polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Περιλαμβάνει περιγραφές μερικών από τις πιο έντονες προσωπικές δοκιμασίες, όπως η επιληψία και η εικονική εκτέλεση και εξερευνά πνευματικά και φιλοσοφικά θέματα που σχετίζονται με αυτές.
Το κύριο κίνητρό του στη συγγραφή του μυθιστορήματος ήταν να θέσει το δικό του υψηλότερο ιδανικό, αυτό της χριστιανικής αγάπης, στη βίαια σύγχρονή του ρωσική κοινωνία.
Η ιδέα μιας γέφυρας πάνω από τη λίμνη Πονσαρτραίν χρονολογείται από τις αρχές του 19ου αιώνα και τον Μπερνάρ ντε Μαρινύ , τον ιδρυτή της Μάντεβιλ.
Λεμπ από το 1948, μετά από προσπάθειες του οποίου το νομοθετικό σώμα της Λουιζιάνα δημιούργησε τη σημερινή «Επιτροπή του », ενώ κατόπιν ιδρύθηκε η Εταιρεία Γέφυρας της Λουιζιάνα για να κατασκευάσει τη γέφυρα, με επικεφαλής του εγχειρήματος τον Τζέιμς Ε.
Αντιθέτως, η 8,9 χιλιομέτρων γέφυρα του Αυτοκινητόδρομου -10 στα ανατολικά έπαθε σοβαρές ζημιές από τον «Κατρίνα», οπότε ο χρησίμευσε ως η βασική οδός μεταφοράς για ομάδες βοήθειας από τα βόρεια προς τη Νέα Ορλεάνη στη νότια όχθη.
Οι άλλες είναι κατά σειρά μήκους η Γέφυρα του βάλτου Μαντσάκ στον Διαπολιτειακό Αυτοκινητόδρομο -55, η Γέφυρα της Λεκάνης Ατσαφαλάγια στον Διαπολιτειακό Αυτοκινητόδρομο -10, η Γέφυρα του 1, η , η Γέφυρα του βάλτου Τσακαχούλα στον .
Υπάρχει επίσης η σιδηροδρομική γέφυρα στην Πονσαρτραίν, η οποία με μήκος 9,3 χιλιόμετρα είναι μία από τις μακρύτερες σιδηροδρομικές γέφυρες στις ΗΠΑ.
Ωστόσο, το 2011, σε απόκριση των εγκαινίων της Γέφυρας του Κόλπου Τσιαοτζού στην Κίνα, που είναι μακρύτερη, το Βιβλίο Γκίνες δημιούργησε δύο κατηγορίες για τις γέφυρες πάνω από υδάτινα σώματα: τις συνεχώς πάνω από νερό και τις τμηματικώς πάνω από νερό.
Η Γέφυρα της Λίμνης Πονσαρτραίν έγινε έτσι η μακρύτερη παγκοσμίως γέφυρα που βρίσκεται συνεχώς πάνω από νερό, ενώ προσθέτοντας τα τμήματά της πάνω από νερό η γέφυρα της Κίνας είναι η μακρύτερη.
Στην πραγματικότητα αποτελείται από δύο παράλληλες οδογέφυρες, που διασχίζουν τη Λίμνη Πονσαρτραίν στη νότια Λουιζιάνα, στις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής.
Η αρχική, μονή γέφυρα εγκαινιάστηκε το 1956 και κόστισε 46 εκατομμύρια δολάρια της εποχής, μαζί με τρεις οδούς προσβάσεως στο βόρειο άκρο και μεγάλο τμήμα δρόμου στο νότιο.
Το άνοιγμα της γέφυρας έδωσε ώθηση στην οικονομία μικρών κοινοτήτων της βόρειας όχθης της λίμνης, μειώνοντας τον χρόνο ταξιδιού προς τη Νέα Ορλεάνη κατά 50 λεπτά περίπου.
Ωστόσο τον επόμενο μήνα, μετά από εντολή του στρατηγείου Ρούμελης, ακολούθησε νέα επίθεση του ΕΛΑΣ εναντίον των - βρισκόμενων σε φάση ανασυγκρότησης - δυνάμεων του Ψαρρού, στη θέση Ταράτσα της Γκιώνας, επιτυγχάνοντας μετά από πολύωρη μάχη, τη δεύτερη διάλυση του 5/42.
Μετά από μεσολάβηση του βρετανικού παράγοντα, υψηλόβαθμα στελέχη του ΕΛΑΣ όπως οι Σαράφης, Λευτεριάς και Καραγκίτσης ξεκινούν διαδικασίες εναντίον των επικεφαλής της επίθεσης, οι οποίοι ωστόσο απαλλάχθηκαν καθώς παρουσίασαν τη διαταγή του στρατηγείου Ρούμελης από τον Ευθύμιο Ζούλα.
Παραμένει άγνωστο εάν το Ζούλας έδρασε με δική του πρωτοβουλία λόγω προσωπικών λόγων ή αν έλαβε εντολές, ωστόσο κατά τον Φλάισερ, πιθανότερο είναι το πρώτο.
