polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Μετά τη διάσπαση του Δεσποτάτου το 1271, αποτέλεσαν υπό τον Ιωάννη Α’ Κομνηνό-Δούκα εδάφη του αυτόνομου Δουκάτου των Νέων Πατρών, μέχρι το 1318, με πρωτεύουσα την Υπάτη .
Το Δουκάτο εκτεινόταν από το Λιδωρίκι και το Γαλαξίδι στον κορινθιακό κόλπο έως τον Όλυμπο, και από τις ανατολικές πλαγιές της Πίνδου και τον ποταμό Αχελώο έως τις ακτές του Αιγαίου, τον Παγασητικό και τον Μαλιακό κόλπο.
Έως το 1275 το Δουκάτο περιελάμβανε και τη Λαμία, που μετά αποδόθηκε ως προίκα της κόρης του Ιωάννη, Ελένης Δούκαινας Αγγελίνας-Κομνηνής, μαζί με την Ηράκλεια, τη Γραβιά και την Πελασγία, στο Δουκάτο των Αθηνών.
Αντάλλαγμα ήταν η βοήθεια που προσέφερε ο οίκος των ντε Λα Ρος στον Ιωάννη, όταν πολιορκήθηκε το 1275 στην Υπάτη από τις δυνάμεις της αυτοκρατορίας της Νίκαιας υπό τον Ιωάννη Παλαιολόγο, αδελφό του αυτοκράτορα Μιχαήλ Η’ Παλαιολόγου .
Στις μάχες με Ιταλούς και Γερμανούς σε Πίνδο, Αλβανία και Οχυρά, θυσιάστηκαν πάνω από 350 Φθιωτείς πολεμώντας τον εισβολέα την περίοδο 1940-41, με το 42ο σύνταγμα Ευζώνων της Λαμίας να διακρίνεται από τις πρώτες μέρες της ιταλικής εισβολής σε σειρά μαχών στην Ήπειρο και την Αλβανία.
Η ραγδαία όμως γερμανική εισβολή την 6η Απριλίου 1941 και η πρωτοφανής ισχύ της, προκάλεσαν την κατάρρευση του ελληνικού στρατού στη Μακεδονία ενώ το Βρετανικό εκστρατευτικό σώμα αδυνατούσε να αντιτάξει σθεναρή άμυνα.
Παρασκευή 18 Απριλίου 1941 και την 20η του μήνα, Κυριακή του Πάσχα, ενώ ο στρατηγός Τσολάκογλου συνθηκολογώντας παρέδιδε στους Γερμανούς τη στρατιά Ηπείρου, οι γερμανικές μεραρχίες έμπαιναν στη Λαμία.
Στις Θερμοπύλες η 6η Νεοζηλανδική ταξιαρχία αντιμετώπισε μαζί με την 19η Αυστραλιανή στο Μπράλο τις συντριπτικά υπέρτερες γερμανικές δυνάμεις της 5ης τεθωρακισμένης μεραρχίας και της 6ης Ορεινής από τη Λαμία.
Η τοποθεσία άντεξε από το απόγευμα της 22ας Απριλίου έως τη νύχτα της 24ης οπότε και οι συμμαχικές δυνάμεις αποσύρθηκαν προς νότο για να αποφύγουν την πλήρη καταστροφή τους.
Έτσι άρχιζε η σκοτεινή περίοδος της κατοχής με τον ιταλικό στρατό να αναλαμβάνει τον έλεγχο της περιοχής μέχρι τη συνθηκολόγηση της Ιταλίας , ενώ στη συνέχεια τη σκυτάλη πήραν οι Γερμανοί.
Το 1822, μετά την ήττα και τον θάνατο του Αλή πασά τον Ιανουάριο, αποδεσμεύτηκε μεγάλος αριθμός σουλτανικών στρατευμάτων που άρχισε να συγκεντρώνεται σταδιακά από τον Μάρτιο στη Λαμία, με σκοπό την ανακατάληψη του Μοριά (τότε διεξήχθησαν για 4 μήνες πολλαπλές συγκρούσεις ιδίως στη δυτική Φθιώτιδα που σημαδεύτηκαν από την καταστροφή της Ι. Μ Αγάθωνος και της πλούσιας βιβλιοθήκης της).
Στα πλαίσια του σχεδίου, που συμφωνήθηκε στον Μπράλο από τους Ανδρούτσο, Νικηταρά, Πανουργιά, Δυοβουνιώτη, Υψηλάντη, Σκαλτσά και άλλους οπλαρχηγούς, έγιναν και οι αποτυχημένες επιχειρήσεις Στυλίδας-Αγ.
Στόχο ήταν η κατάληψη της Λαμίας και της Υπάτης ώστε να εμποδιστεί η κάθοδος του Μαχμούτ πασά Δράμαλη που ξεκίνησε τελικά από την Αλαμάνα στις 30 Ιουνίου με 30.000 στρατό για την Πελοπόννησο.
