polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Το ξέσπασμά της το 1910 προέκυψε από την αποτυχία του 31ετούς καθεστώτος του Πορφίριο Ντίας να βρει μια διαχειρίσιμη λύση για την προεδρική διαδοχή με αποτέλεσμα να υπάρξει πολιτική κρίση μεταξύ των ανταγωνιστικών ελίτ.
Ο πλούσιος κτηματίας Φρανσίσκο Μαδέρο αμφισβήτησε τον Ντίας στις προεδρικές εκλογές του 1910 και μετά την νοθεία των αποτελεσμάτων, επαναστάτησε υπό το Σχέδιο του Σαν Λουίς Ποτοσί.
Τον Νοέμβριο του 1911, ο Ζαπάτα κήρυξε τον Μαδέρο προδότη της επανάστασης, έχοντας καταλήξει στο Σχέδιο Αγιάλα που προέβλεπε τη διαίρεση της γης των λατιφουντιστών.
Ωστόσο, λόγω της έλλειψης υποστήριξης από τον πληθυσμό και της εγκατάλειψης, η εκτέλεση δεν ήταν επιτυχής και στις 25 Δεκεμβρίου, ο Ρέγιες παραδόθηκε στις αρχές.
Τον Μάρτιο του 1912, ο Πασκουάλ Ορόσκο ανακοίνωσε μια εξέγερση εναντίον του Μαδέρο, ο οποίος κατέλαβε σχεδόν ολόκληρη την πολιτεία Τσιουάουα μέσα σε δύο εβδομάδες.
Ο Μαδέρο διόρισε τον στρατηγό Βικτοριανό Ουέρτα, ο οποίος είχε πολεμήσει στην προηγούμενη εκστρατεία του 1910-1911 ως ο αρχηγός των κυβερνητικών δυνάμεων στο βόρειο τμήμα στο πλάι του Ντίας.
Ο Μαδέρο είδε τη λύση στο αγροτικό ζήτημα με τη δημιουργία ενός στρώματος μεσαίων και μικρών ιδιοκτητών γης, παρόμοιο με τους αγρότες των Ηνωμένων Πολιτειών.
Επίσης, ο υπουργός Ανάπτυξης Ραφαέλ Ερνάντες κάλεσε τους κυβερνήτες των πολιτειών να μοιράσουν τις κοινόχρηστες εκτάσεις μεταξύ των αγροτών που τις καλλιεργούσαν.
Στα τέλη του 1912, 60 βουλευτές παρουσίασαν ένα νομοσχέδιο για την αποκατάσταση της κοινοτικής ιδιοκτησίας γης για εξέταση από το Κογκρέσο, αλλά δεν ψηφίστηκε ποτέ.
Με την πάροδο του χρόνου η Επανάσταση εξελίχθηκε από εξέγερση κατά της καθεστηκυίας τάξης του Ντίας σε ένα πολύπλευρο εμφύλιο πόλεμο σε συγκεκριμένες περιοχές, με συχνές διαμάχες για την εξουσία μεταξύ των αντιμαχόμενων παρατάξεων στην Μεξικανική Επανάσταση.
Ένα σημαντικό αποτέλεσμα της επανάστασης ήταν η διάλυση του Ομοσπονδιακού Στρατού το 1914, τον οποίο ο Φρανσίσκο Μαδέρο είχε κρατήσει ανέπαφο όταν εξελέγη το 1911 και ο Στρατηγός Ουέρτα χρησιμοποίησε για να εκδιώξει τον Μαδέρο.
Αν και η σύγκρουση ήταν κυρίως εμφυλιοπολεμική, οι ξένες δυνάμεις που είχαν σημαντικά οικονομικά και στρατηγικά συμφέροντα στο Μεξικό συνέβαλαν στο αποτέλεσμα της διαμάχης για την εξουσία της χώρας.
Στα τέλη Μαΐου, η ηγεσία του σωματείου οργάνωσε μια κοινή διαδήλωση με τους φιλελεύθερους, όπου ορισμένοι ομιλητές, ιδιαίτερα ο Αντόνιο Ντίας Σότο-ι-Γάμα, αντιτάχθηκαν ανοιχτά στη δικτατορία.
Όταν όμως η θέση της ηγεσίας του σωματείου έγινε πιο ριζοσπαστική καθώς η στρατιωτική επιβολή του καθεστώτος επιδεινώθηκε, το σπίτι έκλεισε και 20 από τους ηγέτες του φυλακίστηκαν.
Το αντι-επαναστατικό καθεστώς του Στρατηγού Βικτοριάνο Ουέρτα ήρθε στην εξουσία, υποστηριζόμενο από επιχειρηματικά συμφέροντα και υποστηρικτές της παλαιάς τάξης.
Ο Ουέρτα παρέμεινε στην εξουσία μέχρι τον Ιούλιο του 1914, οπότε αναγκάστηκε να παραιτηθεί υπό την πίεση μιας συμμαχίας διαφόρων περιφερειακών επαναστατικών δυνάμεων.
