polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Με τη βοήθεια των παραγωγών , & και , κυκλοφόρησε το πρώτο του άλμπουμ στις 29 Νοεμβρίου του 2005, πουλώντας 154.000 αντίτυπα την πρώτη εβδομάδα και φτάνοντας στο νο2 των Αμερικάνικων Τσαρτ .
Ως βουλευτής, διετέλεσε αναπληρωτής πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Θεσμών, Αξιών και Επιτρόπου Διοικήσεως και μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για την Εγκληματικότητα, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Ευρωπαϊκών Υποθέσεων και μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Νομικών.
Στις προεδρικές εκλογές του 2008 στήριξε τον Τάσσο Παπαδόπουλο και στις προεδρικές εκλογές του 2013 στήριξε τον Γιώργο Λιλλήκα, όπως και στις προεδρικές εκλογές του 2018.
Το θέρος του 1209 ο Ερρίκος κατέστειλε την εξέγερση των Λομβαρδών βαρόνων του βασιλείου της Θεσσαλονίκης και έφερε το βασίλειο υπό τον αποτελεσματικό του έλεγχο, διορίζοντας τον Ευστάθιο και τον Μπέρτχολντ του Κατσενέλνμπογκεν ως αντιβασιλείς εκεί.
Ο Ερρίκος, που δυσπιστούσε στην ειλικρίνεια του δεσπότη, έστειλε πρεσβεία στην Ήπειρο με τους δικούς του όρους, όπως το να αναγνωρίσει ο Μιχαήλ Α την επικυριαρχία του Λατίνου αυτοκράτορα.
Αδέλφια του ήταν ο Βαλδουίνος ΣΤ κόμης του Αινώ, Θ κόμης της Φλάνδρας και Α Λατίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης, ο Φίλιππος Α, κόμης του Ναμύρ, ο Ερρίκος Λατίνος αυτοκράτορας της Κωνσταντινούπολης, η Ισαβέλλα, σύζυγος του Φιλίππου Β της Γαλλίας, η Γιολάντα, σύζυγος του Πέτρου του Κουρτεναί και η Σιβύλλα.
Μετά την επιστροφή του στη Μαυριτανία, άρχισε να εργάζεται για την Εθνική Εταιρία Βιομηχάνων και Μεταλλωρύχων - , η οποία εξορύσσει σίδηρο στη Μαυριτανία και έγινε επικεφαλής χαλυβουργείου το 1979.
Ο Αντεμίν διορίστηκε γενικός διευθυντής των έργων συντήρησης και μεταφοράς υγιεινής το 2008.Ανέφερε ότι υπήρχαν πάρα πολλοί μηχανικοί στη και η ποιότητα της εργασίας ήταν φτωχή.
Μετά το μαυριτανικό πραξικόπημα του 2008 που ανέτρεψε τον πρόεδρο Σίντι Ουλντ Σεΐχ Αμπνταλαχί, ο Αντεμίν τάχθηκε στο πλευρό των πρωταιτίων του πραξικοπήματος και του επετράπη να κρατήσει τη δουλειά του.
Μετά την επανεκλογή του προέδρου Μοχάμεντ Ουλντ Αμπντέλ Αζίζ τον Ιούνιο του 2014, ο Αντεμίν διορίστηκε πρωθυπουργός στις 21 Αυγούστου και αντικατέστησε τον Μουλάγιε Ουλντ Μοχάμεντ Λαγκντάφ, ο οποίος ήταν πρωθυπουργός από το 2008.
Υποσχόμενος να προωθήσει τη συμμετοχή των γυναικών στην πολιτική, οικονομική και κοινωνική ανάπτυξη, ο Αντεμίν διόρισε επτά γυναίκες στην κυβέρνησή του όταν συγκροτήθηκε τρεις ημέρες μετά τον διορισμό του πρωθυπουργού.
Ο Γιαχιά Ουλντ Αντεμίν είναι μηχανικός και πολιτικός της Μαυριτανίας, ο οποίος είναι ο σημερινός υπουργός Άμυνας της Μαυριτανίας, στην υπηρεσία από τις 15 Μαρτίου 2019.
Ο Βίκτωρ Β από τον Οίκο του Χόενλοε ήταν δούκας του Ράτιμπορ στην Άνω Σιλεσία, πρίγκιπας του Κόρβεϋ και πρίγκηπας του Χόενλοε-Σίλλινγκφυρστ .
Έπειτα από το διδακτορικό του στη Νομική, εισήλθε στο σύνταγμα Σωματοφυλάκων Ουσσάρων του Πότσδαμ, με το οποίο συμμετείχε στον Γαλλο-Πρωσικό Πόλεμο.
Ακολουθώντας τα ίδια κριτήρια των βραβείων Όσκαρ, τα βραβεία Νταβίντ ντι Ντονατέλο ιδρύθηκαν το 1955 και απονεμήθηκαν για πρώτη φορά στη Ρώμη στις 5 Ιουλίου 1956.
