polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Στις 11 το πρωί της 26 Οκτωβρίου, εορτή του πολιούχου της Θεσσαλονίκης Αγίου Δημητρίου, υπογράφηκε το πρωτόκολλο παράδοσης της πόλης στον ελληνικό στρατό.
Από την ελληνική πλευρά συνυπέγραψαν οι αξιωματικοί Ιωάννης Μεταξάς και Βίκτωρ Δούσμανης και από την τουρκική πλευρά ο Ταξίμ πασάς, στο Διοικητήριο της Θεσσαλονίκης.
Την επόμενη ημέρα υπογράφηκε συμπληρωματικό πρωτόκολλο με το οποίο παραδίνονταν στους Έλληνες όλη η φρουρά της Θεσσαλονίκης η οποία ανέρχονταν σε 25.000 στρατιώτες και 1.000 αξιωματικούς με όλο τον βαρύ και ατομικό οπλισμό τους.
εισήλθε στην πόλη ο αρχηγός του Γενικού Επιτελείου Δαγκλής και εγκαταστάθηκε στο Διοικητήριο, ενώ ο Ίων Δραγούμης με τον μακεδονομάχο λοχαγό Αθαν.
Το απόγευμα μπήκαν στην πόλη δύο ευζωνικά τάγματα της Ζ' μεραρχίας, ενώ οι Α', Β', Γ', Δ' μεραρχίες με την υπόλοιπη δύναμη της Ζ' έλαβαν θέσεις στα υψώματα γύρω από την πόλη.
Την 28 Οκτωβρίου εισήλθε στην πόλη ο Διάδοχος και αρχιστράτηγος Κωνσταντίνος με τους επιτελείς του και το μεσημέρι τελέστηκε πανηγυρική δοξολογία στον ναό του Αγίου Μηνά.
Ο Ρακτιβάν και οι συνεργάτες του είχαν να αντιμετωπίσουν τους Οθωμανούς αξιωματικούς και χωροφύλακες που κυκλοφορούσαν φέροντες ξίφη, τους διστακτικούς Εβραίους και τους Βουλγάρους που εμφανίζονταν ως συγκυρίαρχοι.
Ο Ρακτιβάν συγκρότησε σώμα δασοφυλακής, εκπόνησε ρυμοτομικά σχέδια, οργάνωσε υγειονομική υπηρεσία, φρόντισε τις αρχαιότητες και εισήγαγε τον ελληνικό οργανισμό των δικαστηρίων.
Ταυτόχρονα, τον Δεκέμβριο του 1912, ο Βενιζέλος αγωνιζόταν στη διάσκεψη του Λονδίνου για τη μόνιμη κατακύρωση της Θεσσαλονίκης στην Ελλάδα.
Στην ομαλή μεταβίβαση της εξουσίας στην ελληνική διοίκηση συνέβαλαν επίσης ο στρατιωτικός διοικητής πρίγκηπας Νικόλαος, ο νομάρχης Αργυρόπουλος και ο οικονομολόγος Γ.
Μετά τη προηγηθείσα συμμαχία των Βαλκανικών κρατών , στις 30 Σεπτεμβρίου του 1912 οι βαλκανικές αυτές χώρες έστειλαν συλλογικά τελεσίγραφο στην Οθωμανική Αυτοκρατορία με το οποίο ζητούσαν τη διασφάλιση της αυτονομίας των εθνικών μειονοτήτων τους, που ζούσαν στο έδαφός της.
Η Οθωμανική Αυτοκρατορία όπως ήταν φυσικό απέρριψε το τελεσίγραφο αυτό, που έμεινε στην ιστορία γνωστό ως Διακοίνωση των Τεσσάρων Χριστιανικών Κρατών με αποτέλεσμα η σύγκρουση να είναι πλέον αναπόφευκτη.
Ο πόλεμος αυτός κηρύχθηκε επίσημα στις 9 Οκτωβρίου του 1912, ακριβώς ημερομηνία που εξέπνεε το τελεσίγραφο, πλην όμως οι επιστρατεύσεις στις σύμμαχες Χώρες ξεκίνησαν πέντε ημέρες πριν.
Αξίζει να αναφερθεί επίσης ότι την τελευταία στιγμή η Οθωμανική αυτοκρατορία πρότεινε στην Ελλάδα να μη συμμετάσχει στον πόλεμο, με αντάλλαγμα την οριστική εκχώρηση της Κρήτης στη χώρα.
Στις 18 Οκτωβρίου 1912 το ελληνικό τορπιλοβόλο αρ.11 με κυβερνήτη τον Υποπλοίαρχο Νικόλαο Βότση μπήκε στο λιμάνι της Θεσσαλονίκης απαρατήρητο κάτω από τη μύτη των πυροβολείων του Καρα-μπουρνού ανατίναξε με δύο τορπίλες το γερασμένο Τουρκικό θωρηκτό «Φετχί Μπουλέντ» το οποίο με τις μεγάλου βεληνεκούς πυροβολαρχίες του είχε αναλάβει την προστασία της πόλης από ξηράς και θαλάσσης.
