polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Όταν όμως είδε την κατάσταση στην οποία ήταν η οικογένεια Νταβίντ αποφάσισε να τους φιλοξενήσει για δύο μήνες χωρίς να πληρώσουν ενοίκιο και παράλληλα τους προμήθευε με φαγητό.
Όταν άρχισαν γερμανικές περιπολίες στην περιοχή, η οικογένεια Νταβίντ έφυγε από το σπίτι του Θέμελη και βρήκε καταφύγιο αρχικά στο χωριό Αρδάνιο, στο σπίτι του Αθανασίου και της Αθηνάς Ρόμπου και στη συνέχεια στο χωριό Κούρσοβο , στο σπίτι του Ευάγγελου Κούκουλα.
Στο Κούρσοβο όμως, όπου είχαν καταφύγει και άλλες δύο Εβραϊκές οικογένειες, μια Κυριακή οι κάτοικοι συγκεντρώθηκαν και ζήτησαν από τους Εβραίους να φύγουν.
Ο Ιωάννης και Ελένη Ανδριοπούλου , ο Σωτήρης και η Ιωάννα Παναγιωτοπούλου και ο Θέμος και η Ασπασία Ιωαννίδη , που διέσωσαν τον πρόεδρο της εβραϊκής κοινότητας των Τρικάλων, Ισαάκ Σολομών, τη σύζυγό του και τα τρία τους παιδιά.
Ειδικότερα μετά την έναρξη της Κατοχής, ο Σολομών με την οικογένειά του βρήκαν καταφύγιο στην Αθήνα, αρχικά στο σπίτι του Ιωάννη και της Ελένης Ανδριοπούλου.
Στη συνέχεια ζήτησαν βοήθεια από την Ιωάννα Μουμουτζή -Παναγιωτοπούλου, την οποία ο Σολομών γνώριζε από τα γραφεία της μεταφορικής εταιρίας & , στην Αθήνα, την οποία εταιρία συχνά χρησιμοποιούσε για τις δουλειές του.
Η Ιωάννα Μουμουτζή-Παναγιωτοπούλου, μαζί με τον αρραβωνιαστικό της Σωτήρη Παναγιωτόπολου εκτελώνιζαν τα προϊόντα για τον Σολομών και από την πώλησή τους η οικογένειά του είχε εισόδημα.
Η Ιωάννα Μουμουτζή-Παναγιωτοπούλου συνέχισε να διευθύνει την επιχείρηση του Σολομών και αφού ο τελευταίος με την οικογένειά του είχαν αλλάξει εκ νέου τόπο διαμονής.
Το Μάρτιο του 1943 η οικογένεια Σαδόκ διέφυγε από τη μακεδονική πρωτεύουσα και κατέφυγε στην Αθήνα όπου ζήτησε τη βοήθεια του Χρήστου Λέπουρα, που είχε επαγγελματικές σχέσεις με το Βίκτωρα Σαδόκ.
Όταν μετά την ανακωχή της Ιταλίας, το Σεπτέμβριο του 1943, η Αθήνα πέρασε σε γερμανικό έλεγχο ο Χρήστος Λέπουρας πήρε τις τρεις κόρες του Βίκτορα Σαδόκ και τις πήγε να μείνουν με την αδερφή της γυναίκας του σε ένα προάστιο της Αθήνας όπου παρουσιάζονταν ως Χριστιανές.
Ο Ομηρίδης συνάντησε το Τζόγια στις 11 Ιουλίου 1942 στην Πλατεία Ελευθερίας, στη Θεσσαλονίκη, όπου είχαν συγκεντρωθεί οι άνδρες Εβραίοι της πόλης, ηλικίας από 18 έως 45 ετών, προκειμένου να σταλούν σε καταναγκαστικά έργα, και τον έκρυψε στο σπίτι για είκοσι μέρες.
Τα αδέρφια Ευλαμπία Τοκατλίδου , Νίκος και Πέτρος Αξιόπουλος , Πολυξένη Αξιοπούλου και Μακρίνα Ανανιάδου και οι αδερφές Ευθυμία, Βηθλεέμ και Μελπομένη Ξανθοπούλου , που διέσωσαν την οικογένεια του Μέντες Μορντεχάι στη Βέροια.
Η Ευλαμπία Τοκατλίδου πριν τον πόλεμο δούλευε στο σπίτι των Μορντεχάι ενώ μετά το ξέσπασμα του πολέμου εργαζόταν ως βοηθός και θυρωρός στο σχολείο δίπλα στο σπίτι των Μορντεχάι.
Όταν άρχισαν οι συλλήψεις και οι απελάσεις των Εβραίων της Θεσσαλονίκης το Μάρτιο του 1943, ο αδερφός της, Νίκος Αξιόπουλος, έφτιαξε ένα ξύλινο πατάρι στη σοφίτα του εγκαταλελειμμένου τζαμιού, στη Βέροια, όπου κρύφτηκε η οικογένεια Μορντεχάι.
