polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Νοτιοανατολικά του χωριού, στους πρόποδες του υψώματος Κουρούπα, έχουν ανασκαφεί υπολείμματα μινωικού οικισμού, τα οποία χρονολογούνται από την πρωτομινωική μέχρι την υστερομινωική εποχή.
Εντός του χωριού βρίσκεται ο ναός της Υπαπαντής, των οθωμανικών χρόνων, και ο ναός του Αγίου Βλάσιου, ο οποίος κτίστηκε το 1912 από τον μοναχό Ιωανίκιο.
Μεταφέρθηκε στο , για το οποίο έγραψε και σκηνοθέτησε την σουρρεαλιστική ταινία ' , η οποία διαθέτει βιβλικούς συμβολισμούς, και διαθέτει χαρακτήρες σχεδιασμένους από τον Γιοσιτάκα Αμάνο.
Παρόλο που ήταν επικριτικός σχετικά με τον τρόπο συμπεριφοράς του Μιγιαζάκι απέναντι στους υπαλλήλους του, υποστηρίζει ότι θα ένοιωθε "περίεργα άδειος" και "θα ήταν βαρετό" αν οι Μιγιαζάκι και Τακαχάτα σταματούσαν να κάνουν ταινίες.
Επίσης, σε αυτό το έργο πειραματίστηκε με κόνσεπτ όπως το με το οποίο μία τάξει λυκείου ξαναζεί την ίδια μέρα επαναλαμβανόμενα, όπως και τα όνειρα και η χειραγώγηση της πραγματικότητας.
Επίσης, έβλεπε συνεχώς ευρωπαϊκό κινηματογράφο και ταινίες των Φεντερίκο Φελίνι, Ίνγκμαρ Μπέργκμαν, Μικελάντζελο Αντονιόνι και Ζαν-Πιέρ Μελβίλ.
Την 1η Μαρτίου 1562, ο δούκας της Λωρραίνης Φραγκίσκος του Γκιζ, καθ 'οδόν προς το Παρίσι και συνοδευόμενος από τον αδελφό του και ένοπλη συνοδεία, πέρασε από το Βασί.
Πληροφορήθηκε ότι Ουγενότοι είχαν συναθροιστεί σε έναν αχυρώνα μέσα στην πόλη, γεγονός που συνιστούσε παραβίαση πρόσφατου διατάγματος που τους είχε επιτρέψει να τελούν τα θρησκευτικά τους καθήκοντα έξω από τα τείχη των πόλεων.
Έστειλε ανθρώπους του στο χώρο για να διακόψουν τη θρησκευτική εκδήλωση και στη συμπλοκή που ακολούθησε η κατάσταση ξέφυγε από κάθε έλεγχο και εξελίχθηκε σε σφαγή.
Οι απώλειες ήταν περίπου πενήντα νεκροί Ουγενότοι συμπεριλαμβανομένων γυναικών και παιδιών και περίπου εκατόν πενήντα τραυματίες Οι ειδήσεις διαδόθηκαν και οι προτεστάντες προσπάθησαν να σταματήσουν, χωρίς επιτυχία, τον δούκα του Γκιζ, ο οποίος έφτασε σώος στο Παρίσι.
Ο Τριακονταετής πόλεμος προκάλεσε νέους κινδύνους, αν και κατά την περίοδο της βασιλείας των Βουρβόνων η περιοχή ήταν σχετικά ασφαλής και δεν έζησε πολλούς πολέμους.
Η περιοχή γνώρισε περίοδο μεγάλης ευημερίας: Οι κοιλάδες περιλάμβαναν εύφορη γεωργική γη, η αμπελοκαλλιέργεια αυξήθηκε, η εκμετάλλευση των δασών εντατικοποιήθηκε, ενώ τα σιδηρουργεία και οι υψικαμίνοι πολλαπλασιάστηκαν καθώς το σιδηρομετάλλευμα ήταν άφθονο στο βόρειο μισό του νομού.
Την ίδια εποχή, και στα πλαίσια της Αντιμεταρρύθμισης, ιδρύθηκαν κολέγια-εκπαιδευτήρια του μοναχικού τάγματος των Ιησουιτών και λειτουργούσαν στο Σωμόν και Λανγκρ.
Κατά τον 16ο αιώνα, η περιοχή ήταν μια μαρκιωνία του βασιλείου της Γαλλίας, στα σύνορα με τη Λωρραίνη, χώρα της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας.
ενίσχυσε για πρώτη φορά τον συνοριακό χαρακτήρα της περιοχής, που αποτέλεσε στρατηγικό χώρο πρωταρχικής σημασίας για την υπεράσπιση των συνόρων της αυτοκρατορίας που εκτείνονταν έως τον Ρήνο.
Βέλγες και Κέλτες, δύο διαφορετικοί λαοί τόσο για τα έθιμά τους όσο και για τους εθνικούς τους χαρακτήρες, κατοίκησαν την περιοχή, οι πρώτοι στα βορειοανατολικά και οι δεύτεροι στο υπόλοιπο έδαφος.
