polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Με την Κύπρο να είναι καθιερωμένος παίκτης στον κλάδο της ναυτιλίας, η Λεμεσός και το νέο της λιμάνι έχουν αυξηθεί στη σημασία με την πάροδο του χρόνου και τώρα είναι κέντρο για πολλές ναυτιλιακές εταιρείες.
Αυτό ήταν σε μεγάλο βαθμό αποτέλεσμα της τουρκικής εισβολής της Κύπρου το 1974, αφήνοντας το λιμάνι της Αμμοχώστου μέσα σε κατεχόμενο έδαφος και έτσι έγινε απρόσιτο για τους Ελληνοκύπριους.
Το λιμάνι είναι το μεγαλύτερο και πιο πολυσύχναστο λιμάνι του νησιού, με δυνατότητα χειρισμού σκαφών μέχρι και 250 μέτρων μέγεθος για την προσόρμιση σε 14 μέτρα νερού.
Ενώ οι μακριές, λεπτές λωρίδες είναι οι πιο συνηθισμένες, πολλές ποικιλίες νουντλς κόβονται σε κύματα, έλικες, σωλήνες, χορδές ή κελύφη ή αναδιπλώνονται ή κόβονται σε άλλα σχήματα.
Τα νουντλς πρωτοεμφανίστηκαν στη Βόρεια Κίνα την περίοδο της δυναστείας του Χαν , την εποχή που οι Κινέζοι μάθαιναν τεχνικές για την μαζική παραγωγή αλευριού.
Το φαγητό αυτό έγινε δημοφιλές και εξαπλώθηκε στην Ανατολική Ασία, ιδιαίτερα στην Ιαπωνία (η χώρα που θεωρείται ότι καταναλώνει τα περισσότερα νούντλς στον κόσμο), στην Κορέα, Ταϊλάνδη και Βιετνάμ.
Τα πρώτα κινέζικα νουντλς, όμως, δεν εμφανίζονται ως λωρίδες ζύμης - μορφοποιήθηκαν σε μικρά κομμάτια, σχηματιζόμενα από ζύμη ψωμιού, και ρίχνονται σε ένα γουόκ με βραστό νερό.
Το 1025 ο Κορράδος Β' διέταξε την κατασκευή της μεγαλύτερης εκκλησίας του Χριστιανικού Δυτικού κόσμου στην πόλη Σπάιερ που επρόκειτο επίσης να αποτελέσει τη στερνή του κατοικία.
Η κατασκευή άρχισε το 1030 στο χώρο μιας παλαιάς βασιλικής η οποία βρισκόταν σε ένα υπερυψωμένο πλάτωμα δίπλα στο Ρήνο αλλά δεν κινδύνευε από πλημμύρες.
Ο κόκκινος ψαμμίτης για το κτίριο προήρθε από τα βουνά του Δάσους του Παλατινάτου και πιστεύεται ότι μεταφέρθηκαν μέσω του Σπάιερμπακ, ενός παραπόταμου που κυλάει από τα βουνά στο Ρήνο του Σπάιερ.
Ο Κορράδος Β' πέθανε το 1039 και ενταφιάστηκε στον καθεδρικό ναό ενώ ήταν ακόμα υπό κατασκευή, ενώ ο Ερρίκος Γ' τάφηκε δίπλα του στο 1056.
Ο κυρίως ναός είχε μια επίπεδη ξύλινη οροφή αλλά τα κλίτη ήταν θολωτά, καθιστώντας τον καθεδρικό ναό, το δεύτερο μεγαλύτερο θολωτό κτίριο βόρεια των Άλπεων .
Έναρξης του 1030 υπό τον Κορράδο Β', με το ανατολικό άκρο και την ψηλή κάμαρα του 1090-1103, την επιβλητική τρίκλιτη θολωτή βασιλική από κόκκινο ψαμμίτη είναι το «αποκορύφωμα ενός σχεδίου το οποίο ήταν εξαιρετικά μεγάλη επιρροή στη μεταγενέστερη ανάπτυξη της Ρομανικής αρχιτεκτονικής κατά τον 11ο - 12ο αιώνα».
Ως τόπος ταφής για τους αυτοκράτορες και βασιλιάδες των Σαλίων, των Χοενστάουφεν και των Αψβούργων, ο καθεδρικός ναός θεωρείται ως ένα σύμβολο της αυτοκρατορικής εξουσίας.
Κατά τον Εννεαετή Πόλεμο , οι άνθρωποι του Σπάιερ έφεραν τα έπιπλα και τα υπάρχοντά τους στην εκκλησία, και στοιβάζοντάς τα σε αρκετά μέτρα ύψος ήλπιζαν να σωθούν από τα γαλλικά στρατεύματα του Λουδοβίκου ΙΔ' που λεηλατούσαν την πόλη.
Το 1854-1858 ο Βασιλιάς Μαξιμιλιανός Β' αντικατέστησε την μπαρόκ Δυτική είσοδο με μια Νεο-Ρομανική, με τους δύο ψηλούς πύργους και έναν οκτάπλευρο τρούλο που έμοιαζαν με αυτούς που χάθηκαν, οπότε αποκαταστάθηκε η συνολική Ρομανική εμφάνιση του καθεδρικού.