Από πλευράς ΕΛΑΣ, όλα αυτά αποδόθηκαν σε «πρωτοβουλία» του Βελουχιώτη ο οποίος έδρασε σύμφωνα με όσα του μετέφερε ο «καπετάν Ορέστης» του ΕΛΑΣ Αττικής , μετά από «παρεξήγηση» του καπετάν Ορέστη σε σχέση με την επίσημη γραμμή του ΕΛΑΣ.
Οι πρώτες ένοπλες συγκρούσεις ξεκίνησαν στις αρχές Οκτωβρίου 1943 με την σύλληψη αξιωματούχων του ΕΑΜ από τον ΕΔΕΣ, αφού πρώτα είχε προηγηθεί μια συμπλοκή στο Τσεπέλοβο της Ηπείρου.
Στις 3 Οκτωβρίου, ο ΕΛΑΣ αφοπλίζει ένα μικρό αντάρτικο τμήμα του ΕΔΕΣ Θεσσαλίας με την κατηγορία ότι ο αρχηγός του ήταν ζωοκλέπτης και είχε άμεσες σχέσεις με πρώην δωσίλογους.
Στις 7/8 Οκτωβρίου έπειτα από ένοπλη συμπλοκή στο Τσεπέλοβο Μετσόβου μεταξύ των δυο οργανώσεων συλλαμβάνονται ανώτερα στελέχη του ΚΚΕ της περιοχής της Ηπείρου.
Διατάζεται η σύλληψη των αντιπροσώπων του ΕΔΕΣ στο ΚΓΣΑ, καθώς και εκστρατεία διάλυσης του ΕΔΕΣ στις 9/10 Οκτωβρίου με μεγάλο τμήμα ανταρτών του ΕΛΑΣ και σε συνεννόηση με το Γιώργη Σιάντο (Εκτελών χρέη Γραμματέα της ΚΕ του ΚΚΕ, αφού ο εκλεγμένος Ζαχαριάδης βρισκόταν κρατούμενος στο Νταχάου) και τον Ανδρέα Τζήμα .
Το Φεβρουάριο του 1943 εμφανίστηκε στα Πιέρια η πρώτη ανταρτοομάδα της οργάνωσης ΥΒΕ/ΠΑΟ, που από την ίδρυσή της ήταν εχθρικά διακείμενη προς τους «αναρχικούς» και «διεθνιστές» του ΕΑΜ, λόγω της στήριξης του ΚΚΕ στην αυτονομία της Μακεδονίας το 1924.
Εξαιτίας των επαφών και σχέσεων αξιωματικών της ΥΒΕ/ΠΑΟ με τη δωσιλογική διοίκηση, ιδίως τον Αθανάσιο Χρυσοχόου, το ΕΑΜ αντιμετώπισε με εχθρότητα την ομάδα αυτή, ο ΕΛΑΣ τη διέλυσε ως αντιεαμική «φασιστική προδοτική» και ορισμένα μέλη της ξεκίνησαν να συνεργάζονται με τους Γερμανούς.
Στην περιοχή της Κοζάνης, όπου στις αρχές του 1943 επικρατούσε το ΕΑΜ, ξέσπασαν συγκρούσεις και μετά από μία μάχη στον Αυγερινό τον Απρίλιο ο ΕΛΑΣ εκτέλεσε τέσσερεις αξιωματικούς της ΠΑΟ στη Βουχωρίνα, όχι ως συνεργάτες των κατακτητών, αλλά ως «αντεπαναστάτες» και επειδή «δεν αντιστάθηκαν στους Ιταλούς» και με την ορθή κατηγορία ότι επιδίωκαν να επιβληθούν στον ΕΛΑΣ με τα όπλα.
Ανάλογες εκτελέσεις πραγματοποιήθηκαν και στην περιοχή της Καστοριάς την ίδια εποχή, προξενώντας λίγες μέρες αργότερα εκτελέσεις εαμικών στελεχών, συμπεριλαμβανομένου του Λάζου Τερπόφσκι ή Ζησιάδη.
Τον Ιούνιο του 1943, με την συμμετοχή του ΕΑΜ, του ΕΔΕΣ, της ΕΚΚΑ και της βρετανικής συμμαχικής αποστολής, που είχε καταφθάσει στα ελληνικά βουνά, υπογράφηκε μια συμφωνία για την δημιουργία ενός κοινού γενικού στρατηγείου για τον συντονισμό της Αντίστασης και φάνηκε ότι οι προστριβές μεταξύ των αντιστασιακών οργανώσεων θα σταματούσαν.
Όμως, η προσπάθεια του ΕΔΕΣ να εγκαταστήσει ομάδες του σε περιοχές που βρίσκονταν υπό τον έλεγχο του ΕΛΑΣ, η ένταξη ακροδεξιών στον ΕΔΕΣ, η συνεργασία του ΕΔΕΣ Αθηνών με τους Γερμανούς, καθώς και η ανακωχή του ΕΔΕΣ Ηπείρου (αν και κατά την περίοδο εκείνη έχουν καταγραφεί επιθέσεις του ΕΔΕΣ ενάντια στους Γερμανούς, πολλές φορές εν αγνοία του ίδιου του Ζέρβα) προκάλεσαν τη σκλήρυνση της στάσης του ΕΑΜ.
