polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Αζντάρ ανακάλυψε τις ιδεολογικές, φιλοσοφικές, λογοτεχνικές και μυθολογικές ρίζες και μελέτησε τα εθνικά και παγκόσμια χαρακτηριστικά στα έργα του συγγραφέα.
Η απόφαση που ελήφθη από τη συγκέντρωση, στις 22 Απριλίου 1992 παραδόθηκε στην κοινότητα "Ελιντζέ", η οποία βοηθούσε με κάθε τρόπο την σε εμπόλεμη κατάσταση Ναχτσιβάν.
Το 1963-1965 σπούδασε στο σκηνοθετικό τμήμα του Ινστιτούτου του Αζερμπαϊτζάν, με καθηγητές του, τους σκηνοθέτες Μεχντί Μαμμάντοβ και Ρζα Ταχμασίμπ.
Το 1974, υποστήριξε τη διδακτορική του διατριβή με τίτλο «Ιστορικά δράματα του Χουσεΐν Τζαβίντ , υπό την επίβλεψη του ακαδημαϊκού Μαμμάντ Αρίφ Νταντασζαντέ.
Ισμαΐλοβ έπαιξε βασικό ρόλο στη διεξαγωγή του γνωστού συλλαλητηρίου στις 24 Απριλίου 1992, μπροστά στο Κτίριο του Ανώτατου Συμβουλίου, καθώς και στη συγκέντρωση των "Υποστηρικτών του Χεϊντάρ".
Ισμαΐλοβ, κατά τη διάρκεια του 1977-1994, προήχθη από δάσκαλος και ανέλαβε καθήκοντα καθηγητή Πανεπιστημίου στο Ινστιτούτο, στο Τμήμα Λογοτεχνίας.
Κατά τα έτη 1977-1994, ανεβαίνοντας στη ιεραρχεία, εργάστηκε ως δάσκαλος, ανώτερος δάσκαλος, αναπληρωτής καθηγητής και καθηγητής στο Κρατικό Πανεπιστήμιο του Ναχτσιβάν.
Αλίεφ συγκέντρωση του πληθυσμού της πόλης Σαρούρ, οι συμμετέχοντες διαφώνησαν με την απόφαση του "Ορίου ηλικίας", και γι’ αυτόν τον λόγο, στις 24 Απριλίου 1992, πραγματοποιήθηκε το ιστορικό συλλαλητήριο, μπροστά από το κτήριο του Ανώτατου Συμβουλίου.
Ο Αζντάρ Ισμαΐλοβ, ως ένας από τους διοργανωτές του συλλαλητηρίου, στην πρώτη του ομιλία, κάλεσε τους πολίτες να επαγρυπνούν, να αποφύγουν τις μελλοντικές τραγωδίες και να συγκεντρωθούν γύρω από την προσωπικότητα του Χεϊντάρ Αλίγιεβ.
Το πρώτο εθνικιστικό επαναστατικό κίνημα εμφανίστηκε στη Βεγγάλη , αλλά αργότερα επεκτάθηκε μέσω του νεοσυσταθέντος τότε Ινδικού Εθνικού Κογκρέσου, με εξέχοντες μετριοπαθείς ηγέτες που επιζητούσαν μόνο το θεμελιώδες δικαίωμά τους στη συμμετοχή των εξετάσεων για τις δημόσιες υπηρεσίες των Βρετανικών Ινδιών, καθώς και περισσότερα, οικονομικής φύσης, δικαιώματα για τους γηγενείς πληθυσμούς.
Στις αρχές του 20ού αιώνα παρουσιάστηκε μια πιο ριζοσπαστική προσέγγιση υπέρ της πολιτικής αυτονομίας που αναπτύχθηκε από ηγέτες όπως οι Λαλ, Μπαλ και Παλ, και ο Αουρίμπινο Γκος και ο Β.
Κατά τα τελευταία στάδια του αγώνα για την αυτονόμηση της Ινδίας, από τη δεκαετία του 1920 και μετά, το Κογκρέσο υιοθέτησε την πολιτική της μη βίας και της πολιτικής ανυπακοής του Μοχάντας Καραμτσάντ Γκάντι, καθώς και αρκετές άλλες πολιτικές εκστρατείες.
Οι εθνικιστές όπως ο Σουμπάς Τσάντρα Μπόσε, ο Μπαγκάτ Σινγκ, ο Μπάγκα Τζατίν, κήρυξαν ένοπλη επανάσταση για να επιτύχουν την ανεξαρτησία.
Ποιητές και συγγραφείς όπως οι Σουμπραμάνια Μπαράτι, Ραμπιντρανάθ Ταγκόρ, Μοχάμεντ Ικμπάλ, Τζος Μαλιχαμπάντι, Μοχάμαντ Αλί Τζουχάρ, Μπανκίμ Τσάντρα Τσαντοπάντι και Κάζι Ναζρούλ Ισλάμ χρησιμοποίησαν τη λογοτεχνία, την ποίηση και την ομιλία ως εργαλείο για την πολιτική συνειδητοποίηση.