Κατά τον διαμερισμό των εδαφών της αυτοκρατορίας σύμφωνα με τη συνθήκη του Βερντέν το 843, η σημερινή επικράτεια του νομού αποτέλεσε τμήμα του βασιλείου της Δυτικής Φραγκίας.
Κατά τη διάρκεια του Εκατονταετούς Πολέμου, οι περισσότεροι τοπικοί άρχοντες και οι πόλεις Σωμόν και Λανγκρ ήταν υποτελείς του δούκα της Βουργουνδίας, ο οποίος ήταν σύμμαχος των Άγγλων.
Το έδαφος του νομού κατοικήθηκε από την Προϊστορική περίοδο, όπως φαίνεται από την παρουσία πολλών μεγαλίθων, μενίρ και ντολμέν που ήρθαν στο φως μετά από πολυάριθμες αρχαιολογικές ανασκαφές.
Στις 14 Οκτωβρίου, υπέστη ρήξη ωλενίου πλαγίου συνδέσμου του δεξιού αντίχειρα, σε έναν αγώνα εναντίον των Μπόλτον Σέλτικς και υποβλήθηκε σε χειρουργική επέμβαση για να διορθώσει τη βλάβη, αφήνοντάς τον εκτός δράσης για έξι με οκτώ εβδομάδες.
Ο Ριντ τιμωρήθηκε κατά τη διάρκεια του φθινοπωρινού εξαμήνου του ακαδημαϊκού έτους 2010-11, για τη συμμετοχή του σε ένα αμφιλεγόμενο επεισόδιο σεξουαλικής επίθεσης μαζί με άλλους τρεις παίκτες.
Το χιόνι είναι συχνό τον χειμώνα και μερικές φορές άφθονο με 31 ημέρες χιονόπτωσης ανά έτος και κατά τη διάρκεια ορισμένων χιονοπτώσεων η ποσότητα του χιονιού μπορεί να είναι υψηλή.
Μετά τη ρωμαϊκή κατάκτηση εγκαταλείφθηκε, όπως και τα περισσότερα οχυρωμένα γαλατικά χωριά και μεταφέρθηκε σε μια νέα πόλη εγκατεστημένη στην πεδιάδα.
Με την επιστροφή της ανασφάλειας κατά την παρακμή της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, ένας νέος οχυρωμένος χώρος δημιουργήθηκε ανάμεσα στο παλιό και την παλιά γαλατο-ρωμαϊκή πόλη.
στα ανατολικά, η ορεινή περιοχή αποτελείται από υψηλές δασώδεις κορυφογραμμές (που αποτελούν το πλαίσιο και το γεωγραφικό κέντρο του Κεντρικού Ορεινού Όγκου) και από ένα οροπέδιο που χωρίζεται σε δύο κοιλάδες που καταλήγουν και οι δύο στο λεκανοπέδιο, οι κοιλάδες των ποταμών Σερ και Ζορντάν.
Ο Ζερώ πέθανε γύρω στο 910, αλλά η ακτινοβολία του ήταν τέτοια που κατά τη διάρκεια των αιώνων, το όνομα Ζερώ παρέμεινε πάντα ένα κοινό βαπτιστικό όνομα στον πληθυσμό του Ωριγιάκ και της γύρω περιοχής.
Με μέσο υψόμετρο 680 ​​μέτρων, το Ωριγιάκ βρίσκεται στους πρόποδες του ορεινού ηφαιστειακού όγκου Καντάλ σε ένα μικρό ιζηματογενές λεκανοπέδιο.
Σ' αυτό το αββαείο, που αναστηλώθηκε τον 11ο αιώνα, έκανε τις σπουδές του ο Ζερμπέρ, ο πρώτος Γάλλος πάπας, με το όνομα Πάπας Σιλβέστρος Β.
Τον 13ο και 14ο αιώνα, το Ωριγιάκ υπέστη αρκετές πολιορκίες από τους Άγγλους και έως και τον 16ο αιώνα συνέχισε να υποφέρει από πολιτικούς και Θρησκευτικούς πολέμους.
Το 1790 που δημιουργήθηκαν οι γαλλικοί νομοί, μετά από μια περίοδο εναλλαγής με το Σαιν-Φλουρ, το Ωριγιάκ έγινε η οριστική πρωτεύουσα του νομού Καντάλ.
Πρόκειται για μια από τις πιο βασικές αντιδράσεις σύντηξης, και είναι θεμελιώδης για τα θερμοπυρηνικά όπλα και την τρέχουσα έρευνα για την ελεγχόμενη πυρηνική σύντηξη.
Εκείνη την περίοδο δεν είχε προσδιοριστεί ακόμα η σταθερότητα αυτών των προϊόντων αντίδρασης, αλλά βασισμένος στις υφιστάμενες θεωρίες ο Χανς Μπέτε υπέθεσε ότι το τρίτιο θα ήταν σταθερό και το ήλιο-3 ασταθές.
