polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Το 1973, είχαν εκπονήσει μία θεμελιώδη μεταρρύθμιση, όπου οι διαφορές μεταξύ των πρωτοκόλλων δικτύου θα αποκρύπτονταν χρησιμοποιώντας ένα κοινό πρωτόκολλο επικοινωνίας, και αντί να ευθύνεται το δίκτυο για την αξιοπιστία του, όπως και στο , οι οικοδεσπότες θα αναλάμβαναν την ευθύνη.
Ο Σερφ πίστωσε με ευχαριστίες τους Χιμπέρτ Ζίμμέρμάν, Τζεράρν ΛεΛαν και Λουίς Πουζίν για τη σημαντική συνεισφορά τους σε αυτό το πρόγραμμα.
Ταυτόχρονα με την αύξηση της διαδικτύωσης στην Ευρώπη, σχηματίστηκε μόνο για αυτό δικτύωση με την και εντός-μεταξύ των Αυστραλιανών πανεπιστήμιων, που βασιζόταν σε διάφορες τεχνολογίες όπως το .25 και το .
Το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ ανέθετε συμβάσεις έργων ήδη από τη δεκαετία του 1960, όπως για την ανάπτυξη του από τους Ρομπέρ Τέιλορ και Λόρενς Ρόμπερτς.
Το 1969 στάλθηκε το πρώτο μήνυμα μέσω του , από το εργαστήριο του Καθηγητή πληροφορικής Λέναρντ Κλέινροκ στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, Λος Άντζελες προς το δεύτερο κόμβο του δικτύου στο Ερευνητικό Ίδρυμα του Στάνφορντ .
Με το ρόλο του δικτύου μειωμένο στο ελάχιστο δυνατό, κατέστη δυνατή η σύνδεση οποιονδήποτε δικτύων μαζί, ανεξάρτητα από τα χαρακτηριστικά τους, επιλύοντας συνεπώς το αρχικό πρόβλημα του Καν.
συμφώνησε να χρηματοδοτήσει την ανάπτυξη του πρωτότυπου λογισμικού, και μετά από αρκετά χρόνια δουλειάς, το Ινστιτούτο Ερευνών του Στάνφορντ παρουσίασε την πρώτη πύλη μεταξύ του δικτύου ΡαδιοΠακέτου στον Κόλπο του Σαν Φρανσίσκο και του .
Την 22 Νοεμβρίου 1977 διεξήχθησαν τρεις επιδείξεις δικτύων με συμπεριλαμβανόμενα το , το Φορτηγάκι ΡαδιοΠακέτου για το ομώνυμο δίκτυο του και το δίκτυο Ατλαντικού Δορυφορικού Πακέτου.
Η μετάβαση στο 6 αναμένεται ότι θα διαρκέσει πολλά χρόνια, δεκαετίες, ή ίσως και περισσότερο, για να ολοκληρωθεί, δεδομένου ότι υπήρχαν τέσσερα δισεκατομμύρια μηχανές με το 4 όταν ξεκίνησε η μετάβαση.
Τα έτη 1984-1988 το ξεκίνησε εργασίες εγκατάστασης και λειτουργίας του / για τη διασύνδεση των μεγάλων εσωτερικών συστημάτων ηλεκτρονικών υπολογιστών, των σταθμών εργασίας, των Η/Υ και ενός συστήματος ελέγχου επιταχυντή.
Το 1994, εισήχθηκε η Αταξική Δρομολόγηση Δικτυακών Περιοχών που κατέστησε δυνατή την αποτελεσματικότερη χρήση του χώρου διευθύνσεων, και τη χρήση προθέματος συσσωμάτωσης που μείωσε το μέγεθος των πινάκων δρομολόγησης.
Ήταν το πρώτο δίκτυο στο οποίο οι οικοδεσπότες ευθύνονταν για την αξιοπιστία της παράδοσης των δεδομένων, και όχι το ίδιο το δίκτυο, χρησιμοποιώντας δεδομενογράμματα αναξιοπιστίας και αλλεπάλληλους μηχανισμούς πρωτοκόλλων.
Τα δίκτυα που βασίστηκαν στο ήταν χρηματοδοτούμενα από την κυβέρνηση και ως εκ τούτου περιορίζονταν σε μη εμπορικές χρήσεις, όπως είναι η έρευνα, ενώ οι άσκοπες εμπορικές χρήσεις απαγορεύονταν αυστηρά.
Κατά τη δεκαετία του 1980, οι συνδέσεις επεκτάθηκαν σε περισσότερα εκπαιδευτικά ιδρύματα, και επίσης σε έναν αυξανόμενο αριθμό εταιρειών όπως τις και -, που συμμετείχαν σε ερευνητικά προγράμματα άμεσα ή υποστηρικτικά με παροχές υπηρεσιών.
Η έννοια της επικοινωνίας δεδομένων – της μετάδοσης δεδομένων μεταξύ δύο διαφορετικών θέσεων διαμέσου ενός ηλεκτρομαγνητικού μέσου, όπως το ραδιόφωνο ή ένα ηλεκτρικό καλώδιο – προηγείται της εμφάνισης των πρώτων υπολογιστών.
