polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Μερικοί αξιοσημείωτοι πρώτοι μικροί ρόλοι του ήταν απέναντι σε μεγάλους ηθοποιούς, όπως τον Άλεκ Γκίνες στο Καπετάνιος του γλυκού νερού και τον Ντερκ Μπόγκαρντ στο Αν μιλούσε ο άνεμος .
Το 1959 πρωταγωνίστησε σε δύο ταινίες τρόμου: Το τσίρκο των εγκλημάτων, όπου έπαιζε τον ρόλο του ιδιοκτήτη τσίρκου Βάνετ, και Σαδιστές του εγκλήματος ως ο δολοφόνος Γουίλιαμ Χέαρ , δίπλα στον Πήτερ Κάσινγκ και στην Μπίλι Χουάιτλω.
Ο ηθοποιός έπαιξε τον ρόλο του Ιωάννη του Ακτήμονα σε πολλά επεισόδια της σειράς της Οι περιπέτειες του Ρομπέν των Δασών και σε λίγα επεισόδια άλλων σειρών.
Η πρώτη εμφάνιση του Πλέζανς στις ΗΠΑ ήταν σε ένα επεισόδιο της σειράς Η ζώνη του λυκόφωτος, όπου έπαιζε έναν γηραιό καθηγητή σε γυμνάσιο αρρένων .
Στις επόμενες δεκαετίες ο ηθοποιός επικεντρώθηκε στον κινηματογράφο, ξεχωρίζουν πάντως ο ρόλος του σε επεισόδιο της αστυνομικής σειράς Κολόμπο το 1973, όπου έπαιζε έναν συμπαθητικό δολοφόνο, και στη σειρά του , όπου έπαιζε τον αιδεσιμότατο Σέμπτιμους Χάρντινγκ.
Το 1971 επέστρεψε στους ρόλους των αθλίων, με μία εκπληκτική ερμηνεία ενός αλκοολικού Αυστραλού γιατρού στο εφιαλτικό δράμα του Τεντ Κότσεφ Ξύπνημα στον τρόμο.
Είναι γνωστότερος από τους κινηματογραφικούς του ρόλους, ιδίως αυτόν του ψυχιάτρου δρα Σάμιουελ Λούμις στην ταινία Η νύχτα με τις μάσκες και σε 4 από τις συνέχειές της, καθώς και του «κακού» Σταύρου Μπλόφελντ στο Τζέιμς Μποντ, πράκτωρ 007: Ζεις μονάχα δυο φορές .
Ο Πλέζανς θαύμαζε τον ηθοποιό σερ Λόρενς Ολίβιε, με τον οποίο συνεργάσθηκε στο θέατρο τη δεκαετία του 1950 και αργότερα στην ταινία Κόμης Δράκουλας: Φυγή απ' τα Καρπάθια .
Σύμφωνα με τον κριτικό Κιμ Νιούμαν , ο λόγος για το πλήθος ταινιών του Πλέζανς είναι ότι ποτέ του δεν αρνήθηκε οποιονδήποτε ρόλο του προσφέρθηκε.
Επιτυχής κρίνεται και η απόπειρά του σε αμερικανικό γουέστερν, στον ρόλο ενός σαδιστικά ιδιόμορφου ιεροκήρυκα που καταδιώκει έναν στωικό Τσάρλτον Ίστον στο Ο Μεγάλος Σκληρός .
Το 1977 ο Πλέζανς έγραψε το παιδικό βιβλίο , που γυρίστηκε σε ταινία κινούμενων σχεδίων από τον φίλο του Καναδό σκηνοθέτη Τζέραλντ Πότερτον και επιπλέον μεταφέρθηκε και σε παιδικό δίσκο γραμμοφώνου με τον Ρίνγκο Σταρ να κάνει τη φωνή του .
Η περιοχή είχε έντονη παρουσία από τη Νεολιθική εποχή, στην Οδύσσεια του Ομήρου το Μιλάτσο ήταν η περιοχή που ο Οδυσσέας ναυάγησε και συνάντησε τον Πολύφημο.
Ο Διονύσιος ο Πρεσβύτερος ίδρυσε την Τυνδαρίς, το Ρήγιο σαν αντάλλαγμα μετέφερε τους εξόριστους από τη Νάξο και την Κατάνια στο Μιλάτσο αλλά ο Διονύσιος το κατέλαβε.
Στον κόλπο του Μιλάτσο η Ρωμαϊκή Δημοκρατία νίκησε για πρώτη φορά την Καρχηδόνα με τον στρατηγό Γάϊο Δουίλιο Στη "ναυμαχία του Μιλάτσο" συγκρούστηκαν ο Μάρκος Βιψάνιος Αγρίππας αρχηγός του στόλου του Οκταβιανού Αύγουστου και ο Σέξτος Πομπήιος.
Η ναυμαχία ήταν ισόπαλη αλλά ο Σέξτος Πομπήιος δεν μπόρεσε να αντικαταστήσει τις απώλειες και γνώρισε τη συντριβή την ίδια χρονιά στη "ναυμαχία του Ναύλοχου".
