polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Το καλοκαίρι του 2009 αποκτήθηκε από τον Παναθηναϊκό, στο δυναμικού του οποίου άνηκε μέχρι και το 2011, αγωνιζόμενος με την ομάδα νέων στα πρωταθλήματα Κ-20 της Σούπερ Λιγκ, όπου και έδειξε πολύ θετικά δείγματα και αποτέλεσε πρώτος σκόρερ των νέων του Παναθηναϊκού.
Το καλοκαίρι του 2012 μετακόμισε στην Κύπρο παίρνοντας μεταγραφή στον Ολυμπιακό Λευκωσίας, με τον οποίο διέγραψε την πρώτη του ολοκληρωμένη χρονιά, σημειώνοντας 24 συμμετοχές.
Με τη φανέλα της ομάδας της Πάφου είχε την πιο παραγωγική του χρόνια, σημειώνοντας συνολικά 6 τέρματα σε 27 συμμετοχές και αξιοσημείωτα, συμμετείχε και σκόραρε 1 τέρμα στον πρώτο αγώνα της ιστορίας της ομάδας στην Α Κατηγορία με αντίπαλο την Α.
Το καλοκαίρι του 2014 επέστρεψε στην Ελλάδα έπειτα από μια 2ετία στην Κύπρο, παίρνοντας μεταγραφή στη νεοφώτιστη στην Σούπερ Λιγκ, Νίκη Βόλου.
Τον Ιανουάριο του 2015 και έπειτα τα οικονομικά προβλήματα που αντιμετώπισε η ομάδα του Βόλου αποδεσμεύτηκε και μετακόμισε εκ νέου στην Αυστραλία, παίρνοντας μεταγραφή στην Σίντνεϊ ΦΚ.
Το καλοκαίρι του 2011 αποκτήθηκε από την Προοδευτική, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε στο πρωτάθλημα της Φούτμπολ Λιγκ 2, ξεκινώντας την επαγγελματική του καριέρα.
Το καλοκαίρι του 2016 μετακόμισε στην Αγγλία για την Κιντερμίνστερ Χάριερς ΦΚ και τον Ιανουάριο του 2017 επέστρεψε στην Κύπρο, παίρνοντας μεταγραφή στην Π.
Ο Κωνσταντίνος δραπέτευσε, επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη και έγινε δεκτός από τον αυτοκράτορα σε μεγαλοπρεπή τελετή, η ημερομηνία της επιστροφής του είναι ασαφής, τοποθετείται την τριετία 908 - 911.
Οι Δούκες παρέμειναν δημοφιλείς στην αυτοκρατορική αυλή παρά την επανάσταση του Ανδρόνικου, είχαν μεγάλες στρατιωτικές επιτυχίες και πολλοί είχαν προβλέψει την άνοδο του Κωνσταντίνου στον θρόνο.
Οι Συνεχιστές Θεοφάνη γράφουν ότι ο Λέων ΣΤ του είχε υποσχεθεί τη διαδοχή του αλλά μάλλον πρόκειται για μετέπειτα παρέμβαση, στην πραγματικότητα ο αυτοκράτορας του έδωσε πολύ ψηλά αξιώματα.
Ο Κωνσταντίνος Δούκας διορίστηκε διάδοχος του Ευστάθιου Αργυρού στο Θέμα Χαρσιανού και κατόπιν Δομέστικος των σχολών δηλαδή αρχιστράτηγος ολόκληρου του στρατού .
Ο Κωνσταντίνος Δούκας εμφανίστηκε για πρώτη φορά στις πηγές όταν συνέλαβε τον Αραβικής καταγωγής Σαμωνά έναν έμπιστο ευνούχο του αυτοκράτορα στην προσπάθεια του να αποστατήσει με τους Άραβες στη Συρία, τον μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη όπου δικάστηκε.
Ο αυτοκράτορας που δεν ήθελε την τιμωρία του ζήτησε από τον Κωνσταντίνο Δούκα να υποκριθεί ότι ο Σαμωνάς ήθελε να πάει για προσκύνημα και δεν είχε στόχο να αποστατήσει στους Άραβες, ο Κωνσταντίνος το δέχτηκε.
Οι αυλικοί ωστόσο του ζήτησαν στο δικαστήριο να "ορκιστεί στον θεό και το κεφάλι του αυτοκράτορα", ο ίδιος τότε αναγκάστηκε να αποκαλύψει την αλήθεια.
Ο Σαμωνάς καταδικάστηκε σε κατοίκον περιορισμό, ο αυτοκράτορας του έδωσε χάρη σε τέσσερις μήνες αλλά το μίσος του Σαμωνά για τη Δυναστεία των Δουκών παρέμενε βαθύτατο.
Η "Ζωή του Βασιλείου του Νεωτέρου" παρουσιάζει μία διαφορετική εκδοχή στα γεγονότα, συγκάλεσαν τον Δούκα να αναλάβει την κυβέρνηση της αυτοκρατορίας αλλά τους τίτλους θα κατείχε ο Κωνσταντίνος ο Πορφυρογέννητος, ο Δούκας το αρνήθηκε.