Σύμφωνα με ορισμένους ιστοριογράφους, το ΕΑΜ εκπονούσε σχέδια για τη στρατιωτική κατάληψη της Αθήνας με τη λήξη της κατοχής, όπως και για την εγκατάσταση μιας κυβέρνησης στις περιοχές που ήλεγχε, ενώ ο ΕΔΕΣ εκπονούσε σχέδια για την κατάληψη της εξουσίας και την άμεση επιβολή της Δημοκρατικής Επαναστάσεως.
Βλέποντας ότι θα βρισκόταν μεταξύ δύο αντιπάλων, ο Ζέρβας είχε ήδη αποφασίσει να συνεννοηθεί μυστικά με τους Γερμανούς για μια άτυπη κατάπαυση του πυρός.
Στις 4 Οκτωβρίου, μια επιτροπή με αντιπρόσωπο τον πρόεδρο του Διεθνούς Ερυθρού Σταυρού, Μπίκελ, σε συμφωνία με τους Γερμανούς, φτάνει στο αρχηγείο του ΕΔΕΣ στο Βουργαρέλι.
Τις ίδιες επαφές, με την επιτροπή του Μπίκελ, έκανε και η 8η Μεραρχία του ΕΛΑΣ, με αρχηγούς τους Νάσση και Πίσπερη, αλλά όταν επικοινώνησαν με το Γενικό στρατηγείο του ΕΛΑΣ, απορρίφθηκαν όλες οι επαφές κατηγορηματικά.
Μετά τις συγκρούσεις αυτές ο ΕΛΑΣ απέμεινε ο μοναδικός αντιστασιακός στρατός σε όλη την ελληνική επικράτεια με εξαίρεση την Ήπειρο, τη βουλγαρική ζώνη Κατοχής και την Κρήτη, όπου παράλληλα δρούσαν και οι οργανώσεις του ΕΔΕΣ, του Αντών Τσαούς και της ΕΟΚ αντίστοιχα.
ο Σεπτέμβριο του 1943, με την επιστροφή της αντιπροσωπείας που είχε σταλεί στο Κάιρο, ο ΕΛΑΣ ήταν σίγουρος ότι οι Άγγλοι, με την βοήθεια του ΕΔΕΣ και της ΕΚΚΑ, θα προσπαθούσαν να επαναφέρουν τον, εξαιρετικά αντιδημοφιλή στην ελληνική κοινωνία, Γεώργιο Β.
Ο Βελουχιώτης έφτασε στο σημείο να χαρακτηρίσει τους Άγγλους μεγαλύτερο κακό από τους Γερμανούς και πρότεινε τα εξής: είτε ο ΕΔΕΣ και η ΕΚΚΑ θα σχημάτιζαν κοινό μέτωπο με το ΕΑΜ κατά της προσπάθειας επιστροφής του Βασιλιά, είτε θα τους διέλυαν με τη βία.
Στην περιοχή της βουλγαρικής ζώνης Κατοχής, δυνάμεις του ΕΛΑΣ επιτέθηκαν τον Δεκέμβριο του 1943 σε ομάδες ανεξάρτητων ανταρτών του Παγγαίου, με τους οποίους μέχρι τότε συνεργάζονταν, αναγκάζοντάς τους να καταφύγουν στις δυνάμεις του Αντών Τσαούς στα γειτονικά Όρη Λεκάνης.
Ακολούθησε στις αρχές Ιανουαρίου του 1944 η αντεπίθεση των εθνικιστών ανταρτών, οι οποίοι αιχμαλώτισαν και εκτέλεσαν αρκετούς ΕΛΑΣίτες, καταφέρνοντας ακόμη να έρθουν σε επαφή με συνδέσμους του ΣΜΑ και να εξασφαλίσουν πολεμοφόδια για την συντήρηση και ανάπτυξη των δυνάμεών τους.
Τον Αύγουστο ο ΕΛΑΣ επιτίθεται στην ομάδα του ίλαρχου Τηλέμαχου Βρεττάκου και τον εκτελεί, όπως επίσης διαλύει την οργάνωση του συνταγματάρχη Γιαννακόπουλου στην Αρτεμίσια Μεσσηνίας.
Τον Αύγουστο του 1943, γίνονται συναντήσεις στο Κάιρο μεταξύ ΕΑΜ και κυβέρνησης Τσουδερού, ώστε να σταματήσουν οι εχθροπραξίες, κάτι που καταλήγει ξανά σε αδιέξοδο.
Την 1η Φεβρουαρίου 1944, ο Ζέρβας με τέχνασμα πληροφορεί τον ΕΛΑΣ και τη Συμμαχική Αποστολή ότι επίκειται γερμανική επίθεση, και ζητά βοήθεια από τον ΕΛΑΣ, ενώ το Γ.
Καθώς οι μονάδες του ΕΛΑΣ ήταν πολύ ισχυρότερες, κατάφεραν να κερδίσουν τον ΕΔΕΣ στο πεδίο της μάχης και να απειλήσουν τις δυνάμεις του Ζέρβα με ολοκληρωτική καταστροφή.