Η παράταξη των Συνταγματικών υπό τον πλούσιο κτηματία Βενουστιάνο Καράνσα αναδείχθηκε νικήτρια το 1915, κατατροπώνοντας τις επαναστατικές δυνάμεις του πρώην Συνταγματικού Πάντσο Βίγια και αναγκάζοντας τον επαναστάτη Εμιλιάνο Ζαπάτα να επιστρέψει στο αντάρτικο.
Στο μήνυμα του Απριλίου προς το Κογκρέσο, ο Ντίας αναγνώρισε τα περισσότερα από τα αιτήματα των ανταρτών και δεσμεύτηκε να εφαρμόσει την αγροτική μεταρρύθμιση.
Στις 10 Μαΐου, τα αποσπάσματα του Βίγια και του Ορόσκο κατέλαβαν τη Σιουδάδ Χουάρες, η οποία ήταν ένα σημαντικό τελωνείο, ο έλεγχος του οποίου επέτρεψε την ελεύθερη λήψη όπλων και πυρομαχικών από τις Ηνωμένες Πολιτείες.
Ο Ντίας συνέχισε την πορεία των προκατόχων του Μπενίτο Χουάρες και Σεμπάστιαν Λέρδο ντε Τεχάδα, με στόχο τον εκσυγχρονισμό και την προσέλκυση ξένων επενδύσεων, αλλά πίστευε ότι για τους σκοπούς αυτούς ήταν απαραίτητο να διασφαλιστεί η πολιτική σταθερότητα στη χώρα.
Για το σκοπό αυτό, πέτυχε μια συμφωνία με τις μεγαλύτερες φατρίες φιλελεύθερων και συντηρητικών, εξασθένησε την επίδραση των αντικληρικών μεταρρυθμίσεων, κερδίζοντας έτσι την υποστήριξη του κλήρου και υποτάσσοντας τα ανώτερα στρώματα του στρατού και τους τοπικούς άρχοντες.
Κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Ντίας, η μεξικανική οικονομία σημείωσε άνθιση, κατασκευάστηκαν σιδηροδρομικές και τηλεγραφικές γραμμές, δημιουργήθηκαν νέες επιχειρήσεις και αυξήθηκε η εισροή ξένων επενδύσεων.
Στις 27-28 Αυγούστου, πραγματοποιήθηκε κοινή διάσκεψη των Φιλελευθέρων και των Συνταγματικών-Προοδευτικών, όπου ο Μαδέρο επιλέχθηκε ομόφωνα ως υποψήφιος πρόεδρος από τους δεύτερους.
"Οι οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες βελτιώθηκαν σύμφωνα με την επαναστατική πολιτική, έτσι ώστε η νέα κοινωνία πήρε σάρκα και οστά μέσα σε ένα πλαίσιο επίσημων επαναστατικών οργάνων", με το Σύνταγμα να παρέχει αυτό το πλαίσιο.
Η περίοδος 1920-1940 συχνά θεωρείται ως η περίοδος επαναστατικής ενοποίησης, με την κυβερνητική εξουσία να εδραιώνεται, παρόλο που οι αντικληρικές διατάξεις του Συντάγματος του 1917 που εφαρμόστηκαν αυστηρά, οδήγησαν σε μια νέα μεγάλη εξέγερση βάσης εναντίον της κυβέρνησης .
Οι επικεφαλής της περιόδου αυτής επιδίωξαν να επαναφέρουν το Μεξικό στο επίπεδο ανάπτυξης που είχε φτάσει το 1910, αλλά υπό νέες παραμέτρους κρατικού ελέγχου.
Δεδομένου ότι οι αυτόχθονες αγρότες, που καλλιεργούσαν τα οικόπεδά τους ακόμη και πριν από την άφιξη των Ευρωπαίων, συνήθως δεν είχαν έγγραφα πάνω τους, τα εδάφη τους κηρύχθηκαν "κενά" και πωλήθηκαν σε ενδιαφερόμενα μέρη.
Κατά τα χρόνια της δικτατορίας του Ντίας, 54 εκατομμύρια εκτάρια, δηλαδή το 27% της έκτασης της χώρας, αποδείχθηκε ότι ανήκε σε μεγάλους ιδιοκτήτες γης, τους γαιοκτήμονες.
Οι ρίζες της σύγκρουσης βρίσκονταν σε γενικές γραμμές στην αντίθεση προς το καθεστώς Ντίας, με την προεδρική εκλογή του 1910 να γίνεται ο καταλύτης για το ξέσπασμα της πολιτικής επανάστασης.
Η αντιπολίτευση προς το δικό του καθεστώς αναπτύχθηκε τόσο από τους συντηρητικούς, οι οποίοι τον θεωρούσαν πολύ αδύναμο και πολύ φιλελεύθερο, όσο και από πρώην επαναστάτες μαχητές και τους άπορους, που τον θεωρούσαν υπερβολικά συντηρητικό.
Ο αναγνωρισμένος ηγέτης της φιλελεύθερης-δημοκρατικής αντιπολίτευσης ήταν ο Φρανσίσκο Μαδέρο, γόνος μιας οικογένειας επιχειρηματιών και γαιοκτημόνων .