Ωστόσο, τα Βραβεία Ντονατέλο απονέμονται από τους ανθρώπους της κινηματογραφικής βιομηχανίας: Σκηνοθέτες, σεναριογράφους, καλλιτέχνες, τεχνικούς, παραγωγούς και ούτω καθεξής.
Οι τελετές απονομής των βραβείων Ντονατέλο, διοργανώθηκαν από τον δημοσιογράφο και παραγωγό ταινιών Μάικλ Στερν, ο οποίος αργότερα ίδρυσε το Ερευνητικό Ίδρυμα Μάικλ Στερν Πάρκινσον στη Νέα Υόρκη.
Ο ιδρυτικός οργανισμός, ο οποίος σήμερα ονομάζεται Οργανισμός Νταβίντ ντι Ντονατέλο, είναι πλήρως λειτουργικός και συνεργάζεται με το ιταλικό Υπουργείο Παραστατικών Τεχνών και το Υπουργείο Πολιτιστικών Ιδιοκτησίων και Δραστηριοτήτων.
Μετά τη Ρώμη, από το 1957 έως το 1980, οι τελετές απονομής πραγματοποιήθηκαν στο Ελληνικό Θέατρο της Ταορμίνα, κατά την διάρκεια του Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Ταορμίνα, στη συνέχεια δύο φορές στη Φλωρεντία, και τελικά επέστρεψαν στη Ρώμη, πάντα με την υποστήριξη του Προέδρου της Ιταλικής Δημοκρατίας και τώρα με τη συνεργασία του Τμήματος Πολιτιστικών Πολιτικών του Δημοτικού Συμβουλίου της Ρώμης.
Τα Βραβεία Νταβίντ ντι Ντονατέλο , είναι Ιταλικά Κινηματογράφικα Βραβεία που απονέμονται κάθε χρόνο για κινηματογραφικές ταινίες και παραγωγές από την Ακαδημία Ιταλικού Κινηματογράφου .
Διετέλεσε μέλος του Επαρχιακού Συμβουλίου της Ενιαίας Δημοκρατικής Οργάνωσης Νεολαίας Λευκωσίας, μέλος της Γραμματείας της Παγκύπριας Ομοσπονδίας Φοιτητών και Νέων Επιστημόνων από το 1988 έως το 1991, μέλος της Συνδικαλιστικής Επιτροπής του Οργανισμού Νεολαίας Κύπρου και ιδρυτικό μέλος και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Περιβαλλοντικής Κίνησης Κύπρου.
Στις Δημοτικές εκλογές του 1991 εκλέχθηκε δημοτικός σύμβουλος στον Δήμο Έγκωμης με το ΑΚΕΛ, θέση στην οποία επανεκλέχθηκε στις Δημοτικές εκλογές του 1996, στις Δημοτικές εκλογές του 2001 και στις Δημοτικές εκλογές του 2006.
Διετέλεσε μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ, της Επαρχιακής Επιτροπής του ΑΚΕΛ Λευκωσίας-Κερύνειας και αναπληρωματικό μέλος της Ευρωπαϊκής Οικονομικής και Κοινωνικής Επιτροπής .
Σύμφωνα με έναν απολογισμό της ανόδου του Ρογκόλι στην ηγεσία, λέγεται ότι ο θρυλικός εγκληματίας ήταν εμπνευσμένος από τους διάφορους ηγέτες της Ντραγκέτα της Καλαβρίας που φυλακίστηκαν στη φυλακή Τράνι, στην βόρεια ακτή του Μπάρι, για να σχηματίσει μια νέα εγκληματική οργάνωση με έδρα την Απουλία.
Αρχικά ληστεύοντας σημαντικές βιομηχανίες κρασιού και ελαιολάδου της περιοχής, η οργάνωση επεκτάθηκε με το λαθρεμπόριο τσιγάρων, τη διακίνηση όπλων, τη διακίνηση ναρκωτικών, τη διακίνηση ανθρώπων, το ξέπλυμα μαύρου χρήματος, τους εκβιασμούς και την πολιτική διαφθορά.
Η Σάκρα Κορόνα Γιουνιτά ιδρύθηκε το 1981 ως , από το αφεντικό της Καμόρα Ραφαέλε Κουτόλο, ο οποίος ήθελε να επεκτείνει τις δραστηριότητές του στην περιοχή της Απουλίας.
Η Σάκρα Κορόνα Ουνιτά , είναι εγκληματική οργάνωση τύπου Μαφίας από την περιοχή της Απουλίας στη Νότια Ιταλία και δραστηριοποιείται ιδιαίτερα στις περιοχές του Μπρίντιζι, του Λέτσε και του Τάραντα.
Ως προστατευόμενος τού Βαρδάνη ανήλθε σε υψηλή θέση διοικητή, όταν όμως το 803 ο Βαρδάνης εξεγέρθηκε ενάντια στον Νικηφόρο Α, ο Λέων Ε τον εγκατέλειψε.
Η μητέρα τού Συμβάτιου ήταν Αρμενικής καταγωγής, κόρη τού πατρίκιου Αρσαβήρ, ο οποίος επιχείρησε να σφετεριστεί τον θρόνο από τον Νικηφόρο Α το 808.