Η Πολυξένη Αξιοπούλου και η Μακρίνα Ανανιάδου καθώς και ο αδερφός τους Πέτρος Αξιόπουλος φρόντιζαν επίσης τους Μορντεχάι δίνοντάς τους τρόφιμα.
Η Ευθυμία Ξανθοπούλου πριν τον πόλεμο έκανε μαθήματα ραπτικής στη Μιριάμ Μαρί Μορντεχάι, η οποία δεν έπαιρνε λεφτά από την Ξανθοπούλου που ήταν πολύ φτωχιά και ορφανή.
Όταν οι Μορντεχάι χρειάστηκε να φύγουν από το πατάρι όπου κρυβόταν, επειδή οι συνθήκες διαβίωσης ήταν πολύ άσχημες, η Ξανθοπούλου τους φιλοξένησε στο σπίτι της όπου έμενε με τις αδερφές της Βηθλεέμ, και Μελπομένη και οι τρεις τους μοιράζονταν με τους Μορντεχάι και τα τρόφιμα που είχαν.
Τελικά κάποιος κατήγγειλε τις αδερφές αλλά τα μέλη της οικογένειας Μορντεχάι πρόλαβαν να διαφύγουν και βρήκαν καταφύγιο στο Βέρμιο, όπου παρέμειναν μέχρι το τέλος του πολέμου.
Η Ελίζαμπεθ Κάπαρτ ή Αδερφή Ελένη Καπάρη , η οποία στη διάρκεια της Κατοχής προσέφερε τρόφιμα και φιλοξενία σε Εβραίους που κρύβονταν για να αποφύγουν τη σύλληψη από τις γερμανικές αρχές.
Η Κάπαρτ είχε γεννηθεί στο Βέλγιο και ανήκε στο Μοναχικό Τάγμα των Αδελφών της "Παμμακαρίστου Θεοτόκου", της Ελληνόρρυθμης Καθολικής Εκκλησίας, στην Αθήνα.
Ο Σωτήρης Καζικτσής , ο οποίος βοήθησε τον Ζακ Σαλτιέλ, τη γυναίκα του Φρίντα, τον Μωρίς Σαλτιέλ και τον Ντίνο Πελοσώφ με την οικογένειά του.
Ο Σωτήρης Καζικτσής και ο αδερφός του Νίκος γνωρίζονταν με τον Ζακ Σαλτιέλ, από τον ελληνοϊταλικό πόλεμο του 1940 όπου είχαν πολεμήσει μαζί.
Ο Ζακ Σαλτιέλ, που ήταν από τη Θεσσαλονίκη, στη διάρκεια της Κατοχής, για επαγγελματικούς λόγους, εγκαταστάθηκε μαζί με τη γυναίκα του στη Φιλοθέη, στην Αθήνα.
Όταν η Αθήνα πέρασε στη γερμανική ζώνη κατοχής, ο Καζικτσής φιλοξένησε τον Ζακ Σαλτιέλ στο σπίτι του όπου εκτός από τον ίδιο και τον αδερφό του έμενε και η μητέρα του Ζωή.
Τελικά αυτό κατέστη εφικτό τη δεύτερη φορά όταν έφτασαν στον Τσεσμέ μαζί με άλλους 44 Εβραίους, με ένα αντικατασκοπευτικό Αμερικανικό πλοίο, που ξεκίνησε από την Εύβοια.
Ο Σωτήρης Καζικτσής βοήθησε και τον φίλο του Σαλτιέλ, Ντίνο Πελοσόφ, τη γυναίκα και την τετράχρονη κόρη του, για τους οποίους κανόνισε να μείνουν στο σπίτι της Αναστασίας Γκοτζίλη , μητέρας της αρραβωνιαστικιάς του, την άνοιξη του 1944.
Η Πριγκίπισσα Αλίκη του Μπάττενμπεργκ , η οποία στην Κατοχή έκρυψε στο σπίτι της τη σύζυγο, την κόρη και τον ένα γιο του εβραϊκής καταγωγής βουλευτή Τρικάλων, Χαϊμακί Κοέν.
Ο Μητροπολίτης Ζακύνθου Χρυσόστομος και ο δήμαρχος Ζακύνθου Λουκάς Καρρέρ , οι οποίοι απέτρεψαν τη συγκέντρωση και τον εκτοπισμό των Εβραίων του νησιού, όταν ύστερα από διαταγή του Γερμανού διοικητή της Ζακύνθου, Πάουλ Μπέρενς, να συντάξουν κατάλογο με όλους τους Εβραίους του νησιού και να του τον παραδώσουν, αυτοί του παρέδωσαν ένα χαρτί στο οποίο ήταν γραμμένα μόνο τα δικά τους ονόματα.
Ο Μητροπολίτης Δημητριάδος Ιωακείμ , ο οποίος συνέβαλε στη διάσωση των περισσότερων Εβραίων του Βόλου, ειδοποιώντας τον αρχιραβίνο της πόλης Μωυσή Πεσάχ για τις προθέσεις των Γερμανών και προτρέποντάς τον να καλέσει τους Βολιώτες Εβραίους να φύγουν άμεσα από την πόλη.