Η περίοδος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου χαρακτηρίστηκε από την κορύφωση των εκστρατειών του Κινήματος "Εγκαταλείψτε την Ινδία του Ινδικού Εθνικού Στρατού με επικεφαλής τον Σουμπάς Τσάντρα Μπόσε, υπό την υποστήριξη της Ιαπωνίας.
Αν και η βασική ιδεολογία του κινήματος ήταν αντιαποικιακή, υποστηρίχθηκε από ένα όραμα για ανεξάρτητη καπιταλιστική οικονομική ανάπτυξη σε συνδυασμό με μια κοσμική, δημοκρατική, και φιλελεύθερη πολιτική δομή.
Η δράση αυτών των διαφόρων κινημάτων οδήγησε τελικά στον Ινδικό Νόμο Ανεξαρτησίας του 1947, ο οποίος τερμάτισε τη βρετανική επικυριαρχία στην Ινδία και οδήγησε στη διχοτόμηση της χώρας και τη δημιουργία του Πακιστάν.
Η Ινδία παρέμεινε υποτελής του Βρετανικού Στέμματος μέχρι τις 26 Ιανουαρίου 1950, όταν τέθηκε σε ισχύ το Σύνταγμα της Ινδίας, ιδρύοντας τη Δημοκρατία της Ινδίας.
Ακολούθησε η συμμετοχή του στη σειρά «Μικροί μεγάλοι», το ντεμπούτο του στον κινηματογράφο στην ταινία «Θηριοτροφείο αρρένων εναντίον θηλέων» και πρωταγωνιστικοί ρόλοι σε τέσσερις βιντεοταινίες.
Τη σεζόν 1991-1992 είχε πρωταγωνιστικούς ρόλους στις δραματικές σειρές «Ο πύργος των Μοσκώφ» και «Ο επισκέπτης της ομίχλης» και «Στον αστερισμό της γραβάτας» Έγινε αρκετά γνωστός στο ευρύ κοινό από το ρόλο του Τίμου Δράκου στην καθημερινή σειρά του Νίκου Φώσκολου «Η Λάμψη».
Εντάχθηκε στο πρωταγωνιστικό καστ της σειράς το 1992 στις αρχές του δεύτερου κύκλου μετά την αποχώρηση του ηθοποιού Τάκη Ανούση που ερμήνευε το ρόλο του μικρού γιου του Γιάγκου Δράκου στον πρώτο κύκλο της σειράς.
Τον Νοέμβριο του 2003, επέστρεψε στην «Λάμψη» επτά χρόνια μετά την αποχώρησή του και πάλι στο ρόλο του Τίμου Δράκου, αυτή τη φορά αντικαθιστώντας τον ηθοποιό Βαγγέλη Ρόκκο, όπου παρέμεινε μέχρι το τέλος της σειράς το 2005.
Το Βραβείο Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης Α' Αντρικού Ρόλου σε Δραματική Σειρά είναι ετήσιο βραβείο που δίνεται στον καλύτερο άντρα ηθοποιό σε πρωταγωνιστικό ρόλο δραματικής τηλεοπτικής σειράς της χρονιάς.
Οι παρακάτω πίνακες, χωρισμένοι ανά δεκαετία, παρουσιάζουν τους νικητές και τις υποψηφιότητες του βραβείου «Ά' Αντρικού Ρόλου σε Δραματική Σειρά», σύμφωνα με τη βάση δεδομένων της επίσημης σελίδας των Βραβείων Έμμυ Ζώνης Υψηλής Τηλεθέασης.
Έκανε την πρώτη του συμμετοχή για την Αργεντινή σε ένα φιλικό αγώνα εναντίον της Βενεζουέλας, ως αλλαγή στο ημίχρονο, στις 16 Μαρτίου 2011, με την Αργεντινή να κερδίσει τον αγώνα με 4-1.
Το Σεπτέμβριο του 2014, ο Μαρτσεσίν έλαβε την πρώτη του κλήση ύστερα από τέσσερα χρόνια, όταν κλήθηκε στην Εθνική Αργεντινής για τους φιλικούς αγώνες εναντίον της Βραζιλίας και του Χονγκ Κονγκ, όπου αγωνίστηκε εναντίον της δεύτερης, κερδίζοντας τη δεύτερη του συμμετοχή.
Στις 15 Σεπτεμβρίου 2017, ο έλαβε την πρώτη του κλήση υπό τον προπονητή Χόρχε Σαμπαόλι, για τους προκριματικούς αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 εναντίον του Περού και του Εκουαδόρ, στις 2 και 5 Οκτωβρίου.
Το Δεκέμβριο του 2014, ο Μαρστεσίν, μαζί με τον συμπαίκτη του στη Λανούς, Ντιέγκο Γκονζάλεζ, πωλήθηκε στη μεξικανική Σάντος Λαγούνα, ως αντικαταστάτης του παλαίμαχου Οσβάλντο Σάντσες.