Η επιθυμία των Βρετανών, για πολιτικούς και στρατιωτικούς λόγους, να σταματήσει ο εμφύλιος, η εξασθένηση του ΕΔΕΣ και η αδυναμία του ΕΛΑΣ να αντιμετωπίσει δύο αντιπάλους, οδήγησαν σε ανακωχή στις 4-5 Φεβρουαρίου 1944, η οποία, όμως δεν έσβησε τη συσσωρευμένη αντιπαλότητα.
Νεότερες έρευνες δείχνουν ότι έλαβαν χώρα και κοινές επιχειρήσεις ΕΔΕΣ και Γερμανών ενάντια στις δυνάμεις του ΕΑΜ αν και στις μεταξύ τους διαμάχες βρέθηκε και ο ΕΔΕΣ να διεξάγει διμέτωπο αγώνα εναντίον του ΕΛΑΣ και των Γερμανών ταυτόχρονα (γι' αυτόν το λόγο και ο ΕΔΕΣ είχε κατηγορήσει τον ΕΛΑΣ για συνεργασία με τους Γερμανούς).
Ο όρος ενδοαντιστασιακές συγκρούσεις, αναφέρεται στις ένοπλες εμφύλιες συγκρούσεις ανάμεσα σε ελληνικές αντιστασιακές οργανώσεις που έλαβαν χώρα κατά τη διάρκεια της κατοχής της Ελλάδας από τις δυνάμεις του Άξονα και εν μέσω του πολέμου της Εθνικής Αντίστασης.
Οι βορειοδυτικοί μουσώνες αρχίζουν στα τέλη του Οκτωβρίου και διαρκούν μέχρι τον Μάρτιο του επόμενου έτους, και χαρακτηρίζονται από δυνατούς ανέμους και χαμηλές θερμοκρασίες.
Οι νοτιοδυτικοί μουσώνες αρχίζουν τον Μάιο και διαρκούν μέχρι τον Σεπτέμβριο, και χαρακτηρίζονται από ασθενείς ανέμους, ασυννέφιαστο καιρό αλλά με απογευματινές καταιγίδες.
Στα πρώτα χρόνια της ολλανδικής αποικιοκρατίας, του ισπανικού αποικισμού, και του Τσενκ Χι της δυναστείας Μινγκ, δεν υπήρχε ανεπτυγμένη γεωργία ή βιομηχανία μεγάλης κλίμακας.
Κατά την περίοδο των Τσινγκ, ένα μέρος του πληθυσμού από τις επαρχίες Φουτσιάν και Κουανγκτούνγκ μετανάστευσε στην σημερινή Ταογιουάν όπου καλλιέργησαν και αξιοποίησαν τη γη.
Το Ταογιουάν είναι μία πόλη και ειδικός δήμος της βορειοδυτικής Ταϊβάν, που γειτνιάζει με την πόλη Νέα Ταϊπέι, την κομητεία του Χσίντσου και την κομητεία του Γιλάν.
Το Ταογιουάν αναπτύχθηκε από μια απλή δορυφορική πόλη της μητροπολιτικής περιοχής του Ταϊπέι και έχει γίνει η τέταρτη μεγαλύτερη μητροπολιτική περιοχή, και η πέμπτη πολυπληθέστερη πόλη της Ταϊβάν.
Επειδή η μετακινήσεις στη μητροπολιτική περιοχή του Ταϊπέι είναι εύκολες, η Ταογιουάν είδε την ταχύτερη πληθυσμιακή ανάπτυξη από όλες τις πόλεις της Ταϊβάν.
Τα τελευταία χρόνια η ανάπτυξη του εμπορίου και η αύξηση των θέσεων εργασίας βοήθησαν την Ταογιουάν να εξελιχθεί σε μια σημαντική οικονομική επαρχία της βόρειας Ταϊβάν, και ο πληθυσμός έχει αυξηθεί.
Από το 1748 , στο οροπέδιο της Ταογιουάν έχουν κατασκευαστεί πολλές αρδευτικές λίμνες, από τις οποίες η Ταογιουάν έχει κερδίσει τον χαρακτηρισμό «Πόλη με τις Χίλιες Λίμνες» .
Υπάρχουν πάνω από 6.827 εκτάρια γης διαθέσιμα για εργοστάσια και βιομηχανική χρήση στην πόλη, και είναι γεγονός ότι η ανάπτυξη της πόλης βασίζεται στη βιομηχανία και το εμπόριο.
Τον Νοέμβριο του 1901, ενώ βρισκόταν υπό Ιαπωνική κυριαρχία, στην περιοχή ιδρύθηκε ένα τοπικό διοικητικό γραφείο, το Τόσιεν Τσο (Κινεζικά: , προφέρεται: Ταοζαϊγιουάν τινγκ, σημαίνει: «Γραφείο του Κήπου με τις Ροδακινιές»), το οποίο το 1905 μετονομάστηκε σε Τόεν Τσο (Κινεζικά: , προφέρεται: Ταογιουάν τινγκ, σημαίνει: Γραφείο της Ταογιουάν).