Όταν έπεσε η Δυτική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία η πόλη πέρασε στη Βυζαντινή αυτοκρατορία και έγινε η πρώτη επισκοπική έδρα στη Σικελία, το Μιλάτσο κατακτήθηκε τον 9ο αιώνα από τους Άραβες που ίδρυσαν το πρώτο κάστρο.
Ο Φρειδερίκος Β Χοενστάουφεν εξόπλισε περισσότερο την πόλη και δημιούργησε ένα κυνηγητικό πάρκο, ο Κάρολος Κουίντος έκτισε αργότερα ξανά το κάστρο.
Στο Μιλάτσο έγιναν αργότερα πολλές μάχες όπως ανάμεσα στην Ισπανία και την Αυστρία και ο Τζουζέπε Γκαριμπάλντι πολέμησε στην "Εκστρατεία των Χιλίων" απέναντι στο Βασίλειο των Δύο Σικελιών.
Αποτελεί σημαντικό κέντρο στο Στενό της Μεσσήνης δίπλα από την πόλη Μπαρτσελόνα Πότσο ντι Γκότο, βρίσκεται στη βάση χερσονήσου που εισέρχεται στην Τυρρηνική θάλασσα με ένα μικρό ακρωτήριο, απέχει 43 χιλιόμετρα από την πόλη της Μεσσήνης.
Το Μιλάτσο είναι η τρίτη πόλη και κοινότητα της Μητροπολιτικής πόλης της Μεσσίνας στην Ιταλική Περιφέρεια Σικελία που αντικατέστησε την Ιταλική επαρχία της Μεσσίνας με διοικητική μεταρρύθμιση .
Το Μιλάτσο είναι η τρίτη πόλη της Μητροπολιτικής πόλης μετά την πρωτεύουσα Μεσσήνη και την Μπαρτσελόνα Πότσο ντι Γκότο, έχει σύμφωνα με την Απογραφή του 2018 πληθυσμό 31.500 κατοίκους.
Μέχρι σήμερα, δύο σκηνοθέτες έχουν κερδίσει αυτό το βραβείο, ο Τζέιμς Κάμερον και ο Αλφόνσο Κουαρόν για τις ταινίες Τιτανικός και , αντίστοιχα.
Οι σκηνοθέτες Ντέιβιντ Λην, , οι αδερφοί , ο Μισέλ Χαζαναβίσιους και ο - ήταν υποψήφιοι στην κατηγορία για δικές τους ταινίες, με τον Κουαρόν, και τους Κοέν να είναι, συγκεκριμένα, δύο φορές.
Επιπλέον, ο βραβευμένος Καλλιτεχνικός Διευθυντής , αν και γνωστός για το κινηματογραφικό του μοντάζ και τον ήχο του, σκηνοθέτησε το Επιστρέφοντας στο Όζ και είναι μέχρι στιγμής το μόνο άτομο με Όσκαρ τόσο για ηχητική ηχογράφηση όσο και για κινηματογραφικό μοντάζ, κερδίζοντάς τα το ίδιο έτος για το έργο του στον Άγγλο Ασθενή.
Επίσης, οι υποψήφιοι μοντέρ Ρόμπερτ Γουάιζ, . , που κέρδισε για το και ο , που κέρδισε για Την Ιστορία Ενός Εγκλήματος, έγιναν σκηνοθέτες, των οποίων οι ταινίες ήταν οι ίδιες υποψήφιες για το Βραβείο Καλύτερου Κινηματογραφικού Μοντάζ.
Για 33 συνεχόμενα χρόνια, από το 1981 έως το 2013, κάθε Καλύτερη Ταινία της χρονιάς ήταν, επίσης, υποψήφια για το για το καλύτερο κινηματογραφικό μοντάζ και περίπου τα δύο τρίτα των νικητών της Καλύτερης Ταινίας κέρδισαν επίσης το Κινηματογραφικό Μοντάζ.
Έχει κερδίσει αρκετά βραβεία για το λογοτεχνικό της έργο, συμπεριλαμβανομένων του βραβείου ΙΒΒΥ Καλύτερου Παιδικού Βιβλίου και του Εθνικού Βραβείου Νεανικής Λογοτεχνίας.
Συμμετοχή σε συλλογικά έργα Ο Μίλτος, η Μίνα, η Ροζαλία, ο Τσε και. η βαλίτσα, Εταιρεία Ψυχοκοινωνικής Υγείας του Παιδιού και του Εφήβου
Η πόλη αναπτύχθηκε χάρη στα πλούσια εδάφη της πεδιάδας Μπως και στον θρησκευτικό προσανατολισμό της, ιδίως λόγω του κειμηλίου του πέπλου της Παναγίας, που δώρισε στον καθεδρικό ναό της Σαρτρ ο Κάρολος ο Φαλακρός το 876, καθιστώντας την πόλη σημαντικό κέντρο προσκυνήματος όλης της Γαλλίας.
