισιόν στις 4 Απριλίου 2009, ξεκινώντας βασικός στην εκτός έδρας ήττα με 0-3 από την Αλμερία.
Στα μέσα Οκτωβρίου του 2013, το συμβόλαιο του επεκτάθηκε μέχρι το 2017, αλλά τερματίστηκε αμοιβαία στις 15 Ιανουαρίου 2016, καθώς ο παίκτης εξακολουθούσε να αναρρώνει από σοβαρό τραυματισμό στο γόνατο.
Πραγματοποίησε το επίσημο ντεμπούτο του στις 18 Σεπτεμβρίου, περνώντας ως αλλαγή στις καθυστερήσεις του αγώνα μιας νίκης με 3-2 επί της Αθλέτικ Μπιλμπάο.
Από το 1995 έχει κηρυχθεί ως ιστορικό διατηρητέο μνημείο γιατί "αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα αρχιτεκτονικής, όπως αυτή διαμορφώθηκε στο τέλος του περασμένου αιώνα στην περιοχή αυτή και είναι σημαντικό για τη μελέτη της Ιστορίας της αρχιτεκτονικής. Επίσης αποτελεί σημείο αναφοράς για τους κατοίκους της περιοχής, αφού συνδέεται άμεσα με τους αγώνες των κολίγων εναντίον των τσιφλικάδων της Θεσσαλίας"
Από το 1999 έχουν κηρυχθεί ως ιστορικά διατηρητέα μνημεία που χρειάζονται ειδική κρατική προστασία γιατί "αποτελούν αξιόλογα και αντιπροσωπευτικά δείγματα γεφυροποιίας και οδομηχανικής του περασμένου αιώνα, σημαντικά για τη μελέτη της ιστορίας της αρχιτεκτονικής".
Την περίοδο της τουρκοκρατίας ονομαζόταν Μπουλή και το 1883 αναφέρεται επίσημα στο ΦΕΚ 126Α-02/04/1883 με το όνομα αυτό να προσαρτάται στον τότε δήμο Φύλλου που ανήκε στο νομό Τρικκάλων.
Σύμφωνα με το σχέδιο Καλλικράτης αποτελεί την τοπική κοινότητα Αστρίτσης που υπάγεται στη δημοτική κοινότητα Φύλλου του δήμου Παλαμά και σύμφωνα με την απογραφή 2011 έχει πληθυσμό 116 κατοίκους.
Είναι κτισμένος δίπλα στον Καλέντζη ποταμό και μαζί με το γειτονικό Ψαθοχώρι αποτελούν την τοπική κοινότητα Κοσκινά που υπάγεται στη δημοτική ενότητα Παλαμά του δήμου Παλαμά.
Μετά την προσάρτηση της Θεσσαλίας στην Ελλάδα το 1881, η γη της περιοχής άλλαξε χέρια ιδιοκτησίας από τους Τούρκους τσιφλικάδες σε Έλληνες και ξεκίνησε το "Αγροτικό ζήτημα" .
Στα πλαίσια της περιόδου αυτής, στις 1 Ιουνίου 1908, ιδρύεται με έδρα τον Κοσκινά αγροτικός σύλλογος από 20 πληρεξούσιους αντιπροσώπους και καταστατικό αποτελούμενο από 21 άρθρα.
Μόνο ο γιος τού Κλαύδιου, ο Βρεττανικός, επέζησε αυτού, ωστόσο ο Κλαύδιος προτίμησε να τον διαδεχθεί ο μικρανιψιός του Νέρων στον θρόνο, τον οποίο υιοθέτησε.
Τελικά οι περισσότεροι αυτοκράτορες της Ιουλιο-Κλαυδιανής δυναστείας χρησιμοποίησαν την υιοθεσία ως εργαλείο με σκοπό να προωθήσουν τον επιλεγμένο διάδοχό τους στη διαδοχή: Ο ίδιος ο Αύγουστος είχε υιοθετηθεί από τον μεγάλο θείο του δικτάτορα Ιούλιο Καίσαρα και υιοθέτησε τον προγονό του Τιβέριο ως κληρονόμο.
