polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Προσπαθεί λοιπόν να κάνει τον Καΐτο να καταλάβει μόνος του ποια είναι πραγματικά (δεδομένου ότι ο νόμος δεν λέει τίποτα για το αν ένα άλλο πρόσωπο ανακαλύψει την αληθινή ταυτότητα της γοργόνας μόνος του).
Την ίδια στιγμή, η Λουτσία μαθαίνει ότι μια ομάδα από Νεροδαίμονες έχει σκοπό να καταλάβει το θαλάσσιο κόσμο και για να μην πραγματοποιηθεί τέτοιο κακό, η ροζ γοργόνα μας πρέπει να συγκεντρώσει τις υπόλοιπες έξι Πριγκίπισσες Γοργόνες και τα μαργαριτάρια τους για να επαναφέρουν τη θρυλική Βασίλισσα του Νερού και να τους σταματήσει.
Για να το πετύχει αυτό, ενώνει τις δυνάμεις της με τη Χάνον και τη Ρίνα , Πριγκίπισσες Γοργόνες που ήρθαν επάνω στην ξηρά και, χρησιμοποιώντας τα μαργαριτάρια τους, μεταμορφώνονται για να σταματήσουν τους Νεροδαίμονες χάρη στη μαγική δύναμη των τραγουδιών τους και τις φωνές τους.
Παράλληλα με την κυκλοφορία του ξεκίνησε στην Ιαπωνία η προβολή της σειράς, αποτελούμενη από δύο κύκλους με 91 επεισόδια συνολικά που προβλήθηκαν από το στην Ιαπωνία από τον Απρίλιο του 2003 έως τις 31 Δεκεμβρίου του 2004.
Ένα νέο είδος δύναμης, που φαίνεται να είναι ένα προγονικό δημιούργημα, το Μιγκέλ εμφανίζεται και θέλει να καταστρέψει όλα τα ζωντανά πλάσματα, ώστε να επαναφέρει την τάξη και τη δικαιοσύνη σε αυτόν τον κόσμο.
Για τη γέννησή της είναι υπεύθυνη η Λουτσία, αφού πριν πεθάνει η Σάρα , η πρώην πριγκίπισσα του πορτοκαλί μαργαριταριού, της εμπιστεύθηκε το μαργαριτάρι της.
Στην αρχή της δεύτερης σεζόν, εμφανίζεται στα όνειρα της Λουτσία ως οφθαλμαπάτη καθώς η Λούτσία είναι στιγμιαίος προστάτης του Πορτοκαλί Μαργαριταριού.
Η Λουτσία μαθαίνει ότι είναι η διάδοχος της Σάρα όταν η ίδια τη σώζει από την ηφαιστειογενείς σπηλιά που έφτιαξαν οι Αδερφές Της Μαύρης Ομορφιάς για να παγιδεύσουν τη νεογέννητη γοργόνα.
Είναι το αγόρι που πριν επτά χρόνια είχε σωθεί από τη μικρή πριγκίπισσα Λουτσία αφού είχε πέσει στη θάλασσα εξαιτίας ενός παραλιακού κύματος, είχε σωθεί χάρη στη λάμψη του ροζ μαργαριταριού και το φύλαξε για όλον εκείνο το καιρό, ώσπου να ξαναβρεί τη Λουτσία.
Η Μικάρου είναι ένα μοναχικό και φιλάσθενο κορίτσι που ερωτεύεται τον Καΐτο όπως κι αυτός τη Μικάρου αφού, μετά το ατύχημα, ο Καΐτο δε θυμάται τίποτα από το παρελθόν του.
Καθώς ο Καϊτο αρχίζει να ανακτά τη μνήμη του, η Μικάρου χρησιμοποιεί το γεγονός ότι είναι φιλάσθενη για να κρατήσει τον Καΐτο στο πλάι της, από τη στιγμή που τα αισθήματα που νιώθει για εκείνον είναι αληθινά.
Αρχικά δεν έχει καλές σχέσεις με τη Ρίνα γιατί πιστεύει πως αυτή φταίει που αιχμαλώτισαν τη μεγαλύτερή της αδερφή, στο τέλος όμως καταλαβαίνει πως είχε άδικο.
Φωνή στην ελληνική μεταγλώττιση: Χρυσούλα Παπαδοπούλου , Βάσια Ζαχαροπούλου (στο τραγούδι. Στη σκηνή του επεισοδίου 26 όπου η Κάρεν τραγουδά μόνη της, από λάθος, δανείζεται τη φωνή της Ευτυχίας Ραυτοπούλου).
Η Λουκία, η κόρη της Λουτσία Νανάμι, μόλις μετακόμισε σε μια καινούργια πόλη με τους γονείς της, ο μπαμπάς της είναι διάσημος σέρφερ και η μαμά της είναι η νοικοκυρά του σπιτιού τους.
Προς το τέλος του πρώτου κύκλου, ο Χίπο θα καταφέρει να αυξήσει τη δύναμή του χάρη στο Κλειδί που Κλειδώνει και θα μεταμορφωθεί στο θρυλικό Ιππόκαμπο-Κλειδοκράτορα.
