polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Υπάρχει μόνο ένα καλά μελετημένο παράδειγμα ιού της τάξης Ι που δεν αντιγράφεται μέσα στον πυρήνα: η οικογένεια των ιών, ενός υψηλής παθογονικότητας ιού που μολύνει τα σπονδυλωτά και περιλαμβάνει τον ιό της ευλογιάς.
Το 2019, λόγω του θανάτου του Αλέξη Γαλανού, διεξήχθησαν αναπληρωματικές εκλογές για τον Δήμο Αμμοχώστου με τον Σίμο Ιωάννου να εκλέγεται δήμαρχος.
Η πάλη καμηλών ήταν επίσης ένα δημοφιλές γεγονός στην επίδειξη αλόγων και βοοειδών της Λαχόρης, αλλά αποκλείστηκε από το πρόγραμμα κατά τη διάρκεια της επίσκεψης της Βασίλισσας Ελισάβετ Β' το 1961, καθώς θεωρήθηκε «πολύ άγρια» για τη Βασίλισσα.
Η πάλη καμήλων είναι «άθλημα» στο οποίο δύο αρσενικές υβριδικές καμήλες παλεύουν, συνήθως σε ανταπόκριση μίας θηλυκής καμήλας σε οιστρικό κύκλο που οδηγείται μπροστά τους.
Είναι πιθανόν ότι ο τρούλος κατέρρευσε στις αρχές του 17ου αιώνα και στη συνέχεια ξανακτίστηκε, ενώ οι αρχικές κεραίες του ναού διαμορφώθηκαν σε κόγχες.
Ο Στέργιος Σπανάκης ταυτίζει το χωριό με τον οικισμό η οποία αναφέρεται σε έγγραφο του συμβολαιογράφου ντε Μπριξάνο το 1301 ως φέουδο των αδελφών Ιωάννη και Νικολάου Μπουργκοντιόνε.
Το 1925, η Κυριάννα αρχικά προσαρτήθηκε στην κοινότητα Αμνάτου, αλλά το 1927 ορίστηκε έδρα κοινότητας, η οποία παρέμεινε μέχρι την Καποδιστριακή διοικητική διαίρεση, οπότε και το χωριό προσαρτήθηκε στον Δήμο Αρκαδίου.
Απέχει 15 χιλιόμετρα από το Ρέθυμνο, στον δρόμο προς Μονή Αρκαδίου και είναι αμφιθεατρικά κτισμένη σε υψόμετρο 240 μέτρα σε δυο λόφους , βορεινά του Ψηλορείτη, με θέα προς το Κρητικό Πέλαγος.
Ο Πάπας Κελεστίνος Γ ζήτησε από τον Ταγκρέδο να στείλει την Κωνσταντία στη Ρώμη, σε αντάλλαγμα θα αναγνώριζε τον ίδιο σαν βασιλιά, ο Ταγκρέδος δέχτηκε αλλά στον δρόμο η Κωνσταντία ελευθερώθηκε από Γερμανούς στρατιώτες το καλοκαίρι του 1192.
Η Σιβύλλη κατάφερε να κλείσει με τον αυτοκράτορα συμφωνία σύμφωνα με την οποία ο ανήλικος γιος της Γουλιέλμος Γ που βρισκόταν σε κίνδυνο θα διατηρούσε την κομητεία του Λέτσε.
Σε λίγες μέρες η ίδια η Σιβύλλη, ο γιος της, οι κόρες της και οι οπαδοί της Νικόλαος του Έτζελο γιος του Ματθαίου αρχιεπισκόπου του Σαλέρνο και ο ναύαρχος Μαργαριτόνε συνελήφθησαν, μεταφέρθηκαν αιχμάλωτοι στη Γερμανία και φυλακίστηκαν.
Η Μαργαρίτα δραπέτευσε στη Γαλλία την ίδια εποχή που ο Πάπας Ιννοκέντιος Γ απαιτούσε από τον αυτοκράτορα να την ελευθερώσει, ο Ερρίκος ΣΤ κρέμασε τον αδελφό της Ριχάρδο του Άτσερα για να εκδικηθεί τη φυλάκιση της Κωνσταντίας.
Η Σιβύλλη αντέδρασε σκληρά με την ευνοϊκή μεταχείριση απέναντι στην Κωνσταντία με τον ισχυρισμό ότι η συμπεριφορά αυτή θα μπορούσε να ενισχύσει τα κληρονομικά της δικαιώματα.
Όταν είδαν ότι ο λαός του Παλέρμο συμπαθούσε την Κωνσταντία πρότεινε στον σύζυγο της να θανατώσει την Κωνσταντία αλλά ο Ταγκρέδος φοβήθηκε τη λαϊκή εξέγερση και αρνήθηκε, τελικά αποφάσισαν να τη φυλακίσουν.