Το γεγονός αυτό είχε σημαντική επίδραση στο ηθικό των αμυνομένων Τούρκων και επηρέασε την απόφαση του Ταξίν Πασά να παραδώσει την πόλη στον προελαύνοντα Ελληνικό Στρατό.
Την ίδια μέρα, στην Άνω Τζουμαγιά, ο στρατιωτικός ακόλουθος της Ελληνικής πρεσβείας στη Σόφια, Αθανάσιος Σουλιώτης κλήθηκε να συναντήσει εκεί το Βούλγαρο στρατηγό Θεοδωρώφ αλλά αντί αυτού συνάντησε τελικά τον Έλληνα στην καταγωγή, υπίατρο του Βουλγαρικού στρατού, Φίλιππο Νίκογλου , ο οποίος του εκμυστηρεύτηκε ότι οι Βούλγαροι προτίθενται να επιτεθούν πρώτοι στη Θεσσαλονίκη.
Για την ελληνική εξωτερική πολιτική η ιδέα να επαναληφθεί το σφάλμα που οδήγησε στην ήττα του 1897, μιας αντιμετώπισης της Τουρκίας χωρίς συμμάχους ήταν αδιανόητη.
Από το φθινόπωρο του 1911, μέχρι τις παραμονές του πολέμου, όλα τα βαλκανικά κράτη: Βουλγαρία, Ελλάδα, Σερβία, Μαυροβούνιο επιδόθηκαν σε μαραθώνιο μυστικών διαπραγματεύσεων, που κατέληξαν σε μία σειρά από διμερείς συνθήκες και στρατιωτικές συμβάσεις.
Επίσης, πραγματοποιήθηκαν μεγάλες παραγγελίες σε στρατιωτικό εξοπλισμό, οι οποίες ήταν εφικτό να πραγματοποιηθούν χάρη στη θεαματική ανόρθωση της ελληνικής οικονομίας.
Το νεότευκτο θωρηκτό καταδρομικό «Γεώργιος Αβέρωφ», αποτελούσε την πιο σύγχρονη μονάδα των αντίπαλων στόλων, αλλά ο τουρκικός στόλος παρέμενε υπέρτερος του ελληνικού τόσο σε αριθμό, όσο και σε πλήθος και διαμέτρημα πυροβόλων.
το σύνολο των νέων αντιτορπιλικών και υποβρυχίων, δεν είχαν ακόμα παραληφθεί, ενώ υπήρχε έλλειψη πυρομαχικών ακόμα και για τον «Αβέρωφ» κατά τους πρώτους μήνες του πολέμου.
Το Γενικό Στρατηγείο, που επικεφαλής του ήταν ο Κωνσταντίνος, αποφάσισε να κινηθεί ο ελληνικός στρατός βόρεια, με κατεύθυνση προς το Μοναστήρι και να συναντήσει τον σερβικό στρατό.
Βενιζέλου, όμως, διαφώνησε και έκρινε ότι είναι επιτακτική η ανάγκη ο στρατός να κινηθεί χωρίς καμία καθυστέρηση προς Θεσσαλονίκη, προς την οποία κατευθύνονταν δυνάμεις του βουλγαρικού στρατού από τα βορειοδυτικά.
Είναι χαρακτηριστική η περίφημη φράση του Βενιζέλου στον διάδοχο Κωνσταντίνο «σας απαγορεύω να πάτε στο Μοναστήρι, θα πάτε να απελευθερώσετε τη Θεσσαλονίκη».
Ο Βενιζέλος αναγκάστηκε να κάνει χρήση του αξιώματός του και να στείλει τον βασιλέα Γεώργιο Α' στο μέτωπο για να κάμψει την αντίσταση του Κωνσταντίνου και να κατευθύνει τον ελληνικό στρατό προς τη Θεσσαλονίκη.
Από τις 26 Οκτωβρίου ο Κωνσταντίνος είχε στείλει μήνυμα προς το Βούλγαρο στρατηγό Θεοδωρώφ που κατευθύνονταν με μία μεραρχία προς τη Θεσσαλονίκη, ότι η πόλη είχε ήδη απελευθερωθεί και ότι μπορούσε να διαθέσει τις δυνάμεις του σε άλλες επιχειρήσεις.
Παρόλα αυτά ο Θεοδωρώφ έστειλε απεσταλμένο αξιωματικό στον Ταξίν πασά ζητώντας του να υπογράψει πρωτόκολλο παράδοσης της Θεσσαλονίκης, παρόμοιο με εκείνο που μόλις είχε συνάψει με τους Έλληνες, προκειμένου να εμφανιστεί ως συναπελευθερωτής της πόλης.
Ο Ταξίν αρνήθηκε και μάλιστα ζήτησε την προστασία του Ελληνικού στρατού επειδή μονάδες του που είχαν ήδη παραδοθεί στον Ελληνικό στρατό δεχόταν επιθέσεις από Βουλγαρικά τμήματα.
Μόλις στις 12 Οκτωβρίου οι ελληνικές δυνάμεις μπήκαν στη Φιλιππιάδα και στις 21 παραδόθηκε η Πρέβεζα μετά τη μάχη στη Νικόπολη την προηγούμενη μέρα και με την υποστήριξη ναυτικών μονάδων.