Ειδικότερα τον Απρίλιο του 1944 έκρυψε στο σπίτι της τον Σολομών Κοέν, από τη Θεσσαλονίκη, τη γυναίκα του Ρεγγίνα και την κόρη του Σέλλυ και στη συνέχεια τους βοήθησε να βρουν ένα ασφαλέστερο μέρος για να κρυφτούν.
Ενώ η οικογένεια Φλορεντίν στεκόταν στο δρόμο, περικυκλωμένη από τους Γερμανούς στρατιώτες ο Δημήτρης Ζάννας πλησίασε τη Μέιντι και, με την παρέμβαση και της μητέρας της, την έπεισε να τον ακολουθήσει.
Η Φαννύ Φλορεντίν τον Ιούλιο του 1944 συνελήφθη σε ένα χωριό της Ηπείρου, όπου δούλευε ως νοσοκόμα στο νοσοκομείο, και μεταφέρθηκε στις φυλακές Παύλου Μελά στη Θεσσαλονίκη.
Με την παρέμβαση του Ερυθρού Σταυρού αποφυλακίστηκε δύο μήνες μετά και ο Στράτος Παρασκευαΐδης την πήγε σε ασφαλές μέρος και στη συνέχεια τη μετέφερε στη φάρμα όπου κρυβόταν η αδερφή της.
Ο Κοθρής βοήθησε στη μεταφορά στην Τουρκία μιας ομάδας 40 Εβραίων, μεταξύ των οποίων ήταν ο μετέπειτα πρόεδρος του Κεντρικού Ισραηλιτικού Συμβουλίου Ιωσήφ Λόβινγκερ και η σύζυγός του Μπέρθα καθώς και ο Ούγγρος πρέσβης Λάζλο Βέλιτς και η Εβραία γυναίκα του.
Ειδικότερα η ομάδα με οδηγό τον Κοθρή έφτασε με τα πόδια στο λιμάνι της Αγίας Μαρίνας, στη βορειοανατολική Αττική, προκειμένου να περάσουν στη συνέχεια στην Εύβοια, στο λιμάνι των Τσακαίων όπου σύμφωνα με το σχέδιο θα τους παραλάμβανε ο δικηγόρος και μέλος του ΕΑΜ Σωτήρης Παπαστρατής προκειμένου να τους μεταφέρει στα τουρκικά παράλια.
Μεταξύ άλλων μετέφερε στην Τουρκία τον Αύγουστο του 1944 τον Θεσσαλονικιό Γιεχούντα Λεόν Μόσκοβιτς, τη σύζυγό του Σάρα και το γιο τους Γιακόμπ.
Τότε ο Κοθρής μετέφερε ο ίδιος τους εν λόγω ανθρώπους στα τουρκικά παράλια παρά τις δυσκολίες του ταξιδιού και χωρίς να προλάβει να ενημερώσει σχετικά τη γυναίκα του και το παιδί του.
Ο Γερμανός αξιωματικός που έμενε εκεί και γνώριζε για τη φιλία του με τον Καράσσο, είπε στον Μανιά να ενημερώσει τον Καράσσο, να εγκαταλείψει άμεσα τη Θεσσαλονίκη με την οικογένειά του.
Η οικογένεια Καράσσο έμεινε προσωρινά στο σπίτι της οικογένειας του Μανιά και στη συνέχεια χωρίστηκε σε ομάδες, που η πρώτη αποτελούνταν από τα δύο μεγάλα αδέρφια της οικογένειας, τη Μαίρη και τον Αβραάμ και η δεύτερη από τους γονείς Σαμουήλ και Ρασέλ, και τα τρία μικρότερα παιδιά της οικογένειας.
Η Μαίρη και τον Αβραάμ έμειναν για περίπου ένα μήνα σε ένα σπίτι στις Σαράντα Εκκλησιές και στη συνέχεια έχοντας νέες ταυτότητες, στις οποίες αναφέρονταν ως Μαίρη και Νίκος Αγγελίδης, έφτασαν στην Αθήνα με λεωφορείο.
Στην Αθήνα τα δύο αδέρφια φιλοξενήθηκαν αρχικά από τον αδερφό του Νίκου, Σπήλιο, και στη συνέχεια, όταν οι γείτονες άρχισαν να υποψιάζονται ότι ήταν Εβραίοι, εγκαταστάθηκαν σε ένα σπίτι στα Σεπόλια.
Αυτό όμως δε συνέβη καθώς οι Καράσσο με τα παιδιά τους προδόθηκαν, πιθανόν από το συνεταίρο του Καράσσο, και οι Γερμανοί απείλησαν να κάψουν το χωριό αν η οικογένεια δεν έφευγε.
Για να μη συμβεί αυτό ο Σαμουήλ Καράσσο με τα γυναίκα του και τα τρία παιδιά του γύρισε στη Θεσσαλονίκη, συνελήφθησαν από τους Γερμανούς και στάλθηκαν, με το τελευταίο τρένο που μετέφερε Εβραίους από τη Θεσσαλονίκη, στο Άουσβιτς, όπου και χάθηκαν όλοι.