Στις 16 Δεκεμβρίου 2018, ο Μαρτσεσίν κέρδισε τον πρώτο τίτλο πρωταθλήματος με την Αμέρικα, ύστερα από τη νίκη με 2-0, στο σύνολο, επί της Κρους Ασούλ στους τελικούς.
Μετά το θάνατο του τελευταίου κόμη του Φορκαλκιέ το 1209, οι περιοχές Εμπρέν και Γκαπ μεταβιβάστηκαν στο Ντωφινέ ενώ το Φορκαλκιέ και το Σιστερόν επέστρεψαν στην κομητεία της Προβηγκίας.
Το 1349 ο δελφίνος Ουμβέρτος Β' μεταβίβασε το Πριγκιπάτο του στον μεγαλύτερο γιο του Φιλίππου ΣΤ' της Γαλλίας, τον μελλοντικό βασιλιά της Γαλλίας Κάρολο Ε'.
Από το 1349 έως το 1457 το Ντωφινέ παρέμεινε ένα Πριγκιπάτο χωρισμένο από τη Γαλλία, του οποίου πρίγκιπας ήταν ο μεγαλύτερος γιος και διάδοχος του βασιλιά της Γαλλίας.
ο Κόττιος, ηγέτης φυλών στην κοιλάδα Συζ, σύμμαχος της Ρώμης και με την υποστήριξη του Αυγούστου, ανέλαβε την κατασκευή μιας οδού επικοινωνίας στην κοιλάδα του ποταμού Ντυράνς.
Κατά τους πρώτους αιώνες, ο πληθυσμός αυξήθηκε σημαντικά, αγρότες, έμποροι, άποικοι από την Ιταλία ή τις γειτονικές περιοχές συγκεντρώθηκαν υπό την προστασία των Ρωμαϊκών λεγεωνάριων.
Αυτοί οι προμαχώνες, που περιέβαλαν εντελώς τα παλιά τείχη, αποτελούνταν από 11 πλευρές και 11 πύργους που προστάτευαν τους κατοίκους της πόλης από τις βαρβαρικές εισβολές.
Οι πολύ σπάνιες μαρτυρίες της προ-ρωμαϊκής περιόδου περιλαμβάνουν τα ερείπια ενός οχυρωμένου τόπου που βρίσκεται στην κορυφή του λόφου του Σαιν-Μενς με μερικά ορατά ίχνη ενός ντολμέν που αποκαλύφθηκε το 1866, ένα αρχαίο νεκροταφείο και γαλατικά νομίσματα.
Νοτιοδυτικά της πόλης εκτείνεται το εθνικό πάρκο των Εκρέν, νοτιοανατολικά υψώνεται η οροσειρά του Ντεβολουί, στα δυτικά η λίμνη Σερ-Πονσόν και βόρεια ρέει ο ποταμός Ντυράνς.
Από την εποχή που η χριστιανική ιεραρχία, η οποία συμβόλιζε τη ρωμαϊκή ειρήνη και την κοινωνική οργάνωση, κυριάρχησε στο Γκαπ, η Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία που είχε φέρει στους κατοίκους της μια αρχή πολιτισμού και μια ελπίδα για πρόοδο, έπεσε σε παρακμή και στη συνέχεια υπέκυψε στους εισβολείς, οι οποίοι είχαν προηγουμένως κρατηθεί πέρα από τον Ρήνο.
Το Γκαπ βρίσκεται στο δυτικό τμήμα του νομού Ωτ-Αλπ σε υψόμετρο 750 μέτρων, έτσι κατατάσσεται πρώτη υψομετρικά πρωτεύουσα νομού στη Γαλλία.
Ακολούθησαν πολλές βαρβαρικές εισβολές, από το βορρά ενέσκηψαν γερμανικές ορδές οι Δανοί και οι Σκανδιναβοί, από τα ανατολικά οι Ούγγροι και οι Ούννοι, από τα νότια οι Σαρακηνοί.
Κατά τη διάρκεια της ρωμαϊκής περιόδου, η περιοχή του Γκαπ ήταν μέρος της επικράτειας των Βοκόντιων, γαλατικός λαός εκρωμαϊσμένος μετά την κατάκτηση της Ναρβωνικής Γαλατίας το 125-124 π.
Το Γκαπ είναι κοινότητα που βρίσκεται στην περιοχή Προβηγκία-Άλπεις-Κυανή Ακτή, στη νοτιοανατολική Γαλλία, πρωτεύουσα του νομού Ωτ-Αλπ.
Η πόλη βρίσκεται σχεδόν εξ ολοκλήρου σε μια ευρεία κοιλάδα της οποίας το υψόμετρο είναι περίπου 750 μέτρα και η δυτική πλευρά της φθάνει τα 2.000 μέτρα περίπου στο όρος Σαράνς.
Έλαβε καλή εκπαίδευση σε αναγνωρισμένα εκπαιδευτικά ιδρύματα, όπως το και το κολλέγιο Στανισλάς, ωστόσο, έχοντας δοκιμάσει πολλές δραστηριότητες, δεν κατέληξε κάπου.