Ο Καθεδρικός Ναός του Σπάιερ, επίσημα η Αυτοκρατορική Καθεδρική Βασιλική της Κοιμήσεως της Θεοτόκου και του Αγίου Στεφάνου, στο Σπάιερ Γερμανίας, είναι η έδρα τού Ρωμαιοκαθολικού Επισκόπου του Σπάιερ και είναι βοηθός επισκοπής για τη Ρωμαιοκαθολική Αρχιεπισκοπή του Μπάμπεργκ.
Στο σχεδιασμό της δυτικής πρόσοψης ο Χάινριχ Χουμπς, ένας αρχιτέκτονας στις αρχές του Ιστορικισμού, δημιούργησε ένα Νέο Ρομανικό σχέδιο κλιμακώνοντας τα παράθυρα διαφορετικά και εισάγοντας ένα αέτωμα στην πρόσοψη, μια σειρά από αγάλματα πάνω από την κύρια πύλη και πολύχρωμες λιθοδομές σε κίτρινο και κεραμιδί.
Αυτές οι αποκαταστάσεις συνέπεσαν με την ανάπτυξη του Ρομαντισμού και του γερμανικού εθνικισμού, κατά τη διάρκεια των οποίαν πολλά κτίρια αποκαταστάθηκαν με τις Ρομανικές και Γοτθικές τεχνοτροπίες της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
Το 1916 ο Γκεοργκ Ντεχιο, ένας Γερμανός ιστορικός της τέχνης, ήταν πεπεισμένος ότι ανάμεσα σε όλα τα δεινά που συνέβηκαν στον καθεδρικό ναό, οι τροποποιήσεις του 19ου αιώνα δεν ήταν οι μικρότερες.
Το 1981, ο καθεδρικός ναός προστέθηκε στον Κατάλογο με Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς της ΟΥΝΕΣΚΟ ως «ένα σημαντικό μνημείο της Ρμανικής τέχνης στη Γερμανική Αυτοκρατορία".
Το αυθεντικό τραγούδι, , μια ροκ μπαλάντα με θέμα την σφαγή στο Μπεσλάν, επιλέχθηκε από μια κριτική επιτροπή μετά από ψηφοφορία των λευκορώσων τηλεθεατών.
Ωστόσο, λόγω της κακής φήμης του τραγουδιού σε όλη την Ευρώπη, το κρατικό κανάλι της Λευκορωσίας αποφάσισε σε μια πολύ ασυνήθιστη κίνηση να επιτρέψει την Αντζέλικα να τραγουδάει ένα διαφορετικό τραγούδι για το Κίεβο.
Η Αντζέλικα Ανατολίεβνα Γιαλίνσκαγια (ρωσικά: , μεταγραφή: Ανζέλικα Ανατόλ'ιεβνα Γιαλίνσκαγια, λευκορωσικά: , μεταγραφή: , γεννήθηκε στις 17 Μαΐου 1970, στο Μινσκ), καλύτερα γνωστή ως Αντζέλικα Αγκουρμπάς (ρωσικά: ;
Στο κέντρο του σπιτιού βρισκόταν ένα σαλόνι φωτισμένο από φεγγίτες, 2 τετραγωνικών μέτρων, με ειδικευόμενα δωμάτια να το περικλείουν από όλες τις πλευρές του.
Βάλτερ Γκρόπιους χαρακτήρισε τη σχεδίαση των δωματίων "Σε κάθε δωμάτιο, η λειτουργικότητα είναι σημαντική, για παράδειγμα, η κουζίνα είναι από τις πιο πρακτικές και απλές κουζίνες, αλλά δεν είναι δυνατόν να χρησιμοποιηθεί και ως τραπεζαρία. Κάθε δωμάτιο έχει τον δικό του χαρακτήρα που ταιριάζει στον σκοπό του."
Αυτό ήταν στο ζενίθ του υπερπληθωρισμού στη Βαϊμάρη και ήταν αδύνατο να αποπληρωθεί το δάνειο στον , οπότε το οικόπεδο πωλήθηκε σε έναν δικηγόρο, τον , το 1924 και όλα τα έπιπλα δόθηκαν στον .
Τα περισσότερα από αυτά τα αντικείμενα χάθηκαν με το πέρασμα των χρόνων αλλά το Ίδρυμα Ντασάου Μπάουχαουζ έχει στη συλλογή του μια τουαλέτα από το δωμάτιο και ένα γυάλινο ντουλάπι από το σαλόνι, και τα δύο σχεδιασμένα από τον Μαρσέλ Μπρόιερ.
Στα τέλη του 1930 το πούλησε στο Γερμανικό Μέτωπο Εργασίας, που σχεδίαζε να κατεδαφίσει το σπίτι και να χτίσει ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα όμως ο Β Παγκόσμιος Πόλεμος σταμάτησε τα σχέδια τους.