Ο όρος «ίντερνετ» εισήχθηκε στο πρώτο που δημοσιεύθηκε για το πρωτόκολλο ( 675: Πρόγραμμα Ελέγχου Μετάδοσης Διαδικτύου, Δεκέμβριος 1974) αναφερόμενος στη διαδικτύωση και το Διαδίκτυο, και όλοι αυτοί οι όροι θεωρούνται εναλλακτικοί και ισοδύναμοι.
Στα τέλη της δεκαετίας 1980, όταν το διασυνδέθηκε με το , ο όρος χρησιμοποιήθηκε ως το όνομα του προκύπτοντος διαδικτύου, που είναι το μεγάλο και παγκόσμιο δίκτυο /.
Και αρκετοί άλλοι κλάδοι της Αμερικανικής κυβέρνησης, η Εθνική Υπηρεσία Αεροναυτικής και Διαστήματος , το Εθνικό Ίδρυμα Επιστημών , και το Υπουργείο Ενέργειας ασχολήθηκαν εντατικά με έρευνες στο Διαδίκτυο και άρχισαν την ανάπτυξη ενός διαδόχου για το .
Τα δίκτυα μεταγωγής πακέτων όπως το δίκτυο , το , το Δίκτυο Μεριτ, το , και το , αναπτύχθηκαν περί τα τέλη της δεκαετίας του 1960 και τις αρχές της δεκαετίας του 1970 με χρήση μιας ποικιλίας από πρωτόκολλα επικοινωνίας.
Η ανάπτυξη του επικεντρώθηκε στη διαδικασία Αίτησης για Σχόλια, που χρησιμοποιείται ακόμα και σήμερα για την υποβολή προτάσεων και σημειώσεων για τα Πρωτόκολλα και Συστήματα που διέπουν το Ίντερνετ.
Η πρώτη Αίτηση με τίτλο «Λογισμικό Οικοδεσπότη» γράφτηκε από τον Στιβ Κρόκερ από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, στο Λος Άντζελες, και δημοσιεύθηκε την 7 Απριλίου 1969.
Οι ιστορικές εγγραφές για αυτά τα πρώιμα χρόνια παρουσιάστηκαν στην ταινία του 1972 με τίτλο: Δίκτυα Υπολογιστών: Οι Κήρυκες της Κοινής Χρήσης Πόρων.
Βάσει των ερευνών του , τα πρότυπα δίκτυα μεταγωγής πακέτων αναπτύχθηκαν από τη Διεθνή Ένωση Τηλεπικοινωνιών , με τη μορφή του Χ.25 και των σχετικών πρότυπων.
Το 1974, το Χ.25 αποτέλεσε τη βάση για το δίκτυο ΣΕΡΚνετ μεταξύ Βρετανικών ακαδημαϊκών και ερευνητικών χώρων, το οποίο αργότερα εξελίχθηκε στο ΤΖΑΝΕΤ.
Το 1990 η Σιγκαπούρη ανέπτυξε το και το 1992 η Ταϊλάνδη απέκτησε μία παγκόσμια διαδικτυακή σύνδεση μεταξύ του Πανεπιστημίου Χουλαλονγκορν και του .
Πολλοί ιστότοποι που δεν μπορούσαν να συνδεθούν άμεσα με το Ίντερνετ δημιούργησαν απλές πύλες για τη μεταφορά του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου, της πιο σημαντικής εφαρμογής εκείνης της περιόδου.
Ορισμένες υπηρεσίες πύλης ξεπέρασαν την απλή προσπέλαση του ταχυδρομείου, όπως επιτρέποντας την πρόσβαση σε τοποθεσίες του Πρωτοκόλλου Μεταφοράς Αρχείων μέσω ή ταχυδρομείου.
Αξιοσημείωτες εξαιρέσεις ήταν η Νορβηγική Συστοιχία Σεισμομέτρων το 1972, και στη συνέχεια, το 1973 η Σουηδία με δορυφορικές συνδέσεις με τον Επίγειο Σταθμό Τάνουμ και η ερευνητική ομάδα του Πήτερ Κέρστιν στο Ηνωμένο Βασίλειο, αρχικά στο Ινστιτούτο Επιστήμης Υπολογιστών του Πανεπιστημίου του Λονδίνου και αργότερα στο Πανεπιστημιακό Κολέγιο Λονδίνου.
Η εγκατάσταση υποθαλάσσιων καλωδίων καθυστερεί στην Ανατολική Αφρική, εν μέρει επειδή η αρχική προσπάθεια από κοινού μεταξύ του Νέου Συνεταιρισμού για την Αφρικανική Ανάπτυξη και του Ανατολικοαφρικανικού Υποβρύχιου Συστήματος έχει διακοπεί.
Το χορήγησε ή ενθάρρυνε την ανάπτυξη των υλοποιήσεων του πρωτοκόλλου / για πολλά λειτουργικά συστήματα και στη συνέχεια προγραμμάτισε μια μετάβαση όλων των κεντρικών υπολογιστών και όλων των δικτύων πακέτων προς /.