Το σχήμα της είναι μακρόστενο με κατεύθυνση νοτιοανατολική προς βορειοδυτική, με το νοτιοανατολικό άκρο στην Οροσειρά Σουεσάν και το αντίθετο άκρο στις όχθες του Στενού της Ταϊβάν.
Μετά τον Κινέζικο Εμφύλιο Πόλεμο, πολλοί άνθρωποι από την ηπειρωτική Κίνα, οι αναφερόμενοι ως Γουάισενγκρεν εγκαταστάθηκαν στην τότε Κομητεία της Ταογιουάν όταν υποχώρησε η εθνικιστική κυβέρνηση το 1949.
Οι Χάκκα είναι η δεύτερη μεγαλύτερη εθνική ομάδα στην πόλη μετά τους Χόκλο, από τους οποίους ηττήθηκαν στους φυλετικούς πολέμους και αναγκάστηκαν να κινηθούν προς τις φτωχές ορεινές περιοχές της νότιας Ταογιουάν.
Την 16η Φεβρουαρίου 1998, η αεροπορική πτήση 676 συνετρίβη στην πόλη Ταογιουάν, κοντά στο Διεθνές Αεροδρόμιο Τσιάνγκ Κάι Σεκ , σκοτώνοντας όλους τους 196 επιβάτες και ακόμα επτά που βρίσκονταν στο έδαφος.
Στην Ταογιουάν, όπως και στις περισσότερες από τις πόλεις της Ταϊβάν, η μεγαλύτερη εθνική ομάδα είναι οι Χόκλο , από τους οποίους οι περισσότεροι ζούν στο βόρειο τμήμα της πόλης.
Λίγες μέρες μετά το τέλος των γυρισμάτων, ο επέστρεψε στην για να επιβλέψει το μοντάζ, το ηχητικό τοπίο και τη μουσική και την ενσωμάτωση οπτικών εφέ της ταινίας.
Ο μοντέρ . είχε ήδη συγκεντρώσει προσχέδια διαφόρων σεκάνς και μόλις λίγες εβδομάδες πριν από την προγραμματισμένη ολοκλήρωση της ταινίας, η ομάδα παραγωγής ξεκίνησε την έργο της αποθήκευσης του τέλους της ταινίας μέσω του μοντάζ.
Ο χρόνος της οθόνης του ψεύτικου θεού κόπηκε και το εφέ “θεός πτώσης” του Φέρεν αντικαταστάθηκε με κοντινά πλάνα του προσώπου του ηθοποιού, καθώς και πλάνα από κεραυνούς και καπνό.
Πέντε λεπτά πλάνα κόπηκαν για να βελτιωθεί ο ρυθμός της ταινίας και μια επιπλέον σκηνή συμπεριλήφθηκε στο “ ” για να διευκρινιστεί η περίσταση της διάσωσης του .
Για το λόγο αυτό, διάφορα επεισόδια με τη χρήση τους εξαφανίστηκαν από το σενάριο (για παράδειγμα, στο τέλος της ταινίας, το συνεργείο υποτίθεται ότι θα δεχόταν επίθεση από εκατοντάδες γαργκόιλ).
Κατά τη γνώμη του κοινού, το βασικό μειονέκτημα της ταινίας είναι η υπερβολική προσοχή του σκηνοθέτη στον Τζέιμς Κερκ, αν και η πλοκή θα έπρεπε να είχε δώσει μεγαλύτερη προσοχή στον Σποκ.
Λόγω του γεγονότος ότι τα γυρίσματα της σειράς αφαίρεσαν σχεδόν όλο τον χρόνο του, ο δεν μπόρεσε να παίξει ως σκηνοθέτης της πέμπτης μεγάλου μήκους ταινίας και συνέστησε τον για αυτό το μέρος.
Σταρ Τρεκ Νο 5: Τα ελευταία Σύνορα είναι μια αμερικανική ταινία επιστημονικής φαντασίας του 1989 σε σκηνοθεσία του Γουίλιαμ Σάτνερ και βασίζεται στην τηλεοπτική σειρά .
Ήταν μια επιτυχία στο , κερδίζοντας $ 97 εκατομμύρια παγκοσμίως και έκανε το μεγαλύτερο άνοιγμα από οποιαδήποτε μέχρι τότε ταινία Σταρ Τρεκ, ωστόσο έλαβε μικτές με αρνητικές κριτικές και σύμφωνα με τον παραγωγό της «σχεδόν σκότωσε το ».
Για το ρόλο του , οι παραγωγοί σχεδίαζαν να προσκαλέσουν τον ηθοποιό , αλλά λόγω της απασχόλησής του στα γυρίσματα μιας άλλης ταινίας, ο πήρε αυτόν τον ρόλο.
Η γαλλική κυβέρνηση ενέκρινε τη συνθήκη στις 2 Οκτωβρίου, επιλέγοντας την διεξαγωγή παναποικιακού δημοψηφίσματος και όχι ξεχωριστού δημοψηφίσματος για κάθε αποικία.