Στα βόρεια, το Ντρε, η κοιλάδα του ποταμού Αβρ και το Τιμεραί, καθώς και η επαρχία Περς προς τα δυτικά, αποτελούσαν προκεχωρημένες θέσεις των βασιλέων της Γαλλίας ενάντια στους δούκες της Νορμανδίας.
Τα εδάφη του ρ-ε-Λουάρ, λόγω του στρατηγικού τους ενδιαφέροντος, περιήλθαν νωρίς στις βασιλικές κτήσεις και σταδιακά προσαρτήθηκαν στις πρώην επαρχίες της Ορλεάνης και του Ιλ-ντε-Φρανς.
Συνορεύει στα βόρεια με το νομό Ερ, στα βορειοανατολικά με το νομό Ιβλίν, ανατολικά με το νομό Εσόν, στα νοτιοανατολικά από το νομό Λουαρέ, στα νότια με το νομό Λουάρ-ε-Σερ και δυτικά με τους νομούς Σαρτ και Ορν.
Ο Ερ-ε-Λουάρ είναι ένας από τους αρχικά 83 νομούς που δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της Γαλλικής Επανάστασης στις 4 Μαρτίου 1790 σύμφωνα με την πράξη της 22ας Δεκεμβρίου 1789.
Η περιοχή χαρακτηρίζεται επίσης από την παρουσία της Μαντάμ ντε Μαιντενόν, της Μαρκησίας ντε Πομπαντούρ στο Κρεσύ, του Μαξιμιλιάν ντε Μπετύν, δούκα του Συλύ, ο οποίος πέθανε το κάστρο του στην Βιλμπόν και τον Λουί ντε Ρουβρουά, δούκας του Σαιν-Σιμόν που από το 1723 αποσύρθηκε στον πύργο του και έγραψε τα Απομνημονεύματά του.
Κατά τη διάρκεια της Αναγέννησης, είναι επίσης μια περιοχή που επισκέπτονται συχνά ο Φραγκίσκος Α και ιδιαίτερα ο Ερρίκος Β διαμένοντας στον πύργο της Ανέτ, που ανήκε σε μια κυρία της βασιλικής Αυλής, την ευνοούμενή του Ντιάν ντε Πουατιέ.
Οι σχηματισμοί μπορούν να προσεγγισθούν οδικώς από δρόμους στη Δημοκρατία των Κόμι, με πεζοπορία ή σκι πάνω από το πέρασμα Ντιάτλοφ στη περιφέρεια Σβερντλόφσκ ή με ελικόπτερο.
Μέχρι το 2004, επιτρεπόταν μια οδική διαδρομή από την περιφέρεια Σβερντλόφσκ μέσω του περάσματος Ντιάτλοφ, του όρους Οτόρτεν και τη πηγή του ποταμού Πετσόρα.
Αυτό όμως απαγορεύτηκε λόγω της ίδρυσης 2 προστατευόμενων περιοχών οι οποίες περικλείουν τμήματα του δρόμου - τα καταφύγια Πετσόρο-Ιλίτσσκι και Ιβντέλσκι.
Η ιδέα του “μοιράζομαι παγκόσμια - κατασκευάζω τοπικά” προωθεί τη λογική της χρησιμοποίησης τοπικών, ευέλικτων μικροπαραγωγών αντί της κατασκευής ενός μόνο είδους κατοικίας σε μεγάλα κεντρικά εργοστάσια.
Στο βρίσκονται, σε κοινή χρήση, τα αρχεία Έρευνας και Ανάπτυξης των επί των οποίων μπορεί ο καθένας να θέσει ζητήματα και να προτείνει λύσεις βελτίωσης και προσαρμογής.
Η ομάδα τον Ιούνιο του 2012 κέρδισε χρηματικό έπαθλο στο και επένδυσε το εν λόγω ποσό σε μία συνεργασία με το Βραζιλιάνικο Πρόγραμμα Κινητοποίησης Νέων και τον οργανισμό ανάλυσης , για την κατασκευή στις φτωχότερες φαβέλες του Ρίο ντε Τζανέϊρο της Βραζιλίας.
Ο στόχος της συνεργασίας, που ονομάζεται , είναι η λειτουργία ενός "εργαστηρίου κατασκευής" όπου μία εργαλειομηχανή θα μοιράζεται από την κοινότητα ενώ παράλληλα θα επιτρέπει και θα ενθαρρύνει τα μέλη της κοινότητας να αναπτύξουν τις δικές τους ικανότητες σχεδίασης και κατασκευής.
Υπάρχουν επίσης σχέδια για τη χρήση των ως χώρους προσωρινής στέγασης σε χώρες που αντιμετωπίζουν συχνά σεισμικά φαινόμενα όπως η Αϊτή, η Ιαπωνία και η Νέα Ζηλανδία.
Μέχρι τον Δεκέμβριο του 2013, ενώ δεν υπήρχαν κατοικημένα , υπήρχαν μερικά ολοκληρωμένα πρωτότυπα εκτός του καταφυγίου περιπατητών στο στην Αγγλία.
