polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Οι πολύ μικρές ποσότητες των ουσιών που απεμόνωνε κατά την έρευνά του πάνω στα οξέα της χολής καθιστούσαν απαραίτητη τη βελτίωση της μεθόδου στοιχειακής αναλύσεως.
Ο Βαρδάνης με το παρωνύμιο Τούρκος ήταν Ρωμαίος στρατηγός Αρμενικής καταγωγής, που ξεκίνησε μία ανεπιτυχή εξέγερση ενάντια στον Νικηφόρο Α το 803.
Ένα μέρος της περιουσίας τού Βαρδάνη δόθηκε στη Δομνίκη και τα παιδιά της, ένα μέρος παραχωρήθηκε στους πτωχούς και ένα μέρος αφιερώθηκε στην ίδρυση μίας μικρής μονής στην Κωνσταντινούπολη, όπου αποσύρθηκαν εκεί.
Έγινε γνωστή στο ευρύ κοινό μέσω της συμμετοχής της στη σειρά της Μιρέλλας Παπαοικονόμου "Λόγω τιμής" που προβλήθηκε με μεγάλη επιτυχία τη σεζόν 1996-1997 από το .
Τα επόμενα χρόνια ακολούθησαν οι πρωταγωνιστικοί ρόλοι στις σειρές "Ένα κι ένα", "Για Πάντα Φίλες" και "Απαγορευμένη Αγάπη" ενώ έκανε κάποιες εμφανίσεις στις σειρές "10η εντολή", Έτσι Ξαφνικά", "Εντιμότατοι κερατάδες", "Επτά Θανάσιμες Πεθερές", "Οι ιστορίες του αστυνόμου Μπέ
Επέστρεψε τηλεοπτικά το 2015 κάνοντας μία εμφάνιση στην κωμική σειρά "Οι Συμμαθητές" ενώ τη σεζόν 2019-2020 έχει και πάλι ένα από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στο νέο κύκλο της σειράς "Λόγω τιμής" που επιστρέφει μετά από 23 χρόνια με τους ίδιους συντελεστές.
Την περίοδο 1993-1994 συμμετείχε σε κάποια επεισόδια της σειράς "Ανατομία ενός εγκλήματος" ενώ έπαιξε και στις σειρές "Αναστασία" και Έρωτας και Πάθος και "Παράθυρο στον ήλιο".
Σε ηλικία 17 ετών, ενώ ακόμη πήγαινε σχολείο, δήλωσε συμμετοχή στα Καλλιστεία, όπου κατέκτησε τον τίτλο της "Γ’ αναπληρωματικής Μις Ελλάς 1986".
κα" και "Αληθινοί Έρωτες". Από το 2008 μέχρι το 2010 πρωταγωνίστησε στην κωμική σειρά "Λάκης ο γλυκούλης" μαζί με τους Πέτρο Φιλιππίδη, Ζέτα Δούκα, Ιωσήφ Μαρινάκη και άλλους.
Το 1988 ο παλαίμαχος αθλητής τιμήθηκε από το ιαπωνικό κράτος με τον τίτλο του «Προσώπου Πολιτιστικής Αξίας», ενώ το 1989 ανακηρύχθηκε επίτιμος πρόεδρος της Ιαπωνικής Ομοσπονδίας Κλασικού Αθλητισμού.
Στα τελευταία χρόνια της ζωής του, ο Όντα είχε μετακομίσει από το σπίτι του στο Αμπουρατσούμπο του Δήμου της Γιοκοσούκα, στον Νομό Καναγκάβα, σε έναν οίκο ευγηρίας στο Κουγκενούμα της Φουτζισάβα, στον ίδιο νομό.
Μετά την απόσυρσή του από τον πρωταθλητισμό, ο Μίκιο Όντα ασχολήθηκε με τα διοικητικά του αθλητισμού, εκλεγόμενος μέλος της Ιαπωνικής Ολυμπιακής Επιτροπής το 1948 και αργότερα συμμετέχοντας στην τεχνική επιτροπή της .
Παράλληλα ήταν ομοσπονδιακός προπονητής της ιαπωνικής εθνικής ομάδας στίβου στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1952 στο Ελσίνκι και τους Ασιατικούς Αγώνες του 1954 στη Μανίλα.
Το 1964, όταν οι Ολυμπιακοί Αγώνες διεξάχθηκαν για πρώτη φορά στην πατρίδα του, η ολυμπιακή σημαία υψώθηκε στον ιστό της σε ύψος ακριβώς 15,21 μέτρων, σε φόρο τιμής προς το επίτευγμα του Όντα 36 χρόνια νωρίτερα.
Σε ηλικία μόλις 17 ετών κατέρριψε το ιαπωνικό ρεκόρ ανδρών στο άλμα τριπλούν στο Πρωτάθλημα Άπω Ανατολής του 1923, που διεξάχθηκε στην Οσάκα, κερδίζοντας το χρυσό μετάλλιο σε αυτό, αλλά και στο άλμα εις μήκος και το χάλκινο στο άλμα εις ύψος.