Την 1 Ιανουαρίου 1983, γνωστή και ως ημέρα της σημαίας, τα πρωτόκολλα / έγιναν τα μοναδικά εγκεκριμένα πρωτόκολλα του , αντικαθιστώντας το παλαιότερο πρωτόκολλο .
Καθώς το ενδιαφέρον για διαδικτύωση αυξήθηκε και αναπτύχθηκαν νέες εφαρμογές για αυτό, οι τεχνολογίες του Διαδικτύου εξαπλώθηκαν σε όλο τον υπόλοιπο κόσμο.
προσέγγιση δικτύου-αγνωστικιστών στο / σήμαινε ότι ήταν εύκολη η χρήση οποιασδήποτε υπάρχουσας υποδομής δικτύου, όπως του δικτύου Χ.25, για την κυκλοφορία στο Διαδίκτυο.
Ο πρώτος σύνδεσμος του δημιουργήθηκε μεταξύ του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνια, Λος Άντζελες και του Ιδρύματος Ερευνών του Στάνφορντ ώρα 22:30 την 29 Οκτωβρίου 1969.
Το 1969 είχε αρχίσει να κατασκευάζει το δίκτυο μεταγωγής πακέτων Μαρκ 1 ώστε να ικανοποιεί τις απαιτήσεις του διεπιστημονικού εργαστηρίου και να δοκιμάσει τη λειτουργικότητα της τεχνολογίας.
Κίνας πραγματοποίησε την πρώτη σύνδεση με το παγκόσμιο Διαδίκτυο, μεταξύ της Σύμπραξης Ηλεκτρο-Φασματόμετρου του Πεκίνου και του Κέντρου Γραμμικού Επιταχυντή του Πανεπιστημίου του Στάνφορντ.
Ωστόσο, η λογοκρισία του διαδικτύου στην Κίνα, με τα φίλτρα περιεχομένου που εφαρμόστηκαν σε όλη τη χώρα, οδήγησε σε ψηφιακό χάσμα δικού της τύπου.
Οι , , , και σχηματίστηκαν για να παρέχουν τις υπηρεσίες στα περιφερειακά ερευνητικά δίκτυα και μία εναλλακτική οδό πρόσβασης στο δίκτυο, στο ταχυδρομείο βασισμένο σε και στις δημόσιες Ειδήσεις του .
Την 1 Ιανουαρίου 1983, γνωστή και ως ημέρα της σημαίας, το στο αντικαταστάθηκε από την πιο ευέλικτη και ισχυρή οικογένεια πρωτοκόλλων /, σηματοδοτώντας την έναρξη του σύγχρονου Ίντερνετ.
Το 1978 τα Βρετανικά Ταχυδρομεία, η και το συνεργάστηκαν για να δημιουργήσουν το πρώτο διεθνές δίκτυο μεταγωγής πακέτων, που αναφέρεται ως η Διεθνής Υπηρεσία Μεταγωγής Πακέτων .
Με ελάχιστες εξαιρέσεις, οι πρώτοι υπολογιστές συνδέονταν άμεσα με τα τερματικά που χρησιμοποιούνταν από μεμονωμένους χρήστες, συνήθως στο ίδιο κτίριο ή τόπο.
Ενώ οι ανεπτυγμένες χώρες με τις απαιτούμενες τεχνολογικές υποδομές συνδέονταν στο Διαδίκτυο, οι αναπτυσσόμενες χώρες άρχισαν να βιώνουν ένα ψηφιακό χάσμα που τους χώριζε από το Ίντερνετ.
Σε ουσιαστικά ηπειρωτική βάση, χτίζουν οργανισμούς για τη διαχείριση των πόρων του Διαδικτύου και μοιράζονται από κοινού τις λειτουργικές εμπειρίες, καθώς όλο και περισσότερες εγκαταστάσεις μετάδοσης αναβαθμίζονται.
Το 1996 ένα έργο χρηματοδοτούμενο από την Αμερικανική Υπηρεσία Διεθνούς Ανάπτυξης , με την ονομασία Πρωτοβουλία Λίλαντ, εκκίνησε εργασίες για την ανάπτυξη πλήρους συνδεσιμότητας στο Διαδίκτυο σε όλη την ήπειρο.
Το 1997 η Γουινέα, η Μοζαμβίκη, η Μαδαγασκάρη και η Ρουάντα απέκτησαν δορυφορικούς επίγειους σταθμούς, ενώ το 1998 ακολούθησαν η Ακτή του Ελεφαντοστού και το Μπενίν.
Αυτό συνδέθηκε με το χρησιμοποιώντας το πρωτόκολλο /, και λειτουργούσε με / πάνω σε .25, αλλά υποστήριζε επίσης τμήματα χωρίς εξελιγμένες συνδέσεις δικτύου, όπου γινόταν χρήση αυτοματοποιημένης - ανταλλαγής αλληλογραφίας μέσω τηλεφώνου.
