polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Στα καλύμματα των δύο εσωτερικών σαρκοφάγων κυριαρχεί η μορφή ενός μεγάλου σκαραβαίου, σύμβολο του θεού της ανατολής του ήλιου Κεπερά που σπρώχνει ψηλά την σφαίρα του ήλιου για να φέρει την ανατολή, περίπου όπως ο σκαραβαίος προφυλάσσει τα μικρά του μέσα σε μία μικρή μπάλα από κοπριά, κατά τη διαδικασία της αναπαραγωγής του.
Απεικονίζεται επίσης ο θεός της μεταθανάτιας ζωής, Όσιρις, πλαισιωμένος από τις αδελφές θεές Ίσις και Νέφθυς, οι οποίες είναι προστάτιδες θεές των ταφικών ιεροτελεστιών.
Η εποχή της Χενουταουί, κατά την 3η Ενδιάμεση Περίοδο, η οποία ακολούθησε το τέλος του Νέου Βασιλείου, ήταν μία περίοδος κρίσης για την Αίγυπτο που χαρακτηρίστηκε από πολιτικές ανακατατάξεις.
Στους απλούς υπόγειους λαξευτούς θαλαμοειδείς τάφους της εποχής, όπου ενταφιάζονταν τόσο οι φτωχοί όσο και τα ανώτερα κοινωνικά στρώματα και χρησιμοποιούνταν και ως οικογενειακοί τάφοι, δεν υπήρχαν άλλες απεικονίσεις των νεκρών, όπως συνηθιζόταν σε προηγούμενες περιόδους, και η τέχνη της διακοσμημένης λάρνακας κάλυπτε αυτό το κενό.
Και οι τρεις λειψανοθήκες έχουν τη μορφή φασκιωμένης μούμιας με επιζωγραφισμένες περίτεχνες μάσκες στα πρόσωπα, οι οποίες αποδίδουν τα χαρακτηριστικά της νεκρής.
Στα ορθογώνια διάχωρα ανάμεσα στις χρυσές ζώνες απεικονίζονται οι εξής σκηνές: α) η Η φορώντας ένα πολυτελές χρυσαφί ένδυμα κουνά ένα σείστρο και προσεύχεται στον Όσιρη, β) οι τέσσερις γιοί του Ώρου να στέκονται δίπλα σε βωμούς προσφορών, γ) ο θεός Άνουβις, προστάτης των νεκρικών χώρων και της ταριχευτικής, με τη μορφή μαύρου τσακαλιού και σκήπτρο και δ) στα πόδια της λάρνακας, οι θεές Ίσις και Νέφθυς που θρηνούν για τον χαμό της Χενουταουί.
Ο τάφος των Θηβών ΜΜΑ 59 ανακαλύφθηκε κατά την ανασκαφική περίοδο 1923 – 24, στη θέση Ντειρ-ελ Μπαχάρι που αποτελεί τμήμα της Νεκρόπολης των Θηβών στη δυτική όχθη του Νείλου, απέναντι από το Λούξορ.
Πρόκειται για τον χώρο ταφής μίας Αρχαίας Αιγυπτίας, της Χενουταουί, η οποία έζησε την περίοδο της 21ης Δυναστείας και υπήρξε Αοιδός του Θεού Άμωνα - Ρα.
Κάθετες και οριζόντιες χρυσοκίτρινες ζώνες που μιμούνται το χρυσάφι που διακοσμεί τις βασιλικές λάρνακες, φέρουν ιερογλυφικές επιγραφές όπου η Χενουταουί η Δικαιωμένη επικαλείται τη θεία εύνοια, λέγοντας:
Ο Τάφος της Χενουταουί έχει τον κωδικό 59 στον κατάλογο του Μητροπολιτικού Μουσείου Τέχνης της Νέας Υόρκης, η οποία αναφέρεται στους τάφους που ανασκάφηκαν από τον Αμερικανό Αιγυπτιολόγο Χέρμπερτ Ιούστις Ουίνλοκ, σε μία από τις ερευνητικές αποστολές του Μουσείου.
« Μητέρα μου, ! Άπλωσε τα φτερά σου στο πρόσωπό μου και χάρισέ μου αιωνιότητα, σαν αυτήν που έχουν τα ακάματα αστέρια, και ας μην πεθάνω δεύτερη φορά στην νεκρόπολη ! »
Παρά το ότι στις 4 Δεκεμβρίου 1868 οι κατοχικές αρχές απεφάσισαν τη μεταφορά της έδρας της Κομητείας Μαρένγκο από το Λίντεν στην Ντεμόπολις, μετά από τη λαϊκή αντίδραση προκηρύχθηκε σχετικό δημοψήφισμα στην κομητεία, που είχε αμφισβητούμενο αποτέλεσμα, και μετά από συνεχείς προσπάθειες των προκρίτων του Λίντεν η μεταφορά ακυρώθηκε τον Φεβρουάριο του 1871.
Με το οικονομικό κραχ τη δεκαετία του 1920 και την κατάρρευση της παραγωγής βαμβακιού, η εκτροφή βοοειδών και, πιο πρόσφατα, η ιχθυοτροφία γατόψαρου ανέλαβαν τα ηνία στον πρωτογενή τομέα της οικονομίας.