Επιστρέφοντας στην Ιαπωνία, ο Όντα εγγράφηκε για να σπουδάσει στο Πανεπιστήμιο Γουασέντα, στο Τόκιο, αλλά συνέχισε τον στίβο με απώτερο σκοπό να αγωνισθεί στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1928 στο Άμστερνταμ.
Στο μεταξύ κέρδισε άλλα 4 χρυσά μετάλλια στο Πρωτάθλημα Άπω Ανατολής, την πρόδρομη αυτή διοργάνωση των Ασιατικών Αγώνων: ένα στο τριπλούν το 1925 στη Μανίλα και τρία στη Σαγκάη το 1927 .
Ο «Στίβος Όντα», ένα προπονητικό κέντρο δρομέων με κουλουάρ 400 μέτρων στο Γιογιόγκι, που κατασκευάσθηκε για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1964, πήρε το όνομά του προς τιμή του Μίκιο Όντα.
Τα κατορθώματά του αναγνωρισθήκαν ακόμα περισσότερο με τη θεσμοθέτηση των «Διεθνών Ερασιτεχνικών Αγώνων Στίβου Μίκιο Όντα» , ετήσιων αγώνων στίβου που διεξάγονται στη Χιροσίμα από το 1967.
Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1928, αν και πάλι δεν κατόρθωσε να προκριθεί στους ημιτελικούς στο άλμα εις μήκος και στο άλμα εις ύψος, αυτή τη φορά ήρθε πρώτος στο τριπλούν, με επίδοση 15,21 μέτρα στην τρίτη προσπάθεια, καθιστάμενος έτσι ο πρώτος Ιάπωνας αθλητής στην ιστορία που κέρδισε χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο.
Ο Μίκιο Όντα ήταν Ιάπωνας αθλητής του στίβου, και συγκεκριμένα άλτης, που το 1928 κέρδισε το πρώτο χρυσό μετάλλιο της Ιαπωνίας στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων.
Και τα τέσσερα καταστράφηκαν κατά τον 20ό αιώνα, όταν πολλά ιστορικά κτίρια κατεδαφίστηκαν εν μέρει λόγω των πολέμων αλλά και λόγω μέτρων πολεοδομικού σχεδιασμού.
Γύρω από την πλατεία στο κέντρο της πόλης βρίσκονται ο πύργος του ρολογιού από το 1817 και ένα απλοποιημένο αντίγραφο του τεμένους Κουμπέλιε, το οποίο κατασκευάστηκε μεταξύ 1735 και 1736.
Μεταξύ αυτών των λόφων, υπάρχει μια πεδιάδα πλάτους 6 χιλιομέτρων η οποία εκτείνεται από τον κόλπο του Δυρραχίου στα βορειοδυτικά έως τον ποταμό Σκούμπιν στα νοτιοανατολικά, και ενώνεται με τις πεδιάδες της περιοχής Μυζέκε στα νότια.
Υπάρχουν επίσης κι άλλα αξιοθέατα στην περιοχή, όπως η Εκκλησία της Αγίας Παρασκευής του 1280 στο χωριό Κέτα αλλά και το οχυρό Μπαστόβα το οποίο κατασκευάστηκε μεταξύ 6ου και 15ου αιώνα πλησίον του ποταμού Σκούμπιν.
Εκτός από το Εθνογραφικό Μουσείο, το Ιστορικό Μουσείο ιδρύθηκε το 1976, ενώ το Πολιτιστικό Μέγαρο μαζί με τη βιβλιοθήκη είναι περαιτέρω πολιτιστικά στοιχεία.
Αποτελείται από τους άλλοτε Δήμους Κορισσίων, Λευκιμμαίων και Μελιτειέων , οι οποίοι στη συνέχεια αποτέλεσαν δημοτικές ενότητες του ενιαίου Δήμου Κέρκυρας .
Μετανάστες από την Ευρώπη κατέφθαναν σε όλο το β μισό του 19ου αιώνα, ιδρύοντας οικισμούς στο Κατικάτι, στο Τι-Πούκι και στην περιοχή του Ρανγκιτάικι.
Η παραγωγή βουτύρου και τυριού τροφοδότησε την οικονομική ευμάρεια στις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα, ενώ οι Μάορι της περιοχής συνέχισαν να ζουν στο περιθώριο αυτής της ευημερίας.
Ο Κόλπος Πλέντυ είναι ο μεγαλύτερος ανοικτός κόλπος στη βόρεια-βορειοανατολική ακτή του Βόρειου Νησιού της Νέας Ζηλανδίας, στον Ειρηνικό Ωκεανό.
Ο κόλπος έδωσε το όνομά του στην ομώνυμη Περιφέρεια του Κόλπου Πλέντυ, μία από τις 16 περιφέρειες της Νέας Ζηλανδίας, που εκτείνεται σε τριγωνικό σχήμα στο εσωτερικό και περιλαμβάνει αρκετά νησιά του κόλπου.
