polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Έτσι, στη φάση των ομίλων θα υπάρξουν 32 ομάδες, εκ των οποίων οι 10 θα είναι αυτές που έχουν αποκλειστεί από τα πλέι-οφ του Γιουρόπα Λιγκ, και οι άλλες 22 θα προκύψουν από τους προαναφερθέντες γύρους προκριματικών και πλέι-οφ.
Συνολικά, 32 ομάδες θα συμμετάσχουν στη διοργάνωση κατά τη διάρκεια της σεζόν, συμπεριλαμβανομένης τουλάχιστον μιας ομάδας από κάθε ένωση και τους 46 συλλόγους που μεταφέρονται είτε απ' το Τσάμπιονς Λιγκ είτε από το Γιουρόπα Λιγκ.
Σύμφωνα με τον προγραμματισμό της ΟΥΕΦΑ, η διοργάνωση ξεκίνησε την περίοδο 2021-22 και αποτελεί ένα χαμηλότερο επίπεδο του Γιουρόπα Λιγκ του οποίου οι ομάδες θα μειωθούν σε 32 στη φάση των ομίλων.
Η παρακάτω λίστα της ΟΥΕΦΑ εξηγεί αναλυτικά ποιες ομάδες εισέρχονται από ποιες ενώσεις και σε ποιους γύρους, καθώς και πώς μεταφέρονται οι σύλλογοι από τις άλλες δύο διοργανώσεις .
Το πρώτο της σινγκλ με τίτλο κυκλοφόρησε το 2016 μέσω της πλατφόρμας και έχει συγκεντρώσει πάνω από 411 εκατομμύρια ακροάσεις στο μέχρι τον έμβριο του 2019.
Α, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Αυστραλία, ο Καναδάς, η Ελλάδα και άλλες, με πολλές επιτυχίες από το άλμπουμ να φτάνουν στις πρώτες θέσεις του καταλόγου, όπως το ' , , , και η μεγάλη επιτυχία .
Το άλμπουμ έκανε ντεμπούτο στην πρώτη θέση στο 200, ενώ στην πρώτη του εβδομάδα εμφανίστηκε πρώτο στους καταλόγους επιτυχιών του Ηνωμένου Βασιλείου, του Καναδά, της Αυστραλίας, της Ελλάδας μεταξύ πολλών άλλων χωρών, κάνοντας την Άιλις την πρώτη καλλιτέχνιδα η οποία γεννήθηκε στην δεκαετία του 2000 που κατάφερε να φτάσει στην πρώτη θέση των καταλόγων με το άλμπουμ της.
Η Άιλις έσπασε ένα ρεκόρ στο 100, αυτό των περισσότερων τραγουδιών από μια γυναίκα καλλιτέχνη, καθώς την ίδια στιγμή 14 τραγούδια της βρίσκονταν στον κατάλογο.
Τον Οκτώβριο του 2015 ηχογράφησε το τραγούδι ,το οποίο αρχικά γράφτηκε από τον αδερφό της Φιννέα για την μπάντα του, και το έστειλαν στην δασκάλα χορού της για να χορογραφήσουν το τραγούδι.
Το βίντεο κλιπ κυκλοφόρησε στις 24 Μαρτίου 2016, ενώ ένα βίντεο στο οποίο η Άιλις χορεύει την χορογραφία που φτιάχτηκε για το τραγούδι κυκλοφόρησε στις 22 Νοεμβρίου 2016.
Η Άιλις συνεργάστηκε μαζί με τον Αμερικανό τραγουδιστή Χαλίντ για το σινγκλ ", το οποίο κυκλοφόρησε τον Απρίλιο του 2018 και ήταν μέρος των τραγουδιών για την δεύτερη σεζόν του 13 . Επίσης κυκλοφόρησε τα σινγκλ " και ". Στις 17 Οκτωβρίου 2018 η Άιλις κυκλοφόρησε το σινγκλ " ' .
Στη νεαρή ηλικία των 11, η Μπίλλι άρχισε να γράφει και να τραγουδάει τα πρώτα της τραγούδια, με δάσκαλο τον μεγαλύτερο αδερφό της, Φιννέα ο οποίος έγραφε, τραγουδούσε και έφτιαχνε ήδη τα δικά του τραγούδια μαζί με την μπάντα του.
Στις 30 Ιουνίου 2017 κυκλοφόρησε το σινγκλ "" και αργότερα κυκλοφόρησε το σινγκλ στις 11 Ιουλίου 2017, μαζί με την ανακοίνωση ότι θα εκδώσει το πρώτο της με τίτλο ' .
Ως αποτέλεσμα της βίας και του μποϋκοτάζ της αντιπολίτευσης, η προσέλευση των ψηφοφόρων ήταν μόνο 51%, με τα ποσοστά να μειώνονται ακόμη και στο 22% στην Ντάκα.
Ως αποτέλεσμα κυκλοφόρησαν τα αποτελέσματα για τις 139 έδρες από τις 147, με τον Σύνδεσμο Αουάμι να κερδίζει 105, το Κόμμα Τζατίγια 13, το Εργατικό Κόμμα να κερδίζει τέσσερις, την Τζατίγια Σαματζταντρίκ Νταλ να κερδίζει δύο, ενώ η Ομοσπονδία Ταρικάτ και το Μπανγκλαντεσιανό Εθνικιστικό Μέτωπο κέρδισαν από μια έδρα.