Όμως, λίγα λεπτά μετά τη γέννηση, οι αδερφές της μαύρης ομορφιάς,που τώρα δουλεύουν για το Μιγκέλ , αιχμαλωτίζουν τη Λουτσία,αφού η φωνή μόνο μίας πριγκίπισσας γοργόνας δεν τις επηρεάζει και μετά από λίγο το Μιγκέλ απορροφάει την ψυχή της Σέιρα.
Αφού όμως γνωρίσει καλύτερα τη Λουτσία και τη Χάνον θα καταλάβει πως έχει βρει δυο φίλες σ' αυτές και θα αποφασίσει να ενωθεί μαζί τους για να βρουν τις υπόλοιπες Πριγκίπισσες Γοργόνες.
Ήταν η καλύτερη φίλη της Σάρα και νιώθει ένοχη που καταστράφηκαν το δικό της βασίλειο και εκείνο της Σάρα, καθώς δεν μπόρεσε να τη βοηθήσει όταν ο Τάρο την είχε αφήσει.
Έχει δικό του βασίλειο στο οποίο διαμένει με τον φτερωτό αγγελιοφόρο του, τον Φούκου , και ένα μυστηριώδες πνεύμα στο οποίο ο Μιγκέλ είναι πολύ υπάκουος.
Στον κόσμο των ανθρώπων υποδύεται το ρόλο της μεγάλης αδερφής της Πριγκίπισσας του ροζ μαργαριταριού, αφού στην πραγματικότητα δεν έχει κάποιο βασιλικό τίτλο.
Φωνή στην ελληνική μεταγλώττιση: Χρυσούλα Παπαδοπούλου , Βασιλική Ρόρρη (στο τραγούδι. Στη σκηνή του επεισοδίου 75 όπου η Λάν-Χουα τραγουδά μόνη της, δανείζεται τη φωνή της Ευτυχίας Ραυτοπούλου).
Γνωρίζει τυχαία τη Λουτσία στο αεροδρόμιο καθώς η ίδια σκοντάφτει άθελα πάνω του μετά από τον αποχαιρετισμό του Καΐτο, αφού εκείνος έφυγε για τη Χαβάη.
Έτσι η ιστορία του μιλάει για την πριγκίπισσα γοργόνα τη Λουτσία η οποία μαζί με τις άλλες πριγκίπισσες γοργόνες πολεμάνε τους νερό δαίμονες καθώς προσπαθούν να προστατέψουν τη θάλασσα και τη στεριά.
Τώρα οι Λουτσία, Χάνον και Ρίνα θα πρέπει να βάλουν σε δράση της φωνές τους και με τη βοήθεια των υπόλοιπων πριγκιπισσών γοργόνων και του Χίππο, να εξαλείψουν το Μιγκέλ.
Οι αεροπειρατές ανήκαν στην οργάνωση " Λαϊκό Μέτωπο Απελευθέρωσης της Παλαιστίνης" - "Ομάδα ειδικών αποστολών" και δρούσαν υπό την ηγεσία του Ουαντί Χαντάντ, γνωστό και ως Άμπου Χάνι και δύο Γερμανών μελών επαναστατικής οργάνωσης.
Οι Παλαιστίνιοι , Γερμανοί της οργάνωσης "Επαναστατικοί Πυρήνες" και Άραβες αεροπειρατές είχαν καταλάβει το αεροπλάνο στις 27 Ιουνίου 1976 και ζητούσαν την απελευθέρωση συνολικά 53 Παλαιστινίων που κρατούνταν σε φυλακές του Ισραήλ και τεσσάρων ακόμη χωρών, προκειμένου να ανταλλαχθούν με τους 106 από τους 248 επιβάτες, που κράτησαν τελικά ως ομήρους απελευθερώνοντας σταδιακά τους υπόλοιπους, όλους μη Ισραηλινούς.
Οι αεροπειρατές απείλησαν επανειλημμένα ότι θα σκότωναν τους ομήρους σε περίπτωση μη υλοποίησης του αιτήματός τους και αυτή η απειλή οδήγησε στην επέμβαση των ειδικών δυνάμεων, κατόπιν σχεδιασμού της κυβέρνησης του Ισραήλ σε συνεργασία με τη μυστική της υπηρεσία .
Η επιχείρηση υλοποιήθηκε από 100 κομάντος, που μεταφέρθηκαν αεροπορικώς στο Εντέμπε από το Ισραήλ, είχε στόχο την απελευθέρωση των ομήρων και έλαβε χώρα τις πρώτες πρωινές ώρες της 4 Ιουλίου 1976.
Το αποτέλεσμά της, μέσα σε 90 λεπτά που διάρκεσε, υπήρξε επιτυχές, καθώς όλοι οι αεροπειρατές έπεσαν νεκροί από τα πυρά των Ισραηλινών, ενώ σκοτώθηκαν ο επικεφαλής των Ισραηλινών, 55 στρατιώτες της Ουγκάντα και τέσσερις όμηροι.