Το αγγλικό όνομα, που σημαίνει «Κόλπος της Αφθονίας», δόθηκε από τον Τζέιμς Κουκ όταν παρατήρησε τα άφθονα αποθέματα τροφίμων σε αρκετά χωριά των Μάορι εκεί, σε κτυπητή αντίθεση με την προηγούμενη εντύπωσή του από παρατηρήσεις στον Κόλπο Πόβερτυ .
Ο Κουκ σημείωσε τα άφθονα αποθέματα τροφίμων σε αρκετά χωριά των Μάορι εκεί, σε κτυπητή αντίθεση με την προηγούμενη εντύπωσή του από παρατηρήσεις στον Κόλπο Πόβερτυ στην ανατολική ακτή, και από αυτό προέκυψε το αγγλικό όνομα του κόλπου, που σημαίνει «Κόλπος της Αφθονίας».
Κατά τις δεκαετίες του 1820 και του 1830, βόρειες φυλές των Μάορι, όπως η , εισέβαλαν στις ακτές του Κόλπου Πλέντυ κατά την εκστρατεία τους σε όλο το Βόρειο Νησί, πολεμώντας τις τοπικές φυλές στους λεγόμενους «Πολέμους των μουσκέτων».
Το 1853 η Νέα Ζηλανδία απέκτησε τις πρώτες της διοικητικές διαιρέσεις, τις επαρχίες, και ο Κόλπος Πλέντυ ενσωματώθηκε στην Επαρχία του Ώκλαντ.
Οι μεγάλοι σχετικώς ποταμοί που χύνονται στον κόλπο είναι οκτώ: οι Γουαϊρόα, Καϊτούνα, Ταραγουέρα, Ρανγκιτάικι, Φακατάνε, Βαϊοέκα, Μότου και Ραουκοκόρε.
Κάτω από τον βυθό του Κόλπου Πλέντυ εκτείνεται το βορειότερο τμήμα της «Ηφαιστειακής Ζώνης », που ξεκινά από το κέντρο του Βόρειου Νησιού και καταλήγει στη μικρή Νήσο Χουάιτ , ένα ενεργό ηφαίστειο που προσελκύει τουρίστες.
Σύμφωνα με τοπικές παραδόσεις των Μάορι, η ακτή του Κόλπου Πλέντυ υπήρξε το μέρος όπου πρωτοέφθασαν αρκετά «κανώ μεταναστεύσεως» των Μάορι, ποντοπόρα σκάφη που έφεραν εποικιστές Μάορι στη Νέα Ζηλανδία, όπως τα , , , και .
Ο Αλυάττης αντιλαμβάνεται ότι η επιμήκυνση του πολέμου εναντίων της Μιλητού παρεμποδίζει τον σκοπό της επιβολής της λυδικής κυριαρχίας στα δυτικά παράλια της Μικράς Ασίας.
Το Μαντείο αποκρίνεται με κύρια απαίτηση να ανοικοδομήσουν οι Λυδοί τον ναό της Ασσησαίας Αθηνάς, τον οποίο είχαν πυρπολήσει κατά την διάρκεια της εισβολής του 612.
Οι Λυδοί πραγματοποιούσαν εφόδους κάθε χρόνο την περίοδο του θέρους, με σκοπό να καταστρέφουν την γεωργική παραγωγή της Μιλήτου ώστε να προκληθεί έλλειψη των αποθεμάτων σιτηρών στους Μιλήσιους
Η ειρηνευτική διαδικασία υποβοηθήθηκε από τον τύραννο της Κορίνθου Περίανδρο, ο οποίος αφού πληροφορήθηκε την απαίτηση των Δελφών, απέστειλε στον τύραννο της Μιλήτου Θρασύβουλο την επιδίωξη του Αλυάττη για ειρήνη.
Όμως η ναυτική δύναμη των Μιλησίων αντισταθμίζει τις ελλείψεις, εξουδετερώνει το πολιτικό και οικονομικό κόστος και την απειλή των λυδικών εισβολών και προασπίζει την αυτονομία της πόλης.
Μετά το 2010 ο αριθμός των ωρών διδασκαλίας για τη μπασκιρική γλώσσα, τη λογοτεχνία, την ιστορία και τον πολιτισμό του Μπασκορτοστάν έχει μειωθεί δραστικά στη δημοκρατία με διάφορες προφάσεις στα προγράμματα σπουδών των σχολείων.
Τα βασκιρικά παιδιά που σπουδάζουν με τον τρόπο αυτό στερούνται την ευκαιρία να μελετήσουν τη μητρική τους γλώσσα, τη λογοτεχνία, την ιστορία και τον πολιτισμό της ιδιαίτερης πατρίδας τους.
Αυτές είναι τα μπασκιρικά, ρωσικά, ταταρικά, τα τσουβασικά, τα μάρι, τα ουντμουρτικά, τα μορδοβικά, τα γερμανικά, τα λετονικά, τα ουκρανικά, τα λευκορωσικά, τα ελληνικά, τα εβραϊκά και τα πολωνικά.