Αν και πριν την εκλογή του ο Λέων Ε είχε δώσει γραπτή εγγύηση στον εικονόφιλο Πατριάρχη Νικηφόρο Α, ότι δεν θα αναιρούσε το εικονόφιλο δόγμα, τώρα η μετονομασία τού Συμβάτιου έγινε προς την αντίθετη κατεύθυνση.
Πράγματι οι στρατιωτικές επιτυχίες των εικονομάχων αυτοκρατόρων ήταν σε αντίθεση με τις ήττες των εικονόφιλων που τους διαδέχθηκαν: τώρα τα περίχωρα της Κωνσταντινούπολης λεηλατούσαν οι Βούλγαροι.
Πολλοί στρατιώτες ήταν εικονομάχοι και η μνήμη των εικονοκλαστών αυτοκρατόρων ήταν ιδιαίτερα αγαπητή στο στρατό· ο ίδιος ο Λέων Ε ήταν στρατιωτικός.
Στις 14 Μαρτίου 814 ο Λέων Ε εξανάγκασε σε παραίτηση τον Πατριάρχη και επανέφερε τον προηγούμενο Θεόδοτο Α Μελισσινό, ανιψιό τού Κωνσταντίνου Ε, στη θέση του.
Ο νέος Πατριάρχης συγκάλεσε Σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη, που ανέτρεψε τη Ζ Οικουμενική Σύνοδο και επανέφερε την απαγόρευση της λατρείας των εικόνων.
Ακολούθησε στρατιωτική εξέγερση με επικεφαλής τον Λέοντα Ε, που εκθρόνισε τον Μιχαήλ Α και στις 11 Ιουλίου 813 ο Λέων Ε στέφθηκε Αυτοκράτορας.
Λίγο μετά ο Συμβάτιος στέφθηκε συναυτοκράτορας και μετονομάστηκε σε Κωνσταντίνος, για να φέρει στο νου τού στρατού τους εικονομάχους βασιλείς Λέοντα Γ και τον γιο του Κωνσταντίνο Ε.
της ομόσπονδης δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν, όπως το Ιατρικό Πανεπιστήμιο του Αζερμπαϊτζάν, το Κρατικό Οικονομικό Πανεπιστήμιο του Αζερμπαϊτζάν και η Κρατική Παιδαγωγική Ακαδημία του Αζερμπαϊτζάν, ιδρύθηκαν από την ανεξαρτητοποίηση αντίστοιχων μονάδων του .
όπως της Ενώσεως Πανεπιστημίων της Ευρασίας, η οποία περιλαμβάνει τα περισσότερα πανεπιστήμια της πρώην Σοβιετικής Ενώσεως, και του Δικτύου Βαλκανικών Πανεπιστημίων, όπως και της Ενώσεως Πανεπιστημίων του Καυκάσου.
Επιπλέον, έχει υπογράψει συμφωνίες επιστημονικής και τεχνικής συνεργασίας, καθώς και προγράμματα ανταλλαγής φοιτητών και διδασκόντων, με το Κρατικό Πανεπιστήμιο της Μόσχας, το Τεχνικό Πανεπιστήμιο Μέσης Ανατολής, το Πανεπιστήμιο της Ιντιάνα, το τεχνολογικό πάρκο Σοφία-Αντίπολις στη νότια Γαλλία, το Εθνικό Πανεπιστήμιο του Κιέβου, το Πανεπιστήμιο της Βιέννης και άλλα.
Επιπροσθέτως, με το σημαντικό ιστορικό του υπόβαθρο και παράδοση, το Κρατικό Πανεπιστήμιο του Μπακού διατηρεί τη θέση του ως το μείζον επιστημονικό και εκπαιδευτικό ίδρυμα του σημερινού Αζερμπαϊτζάν.
Ιδρύθηκε το 1919 από το κοινοβούλιο της Λαϊκής Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν, με αρχικές σχολές τη φιλοσοφική , τη φυσικομαθηματική, τη νομική και την ιατρική σχολή, και αρχικό αριθμό εγγεγραμμένων φοιτητών 1.094.
Το Κρατικό Πανεπιστήμιο του Μπακού ιδρύθηκε την 1η Σεπτεμβρίου 1919 με απόφαση του Κοινοβουλίου της Λαϊκής Δημοκρατίας του Αζερμπαϊτζάν.
Μεταξύ των κορυφαίων καθηγητών του ιδρύματος κατά τη δεκαετία του 1920 ήταν ο Αζέρος συγγραφέας Αμπντουραχίμ μπεκ Χακβερντίγιεφ, ο ανατολιστής καθηγητής Π.
Το Ιατρικό Πανεπιστήμιο του Αζερμπαϊτζάν και το Κρατικό Οικονομικό Πανεπιστήμιο του Αζερμπαϊτζάν ιδρύθηκαν ως ανεξαρτητοποιούμενες αντίστοιχες πρώην σχολές του Κρατικού Πανεπιστημίου του Μπακού.