Την εποχή που εισήλθε στην Κωνσταντινούπολη οι αντιβασιλείς απέκλεισαν τα ανάκτορα για να τον εμποδίσουν να μπει, μετά τη στέψη του στον Ιππόδρομο έφτασε στα ανάκτορα αλλά διέταξε τους άντρες του να μην ρίξουν βέλη για να αποφύγουν την αιματοχυσία.
Το μίσος του Σαμωνά για τους Δούκες εκδηλώθηκε όταν εμπόδισε με κόλπα και ραδιουργίες τον Ανδρόνικο Δούκα τη συμμετοχή του σε επιτυχή αυτοκρατορία εκστρατεία απέναντι στους Άραβες.
Ο Ανδρόνικος και η οικογένεια του δραπέτευσαν από τον φόβο της αυτοκρατορικής τιμωρίας σε ένα κάστρο κοντά στο Ικόνιο, από εκεί κατέληξαν στην πρωτεύουσα του Χαλιφάτου των Αββασιδών Βαγδάτη.
Ο Λέων ΣΤ είχε ανάγκη ωστόσο τους Δούκες και ξεκίνησε μυστική αλληλογραφία με τον Ανδρόνικο, του ζητούσε να επιστρέψει με πλήρη συγχώρεση και αποκατάσταση.
Με νέες ραδιουργίες του Σαμωνά η επιστολή έπεσε στα χέρια του Χαλίφη Αλ-Μουκταφί που φυλάκισε τον Ανδρόνικο και τον ανάγκασε να ασπαστεί με τη βία το Ισλάμ, πέθανε φυλακισμένος .
Με τον θάνατο του Αλεξάνδρου ο μικρός Κωνσταντίνος ήταν μόλις οκτώ ετών και ξέσπασαν συγκρούσεις ανάμεσα στους Δούκες και τη μητέρα του Ζωή για την ανάληψη της αντιβασιλείας.
Ο Κωνσταντίνος Δούκας ξεκίνησε την επιχείρηση να αναλάβει τον θρόνο, στο πλευρό του είχε τον πατριάρχη αν και σύμφωνα με τις περισσότερες πηγές η πληροφορία αυτή ήταν μόνο φήμες.
Ο Νικόλαος Α ο Μυστικός από φόβο μήπως χάσει τη θέση του την ίδια εποχή που απειλούσε στρατιωτικά την αυτοκρατορία ο Συμεών Α της Βουλγαρίας υποστήριξε τον Κωνσταντίνο Δούκα στις προσπάθειες του να σφετεριστεί τον θρόνο.
Ο Κωνσταντίνος ακολούθησε τον πατέρα του στην εξορία στη Βαγδάτη αλλά σύντομα έπεσαν στη δυσμένεια του χαλίφη χάρη σε επιστολές του Βυζαντινού αυτοκράτορα και φυλακίστηκαν.
Ο Ανδρόνικος πέθανε στη φυλακή αλλά ο γιος του Κωνσταντίνος δραπέτευσε και επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, ο αυτοκράτορας Λέων ΣΤ τον εμπιστεύτηκε και τον διόρισε σε μεγάλα στρατιωτικά αξιώματα.
Με τον αιφνίδιο θάνατο του μικρότερου αδελφού του Λέων ΣΤ Αλέξανδρου ο Κωνσταντίνος Δούκας προσπάθησε να σφετεριστεί τον θρόνο από τον ανήλικο Κωνσταντίνο τον Πορφυρογέννητο αλλά ηττήθηκε και θανατώθηκε από τους οπαδούς του ανήλικου αυτοκράτορα.
Ο Κωνσταντίνος Δούκας είχε ευρύτατη υποστήριξη από την αριστοκρατία και τον λαό, δέχτηκε την πρόσκληση και βάδισε για την Κωνσταντινούπολη με μία ομάδα από έμπιστους φίλους.
Σε τρεις μέρες μετά τον θάνατο του Αλεξάνδρου εισήλθε μυστικά στην πρωτεύουσα και βρήκε καταφύγιο στο σπίτι του πεθερού του Γρηγορά Ιβηρίτζη, ενώθηκε με πολλούς ψηλούς αυλικούς όπως ο Πατρίκιος Κωνσταντίνος Ελλαδικός.
Στην πορεία τους στην πόλη ενώθηκαν με πλήθος κόσμου, έφτασαν στον Ιππόδρομο ο Κωνσταντίνος Δούκας ανακηρύχτηκε αυτοκράτορας και βάδισε θριαμβευτικά στη Χαλκή Πύλη.
Όταν πέρασε την πύλη βρέθηκε αντιμέτωπος στην αίθουσα των Εξκουβίτορων με τη φρουρά της Εταιρείας, ήταν ορκισμένοι άντρες στο Βυζαντινό ναυτικό με αρχηγό τον Μάγιστρο Ιωάννη Ελαδά, μέλος του βασιλικού συμβουλίου.