Η Ιουλιο-Κλαυδιανή δυναστεία ήταν η πρώτη Ρωμαϊκή αυτοκρατορική δυναστεία και περιλαμβάνει τους πέντε πρώτους αυτοκράτορες -Αύγουστο, Τιβέριο, Καλιγούλα, Κλαύδιο, Νέρωνα- ή την οικογένεια στην οποία ανήκουν.
Το όνομα "Ιουλιο-Κλαυδιανή δυναστεία" είναι ιστοριογραφικός όρος και προέρχεται από τους δύο κλάδους της αυτοκρατορικής οικογένειας: το γένος των Ιουλίων και το γένος των Κλαυδίων .
Ο δεύτερος αναφέρει: "τους διανοούμενους που δεν ήθελαν να περιγράψουν την εποχή τού Αυγούστου, η συκοφαντία τους φόβισε. Οι ιστορίες τού Τιβέριου, τού Γάιου , τού Κλαύδιου και τού Νέρωνα, όταν ήταν στην εξουσία γράφτηκαν ψεύτικες από τον τρόμο και μετά την αποβίωσή τους γράφτηκαν με οργή και μίσος".
Έτσι, οι Μανιάτες επιχειρούν επίθεση από τα πλάγια και καταφέρνουν να απαγκιστρώσουν τούς Αιγύπτιους, πού εγκαταλείπουν το Τσουμπάρι και τρέχουν να σωθούν στα πλοία.
Το εξαιρετικά τραχύ έδαφος – «οι πέτρες σχίζουν αρβύλα» – γίνεται φονικό για τούς Αιγύπτιους, τόσο ώστε ο τόπος γεμίζει κουφάρια και η θάλασσα κοκκινίζει κυριολεκτικά από το αίμα.
Τα ξημερώματα της 22ας ή της 23ης Ιουνίου, οι Αιγύπτιοι, αφού άφησαν μικρή φρουρά στο Τσουμπάρι, χωρίστηκαν σε τρία τμήματα και επιχείρησαν να εισβάλουν στη Δυτική Μάνη.
Τό πρώτο τμήμα κατευθύνθηκε πρός Πύργο και Χαριά, το δεύτερο πρός την ρεόπολη, ενώ ένα μικρό τρίτο τμήμα προωθήθηκε στα ενδότερα πρός την Καυχιόνα.
Το βάρος της άμυνας των οικισμών πού δέχθηκαν επίθεση σήκωσαν οι κάτοικοι πού είχαν μείνει πίσω, καθώς οι περισσότεροι πολεμιστές υπερασπίζονταν τη Βέργα όπως ιστορήθηκε παραπάνω.
Στη Χαριά, το χωριό ήταν αφύλακτο και αρχικά πυρπολήθηκε από τούς Αιγυπτίους, γιατί οι κάτοικοι δεν είχαν ειδοποιηθεί και κοιμώνταν στα αλώνια λόγω θερισμού.
ντίθετα, οι κάτοικοι του Πύργου ήταν ειδοποιημένοι από τον πρωτοσύγγελο Ριγανάκο και προέβαλαν άγρια αντίσταση στον πύργο του Γιανουκάκου, όπου είχαν οχυρωθεί αρειμάνιοι γέροντες.
Το αιγυπτιακό τμήμα πού προέλασε πρός την ρεόπολη έφτασε στα Τσαλαπιάνικα, όπου σύναψε μάχη με νέους και γέροντες πού είχαν οχυρωθεί στους πύργους των Κουτσιλιέρη, Ντρουφάκου, Κουτράκου, Ρεμπάκου και Πικουλάκη.
Στο μεταξύ, ειδοποιήθηκαν τα γύρω χωριά και έσπευσαν σε βοήθεια των οχυρωμένων 300 πολεμιστές, με προεξάρχοντες τον Καβαλλιεράκη, τον Καπετανάκη, τον Φελούρη και τον Μιχαλέα .
Έτσι, αναγκάστηκε τόσο η συγκεκριμένη φάλαγγα όσο και αυτή της Χαριάς και του Πύργου να υποχωρήσουν πρός τον Διρό και να ανασυνταχθούν για νέα επίθεση την επόμενη μέρα.
Ένας Μανιάτης ονόματι Γεώργιος Μπόσινας πού είχε προσκυνήσει τον Ιμπραήμ οδήγησε μέσω αγνώστου μονοπατιού τούς Αιγυπτίους πρός τα δύο χωριά.