Ρύθμισε το μηχάνημα έτσι ώστε να επιταχύνει τους διπλά ιονισμένους πυρήνες του ηλίου-3 και προέκυψε μια δέσμη επιταχυνόμενων ιόντων, δηλαδή το κύκλοτρο λειτούργησε ως ένας τύπος σούπερ φασματόμετρου μάζας.
Καθώς το επιταχυνόμενο ήλιο προήλθε από βαθιά πηγάδια φυσικών αερίων όπου είχαν παγιδευτεί για εκατομμύρια χρόνια, το συστατικό ήλιο-3 έπρεπε να είναι σταθερό.
Το 1940 ο Λούις εντάχθηκε στην ομάδα του εργαστηρίουακτινοβολίας του Ινστιτούτου Τεχνολογίας της Μασαχουσέτης , όπου συνείσφερε στο σχεδιασμό των ραντάρ του Β 'Παγκοσμίου Πολέμου, από τις πρώτες βελτιώσεις στα συστήματα «Αναγνώριση φίλων ή εχθρών» των ραδιοφάρων, που εξελίχτηκαν στους αναμεταδότες των ραντάρ, έως το σύστημα ραντάρ που λειτουργεί από τον αέρα με μικροκύματα.
Ο Λούις έγινε καλύτερα γνωστός για το σύστημα ραντάρ Επίγεια Ελεγχόμενη Προσέγγιση που διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην ιστορία της αεροπορίας, ιδιαίτερα κατά την μεταπολεμική περίοδο αποκλεισμού του Βερολίνου.
Πέρασε μερικούς μήνες στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο όπου εργάστηκε στους πυρηνικούς αντιδραστήρες για τον Ενρίκο Φέρμι προτού πάει στο Λος Άλαμος όπου εργάστηκε για τον Ρόμπερτ Οπενχάιμερ στο Πρόγραμμα Μανχάταν.
Ως μέλος του Προγράμματος Αλμπέρτα, παρακολούθησε την πυρηνική δοκιμή Τρίνιτυ από ένα αεροσκάφος -29 , και αργότερα τον βομβαρδισμό της Χιροσίμα από το αεροσκάφος -29 .
Το σύστημα ραντάρ για το οποίο είναι καλύτερα γνωστός ο Λούις Άλβαρεζ, που ήταν σημαντικό στην αεροπορία, ιδίως στον αποκλεισμό του Βερολίνου κατά τη μεταπολεμική περίοδο, ήταν η Επίγεια Ελεγχόμενη Προσέγγιση .
Χρησιμοποιώντας τη διπολική κεραία του Άλβαρεζ για να επιτύχει μια πολύ υψηλή γωνιακή ανάλυση, το επιτρέπει στους επίγειους χειριστές ραντάρ να παρακολουθούν ειδικές οθόνες ακριβείας ώστε να καθοδηγήσουν ένα αεροπλάνο προς τον διάδρομο προσγείωσης με φωνητικές οδηγίες προς τον πιλότο.
Το 1945 ο Άλβαρεζ τιμήθηκε με το Βραβείο Κόλιερ της Εθνικής Αεροναυτικής Ένωσης «για την εξέχουσα και εξαιρετική πρωτοβουλία του στο σχεδιασμό και στην ανάπτυξη του συστήματος Επίγειας Ελεγχόμενης Προσέγγισης για την ασφαλή προσγείωση των αεροσκαφών υπό όλες τις συνθήκες καιρού και κυκλοφορίας».
Το φθινόπωρο του 1943, ο Λούις επέστρεψε στις Ηνωμένες Πολιτείες με μια προσφορά από τον Ρόμπερτ Οπενχάιμερ, να εργαστεί στο Λος Άλαμος στο Πρόγραμμα Μανχάταν.
Κατά τη διάρκεια αυτών των μηνών, ο στρατηγός Λέσλι Γκρόβς ζήτησε από τον Άλβαρεζ να εκπονήσει μία μέθοδο με τη οποία οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να εντοπίσουν τυχόν πυρηνικούς αντιδραστήρες των Γερμανών.
Ο Άλβαρεζ πρότεινε ένα αεροπλάνο που θα μετέφερε ένα σύστημα για την ανίχνευση των ραδιενεργών αερίων που παράγει ένας αντιδραστήρας, ιδιαίτερα του Ξένου 133.
Η συσκευή πέταξε πάνω από τη Γερμανία, αλλά δεν ανιχνεύθηκε ραδιενεργό ξένο επειδή οι Γερμανοί δεν είχαν κατασκευάσει έναν αντιδραστήρα αλυσιδωτής αντίδρασης.
Το 1936 που ολοκλήρωσε τις προφορικές εξετάσεις του, ο Λούις ήταν πια αρραβωνιασμένος με τη Τζεραλντίν Σμίθγουικ και ζήτησε από την Γκλάντις να ενημερωθεί αν υπήρχε καμία διαθέσιμη θέση εργασίας στο Εργαστήριο ακτινοβολίας του Λόρενς.
Γρήγορα έλαβε ένα τηλεγράφημα με προσφορά εργασίας, και έτσι ξεκίνησε μια μακροχρόνια συνεργασία με το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϊ.
