polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Είναι συγγραφέας βιβλίων και κεφαλαίων εκ των οποίων κάποια χρησιμοποιούνται ως διδακτικά βιβλία σε Ελληνικές Ιατρικές Σχολές στα μαθήματα Πνευμονολογίας και Φυσιολογίας.
Έχει ενεργή συμμετοχή με περισσότερες από 500 στρογγυλές τράπεζες Ιατρικών και άλλων Επιστημονικών συνεδρίων και έχει διατελέσει Πρόεδρος και Κριτής εργασιών διεθνών και Πανελλήνιων Ιατρικών συνεδρίων.
Το 1988 ανακηρύχθηκε Διδάκτωρ της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών και το 1989 έλαβε την ειδικότητα Πνευμονολογίας και Φυματολογίας στην Πνευμονολογική Κλινική του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Το 1998 ορίστηκε Διευθυντής της Πνευμονολογικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και το 1999 εξελέγη Αναπληρωτής Καθηγητής του ίδιου Πανεπιστημίου.
Το 2003 εξελέγη τακτικός Καθηγητής Πνευμονολογίας του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, και το 2008 εκλέχθηκε Πρύτανης του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας και Πρόεδρος της Ελληνικής Πνευμονολογικής Εταιρίας.
Εκτός από το εξωτερικό πνευμονολογικό ιατρείο έχει αναπτύξει ιατρείο άσθματος, ιατρείο ΧΑΠ ,αντιφυματικό ιατρείο, ιατρείο διακοπής καπνίσματος, ιατρείο κυστικής ίνωσης, ιατρείο διαταραχών της αναπνοής στον ύπνο, αντιφυματικό ιατρείο, ιατρείο διάμεσων πνευμονοπαθειών και τα απογευματινά ιατρεία.
Επίσης έχει αναπτύξει εργαστήριο λειτουργικού ελέγχου της αναπνοής, ενδοσκοπικό εργαστήριο, εργαστήριο διαταραχών της αναπνοής στον ύπνο, μονάδα αυξημένης φροντίδας, ιατρείο ογκολογίας πνεύμονα.
Για το ερευνητικό του έργο σύμφωνα με τον κατάλογο που στηρίζεται στα δεδομένα της ερευνητικής βάσης δεδομένων , του αναγνωρισμένου οργανισμού , στο πλαίσιο συγκαταλέγεται στους πιο αναγνωρισμένους ερευνητές βάσει των αναφορών που έχει στη διεθνή βιβλιογραφία .
Γεννήθηκε στη Βυζίτσα Βόλου το 1958 και διαμένει στη Λάρισα, όπου υπηρετεί ως Καθηγητής Πνευμονολογίας και Διευθυντής της Πανεπιστημιακής Πνευμονολογικής Κλινικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας καθώς και Διευθυντής του Μεταπτυχιακού Προγράμματος Σπουδών «Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας».
Ο Κωνσταντίνος Γουργουλιάνης είναι διακεκριμένος Έλληνας πνευμονολόγος, καθηγητής Ιατρικής και πρώην Πρύτανης του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, ο οποίος έχει διακριθεί για το επιστημονικό και ακαδημαϊκό του έργο.
Τα έτη 2020-2021 , διακρίθηκε για την προσφορά του στον αγώνα κατά του -19 μαζί με την πολυπληθέστατη ιατρική ομάδα του, και τους ειδικευόμενους ιατρούς της Πνευμονολογικής Κλινικής του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου της Λάρισας.
Στα τέλη της δεκαετίας του '70 έκανε την πρώτη παρουσία της σε εθνικό πρωτάθλημα και συγκεκριμένα στο νεοσύστατο πρωτάθλημα της Εθνικής ερασιτεχνικής κατηγορίας τη σεζόν 1977-78 ως τρίτη τη τάξει εθνική κατηγορία και αγωνίστηκε συνεχώς μέχρι τη σεζόν 1981-82.
Καστοριάς για 7η φορά στην ιστορία της και προκρίθηκε στο ειδικό πρωτάθλημα ανόδου για την άνοδο στην Γ Εθνική κατηγορία, χωρίς όμως επιτυχία τερματίζοντας τελευταία στην 4η θέση του 4ου ομίλου.
Στις 6 Μαρτίου του 1996 ανακηρύχθηκε από το τμήμα ο Μανώλης Γλέζος Επίτιμος Διδάκτορας του Πανεπιστημίου Πατρών για την προσφορά του στις Γεωεπιστήµες και στην Προστασία του Περιβάλλοντος.
Από το 2008, το Χάσι Μεσαούντ διαθέτει πετρελαϊκό κοίτασμα με εκτιμώμενα αποθέματα 8 δισεκατομμυρίων βαρελιών και το κοίτασμα ̓ έχει υπολογισμένα αποθέματα 50 τρισεκατομμυρίων κυβικών μέτρων φυσικού αερίου και 2 δισεκατομμύρια βαρέλια αργού πετρελαίου.