Στις αρχές του 1900, οργάνωσε αρκετές εκστρατείες της αντιπολίτευσης στη γενέθλια πολιτεία του Κοαουίλα, αλλά υπήρξαν ανεπιτυχείς λόγω κυβερνητικών παρεμβάσεων.
Ο Φέλιξ Ντίας δεν μπήκε στην κυβέρνηση, αλλά σύμφωνα με τη συμφωνία που συνήφθη με τον Ουέρτα, διατήρησε το δικαίωμα σχηματισμού υπουργικού συμβουλίου.
Ο πρόεδρος προσπάθησε να διατηρήσει καλές σχέσεις με την εκκλησία, κάτι που όμως δεν τον εμπόδισε να κλείσει την εφημερίδα της καθολικής εκκλησίας , η οποία τον επέκρινε, και αφού διέλυσε το Κογκρέσο τον Οκτώβριο, συνέλαβε τον αρχηγό του Καθολικού Κόμματος, Φεδερίκο Γαμπόα.
Στα τέλη του 1910 ξέσπασαν κάποια μικρά τοπικά επαναστατικά κινήματα στις περιοχές Μεξικάλι και Τσιουάουα, από όπου προέκυψαν οι μετέπειτα γνωστοί επαναστάτες ηγέτες Πασκουάλ Ορόσκο και Πάντσο Βίγια.
Τον Φεβρουάριο του 1911, ο Μαδέρο επέστρεψε στο Μεξικό και τον Μάρτιο ξεκίνησε μια εξέγερση στην πολιτεία Μορέλος, με επικεφαλής τον Εμιλιάνο Ζαπάτα.
Εκείνη τη στιγμή, δύο επαναστάσεις πραγματοποιούνταν στη χώρα: ο στόχος του Μαδέρο και των μεσαίων στρωμάτων ήταν να συμμετάσχουν στη διακυβέρνηση της χώρας, οι επαναστάτες στο νότο και στο κέντρο του Μεξικού, τυπικά υποταγμένοι στο Μαδέρο, επιδίωκαν να διαιρέσουν τα εδάφη των γαιοκτημόνων μεταξύ των χωρικών.
Στον αγροτικό τομέα, η Ούερτα αρχικά σκόπευε να συνεχίσει τη γραμμή του Μαδέρο για τη διανομή κενών κρατικών γαιών και δε σκόπευε να προχωρήσει στη διαίρεση των μεγάλων κτημάτων.
Οι υπουργοί του Ουέρτα πρότειναν δύο γραμμές δράσης: την έκδοση των κρατικών τίτλων, με τους οποίους οι αγρότες θα μπορούσαν να αποκτήσουν γη και ένα νομοσχέδιο για την επιβολή προοδευτικού φόρου στα μεγάλα ακίνητα.
Ο Φρανσίσκο Μαδέρο από τη φυλακή όπου βρισκόταν, δημοσίευσε "ένα γράμμα από τη φυλακή", το οποίο έμεινε γνωστό υπό την ονομασία "Σχέδιο Σαν Λουίς Ποτοσί".
Στην νέα κυβέρνηση τοποθετήθηκαν αρκετοί συγγενείς του Μαδέρο: ο αδελφός του Γκουστάβο Μαδέρο έγινε υπουργός Εσωτερικών, ο θείος του Ερνέστο Μαδέρο έγινε υπουργός Οικονομικών και οι ξάδερφοί του Ραφαέλ Ερνάντες και Χοσέ Γκονσάλες Σάλας έγιναν υπουργοί Ανάπτυξης και Άμυνας, αντίστοιχα.
Στην κυβέρνηση μπήκαν επίσης εκπρόσωποι του παλιού καθεστώτος, για παράδειγμα, ο Μανουέλ Καλέρο, ο οποίος ήταν πρόεδρος της Βουλής των Αντιπροσώπων κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Ντίας.
Σύμφωνα με αυτόν τον νόμο, οι αυτόχθονες πληθυσμοί ανακηρύχθηκαν ενοικιαστές και έπρεπε μέσα σε τρεις μήνες να υποβάλουν αίτηση για την απόκτηση των καλλιεργημένων εκτάσεων ως ιδιοκτήτες και στη συνέχεια να πληρώνουν ετήσια το 6% της αξίας τους.
Την 9η Φεβρουαρίου, αρκετοί ανώτεροι αξιωματικοί με επικεφαλής τον στρατηγό Μανουέλ Μονδραγκόν, συνοδευόμενοι από δύο συντάγματα πυροβολικού και 300 δόκιμους, απελευθέρωσαν τον Φέλιξ Ντίας και τον Μπερνάρδο Ρέγιες.
Μετά από μια ανεπιτυχή προσπάθεια να καταλάβουν την κατοικία του Μαδέρο - το Εθνικό Παλάτι, κατά τη διάρκεια του οποίου πέθανε ο στρατηγός Ρέγιες, οι αντάρτες κατάφεραν να κερδίσουν μια θέση στο φρούριο του οπλοστασίου της πρωτεύουσας.