Στις 14 Σεπτεμβρίου 2017 ο Επίσημος Επικεφαλής Εκλογικός Επίτροπος επιβεβαίωσε ότι το Μπανγκλαντεσιανό Εθνικιστικό Κόμμα θα ελάμβανε μέρος επίσημα στις εκλογές.
Οι προηγούμενες γενικές εκλογές, που πραγματοποιήθηκαν το 2014, συνοδεύτηκαν από το μποϊκοτάρισμα από το κύριο κόμμα της αντιπολίτευσης, το Μπαγκλαντεσιανό Εθνικιστικό Κόμμα του οποίου αρχηγός ήταν η πρώην πρωθυπουργός Χαλέντα Ζία.
Ως αποτέλεσμα, ο Σύνδεσμος Αουάμι υπό την ηγεσία της Πρωθυπουργού Χασίνα κέρδισε πανηγυρικά, με τους υποψηφίους του να είναι νικητές σε 127 από τις 154 μη αμφισβητούμενες έδρες από προεπιλογή.
Από τις υπόλοιπες μη αμφισβητούμενες έδρες, το Κόμμα Τζατίγια της Ροουσάν Ερσάντ κέρδισε 20, το Τζατίγια Σαματζταντρίκ Νταλ κέρδισε 3, το Εργατικό Κόμμα κέρδισε δύο, και το Κόμμα Τζατίγια κέρδισε μία.
Σύμφωνα με το γραφείο του ΕΚΜ, έως τις 26 Δεκεμβρίου 2018, τουλάχιστον 12.923 άτομα (κυρίως ακτιβιστές του Εθνικιστικού Κόμματος του Μπαγκλαντές, του Μετώπου Τζατίγια Όικγια και ακτιβιστές της Συμμαχίας των 18 κομμάτων) είχαν τραυματιστεί σε 2.833 επιθέσεις εναντίον υποψηφίων της αντιπολίτευσης.
Τα 350 μέλη της Τζατίγια Σανγκσάντ αποτελούνται από 300 άμεσα εκλεγμένες έδρες όπου ο νικητής παίρνει την έδρα της αντίστοιχης εκλογικής περιφέρειας , ενώ 50 έδρες κρατούνται για τις γυναίκες.
Περίπου 1.190 τραυματίες και περισσότεροι από 800 αξιωματούχοι των ΕΚΜ-Τζαμαάτ συνελήφθησαν κατά την προεκλογική περίοδο μεταξύ 10 και 28 Δεκεμβρίου.
Στις 29 Δεκεμβρίου, την ημέρα πριν από τις εκλογές, η Ρυθμιστική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών του Μπαγκλαντές ανέστειλε τις συνδέσεις 3 και 4 σε όλη τη χώρα και δήλωσε ότι δεν θα ξανανοιχτούν πριν από τις εκλογές.
Το 1804 η Μαρία Ισαβέλλα της Ισπανίας, σύζυγος του Φραγκίσκου Α, γέννησε εδώ το πρώτο τέκνο τους, τη Λουίζα-Καρλόττα, η οποία θα παντρευτεί τον θείο της Φραγκίσκο δε Πάουλα δούκα του Κάδιθ.
Αποτελεί μία από τις τέσσερις επίσημες κατοικίες στην περιοχή της Νάπολης, όπου χρησιμοποιούνταν από τη δυναστεία των Βουρβόνων, η οποία βασίλευε στο Βασίλειο της Νεαπόλεως και αργότερα στο Βασίλειο των Δύο Σικελιών .
Οι άλλες επίσημες βασιλικές κατοικίες στην περιοχή της Νάπολης, όπου χρησιμοποιούνταν από τη δυναστεία των Βουρβόνων, βρίσκονται στο κέντρο της Νάπολης, στην Καζέρτα και στο Καποντιμόντε.
Το 1738 ο Κάρολος και η σύζυγός του Μαρία Αμαλία της Σαξονίας επισκέφθηκαν την έπαυλη του Εμμανουήλ-Μαυρικίου δούκα του Ελμπέφ και εντυπωσιάστηκαν από την περιοχή του Πόρτιτσι.
Το 1759 ο Κάρολος έγινε βασιλιάς της Ισπανίας ως Κάρολος Γ και άφησε τη Νάπολη και τη Σικελία στον τρίτο γιο του Φερδινάνδο Α, ο οποίος έκανε επίσημη έδρα της Αυλής το ανάκτορο της Καζέρτα από το ίδιο έτος.
Καθώς το νέο βασιλικό ανάκτορο δεν ήταν αρκετά μεγάλο ώστε να στεγάσει όλους τους αυλικούς, οικοδομήθηκαν άλλες επαύλεις στη γειτονική περιοχή, 122 από τις οποίες είναι γνωστές ως βίλες του Βεζουβίου.