Το όνομα Χάσι Μεσαούντ σημαίνει «πετρελαιοπηγή του Μεσαούντ» στα αραβικά, η οποία πήρε το όνομά της από τον Μεσαούντ Ρουαμπέχ, εκσκαφέα πετρελαιοπηγών της περιοχής.
Σύμφωνα με τη Διεθνή Αμνηστία, υπάρχουν αναφορές ότι «ορισμένες γυναίκες είχαν υποστεί σεξουαλική κακοποίηση» και αποτελούσαν στόχο όχι μόνο επειδή ήταν γυναίκες, αλλά επειδή ζούσαν μόνες τους και ήταν οικονομικά ανεξάρτητες».
Αυτές οι θύελλες ποικίλλουν ως προς την έντασή τους, αλλά γενικά αποτρέπουν οποιαδήποτε δραστηριότητα σε εξωτερικούς χώρους και η οδήγηση γίνεται πολύ επικίνδυνη.
Το Χάσι Μεσαούντ έχει θερμό ερημικό κλίμα με μεγάλης διάρκειας, εξαιρετικά θερμά καλοκαίρια και βραχείς, ζεστούς χειμώνες και λίγες βροχοπτώσεις όλο τον χρόνο.
Στις ενετικές απογραφές αναφέρονται πολλαπλά χωριά με το όνομα Καλαθένες, πιθανών ξεχωριστές συνοικίες του χωριού, οι οποίες ανήκαν σε διαφορετικούς φεουδάρχες.
Δεν θα ενημερώσει όμως γι' αυτό τον Στόκερ, καθώς είναι σίγουρος ότι σε κάθε περίπτωση ο Στόκερ δεν θα μπορέσει να αντιμετωπίσει τον νεαρό και καλύτερο αντίπαλο του "Τίγρη" Νέλσον.
Η Τζούλι, που τον υποστήριζε μέχρι στιγμής σε όλη την καριέρα του, θέλει να σταματήσει και γι' αυτό αποφασίζει να μην παρακολούθησει τον αποψινό αγώνα λεγόντας στον Στόκερ ότι έχει πονοκέφαλο και δεν θα μπορέσει να παρευρεθεί.
Ο αγώνας θα ξεκίνησει και κατά την διάρκεια του 4ου γύρου, ο Τίνι θα ενημερώσει τον Στόκερ ότι ο αγώνας είναι στημένος και θα πρέπει να χάσει από τον αντίπαλο του, Τίγρη Νέλσον, λεγόντας του ότι από πίσω βρίσκεται ο Λιτλ Μπόι, ένας αδίστακτος γκάνγκστερ.
Κατά την έξοδο του από την αρένα, ο Στόκερ θα δεχθεί επίθεση από τους μπράβους του Λιτλ Μπόι, οι οποίοι θα πάρουν ένα τούβλο και θα του σπάσουν το δεξί του χέρι ως αντίποινα γιατί δεν θέλησε να συνεργαστεί με την μαφία.
Υπήρξαν επίσης οι φήμες ότι ο Πόρρας αποφάσισε να χωρίσει την σύζυγό του για την κατά 23 χρόνια νεότερη του, Αργεντινή ηθοποιό Μπρέντα Ασνικάρ, με την οποία συμπρωταγωνίστησε στην τηλενουβέλα .
Στην ηλικία των 18 ετών μετακόμισε στο Τόκιο και προσελήφθη ως σχεδιαστής στην εταιρεία , αφού προηγουμένως έκανε και άλλα επαγγέλματα, όπως αυτό του εργολάβου κηδειών.
Το παιχνίδι βοήθησε στην καθιέρωση του Σούντα και της εταιρείας του, ωστόσο απέσπασαν παγκόσμια προσοχή με την κυκλοφορία του 7, που ήταν και το πρώτο παιχνίδι του που κυκλοφόρησε εκτός Ιαπωνίας.
Μεταξύ των έργων του, και ο ίδιος και η εταιρεία του ανέπτυξαν βιντεοπαιχνίδια σε συνεργασία με άλλα στούντιο, όπως τα 01 και : , ενώ επίσης και πρότζεκτ σχετικά με σειρές , όπως τα +, και .
Μετά από την κυκλοφορία του , ο Σούντα ανέλαβε έναν πιο διοικητικό ρόλο στην εταιρεία του, ωστόσο συνεχίζει να συνεισφέρει σε διάφορα πρότζεκτ, συμπεριλαμβανομένου του .
Η σεξουαλικότητα, ενώ παίζει σημαντικό ρόλο σε πολλά από τα παιχνίδια του, δεν είναι σημαντικό στοιχείο γι' αυτόν, και όταν την χρησιμοποιεί είναι για να εκφράσει ένα σημαντικό κομμάτι της συνολικής ιστορίας και του θέματος του εκάστοτε παιχνιδιού.
Το 1539, μετά τον θάνατό του, τόσο οι Ινδουιστές όσο και οι Μουσουλμάνοι τον διεκδίκησαν ως δικό τους δάσκαλο και δημιούργησαν μαυσωλεία προς τιμήν του, αλλά η μεταβαλλόμενη πορεία του ποταμού Υδραώτη τα γκρέμισε.