Στο χωριό Δεσφίνα ή Τσεσφίνα πού κείται επί του μονοπατιού αυτού, ο ντόπιος οπλαρχηγός Κυριάκης Σταθάκος με 15 συγγενείς του κλείστηκαν στον πύργο του χωριού με σκοπό να καθυστερήσουν την πορεία των Αιγυπτίων και περικυκλώθηκαν.
κολούθησαν διαπραγματεύσεις μεταξύ Σταθάκου και Μπόσινα, κατά τις οποίες ο Σταθάκος, προσποιούμενος παράδοση, πυροβόλησε και σκότωσε τον Μπόσινα σύμφωνα με τον Σπυρίδωνα Τρικούπη .
Σύμφωνα με το ιστορικό ημερολόγιο του ριστείδη Σταθάκου , δισέγγονου του Κυριάκη, τον Μπόσινα πυροβόλησαν ταυτόχρονα και σκότωσαν ο Κυριάκης Σταθάκος και τα παιδιά του τελευταίου, Στάθης και Κυριακώ.
Η σύρραξη γενικεύθηκε αμέσως και συνεχίστηκε όλη μέρα, δίνοντας πολύτιμο χρόνο στις κύριες δυνάμεις των Ελλήνων, πού είχαν ειδοποιηθεί από τούς νεότερους γιούς του Σταθάκου, Θωμά και Ηλία , να συγκεντρωθούν και να οργανωθούν στον Πολυάραβο.
Σύμφωνα με τον Σπυρίδωνα Τρικούπη , οι επτά χιλιάδες Αιγύπτιοι υπό τον Κεχαγιά εφόρμησαν αρχικά τρεις φορές κατά μέτωπον, αλλά υποχώρησαν ισάριθμες φορές εξαιτίας των πυκνών και εύστοχων πυρών των Ελλήνων.
Ο ίδιος ιστορικός αφηγείται ότι στη συνέχεια οι Αιγύπτιοι επιχείρησαν ελιγμό ώστε να επιπέσουν στα νώτα των Ελλήνων, αλλά απέτυχαν και πάλι, αφήνοντας 100 νεκρούς μετά από δεκάωρη μάχη, έναντι μόλις 4 νεκρών των Ελλήνων.
Εκείνη τη στιγμή, καθοριστικό ρόλο για την έκβαση της μάχης έπαιξε ο ελιγμός ανώνυμου Μανιάτη οπλαρχηγού από τα Σκυφιάνικα, ο οποίος με είκοσι άνδρες εξήλθε από το ύψωμα Καστράκι και έφτασε έρποντας στα νώτα της αριστερής πτέρυγας των Αιγυπτίων.
Ο πανικός μεταδόθηκε σε όλη την παράταξη και οι Έλληνες εκμεταλλευόμενοί τον πήδησαν έξω από το τείχος και καταδίωξαν τούς Αιγύπτιους με τα ξίφη ως την Ἁγία Σιών.
πό τούς Έλληνες διακρίθηκαν ο Ηλίας Μαυρομιχάλης , οι αρχιμανδρίτες Δανιήλ Κουλουφάκος και Προκόπιος Γκιουλέας και ο αρχίατρος Σκαρπαλεζάκης.
Μετά την αποτυχία της επίθεσης του Ιουνίου, ο Ιμπραήμ ανασύνταξε τις δυνάμεις του και ξεκίνησε νέα επίθεση εναντίον της Μάνης στις 20 Αυγούστου με 6.000 στρατιώτες, σύμφωνα με τον Φραντζή .
Το χωριό υπερασπίζονταν ο Παναγιώτης Κοσονάκος με λίγους πολεμιστές, ενώ μαζί τους ενώθηκε δύναμη υπό τον Γεωργάκη Μαυρομιχάλη, ανεβάζοντας τον αριθμό των αμυνομένων σε μόλις 300.
Η μάχη κράτησε μέχρι το βράδυ, οπότε έφτασε προς βοήθεια των αμυνομένων ο Ηλίας Κατσάκος με 300 εκλεκτούς πολεμιστές και όρμησε στα νώτα των Αιγυπτίων, γεγονός πού προκάλεσε την υποχώρηση των τελευταίων στην πεδιάδα του Πασαβά .
