polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Η Χέπμπορν προτάθηκε για Χρυσή Σφαίρα Καλύτερης Γυναικείας Ερμηνείας σε Κωμωδία ή Μιούζικαλ κι έχασε το βραβείο από την Αν Μπάνκροφτ που κέρδισε τελικά το βραβείο για την ερμηνεία της στην ταινία Ο Πρωτάρης .
Η Χέμπορν εκείνη τη χρονιά ήταν υποψήφια για Όσκαρ Α' Γυναικείου Ρόλου για την ερμηνεία της στην ταινία Περίμενε Μέχρι Να Νυχτώσει της ίδιας χρονιάς.
Ο Φρέντερικ Ράφαελ ήταν υποψήφιος για Όσκαρ Πρωτότυπου Σεναρίου, η Όντρεϊ Χέπμπορν προτάθηκε για Χρυσή Σφαίρα καλύτερης γυναικείας ερμηνείας σε κωμωδία ή μιούζικαλ και ο Χένρι Μαντσίνι προτάθηκε για Χρυσή Σφαίρα καλύτερου τραγουδιού.
Το σενάριο της ταινίας γράφτηκε απευθείας για τη μεγάλη οθόνη από τον Φρέντερικ Ραφαέλ και αναλύει το δωδεκαετή γάμο ενός ζευγαριού που ταξιδεύει με το αυτοκίνητο στη νότια Γαλλία.
Στην ταινία εμφανίστηκε επίσης μια νεότατη Ζακλίν Μπισέ σε έναν από τους πρώτους της ρόλους, λίγο μετά τη λήξη των γυρισμάτων η Μπισέ έλαβε την πρόταση για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία του Πίτερ Γέιτς Μπούλιτ .
Ανάμεσά τους, ο Γιάνγκ ντι-Περτουάν Αγκόνγκ έχει τη διακριτική ευχέρεια να επιλέξει τον Πρωθυπουργό και δεν δεσμεύεται από την απόφαση του απερχόμενου πρωθυπουργού, αν κανένα κόμμα δεν έχει κερδίσει την πλειοψηφία .
Μπορεί να απορρίψει οποιαδήποτε νέα νομοθεσία ή τροποποιήσεις υφιστάμενων νόμων αλλά αν εξακολουθεί να συγκρατεί την άδεια, ο προτεινόμενος νόμος θα γίνει αυτόματα νόμος 30 ημέρες από την αρχική υποβολή του .
Ο Γιάνγκ ντι-Περτουάν Αγκόνγκ , επίσης γνωστό ως Ανώτατος Επικεφαλής ή Βασιλιάς, είναι ο μονάρχης και αρχηγός του κράτους της Μαλαισίας.
Η έννοια του εκλεγμένου μονάρχη πιστεύεται ότι είναι ριζωμένη στα βασίλεια Σριβιτζάγια και Αγιουθάγια του 7ου αιώνα, όπου εκείνη την εποχή ο βασιλιάς εκλεγόταν στην πόλη-κράτος Σριβιτζάγια.
Ο 16ος και σημερινός Γιάνγκ ντι-Περτουάν Αγκόνγκ είναι ο Σουλτάνος Αμπντουλάχ του Παχάνγκ, σε αντικατάσταση του Μοχάμετ Ε του Κελάνταν που παραιτήθηκε στις 6 Ιανουαρίου 2019.
Πολλά θαύματα λέγεται ότι σφυρηλατήθηκαν με τη μεσολάβηση του Αγίου Ναζάριου του Λορς, και προσκυνητές από όλα τα μέρη της Ευρώπης προσέρχονται σε μεγάλους αριθμούς να επισκεφθούν το ιερό.
Κατά τη διάρκεια του 9ου αιώνα η βιβλιοθήκη και το συγγραφείο του Λορς το έκαναν ένα από τα πολιτιστικά κέντρα της Γερμανίας και οι 4 διασωζόμενοι κατάλογοι του 9ου αιώνα δείχνουν ότι είχε άφθονα Κλασικά και Χριστιανικά κείμενα.
Ορισμένα Καρολίγγεια χειρόγραφα είναι πιο γνωστά από τα γκόσπελ του Λορς, τον Χρυσό Κώδικα του Λορς, που τώρα είναι χωρισμένο ανάμεσα στην Βιβλιοθήκη του Βατικανού και την Βιβλιοθήκη Βαθυαναιο, Άλμπα Ιουλία, Ρουμανία.
Τα προξενικά δίπτυχα του Αναστάσιου από σκαλισμένο ελεφαντόδοντο που είχαν επαναχρησιμοποιηθεί για τις συνδέσεις τους είναι αστικά κλασικιστικά έργα τέχνης από μόνα τους, και ενσαρκώσεις της κλασικής Βυζαντινής παράδοσης, όπως περάστηκε στο Λορς την εποχή του Καρλομάγνου.
Το χρονικό του, όπως καταγράφηκε στον Κώδικα του Λορς που συγκεντρώθηκε περί το 1170 είναι ένα θεμελιώδες έγγραφο για την πρώιμη μεσαιωνική ιστορία της Γερμανίας.