Ο γιος του Γκουρού κατάφερε, ωστόσο, να διασώσει το βάζο που περιείχε την τέφρα του πατέρα του και την έθαψε στην αριστερή όχθη του ποταμού, όπου και σχηματίστηκε ο νέος οικισμός, γνωστός σήμερα ως πόλη Ντέρα Μπάμπα Νάνακ.
Σύμφωνα με τη Γραμμή Ράντκλιφ, η περιφέρεια Σακάργκαρ που βρισκόταν στη δεξιά όχθη του ποταμού Υδραώτη, συμπεριλαμβανομένης και της πόλης Καρταρπούρ, ανήκε στο Πακιστάν, και η περιφέρεια Γκουρντασπούρ στην αριστερή όχθη, ανήκε στην Ινδία.
Βρίσκεται στη δεξιά όχθη του ποταμού Υδραώτη και λέγεται πως ιδρύθηκε από τον πρώτο γκουρού του Σιχισμού, Γκουρού Νάνακ, όπου και εγκαθίδρυσε την πρώτη κοινότητα Σιχ.
Μετά τη διαίρεση της Ινδίας το 1947, οι μειοψηφίες των Ινδουιστών και Σιχ μετανάστευσαν στην Ινδία, ενώ αρκετοί Μουσουλμάνοι πρόσφυγες εγκαταστάθηκαν από την Ινδία στην Καρταρπούρ.
Στο σημείο όπου πιστεύεται πως πέθανε ο Γκουρού Νάνακ, χτίστηκε ο Γκουντβάρα Καρταρπούρ Σαχίμπ, ο οποίος θεωρείται πως είναι ο δεύτερος ιερότερος χώρος του Σιχισμού.
Το 1925, οι Ελένες υπάχθηκαν στην κοινότητα Γερακαρίου, ενώ το 1928 αναφέρονται ως ένας οικισμός 124 κατοίκων, οι οποίοι ασχολούνταν με αγροτικές εργασίες.
Το 1935 το χωριό ορίστηκε έδρα δικής του κοινότητας της επαρχίας Αμαρίου μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και προσαρτήθηκε στον Δήμο Σιβρίτου.
Η επικράτεια του σύγχρονου Σιντσιάνγκ κατοικείται κυρίως από διάφορους λαούς Τουρκικής και Μογγολικής καταγωγής, όπως: Ουιγούροι, Καζάκοι, Ουζμπέκοι, Μογγόλοι, Κινέζοι.
Το Ανατολικό Τουρκεστάν (γνωστό και ως Κινέζικο Τουρκεστάν, Ουιγουριστάν, Ουιγουρία, Κασγκαρία, κινέζικα: · ουιγουρικά: ) είναι πολιτικός όρος που έχει διαφορετικές έννοιες ανάλογα με το πλαίσιο.
Στα μέσα του 7ου αιώνα, το έδαφος του Σιντσιάνγκ προσαρτήθηκε στην κινεζική δυναστεία των Τανγκ και παρέμεινε υπό τον έλεγχό της μέχρι τα μέσα του 8ου αιώνα, όταν ξέσπασε η εξέγερση του Αν Λουσάν.
Το Τσεχοσλοβάκικο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα έχασε αρκετές από τις δυνάμεις του το 1921, όταν οι κομμουνιστές συγκρότησαν το Κομμουνιστικό Κόμμα της Τσεχοσλοβακίας.
Το Τσεχοσλοβακικό Εθνικό Κοινωνικό Κόμμα δημιουργήθηκε πριν τον Α ΠΠ όταν οι Σοσιαλιστές αποχώρησαν από το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα.
Επικεφαλής του ήταν ο Βάτσλαβ Κλοφάτς, ενώ οι ψηφοφόροι του ήταν κυρίως μέλη της κατώτερης μέσης τάξης, δημόσιοι υπάλληλοι και διανοούμενοι, η λεγόμενη ιντελιγκέντσια, συμπεριλαμβανομένου του Μπένες.
Το Τσεχοσλοβακικό Λαϊκό Κόμμα ήταν μείγμα καθολικών κομμάτων, ομάδων και συνδικάτων - οι οποίες αναπτύχθηκαν ξεχωριστά στη Βοημία το 1918 και στην Καθολική Μοραβία το 1919.
Το Τσεχοσλοβακικό Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα αναπτύχθηκε από μια μεταπολεμική συγχώνευση του Κόμματος Νέων Τσέχων με ακροδεξιά και κεντρώα κόμματα.
Εκτός από την περίοδο Μαρτίου 1926-Νοεμβρίου 1929 όπου ο συνασπισμός δεν λειτούργησε, ο συνασπισμός πέντε τσεχοσλοβάκικων κομμάτων έγιναν το στήριγμα της κυβέρνησης: ονομαστικά, ήταν τα κόμματα Ρεπουμπλικανό Κόμμα Γεωργών και Κατόχων Μικρών Περιουσιών, Τσεχοσλοβάκικο Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα, Τσεχικό Εθνικό Κοινωνικό Κόμμα, Τσεχοσλοβάκικο Λαϊκό Κόμμα και Τσεχοσλοβάκικο Εθνικό Δημοκρατικό Κόμμα.