Ως αποτέλεσμα αυτών των συμφωνιών, το Κρατικό Πανεπιστήμιο του Μπακού διοργανώνει από κοινού με τα παραπάνω ιδρύματα επιστημονικά συνέδρια και εκδίδει συγγράμματα.
στη Βουλή, μέλος της Επιτροπής Επιλογής, Πρόεδρος της Κοινοβουλευτικές Επιτροπής Άμυνας, μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εμπορίου και Βιομηχανίας, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Παιδείας και Πολιτισμού, της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Προσφύγων-Εγκλωβισμένων-Αγνοουμένων-Παθόντων και αναπληρωματικό μέλος της Ειδικής Κοινοβουλευτικής Επιτροπής για το Πόθεν Έσχες.
Επιπλέον, ήταν μέλος της αντιπροσωπίας της Βουλής στη Διακοινοβουλευτική Ένωση και της αντιπροσωπίας της Βουλής στη Διακοινοβουλευτική Συνέλευση της Ορθοδοξίας και μέλος της αντιπροσωπίας της Βουλής στη Διακοινοβουλευτική Διάσκεψη για την Κοινή Εξωτερική Πολιτική και Πολιτική Ασφάλειας και την Κοινή Πολιτική Ασφάλειας και Άμυνας.
Την περίοδο 2003-2004 ήταν παρατηρητής στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, συμμετέχοντας στην Πολιτική Ομάδα και στο Πολιτικό Γραφείο του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος.
Ο Αυτοφραδάτης απεικονίζεται ως ένας καθήμενος σατράπης με ακροατήριο στο επιτύμβιο μνημείο τού Λύκιου αξιωματούχου Παγιάβα, που τώρα βρίσκεται στο Βρετανικό Μουσείο.
Μαζί με τον Φαρνάβαζο Γ, γιο τού Αρτάβαζου Β, υποστήριξαν στρατιωτικά και οικονομικά τον Άγι Γ της Σπάρτης, που οργάνωνε εκστρατεία εναντίον των Μακεδόνων.
ο Αυτοφραδάτης και ο Φαρνάβαζος Γ σατράπης της Ελλησποντιακής Φρυγίας, ανέλαβαν τη διοίκηση τού στόλου και κατέλαβαν τη Μυτιλήνη, της οποίας την πολιορκία είχε ξεκινήσει ο Μέμνων.
Ο Φαρνάβαζος Γ απέπλευσε με τους αιχμαλώτους του στη Λυκία, ενώ ο Αυτοφραδάτης επιτέθηκε σε άλλα νησιά τού Αιγαίου, που υποστήριζαν τον Μακεδόνα στρατηλάτη.
Ο Αυτοφραδάτης, περσικά ήταν Πέρσης σατράπης της Λυδίας, που διακρίθηκε ως στρατηγός κατά τις βασιλείες των Αρταξέρξη Γ και Δαρείου Γ βασιλέων της Περσίας.
Κατά τη βασιλεία τού Αρταξέρξη Β ο Αυτοφραδάτης αιχμαλώτισε τον Αρτάβαζο Β σατράπη της Φρυγίας, που είχε εξεγερθεί ενάντια στον Πέρση βασιλιά.
Το έχει δικαιώματα για ένα μεγάλο αριθμό διοργανώσεων, ωστόσο γενικά δεν θέτει υποψηφιότητα για δικαιώματα με προνομιούχα τιμή για μεγάλες ποδοσφαιρικές διοργανώσεις και άλλες διοργανώσεις.
Το 2015 κέρδισε δικαιώματα μετάδοσης των Ολυμπιακών Αγώνων για το 2018 στο μεγαλύτερο μέρος της Ευρώπης και για το 2022 στο Ηνωμένο Βασίλειο και τη Γαλλία, σε συμφωνία ύψους 1.3 δισεκατομμυρίων ευρώ .
Ξεκίνησε να μεταδίδεται στις 5 Φεβρουαρίου 1989 και αρχικά προήλθε από μια συνεργασία της Ευρωπαϊκής Ραδιοτηλεοπτικής Ένωσης με το βρετανικό κανάλι .
Βρίσκεται στις βορειοδυτιικές πλαγιές της κορυφής «Τρούλος» , σε παρακλάδι του ποταμού Σιανίτη και στο τέλος του κεντρικού δρόμου από την Απολακκιά, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 150.
Το παλαιοχριστιανικό βαπτιστήριο που βρέθηκε στην βασιλική βυζαντινή εκκλησία της Αγίας Ειρήνης μετατράπηκε σε κρήνη και σήμερα κοσμεί την πλατεία Αργυροκάστρου στην μεσαιωνική πόλη της Ρόδου.
Στη συνέχεια ανέλαβε νέα καθήκοντα Γενικού Διευθυντή Ειδήσεων και Ενημέρωσης της 24, από όπου και παραιτήθηκε διαφωνώντας με την αλλαγή στρατηγικής της εταιρίας.