Ο Καγκελάριος Ματθαίος του Έτζελο έστειλε γράμμα στον Ταγκρέδο και του πρότεινε να φυλακίσουν την Κωνσταντία στο Κάστρο του Αυγού στη Νάπολη που ήταν ασφαλές και περιβαλλόταν από νερό υπό την επίβλεψη του ευγενούς Αλιγκνέρο Κοττόνε, ο βασιλιάς δέχτηκε.
Η Σιβύλλη του Άτσερα ήταν βασίλισσα της Σικελίας ως σύζυγος του Βασιλέως της Σικελίας Ταγκρέδου και αντιβασίλισσα για λογαριασμό του ανήλικου γιου της Γουλιέλμου Γ .
Ο Ταγκρέδος βρισκόταν σε σύγκρουση με τη θεία του Κωνσταντία του Ωτβίλ και τον σύζυγο της αυτοκράτορα Ερρίκο ΣΤ που διεκδικούσαν το Βασίλειο της Σικελίας.
Η παλαιότερη γνωστή μνεία στο χωριό γίνεται σε έγγραφο του Δούκα της Κρήτης Τζακόμπο Ντελφίνο, σχετικά με τον διαχωρισμό ενός φέουδου ανάμεσα στον Γεώργιο Βαρούχα και τον ανιψιό του Μιχαήλ το έτος 1260-1262.
Ο Στέργιος Σπανάκης αναφέρει ότι το όνομα του χωριού προέρχεται από την ομηρική λέξη Κάρηνα, η οποία σημαίνει οχυρή πόλη ή λόφος, και αναφέρεται στους λόφους πάνω στους οποίους είναι κτισμένο το χωριό, και άρα η σωστή ορθογραφία είναι Καρήνες.
της εκπόνησης ειδικών πιλοτικών μελετών, της ανάπτυξης νέων εργαλείων και της κατάρτισης σχεδίων διαχείρισης για συγκεκριμένα θέματα για τους εθνικούς, μεσογειακούς και ευρωπαϊκούς θεσμικούς οργανισμούς και
Το Ελληνικό Κέντρο Θαλασσίων Ερευνών δημιουργήθηκε μετά από τη συνένωση του Εθνικού Κέντρου Θαλασσίων Ερευνών και του Ινστιτούτου Θαλάσσιας Βιολογίας Κρήτης το 2003.
δημιουργήθηκε το 2012 μετά από τη συνένωση δύο εκ των πέντε αρχικών Ινστιτούτων, του Ινστιτούτου Θαλάσσιων Βιολογικών Πόρων και του Ινστιτούτου Εσωτερικών Υδάτων.
να παρέχει επιστημονική καθοδήγηση και υπηρεσίες σε εθνικούς, μεσογειακούς, ευρωπαϊκούς και άλλους διεθνείς οργανισμούς σχετικά με τη διατήρηση και τη διαχείριση του περιβάλλοντος και
Το Ινστιτούτο Θαλασσίων Βιολογικών Πόρων και Εσωτερικών Υδάτων είναι ένα δημόσιο ερευνητικό Ινστιτούτο που εστιάζει τις δραστηριότητες του στους τομείς της αλιείας και των εσωτερικών υδάτων.
Ο Μάρκο Πασάς υπήρξε ένας μορφωμένος, υπομονετικός, συνετός, ευγενής ιατρός και φιλάνθρωπος, ο οποίος ήταν πολύ αγαπητός στους φοιτητές του, στο λαό αλλά και στην Υψηλή Πύλη… Η φήμη του με τον καιρό εξαπλώθηκε και με το πέρασμα των χρόνων έγινε θρύλος.
Είχε δύο αδέλφια την Ευρυδίκη Πιτσιπιού που παντρεύτηκε τον Μιλτιάδη Αριστάρχη, πρίγκηπα της Σάμου και τον Γεώργιο Πιτσιπιό ο οποίος έζησε στη Ρουμανία όπου και πέθανε.
Υπήρξε από τους σημαντικότερους Ρωμιούς της εποχής του και συνεισφορά του έχει μείνει ανεξίτηλη τόσο κατά τη διάρκεια της Οθωμανικής όσο και της Ρεπουμπλικανικής περιόδου.
Ο Στοπιρά πέρασε τις 15 από τις 17 σεζόν του ως επαγγελματίας στη Λιγκ 1, όπου αγωνίστηκε στις Σοσό, Σταντ Ρενναί, Τουλούζ, Μπορντό, Κάννες και Μετς.
Έκανε το επαγγελματικό ντεμπούτο του με τη Σοσό σε ηλικία μόλις 17 ετών, βοηθώντας την στην κατάληψη της δεύτερης θέσης στο πρωτάθλημα τη σεζόν 1979-80 και στους ημιτελικούς του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ την επόμενη σεζόν.
Εμφανίστηκε σε όλους τους αγώνες στο Μεξικό, εκτός από έναν, καθώς ο οι Μπλε κατέκτησαν την τρίτη θέση, σκοράροντας εναντίον της Ουγγαρίας στη φάση των ομίλων και εναντίον της Ιταλίας στη φάση των 16 .