Όπως και στις άλλες περιοχές, το Μητρώο Διευθύνσεων Διαδικτύου της Λατινικής Αμερικής και της Καραϊβικής διαχειρίζεται την εκχώρηση χώρων διευθύνσεων και άλλους πόρους στην περιοχή του.
Η μεταγωγή πακέτου με αποθήκευση και προώθηση είναι μια παπαριασμενη τεχνική δικτύωσης που τεμαχίζει τα μηνύματα σε αυθαίρετα πακέτα μικρού αριθμού για την αποστολή.
ον Αύγουστο 1983 συνδέθηκε με τον υπόλοιπο κόσμο χρησιμοποιώντας , τον Δεκέμβριο 1984 συνδέθηκε στο , και το 1990 συνδέθηκε επίσημα με το Αμερικανικό Ίντερνετ.
Μολονότι έφυγε από το ΙΡΤΟ το 1964, 5 χρόνια προ της άφιξης του , ήταν το όραμά του για την καθολική δικτύωση που έδωσε το έναυσμα σε έναν από τους διαδόχους του, τον Ρομπέρ Τέιλορ, να εκκινήσει την ανάπτυξη του .
Την 5 Δεκεμβρίου 1969, με την προσθήκη του Πανεπιστημίου της Γιούτα και του Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, Σάντα Μπάρμπαρα σχηματίστηκε ένα δίκτυο 4 κόμβων.
Οι προδιαγραφές του προκύπτοντος πρωτοκόλλου, 675 – Προδιαγραφή του Προγράμματος Ελέγχου Μετάδοσης Διαδικτύου, των Βίντον Σερφ, Γιόγκεν Νταλάλ και Καρλ Σανσάιν, Ομάδα Εργασίας Δικτύου, Δεκέμβριος 1974, περιέχει την πρώτη επιβεβαιωμένη χρήση του όρου ίντερνετ, αναφερόμενου στη διαδικτύωση.
Από τις πρώτες προδιαγραφές του το 1974, προέκυψε το / που αναδύθηκε στα μέσα-τέλη του 1978 με τη σχεδόν τελική του μορφή, όπως χρησιμοποιήθηκε κατά τις πρώτες δεκαετίες στο Ίντερνετ, γνωστή ως «4», που περιγράφηκε στη δημοσίευση του 791 .
Το Τελενέτ πρόσφερε την υπηρεσία ηλεκτρονικού ταχυδρομείου Τελεμέιλ, η οποία προοριζόταν μάλλον για επιχειρησιακή χρήση παρά για γενική, όπως το σύστημα ηλεκτρονικού ταχυδρομείου του .
Τα θεμελιώδη θεωρητικά έργα για τη μετάδοση δεδομένων και η θεωρία της πληροφορίας αναπτύχθηκαν από τους Κλοντ Σάνον, Χάρι Νύκουιστ, και Ραλφ Χάρτλευ στις αρχές του 20ου αιώνα.
Για να στηριχτεί η νέα πόλη, δημιουργήθηκε σιδηροδρομική γραμμή προς το λιμάνι της Ντουντίνκα στον ποταμό Γενισέι, πρώτα ως γραμμή στενού διαμετρήματος και αργότερα ως κανονική σιδηροδρομική γραμμή .
Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, κατασκευάστηκε ένας άλλος σιδηροδρομικός σταθμός από την πόλη εξόρυξης κάρβουνου Βαρκουτά μέσω του Σαλεχάρντ/ποταμού Ομπ και το Νόρλισκ απέκτησε έναν ευρύχωρο σιδηροδρομικό σταθμό που χτίστηκε με την προσδοκία της σιδηροδρομικής σύνδεσης της πόλης με την πρωτεύουσα της Σοβιετικής Ένωσης, τη Μόσχα, αλλά η κατασκευή σταμάτησε μετά το θάνατο του Ιωσήφ Στάλιν.
Σύμφωνα με τα αρχεία της Νόριλαγκ, 16.806 κρατούμενοι έχασαν τη ζωή τους στο Νορίλσκ υπό συνθήκες καταναγκαστικής εργασίας, λιμοκτονίας και έντονου ψύχους κατά την ύπαρξη στο στρατόπεδο .
Οι μοιραίες καταστάσεις ήταν ιδιαίτερα υψηλές κατά τη διάρκεια των πολεμικών χρόνων του 1942-1944, όταν οι προμήθειες τροφίμων ήταν ιδιαίτερα αραιές, με αποτέλεσμα οι φυλακισμένοι να οργανώσουν τη μη βίαιη εξέγερση του Νορίλσκ το 1953.
Μετά την πτώση της Σοβιετικής Ένωσης ο πληθυσμός της πόλης μειώθηκε κατά 40.000 άτομα, αλλά το νούμερο επανήλθε στα επίπεδα της δεκαετίας του 1980 με την ένωση του Νορίλσκ με την πόλη Καγιερκάν και Ταλνάχ, διατηρώντας έναν μόνιμο πληθυσμό 175.000 κατοίκων.