Μετά την άλωση του Μεσολογγίου τον πρίλιο του 1826 από τις ενωμένες δυνάμεις του Ιμπραήμ και του Κιουταχή, η Ελληνική Επανάσταση απέμεινε να στηρίζεται σε λίγες εστίες .
Αν η Μάνη υποτασσόταν στον Ιμπραήμ, ο οποίος ήδη είχε επανακάμψει στην Πελοπόννησο τον Μάιο, η Επανάσταση πιθανότατα θα έσβηνε, καθώς τα λίγα υπόλοιπα προπύργιά της θα έπεφταν πολύ ευκολότερα.
πό την άλλη πλευρά, αν η Μάνη κρατούσε, θα τροφοδοτούσε συνεχώς με το ισχυρό στρατιωτικό της δυναμικό τις δυνάμεις του Κολοκοτρώνη, θα αποτελούσε καταφύγιο για τα κυνηγημένα γυναικόπαιδα του Μοριά και θα γινόταν αγκάθι στα νώτα του Ιμπραήμ στην προσπάθειά του να καταλάβει τις υπόλοιπες ελεύθερες περιοχές της Πελοποννήσου.
Ωστόσο, πριν την έναρξη της μάχης κατέφθασαν σημαντικές ενισχύσεις υπό τούς Τσαλαφατίνο, Γιατράκο, Γεωργάκη Μαυρομιχάλη και Ηλία Κατσάκο, ανεβάζοντας την ελληνική δύναμη σε 2.000 άνδρες.
Ο Κωνσταντίνος Κούμας ανεβάζει τις επιθέσεις σε εννέα , ενώ ο Φραντζής αναφέρει ότι οι Έλληνες είχαν οργανώσει τρεις γραμμές άμυνας και πολέμησαν βάσει τακτικού σχεδίου, το οποίο συνίστατο σε διαδοχικούς γύρους πρόκλησης φθοράς στους επιτιθέμενους και κατόπιν υποχώρησης στην επόμενη γραμμή άμυνας.
Πρεβελάκη οι Αιγύπτιοι τακτικοί του Ιμπραήμ είχαν διδαχθεί από Ευρωπαίους αξιωματικούς την πεπαλαιωμένη τότε τακτική θεωρία του 1791 και μάλιστα εσπευσμένα και χωρίς μέθοδο.
Οι Μανιάτες, προκειμένου να δυσχεράνουν την προέλαση του Ιμπραήμ, ύψωσαν στο στενό πέρασμα του λμυρού, πού ελέγχει την είσοδο πρός τη Δυτική Μάνη, ένα τείχισμα που ονομάστηκε Βέργα.
Το κύριο σώμα του στρατού του Ιμπραήμ κινήθηκε υπό τον Κεχαγιά την αυγή της 22ας Ιουνίου 1826 πρός τη Βέργα, ενώ ο ο Ιμπραήμ ηγήθηκε ταυτόχρονης αντιπερισπαστικής ενέργειας με 1.500-2.000 άνδρες μέσω θαλάσσης.
Η ενέργεια αυτή είχε στόχο να υπερκεράσει τη γραμμή άμυνας των Ελλήνων και οδήγησε στη μάχη του Διρού πού ιστορείται παρακάτω, όπου σύμφωνα με πολλές πηγές συμμετείχε και ο ίδιος ο Ιμπραήμ.
Ο αντιπερισπασμός του Ιμπραήμ δεν έπιασε, διότι οι κύριες δυνάμεις των Ελλήνων παρέμειναν οχυρωμένες στην Βέργα, και έτσι η μάχη της Βέργας ξέσπασε σφοδρά.
Στρατιωτικοί αρχηγοί των Μανιατών ήταν ο Γεωργάκης Μαυρομιχάλης, ο Ιωάννης Μαυρομιχάλης , ο γιός του τελευταίου Ηλίας Μαυρομιχάλης, ο Διονύσιος Μούρτζινος, ο Τζανετάκης Γρηγοράκης, ο θανασούλης, ο Κουμουντουράκης, ο Πανάγος Κυβέλος και ο Νικόλαος Χρηστέας.