Ο Κωνσταντίνος Δούκας προσπάθησε να δραπετεύσει αλλά έπεσε από το άλογο του και σκοτώθηκε με ένα βέλος, το κεφάλι του κόπηκε και παρουσιάστηκε στον μικρό Κωνσταντίνο Ζ.
Ο Λέων ΣΤ πέθανε τον Μάιο του 912, τον διαδέχθηκε ο μικρότερος αδελφός του Αλέξανδρος που κυβέρνησε λιγότερο από έναν χρόνο και πέθανε αιφνίδια τον Ιούνιο του 913.
Η χήρα του Λέων Ζωή Καρβωνοψίνα και ο μικρός γιος της Κωνσταντίνος ο Πορφυρογέννητος ανακηρύχθηκαν Συναυτοκράτορες, είχαν παραμεληθεί τη χρονιά που κυβέρνησε ο Αλέξανδρος που ανέβασε στον πατριαρχικό θρόνο τον αντίπαλο τους Νικόλαο Α τον Μυστικό.
Ο Κωνσταντίνος Δούκας ήταν επιφανής Βυζαντινός στρατηγός από τη Δυναστεία των Δουκών γιος του γενάρχη της οικογένειας Ανδρόνικου Δούκα, εμπόδισε τον αυλικό ευνούχο Σαμωνά να αποστατήσει στους Άραβες .
Ο Πέρκοβιτς δημιούργησε αντιπαράθεση προβάλλοντας κατά πάσα πιθανότητα το " " (Γιασένοβατς και Γκράντισσκα Στάρα, τόποι με στρατόπεδα συγκέντρωσης), ένα τραγούδι που δοξάζει ανοιχτά το καθεστώς των Ούστασε και τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας κατά τη διάρκεια του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου.
Το Κέντρο υπέβαλε καταγγελίες στο κρατικό τηλεοπτικό κανάλι της Κροατίας σχετικά με τη μετάδοση ενός τραγουδιστή κατηγορούμενου ότι εξέφρασε νοσταλγία για τους Ούστασε, παρόλο που ο Πέρκοβιτς αρνήθηκε οποιαδήποτε σχέση με εκείνη την χρονική περίοδο.
Οι στίχοι των τραγουδιών του χαρακτηρίζονται ως εθνικιστικά ενώ σχετίζονται επίσης με τη θρησκεία, το θεσμό της οικογένειας, τον Κροατικό πόλεμο της ανεξαρτησίας , την πολιτική και τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, αλλά και περιβόητες αναφορές σε εγκλήματα πολέμου.
Κατηγορούμενος για νεοναζισμό, το 2004 απαγορεύθηκε στην μπάντα να εκτελεί στο Άμστερνταμ τις τοπικές αρχές, αν και τελικά πραγματοποίησε συναυλία στο Ρότερνταμ .
Το 2009, μια συναυλία στην ελβετική πόλη Λουκέρνη ακυρώθηκε αφού το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα ζήτησε επείγουσα δήλωση σχετικά με το θέμα της συναυλίας των Τόμσον, αποκαλώντας τον Πέρκοβιτς φασίστα.
Δεδομένου ότι η Ελβετία είναι μέλος της Συμφωνίας του Σένγκεν, απαγορεύθηκε στον Πέρκοβιτς να εισέλθει σε όλες τις χώρες που ανήκουν στη Σένγκεν για μια περίοδο 3 ετών, όπως επιβεβαίωσε ο , εκπρόσωπος του Αντιπροέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής .
Ένας διοργανωτής για το ταξίδι των Τόμσον στη Νέα Υόρκη υπερασπίστηκε τον Πέρκοβιτς, ισχυριζόμενος ότι ο μουσικός δεν έγραψε το τραγούδι ούτε υπάρχει σε κάποιο από τα άλμπουμ του.
Παρά τις υποσχέσεις, εκτελέστηκαν και πολλοί άλλοι υπερασπιστές και ένα μεγάλο μέρος των κατοίκων μεταφέρθηκε ως δούλοι στο παλάτι του σουλτάνου ή ως έποικοι στην αραιοκατοικημένη Κωνσταντινούπολη.
Στα τέλη του 1458, ο Νικολό Γκατιλούζιο, που είχε βρει καταφύγιο στη Λέσβο, επιτέθηκε κι έπνιξε το μεγάλο αδελφό του Ντομένικο, αρπάζοντας την εξουσία.
Προετοιμάζοντας την επικείμενη εκστρατεία, ο Σουλτάνος επέκτεινε σημαντικά το στόλο του και διέταξε εκτεταμένα οχυρωματικά έργα γύρω από την Κωνσταντινούπολη και τα Δαρδανέλια, για να εξασφαλίσει μια ασφαλή βάση για το ναυτικό του.
Ο Νικολό Γκατιλούζιο έστειλε πολλούς διπλωμάτες για να ζητήσει βοήθεια από τη Γένοβα, τον πάπα και άλλα ευρωπαϊκά κράτη, αλλά ελάχιστα κατάφερε.