Το Νορίλσκ ιδρύθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1920, αλλά η επίσημη ημερομηνία ίδρυσης είναι κατά παράδοση το 1935, όταν επεκτάθηκε ως οικισμός για το ορυχείο μεταλλουργίας Νορίλσκ και έγινε το κέντρο του συστήματος Νόριλαγκ των στρατοπέδων εργασίας Γκουλάγκ.
Το Νορίλσκ διαθέτει ένα μουσείο ιστορίας και μια γκαλερί τέχνης, ένα ζωολογικό κήπο, ένα δραματικό θέατρο, ένα πολιτιστικό κέντρο και πολλά μνημεία και ιστορικά κτίρια.
Έπειτα ήρθαν έργα άλλων ζωγράφων, όπως Η μάχη μεταξύ του Έρωτα και της Αγνότητας του Περουτζίνο και Η αλληγορία της στέψης της Ισαβέλλας των Έστε και Η βασιλεία του Κώμου, έργα του Λορέντσο Κόστα.
Το σχέδιό της ήταν να συναγωνίζονται οι ζωγράφοι σε πίνακες ίδιου μεγέθους, με πηγή του φωτός το φυσικό φως του δωματίου και οι μορφές του προσκηνίου να έχουν το ίδιο μέγεθος.
Έστελνε συνέχεια αντιπροσώπους της να ελέγξουν την πρόοδο του πίνακα και όταν ο Περουτζίνο έκανε γυμνή την Αφροδίτη -αντί της ενδεδυμένης, όπως είχε συμφωνηθεί- οι αντιπρόσωποι, όταν επέστρεψαν, της το ανέφεραν και αυτή διαμαρτυρήθηκε στον ζωγράφο.
Το 1505 ο πίνακας παραδόθηκε· αν και είχε ζητήσει να ζωγραφιστεί με τέμπερα για να ταιριάζει με το ύφος του Μαντένια, η Ισαβέλλα είπε πως έπρεπε να είχε ζητήσει να γίνει με ελαιοχρώματα.
Το επάνω έγινε το Σπουδαστήριό της και το κάτω, με τη θολωτή οροφή, το Σπήλαιο , στο οποίο η πρόσβαση γινόταν από κλίμακα και μία θύρα διακοσμημένη με μάρμαρο.
Μάλλον η έμπνευση προέρχεται από το Σπουδαστήριο του Ανακτόρου Μπελφιόρε, που φτιάχτηκε για τον θείο της Λεονέλλο των Έστε ή από τα σπουδαστήρια του Ούρμπινο και τού γειτονικού Γκούμπιο, τα οποία μπορεί να τα γνώριζε από την αδελφή του ανδρός της, την Ελισάβεττα Γκοντζάγκα, σύζυγο τού Φεντερίκο ντα Μοντεφέλτρο δούκα τού Ούρμπινο.
Πολλοί καλλιτέχνες εργαζόταν σε άλλες πόλεις και έστελναν τα έργα τους στη Μάντοβα, αλλά τα διαφορετικά μετρικά συστήματα των Ιταλικών πόλεων έκαναν δύσκολο να λειτουργήσει το εγχείρημα.
Δεν ήταν όλοι οι ζωγράφοι εξοικειωμένοι με τα μυθολογικά και αλληγορικά θέματα, που ζητούσε αυτή και πολλοί εγκατέλειψαν, όταν έπρεπε να φτιάξουν έναν πίνακα, που να ταιριάζει με αυτούς του Μαντένια.
Ο Μποτιτσέλι ήταν διαθέσιμος, αλλά η Ισαβέλλα αρνήθηκε, κατόπιν συμβουλών των Τζαν Κριστόφορο Ρομάνο και Λορέντσο ντα Παβία και προτίμησε τον Περουτζίνο.
Η Ισαβέλλα χρησιμοποιούσε το σπουδαστήριο για ασχολίες ανάπαυσης, συγγραφή, μελέτη και αλληλογραφία, όπως επίσης για έκθεση των καλύτερων κομματιών της συλλογής της.
Από το 1492 παράγγειλε μία σειρά πινάκων με αλληγορικά, μυθολογικά και λόγια θέματα γα το Σπουδαστήριό της στους πιο αξιόλογους ζωγράφους της εποχής, μαζί με άλλους πίνακες, που εξυμνούν τους Οίκους των Έστε και των Γκοντζάγκα.
Πολλά από τα αντικείμενα που εκτίθεντο εκεί ήταν μικρά και έτσι υπήρχε κίνδυνος κλοπής τους: μετά από την επίσκεψη της συνοδείας τού Καρόλου Γ των Βουρβόνων κόμη του Μονπανσιέ το 1509 βρέθηκε, ότι έλλειπαν μερικά ασημικά.
Τον Ιούνιο του 2005 συμφωνούν οι διοικήσεις των συλλόγων «Α.Π.Ο. Αετός Κορυδαλλού» και «Π.Α.Ο. Δύναμις Κορυδαλλού» να συνεργαστούν και να δημιουργήσουν μία δυνατή ομάδα, που θα πρωταγωνιστήσει στο πρωτάθλημα της Α’ Πειραιά και η άλλη που θα αποτελείται από ποδοσφαιριστές 15 ως 19 ετών, να αποτελέσει φυτώριο της πρώτης.