Όλα τα έπιπλα φτιάχτηκαν στα εργαστήρια του Μπάουχαουζ από περίφημους καθηγητές και σπουδαστές, όπως οι Μαρσέλ Μπρόιερ, Θίοντορ Μπόγκλερ και Άλμα Μπούσερ.
Ο Γκρόπιους δήλωσε ότι ο στόχος της κατασκευής του σπιτιού ήταν "Η καλύτερη άνεση, με την καλύτερη οικονομία με την εφαρμογή της καλύτερης δεξιοτεχνίας και της καλύτερης κατανομής χώρου σε μορφή, μέγεθος και διάρθρωσης."
Ο διευθυντής του Μπάουχαουζ, Βάλτερ Γκρόπιους σκόπευε να το σχεδιάσει ο ίδιος αλλά σε μια δημοκρατική ψηφοφορία οι μαθητές επέλεξαν ένα σχέδιο το οποίο ο αρχικά σχεδίασε ως το σπίτι για τον ίδιο και τη σύζυγο του.
Εκείνη την περίοδο το Μπάουχαουζ δεν είχε αρχιτεκτονικό παράρτημα για να αναλάβει το έργο, οπότε το ανέλαβε η αρχιτεκτονική εταιρεία του Γκρόπιους ολοκληρώνοντας το έργο σε μόλις 4 μήνες.
Το έργο χρηματοδοτήθηκε με ένα άτοκο δάνειο από τον , Γερμανό-Εβραίο μεσίτη ακινήτων στο Βερολίνο, για τον οποίο ο Γκρόπιους, με συνεισφορές από καθηγητές και μαθητές του Μπάουχαουζ, είχε χτίσει το , μία βίλα στο το 1920-21.
Οι ντόπιοι κάτοικοι του έδωσαν το ψευδώνυμο Ο μύλος του καφέ λόγω του τετραγωνικού του σχήματος και τη στέγη του με τους φεγγίτες, που θυμίζει τους μύλους καφέ του 20ου αιώνα.
Ήταν το πρώτο κτήριο που χτίστηκε βασισμένο στις αρχές σχεδίασης του Μπάουχαουζ, οι οποίες έφεραν επανάσταση στην αρχιτεκτονική και στην αισθητική σκέψη και άσκηση του 20ου αιώνα
Το 1996 το κτήριο συμπεριλήφθηκε στα Μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς που πλέον είναι γνωστά ως Το Μπάουχαουζ και οι χώροι του στη Βαϊμάρη, στο Ντασάου και το Μπερνάου
Τηρώντας τη φιλοσοφία του Μπάουχαουζ η οποία ήταν η εκμάθηση μέσω πρακτικής εμπειρίας και εργασίας στον κλάδο, κάποιοι μαθητές συμμετείχαν στην κατασκευή της.
Στη συνέχεια, αμφότεροι διαφώνησαν για το ποιος θα έπρεπε να γίνει αρχηγός της αντιπολίτευσης, καθώς ο Φρέιζερ πίστευε ότι θα έπρεπε να αναλάβει την ηγεσία του αρχηγού του κόμματος μετά την ήττα των γενικών εκλογών.
Καθώς το Σύνταγμα απαιτούσε από τον ηγέτη της Αντιπολίτευσης να στηρίξει την υποστήριξη της "πλειοψηφίας" των μελών της αντιπολίτευσης και τα δύο μόνο μέλη της αντιπολίτευσης διαφώνησαν, υπήρχε αδιέξοδο.
Ο κυβερνήτης Τζον Ντάνκαν έδωσε στους δύο άνδρες έναν μήνα για να επιλύσουν τις διαφορές τους, αλλά δεν ήταν σε θέση να το πράξουν και τελικά ο κυβερνήτης όρισε τον Φρέιζερ ως επίσημο ηγέτη της αντιπολίτευσης.
Ορίστηκε ως πρόεδρος του Κόμματος των Παρθένων Νήσων στις 30 Νοεμβρίου 2016, μετά τη νίκη του σε κούρσα ηγεσίας με τον Τζούλιαν Φρέιζερ, ήδη αρχηγό του κόμματος εκείνη την περίοδο.
Ο Φόι εκλέχτηκε για πρώτη φορά ως βουλευτής στην 1η εκλογική περιφέρεια το 1999 σε ηλικία 28 ετών και από εκείνη την εποχή εκλέγεται συνεχώς στην έδρα του.
Μετά την αποφοίτησή του από το γυμνάσιο των Βρετανικών Παρθένων Νήσων το 1986 παρακολούθησε το Πανεπιστήμιο των Παρθένων Νήσων στον Άγιο Θωμά και έπειτα πήρε πτυχίο στην εκπαίδευση από το Πανεπιστήμιο & της Φλόριντα, από όπου αποφοίτησε το 1991.
Στις 22 Δεκεμβρίου 2018, μετά τη διάσπαση του κυβερνώντος κόμματος , μία φατρία με επικεφαλής τον Ρόνι Σκέλτον, έγινε το μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης και ο Σκέλτον διαδέχθηκε τον Φόι ως αρχηγός της αντιπολίτευσης.