Ο Στοπιρά κέρδισε την πρώτη του συμμετοχή για την Εθνική Γαλλίας στις 27 Φεβρουαρίου 1980, σε έναν φιλικό αγώνα με την Ελλάδα, όπου σκόραρε για το τελικό 5-1.
Αγωνίστηκε σε συνολικά 455 αγώνες στη Λιγκ 1, σημειώνοντας 130 γκολ, αγωνιζόμενος σε έξι ομάδες, κυρίως στις Σοσό και Τουλούζ, κατά τη διάρκεια της 17ετούς επαγγελματικής σταδιοδρομίας του.
Μάχη της Μπανγκάνι : η μάχη αναφέρεται στο κεφάλαιο 8 του Μπισίτρα Νατάκ του Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ, όπου γράφει πως ο Φατέχ Σαχ, μαζί με τους μισθοφόρους διοικητές Χαγιάτ Καν και Νατζαμπάτ Καν, επιτέθηκαν στις δυνάμεις του χωρίς κάποιο σκοπό.
Ο Γκουρού δέχθηκε βοήθεια από τις δυνάμεις του Κριπάλ και έναν Μπράμιν με το όνομα Ντάγια Ραμ, τους οποίους αναφέρει και επαινεί στο κείμενό του ως ήρωες.
Μάχη της Νανταούν : η μάχη έγινε εναντίον των Ισλαμικών στρατευμάτων του Μιάν Καν και του γιου του, Αλίφ Καν, οι οποίοι νικήθηκαν από συμμαχικές δυνάμεις του Γκουρού Γκομπίν Σινγκ, τον Μπιμ Τσαντ και άλλους Ινδουιστές βασιλιάδες των προπόδων των Ιμαλαΐων.
Οι μη Μουσουλμάνοι που πολέμησαν στο πλευρό του Γκουρού, αρνήθηκαν να αποτίσουν φόρο τιμής στους Μουσουλμάνους αξιωματούχους που είχαν τη βάση τους στην Τζαμού.
Το 1693, ο Αοραντζέμπ πολεμούσε τους Ινδουιστές Μαράθας στην περιοχή Ντέκαν της Ινδίας, και εξέδωσε εντολή να αποτρέπονται οι μεγάλες συγκεντρώσεις στην Αναντπούρ από τον Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ και τους Σιχ.
Μάχη της Γκουλέρ : αρχικά η μάχη έγινε εναντίον του γιου του Μουσουλμάνου διοικητή Ντιλαβάρ Καν, Ράσταμ Καν, κοντά στον ποταμό Ζάραδρο, όπου ο Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ ένωσε τις δυνάμεις του με τον Ινδουιστή βασιλιά της Γκουλέρ, τρέποντας τον Μουσουλμανικό στρατό σε φυγή.
Μάχη της Αναντπούρ : μάχη εναντίον του στρατού των Μουγκάλ του Αοραντζέμπ, ο οποίος είχε στείλει 10,000 στρατιώτες υπό τις διαταγές των Πάιντα Καν και Ντίνα Μπεγκ.
Σε μια μάχη σώμα με σώμα μεταξύ του Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ και του Πάιντα Καν, ο δεύτερος σκοτώθηκε και ο θάνατός του οδήγησε τον στρατό των Μουγκάλ σε φυγή από το πεδίο της μάχης.
Οι αρχηγοί των ορεινών βασιλείων πολιόρκησαν την Αναντπούρ κι έτσι, ο Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ έπρεπε προσωρινά να εγκαταλείψει την πόλη ως προϋπόθεση για ειρήνη.
Σύμφωνα με τον Λούις Φένετς, οι πόλεμοι του Γκουρού με τους βασιλείς των Ιμαλαΐων πιθανόν να πυροδοτήθηκαν από τον αυξανόμενο αριθμό των στρατιωτών Σιχ, οι οποίοι εισέβαλαν και λεηλάτησαν χωριά των ορεινών βασιλείων για προμήθειες.
Έπειτα, τον Μάιο του 1704, ο Αοραντζέμπ έστειλε μεγαλύτερο στρατό με δύο επικεφαλής στρατηγούς, τους Γουαζίρ Καν και Ζάμπερνταστ Καν, για να καταστρέψουν την αντίσταση των Σιχ.
Η προσέγγιση του Ισλαμικού στρατού σε αυτή τη μάχη ήταν να θέσει σε παρατεταμένη πολιορκία την Αναντπούρ, από τον Μάιο μέχρι τον Δεκέμβριο, με σκοπό να αποκλείσουν την είσοδο τροφής και προμηθειών στην πόλη.
Εκεί, οι γυναίκες τους τους αποτροπίασαν με αποτέλεσμα να επιστρέψουν και να επανενταχθούν στον στρατό του Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ και να πεθάνουν πολεμώντας στο πλευρό του το 1705.
Προς το τέλος της πολιορκίας, ο Γκουρού, η οικογένειά του και οι ακόλουθοι του αποδέχτηκαν μια πρόταση του Αοραντζέμπ, ο οποίος τους προσέφερε ένα ασφαλές πέρασμα για να φύγουν από την Αναντπούρ.