Ωστόσο, ο Μαδέρο είχε δυσκολίες στο διορισμό προσωρινών κυβερνητών, αφού τα κοινοβούλια ορισμένων πολιτειών, τα οποία αποτελούνταν από υποστηρικτές του Ντίας, αρνήθηκαν να εγκρίνουν τους προτεινόμενους υποψηφίους του.
Απείχε από την εξουσία μόνο το 1880-1884 , αφού η τροποποίηση του Συντάγματος, που ξεκίνησε από αυτόν, του απαγόρευσε να κατέχει αυτή τη θέση για δύο συνεχόμενες θητείες.
Τον Φεβρουάριο του 1908, ο Ντίας παραχώρησε συνέντευξη στον Αμερικανό δημοσιογράφο Τζέιμς Κρίλμαν, στην οποία ανακοίνωσε ότι δεν θα κατέβει στις επόμενες προεδρικές εκλογές.
Ο Πρόεδρος σημείωσε ότι γινόταν ογδόντα ετών και ότι περίμενε τη στιγμή που ο μεξικανικός λαός θα μπορούσε να επιλέξει την κυβέρνησή του χωρίς φόβο εξέγερσης και χωρίς να βλάψει την εθνική φήμη και πρόοδο.
Παρά το γεγονός ότι ο Ντίας μετέβαλε γνώμη σύντομα, αυτή η συνέντευξη χρησίμευσε ως καταλύτης για την πολιτική αλλαγή στο Μεξικό, καθορίζοντας την πορεία των περαιτέρω γεγονότων.
Από τις αρχές του 20ου αιώνα, ο θετικισμός, μια ιδεολογία που κράτησε την ομάδα στην εξουσία, άρχισε να αμφισβητείται, γεγονός που οδήγησε στην απαξίωση του κοινωνικού δαρβινισμού.
Επιπλέον, η ομάδα των λεγόμενων «επιστημόνων», όσων δηλαδή υποστήριζαν τις ιδέες του φιλελευθερισμού, μαζί και η ομάδα κοντά στον Ντίας, έπαψε να θεωρείται ως εκ γενετής ανώτερη ή η μόνη ικανή να ασκήσει την εξουσία.
Ο Ουέρτα δημιούργησε την εικόνα της μάχης με τους αντάρτες, περιορίζοντας τον εαυτό του μόνο σε περιστασιακούς βομβαρδισμούς του οπλοστασίου και διαβόητα ανεπιτυχείς επιθέσεις.
Όλες οι κύριες προσωπικότητες που διαδραμάτισαν βασικό ρόλο στην Μεξικανική Επανάσταση δολοφονήθηκαν, όπως ο Φρανσίσκο Μαδέρο , ο Εμιλιάνο Ζαπάτα , ο Βενουστιάνο Καράνσα , ο Πάντσο Βίγια , και ο Άλβαρο Ομπρεγκόν .
Η ένοπλη σύγκρουση της Μεξικανικής Επανάστασης χαρακτηρίζεται συχνά ως το πιο σημαντικό κοινωνικοπολιτικό γεγονός στο Μεξικό και μία από τις μεγαλύτερες ανακατατάξεις του 20ού αιώνα.
Η επανάσταση διαπότισε το πολιτικό καθεστώς που την ακολούθησε με "κοινωνική δικαιοσύνη", μέχρι την νεοφιλελεύθερη μεταρρυθμιστική διαδικασία στην οποία υπεβλήθη η χώρα, ξεκινώντας από την δεκαετία του 1980.
Αν και υπό τον Ντίας το Μεξικό πέτυχε σημαντικές οικονομικές επιτυχίες, δεν πρέπει να παροράται ότι αυτές επιτεύχθησαν, μεταξύ άλλων, μέσω της εκμετάλλευσης των αγροτικών και αυτόχθων πληθυσμών και της μείωσης του βιοτικού επιπέδου των μαζών.
Το 1910, πάνω από το 95% του αγροτικού πληθυσμού δεν είχε ιδιόκτητη γη, ενώ οι εργαζόμενοι που απασχολούνταν σε αγροκτήματα με τις οικογένειές τους προς πληρωμή χρέους αντιπροσώπευαν τα 2/3 του πληθυσμού της χώρας.
Στις συγκρούσεις που ακολούθησαν με Αμερικανούς φρουρούς στις 1-2 Ιουνίου, σκοτώθηκαν δεκαοκτώ Μεξικάνοι ενώ από την πλευρά των Αμερικανών σκοτώθηκαν τέσσερις και τραυματίστηκαν επτά.
Όταν το Μεξικό απέκτησε την ανεξαρτησία του το 1821, το μερίδιο της κοινόχρηστης γης αντιπροσώπευε το 40% της γεωργικής γης και μέχρι το 1910 αυτό το ποσοστό είχε μειωθεί σε λιγότερο από 5%.
Μετά την άρνηση του Κογκρέσου, ο Ρέγιες απέσυρε την υποψηφιότητά του και σύντομα μετακόμισε στο Τέξας, όπου άρχισε τις προετοιμασίες για αντικυβερνητική εξέγερση.