Το επιτρέπει στους χρήστες να πραγματοποιούν λήψη σχεδίων κτιρίων με άδεια χρήσης της από την ηλεκτρονική της βιβλιοθήκη, να τα προσαρμόζουν χρησιμοποιώντας το και στη συνέχεια να τα χρησιμοποιούν για να δημιουργήσουν κομμάτια από κοντραπλακέ, που μοιάζουν με κομμάτια παζλ, χρησιμοποιώντας για την κατασκευή τους εργαλειομηχανές.
Η συναρμολόγηση των κατασκευών του δεν απαιτεί ειδικά εξαρτήματα, επειδή τα κομμένα κομμάτια ξύλου “κουμπώνουν” μεταξύ τους με σφήνες και πείρους, τεχνική εμπνευσμένη από την κλασική κορεατική αρχιτεκτονική.
Ο κυρίως σκελετός του κτίσματος θα πρέπει στη συνέχεια να ολοκληρωθεί με την κατάλληλη επικάλυψη, μόνωση, ηλεκτρολογική και υδραυλική εγκατάσταση πριν μπορέσει να κατοικηθεί.
Το έργο-εγχείρημα χειρίζεται από την εταιρία στην ηλεκτρονική βιβλιοθήκη της οποίας είναι διαθέσιμα αρχεία που αφορούν στις γενικές οδηγίες για την κατασκευή των δομικών στοιχείων των κατοικιών και τις βασικές αρχές σχεδιασμού για την κατασκευή και συναρμολόγηση τους.
Επίσης σημαντικό πλεονέκτημα του όλου εγχειρήματος είναι η μικρότερη περιβαλλοντική επιβάρυνση σε σχέση με τις συμβατικές κατασκευές και το γεγονός ότι τα δομικά στοιχεία είναι επαναχρησιμοποιούμενα σε ποσοστό που αγγίζει το 80-90%.
Το έργο ξεκίνησε το καλοκαίρι του 2011 από τους και , βασίστηκε σε μια στρατηγική και σχεδιαστική πρακτική που έχει έδρα το Λονδίνο, σε συνεργασία με τον και τον ο οποίος προέρχεται από τη .
Κατά τη συγκεκριμένη περίοδο, ορισμένες, μη αξιοποιημένες, συλλογές εγγράφων υφίσταντο, οι οποίες αποτέλεσαν της βάσεις της συλλογής του : τα αρχεία του - του Λουίτζι Μπερτόνι, εκείνα της ομάδας «», τα προσωπικά αρχεία του Ζακ Γκρος, καθώς και σειρά διαφόρων περιοδικών, τα οποία αποκτήθηκαν μέσω ανταλλαγών.
Το 1961, λόγω αντιφρανκιστικής ενέργειας εναντίον του Προξενείου της Ισπανίας στη Γενεύη, ο Πιέτρο Φερρούα, κύριος υπεύθυνος του ερευνητικού κέντρου, απελάθηκε από την Ελβετία.
Τα λειτουργικά έξοδα καλύπτονται μέσω δωρεών και των συνδρομών των αναγνωστών, ενώ τα συγγραφικά έργα αποκτώνται μέσω σχετικής δωρεάς εκ μέρους των συγγραφέων τους, των εκδοτών τους, καθώς και αναρχικών ακτιβιστών ανεξαρτήτως χώρας.
Η έδρα της βιβλιοθήκης, στη συνέχεια, επέστρεψε εκ νέου στη Γενεύη, όπου και παρέμεινε το χρονικό διάστημα μεταξύ 1975 και 1989, ημερομηνία κατά την οποία η συλλογή της μεταφέρθηκε, εκ νέου, στη Λωζάνη, εντός κτιρίου το οποίο κατασκευάστηκε αποκλειστικά από συμπαθούντες και οικείους.
Η βιβλιοθήκη είναι προσβάσιμη στον οποιονδήποτε, ωστόσο μόνον οι αναγνώστες και αναγνώστριες οι οποίοι καταβάλουν την συνδρομή τους είναι δυνατό να προχωρήσουν σε δανεισμούς συγγραφικών έργων.
Η συγκεκριμένη εκστρατεία είχε θετικό αποτέλεσμα, χάρη στην κινητοποίηση οικείων της βιβλιοθήκης, καθώς και αριθμού αναρχικών ομάδων, οργανώσεων και ιδιωτών.
Η ιδέα της ιδρύσεως του προήλθε, το 1956, στη Γενεύη της Ελβετίας, μέσω της συνάντησης μεταξύ ενός Ιταλού αντιρρησία συνειδήσεως, του Πιέτρο Φερρούα, ενός Βούλγαρου εξόριστου και ενός Ελβετού αναρχικού, του Αντρέ Μποζιζέ.
Από την ημερομηνία της ιδρύσεώς του, το εκδίδει δελτίο, εντός του οποίου παρουσιάζεται η ειδησεογραφία του κέντρου, οι νέες προσθήκες στη συλλογή του, καθώς και άρθρα επί της ιστορίας του αναρχικού κινήματος.