Το αββαείο ιδρύθηκε το 764 από τον Φράγκο Κόμη Κάνκορ και τη χήρα μητέρα του Βιλσβίντα ως ιδιόκτητη εκκλησία και μοναστήρι στο κτήμα τους, Λορίσσα.
Για να προωθήσει τη δημοτικότητα της Μονής ως ιερό και τόπο προσκυνήματος, ο Χρόνεντανγκ έλαβε από τον Πάπα Παύλο Α το σώμα του Αγίου Ναζάριου, που μαρτύρησε στη Ρώμη με τρεις συντρόφους του υπό τον Διοκλητιανό.
Μια αντιπαράθεση μεταξύ του κυβερνήτη και του ηγουμένου για την κατασκευή του κάστρου Στάρκενμπουργκ εντός του οπτικού πεδίου της Μονής είχε ως αποτέλεσμα διένεξη του ηγούμενος Ούνταλριτς με τον βασιλιά στο Τρέμπουρ με 1200 έφιππους στρατιώτες.
Κατόπιν διοίκησης από 46 ηγουμένους από το τάγμα του Βενέδικτου, ο Κορράδος, ο τελευταίος από τους ηγούμενους, καθαιρέθηκε από τον Πάπα Γρηγόριο Θ το 1226, και μέσω της επιρροής του Φρειδερίκου Β το Λορς πέρασε στην κατοχή του Ζίγκφριντ Γ, Αρχιεπίσκοπου του Μάιντς, το 1232, σηματοδοτώντας το τέλος της περιόδου πολιτιστικής και πολιτικής ανεξαρτησίας του Λορς.
Την ίδια χρονιά, υπήρξε μια διαμάχη σχετικά με τα δικαιώματα ιδιοκτησίας μεταξύ του Γκούντελαντ και του υιού του Κάνκορ και η μονή μεταφέρθηκε σε έναν αμμόλοφο της Εποχής των Παγετώνων, μερικές εκατοντάδες μέτρα από την αρχική του θέση σε ένα μικρό νησί στο Βέστνιτζ.
Πάπες και αυτοκράτορες επανειλημμένα ευνόησαν το αββαείο με προνόμια και κτήματα από τις Άλπεις έως τη Βόρεια Θάλασσα, έτσι ώστε σε σύντομο χρονικό διάστημα έγινε όχι μόνο υπέρμετρα πλούσιο, αλλά και μια θέση πολιτικής επιρροής.
Το αββαείο και η βασιλική στη συνέχεια μετονομάστηκαν προς τιμήν του Αγίου Ναζάριου: η κύρια εκκλησία των Αγίων Πέτρου, Παύλου, και Ναζάριου εγκαινιάστηκε από τον Αρχιεπίσκοπο του Μάιντς τον Σεπτέμβρια 774, παρουσία του Καρλομάγνου.
Ο πρώτος γύρος των εκλογών διενεργείται σε καθένα από τα 385 παραδοσιακά βασίλεια για την επιλογή ενός υποψηφίου που θα προκριθεί στον δεύτερο γύρο μεταξύ 3 και 20 υποψηφίων από κάθε παραδοσιακό βασίλειο.
Δεν υπήρξαν εγγραφές στους εκλογικούς καταλόγους και οι αρχηγοί των φυλών απαιτείτο να σιγουρέψουν ότι μόνο οι πολίτες Σουάζι μπορούσαν να ψηφίσουν.
Ωστόσο, σύμφωνα με τη βάση δεδομένων της Διακοινοβουλευτικής Ένωσης, το 2008 υπήρχαν μόνον 12 γυναίκες γερουσιαστές αντί του ελάχιστου αριθμού των 13.
Με τη συμμετοχή να διαμορφώνεται γύρω στο 80% (αν και ορισμένες αναφορές έκαναν λόγο για εξαναγκασμό των πολιτών να προσέλθουν στην κάλπη), έγιναν οι γενικές εκλογές τον Οκτώβριο του 1983.
Και πάλι χρησιμοποιήθηκε το εκλογικό σύστημα όπως και στις προηγούμενες εκλογές (εκλογή από εκλεκτορικό κολέγιο 40 ανεξάρτητων υποψηφίων που δεν ανήκαν σε κανένα κόμμα και διορισμός άλλων 10 από τον Βασιλιά)
Στις εκλογές που έγιναν τον Ιούνιο του 1964, αναδείχθηκε νικητής το Εθνικό Κίνημα Ιμποκόντβο, το οποίο κέρδισε τις 8 από τις άμεσα εκλεγμένες έδρες και άλλες 8 στο συμβούλιο φυλάρχων .
Το βρετανικό στέμμα έδωσε το δικαίωμα της ευρεσιτεχνίας το 1694 σε τρία άτομα που είχαν "βρει τρόπο να εξάγουν και να κάνουν μεγάλες ποσότητες πίσσας από κάποιο είδος πέτρας." Αργότερα πουλήθηκε ως ' , το απεσταγμένο προϊόν ελέχθη ότι "δοκιμάστηκε από διάφορα άτομα για πόνους με αρκετή βελτίωση." Σύγχρονες βιομηχανίες εξαγωγής σχιστολιθικού πετρελαίου ιδρύθηκαν στη Γαλλία κατά τη δεκαετία του 1830 και στη Σκωτία κατά τη δεκαετία του 1840.