Μια παράβλεψη στο σχέδιο του οικισμού ήταν ότι δεν υπήρχε ξεχωριστή περιοχή επαγγελματικών δραστηριοτήτων, ωστόσο η πόλη αναπτύχθηκε εμπορικά και εγκαταστάθηκαν αρκετοί τεχνίτες, με στυλοβάτη της οικονομίας, όπως στο μεγαλύτερο μέρος του Νότου, τις φυτείες βαμβακιού.
Επίσης μέχρι το 1840 δεν υπήρχε ναός και μια ομάδα μεθοδιστών εφημέριων σε μία τοπική σύνοδό τους το 1843 είχε χαρακτηρίσει την Ντεμόπολις ως «τελείως άθρησκη».
Οι Γάλλοι εκπατρισμένοι, έχοντας οργανωθεί αρχικώς στη Φιλαδέλφεια, αιτήθηκαν από το Κογκρέσο των Ηνωμένων Πολιτειών να τους πωλήσει γη για να εγκατασταθούν.
Το Κογκρέσο συγκατένευσε με πράξη του στις 3 Μαρτίου 1817, η οποία τους επέτρεπε να αγοράσουν 4 εκτάσεις στην Αλαμπάμα στην τιμή των 2 δολαρίων ανά έικρ .
Στις 14 Ιουλίου 1817, μια μικρή ομάδα πρωτοπόρων είχε ήδη εγκατασταθεί στην λευκή υψηλή όχθη του Τόμπιγκμπη, στη σημερινή Ντεμόπολις, ιδρύοντας την «Αποικία της Αμπέλου και της Ελαίας» .
Πολλές εκατοντάδες στρατιώτες που πέθαναν στα δύο νοσοκομεία θάφτηκαν σε πρόχειρο παραποτάμιο κοιμητήριο, που σήμερα βρίσκεται κάτω από τα νερά, μετά την κατασκευή φράγματος στον ποταμό κάτω από την Ντεμόπολις τον 20ό αιώνα.
Ο πλέον εξέχων και εύπορος μεταξύ των μεταναστών αυτών ήταν ο Κόμης Σαρλ Λεφέμπβρ-Ντενουέτ , ανώτατος αξιωματικός του ιππικού, τραυματίας της Μάχης του Βατερλώ και θεωρούμενος ως ο καλύτερος φίλος του Ναπολέοντα.
Υπήρχαν και άλλοι εξέχοντες στην ομάδα των Γάλλων, όπως ο υποστράτηγος βαρόνος Λαλεμάν, ο κόμης Μπερτράν Κλωζέλ και ο Ζοζέφ Λακανάλ.
Οι περισσότεροι από αυτούς ελάχιστα ενδιαφέρονταν για τη λιτή και επαρχιώτικη ζωή του πιονιέρου, και πούλησαν τα μερίδιά τους στην Αποικία παραμένοντας στη Φιλαδέλφεια.
Αυτοί της έδωσαν το όνομά της από την ελληνική γλώσσα, τον νεολογισμό Δημόπολις, που σημαίνει «Πόλη του Λαού», για να τιμήσουν τα δημοκρατικά ιδεώδη που ήθελαν να επικρατήσουν εκεί.
Δυστυχώς για αυτούς, μετά από μία τοπογραφική μελέτη τον Αύγουστο του 1818, πληροφορήθηκαν ότι η έκταση που μόλις είχαν καθαρίσει δεν βρισκόταν μέσα στην έκταση που περιελάμβανε η πράξη του Κογκρέσου, οπότε η Αποικία της Αμπέλου και της Ελαίας υποχρεώθηκε σύντομα να μετακομίσει.
Οι οδοί χαράχθηκαν με πλάτος 20 μέτρα, ακολουθώντας τετραγωνισμένο πολεοδομικό σχέδιο, με πρότυπο τη Φιλαδέλφεια, στις διευθύνσεις βορρά-νότου και ανατολής-δύσης.
Μόλις έμαθαν ότι η γη των Γάλλων βρισκόταν αλλού, Αμερικανοί έποικοι άρχισαν να αγοράζουν γρήγορα τις ιδιοκτησίες στην Ντεμόπολη, με την προοπτική να την καταστήσουν μεγάλο ποτάμιο λιμάνι.
Παρά τη μικρή έκταση των κλήρων, που εμπόδιζε την κατασκευή μεγαλόπρεπων μεγάρων, σύντομα ανεγέρθηκαν μερικά, όπως το δυόμισι ορόφων μέγαρο του Άλεν Γκλόβερ, ίσως το πρώτο νεοκλασικό κτίσμα στην Κομητεία Μαρένγκο.
Έχει δημοσιεύσει τα βιβλία Συνταγματισμός και Πολιτικές Αξίες και και άλλων μελετών στη φιλοσοφία του δικαίου και το δημόσιο δίκαιο τόσο στην αγγλική όσο και την ελληνική γλώσσα.