Το 1965, κατόπιν σχετικής πρωτοβουλίας του ιστορικού Ρενέ Μπιανκό, ένα παράρτημα εγκαινιάστηκε στη Μασσαλία της Γαλλίας, υπό την ονομασία Διεθνές Κέντρο Ερευνών επί του Αναρχισμού .
Παρόλο που ορισμένα κατασκευαστικά του στοιχεία έχουν χρησιμοποιηθεί και στους τάφους των προκατόχων του, το δικό του νεκρικό συγκρότημα παρουσιάζει έναν σχεδιασμό γεμάτο καινοτομίες, οι οποίες απουσίαζαν από τους προγενέστερους βασιλικούς τύπους τάφων, τόσο των Θηβών και όσο και της Ηρακλεόπολης.
Για αυτόν τον λόγο έχει δικαίως αναγνωριστεί ως το πιο σημαντικό αρχιτεκτονικό δημιούργημα στη μεταβατική φάση μεταξύ του τέλους του Παλαιού Βασιλείου και της έναρξης της 12ης Δυναστείας.
Αυτό το οικοδόμημα που ήταν έργο εμπνευσμένων τεχνιτών, ήταν το σύμβολο της ενοποίησης και της έναρξης μίας νέας εποχής και η πρώτη βασιλική κατασκευή που φανερά τόνισε τη λατρεία του Όσιρη – αντιστρέφοντας τη θρησκευτική "εξομοίωση" μεταξύ της νεκρικής λατρείας των βασιλέων και των κοινών θνητών η οποία χαρακτήρισε την Πρώτη Ενδιάμεση Περίοδο.
Σημαντικές καινοτομίες που χαρακτηρίζουν το ναό αυτό ήταν η χρήση των βαθμιδωτών πλατωμάτων και των υπερυψωμένων διαδρόμων που προστέθηκαν επάνω στον κεντρικό κορμό του κτηρίου.
Ένας μακρύς κεκλιμένος διάδρομος, χωρίς στέγαση, οδηγούσε από το κατώτερο επίπεδο της εξωτερικής δεντροφυτεμένης αυλής στο ανώτερο πλάτωμα, όπου ήταν κτισμένος ο πυρήνας του ταφικού μνημείου.
Πίσω από το κεντρικό πυραμιδωτό οικοδόμημα, στο δυτικό τμήμα του συγκροτήματος, υπήρχε μία υπόστυλη αίθουσα που λειτουργούσε ως ιδιωτικός χώρος λατρείας.
Το γεγονός όμως ότι οι περισσότερες από αυτές συνοδεύονταν από επιγραφές που τις προσδιόριζε ως "ιέρειες της Άθωρ", οδήγησε στη σύνδεσή τους με τη θεά Άθωρ που λατρευόταν μέσα στο βασιλικό νεκρικό ναό.
Εικάζεται επίσης ότι, καθώς οι ταφές των νεαρών αυτών γυναικών και του παιδιού ήταν κατά έναν αινιγματικό τρόπο σύγχρονες μεταξύ τους, ίσως να πέθαναν ταυτόχρονα εξαιτίας κάποιας καταστροφής.
Παράλληλα με τα εσωτερικά προβλήματα, η Αίγυπτος απειλούταν την ίδια περίοδο από τις ληστρικές επιδρομές των Νουβίων και των Λίβυων, οι οποίοι εκμεταλλεύονταν την αδυναμία της.
Όλα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα να δημιουργηθούν σταδιακά δύο μεγάλα κέντρα εξουσίας: η Ηρακλεόπολη στη βόρεια Αίγυπτο και οι Θήβες στη νότια Αίγυπτο που το καθένα επεδίωκε να επικρατήσει σε όλη την Αίγυπτο.
Ο Μεντουχοτέπ Β ο οποίος τους διαδέχτηκε ήταν εκείνος που τελικά κατόρθωσε να ενώσει και πάλι τη βόρεια και τη νότια Αίγυπτο και να εγκαινιάσει μία νέα περίοδο σταθερότητας και ακμής, αυτήν του Μέσου Βασιλείου.
Κατάφερε να καταστείλει τις επεκτατικές διαθέσεις των τοπικών ηγεμόνων, περιορίζοντας την ισχύ τους και να θέσει υπό έλεγχο τους εξωτερικούς εχθρούς, τη Νουβία στο νότο και τη Λιβύη στα δυτικά.
Στη διάρκεια της Πρώτης Ενδιάμεσης Περιόδου και μέχρι τον φαραώ Μεντουχοτέπ Β, οι νομάρχες της Αιγύπτου είχαν συγκεντρώσει στα χέρια τους σημαντική δύναμη.
Το αξίωμά τους είχε γίνει κληρονομικό στη διάρκεια της 6ης Δυναστείας και η κατάρρευση της κεντρικής εξουσίας τους είχε εξασφαλίσει απόλυτη ελευθερία στην έγγεια ιδιοκτησία τους.
Μετά όμως την ενοποίηση της Αιγύπτου, ο Μεντουχοτέπ Β εισήγαγε ένα αυστηρά συγκεντρωτικό σύστημα διοίκησης, ενδυναμώνοντας τη βασιλική εξουσία με τη δημιουργία του αξιώματος του Διοικητή της Άνω και Κάτω Αιγύπτου, που ήλεγχε τους τοπικούς νομάρχες.