Ωστόσο, καθώς εγκατέλειπαν την πόλη σε δύο ομάδες, δέχθηκαν επίθεση και η μία από τις ομάδες - αυτή με τη Μάτα Γκουτζάρι και τους δύο γιους του Γκουρού, Ζοραβάρ Σινγκ 8 ετών και Φατέχ Σινγκ 5 ετών - πιάστηκαν αιχμάλωτοι από τον στρατό των Μουγκάλ.
Ο Μουσουλμάνος διοικητής μετέφερε την υπόσχεση του Αοραντζέμπ ενός ασφαλούς περάσματος για τον Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ και την οικογένειά του στις αρχές Δεκεμβρίου.
Ωστόσο, όταν ο Γκουρού αποδέχτηκε την πρόταση κι έφυγε, ο Γουαζίρ Καν επιτέθηκε παίρνοντας αιχμαλώτους, τους οποίους εκτέλεσε, και καταδιώκοντας τον Γκουρού.
Έτσι, ενώ τα στρατεύματα του Γκουρού υποχωρούσαν, δέχονταν συνεχείς επιθέσεις από πίσω με μεγάλες απώλειες για τους Σιχ, ειδικά κατά τη στιγμή που προσπαθούσαν να περάσουν τον ποταμό Σαρσά.
Από τη μεριά των Σιχ, οι δύο εναπομείναντες μεγαλύτεροι γιοι του Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ - Ατζίτ Σινγκ και Τζουχάρ Σινγκ - έχασαν τη ζωή τους μαζί με άλλους Σιχ στρατιώτες.
Μάχη της Μουκτσάρ : τα στρατεύματα του Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ δέχθηκαν εκ νέου επίθεση από αυτά των Μουγκάλ και καταδιώχθηκαν από τον στρατηγό Γουαζίρ Καν στην ξηρά περιοχή του Χιντράνα-κι-Νταμπ.
Η τοποθεσία της μάχης που έφερε το όνομα Χιντράνα, μετονομάστηκε περίπου 100 χρόνια αργότερα από τον Ραντζίτ Σινγκ σε Μουκτ-σαρ , προς τιμήν αυτών που έχασαν τη ζωή τους με σκοπό την απελευθέρωση.
Ο Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ έτρεφε βαθύ σεβασμό για τη Χάλσα και δήλωσε πως δεν υπήρχε διαφορά μεταξύ του Αληθινού Γκουρού και του σάνγκατ.
Επιπρόσθετα, πριν τη Χάλσα, οι Σιχ συναθροίσεις στην επικράτεια της Ινδίας ακολουθούσαν το σύστημα των μάσαντ, οι οποίοι διορίζονταν από τους Σιχ-Γκουρού.
Ο Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ είχε καταλήξει στο συμπέρασμα πως το σύστημα μάσαντ είχε καταστραφεί , έτσι το κατάργησε και εισήγαγε ένα πιο συγκεντρωτικό σύστημα με τη βοήθεια της Χάλσα, το οποίο βρισκόταν υπό την άμεση εποπτεία του.
Αυτές οι εξελίξεις δημιούργησαν δύο ομάδες Σιχ, αυτούς που βαφτίστηκαν κι έγιναν μέλη της Χάλσα και τους άλλους που παρέμειναν Σιχ, αλλά δεν εντάχθηκαν βαφτιζόμενοι σε αυτήν.
Οι Χάλσα Σιχ έβλεπαν τους εαυτούς τους ως μια ξεχωριστή θρησκευτική οντότητα, ενώ οι Νάνακ ακόλουθοι διατήρησαν τη δική τους διαφορετική προοπτική.
Το κάπνισμα, το να τρώνε 'χαλάλ' κρέας (κρέας που προέρχεται από ένα είδος σφαγής, όπου ο λάρυγγας του ζώου σχίζεται και το ζώο αφήνεται να αιμορραγήσει μέχρι θανάτου πριν σφαγιαστεί), η συνουσία ενώ δεν υπάρχει γάμος και η μοιχεία, απαγορεύονταν.
Η μύηση αντρών και γυναικών από διαφορετικές κάστες στις τάξεις της Χάλσα ήταν επίσης θεσμοθετημένη από την αρχή της ισότητας του Σιχισμού και γινόταν ανεξαιρέτως κάστας ή φύλου.
Η σημαντικότητα του Γκουρού Γκορμίντ Σινγκ στην παράδοση των Σιχ ήταν μεγάλη, καθώς πέραν του ότι θεσμοθέτησε την Χάλσα, αντιστάθηκε στις συνεχιζόμενες διώξεις της Μογγολικής Αυτοκρατορίας και συνέχισε «την προάσπιση του Σιχισμού και του Ινδουισμού εναντίον της Μουσουλμανικής επίθεσης του Αυτοκράτορα Αοραντζέμπ».