Η σεζόν 2006-07 θα αποτελέσει το κύκνειο άσμα για την ιστορική ομάδα καθώς αν και στην Β' Κατηγορία όπου και αγωνίστηκε, πέτυχε την παραμονή της με σχετική άνεση, πραγματοποιώντας μάλιστα πορεία πρωταθλητισμού στο δεύτερο μισό του πρωταθλήματος, η διοίκησή της αποφάσισε να δώσει τέλος σε 50 χρόνια προσφοράς στο ποδόσφαιρο και το αθλητικό ιδεώδες.
Η πιο λαμπρή χρονιά στην ιστορία του σωματείου ήταν το 1995, όποτε και την αγωνιστική περίοδο 1994-95 η ομάδα της Δύναμης τερμάτισε στη 2η θέση του 2ου Ομίλου της Α' Κατηγορίας και κατόπιν νίκησε τον ισόβαθμό της Ηρακλή Ελευσίνας σε αγώνα μπαράζ στον Ασπρόπυργο, κερδίζοντας την άνοδο στην Δ' Εθνική Κατηγορία.
Την αγωνιστική περίοδο 1995-96 συμμετείχε στον 2ο Όμιλο του πρωταθλήματος της Δ' Εθνικής, γνωρίζοντας ωστόσο τον υποβιβασμό και τα επόμενα χρόνια αγωνίστηκε στα τοπικά πρωταθλήματα της Ε.
Ο Ποδοσφαιρικός Αθλητικός Όμιλος «Δύναμις Κορυδαλλού» ιδρύθηκε το 1958 στην περιοχή του Κορυδαλλού και της Νίκαιας, πλησίον του γηπέδου Νίκαιας.
Πειραιά μέχρι και το 1967, όποτε και στο τέλος της αγωνιστικής περιόδου 1966-67 αποχώρησε από το πρωτάθλημα ως ένδειξη διαμαρτυρίας προς το δικτατορικό καθεστώς που είχε επιβληθεί στη χώρα μας.
Τη σεζόν 1995-96 η Δύναμη Κορυδαλλού αγωνίστηκε για πρώτη φορά στο πρωτάθλημα της Δ' Εθνικής κατηγορίας και συμμετείχε στον 2ο όμιλο, όπου σε σύνολο 18 ομάδων τερμάτισε στην 17η θέση και υποβιβάστηκε.
Ιωνία Χανίων, Αστέρας Περάματος, Πύργος Καλού Χωρίου και Δόξα Πλατανέ από την Κρήτη, οι Λήλας Βασιλικού, Ταμυναϊκός Αλιβερίου και Απόλλων Ερέτριας από την Εύβοια, καθώς και οι Παγκορινθιακός, Πέλοπας Κιάτου και Κύψελος Κορίνθου.
Σήμερα, μια ομάδα ποδοσφαιριστών οι οποίοι δέθηκαν με τη φανέλα της Δύναμης, προσπαθούν να κρατήσουν ζωντανό το όνομα της ομάδας συμμετέχοντας σε πρωταθλήματα ανεξάρτητων ομάδων.
Ο Ποδοσφαιρικός Αθλητικός Όμιλος «Δύναμις Κορυδαλλού» με τον διακριτικό τίτλο «Δύναμη Κορυδαλλού», είναι ανεξάρτητο ερασιτεχνικό ελληνικό ποδοσφαιρικό σωματείο με έδρα τον Κορυδαλλό Αττικής και επίσημο έτος ίδρυσης το 1958.
Αργότερα βρέθηκε σημείωμα με το οποίο συμβούλευε τον βασιλιά να φύγει από το Παρίσι, να εξασφαλίσει την υποστήριξη μικρού στρατού και να στηριχθεί στον πληθυσμό της επαρχίας.
Όταν με τις παρεμβάσεις του στην Εθνοσυνέλευση υπερασπίστηκε τις θείες του βασιλιά που είχαν διαφύγει στη Νάπολη και όταν εξέφρασε την αντίθεσή του στον νόμο κατά των φυγάδων αριστοκρατών, δέχθηκε σκληρές πιέσεις από τους Ιακωβίνους για να δικαιολογήσει τη στάση του.
Επίσης, η δυσαρέσκεια της αστικής τάξης, που κυριαρχούσε στην οικονομία αλλά δεν είχε δικαιώματα στην πολιτική, η φτώχεια και πείνα των αγροτών και του λαού, καθώς φυσικές καταστροφές είχαν καταστρέψει προηγούμενες σοδειές, αλλά και ο βαρύς χειμώνας του 1788 – 1789, δημιούργησαν μία εκρηκτική κατάσταση που ζητούσε εκτόνωση.
Το 1772 νυμφεύθηκε μια πλούσια κληρονόμο και συμφιλιώθηκε με τον πατέρα του, αλλά τα χρέη και η γενική συμπεριφορά του ώθησαν τον πατέρα του να τον στείλει πάλι αρκετές φορές στη φυλακή.