Το εσωτερικό του ανακτόρου του Πόρτιτσι διακοσμήθηκε από τον Τζουζέππε Μπονίτο, ενώ οι κήποι διαμορφώθηκαν με γλυπτά του Ζόζεφ Κάναρτ.
Ο Οίκος του Σρατσιμίρ , ήταν ένας μεσαιωνικός Βουλγαρικός Οίκος, που κυβέρνησε την ηγεμονία του Τάρνοβο και την ηγεμονία του Βιντίν, το πριγκιπάτο της Βάλονα και της Κάνινα και το δεσποτάτο του Λόβεχ.
Τον Φεβρουάριο του 2017, η πρώην γερουσιαστής Λέον Γκερέρο ανακοίνωσε επίσημα την απόφασή της να διεκδικήσει το αξίωμα του επόμενου κυβερνήτη του Γκουάμ .
Γεννημένη στο Γκουάμ, η Γκερέρο είναι κόρη του Χεσούς Σαμπλάν Λεόν Γκερέρο , ο οποίος ίδρυσε την Τράπεζα του Γκουάμ , και της Ευγενίας Κάλβο Αφλαγουέ Λεόν Γκερέρο.
Απέκτησε ακαδημαϊκούς τίτλους στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, του Λος Άντζελες και στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, στο Λος Άντζελες .
Διαδεχόμενη τον πατέρα της και τον αδελφό της, η Γκερέρο ανέλαβε πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου, Διευθύνουσα Σύμβουλος και πρόεδρος της Τράπεζας του Γκουάμ .
Ο και άλλοι πιστεύουν ότι η πυραμίδα δεν είχε καταρρεύσει πριν από την εποχή του Νέου Βασιλείου, αλλά υπάρχουν κάποια γεγονότα που αντικρούουν αυτή τη θεωρία.
Αρχίζοντας με το Σνεφρού και τη 12η Δυναστεία και μετά, όλες οι πυραμίδες είχαν Ναό της Κοιλάδας (ο ναός δίπλα στο Νείλο, που ενωνόταν με την πυραμίδα με τελετουργικό διάδρομο), τον οποίο δεν έχει η πυραμίδα στο Μεϊντούμ.
Ο ταφικός θάλαμος επίσης μέσα στην πυραμίδα είναι ημιτελής, και υπάρχουν τοίχοι στήριξης και ξύλινα υποστυλώματα, τα οποία κανονικά αφαιρούνταν μετά την ολοκλήρωση της πυραμίδας.
Οι μασταμπάδες που σχετίζονται με την πυραμίδα δεν ολοκληρώθηκαν ποτέ, και δεν βρέθηκε καμία από τις συνηθισμένες ταφές που βρίσκονται σε τέτοιες τοποθεσίες.
Οι εξωτερικές πέτρες κάλυψης κλάπηκαν αμέσως μόλις εκτέθηκαν από τις ανασκαφές , γεγονός που κάνει μια καταστροφική κατάρρευση πιο πιθανή από μια σταδιακή.
Η κατάρρευση αυτής της πυραμίδας κατά τη διάρκεια βασιλείας του Σνεφρού είναι πιθανόν ο λόγος για την αλλαγή της κλίσης από 54 σε 43 βαθμούς για τη δεύτερη πυραμίδα του στο Νταχσούρ, την Κυρτή Πυραμίδα.
Η Πυραμίδα του Μεϊντούμ ανασκάφηκε από τον το 1837, τον Λέψιους το 1843 και κατόπιν από τον Φλίντερς Πέτρι αργότερα το 19ο αιώνα, ο οποίος και βρήκε το ταφικό ναό.
Σήμερα κατεστραμμένο, το κτίσμα έχει 65 μέτρα ύψος πάνω από το σημερινό επίπεδο του εδάφους, και η είσοδος είναι προσανατολισμένη στον άξονα βορρά-νότου 10 μέτρα πάνω από το σημερινό επίπεδο του εδάφους.
Ο απότομος κατωφερής διάδρομος μήκους 17 μέτρων, μόλις κάτω από το αρχικό επίπεδο του εδάφους, οδηγεί σε οριζόντιο πέρασμα ύφους 3 μέτρων, το οποίο οδηγεί στο ταφικό θάλαμο.
Στην τελική της μορφή ήταν περίπου 1.100 αιγυπτιακοί πήχες των περίπου 0.523 μέτρων, και 175 πήχες ύψος, έχοντας έτσι τις ίδιες αναλογίες με τη Μεγάλη Πυραμίδα και έτσι και τον ίδιο συμβολισμό.
Ο Πέτρι έγραψε το στην αναφορά των ανασκαφών του 1892 ότι «Βλέπουμε ότι υπάρχει μια ακριβώς ανάλογη θεωρία για τις διαστάσεις της πυραμίδας του Μεϊντούμ με εκείνη της Μεγάλης Πυραμίδας. Και στις δύο έχει υιοθετηθεί η αναλογία ακτίνας-κύκλου 7 : 44…».
Οι διαστάσεις αυτές που αντιστοιχούν με τις εξωτερικές πλευρές να έχουν κλίση ακριβώς 51.842, ή 51 50' 35", εκφράζονταν από τους αρχαίους Αιγυπτίους ως κλίση σεκέντ 5½ παλαμών.