Επομένως, ο τραπεζικός πανικός του 1907 που έλαβε χώρα στις Ηνωμένες Πολιτείες, ο οποίος επιδεινώθηκε από την κακή συγκομιδή του 1910, προκάλεσε μια οξεία οικονομική, κοινωνική και πολιτική κρίση στο Μεξικό.
Μεγάλες εκτάσεις ανήκαν σε αμερικανικές και βρετανικές εταιρείες, για παράδειγμα, στη Μπάχα Καλιφόρνια, από 14,4 εκατομμύρια εκτάρια όλης της γης, 10,5 εκατομμύρια εκτάρια ανήκαν σε αμερικανικές εταιρείες.
Το 1884, εγκρίθηκε ο λεγόμενος «Κώδικας Ορυχείων», σύμφωνα με τον οποίο ένας ξένος ιδιοκτήτης της γης μπορούσε να κατέχει τα ορυκτά σε αυτήν.
Τον Ιούνιο ωστόσο του 1910, ο Μαδέρο συνελήφθη επειδή βοήθησε τον Ρόκε Εστράδα που προσπαθούσε να οργανώσει μια απαγορευμένη συγκέντρωση υπέρ του.
Για να γεμίσει τα ταμεία, ο Μαδέρο διέταξε την εισαγωγή του πρώτου στην ιστορία του Μεξικού φόρου στην παραγωγή πετρελαίου, που προκάλεσε δυσαρέσκεια στις αμερικανικές εταιρείες.
Το «στρατιωτικό απόσπασμα του Χάσκοβο» που διοικούσε ο βούλγαρος στρατηγός Γκένοβ, χωρίστηκε σε τρία τμήματα: το πρώτο προχώρησε μετά το Κάρτζαλι και κατέλαβε την πόλη Σμόλιαν στις 26 Οκτωβρίου, ενώ συνέχισε νότια και κατέλαβε την Αλεξανδρούπολη στις 8 Νοεμβρίου.
Το δεύτερο τμήμα προχώρησε προς τη Δράμα, την οποία και κατέλαβε στις 5 Νοεμβρίου ενώ το τρίτο τμήμα κινούμενο δυτικά έφτασε στην πόλη που σήμερα ονομάζεται Γκότσε Ντέλτσεφ .
Μετά την οπισθοχώρηση από το Κάρτζαλι στις 21 Οκτωβρίου, το «στρατιωτικό απόσπασμα του Κάρτζαλι» που διοικούσε ο Μεχτέτ Γιαβέρ Πασά στρατοπέδευσε 25 χιλιόμετρα νοτιότερα, και στις 14 Νοεμβρίου επιχείρησε ανακατάληψη των χαμένων περιοχών.
Στις 17 Νοεμβρίου τα δυο τμήματα του βουλγάρικου στρατού ενώθηκαν και επιτέθηκαν στα οθωμανικά στρατεύματα που αν και έχοντας χάσει πλέον τον έλεγχο της σιδηροδρομικής γραμμής, κρατούνταν σταθερά στην περιοχή.
Στις 26 Νοεμβρίου, θέλοντας ο Γιαβέρ Πασά να απελευθερώσει τον στρατό του ξεκίνησε τη διάβαση του ποταμού Άρδα με σκοπό να ενωθεί με τα οθωμανικά στρατεύματα της Καλλίπολης.
Η Μάχη στο Μαρχαμλί , μέρος των μαχών μεταξύ του Βασιλείου της Βουλγαρίας και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας κατά τον Α Βαλκανικό πόλεμο, διεξήχθη στις 27 Νοεμβρίου του 1912, κοντά στο χωριό Μαρχαμλί .
Μετά τη μάχη στο Κάρτζαλι και την υποχώρηση των Οθωμανικών στρατευμάτων προς τον νότο, τα τμήματα που διοικούσε ο Γιαβέρ Πασά, διατάχτηκαν να κρατήσουν τους Βούλγαρους μακριά από τη σιδηροδρομική γραμμή Κωνσταντινούπολης - Θεσσαλονίκης, ώστε να ανεφοδιάζονται απρόσκοπτα τα στρατεύματα που πολεμούσαν στη Μακεδονία.
Ο Γουλιέλμος ντε λα Ρος ήταν Βαρόνος της Βελιγοστής , μιας υποτελούς βαρονίας στο Πριγκιπάτο της Αχαΐας και μέλος του Οίκου ντε Λα Ρος που κυβερνούσε το Δουκάτο των Αθηνών.
Ο ιστορικός του 19ου αιώνα και μελετητής της Φραγκοκρατίας Καρλ Χοπφ προτείνει ότι ήταν αδελφός του δεύτερου δούκα των Αθηνών Γκυ Α ντε Λα Ρος, ο οποίος τότε πιστευόταν ότι ήταν ανιψιός του Όθωνα ντε Λα Ρος ιδρυτή του Δουκάτου των Αθηνών.