Στη Μάνη είχαν καταφύγει και πολλοί Μεσσήνιοι πολεμιστές με αρχηγούς τον Μητροπέτροβα, τον Παπατσώνη, τον Γκρίτζαλη, τον Καμαριώτη, τον Δαρειώτη και τον Πουλόπουλο, Ήλειοι με αρχηγούς τούς Ναθαναήλ και Σπυρίδωνα νδρικόπουλο και 60 Κρήτες.
Ο Ιμπραήμ ως επικεφαλής των τουρκοαιγυπτιακών δυνάμεων της Πελοποννήσου επιχείρησε να καταλάβει τη Μάνη, η οποία αποτελούσε βασικό προπύργιο της Επανάστασης.
Οι Έλληνες απέκρουσαν με μεγάλη επιτυχία όλες τις επιθέσεις του Ιμπραήμ και υπερασπίστηκαν αποτελεσματικά τη Μάνη, σημειώνοντας μεγάλες νίκες στις μάχες της Βέργας, του Διρού και του Πολυαράβου.
Η επιτυχία αυτή των Ελλήνων συνεισέφερε καθοριστικά στην επιβίωση της Επανάστασης, καθώς κερδήθηκε πολύτιμος χρόνος εν όψει της πολιτικής επίλυσης του Ελληνικού Ζητήματος με την αναγνώριση της Ελλάδας ως ανεξάρτητου κράτους.
Τη νύχτα της 21ης πρός 22α Ιουνίου ή της 22ας πρός 23η Ιουνίου, δεκατέσσερα μεταγωγικά πλοία του Ιμπραήμ συνοδευόμενα από δύο πολεμικά προσάραξαν στον όρμο του Διρού, όπου και τα γνωστά σπήλαια, και αποβίβασαν 1.500-2.000 πολεμιστές.
Ωστόσο, ενώ οι Αιγύπτιοι είχαν αρχικά το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού μέσα στη νύχτα, παρέμειναν οχυρωμένοι όλη τη νύχτα στο ύψωμα Τσουμπάρι και δεν προχώρησαν.
Ο Ιμπραήμ αρχικά απέστειλε στις 29 Μαΐου 1826 επιστολή στον Γεωργάκη Μαυρομιχάλη, γιό του Πετρόμπεη, τον οποίο είχε πιάσει αιχμάλωτο και αφήσει ελεύθερο μετά την κατάληψη του Νεοκάστρου, με την οποία του υπενθύμισε τον όρο πού ο Μαυρομιχάλης είχε αποδεχθεί για να ελευθερωθεί, ήτοι τη συνέργειά του στο προσκύνημα των Μανιατών.
Στην επιστολή, ο Ιμπραήμ δίνει διορία δέκα ημερών στον Μαυρομιχάλη να συσκεφθεί με τους υπόλοιπους αρχηγούς των Μανιατών και να προσέλθουν στην Καλαμάτα για να συνθηκολογήσουν, ειδάλλως «δεν θέλει αφήσωμεν μήτε ίχνος οσπητίου».
Μετά από αυτά τα συμβάντα, οι Έλληνες αποφάσισαν να επιχειρήσουν αιφνιδιαστική επίθεση, αλλά ο Ιμπραήμ, πού στο μεταξύ είχε επανέλθει στον λμυρό, αντιλήφθηκε μάλλον το σχέδιό τους και υποχώρησε πρός την Καλαμάτα, όπως γράφει το ανακοινωθέν της 27ης Ιουνίου .
πό την άλλη πλευρά, υστερούσαν σε πυρομαχικά, αφού τούς έλειπαν μέχρι και οι τάπες για να γεμίζουν με μπαρουτόβολα τα όπλα τους , ενώ στερούνταν και ενιαίας ηγεσίας.
Η επόμενη μέρα κύλησε χωρίς γενικευμένη επίθεση των Αιγυπτίων, καθώς τη στιγμή πού αυτοί προωθούνταν ξανά, μια νέα δύναμη 600 Μανιατών έφθασε πρός ενίσχυση των αμυνομένων και τούς ειδοποίησε με γενικό πυροβολισμό, ο οποίος κυρίευσε με ταραχή τούς Αιγύπτιους.
Ο αρθρώτης του ισχίου, που αναφέρεται επιστημονικά ως ο ακετολοφαρμακώδης σύνδεσμος, είναι ο σύνδεσμος μεταξύ του μηρού και της κοτύλης της λεκάνης και η κύρια λειτουργία του είναι να υποστηρίζει το βάρος του σώματος σε κατά τη διάρκεια του περπατήματος ή του τρεξίματος.