Όπως το συμβατικό πετρέλαιο, το σχιστολιθικό πετρέλαιο είναι σύνθετο μείγμα υδρογονανθράκων και χαρακτηρίζεται χρησιμοποιώντας τις γενικές ιδιότητες του πετρελαίου.
Γενικά, το πετρέλαιο είναι λιγότερο ρευστό από το αργό πετρέλαιο και ρέει σε θερμοκρασίες μεταξύ 24 και 27, ενώ το συμβατικό αργό πετρέλαιο ρέει σε θερμοκρασίες μεταξύ -60 μέχρι 30.
Ένα κρίσιμο μέτρο της βιωσιμότητας εξαγωγής του σχιστολιθικού πετρελαίου έγκειται στον λόγο της παραγόμενης ενέργειας από το σχιστολιθικό πετρέλαιο ως προς την χρησιμοποιούμενη ενέργεια για την εξόρυξη και επεξεργασία του, που είναι γνωστό ως "Επιστρεφόμενη ενέργεια ως προς επενδυμένη ενέργεια " .
Πιο πρόσφατες μελέτες εκτιμούν το των κοιτασμάτων σχιστολιθικού πετρελαίου να είναι μεταξύ 1–2:1 ή 2–16:1 – ανάλογα με το εάν μετράται η ιδιοενέργεια ως κόστος ή η εσωτερική ενέργεια αποκλείεται και υπολογίζεται ως είσοδος μόνο η αγοραζόμενη ενέργεια.
Από το 2008, οι περισσότερες βιομηχανίες πετρωμάτων σχιστολιθικού πετρελαίου εκτελούν την εξαγωγή σχιστολιθικού πετρελαίου μετά την εξόρυξη, σύνθλιψη και μεταφορά σε εγκαταστάσεις απόσταξης, αν και αρκετές πειραματικές τεχνολογίες εκτελούν τη διεργασία επί τόπου .
Η θερμοκρασία αποσύνθεσης του κηρογόνου σε εκμεταλλεύσιμους υδρογονάνθρακες ποικίλει ανάλογα με το χρονοδιάγραμμα της διεργασίας· στην υπέργεια διεργασία απόσταξης η αποσύνθεση ξεκινά στους 300 , αλλά συνεχίζεται πιο γρήγορα και ολοκληρώνεται σε υψηλότερες θερμοκρασίες.
Κατά το τέλος του 19ου αιώνα, κατασκευάστηκαν εγκαταστάσεις εξαγωγής σχιστολιθικού πετρελαίου σε Αυστραλία, Βραζιλία και Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής.
Η ανακάλυψη του αργού πετρελαίου στη Μέση Ανατολή κατά το μέσον του αιώνα επέφερε τη διακοπή των περισσότερων από αυτές τις βιομηχανίες, αν και στην Εσθονία και την Νοτιοανατολική Κίνα διατηρήθηκαν βιομηχανίες εξόρυξης μέχρι τις αρχές του 21ου αιώνα.
Σε απάντηση στα αυξανόμενη πετρελαϊκά κόστη στην αλλαγή του 21ου αιώνα, έχουν ξεκινήσει διαδικασίες εξόρυξης, αναζήτησης και ανανέωσης στις ΗΠΑ, Κίνα, Αυστραλία και Ιορδανία.
Σχιστολιθικό πετρέλαιο είναι μη συμβατικό πετρέλαιο που παράγεται από θραύσματα πετρωμάτων σχιστολιθικού πετρελαίου με πυρόλυση, υδρογόνωση, ή θερμική διάλυση .
Το τελικό πετρέλαιο μπορεί να χρησιμοποιηθεί αμέσως ως καύσιμο ή να αναβαθμιστεί για να καλύψει τις προδιαγραφές διυλιστηρίου πετρελαίου προσθέτοντας υδρογόνο και αφαιρώντας ακαθαρσίες όπως θείο και άζωτο.
Η συνιστά τη χρήση του όρου "ελαφρύ σφικτό πετρέλαιο " και η αναφορά της 2013 από το χρησιμοποιεί τον όρο "σφικτό πετρέλαιο " για το αργό πετρέλαιο σε πετρελαιοφόρους σχιστολίθους.
Περίπου το ένα έκτο των κοιτασμάτων στο έχουν σχετικά υψηλή απόδοση 25 μέχρι 100 σχιστολιθικού πετρελαίου ανά τόνο σχιστολιθικού πετρώματος πετρελαίου· το ένα τρίτο έχει απόδοση περίπου 10 μέχρι 25 ανά τόνο.