Διέθετε ακόμα μαγειρεία, δεξαμενή καθαρμού, πηγάδι, οικιακό ιερό, αποθήκη λαδιού, λουτρό και χώρο υποδοχής που μεταγενέστερα χωρίσθηκε και μετατράπηκε σε αποθήκες.
Ο χώρος ανασκάφηκε για πρώτη φορά την περίοδο 1902-6 από τον Ρόμπερτ Καρ Μποσάνκ και τον Ρίτσαρντ ΚανΓκίλιβρεϊ Ντόκινς της Βρετανικής Σχολής Αθηνών.
Ήταν ένας από τους μεγαλύτερους οικισμούς της Κρήτης κατά την υστερομινωική εποχή, συνήθως θεωρούμενος δεύτερος ή τρίτος σε μέγεθος, μετά την Κνωσό και τα Μάλια.
Η έφηβη πριγκίπισσα Αικατερίνη της Αραγονίας, κόρη των Ισπανών ηγεμόνων Ισαβέλλα Α της Καστίλης και Φερδινάνδου Β της Αραγωνίας, ταξιδεύει τελικά στην Αγγλία, για να συναντήσει τον σύζυγό της, τον Αρθούρο, Πρίγκιπα της Ουαλίας, κληρονόμο του Ερρίκου της Αγγλίας, με τον οποίο έχει δεσμευθεί από τότε που ήταν παιδί με αντιπρόσωπο.
Δεν είναι ευπρόσδεκτη από μερικούς, αυτή και η ποικιλόμορφη αυλή της, που πάσχιζαν να προσαρμοστούν στα αγγλικά έθιμα συμπεριλαμβανομένης και της κυρίας των τιμών, Λίνα .
Η Αικατερίνη τρομοκρατημένη μαθαίνει ότι ο μικρότερος αδελφός του Αρθούρου, ο αλαζονικός Ερρίκος Η της Αγγλίας, τότε ακόμα ήταν Δούκας της Υόρκης, είναι αυτός που της έγραφε την ρομαντική αλληλογραφία που είχε λάβει.
Όταν ο Αρθούρος πεθαίνει ξαφνικά, το πεπρωμένο της που θα έφερνε ειρήνη μεταξύ της Ισπανίας και της Αγγλίας φαίνεται αμφίβολο, μέχρι να βάλει στο μάτι τον πρίγκιπα Χάρι.
Η Έμμα Φροστ και ο Μάθιου Γκράχαμ θα είναι οι σεναριογράφοι και εκτελεστικοί παραγωγοί μαζί με τους Κόλιν Κάλλεντερ, Σκοτ Χαφ, Τσάρλι Χάμπτον και Τσάρλι Πάτινσον.
Ανακοινώθηκε στις 3 Ιουνίου 2019 ότι η σειρά θα επιστρέψει για άλλα οκτώ επεισόδια που θα μεταδοθούν το 2020, με τους Σάρλοτ Χοπ και Ράουρι Ο'Κόννορ να επιστρέφουν στην σειρά ως Αικατερίνη και Ερρίκος αντίστοιχα, μαζί με τους υπόλοιπους ηθοποιούς.
Βασίζεται στα μυθιστορήματα Η Σταθερή Πριγκίπισσα και Η Κατάρα του Βασιλιά της Φιλίππα Γκρέγκορι και αποτελεί συνέχεια των μικρών σειρών Η Λευκή Βασίλισσα και Η Λευκή Πριγκίπισσα.
Στις 3 Ιουνίου 2019, το κανάλι ενέκρινε την παραγωγή δεύτερου κύκλου από οκτώ ακόμη επεισόδια, τα οποία θα βγουν στον αέρα το 2020, για την ολοκλήρωση της ιστορίας.
Η Ισπανίδα Πριγκίπισσα είναι μια βρετανική-αμερικανική τηλεοπτική μικρή σειρά ιστορικού δράματος που δημιουργήθηκε από την Έμμα Φροστ και τον Μάθιου Γκράχαμ για το κανάλι .
Στις 17 Μαΐου 2018 ανακοινώθηκε ότι τα δύο πρώτα επεισόδια της σειράς θα σκηνοθετηθούν από την Μπριζίτ Στάρμουσε και τα επόμενα επεισόδια θα σκηνοθετηθούν επίσης από γυναίκες.
Διεξήχθη από τον Ιούνιο έως τον Αύγουστο του 1944 στη Νορμανδία και επέτρεψε στους Συμμάχους να ανοίξουν ένα νέο μέτωπο στη Δυτική Ευρώπη απέναντι στα στρατεύματα του Τρίτου Ράιχ.
Άρχισε την Τρίτη, 6 Ιουνίου, 1944 - που ονομάστηκε ημέρα - με την πτώση των πρώτων αλεξιπτωτιστών στη Γαλλία και την απόβαση στη Νορμανδία σημαντικών δυνάμεων πεζικού στις δυτικές παραλίες του νομού Καλβαντός και στα ανατολικά της χερσονήσου Κοταντέν.