Η βαρονία ανήκε αρχικά στην οικογένεια ντε Μον και μεταβιβάστηκε στον Γουλιέλμο μετά τον γάμο του Ματθαίου ντε Μον με μια Βυζαντινή πριγκίπισσα, κόρη του Θεόδωρο Β Λάσκαρη στα μέσα της δεκαετίας του 1250 σε αποστολή του στην Αυτοκρατορία της Νίκαιας.
Ο Γουλιέλμος κατείχε επίσης και τον Δαμαλά , που ενώθηκε με τη Βελιγοστή Αρκαδίας σε ένα ενιαίο φέουδο, προφανώς αφού αποσπάστηκε από τα Τιμάρια Άργους και Ναυπλίας που διοικούσε ο Γκυ μαζί με την Αθήνα.
Το διάστημα 1257-1258 συμμετείχε στον "Πόλεμο της Ευβοϊκής Διαδοχής""', όπου υποστήριξε τη Λομβαρδική τριαρχία της Εύβοιας και τη Δημοκρατία της Βενετίας εναντίον τού μεγάλου του επικυριάρχου Γουλιέλμου Β Βιλλεαρδουίνου πρίγκιπα της Αχαΐας.
Ο Γουλιέλμος Β Βιλλεαρδουίνος ωστόσο στην συνέχεια συγχώρεσε τον Γουλιέλμο και στη συνθήκη που υπέγραψε, τύυ επέτρεψε να διατηρήσει τη βαρονία του .
Ο Ιάκωβος ντε λα Ρος, γιος του Γουλιέλμου, αναφέρεται στην Αραγονική έκδοση ως "κύριος της Βελιγοστής" και στις αρχές του 14ου αιώνα ο Ρενώ ντε λα Ρος γιος του Ιακώβου από τη Μαρία Αλεμάν, κόρη του βαρόνου της Πάτρας Γουλιέλμου Β Αλλαμάνου καταγράφεται σαν "κύριος του Δαμαλά "".
Η Κωνσταντία αρχικά αρραβωνιάστηκε τον πρίγκιπα Ροβέρτο μικρότερο γιο των βασιλέων της Γαλλίας Φιλίππου του Ωραίου και Ιωάννας Α της Ναβάρρας.
Ο αρραβώνας διαλύθηκε με τον πρόωρο θάνατο του Ροβέρτου το καλοκαίρι του 1308, ο βασιλιάς Φίλιππος έστειλε ένα γράμμα στον πατέρα της να την ενημερώσει για τα δυσάρεστα νέα.
Ο Λέων Ε ήταν έντονα φιλοδυτικός, ήθελε ένωση της Αρμενικής με την Καθολική εκκλησία κάτι που δυσαρέστησε έντονα τους γηγενείς βαρόνους, ο γάμος έφερε περισσότερες και πιο έντονες αντιδράσεις.
Η πρώτη σύζυγος του Λέων Αλίκη του Κώρυκος και ο πατέρας της Οσίν του Κόρυκος δολοφονήθηκαν με διαταγή του Λέων επειδή δολοφόνησαν την θεία του βασιλιά πριγκίπισσα Ισαβέλλα για να την αποτρέψουν να κληρονομήσει τον θρόνο.
Ο τρίτος της σύζυγος παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο μετά τον θάνατο της την Αλίκη του Ιμπελέν με την οποία απέκτησε πολλά παιδιά ανάμεσα στα οποία και τον διάδοχο του Ιάκωβο.
Η Κωνσταντία της Σικελίας ήταν βασίλισσα της Κύπρου και της Ιερουσαλήμ με τον γάμο της με τον Ερρίκο Β της Κύπρου και βασίλισσα της Αρμενίας με τον γάμο της με τον Λέοντα Ε της Αρμενίας.
Τα αδέλφια της ήταν : Ελισσάβετ, δούκισσα της Βαυαρίας, Πέτρος Β της Σικελίας, Μανφρέδος των Αθηνών, Γουλιέλμος ' των Αθηνών και Ιωάννης του Ραντάτσο.
Η Κωνσταντία παντρεύτηκε σε δεύτερο γάμο τον Ερρίκο Β της Κύπρου δεύτερο γιο του Ούγου Γ της Κύπρου και της Ισαβέλλας του Ιμπελέν που ήταν μεγαλύτερος της περισσότερο από 30 χρόνια.
Με τον γάμο η Κωνσταντία έγινε βασίλισσα της Κύπρου και της Ιερουσαλήμ μέχρι τον θάνατο του Ερρίκου Β επτά χρόνια αργότερα χωρίς να αποκτήσουν απογόνους .
Ενώ ο δεύτερος "Μωβ Καληνύχτες " ξεχώρισε για τον ήχο και τις ενορχηστρώσεις του τόσο από δημοσιογράφους κι έντυπα (ψηφίστηκε ο δίσκος της χρονιάς το 2017 από τους αναγνώστες της κι άλλων εντύπων) με τραγούδια που σύντομα αγαπήθηκαν από το κοινό όπως το «Φερ’τα μου όλα πίσω» σε δικούς της στίχους και μουσική με την συμμετοχή του θρυλικού Ψαραντώνη, και «Έλα λίγο πιο κοντά»
Παράλληλα με τις σπουδές της ξεκίνησε ως ερμηνεύτρια της στο Σταυρό του Νότου ενώ την ίδια περίοδο έκανε σε δρόμους της Αθήνας κι εμφανιζόταν σε διάφορα μουσικά μπαρ,καφέ και στέκια σε όλη την Ελλάδα με διάφορα ψευδώνυμα χωρίς ακόμη να έχει δική της δισκογραφία.