Η προσέγγιση επικρίθηκε στη Μαγιότ, όπου ο Μαρσέλ Ανρί, ηγέτης του κατά της ανεξαρτησίας Λαϊκού Κινήματος του Μαορέ, ισχυρίστηκε ότι οι Μαγιοτιανοί είχαν δικαίωμα στην αυτοδιάθεση με βάση το άρθρο 53 του γαλλικού Συντάγματος, το οποίο ορίζει ότι απόσχιση δεν μπορεί να συμβεί χωρίς τη συγκατάθεση των ψηφοφόρων.
Μετά το δημοψήφισμα, ο Πρόεδρος Αχμέντ Αμπντάλα ανακοίνωσε ότι η κομοριανή βουλή των Αντιπροσώπων θα εκπονήσει ένα νέο σύνταγμα και θα κηρύξει ανεξαρτησία σε συμφωνία με την γαλλική κυβέρνηση.
Οι Κομόρες αυτονομήθηκαν το 1961 και η δημόσια ικανοποίηση με το νέο καθεστώς σήμαινε ότι τα νησιά δεν αποτελούσαν μέρος του κύματος αποαποικιοποίησης που οδήγησε στην ανεξαρτησία των περισσότερων γαλλικών αποικιών στην Αφρική κατά τη δεκαετία του 1960.
Ωστόσο, η δημόσια υποστήριξη για την ανεξαρτησία άρχισε να αναπτύσσεται στις αρχές της δεκαετίας του 1970, εκτός από Μαγιότ, όπου η υποστήριξη για τη διατήρηση της γαλλικής κυριαρχίας παρέμεινε ισχυρή.
Όταν η Εθνοσυνέλευση ενέκρινε τη συνθήκη τον Νοέμβριο του 1973, την τροποποίησε ώστε η Μαγιότ να έχει περιφερειακή αυτονομία αν επιτευχθεί ανεξαρτησία.
Τον Νοέμβριο του 1974 πέρασε ο νόμος 74-965, απαιτώντας τη διεξαγωγή δημοψηφίσματος στις Κομόρες μέσα σε έξι μήνες, δίνοντας επίσης μια περίοδο έξι μηνών μετά το δημοψήφισμα για να αποφασιστεί η αντίδραση της για το τελικό αποτέλεσμα.
Αυτές οι έννοιες (ότι ένας καλλιτέχνης μπορεί να διεκδικήσει οτιδήποτε ως τέχνη του, ή ότι ένας καλλιτέχνης κάνει κάτι πολύτιμο υπογράφοντάς το) συχνά περιέχουν σιωπηρή κριτική για τον καταναλωτισμό της μεταπολεμικής Ευρώπης.
Αυτό θα συνέχιζε να επηρεάζει τους καλλιτέχνες να χρησιμοποιούν το σώμα τους ως υλικό το οποίο θεωρήθηκε ικανό να αντισταθεί στην εμπορευματοποίηση και να υπονομεύσει την εμπορική αναγνώριση.
Όταν ο , γνωστός και ως "πατέρας του ", ήρθε στις Ηνωμένες Πολιτείες το 1964, το διακρατικό σύστημα αυτοκινητοδρόμων ήταν μόλις εννέα ετών και οι αυτοκινητόδρομοι πρόσφεραν σε όλους την ελευθερία να "δεις τις ΗΠΑ στο σου".
Το περπάτημα καθ 'όλη τη διάρκεια αυτής της εγκατάστασης υποδεικνύει την τεράστια κλίμακα του έθνους που αντιμετώπιζε ο νεαρός Κορεάτης καλλιτέχνης όταν έφτασε.
Τα φωσφοριζέ περιγράμματα στις οθόνες, υπενθυμίζουν τους πολύχρωμους χάρτες και τα λαμπερά δελεαστικά μοτέλ και τα εστιατόρια που οδήγησαν τους Αμερικανούς στον ανοιχτό δρόμο.
Τα διαφορετικά χρώματα μας υπενθυμίζουν ότι τα μεμονωμένα κράτη εξακολουθούν να έχουν ξεχωριστές ταυτότητες και πολιτισμούς, ακόμα και στη σημερινή εποχή των πληροφοριών.
Ο Νεοντανταϊσμός ήταν ένα κίνημα με ακουστικές, οπτικές και λογοτεχνικές εκδηλώσεις που είχαν ομοιότητες με την μέθοδο ή την πρόθεση με προηγούμενα έργα τέχνης Ντανταϊσμού .
Στις Ηνωμένες Πολιτείες ο όρος έγινε γνωστός από τα άρθρα που δημοσιεύτηκαν από την Μπάρμπαρα Ρόουζ στη δεκαετία του 1960 και αναφέρεται πρωτίστως, αν και όχι αποκλειστικά, στο έργο που δημιουργήθηκε εκείνη και την προηγούμενη δεκαετία.
Υπήρξε επίσης μια διεθνής διάσταση στο κίνημα, ιδιαίτερα στην Ιαπωνία και στην Ευρώπη, που χρησιμεύει ως το θεμέλιο της , της Ποπ Αρτ και της Αρ Νουβό .