Λαμβάνοντας υπόψη τις ανάγκες των μαθητών για διδασκαλία στη μητρική τους γλώσσα, το Κρατικό Παιδαγωγικό Ινστιτούτο του Βιρσκ για την κατάρτιση τους: το τμήμα Βασκιρικής γλώσσας και φιλολογίας άνοιξε το 1996, το τμήμα ταταρικής γλώσσας και λογοτεχνίας άνοιξε το 1995, ενώ το τμήμα γλώσσας και φιλολογίας της γλώσσας Μάρι άνοιξε το 1993.
Ένα ιδιαίτερο χαρακτηριστικό αυτού του συστήματος είναι η δυνατότητα παρακολούθησης των μαθημάτων στα μπασκιρικά και τα ταταρικά, ενώ υπάρχει και η δυνατότητα εκμάθησης μειονοτικών γλωσσών σε σχολεία δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης, με επιφύλαξη καθώς ένας σημαντικός αριθμός μαθητών σπουδάζουν στην ρωσική γλώσσα.
Υπό την καθοδήγηση του Γερμανού Ντίτριχ Γκέρνερ, έδειξε σύντομα το ταλέντο του, καταρρίπτοντας το εθνικό ρεκόρ και εξασφαλίζοντας τη συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1948, όπου κατέλαβε την όγδοη θέση.
Ωστόσο, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1952 στο Ελσίνκι και στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1956 στη Μελβούρνη κατέκτησε την πρώτη θέση, καταρρίπτοντας παγκόσμιο ρεκόρ και χαρίζοντας στη χώρα του το πρώτο της μετάλλιο στον στίβο στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων.
Παραμένει ο μοναδικός Βραζιλιανός αθλητής σε οποιοδήποτε ατομικό αγώνισμα που έχει κερδίσει χρυσά μετάλλια σε δύο διαδοχικές διοργανώσεις των Ολυμπιακών Αγώνων (μόνο η γυναικεία ομάδα της Βραζιλίας στην πετοσφαίριση υπερασπίσθηκε επιτυχώς τον τίτλο της στους Ολυμπιακούς του 2012).
Εκτός από την αθλητική του δραστηριότητα, το 1959 ο Αντεμάρ ντα Σίλβα έπαιξε ως ηθοποιός στην κινηματογραφική ταινία Ορφέο Νέγκρο, υποδυόμενος τον Χάρο.
Αυτή υπήρξε ίσως η καλύτερη καλλιτεχνικά ταινία στην οποία έχει ποτέ συμμετάσχει αθλητής του στίβου, καθώς κέρδισε τον Χρυσό Φοίνικα στο Διεθνές Φεστιβάλ των Καννών και το Όσκαρ Καλύτερης Ξενόγλωσσης Ταινίας.
Ο Αντεμάρ ντα Σίλβα υπήρξε μέλος του συλλόγου Σάο Πάολο Φουτεμπόλ Κλούμπε και στη μνήμη του το τζάκετ της ομάδας φέρει δυο χρυσά αστέρια πάνω από το έμβλημα.
Μετά από μία ισοφάριση του παγκόσμιου ρεκόρ με 16,00 μέτρα, στις 3 Δεκεμβρίου 1950 στο Σάο Πάολο, ο Αντεμάρ ντα Σίλβα κατέρριψε 4 φορές το ρεκόρ ως εξής:
Η αδελφή του Αλή Πασά Τεπελενλή, Χαϊνίτσα, παντρεύτηκε ένα από τα σημαντικότερα μέλη της οικογένειας Λιμποχόβα και το κάστρο ήταν η προίκα που της έδωσε ο Αλή Πασάς.
Στο κέντρο βρίσκεται επίσης το σπίτι του Μυφίτ Λιμποχόβα , γνωστού πολιτικού, ο πρώτος υπουργός Εσωτερικών και Εξωτερικών Υποθέσεων της Αλβανικής Κυβέρνησης του 1912.
Στα τέλη του 17ου αιώνα, ο Οθωμανός περιηγητής Εβλιγιά Τσελεμπή πέρασε από τη Λιμπόχοβο σημειώνοντας ότι κατοικούνταν από μουσουλμάνους Αλβανούς και είχε 200 οικίες, τζαμί, προσευχητάριο, πανδοχείο και μικρό λουτρό.
Ο δήμος σχηματίστηκε με τη μεταρρύθμιση της τοπικής αυτοδιοίκησης το 2015 μετά από συγχώνευση των πρώην δήμων Κέντρο Λιμπόχοβο, Λιμπόχοβο, και Ζαγόρι, που έγιναν δημοτικές ενότητες.
Το Άρης Καλεί Μαμά είναι Αμερικανική 3 ταινία επιστημονικής φαντασίας, οικογενειακή περιπέτεια κινουμένων σχεδίων δημιουργημένα σε υπολογιστή έπειτα από καταγραφή κίνησης ταινία παραγωγής 2011, βασισμένη στο βιβλίο του Μπέρκλεϊ Μπρέθιντ με το ίδιο όνομα.