Ένα από τα πρώτα έργα του ήταν η κατασκευή εξοπλισμού για τη μετάβαση από το βρετανικό ραντάρ μεγάλου μήκους κύματος στο νέο ραντάρ μικροκυμάτων με μήκος κύματος εκατοστομετρικού εύρους, που κατέστη δυνατή με το μάγνητρο κενού.
Κατά την επεξεργασία του συστήματος ραντάρ μικροκυμάτων έγκαιρης προειδοποίησης , ο Λούις εφηύρε μια κεραιοστοιχία γραμμικών διπόλων που κατέστειλε τους ανεπιθύμητους πλευρικούς λοβούς του πεδίου ακτινοβολίας και μπορούσε να σαρωθεί ηλεκτρονικά.
Όμως η κατασκευή του Αετού ολοκληρώθηκε μάλλον αργά στην πορεία του πολέμου, και μολονότι εγκαταστάθηκε σε μερικά αεροσκάφη -29, και λειτούργησε καλά, δεν πρόλαβε να κάνει μεγάλη διαφορά.
Το 1964 ο Λούις πρότεινε αυτό που έγινε γνωστό ως Πείραμα Φυσικής Σωματιδίων Υψηλού Υψόμετρου , που αρχικά περιλάμβανε έναν μεγάλο υπεραγώγιμο μαγνήτη που θα μεταφερόταν σε μεγάλο υψόμετρο με ένα μπαλόνι για να μελετήσει τις αλληλεπιδράσεις σωματιδίων υψηλής ενέργειας.
Το έργο ήταν μεγαλεπήβολο, περιλάμβανε ανύψωση των ανιχνευτών με μπαλόνια μεγάλου υψομέτρου και αναγνωριστικά αεροσκάφη μεγάλου υψομέτρου -2, και συνεχίστηκε με τα πειραμάτα του δορυφόρου για την κοσμική ακτινοβολία (που οδήγησε στην απονομή Βραβείου Νόμπελ, από κοινού στους Τζορτζ Σμουτ και Τζον Μάδερ, το 2006.)
απασχολήθηκαν δεκάδες φυσικοί και μεταπτυχιακοί φοιτητές μαζί με εκατοντάδες μηχανικούς και τεχνικούς, λήφθηκαν εκατομμύρια φωτογραφίες από αλληλεπιδράσεις σωματιδίων, αναπτύχθηκαν συστήματα πληροφορικής για τη μέτρηση και την ανάλυση των αλληλεπιδράσεων, και ανακαλύφθηκαν οικογένειες νέων σωματιδίων και καταστάσεων συντονισμού.
«Για την αποφασιστική συμβολή του στη φυσική των στοιχειακών σωματιδίων, ιδιαίτερα στην ανακάλυψη ενός μεγάλου αριθμού από καταστάσεις συντονισμού, που κατέστη δυνατή με την ανάπτυξη της τεχνικής που περιλαμβάνει χρήση θαλάμων φυσαλίδων υδρογόνου και ανάλυση των δεδομένων.»
Το 1932, ενόσω ήταν μεταπτυχιακός φοιτητής στο Σικάγο, ανακάλυψε τη φυσική και του δόθηκε η σπάνια ευκαιρία να χρησιμοποιήσει τον εξοπλισμό του θρυλικού φυσικού Άλμπερτ Α.
Ο Λούις κατασκεύασε μια συσκευή από σωλήνες μετρητών Γκάιγκερ διατεταγμένους ως μέρη ενός τηλεσκοπίου κοσμικής ακτινοβολίας, και υπό την αιγίδα του συμβούλου της Σχολής του, Άρθουρ Κόμπτον, διεξήγαγε ένα πείραμα στην πόλη του Μεξικού για να μετρήσει την αποκαλούμενη Ανατολική-Δυτική επίδραση των κοσμικών ακτίνων.
Η συμπίεση του πυρήνα πλουτωνίου πραγματοποιήθηκε με συμμετρική ενδόρρηξη από ταυτόχρονη πυροδότηση 32 εκρηκτικών φορτίων που περιέβαλλαν τον σφαιρικό πυρήνα.
Ο Άλβαρεζ έδωσε οδηγίες στον φοιτητή Λόρενς Τζόνσον, να χρησιμοποιήσει έναν μεγάλο πυκνωτή για να κατευθύνει ένα φορτίο υψηλής τάσης απευθείας σε κάθε εκρηκτικό φακό, αντικαθιστώντας τους πυροκροτητές με εκρηγνυόμενους πυροδοτητές.
Τον Νοέμβριο του 1966 το περιοδικό δημοσίευσε μια σειρά φωτογραφιών από το ερασιτεχνικό φιλμ που βιντεοσκόπησε ο Αβραάμ Ζαπρούντερ και έδειχνε τη δολοφονία του Κένεντι.