Σύμφωνα με τους καλλιτέχνες της εποχής, η τέχνη πρέπει να είναι επεκτατική και χωρίς αποκλεισμούς, να οικειοποιεί μη-καλλιτεχνικά υλικά, να αγκαλιάζει τη συνήθη πραγματικότητα και να γιορτάζει τη λαϊκή κουλτούρα.
Απέρριψαν τον ελιτισμό που σχετίζεται με τη ζωγραφική του Αφηρημένου Εξπρεσιονιστή υπέρ ενός πιο κοινωνικού τύπου τέχνης, που έδωσε έμφαση στην κοινότητα και το περιβάλλον.
Η συνεργασία ήταν ένα άλλο χαρακτηριστικό της δουλειάς τους: οι Νεοντανταϊστές, συνεργάστηκαν με ποιητές, μουσικούς, χορογράφους και χορευτές και ασχολούνταν με άλλους καλλιτέχνες με το ίδιο πνεύμα, όπως οι καλλιτέχνες του Αρ Νουβό.
Ασεβής, ανατρεπτικός και αφοσιωμένος στην κατάρρευση των καθιερωμένων κανόνων καλλιτεχνικής παραγωγής, το έργο του εκτείνεται σε μονόχρωμους πίνακες, γλυπτά και αντικείμενα τέχνης εννοιολογικής τέχνης, τα οποία διατηρούν την αίσθηση του χιούμορ και την κακόφημη σάτιρα.
Παρά τη στάση αυτή και τη γενικευμένη συμπεριφορά, οι ιδέες που περιγράφει ο και η χρήση του σώματος ως μέσο διαμόρφωσης της τέχνης έχουν εξαιρετική επιρροή μετά τον απροσδόκητο θάνατό του στην ηλικία των 29.
Προκειμένου να προωθηθεί το κίνημα μέσω της συζήτησης και της τέχνης, το 2014, δημιουργήθηκε η ιστοσελίδα ., μια πλατφόρμα οπτικής συνομιλίας στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης από τους , .
Μα αυτό τον τρόπο, καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο μπορούν να δημιουργήσουν μαζί, μια καλλιτεχνική ενότητα, ανεξαρτήτως από τη γλώσσα, την απόσταση, την εθνικότητα ή άλλους τεχνητούς περιορισμούς.
Δημοσιεύσεις ντοκιμαντέρ ερέθισαν το ενδιαφέρον για την , όπως Οι Καλλιτέχνες του ' καθώς και εκδόσεις γερμανικής γλώσσας από το 1957 και αργότερα, στις οποίες συνέβαλαν μερικοί πρώην καλλιτέχνες .
Ωστόσο, αρκετοί από τους αρχικούς καλλιτέχνες του κινήματος καταγγέλλουν την ετικέτα Νεοντανταϊσμός/-, ειδικά στις εκδηλώσεις των ΗΠΑ, με το σκεπτικό ότι το έργο ήταν παράγωγο αντί να κάνει νέες ανακαλύψεις, ότι η αισθητική ευχαρίστηση βρέθηκε σε αρχικά διαμαρτυρίες ενάντια στις αστικές αισθητικές αντιλήψεις, και επειδή έγινε εμπορικό και κοινότυπο.
Αφαιρώντας το ουρητήριο από το καθημερινό περιβάλλον και τοποθετώντας το σε ένα περιβάλλον τέχνης, ο Ντυσάν αμφισβήτησε τους βασικούς ορισμούς της τέχνης καθώς και το ρόλο του καλλιτέχνη στη δημιουργία του.
Με τον τίτλο, "Κρήνη", ο Ντυσάν έκανε μια χιουμοριστική και ειρωνική αναφορά τόσο για το σκοπό του ουρητήρα όσο και για τα διάσημα σιντριβάνια σχεδιασμένα από τους καλλιτέχνες την Αναγέννησης και του Μπαρόκ.
Ήταν μια αντίδραση στον προσωπικό συναισθηματισμό του Αφηρημένου Εξπρεσιονισμού και, λαμβάνοντας το προβάδισμα από την πρακτική του Μαρσέλ Ντυσάν και του Κουρτ Σβίττερς, αρνήθηκε τις παραδοσιακές έννοιες της αισθητικής.
Εφαρμόζεται στο έργο καλλιτεχνών όπως του και του λόγω της χρήσης του κολάζ, της συναρμολόγησης, διαφόρων υλικών που βρέθηκαν και της προφανώς αντιαισθητικής ατζέντας τους.
"Θα ήθελα όλοι οι καλλιτέχνες να πουλήσουν τα δακτυλικά τους αποτυπώματα, ή να διοργανώσουν διαγωνισμούς για να δουν ποιος μπορεί να τραβήξει τη μακρύτερη γραμμή ή να πουλήσει τα σκατά τους σε κουτιά. Το δακτυλικό αποτύπωμα είναι το μόνο σημάδι της προσωπικότητας που μπορεί να γίνει δεκτό: αν οι συλλέκτες θέλουν κάτι οικείο, πραγματικά προσωπικό για τον καλλιτέχνη, υπάρχουν τα ίδια τα σκατά του καλλιτέχνη, αυτά που είναι πραγματικά δικά του."