Για παράδειγμα, ο Αοραντζέμπ είχε επιβάλει φόρους στους μη Μουσουλμάνους, όπως τον , καθώς και φόρο προσκυνητών και φόρο (φόρος που πληρωνόταν από οποιονδήποτε ακολουθούσε το Ινδουιστικό τελετουργικό του ξυρίσματος του κεφαλιού μετά τον θάνατο ενός αγαπημένου προσώπου και την αποτέφρωσή του).
Ο Γκουρού Γκόμπιντ Σινγκ διακήρυσσε πως η Χάλσα δεν χρειαζόταν να συνεχίσει αυτή την πρακτική, επειδή ο δεν είναι ντάραμ, αλλά μια μπάραμ .
Το μη ξύρισμα του κεφαλιού σήμαινε επίσης πως οι Σιχ που διέμεναν στο Δελχί και άλλα μέρη της Μογγολικής Αυτοκρατορίας, δε θα έπρεπε να πληρώνουν τον αντίστοιχο φόρο.
Ωστόσο, κατά τον 18ο αιώνα, αυτός ο νέος κώδικας συμπεριφοράς οδήγησε σε εσωτερικές διαφωνίες μεταξύ των Σιχ, ειδικά ανάμεσα στους Νανακπάντι και τη Χάλσα.
Το 1675, ο πατέρας του έκανε αίτηση για προστασία των Κασμίρι Πάντιτς από τη φανατική καταδίωξη του Ιφτικάρ Χαν, του Μουγκάλ κυβερνήτη του Κασμίρ, υπό τον Αυτοκράτορα Αοραντζέμπ.
Ο Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ μελετούσε μια ειρηνική επίλυση με το να συναντήσει τον Αοραντζέμπ, αλλά οι σύμβουλοί του τον προειδοποίησαν πως η ζωή του μπορεί να βρίσκεται σε κίνδυνο.
Ο νεαρός Γκομπίντ Ράι - έγινε γνωστός ως Γκομπίντ Σινγκ μετά το 1699 – συμβούλεψε τον πατέρα του πως κανείς άλλος δεν ήταν πιο άξιος από εκείνον να ηγηθεί και να θυσιαστεί.
Ο πατέρας του έκανε μια προσπάθεια, αλλά συνελήφθη και στις 11 Νοεμβρίου 1675 αποκεφαλίστηκε δημοσίως στο Δελχί υπό τις διαταγές του Αυτοκράτορα Αοραντζέμπ, για την άρνησή του να ασπαστεί το Ισλάμ και τις συνεχείς αντιπαραθέσεις μεταξύ των Σιχ και της Ισλαμικής Αυτοκρατορίας.
Σύμφωνα με τον Νταβάν, τα Περσικά κείμενα τα οποία συνέταξαν Μουγκάλ ιστορικοί κατά τη διάρκεια της ζωής του Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ ήταν εχθρικά προς αυτόν, αλλά παρουσίαζαν τη δική τους οπτική πλευρά.
Πίστευαν πως η θρησκευτική παράδοση των Σιχ είχε διαφθαρεί από τον Γκουρού μέσω της δημιουργίας του στρατιωτικού τάγματος με σκοπό να αντισταθεί στον Αυτοκρατορικό στρατό.
Ο Νταβάν γράφει πως κάποιοι Πέρσες συγγραφείς, οι οποίοι έγραψαν κείμενα δεκάδες χρόνια ή ακόμα κι έναν αιώνα μετά τον θάνατο του Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ, σταμάτησαν να βασίζονται εξ'ολοκλήρου στις καταγραφές των Μουγκάλ οι οποίες δυσφημούσαν τον Γκουρού, αλλά στα δικά τους κείμενα συμπεριέλαβαν και ιστορίες από τα Σιχ γκουρμπίλας κείμενα, τα οποία τον επαινούσαν.
Έπειτα από αυτό, ο Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ ανέμειξε νερό και ζάχαρη μέσα σε ένα σιδερένιο μπολ, ανακατεύοντάς τα με ένα δίκοπο ξίφος και προετοιμάζοντας αυτό που εκείνος απεκάλεσε Αμρίτα .
Έπειτα, το χορήγησε στους Παντζ Πιάρι, με τη χορήγηση να συνοδεύεται από απαγγελίες από το Αντί Γκραντ, θεμελιώνοντας με αυτό τον τρόπο την χάντι κα παούλ ενός μέλους της Χάλσα - μιας πολεμικής κοινότητας.
Μετά το τέλος της βάφτισης των πρώτων πέντε μελών, ο Γκουρού ζήτησε από τους πέντε να βαφτίσουν κι εκείνον, γινόμενος το έκτο μέλος της Χάλσα και αλλάζοντας και το δικό του όνομα από Γκουρού Γκομπίντ Ράι σε Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ.
Τον 16ο και 17ο αιώνα, άρχισαν να κυκλοφορούν διάφορες εκδοχές των ιερών κειμένων των Σιχ γραμμένα από άγνωστους συγγραφείς, με ισχυρισμούς ωστόσο πως όλα ήταν βασισμένα σε λόγια του Γκουρού Νάνακ Ντεβ.