Ο επίλογος γράφτηκε στις 19-21 Αυγούστου 1944 με την αιματηρή μάχη στο θύλακα της Φαλαίζ (τέλος των στρατιωτικών επιχειρήσεων στις 29 Αυγούστου με υποχώρηση των υπολοίπων του ηττημένου γερμανικού στρατού και διέλευση του Σηκουάνα), σχεδόν συγχρόνως με την απελευθέρωση του Παρισιού, στις 25 Αυγούστου.
Τα αποτελέσματα της μάχης της Νορμανδίας ενισχύθηκαν από την επιχείρηση Μπαγκρατιόν της 22ας Ιουνίου στο Ανατολικό Μέτωπο και από τη συμμαχική απόβαση στην Προβηγκία στις 15 Αυγούστου και επέσπευσαν το τέλος του πολέμου στην Ευρώπη.
Τα αμερικανικά και γαλλικά στρατεύματα, όπως αναφέρθηκε, είχαν λάβει θέσεις στη νότια πλευρά των γερμανικών στρατευμάτων που είχαν αρχίσει να υποχωρούν προς ανατολάς και οι Βρετανοί, Καναδοί και Πολωνοί (της 1ης Μεραρχίας Τεθωρακισμένων του στρατηγού Στανισλάβ Μάτσεκ) έκλεισαν τον κλοιό που είχαν δημιουργήσει από το βορρά.
Παγιδευμένοι στον θύλακα της Φαλαίζ, οι Γερμανοί προσπάθησαν να ξεφύγουν από την περικύκλωση, αλλά η αποφασιστικότητα των Πολωνών κατέρριψε όλες τις προσπάθειές τους.
Στη μάχη στο δάσος Λοντ, νότια της Ρουέν, οι Γερμανοί αντιστάθηκαν σθεναρά και οι Καναδοί είχαν μεγάλες απώλειες κατά τη διάρκεια εχθροπραξιών τριών ημερών.
Σύμφωνα με το σχέδιο, οι Βρετανοί έπρεπε να καταλάβουν την Καν την ημέρα της απόβασης, την 6η Ιουνίου, ή να διατηρήσουν την απειλή των Συμμάχων εναντίον της πόλης και να αποτρέψουν τη δυνατότητα μιας γερμανικής αντεπίθεσης μέσα από την πόλη.
Η Καν δεν κατακτήθηκε από τους Συμμάχους την Ημέρα αλλά έξι εβδομάδες αργότερα, επειδή η αντίσταση των Γερμανών ήταν ισχυρότατη, κατά τις οποίες οι βρετανικές και καναδικές δυνάμεις συνέχιζαν τις επιθέσεις τους στα περίχωρα της πόλης.
Οι Γερμανοί είχαν προωθήσει το μεγαλύτερο μέρος των στρατευμάτων τους σε μια αποφασιστική υπεράσπιση της Καν, γεγονός που καθιστούσε τις μάχες αμοιβαία αιματηρές.
Ο αρχιστράτηγος Ντουάιτ Αϊζενχάουερ ορίστηκε ανώτατος διοικητής και ο στρατηγός Μπέρναρντ Μοντγκόμερυ διοικητής των χερσαίων δυνάμεων που συμμετείχαν στην εισβολή.
Η ακτή της Νορμανδίας της βορειοδυτικής Γαλλίας, επιλέχθηκε ως τόπος εισβολής, με τους Αμερικανούς να αποβιβάζονται σε ακτές με την κωδική ονομασία Γιούτα και Όμαχα, τους Βρετανούς στις Σουόρντ και Γκολντ και τους Καναδούς στη Τζούνο.
Για την κάλυψη των αναμενόμενων δυσκολιών στην απόβαση, αναπτύχθηκε ειδική τεχνολογία, συμπεριλαμβανομένων δύο τεχνητών λιμένων, οι Λιμένες Μάλμπερι, καθώς και ο υποθαλάσσιος πετρελαιαγωγός .
Επίσης η βρετανική αεροπορία είχε εξαπολύσει βομβιστικές επιθέσεις εναντίον των γερμανικών εγκαταστάσεων στο μελλοντικό χώρο της εκστρατείας, συμπεριλαμβανομένων των σταθμών ραντάρ, του σιδηροδρομικού δικτύου και των γεφυρών που ελέγχονταν από τους Γερμανούς.
Το αμερικανικό πεζικό είχε να αντιμετωπίσει εμπόδια από ελώδεις εκτάσεις, από ψηλούς φράχτες, εξ ου και το όνομα που έδωσαν οι ιστορικοί σ' αυτή τη φάση της Μάχης της Νορμανδίας, και από χαντάκια στα οποία καιροφυλακτούσαν γερμανικά αντιαρματικά κανόνια.
Κατελήφθη τα ξημερώματα της 7ης Ιουνίου από τη βρετανική δύναμη καταδρομέων, Εκεί βρίσκεται σήμερα το Βρετανικό Στρατιωτικό Νεκροταφείο όπου, σε κάθε επέτειο, γίνονται τελετές με τη συμμετοχή Παλαιμάχων, και ένα από τα πολλά μουσεία της Αποβάσεως.