Η νέα τουρκική στρατιά 12.000 ανδρών υπό τον Κιοσέ Μεχμέτ, που εστάλη στην ανατολική Στερεά την περίοδο Αυγούστου-Νοεμβρίου με στόχο τον απεγκλωβισμό του Δράμαλη και προκάλεσε ασύλληπτες καταστροφές, ιδίως σε Λοκρίδα και Φωκίδα, αντιμετωπίστηκε επιτυχώς από τον Ανδρούτσο όχι μόνο στρατιωτικά αλλά και με τη μέθοδο του δήθεν «προσκυνήματος» .
Η τουρκική κατοχή στην περιοχή Υπάτης-Λαμίας-Δομοκού θα διακόπτεται μόνο βραχύβια, ανάλογα με τα προβλήματα που αντιμετώπιζε το Οθωμανικό κράτους (ήττα από τους Μογγόλους του Ταμερλάνου το 1402, εμφύλια σύγκρουση των Οθωμανών για τη διαδοχή 1402-1421, πόλεμοι με Ούγγρους, Πολωνούς και δυτικούς σταυροφόρους στα βόρεια Βαλκάνια το 1396 και 1444).
Μια τελευταία προσπάθεια θα γίνει από τον Κωνσταντίνο ΙΑ Παλαιολόγο το 1444-1446, όταν ο τελευταίος αυτοκράτορας, τότε ως Δεσπότης του Μορέως, θα επεκτείνει τον έλεγχό του μέχρι τη Θεσσαλία συμμαχώντας με τους δυτικούς στρατούς που εισέβαλαν στο οθωμανικό έδαφος νότια του Δούναβη.
Μετά την ήττα των χριστιανικών στρατών στη Μάχη της Βάρνας το 1444, ο Παλαιολόγος θα δεχτεί την εισβολή του οθωμανικού στρατού υπό τον Τουραχάν και θα υποχωρήσει στην Πελοπόννησο.
Από το 1414 και η Μαρκιωνία της Βοδονίτσης υποτάχθηκε στους Τούρκους, ενώ το 1470, μετά την πτώση της βενετικής Χαλκίδας, πέρασε οριστικά στην κυριαρχία τους και η περιοχή Πελασγίας-Πτελεού, ως το τελευταίο βενετικό προπύργιο στη Στερεά.
Στα χρόνια του αυτοκράτορα Βασιλείου Β’ του Βουλγαροκτόνου , στα πλαίσια του πολυετούς σκληρότατου πολέμου της Βυζαντινής αυτοκρατορίας εναντίον του μεσαιωνικού βασιλείου των Βουλγάρων, η Φθιώτιδα γνώρισε τη φοβερή επιδρομή του τσάρου των Βουλγάρων, Σαμουήλ.
νότια του Σπερχειού ποταμού από τις αυτοκρατορικές δυνάμεις υπό τον Νικηφόρο Ουρανό, ενώ ο Σαμουήλ και ο γιος του Ραντομίρ με δυσκολία διέφυγαν την αιχμαλωσία επιστρέφοντας μέσω Πίνδου στην πρωτεύουσά τους Αχρίδα.
Το 1018 τη Λαμία, μετά τη λήξη του πολέμου και την οριστική ήττα των Βουλγάρων, επισκέφτηκε ο ίδιος ο αυτοκράτορας Βασίλειος Β’ καθ’ οδόν προς την Αθήνα.
Το 1040 η Φθιώτιδα δέχθηκε ακόμη μια βουλγαρική επιδρομή υπό τον Πέτρο Ντελεάν ενώ το 1082 και το 1147 ήταν η σειρά των Νορμανδών να εισβάλλουν λεηλατώντας στην περιοχή.
όταν στη Φθιώτιδα θα κυριαρχήσουν οι Μακεδόνες, υπήρχαν τα Κοινά των Μαλιέων, Αχαιών Φθιωτών, Οιταίων και Αινιάνων υπό τη θεσσαλική κυριαρχία ως μέλη του αμφικτυονικού Συνεδρίου.
ήταν η πιο σημαντική της αρχαίας Ελλάδας και αποτελούσε αρχικά μία ομοσπονδία δώδεκα φυλών της Κεντρικής Ελλάδας, αλλά απέκτησε πανελλήνιο χαρακτήρα.
Σε αυτήν ήταν μέλη όλοι όσοι κατοικούσαν την ευρύτερη Φθιώτιδα: οι Λοκροί, οι Αχαιοί, οι Μαλιείς, οι Αινιάνες, οι Οιταίοι, οι Δόλοπες αλλά και οι Θεσσαλοί, οι Βοιωτοί , οι Δωριείς , οι Ίωνες , οι Περραιβοί, οι Μάγνητες και οι Φωκείς.
Το Συνέδριο συγκαλούνταν δύο φορές τον χρόνο, την άνοιξη στο ιερό του Απόλλωνα στους Δελφούς και το φθινόπωρο στο ιερό της Δήμητρας στην Ανθήλη κοντά στις Θερμοπύλες.
Αρχικά είχε σαν σκοπό την εποπτεία των ιερών τόπων όσον αφορά τα θρησκευτικά καθήκοντα καθώς και την τέλεση των Πυθίων, αλλά στη συνέχεια απέκτησε ισχυρή πολιτική εξουσία και όριζε κανόνες πολέμου και ειρήνης για τα μέλη της.