Ήταν δικηγόρος σε δύο δίκες που έχουν σχέση με τις συνταγματικές διαδικασίες για το , πρώτα εκπροσωπώντας την οργάνωση και πιο πρόσφατα εκπροσωπώντας Βρετανούς πολίτες που ζουν στην ΕΕ, στην υπόθεση , η οποία έφτασε μέχρι το .
Είναι αδελφός του μηχανικού, μουσικού και επιχειρηματία Αλέξανδρου Ελευθεριάδη, πρώην αναπληρωτή καθηγητή στο πανεπιστήμιο , και της Λίλης Ελευθεριάδου, , στο .
Όταν έφτασαν οι Ρωμαίοι στη Γαλατία, στο σημερινό έδαφος του νομού Αιν κατοικούσαν οι Βέλγες, λαός γαλατικός, που αποτελούνταν από διάφορες φυλές, όπως ήταν οι Ρέμοι, οι Σουεσσιώνες, οι Κονδρούσοι, οι Βιρομάντες κ.
Από τον 3ο αιώνα άρχισαν να δέχονται βαρβαρικές επιδρομές έως ότου το 486, μετά την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ο τελευταίος Ρωμαίος εκπρόσωπός της στη Γαλατία, ο Συάγριους, νικήθηκε στη μάχη του Σουασόν από τους Σάλιους Φράγκους υπό τον Κλόβι Α.
Ο στρατηγός Νιβέλ απολύθηκε εσπευσμένα και αντικαταστάθηκε από τον ήρωα του Βερντέν, στρατηγό Φιλίπ Πεταίν, ο οποίος κατάφερε να επαναφέρει τάξη στο στράτευμα με την υπόσχεση ότι θα περιοριζόταν στην άμυνα.
Στο κάστρο του Βιλέ-Κοτερέ το 1539, ο βασιλιάς της Γαλλίας, Φραγκίσκος Α, εξέδωσε το διάταγμα του Βιλέ-Κοτερέ που όριζε σαν επίσημη γλώσσα του Γαλλικού βασιλείου τη γαλλική αντί της Λατινικής που ίσχυε έως τότε.
Από βορρά προς νότο εκτείνονται διαδοχικά: το αρχέγονο οροπέδιο των Αρδενών, που χωρίζεται από τα αργιλο-ασβεστολιθικά οροπέδια της Τιεράς με το βύθισμα των κάτω Αρδενών.
Ακολουθούν οι κρητιδικές πεδιάδες της Πικαρδίας, του Λανουά και της Καμπανίας και οι λόφοι και τα οροπέδια από συμπαγή ασβεστόλιθο του Σουασοναί, του Βαλουά και της Μπρι.
Έχει μήκος από βορρά προς νότο 140 χιλιόμετρα με μέγιστο πλάτος 85 χιλιόμετρα και περιλαμβάνει 5 διαμερίσματα: Σατώ Τιερί, Λαν, Σαιν Κεντέν, Σουασόν και Βερβέν.
Το 1814, μετά από μια σύντομη νίκη εναντίον των Πρώσων στη μάχη της Κραόν στις 7 Μαρτίου, ο Ναπολέων Βοναπάρτης νικήθηκε στη μάχη της Λαν στις 9 και 10 Μαρτίου, λίγο πριν την πτώση του.
Κύριες πόλεις είναι : η Λαν, πρωτεύουσα του νομού, το Σαιν-Κεντέν, η Σουασόν, το Σατώ-Τιερί, η Τερνιέ, η Σωνύ, η Βιλέ-Κοτερέ, η Ιρσόν, η Γκυζ και η Βερβέν.
Ο όρος «πρωταθλήματα» χρησιμοποιείται συχνά για να αναφερθεί σε τουρνουά, είτε χρησιμοποιώντας μία μορφή νοκ άουτ, όπως στο Γουίμπλεντον και σε άλλα πρωταθλήματα της αντισφαίρισης, είτε σε μικτή μορφή με ομίλους, ακολουθούμενους από γύρους νοκ άουτ, όπως στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα Ποδοσφαίρου.
Ωστόσο, αν ο αριθμός των εκλεγμένων βουλευτών δεν λάβει την απαιτούμενη πλειοψηφία για να καλυφθούν όλες οι έδρες, τότε εντός 90 ημερών θα έπρεπε να λάβει χώρα επαναληπτική εκλογή.
Εάν ο αριθμός των βουλευτών που λαμβάνουν την πλειοψηφία των ψήφων ξεπερνούσε τις έδρες που δίνονταν για την εκλογική περιφέρειά τους, η σειρά των υποψηφίων στον εκλογικό κατάλογο καθόριζε ποιοι θα μπουν στο κοινοβούλιο.
Οι υποψήφιοι που αποτύχαιναν να εκλεγούν στο κοινοβούλιο λόγω αυτού του κανόνα μπορούσαν ακόμη να μπουν στο κοινοβούλιο αν κάποιος βουλευτής παραιτούνταν από την έδρα του.
Στη πράξη, το Επιμελητήριο ήταν διακοσμητικό σώμα: ήταν κυρίως επιφορτισμένο με τη νομική επικύρωση των αποφάσεων που λάμβανε το Ενιαίο Σοσιαλιστικό Κόμμα της Γερμανίας και το Πολιτικό Γραφείο του.