Κατά την διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο ίδιος ισχυριζόταν ότι συμμετείχε στην Γαλλική Αντίσταση, ενώ σύμφωνα με άλλες πηγές, ήταν συνεργάτης των Γερμανών και της Γκεστάπο.
Την ίδια χρονιά, κατά τη διάρκεια μιας από τις ληστείες που έκαναν υπήρξε αιματηρή συμπλοκή, καθώς ο ιδιοκτήτης του καταστημάτος υπερασπιζόμενος τον εαυτό του, τους πυροβόλησε, με αποτέλεσμα ο θείος του και ο αδελφός του Νταμιάνι να σκοτώθουν μαζί με τον ιδιοκτήτη του μαγαζιού.
Αφού βγήκε από την φυλακή, ο Ζιοβανί έγραψε το πρώτο του μυθιστόρημα " ", το οποίο περιγράφει την απόπειρα απόδρασης, την οποία έκανε μαζί με άλλους κρατουμένους της φυλακής.
Ο δικηγόρος του, Στέφεν Έκε και ο συγγραφέας Ροζέ Νιμιέ έδωσαν το χειρόγραφο του μυθιστορήματος στους Αντουάν Μπλοντίν και Αλμπέρτ Καμούς, χάρη στους οποίους δημοσιεύθηκε με το ψευδώνυμο Ζοζέ Ζιοβανί.
Κατάφερε να γλυτώσει την εκτέλεση, χάρη στις προσπάθειες του πατέρα του, ο οποίος συνεχώς ενοχλούσε τον τότε Γάλλο πρόεδρο Βινσέντ Οριόλ που αντικαθέστησε τη θανατική ποινή και για τους δύο εγκληματίες με 20 χρόνια καταναγκαστικής εργασίας.
Το 1958, ο εκδότης, ηθοποιός και σεναριογράφος Μαρσέλ Ντουχαμέλ συμπεριέλαβε τον Τζιοβάνι στη «Μαύρη Σειρά» του, στην οποία δημοσιεύθηκαν έργα γεμάτα δράση.
Και τον ίδιο χρόνο, ο Τζιοβάνι κυκλοφόρησε τρία μυθιστορήματα ταυτόχρονα: "Προσοχή! Δημόσιος κίνδυνος" ,"Ο Σημαδεμένος" και η "Δεύτερη Πνοή" .
Η επιτυχία των μυθιστορημάτων του Τζιοβάνι τράβηξε την προσοχή των σκηνοθετών του κινηματογράφου, ειδικά αφού τα αστυνομικά και δικαστικά θέματα ήταν πάντα παραδοσιακά για τον γαλλικό κινηματογράφο.
Το 1996, με την συμμετοχή της στην νεανική κοινωνική σειρά «Λόγω τιμής» στον ρόλο της θείας της Μάνιας , η καριέρα της πήρε ώθηση και δυο χρόνια αργότερα εκτοξεύτηκε όταν ο Λευτέρης Παπαπέτρου της χάρισε τον ρόλο της Μάχης στην μαύρη κωμωδία του ΑΝΤ1 «Εγκλήματα».
Από τις αρχές της δεκαετίας του 1970 άρχισε να εμφανίζεται και στην τηλεόραση, κυρίως σε δραματικούς ρόλους όπως στην σειρά της ΕΡΤ «Ο συμβολαιογράφος» στον ρόλο της μητέρας του Παύλου Ροδίνη, τον οποίο υποδυόταν ο Γιάννης Φέρτης, με τον οποίο είχε μόνο εννιά χρόνια διαφορά.
Την δεκαετία του 1960 εμφανίστηκε σε άλλες δέκα ταινίες με πιο γνωστές την «Κοινωνία ώρα μηδέν» με τον Νίκο Κούρκουλο και την «Στεφανία» με την Ζωή Λάσκαρη.
Πρωτοεμφανίστηκε στον κινηματογράφο το 1956, στην ταινία του Βασίλη Γεωργιάδη «Οι άσσοι του γηπέδου» και τρία χρόνια αργότερα συνεργάστηκε με την Αλίκη Βουγιουκλάκη στην βουκολική ταινία «Αστέρω».
Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στην Φιλοσοφική Σχολή του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών ενώ μετά το τέλος του πρώτου της πτυχίου αποφάσισε να ασχοληθεί επαγγελματική με την υποκριτική.
Το 1992, έκανε μια εμφάνιση στην κωμική σειρά του Αλέξανδρου Ρήγα «Η Ελίζα και οι άλλοι» ενώ το 1993 έπαιξε μαζί με τον Γεράσιμο Σκιαδαρέση σε ένα επεισόδιο της αστυνομικής σειράς «Τμήμα Ηθών».
Στη σειρά ερμήνευσε το ρόλο της Ηλέκτρας Θεοχάρη από το πρώτο επεισόδιο της σειράς συμπρωταγωνιστώντας μαζί με τους Γιώργο Βασιλείου, Φαίδωνα Γεωργίτση και Ελένη Κούρκουλα.
Το 1997, δέχτηκε πρόταση από τον σκηνοθέτη Αλέξανδρο Ρήγα, να αποχωρήσει από τη σειρά και να πρωταγωνιστήσει στους «Δύο Ξένους» στο ρόλο της Μίνας Αγγελοπούλου.