Ο Μεντουχοτέπ βασίστηκε επίσης σε μία κινητή μορφή εξουσίας αξιωματούχων της αυλής, ο οποίοι περιφέρονταν σε όλη την Αίγυπτο ανά τακτά χρονικά διαστήματα και ασκούσαν επιπλέον έλεγχο στο έργο των νομαρχών.
Σημαντική ένδειξη για αυτό αποτελούσαν οι ανάγλυφες παραστάσεις σε βράχους στους λόφους του -, 8 χιλιόμετρα βόρεια του -, όπου απεικονίζεται ο Μεντουχοτέπ Β' ως η ψηλότερη μορφή που ξεχωρίζει ανάμεσα σε άλλες μικρότερες.
Η υπόθεση αυτή όμως αμφισβητείται, και δεν θα αποτελούσε έκπληξη να φανεί ότι ο Μεντουχοτέπ Β δεν ήταν γιός βασιλιά ή ότι τα γλυπτά έγιναν για προπαγανδιστικούς λόγους, για να λειτουργήσουν ως αντίβαρο στους ισχυρισμούς των ηγεμόνων της Ηρακλεόπολης ότι ανήκαν στον "Οίκο του Χετί".
Υπάρχουν διάφορα σκοτεινά σημεία που περιθέουν την πραγματική καταγωγή του Φαραώ Μεντουχοτέπ Β', την τριπλή αλλαγή των τίτλων του και τις συχνές προσπάθειές του να υποστηρίζει ότι κατάγεται από διάφορους θεούς.
Συνεπώς, κανείς δεν τα είχε παρατηρήσει, παρότι ακριβώς δίπλα του διεξάγονταν ήδη εκτεταμένες ανασκαφικές έρευνες στο νεκρικό μνημείο - της Χατσεψούτ.
Αυτό γινόταν μέχρι το 1859, όταν ο Λόρδος και οι συνεργάτες του . και . , ξεκίνησαν την ανασκαφή της νοτιοδυτικής γωνίας της υπόστυλης αίθουσας στο δυτικότερο τμήμα του μνημείου.
Καθαρίζοντας τον χώρο από τους τεράστιους όγκους ερειπίων δεν άργησαν να φέρουν στο φως τον συλημένο τάφο της βασίλισσας Τεμ, μίας από τις συζύγους του φαραώ Μεντουχοτέπ Β'.
Το μπροστινό τμήμα του ναού είναι αφιερωμένο στον Μοντού-Ρα, μία θεότητα που προέκυψε από τη συγχώνευση του θεού Ήλιου-Ρα με τη θηβαϊκή θεότητα του πολέμου, τον Μοντού, που λατρευόταν ιδιαιτέρως στη διάρκεια της 11ης Δυναστείας.
Η ράμπα που είναι σήμερα ορατή κατασκευάστηκε το 1905 από τον Εντουάρ Ναβίλ επάνω στα κατάλοιπα της αρχικής ράμπας, η οποία είναι ορατή μόνο σε δύο σημεία στις πλευρές των δύο κατώτερων στρωμάτων της ασβεστολιθικής επίστρωσης.
Στο ανατολικότερο μπροστινό τμήμα του ναού, και στις δύο πλευρές της ανηφορικής ράμπας, διαμορφώνονταν δύο στοές με διπλή σειρά τετραγωνισμένων στύλων, οι οποίες δίνουν στον ναό την όψη ενός τάφου τύπου "", του παραδοσιακού τύπου τάφου των ηγεμόνων της 11ης Δυναστείας που βασίλεψαν πριν από τον Μεντουχοτέπ Β.
Στο δυτικότερο τμήμα της υπόστυλης αίθουσας βρίσκεται το ιερότερο μέρος του νεκρικού συγκροτήματος, ένα ιερό αφιερωμένο στον Μεντουχοτέπ Β και τον Άμωνα-Ρα που οδηγεί σε ένα μικρό σπηλαιώδη χώρο λατρείας, λαξευμένο στον βράχο (στα αγγλικά ονομάζεται από την αρχαιοελληνική λέξη σπέος που σημαίνει σπήλαιο, ή - ).
Το ίδιο το ιερό φιλοξενούσε ένα άγαλμα του Άμωνα-Ρα και περιβαλλόταν στις τρεις πλευρές από κτιστούς τοίχους, ενώ στη δυτική οριζόταν από τον ίδιο το λόφο.
Σωζόμενα θραύσματα των αναγλύφων παρουσιάζουν τον θεοποιημένο βασιλιά περιστοιχισμένο από τις κύριες θεότητες της Άνω και Κάτω Αιγύπτου Νεκχεμπέτ, Σετ, Ώρο και Ουατζέτ, και μάλιστα στην ίδια κλίμακα με αυτόν.