Στην ευρύτερη περιοχή της Φθιώτιδας κατά τους προ-ομηρικούς και ομηρικούς χρόνους ανήκαν ως περιοχές και φυλετικά κράτη: η Αχαΐα Φθιώτιδα ως το νότιο τμήμα της Θεσσαλίας , η Δολοπία , η χώρα των Μαλιέων/Μαλίς , η χώρας των Αινιάνων/Αινίς , η χώρα των Δρυόπων/Δρυοπίς , η χώρα των Οιταίων , η Οπούντια και Επικνημίδια Λοκρίδα και η Φωκική Λοκρίδα .
Στη δυτική Φθιώτιδα οι πόλεις Υπάτη , Έρυθος, Κοροφαί, Ερυθραί, Λαπίθειον, Πύρρα, Κυθήρα, Φύραξ, Μακρά Κώμη, Σπερχειαί, Λάτυια, Σωσθενίς.
Στην Επικνημίδια Λοκρίδα, το Θρόνιο, ο Δαφνούντας, η Σκάρφεια και η Τάρφη και στη Φωκική Λοκρίδα, η Ελάτεια, η Τιθορέα, οι Αβαί και το Τιθρώνιο.
Έως τα μέσα Απριλίου όλη η περιοχή μέχρι την Αλαμάνα ήταν ελεύθερη, με τα 2 βασικά οθωμανικά κέντρα διοίκησης, την Υπάτη και τη Λαμία , να βρίσκονται υπό την απειλή των επαναστατών.
Τον Απρίλιο του 1821 η κάθοδος τουρκικής στρατιάς 9.000 ανδρών από τα Γιάννενα, υπό τους Ομέρ Βρυώνη και Κιοσέ Μεχμέτ, οδήγησε, στη σύσκεψη στις Κομποτάδες των οπλαρχηγών για την αντιμετώπιση της κατάστασης.
Οι 3 οπλαρχηγοί έδωσαν την ηρωική μάχη της Αλαμάνας στην αμυντική τοποθεσία Γοργοπόταμου – Αλεπόσπιτων – Ηράκλειας – Χαλκωμάτας - Ι.
Το 1825 η μεγάλη εκστρατεία του Ρεσίτ πασά Κιουταχή με στόχο την κατάληψη του Μεσολογγίου, συνδυάστηκε με ταυτόχρονη εισβολή 5.000 Τούρκων υπό τους Μουστάμπεη Κιαφεζέζη, Δεμίρ και Αμπάζ Ντίπρα στη Φωκίδα μέχρι τα όρια της δυτικής Φθιώτιδας.
Το φθινόπωρο του 1826, ο Γεώργιος Καραϊσκάκης, υλοποιώντας το ευφυές σχέδιο περικύκλωσης των Τούρκων στην Αττική, εξεστράτευσε στην ανατολική Στερεά και πέτυχε τις μεγάλες νίκες στην Αράχωβα και το Δίστομο .
Μετά τον θάνατο του Καραϊσκάκη, την τραγική ήττα στο Φάληρο και την παράδοση της Ακρόπολης , μεσολάβησαν σοβαρές διπλωματικές και στρατιωτικές εξελίξεις με τη Συνθήκη του Λονδίνου , τη ναυμαχία του Ναβαρίνου , την έλευση του Ιωάννη Καποδίστρια ως πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδος και την έναρξη του ρωσο-τουρκικού πολέμου .
Νέες γερμανικές επιδρομές προς τη δυτική Φθιώτιδα οδήγησαν σε μεγάλες συγκρούσεις σε Φτέρη-Κλωνί-Παλαιοβράχα-Καμπιά-Βίτωλη και προς Σπερχειάδα-Μακρακώμη .
Η δυτική Φθιώτιδα για άλλη μια φορά έγινε θέατρο σκληρών αναμετρήσεων ανάμεσα στον ΕΛΑΣ και τις γερμανικές μονάδες που προκάλεσαν ανυπολόγιστες καταστροφές και προέβησαν σε θηριωδίες κατά των αμάχων.
Στις 2 Σεπτεμβρίου 1944 έγινε η μεγάλη επίθεση στο σιδηροδρομικό σταθμό Λιανοκλαδίου και στις 4 Οκτωβρίου το μεγάλο σαμποτάζ σε γερμανική αμαξοστοιχία στα Στύρφακα.
Στις 18 Οκτωβρίου οι Γερμανοί αποχώρησαν από τη Λαμία και την επομένη οι δυνάμεις του ΕΛΑΣ με τον Άρη Βελουχιώτη μπήκαν στην ελεύθερη πλέον πόλη.
Μετά τη συντριπτική ήττα των Φράγκων ηγεμόνων της νοτίου Ελλάδος, το 1311 στη Μάχη του Αλμυρού , από τους επιδρομείς της Καταλανικής Εταιρείας, πρώην μισθοφόρους του βυζαντινού αυτοκράτορα, η περιοχή Υπάτης-Λαμίας-Δομοκού-Ηράκλειας-Πελασγίας, κατακτάται το 1319 από τον Δον Αλφόνσο Φαδρίγ ντε Αραγκόν.