Επιχείρηση Εντέμπε ή Επιχείρηση Κεραυνός ή Επιχείρηση Ιωνάθαν ήταν κωδικές ονομασίες για μία πολύνεκρη επέμβαση ειδικών δυνάμεων των Ισραηλινών ενόπλων δυνάμεων στο αεροδρόμιο της πόλης Εντέμπε, της Ουγκάντα, (το κυριότερο της χώρας, που εξυπηρετεί και την πρωτεύουσα Καμπάλα).
Στο εν λόγω αεροδρόμιο είχε καθηλωθεί από αεροπειρατές ένα πολιτικό αεροσκάφος της εταιρείας -, το οποίο είχε απογειωθεί από το Τελ Αβίβ με κατεύθυνση το Παρίσι με 248 επιβάτες.
Για τα μέσα μαζικής ενημέρωσης, η δυνατότητα προσέλκυσης επισκεπτών στους ιστοτόπους τους είναι απαραίτητη για τη δημιουργία εσόδων από διαφημίσεις μέσω διαδικτύου.
Η εύκολη πρόσβαση στα έσοδα από διαφημίσεις μέσω διαδικτύου, η αυξημένη πολιτική πόλωση και η δημοτικότητα των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, κυρίως το , έχουν εμπλακεί στη διάδοση ψευδών ειδήσεων που ανταγωνίζονται με νόμιμες ειδήσεις.
Τα ψευδονέα ή ψευδείς ειδήσεις ή πλαστές ειδήσεις ή κατασκευασμένες ειδήσεις , είναι ένα είδος κίτρινου τύπου ή προπαγάνδας που γίνεται με σκόπιμη παραπληροφόρηση ή με φάρσες που διαδίδονται με παραδοσιακά μέσα μαζικής ενημέρωσης ή με τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.
Η διασπορά ψευδών ειδήσεων προκαλείται συχνά από δημοσιογράφους που πληρώνουν πηγές πληροφοριών, μια αμφιλεγόμενη πρακτική που ονομάζεται πληρωμένη δημοσιογραφία.
Μια ανάλυση από την διαπίστωσε ότι τα 20 κορυφαία ψευδονέα σχετικά με τις προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ το 2016 και διαδόθηκαν περισσότερο στο από τις 20 κορυφαίες ιστορίες εκλογών από 19 μεγάλα μέσα μαζικής ενημέρωσης.
Οι ανώνυμες ιστοσελίδες που φιλοξενούν ψευδονέα και στερούνται γνωστούς εκδότες έχουν επίσης επικριθεί, επειδή δυσχεραίνουν ακόμα περισσότερο τη δίωξη για τη δυσφήμηση.
Τα ψευδονέα γράφονται και δημοσιεύονται συνήθως με σκοπό να παραπλανήσουν, προκειμένου να βλάψουν έναν οργανισμό, ένα νομικό ή φυσικό πρόσωπο, ή και για οικονομικά ή πολιτικά οφέλη, συχνά χρησιμοποιώντας τίτλους με εντυπωσιασμό, ή εξ ολοκλήρου κατασκευασμένους για την αύξηση της αναγνωσιμότητας.
Από το αρχικό σχέδιο του Γκρόπιους δεν υλοποιήθηκε σχεδόν τίποτα, παρά μόνο η χαρακτηριστική σιλουέτα του κτιρίου, το έργο το ανέλαβε ο παλιός του συνάδελφος Άλεξ Τσβιγιάνοβιτς.
Το Αρχείο Μπαουχάους είναι Μουσείο Σχεδίου στο Βερολίνο, το οποίο συγκεντρώνει έργα τέχνης, αρχεία, αντικείμενα και λογοτεχνήματα, συνδεδεμένα με τη σχολή Μπαουχάους .
Η συλλογή μεταξύ άλλων διαθέτει διδακτικό υλικό, εργαστήρι μοντέλων, αρχιτεκτονικά σχέδια και μοντέλα, φωτογραφίες, ντοκουμέντα καθώς και βιβλιοθήκη.
Το αρχείο Μπαουχάους, διαθέτει μεγάλη γκάμα αρχείων περισσότερο για τους Λίονελ Φένινφκερ, Γιοχάνες Ίττεν, Πάουλ Κλέε, Βασίλι Καντίνσκι, Λάσλο Μόχολι-Νάγκι, Βέρνερ Ντρέβες, Γκούντα Στόλζλ και Όσκαρ Σλέμερ.
Η Εικοστή δεύτερη Δυναστεία αποτελούνταν από εννιά, ή, σύμφωνα με τον Ευσέβιο από τρεις βασιλιάδες από τη Βούβαστι, κατά τη βασιλεία των οποίων η πόλη ήταν μια από τις πιο αξιοσημείωτες του Δέλτα.