Το ακατέργαστο σχιστολιθικό πετρέλαιο έχει ήπιο καρκινογενετικό δυναμικό που είναι συγκρίσιμο με κάποια ενδιάμεσα εξευγενισμένα προϊόντα, ενώ το αναβαθμισμένο σχιστολιθικό πετρέλαιο έχει μικρότερο καρκινογενετικό δυναμικό επειδή πιστεύεται ότι τα περισσότερα πολυκυκλικά αρωματικά διασπώνται με την υδρογόνωση.
Η θερμική διαλυτοποίηση εμπεριέχει την εφαρμογή διαλυτών σε αυξημένες θερμοκρασίες και πιέσεις, αυξάνοντας την έξοδο του πετρελαίου με πυρόλυση της διαλυμένης οργανικής ύλης.
Οι διαφορετικές ιδιότητες των ακατέργαστων πετρελαίων χρειάζονται αντίστοιχα διάφορες προεπεξεργασίες πριν να μπορέσει να σταλεί σε ένα συμβατικό διυλιστήριο πετρελαίου.
Ήταν αρχικά εμπνευσμένο από βικτοριανό παιδικό ρουχισμό και παιδικά όπως η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων, , και άλλοι χαριτωμένοι χαρακτήρες της ποπ κουλτούρας που είναι δημοφιλείς μεταξύ των .
Τα «παντελόνια », τα οποία είναι μικρά παντελόνια τύπου κάπρι που κόβονται από το γόνατο, φορούνται συνήθως με κάποια λεπτομέρεια με ανδρικές μπλούζες, καπέλα, κλπ.
Το στυλ ντεκόρα προέκυψε στα τέλη της δεκαετίας του 1990 / αρχές της δεκαετίας του 2000 και αυξήθηκε σε μεγάλη δημοτικότητα τόσο εντός όσο και εκτός της Ιαπωνίας.
Ωστόσο, το πιο σημαντικό κομμάτι της διακόσμησης είναι η συσσώρευση πολλών στρώσεων χαριτωμένων αξεσουάρ, μέχρι τα κτυπήματα και το πουκάμισο να είναι ελάχιστα ορατά.
Το στυλ τελικά συγχωνεύθηκε / αντικαταστάθηκε στα τέλη του 2000 από την νεράιδα κέι και τη λολίτα στην Ιαπωνία, αν και εξακολουθεί να είναι σχετικά δημοφιλές ύφος στο εξωτερικό.
Το στυλ περιέχει άγγελους, παιχνίδια, μοτίβα με μωρά και στοιχεία και αξεσουάρ από δυτικές σειρές παιχνιδιών της δεκαετίας του 1980 και αρχές της δεκαετίας του 1990, όπως τα , , , , , , , , και .
Ο όρος κέι νεράιδας προέρχεται από το περιοδικό (παρά την κοινή πεποίθηση ότι δημιουργήθηκε από τον Σαγιούρι Ταμπούτσι, ιδιοκτήτης του καταστήματος μόδας !, ο οποίος ήταν ο τυχαίος δημιουργός του στυλ).
Το καλτ πάρτι κέι, το οποίο πήρε το όνομά του από το εμπορικό πάρκο Χαρατζούκου, είναι σχετικά νέο στυλ που βασίζεται σε δυτικά θρησκευτικά αντικείμενα όπως σταυροί ή Βίβλοι.
Στην πραγματικότητα, το καλτ πάρτι κέι φοριέται συχνά με μακιγιάζ με φυσική εμφάνιση χωρίς μεγαλύτερη έμφαση στα μάτια και απλά μαλλιά με τριαντάφυλλα.
Ενώ η μόδα του μποσόζοκου έχει υποχωρήσει από τη δεκαετία του 1990, η στερεότυπη εμφάνιση μποσόζοκου συχνά απεικονίζεται και μάλιστα γελοιογραφείται σε πολλές μορφές ιαπωνικών μέσων ψυχαγωγίας όπως τα άνιμε, μάνγκα και ταινίες.
Το τυπικό μέλος του μποσόζοκου απεικονίζεται συχνά σε μια στολή αποτελούμενη από ένα κοστούμι όπως αυτά που φοριούνται από τους χειροτέχνες ή ένα τοκκοφόκου , ένα είδος ενδυμασίας με γράμματα του κάντζι.
Το οπτικό κέι είναι στυλ που δημιουργήθηκε στα μέσα της δεκαετίας του '80 από Γιαπωνέζους μουσικούς που χαρακτηρίζονταν από εντυπωσιακό μακιγιάζ, ασυνήθιστα στυλ μαλλιών και φανταχτερά κοστούμια, παρόμοια με το και το .
Το στυλ γκανγκούρο της ιαπωνικής μόδας δρόμου έγινε δημοφιλές μεταξύ των ιαπωνέζων κοριτσιών στις αρχές της δεκαετίας του 1990 και κορυφώθηκε στις αρχές της δεκαετίας του 2000.
Το στυλ γκανγκούρο αποτελείται από λευκασμένα μαλλιά, βαθύ μαύρισμα, ψεύτικες βλεφαρίδες, μαύρο και άσπρο , βραχιόλια, σκουλαρίκια, δαχτυλίδια, περιδέραια και παπούτσια πλατφόρμας.