Τα νέα εδάφη ενώθηκαν με το καταλανικό πλέον Δουκάτο των Αθηνών με το όνομα «Δουκάτο Αθηνών και Νέων Πατρών» με πρωτεύουσα τη Θήβα και τη Νέα Πάτρα , τίτλος που πέρασε στον βασιλιά της Σικελίας ως προστάτη του Δουκάτου.
Η Λαμία υπήχθη από το 1319 στην Κομητεία των Σαλώνων (έως το 1391 που θα κατακτηθεί από τους Φλωρεντινούς Ατζαγιόλι) ενώ ο Πτελεός θα περάσουν στους Βενετούς.
Το 1377, τον τίτλο του «Δούκα Αθηνών και Νέων Πατρών» πήρε ο Πέτρος Δ' της Αραγωνίας, που διατηρήθηκε από τους διαδόχους του και αποτελεί μέρος του πλήρους τίτλου του σημερινού μονάρχη της Ισπανίας, Φιλίππου ΣΤ’.
Με το νέο ρωσο-τουρκικό πόλεμο του 1877-1878, τις αλλεπάλληλες ήττες των Τούρκων και την προέλαση του ρωσικού στρατού που πλησίαζε στην Κωνσταντινούπολη, οι προσδοκίες των σκλαβωμένων Ελλήνων στα βόρεια του ελληνικού κράτους αναζωπυρώθηκαν.
Στις 21 Ιανουαρίου/2 Φεβρουαρίου 1878 ο ελληνικός στρατός από τη Λαμία, πέρασε τα σύνορα και έφτασε για λίγες μέρες, προτού ανακληθεί, έξω από τον Δομοκό, ενώ στις 7 Μαρτίου 1878 εκδηλώθηκε η επανάσταση στον Παλαμά Δομοκού.
Τελικά μετά την ήττα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και τις διπλωματικές διεργασίες της περιόδου 1878-1881, στο ελληνικό κράτος περιήλθε, με τη Σύμβαση της Κωνσταντινουπόλεως , η Θεσσαλία και η περιοχή της Άρτας.
Το 1828 σημαδεύτηκε από την εκστρατεία του Κίτσου Τζαβέλα στην κεντρική Στερεά (μάχες Γραμμένης Οξυάς στις 23 Σεπτεμβρίου και Γαρδικίου στις 5 Νοεμβρίου) και την αντίστοιχη πορεία του Δημήτριου Υψηλάντη στην ανατολική.
Η νέα τουρκική εκστρατεία 7.000 ανδρών υπό τον Μαχμούτ πασά από τη Λαμία με πορεία προς τη Βοιωτία, αναχαιτίστηκε στη νικηφόρα μάχη του Μαρτίνου από τον Βάσο Μαυροβουνιώτη και ο ελληνικός έλεγχος επανήλθε ξανά μέχρι τη γραμμή των Θερμοπυλών.
Η κατάληξή της ήταν η νικηφόρα τελευταία μάχη στην Πέτρα της Βοιωτίας με την οποία ολοκληρώθηκε ο ένοπλος αγώνας της Ανεξαρτησίας, ταυτόχρονα με τη συντριπτική ήττα του σουλτάνου στο ρωσο-τουρκικό πόλεμο .
Στον χώρο της Φθιώτιδας διεξήχθησαν συγκρούσεις και πολλαπλές αναστατώσεις σε όλη τη διάρκεια των πολέμων μεταξύ των Μακεδόνων και των Αιτωλών που διεκδικούσαν τη στρατηγική αυτή περιοχή το 239-228 π.
Το ίδιο συνέβη και κατά την περίοδο του Β’ Μακεδονικού πολέμου όταν οι Αιτωλοί συμμάχησαν για δεύτερη φορά με τους Ρωμαίους εναντίον των Μακεδόνων και η περιοχή αποτέλεσε χώρο διέλευσης και δράσης των ρωμαϊκών στρατευμάτων υπό τον Τίτο Κουίνκτιο Φλαμινίνο.
οι Αιτωλοί, στην εκστρατεία τους προς τη Θεσσαλία, κατέστρεψαν τις πόλεις Σπερχειαί και Μακρά Κώμη στη δυτική Φθιώτιδα που είχαν ταχθεί με τους Μακεδόνες.
η περιοχή της Φθιώτιδας, πλην των Λοκρών, «μήδισε» μπροστά στον όγκο του εχθρικού στρατού εισβολής και υπέστη τρομερές καταστροφές μέχρι την οριστική ήττα των Περσών στις Πλαταιές το 479 π.
Ένα μικρό ελληνικό σώμα 7.000 ανδρών, εκ των οποίων και 1.000 περίπου Λοκροί, με αιχμή τους 300 Σπαρτιάτες με επικεφαλής τον βασιλιά Λεωνίδα, έδωσε στο στενό αυτό, ταυτόχρονα με τον ελληνικό στόλο στο Αρτεμίσιο, για 3 μέρες μια άνιση μάχη απέναντι σε εκατοντάδες χιλιάδες περσικού στρατού έως ότου περικυκλώθηκε, μετά την προδοσία του Εφιάλτη, και η αμυντική θέση εγκαταλείφθηκε.