Το 1665 ο Καίσαρ έπεσε σε δυσμένεια, αφού είχε εμπλακεί στη συνωμοσία της Σφεδόνης και είχε κατηγορηθεί ότι είχε προσπαθήσει να δηλητηριάσει τον καρδινάλιο Ρισελιέ.
Το ίδιο έτος η Φραγκίσκη πήγε στη Σαβοΐα με τη Μαρία-Ιωάννα, κόρη της κόρης της Ελισάβετ, όπου εκεί η εγγονή της παντρεύτηκε τον Κάρολο-Εμμανουήλ Β δούκα της Σαβοΐας το 1665.
Κατά τη βασιλεία του Ερρίκου Γ της Γαλλίας ο πατέρας της έγινε επικεφαλής της Καθολικής Ένωσης στη Βρετάνη και το 1588 αυτοανακηρύχθηκε προστάτης της Καθολικής Εκκλησίας στην επαρχία αυτή.
Επικαλούμενος τα κληρονομικά δικαιώματα της συζύγου του -η οποία ήταν απόγονος των δουκών της Βρετάνης- προσπάθησε να γίνει ανεξάρτητος στην επαρχία αυτή και οργάνωσε κυβέρνηση στη Νάντη· αποκαλούσε τον γιο του πρίγκιπα και δούκα της Βρετάνης.
Ο Σκοτ έπειτα παρόλα τα νεύρα του βγήκε στη σκηνή και ερμήνευσε το ", μια εκδοχή του οποίου είχε ακούσει το '13 στο ραδιόφωνο απο τους . Ακολούθησε δυνατό, διαρκές χειροκρότημα από την αρένα αλλά και από τους κριτές οι οποίοι σηκώθηκαν από τις θέσεις τους και μέσα σε όλο αυτό το κλίμα χαράς ο Κάουελ πάτησε το . Με αυτή την ενέργεια ο Σκοτ κέρδισε μια θέση στον ημιτελικό και ο κριτής εξήγησε πως "Ποτέ ξανά σε όλα τα χρόνια που κάνω αυτό το διαγωνισμό δεν ξανά άκουσα τύπο με το δικό σου ταλέντο.
Όταν ζούσε στο Γιορκσάιρ είχε κερδίσει ένα τοπικό διαγωνισμό τραγουδιού, ενώ έγινε παγκοσμίως γνωστός 2015 μέσα από το διαγωνισμό ταλέντων της Βρετανίας.
Η Τζέιντ Σκοτ έλαβε τρία "όχι" από την Αμάντα, τον Σάιμον και το Ντέιβιντ, ενώ η ψήφος της Αλέσα δεν χρειάστηκε δεδομένου των τριών αρνητικών ψήφων.
Το Ευρωπαϊκό Σύστημα Λογαριασμών αποτελεί ένα συνεπές και ολοκληρωμένο σύνολο πινάκων, λογαριασμών και ισολογισμών που βασίζονται σε ένα σύνολο διεθνώς συμφωνημένων εννοιών, ορισμών, συνθηκών, ταξινομήσεων και λογιστικών κανόνων.
ο ΕΣΛ 1995 είναι πλήρως συμβατό με τις αναθεωρημένες παγκόσμιες κατευθυντήριες γραμμές για τους εθνικούς λογαριασμούς, δηλαδή το Σύστημα Εθνικών Λογαριασμών , το οποίο καταρτίστηκε από κοινού από τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, την Επιτροπή των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων, τον ΟΟΣΑ και τη Διεθνή Τράπεζα, με τις απαραίτητες προσαρμογές στις συνθήκες και τις ανάγκες δεδομένων της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Για την ΕΕ και τα κράτη μέλη, τα στοιχεία με βάση αυτό το πλαίσιο παίζουν ένα πολύ σημαντικό ρόλο για τη διαμόρφωση και παρακολούθηση της κοινωνικής και οικονομικής πολιτικής τους.
Τα κριτήρια σύγκλισης για την οικονομική και νομισματική ένωση, η χορήγηση οικονομικής υποστήριξης σε περιφέρειες της ΕΕ, όπως επίσης, και ο καθορισμός των ιδίων πόρων της ΕΕ βασίζονται στα στοιχεία των εθνικών λογαριασμών.
Η πρώτη ομάδα Διεθνών Συστημάτων Εθνικών Λογαριασμών καταρτίστηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’40/αρχές της δεκαετίας του ’50 υπό την επίβλεψη των Ηνωμένων Εθνών και του ΟΟΣΑ, που υιοθέτησαν κοινά πρότυπα, και βασίστηκε στην εμπειρία πρωτοπόρων κρατών, όπως οι ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Ολλανδία και οι Σκανδιναβικές χώρες.
Έτσι δημιουργήθηκε το Σύστημα Εθνικών Λογαριασμών υπό την επίβλεψη των Ηνωμένων Εθνών και το Ευρωπαϊκό Σύστημα Ολοκληρωμένων Οικονομικών Λογαριασμών υπό την επίβλεψη της Ευρωπαϊκής Κοινότητας.