Στα ανθρώπινα κύτταρα, τόσο οι φυσιολογικές μεταβολικές ενέργειες όσο και περιβαλλοντικοί παράγοντες όπως η ακτινοβολία μπορούν να προκαλέσουν βλάβη στο , με αποτέλεσμα ακόμη και 1 εκατομμύριο μεμονωμένες μοριακές βλάβες ανά κύτταρο ανά ημέρα.
Πολλές από τις αναφερόμενες αλλοιώσεις προκαλούν δομική βλάβη στο μόριο του και μπορούν να μεταβάλουν ή να εξαλείψουν την ικανότητα του κυττάρου να μεταγράψει το γονίδιο που κωδικοποιεί το προσβεβλημένο .
Άλλες βλάβες προκαλούν δυνητικά επιβλαβείς μεταλλάξεις στο γονιδίωμα του κυττάρου, οι οποίες επηρεάζουν την επιβίωση των παράγωγων κυττάρων αφού υποβληθεί σε μίτωση.
Όταν οι κανονικές διεργασίες αποκατάστασης αποτύχουν ή δεν εμφανίζεται κυτταρική απόπτωση, μπορούν να εμφανιστούν ανεπανόρθωτες βλάβες στο , συμπεριλαμβανομένων των θραυσμάτων διπλής έλικας και των διασυνδέσεων .
Ο ρυθμός επιδιόρθωσης του εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, συμπεριλαμβανομένου του κυτταρικού τύπου, της ηλικίας του κυττάρου και του εξωκυτταρικού περιβάλλοντος.
Ένα κύτταρο που έχει συσσωρεύσει μεγάλη ποσότητα βλάβης στο του ή ένα που δεν μπορεί να επισκευάσει αποτελεσματικά τις βλάβες που προκαλούνται στο του μπορεί να εισέλθει σε μία από τις τρεις πιθανές καταστάσεις:
Όσον αφορά το σενάριο, το μεγαλύτερο μέρος του διαλόγου, έχει παρθεί αυτούσιο από το έργο του Σαίξπηρ, αλλά ο Ολίβιε χρησιμοποίησε στοιχεία των μεταφορών του 18ου αιώνα από τους Κόλεί Σάιμπερ και Ντέιβιντ Γκάρικ.
Ο ρόλος της Βασίλισσας Μαργαρίτας έχει αφαιρεθεί εντελώς, ενώ ο ρόλος της Ελισάβετ, Δούκισσας του Γιορκ έχει μειωθεί αισθητά και η διάρκεια του έργου είναι πολύ μικρότερη σε σχέση με το θεατρικό.
Η ταινία Ριχάρδος ο Γ' αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά, παραγωγής 1955, του ομώνυμου θεατρικού έργου του Γουίλιαμ Σαίξπηρ σε σκηνοθεσία Λόρενς Ολίβιε.
Ο Ολίβιε πλαισιώνεται από μια πλειάδα μεγάλων σαιξπηρικών ηθοποιών, όπως ο Ραλφ Ρίτσαρντσον, ο Σέντρικ Χάρντγουϊκ και ο Τζον Γκίλγκουντ, οι οποίοι είχαν ήδη τιμηθεί, για την προσφορά τους στο θέατρο, από τη Βασίλισσα Ελισάβετ με τον ανώτερο τίτλο τιμής της Βρετανίας, Σερ.
Η ταινία εξιστορεί τις μηχανορραφίες που επινόησε ο Ριχάρδος Γ της Αγγλίας, που υποδύεται ο Λόρενς Ολίβιε, προκειμένου να κλέψει το θρόνο από τα χέρια του αδελφού του Εδουάρδου Δ', που υποδύεται ο Σερ Σέντρικ Χάρτγουϊκ.
Πρόκειται για την τρίτη μεταφορά έργου του Σαίξπηρ, που σκηνοθέτησε ο Λόρενς Ολίβιε για τη μεγάλη οθόνη, καθώς και για την ταινία που χρειάστηκε το μεγαλύτερο χρονικό διάστημα για να ετοιμαστεί.