Η πολιτική του συνασπισμού εκφραζόταν με το σύνθημα "Έχουμε συμφωνήσει ότι θα συμφωνήσουμε." Από τις αρχές του 1926 συμμετείχαν και γερμανικά κόμματα, ενώ τα ουγγρικά κόμματα, επηρεασμένα από την Ουγγρική αλυτρωτική προπαγάνδα, δεν συμμετείχαν στην κυβέρνηση της Τσεχοσλοβακίας αλλά δεν αντιτίθονταν ανοιχτά σε αυτή.
Ο Έντβαρντ Μπένες, Τσεχοσλοβάκος υπουργός εξωτερικών από το 1918 έως το 1935, δημιούργησε τις συμμαχίες που όρισαν τη διεθνή θέση της χώρας μέχρι το 1938.
Ήταν δημοκράτης πολιτικός, ενώ εξαρτόταν σε μεγάλο βαθμό από την Κοινωνία των Εθνών ως εγγυητή του μεταπολεμικού στάτους κβο και της ασφάλειας των νέων κρατών.
Λόγω πίεσης από τη γερμανόφωνη μειονότητα των Σουδητών, οι οποίοι υποστηρίζονταν από τη Ναζιστική Γερμανία, η Τσεχοσλοβακία αναγκάστηκε να παραχωρήσει τη Σουδητία στη Γερμανία στις 1 Οκτωβρίου 1938 ως μέρος της Σμυφωνίας του Μονάχου.
Επίσης αναγκάστηκε να παραχωρήσει μέρη της νότιας Σλοβακίας και τη Ρουθηνία των Καρπαθίων στην Ουγγαρία, ενώ η περιοχή του Ζαόλζιε παραχωρήθηκε στην Πολωνία.
Αντικαταστάθηκε από τη Δεύτερη Τσεχοσλοβακική Δημοκρατία, η οποία διήρκεσε μέχρι τον Μάρτιο του 1939, όταν η Γερμανία κατέλαβε την υπόλοιπη Τσεχοσλοβακία, προσαρτώντας τη μισή Τσεχοσλοβακία στη Γερμανία ενώ το υπόλοιπο παραχωρήθηκε στην ανεξάρτητη Σλοβακία .
Το νέο κράτος συμπεριέλαβε στα εδάφη του το 70 με 80% των βιομηχανιών της Αυστροουγγρικής Αυτοκρατορίας, συμπεριλαμβανομένων των βιομηχανιών ζάχαρης και πορσελάνης.
Τέλος, το 17% της συνολικής ουγγρικής βιομηχανίας στο τέλος του 19ου αιώνα προερχόταν από τη Σλοβακία, η οποία μετά τον Α ΠΠ πέρασε στη Τσεχοσλοβακία.
Ήδη από το 1927 υπήρχαν τοπικές συνελεύσεις για τη Βοημία, τη Σλοβακία και τη Ρουθηνία, αλλά η δικαιοδοσία τους περιοριζόταν στην προσαρμογή των νόμων και κανονισμών της τοπικής κυβέρνησης στις τοπικές ανάγκες.
Το σύνταγμα αναγνώριζε "τσεχοσλοβακικό έθνος" ως δημιουργό και κύρια συνιστώσα του τσεχοσλοβακικού κράτους, ορίζοντας την τσεχική και σλοβακική ως επίσημες γλώσσες.
Η προέλευση της Πρώτης Δημοκρατίας ανάγεται στο 10ο σημείο των δεκατεσσάρων σημείων του Γούντροου Γουίλσον: "Οι λαοί της Αυστροουγγαρίας, για τους οποίους θέλουμε να έχουν εξασφαλισμένη θέση ανάμεσα στα έθνη, πρέπει να έχουν την ελευθερότερη ευκαιρία για αυτόνομη ανάπτυξη."
Η ιδέα του τσεχοσλοβάκικου έθνους ήταν απαραίτητη για να δικαιολογηθεί η καθιέρωση της Τσεχοσλοβακίας στον κόσμο, ειδάλλως η στατιστική πλειοψηφία των Τσέχων απέναντι στους Γερμανούς θα ήταν αδύναμη, ενώ οι Γερμανοί θα ήταν περισσότεροι από τους Σλοβάκους.
Οι εθνικές μειονότητες απολάμβαναν ειδική προστασία: στις επαρχίες όπου αποτελούσαν τουλάχιστον το 20% του πληθυσμού, τα μέλη των μειονοτικών ομάδων μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τις γλώσσες τους ελεύθερα στην καθημερινή τους ζωή, στα σχολεία, στην επικοινωνία με τις αρχές.
Η δικαιολογία του ήταν οι κακουχίες που υπέφεραν οι γερμανόφωνοι της Τσεχοσλοβακίας που ζούσαν στις βόρειες και δυτικές περιοχές της Τσεχοσλοβακίας, συλλογικά γνωστές ως Σουδητία.