Όταν η οικογένεια Μπενρουμπή προδόθηκε ο Παχάκης τους βοήθησε να φτάσουν στην Πάτρα, όπου έμενε ο πεθερός του, Κωνσταντίνος Αναγνωστόπουλος, που ήταν γνωστός χειρούργος και είχε ιδρύσει ιδιωτική χειρουργική κλινική.
Ο Αναγνωστόπουλος, που είχε γεννηθεί το 1892 στο χωριό Στρούσι, και ήταν παντρεμένος με τρία παιδιά, δέχτηκε να βοηθήσει τους Μπενρουμπή χωρίς χρήματα.
Ο Χαΐμ Μπενρουμπή και ο γιός του Σαμ έμεναν στην κλινική, όπου ο πρώτος παρουσιαζόταν ως ασθενής ενώ ο δεύτερος ως φοιτητής ιατρικής που έκανε την ειδικότητά του.
Δύο μήνες όμως πριν την Απελευθέρωση οι Μώσε αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν πολύ βιαστικά το σπίτι καθώς οι γείτονες είχαν ανακαλύψει την πραγματική τους ταυτότητα.
Ο Αρχιεπίσκοπος Δαμασκηνός , ο διοικητής της Αστυνομίας Πόλεων της Αθήνας στην Κατοχή Άγγελος Έβερτ , οι αστυνομικοί διευθυντές Δημήτριος Βρανόπουλος , Μιχαήλ Γλύκας και Δημήτριος Βλαστάρης και ο γενικός διευθυντής διοικητικών υπηρεσιών Πάνος Χαλδέζος , που εφοδίαζαν Εβραίους με ταυτότητες με χριστιανικά ονόματα αφού είχαν εκδοθεί πιστοποιητικά βάφτισης και είχαν καταχωρηθεί με τα χριστιανικά ονόματα στα μητρώα του Δήμου Αθηνών.
Ο τίτλος του Δικαίου των Εθνών απονέμεται από το Γιαντ Βασσέμ, σε μη-Εβραίους, που με κίνδυνο της ζωής, της ελευθερίας και της ασφαλειάς τους στη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου έσωσαν τις ζωές Εβραίων χωρίς να ζητήσουν χρηματικό ή άλλο αντάλλαγμα.
Τον Απρίλιο του 1463, 10 χρόνια μετά τη χρονιά που κατέκτησαν την Κωνσταντινούπολη οι Οθωμανοί κατέλαβαν το Άργος, κάστρο των Βενετών στην ηπειρωτική Ελλάδα.
Την ίδια χρονιά συμμάχησαν η Ουγγαρία, η Βενετία και ο Αλβανός ήρωας Σκεντέρμπεης με την ευλογία του πάπα εναντίον της μεγάλης επεκτατικής απειλής του Μωάμεθ του Πορθητή.
Η συμμαχία με πρωταγωνιστή τον Βενετό στρατηγό και ευγενή Αλβίζε Λορεντάν μπόρεσε να σταματήσει προσωρινά τον Μωάμεθ αλλά τα εδάφη που είχε κατακτήσει έγιναν τμήμα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.
Ο Βενετός ναύαρχος Νικολό Κανάλ ανακατέλαβε την Ενέζ στη Θράκη αλλά δεν μπόρεσε να υπερασπιστεί την Εύβοια τη μεγαλύτερη αποικία των Βενετών στην Ελλάδα, η Χαλκίδα έπεσε και αυτό ήταν το σκληρότερο πλήγμα για τη Βενετία.
Η Δημοκρατία αντιμετώπισε στη συνέχεια περισσότερες απειλές από τις Ιταλικές πόλεις του βορρά, ο Λουδοβίκος ΙΑ της Γαλλίας πίεζε τη Λομβαρδία να επεκταθεί σε βάρος της Βενετίας.
Ο Άγιος Βερναρδίνος της Σιένα είχε προφητεύσει ότι ο Κριστόφορο Μόρο θα εκλεγόταν δόγης και μετά την εκτέλεση της προφητείας έκτισε την εκκλησία του Αγίου Ιώβ στη μνήμη του Βερναρδίνου.
Ο Πάπας Πίος Β του έστειλε ένα ευλογημένο σπαθί για να τον πείσει να εισέλθει στη συμμαχία εναντίον των Τούρκων αλλά ήταν στην αρχή διστακτικός γιατί η Βενετία έδινε προτεραιότητα μόνο στα οικονομικά της συμφέροντα.
Επί των ημερών του μεγάλωσε κατά πολύ σε αριθμό η ελληνική κοινότητα της πόλης, που έβλεπαν στο πρόσωπό του έναν πιθανό υπερασπιστή των συμφερόντων τους και ειδικά μετά την έναρξη του πολέμου με τους Τούρκους
Στον Μόρο απηύθυνε επιστολή ο Βησσαρίων ο Τραπεζούντιος στις 31 Μαϊου 1468, δωρίζοντας την πολύτιμη συλλογή σπάνιων ελληνικών και λατινικών χειρογράφων που είχε με τόσο κόπο κι έξοδα συγκεντρώσει, χάρη και στην ακούραστη εργασία Ελλήνων λογίων όπως ο Ιωάννης Ρώσος, Αρσένιος Αποστόλης κ.