Αμέσως νότια της Βουβάστεως βρίσκονταν οι κλήροι γης με τους οποίους αντάμειψε ο Ψαμμήτιχος Α τις υπηρεσίες των Ιώνων και Κάρεων μισθοφόρων του, και στη νότια πλευρά της πόλης είχε αρχίσει κανάλι από τον φαραώ Νεχώ Β που θα ένωνε τον Νείλο με την Ερυθρά Θάλασσα.
Από την περίοδο αυτή, όπως ειπώθηκε, άρχισε να παρακμάζει σταδιακά, αν και εμφανίζεται στα εκκλησιαστικά αρχεία στις επισκοπικές έδρες της επαρχίας της Αυγουσταμνικής .
Ήταν η πρωτεύουσα του ομώνυμου Βουβαστικού νομού στην περιοχή του Δέλτα του Νείλου στην Κάτω Αίγυπτο, και γνωστή ως το λατρευτικό κέντρο της θεάς με αιλουροειδή μορφή Μπαστ, και έτσι κύριος τόπος ταφής γατών στην Αίγυπτο.
Η Βούβαστις ήταν το κέντρο λατρείας της θεάς με αιλουροειδή μορφή Μπαστέτ, που κάποιες φορές ονομαζόταν Βούβαστις, από το όνομα της πόλης, και που οι Αρχαίοι Έλληνες ταύτιζαν με την Άρτεμις.
Η γάτα ήταν το ιερό και ιδιαίτερο ζώο της Βαστ, η οποία απεικονιζόταν με κεφάλι γάτας ή λέαινας και συνοδευόταν συχνά από τη θεότητα Πτα στις επιγραφές των μνημείων.
Πολλές από τις κύριες αρτηρίες του Σκάρμπορο, συμπεριλαμβανομένων των τμημάτων , και , διαθέτουν καραϊβικά, κινεζικά, αφρικανικά και ινδικά εστιατόρια και καταστήματα, καθώς και επιχειρήσεις που εκπροσωπούν τις άλλες εθνικές ομάδες στην περιοχή.
Τα σύνορα του Σκάρμπορο βρίσκονται μεταξύ των προς τα δυτικά, το , το Μικρό και το Σκάρμπορο- προς τα ανατολικά, Λεωφόρος προς τα βόρεια , και τη λίμνη Οντάριο στα νότια.
Τα απόκρημνα βράχια βρίσκονται κατά μήκος της όχθης της λίμνης Οντάριο, εκτείνονται περίπου14χλμ, και φτάνουν σε ύψος περισσότερο από 60 μέτρα σε μερικά σημεία.
Το πιο δημοφιλές είναι το Σκαρμπερία, μία σύνθεση του Σκάρμπορο και του Σιβηρία, κάνωντας μια αναφορά στην φαινομενικά μακρινή ανατολική του θέση από το κέντρο του Τορόντο και την προφανή έλλειψη αξιοσημείωτων αξιοθέατων.
Τον Μάιο του 1988, ο , ο οποίος έκανε εκστρατεία για να βγεί δήμαρχος της πόλης του Σκάρμπορο, δήλωσε: "Η πόλη του Σκάρμπορο χρειάζεται ισχυρή ηγεσία εάν πρόκειται να αποτινάξει την εικόνα της "Σκαρμπερία". Το Σκάρμπορο έχει αποκτήσει επίσης ψευδώνυμα που σχετίζονται με την ποικιλομορφία του. Αυτά τα ψευδώνυμα χρησιμοποιούν συνήθως το πρόθεμα "Σκάρ" και μια κατάληξη που προέρχεται από το όνομα μιας περιοχής, έθνους ή εθνικότητας. για παράδειγμα, "Σκόμπτον" ή "Σκάρλεμ", υπογραμμίζοντας το Κόμπτον και το Χάρλεμ αντίστοιχα.
Από το 1997 έως το 2006, το ποσοστό του βίαιου εγκλήματος που διαπράχθηκε στο Σκάρμπορο ήταν κατά μέσο όρο 20,4% παρά το γεγονός ότι κατά το διάστημα αυτό ανερχόταν κατά μέσο όρο στο 23,6% του συνολικού πληθυσμού της πόλης.
Αφού εγκαταστάθηκαν Ευρωπαίοι στη δεκαετία του 1790, το Σκάρμπορο αναπτύχθηκε από μια σύμπραξη από μικρά αγροτικά χωριά και αγροκτήματα για να γίνει πλήρως αστικοποιημένο με μια διαφορετική πολιτιστική κοινότητα.
Το 52% βρίσκεται σε αυτή την "εργάσιμη ηλικία" κατά τη διάρκεια της τελευταίας μεγάλης έρευνας, όπου το 21% του πληθυσμού του ήταν 14 χρονών ή νεότεροι, το 15% ήταν μεταξύ 15 και 24, ενώ ηλικιωμένοι ηλικίας 65+ το υπόλοιπο 12%.