Στις 6 Οκτωβρίου οι ελληνικές δυνάμεις, με επικεφαλής τον διάδοχο Κωνσταντίνο, μπήκαν στην Ελασσόνα και την επόμενη μέρα βρέθηκαν στα στενά του Σαρανταπόρου, που υπερασπίζονταν ισχυρές τουρκικές δυνάμεις.
Η ελληνική επίθεση άρχισε το απόγευμα στις 9 Οκτωβρίου και ολοκληρώθηκε την επομένη με την αποχώρηση των Τούρκων, οι οποίοι εγκατέλειψαν στο πεδίο της μάχης ολόκληρο το πυροβολικό τους.
Ο Ελληνικός Στρατός ήταν χωρισμένος σε δύο συγκροτήματα: Ένα υπό τον διάδοχο Κωνσταντίνο (4 μεραρχίες ενεργού στρατού, 3 εφεδρικές και μία ταξιαρχία ιππικού), και ένα υπό τον στρατηγό Σαπουντζάκη (ένα σύνταγμα πεζικού, 4 τάγματα ευζώνων, ένα τάγμα εθνοφρουρών, 2 μοίρες πυροβολικού και μία ίλη ιππικού).
Η επόμενη μεγάλη μάχη δόθηκε στις 19-20 Οκτωβρίου στη λίμνη των Γιαννιτσών, όπου οι Τούρκοι είχαν παρατάξει ισχυρές δυνάμεις, ώστε να ανακάψουν την πορεία του ελληνικού στρατού προς τη Θεσσαλονίκη.
Στη συνέχεια, αφού επισκεύασε τις γέφυρες που είχαν καταστρέψει οι Τούρκοι, ο ελληνικός στρατός πέρασε την ανατολική όχθη του Αξιού ποταμού και άρχισε να προετοιμάζει την κατάληψη της Θεσσαλονίκης.
Ύστερα από διαπραγματεύσεις, επιτράπηκε να εισέλθουν δύο βουλγαρικά τάγματα στη Θεσσαλονίκη υπό τους πρίγκηπες Μπόρις και Κύριλλο, με το πρόσχημα της ανάπαυσης.
Ο ίδιος ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, Ελευθέριος Βενιζέλος είχε υπολογίσει την έναρξη του πολέμου την άνοιξη του 1913, έβλεπε όμως το χρόνο να πιέζει ασφυκτικά.
Επιχείρησε να ολοκληρώσει το πλέγμα των βαλκανικών συμμαχιών της Ελλάδας, συνάπτοντας συμφωνίες από κοινού επίθεσης με Σερβία, Βουλγαρία και Μαυροβούνιο.
Στην πορεία του βόρεια αντιμετώπισε αρχικά μικρές τουρκικές δυνάμεις, καθώς ο κύριος στόχος του τουρκικού στρατού επικεντρώθηκε στην αντιμετώπιση των βουλγαρικών δυνάμεων στη Θράκη.
Από το καλοκαίρι του 1912 ο κίνδυνος πολεμικής ανάφλεξης στα Βαλκάνια φαίνονταν κάτι παραπάνω από υπαρκτός, ιδιαίτερα από μέρους της Βουλγαρίας και του Μαυροβουνίου, που είχαν συνάψει ήδη συμφωνία κοινής επιθέσεως εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο στρατός Ηπείρου με διοικητή τον στρατηγό Κωνσταντίνο Σαπουτζάκη θα αναλάμβανε δευτερεύοντα ρόλο, μέχρι την ολοκλήρωση του έργου του στρατού Θεσσαλίας.
Στη δυτική Μακεδονία η μεραρχία συνάντησε ισχυρή αντίσταση από τις τουρκικές δυνάμεις που προάσπιζαν το Μοναστήρι και παρά την ενίσχυση της από τμήματα της και της μεραρχίας δεν πρόλαβε να απελευθερώσει το Μοναστήρι το οποίο καταλήφθηκε τελικά από τους Σέρβους.
Πριν από την έναρξη του πολέμου είχαν αποσταλεί στη Μακεδονία περίπου 250 Μακεδονομάχοι, με αποστολή να προετοιμάσουν τον πληθυσμό και να οργανώσουν ομάδες ανταρτών που θα δρούσαν επικουρικά στον Ελληνικό Στρατό.
Μετά την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, στις 5 Νοεμβρίου 1912, μικρή δύναμη με επικεφαλής τον Ταγματάρχη Σπύρο Σπυρομήλιο αποβιβάστηκε στη Χειμάρα και στις 7 Δεκεμβρίου ο στρατός Μακεδονίας εισήλθε στην Κορυτσά.
Ο αμερικανικός όμιλος της , που ήταν ο τότε ιδιοκτήτης των και έως τον Μάρτιο του 2017, κυκλοφόρησε ένα στενά συγγενικό μοντέλο στη Βόρεια Αμερική, το του 2003 - 2007, που ήταν η 5-πορτη εκδοχή του 4-πορτου σεντάν , επίσης του 2003 - 2007, που ήταν στενά συγγενικό με το τρίτης γενιάς.