Κατά τη διάρκεια μιας φυλάκισης πήρε άδεια για να επισκεφθεί την κοντινή πόλη Πονταρλιέ, όπου σχετίστηκε με τη Σοφί, νεαρή σύζυγο υπέργηρου κυρίου, και το έσκασαν στην Ελβετία και ύστερα στην Ολλανδία, όπου, το 1777, συνελήφθησαν.
Απαρνήθηκε την αριστοκρατική κοινωνία στην οποία ανήκε και έζησε τυχοδιωκτικά ως τα 40 του χρόνια: με σκάνδαλα, γνωριμίες και συγκρούσεις με εξέχουσες προσωπικότητες, μονομαχίες , χαρτοπαιξία και κυρίως με χρέη.
Αυτή την εποχή έγραψε μερικές πραγματείες, όπως Καταγγελία της τοκογλυφίας, Περί της πρωσικής ηγεμονίας επί του Φρειδερίκου του Μεγάλου, Μυστική ιστορία της Αυλής του Βερολίνου, που προκάλεσε σκάνδαλο, κ.
Από τον Μάιο μέχρι τον Οκτώβριο του 1789 ο Μιραμπώ διαδραμάτισε αποφασιστικό ρόλο στον αγώνα της τρίτης τάξης απέναντι στους ευγενείς και τον κλήρο, και κυρίως στην ανακήρυξη της Εθνοσυνέλευσης.
Όταν ο Ανρί Εβράρ, στο όνομα του βασιλιά, διέταξε τους αντιπροσώπους της Εθνοσυνέλευσης να αποχωρήσουν, ο Μιραμπώ φέρεται ότι του απάντησε με την περίφημη φράση «Κύριε, πηγαίνετε να πείτε στο αφεντικό σας πώς βρισκόμαστε εδώ με τη βούληση του λαού, και πως δεν θα φύγουμε παρά με τη δύναμη των όπλων».
Η μεταγενέστερη όμως ανακάλυψη ότι ήταν επ' αμοιβή μυστικοσύμβουλος του βασιλιά Λουδοβίκου ΙΣΤ από το 1790 προκάλεσε τη μεταθανάτια αποκαθήλωσή του.
Ο Μιραμπώ γεννήθηκε στο Μπινιόν, κοντά στο Νεμούρ, και ήταν πρωτότοκος γιος του οικονομολόγου Βικτόρ Ρικετί, μαρκησίου ντε Μιραμπώ, και της Μαρί-Ζενεβιέβ ντε Βασάν.
Παρ 'όλα αυτά, ανέβηκε στην κορυφή της γαλλικής πολιτικής ιεραρχίας κατά τα έτη 1789-1791, ονομάστηκε «ρήτορας του λαού» και «πυρσός της Προβηγκίας» και παραμένει το πρώτο σύμβολο της κοινοβουλευτικής ευγλωττίας στη Γαλλία.
Ο Ονορέ-Γκαμπριέλ Ρικετί, κόμης ντε Μιραμπώ , αποκαλούμενος Μιραμπώ, ήταν Γάλλος συγγραφέας και πολιτικός, από τις σπουδαιότερες μορφές στο πρώτο στάδιο της Γαλλικής επανάστασης του 1789.
Οι ιστορικοί έχουν διαφορετικές απόψεις για το το αν ήταν ένας μεγάλος ηγέτης ο οποίος σχεδόν έσωσε το έθνος από την Τρομοκρατία, ένας δημαγωγός χωρίς πολιτικές ή ηθικές αξίες ή ένας προδότης στην υπηρεσία του εχθρού.
Κατά την τριετή φυλάκισή του 1777-1780 στο κάστρο της Βενσέν έγραψε τις Επιστολές στη Σοφία, ερωτικά έργα και το δοκίμιο Περί των ενσφραγίστων διαταγών και των κρατικών φυλακών.
Ωστόσο, ο πρώτος και μοναδικός Πρόεδρος της ΕΣΣΔ Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, εξελέγη από το δημοκρατικά εκλεγμένο Κογκρέσο των Αντιπροσώπων του Λαού.
Η Προεδρία ήταν το υψηλότερο κρατικό αξίωμα, και ήταν το πιο σημαντικό αξίωμα στη Σοβιετική Ένωση σε επιρροή και αναγνώριση, επισκιάζοντας τον πρωθυπουργό και το Γενικό Γραμματέα.
Οι συνεδρίες του Ανωτάτου Σοβιέτ συγκαλούνταν από το Προεδρείο δύο φορές τον χρόνο, ωστόσο ειδικές συνεδρίες θα μπορούσαν να συγκληθούν υπό τις διαταγές μιας οποιαδήποτε Δημοκρατίας της Σοβιετικής Ένωσης.
Σε περίπτωση διαφωνίας μεταξύ της Σοβιετικής Ένωσης και του Σοβιέτ των Εθνικοτήτων το Προεδρείο θα μπορούσε να αποτελέσει μια επιτροπή συνδιαλλαγής.