Η άνοδος και πτώση πολλών από αυτών των τάσεων έχει καταγραφεί από τον Σόιτσι Αόκι από το 1997 στο περιοδικό μόδας , το οποίο είναι αξιοσημείωτο περιοδικό για την προώθηση του στυλ δρόμου στην Ιαπωνία.
Το ντόλι κέι είναι στυλ που βασίζεται στην ιαπωνική άποψη για το Μεσαίωνα και τα ευρωπαϊκά παραμύθια, ειδικά για τους αδελφούς Γκριμ και Χανς Κρίστιαν Άντερσεν.
Το Γκιάρου, γνωστό και ως γκανγκούρο, το οποίο είναι στην πραγματικότητα μια υποκατηγορία του γκιάρου, είναι ένας τύπος ιαπωνικής μόδας δρόμου που ξεκίνησε τη δεκαετία του 1970.
Οι νέοι ενήλικες μπορούν συχνά να βρεθούν φορώντας ενδυμασία υποκουλτούρας σε μεγάλες αστικές περιοχές μόδας όπως οι Χαρατζούκου, Αογιάμα, Γκίνζα, Οντάιμπα, Σιντζούκου και Σιμπούγια.
Η δημοτικότητα της μουσικής είχε τόσο μεγάλη επιρροή ώστε η νεολαία του Τόκιο μιμήθηκε τους αστέρες του χιπ χοπ στον τρόπο που φορούσαν με υπερμεγέθη ρούχα σε μαυρισμένο δέρμα.
Περιέχοντας πολλά διαφορετικά θέματα μέσα στα όριά της, η Λολίτα έχει γίνει ένα από τα μεγαλύτερα, πιο αναγνωρίσιμα στυλ στην ιαπωνική μόδα της οδού και τώρα κερδίζει ενδιαφέρον παγκοσμίως.
Το Κουρόι Νίτζι σημαίνει "μαύρο ουράνιο τόξο" και το στυλ είναι ένα μίγμα ανάμεσα σε πράγματα από τη γενική μαύρη σκηνή και τα χρώματα του ουράνιου τόξου.
Ο Γκονζάλες ήταν μέρος του διαγωνισμού στο Ντάλας , όπου μαζί με τον ραδιοφωνικό εκφωνητή Ντάνιελ Λούνα, επέλεξαν πολλούς διαγωνιζόμενους και ο Γκονζάλες ήταν 1 από τους 25 που επιλέγονται.
Το 2016, ο Γκονζάλες προετοιμαζόταν για το πρώτο του άλμπουμ ,το οποίο περιέχει τραγούδια στα αγγλικά και στα ισπανικά με μείγμα ρυθμών λάτιν, Αμερικάνικου ραπ και ποπ.
Στο Ντάλας, επελέγη από τον πορτορικανό τραγουδιστή Λούις Φόνσι και τον ραδιοφωνικό παραγωγό Ντάνιελ Λούνα ως ένας από τους εικοσιπέντε συμμετέχοντες που θα πάνε στην Νέα Υόρκη, όπου γυρίστηκε η σειρά.
Κατά τη διάρκεια του 2015 και 2018, στα αξιόλογα έργα του Γκονζάλεζ περιλαμβάνεται ο ρόλος του "Τζέικ" στο επεισόδιο " " της Αμερικανικής τηλεοπτικής σειράς :
ο ρόλος του "Κάιλ" στο Αμερικανικό δράμα - τηλεοπτική σειρά το 911 και μια εμφάνιση ως " Ντιέγκο " στο ' Αμερικανικό δικαστικό δράμα στην διαδικτυακή τηλεόραση του .
Ο Γκονζάλες, κατά τη διάρκεια της καριέρα του συμμετείχε στη σειρά , η οποία χαρακτηρίζεται από μια εστίαση σε όλες τις ηλικιακές ομάδες, μια μεσοαστική οικογένεια, που ζει στο Λος Άντζελες.
Το 2012, Γκονζάλες, έπαιξε τον χαρακτήρα ενός νταή ποδοσφαιριστή στο επεισόδιο που προβαλλόταν στο από τις 4 Φεβρουαρίου έως τις 8 Δεκεμβρίου του 2012.
Ο Μισίρκωφ πέρασε αρκετό καιρό στη Σερβία, όπου σπούδαζε Σερβικά, και σύντομα συνειδητοποίησε ότι η προπαγάνδα ήταν ο κύριος στόχος της σερβικής οργάνωσης.
Η πολιτική που εφάρμοζε ο σύλλογος ανάγκασε τον Μισίρκωφ και άλλους Σλαβομακεδόνες μαθητές να συμμετάσχουν στην μαθητική εξέγερση ενάντια του Συλλόγου του Αγίου Σάβα.
Δεδομένου ότι αντιμετώπισε παρόμοια κατάσταση στη Βουλγαρία, δηλαδή μια άλλη προπαγάνδα, ο Μισίρκωφ πήγε και πάλι στη Σερβία για να συνεχίσει την εκπαίδευσή του, αλλά χωρίς επιτυχία επειδή απορρίφθηκε από τον σύλλογο «Άγιος Σάββας».