Η Οικογένεια Μόρο εγκαταστάθηκε στη Βενετία τον 12ο αιώνα όταν ο Στέφανος Μαύρος ένας δισέγγονος του Μαύρου έκτισε μια εκκλησία στο νησί του Μουράνο.
Στις 7 Ιουνίου 2014 ο Βέμπερ αντιτάχθηκε στο αίτημα του Βρετανού πρωθυπουργού Ντέιβιντ Κάμερον να επιβραδυνθεί η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.
δηλώνοντας: «Η Ε.Ε. βασίζεται σε μία ολοένα και στενότερη ένωση των ευρωπαϊκών λαών. Αυτό αναφέρεται στις συνθήκες της. Δεν είναι διαπραγματεύσιμο για εμάς. Δεν μπορούμε να πουλήσουμε την ψυχή της Ευρώπης. αν δώσουμε σε κάθε εθνικό κοινοβούλιο δικαίωμα βέτο, η Ευρώπη θα κολλήσει.» Ωστόσο υποστήριξε τη θέση του Κάμερον ότι η Βρετανία, ως χώρα που δεν έχει νόμισμα το ευρώ, θα έπρεπε να έχει λόγο στις αποφάσεις της Ευρωζώνης.
Τον Ιούλιο του 2013, όταν η Επιτροπή Πολιτικών Ελευθεριών, Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου εξέδωσε την Αναφορά Ταβάρες που επέκρινε τη διάβρωση θεμελιωδών δημοκρατικών δικαιωμάτων στην Ουγγαρία, ο Βέμπερ την απέρριψε ως «πολιτικώς υποκινουμένη επίθεση» κατά της ουγγρικής κυβερνήσεως του Βίκτορ Όρμπαν από τα αριστερά κόμματα.
Ωστόσο τον Σεπτέμβριο του 2018 ενέκρινε την Αναφορά Σαρτζεντίνι και τη συνακόλουθη ψηφοφορία για την ενεργοποίηση του άρθρου 7 της Ευρωπαϊκής Συνθήκης εναντίον της ουγγρικής κυβερνήσεως.
Ως επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΕΛΚ απέτυχε να αποτρέψει τη διχοστασία της στο θέμα αυτό: 115 βουλευτές ψήφισαν υπέρ, 57 εναντίον, 28 λευκό και 20 απείχαν της ψηφοφορίας.
Ο Βέμπερ υπηρέτησε στην Επιτροπή Πολιτικών Ελευθεριών, Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου από το 2004 έως το 2012 και στην Επιτροπή Συνταγματικών Υποθέσεων από το 2012 έως το 2014.
Ως , διαπραγματεύθηκε το 2008 την Οδηγία του Ευρωκοινοβουλίου επί των κοινών διαδικασιών στις χώρες-μέλη για την επιστροφή παρατύπως διαμενόντων αλλοδαπών, την πρώτη Οδηγία στο πεδίο των Εσωτερικών Υποθέσεων που υιοθετήθηκε μέσω της συνήθους νομοθετικής διαδικασίας.
Το 2003 διαδέχθηκε τον Μάρκους Ζέντερ στη θέση του προέδρου της « », δηλαδή της κοινής ενώσεως νεολαίας του Χριστιανοδημοκρατικού Κόμματος και της Χριστιανοκοινωνικής Ενώσεως Βαυαρίας στη Βαυαρία, και παρέμεινε σε αυτή τη θέση μέχρι το 2007.
Ο Μάνφρεντ Βέμπερ είναι Γερμανός πολιτικός που διετέλεσε επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο από το 2014.
Στις αρχές του 2017 ο Βέμπερ δήλωσε ότι, εάν το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο επέμενε στην ελάφρυνση του χρέους της Ελλάδας, τότε δεν θα έπρεπε να συμμετέχει πλέον στο τρίτο «μνημόνιο», διαφωνώντας έτσι με την επίσημη γραμμή του κόμματός του ότι το «μνημόνιο» θα έληγε αν το ΔΝΤ αποσυρόταν.
Στις αρχές του 2017 δημιούργησε τη λεγόμενη «6» ομάδα κοινοβουλευτικών ηγετών (με τον ίδιο και τους Τζάννι Πιττέλλα, Γκι Φερχόφστατ, Συέντ Καμάλ, Σκα Κέλερ και Γκάμπι Τσίμερ).
Στις 5 Σεπτεμβρίου 2018 ο Βέμπερ ανακοίνωσε την πρόθεσή του να θέσει υποψηφιότητα για τη θέση του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και στις 8 Νοεμβρίου 2018 εκλέχθηκε ως ο υποψήφιος του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος για το αξίωμα αυτό.
Πλέον ο Μάνφρεντ Βέμπερ είναι ο υποψήφιος του ΕΛΚ για το αξίωμα του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, το ανώτατο αξίωμα στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στις εκλογές του Μαΐου 2019.