Επίσης, από τα τέλη του 2005 ο Ιταλός πρώην διαιτητής ποδοσφαίρου Πιερλουίτζι Κολίνα πρωταγωνίστησε σε διαφημίσεις του , καθώς και του τρίτης γενιάς, για την Ευρώπη, χωρίς όμως να φέρει κάποια βελτίωση στις εξ αρχής χαμηλές πωλήσεις τους, καθώς φαίνεται ότι η αισθητική και των δύο αυτών μοντέλων τελικώς δεν προσέλκυσε το ενδιαφέρον του κοινού.
Το διατέθηκε σχεδόν αποκλειστικά στην Ευρώπη, ενώ ειδικότερα στο Ηνωμένο Βασίλειο πωλήθηκε με το σήμα της , που είναι η δεξιοτίμονη δίδυμη εταιρεία της αποκλειστικά για τη χώρα αυτή, ως .
Το βασίστηκε σε μεγάλο βαθμό στο τρίτης γενιάς και χρησιμοποίησε την έκδοση με μεγαλύτερο μεταξόνιο από την πλατφόρμα , που επίσης χρησιμοποιήθηκε από το .
Το ήταν ένα μεσαίο οικογενειακό αυτοκίνητο της κατηγορίας , που κατασκευάστηκε από τη γερμανική αυτοκινητοβιομηχανία , από τον Φεβρουάριο του 2003 έως τον Ιούλιο του 2008, αν και οι πρώτες φωτογραφίες του δόθηκαν στη δημοσιότητα ήδη από τον Αύγουστο του 2002.
Το μεσημέρι της 14ης Μαΐου στρατιωτικά αγήματα αποβιβάστηκαν από τα ελληνικά θωρηκτά πλοία «Αβέρωφ», «Λήμνος» και «Κιλκίς», και κατέλαβαν διάφορα σημεία της προκυμαίας, ενίσχυσαν τη φρουρά του ελληνικού προξενείου κι έλαβαν θέσεις για την κατάληψη του τουρκικού εξωτερικού φρουρίου της Σμύρνης.
Νωρίς το πρωί στους τοίχους της Σμύρνης έχει τοιχοκολληθεί η προκήρυξη που τυπώθηκε -στα ελληνικά και στα τουρκικά- στα τυπογραφεία της εφημερίδας «Αμάλθειας».
μπήκε στο λιμάνι το υπερωκεάνιο «Πατρίς», ακολούθησε το ακτοπλοϊκό «Ατρόμητος», στη συνέχεια το υπερωκεάνιο «Θεμιστοκλής» κατόπιν τα ακτοπλοϊκά «Αδριατικός» και «Έλδα».
Κατά τις 10:30 και όταν το μεγαλύτερο μέρος του στρατού είχε αποβιβαστεί, Τούρκοι μεμονωμένοι στρατιώτες και πολίτες άνοιξαν πυρ, κρυμμένοι σε μερικά κτίρια της περιοχής.
«.Περί την 10.30 ήρχισαν ν' ακούωνται πυροβολισμοί προερχόμενοι εκ της κατευθύνσεως του τελωνείου και τινών παραλιακών οικιών. Επειδή εξελήφθησαν ως πυροβολισμοί χαράς απεστάλη υπό του Μεράρχου αξιωματικός του Επιτελείου, όστις εντός μικρού χρονικού διαστήματος επανελθών ανέφερεν ότι σοβαρά επίθεσις είχε λάβει χώραν εν τη περιοχή του Διοικητηρίου, καθ' ον χρόνον διήρχετο εκείθε1ν το 1/38 Σύνταγμα Ευζώνων, προς κατάληψιν των αντικειμενικών του σκοπών.» Η συμπλοκή κράτησε περίπου μία ώρα.
Οι ελληνικές απώλειες ήσαν 2 νεκροί ( οι Εύζωνες Βασίλειος Δάλαρης και Γεώργιος Παπακώστας, οι πρώτοι νεκροί στρατιώτες της Μικρασιατικής εκστρατείας ) και 42 τραυματίες, εκ των οποίων οι 9 ήταν πολίτες.
Τα ελληνικά στρατεύματα συνέλαβαν τον Τούρκο στρατιωτικό διοικητή Σμύρνης Ναδίρ Πασά, 2 στρατηγούς, 28 ανώτερους αξιωματικούς, 123 κατώτερους, 540 οπλίτες και περί τους 2.000 άτακτους ενόπλους.
Και κατέληξε ενθουσιωδώς: «Ζήτω η Μεγάλη μας Πατρίς Ελλάς. Ζήτω η Ελληνική Σμύρνη. Ζήτω ο Βενιζέλος. Ζήτω ο ναύαρχός μας Ηλίας Μαυρουδής. Ζήτω η ένωσίς μας μετά της μητρός Ελλάδος».».