Δεδομένου ότι ήταν πρόθυμος να αποκτήσει τριτοβάθμια εκπαίδευση, αναγκάστηκε, μετά από μια σειρά γεγονότων, να εγγραφεί σε μια θεολογική σχολή για δασκάλους.
Ο Μισίρκωφ στάλθηκε στο Σάμπατς, όπου ολοκλήρωσε την τελευταία, τέταρτη, τάξη της δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, αλλά αυτή τη φορά στο τοπικό γυμνάσιο.
Και στη Σερβία και στη Βουλγαρία, ο Μισίρκωφ και ο φίλος του αντιμετωπίστηκαν ως Σέρβοι ή Βούλγαροι για να γίνουν δεκτοί στο εκπαιδευτικό σύστημα.
Ο χάρτης του περιελάμβανε, μεταξύ άλλων, ως σκοπό την μελέτης και διάδοση της γνώσης της χώρας τους όσον αφορά τις γεωγραφικές, εθνογραφικές και ιστορικές πτυχές της και η βασική αρχή του προγράμματός της ήταν ότι η Μακεδονία οφείλει να ανήκει στους Μακεδόνες.
Μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, το βιβλίο του Μισίρκωφ αναφερθεί διαρκώς από τους ιστορικούς της Βόρειας Μακεδονίας ως ένδειξη της ύπαρξης μιας ξεχωριστής σλαβομακεδονικής εθνότητας κατά την εποχή του.
Ωστόσο, μόνο δύο χρόνια αργότερα, ο Μισίρκωφ άλλαξε τη στάση του και δημοσίευσε μια σειρά άρθρων στον τύπο της ΕΜΑΕΟ, γραμμένα από βουλγαρική εθνικιστική προοπτική θεωρώντας Βούλγαρους τον εαυτό του και τους Σλάβους της Μακεδονίας.
Ο διάσημος ιστορικός του Μακεδονικού Έθνους για το λογοτεχνικό ιστορικό της Μακεδονικής ιστορίας Μπλάτζε Ριστόβσκι περιγράφει την «αφύπνιση» και τη διαμόρφωση του μακεδονικού έθνους από διάφορους διανοούμενους τον 19ο και τον 20ό αιώνα.
Ο Ριστόβσκι στοχεύει να αποδείξει τη μακεδονική φύση συγγραφέων, ποιητών και άλλων διανοουμένων, που μπορεί να θεωρηθεί ότι ήταν πρωταθλητές του μακεδονικού αιτίου.
Αν αυτοί οι άνθρωποι δήλωσαν οι ίδιοι, "Βούλγαροι" κάποια στιγμή, τότε ο Ριστόβσκι προχωρά σε μεγάλο βαθμό για να επισημάνει ότι δεν μπορούσαν να το έχουν σαν αποτέλεσμα.
Για παράδειγμα, στην περίπτωση του - "ο πιο διακεκριμένος, σπουδαιότερος και πιο ευέλικτος πολιτιστικός και εθνικός εργάτης της Μακεδονίας πριν από την απελευθέρωση" - ο Ριστόβσκι δηλώνει ότι η υποστήριξη του Μισίρκοφ για την προσάρτηση της Μακεδονίας από τη Βουλγαρία δεν αντικατοπτρίζει «τις γνήσιες πεποιθήσεις και τα συναισθήματά του "Αλλά υπαγορεύτηκε από τις συνθήκες της εποχής".
Σε αρκετές δημοσιεύσεις ο Μισίρκωφ έκανε μια προσπάθεια να προσδιορίσει τα σύνορα μεταξύ της σερβο-κροατικής και της βουλγαρικής γλώσσας, συμπεριλαμβάνοντας της βουλγαρική διαλεκτική περιοχή σχεδόν όλες τις τορλακικές και μακεδονικές διαλέκτους.
Ο Μισίρκωφ τόνισε ότι ο πληθυσμός στην Κοιλάδα του Μοράβα είναι αυτόχθονος και βουλγαρικής προέλευσης, εξαιρουμένων των μεταγενέστερων μεταναστών κατά τη διάρκεια της οθωμανικής κυριαρχίας από τη Βουλγαρία.
Σύμφωνα με τον Κρίστε Μισίρκωφ, τα επικά τραγούδια του Μάρκου Κράλη στη Σερβία, τα λεγόμενα Μπουγκαρστιτσι είναι αποτέλεσμα της βουλγαρικής μουσικής επιρροής στη σερβική λαϊκή μουσική.
Το 1913, μετά την εκδήλωση του Β Βαλκανικού Πολέμου, ο Μισίρκωφ επέστρεψε στη Ρωσία, όπου εργάστηκε ως δάσκαλος και στα βουλγαρικά σχολεία της Οδησσού.
Ενώ εργαζόταν ως δάσκαλος σε αυτό, ο Μισίρκωφ απέστειλε επιστολή στον Βούλγαρο ακαδημαϊκό Αλεξανταρ Τεοντοροφ-Μπαλαν με αίτημα να διοριστέι καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Σόφιας.