Το ενδιαφέρον του εστιάστηκε στην τροχιά της βολής, στο ακριβές χρονοδιάγραμμα των πυροβολισμών και το κρουστικό κύμα που διατάραξε την κάμερα, και στην ταχύτητα της κάμερας, επισημαίνοντας ένα σύνολο από γεγονότα που ίσως παρέβλεψαν ή παρεξήγησαν οι αναλυτές φωτογραφιών του .
Η τεχνική που χρησιμοποιήθηκε για το ουράνιο, η πυροδότηση δύο υποκρίσιμων μαζών ώστε να δημιουργηθεί πυρηνική έκρηξη, θα ήταν αναποτελεσματική με το πλουτώνιο επειδή στο παρασκήνιο θα υπήρχαν πολλά νετρόνια από αυθόρμητες σχάσεις που θα καθιστούσαν το σύστημα ασταθές.
Αποφασίστηκε να χρησιμοποιηθεί μια σχεδόν κρίσιμη σφαίρα πλουτωνίου και να συμπιεστεί γρήγορα με εκρηκτικά προς έναν πυρήνα πολύ μικρότερο και πυκνότερο, ένα σχέδιο που αποτέλεσε τεχνική πρόκληση τότε.
Στο Εργαστήριο Ακτινοβολίας εργάστηκε με την πειραματική ομάδα του Λόρενς, που είχε υποστήριξη από μια ομάδα θεωρητικών φυσικών με επικεφαλής τον Ρόμπερτ Ομπενχάιμερ.
Ο Λούις κατάστρωσε μια σειρά πειραμάτων για να παρατηρήσει τη σύλληψη ηλεκτρονίων Κ σε ραδιενεργούς πυρήνες, όπως είχε προβλεφθεί στη θεωρία της διάσπασης βήτα αλλά δεν είχε τεκμηριωθεί ως τότε.
Χρησιμοποιώντας μαγνήτες για να εκτρέψει τα ποζιτρόνια και τα ηλεκτρόνια που εκπέμπονταν από τις ραδιενεργές πηγές του, σχεδίασε ένα μετρητή Γκάιγκερ εξειδικευμένο στο να ανιχνεύει αποκλειστικά μόνο τις «μαλακές» ακτίνες Χ που προέρχονται από την σύλληψη . Τα αποτελέσματά του δημοσιεύτηκαν στο το 1937.
Το 1940 η Βρετανική Αποστολή Τίζαρντ στις Ηνωμένες Πολιτείες παρουσίασε στους κορυφαίους Αμερικανούς επιστήμονες την επιτυχή εφαρμογή του μάγνητρου κενού στην κατασκευή του παλμικού ραντάρ μικρού μήκους κύματος.
Η νεοσύστατη Εθνική Επιτροπή Έρευνας Άμυνας, του Προέδρου Φραγκλίνου Ρούζβελτ, δημιούργησε ένα κεντρικό εθνικό εργαστήριο στο Τεχνολογικό Ινστιτούτο Μασαχουσέτης με σκοπό την ανάπτυξη των στρατιωτικών εφαρμογών των ραντάρ μικροκυμάτων.
Ο Λόρενς αμέσως προσέλαβε τους καλύτερους «χρήστες κύκλοτρου», μεταξύ των οποίων τον Λούις, ο οποίος εντάχθηκε σε αυτό το νέο εργαστήριο, το γνωστό ως το Εργαστήριο Ακτινοβολίας, την 11η Νοεμβρίου 1940.
Ο Λούις Γουόλτερ Άλβαρεζ γεννήθηκε στο Σαν Φρανσίσκο την 13η Ιουνίου 1911, ως το δεύτερο παιδί και ο μεγαλύτερος γιος του Γουόλτερ Κ.
Άλβαρεζ, ενός Ισπανού ιατρού που γεννήθηκε στην Αστούρια της Ισπανίας, έζησε για λίγο καιρό στην Κούβα και τελικά εγκαταστάθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, και ο οποίος ανακάλυψε μια καλύτερη διαγνωστική μέθοδο για την κηλιδώδη λέπρα.
Την περίοδο 1918-1924 ήταν μαθητής στο Σχολείο Μάντισον του Σαν Φρανσίσκο, και στη συνέχεια εισήχθηκε στο Πολυτεχνικό Γυμνάσιο του Σαν Φρανσίσκο.
Το 1926 ο πατέρας του έγινε ερευνητής στην Κλινική Μάγιο και η οικογένεια μετακόμισε στο Ρότσεστερ της Μινεσότα, όπου ο Λούις πήγε στο Γυμνάσιο της πόλης.
Μολονότι ήταν αναμενόμενο να συνεχίσει τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας, οι καθηγητές του τον παρότρυναν, αντίθετα, να σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο του Σικάγο, από όπου το 1932 έλαβε το πτυχίο του, το 1934 το μεταπτυχιακό μάστερ και το 1936 το διδακτορικό του.