Αυτό κάνει το Σκάρμπορο μια δημοφιλή τοποθεσία για τις κοινότητες συνταξιοδότησης, η οποία προσελκύει περισσότερους ηλικιωμένους στην περιοχή δημιουργώντας μια κατάσταση κατά την οποία οι δύο μεγαλύτερες σε δημογραφικά στοιχεία ηλικίες στο Σκάρμπορο θα είναι άνω των 55 και κάτω των 25 ετών
Το Σκάρμπορο βρίσκεται στα σύνορα της λεωφόρου Βικτώρια Πάρκ στα δυτικά, της λεωφόρου Στήλς στα βόρεια, του ποταμού και της πόλης Πίκερινγκ προς τα ανατολικά και της λίμνης Οντάριο στα νότια.
Η επέκταση του Τορόντο στα ανατολικά, τον 19ο αιώνα, οδήγησε στην ανάπτυξη οικιστικών αποθεμάτων κατά μήκος των διαδρόμων Κίνγκστον και Ντάνφορθ στο Σκάρμπορο.
Στις 15 Απριλίου 1953, το Σκάρμπορο συγκαταλέγεται στο μητροπολιτικό Τορόντο, με ένα νέο ανώτερο επίπεδο δημοτικής κυβέρνησης που έχει δικαιοδοσία για περιφερειακές υπηρεσίες όπως αρτηριακές οδούς και υπηρεσίες διαμετακόμισης, αστυνομίας και ασθενοφόρων, ενώ οι υπηρεσίες πυρόσβεσης παρέμειναν ξεχωριστές.
Στις 4 Αυγούστου 1793 έγραψε στο ημερολόγιό της: "Η ακτή είναι εξαιρετικά τολμηρή και έχει την εμφάνιση κιμωλίων, αλλά πιστεύω ότι είναι μόνο λευκή άμμος. Φάνηκαν τόσο καλά που μιλήσαμε για την οικοδόμηση μιας θερινής κατοικίας εκεί και την αποκαλούμε Σκάρμπορο. " Πριν από αυτό, η περιοχή ονομάστηκε Γλασκόβη, όπως και η πόλη της Σκωτίας.
Ως εκ τούτου, είναι μια από τις πιο ποικίλες και πολυπολιτισμικές περιοχές στην ευρύτερη περιοχή του Τορόντο, που φιλοξενεί διάφορες θρησκευτικές ομάδες και χώρους λατρείας.
Η βορειοανατολική γωνία του Σκάρμπορο είναι σε μεγάλο βαθμό αγροτική, με μερικές από τις τελευταίες γεωργικές εκμεταλλεύσεις του Τορόντο, με αποτέλεσμα η φήμη του Σκάρμπορο να είναι πιο πράσινη από οποιοδήποτε άλλο μέρος του Τορόντο.
Τον 17ο αιώνα, η περιοχή κατοικήθηκε από τους ινδιάνους Σενέκα στο χωριό οποίοι αργότερα εκτοπίστηκαν από τους ινδιάνους Μισσισάγκα και οι οποίοι εκτοπίστηκαν από τους εποίκους που άρχισαν να φθάνουν στα τέλη του 18ου αιώνα.
Σύμφωνα με τον κατάλογο των μεγαλύτερων εμπορικών κέντρων στον Καναδά, το κέντρο της πόλης του Σκάρμπορο είναι το δέκατο μεγαλύτερο στη χώρα και το τέταρτο μεγαλύτερο στο .
Το του βρίσκεται επίσης στο Κέντρο της Πόλης, αποτελούμενο από πλάκες που είναι ενσωματωμένες στο πάτωμα για να τιμήσουν τους αξιοσημείωτους κατοίκους, παρελθόντες και τρέχοντες.
Εν μέρει λόγω μιας πολιτικής αναδιοργάνωσης που ήταν αποτέλεσμα της Έκθεσης , το Σκάρμπορο κέρδισε εκλεγμένη αντιπροσωπεία στο Τοπικό Συμβούλιο.
Ο ζωολογικός κήπος μετατράπηκε εκείνη την εποχή από ζωολογικό κήπο του 19ου αιώνα με λίγα ζώα που ήταν στενά πίσω από σιδερένιες ράβδους σε ζωολογικό κήπο, όπου χώρος παρέχεται σε ζώα και η ρύθμιση προσπάθησε να αντιγράψει τα φυσικά περιβάλλοντα των ζώων.
Καθώς η αστική περιοχή εξακολούθησε να επεκτείνεται, μεγάλο μέρος του αγροτικού Σκάρμπορο μετατράπηκε σε προαστιακή ανάπτυξη στο τελευταίο τρίτο του 20ου αιώνα.
Το Σκάρμπορο είναι ένας από τους κυριότερους προορισμούς για τους Ταμίλ της Σρι Λάνκα στην ευρύτερη περιοχή του Τορόντο, οι οποίοι ήρθαν από τη Σρι Λάνκα κατά τον εμφύλιο πόλεμο.
Οι προσπάθειες για την ενσωμάτωση της κουλτούρας του Σρι Λάνκα Ταμίλ περιλαμβάνουν τη δημιουργία διαπολιτισμικών και διακρατικών συμμαχιών και την οικοδόμηση πολλών σχολών του Ταμίλ σε ολόκληρη την .