Οι δράσεις που αφορούν στην ποιοτική βελτίωση και ανάπτυξη των εθνικών λογαριασμών και των δημοσιονομικών στατιστικών αποτελούν σημαντικό μέρος του προγράμματος και προτεραιότητα για την ΕΛΣΤΑΤ.
Πλήρης, γιατί περιγράφει ολόκληρη την οικονομία, αποτελεί, δηλαδή, ένα πλήρες στατιστικό σύστημα, σε αντίθεση με άλλες στατιστικές που αναφέρονται σε κάποιο συγκεκριμένο πεδίο της οικονομίας.
Οι πολιτικοί σχολιαστές έχουν περιγράψει τα Αδέλφια της Ιταλίας σαν κόμμα νεοφασιστικό, μεταφασιστικό, δεξιό ή ακροδεξιό, εθνικιστικό, συντηρητικό και κοινωνικά συντηρητικό, καθώς και δεξιό λαϊκιστικό (κυρίως επειδή συχνά το κόμμα χρησιμοποιεί νατιβιστική, συντηρητική και αντιμεταναστευτική ρητορική).
Το κόμμα συχνά περιγράφεται ως ευρωσκεπτικιστικό, με την ηγεσία του να έχει δηλώσει ότι ήθελε να επαναδιαπραγματευτεί τους όρους των διμερών συμφωνιών με την Ευρωπαϊκή Ένωση και να τροποποιήσει το Σύνταγμα της Ιταλίας για να δώσει προτεραιότητα στο ιταλικό δίκαιο έναντι του ευρωπαϊκού δικαίου, ενώ παλαιότερα το κόμμα είχε ταχθεί υπέρ της αποχώρησης της Ιταλίας από την ευρωζώνη.
Στις 17 Δεκεμβρίου 2012, ο Ινιάτσιο Λα Ρούσα, ένας από τους τρεις εθνικούς συντονιστές του Λαού της Ελευθερίας, ανακοίνωσε την αποχώρησή του από το κόμμα για να σχηματίσει την «Εθνική Κεντροδεξιά», νέο κόμμα που θα συμπεριλάμβανε όχι μόνο δεξιούς, αλλά και χριστιανοδημοκράτες και φιλελεύθερους της Φόρτσα Ιτάλια.
Ταυτόχρονα, ο Γκουίντο Κροζέτο και η Τζόρτζα Μελόνι ανακοίνωσαν το σχηματισμό «Αδέλφια της Ιταλίας», το όνομα του οποίου λήφθηκε από την πρώτη γραμμή του εθνικού ύμνου.
Στις 21 Δεκεμβρίου οι δύο ομάδες, που αποτελούνταν κυρίως από πρώην μέλη της Εθνικής Συμμαχίας ένωσαν τις δυνάμεις τους στο σχηματισμό «Αδέλφια της Ιταλίας - Εθνική Κεντροδεξιά».
Αν και ορισμένα από τα μέλη του κόμματος απορρίπτουν αυτόν το προσδιορισμό, το κόμμα έχει περιγραφεί ως νεοφασιστικό από αναλυτές, εν μέρει επειδή οι ρίζες του κόμματος ανάγονται στο Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα, έχει δεσμούς με την ακροδεξιά, έχει κάνει έκκληση για υποστήριξη από φασίστες στο και ορισμένα μέλη του κόμματος έχουν δηλώσει την συμπάθεια τους στον ιταλικό φασισμό.
Τον Νοέμβριο του 2018, ενόψει των ευρωεκλογών του 2019, το κόμμα εντάχθηκε στην ομάδα των Ευρωπαίων Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, ενώ, λίγους μήνες αργότερα έγινε πλήρες μέλος του κόμματος των Ευρωπαίων Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών.
Τον Δεκέμβριο του 2013, το Ίδρυμα της Εθνικής Συμμαχίας, αρμόδιο για τη διαχείριση των περιουσιακών στοιχείων του διαλυμένου κόμματος, εξουσιοδότησε τα Αδέλφια της Ιταλίας να χρησιμοποιήσουν το λογότυπο της Εθνικής Συμμαχίας στις ευρωεκλογές του 2014 παρά τις αντιδράσεις άλλων κομμάτων.
Το Φεβρουάριο του 2014, το κόμμα διοργάνωσε μια συνδιάσκεψη στην οποία τα μέλη και οι οπαδοί συμφώνησαν να αλλάξουν το όνομα του κόμματος τους σε «Αδέλφια της Ιταλίας - Εθνική Συμμαχία» και επανεξέλεξαν τη Μελόνι ως πρόεδρο.
Τον Δεκέμβριο του 2017, κατά τη διάρκεια του 2ου συνεδρίου του κόμματος, η Μελόνι επανεξελέγη πρόεδρος, το κόμμα μετονομάστηκε απλώς σε «Αδέλφια της Ιταλίας» και αποκαλύφθηκε το νέο σύμβολο.