Από την ίδρυση του το 1949 μέχρι τις πρώτες ελεύθερες εκλογές τον Μάρτιο του 1990, όλα τα μέλη του Φολκσκάμμερ εξελέγονταν από μια ενιαία λίστα του Εθνικού Μετώπου, μια εκλογική συμμαχία/λαϊκό μέτωπο υπό την κυριαρχία του ΕΣΚ.
Το Φολκσκάμμερ (γερμανικά: , γερμανική προφορά ˈ φολκσκάμα, Λαϊκό Επιμελητήριο) ήταν το νομοθετικό σώμα της Γερμανικής Λαοκρατικής Δημοκρατίας, κοινώς γνωστή και με την ονομασία Ανατολική Γερμανία.
Ο παρακάτω πίνακας δείχνει μια επισκόπηση των επίσημων αποτελεσμάτων για τις κοινοβουλευτικές εκλογές προ του 1990, μαζί με την επακόλουθη κατάνομή των κοινοβουλευτικών εδρών.
Ήταν μόλις 15 ετών και ανέβηκε στον θρόνο σε μία στιγμή πλήρη κινδύνου, καθώς μετά τη μάχη των Καννών οι Ρωμαίοι, που είχαν ηττηθεί από τους Καρχηδονίους, ήταν έντρομοι και οι πιο πολλές πόλεις της Σικελίας είχαν συνταχθεί με τους Ρωμαίους.
Τώρα ένα μεγάλο τμήμα των Συρακουσίων ήταν διατεθειμένο να αφήσει τους Ρωμαίους συμμάχους τους για χάρη των Καρχηδονίων, ωστόσο ο ηλικιωμένος Ιέρων Β δεν είχε κλονιστεί στην πίστη του.
Ο νεαρός εγγονός είχε ήδη δώσει σημεία ανικανότητας, αν όχι βλάβης, πράγμα που αναστάτωσε τον πάππο του και τον έκανε να εμπιστευτεί την κηδεμονία τού Ιερώνυμου σε ένα συμβούλιο 15 ατόμων, μεταξύ των οποίων οι δύο γαμβροί του Ανδρανόδωρος και Ζώιππος.
Αλλά οι σύμβουλοι γρήγορα απογοητεύτηκαν από τις φιλοδοξίες τού Ανδρανόδωρου, ο οποίος -για να απαλλαγεί από την παρέμβαση των συναδέλφων του- έπεισε τον νεαρό βασιλιά να αναλάβει ο ίδιος τα ηνία της διακυβέρνησης.
Έτσι ο Ιερώνυμος έγινε υποχείριο των δύο θείων του, που ήταν ευνοϊκοί με τη συμμαχία των Καρχηδονίων, και τού Θράσωνος, που διατηρούσε επιρροή στις αποφάσεις τού νεαρού βασιλιά.
Ο Ιερώνυμος έστειλε πρέσβεις στον Αννίβα, που με τη σειρά του έστειλε απεσταλμένους τον Ιπποκράτη και τον Επικύδη, τους οποίους υποδέχθηκαν με μεγάλες τιμές.
Από την άλλη μεριά, οι αντιπρόσωποι τού Άππιου Κλαύδιου, Ρωμαίου πραίτωρα στη Σικελία, αντιμετωπίστηκαν με τη μεγαλύτερη περιφρόνηση και ήταν προφανές, ότι ο Ιερώνυμος προετοιμαζόταν για εχθροπραξίες.
Πρώτα έστειλε πρεσβεία στην Καρχηδόνα για τη σύναψη ειρήνης, με τον όρο ότι ο ποταμός Ιμέρα θα ήταν το σύνορο Συρακουσίων και Καρχηδονίων· με δεύτερη πρεσβεία ζήτησε όλη τη Σικελία.
κάποια στιγμή που ο βασιλιάς βρισκόταν στους Λεοντίνους, μία ομάδα συνωμοτών με αρχηγό τον Δειναμένη, έπεσε επάνω του και τον πλήγωσε θανάσιμα, πριν οι φρουροί του προλάβουν να τον σώσουν.
Η Ετρουσκική θεότητα Κλοακίνα μπορεί ταιριαστά να συσχετιστεί με το μικρό ρυάκι, που αργότερα έγινε η , αλλά το Ιερό της Βένους Κλοακίνα αναφέρεται για πρώτη φορά από τον θεατρικό ποιητή Πλαύτο στις αρχές του 2ου αι.
Η ήταν Ετρουσκική θεά, που σχετιζόταν με την είσοδο στο αποχετευτικό σύστημα, ταυτίστηκε με τη Ρωμαϊκή για άγνωστους λόγους, σύμφωνα με τον ιστορικό Πλίνιο τον Νεότερο.
Επίσης, σύμφωνα με τον μύθο, ο πατέρας της ενάρετης Βιργινίας, κρεοπώλης σε ένα από τα Νέα Καταστήματα, βγήκε έξω και μαχαίρωσε την κόρη του, αντί να την αφήσει να πέσει θύμα των λάγνων προθέσεων του Άππιου Κλαυδίου το 449 π.