Οι Λακεδαιμόνιοι με τον Λεωνίδα και οι 700 Θεσπιείς του Δημόφιλου έμειναν και έπεσαν μέχρι τον τελευταίο, αφήνοντας την απόλυτη ιστορική παρακαταθήκη ανδρείας, αντίστασης και θυσίας απέναντι στον δεσποτισμό και την υποταγή στον ασιάτη εισβολέα.
Με το ξέσπασμα της μεγάλης επανάστασης του 1821 και με δεδομένο ότι σημαντικός όγκος σουλτανικού στρατού υπό τον Μόρα Βαλεσή Χουρσίτ πασά, βρισκόταν στην Ήπειρο για τις επιχειρήσεις εναντίον του αποστάτη Αλή πασά, κύριο στόχο του σουλτάνου αποτέλεσε ο έλεγχος της Πελοποννήσου, ως της πλέον βασικής επαναστατικής εστίας και η προστασία της Τρίπολης που πολιορκούνταν στενά από τον Κολοκοτρώνη.
Έτσι η Λαμία και ο ευρύτερος χώρος της Φθιώτιδας, βόρεια του Σπερχειού, αποτέλεσαν ισχυρή βάση συγκέντρωσης και ανεφοδιασμού όλων των οθωμανικών στρατών, που διαμέσου της ανατολικής Στερεάς, επεδίωκαν την κάθοδο στην Πελοπόννησο, αρχικά για τον απεγκλωβισμό της Τρίπολης και κατόπιν για την ανάκτησή της.
Στην περιοχή της Φθιώτιδας έδρασαν σε όλη τη διάρκεια 1821-1829 πολλοί επώνυμοι ηγέτες της επανάστασης, όπως οι Αθανάσιος Διάκος, Οδυσσέας Ανδρούτσος , Γεώργιος Καραϊσκάκης, Π.
στην ευρύτερη Θεσσαλία και την περίοδο του Κορινθιακού ή Βοιωτικού πολέμου συντάχθηκε με τη Σπάρτη εναντίων των Βοιωτών, του Άργους της Κορίνθου και της Αθήνας.
Κατά τον Γ’ Ιερό πόλεμο τάχθηκε με το μέρος των Μακεδόνων, των Λοκρών και των Βοιωτών εναντίον των Φωκέων και των Αθηναίων ενώ στο έδαφος, ιδίως της Λοκρίδας (στην Τιθορέα αυτοκτόνησε το 354 π.Χ. ο αρχηγός των Φωκέων Φιλόμηλος), έγιναν πολλαπλές συγκρούσεις.
στην Ανθήλη, το Συνέδριο των Αμφικτυονιών ανακήρυξε τον Μέγα Αλέξανδρο «Ηγεμόνα της Ελλάδος» και συστρατεύτηκε μαζί του στην εκστρατεία στην Ασία εναντίον των Περσών.
Ο εμφύλιος πόλεμος ερήμωσε την ύπαιθρο, προκάλεσε ανυπολόγιστα θύματα μεταξύ ενόπλων και αμάχων, τεράστιο προσφυγικό κύμα από την ορεινή ύπαιθρο προς τη Λαμία και υλικές καταστροφές τέτοιου μεγέθους που αποτέλεσαν το βασικό αίτιο της μαζικής αστυφιλίας που έπληξε τον νομό δημογραφικά και αναπτυξιακά τις μετέπειτα δεκαετίες.
Κυρίως όμως δίχασε βαθιά για πολλές δεκαετίες των ελληνικό λαό και εμπόδισε τη χώρα, αν και νικήτρια στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο, να διεκδικήσει μια καλύτερη θέση στον μεταπολεμικό κόσμο.
Ως απόρροια του 9χρονου ένοπλου αγώνα, του μεγέθους των θυσιών, της διεθνούς γεωπολιτικής συγκυρίας, της διπλωματικής μάχης της περιόδου 1828-1831, που διηύθυνε με μαεστρία ο Καποδίστριας μέχρι να δολοφονηθεί και της επιμονής του να απελευθερωθεί η Στερεά, ώστε να ενσωματωθεί στο μελλοντικό ελληνικό κράτος, υπεγράφη η συνθήκη της Ανεξαρτησίας .
Τελικά με το πρωτόκολλο του Λονδίνου της 18/30 Αυγούστου 1832 τα σύνορα διευρύνθηκαν έως τη γραμμή Αμβρακικού-Παγασητικού και συμπεριέλαβαν όλη τη γραμμή νότια της Όθρυος έναντι οικονομικού τιμήματος 40 εκατομμυρίων γροσίων, γεγονός που αποδέχτηκε ο σουλτάνος στις 14/26 Δεκεμβρίου 1832.
Στις 28 Μαρτίου 1833 η οθωμανική φρουρά της Λαμίας αποχώρησε και η πόλη απελευθερώθηκε οριστικά μετά από 440 χρόνια τουρκικού ζυγού και ως επαρχία Φθιώτιδος υπήχθη στο νέο νομό Φωκίδος & Λοκρίδος με πρωτεύουσα την Άμφισσα.