Στη συνέχεια αποφάσισε να σχηματίσει δικό του θίασο και να παρουσιάσει το έργο του Μολιέρου Ο κατά φαντασίαν ασθενής , με τη συμμετοχή του Νίκου Παρασκευά, της Αγγέλας Λαλαούνη, της Γεωργίας Βασιλειάδου, του Νίκου και του Άρη Βλαχόπουλου κ.
Στην επανάληψη της παράστασης στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά ερμήνευσε ο ίδιος τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Αργκάν, χρησιμοποιώντας το ψευδώνυμο Στέφανος Κρίνος.
Την ίδια χρονιά συμμετείχε στην ίδρυση της Νέας Δραματικής Σχολής , όπου ανέλαβε τη διεύθυνσή της, καθήκοντα διδασκαλίας και σκηνοθεσίας των παραστάσεων επίδειξης των αποφοίτων της Σχολής.
Καραντινού δόθηκε έμφαση στη διδασκαλία της εκφοράς του λόγου και στην εμβάθυνση σε τεχνικά και αισθητικά ζητήματα που σχετίζονταν με την όψη μιας παράστασης —οι μαθητές σχεδίαζαν σκηνικά και κοστούμια, δημιούργησαν μακέτες σκηνικών, χρησιμοποίησαν μαριονέτες κ.
Εναλλακτική πτυχή της δράσης της Σχολής υπήρξε η παρουσίαση παραστάσεων σε διάφορες επαρχιακές πόλεις της Ελλάδας , σε μια προσπάθεια ανάδειξης του ηθικού και παιδαγωγικού χαρακτήρα του θεάτρου.
Η δράση του στη Νέα Δραματική Σχολή αναδεικνύει έναν «άνθρωπο των εικαστικών τεχνών, εμπλεγμένο με τα εικαστικά δίκτυα της πρωτοπορίας», έναν «άνθρωπο του λόγου, με πίστη στη δύναμη της παρουσίας του στο θέατρο».
Εναρκτήρια παραγωγή υπήρξε η τραγωδία του Ευριπίδη Εκάβη, στην οποία συμμετείχαν οι ηθοποιοί: Ελένη Παπαδάκη —στην τελευταία της παράσταση, Έλσα Βεργή, Τζαβαλάς Καρούσος, Νικόλαος Ροζάν κ.
Ο ίδιος αναφέρονταν στην «ευλαβική» απόδοση της αρχαίας τραγωδίας ως «λόγου καθαρού», ενώ για τη όψη ήταν θιασώτης της «γενικής αρχιτεκτονικής οικονομίας».
Ανεξάρτητα από τη συνολική αποτίμηση της παράστασης, αποτέλεσε κοινή παραδοχή στις περισσότερες κριτικές ότι ο λόγος αποτέλεσε το κυρίαρχο στοιχείο της παράστασης.
Επικεντρώθηκε σε παραστάσεις: αρχαίου δράματος (Οιδίπους Τύραννος, Προμηθέας Δεσμώτης, Ιφιγένεια εν Αυλίδι, Ιππόλυτος, Λυσιστράτη και Τρωαδίτισσες), νεοελληνικού ρεπερτορίου (Η κυρία με τ' άσπρα γάντια, Σίβυλλα, Τρισεύγενη, Στέλλα Βιολάντη, Πέφτει το βράδυ), κλασικών ξένων έργων και μόλις ενός ξένου σύγχρονου δράματος .
Η σπουδαιότητα του ποιητή Σικελιανού έστρεψε την προσοχή των κριτικών στην παράσταση, οι περισσότεροι από τους οποίους βρήκαν θετικά στοιχεία στη σκηνοθετική δουλειά του Καραντινού.
Καραντινός έμεινε σταθερός στη θεωρία που είχε αναπτύξει δεκαετίες πριν, γεγονός που κατέστησε τις παραστάσεις του σεβαστές μεν ως προς την αρτιότητα παρουσίασης της σκηνοθετικής άποψης, ωστόσο ξεπερασμένες ως σκηνοθετική αντίληψη κυρίως για τους θεατρικούς κριτικούς αλλά και για μία μερίδα του κοινού.
σκηνοθέτησε κάποιες παραστάσεις και για το Εθνικό Θέατρο, κυρίως έργων ξένου κλασικού και νεοελληνικού ρεπερτορίου (Ψυχοσάββατο - Θείος Όνειρος, Το καφενείο, Ο κατά φαντασίαν ασθενής κ.ά).
Ο θίασος παρουσίασε πέντε παραγωγές το καλοκαίρι του 1956 στο θέατρο Ντο-Ρε, δύο έργων κλασικού ρεπερτορίου , ένα γαλλικό λυρικό δράμα , ένα σύγχρονο γαλλικό δράμα και ένα ελληνικό έργο .
Οι ηθοποιοί του θιάσου μεταξύ άλλων, ήταν ο Θάνος Αρώνης, ο Μπάμπης Γιωτόπουλος, ο Κώστας Ματσακάς, ο Θόδωρος Σαρρής, η Ζωή Σκουρλά.