Οι πολιτικές αντιπαλότητες μεταξύ των Γενοβέζικων οικογενειών δεν επέτρεψαν βοήθεια ούτε καν από τη γειτονική Χίο που επίσης κατείχαν Γενουάτες, που αρχικά είχε αναλάβει την ευθύνη να στείλει 300 άνδρες αν η Λέσβος απειλούνταν από την οθωμανική επίθεση.
Σταδιακά οι Οθωμανοί κατάφεραν να ανάκτηση των νησιών που έχασαν από τον Τρεβιζάν και να υποτάκουν το τελευταίο Βυζαντινό κράτος στον ελλαδικό χώρο Δεσποτάτο του Μορέως κι ένα χρόνο μετά την Τραπεζούντα, επιβεβαιώνοντας την κυριαρχία τους και στην ηπειρωτική Ελλάδα.
Ο τελευταίος Δεσπότης του Μιστρά, Δημήτριος Παλαιολόγος, έλαβε πρώην κτήσεις των Γκαττιλούζιο στον Αίνο ως αντάλλαγμα για να παραδόσει το Μιστρά και δέχτηκε.
Ωστόσο, ο Νικολό φρόντισε να ενισχύσει τις οχυρώσεις στο Κάστρο της Μυτιλήνης, να συγκεντρώσει προμήθειες και να σκάψει "τάφρους, πύλες κι αναχώματα", σύμφωνα με τον Δούκα , δραστηριότητα που ήταν ίσως η αφορμή για μια επιγραφή στα τείχη του κάστρου που χρονολογείται στο 1460.
Οι Γκατιλούζιο επωφελήθηκαν και κατέλαβαν το νησί της Λήμνου αλλά ο σουλτάνος απαίτησε πια από τους ηγεμόνες της Λέσβου τεράστιο ετήσιο φόρο υποτελείας (3.000 χρυσά νομίσματα και άλλα 2.325 χρυσά νομίσματα για τη Λήμνο) .
Η συμφωνία υποταγής επικυρώθηκε το 1455, όταν τμήμα του οθωμανικού στόλου υπό τον Χαμζά Μπέι περιόδευσε στα νησιά του ανατολικού Αιγαίου: ο Ντομένικο Γκατιλούσιο, ο ηγεμόνας της Λέσβου, έστειλε τον Έλληνα γραμματέα του, τον ιστορικό Δούκα, να συναντήσει τον στόλο με πλούσια δώρα και υποσχέσεις φιλίας και αφοσίωσης .
Όταν έστειλε τον Δούκα στον σουλτάνο με το συνηθισμένο φόρο λίγο μετά τη επίσκεψη του Χάμζα, ο Δούκας άκουσε την απαίτηση να έρθει ο ίδιος ο Ντομένικο μπροστά στο Μωάμεθ για να επικυρωθεί η διαδοχή του.
Ο Ντομένικο συμμορφώθηκε, αλλά αναγκάστηκε να παραχωρήσει τη Θάσο και να δεχθεί την αύξηση του φόρου υποτέλειας για τη Λέσβο σε 4.000 χρυσά νομίσματα και να αναλάβει την υποχρέωση να καταδιώξει τους καταλανούς πειρατές που έκαναν επιδρομές στην Μικρά Ασία απέναντι από τη Λέσβο.
Αυτό δεν εμπόδισε τον σουλτάνο να καταλάβει τη Φώκαια τον Δεκέμβριο του 1455 και να επιτεθεί σε κτήσεις του ξαδέρφου του Ντομένικο, Ντορίνο Β' Γκατιλλούσιο, τον Γενάρη του 1456: Ο ίδιος ο Μωάμεθ κατέλαβε τον Αίνο ενώ ο ναύαρχος Γιουνούς πασάς κατέλαβε την Ίμβρο και τη Σαμοθράκη.
Η Λήμνος, που κυβερνούσε ο νεώτερος αδελφός του Ντομένικο Νικολό Γκατιλούζιο, χάθηκε επίσης όταν ο τοπικός πληθυσμός επαναστάτησε την άνοιξη του 1456 και ζήτησε οθωμανική παρέμβαση .
Η Λέσβος γλίτωσε την ίδια μοίρα προσωρινά, από τη μια λόγω της γενικής ανικανότητας των χριστιανικών δυνάμεων στο Αιγαίο που δεν αποτελούσαν άμεση απειλή κι από την άλλη επειδή η προσοχή του Μωάμεθ ήταν τότε στο βορρά, σε πολέμους με Σερβία και Ουγγαρία .
Το φθινόπωρο του 1456, μια μοίρα του παπικού στόλου υπό τον καρδινάλιο Λουντοβίκο Τρεβιζάν κατέλαβε τη Λήμνο, τη Θάσο και τη Σαμοθράκη Παρ' ότι οι Γκατιλούζιο δεν είχαν καμμία σχέση με αυτό, το καλοκαίρι του 1457 ο Μωάμεθ έστειλε το στόλο του να επιτεθεί Λέσβο.
Μετά την επίσκεψη στα ερείπια της Τροίας - όπου, σύμφωνα με τον Κριτόβουλο, είδε τον εαυτό του ως εκδικητή των αρχαίων Τρώων ενάντια στους Έλληνες - προχώρησε στην Άσσο, στη μικρασιατική ακτή βόρεια από τη Λέσβο.