Οι σύμμαχοι του Α ΠΠ αναγνώρισαν τον Τόμας Μάσαρυκ ως επικεφαλής της προσωρινής κυβέρνησης της Τσεχοσλοβακίας, ενώ το 1920 εξελέγη πρόεδρος.
Το υποβρύχιο ήταν βυθισμένο εκείνη την στιγμή και προσπάθησε να γυρίσει σε θέση επίθεσης, αλλά δεν μπόρεσε να πάει πιο κοντά στα πλοία απο περίπου 4,5 χλμ.
Το αναγκάστηκε να βυθιστεί όταν και το ίδιο το θωρηκτό άρχισε να πυροβολεί με το κεντρικό του κανόνι, και έτσι κανένα απο τα δυό υποβρύχια δεν κατάφερε να τους σταματήσει.
Παρόλα αυτά οι προσπάθειες του υποβρυχίου και μερικών ακόμα υποβρυχίων του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ να επιτεθούν μεταξύ 11 και 14 Φεβρουαρίου ήταν ανεπιτυχείς.
Παρ'όλη την επιτυχία, η Ιαπωνική Κυβέρνηση αναγκάστηκε να σταματήσει τις προσπάθειές της για μεταφορά πετρελαίου απο την Νοτιοανατολική Ασία στην Ιαπωνία τον Μάρτιο, εξαιτίας των μεγάλων απωλειών που προκαλούσαν τα υποβρύχια της Συμμαχίας στα πετρελαιοφόρα, και όλα τα πλοία της Δύναμης Ολοκλήρωσης βυθίστηκαν εντός Ιαπωνικών θαλάσσιων υδάτων πριν το τέλος του πολέμου.
Ο Αντιναύαρχος Τσαρλς . Λόκγουντ μετά απο τις αποτυχημένες προσπάθειες των υποβρυχίων να σταματήσουν την Δύναμη Ολοκήρωσης στην Κινεζική Θάλασσα, έθεσε άλλα 11 υποβρύχια στην διαδρομή που ακολουθούσε η Δύναμη προς Ιαπωνία.
Τα Ιαπωνικά πλοία συνέχισαν το ταξίδι τους τα μεσάνυχτα μέσω του Πορθμού Κάνμον, και τα καταδρομικά και γίναν μέρος της Δύναμης για κάποιες ώρες της μέρας.
Στις 16 Φεβρουαρίου, το υποβρύχιο των ΗΠΑ εντώπυσε την Δύναμη Ολοκλήρωσης και έριξε έξι τορπίλες με κατεύθυνση ένα απο τα συνοδευτικά της, αλλά όλες αστόχησαν.
Το 1944, οι επιθέσεις των υποβρυχίων της Συμμαχίας σταμάτησαν επιτυχώς τις μεταφορές λαδιού και πετρελαίου απο την Νοτιοανατολική Ασία στην Ιαπωνία και μείωσαν σημαντικά τις μεταφορές και άλλων πρώτων υλών.
Τα υποβρύχια του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ βύθισαν πολλά πλοία της Ιαπωνίας το έτος 1944, συμπεριλαμβανομένων του θωρηκτού , επτά αεροπλανοφόρα και εννιά φρεγατών.
Αρχές του 1945, η Ιαπωνική Κυβέρνηση έθεσε πως όλες οι διαδρομές των νηοπομπών απο τον νότο σύντομα θα σταματούσαν, και προσπάθησε να μεταφέρει προμήθειες πετραλαίου χρησιμοποιώντας πετρελαιοφόρα χρησιμοποιώντας φορτηγα πλοία.
Σκοπός του ήταν να επιστρέψει δύο υβριδικά θωρηκτά αεροπλανοφόρα της τάξης και τέσσερα πλοία συνοδείας, από την Σιγκαπούρη στην Ιαπωνία όπου είχαν ως έδρα μέχρι και τον Νοέμβριο του προηγούμενου έτους.
Παρ 'όλα αυτά, ως αποτέλεσμα των συνεχών μπλόκων των Συμμάχων στην Ιαπωνία, τα θωρηκτά αεροπλανοφόρα της τάξης και η συνοδεία τους ήταν από τα τελευταία πολεμικά πλοία που έφτασαν με ασφάλεια στην Ιαπωνία μέσω του Νοτιοδυτικού Ειρηνικού, πριν από το τέλος του πολέμου.
Πριν αναχωρήσουν από τη Σιγκαπούρη, τα Ιαπωνικά πλοία, τα οποία ορίστηκαν ως Δύναμη Ολοκλήρωσης, φορτώθηκαν με προμήθειες λαδιού και άλλων σημαντικών πρώτων υλών.
Αυτό αποτελούσε μέρος μιας προσπάθειας να μεταφέρουν μεγάλες ποσότητες προμηθειών μέσα απο τον αποκλεισμό των Συμμάχων στην Ιαπωνία, προτού η χώρα αποκοπεί από την αυτοκρατορία της.