Ο Γκουρού Αρντζάν επιχείρησε να ξεδιαλύνει το ποιοι ύμνοι ήταν διαστρεβλωμένοι και ψεύτικοι, αφαιρώντας τους στη συνέχεια από τα κείμενα και συντάσσοντας μια πιο αγνή εκδοχή του Αντί Γκραντ.
Καταγόταν από Σόντχι Χάτρι οικογένεια, κι ενώ ο πατέρας του επισκεπτόταν τη Βεγγάλη και την Άσαμ, ο Γκόμπιντ Σινγκ γεννήθηκε στην Πάτνα, την πρωτεύουσα της Ινδικής πολιτείας Μπιχάρ.
Το όνομα που του δόθηκε στη γέννηση ήταν Γκομπίντ Ράι κι ένα μαυσωλείο με το όνομα Ταχτ Σρι Πάτνα Σαχίμπ, σηματοδοτεί την τοποθεσία του σπιτιού όπου γεννήθηκε και πέρασε τα πρώτα τέσσερα χρόνια της ζωής του.
Το 1670, η οικογένειά του επέστρεψε στο Παντζάμπ και τον Μάρτιο του 1672 μετακόμισαν στο Τσακ Νάνακι στους πρόποδες των Ιμαλαΐων στη Βόρεια Ινδία , όπου και διαπαιδαγωγήθηκε.
Το ζευγάρι δεν απέκτησε παιδιά, αλλά η Σαχίμπ Καούρ είχε έναν σημαντικό ρόλο στον Σιχισμό και ο Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ την κήρυξε Μητέρα της Χάλσα.
Η περίοδος που ακολούθησε την εκτέλεση του Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ, του πατέρα του Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ, ήταν μια περίοδος όπου η Αυτοκρατορία των Μουγκάλ υπό τον Αοραντζέμπ γινόταν όλο και περισσότερο εχθρική προς τους Σιχ.
Τόσο η διοίκηση των Μουγκάλ όσο και ο στρατός του Αοραντζέμπ, έδειχναν έντονο ενδιαφέρον προς το πρόσωπο του Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ, και ο Αοραντζέμπ εξέδωσε εντολή εξόντωσης τόσο του ιδίου όσο και της οικογένειάς του.
Ο Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ πίστευε στο Ντάραμ Γιουντ , κάτι στο οποίο κατέφευγε ως έσχατη λύση κι όχι επειδή επιθυμούσε εκδίκηση, ούτε από απληστία ούτε για οποιονδήποτε καταστροφικό στόχο.
Για τον Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ, κάποιος έπρεπε να είναι έτοιμος να πεθάνει για να σταματήσει την τυραννία, για να δώσει τέλος στις διώξεις και για να υπερασπιστεί τις δικές του θρησκευτικές αξίες.
Η εκπαίδευση του Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ συνεχίστηκε και μετά τη χρίση του ως δέκατος Σιχ-Γκουρού, τόσο στην ανάγνωση όσο και στη γραφή, καθώς επίσης και στις πολεμικές τέχνες, την ιππασία και την τοξοβολία.
Το 1684, συνέθεσε το Τσάντι ντι Βαρ στη γλώσσα Παντζάμπι - ένας μυθικός πόλεμος μεταξύ καλού και κακού, όπου το καλό αντιστέκεται στην αδικία και την τυραννία, όπως περιγράφεται στο αρχαίο Σανσκριτικό κείμενο Μαρκαντέγια Πουράνα.
Ο Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ (γεννημένος ως Γκομπίντ Ράι: 5 Ιανουαρίου 1666 – 7 Οκτωβρίου 1708), ήταν ο δέκατος από τους συνολικά δέκα Γκουρού του Σιχισμού, πνευματικός δάσκαλος, πολεμιστής, ποιητής και φιλόσοφος.
Όταν ο πατέρας του, Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ, αποκεφαλίστηκε λόγω της άρνησής του να ασπαστεί το Ισλάμ, ο Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ τον διαδέχθηκε επίσημα ως ο ηγέτης των Σιχ στην ηλικία των εννέα ετών.
Ο Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ πιστώνεται στις καταγραφές των Σιχ με την οριστικοποίηση του Καρταρπούρ Πότι μέσα στο Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ, και την κυκλοφορία του το 1706.
Η τελική εκδοχή δεν έκανε αποδεχτούς εξωτερικούς ύμνους από άλλες εκδοχές και συμπεριελάμβανε τις συνθέσεις του πατέρα του, Γκουρού Τεγκ Μπαχαντούρ.
Η μητέρα του Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ, Μάτα Γκουζρί, και οι δύο μικρότεροι γιοι του πιάστηκαν αιχμάλωτοι από τον Γουαζίρ Καν, τον Μουσουλμάνο διοικητή της Σιρχίντ.
Ανάμεσα στις αξιοσημείωτες συνεισφορές του στον Σιχισμό αποτελούν η ίδρυση της Σιχ πολεμικής κοινότητας με το όνομα Χάλσα το 1699 και η εισαγωγή των πέντε Κ, τα πέντε άρθρα της πίστης που πάντα φοράνε οι Χάλσα Σιχ.