Το 1998, το Σκάρμπορο συγχωνεύθηκε με τη Βόρεια Υόρκη, το , την Υόρκη, την Ανατολική Υόρκη και την παλιά πόλη του Τορόντο για να γίνει η νέα πόλη του Τορόντο.
Ως αποτέλεσμα, το φθινόπωρο του 1933, ο Σλαβομακεδόνας Δημήτρης Βλάχοφ, ηγέτης του ΕΜΕΡΟ και πρώην Βούλγαρος διπλωμάτης, κλήθηκε στη Μόσχα και συμμετείχε σε διάφορες συναντήσεις.
Έτσι, στις 11 Ιανουαρίου 1934, η Πολιτική Γραμματεία της Εκτελεστικής Επιτροπής της Κομιντέρν εξέδωσε την τελική της απόφαση για το Μακεδονικό Ζήτημα για την ύπαρξη ενός Μακεδονικού έθνους.
Η βάση αυτής της νέας έννοιας ήταν η κοινή άποψη ότι η περιοχή της Μακεδονίας είναι ένας από τους άξονες του μελλοντικού ιμπεριαλιστικού πολέμου και ως εκ τούτου η Κομιντέρν αναζητά την επιλογή να αμβλύνει τις αντιφάσεις μεταξύ των χωρών που την κατέχουν.
Αποδέχθηκε την απόφαση χωρίς οποιαδήποτε προσωπική αντίδραση ή ουσιαστικό σχόλιο, που επιβεβαιώνει ότι λειτουργούσε στην πραγματικότητα ως κομμουνιστής πράκτορας.
Μετά την απόφαση της Κομιντέρν, η Ενωμένη υιοθέτησε ως σύνθημά της το «δικαίωμα του λαού της Μακεδονίας στην αυτοδιάθεση μέχρι την απόσχιση» και το σχηματισμό της «Μακεδονικής Δημοκρατίας των εργαζόμενων μαζών».
Παρά το γεγονός ότι αυτό ήταν τυπικά ψήφισμα του , ήταν ένα έγγραφο που υιοθετήθηκε από την Κομιντέρν, το οποίο δημοσιεύθηκε αμέσως σε όλα τα μέσα αυτού του διεθνούς κομμουνιστικού κέντρου.
Στις αρχές του 20ού αιώνα, μεταξύ της πλειονότητας των Σλάβων στην περιοχή της Μακεδονίας συνυπήρχαν φιλοβουλγαρικά εθνικά συναισθήματα και περιφερειακή μακεδονική ταυτότητα.
Η κατάτμηση της Οθωμανικής Μακεδονίας μεταξύ των βαλκανικών εθνικών κρατών μετά την ολοκλήρωση των Βαλκανικών Πολέμων και του Α 'Παγκοσμίου Πολέμου μοίρασε την περιοχή κυρίως μεταξύ Ελλάδας και Σερβίας .
Οι ελληνικές κυβερνήσεις άρχισαν επίσης μια πολιτική δίωξης για τη χρήση των σλαβικών διαλέκτων, τόσο σε δημόσιο όσο και σε ιδιωτικό επίπεδο, καθώς και εκφράσεις οποιουδήποτε εθνικού διακριτικού χαρακτήρα.
Με τον τρόπο αυτό, η βουλγαρική κοινότητα στο μεγαλύτερο μέρος της περιοχής άρχισε να μειώνεται, είτε με ανταλλαγές πληθυσμών είτε με αλλαγή της εθνοτικής της ταυτότητας.
Τον Ιούνιο του 1931 ο γραμματέας της στην έκθεσή του προς την εκτελεστική επιτροπή σχετικά με το εθνικό ζήτημα, πρότεινε ότι η κύρια αδυναμία της Κομιντέρν ήταν η ανεπαρκής εκτίμηση των εθνικών ζητημάτων.
Εν τω μεταξύ, στα βαλκανικά κομμουνιστικά κόμματα απεστάλη οδηγία για τη σταδιακή εγκατάλειψη του συνθήματος της Βαλκανικής Ομοσπονδίας, προβάλλοντας το «δικαίωμα των ξεχωριστών λαών για αυτοδιάθεση ως πλήρη διαχωρισμό».
Έτσι, το 1932, μέλη της Κομιντέρν υποστήριξαν την "Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση" , και έθεσαν για πρώτη φορά το ζήτημα της αναγνώρισης ενός χωριστού μακεδονικού έθνους.
Το ζήτημα αυτό συζητήθηκε μεταξύ τους, ωστόσο, υπήρξε διάσπαση όταν ο και η ομάδα του αρνήθηκαν να συμφωνήσουν ότι οι Μακεδόνες είναι διαφορετικός λαός από τους Βουλγάρους.
Ωστόσο, οι ανώτατοι θεσμοί της Κομιντέρν ενημερώθηκαν για το ζήτημα αυτό από τον ο οποίος έδωσε διάλεξη στη Μόσχα το 1933 σχετικά με την ιδιαίτερη μακεδονική εθνική συνείδηση.