Οι Σύμμαχοι είχαν μάθει για την σύνθεση και τους στόχους της Δύναμης Ολοκλήρωσης μέσω των πληροφοριών που αποκτήθηκαν από την αποκρυπτογράφηση ιαπωνικών ραδιοφωνικών σημάτων και ανέπτυξαν σχέδια για συντονισμένες επιθέσεις εναντίον τους με υποβρύχια και αεροσκάφοι της Πολεμικής Αεροπορίας των ΗΠΑ.
Λόγω συνεχών επιθέσεων αεροσκαφών της Συμμαχίας στην Μανίλα, τα δυό θωρηκτά ξεφόρτωσαν τα εφόδια στα Νησιά Σπράτλυ στις 14 Νοεμβρίου.
Οι Σύμμαχοι είχαν μάθει για την σύνθεση και τους στόχους της Δύναμης Ολοκλήρωσης μέσω των πληροφοριών που αποκτήθηκαν από την αποκρυπτογράφηση ιαπωνικών ραδιοφωνικών σημάτων.
Ο στόλος των ΗΠΑ ανοίχτηκε στην Θάλασσα της νότιας Κίνας μεταξύ 10 και 20 Ιανουαρίου ψάχνοντας για τον Ιαπωνικό στόλο, αλλά δεν βρήκαν τα και .
Τις επόμενες 14 ώρες μία ομάδα υποβρυχίων απο τα βόρεια προσπάθησαν να φτάσουν τα Ιαπωνικά πλοία και να επιτεθούν αλλα δεν τα κατάφεραν να φτάσουν σε κατάλληλη απόσταση.
11 Νοεμβρίου του 1944, τα δύο θωρηκτά υβριδικά αεροπλανοφόρα της τάξης και , υπο τις διαταγές του Υποναύαρχου Μάτσουντα Τσιάκι ξεκίνησαν απο την πατρίδα τους Ιαπωνία για τον Νοτιοδυτικό Ειρηνικό.
Ο κυβερνήτης των υποβρυχίων της Συμμαχίας, ο Αντιναύαρχος , , έθεσε σε προτεραιότητα το να σταματηθούν τα και απο το να φτάσουν την Ιαπωνία, και έβαλαν 15 υποβρύχια στην διαδρομή που γνώριζε πως θα ακολουθούσαν.
Προς στιγμής, ο 7ος στόλος των ΗΠΑ είχε θέσει 4 θωρηκτά σε νερά των Φιλιππίνων για να φυλάν τον κόλπο στην Λουσόν απο τις επιθέσεις των Ιαπωνικών δυνάμεων.
Την παραμονή της προγραμματισμένης αναχώρησής τους, τερματίζει τη σχέση τους με μια υποκριτική επιστολή τοποθετημένη στο κάτω μέρος ενός καλαθιού με βερίκοκα που στέλνει στην Έμμα.
Το 1849, οι φίλοι του Φλωμπέρ Λουί Μπουγέ και Μαξίμ Ντι Καν , πρότειναν στον συγγραφέα πιάσει κάποια «πεζό θέμα» και να το μετατρέψει σε μυθιστόρημα με «τόνο φυσικό».
Άλλες πιθανές πηγές έμπνευσης του Φλωμπέρ είναι κάποια κυρία Λαφάρζ , που είχε δηλητηριάσει τον βάναυσο σύζυγό της και είχε γίνει θέμα στις εφημερίδες της εποχής, και η Λουίζα Πραντιέ , νεαρή σύζυγος του γλύπτη Τζέιμς Πραντιέ , η οποία ήταν φίλη και πιθανώς ερωμένη του Φλωμπέρ.
Ενώ ο Κάρολος νομίζει ότι η Έμμα παρακολουθεί μαθήματα πιάνου, η σύζυγός του πάει στη Ρουέν κάθε εβδομάδα για να συναντήσει τον Λεόν, πάντα στο ίδιο δωμάτιο του ίδιου ξενοδοχείου, το οποίο οι δύο αρχίζουν να βλέπουν σαν το σπίτι τους.
Η ερωτική σχέση είναι εκστατική στην αρχή, αλλά ο Λεόν αρχίζει να βαριέται τις συναισθηματικές υπερβολές της Έμμας, ενώ η Έμμα αρχίζει να αμφιβάλει για τον Λεόν.
Η Έμμα απολαμβάνει τη φαντασίωσή της για είδη πολυτελείας με αγορές που γίνονται με πίστωση από τον πονηρό έμπορο κύριο Λερέ , ο οποίος τη βοηθάει να αποκτήσει πληρεξούσιο για την περιουσία του Καρόλου.
Το βιβλίο κλείνει με λίγα λόγια για τον τοπικό φαρμακοποιό Ομέ , που έκανε κρυφό ανταγωνισμό εναντίον του Καρόλου κερδίζοντας την εύνοια των ανθρώπων της Γιονβίλ, και ο οποίος τιμάται από το κράτος με παράσημο.