Η ταινία επικεντρώνεται στον Μάιλο, ένα εννιάχρονο αγόρι το οποίο, όταν τιμωρείται από τη μητέρα του και εύχεται να μην είχε μητέρα, τελικά καταλαβαίνει τη σημασία της οικογένειας όταν πρέπει να σώσει τη μητέρα του μετά την απαγωγή της από Αριανούς.
Ο Μάιλο, ο Γκριμπλ και η Κι σώζουν τη μητέρα του Μάιλο, προκαλώντας την ενέργεια από τη συσκευή εξαγωγής να βραχυκυκλώσει τις ηλεκτρονικές κλειδαριές στο δωμάτιο ελέγχου.
Ο Μάιλο και η μαμά του κλέβουν κράνη οξυγόνου και προσπαθούν να το σκάσουν, αλλά η Επικεφαλής, προσπαθώντας να σκοτώσει τον Μάιλο, τον κάνει να σκοντάψει και να πέσει με αποτέλεσμα να σπάσει το κράνος του.
Η Κι αποκαλύπτει σε όλους πως οι Αριανοί ζούσαν ως οικογένειες στο παρελθόν, με αγάπη, αλλά η Επικεφαλής επιμένει πως η τρέχουσα κατάσταση είναι καλύτερη, αφού κάτι τέτοιο είναι πιο αποτελεσματικό για εκείνη.
Στον Άρη, ο Μάιλο φυλακίζεται από τους Αριανούς αλλά καταφέρνει να δραπετεύσει βοηθούμενος από μια φωνή που του λέει να πηδήξει σε έναν αγωγό, μέσω του οποίου καταλήγει στο τελευταίο υπόγειο.
Εκεί βλέπει ένα τοπίο γεμάτο σκουπίδια, το οποίο κατοικείται από κάποια περίεργα πλάσματα, αλλά γνωρίζει και τον Γκριμπλ, έναν ενήλικα γήινο ο οποίος είναι αυτός που του είπε να πηδήξει στον αγωγό.
Στο μεταξύ, η μητέρα του Μάιλο τον βάζει τιμωρία γιατί δεν υπακούει στους κανόνες του σπιτιού και εκείνος της λέει πως η ζωή του θα ήταν καλύτερη χωρίς εκείνη, ραγίζοντάς της την καρδιά.
Ο Μάιλο πάει πίσω στις εγκαταστάσεις των Αριανών για να σώσει την Γκριμπλ, αλλά πιάνεται αιχμάλωτος και η Κι για άλλη μια φορά τον βοηθάει να ξεφύγει μαζί με τον Γκριμπλ.
Η Κι τους εντοπίζει και οι τρεις τους ανακαλύπτουν μια αρχαία τοιχογραφία που απεικονίζει μια Αριανή οικογένεια, κάνοντάς τους να συνειδητοποιήσουν πως τα μωρά των Αριανών δεν αναθρέφονταν πάντα από ρομπότ.
Ο Σάιμον Γουέλς γνώριζε τον Ζεμέκις από τα μέσα της δεκαετίας του 1980 όταν ήταν επικεφαλής εικονογράφησης και καλλιτέχνης εικονογραφημένου σεναρίου στην ταινία Ποιος Παγίδεψε τον Ρότζερ Ράμπιτ.
Δούλεψε επίσης στις ταινίες Επιστροφή στο Μέλλον 2 και 3 και αργότερα στην ταινία Το Πολικό Εξπρές, το οποίο ήταν κι αυτό που τον δελέασε ώστε να δημιουργήσει το Άρης Καλεί Μαμά.
Η Ελίζαμπεθ Αργουά δήλωσε σε μια συνέντευξη πως δόθηκαν σε εκείνη και το καστ σενάρια από του Γουέλς, όπου έπρεπε να μιλάνε σε μια αυτοσχέδια Αριανή γλώσσα.
Το «Ψηφιακό αντίγραφο» που περιλαμβανόταν στο πρώτο πακέτο είναι ένας ξεχωριστός δίσκος ο οποίος σου επιτρέπει να κάνεις λήψη της ταινίας στον υπολογιστή σου μέσω ή .
Όλες οι μορφές κυκλοφορίας περιέχουν τα ένθετα « » και « 101», ενώ η - 2 εκδοχή περιέχει επιπρόσθετα κομμένες σκηνές, το ένθετο « : - » και ένα μεγαλύτερο κλιπ του ανοίγματος της ταινίας.
Η - 3 εκδοχή έχει επίσης μια εναλλακτική σκηνή με τον τίτλο «-», μια ολοκληρωμένη 3 εναλλακτική σκηνή της απαγωγής της μαμάς του Μάιλο από τους Αριανούς.
Στην ελληνική μεταγλώττιση ακούγονται οι φωνές των Νίκου Παπαδόπουλου, Ιφιγένειας Στάικου, Χρήστου Θάνου, Θάνου Λάμπρου, Ζωής Κατσάτου και Σοφίας Χάνου.