Ακολούθησαν τη δεκαετία του '40 οι συνεργασίες του με το Εθνικό Θέατρο , την Εθνική Λυρική Σκηνή και με διάφορους θιάσους του ελεύθερου θεάτρου (θίασος Κατερίνας Ανδρεάδη, Εταιρία Ελληνικού Θεάτρου του Τζ. Καρούσου κ.ά.).
Τον Δεκέμβριο του 1972 ανέλαβε καθήκοντα καλλιτεχνικού συμβούλου και σκηνοθέτη στον Θεατρικό Οργανισμό Κύπρου , παραμένοντας στη θέση αυτήν έως το 1974.
σκηνοθέτησε πέντε θεατρικές παραγωγές, ενώ οργάνωσε και αρκετές εορταστικές παραστάσεις με παρουσιάσεις σκηνών από θεατρικά έργα και αναγνώσεις λογοτεχνικών αποσπασμάτων.
Το καλοκαίρι του 1944 σκηνοθέτησε για την Εθνική Λυρική Σκηνή, την όπερα του Μανώλη Καλομοίρη Ο πρωτομάστορας , παράσταση στην οποία συμμετείχε και η Μαρία Κάλλας.
Καραντινός ανέλαβε την επιμέλεια μιας πανηγυρικής παράστασης στο Εθνικό Θέατρο, η οποία περιελάμβανε «το μονόπρακτο του Μιχαήλ Ροδά Λευτεριά, γραμμένο την ίδια χρονιά, απαγγελία πατριωτικών ποιημάτων και ένα απόσπασμα από τους Πέρσες του Αισχύλου».
Καραντινός σκηνοθέτησε για το Εθνικό Θέατρο τα έργα: Στην κάψα του καλοκαιριού , Ο Ταρτούφος , Φλωρεντινή τραγωδία και Ο κύριος ντε Πουρσονιάκ , Μια πόρτα πρέπει να είναι ανοιχτή ή κλειστή , Ο επιθεωρητής , Στο γέρμα του χειμώνα , Η γη είναι σφαίρα , Καποδίστριας .
Αντίθετα, η παράσταση του Καποδίστρια μέσα στην πολιτική συγκυρία του Εμφυλίου Πολέμου προκάλεσε αντιδράσεις και αποτέλεσε τη θρυαλλίδα της απομάκρυνσης μεταξύ άλλων και του Σ.
Αρχικά, παρακολούθησε μαθήματα ηθοποιίας στη Δραματική Σχολή του Ελληνικού Ωδείου με δάσκαλο τον Νικόλαο Παπαγεωργίου και έπειτα στη Δραματική Σχολή του Ωδείου Αθηνών όπου δίδασκε ο Μιχάλης Κουνελάκης.
Ακολούθησαν οι σπουδές του στο εξωτερικό, στον τομέα της αγωγής του προφορικού λόγου και στον τομέα του θεάτρου όπου μαθήτευσε ως ακροατής στο Εργαστήριο του Ράινχαρτ .
Περιστασιακά, κατά την περίοδο που βρισκόταν στο εξωτερικό έστειλε κάποιες δημοσιογραφικές ανταποκρίσεις σε ελληνικά καλλιτεχνικά περιοδικά , οι οποίες αφορούσαν θεατρικά ζητήματα.
Λίγους μήνες αργότερα ανέλαβε καθήκοντα καλλιτεχνικού συμβούλου στον Οργανισμό και μέχρι τη λήξη της θητείας του το 1974, πέτυχε σημαντικά βήματα στην αναδιοργάνωση του Θ.
Ξεκίνησε με μία κλασική κωμωδία τη Λοκαντιέρα του Γκολντόνι, συνέχισε με μία κοινή παράσταση δύο σύγχρονων αλλά μάλλον αταίριαστων μεταξύ τους έργων, τη Θαυμαστή μπαλωματού και το Μια πόρτα πρέπει να είναι ανοιχτή ή κλειστή.
Για άλλη μια φορά καταπιάστηκε σκηνοθετικά με τον Ταρτούφο του Μολιέρου, ενώ αντίθετα για πρώτη φορά σκηνοθέτησε έργο του Ερρίκου Ίψεν, συγκεκριμένα Το σπίτι της κούκλας.
Ο νέος κύκλος συνεργασίας του με το Εθνικό Θέατρο την περίοδο 1951/52 διακρίνεται από τη σκηνοθεσία έργων κλασικού ρεπερτορίου , αλλά κυρίως από την πρώτη παρουσίαση κωμωδίας του Αριστοφάνη από το Εθνικό Θέατρο.
Σκηνοθέτησε την κωμωδία Νεφέλες, σε σκηνογραφία και κοστούμια του Νίκου Χατζηκυριάκου-Γκίκα και με τον Χριστόφορο Νέζερ στον ρόλο του Στρεψιάδη.
Το 1961 διορίστηκε καλλιτεχνικός διευθυντής στο νεοσύστατο τότε Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος και ανέλαβε να καταρτίσει πολιτική ρεπερτορίου, συνεργασιών και παράλληλων δράσεων.