Το ψήφισμα της Κομιντέρν της 11ης Ιανουαρίου 1934 ήταν ένα επίσημο πολιτικό έγγραφο στο οποίο, για πρώτη φορά, μια διεθνής οργάνωση με εξουσία αναγνώριζε την ύπαρξη χωριστού Μακεδονικού έθνους και Μακεδονικής γλώσσας.
Η πατρική της γιαγιά ήταν κόρη των Παλαιστίνιων προσφύγων που διέφυγαν στο Λίβανο κατά τον Αραβοϊσραηλινό πόλεμο του 1948, ενώ έμεινε σε ένα μοναστήρι στο Ισραήλ και αργότερα υιοθετήθηκε από μια ευημερούσα αραβο-χριστιανική κυρία .
Οι μητέρες παππούδες της ήταν επιζώντες του Ολοκαυτώματος: ο μητρικός παππούς της βρισκόταν σε στρατόπεδο συγκέντρωσης και αρνήθηκε να μιλήσει για την εμπειρία μετά τον πόλεμο, ενώ η ξανθιά και γαλαζοπράσινη γιαγιά της μητέρας της από τη Ρουμανία επέζησε με θαυμασμό μεταξύ των αντάρτων ως παιδί.
Η λέει ότι γιορτάζει τόσο τα χριστιανικά όσο και τα εβραϊκά πανηγύρια με διάφορα μέρη της οικογένειάς της, ενώ προσωπικά είναι άθεος, λέγοντας "είμαι άθεος και δεν σημαίνει τίποτα για μένα που βαφτίστηκα".
Η ήταν εκπρόσωπος του Ισραήλ στο διαγωνισμό τραγουδιού της 2018, που προκάλεσε μια αντίδραση στα μέσα ενημέρωσης λόγω της αντίδρασης του Υπουργού Πολιτισμού και Αθλητισμού , ο οποίος διαμαρτυρήθηκε για το γεγονός ότι η μίλησε στα αραβικά κατά τη διάρκεια της ζωντανής εκπομπής και δεν ανέφερε την Ιερουσαλήμ.
Η εγγράφηκε ως στρατιώτης στις δυνάμεις άμυνας του Ισραήλ, υπηρετώντας για 2 χρόνια ως εκπαιδευτής προσομοιωτή πτήσης στην Πολεμική Αεροπορία του Ισραήλ.
Σύμφωνα με άλλη εκδοχή, η οποία θεωρείται ως η πλέον πιθανή, η ίδρυσή του χρονολογείται στα τέλη του 15ου αιώνα, ενώ αποδίδεται στον δεσπότη Γιοβάν Μπράνκοβιτς, ο οποίος, κατά την κατάληψη της Σερβίας από τους Οθωμανούς, υπήρξε ο ύστατος μονάρχης προερχόμενος από την δυναστεία των Μπράνκοβιτς.
Γνώρισε σημαντική ανάπτυξη μέσω των σερβικών μεταναστεύσεων και κυρίως της Μεγάλης Μετανάστευσης του 1690, η οποία οδήγησε στη Βοϊβοντίνα αριθμό Σέρβων οι οποίοι διέφευγαν των τουρκικών θηριωδιών στο Κοσσυφοπέδιο και στη σημερινή Κεντρική Σερβία.
Κατά την διάρκεια της περιόδου των πολέμων μεταξύ Αυστριακών και Οθωμανών, το μοναστήρι υπέστη ζημιές αρκετές φορές, κυρίως το 1716 και το 1788, ενώ, επίσης, υπέστη επιδιορθωτικές εργασίες.
Ανεγέρθηκε σύμφωνα με την παράδοση της Σχολής του Μοράβα, με ένα κλίτος επάνω από το οποίο υψώνεται θόλος, ενώ, επίσης, διαθέτει χοροστάσιο ορθογώνιου σχήματος.
Ωστόσο, υπέστη σημαντικές μετατροπές κατά την διάρκεια του 18ου αιώνα, κατά την διάρκεια των εργασιών ανακαίνισης του μοναστηριού, μέσω της ανέγερσης ενός εξωνάρθηκα και ενός κωδωνοστασίου μπαρόκ αρχιτεκτονικής, το οποίο είναι εμπνευσμένο από τα έργα του Βοημού αρχιτέκτονα Άντον Μπλόμπεργκερ.
Αριθμός εικόνων αποτελούν τα σημαντικότερα κειμήλια του μοναστηριού, ωστόσο το Μέσιτς είναι κυρίως γνωστό λόγω θαυματουργής εικόνας της Παρθένου Μαρίας, η οποία είναι γνωστή ως .
Το Μοναστήρι του Μέσιτς είναι σερβικό ορθόδοξο μοναστήρι στα βόρεια της Σερβίας, στο Μέσιτς, εντός του Δήμου του Βρσατς και εντός της Επαρχίας της Βοϊβοντίνα.