Οι εχθρικές δυνάμεις είχαν κόψει από τον Γοδεφρείδο την ικανότητα να δεχτεί βοήθεια και προχώρησε σε διαπραγματεύσεις με τους Βενετούς, θα είχαν δικαίωμα να διατηρήσουν το τέταρτο των περιοχών που θα κατακτούσαν αφορολόγητα και χωρίς τέλη.
Οι Σταυροφόροι επέστρεψαν σε έναν χρόνο με οστά του Αγίου Νικολάου από τον τάφο του στη Μύρα που τοποθετήθηκαν στον ναό του Αγίου στο Λίντο και τα οστά του Αγίου Θεοδώρου του Μάρτυρα.
Ο Πάπας Ουρβανός Β κήρυξε την Α Σταυροφορία αλλά ο Βιτάλε Α Μικιέλ αρνήθηκε στην αρχή συμμετοχή επειδή δεν είδε εμπορικά κέρδη για τη Δημοκρατία της Βενετίας.
Τα τρία αδέλφια Ευστάθιος Γ της Βουλώνης, Γοδεφρείδος του Μπουιγιόν και Βαλδουίνος Α της Ιερουσαλήμ αναχώρησαν το Αύγουστο του 1096 από τη νότια Ιταλία με 120 πλοία και 40.000 άντρες από ολόκληρη την Ευρώπη.
Όταν ο Βιτάλε Α Μικιέλ είδε πανευρωπαϊκή συμμετοχή άλλαξε γνώμη, αποφάσισε και δική του συμμετοχή, θεωρούσε ότι τα κέρδη για τη Βενετία ήταν βέβαια σε περίπτωση επιτυχίας ενώ σε αντίθετη περίπτωση θα είχαν κέρδη οι αντίπαλες Ιταλικές πόλεις που συμμετείχαν.
Τον Ιούλιο του 1099 εξέπλευσε από τη Βενετία με 207 πλοία για τη συμμετοχή του στην Α Σταυροφορία, ο Βιτάλε Α Μικιέλ διόρισε τον γιο του Βιτάλε Τζιοβάννι και τον επίσκοπο του Καστέλο Ενρίκο Κονταρίνι αρχηγούς του στόλου.
Γιος του ήταν ο Ζουάνε Μικιέλ που παντρεύτηκε την Έλενα Μπέμπο, κόρη της Φελίτσια Ορσεόλο και εγγονή του δόγη Οττόνε Ορσεόλο, μαζί απέκτησαν τον μετέπειτα δόγη Ντομένικο Μικιέλ.
Είναι απόστρατος αξιωματικός του στρατού και ήταν επικεφαλής της στρατιωτικής κυβέρνησης από τις 16 Ιανουαρίου 1996 ως τις 29 Μαρτίου 1996 υπό το Εθνικό Προσωρινό Κυβερνητικό Συμβούλιο που σχηματίστηκε από τη στρατιωτική χούντα της χώρας.
Κέρδισε τον υποψήφιο του κυβερνώντος Παλλαϊκού Κογκρέσου Σαμούρα Καμάρα στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών με ποσοστό 51,8% των ψήφων έναντι 48,2% για τον Καμάρα.
Ο Μπίο διαδέχθηκε τον πρόεδρο Έρνεστ Μπάι Κορόμα, ο οποίος δεν δικαιούτο από το σύνταγμα να διεκδικήσει άλλη θητεία, έχοντας υπηρετήσει δύο πενταετίες.
Κατά τη διάρκεια του πρώτου του μήνα στην προεδρία και κατά την υπόσχεσή του στην προεκλογική εκστρατεία, ο Μπίο θεσμοθέτησε με νόμο την δωρεάν εκπαίδευση για τους μαθητές των κρατικών σχολείων πρωτοβάθμιας και δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης σε ολόκληρη τη χώρα.
Έπειτα από την αποστρατεία του το 1996, ο Μπίο εγκαταστάθηκε στις ΗΠΑ, όπου απέκτησε μεταπτυχιακό δίπλωμα ειδίκευσης στις Διεθνείς Σχέσεις από το Αμερικανικό Πανεπιστήμιοτης Ουάσιγκτον.
Στη συνέχεια προήχθη σε λοχαγό και στις 16 Ιανουαρίου 1996 ηγήθηκε στρατιωτικού πραξικοπήματος, ανατρέποντας τον λοχαγό Στράσερ, ο οποίος εξορίστηκε στη Γουινέα.
Μετά την ολοκλήρωση της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης στο Ρωμαιοκαθολικό Σχολείο της γενέτειράς του, φοίτησε στο σχολείο Μπο και αποφοίτησε το 1984 με - σε ηλικία 20 ετών.
Στις 29 Απριλίου 1992 έλαβε μέρος μαζί με τον Στράσερ και άλλους στρατιωτικούς στο αναίμακτο στρατιωτικό πραξικόπημα που ανέτρεψε την κυβέρνηση του Τζόζεφ Σαϊντού Μόμο.