Με την άποψη του Σμιθ, -για το αναπάντεχο και κάπως πρόχειρο της απόφασης συμφωνεί και ο Έλληνας πρέσβης και ιστορικός Κώστας Σακελλαρόπουλος στο βιβλίο του «Η σκιά της Δύσεως»:
Η Απόφασις να ανατεθή εις ελληνικάς δυνάμεις η κατάληψις της Σμύρνης ελήφθη, όπως έχει εκτεθή, κατά τρόπον εντελώς αιφνίδιον, σχεδόν αιφνιδιαστικόν, εις μίαν στιγμήν κατά την οποίαν η συμπτωματική συνύπαρξις και αλληλεπίδρασις ωρισμένων συντελεστών έκαμε τη λύσιν αυτήν ανεκτήν, διά την έλλειψιν άλλης καλυτέρας.
Μόνος ο , μεταξύ των συμμάχων, σχεδόν και μεταξύ των Αγγλων, θα ήτο ίσως κατ' αρχήν διατεθειμένος να την εισηγηθή και την υποστηρίξη υπό οποιασδήποτε περιστάσεις.
Αλλά ασφαλώς θα απετύγχανε να την επιβάλη αν οι Ιταλοί δεν είχον ήδη καταλάβει το νοτιοδυτικόν τμήμα της Μικράς Ασίας, αν ο κίνδυνος να επεκτείνουν την κατοχήν των και επί της Σμύρνης δεν εφαίνετο άμεσος, αν το ζήτημα του Φιούμε δεν είχε φέρει αυτούς εις πλήρη ρήξιν με τον προέδρον , και αν, εκ της αφορμής αυτής δεν είχον αποχωρήσει από τη διάσκεψιν.
Ούτε λοιπόν του ενός, ούτε του άλλου τη στάσιν ενέπνευσε εύνοιαν προς την Ελλάδα, της οποίας την εις Μικράν Ασίαν επέκτασιν εθεώρουν και οι δύο αντίθετον προς τους σκοπούς και τα συμφέροντά των.
Στην Συνδιάσκεψη Ειρήνης στο Παρίσι, - που ακολούθησε το τέλος του Α Παγκοσμίου πολέμου - οι νικητές σύμμαχοι επέβαλαν τους όρους τους με μια σειρά συνθηκών στα ηττημένα κράτη.
Πιο συγκεκριμένα, στις συνεδριάσεις του «Συμβουλίου των Τεσσάρων» (που απαρτιζόταν από τον πρωθυπουργό της Μεγάλης Βρετανίας Ντέιβιντ Λόιντ Τζωρτζ, τον πρόεδρο των Η.Π.Α Γούντροου Γουίλσον, τον Γάλλο πρωθυπουργό Ζωρζ Κλεμανσώ και τον Ιταλό πρωθυπουργό Βιττόριο Ορλάντο) του Απριλίου του 1919, η Ιταλία ήρθε σε σύγκρουση τους υπόλοιπους εταίρους διεκδικώντας κυρίως τα εδάφη της Ριέκα και δευτερευόντως εδάφη στη Μικρά Ασία, κατακτώντας μάλιστα με τον στρατό της, και με ορμητήριο την ιταλοκρατούμενη τότε, Ρόδο, την περιοχή της Αττάλειας.
Ο Λόιντ Τζωρτζ στην συνεδρίαση της 6ης Μαΐου για να αποφύγει την περαιτέρω επέκταση του ιταλικού στρατού, που σχεδίαζε να βαδίσει προς την Σμύρνη, ύστερα από συνεννοήσεις με τον Ελευθέριο Βενιζέλο- και αφού ο Ιταλός πρωθυπουργός είχε εγκαταλείψει το τραπέζι των διαπραγματεύσεων, πρότεινε στους συμμάχους του, την αποστολή ελληνικού σώματος στρατού για την κατοχή της Σμύρνης και την ειρήνευση στην περιοχή.
Η απόφαση να στείλουν τους Έλληνες στη Μικρά Ασία λήφθηκε ξαφνικά, πρόχειρα, και με μεγάλη μυστικότητα από τους Τρεις Μεγάλους, με την ενθάρρυνση του Βενιζέλου αλλά με δική τους πρωτοβουλία, χωρίς να αναλογιστούν τις συνέπειες.
Ο Λόϋντ Τζωρτζ, βασιζόμενος στα στοιχεία που του έδωσε ο Βενιζέλος, προκάλεσε την απόφαση και ο πρόεδρος Ουίλσων παρακάμπτοντας τις απόψεις των Αμερικανών εμπειρογνωμόνων έδωσε τη συγκατάθεσή του στο σχέδιο με σκοπό να εξουδετερώσει την Ιταλία.
Η ελληνική στρατιωτική απόβαση στη Σμύρνη, πραγματοποιήθηκε στις 16 Μαΐου του 1919 , με απόφαση του «Ανωτάτου Συμμαχικού Συμβουλίου» των νικητών συμμάχων του Α Παγκοσμίου πολέμου ως εφαρμογή της συνθήκης του Μούδρου.
Ο ελληνικός στρατός ανέλαβε την διατήρηση της τάξης στην ευρύτερη περιοχή της Σμύρνης, καθήκον το οποίο εκτέλεσε μέχρι την Μικρασιατική καταστροφή και την οριστική αποχώρησή του από την περιοχή, στις 6 Σεπτεμβρίου 1922 .