Και πάλι σε συνεργασία με τον Τζόνσον, το τελευταίο καθήκον του Άλβαρεζ για το Πρόγραμμα Μανχάταν ήταν να αναπτύξει ένα σύστημα βαθμονομημένων μικροφώνων / πομπών που θα ριπτόταν με αλεξίπτωτο από ένα αεροσκάφος για να μετρήσει την ισχύ του κύματος κρούσης από την ατομική έκρηξη, έτσι ώστε να επιτραπεί στους επιστήμονες να υπολογίσουν την ενέργεια της βόμβας.
Αφού ανέλαβε τη θέση του αντισυνταγματάρχη στις Δυνάμεις Ξηράς των ΗΠΑ, παρακολούθησε την πυρηνική δοκιμή Τρίνιτυ από ένα αεροσκάφος Β-29 , στο οποίο επέβαιναν, επίσης, οι συναδέλφοι του από το Πρόγραμμα Αλμπέρτα, οι Χάρολντ Αγκνιού και Ντικ Πάρσονς .
Επιστρέφοντας στο Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια ως τακτικός καθηγητής, ο Άλβαρεζ επιστράτευσε τις γνώσεις του για τα ραντάρ του πολέμου στη βελτίωση των επιταχυντών σωματιδίων.
Αν και το Μπέβατρον μπορούσε να παράγει άφθονα ενδιαφέροντα σωματίδια, ιδιαίτερα από τις δευτερογενείς συγκρούσεις, αυτές οι πολύπλοκες αλληλεπιδράσεις ήταν δύσκολο να ανιχνευτούν και να αναλυθούν ακόμα.
Με ταχεία πτώση της πίεσης στο εσωτερικό της συσκευής, το υγρό μεταβαίνει σε μία προσωρινή υπέρθερμη κατάσταση, και βράζει κατά μήκος της τροχιάς ενός διερχόμενου σωματιδίου.
Η ομάδα του Άλβαρεζ κατασκεύασε θαλάμους διαμέτρων 1,5 ίντσών, 2,5, 4, 10 και 15 ιντσών, μεταλλικούς με γυάλινα παράθυρα, και χρησιμοποίησε υγρό υδρογόνο για να φωτογραφίσει τις τροχιές.
Μετά τον πόλεμο, ο Λούις συμμετείχε στο σχεδιασμό ενός θαλάμου φυσαλίδων υγρού υδρογόνου που απαριθμούσε τις αλληλεπιδράσεις σωματιδίων, και επέτρεψε στην ομάδα του να ανακαλύψει νέες κατηγορίες σωματιδίων και καταστάσεων συντονισμού.
Με τον γιο του, τον γεωλόγο Γουόλτερ Άλβαρεζ, ανέπτυξαν την «υπόθεση Άλβαρεζ» που προτείνει ότι το συμβάν που οδήγησε σε μαζική εξαφάνιση τους δεινόσαυρους ίσως ήταν μία πρόσκρουση αστεροειδούς.
Ο Λούις πέρασε το καλοκαίρι του 1943 στην Αγγλία δοκιμάζοντας το , προσγειώνοντας τα αεροπλάνα που επέστρεφαν από μάχες με κακοκαιρία, και επίσης εκπαιδεύοντας τους Βρετανούς στη χρήση του συστήματος.
Ο Κλαρκ, στη συνέχεια, χρησιμοποίησε τις εμπειρίες του από τον ερευνητικό σταθμό ραντάρ ως βάση για το μυθιστόρημα του με τίτλο , όπου παρουσίασε μία ελαφρώς μεταμφιεσμένη εκδοχή του Άλβαρεζ.
Το 1936 ο Λούις έλαβε το διδακτορικό του από το Πανεπιστήμιο του Σικάγο, και στη συνέχεια εργάστηκε για τον Έρνεστ Λόρενς στο εργαστήριο ακτινοβολίας του Πανεπιστημίου της Καλιφόρνιας στο Μπέρκλεϊ.
Κατάστρωσε μια σειρά πειραμάτων για να παρατηρήσει τη σύλληψη ηλεκτρονίων Κ σε ραδιενεργούς πυρήνες, ένα φαινόμενο που προβλέφθηκε στη θεωρία της διάσπασης βήτα αλλά δεν είχε τεκμηριωθεί ως τότε.
Ο Λούις συγκέντρωσε μια ομάδα φυσικών και αρχαιολόγων από τις Ηνωμένες Πολιτείες και την Αίγυπτο, η διάταξη μετρήσεων κατασκευάστηκε και ξεκίνησε το πείραμα, αλλά το 1967 διακόπηκε λόγω του Πολέμου των Έξι Ημερών.
Το έργο συνεχίστηκε μετά τον πόλεμο, με καταγραφή και ανάλυση των διεισδυτικών κοσμικών ακτίνων, μέχρι το 1969 που ο Λούις ανέφερε στην Αμερικανική Φυσική Εταιρεία ότι δεν βρέθηκαν ανεξερεύνητοι θάλαμοι στο 19% της πυραμίδας που ερευνήθηκε.
Μετρώντας το ρυθμό καταμέτρησης των κοσμικών ακτίνων σε διαφορετικές κατευθύνσεις, ο ανιχνευτής του θαλάμου θα αποκάλυπτε την ύπαρξη οποιουδήποτε κενού στη δομή του υπερκείμενου πετρώματος.