Στη συνέχεια οι νότιοι Έλληνες και οι Θεσσαλοί νίκησαν, βόρεια της Λαμίας, τα μακεδονικά στρατεύματα που έφτασαν από την Ασία υπό τον Λεοννάτο, αλλά μια νέα αποστολή μακεδονικών δυνάμεων υπό τον Κρατερό τους εξανάγκασε σε οριστική ήττα στην Κραννώνα της Θεσσαλίας.
Στα χρόνια των εμφυλίων πολέμων των διαδόχων του Μεγάλου Αλεξάνδρου η περιοχή ταλαιπωρήθηκε από τις συγκρούσεις μεταξύ του Κάσσανδρου και του Δημήτριου του Πολιορκητή και τις επιχειρήσεις του Πύρρου της Ηπείρου εναντίον των Μακεδόνων .
Νέος πόλεμος ξέσπασε στην περιοχή, ο λεγόμενος «Αντιοχικός» , όταν ο Αντίοχος Γ’ των Σελευκιδών, ο πλέον ισχυρός Έλληνας ηγεμόνας της εποχής, συμμάχησε με τους Αιτωλούς εναντίον των Ρωμαίων, που αυτή τη φορά κατά παράδοξο τρόπο είχαν μαζί τους και τους Μακεδόνες του Φιλίππου Ε’.
δόθηκε μια νέα μάχη στις Θερμοπύλες, όπου αν και οχυρωμένος ο Αντίοχος, υπέστη δεινή ήττα, όταν ο ρωμαϊκός στρατός του Μάνιου Ακίλιου Γλαβρίωνα, ακολουθώντας την Ανοπαία ατραπό του Εφιάλτη, όπως 300 χρόνια πριν οι Πέρσες, υπερφαλάγγισε την ελληνική παράταξη και πέτυχε συντριπτική νίκη.
Η ανατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου από τις ενωμένες αντάρτικες δυνάμεις του ΕΛΑΣ και του ΕΔΕΣ μαζί με Άγγλους σαμποτέρ στις 25 Νοεμβρίου 1942, αποτέλεσε τη μεγαλύτερη μέχρι τότε αντιστασιακή ενέργεια στην κατεχόμενη Ευρώπη.
Ακολούθησαν οι εκκαθαριστικές επιχειρήσεις των Ιταλών προς τη δυτική Φθιώτιδα , η μεγάλη επίθεση του ΕΛΑΣ στο σιδηροδρομικό σταθμό της Αμφίκλειας , η μάχη στο 51ο χλμ Λαμίας-Άμφισσας , η ανατίναξη της σήραγγας του Κουρνόβου με τη θυσία των 50 Ελλήνων ομήρων του ανατιναχθέντος τραίνου, η καταστροφή της γέφυρας του Ασωπού και οι μάχες της Παύλιανης-Δυό Βουνών-Καλοσκοπής και του Διλόφου .
Οι κατακτητές προέβησαν σε συστηματικούς εμπρησμούς δεκάδων χωριών και χιλιάδων οικιών, ομηρίες, τρομοκρατία, βασανιστήρια, εκτελέσεις αντιστασιακών και μαζικές δολοφονίες εκατοντάδων αθώων αμάχων ως αντίποινα, σε μια προσπάθεια να κάμψουν το αγωνιστικό φρόνημα του φθιωτικού λαού.
Μοναστήρι και Ομβριακή την περίοδο 1942-1944, των 29 ως αντίποινα για την ανατίναξη του Γοργοποτάμου , των 25 σε Αμφίκλεια και Αταλάντη , οι ολικές καταστροφές της Τιθορέας , της Υπάτης , της Σπερχειάδας , της Μακρακώμης και των χωριών της δυτικής Φθιώτιδας .
Μετά την άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Σταυροφόρους το 1204 κατά την Δ' Σταυροφορία, οι εισβολείς υπό τον Λομβαρδό Βονιφάτιο Μαρκήσιο του Μονφερράτου, κινήθηκαν νότια για να κατακτήσουν τα εδάφη που τους παραχωρήθηκαν από τη συμφωνία διανομής της Αυτοκρατορίας.
Στην περιοχή της Λαμίας προσπάθησε μάταια να αντισταθεί, ο ηγεμόνας του Ναυπλίου, Λέων Σγουρός που είχε επεκτείνει το αυτόνομο κράτος του ήδη από το 1203 μέχρι τη Βοιωτία.
Μετά την ήττα του στο χώρο της Φθιώτιδας δημιουργήθηκαν μια σειρά από φραγκικές ηγεμονίες, με κυριότερες το Δουκάτο των Αθηνών του Βουργουνδικού οίκου των ντε Λα Ρος , τμήμα του οποίου αποτελούσε η Βαρωνία του Ζητουνίου του τάγματος των Ναϊτών ιπποτών , και τη Μαρκιωνία της Βοδονίτσης των Ιταλών του οίκου των Παλαβιτσίνι .
Μετά την κατάρρευση του ελληνικού στρατού και τις ήττες στα Φάρσαλα και τον Δομοκό , ο τουρκικός στρατός έφτασε έξω από τη Λαμία, 64 χρόνια μετά την απελευθέρωσή της, όπου μετά τη μάχη της Ταράτσας στις 7/19 Μαΐου, σταμάτησε - χάρη και στις πρωτοβουλίες του τότε Νομάρχη Κωνσταντίνου Έσλιν - λόγω της υπογραφείσας ανακωχής κατόπιν διεθνούς παρέμβασης.