Οι περισσότερες παγόδες χρησιμοποιούνται από τους Βουδιστές ως χώροι λατρείας, ενώ συχνά βρίσκονται τουλάχιστον κοντά σε μια βιχάρα, αρκετά συχνά μέσα σε αυτή.
Στο Βιετνάμ και την Καμπότζη, λόγω της γαλλικής μετάφρασης, στα αγγλικά ως παγόδα εννοείται κάθε μέρος της λατρείας, αν και η παγόδα δεν είναι μια ακριβής λέξη για να περιγράψει μια βουδιστική βιχάρα.
Σε πολλά φιλιππινέζικα καμπαναριά, το σχήμα τους επηρεάζεται σε μεγάλο βαθμό από τις παγόδες που έχτισαν οι Κινέζοι εργάτες που προσλήφθηκαν από τους Ισπανούς.
Η πρόταση ενισχύεται από το όνομα μιας διάσημης παγόδας που είδαν πολλοί από τους πρώτους Ευρωπαίους επισκέπτες στην Κίνα, τη «Πατσόου τα» , στο αγκυροβόλιο Ουαμπόα ακριβώς νότια της Κουανγκτσόου.
Μια ετυμολογία της λέξης είναι από την σιναλέζικη λέξη , η οποία προέρχεται από το σανσκριτικό ή τη λέξη της γλώσσας Πάλι : «μήτρα λείψανου/αίθουσα» ή «ιερό σκήνωμα», δηλαδή μια στούπα.
Από την άλλη πλευρά, η στούπα αναδειχθεί ως ένα ξεχωριστό στυλ της αρχιτεκτονικής Νέβα του Νεπάλ και εξαπλώθηκε στη Νοτιοανατολική και Ανατολική Ασία.
Το 1962, ήταν υπεύθυνος για την πρώτη ανακατασκευή αρχαίας Ελληνικής κιθάρας στη σύγχρονη εποχή, τα σχέδια της οποίας έκανε βασιζόμενος σε παραστάσεις σε αρχαία αγγεία.
Η κιθάρα χρησιμοποιήθηκε για παραστάσεις στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος, για τις οποίες είχε γράψει τη μουσική υπόκρουση και, αργότερα, για ηχογραφήσεις μελοποιημένων ποιημάτων της Σαπφούς, που τραγούδησε η Γιοβάννα.
Σημαντική συνεισφορά αποτέλεσε η έρευνά του πάνω στην μελέτη τών σχέσεων λόγου και μουσικής στην Αρχαία Ελλάδα, η οποία κατέληξε στην δημοσίευση της εργασίας με τίτλο "Η Μουσική και ο Λόγος στην αρχαία Ελλάδα".
Από τη δεκαετία του 1940 ξεκίνησε να συνθέτει δημιουργώντας έργα μουσικής δωματίου, για σόλο πιάνο και βιολί, χορωδιακά, καθώς και μουσική για το θέατρο και το ραδιόφωνο.
Υπήρξε από τους βασικούς συντελεστές της λεγόμενης «χρυσής» εποχής της, όταν το πρόγραμμα ήταν αποτέλεσμα θεωρητικού προβληματισμού και σχεδιασμού σχετικά με το ρόλο και την αποστολή της Ραδιοφωνίας.
Διετέλεσε Προϊστάμενος Μουσικού Τµήµατος και Συντονιστής Προγράμματος του Κεντρικού Ραδιο­φωνικού Σταθµού Ενόπλων Δυνάμεων και Προϊστάμενος τμημάτων και Υπηρεσίας Μουσικών Εκπομπών τού ΕΙΡ/ΕΙΡΤ/ΕΡΤ .
Το 1954 πραγματοποίησε την πρώτη τεχνολόγηση της διαστηματικής τάξης τραγουδιών της βορείου Ηπείρου, που ανακοινώθηκε με επιστολή του μέσω τού ΕΙΡ προς την τού Τελ Αβίβ, σε απάντηση ερωτημάτων για την Ελληνική μουσική παράδοση.
Η τεχνολόγηση αυτή έγινε τότε αποδεκτή, μεταξύ άλλων, και από τον Καθηγητή τής Μουσικής Επιστήμης στα Πανεπιστήμια τής Χαϊδελβέργης και του Μονάχου, Θρασύβουλου Γεωργιάδη.
Ήδη σε νεαρή ηλικία ήρθε σε επαφή με την μουσική παρακολουθώντας μαθήματα στην περίφημη «Αθηναϊκή Μανδολινάτα», που τελούσε υπό τη διεύθυνση του θείου του Νικολάου Λάβδα.
Εν συνεχεία πραγματοποίησε αρχικά σπουδές αρμονίας υπό την καθοδήγηση του Μάριου Βάρβογλη και αργότερα στο Ελληνι­κό Ωδείο, με καθηγητές τους Μιλτιάδη Κουτούγκο , Αντίοχο Ευαγγελάτο , Μάριο Βάρβογλη καθώς και, ιδιω­τικά, µε τον Αλέκο Κόντη .