Οι πηγές διαφέρουν ως προς τη δύναμη και τη σύνθεσή του: ο λογαριασμός των Ιωαννιτών καταγράφει 8 πλοία "οπλισμένα με πολιορκητικές μηχανές" , 25 γαλέρες και 80 μικρότερα σκάφη.
Ο Οθωμανός ναύαρχος αποβίβασε επιδρομείς, οι οποίοι λεηλάτησαν χωριά, αλλά βρήκαν μόνο λίγους Λέσβιους, καθώς οι περισσότεροι είχαν ήδη καταφύγει στα κάστρα του νησιού .
Τρία τοποθετήθηκαν στο σαπωνοποιείο κοντά στο τείχος της πόλης, ένα στον Άγιο Νικόλαο, ένας στην Αγια Καλή και ένα στα προάστια απέναντι από ένα πύργο των τειχών, που κρατούσαν ένας μοναχός και ένας Ιωαννίτης Ιππότης.
Ο βομβαρδισμός διήρκεσε δέκα ημέρες και προκάλεσε μεγάλες ζημιές στσ τείχη: ο πύργος της Παναγίας και οι παρακείμενα τοίχη έγιναν ερείπια, ενώ το κανόνι του Αγίου Νικολάου ήταν τόσο αποτελεσματικό ενάντια στον πύργο που φρουρούσε το λιμάνι, που κανένας αμυνόμενος δεν τόλμησε να το προσεγγίσει.
Ο πανικός τους αυξήθηκε από την πυρκαγιά που προκάλεσε ένα τεράστιου ολμοβόλο, που κατέστρεψε ολόκληρα σπίτια κι έκαψε εκείνους που έμειναν σε αυτά διώχνοντας τους υπερασπιστές από τα τείχη και προκαλώντας τεράστιες ζημιές.
Με τις φήμες που κυκλοφόρησαν ότι ο Λουτσίνο και ο διοικητής του κάστρου είχαν δείξει στον Μαχμούντ τα αδύναμα τμήματα του τείχους, το ηθικό τους κατέρρεσε εντελώς.
Οι στρατιώτες έσπασαν κλειδαριές και μπήκαν σε αποθήκες και τις λεηλατούσαν, πίνοντας κρασί και καταναλώνοντας προμήθειες που θα επέτρεπαν στο κάστρο να κρατήσει για ένα ολόκληρο χρόνο.
Όπως παρατήρησε ο ιστορικός , "αν και καλά εφοδιασμένος με τρόφιμα και μηχανές πολέμου, ο τόπος δεν είχε έναν γενναίο και πεπειραμένο στρατιώτη που θα ενέπνεε την φρουρά με ενθουσιασμό" και μετά από ένα συμβούλιο αποφασίστηκε να παραδοθεί στον Σουλτάνο, αρκεί να γίνουν σεβαστές η ζωή και οι περιουσίες τους .
Οι Οθωμανοί συγκέντρωσαν τις προσπάθειές τους στο κατώτερο κάστρο, γνωστό ως Μελανούδι που υπερασπιζόταν ο εξάδελφος του Νικολό, ο Λουτσίνο Γκαττιλούζιο.
Οι πιο έμπειροι αξιωματικοί του πρότειναν να τον πυρπολήσουν και να τον εγκαταλείψουν, για να μην τον καταλάβουν οι Τούρκοι και τον χρησιμοποιήσουν για να πάρουν όλο το κάστρο.
Πραγματικά κράτησε για πέντε ημέρες ενάντια σε επανειλημμένες οθωμανικές επιθέσεις, αν και οι Τούρκοι κατάφεραν να αναρριχηθούν στους τοίχους και να πάρουν μια αραγονική σημαία ως τρόπαιο.
Μετά την Τέταρτη Σταυροφορία , το νησί πέρασε στη Λατινική Αυτοκρατορία, αλλά επανακτήθηκε από την Αυτοκρατορία της Νίκαιας και τον Ιωάννη Γ' Δούκα Βατάτζη λίγο μετά το 1224.
Οι Γκατιλλούζιο επίσης κυβερνούσαν την Φώκαια της Μικράς Ασίας και την πόλη του Αίνου στη Θράκη, αλλά από τη δεκαετία του 1430, με την απότομη πτώση της βυζαντινής εξουσίας, κατέλαβαν επίσης τη Θάσο και τη Σαμοθράκη.
Ο Δούκας τοποθετεί τους υπερασπιστές στους 5.000, ενώ ο Αρχιεπίσκοπος Μπενεντέτο γράφει ότι παρόντες ήταν μόνο 1.000, μεταξύ των οποίων 70 Ιωαννίτες Ιππότες και 110 Καταλανοί μισθοφόροι .
Ένας βενετσιάνικος στόλος υπό το ναύαρχο Βέτορε Καπέλο ήταν στη Χίο, αλλά ο διοικητής του είχε αυστηρές οδηγίες να μην κάνει τίποτα που θα μπορούσε να προκαλέσει πόλεμο με τους Οθωμανούς.