Επίσης, πέτυχε να δημιουργηθεί σταδιακά ένας σταθερός πυρήνας ηθοποιών και άλλων συνεργατών, έδωσε έμφαση στην παρουσίαση προσεγμένων και «πλούσιων» στην όψη παραγώγων, οι οποίες ενείχαν σεβασμό στο δραματικό κείμενο, ενώ άφησε χώρο για πειραματισμούς σε μια νεότερη γενιά συνεργατών.
στις πόλεις της Βορείου Ελλάδας, για την καθιέρωση του εναλλασσόμενου δραματολογίου, τη διοργάνωση εκδηλώσεων ευρύτερου πολιτιστικού χαρακτήρα, την ενίσχυση θερινών περιφερειακών φεστιβάλ με την παρουσία του Κ.
Επιπλέον, δίδαξε αγωγή του προφορικού λόγου σε διάφορα εκπαιδευτικά ιδρύματα και φορείς (Μαράσλειο Διδασκαλείο, Σχολείο Μετεκπαιδευομένων Διδασκάλων, Δημόσιο Πρότυπο Σχολείο Αθηνών κ.α), ενώ επί μακρόν ασχολήθηκε με τη διδασκαλία σε δραματικές σχολές.
Στη συνέχεια εργάστηκε για το ραδιόφωνο ως προϊστάμενος ειδικού τμήματος του Ραδιοφωνικού Σταθμού Αθηνών , με στόχο την εκπαίδευση των εκφωνητών του ραδιοφώνου στην αγωγή του λόγου.
Για τις ανάγκες της περιοδείας στο υπάρχον ρεπερτόριο προστέθηκαν τα έργα: Η θυσία του Αβραάμ, Ο κληρονόμος της τσάτσας, Η σκιά του λαγκαδιού, Αίτησις σε γάμον και Κατσαντώνης.
Το 1947 συνεργάστηκε με την Εταιρία Ελληνικού Θεάτρου του Τζαβαλά Καρούσου, σκηνοθετώντας τρεις παραγωγές, οι οποίες βασίζονται στην παρουσίαση νέων ελληνικών έργων (Το παιχνίδι της τρέλας και της φρονιμάδας, Το κορίτσι του λιμανιού, Άγρια χρόνια).
Λίγο πριν επιστρέψει στο Εθνικό Θέατρο, πραγματοποίησε τη σκηνοθεσία της σαιξπηρικής τραγωδίας Αντώνιος και Κλεοπάτρα, για τον θίασο της Κατερίνας Ανδρέαδη.
Διετέλεσε μέλος της Εταιρείας Θεατρικής Συνεργασίας, της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, του Διεθνούς Ινστιτούτου Θεάτρου, αλλά και διευθυντής στη Νέα Δραματική Σχολή, στη Σχολή Θεάτρου του Μορφωτικού Συλλόγου «Αθήναιον» και στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου.
Οι θεωρητικές του θέσεις όπως τις διατύπωσε και τις εφάρμοσε στη Νέα Δραματική Σχολή συμπυκνώνονται: στην αναγκαιότητα ύπαρξης ενός ισορροπημένου συνδυασμού αισθητικής και τεχνολογίας, στην ανάδειξη μέσω μιας παράστασης της ουσίας του θεατρικού κειμένου έναντι της πρακτικής τονισμού των εξωτερικών στοιχείων και του εντυπωσιασμού, αλλά και στην ανάδειξη του σκηνοθέτη ως απαραίτητο παράγοντα για την ανάκαμψη του θεάτρου.
Ανέπτυξε πλούσια και ποικίλα δράση στα ελληνικά θεατρικά τεκταινόμενα ήδη από τα χρόνια του Μεσοπολέμου, όμως η κύρια σκηνοθετική του δραστηριότητα συντελέστηκε κατά τη μεταπολεμική περίοδο.
Το θέμα της αρχαίας τραγωδίας : ομιλία που διαβάστηκε την πρώτη Απριλίου 1954 στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιώς σε κύκλο διαλέξεων του Θυμελικού θιάσου για την ερμηνεία του αρχαίου δράματος.
Η νεαρή Αλεξάνδρα γνώρισε το καλοκαίρι του 1846 τον Μεγάλο Δούκα Κωνσταντίνο Νικολάγιεβιτς της Ρωσίας, όταν εκείνος επισκεπτόταν το Αλτεμβούργο.
Η επίσκεψή του εκεί είχε οργανωθεί από τη 2η εξαδέλφη τής Αλεξάνδρας, την Καρλόττα της Βυρτεμβέργης : η μητέρα της πρώτης, η Αμαλία, ήταν κόρη του Λουδοβίκου της Βυρτεμβέργης, ενώ ο πατέρας της δεύτερης, ο Παύλος της Βυρτεμβέργης, ήταν γιος του Φρειδερίκου Α της Βυρτεμβέργης, αδελφού του Λουδοβίκου.
Επίσης η Ελένη Πάβλοβνα είχε παντρευτεί τον Μεγάλο Δούκα Μιχαήλ Πάβλοβιτς της Ρωσίας, που ως μικρότερος αδελφός του Νικολάου Α ήταν θείος του Κωνσταντίνου.