Υπήρξε συνεργάτης για το μουσικό λημματολόγιο στο «Λεξικό του Νεοελληνικού Έθνους» του Ελευθερουδάκη και της «Μεγάλης Ελληνικής Εγκυκλοπαίδειας» για το τακτικά ως κριτικός μουσικής στον ημερήσιο και περιοδικό τύπου ("Σημερινά", "Καθημερινή", "Ελεύθερος Κόσμος" και τα περιοδικά "Ελληνικά" - µέλος της Ένωσης Ελλήνων Θεατρικών και Μουσικών Κριτικών από το 1987), μετέφραζε περιστασιακά αρχαία ελληνική ποίηση στα νέα ελληνικά, ενώ για κάποιο διάστημα έγραφε τις αναλύσεις έργων για συναυλίες της Κρατικής Ορχήστρας και τού Φεστιβάλ Αθηνών.
Τρία ποιήματα τής Σαπφούς, µελοποιηµένα σε αρχαίους ελληνικούς τρόπους και κατά προσέγγιση τής αρχαίας ελληνικής προφοράς, για φωνή και αρχαία ελληνική κιθάρα : Φαίνεται μοι κήνος, απόσπασμα 94, Ποικιλόθρον’ αθανατ’ Αφροδίτα
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 10 Απριλίου του 1926 και ήταν γιος του Κωνσταντίνου Λάβδα, ναυτικού από την Άνδρο, και της Αλεξάνδρας Παπαϊωάννου, με καταγωγή από το Σούλι Ηπείρου.
Ακολουθώντας τα χνάρια του πατέρα του, ξεκίνησε το ποδόσφαιρο από τα τμήματα υποδομών της Νίκης Βόλου και το 1970, μεσούσης της περιόδου 1969-70, προωθήθηκε στην πρώτη ομάδα και έκανε ντεμπούτο στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής κατηγορίας στην ηλικία των 15 ετών.
Με τη φανέλα της Νίκης Βόλου αγωνίστηκε συνεχώς στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής, με εξαίρεση την χρονιά 1975-76 που αγωνίστηκε στο τοπικό και επανήλθε αμέσως ως τρεμπλούχος, καθώς κατέκτησε το πρωτάθλημα Ε.
Αξιοσημείωτα στις 13 Ιουνίου 1976 πέτυχε το νικητήριο τέρμα της Νίκης Βόλου επί της Δάφνης Ερυθρών στο Κριεκούκι που της έδωσε την 1η θέση του 5ου ομίλου στο ερασιτεχνικό πρωτάθλημα ανόδου και την επάνοδο στην Β' Εθνική και στις 16 Ιουνίου 1976 πέτυχε επίσης το νικητήριο τέρμα της Νίκης Βόλου επί του Α.
Το 1978 πήρε μεταγραφή στην ΑΕΛ και με τη φανέλα της ομάδας της Λάρισας αγωνίστηκε για τεσσερισήμισι χρονιές στο πρωτάθλημα της Α' Εθνικής κατηγορίας.
Τον Ιανουάριο του 1983 και μεσούσης της περιόδου 1982-83, επέστρεψε στον Βόλο με μεταγραφή στον Ολυμπιακό Βόλου, με τη φανέλα του οποίου αγωνίστηκε για ενάμισι χρόνο στην Β' Εθνική, ενώ αξιοσημείωτα στις 16 Ιανουαρίου 1983 πέτυχε το 1 από τα 2 τέρματα της νίκης του Ολυμπιακού με 2-0 επί της Νίκης Βόλου στο τοπικό Βολιώτικο ντέρμπι για το πρωτάθλημα, με τον ίδιο ωστόσο να μην το πανηγυρίζει ως ένδειξη σεβασμού στην πρώην ομάδα του που ήταν και αυτή που ξεκίνησε το ποδόσφαιρο.
Το καλοκαίρι του 1985 πήγε στον Πειραιά για την Προοδευτική, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε για μια χρονιά στην Β' Εθνική και το καλοκαίρι του 1986 τερμάτισε την ποδοσφαιρική του σταδιοδρομία.
Η πρώτη του τριβή με την προπονητική ήταν το 1982 ως βοηθός του Γιάτσεκ Γκμοχ στην ΑΕΛ και ως προπονητής εργάστηκε αρχικά στον Πανθηραϊκό Σαντορίνης.
Μετά την ολοκλήρωση της δραματικής σχολής εντάχθηκε στο περιφερειακό θέατρο , όπου ήταν σκηνοθέτης εκτός από την υποκριτική και στη συνέχεια έγινε ένας ελεύθερος επαγγελματίας ηθοποιός.
Στη δεκαετία του 1950 έγινε γνωστός για το έργο του σχετικά με το ραδιοφωνικό πρόγραμμα , όπου παρουσίαζε όλα τα είδη ιστοριών τρόμου και του υπερφυσικού με τη βαθιά φωνή, συνοδευόμενα από μια ποικιλία από ηχητικά εφέ.