Έχει συνεργαστεί κατά καιρούς με τον τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα, την Δήμητρα Γαλάνη , Τον Ψαραντώνη , τον Παναγιώτη Καλαντζόπουλο, τον Μπάμπη Στόκα, τον Γιάννη Κότσιρα, τον Μανώλη Μητσιά, την Φωτεινή Βελεσιώτου, τον Φοίβο Δεληβοριά κι άλλους.
Έχουν ήδη κυκλοφορίσει από τον τρίτο προσωπικό της δίσκο όπου αναμένεται να κυκλοφορήσει την άνοιξη του 2021 στο πλαίσιο του οποίου έχει συνεργαστεί και έχει συνυπογράψει τραγούδια με την Δήμητρα Γαλάνη.
Κάθε συνασπισμός μπορεί να καθορίσει δύο υποψηφίους για δύο έδρες Γερουσίας και δύο έδρες της Βουλής των Αντιπροσώπων, ανάλογα με τις εκλογικές περιφέρειες εκλογής κάθε σώματος.
Στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών του 2009, ο οποίος διεξήχθη στις 13 Δεκεμβρίου, ο δεξιός και πολυεκατομμυριούχος επιχειρηματίας Σεμπαστιάν Πινιέρα προηγήθηκε με 44% των ψήφων έναντι 30% για τον χριστιανοδημοκράτη αντίπαλό του και πρώην πρόεδρο, Εδουάρδο Φρέι.
Ο δεύτερος γύρος διενεργήθηκε στις 16 Ιανουαρίου του 2010 και τελικός νικητής με ποσοστό 51,6% αναδείχθηκε ο Πινιέρα έναντι 48,3% για τον αντίπαλό του.
Στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, στις 17 Νοεμβρίου 2013, προηγήθηκε η πρώην πρόεδρος Μιτσέλ Μπατσελέτ με ποσοστό γύρω στο 47% έναντι γύρω στο 25% για την κυριότερη αντίπαλό της, Εβελίν Ματέι.
Η ψηφοφορία ήταν υποχρεωτική και το αποτέλεσμα που ευνόησε τα δεξιά κόμματα ερμηνεύτηκε ως ήττα για την κυβέρνηση του προέδρου Γκάμπριελ Μπόριτς.
Τα δύο σώματα του κοινοβουλίου έχουν την εξής σύσταση: η Γερουσία αποτελείται από συνολικά 38 μέλη, τα οποία εκλέγονται στο σύνολό τους από περιφέρειες και υπηρετούν οκταετή θητεία.
Στις βουλευτικές εκλογές, που διεξήχθησαν ταυτόχρονα με τον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών, ο συνασπισμός Νέα Πλειοψηφία κέρδισε 12 επί συνόλου 20 εδρών στη Γερουσία και 67 επί συνόλου 120 εδρών στη Βουλή των Αντιπροσώπων.
Το Εθνικό Κογκρέσο της Χιλής ως ανώτατο κοινοβουλευτικό όργανο της χώρας, αποτελείται από δύο ξεχωριστά σώματα: τη Βουλή των Αντιπροσώπων και τη Γερουσία .
Σύμφωνα με αναφορές του Αθήναιου, ο Κλέαρχος, τύραννος της Ηράκλειας του Πόντου, καλούσε τους αξιωματικούς του στα ανάκτορα, τους έδινε να πίνουν δηλητήριο και διασκέδαζε βλέποντάς τους να σφαδάζουν.
Το Μεγρί είναι πόλη και το κέντρο της αστικής κοινότητας του Μεγρί, στο νοτιότερο σημείο της Επαρχίας Σιουνίκ στο νότο της Αρμενίας, κοντά στα σύνορα με το Ιράν.
Η πόλη είναι ένας σημαντικός εμπορικός σταθμός μεταξύ του Ιράν και της Αρμενίας, και από την περιοχή διέρχεται ο αγωγός φυσικού αερίου Ιράν-Αρμενία, ο οποίος εγκαινιάστηκε το Μάρτιο του 2007.
Η πόλη ιδρύθηκε το 906 από τον Αρμένιο βασιλιά Σεμπάδ Α κατά την εποχή του Βασιλείου των Βαγκρατιδών, με το όνομα Καρτσαβάν ενώ αργότερα έγινε γνωστό ως Μεγρί, που σημαίνει πόλη του μελιού στην αρμενική γλώσσα.