Στις 6 Μαΐου 1919 η πρόταση, όπως μαρτυρά και το παρακάτω τηλεγράφημα του Ελευθέριου Βενιζέλου προς το υπουργείο Εξωτερικών, έγινε δεκτή από τους Συμμάχους: «Ταύτην την στιγμήν το Ανώτατον Συμβούλιον της Συνδιασκέψεως με πληροφορεί ότι εν τη σημερινή συνεδριάσει του απεφάσισεν όπως το εκστρατευτικόν σώμα αναχωρήση αμέσως δια Σμύρνην. Απόφασις ελήφθη παμψηφεί ».
8 Μαΐου 1919 : Η 1η Μεραρχία με διοικητή τον συνταγματάρχη Πυροβολικού Νικόλαο Ζαφειρίου, που στρατοπέδευε στην Ελευθερούπολη της Καβάλας, έλαβε διαταγή να ετοιμαστεί για επιβίβαση στα πλοία που θα αποστέλλονταν.
Ωστόσο οι αρχαίοι ιστορικοί όπως ο Τάκιτος και ο Σουητώνιος, αναφέρουν πως απεβίωσε ένεκα μίας φιλονικίας με τον Σηιανό έπαρχο τού Πραιτωρίου στη Ρώμη: ισχυρίζονται, ότι ο Σηιανός είχε αποπλανήσει τη σύζυγο τού Δρούσου, τη Λιβίλλα και με τη βοήθεια ενός ιατρού δηλητηρίασε τον Δρούσο.
Το όνομά του όταν γεννήθηκε, ήταν Νέρων Κλαύδιος Δρούσος, ομώνυμος τού θείου του Νέρωνα Κλαυδίου Δρούσου τού πρεσβυτέρου , γι' αυτό ο ίδιος καλείται Δρούσος ο νεότερος.
πρόσθεσε το όνομα Ιούλιος Καίσαρας, όταν ο πατέρας του υιοθετήθηκε από τον Οκταβιανό Αύγουστο, ο οποίος ήταν υιοθετημένος από τον Ιούλιο Καίσαρα.
Από το 2005, ιδιοκτήτης είναι η κλειστή συμμετοχική εταιρεία Αζερικές Ραδιοφωνικές και Τηλεοπτικές Μεταδόσεις , με μόνο μέτοχο την Αζερική κυβέρνηση.
Είναι το παλαιότερο τηλεοπτικό κανάλι της χώρας, ξεκινώντας τις πρώτες εκπομπές στις 14 Φεβρουαρίου 1956 στο Μπακού στην τότε Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν.
Το 2007, μια αίτηση του για να ενταχθεί στην Ευρωπαϊκή Ραδιοτηλεοπτική Ένωση απορρίφθηκε επειδή βρέθηκε ότι το κανάλι ήταν βαθιά συνδεδεμένο με την κυβέρνηση.
Τον Μάρτιο του 2014, το 99.96% του πληθυσμού του Αζερμπαϊτζάν μπορούσε να λάβει το σήμα του μέσω επίγειας, καλωδιακής ή δορυφορικής μετάδοσης, έχοντας την μεγαλύτερη κάλυψη από κάθε άλλο κανάλι της χώρας.
Πρωτοεμφανίστηκαν τη μεταπολεμική περίοδο όπου και μεσουράνησαν για χρόνια με κύριο μουσικό είδος ενασχόλησης τους να είναι το ελαφρό τραγούδι, ενώ επίσης να έχουν ερμηνεύσει και πολλά αρχοντορεμπέτικα τραγούδια.
Ως καλλιτεχνικό δίδυμο ερμήνευσαν πολλά τραγούδια, μεταξύ των οποίων και δικά τους· συνθέτοντας μουσική και γράφοντας στίχο, με ορισμένα εξ αυτών να είναι τα: «Μίλα μας και μη μας αγαπάς», «Τι ωραία που είσαι απόψε», «Τι παθαίνω σαν σε βλέπω να μιλάς», «Είσαι αυτή που φαντάστηκα», και «Παράβλεψε λιγάκι», «Στης Πλάκας τις ανηφοριές», «Κάτι με τραβάει κοντά σου», «Τι έχεις και όλο κλαις», «Κελαηδήστε ωραία μου πουλάκια» Πραγματοποιούσαν εμφανίσεις σε όλη στην Αθήνα και όλη την Ελλάδα, αλλά και κατά καιρούς σε Κύπρο, Ευρώπη και Αμερική.
Ο Φίλανδρος Μάρκου γεννήθηκε το 1907 στη Σάμο και απεβίωσε το 1993 στην Αθήνα σε ηλικία 86 ετών, ενώ επίσης είχε παντρευτεί την Άννα, κόρη του τραγουδιστή του ρεμπέτικου Αντώνη Διαμαντίδη .
Ενδεικτικά ακολουθούν παρακάτω, ονομαστικά και με αναφορά στη σχετική χρονολογία κυκλοφορίας τους, δίσκοι βινυλίου - 33 στροφών που έχουν ηχογραφήσει ως δικούς τους το ντουέτο «Κορώνης-Φίλανδρος» αλλά επίσης και άλλοι που έχουν συμμετάσχει.