Το 1938, και πάλι χρησιμοποιώντας τις γνώσεις του για το κύκλοτρο και επινοώντας τις γνωστές ως τεχνικές χρόνου πτήσης, ο Λούις δημιούργησε μια μονοεργητική δέσμη θερμικών νετρονίων.
Από το αεροσκάφος -29 Ο Μεγάλος Καλλιτέχνης που πέταξε σε σχηματισμό με το Ενόλα Γκέι, οι Άλβαρεζ και Τζόνσον μέτρησαν την ένταση του κύματος κρούσης από την έκρηξη της βόμβας Μικρό Αγόρι που ρίφθηκε στη Χιροσίμα.
Λίγες μέρες αργότερα, πάλι από τον Μεγάλο Καλλιτέχνη, ο Τζόνσον χρησιμοποίησε τον ίδιο εξοπλισμό για να μετρήσει τη δύναμη της έκρηξης στο Ναγκασάκι.
Η Μπέτι αναγκάζεται να κρυφτεί όσο ο δολοφόνος εισβάλλει μέσα, και έρχεται αντιμέτωπη με τον τραυματισμένο Σοάβι , όταν σκοντάφτει στο διαμέρισμα.
Μετά την καταδίωξη, κατά την οποία η μισότυφλη Μπέτι πυροβολεί τον δολοφόνο με το όπλο του Σοάβι, δραπετεύει μέσα από έναν άξονα εξαερισμού, με τη βοήθεια ενός κοριτσιού που ζει στο διπλανό διαμέρισμα.
Της λέει ότι έχει ένα σχέδιο για να παγιδεύσουν το δολοφόνο, ενώ η Μπέτι σκέφτεται διάφορες συνδέσεις ανάμεσα στο δολοφόνο και την κατά πολύ καιρό νεκρή βίαιη μητέρα της.
Την φιμώνει με μια ταινία, την δένει σε μία κολόνα και την αναγκάζει να τον δει να σκοτώνει τον Στέφανο, με το να της κολλήσει κάτω από το κάθε μάτι της μια σειρά από καρφίτσες, ούτως ώστε να παρακολουθήσει κάθε φρικιαστική λεπτομέρεια.
Ταραγμένη από μια αμυδρή παιδική της ανάμνηση, όπου ο ίδιος κουκουλοφόρος δολοφόνησε τη μητέρα της αρκετά χρόνια πριν, η Μπέτι επιλέγει να μην αναφέρει το περιστατικό στην αστυνομία, αντ' αυτού εκμυστηρεύεται στον σκηνοθέτη της, Μάρκο ότι ο δολοφόνος μπορεί να την γνωρίζει.
Ο Σαντίνι αποκαλύπτει ότι ήταν κάποτε ο έφηβος εραστής της μητέρας της Μπέτι και δολοφονούσε νεαρές κοπέλες με δική της εντολή, αλλά σκότωσε και την μητέρα, λόγω των κλιμακούμενων αιτημάτων της να παρακολουθεί τις πράξεις του.
Τώρα, πολλά χρόνια αργότερα, η επιθυμία του Σαντίνι να σκοτώσει, αναζωπυρώθηκε με την εμφάνιση της Μπέτι, την οποία βλέπει ως μετενσάρκωση της μητέρας της.
Καλύπτει τα μάτια της Μπέτι και την δένει σε μια καρέκλα, ο Σαντίνι σκηνοθετεί τη δολοφονία του εαυτού του, με το να βάζει φωτιά στο δωμάτιο και κατ' επέκταση τον εαυτό του.
Όταν η Μάρα Τσεκόβα, η αλαζονική και δύστροπη αστέρας της αβάν-γκαρντ παραγωγής Μάκβεθ του Βέρντι στην Όπερα του Πάρμα, τραυματίζεται με το να τη χτυπήσει ένα αυτοκίνητο έξω από το θέατρο, κατά τη διάρκεια ενός καυγά με τον σκηνοθέτη.
Καθώς η Μπέτι και η Τζούλια προσπαθούν να διαβάσουν τα χαραγμένα γράμματα, ο δολοφόνος παρεμβαίνει, ακινητοποιεί ξανά την Μπέτι και κολλάει κάτω από τα μάτια της τις καρφίτσες.
Αιμορραγώντας μέχρι θανάτου λόγω των πληγών, η Τζούλια καταπίνει ακούσια το βραχιόλι, αναγκάζοντας τον δολοφόνο να της κόψει το λαιμό ούτως ώστε να το πάρει.
Καθώς η όραση της Μπέτι ζορίζεται αφότου ρίξει σταγόνες ματιών, ένας άνδρας, ο οποίος ισχυρίζεται ότι είναι ο επιθεωρητής Σοάβι, φθάνει για να την προσέξει.
Χωρίς να γνωρίζει ποιος είναι ο επιθεωρητής, η Μπέτι και η Μίρα κρύβονται, ενώ η φιγούρα που ισχυριζόταν ότι είναι ο Σοάβι λαμβάνει ένα τηλεφώνημα και φεύγει από το διαμέρισμα.