Το αίτημα αυτό δείχνει σαφώς τον αυτοπροσδιορισμό του εκείνη την εποχή - Ως Βούλγαρος, θα επέστρεφα πρόθυμα στη Βουλγαρία, εάν υπάρχει ανάγκη επιστημονικής έρευνας για την τύχη των βουλγαρικών εδαφών, ιδίως της Μακεδονίας.
Μια σύντομη επιστολή με παρόμοιο περιεχόμενο απεστάλη σε άλλον καθηγητή στο πανεπιστήμιο της Σόφιας, τον Βασίλι Ζλαταρσκι, με το αίτημα να διοριστεί ως επίλεκτος στο νεοσυσταθέν τμήμα ιστορίας της Μακεδονίας και των άλλων δυτικών βουλγαρικών εδαφών.
Αντιμετωπίζοντας οικονομικά εμπόδια στο να συνεχίσει τη μεταπτυχιακή του εκπαίδευση, δέχτηκε την πρόταση της Βουλγαρικής Εξαρχίας να διοριστεί καθηγητής σε ένα γυμνάσιο στο Μοναστήρι.
Το βιβλίο αυτό γράφτηκε στην κεντρική σλαβομακεδονική διάλεκτο και ο Μισίρκωφ καταδίκασε στα γραπτά του ως βουλγαρικές δημιουργίες την Βουλγαρική Εξαρχία, την εξέγερση του Ίλιντεν και την Εσωτερική Μακεδονική Αδριανουπολίτικη Επαναστατική Οργάνωση .
Ωστόσο, λέει ότι ο Ντάμε Γκρούεφ, ο Γκότσε Ντέλτσεφ, ο Μπόρις Σαράφωφ και άλλα μέλη της ΕΜΕΟ είναι εθνικοί Σλαβομακεδόνες αποσχιστές.
Την ίδια χρονιά, αυτή η Εταιρεία έστειλε ένα ειδικό Μνημόνιο στις Μεγάλες Δυνάμεις, στο οποίο εξετάστηκε το Μακεδονικό Ζήτημα από εθνική όψη.
Στόχος αυτού του Μνημονίου ήταν να αναγνωριστούν οι Σλαβομακεδόνες ως ξεχωριστό έθνος και να αποκτήσει η Μακεδονία πλήρη αυτονομία εντός της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου εξέτασε επίσης τη μεσαιωνική περίοδο της Μακεδονίας και τα έργα του συνέβαλαν στην κατανόηση του τοπικού ηγεμόνα του Μάρκου Κράλη του 14ου αιώνα.
Ο Κρίστε Πέτκοφ Μισίρκωφ (18 Νοεμβρίου 1874, Πέλλα, Οθωμανική Αυτοκρατορία - 26 Ιουλίου 1926, Σόφια, Βασίλειο της Βουλγαρίας) ήταν φιλόλογος, σλαβιστής, ιστορικός και εθνογράφος.
Την περίοδο μεταξύ 1903 και 1907 δημοσίευσε ένα βιβλίο και ένα επιστημονικό περιοδικό, στο οποίο επιβεβαίωσε την ύπαρξη μίας μακεδονικής εθνικής ταυτότητας ξεχωριστή από τα άλλα βαλκανικά έθνη, και προσπάθησε να κωδικοποιήσει μια τυποποιημένη σλαβομακεδονική γλώσσα, βασισμένη στις κεντρικές δυτικές σλαβομακεδονικές διαλέκτους.
«Μετά την αποτυχία της εξέγερσης του Ιλίντεν, ο Μισίρκωφ επέστρεψε στην Αγία Πετρούπολη και το 1905 ξεκίνησε την εφημερίδα Βαρνταρ στη μακεδονική».
Για τις προσπάθειές του να κωδικοποιήσει μια τυποποιημένη σλαβομακεδονική γλώσσα, θεωρείται συχνά, «ο ιδρυτής της σύγχρονης σλαβομακεδονικής λογοτεχνικής γλώσσας».
Έχοντας εκδιωχθεί από τις ρουμανικές αρχές, στα τέλη του 1918 ο Μισίρκωφ επέστρεψε στη Σόφια, όπου πέρασε ένα χρόνο ως επικεφαλής του ιστορικού τμήματος του Εθνικού Μουσείου Εθνογραφίας.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου η Εσωτερική Μακεδονική Αδριανουπολίτικη Επαναστατική Οργάνωση φαίνεται χαρακτήριζε τον Μισίρκωφ ως επιβλαβή στους στόχους της και υποτίθεται ότι σκέφτηκε να τον δολοφονήσει, αλλά επανεξέτασε μετά που ο Μισίρκωφ συναντήθηκε με έναν εκπρόσωπο της οργάνωσης.
Ο Μισίρκωφ πέθανε το 1926 και θάφτηκε στο νεκροταφείο της Σόφιας με την οικονομική ενίσχυση 5000 λεβ από το Υπουργείο Παιδείας, ως τιμημένος εκπαιδευτικός.