Τον Οκτώβριο του 2015, εκπρόσωποι των Αδελφών της Ιταλίας, που υποστηρίχθηκαν από πρώην στελέχη της Εθνικής Συμμαχίας που είχαν παραμείνει στο Λαό της Ελευθερίας, αποφάσισαν τη δημιουργία ενός μετώπου υπό την ηγεσία του Τζιάνι Αλεμάνο, ο οποίος είχε εγκαταλείψει τα Αδέλφια της Ιταλίας νωρίτερα, και συμμάχησε με τον Τζιανφράνκο Φίνι με σκοπό το σχηματισμό ενός μεγαλύτερου κόμματος .
Η πρωτοβουλία περιλάμβανε, μεταξύ άλλων, τον πρώην υπουργό Εξωτερικών ', πρώην μέλη της Εθνικής Συμμαχίας, πρώην μέλη της Φόρτσα Ιτάλια, πρώην Χριστιανοδημοκράτες, πρώην μέλη της Ένωσης Κέντρου και πρώην μέλη της Λέγκας του Βορρά.
Το 2016, στις δημοτικές εκλογές της Ρώμης, η Μελόνι κατέβηκε για δήμαρχος με την υποστήριξη του Εμείς με τον Σαλβίνι, αλλά απέναντι από τον υποψήφιο με την υποστήριξη του Φόρτσα Ιτάλια.
Τον επόμενο χρόνο, στις περιφερειακές εκλογές της Σικελίας, ο Νέλο Μουσουμέτσι, ένας συντηρητικός πολιτικός κοντά στο κόμμα, εξελέγη πρόεδρος της Σικελίας.
Το κόμμα απέιχε από την διαδικασία ψήφου εμπιστοσύνης στην πρώτη κυβέρνηση Κόντε, αν και ψήφιζε ορισμένες προτάσεις που προέρχονταν από τη Λέγκα του Βορρά.
Μερικά μέλη της οικογένειας του Μπενίτο Μουσολίνι, έχουν θέσει υποψηφιότητα με το κόμμα, όπως η Ρακέλε Μουσολίνι για το Δημοτικό Συμβούλιο της Ρώμης, καθώς και ο Κάιο Τζούλιο Τσεζάρε Μουσολίνι , για τις ευρωεκλογές του 2019.
Το κόμμα δεν έδωσε ψήφο εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση του Ενρίκο Λέτα και παρέμεινε στην αντιπολίτευση για όλη τη διάρκεια της κοινοβουλευτικής περιόδου.
Το κόμμα, το οποίο δημιουργήθηκε από τη διάσπαση του Λαού της Ελευθερίας τον Δεκέμβριο του 2012, είναι ο κύριος κληρονόμος της ιταλικής ακροδεξιάς που εκφράστηκε πρώτα από το Ιταλικό Κοινωνικό Κίνημα και την Εθνική Συμμαχία κατόπιν.
Ο εκλιπών Ινδός αξιωματικός με βαθμό 5 αστέρων, Αρτζάν Σινγκ, ήταν Σιχ, ενώ επικεφαλής του Ινδικού στρατού και της Ινδικής Αεροπορίας υπήρξαν οι Τζ.
Εμφανής παρουσία των Σιχ υπάρχει και στον αθλητισμό, με τον μόνο Ινδό αθλητή που έχει κερδίσει χρυσό μετάλλιο σε ατομικό επίπεδο στους Ολυμπιακούς Αγώνες μέχρι και το 2016, Αμπίναβ Μπίντρα, να είναι Σιχ.
Παρομοίως, Σιχ καταλαμβάνουν κατά καιρούς σημαντικές επίσημες θέσεις, όπως ο Αναπληρωτής Πρόεδρος της Επιτροπής Σχεδιασμού, Μόντεκ Σινγκ Αλουβάλια και ο κυβερνήτης Σουρτζίτ Σινγκ Μπαρνάλα.
Ένα από τα ξεχωριστά χαρακτηριστικά του Σιχισμού, είναι η κοινοτική κουζίνα λάνγκαρ, η οποία εφαρμόζει έμπρακτα ένα σημαντικό κομμάτι της Σιχ πίστης, αυτό της προσφοράς στην κοινότητα και της βοήθειας σε όσους το έχουν ανάγκη.
Τα γεύματα σερβίρονται σε όλους τους επισκέπτες, ανεξαρτήτως θρησκείας, κοινωνικής τάξης, φύλου, καταγωγής κτλ, και λαμβάνουν χώρα στον κοινόχρηστο χώρο του ναού, όπου οι επισκέπτες τρώνε καθιστοί στο πάτωμα.
Ο Μίλχα Σινγκ, επίσης γνωστός ως « » , είναι ένας πρώην Ινδός σπρίντερ αθλητής στίβου, ο οποίος έγινε γνωστός στον χώρο του αθλητισμού ενώ υπηρετούσε στον Ινδικό Στρατό.