Το παλάτι στη Στρέλνα του Φινλανδικού Κόλπου, το οποίο κληρονόμησε ο Κωνσταντίνος όταν ήταν τεσσάρων ετών, αποτέλεσε μέρος ανάπαυσης για το ζευγάρι.
Η ζωηρή Αλεξάνδρα Ιωσήφοβνα έδειξε ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τους χώρους στη Στρέλνα, δημιουργώντας μία σχολή κηπουρικής, όπου δίδαξε μόνη της μαθήματα.
Υπήρχαν, επίσης, εκπαιδευτικά παιχνίδια για τα παιδιά: ένα ξύλινο κατάρτι, τραμπολίνο για γυμναστική και μία καμπίνα για μία από τις φρεγάτες του Κωνσταντίνου.
Ο Κωνσταντίνος ήταν 19 ετών και ήταν έτοιμος να τη νυμφευτεί, αλλά η Αλεξάνδρα ήταν μόλις δεκαέξι ετών και έτσι έπρεπε να περιμένουν δύο ακόμη χρόνια πριν τελικά γίνει ο γάμος.
Ένα χρόνο μετά τον γάμο τους, ο Κωνσταντίνος κληρονόμησε το Παλάτι Παβλόφσκ, το οποίο βρίσκεται 30 περίπου χιλιόμετρα νότια της Αγίας Πετρούπολης, από τον θείο του Μιχαήλ Πάβλοβιτς.
Το ζευγάρι επέτρεπε στο κοινό την είσοδο στο περίφημο πάρκο του παλατιού, ενώ δημιούργησε μία εντυπωσιακή αίθουσα συναυλιών, που αποδείχθηκε δημοφιλής στις μεσαίες τάξεις και προσέλκυσε ονόματα όπως ο Γιόχαν Στράους ο νεότερος, ο Φραντς Λιστ και ο Εκτόρ Μπερλιόζ.
Η Αλεξάνδρα Ιωσήφοβνα (γεννηθείσα Αλεξάνδρα της Σαξονίας-Αλτεμβούργου, 8 Ιουλίου 1830 – 6 Ιουλίου 1911) έγινε με τον γάμο της μεγάλη δούκισσα της Ρωσίας.
Είναι πρόγονος μελών των βασιλικών οικογενειών του Ηνωμένου Βασιλείου, της Ελλάδας, της Ρουμανίας, της Γιουγκοσλαβίας και της Ισπανίας, μέσω της μεγαλύτερης κόρης της Όλγας.
Η Αλεξάνδρα έφτασε στη Ρωσία στις 12 Οκτωβρίου 1847 και η υποδοχή της περιλάμβανε πολλούς λαϊκούς εορτασμούς, με τα πλήθη να πλαισιώνουν τους δρόμους και τα μπαλκόνια για να τη δουν.
Λέγεται ότι η Αλεξάνδρα έμοιαζε τόσο πολύ με την αδελφή του αρραβωνιαστικού της, την Μεγάλη Δούκισσα Αλεξάνδρα Νικολάγιεβνα, που είχε αποβιώσει λίγα χρόνια νωρίτερα, ώστε η μελλοντική της πεθερά ξέσπασε σε κλάματα κατά την πρώτη τους συνάντηση.
Η Αλεξάνδρα Φρειδερίκη Ερριέττα Παυλίνα Μαριάννα Ελισάβετ γεννήθηκε στο Αλτεμβούργο του Δουκάτου της Σαξονίας-Αλτεμβούργου στις 8 Ιουλίου 1830.
Αδελφές της Αλεξάνδρας ήταν η Μαρία, σύζυγος του Γεωργίου Ε του Αννοβέρου, η Θηρεσία και η Ελισάβετ, σύζυγος του Πέτρου Β του Ολδεμβούργου.
Η Αλεξάνδρα και ο Κωνσταντίνος απέκτησαν αργότερα και το Παλάτι του Ορεάντα, που βρίσκεται στην Κριμαία, το οποίο είχε αρχικά κτιστεί για την αυτοκράτειρα Αλεξάνδρα Φεοντόροβνα και έμεινε έτσι στο γιο της Κωνσταντίνο για τη συνταξιοδότησή του.
Τον Φεβρουάριο του 1848 η Αλεξάνδρα υιοθέτησε την Ορθόδοξη πίστη, λαμβάνοντας το όνομα Αλεξάνδρα Ιωσήφοβνα, βάση του τυπικού ονομασίας της ρωσικής βασιλικής οικογένειας.
Το σημερινό άγαλμα αντικαθιστά ένα μνημειακό άγαλμα του Γενικού Γραμματέα Ιωσήφ Στάλιν, που δημιουργήθηκε ως μνημείο νίκης του Β' Παγκοσμίου Πολέμου.
Κατά τη διάρκεια της κυριαρχίας του Στάλιν στη Σοβιετική Ένωση, ο Γκριγκόρ Χαρουτγιουνγιάν, ο πρώτος γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του Αρμενικού Κομμουνιστικού Κόμματος και τα μέλη της κυβέρνησης επέβλεψε την κατασκευή του μνημείου, το οποίο ολοκληρώθηκε και παρουσιάστηκε στο λαό, στις 29 Νοεμβρίου του 1950.