Η Λαμία εκείνη την περίοδο έγινε κέντρο συγκέντρωσης των 3.000 περίπου ξένων φιλελληνικών ένοπλων σωμάτων , που ήρθαν να συνδράμουν τον ελληνικό στρατό στην πολεμική του προσπάθεια, αλλά και προσωρινό καταφύγιο των προσφύγων από τις θεσσαλικές πόλεις και τα χωριά του Δομοκού που κατελήφθησαν από τον προελαύνοντα οθωμανικό στρατό.
Τόσο πλούσια ήταν αυτή η περιοχή, που ο μεν Όμηρος αποκαλεί τη Φθία "ερίβωλον" και "εριβώλακα", ενώ ο Διονύσιος ο Αλικαρνασσεύς τη θεωρεί σαν το πιο γόνιμο και παραγωγικό μέρος της Ελλάδας.
Αρχαιολογικές έρευνες, που έγιναν σε γειτονικές θέσεις της Λαμίας (Λιανοκλάδι, Φουρνοσπηλιά Οίτης, Μηλοράχη Φτέρης, Αμούρι, Σταυρός, Πλατάνια), έφεραν στο φως κατάλοιπα οικισμών της Μέσης και της Νεότερης Νεολιθικής Εποχής.
Οι Γαλάτες επεχείρησαν αντιπερισπασμό, επιτιθέμενοι στην Αιτωλία, όπου εξοντώθηκαν στο βουνό της Οξυάς στη θέση «Κοκκάλια» από τους Αιτωλούς.
Ο Δομοκός και η Πελασγία θα χαθούν για τους Καταλανούς μετά το 1348, όταν το νέο ισχυρό Σερβικό βασίλειο υπό τον Στέφανο Ντούσαν και τους διαδόχους του που ηγεμόνευσαν στη Θεσσαλία μέχρι την έλευση των Τούρκων το 1393, θα καταλάβει αυτές τις περιοχές εκτεινόμενο από τον Δούναβη μέχρι έξω από τη Λαμία.
Το 1388 αρχίζει η περίοδος των νέων Ιταλών επικυρίαρχων στο Δουκάτο των Αθηνών, του Φλωρεντινού οίκου των Αντζαγιόλι, που θα καταλάβουν την Υπάτη και τη Λαμία αλλά μόλις για δύο χρόνια, μέχρι το 1393.
Ο ρωσο-τουρκικός πόλεμος του 1853-1856, γνωστός ως Κριμαϊκός, κινητοποίησε τους υπόδουλους Έλληνες με αποτέλεσμα να ξεσπάσουν μεγάλες εξεγέρσεις σε Ήπειρο, Θεσσαλία και Μακεδονία.
Το 1854 η Λαμία αποτέλεσε χώρο συγκέντρωσης υλικού και εθελοντών που με τη βοήθεια της ελληνικής κυβέρνησης (μέχρι τουλάχιστον την κατάληψη του Πειραιά από τους Αγγλο-Γάλλους πέρναγαν τα σύνορα και ενίσχυαν τους εξεγερμένους στη Θεσσαλία.
Στα χρόνια του Πελοποννησιακού πολέμου οι Οπούντιοι Λοκροί συντάχθηκαν με τους Σπαρτιάτες ενώ η υπόλοιπη Φθιώτιδα τήρησε σε γενικές γραμμές ουδετερότητα μεταξύ των εμπολέμων, Αθηναίων και Πελοποννησίων.
παράλληλα με τον μεγάλο σεισμό που κατέστρεψε τη Λαμία, ιδρύθηκε από τους Σπαρτιάτες η Ηράκλεια, νότια της Λαμίας, στη θέση της αρχαίας Τραχίνας, ως βάση ελέγχου της Στερεάς και της Θεσσαλίας.
η Λαμία, που κατά τη μυθολογία χτίστηκε απ' τον Λάμο, γιο του Ηρακλή και της Ομφάλης, ή από τη Λαμία, Βασίλισσα των Τραχινίων, θυγατέρα του Ποσειδώνα, αποτέλεσε την πρωτεύουσα του κράτους των Μαλιέων και η Υπάτη του Κοινού των Αινιάνων.
Στην Υπάτη, σύμφωνα με τον Λουκιανό, βρισκόταν το κέντρο των μαγισσών της Θεσσαλίας, οι περιβόητες Φαρμακίδες, μεταξύ των οποίων οι γνωστές Μυκάλη και Αγλαονίκη ή Αγανίκη.
Ένα άλλο γεγονός που συνέβη κατά την περίοδο της διάδοσης του Χριστιανισμού είναι το πέρασμα από την περιοχή των Αποστόλων Παύλου και Λουκά στο ταξίδι τους από την Κόρινθο για τη Μακεδονία.
στα χρόνια του αυτοκράτορα Οκταβιανού Αυγούστου, τμήμα της επαρχίας της Αχαΐας με πρωτεύουσα την Κόρινθο υπαγόμενη απευθείας στη ρωμαϊκή Σύγκλητο.