Εικάζεται ότι η πυραμίδα είχε ακόμα πέντε βαθμίδες το 15ο αιώνα και σταδιακά κατέληξε παραπέρα σε διάλυση, καθώς ο Αλ Μακρίζι την περιέγραψε ότι έμοιαζε με λόφο με πέντε επίπεδα, αλλά ο ισχυρίζεται ότι αυτό μπορεί να είναι το αποτέλεσμα ελεύθερης μετάφρασης των λέξεων του αλ-Μακρίζι, με την πιο ακριβής μετάφραση να είναι «λόφο πέντε ορόφων», μια περιγραφή που θα μπορούσε να ταιριάξει και με τη σημερινή κατάσταση της πυραμίδας, με τέσσερεις στρώσης διαφορετικού χτισίματος στη βάση και μια βαθμίδα στην κορυφή.
Η Πυραμίδα του Μεϊντούμ θεωρείται ότι είναι η δεύτερη πυραμίδα που χτίστηκε ποτέ, μετά την Πυραμίδα του Ζοζέρ, και αρχικά ίσως είχε χτιστεί για τον Ουνί, το τελευταίο φαραώ της Τρίτης Δυναστείας, και συνεχίστηκε από τον Σνεφρού.
Η κατάρρευση της πυραμίδας πιθανόν να οφείλεται στις τροποποιήσεις που έγιναν στο σχεδιασμό του Ιμχοτέπ, όπως και στις αποφάσεις που πάρθηκαν δύο φορές κατά τη διάρκεια κατασκευής της για επέκτασής της.
Κοντά στην πυραμίδα βρίσκεται ένας μασταμπάς άγνωστου ευγενούς, στο ταφικό θάλαμο του οποίου μπορεί κάποιος να φτάσει από ένα τούνελ που είχαν σκάψει τυμβωρύχοι.
Το τούνελ είναι απότομο, πολύ στενό και περιορισμένο, αλλά όταν το διασχίσει κανείς ο θάλαμος και ο προθάλαμος είναι σχετικά ευρύχωροι, και περιέχουν το πρώτο γνωστό από την αρχαιότητα παράδειγμα σαρκοφάγου από κόκκινο γρανίτη.
Άλλος ένας μασταμπάς είναι αυτός του Νεφερμαάτ, γιου του ιδρυτή της Τέταρτης Δυναστείας φαραώ Σνεφρού, και ένας τρίτος του πρίγκιπα Ραχοτέπ.
Επικεφαλής της Επιτροπής ήταν ο Κονσταντιν Μποσιλκοφ, ο οποίος γεννήθηκε στην πόλη της Κοπρίφτσιτσα και είχε εργαστεί για πολλά χρόνια ως δάσκαλος στην περιοχή της Μακεδονίας.
Ο κύριος στόχος του ένοπλου αγώνα όμως εκφράστηκε πιο καθαρά στην επιστολή των ανταρτών του Μελενίκου της 11 Δεκεμβρίου 1878 την οποία έστειλαν στον επικεφαλής της αστυνομίας του Πετριτσίου: «.Πήραμε τα όπλα και δεν θα τα αφήσουμε μέχρι να ενωθούμε με το Βουλγαρικό Πριγκιπάτο.».
Ο σκοπός αυτός εκφράστηκε επίσης στην έκκληση που απηύθυναν οι αντάρτες στις 10 Νοεμβρίου 1878, οι οποίες έλεγε: «.Και λοιπόν, αδελφοί, ήρθε η ώρα να δείξουμε τι είμαστε, ότι είμαστε άνθρωποι άξιοι ελευθερίας και ότι το αίμα του Κρούμου και του Συμεών εξακολουθεί να ρέει στις φλέβες μας: έχει έρθει η στιγμή να αποδείξουμε στην Ευρώπη ότι δεν είναι εύκολο έργο όταν ένας λαός θέλει να πετάξει το σκοτάδι.».
Κατά τη διάρκεια των στρατιωτικών επιχειρήσεων στην περιοχή της Κρέσνα ξέσπασε εξέγερση στις 8 Νοεμβρίου 1878 στην κοιλάδα Μπάνσκο-Ραζλόγκ.
Η απόσπαση εθελοντών από τη Μοισία, υπό την ηγεσία του επαναστάτη και εθελοντή του Ρωσοτουρκικού πολέμου Μπανιο Μαρινοφ, διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην εξέγερση αυτή.
Οι προσπάθειες κατευθύνονταν προς την ίδρυση μιας Κεντρικής Επιτροπής που θα αναλάμβανε την ηγεσία της εξέγερσης, καθώς και προς την οργάνωση μιας εξέγερσης στο εσωτερικό της Μακεδονίας την άνοιξη του 1879.
Σύντομα μετά τον σχηματισμό της Εντίνστβο στο Τίρνοβο, ελήφθησαν μέτρα για τη διάδοσή της σε όλες τις πόλεις της Βουλγαρίας, της Ανατολικής Ρωμυλίας, ακόμα και της Ρωσίας και της Ρουμανίας.