Ο ίδιος στα σχέδιά του το αναπαριστά ως μία τετράγωνης κάτοψης κατασκευή που επιστέφεται από μία μικρή πυραμίδα, η οποία αναπαριστά το αρχέγονο όρος και πιθανώς να έμοιαζε με τα εποικοδομήματα των βασιλικών τάφων στην Άβυδο.
Άρνολντ, σύμφωνα με την άποψη του οποίου δεν θα ήταν δυνατό, για κατασκευαστικούς λόγους, ο ναός να αντέξει το βάρος μίας πυραμίδας, ακόμα και αν αυτή η πυραμίδα ήταν μικρού μεγέθους όπως αυτή που πρότεινε ο Ε.
Αυτό αποδεικνύεται από την κυρίαρχη καλλιτεχνική τεχνοτροπία στο ναό, σύμφωνα με την οποία οι ανθρώπινες μορφές αναπαρίστανται με μεγάλα χείλη και μάτια και υπερβολικά λεπτά και χωρίς χάρη σώματα.
Αντιθέτως, στους κομψούς ναΐσκους των νεαρών συζύγων του Μεντουχοτέπ Β υπάρχουν δείγματα εξαίρετων ανάγλυφων που αποτελούν έργα τεχνιτών από τη Μέμφιδα οι οποίοι ερχόμενοι να εργαστούν στις Θήβες, μετέφεραν μαζί τους τις έντονες επιρροές που είχαν από τυς κανόνες και τις συμβάσεις της τέχνης του Παλαιού Βασιλείου.
Το φαινόμενο αυτό της διάσπασης των καλλιτεχνικών στυλ παρατηρείται σε όλη τη διάρκεια της περιόδου που μεσολάβησε μεταξύ Παλαιού και Νέου Βασιλείου και προέκυψε ως άμεση συνέπεια του πολιτικού κατακερματισμού της χώρας.
Μεταξύ 1903-1907, ήταν μία σημαντική ανασκαφική περίοδος υπό τη διεύθυνση του Ανρί Εντουάρ Ναβίλ, ο οποίος εργάστηκε για το Ίδρυμα Αιγυπτιακών Ερευνών .
Παρά τη σημαντική οικοδομική δραστηριότητα του Μεντουχοτέπ Β, οι πιο μεγάλες και με βαθύτερο νόημα μεταρρυθμίσεις του δεν ήταν στον τομέα της αρχιτεκτονικής, αλλά στης θρησκείας.
Δεύτερον, στον νεκρικό ναό του Μεντουχοτέπ Β ο Φαραώ ταυτίζεται με τον Όσιρη, έναν θεό που λατρευόταν στις Θήβες και η σπουδαιότητά του μεγάλωσε από την περίοδο της 11ης Δυναστείας και έπειτα.
Πραγματικά, στη διακόσμηση και τα βασιλικά αγάλματα του ναού δίνεται έμφαση στις υπερφυσικές "Οσίριες" ιδιότητες του νεκρού ηγεμόνα, μία ιδεολογία που είναι εμφανής και στα νεκρικά αγάλματα πολλών μεταγενέστερων φαραώ.
Αριστερά και δεξιά της πομπικής οδού ήταν τοποθετημένα 22 τουλάχιστον αγάλματα του Μεντουχοτέπ Β, που στη νότια πλευρά του δρόμου φορούσαν το Λευκό Στέμμα της Άνω Αιγύπτου και στη βόρεια πλευρά το Ερυθρό Στέμμα της Κάτω Αιγύπτου.
Τα αγάλματα αυτά πιθανόν να προστέθηκαν στη διακόσμηση του ναού με αφορμή τον εορτασμό της λεγόμενης "" Επετείου του Μεντουχοτέπ Β, κατά το 39ο έτος της βασιλείας του.
Ένα από αυτά ανακαλύφθηκε το 1921 στη διάρκεια των ανασκαφών του Χέρμπερτ Ουίνλοκ και σήμερα εκτίθεται στο Μητροπολιτικό Μουσείο Τέχνης της Νέας Υόρκης.
Τα αρχαιολογικά ευρήματα αυτής της περιοχής του μνημείου περιλαμβάνουν έναν ασβεστολιθικό βωμό, μία στήλη από γρανίτη και έξι αγάλματα από γρανίτη του Σέσωστρη Γ .
Η υπόστυλη αίθουσα διαχωρίζεται από την αυλή με έναν τοίχο και, καθώς βρίσκεται σε υψηλότερο επίπεδο, η πρόσβαση σε αυτήν γίνεται μέσω μίας μικρής ράμπας.
Ένας άλλος λόγος που οδήγησε τον φαραώ να επιλέξει το Ντέιρ ελ-Μπαχάρι για τη δημιουργία του νέου βασιλικού νεκροταφείου του είναι ότι ευθυγραμμίζεται με τον ιερό χώρο του Καρνάκ στην απέναντι όχθη του ποταμού Νείλου.
Συγκεκριμένα, το άγαλμα του Άμωνα μεταφερόταν κάθε χρόνο στο Ντέιρ ελ-Μπαχάρι κατά τη διάρκεια της Όμορφης Γιορτής της Κοιλάδας , ένα γεγονός που ο φαραώ αντιλαμβανόταν ως ωφέλιμο για τη δική του νεκρική του λατρεία.