Οι πληροφορίες, ωστόσο, μιλούν για κακή οργάνωση των αμυνομένων, καθώς οι Γερμανοί δεν κατάφεραν να οργανώσουν αντεπίθεση για να «πετάξουν τους εισβολείς στη θάλασσα» όπως είχε διατάξει ο Χίτλερ, ενώ οι δυνάμεις τους φαίνονται πολυδιασπασμένες.
Αντί να υποχωρήσουν τα γερμανικά στρατεύματα, η Βέρμαχτ, με διαταγή του Χίτλερ και ενάντια στη γνώμη των διοικητών, άρχισε μια αντεπίθεση στην περιοχή του Μορταίν, ανατολικά της Αβράνς, με σκοπό να αποκόψουν τις αμερικανικές γραμμές.
Αλλά η γερμανική αντεπίθεση ήταν καταδικασμένη κυρίως από την απουσία αεροπορικής κάλυψης, ενώ τα συμμαχικά βομβαρδιστικά της ΡΑΦ έκαναν 2.000-3.000 πτήσεις την ημέρα και χτυπούσαν τους Γερμανούς που αναγκάζονταν να εκτεθούν για να επιτεθούν.
Η επιτυχία της απόβασης των Αμερικανών στην παραλία Γιούτα και η συνένωση με τα στρατεύματα που αποβιβάστηκαν πιο ανατολικά στην παραλία Όμαχα, επέτρεψε στα αμερικανικά στρατεύματα να μετακινηθούν δυτικά και βόρεια της χερσονήσου Κοταντέν.
Εκτός από τα πυρά των αμυνόμενων Γερμανών, η κύρια δυσκολία που αντιμετώπισαν ήταν οι ελώδεις εκτάσεις της περιοχής που ήταν πλαισιωμένες από πολλούς θαμνοφράκτες που δυσχέραιναν την κίνηση των στρατιωτών και των αρμάτων.
Ο στρατηγός Κόλλινς ξεκίνησε την επίθεση στην πόλη και το λιμάνι στις 22 Ιουνίου και παρά την ισχυρή αντίσταση και πολλές συμμαχικές απώλειες, το γερμανικό φρούριο παραδόθηκε στις 29 Ιουνίου 1944.
Έγινε το πιο ενεργό λιμάνι στον κόσμο μέχρι την απελευθέρωση της πρόσβασης στο λιμάνι της Αμβέρσας στις αρχές Νοεμβρίου του 1944 και το κύριο λιμάνι ανεφοδιασμού του δυτικού μετώπου (αν και οι παραλίες της Νορμανδίας και το τεχνητό λιμάνι της Αρρομάνς συνέχιζαν να χρησιμοποιούνται).
Τα γερμανικά στρατεύματα που στάθμευαν στο βόρειο Κοταντέν δεν ήταν ιδιαίτερα αξιόμαχα και λόγω της επιτυχίας της συμμαχικής παραπλάνησης, οι γερμανικές εφεδρείες άργησαν να εμφανιστούν.
Έντεκα ημέρες μετά την προσγείωση, στις 17 Ιουνίου, οι Αμερικανοί έφθασαν στη δυτική ακτή της χερσονήσου στη Μπαρνεβίλ-Καρτερέ, απομονώνοντας τα γερμανικά στρατεύματα του βορείου Κοταντέν και του Χερβούργου από το υπόλοιπο γερμανικό μέτωπο.
Οι Αμερικανοί ολοκλήρωσαν την απελευθέρωση του Βόρειου Κοταντέν, βοηθούμενοι από τις αντιφατικές εντολές του Χίτλερ, ο οποίος άργησε να στείλει εφεδρικά στρατεύματα στο πολιορκημένο Χερβούργο.
Κατά την πρώτη φάση της μάχης, την απόβαση στη Νορμανδία, οι Σύμμαχοι δεν κατάφεραν να επιτύχουν τους στόχους τους για την πρώτη μέρα, αλλά απέκτησαν ένα προγεφύρωμα που επεκτάθηκε σταδιακά όταν κατέλαβαν το λιμάνι του Χερβούργου στις 26 Ιουνίου και την πόλη Καν στις 21 Ιουλίου.
Μετά από μία αποτυχημένη αντεπίθεση των γερμανικών δυνάμεων στις 8 Αυγούστου, παγιδεύτηκαν, στον θύλακα της Φαλαίζ, 50.000 στρατιώτες της 7ης Στρατιάς.
Οι γερμανικές δυνάμεις που κατάφεραν να διαφύγουν υποχώρησαν ανατολικά κατά μήκος του Σηκουάνα στις 29 Αυγούστου 1944, σημειώνοντας το τέλος της μάχης της Νορμανδίας.
Κατά τους μήνες που προηγήθηκαν της εισβολής, οι Σύμμαχοι διενήργησαν μια σημαντική στρατιωτική εξαπάτηση, την Επιχείρηση Σωματοφύλακας, χρησιμοποιώντας τόσο ηλεκτρονική όσο και οπτική παραπληροφόρηση.