Την ίδια στιγμή, ο Ναθαναήλ ήταν σε θέση να δημιουργήσει μια έδρα της Εντίνστβο στο Κιουστεντίλ, μία στην Ντούπνιτσα και άλλη μία στην Άνω Τζουμαγιά.
Οι συγκεκριμένοι στόχοι των ηγετών και οργανωτών της εξέγερσης Κρέσνα–Ραζλόγκ ήταν να ανακαλέσουν τις αποφάσεις του Συνεδρίου του Βερολίνου, να απελευθερώσουν τις περιοχές που κατοικούσαν Βούλγαροι και να τις ενώσουν με το ελεύθερο Πριγκιπάτο της Βουλγαρίας.
Για αυτούς τους λόγους ο Μητροπολίτης Ναθαναήλ της Οχρίδας έγραψε στον Πέτκο Βοϊβόντα: «.Δεδομένου ότι είναι πολύ απαραίτητο να συναντήσεις τον Ντίμιταρ Ποπ Γκεοργκίεφ - Μπέροφσκι, ο οποίος είναι στην Άνω Τζουμαγιά και είναι ο ηγέτης των υπερασπιστών του λαού σε αυτές τις παραμεθόριες περιοχές, με σκοπό να συζητήσετε ένα πολύ σημαντικό θέμα προς όφελος όλων των Βουλγάρων, τους οποίους το Συνέδριο του Βερολίνου άφησε ξανά υπό τουρκική τυραννική κυριαρχία.».
Οι εκπρόσωποι της Προσωρινής Ρωσικής Διοίκησης στο Πριγκιπάτο της Βουλγαρίας, οι οποίοι έτρεφαν συμπάθεια προς στον αγώνα, επιπλήχτηκαν αυτοπροσώπως από τον Ρώσο αυτοκράτορα.
Η αποτυχία της εξέγερσης οδήγησε στον προσανατολισμό των πολιτικών και στρατηγικών ηγετών της Βουλγαρίας στην απελευθέρωση των άλλων βουλγαρικών εδαφών και στον άλλο κύριο στρατηγικό στόχο - την ενοποίηση του Πριγκιπάτου της Βουλγαρίας και της Ανατολικής Ρωμυλίας, που ήταν ακόμα υπό την κυριαρχία του Σουλτάνου, αλλά είχε μεγάλη αυτονομία.
Νωρίς την αυγή της 5 Οκτωβρίου 1878, 400 αντάρτες επιτέθηκαν στην τουρκική στρατιωτική μονάδα που ήταν τοποθετημένη στους Ξενώνες της Κρέσνα και μετά από μια μάχη που διήρκεσε 18 ώρες κατάφεραν να συντρίψουν την αντίσταση της.
Στα νοτιοδυτικά καθιέρωσαν την κυριαρχία τους σχεδόν σε ολόκληρη την περιοχή Καρσιγιακ, ενώ στα νοτιοανατολικά οι θέσεις των ανταρτών ήταν κατά μήκος της Πρεντελα, πάνω από την πόλη του Ραζλόγκ.
Συστάθηκαν επίσης Συμβούλια Πρεσβυτέρων καθώς και τοπικά αστυνομικά όργανα της επαναστατικής κυβέρνησης στα οποία ανατέθηκαν ορισμένες διοικητικές λειτουργίες στα υπό έλεγχο εδάφη.
Τον Σεπτέμβριο του 1878, στο Μοναστήρι της Ρίλα πραγματοποιήθηκε μια κρίσιμη συνάντηση όπου συμμετείχαν ο Μητροπολίτης Ναθαναήλ της Οχρίδας, ο Ντίμιταρ Ποπ Γκεοργκίεφ - Μπέροφσκι, ο Ιλιο Βοϊβόντα, Μιχαϊλ Σαράφωφ, τον βοεβόδα Στογιαν Καραστοϊλοφ και άλλοι υψηλόβαθμοι.
Η Επιτροπή Εντίνστβο από τη Σόφια βοήθησε τις εξεγέρσεις με δύο αποσπάσματα, το ένα με επικεφαλής τον Ρώσο Αδάμ Καλμικοφ και το άλλο με τον Πολωνό Λουις Βοτκιεβιτς.
Σκοπός των «Επιτροπών Εντίνστβο» ήταν «. η συζήτηση για το πώς να βοηθήσουμε τους αδελφούς μας στη Θράκη και τη Μακεδονία, οι οποίοι από τώρα θα διαχωριστούν από τη Δανουβική Βουλγαρία βάσει των αποφάσεων του Συνεδρίου του Βερολίνου.».
Ο Στέφαν Σταμπολόφ και ο Νικολα Ομπρέτενοφ πρότειναν τον διορισμό αποστόλων που θα οργάνωναν την εξέγερση μεταξύ των μαζών αλλά αποφασίστηκε ότι μόνο οι περιοχές που βρίσκονταν πλησιέστερα στο Πριγκιπάτο της Βουλγαρίας θα εξεγείρονταν με σκοπό να τις αποσπάσουν από την Οθωμανική Αυτοκρατορία και να τις προσαρτήσουν στη Βουλγαρία.