Συνειδητοποιώντας ότι η κατάληψη ενός βάθρου μπορεί να είναι μια βραχυπρόθεσμη τιμή, ο Ισραηλιάν σχεδίασε το βάθρο έτσι ώστε να μοιάζει με τρίκλιτη βασιλική αρμενική εκκλησία, όπως ο ίδιος εξομολογήθηκε πολλά χρόνια αργότερα, «Γνωρίζοντας ότι η δόξα των δικτατόρων είναι προσωρινή, έχω φτιάξει μια απλή τρίκλιτη αρμενική βασιλική».
Σε αντίθεση με τα ορθογώνια σχήματα από το εξωτερικό, το εσωτερικό είναι ελαφρύ και ευχάριστο στο μάτι και μοιαζει με την εκκλησία του Αγίου Χριψιμέ, του 7ου αιώνα.
Την άνοιξη του 1962, το άγαλμα του Στάλιν αφαιρέθηκε, ενώ ένας στρατιώτης σκοτώθηκε και πολλοί τραυματίστηκαν κατά τη διάρκεια της διαδικασίας, και αντικαταστάθηκε από το άγαλμα της Μητέρας Αρμενίας, σχεδιασμένο από τον Αρά Χαρουτγιουνγιάν.
Αφού είχαν ζήσει μαζί για αρκετό διάστημα, ο Χάρι είχε κατ 'επανάληψη ζητήσει από την Είκο να τον παντρευτεί αλλά εκείνη αρνιόταν, μέχρι που ο αδελφός της, Κεν Τανάκα επέστρεψε από ένα νησί όπου είχε υπηρέτησει ως στρατιώτης στον Αυτοκρατορικό Ιαπωνικό στρατό.
Ο Χάρι θα ζητήσει τη συμβουλή και πάλι από τον αδελφό του Κεν, τον Γκόρο, ο οποίος τον συμβουλεύει ότι δεν έχει άλλη επιλογή από το να δολοφονήσει τον Τάνερ και τον Τόνο.
Κατ 'ιδίαν, ο Γκόρο στη συνέχεια αποκαλύπτει ένα συγκλονιστικό οικογενειακό μυστικό , ότι η Είκο δεν είναι η αδελφή του Κεν, αλλά η σύζυγός του, και η Χανάκο ήταν μοναδικό παιδί τους.
Ο Τάνερ έχει μια επιχειρηματική δραστηριότητα με τον γκάνγκστερ της Γιακούζα, Τοσίρο Τόνο , ο οποίος έχει απαγάγει την κόρη του Τάνερ για να ασκήσει πίεση σε μια επιχειρηματική συμφωνία που περιλαμβάνει την πώληση όπλων.
Ο Γκόρο Τανάκα , δεν είναι σε θέση να παρέμβει λόγω του αμερόληπτο ρόλο του στην κοινωνία των Γιακούζα, αλλά προτείνει στον Χάρι, ότι ο Κεν μπορεί να διαφύγει τον κίνδυνο για την ζωή του, είναι η δολοφονία του Τόνο με ένα σπαθί.
Ο Κεν Τανάκα εξοργισμένος που η Είκο ζούσε με έναν πρώην εχθρό του, αλλά και βαθιά υποχρεωμένος στον Κίλμερ που φρόντισε την οικογένεια που του είχε απομείνει, εξαφανίζεται στον υποκόσμο της Γιακούζα διακοπτόντας κάθε επαφή με την αδελφή του.
Ταξιδεύοντας στο Τόκιο ο Χάρι με τον σωματοφύλακα του Τάνερ, τον Ντάστι, μένουν στο σπίτι ενός άλλου παλιού φίλου και στρατιωτικού, τον Όλιβερ.
Η ταινία Μυστική Οργάνωση Γιακούζα , είναι μια νέο νουάρ αστυνομική ταινία Ιαπωνικής και αμερικανικής παραγωγής 1974, σε σκηνοθεσία Σίντνεϊ Πόλακ, και σενάριο των αδελφών Λεονάρντ και Πώλ Σρέιντερ και του Ρόμπερτ Τάουν.
Κατά τη διάρκεια μιας βίαιης επίθεσης στο σπίτι του Όλιβερ από άνδρες του Τόνο, ο Ντάστι μαχαιρώνεται μέχρι θανάτου με ένα σπαθί και η Χανάκο θα πυροβοληθεί και θα πεθάνει.
Στη μοναδική παρουσία του «Α.Ο.Κ.» στην Δ' Εθνική, αγωνίστηκε στον 7ο όμιλο και τερμάτισε προτελευταίος στην 21η θέση της βαθμολογίας, έχοντας αντιπάλους τους Πειραϊκούς Δόξα Πειραιά, Α.
Επίσημο έτος ίδρυσης του συλλόγου είναι το 1977, έχει χρώματα το μπλε και το λευκό και έμβλημα την τρίαινα του Ολύμπιου θεού, Ποσειδώνα της Ελληνικής μυθολογίας.