Ο ηθοποιός είχε ερμηνεύσει τον Ριχάρδο Γ' στο , το 1944, αποσπώντας διθυραμβικές κριτικές και είχε οραματιστεί τη συγκεκριμένη εκδοχή του έργου του Σαίξπηρ από τότε.
Ο ηθοποιός βασίστηκε στην περσόνα του παραγωγού Τζεντ Χάρις, τον οποίον ο Ολίβιε τον χαρακτήρισε ως τον πιο μισητό άνθρωπο που γνώρισε ποτέ, για να αναπτύξει το χαρακτήρα του Ριχάρδου και ο Αλεξάντερ Κόρντα έκανε την παραγωγή.
Αυτό δεν τον εμποδίζει να μηχανορραφεί, για να στρέψει τους δύο αδελφούς του, Εδουάρδο Ε' και Γεώργιο, δούκα του Κλάρενς , τον έναν ενάντια στον άλλο, με σκοπό να κερδίσει ο ίδιος τον θρόνο.
Οι κριτικοί την υποδέχτηκαν με διθυράμβους, σε αντίθεση με το κοινό και η αποτυχία της ταινίας στο -, σήμανε τη λήξη της σκηνοθετικής καριέρας του Ολίβιε σε σαιξπηρικές παραγωγές, εφόσον προσπάθησε να βρει χρηματοδότη για να γυρίσει και την κινηματογραφική μεταφορά του Μακμπέθ το 1957, χωρίς επιτυχία.
Ο Ολίβιε προσέλαβε αποκλειστικά Βρετανούς ηθοποιούς για την ταινία, κάποιοι από τους οποίους ήταν βετεράνοι , ενώ άλλοι ήταν πρωτοεμφανιζόμενοι .
Οι τέσσερις πρωταγωνιστές της ταινίας, Λόρενς Ολίβιε, Τζον Γκίλγκουντ, Σέντρικ Χάρντγουικ και Ραλφ Ρίτσαρντσον, ήταν ηθοποιοί οι οποίοι είχαν χριστεί ιππότες από τη Βασίλισσα Ελισάβετ.
Οι ρόλοι των δυο δολοφόνων του Εδουάρδου Δ' προορίζονταν για τους Ρίτσαρντ Ατένμπορο και Τζον Μιλς, αλλά και οι δυο αρνήθηκαν να αναλάβουν ρόλους οι οποίοι ήταν τόσο μικροί.
Εν συγκρίσει με τις άλλες δυο προγενέστερες μεταφορές έργων του Σαίξπηρ που είχε σκηνοθετήσει ο Ολίβιε στη μεγάλη οθόνη, η ταινία Ριχάρδος ο Γ, έλαβε την χλιαρότερη υποδοχή.
Σε αντίθεση με τις άλλες δυο δεν έλαβε υποψηφιότητα για Όσκαρ Καλύτερης Ταινίας, αλλά ο Ολίβιε προτάθηκε για Όσκαρ Α' Ανδρικού Ρόλου.
Η έγχρωμη φωτογραφία της ταινίας έγινε με την τεχνική του τεχνικόλορ, κάτι που ο Ολίβιε είχε απορρίψει για την προηγούμενή του ταινία, "Άμλετ " που γυρίστηκε σε ασπρόμαυρη φωτογραφία.
Για τον σκοπό αυτό ο επικεφαλής του Οίκου αγόρασε το 1699 τη μικρότατη κυριότητα του Σέλλενμπερκ από τους Χόχενεμς και το 1712 την κομητεία του Βάντουτς, φέουδα που δεν ήταν υποτελή σε κάποιον, αλλά εξαρτιόταν απευθείας από τον βασιλιά.
Έτσι όταν το 1719 ολοκληρώθηκε η αγορά, ο Κάρολος ΣΤ των Αψβούργων αρχιδούκας της Αυστρίας ένωσε τα δύο φέουδα σε μία ιδιοκτησία, που αναβαθμίστηκε σε πριγκιπάτο -με πρίγκιπα τον Αντώνιο-Φλωριανό- υποτελές της Αυστρίας.
Ο Οίκος προέρχεται από το κάστρο Λίχτενσταϊν στο Μαρία Έντσερσντορφ της Κάτω Αυστρίας, το οποίο ο Οίκος κατείχε τουλάχιστον από το 1140 ως τον 13ο αιώνα και από το 1807 ως τώρα.