Βόρεια ήταν η Αιμιλία Βασιλική, δυτικά ο Ναός του Ιανού και ο Λάκους Κούρτιους, που ήταν μία μικρή λίμνη, ό,τι απέμεινε μετά από την αποστράγγιση της κοιλάδας, που έγινε μετά Ρωμαϊκή Αγορά, νότια οι επτά τιμητικές στήλες· ανατολικά η Κλοάκα Μάξιμα .
Αντώνιος κάλεσε πίσω τους λεγεωνάριους, χωρίς να επιστρέψει τους Μήδους στρατιώτες, που είχε· έτσι αυτή τη φορά ο Φραάτης Δ της Παρθίας νίκησε τον Αρταβάσδη Α και τον αιχμαλώτισε το 30 π.
Πρόσφατες προσθήκες τεχνικών ειδικά για τον κερατοειδή περιλαμβάνουν τη «διαδικασία εισχώρησης», κατά την οποία λαμβάνεται ένα μόσχευμα δότη κερατοειδούς 12 και κόβεται στα εξωτερικά του άκρα.
Η κερατόσφαιρα είναι εκφυλιστική μη φλεγμονώδης πάθηση του ματιού, στην οποία δομικές αλλαγές εντός του κερατοειδούς προκαλούν την υπερβολική λέπτυνση και την αλλαγή του σε ένα πιο σφαιρικό σχήμα από το κανονικό ομαλό καμπυλωτό.
Το 1435 εστάλη από τη συγγενή του Μαρία Μελισσηνή, χήρα του διοικητή Αντώνιο Α' Ατσαγιόλι στον οθωμανό σουλτάνο Μουράτ Β στις Σέρρες για να πάρει την άδειά του να διοικήσει την Αθήνα σαν υποτελής του με ετήσιο φόρο.
Εν τω μεταξύ όμως και οι Αθηναίου εξεγέρθηκαν κατά των σχεδίων της Μαρίας και του Χαλκοκονδύλη, τους συνέλαβαν και τους παρέδωσαν στο σουλτάνο, τη δε διοίκηση της Αθήνας στο 19χρονο Νέριο Β' Ατσαγιόλι.
Στις 27 Νοεμβρίου 1446, όταν ο Μουράτ Β με μεγάλο στρατό επιτέθηκε στην Πελοπόννησο, ο Χαλκοκονδύλης εστάλη και πάλι για διαπραγμάτευση στο σουλτάνο.
Το Χαλκοκονδύλη πήρε μαζί του αιχμάλωτο στις Σέρρες αλλά την άνοιξη του 1447 τον άφησε και πάλι ελεύθερο, πιθανώς μετά από παρέμβαση του Κωνσταντίνου, κι επέστρεψε στο Μυστρά.
Ο Γεώργιος Χαλκονδύλης ήταν Αθηναίος ευγενής, διπλωμάτης στα χρόνια της φλωρεντινής διοίκησης των Ατσαγιόλι και πατέρας του ιστορικού Λαόνικος Χαλκοκονδύλης.
Το 1975, με την εμβληματική ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου «Ο Θίασος» έκανε την εμφάνισή της στον κινηματογράφο και βραβεύτηκε για την ερμηνεία της στα Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης και Γιοχάνεσμπουργκ.
Κατόπιν έπαιξε στις ταινίες του Αγγελόπουλου «Κυνηγοί» , «Μεγαλέξανδρος» , «Τοπίο στην ομίχλη» και «Το βλέμμα του Οδυσσέα» και «Το Λιβάδι που δακρύζει» .
Έπαιξε επίσης στις ταινίες «Η Καγκελόπορτα» του Δημήτρη Μακρή , «Ρόζα» του Χριστόφορου Χριστοφή , «Το αίμα των αγαλμάτων» του Τώνη Λυκουρέση , «Το ευτυχισμένο πρόσωπο της Λεωνόρας» του Ντίνου Μαυροειδή , «Το τελευταίο στοίχημα» του Κώστα Ζυρίνη , «Δονούσα» της Αγγελικής Αντωνίου και «Ζωή χαρισάμενη» του Πατρίς Βιβανκό .
Ακολούθησαν οι παραστάστεις, Καρέλκες του Ιονέσκο με τον Χατζημάρκο, επίσης στο Θέατρο Τέχνης, η Αγγέλα του Σεβαστίκογλου, ο Μαρά Σάντ στο ρόλο της Σιμόνης Εβράρ κ.
Στην τηλεόραση εμφανίστηκε σε επιλεγμένες σειρές της ΕΡΤ: «Λεηλασία μιας ζωής» , «Το φως του Αυγερινού» , «Παράξενα ελληνικά διηγήματα» , «Ο Πατούχας» , «Προς Οφρύνιο» , «Η φυλή των ανθρώπων» και «Χωρικά Ύδατα» .
Σπούδασε υποκριτική στο Θέατρο Τέχνης «Κάρολος Κουν» με δασκάλους τους, Κάρολο Κουν, Γιώργο Λαζάνη, Δημήτρη Χατζημάρκο, Μάριο Πλωρίτη, Ανδρέα Πέρη, Γρηγόρη Βαφιά κ.