Μια συμμαχική προσέγγιση βρίσκεται στη δημιουργία του κολάζ και της συναρμολόγησης, όπως στα γλυπτά από σκουπίδια του αμερικανικού , τα έργα του οποίου δημιουργήθηκαν από άχρηστα υλικά έχουν συγκριθεί με την πρακτική του .
Η σχηματίστηκε ως αρνητική αντίδραση στις φρικαλεότητες και την αθανασία του πρώτου παγκόσμιου πολέμου και οδήγησε στην τέχνη, την ποίηση και σατυρικές και παράλογες παραστάσεις.
Με το έργο "Κρήνη , ο Ντυσάν με πρωτότυπη ευτολμία και θρασύτητα, έχει γίνει σημαντικός εκπρόσωπος του κινήματος με παραδοσιακές καλλιτεχνικές αξίες και τεχνικές.
Πολλοί από τους καλλιτέχνες που ταυτίστηκαν με την τάση μεταφέρθηκαν στην συνέχεια σε άλλες ειδικότητες ή ταυτίστηκαν με άλλα καλλιτεχνικά κινήματα και σε πολλές περιπτώσεις μόνο μερικές από τις πτυχές της πρώιμης εργασίας τους μπορούν να ταυτιστούν με το κίνημα του Νεοντανταϊσμού.
Το έργο παρουσιάστηκε σε μια καλλιτεχνική έκθεση στη Νέα Υόρκη, όπου ο κάθε καλλιτέχνης μπορούσε να υποβάλλει δύο έργα με συνδρομή 6 δολαρίων και έτσι παρουσίασε το ουρητήριο ως αισθητικό αντικείμενο σαν δήλωση "αντι-τέχνης".
Ο ήταν ο πρώτος καλλιτέχνης που χρησιμοποίησε ένα έτοιμο αντικείμενο ως έργο τέχνης, ένα ουρητήριο, γυρισμένο ανάποδα το οποίο ήταν εγγυημένο να προκαλέσει και να προσβάλει ακόμη και τους συναδέλφους του καλλιτέχνες.
Το ενωτικό στοιχείο της τέχνης της Νεο-Ντάδας είναι η επανεξέταση της ειρωνείας της και η χρήση των αντικειμένων που βρέθηκαν και/ή των παρωχημένων δραστηριοτήτων ως οργάνων κοινωνικής και αισθητικής κριτικής.
Ένας άλλος φίλος, ο , δήλωσε ότι τα κονσερβοποιημένα τρόφιμα προορίζονταν ως "μια πράξη προκλητικής απομίμησης του κόσμου της τέχνης, των καλλιτεχνών και της κριτικής τέχνης".
Ο όρος αιτιολογείται χάρη στην παρουσία του Γάλλου καλλιτέχνη , Μαρσέλ Ντυσάν στην Νέα Υόρκη, του οποίου οι ιδέες είχαν όλο και μεγαλύτερη επιρροή.
Έπειτα από το τελεσίγραφο του 1940, οι δυνάμεις της Σοβιετικής Ένωσης εισέβαλαν στη Λιθουανία, αναγκάζοντας τον Αντάνας Σμέτονα να εγκαταλείψει τη χώρα.
Ο Αντάνας Μέρκις, ο οποίος ανέλαβε τη θέση του υπηρεσιακού προέδρου σύμφωνα με το σύνταγμα, ανακοίνωσε επίσημα ότι ενέλαβε την προεδρία σε μόνιμη βάση και διόρισε τον Γιούστας Παλέκις, ο οποίος ήταν ευνοούμενος των σοβιετικών αρχών, ως πρωθυπουργό, ενόψει του σχηματισμού "λαϊκής κυβέρνησης".
Το σύγχρονο αξίωμα του πρωθυπουργού ιδρύθηκε το 1990, κατά τη διάρκεια της αναταραχής κατά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, αν και ο επίσημος τίτλος έως τις 25 Νοεμβρίου 1992 ήταν «Πρόεδρος του Συμβουλίου των Υπουργών».
Ιστορικά, ο τίτλος του πρωθυπουργού είχε χρησιμοποιηθεί επίσης μεταξύ του 1918 και του 1940 κατά τη διάρκεια της πρώτης Δημοκρατίας της Λιθουανίας, η οποία υπήρξε από την κατάρρευση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας μέχρι την προσάρτηση της χώρας από τη Σοβιετική Ένωση.
Τα προκαταρκτικά αποτελέσματα είχαν προγραμματιστεί να ανακοινωθούν στις 6 Ιανουαρίου 2019, με τελικό αποτέλεσμα στις 15 Ιανουαρίου και την τελετή ορκωμοσίας του νέου προέδρου στις 18 Ιανουαρίου.
Ωστόσο, ανακοινώθηκε αργότερα στις 5 Ιανουαρίου ότι η δημοσίευση των προκαταρκτικών αποτελεσμάτων θα καθυστερήσει, καθώς λιγότερο από το ήμισυ των ψήφων είχαν ληφθεί από την εκλογική επιτροπή .