Συνέχισε επίσης την τυποποίηση της θρησκείας, έγραψε σημαντικά Σιχ κείμενα και κατοχύρωσε τα ιερά κείμενα, το Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ, ως τον αιώνιο Γκουρού του Σιχισμού.
Ήταν αυτός που θεσμοθέτησε την Χάλσα , η οποία έπαιξε ρόλο κλειδί στην προστασία των Σιχ ακόμα κι αρκετό καιρό μετά τον θάνατό του, όπως κατά τη διάρκεια των εννέα εισβολών στο Παντζάμπ και του ιερού πολέμου με το Αφγανιστάν μεταξύ 1747-1769.
Ο Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ συνέθεσε επίσης και άλλα κείμενα, και ειδικά το Ντασάμ Γκραντ, το οποίο αρκετοί Σιχ το θεωρούν να είναι το δεύτερο σε σημαντικότητα ιερό κείμενο μετά το Γκουρού Γκραντ Σαχίμπ.
Το Ντασάμ Γκραντ περιέχει συνθέσεις όπως οι Τζαπ Σαχίμπ, Αμρίτ Σαβαϊγιέ και Μπέντι Τσαουπάι, οι οποίες είναι μέρη των καθημερινών προσευχών/μαθημάτων των Σιχ.
Η παράδοση της πολεμικής κοινότητας της Χάλσα, η οποία ξεκίνησε από τον Γκουρού Γκορμπίντ Σινγκ, συνέβαλε στη σύγχρονη επιστημονική συζήτηση για τον πλουραλισμό μέσα στο Σιχισμό.
Η παράδοσή της επιβιώνει μέχρι και τη σύγχρονη εποχή, με τους μυημένους σε αυτήν Σιχ να αναφέρονται ως Χάλσα Σιχ, ενώ αυτοί που δεν βαφτίζονται αναφέρονται ως Σαχαζντάρι Σιχ.
Οι Μουσουλμάνοι ιστορικοί που προέρχονταν από τη μεριά των Μουγκάλ, έγραψαν για τον Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ καθώς και για τη γεωπολιτική της εποχής που έζησε.
Μετά τη δεύτερη μάχη στην Αναντπούρ το 1704, ο Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ και οι εναπομείναντες στρατιώτες του μετακινήθηκαν και παρέμειναν σε διαφορετικά σημεία, συμπεριλαμβανομένου και να κρύβονται σε σημεία όπως η ζούγκλα της Ματσιβάρα στο νότιο Παντζάμπ.
Οι δύο μεγαλύτεροι γιοι του Γκουρού Γκομπίντ Σινγκ, ηλικίας 13 και 17 ετών, σκοτώθηκαν κατά τη διάρκεια της δεύτερης μάχης της Τσαμκαούρ τον Δεκέμβριο του 1704, πολεμώντας εναντίον του στρατού των Μουγκάλ.
Με άλλα λόγια, για τον ουμανιστή - ο χώρος αποτελεί την «πρώτη ύλη» του τόπου: όταν ο χώρος, ως σύνολο φυσικών διαστάσεων αντικειμενικών ιδιοτήτων, «γεμίζει» ή υποστασιοποιείται μέσα από απτές -και νοητικές- εκδηλώσεις ανθρωπίνων δραστηριοτήτων, συμπεριφορών, αντιλήψεων, συναισθημάτων, ιδεολογιών, προσδοκιών, σημασιών, διαθέσεων, κλπ.
Έχει όμως και ισχυρή συμβολική υπόσταση…αποτελεί κέντρο ανθρώπινης δράσης και αλληλεπίδρασης , κέντρο συναισθανόμενης αξίας και στοιχείο προσωπικής και συλλογικής ταυτότητας.
Οι τόποι πυροδότησαν εθνικισμούς και ρομαντισμούς του "τοπικου", του "αυθεντικού" και σε περιπτώσεις όπως αυτές της Ανατολικής Ευρώπης, μπορούν να ιδωθούν ως "πολιτικά συντηρητικά καταφύγια" .
Από την άλλη μεριά, η , που σε μεγάλο βαθμό ευθύνεται για την ανάδειξη του ενδιαφέροντος για τον τόπο στις σχολές των μαρξιστών, θεώρησε ότι ένας τόπος μπορεί να οριστεί από τις κοινωνικές σχέσεις, διαδικασίες και ταυτότητες που βρίσκονται "υπό διαπραγμάτευση". κατουσίαν ο τόπος αποτελεί κομμάτι των αντιθέσεων και συγκρούσεων μεταξύ κοινωνικών τάξεων, φύλων, ηλικιών και διαφορετικών πολιτισμικών, εθνοτικών και άλλων ομάδων, οι οποίες δεν μπορούν να κατανοηθούν επαρκώς χωρίς αυτόν.