Σύμφωνα με την τοπική παράδοση λίγο πιο έξω από το χωριό Κωστήτσι, στην τοποθεσία "Λάτη", υπήρχε ένας μεγάλος οικισμός, το Λάτιο, ο οποίος μαστίζονταν από λοιμό.
Τα τέσσερα αυτά αδέλφια έχτισαν τα χωριά που φέρουν ακόμα και σήμερα το όνομά τους, με διάφορες παραφθορές βέβαια, δηλαδή «Κωστήτσι» , «Νίστορα» , «Πάτερο» και «Φορτόσι» .
Σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης, μαζί με τους οικισμούς Κωστήτσι, Νίστορα και Πάτερο αποτελούν τη τοπική κοινότητα Φορτοσίου που ανήκει στη δημοτική ενότητα Κατσανοχωρίων του Δήμου Βορείων Τζουμέρκων και σύμφωνα με την απογραφή 2011, ως κοινότητα έχει πληθυσμό 135 κατοίκους ενώ ως οικισμός 38.
Το πέτρινο δημοτικό σχολείο, που έχει κηρυχθεί νεώτερο μνημείο από το 2008, γιατί "αποτελεί τυπικό δείγμα Ηπειρώτικου σχολικού κτιρίου της αρχής του 20ου αιώνα, με αξιόλογα μορφολογικά και αρχιτεκτονικά στοιχεία και αφετέρου είναι στενά συνδεδεμένο με την εκπαιδευτική ιστορία του οικισμού και τις μνήμες των κατοίκων του".
Το Φορτόσι ή Φορτώσι, επίσημα Φορτόσιον είναι ημιορεινό χωριό του νομού Ιωαννίνων της Ηπείρου σε υψόμετρο 860 μέτρων και ανήκει στα Κατσανοχώρια της Ηπείρου.
Το κέντρο του Κριβί Ριχ βρίσκεται σε γεωγραφικές συντεταγμένες πλάτος 4755 Βόρειο και μήκος 3315 Ανατολικό, περίπου 415 χιλιόμετρα οδικώς νότια-νοτιοανατολικά του Κιέβου και σε μεσοσταθμικό υψόμετρο μόλις 84 μέτρα πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, αν και απέχει περίπου 160 χλμ.
Στις 8 Μαΐου 1775, μετά το πέρας του ρωσοτουρκικού πολέμου, οι αρχές της Ρωσικής Αυτοκρατορίας ίδρυσαν έναν ταχυδρομικό σταθμό και οικισμό, συνδέοντάς τον με το Κρεμεντσούγκ στα βόρεια και το Οτσάκοφ στα νοτιοδυτικά, επίσης στρατιωτικά φυλάκια.
Τα περισσότερα ανήκουν στο στιλ του σοσιαλιστικού ρεαλισμού και τιμούν τους Κοζάκους, τον Ολεκσάντρ Πολ, τον Ταράς Σεβτσένκο , τον Μπογκντάν Χμελνίτσκι , και τους Βασίλη Μαργκυέλοφ, Αλέξανδρο Πούσκιν, Φιοντόρ Σεργκέγιεφ, Μιχαήλ Λέρμοντοφ και Μαξίμ Γκόρκι.
Σύμφωνα με τον τοπικό θρύλο, αυτή η ονομασία προήλθε απλώς από το ότι η πόλη ιδρύθηκε από έναν «στραβό» (όπως και στην ελληνική, η λέξη στη λαϊκή ουκρανική υποδηλώνει και τον μονόφθαλμο - στην ελληνική συνεκδοχικά και τον τυφλό) Κοζάκο ονόματι «Ριχ».
Κατά την διάρκεια του πρώτου μισού του Ιανουαρίου, Τα σοβιετικά στρατεύματα προσπάθησαν επανειλημμένα να εκδιώξουν τους Γερμανούς από την περιοχή Νικοπόλεως - Κριβί Ριχ, αλλά απέτυχαν εξαιτίας της πείσμονος αντιστάσεως του εχθρού.
Μερικά χιλιόμετρα ανατολικά του κέντρου της πόλης υπάρχει μια έκταση κατά μήκος μιας μικρής λίμνης όπου οι παγετώνες κατά την παγετωνική εποχή εναπέθεσαν μεγάλους ογκόλιθους.
Σύμφωνα με τον Βρετανό οικονομολόγο και οικονομικό δημοσιογράφο , «υπάρχουν υπερβολικά πολλά μικρά πανεπιστήμια, τα περισσότερα εκ των οποίων δεν διοικούνται αποτελεσματικά και είναι βαλτωμένα από τη διαφθορά. Δεν είναι σε θέση να ανταποκριθούν στις υπάρχουσες παγκόσμιες προκλήσεις.» Κατά τον Άντερς Όσλαντ , η ποιότητα της μεταπτυχιακής εκπαιδεύσεως είναι κακή, ιδίως στα προγράμματα διοίκησης επιχειρήσεων, τα οικονομικά, τη νομική και τα τμήματα γλωσσών/φιλολογίας.