Συνεπώς, μέχρι την κατασκευή του - της Χατσεψούτ, ο ναός του Μεντουχοτέπ Β ήταν ο μοναδικός προορισμός για το ιερό ομοίωμα πλοίου μέσα στο οποίο μεταφερόταν το άγαλμα του θεού Όσιρη, στη διάρκεια της Γιορτής της Κοιλάδας.
Τα περισσότερα κατάλοιπα άλλων ναών βρίσκονται επίσης στην Άνω Αίγυπτο και συγκεκριμένα στην Άβυδο, το Ασουάν, το , το , το , το , το Καρνάκ και τα Δένδερα.
Με αυτό το οικοδομικό πρόγραμμα, ο Μεντουχοτέπ Β συνέχισε την παράδοση του παππού του, Ιντέφ Β, ο οποίος εγκαινίασε την ανέγερση μνημείων στα περιφερειακά ιερά της Άνω Αιγύπτου, μία συνήθεια που διατηρήθηκε σε όλη τη διάρκεια του Μέσου Βασιλείου.
Ήδη από την Προ-Δυναστική περίοδο της Αιγύπτου, το "Λευκό Στέμμα" ήταν σύμβολο των βασιλέων της Άνω Αιγύπτου στο νότο, ενώ το "Κόκκινο Στέμμα" φορούσαν όσοι εξουσίαζαν τον βορρά, στην Κάτω Αίγυπτο.
Από τότε στην εικονογραφία οι ηγεμόνες του ενιαίου βασιλείου της Άνω και της Κάτω Αιγύπτου παρουσιάζονταν φορώντας έναν τύπο στέμματος που συνδυάζει το Λευκό και το Ερυθρό, το λεγόμενο "Διπλό Στέμμα" της Αιγύπτου.
Αργότερα, στη διάρκεια του Νέου Βασιλείου, οι τάφοι των Φαραώ χτίζονται στους απομονωμένους λόφους της Κοιλάδας των Βασιλέων και είναι καλά κρυμμένοι μέσα σε υπόγειους θαλάμους που λαξεύονται στο έδαφος, ενώ οι νεκρικοί ναοί τους ανοικοδομούνται μακριά από τους αυτούς, σε περίοπτο σημείο της Θηβαϊκής Νεκρόπολης, κατά μήκος της εύφορης πεδιάδας του Νείλου.
Ο δρόμος ήταν ανθοστόλιστος σε όλο το μήκος του, καλυμμένος με έναν κήπο, όπου σε λάκκους γεμάτους με χώμα είχαν φυτευτεί δέντρα συκομουριάς και αλμυρίκια.
Πρόκειται για έναν από τους ελάχιστους αρχαιολογικά τεκμηριωμένους ιερούς κήπους της αρχαίας Αιγύπτου που είναι αρκετά γνωστοί ώστε να μπορεί κανείς να τους αναπαραστήσει στην αρχική μορφή τους.
Ένας τέτοιος κήπος, μέσα στην άγονη γη της Κοιλάδας, σε απόσταση μεγαλύτερη του ενός χιλιομέτρου από τον Νείλο, θα απαιτούσε σίγουρα διαρκή φροντίδα και συντήρηση από πολλούς κηπουρούς, καθώς και ένα σύνθετο σύστημα άρδευσης.
Το "Χρυσό Όνομα Ώρου" που είχαν οι Αιγύπτιοι βασιλείς στα ιερογλυφικά περιλάμβανε τη μορφή του γερακιού, του ιερού πτηνού που αντιπροσώπευε τον θεό Ώρο.
Μία εξήγηση για αυτό είναι ότι ο χρυσός συμβόλιζε για τους Αιγύπτιους την αιωνιότητα και η χρήση του μαζί με το φαραωνικό σύμβολο του γερακιού υποδήλωνε ότι ο Φαραώ θα ζει αιώνια.
Στα ιερογλυφικά ο τίτλος του Χρυσού Ώρου για τον Μεντουχοτέπ Β' ήταν "--3-" και σημαίνει "Το Χρυσό Γεράκι, αγέρωχο, με καταστόλιστα φτερά".
Ένας ακόμη τίτλος που χαρακτήριζε τους Φαραώ ήταν το "Όνομα Νέμπτι" το οποίο παρέπεμπε στις λεγόμενες "εραλδικές" θεότητες της Άνω και Κάτω Αιγύπτου.
Αυτές ήταν η Νεκχεμπέτ που προστάτευε την Άνω Αίγυπτο και είχε ως σύμβολό της τον γύπα και η Ουατζέτ, προστάτιδα θεά της Κάτω Αιγύπτου, που είχε ως σύμβολό της την κόμπρα.
Μετά την επανενοποίηση της Κάτω και Άνω Αιγύπτου σε βορρά και νότο, ονομαζόταν "Αυτός που ενώνει τις Δύο Χώρες" που στα ιερογλυφικά αποδίδεται ως 3-3. και με αγγλική προφορά "".