Ένας φράχτης από συρματόπλεγμα μήκους 92 χιλιομέτρων ανεγέρθηκε στα σύνορα και υπάρχει κινεζικό φυλάκιο της συνοριακής φρουράς στο Κεκετουλούκε, μόλις 20 χιλιόμετρα ανατολικά του περάσματος.
Το καλοκαίρι του 2009, το κινεζικό Υπουργείο Εθνικής Άμυνας ξεκίνησε την κατασκευή ενός νέου δρόμου ο οποίος θα έφτανε σε απόσταση 10 χιλιομέτρων από τα σύνορα για χρήση από τους συνοριοφύλακες.
Το πέρασμα Ουακτζίρ, ή αλλιώς πέρασμα Βακτζίρ, είναι ορεινό πέρασμα στις οροσειρές Χίντου Κους και Παμίρ στην ανατολική άκρη του διαδρόμου Ουακχάν, του μοναδικού περάσματος μεταξύ Αφγανιστάν και Κίνας.
Συνδέει το Ουακχάν στο Αφγανιστάν με την Αυτόνομη Κομητεία Τασκουργκάν Τατζίκ στο Σιντσιάνγκ της Κίνας σε υψόμετρο 4.293 μέτρων, αλλά το πέρασμα δεν αποτελεί επίσημο μεθοριακό σταθμό.
Πιστεύεται ότι τα τελευταία χρόνια, το πέρασμα χρησιμοποιείται ως οδός για λαθρεμπόριο ναρκωτικών και χρησιμοποιείται για τη μεταφορά οπίου που κατασκευάζεται στο Αφγανιστάν στην Κίνα.
Το Αφγανιστάν έχει ζητήσει επανειλημμένα από την Κίνα να ανοίξει τα σύνορα στον διάδρομο Ουακχάν για οικονομικούς λόγους ή ως εναλλακτική διαδρομή προμηθειών για την καταπολέμηση της εξέγερσης των Ταλιμπάν.
Από την πλευρά του Αφγανιστάν, ο πλησιέστερος δρόμος είναι ένας τραχύς δρόμος προς το Σαρχάντε Ουακχάν, περίπου 100 χιλιόμετρα από το πέρασμα μέσα από μονοπάτια.
Πιστεύεται ότι ο διάσημος Κινέζος βουδιστής προσκυνητής Χσουάν Τσανγκ ταξίδεψε μέσω αυτού του περάσματος στο ταξίδι επιστροφής του στην Κίνα περίπου το 649 μ.
Το 1895 το πέρασμα ορίστηκε ως μεθόριος μεταξύ Κίνας και Αφγανιστάν σε συμφωνία μεταξύ των Βρετανών και των Ρώσων, αν και οι Κινέζοι και οι Αφγανοί δεν συμφώνησαν τελικά στον ορισμό αυτό μέχρι το 1963.
Στα τέλη Απριλίου του 1866 ο Λεωνίδας Βούλγαρης αποβιβάστηκε στην Ορμύλια Χαλκιδικής, επικεφαλής ένοπλου σώματος κι εκεί ενώθηκε με ντόπιους μαχητές υπό τον καπετάν Γιώργη το Μαδεμοχωριανό.
Η δράση των εξεγερμένων τερματίστηκε τον Ιούνιο του ίδιου έτους εξαιτίας ισχυρών Οθωμανικών δυνάμεων στην περιοχή που έσπευσαν έγκαιρα, μετά από ειδοποίηση της ίδιας της Ελληνικής κυβέρνησης Μπενιζέλου Ρούφου που φοβήθηκε την εμπλοκή της σε διπλωματικό επεισόδιο.
Επαναστατικές ζυμώσεις ξεκίνησαν από το 1866 με αφορμή την Κρητική επανάσταση και αρκετές ένοπλες ομάδες, υπό Μακεδόνες αρχηγούς εισήλθαν στη Μακεδονία την περίοδο εκείνη.
Μετά από αλλεπάλληλες μάχες με τα Οθωμανικά στρατεύματα της περιοχής, κατάφεραν να επικρατήσουν στην περιοχή του Μοριχόβου, την οποία και ανακήρυξαν σε «Ελεύθερη Ελλάδα».
Στο Μοναστήρι, το 1867 ιδρύθηκε η «νέα Φιλική Εταιρεία» από Μακεδόνες, όπως ο εκπαιδευτικός Αναστάσιος Πηχεών από την Αχρίδα, ο γυμνασιάρχης Νικόλαος Φιλιππίδης από το Μοναστήρι, ο γιατρός Ιωάννης Αργυρόπουλος από την Κλεισούρα Καστοριάς, και πλαισιώθηκε από πολλούς άλλους μεταξύ αυτών κι από τους Νυμφαιώτες Μιχαήλ και Αναστάσιο Τσίρλη, καθώς και τον Ιωάννη Μπουτάρη .
Την περίοδο της Κρητικής Επανάστασης 1866-69, βρέθηκε η κατάλληλη ευκαιρία αντιπερισπασμού και εξεγέρθηκαν συντονισμένα, ένοπλες ομάδες Μακεδόνων κλεφτών που ασκούνταν στην αντάρτικη δράση από καιρό, στα Μακεδονικά βουνά.