Όπως και τα περισσότερα γεγονότα και εξελίξεις του 19ου αιώνα στην περιοχή της Μακεδονίας, το θέμα των εθνικών προσηλώσεων των ανταρτών αμφισβητείται στη Βόρεια Μακεδονία.
Υποστηρίζουν την αντίληψή τους για την ύπαρξη σλαβομακεδονικής εθνότητας εκείνη την εποχή με τη Διακήρυξη της Κρέσνα, η οποία θεωρείται πλαστή από Βούλγαρους επιστήμονες, επισημαίνοντας για παράδειγμα τη χρήση αναχρονιστικής γλώσσας και τις αντιφάσεις με άλλα έγγραφα.
Οι Βούλγαροι υποστήριξαν την ύπαρξη πρωτότυπων «Προσωρινών κανόνων για τη οργάνωση της Μακεδονικής Εξέγερσης» που προετοιμάστηκαν από τον Στέφαν Σταμπολόφ και τον Ναθαναήλ της Οχρίδας.
Σκοπός της νέας αυτής επιτροπής ήταν να συγκροτήσει παρόμοιες επιτροπές σε όλη τη Βουλγαρία, να διατηρήσει τη στενή επαφή μαζί τους και να εργαστεί προς το ίδιο σκοπό: «την ενότητα όλων των Βουλγάρων» και τη βελτίωση της παρούσας πολιτικής τους κατάστασης.
Με αυτό τον τρόπο η εξέγερση Κρέσνα–Ραζλόγκ έμεινε χωρίς το αναμενόμενο και πιο αξιόπιστο στήριγμα - τη στρατιωτική, διπλωματική και πολιτική υποστήριξη της Ρωσίας, εκτός από το γεγονός ότι ήταν αντίθετο προς τα συμφέροντα της Αυστροουγγαρίας και της Βρετανίας.
Η Ρωσία είχε εξαντληθεί τόσο οικονομικά όσο και στρατιωτικά και υιοθέτησε μια σταθερή πορεία συμμόρφωσης με τις αποφάσεις του Συνεδρίου του Βερολίνου σε σχέση με τη Μακεδονία.
Ξεκίνησε μετά τις διαμαρτυρίες και την αυθόρμητη αντίδραση στις αποφάσεις του Συνεδρίου του Βερολίνου, το οποίο, αντί να παραχωρήσει τα κατά πλειοψηφία βουλγαρικά τμήματα της Μακεδονίας στο νεοσύστατο βουλγαρικό κράτος, σύμφωνα με τη Συνθήκη του Αγίου Στεφάνου, τα επέστρεψε στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Στο δεύτερο μισό του 19ου αιώνα που το Βερολίνο άκμασε ως βιομηχανική πόλη και πρωτεύουσα του νεοσυσταθέντος Γερμανικού Ράιχ, οι Βερολινέζικες τηγανίτες Μπερλίνερ διαδόθηκαν παντού σε όλο το έθνος.
Επρόκειται για μια ελαφριά και υψηλής ποιότητας ζύμης μαγιάς, που γεμιζόταν με διάφορα παρασκευάσματα φρούτων προτού μαγειρευτεί, στη συνέχεια τηγανιζόταν σε διαυγές βούτυρο χωρίς, όμως, να γυριστούν τα κομμάτια της ζύμης, και τελικά οι τηγανίτες πασπαλίζονταν με ζάχαρη και κανέλα.
Από τα τέλη του 19ου αιώνα υπήρχαν συνταγές για τα σημερινά Μπερλίνερ σε πολλούς τσελεμεντέδες και εγχειρίδια μαγειρικής για την παραδοσιακή Γερμανική κουζίνα.
Σε κάποιες εποχιακές περιστάσεις τα μπερλίνερ προσφέρονται με γέμιση εγκ νογκ, κρέμα σοκολάτας ή κρέμα κάσταρντ και επικάλυψη με γλάσο από εγκ νογκ.
Σε έναν δημοφιλή μύθο, οι τηγανίτες Μπερλίνερ εφευρέθηκαν το 1756 από έναν Βερολινέζο ζαχαροπλάστη που ήθελε να υπηρετήσει στον στρατό του Φρειδερίκου Β' του Μέγα ως κανονιέρης αλλά αποδείχθηκε ακατάλληλος, του επετράπη, ωστόσο, να παραμείνει στο τάγμα ως αρτοποιός.
Ως «ευχαριστώ», δημιούργησε τις πρώτες «τηγανίτες», έπλασε τα κομμάτια της ζύμης σε σφαίρες σαν τις μπάλες των κανονιών, και τις τηγάνισε πάνω από ανοιχτή φωτιά, καθώς δεν υπήρχε φούρνος.
Το Μπερλίνερ Φάνκουχεν είναι ένα παραδοσιακό αφράτο γερμανικό ντόνατ χωρίς τρύπα στο κέντρο, που παρασκευάζεται από γλυκιά ζύμη και μαγιά, τηγανίζεται σε λάδι, γεμίζεται με μαρμελάδα φρούτων και τελικά καλύπτεται με γλάσο, ζάχαρη άχνη ή συμβατική ζάχαρη.