Την περίοδο του Α Μιθριδατικού πολέμου η Λοκρίδα υπέστη σοβαρές καταστροφές από τα ρωμαϊκά στρατεύματα του Λεύκιου Κορνήλιου Σύλλα που αντιμετώπισε στην περιοχή Λοκρίδας-Βοιωτίας τα στρατεύματα του βασιλιά του Πόντου Μιθριδάτη.
Στα χρόνια της τουρκοκρατίας σε διοικητικό επίπεδο, η περιοχή του καζά της Υπάτης και ο Δομοκός υπαγόταν στο σαντζάκι της Ναυπάκτου, ενώ η υπόλοιπη Φθιώτιδα σ’ αυτόν του Ευρίπου με πρωτεύουσα τη Χαλκίδα και κάποιες περιοχές κοντά στα Άγραφα στο σαντζάκι των Τρικάλων.
Παράλληλα σε εκκλησιαστικό επίπεδο, στο φθιωτικό χώρο, υπήρχε η μητρόπολη Νέων Πατρών και οι επισκοπές Θαυμακού, Ζητουνίου, Μενδενίτσας και Ταλαντίου.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα, η Ιερά Μονή Αγάθωνος, χτισμένη σε μια δασώδη πλαγιά της Οίτης, στα 1400 περίπου, από τον μοναχό Αγάθωνα, ήταν λημέρι των κλεφτών και των αρματολών της περιοχής.
Στη σχολή αυτή, που από το 1742 μεταφέρθηκε στην Υπάτη, δίδαξαν επιφανείς λόγιοι της εποχής και εκπαιδεύτηκαν πολλοί μοναχοί, ιερείς και κάτοικοι της γύρω περιοχής.
Μετά την κατάρρευση της Ιταλίας το Σεπτέμβριο 1943, αυξήθηκαν οι συγκρούσεις των Γερμανών με τον ΕΛΑΣ για τον έλεγχο της ορεινής Φθιώτιδας και σημειώθηκαν σημαντικές μάχες στην περιοχή Θερμοπυλών-Μώλου και στην ευρύτερη δυτική Φθιώτιδα με αποκορύφωμα τη μάχη της Μακρακώμης .
Μετά την ίδρυση του ΕΑΜ , στη Λαμία σε σύσκεψη στελεχών του ΚΚΕ Φθιωτιδο-Φωκίδας και Ευρυτανίας πάρθηκε η απόφαση για το ξεκίνημα του ένοπλου αγώνα του ΕΛΑΣ.
Από τη Σπερχειάδα στις 22 Μαΐου 1942 ξεκίνησαν οι πρώτοι αντάρτες για το βουνό υπό τον μετέπειτα αρχικαπετάνιο του ΕΛΑΣ, Άρη Βελουχιώτη .
Το 1944, καθώς διαφαινόταν η επικείμενη ήττα του άξονα σε όλα τα πολεμικά μέτωπα, το αντιστασιακό κίνημα όλο και ισχυροποιούνταν απελευθερώνοντας σημαντικές περιοχές της ορεινής Ελλάδας.
Ήδη από τις 7 Αυγούστου 1943 σε σύσκεψη στο Γαρδίκι Ομιλαίων, τέθηκαν οι βάσεις για την «κυβέρνηση της ελεύθερης Ελλάδας του βουνού», όταν 350 αντιπρόσωποι των Λαϊκών Διοικητικών Επιτροπών Φθιώτιδας-Φωκίδας-Ευρυτανίας συνέταξαν τον Κώδικα Αυτοδιοίκησης και Λαϊκής Δικαιοσύνης για τη Στερεά.
Κατά τη διάρκεια του πολέμου που ξέσπασε με τους Ρωμαίους , οι Αχαιοί υπό τον στρατηγό Κριτόλαο, στη Σκάρφεια της Λοκρίδας, όπου δόθηκε η προτελευταία μάχη των Ελλήνων πριν την οριστική πτώση και της Κορίνθου το 146 π.
Τον Αύγουστο, κατέφθασε για βοήθεια των 2 εγκλωβισμένων πασάδων, νέος σουλτανικός στρατός 8.000 υπό τον Χατζή Μεχμέτ Μπεϋράν, που καταστράφηκε στα Βασιλικά της Λοκρίδας , από τους ντόπιους οπλαρχηγούς Γκούρα, Πανουργιά και Δυοβουνιώτη.
Έτσι οι τουρκικοί στρατοί εγκλωβίστηκαν για 7 μήνες στην ανατολική Στερεά με αποτέλεσμα η Τρίπολη να πέσει στα χέρια των Ελλήνων και η επανάσταση να στερεωθεί στην Πελοπόννησο.
Την περίοδο Ιουνίου-Οκτωβρίου 1824 σημειώθηκε νέα εισβολή από τη Λαμία, με στόχο την Πελοπόννησο, από 15.000 Τούρκους υπό τους Ιμπραήμ Δερβίς πασά, Γιουσούφ Περκόφτσαλη και Αμπάζ Ντίπρα που αναχαιτίστηκαν στις 14 Ιουλίου στην Άμπλιανη Φωκίδας.