Κορδίστας από το Νυμφαίο, ο Νικόλαος Πίνης από το Φλάμπουρο, οι αδερφοί Νικόλαος και Στέφανος Νταλίπης από τη Σφήκα, ο Ναούμ Κωνσταντινίδης από την Ιεροπηγή Καστοριάς και ο υπαρχηγός του Νάιδος, ο Αρκούδας, ο Γιαρέσης και άλλοι.
Η Επανάσταση των Μακεδόνων το 1867, είχε ως σκοπό την αντίσταση στην αυθαιρεσία των τοπικών Οθωμανών δυναστών, την διεκδίκηση των δικαιωμάτων του Μακεδονικού Ελληνισμού στην περιοχή, καθώς επίσης και την έμμεση παροχή βοήθειας προς την ήδη επαναστατημένη Κρήτη.
Η επανάσταση έλαβε χώρα κυρίως στην περιοχή της Δυτικής Μακεδονίας και κορυφώθηκε με την απελευθέρωση του Μοριχόβου και την ανακήρυξή του σε «Ελεύθερη Ελλάδα».
Ο Πιέτρο Β Ορσέολο αναζήτησε ειρήνη ανάμεσα σε Κροάτες και Ναρεντίνους , ήθελε να λήξει ο Κροάτο-Βουλγαρικός πόλεμος ώστε να προστατεύσει το εμπόριο της Βενετίας στις Δαλματικές ακτές.
Με έξι πλοία έκαψε χωρίς δυσκολία τις ανατολικές ακτές της Αδριατικής, μονάχα οι Νερέτβιοι του αντιστάθηκαν οι οποίοι λεηλάτησαν αγαθά και 40 εμπόρους από το Ζαντάρ.
Οι Νερέτβιοι απεσταλμένοι ήρθαν και ζήτησαν απελευθέρωση των αιχμαλώτων, ο δόγης συμφώνησε μόνο αν οι αρχηγοί τους γονατίσουν μπροστά του, ζήτησε επίσης κατάργηση της φορολογίας και ελεύθερη διακίνηση των Βενετσιάνικων πλοίων στην Αδριατική Θάλασσα.
Οι κάτοικοι της Κόρτσουλας του κήρυξαν τον πόλεμο αλλά τελικά κατακτήθηκαν, το Λάστοβο που είχε την φήμη ότι ήταν ένα νησί παράδεισος για τους πειρατές εξακολουθούσε να αντιστέκεται.
Ο Πιέτρο Β Ορσέολο έκλεισε συνθήκη με τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Βασίλειο τον Βουλγαροκτόνο, θα μετέφερε ο ίδιος τα Βυζαντινά στρατεύματα σε αντάλλαγμα με προνόμια των Βενετών εμπόρων στην Κωνσταντινούπολη.
Μετά από πολλά παράπονα κατοίκων στις πόλεις - κράτη της Δαλματίας ο στόλος της Βενετίας υπό την ηγεσία του ίδιου του δόγη επιτέθηκε σε πειρατές από την Νερετβία στην Ανάληψη του 998.
Ανέκτησε την Δαλματία από τους Κροάτες και τους Ναρεντίνους, ελευθέρωσε την Βενετία από φορολογία 50 ετών, κατέκτησε τα νησιά Λάστοβο και Κόρτσουλα στις Δαλματικές ακτές και διεκδίκησε το Ντούμπροβνικ.
Τον διαδέχθηκε ο τρίτος γιος του Οττόνε Ορσεόλο που κυβέρνησε μέχρι την ανατροπή του , εγγονός του ήταν ο Πιέτρο, βασιλιάς της Ουγγαρίας που βασίλευσε στην Ουγγαρία.
Την ίδια εποχή που ο Πιέτρο Β Ορσεόλο κατέκτησε το Λάστοβο ο Κροάτης βασιλιάς Σβετοσλάβ Σουρόνζα εκθρονίστηκε από τους αδελφούς του και δραπέτευσε στην Βενετία.
Ο Στεφανος Α της Κροατίας που ήθελε να ενισχύσει την θέση του παντρεύτηκε την κόρη του Πιέτρο Β Τζοσελίν Ορσέολο, ο γιος τους Πέτερ Κρέζιμιρ Δ θα γίνει βασιλιάς της Κροατίας .
Ο Μπάρι επέστρεψε με τον χαρακτήρα του Πήτερ Πάν σαν πρωταγωνιστή με τον τίτλο "Πήτερ Πάν ή το αγόρι που δεν μεγάλωσε ποτέ" με πρεμιέρα στις 27 Δεκεμβρίου 1904 στο ' του Λονδίνου.
Στις πρώτες παραγωγές στο Ηνωμένο Βασίλειο, το κοστούμι του Πήτερ Παν ήταν ένας κοκκινωπός χιτώνας και σκούρο πράσινο καλτσόν, όπως αυτό που φορέθηκε από την το 1904.