Μετά την πολιορκία, ο Καπέλο με τα 29 πλοία του ταξίδεψε προς τη Λέσβο και θα μπορούσε εύκολα να επιτεθεί στον τουρκικό στόλο, του οποίου τα πληρώματα είχαν κατέβει στην ξηρά για να βοηθήσουν στην πολιορκία, αλλά επέλεξε να μην το κάνει.
Ο Μαχμούντ Πασάς έπεισε τότε τον Σουλτάνο να επιστρέψει στην Ασία και να αφήσει σ' αυτόν την πολιορκία, εκτός κι αν τον παρενοχλήσει ο βενετσιάνικος στόλος .
Το γεγονός τερμάτισε την ημι-αυτόνομη Γενουάτικη κυριαρχία που ο οίκος των Γκατιλλούσιο είχε εγκαταστήσει στο βορειοανατολικό Αιγαίο από τα μέσα του 14ου αιώνα κι επιτάχυνε την έναρξη του πρώτου οθωμανικού-βενετσιάνικου πολέμου το επόμενο έτος.
Ακολουθώντας το παράδειγμα του Δασκάλο του, ο Κουμπέργκερ ταξίδεψε στην Ιταλία το 1579, θέλοντας να εκπληρώσει το όνειρο κάθε ζωγράφου της πατρίδας του, να μελετήσει τον ιταλικό πολιτισμό και την ιταλική ζωγραφική.
Κατά το ταξίδι του προς Ιταλία, διέμεινε για μικρό χρονικό διάστημα στο Παρίσι, όπου έμαθε, διαβάζοντας τη διαθήκη της εκλειπούσης πλέον μητέρας του, ότι ήταν νόθος γιος της.
Το ίδιο έτος αναχώρησε εκ νέου για την Ιταλία και, το 1580, εγκαταστάθηκε στη Νάπολη, όπως εμφαίνεται από ένα συμβόλαιο, και παρέμεινε εκεί ως το 1597.
Κατά πολλούς έφυγε από τη Φλάνδρα προκειμένου να αποφύγει τις θρησκευτικές διαμάχες της εποχής, ενώ κατ' άλλους προκειμένου να γλιτώσει από τη βάσανο του ανεκπλήρωτου έρωτά του με τη θυγατέρα του Δασκάλου του.
Ο Βένκεσλας Κόμπεργκερ , μερικές φορές αναφερόμενος και ως Βένζελ Κουμπέργκερ αλλά και , ήταν φλαμανδός αναγεννησιακός αρχιτέκτονας, μηχανικός, ζωγράφος, χαράκτης, νομισματολόγος, παθιασμένος αρχαιοδίφης, κατασκευαστής ποτάσσας για εργαστήρια σαπώνων και οικονομολόγος.
Σήμερα η ιδιότητα του ζωγράφου έχει κάπως περιπέσει σε λήθη, αλλά είναι κυρίως γνωστός ως ο άνθρωπος που ήταν υπεύθυνος για την αποστράγγιση της βαλτώδους περιοχής στα σύνορα Γαλλίας - Βελγίου.
θα πρέπει, επίσης, να είχε αποκτήσει σημαντική φήμη ως γνώστης της Τέχνης, καθώς το 1598 του ζητήθηκε να πραγματοποιήσει μιαν απογραφή και να εκτιμήσει την αξία των πινάκων της συλλογής του αποβιώσαντος Καρδιναλίου Μπονέλλι.
ΑΥτοί τον βοήθησαν να λάβει επιστολή του βασιλέα, στην οποία αναγνωριζόταν ως νόμιμο τέκνο των γονέων του, γεγονός που τον βοήθησε στην αποκατάσταση της τιμής του.
Πριν τον Β' Παγκόσμιο πόλεμο, ονομαζόταν "η κρασομάνα του Όρλιακα" και υπήρχαν 35 οργανωμένα καζάνια απόσταξης με παραγωγή κρασιού που υπολογιζόταν σε 150 τόνους από τις περίπου 60 οικογένειες.
Το χωριό είναι η πατρίδα του Μακεδονομάχου Στέργιου Τελιόπαλου ή Ζαπάρα, που γεννήθηκε το 1882 και πολέμησε σε ανταρτικά σώματα την περίοδο 1904 - 1908 οπότε το τούρκικο σύνταγμα με υπογραφή του επέτρεψε να επιστρέψει στο Κοσμάτι.
Η Λαβάλ αναπτύχθηκε ως πόλη κατά τον 11ο αιώνα και ήταν το λίκνο του οίκου των Λαβάλ, μιας από τις πιο ισχυρές οικογένειες στο Μαιν και στη Βρετάνη.
Η βιομηχανία λινών παρέμεινε η κύρια δραστηριότητα των κατοίκων της μέχρι τον 20ό αιώνα, οπότε και αντικαταστάθηκε, ως πιο κερδοφόρα, από την επεξεργασία γάλακτος και γαλακτοκομικών προϊόντων.