Μεταξύ του 12ου και του 15ου αιώνα, το Σιούνικ και άλλες ιστορικές περιοχές της Αρμενίας συνέχισαν να υποφέρουν από τις επιδρομές των Σελτζούκων Τούρκων αλλά και των Μογγόλων καθώς και άλλων τουρκικών φύλων όπως οι Ακ Κογιουνλού και οι Καρά Κογιουνλού
Το 1813, μετά την υπογραφή της Συνθήκης του Γκιουλιστάν, το Μέγκρι παραδόθηκε στη Ρωσική Αυτοκρατορία ως αποτέλεσμα του Ρωσο-Περσικού πολέμου το 1804-13 και ενσωματώθηκε στην επαρχία Καραμπάχ μέχρι και το 1868.
Με την ίδρυση της Δημοκρατίας της Αρμενίας το 1918, το Μεγρί αποτέλεσε μέρος της Περιφέρειας Ζανγκεζούρ, η οποία συμπεριλήφθηκε στη νεοσύστατη δημοκρατία.
Κατά τη σοβιετική εποχή, ο οικισμός του Μεγρί έγινε το κέντρο της νεοδημιουργηθείσας περιοχής και το 1959, έλαβε επίσημα το καθεστώς αστικού οικισμού, ενώ το 1984, έλαβε το καθεστώς πόλης.
Η πρώτη καταγεγραμένη δημόσια βιβλιοθήκη δημιουργήθηκε στο Μεγρί το 1882 ενώ σήμερα λειτουργούν στην πόλη Πολιτιστικό Κέντρο καθώς και Καλλιτεχνικό Σχολείο για Παιδιά.
Η πόλη του Μεγρί γνώρισε σχετική πληθυσμιακή αύξηση από τον 19ο αιώνα και ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια των σοβιετικών χρόνων όταν και δημιουργήθηκαν πολλά εργοστάσια στην περιοχή.
Ο τοπικός πληθυσμός συνέχισε να αυξάνεται τις επόμενες δεκαετίες και η αύξηση αυτή κορυφώθηκε το 2011, όταν, σύμφωνα με την απογραφή εκείνης της χρονιάς, είχε 4.580 κατοίκους.
Η πόλη διαθέτει κι άλλες πανέμορφες παλαιές εκκλησίες, όπως αυτή του Αγίου Χοβανές , η οποία είναι ξακουστή για τις τοιχογραφίες της καθώς και η εγκαταλελειμμένη πλέον εκκλησία του Σουρβ Σαρκί στα βόρεια της πόλης.
Ως αποτέλεσμα των κοινοτικών συγχωνεύσεων το 2016, ο δήμος του Μεγρί διευρύνθηκε για να συμπεριλάβει τα γύρω χωριά Αγκαράκ, Αλβάνκ, Αϊγκεντζόρ, Γκουντεμνίς, Καρτσεβάν, Κουρίς, Λεχβάζ, Λιτσκ, Νρναντζόρ, Σβανιντζόρ, Ταστούν, Τχκουτ, Βαχραβάρ και Βαρντανιντζόρ.
Η πόλη του Μεγρί χωρίζεται κυρίως σε δυο μεγάλες γειτονιές: Α) Το Μετς Τάγ, που σημαίνει Μεγάλη Γειτονιά, και βρίσκεται στην αριστερή όχθη του ποταμού Μεγρί, καταλαμβάνοντας το ανατολικό τμήμα της πόλης.
Δημιουργήθηκε τον 17ο αιώνα και καταλαμβάνει περίπου το 70% της συνολικής έκτασης της πόλης και Β)Το Ποκρ Ταγ που σημαίνει τη Μικρή Γειτονιά, και βρίσκεται στη δεξιά όχθη του ποταμού Μεγρί, καταλαμβάνοντας το δυτικό τμήμα της πόλης.
Κατά τη διάρκεια των σοβιετικών ημερών, το Μεγκρί συνδέονταν με το Γερεβάν μέσω σιδηροδρομικής γραμμής που περνούσε από την Αυτόνομη Σοβιετική Σοσιαλιστική Δημοκρατία του Ναχιτσεβάν.
Μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και ως αποτέλεσμα της στρατιωτικής σύγκρουσης μεταξύ Αρμενίας και Αζερμπαϊτζάν, ο σιδηρόδρομος εγκαταλείφθηκε.
Στις 25 Οκτωβρίου οι Ευρωπαίοι πρόξενοι της Θεσσαλονίκης και ο Τούρκος στρατηγός Σαδίλκ παρουσιάστηκαν στις εμπροσθοφυλακές του Ελληνικού στρατού στην περιοχή Τοψίου έξω από τη Θεσσαλονίκη και ζήτησαν να παραδώσουν υπό όρους τη Θεσσαλονίκη στον Ελληνικό στρατό.
Με τις διαπραγματεύσεις αυτές χανόταν πολύτιμος χρόνος και απειλείτο η κατάληψη της Θεσσαλονίκης από τον βουλγαρικό στρατό που πλησίαζε υπό τον στρατηγό Τοντόρωφ.
Λέγεται ότι ο Βενιζέλος διέταξε τον Κωνσταντίνο να καταλάβει άμεσα τη Θεσσαλονίκη, καθιστώντας τον προσωπικά υπεύθυνο για ενδεχόμενη απώλειά της.