Ο σημαντικός γάμος του αποκαλύπτει, ότι ήταν ευγενής με κοινωνική θέση και επιρροή, αφού νυμφεύτηκε την εξαδέλφη τού βασιλιά Κάσσανδρου, τού οποίου η σύζυγος Θεσσαλονίκη των Αργεαδών ήταν αδελφή τού Αλεξάνδρου Γ τού Μεγάλου.
Ο Μάγας και η Αντιγόνη εγκαταστάθηκαν στην Εορδαία και είχαν κόρη τη Βερενίκη Α, η οποία μετά τον 1ο της γάμο με τον Φίλιππο, ευγενή, μετέβη στην εξαδέλφη τής μητέρας, την Ευρυδίκη των Αντιπατριδών, κόρη τού Κάσσανδρου και 3η σύζυγο τού Πτολεμαίου Α.
Ομώνυμοι με τον Μάγα τον Μακεδόνα ήταν ο εγγονός του Μάγας της Κυρήνης και ο δισεγγονός του Μάγας ο Αιγύπτιος, γιος τού Πτολεμαίου Γ Ευεργέτου και της εξαδέλφης του Βερενίκης Β της Κυρηναϊκής.
Παντρεύτηκε τον Μαξέντιο περί το 293 , σε μία προσπάθεια να σφυρηλατηθεί μία συμμαχία μεταξύ των οικογενειών του Γαλερίου και τού Μαξιμιανού Αυτοκράτορα της Δύσης, πατέρα τού Μαξέντιου.
άνδρας της ανακηρύχθηκε Αυτοκράτορας τον Οκτώβριο του 306 ενάντια στη θέληση του Γαλερίου, ο οποίος προσπάθησε να εκτοπίσει τον σφετεριστή το 307, χωρία επιτυχία.
Μαξιμίλλας δεν εμφανίζεται σε κάποιο νόμισμα, που έκοψε ο Μαξέντιος, αλλά ίσως να είχε απεικονιστεί σε ένα πολύ φθαρμένο γλυπτό των Μουσείων του Καπιτωλίου: εάν είναι η Μαξιμίλλα, είναι πιθανό το πρόσωπό της να καταστράφηκε, όταν μετά την εκτόπιση τού άνδρα της οι εικόνες του καταστράφηκαν.
Πάππος του πατέρα του ήταν ο Γάιος Ιούλιος Αλέξανδρος, γιος του Τιγράνη ΣΤ της Αρμενίας, απογόνου του Αρχελάου της Καππαδοκίας και του Ηρώδη Α του Μεγάλου της Ιουδαίας.
Με δικά του έξοδα ο Αγρίππας έκανε διάφορες γενναίες δημόσιες αγαθοεργίες στην κοινότητά του και συνήθως ανελάμβανε πρεσβείες στον Ρωμαίο Αυτοκράτορα ή τη Ρωμαϊκή Σύγκλητο.
Ήταν γιος του Γαΐου Ιουλίου Αγρίππα ταμία της επαρχίας της Ασίας, που πριν το 109 υπηρέτησε στην Πραιτωριανή Φρουρά και μίας Ρωμαίας, που ανήκε με το γένος των Φαβίων.
Είναι βαμμένα με τοπικά φωτεινά χρώματα πάνω σε μαύρο φόντο και είναι γνωστά για τον λεπτό και ομαλό σχεδιασμό τους, την αφθονία της χρυσής σκίασης και τις ακριβείς σιλουέτες των πεπλατυσμένων μορφών που συχνά καλύπτουν πλήρως την επιφάνεια των καπακιών και των πλευρών των αντικειμένων.
Η ποιητική μαγεία των χαρακτήρων Πάλεχ, η διακοσμητικότητα των τοπίων και της αρχιτεκτονικής και οι επιμήκεις αναλογίες των μορφών πηγαίνουν πίσω στις παραδόσεις εικονογραφίας.
Το Πάλεχ είναι το πιο γνωστό από τα τέσσερα τέτοια διάσημα χωριά, τα άλλα είναι το Χολούι, η Μστιόρα και το Φεντόσκινο, τα οποία παράγουν παρόμοιο αλλά ξεκάθαρο καλλιτεχνικό ύφος.
Το Πάλεχ σε πεπιεσμένο χαρτί εμφανίστηκε για πρώτη φορά το 1923 στο χωριό Πάλεχ, στην επαρχία Πάλεχσκι και βασίζεται σε μια μεγάλη τοπική ιστορία της ζωγραφικής εικονιδίων ζωγραφικής.
Το Σκυθικό ιππικό, μέρος τού περσικού στρατού, διέρρηξε τον Μακεδονικό στρατό για να τη φθάσει, αλλά εκείνη υποτίθεται, πως αρνήθηκε να πανηγυρίσει αυτό, που φαινόταν αρχικά ως νίκη των Περσών.
Ο Κουίντος Κούρτιος Ρούφος πληροφορεί, ότι η Σισύγαμβις δεν θα μπορούσε να συγχωρήσει τον γιο της Δαρείο Γ για την εγκατάλειψη της οικογένειάς του στην Ισσό.