Μια νέα διαδρομή θα ήταν σημαντική όχι μόνο για την πόλη αλλά και για ολόκληρη την περιοχή, επειδή η πόλη βρισκόταν στο σταυροδρόμι πολλών περιοχών και άνθρωποι και αγαθά που ταξίδευαν μεταξύ αυτών έπρεπε να διασχίσουν την Παλιά γέφυρα του ποταμού Μαγιέν και στη συνέχεια να διέρχονται από τους παλιούς δρόμους του κέντρου.
Ο τόπος είχε στρατηγική σημασία επειδή οι ταξιδιώτες που έπαιρναν τον ρωμαϊκό δρόμο έπρεπε να περάσουν εκεί τον ποταμό Μαγιέν σε ένα πέρασμα.
Κατά τη διάρκεια του 10ου αιώνα, κατασκευάστηκε μια πρώτη στρατιωτική δομή και μια κατοικία αναφέρθηκε εκεί στα τέλη του αιώνα, σε ένα χάρτη που εξέδωσε ο κόμης του Μαιν.
Ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη στην επαρχία του Μαιν μετά το Λε Μαν και είχε μια σειρά από θεσμούς, όπως δικαστήριο, χωροφυλακή, επόπτη για τον έλεγχο του νερού και των δασών και ένα νοσοκομείο, που ιδρύθηκε το 1678.
Είχε επίσης φορολογικό επόπτη που κάλυπτε 65 ενορίες στο νότιο Κάτω Μαιν και ένα κατάστημα ελέγχου αλατιού, για να αντιμετωπίσει το λαθρεμπόριο αλατιού που γινόταν στην περιοχή, καθώς το αλάτι στη γειτονική Βρετάνη ήταν αφορολόγητο.
Περίπου το 1450, ο Γκι ΙΔ' της Λαβάλ ανακαίνισε το κάστρο, δημιουργήθηκαν τότε νέες αίθουσες και δωμάτια και άνοιξαν γοτθικά παράθυρα στην αυλή ως τις αρχές του 16ου αιώνα.
Η μητροπολιτική περιοχή της Λαβάλ είναι ένα μικρό οικονομικό κέντρο στη Δυτική Γαλλία, το οποίο δραστηριοποιείται ιδιαίτερα στον βιομηχανικό τομέα, την παραγωγή γαλακτοκομικών προϊόντων, την ηλεκτρονική και τις χημικές ουσίες.
Η Λαβάλ είναι οικονομικά προσανατολισμένη προς τη Ρεν, τη διοικητική πρωτεύουσα της περιοχής της Βρετάνης που βρίσκεται μόλις 80 χιλιόμετρα δυτικά της Λαβάλ.
Στον 17ο αιώνα, η Λαβάλ απολάμβανε μακρά περίοδο ευημερίας και χτίστηκαν αρκετά θρησκευτικά ιδρύματα, όπως το Μοναστήρι των Ουρσουλίνων, η μονή της Βενεδικτίνων και η εκκλησία των Καπουτσίνων.
Ο Ζαν ντε Λαβάλ-Σατωμπριάν , επίσης κοντά στον βασιλιά, κατασκεύασε μια νέα πτέρυγα στο κάστρο Σατωμπριάν και ο Γκι ΙΘ' μεταστράφηκε στον προτεσταντισμό.
Γεννημένη στην κομητεία της Φλάνδρας, έφερε Φλαμανδούς υφαντές στην πόλη και ενθάρρυνε την καλλιέργεια και την ύφανση του λιναριού, που παρέμεινε η κύρια οικονομική δραστηριότητα της πόλης μέχρι τον 19ο αιώνα.
Ετυμολογικά όμως, το όνομα Λαβάλ, κατά πάσα πιθανότητα, απλά σημαίνει «κοιλάδα» , αναφερόμενο στην καταπράσινη κοιλάδα του ποταμού Μαγιέν, όπου βρίσκεται η πόλη.
Όμως, η τοποθεσία ήταν ήδη πέρασμα πάνω σε ένα ρωμαϊκό δρόμο που συνέδεε το Λε Μαν με την Κορσέλ, γαλλο-ρωμαϊκή πρωτεύουσα των Κοριοσολιτών στη Βρετάνη.
Βρίσκεται σε απόσταση 245 χιλιομέτρων νοτιοδυτικά του Παρισιού και 83 νοτιοανατολικά του Μον-Σαιν-Μισέλ και των γύρω θερέτρων, στις ακτές της Νορμανδίας, στη Μάγχη.
Η κοινότητα της Λαβάλ, χωρίς τη μητροπολιτική περιοχή, έχει πληθυσμό περίπου 50.000 κατοίκους, που την καθιστά 13η πιο πυκνοκατοικημένη πόλη στη βορειοδυτική Γαλλία και 119η στη Γαλλία.
Πριν από τη γαλλική επανάσταση η πόλη ανήκε στην ιστορική επαρχία Μαιν, που κατά τη συγκρότηση των γαλλικών νομών το 1790 χωρίστηκε σε δύο νομούς, Μαγιέν και Σαρτ.