Στη συνέχεια παρακολούθησε ειδικά μεταπτυχιακά προγράμματα στο Μεσογειακό Αγρονομικό Ινστιτούτο Χανίων σε θέματα Οικολογίας του Μεσογειακού Τοπίου, στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών σε θέματα Διδακτικής των Φυσικών Επιστημών και στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ σε θέματα Διαχείρηση Έρευνας Χρηματοδοτούμενης από το Κράτος.
Το 2005 εργοδοτήθηκε στο Πανεπιστήμιο , όπου δημιούργησε ερευνητική Μονάδα, τη Μονάδα Διατήρησης της Φύσης, που επικεντρώθηκε σε θέματα ορθολογικής διαχείρισης των φυσικών πόρων και αειφόρου ανάπτυξης.
Έχει συγγράψει βιβλία και άρθρα δημοσιευμένα σε επιστημονικά περιοδικά και πρακτικά συνεδρίων ή σε βιβλία, ερευνητικές εκθέσεις και μελέτες σε θέματα αειφόρου ανάπτυξης, περιβαλλοντικής διαχείρισης, διαχείρισης φυσικών πόρων, διατήρησης της βιοποικιλότητας και περιβαλλοντικής εκπαίδευσης.
Έχει εργαστεί στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών ως μεταπτυχιακός συνεργάτης και μεταδιδακτορικός ερευνητής και ως επιστημονικός σύμβουλος στο Ενάλιον Κέντρο Περιβαλλοντικής Διαχείρισης της Κυπριακής Τράπεζας Αναπτύξεως.
Αρχικώς, η εκκλησία ήταν αφιερωμένη στη Γέννηση της Θεοτόκου, ωστόσο, έγινε γνωστή ως «Κόκκινη Εκκλησιά», λόγω του χρώματος της τοιχοποιίας της.
Από ιστορικής άποψης, ήταν επίσης γνωστή ως «Παναγία Βελλάς», καθώς αποτελούσε μετόχι της Μονής Βελλάς, καθώς και ως «Βασιλομονάστηρο», λόγω της σημασίας της.
Ο Άγιος Γεώργιος είναι χωριό και έδρα της τοπικής κοινότητας Κάτω Αθαμανίου, της δημοτικής ενότητας Αθαμανίας, του δήμου Κεντρικών Τζουμέρκων, της περιφερειακής ενότητας Άρτης, στην περιφέρεια Ηπείρου, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Ο Άγιος Γεώργιος είναι ημιορεινός οικισμός στο κεντρικό τμήμα του νομού Άρτας, κοντά στις όχθες του ποταμού Σαραντάπορου και ανατολικά της τεχνητής λίμνης Πουρναρίου, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 190.
Ομιλία-συζήτηση και προβολή σχετικού υλικού με ομιλητές τον ζωγράφο Βασίλη Σταύρου και τον Βασίλη Παπαϊωάννου εκ μέρους του Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης
Βυζαντινή εκκλησία, της οποίας η ανέγερση χρονολογείται, περίπου, στο 1280, η οποία βρίσκεται εντός του χωριού Βουργαρέλι, στην περιοχή των Τζουμέρκων, στην Ελλάδα.
Χανίων και κέρδισε τη συμμετοχή της στο Ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ανόδου όπου τερμάτισε στη 2η θέση του 14ου ομίλου και προβιβάστηκε στην Γ' Εθνική κατηγορία.
Πρώτος αγώνας της ιστορίας της στην Γ' Εθνική ήταν εντός έδρας αγώνας με αντίπαλο τον Ιάλυσο Ρόδου στις 11 Σεπτεμβρίου 2016, όπου επικράτησε με 2-0.
Ιδρύθηκε το 2009 από εργαζόμενους της αλυσίδας καταστημάτων του Ινστιτούτου Καταναλωτών Κρήτης με την ονομασία Αθλητική Ένωση Εργαζομένων Κρήτης Ινστιτούτου Καταναλωτών και σε σύντμηση «Α.Ε.Ε.Κ. ΙΝ.ΚΑ.».
Το Ινστιτούτο Καταναλωτών Κρήτης μετονομάστηκε σε Προμηθευτικός και Καταναλωτικός Συνεταιρισμός Περιορισμένης Ευθύνης Καταναλωτών Κρήτης και το καλοκαίρι του 2017 η ομάδα μετονομάστηκε σε Αθλητική Ένωση Εργαζομένων Κρήτης Συνεταιρισμού Καταναλωτών, σε σύντμηση «Α.Ε.Ε.Κ. ΣΥΝ.ΚΑ.».
Πριν από τη φάση των ομίλων της διοργάνωσης θα υπάρχουν τρεις γύροι προκριματικών και ένας γύρος πλέι-οφ (που θα χωρίζεται στο κύριο μονοπάτι των ομάδων που έχουν προκύψει από τους 3 προκριματικούς γύρους και στο μονοπάτι των πρωταθλητών για τις ομάδες που μεταβιβάζονται από το ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ και ΟΥΕΦΑ Γιουρόπα Λιγκ).