Από τον 16ο αιώνα στη Γερμανία παρασκευάζονταν τα Χεφεμπάλεν σε λαρδί, τα οποία, όμως, είχαν ακανόνιστο σχήμα, ήταν άδεια χωρίς γέμιση και ψήνονταν στον φούρνο.
Το πρώτο μηχάνημα τύπου βίντεο πόκερ ονομαζόταν - και παρουσιάστηκε το 1970 από την , μόλις κατάφερε να συνδυάσει μία οθόνη τηλεόρασης με μια κεντρική μονάδα επεξεργασίας.
Οι πρόγονοι του πρώτου μηχανήματος πόκερ με αλλαγή ήταν κουλοχέρηδες πόκερ που βασίζονταν εξ ολοκλήρου στην τύχη, χωρίς ο παίκτης να έχει την επιλογή να κρατήσει ή να αλλάξει ούτε ένα από τα φύλλα που μοιράζονταν.
Διέθεταν 5 κυλίνδρους οι οποίοι περιστρέφονταν, ακριβώς όπως στους κουλοχέρηδες, και όταν σταματούσαν, τα τυχαία φύλλα σχημάτιζαν ένα χέρι πόκερ.
Η αρχική περιστροφή του μηχανήματος 5 κυλίνδρων δημιουργούσε ένα χέρι πόκερ και, στη συνέχεια, ο παίκτης μπορούσε να κρατήσει κάποια από τα φύλλα και να περιστρέψει ξανά τους υπόλοιπους κυλίνδρους για να ολοκληρωθεί το χέρι πόκερ.
Τα πρώτα μηχανήματα πόκερ διέθεταν μόνο 50 φύλλα και, στις περισσότερες περιπτώσεις, ο Βαλές κούπα και το Δέκα μπαστούνι δεν περιλαμβάνονταν στην τράπουλα.
Αυτό σήμαινε ότι οι παίκτες μπορούσαν να πετύχουν Φλος Ρουαγιάλ μόνο με δύο σύμβολα μειώνοντας τις πιθανότητες ενός Φλος Ρουαγιάλ στο μισό.
Τη δεκαετία του 1970, οι παίκτες δεν εμπιστεύονταν τα ηλεκτρονικά μηχανήματα τυχερών παιχνιδιών, αν δεν μπορούσαν να δουν τους κυλίνδρους να περιστρέφονται.
Πρώτο τραγούδι της σχολής αυτής ήταν «Το τραμ το τελευταίο» που ακούστηκε κατά την διάρκεια του προγράμματος της αθηναϊκής επιθεώρησης του Αλέκου Σακελλάριου και του Χρήστου Γιαννακόπουλου Άνθρωποι, άνθρωποι το 1948, το οποίο έχει στίχους δικούς τους και του Κώστα Γιαννίδη και μουσική του Μιχάλη Σουγιούλ, ενώ στην ερμηνεία ήταν η Σπεράντζα Βρανά· ωστόσο στην πρώτη ηχογράφηση του στην δισκογραφία το ερμήνευσαν ο Τώνης Μαρούδας και ο Νίκος Παπαδάκης.
Η σειρά των τραγουδιών αυτών στο σύνολο της γνώρισε ιδιαίτερη επιτυχία, ενώ αρκετά άφησαν εποχή μένοντας πολύ γνωστά για δεκαετίες αλλά και μέχρι και σήμερα, ωστόσο ως μουσικό είδος είχε σχετικά βραχύβια ζωή αφού μέχρι την δεκαετία του 1960 είχε περάσει στο περιθώριο και δεν είχε πλέον την απήχηση των προηγούμενων ετών· συμβολικά ο θάνατος του Μιχάλη Σουγιούλ -που θεωρείτο και ο «πατέρας του αρχοντορεμπέτικου»- το 1958 σηματοδοτεί και το τέλος της.
Σπουδαίοι συνθέτες και συντελεστές του αρχοντορεμπέτικου ήταν οι Γιάννης Βέλλας, Ζακ Ιακωβίδης, Κώστας Καπνίσης, Γιώργος Μουζάκης, Τάκης Μωράκης, Ιωσήφ Ριτσιαρδής, Μιχάλης Σουγιούλ, ενώ οι στιχουργοί τους αντιστοίχως ήταν θεατρικοί συγγραφείς όπως ο Αλέκος Σακελλάριος, ο Γιώργος Τζαβέλλας, ο Χρήστος και ο Γιώργος Γιαννακόπουλος.
Κύριοι ερμηνευτές των τραγουδιών αυτών υπήρξαν ο Νίκος Γούναρης, ο Τζίμης Μακούλης, ο Τώνης Μαρούδας, η Μάγια Μελάγια ο Φώτης Πολυμέρης, καθώς και το συγκρότημα Τρίο Κιτάρα και το ντουέτο Κορώνης-Φίλανδρος .
Το αρχοντορεμπέτικο τραγούδι (ή και πιο γενικά και συνηθέστερα στον πληθυντικό: αρχοντορεμπέτικα) είναι ένα είδος μουσικής που γεννήθηκε και εμφανίστηκε στην Ελλάδα πριν την δεκαετία του 1950 και το οποίο αναπτύχθηκε αλλά και άκμασε κατά τα χρόνια της και ήδη από το ξεκίνημα του.