στη μάχη της Ισσού ο περσικός στρατός έπαθε συντριπτική ήττα και ο Δαρείος Γ διέφυγε τού πεδίου της μάχης, αφήνοντας την οικογένεια και τους συγγενείς του στο έλεος τού στρατηλάτη.
Ο βασιλιάς την επισκέφθηκε με τον φίλο του Ηφαιστίωνα, όπου η Σισύγαμβις γονάτισε στον Ηφαιστίωνα -εκλαμβάνοντας αυτόν ως τον Αλέξανδρο Γ- και τον παρακάλεσε για τη ζωή των δικών της.
Όταν η Σισύγαμβις κατάλαβε το λάθος της, περιήλθε σε αμηχανία, αλλά ο Αλέξανδρος Γ την αποκάλεσε "μητέρα" και τη διαβεβαίωσε για την ασφάλεια των συγγενών της.
Ο Αλέξανδρος Γ νυμφεύτηκε την εγγονή της, τη Στάτειρα Γ, κόρη τού Δαρείου Γ το 324 στα Σούσα σε μία μαζική τελετή γάμων Μακεδόνων με Περσίδες γυναίκες.
Η σκηνή της Σισύγαμβης, που γονατίζει μπροστά στον Ηφαιστίωνα, έγινε προσφιλές θέμα στη δυτική τέχνη και ζωγραφήθηκε από τους Σαρλ λε Μπρυν, Πάολο Βερονέζε, Γιούστους Σύστερμανς, κ.
Το 2014 το Μουσείο δημοσίευσε σχέδια για μία προσθήκη 18.100 τετραγωνικών μέτρων, αξίας κατασκευής 325 εκατομμυρίων δολαρίων, φέρουσα το όνομα «Κέντρο για την επιστήμη, την εκπαίδευση και την καινοτομία», στην πλευρά της λεωφόρου .
Η πρόσοψη αυτού του εξαώροφου νέου κτίσματος, από επίσης ροδόχρωμο γρανίτη, βασίζεται σε καμπύλες γραμμές εμπνευσμένες από φυσικά τοπογραφικά στοιχεία, όπως κοιλότητες σκαμμένες από παγετώνες, φαράγγια και γεωλογικά στρώματα, δημιουργώντας μια κτυπητή αντίθεση με τους κυρίαρχους αρχιτεκτονικούς ρυθμούς των άλλων κτισμάτων του Μουσείου.
Θα περιλαμβάνει μία νέα, τρίτη είσοδο στο Μουσείο από την λεωφόρο , βορείως της 79ης οδού, μια πολυώροφη αποθηκευτική δομή για δείγματα και αντικείμενα, χώρους εκθέσεως, έναν «ερμηνευτικό τοίχο-οδηγό» και κινηματογραφική αίθουσα.
Το 2016 η Επιτροπή Διαφυλάξεως Οροσήμων της πόλεως της Νέας Υόρκης ενέκρινε ομοφώνως αυτή την επέκταση και το Μουσείο κατασκευάζει το «Κέντρο » από τα τέλη του 2017 με αναμενόμενη ολοκλήρωση το 2019 ή το 2020.
Το συγκρότημα του μουσείου αποτελείται από 28 ενωμένα μεταξύ τους κτήρια, που στεγάζουν 45 αίθουσες μόνιμων εκθεμάτων, ένα πλανητάριο και μία βιβλιοθήκη.
Οι συλλογές του περιέχουν περισσότερα από 33 εκατομμύρια δείγματα φυτών, ζώων, απολιθωμάτων, ορυκτών και πετρωμάτων, μετεωριτών, ανθρώπινων οστών, αλλά και ανθρώπινων πολιτισμικών τέχνεργων.
Το μουσείο απασχολεί μόνιμο επιστημονικό προσωπικό 225 ανθρώπων, χρηματοδοτεί περισσότερες από 120 ειδικές αποστολές έρευνας πεδίου κάθε έτος και έχει περίπου 5 εκατομμύρια επισκέπτες κάθε χρόνο, κάτι που το καθιστά το δωδέκατο περίπου σε αριθμό επισκεπτών μουσείο οποιουδήποτε είδους στον κόσμο.
Ιδρυτές του ήταν ο επιχειρηματίας και ευεργέτης Θίοντορ Ρούζβελτ , που ήταν πατέρας του ομώνυμου 26ου προέδρου των ΗΠΑ, και οι Τζων Ντέιβιντ Γουλφ, Γουίλιαμ Τίλντεν Μπλότζετ, Ρόμπερτ Λ.
Ο Μπίκμορ, πρώην μαθητής του Λουί Αγκασίζ, παρενοχλούσε επί χρόνια τις τοπικές αρχές για την ίδρυση ενός μουσείου φυσικής ιστορίας στη Νέα Υόρκη.
Η πρότασή του, με την υποστήριξη των παραπάνω ισχυρών χρηματοδοτών, κέρδισε την υποστήριξη του Κυβερνήτη της Νέας Υόρκης Τζων Τόμσον Χόφμαν, ο οποίος υπέγραψε ένα νομοσχέδιο που δημιουργούσε το μουσείο.