Ο Χίτλερ τοποθέτησε τον Γερμανό στρατάρχη Έρβιν Ρόμελ υπεύθυνο για την κατασκευή μιας εκτεταμένης σειράς παράκτιων οχυρωματικών έργων σε όλο το μήκος των ακτών της δυτικής Ευρώπης, το Τείχος του Ατλαντικού, για τον κίνδυνο μιας απόβασης των Συμμάχων.
Η Καν βρίσκεται 10 περίπου χιλιόμετρα από την ακτή του Καλβαντός, πάνω στον ποταμό Ορν και είναι οδικό και σιδηροδρομικό κέντρο, γεγονός που την κατέστησε σημαντικό επιχειρησιακό στόχο και για τις δύο πλευρές.
Επίσης, η περιοχή στα νότια είναι πιο επίπεδη και πιο ανοιχτή από τη δασώδη βόρεια περιοχή της δυτικής Νορμανδίας και οι συμμαχικοί διοικητές των αεροπορικών δυνάμεων ήθελαν να την καταλάβουν σύντομα για να δημιουργήσουν αεροδιαδρόμους στη Γαλλία.
Η μάχη της Νορμανδίας μπόρεσε να διεξαχθεί και να κερδηθεί χάρη σ' αυτήν την απόβαση, που ήταν η μεγαλύτερη στρατιωτική απόβαση που έγινε ποτέ στην ιστορία.
000 στρατιώτες, κυρίως Αμερικανοί, Βρετανοί, Καναδοί, Αυστραλοί και Νεοζηλανδοί, αλλά και άλλες συμμαχικές δυνάμεις (οι Ελεύθερες γαλλικές δυνάμεις, Πολωνοί, Βέλγοι, Τσεχοσλοβάκοι, Ολλανδοί, Νορβηγοί και Έλληνες) διέσχισαν τη θάλασσα της Μάγχης ξεκινώντας από τη Βρετανία και αποβιβάστηκαν στη Νορμανδία, εκ των οποίων πάνω από 150.000 την πρώτη ημέρα.
Ο στρατηγός Πάττον έφτασε για ενίσχυση με την 3η Αμερικανική Στρατιά στη χερσόνησο Κοταντέν (για την ιστορία, γνώριζε την περιοχή της Αβράνς επειδή είχε κάνει το γαμήλιο ταξίδι του στο Μον-Σαιν-Μισέλ).
Ορισμένες από αυτές τις δυνάμεις απελευθέρωσαν τη Βρετάνη (με εξαίρεση τα κύρια οχυρωμένα λιμάνια όπου οι Γερμανοί είχαν εδραιωθεί), άλλες προχώρησαν ως τον Λίγηρα, η 2η Μεραρχία Τεθωρακισμένων του στρατηγού Λεκλέρ απελευθέρωσε το Παρίσι στις 25 Αυγούστου και ένα τμήμα στράφηκε προς τα ανατολικά και επέστρεψε προς τα βόρεια, για να κυκλώσει από τα νώτα τον μεγάλο όγκο των γερμανικών δυνάμεων που υποχωρούσε.
Αντιμέτωπος με τον στρατάρχη Μοντγκόμερυ, ο οποίος διοικούσε τα Βρετανικά Στρατεύματα , ήταν ο πρώην αντίπαλός του στην Αφρική στρατάρχης Ρόμμελ, ο οποίος διοικούσε τα γερμανικά στρατεύματα (100.000 άνδρες, συμπεριλαμβανομένων επτά τεθωρακισμένων μεραρχιών), τα οποία ήταν ετερογενή καθώς αποτελούνταν από Ρώσους καθώς και υπερήλικες και εφήβους μερικές φορές μόνο δεκαπεντάχρονους.
Οι Αμερικανοί αποφασίζουν να εγκαταλείψουν τον δικό τους στην Παραλία Όμαχα, οι Βρετανοί της Παραλίας Γκολντ, αντίθετα, αποφασίζουν την επισκευή και επαναχρησιμοποίησή του.
Επιπλέον, επειδή ακόμη πιστεύει πως η κυρίως απόβαση των Συμμάχων θα επιχειρηθεί στο Καλαί, απορρίπτει την πρόταση ενίσχυσης του νορμανδικού μετώπου με μεταφορά του μεγαλύτερου μέρους της 15ης Στρατιάς.
Στις 25 Ιουλίου 1944, οι Σύμμαχοι ξεκίνησαν δύο κοινές επιχειρήσεις, την Επιχείρηση Άνοιξη που είχε σκοπό να εγκλωβίσει τις γερμανικές τεθωρακισμένες δυνάμεις στην Καν και την Επιχείρηση Κόμπρα, ένα σχέδιο τεράστιου βομβαρδισμού που θα παρέλυε τη γερμανική άμυνα στο νότιο Κοταντέν και θα βοηθούσε στη διάνοιξη ρήγματος προς τα νότια.