Αποτελεί σχολή ενός τραγουδιού που σε γενικές γραμμές συνδύαζε λαϊκότροπους -συχνά χιουμοριστικούς- στίχους και μουσική , με δυτικότροπες ενορχηστρωτικές επιρροές.
Κατά τα φοιτητικά του χρόνια διετέλεσε Υπεύθυνος ΔΑΠ-ΝΔΦΚ Πανεπιστημίου Πειραιώς και Πρόεδρος του Διοικητικού Συμβουλίου του Συλλόγου Φοιτητών Πανεπιστημίου Πειραιώς "Ο Πλάτων" και εκπροσωπούσε τους προπτυχιακούς φοιτητές στη Σύγκλητο και το Πρυτανικό Συμβούλιο του Πανεπιστημίου Πειραιώς ως τακτικό μέλος.
Ακολούθως απέκτησε Μεταπτυχιακό Τίτλο Σπουδών "Διοίκηση Επιχειρήσεων – Μάνατζμεντ Τουρισμού" από το Τμήμα Οργάνωσης και Διοίκησης Επιχειρήσεων της Σχολής Οικονομικών, Επιχειρηματικών και Διεθνών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πειραιά.
Οι γονείς του είναι ο απόστρατος αξιωματικός της Ελληνικής Αστυνομίας Γιάννης Κατσαφάδος, με καταγωγή από τον Λάκκο της Τοπικής Κοινότητας Μίνας της Αποσκιερής Μάνης και η Καλλιόπη Κωστή Μαραγκού με καταγωγή από την Όλυμπο της Καρπάθου.
Στις δημοτικές εκλογές του 2002 εκλέχτηκε δημοτικός σύμβουλος στον δήμο Κερατσινίου και το 2006 εκλέγεται νομαρχιακός σύμβουλος Αθηνών – Πειραιώς, με την παράταξη «Υπερνομαρχία Πολιτών» του Αργύρη Ντινόπουλου.
Την περίοδο 2006-2007 υπήρξε επιστημονικός συνεργάτης στο Υπουργείο Δημοσίας Τάξης και την περίοδο 2007-2009 επιστημονικός σύμβουλος στη Γραμματεία Αποκρατικοποιήσεων του Υπουργείου Οικονομίας και Οικονομικών.
Ενώ ο Μανέθων αναφέρει τον Νεχερώφη, και ο Κανόνας του Τορίνο τον Νέμπκα ως τον πρώτο φαραώ της Τρίτης Δυναστείας, πολλοί σύγχρονοι αιγυπτιολόγοι πιστεύουν ότι ο πρώτος φαραώ αυτής της δυναστείας ήταν ο Ζοζέρ, τονίζοντας ότι η σειρά με την οποία αναφέρονται κάποιοι από τους προκατόχους του Χέοπα στον Πάπυρο του Γουέστκαρ υποδηλώνει ότι ότι ο Νέμπκα πρέπει να τοποθετηθεί μεταξύ του Ζοζέρ και του Ουνί, και όχι πριν τον Ζοζέρ.
Πιο σημαντικά, βρέθηκαν σφραγίδες που ονομάζουν τον Ζοζέρ στην είσοδο του τάφου του Χασεχεμουί στην Άβυδο, που δείχνουν ότι ήταν ο Ζοζέρ και όχι ο Σανάχτ που έθαψε και διαδέχτηκε αυτόν τον βασιλιά.
Ο γραφέας του Κανόνα του Τορίνο έγραψε το όνομα του Ζοζέρ με κόκκινο μελάνι, που υποδηλώνει την αναγνώριση της ιστορικής σημασίαςαπό τους αρχαίους Αιγυπτίους αυτού του βασιλιά.
Σε κάθε περίπτωση, ο Ζοζέτ είναι ο πιο καλά γνωστός βασιλιάς αυτής της δυναστείας, λόγω της ανάθεσης στον βεζίρη Ιμχοτέπ να κατασκευάσει την παλιότερη σωζόμενη πυραμίδα, την Βαθμιδωτή Πυραμίδα του.
Μετά τα ταραχώδη χρόνια της Δεύτερης Δυναστείας που μπορεί να περιελάμβανε και εμφύλιο πόλεμο, η Αίγυπτος πέρασε υπό την εξουσία του Ζοζέρ, το οποίο σηματοδότησε την αρχή της Τρίτης Δυναστείας.
Τα αρχαιολογικά στοιχεία δείχνουν ότι τον Χασεχεμουί, τελευταίο ηγεμόνα της Δεύτερης Δυανστείας, διαδέχτηκε ο Ζοζέρ, που τότε αναφερόταν μόνο με το Όνομα Ώρου του Νετζεριχέτ.
Η περιοχή του Ζαουιέτ ελ Αριάν περιβάλλεται από πέντε νεκροταφεία που χρονολογούνται από στην Πρώτη, Δεύτερη, τέλος της Τρίτης, Δέκατη όγδοη Δυναστεία, και ρωμαϊκή περίοδο.