Ο τόπος, όμως, για τη δεν συνδέεται απαραίτητα με μια υλική χωρική ενότητα με σαφή όρια που ορίζουν το μέσα από το έξω, ούτε με μια ομοιογενή κοινότητα που δείχνει έμφαση στις "τοπικές παραδόσεις".
αίσθηση του τόπου αναφέρεται στον εγγενή χαρακτήρα του τόπου που ενσαρκώνει νοήματα και αξίες εννοιολογικού βάθους, σε συνάρτηση με τα συναισθήματα που προέρχονται από προσωπικά βιώματα, μνήμες και προθέσεις.
Ο Μωρίς πήρε πτυχίο μηχανικού από την και εργάσθηκε για χρόνια στο σώμα μηχανικών της γαλλικής κρατικής Υπηρεσίας Ταχυδρομείων, Τηλεγράφου και Τηλεφώνου .
Μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο προσλήφθηκε ως επιθεωρητής της γαλλικής Εφορίας και το 1952 υποδιευθυντής της νέας διευθύνσεως δημόσιων εσόδων, της , στη δημιουργία της οποίας είχε συντελέσει.
Η εισήγησή του υιοθετήθηκε γρήγορα, επειδή υποχρέωνε τους φορολογούμενους σε όλα τα επίπεδα της διαδικασίας παραγωγής αγαθών να επιβάλλουν και να αποδίδουν τον φόρο μόνοι τους, αντί χρειάζονται για τη βεβαίωσή του οι φορολογικές αρχές.
Ο Μωρίς Λωρέ ήταν Γάλλος οικονομολόγος, που είναι κυρίως γνωστός από το ότι επινόησε και εισήγαγε στη χώρα του τον φόρο προστιθέμενης αξίας , αν και η γενικότερη ιδέα είχε ήδη προταθεί από τον Γερμανό βιομήχανο δρα.
Ο Νικόλαος Στυλιανού είναι Κύπριος επαγγελματίας καλαθοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως σμολ φόργουορντ για τον Κεραυνό Στροβόλου στην Α' κατηγορία Κύπρου.
Τις επόμενες σεζόν, ο Στυλιανού επέστρεψε στην Ελλάδα και έπαιξε για την Καβάλα, τον Κόροιβο Αμαλιάδας και τον ΟΦΗ, πριν επιστρέψει στην Κύπρο για να ενταχθεί στον Κεραυνό Στροβόλου.
Για τη σεζόν 2018-19, υπέγραψε με την Κύμη στην Α1 Εθνική, όμως αποχώρησε τον Ιανουάριο του 2019, λόγω μικρού χρόνου συμμετοχής και εντάχθηκε για δεύτερη φορά στον Κεραυνό Στροβόλου.
Η ταινία απέσπασε ειδική μνεία στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σαν Ρέμο του 1973, αλλά στην Ελλάδα απαγορεύτηκε από τη χούντα, η ταινία αυτή προβλήθηκε και σε κινηματογράφο της Θεσσαλονίκης το 1973 , οι ηθοποιοί στο σύνολό τους σχεδόν ήταν κάτοικοι του Χιλιομοδίου Κορίνθιας, επίσης στην είσοδο του κινηματογράφου υπήρχε αστυνομικός της χούντας.
Οι δραματικές σειρές οι οποίες σκηνοθέτησε βασίζονται σεναριακά σε απαγορευμένους έρωτες, ενώ κάποιες από αυτές (Ψίθυροι καρδιάς, Άγγιγμα ψυχής, Μη μου λες αντίο, Η αγάπη ήρθε από μακριά) θεωρούνται από τις πιο επιτυχημένες στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης.
Η Αλεξανδρινή, αντιθέτως, ήταν μια αφοσιωμένη μητέρα που μεγάλωσε με τρυφερότητα τα παιδιά της και καλλιέργησε ενεργά τις πολιτιστικές τους επιδιώξεις.
Η Φρειδερίκη Βιλελμίνη Αλεξανδρινή Μαρία Ελένη γεννήθηκε στις 23 Φεβρουαρίου 1803 στο Βερολίνο, και ήταν το έβδομο παιδί και τέταρτη κόρη του Φρειδερίκου Γουλιέλμου Γ της Πρωσίας και της Λουίζας, κόρης του Καρόλου Β του Μεκλεμβούργου-Στρέλιτς.
Ο πρώτος Πρόεδρος της Πολωνίας, Γκάμπριελ Ναρουτόβιτς, ορκίστηκε πρόεδρος της Δεύτερης Πολωνικής Δημοκρατίας στις 11 Δεκεμβρίου 1922.
Το 1926, ο Πιουσούτσκι οργάνωσε το «Πραξικόπημα του Μαΐου», ανέτρεψε τον Πρόεδρο Στανίσουαφ Βοϊτσεχόφσκι και έβαλε την Εθνοσυνέλευση να εκλέξει έναν νέο, τον Ιγκνάτσι Μοστσίτσκι, εγκαθιδρύοντας έτσι το «καθεστώς Σανάτσια».