Στις 18 Απριλίου 1907 ο Μισίρκωφ άρχισε να συνεργάζεται με το εκδοθέν στη Σοφία περιοδικό Μακεδονική-Αδριανουπολίτικη Επιθεώρηση, το οποίο εξέδιδε ο Νικολα Ναουμοφ, το όργανο της ΕΜΑΕΟ.
Στις 24 Απριλίου 1909 ο . Μισίρκωφ εκτύπωσε στην Οδησσό σε ξεχωριστό φυλλάδιο το έργο του «Σλαβικοί επικοί θρύλοι του γάμου του Βασιλιά Βολκασιν σχετικά με το ερώτημα των λόγων για την δημοτικότητα του Μάρκου Κράλη».
Στην 1 Οκτωβρίου 1909 έγραψε το άρθρο «Τα θεμέλια μιας σερβοβουλγαρικής συμφιλίωσης» στο περιοδικό «Βουλγαρική συλλογή» που εξεδίδετο από Βούλγαρους διπλωμάτες στην Αγία Πετρούπολη.
Το ημερολόγιο αποκαλύπτει ότι ο πατέρας του Μακεδονικού έθνους είχε βουλγαρική ταυτότητα, ειδησεογραφικό πρακτορείο της Σόφιας, 23 Απριλίου 2008, Τετάρτη Το χειρόγραφο περιλαμβάνει 381 σελίδες γραμμένες στη ρωσική γλώσσα.
Όσον αφορά τους αντιπάλους του περιοδικού, ο Μισίρκωφ μοιράζεται την ανησυχία του ότι στο τέλος, το μεγαλύτερο, αν όχι το μέγιστο μέρος της μακεδονικής διανόησης θα ήταν εναντίον του «Βαρνταρ» και του προγράμματός του, επειδή όλοι οι Μακεδόνες, οι αντίπαλοι του μακεδονικού εθνικού αποσχισμού, είναι πεπεισμένοι ότι με χρήματα στη Μακεδονία κάποιος μπορεί να δημιουργήσει από τους Μακεδόνες μας όχι μόνο τη βουλγαρική, τη σερβική, την ελληνική ή τη μακεδονική, αλλά και την τσιγγάνικη εθνικότητα.
Πιστεύει επίσης ότι ο κοινός λαός θα είναι εναντίον του Βαρνταρ και των συνεργατών του, των εθνικών αποσχιστών, διότι η ιδέα των αποσχιστών είναι δύσκολο να γίνει κατανοητή από τον κοινό λαό, ο οποίος αντιμετωπίζει διάφορα είδη κηρυγμάτων και νέες ιδέες.
Το πρώτο τμήμα του περιοδικού αποτελείται από την εισαγωγή, όπου γενικά ο Μισίρκωφ αναλύει τους στόχους του περιοδικού και αυτό το τμήμα είναι γραμμένο στα σλαβομακεδονικά και τα ρωσικά.
Το επόμενο τμήμα του περιοδικού είναι το λογοτεχνικό τμήμα, όπου ο Μισίρκωφ μεταφράζει στα σλαβομακεδονικά το ποίημα «Ταξιδιώτης» του Κροάτη ποιητή Π.
Μετά το λογοτεχνικό τμήμα, το περιοδικό περιλαμβάνει μια ανάλυση για τις προπαγάνδες των βαλκανικών κρατών στην Μακεδονία, ακολουθούμενη από μια πολιτική ανάλυση ορισμένων από τα παγκόσμια γεγονότα εκείνης της περιόδου.
Στις 15 Νοεμβρίου 1900, όταν ο Μισίρκωφ, όντας στο τρίτο έτος φοίτησης Τμήμα Ιστορίας και Φιλοσοφίας, μαζί με άλλους μαθητές στη Ρωσία δημιούργησαν κύκλωμα στην Πετρούπολη.
Ο κύριος στόχος του κυκλώματος ήταν η πολιτική αυτονομία του πληθυσμού της Μακεδονίας και της Θράκης, που ανακηρύχθηκε από την ΕΜΑΕΟ υλοποιημένη και διασφαλισμένη από τις Μεγάλες Δυνάμεις.
Σε επιστολή που απεστάλη στον Πρόεδρο της Ανωτάτης Μακεδονο-Αδριανουπολικής Επιτροπής στις 28 Νοεμβρίου, οι ιδρυτές του κυκλώματος δηλώνουν ότι δεν υπάρχει Βούλγαρος που δεν ενδιαφέρεται για την κατάσταση και τη μοίρα εκείνου του τμήματος της πατρίδας μας, το οποίο συνεχίζει να στενοχωρεί κάτω από το ζυγό του τυράννου.
Σχετικά με αυτό το κομμάτι της ζωής του, ο Μισίρκωφ γράφει στο άρθρο «Σχολείο και σοσιαλισμός» - Το 1897 πήγα στο πανεπιστήμιο της Πετρούπολης και για πέντε χρόνια βρισκόμουν με τους Βούλγαρους φοιτητές ως Βούλγαρος και μέλος της Βουλγαρικής Φοιτητικής Ένωσης.