Σπούδασε δράμα στη Στοκχόλμη και συνέχισε τις σπουδές του στο ίδιο αντικείμενο από το 1950 έως το 1952, ενώ στα τέλη της δεκαετίας του 1940 έπαιζε έργα σε δημόσια πάρκα.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 πρωταγωνίστησε μαζί με την Αλίκη Βουγιουκλάκη στην ταινία "Ένα αστείο κορίτσι" στο ρόλο του Αλέκου Βενιέρη γενόμενος ευρέως γνωστός, ενώ ακολούθησαν κι άλλοι πρωταγωνιστικοί ρόλοι σε ταινίες.
Κάποιες από τις πιο γνωστές είναι "Ορατότης μηδέν" , "Ο Αστραπόγιαννος" , "Η Αλίκη Δικτάτωρ" , ενώ η ταινία "Η αμαρτία της ομορφιάς" το 1972 σημείωσε μεγάλη επιτυχία.
Ακόμη το 1974 έκανε το τηλεοπτικό του ντεμπούτο μέσω της σειράς "Οι Δίκαιοι" ακολουθώντας πρωταγωνιστικοί ρόλοι στις σειρές "Το Ταξίδι", "Έρωτας και Επανάσταση", "Η μάχη των πελαργών", "Οι φρουροί της Αχαΐας" και άλλες.
Σπούδασε υποκριτική στη Δραματική Σχολή του Κωστή Μιχαηλίδη, ενώ έκανε το θεατρικό του ντεμπούτο παίζοντας μαζί με την Τζένη Καρέζη στα τέλη της δεκαετίας του 1960.
Την ίδια περίοδο συμμετείχε και στις ταινίες "Κραυγή" , "Τα δάκρυα μου είναι καυτά" , "Ο Ουρανοκατέβατος" , "Η λεωφόρος του μίσους" , "Πανικός" και "Πεθαίνω κάθε ξημέρωμα" .
Στην ιδιωτική τηλεόραση έχει εμφανιστεί στις σειρές "Το Τραστ" , "Ανατολικός Άνεμος" , "Η Ελίζα και οι άλλοι" , "Χαραυγή" , "Έκπτωτος Άγγελος" , "Η Λάμψη" , "Το κλειδί" , "Μη μου λες αντίο" , "Απαγορευμένη Αγάπη" , "Ένας Μήνας και κάτι" , "Κλεμμένα Όνειρα" , "9 Μήνες" Έρωτας Μετά " και "Η Γη της Ελιάς" (2021-σήμερα
Ξεκίνησε την καριέρα του τη δεκαετία του 1960 ενώ έγινε αρκετά γνωστός στις αρχές της δεκαετίας του 1970 με πρωταγωνιστικούς ρόλους σε ταινίες του ελληνικού κινηματογράφου.
Διοικητικά είναι έδρα ομώνυμης τοπικής κοινότητας, της δημοτικής ενότητας Σφακιωτών, του δήμου Λευκάδας, της περιφερειακής ενότητας Λευκάδας, στην περιφέρεια Ιονίων Νήσων, σύμφωνα με το πρόγραμμα Καλλικράτης.
Τα Ασπρογερακάτα είναι ορεινό χωριό της βόρειας Λευκάδας, στις βόρειες υπώρειες της Ελάτης και πάνω στον επαρχιακό δρόμο Καρυάς-Λαζαράτων, σε μέσο σταθμικό υψόμετρο 440.
Σταρ Τρεκ Νο 2: Η Οργή του Καν είναι μια αμερικανική ταινία επιστημονικής φαντασίας του 1982 σε σκηνοθεσία του Νίκολας Μεϊερ και βασίζεται στην τηλεοπτική σειρά .
Κίρκ και το πλήρωμα του αμερικάνικου αστρόπλοιου αντιμετωπίζουν τον γενετικά τροποποιημένο τύραννο Καν Νούνιεν Σινγκ, έναν χαρακτήρα που εμφανίστηκε για πρώτη φορά στο επεισόδιο " " του .
Όταν ο Καν διαφεύγει από την εξορία των 15 ετών για να εκδικηθεί τον Κερκ, το πλήρωμα του πρέπει να τον σταματήσει από το να αποκτήσει μια ισχυρή συσκευή γαιομορφοποίησης, που ονομάζεται Γένεσις.
Η κριτική αντίδραση στο φιλμ ήταν κυρίως θετική, με τους κριτές να επαινούν κυρίως τον χαρακτήρα του Καν, την βηματοδότηση της ταινίας και τις αλληλεπιδράσεις μεταξύ των χαρακτήρων, ενώ οι αρνητικές αντιδράσεις επικεντρώθηκαν κυρίως στα ειδικά εφέ και σε μερικές από τις σκηνές δράσης.
Κλέβουν από έναν ερευνητικό σταθμό μια άκρως απόρρητη συσκευή, την Συσκευή Γένεσις, κάνουν πειρατεία σε ένα διαστημόπλοιο και στήνουν μια θανάσιμη παγίδα στον παλιό τους εχθρό, τον Κερκ, με το σύμπαν ολόκληρο να βρίσκεται σε κίνδυνο.