Άλλοι πάλι τον κατηγόρησαν ότι μιμήθηκε τον Μπαλζάκ, πως η τέχνη του ήταν «δεύτερης κατηγορίας», για «βαρβαρισμούς και σολοικισμούς» στη γλώσσα και για «κακό ύφος».
Δεν έλειψαν και οι πολιτικές επικρίσεις όπως εκείνη του ντε Πονμαρτέν : «Ο κ. Αμπού είναι η μπουρζουαζία. Ο κ. Φλωμπέρ είναι η δημοκρατία στο μυθιστόρημα. Η Μαντάμ Μποβαρύ είναι η αρρωστημένη ανάταση των αισθήσεων και της φαντασίας στη δυσαρεστημένη δημοκρατία.»
Η θέση της υπεράσπισης ήταν πως ο Φλωμπέρ είχε καλές προθέσεις και ότι η Μαντάμ Μποβαρύ ήταν έργο ηθικό, αφού η μοιχαλίδα πρωταγωνίστρια στο τέλος πεθαίνει.
Ο εισαγγελέας Ερνέστος Πινάρ υποστήριξε ότι όχι μόνο ήταν το μυθιστόρημα ανήθικο, αλλά ότι επίσης ο ρεαλισμός στη λογοτεχνία ήταν προσβολή της τέχνης και της ευπρέπειας.
Το Α Μέρος του μυθιστορήματος ξεκινά με τον Κάρολο Μποβαρύ , έναν ντροπαλό έφηβο που γίνεται περίγελως των συμμαθητών του και των δασκάλων του λόγω της επαρχιώτικης προφοράς, των φτωχικών ρούχων και των μετρίων έως ισχνών ικανοτήτων του.
Παντρεύεται τη γυναίκα που η μητέρα του επέλεξε γι' αυτόν, την άσχημη, γκρινιάρα, αλλά δήθεν πλούσια χήρα Ελοΐζ Ντιμπίκ , και εγκαθίσταται ως γιατρός στο χωριό Τοστ .
Σε επιστολή του προς την Κολέ στις 16 Ιανουαρίου 1852, αναφέρει πως το έργο που ετοίμαζε θα ήταν «ένα βιβλίο για το τίποτα, ένα βιβλίο χωρίς εξωτερικές εξαρτήσεις, που θα διατηρούσε τη συνοχή του από μόνο του μέσω της εσωτερικής δύναμης του ύφους του».
Και αλλού έγραψε πως ήθελε το μυθιστόρημά του να είναι περισσότερο έργο «κριτικής» και «ανατομίας», για «να αντιμετωπίζει την ανθρώπινη ψυχή με την αμεροληψία που χρησιμοποιεί κανείς στις φυσικές επιστήμες».
Το βιβλίο είναι εμπνευσμένο, κατά κάποιον τρόπο, από την πραγματική ιστορία του Ευγένιου Ντελαμάρ και της Ντελφίν Κουτιριέ από το χωριό Ρυ της Νορμανδίας.
Ο Κάρολος ελκύεται απ' αυτήν και επισκέπτεται τον τραυματία πατέρα της πολύ πιο συχνά απ' ό,τι είναι απαραίτητο, μέχρις ότου η ζήλια της Ελοΐζ τον αναγκάζει να σταματήσει τις επισκέψεις.
Συναναστρέφεται έναν έξυπνο νεαρό που συναντάει στη Γιονβίλ, τον εκπαιδευόμενο φοιτητή νομικής Λεόν Ντιπουί , που συμμερίζεται το πάθος της για τη λογοτεχνία και τη μουσική.
Το 1873, και αφού ο Φλωμπέρ είχε έρθει σε ρήξη με τον οίκο Λεβί, η Μαντάμ Μποβαρύ κυκλοφόρησε σε οριστική έκδοση από τον οίκο Σαρπαντιέ .
Σήμερα η ακρίβεια της φράσης του «Η κυρία Μποβαρύ είμαι εγώ» αμφισβητείται, ενώ ο ίδιος είχε γράψει πως στο μυθιστόρημά του «δεν υπήρχε τίποτα» από όσα του άρεσαν.
Επίσης, για τον φόβο των αστυνομικών Αρχών, ο γραμματέας του περιοδικού περιέκοψε τη σκηνή της ερωτικής συνεύρεσης της Έμμας με τον Λεόν μέσα στην άμαξα και μερικά άλλα μέρη του μυθιστορήματος.
Οι περικοπές εκνεύρισαν τον Φλωμπέρ και τον έκαναν να προσθέσει μια σημείωση στην τελευταία συνέχεια ότι δημοσιεύθηκαν «μόνον αποσπάσματα» και όχι το συνολικό έργο.
Όταν ο Λερέ ζητάει να πληρωθεί για το χρέος των Μποβαρύ, η Έμμα προσπαθεί να βρει χρήματα από πολλούς ανθρώπους, συμπεριλαμβανομένων των Λεόν και Ροδόλφου, αλλά όλοι την απορρίπτουν με διάφορες προφάσεις.