Η Παιδαγωγική Ακαδημία/Πανεπιστήμιο του Κριβί Ριχ ιδρύθηκε το 1930 ως Επαγγελματική Σχολή και ενσωματώθηκε με κυβερνητική απόφαση στο Εθνικό Πανεπιστήμιο του Κριβί Ριχ το 2011, όπως και το Οικονομικό Ινστιτούτο του Εθνικού Οικονομικού Πανεπιστημίου του Κιέβου και ένα Τμήμα της Εθνικής Μεταλλουργικής Ακαδημίας της Ουκρανίας.
Η παλαιότερη αρχιτεκτονική κληρονομιά παραπέμπει στην παράδοση της πόλεως ως κέντρου εξορύξεως σιδηρομεταλλεύματος: μόλις έξω από το κέντρο, υπάρχουν πολλά παλαιά εργοστάσια, μερικά τελείως κατεστραμμένα και άλλα που χρειάζονται αναπαλαίωση για να αναδειχθούν.
Στα τέλη της δεκαετίας του 1940 πρωτοβουλίες όπως το κίνημα του σταχανοβισμού απετέλεσαν παράγοντα για την εκ νέου ανάπτυξη της πόλεως, με πολυκατοικίες μικρού κόστους, νέα ορυχεία, υποδηματοποιεία και εργοστάσια μαλλιού, εγκαταστάσεις εμπλουτισμού σιδηρομεταλλεύματος και άλλα.
Η μεγάλη μητροπολιτική της περιοχή, μήκους 126 χιλιομέτρων στον άξονα βορρά-νότου, είναι διοικητικά ενσωματωμένη στον Δήμο του Κριβί Ριχ ως «πόλη περιφερειακής σημασίας».
Οι χιονοπτώσεις δεν είναι συνηθισμένες μέσα στην πόλη, εξαιτίας του φαινομένου θερμής αστικής νησίδας, αλλά τα προάστια δέχονται πολύ περισσότερο χιόνι και όχι σπάνια οι δρόμοι έξω από την πόλη κλείνουν από τη χιονόπτωση.
Το 1874 άρχισε η κατασκευή σιδηροδρομικής γραμμής 505 χιλιομέτρων, που ολοκληρώθηκε το 1884 ως Γραμμή Γιεκατερίνινσκα και συνέδεσε τη πόλη με τα πλησιέστερα εργοστάσια, επιταχύνοντας πολύ την ανάπτυξη της περιοχής.
Στις 29 Μαρτίου 1918 έγινε αυτόνομη περιοχή της Ουκρανίας, αλλά κατεχόταν από γερμανικές δυνάμεις που υποστήριζαν το Κεντρικό Συμβούλιο της Ουκρανίας.
Η πόλη έχει πολλούς χριστιανικούς ναούς της Ορθόδοξης Εκκλησίας, με τον πλέον αξιοσημείωτο να είναι ο Καθεδρικός Ναός της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, η έδρα της Επισκοπής Κριβί Ριχ και Νικοπόλεως, που ιδρύθηκε στις 27 Ιουλίου 1996 (ωστόσο πολιούχος άγιος της πόλεως είναι ο Άγιος Νικόλαος και οι τοπικοί επίσκοποι Ονούφριος και Πορφύριος).
Μετά τα γεγονότα του 2014, οπότε έγιναν μαζικές διαδηλώσεις και συγκρούσεις στο κέντρο της πόλεως, το Κόμμα των Περιφερειών έχασε την πρώτη θέση, με το Κριβί Ριχ να υποστηρίζει κατά πλειοψηφία τον Πέτρο Ποροσένκο.
Αναπτύχθηκε μετά ως στρατιωτική προφυλακή και μετά το 1880 αστικοποιήθηκε «με εκπληκτικά γρήγορο ρυθμό» εξαιτίας των κοιτασμάτων σιδηρομεταλλεύματος.
Μικρότεροι οικισμοί στην περιοχή, οι Αβάναρντ, Χορνιάτσκε, Τερναβάτυ Κουτ, Καλαμόιτσεβο και Νοβοϊβάνοφκα, ενσωματώθηκαν στην πόλη.
Η ΦΚ Χίρνικ Κριβί Ριχ είναι ποδοσφαιρική ομάδα με έδρα το Στάδιο Χίρνικ, που σήμερα παίζει στην Α Κατηγορία ποδοσφαίρου Ουκρανίας.
Το 1934 ανεγέρθηκε ο κινηματογράφος Λένιν, ο πρώτος στην πόλη, ενώ σήμερα λειτουργούν τρεις μεγάλοι κεντρικοί κινηματογράφοι («Όλυμπος», «Οδησσός» και της εταιρείας «Μούλτιπλεξ».
Το Κριβί Ριχ έχει ακμάζουσα θεατρική και χορευτική κίνηση, με πολλές θεατρικές αίθουσες: η πρώτη ήταν το «Κολοσσαίο», που άνοιξε το 1908, και σύντομα ακολούθησαν το Νέο Θέατρο του Βίζενμπεργκ και το «Χρουσέφσκι» .