Ένας από τους λόγους τους οποίους οι Σιχ είναι ορατοί στο Ινδικό φάσμα, είναι ο ο δυσανάλογος ρόλος που έπαιξε η Σιχ κοινότητα κατά τη διάρκεια των αγώνων που γίνονταν για απελευθέρωση, με τον νεαρό μάρτυρα Μπάγκατ Σινγκ να παραμένει σύμβολο για τη νεολαία της χώρας.
Ο Σιχισμός δεν πιστεύει στη διεξαγωγή θρησκευτικών νηστειών μιας και το σώμα αποτελεί ένα δώρο από τον Θεό προς τον άνθρωπο, κι έτσι οι άνθρωποι πρέπει να το καλλιεργούν, συντηρούν και διατηρούν σε καλή και ασφαλή κατάσταση.
Ο Σιχισμός αποτελεί την τέταρτη πολυπληθέστερη θρησκεία στην Ινδία και υπάρχει από τα τέλη του 15ου αιώνα, οπότε και ιδρύθηκε από τον Γκουρού Νάνακ Ντεβ.
Άλλες περιοχές της Ινδίας που φέρεται να έχουν τους περισσότερους Σιχ είναι οι Τσαντίγκαρ , Νέο Δελχί , Χαρυάνα , Ουταράχαντ , Ρατζαστάν , Τζαμού και Κασμίρ και Χιμάτσαλ Πραντές .
Στις βασιλικές σύζυγοι της Πορτογαλίας χορηγούντο φέουδα και κώμες, ώστε να έχουν ανεξάρτητο εισόδημα: στην Ελεονώρα δόθηκε το Σίλβες ε Φάρο και το Τέρρας ντε Αλντέια Γκαλέγκα ε Αλντέια Γκαβίνια.
Τότε ο Ιωάννης Β που είχε έναν νόθο γιο, θέλησε να τον κάνει διάδοχο, όμως η Ελεονώρα αντιτέθηκε και έκανε προσφυγή στον πάπα, που έλαβε το μέρος της.
Είχε μία αδελφή, την Ισαβέλλα, σύζυγο του Φερδινάνδου Β δούκα της Μπραγκάνσα, ο οποίος αργότερα κατηγορήθηκε για προδοσία και εκτελέστηκε από τον σύζυγο της Ελεονώρας, τον Ιωάννη Β της Πορτογαλίας.
Ο μεγαλύτερος αδελφός της Ντιόγκο ενεπλάκη σε δραστηριότητες, που ο βασιλιάς θεωρούσε προδοτικές και εκτελέστηκε από τον ίδιο τον Ιωάννη Β· ο μικρότερος αδελφός της, διαδέχθηκε τον βασιλιά ως Εμμανουήλ Α της Πορτογαλίας.
Ήταν εξαιρετικά πλούσια και χρησιμοποίησε πολύ από τον πλούτο της για αγαθοεργίες: το 1498 ξεκίνησε τη δημιουργία της Σάντα Κάζα ντα Μιζερικόρντια ως αδελφότητας με φιλανθρωπικούς σκοπούς και ιδιαίτερα τη φροντίδα των πενήτων, των ασθενών και των εγκαταλελειμμένων παιδιών.
Όταν ο αδελφός της Εμμανουήλ Α ανήλθε στον θρόνο, η Ελεονώρα μετακόμισε στο ανάκτορο του Σαμπρέγκας, όπου φιλοξένησε τη βασιλική Αυλή και συνέχισε να είναι κοινωνικά δραστήρια.
Όταν κυκλοφορήσει μια επίσημη συνέχεια για την κύρια σειρά του παιχνιδιού ρόλων, η οποία περιλαμβάνει καινούργια , χαρακτήρες και πιθανώς καινούργιες έννοιες στην εμπειρία του παιχνιδιού, η συνέχεια αυτή θεωρείται αρχή μιας νέας γενιάς του .
Τα κύρια παιχνίδια και οι τεχνοβλαστοί τους, το , το και το παιχνίδι καρτών ανταλλαγής είναι όλα ενημερωμένα με τα νέα χαρακτηριστικά των , κάθε φορά που αρχίζει μια νέα γενιά.
Τα πρώτα παιχνίδια κυκλοφόρησαν το 1996 στην Ιαπωνία για το , και η κύρια σειρά βιντεοπαιχνιδιών ρόλων , που αναφέρεται επίσης ως «βασική σειρά» από τους δημιουργούς της, συνεχίστηκαν σε κάθε γενιά συσκευών χειρός της Ν.
Τα παιχνίδια κυκλοφορούν συνήθως σε ζευγάρια, το καθένα με μικρές παραλλαγές, με μια επανέκδοση των παιχνιδιών να κυκλοφορεί συνήθως λίγα χρόνια μετά τις αρχικές εκδόσεις, για άλλη κονσόλα.
Ενώ η κύρια σειρά αποτελείται από που αναπτύχθηκαν από την , πολλά παιχνίδια - που βασίζονται στη σειρά έχουν αναπτυχθεί από διάφορες εταιρείες, που περιλαμβάνουν άλλα είδη όπως παιχνίδια δράσης, παζλ, μάχης και παιχνίδια με ψηφιακά κατοικίδια.