Σε απόγνωση, η Έμμα πείθει τον βοηθό του τοπικού φαρμακοποιού να της δώσει «αρσενικό» δήθεν για να εξολοθρεύσει αρουραίους, το τρώει και πεθαίνει με τρομερούς πόνους μερικές ώρες αργότερα, παρά τις προσπάθειες του συζύγου της και το ευχέλαιο του αββά Μπουρνιζιέν .
Το 1914, ο Χένρι Τζέιμς έγραψε: «Η Μπαντάμ Μποβαρύ έχει μια τελειότητα που όχι μόνο σφραγίζει, αλλά ενθουσιάζει όσο και αψηφά την κρίση.» Ο Μαρσέλ Προυστ επαίνεσε την «καθαρότητα» του στυλ του Φλωμπέρ, ενώ ο Βλαντίμιρ Ναμπόκοφ σημείωσε ότι «στυλιστικά είναι η πεζογραφία που κάνει ό,τι υποτίθεται πρέπει να κάνει η ποίηση».
Το θέμα του μυθιστορήματος προκάλεσε σκάνδαλο, με αποτέλεσμα ο συγγραφέας, ο διευθυντής του περιοδικού και ο τυπογράφος να κατηγορηθούν για προσβολή των δημοσίων ηθών.
Λίγο καιρό μετά την κυκλοφορία του μυθιστορήματος, ο Φλωμπέρ προσεγγίστηκε από ανθρώπους του γαλλικού θεάτρου που ήθελαν να μεταφέρουν το έργο στη σκηνή.
Αμέσως μόλις το τελείωσε, το έστειλε στο λογοτεχνικό περιοδικό , όπου και δημοσιεύθηκε σε έξι συνέχειες, ανά δεκαπενθήμερο από την 1η Οκτωβρίου έως και τις 15 Δεκεμβρίου 1856.
Παρά την αυτολογοκρισία, ο συγγραφέας, ο διευθυντής του περιοδικού Λεόν Λοράν-Πισά και ο τυπογράφος του περιοδικού Αύγουστος-Αλέξης Πιλέ συνελήφθησαν με την κατηγορία των ανήθικων δημοσιεύματα που προσβάλλουν τα δημόσια και θρησκευτικά ήθη.
Τέλος, ο Μίλαν Κούντερα έγραψε στον πρόλογο του βιβλίου του Το Αστείο: «Με τη δουλειά του Φλωμπέρ η πεζογραφία έχασε το στιγματισμό της αισθητικής κατωτερότητας. Από τότε, η τέχνη του μυθιστορήματος θεωρήθηκε ίση με την τέχνη της ποίησης.»
Ο Φλωμπέρ υπέγραψε συμβόλαιο με τον εκδοτικό οίκο του Μισέλ Λεβί για 800 φράγκα και το μυθιστόρημα βγήκε σε βιβλίο, σε 15.000 αντίτυπα τον Απρίλιο του 1857.
Κύριο πρόσωπο του βιβλίου είναι η Έμμα Μποβαρύ, η οποία προσπαθεί με κάθε τρόπο να ξεφύγει από τη βαρετή και άδεια επαρχιακή ζωή, δημιουργεί εξωσυζυγικές σχέσεις, καταχρεώνεται σε δαπάνες για περιττές πολυτέλειες, χρεοκοπεί τον σύζυγό της και στο τέλος αυτοκτονεί.
Από τα πρώτα έργα του λογοτεχνικού ρεαλισμού, το μυθιστόρημα του Φλωμπέρ θεωρείται αριστούργημα και ένα από τα έργα με τη μεγαλύτερη επιρροή στην ιστορία της λογοτεχνίας.
Η Μαντάμ Μποβαρύ ή Η κυρία Μποβαρύ (πλήρης τίτλος στα γαλλικά: : : Η κυρία Μποβαρύ: Επαρχιακά ήθη) είναι το πρώτο μυθιστόρημα του Γάλλου συγγραφέα Γκυστάβ Φλωμπέρ.
Μια μέρα αργά τη νύχτα, οι στρατιώτες σκοτώνουν μια ομάδα τεσσάρων νεαρών Παλαιστινίων όταν, βλέποντας ένα τενεκεδάκι μπύρας να κυλάει από το αυτοκίνητό τους, νομίζουν πως πρόκειται για εκρηκτική συσκευή.
Οι στρατιώτες κανονίζουν να θάψει το αυτοκίνητο και τους αποθανόντες επιβάτες του μια μπουλντόζα, ενώ προειδοποιούνται από έναν ανώτερο αξιωματικό των να μην αποκαλύψουν το περιστατικό.
Αργότερα, ενώ ο Τζόναθαν οδηγείται πίσω στο Τελ Αβίβ, το στρατιωτικό όχημα στο οποίο επιβαίνει, μπαίνοντας σε έναν στενό, σκαμμένο και έρημο δρόμο παρεκκλίνει της πορείας του στην προσπάθειά του να αποφύγει τη σύγκρουση με μια καμήλα, και πέφτει σε ένα ανάχωμα.