Την επόμενη νύχτα, η Μπέτι ερμηνεύει ξανά την Λαίδη Μάκβεθ, αλλά η ερμηνεία της διακόπτεται όταν ο Μάρκο ελευθερώνει ένα σμήνος από εκδικητικά κοράκια στο κοινό.
Την επόμενη ημέρα, ο επιθεωρητής Άλαν Σαντίνι πηγαίνει στην όπερα και ρωτάει το προσωπικό για τη δολοφονία του Στέφανο, καθώς και μια φαινομενικά συνδεδεμένη επίθεση στα κατοικίδια κοράκια της παραγωγής, τρία εκ των οποίων βρέθηκαν νεκρά μετά την παράσταση.
Η Όπερα του Τρόμου ή Τρόμος στην Όπερα είναι ιταλική τζάλο ταινία του Ντάριο Αρτζέντο, με μουσική επένδυση των Μπράιαν Ίνοου, Κλαούντιο Σιμονέτι, και Μπιλ Γουάιμαν.
Ο βασιλιάς την απήγαγε το 1712 από την ιδιοκτησία του πατέρα της, στο Κλάουσχολμ, με την προφανή υποστήριξη της αδελφής της Χριστίνας-Σοφίας και του συζύγου αυτής Ούλρικ-Αδόλφου κόμη του Χόλσταϊν από το Χόλσταϊνμποργκ .
Καθώς ο βασιλιάς προτιμούσε να περνά τον χρόνο του στο σπίτι της Άννας-Σοφίας μάλλον, παρά με την αποκλειστική βασίλισσά του, η οικία της έγινε σταδιακά μέρος που σύχναζν όλα τα μέλη της αριστοκρατίας, τα οποία ζητούσαν την εύνοια του βασιλιά.
Δεν γνωρίζουμε πολλά για τα παιδικά της χρόνια, εκτός από το ότι μορφώθηκε ανεπαρκώς: απαντητικές επιστολές της δείχνουν ότι έκανε αδέξια χρήση των Δανικών, Γαλλικών και Γερμανικών.
Αυτό γινόταν για δεύτερη φορά, καθώς ο βασιλιάς είχε και πιο πριν είχε νυμφευτεί τη βασιλική ερωμένη του Ελισάβετ Ελένη φον Φίερεγκ, έχοντάς την ταυτόχρονα με την πρώτη σύζυγό του, όμως η Ελισάβετ-Ελένη απεβίωσε το 1704.
Ο βασιλιάς εγκατέστησε την Άννα-Σοφία σε μία οικία στο Μπαγκ Μπέρσεν , κοντά στο ανάκτορο Κρίστιανσμποργκ στην Κοπεγχάγη και της έδωσε τον τίτλο της κόμισσας του Σλέσβιχ.
Τα ρουμπίνια που έβρισκε, τα πωλούσε κρυφίως, σε κάποιο συνομήλικό του Σομαλό, ο οποίος εν συνεχεία μεταπωλούσε τους πολύτιμους λίθους, σε εμπόρους στο Νταρ ες Σαλάαμ.
Η προσπάθεια του υιού, να συνεχίσει την εν κρυπτώ επιχείριση, παρακολουθήθηκε από κάποιον ονόματι , με αποτέλεσμα να αποκαλυφθεί το μυστικό και να αρχίσουν να συρρέουν στην περιοχή κυνηγοί ορυχείων.
Καθαρότητα: Φυσικά στην Ουίνζα, όπως και με άλλα ρουμπίνια, που εξορύσσονται, άφθονες ακατέργαστες ποσότητες, οι οποίες είναι στην καλύτερη περίπτωση κατάλληλες για καμποσόν, αλλά η απόδοση των καθαρών λίθων σε ποιότητα πολύτιμων λίθων, είναι αξεπέραστη από άλλες περιοχές.
Το Δεκέμβριο του 2007, υπήρχαν μόλις 71 επισκέπτες, τον Ιανουάριο του 2008, οι επισκέπτες είχαν ανέλθει σε 700, ενώ το Μάιο του ιδίου έτους, οι επισκέπτες εκτινάχθηκαν στους πέντε με έξη χιλιάδες, όλοι τους, αναζητώντας μια καλύτερη τύχη.
Μέγεθος: Στο πρώτο έτος λειτουργίας, η Ουίνζα πιθανότατα παρήγαγε περισσότερους λίθους 10 καρατίων και άνω, από ό, τι όλες οι άλλες περιοχές ρουμπινιών μαζί.
Ο Πονιατόφσκι γεννήθηκε σε πλούσια αριστοκρατική οικογένεια της Πολωνίας και έφτασε ως διπλωμάτης στη Ρωσική Αυτοκρατορική Αυλή στην Αγία Πετρούπολη το 1755 σε ηλικία 22 ετών και ενεπλάκη ρομαντικά με τη μελλοντική Αυτοκράτειρα Αικατερίνη Β.