Ο Πρόεδρος του Προεδρείου του Ανωτάτου Σοβιέτ, μαζί με τον πρώτο και δεκαπέντε άλλους αντιπροέδρους, σύμφωνα με το σύνταγμα του 1977, εκλέγονταν από τους βουλευτές του Ανωτάτου Σοβιέτ.
Όπως και με την ΕΕΚ επί Ιωσήφ Στάλιν, ο Πρόεδρος του Προεδρείου είχε πολύ λίγη εξουσία, επειδή η υπέρτατη εξουσία ήταν στα χέρια του Γενικού Γραμματέα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Σοβιετικής Ένωσης .
Πριν από εκείνη την εποχή, το σύνταγμα της Ρωσικής Σοβιετικής Ομοσπονδιακής Σοσιαλιστικής Δημοκρατίας του 1918 εκδιδόταν ως σύνταγμα της ΕΣΣΔ.
Σύμφωνα με το Σύνταγμα του 1918, ο πρόεδρος της Πανρωσικής Κεντρικής Εκτελεστικής Επιτροπής ήταν αρχηγός κράτους και είχε τη δύναμη να καθορίσει ποια θέματα εισοδήματος και φορολόγησης θα πάνε στον κρατικό προϋπολογισμό και ποια στα τοπικά Σοβιέτ.
Η ΚΕΕ και το Συνέδριο των Σοβιέτ αντικαταστάθηκε από το Προεδρείο του Ανωτάτου Σοβιέτ μετά από αρκετές τροποποιήσεις στο σύνταγμα του 1936 το 1938.
Από τα έντεκα άτομα που διορίστηκαν επικεφαλής κράτους, τρεις πέθαναν εν ώρα υπηρεσίας από φυσικά αίτια , ένας κατείχε τη θέση σε προσωρινό ρόλο , και τέσσερις που κατείχαν το αξίωμα του ηγέτη του κόμματος και αρχηγού κράτους ταυτόχρονα .
Το Σύνταγμα της Σοβιετικής Ένωσης αναγνώριζε το Προεδρείο του Ανωτάτου Σοβιέτ και προηγουμένως την Κεντρική Εκτελεστική Επιτροπή του Συνεδρίου των Σοβιέτ , ως τα υψηλότερα όργανα κρατικής εξουσίας στην Ένωση Σοβιετικών Σοσιαλιστικών Δημοκρατιών .
Ο Πρόεδρος των οργανισμών αυτών προσωπικά εκτελούσε τα κυρίως τελετουργικά καθήκοντα που τους ανατίθονται ως ενιαίοι αρχηγοί κράτους αλλά είχαν λίγη πραγματική δύναμη.
Το 2017 ενσάρκωσε τον ρόλο του Σέρχιο "Ελ Προφεσόρ" Μαρκίνα στην ισπανική τηλεοπτική σειρά του 3 , όπου επαινέθηκε αρκετά για την ενσάρκωση αυτού του χαρακτήρα και απέκτησε, μαζί με την τηλεοπτική σειρά, παγκόσμια φήμη.
Στα τέλη του 2017, το απέκτησε τα δικαιώματα της σειράς και την μετέδωσε παγκοσμίως στην πλατφόρμα της ενώ η δεύτερη σεζόν από την ίδια πλατφόρμα αναμένεται να προβληθεί στις 19 Ιουλίου του 2019, το πρώτο μέρος.
Είναι παντρεμένος με την Μπλάνκα Κλεμέντε, σχεδιάστρια μόδας, με την οποία έχει αποκτήσει δυο παιδιά, την Τζουλιέτα και τον Λεόν, τα οποία είναι διζυγωτικά δίδυμα.
Όταν σταμάτησαν οι εχθροπραξίες άρχισε να εργάζεται σε κλινικές στο Ντορπάτ , υπό την επίβλεψη του Καθηγητή Μπυλίνα, και σύντομα μεταφέρθηκε στο Ινστιτούτο Βακτηριολογίας του Κίεβου ως βοηθός του Βολοντιμίρ Λίντεμαν.
Παράλληλα συμμετείχε στη δημιουργία 4 εργαστηρίων δημόσιας υγείας στην ανατολική Πολωνία προς όφελος των πολιτών που μετεγκαταστάθηκαν κατόπιν των εθνικών συνοριακών αλλαγών, καθώς και με την εποπτεία προγραμμάτων εμβολιασμού μεγάλης κλίμακας για διφθερίτιδα και οστρακιά στην περιοχή της Βαρσοβίας, με την υποστήριξη του Ρομπέρ Ντεμπρέ.
ο 1928 ανέλαβε τη θέση της αναπληρώτριας καθηγήτριας στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου της Βαρσοβίας, παρουσιάζοντας τη διδακτορική της διατριβή με θέμα «Τα προβλήματα στους εμβολιασμούς για τον εξανθηματικό τύφο», και στη συνέχεια έγινε Καθηγήτρια Βακτηριολογίας.
Τη δεκαετία του 1930 ήταν υπεύθυνη για τα μαθήματα μικροβιολογίας και συμμετείχε ενεργά σε Πολωνικές ιατρικές εταιρείες και στο υποκατάστημα της γαλλικής στη Βαρσοβία.