Όλες οι εκτάσεις ήταν φέουδα υποτελή σε άλλους, κυρίως μέλη του Οίκου των Αψβούργων, στους οποίους μερικοί πρίγκιπες του Λίχτενσταϊν υπηρέτησαν ως σύμβουλοι.
Οι προϋποθέσεις της διαδοχής του και άλλα θέματα του Οίκου καθορίζονται από τους Θεσμούς του Οίκου, οι οποίοι μπορούν να τροποποιηθούν από τα μέλη του, όχι όμως από την κυβέρνηση ή το κοινοβούλιο του κρατιδίου.
Σκοπός του συλλόγου ήταν η προώθηση του αθλητικού πνεύματος και της ευγενούς άμιλλας, δίνοντας την ευκαιρία στους νέους της πόλης και της ευρύτερης περιοχής να αναπτυχθούν και να γυμναστούν σ' ένα υγιές περιβάλλον.
Τη δεκαετία του 1930 ιδρύονται στο Γύθειο πολλοί ποδοσφαιρικοί σύλλογοι, μεταξύ των οποίων ο «Ηρακλής Γυθείου» και ο «Λάκων», που αμφότεροι κατά την προπολεμική περίοδο ήταν μεταξύ των ισχυρότερων ομάδων του Λακωνικού ποδοσφαίρου και μεταξύ τους υπήρχε έντονη αντιπαλότητα.
Το 2019 κατέκτησε αήττητος το Πρωτάθλημα της Α Κατηγορίας Λακωνίας και κέρδισε στον τελικό του Σούπερ Καπ τον ΠΣ Σπάρτης και κατέκτησε το τρόπαιο.
Την αγωνιστική περίοδο 2022-2023 έλαβε μέρος στον 4ο όμιλο της Γ' Εθνικής Κατηγορίας και τερμάτισε στη 13η θέση με 12 βαθμούς με αποτέλεσμα να επιστρέψει στα τοπικά πρωταθλήματα, ενώ οι αγωνιστικές του υποχρεώσεις ξεκίνησαν με την κατάκτηση του Σούπερ Καπ Λακωνίας και ολοκληρώθηκαν με την κατάκτηση του Κυπέλλου Λακωνίας .
Ήταν η μεγαλύτερη σε πληθυσμό πόλη του νομού Λακωνίας, το λιμάνι του αποτελούσε έναν από τους κυριότερους εμπορικούς σταθμούς της νοτίου Ελλάδος και η οικονομική και πολιτιστική ανάπτυξη ήταν συνεχής και αλματώδης, ενώ δεν θα μπορούσε να μην ακμάσει και σε αθλητικό επίπεδο.
Το έναυσμα δόθηκε μετά την επιτυχία του εκ του Λυγερέα Γυθείου, Χαρίλαου Βασιλάκου, στους πρώτους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες που διοργανώθηκαν στην Ελλάδα το 1896, με το Γύθειο να ζει στο ρυθμό της επιτυχίας του δικού της παιδιού.
Το 1901 κατασκευάζεται στην πόλη δημοτικό γυμναστήριο και ιδρύεται αθλητικό σωματείο, το οποίο έμελλε να αποτελέσει και τη θεμέλιο λίθο του Λακωνικού αθλητισμού.
Το καλοκαίρι του 1952 μαζί με τους συλλόγους «Α.Π.Σ. Άμιλλα» και «Σπαρτιατικός Γ.Σ.» ίδρυσαν την Ένωση Ποδοσφαιρικών Σωματείων Λακωνίας και συνέταξαν το πρώτο καταστατικό της.
Λακωνίας και εκπροσώπησε το Λακωνικό ποδόσφαιρο στο πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής κατηγορίας κατά την αγωνιστική περίοδο 1986-87 και το χρονικό διάστημα 1990-1996.Το 1975 συμμετείχε στο ειδικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ανόδου, χάνοντας ωστόσο την άνοδο στην Β' Εθνική κατηγορία.
Α και έγινε το άλμπουμ με τις περισσότερες πωλήσεις στον Καναδά για το 2019, ενώ στο Ηνωμένο Βασίλειο η Άιλις έγινε η νεαρότερη καλλιτέχνιδα που κατάφερε να φτάσει στην πρώτη θέση.