Η είσοδος από την 8η λεωφόρο σημαδεύεται από το μεγάλο μνημείο της Πολιτείας της Νέας Υόρκης προς τιμή του Θεόδωρου Ρούζβελτ, που ολοκληρώθηκε από τον Τζων Ράσελ Πόουπ το 1936.
Αυτή η είσοδος οδηγεί σε μεγάλο κτήριο ρυθμού ρωμαϊκής βασιλικής, όπου τους επισκέπτες υποδέχεται ένα ομοίωμα σκελετού ενός θηλυκού βαρόσαυρου που υπερασπίζεται τα μικρά του από έναν αλλόσαυρο.
Στο Μουσείο εισέρχονται επίσης οι επισκέπτες από το φουαγιέ της 77ης οδού, γνωστό σήμερα ως « », όπου ξεχωρίζει κρεμασμένο από την οροφή ένα κανό των Ινδιάνων Χάιντα.
Το μεγαλύτερο «αποτύπωμα» από αυτούς άφησε ο Τζέζουπ, καθώς υπήρξε πρόεδρος για ένα τέταρτο του αιώνα, επιβλέποντας την επέκτασή του και μεγάλο μέρος της «χρυσής εποχής» εξερευνητικών αποστολών και εμπλουτισμού των συλλογών του.
Ο τέταρτος πρόεδρος, ο γεωλόγος Χένρυ Φαίρφηλντ Όσμπορν, που διορίσθηκε μετά τον θάνατο του Τζέζουπ, συνέχισε την επέκταση του ιδρύματος, καθιστώντας το ένα από τα κορυφαία μουσεία φυσικής ιστορίας στον κόσμο.
Μόνη αποστολή του Μουσείου κατά το καταστατικό του είναι «Να δημιουργεί, να παρουσιάζει και να διαδίδει γνώσεις για τους ανθρώπινους πολιτισμούς, τον φυσικό κόσμο και το Σύμπαν.» Το Αμερικανικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας δεν πρέπει να συγχέεται με το Εθνικό Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, που βρίσκεται στην πρωτεύουσα των ΗΠΑ Ουάσινγκτον.
Ο θεμέλιος λίθος του πρώτου κτηρίου ωστόσο τέθηκε μόλις το 1874 και το κτήριο, σε νεογοτθικό αρχιτεκτονικό ρυθμό σε σχέδια των Κάλβερτ Βωξ και Τζέικομπ Ρέυ Μουλντ, αμφότερων ήδη στενά συνδεδεμένων με τη διαμόρφωση του Σέντραλ Παρκ, εγκαινιάσθηκε το 1877.
Η αργία εορταζόταν κανονικά όταν αποτελούσε μέρος της Σοβιετικής Ένωσης, ενώ κεντρικό σημείο των ανεπίσημων εορτασμών είναι το Μνημείο Νίκης του Σοβιετικού Στρατού.
Η ημέρα της Νίκης αντικαταστάθηκε με μια νέα αργία το 2015, γνωστή ως Ημέρα της Νίκης κατά του Ναζισμού στον Β Παγκόσμιος Πόλεμο, σύμφωνα με διάταγμα της βουλής.
Ωστόσο, στις 9 Μαΐου, μερικοί ρωσόφιλοι, ευρωσκεπτικιστές και αριστεροί συγκεντρώνονται ανεπισήμως για να εορτάσουν την Ημέρα της Νίκης στις 9 Μαΐου.
Επίσης το γερμανικό κρατίδιο,του Μεκλεμβούργου-Δυτικής Πομερανίας το 2002 αναγνώρισε την 8 Μαΐου ως Ημέρα απελευθέρωσης από τον εθνικοσοσιαλισμό και το τέλος του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου .
Στη Ρωσία της δεκαετίας του 1990, μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ, η 9η Μαΐου δεν εορταζόταν με μεγάλες πορείες σοβιετικού στυλ λόγω των πολιτικών των ρωσικών κυβερνήσεων.
Μετά την άνοδο του Βλαντίμιρ Πούτιν στην εξουσία, η Ρωσική κυβέρνηση άρχισε να προωθεί το κύρους του κυβερνώντος καθεστώτος και της ιστορίας, ενώ οι εθνικές αργίες και εορτασμοί έγιναν πηγή εθνικής υπερηφάνειας.
Από το 2002, το γερμανικό κρατίδιο Μεκλεμβούργο-Πομερανία εορτάζει την 9η Μαΐου ως μέρα ανάμνησης, γνωστή με την ονομασία Ημέρα της Απελευθέρωσης από τον Εθνικοσοσιαλισμό και το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου.
Το 2015, περίπου 30 αρχηγοί κρατών, συμπεριλαμβανομένων αυτού της Κίνας και της Ινδίας, ήταν παρόντες στους εορτασμούς του 2015, ενώ οι ηγέτες των δυτικών χωρών μποϊκόταραν τους εορτασμούς λόγω της ρωσικής επέμβασης στη Κριμαία.