Ωστόσο ο ιδιοκτήτης της Πιοτρτσόβια Πιότρκουβ Τριμπινάλσκι Αντόνι Πτακ, αποφάσισε να μετακινήσει την ομάδα και μετονόμασε το σύλλογο σε ΜΚΣ Πόγκον Στσέτσιν.
Η αρχική δυσπιστία χάθηκε, όταν η ομάδα είχε καλή απόδοση και χρησιμοποιούσε τοπικούς παίκτες, αλλά στα μέσα της σεζόν 2005-06 η ομάδα άρχισε να έχει κακή απόδοση και ο Πτακ αποφάσισε να αντικαταστήσει σχεδόν ολόκληρη την ομάδα μόνο με Βραζιλιάνους, καθιστώντας την «την πιο βραζιλιάνικη ομάδα εκτός Βραζιλίας».
Ο Πτακ δημιούργησε επίσης μια μικρή προπονητική εγκατάσταση στο Γκούτουβ Μάουι, που σήμαινε ότι οι εντός έδρας αγώνες διεξάγονταν σχεδόν 500 χιλιόμετρα μακριά από το Στσέτσιν.
Το πείραμα απέτυχε και το 2007 ο Πτακ απομακρύνθηκε από το ποδόσφαιρο, αφήνοντας το σύλλογο να ανοικοδομηθεί με βάση τον ομόλογο της 4ης κατηγορίας που δημιουργήθηκε αρχικά από τους οπαδούς και εν τω μεταξύ λειτουργούσε ως εφεδρική ομάδα.
Το Μάρτιο του 1949, διάφορα αθλητικά σωματεία στο Στσέτσιν συγχωνεύθηκαν σε ένα μεγάλο οργανισμό που ονομάστηκε Κλουμπ Σπορτόβι Ζβιαζκόβιετς .
Η ομάδα ποδοσφαίρου του, υποστηριζόμενη από το Λιμάνι του Στσέτσιν, το 1953 προωθήθηκε στο νεοσύστατο Διαπεριφερειακό Πρωτάθλημα , το οποία κάλυπτε τις επαρχίες Στσέτσιν, Ζιελόνα Γκούρα και Πόζναν.
Αφού νίκησε τις Φλότα Γκντίνια, Κουγιάβιακ Βουοτσουάβεκ και Βάρτα Γκόζοβ, η Πόγκον κέρδισε για πρώτη φορά την άνοδο στη δεύτερη κατηγορία.
Το 1984 η Πόγκον για πρώτη φορά στην ιστορία της ήταν μεταξύ των τριών κορυφαίων ομάδων στην Εκστρακλάσα, γεγονός που σήμαινε πρόκριση στο Κύπελλο ΟΥΕΦΑ.
Στο ευρωπαϊκό ντεμπούτο της η Πόγκον αντιμετώπισε την Κολωνία, που είχε αστέρια όπως ο Τόνι Σούμαχερ, ο Πιέρ Λιτμπάρσκι και ο Κλάους Άλοφς.
Με παίκτες όπως ο Μάριους Κούρας, ο Μάρεκ Οστρόβσκι και ο Μάρεκ Λέσνιακ, η Πόγκον βρισκόταν πίσω μόνο από τη Γκούρνικ Ζάμπζε.
Ο σύλλογος ιδρύθηκε από τους Πολωνούς του Λβουφ , οι οποίοι μεταφέρθηκαν δυτικά μετά την προσάρτηση των ανατολικών εδαφών της Πολωνίας από τη Σοβιετική Ένωση το 1945.
Οι ιδρυτές της Πόγκον Στσέτσιν ήταν προηγουμένως υποστηρικτές της Πόγκον Λβουφ και τα χρώματα του νέου συλλόγου, αντανακλούν αυτά του παλιού συλλόγου τους.
Στις κάλπες προσέρχονται ξανά οι Έλληνες και Ελληνίδες ψηφοφόροι, για τη διεξαγωγή του δεύτερου γύρου των αυτοδιοικητικών εκλογών σε επτά από τις 13 περιφέρειες και σε 229 από τους 332 δήμους της χώρας, με τη συμμετοχή να καταγράφεται πολύ χαμηλή.
Στη διάρκεια της επίσκεψής του στη Ρουμανία, ο Πάπας Φραγκίσκος ζητά συγνώμη εκ μέρους της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας για τους Ρομά και ζητά συγχώρεση για όλες τις φορές της ιστορίας έγιναν διακρίσεις και κακομεταχείριση σε Ρομά.
Έπειτα από την ήττα του κόμματός του στις γενικές εκλογές, παραιτείται ο πρωθυπουργός Λαρς Λόκε Ράσμουσεν αλλά θα παραμείνει υπηρεσιακά στην κυβέρνηση μέχρι την εκλογή αντικαταστάτη.
Στο Περού, η κυβέρνηση του προέδρου Μαρτίν Βισκάρα αποφασίζει να επιβάλλει το μέτρο να διαθέτουν υποχρεωτικά ανθρωπιστική βίζα και διαβατήριο όσοι Βενεζουελανοί μετανάστες επιθυμούν να εισέλθουν στο Περού.