polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Γενικά, πιστεύεται ότι τα Ασσαμέζικα και τα Καμταπούρι προέρχονται από τη διάλεκτο Καμάρουπι της Ανατολικής Μαγκάντι Πρακρίτ αν και μερικοί συγγραφείς προτείνουν στενή σύνδεση της ασσαμέζικης με τα Μαγκάντι Πρακρίτ.
Τα Νεφαμέζικα είναι μια γλώσσα που χρησιμοποιείται στο Αρουνάτσαλ Πραντές και τα Ναγκαμέζικα είναι μια κρεολή γλώσσα που χρησιμοποιείται ευρέως στη Ναγκαλάντ.
Οι μη γλωσσικές διάλεκτοι του Σιλέτ και της Βόρειας Βεγγάλης συγγενεύουν πιο πολύ με τα Ασαμεζικά, αν και οι ομιλητές ταυτίζονται περισσότερο με τον Βεγγαλικό πολιτισμό και λογοτεχνική γλώσσα.
Οι πρώτες μορφές των Ασσαμέζικων στη βιβλιογραφία ανάγονται στον ένατο αιώνα και στα έργα των Ραμάι Παντίτ , Μπόρου Τσαντίντας , Σουκούρ Μαμούντ , Ντουρλάβα Μουλίκ και Μπαβάνι Ντας του 12ού-14ού αιώνα.
Η λογοτεχνική γλώσσα, η οποία είχε εμποτιστεί με το ανατολικό ιδίωμα, έγινε η πρότυπη λογοτεχνική μορφή του δέκατου ένατου αιώνα, όταν οι Βρετανοί την ενέκριναν για κρατικούς σκοπούς.
Καθώς το πολιτικό και εμπορικό κέντρο μετατοπίστηκε στο Γκαουχάτι μετά τα μέσα του εικοστού αιώνα, η λογοτεχνική μορφή απομακρύνθηκε από την ανατολική ποικιλία για να πάρει τη σημερινή της μορφή.
Οι αδελφές γλώσσες περιλαμβάνουν τις ακόλουθες: Κοτς Ρατζμπόνγκσι, Μιμενγσινγκίγια, Σιλέτι, Χατζόνγκ, Μπισνουπρίγια Μανιπούρι, Νοχάιλα, Τσιταγκονιανά, Ροχίνγκια, Τσάκμα, Βεγγαλικά, Μαϊθίλι και Ανγκίκα.
από τα μέσα Ινδοάρια Μαγκάντι Πράκριτ, τα οποία αναπτύχθηκαν από διαλέκτους που μοιάζουν αλλά είναι κατά κάποιο τρόπο πιο αρχαϊκές από τα Βεδικά Σανσκριτικά.
Η σειρά αρχικά ολοκληρώθηκε σε 13 επεισόδια, αλλά η μεγάλη απήχηση του κοινού με τη βοήθεια της εταιρίας τηλεπικοινωνιών ' , που δημιούργησε μια διαδικτυακή σελίδα στην όποια το κοινό μπορούσε να ψηφίσει για την επιστροφή της σειράς, οδήγησε στην απόφαση του καναλιού να δημιουργήσει και να προβάλλει ακόμη ένα επεισόδιο, το οποίο ήταν και το φινάλε της σειράς.
Τη φωνή τους στους τρεις πρωταγωνιστές της σειράς δίνουν οι Πάνος Μουζουράκης, Λευτέρης Ελευθερίου και Γιάννης Σαρακατσάνης, ενώ στη σειρά συμμετείχαν διάφοροι ηθοποιοί όπως οι Γιάννης Μπέζος, Υρώ Μανέ, Πέτρος Φιλιππίδης, Χρήστος Σιμαρδάνης, Μαρία Καβογιάννη, Μαρία Σολωμού, Σάκης Μπουλάς, Σάννυ Χατζηαργύρη, Θανάσης Τσαλταμπάσης, Χρήστος Σιμαρδάνης, Ιωάννης Παπαζήσης, Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, Αφροδίτη Σημίτη, και άλλοι.
Ο Ερμής, ως μεταφορέας των ψυχών και υπεύθυνος που δεν είχε ο Μένιππος τον οβολό, μαζί με τον Χάρο προσπαθούν να βοηθήσουν τον Μένιππο να βγάλει λεφτά ώστε να του πληρώσει τον οβολό.
Η σειρά σατιρίζει γνωστά πρόσωπα και γεγονότα της επικαιρότητας της εποχής της, μεταξύ των οποίων οι Μπαράκ Ομπάμα και Μαντόνα, αλλά και άλλους χαρακτήρες μυθοπλασίας της εποχής, όπως αυτοί της σειράς ταινιών ενώ η σειρά λαμβάνει χώρα στην Ελλάδα του 2010 και παρουσιάζει με σατιρικό τρόπο τη ζωή των ηρώων στην εποχή της οικονομικής κρίσης.
Στη σειρά δίνουν τις φωνές τους επίσης πάρα πολλοί ηθοποιοί που δεν είναι ανάμεσα στους βασικούς χαρακτήρες της σειράς ενώ κάποιοι από αυτούς υποδύονται περισσότερους από έναν χαρακτήρες.
Η Άνδρος ειχε ανατεθεί στον Μαρίνο Ντάντολο αλλά ο Ιερεμίας την κατέλαβε με τη βία , ο Ντάντολο κλήθηκε να αναφέρει το γεγονός στη Βενετία αλλά πέθανε αμέσως μετά.
Ο θάνατος του Ντάντολο δεν εμπόδισε της Βενετίας της Βενετίας να κάνει κατάσχεση της περιουσίας των αδελφών Γκίζι και να ζητήσει από τον δόγη Γιάκοπο Τιέπολο να τους πιέσει να παραδώσουν το νησί .
Ο Ανδρέας και ο αδελφός του Ιερεμίας Γκίζι κατέλαβαν την Τήνο, τη Μύκονο, τη Σκύρο, τη Σκόπελο και τη Σκιάθο, μετά τη διανομή τους ο Ανδρέας ανέλαβε τη διοίκηση της Τήνου και της Μυκόνου .
Ο δυο αντίπαλες πλευρές προσπάθησαν μετά το 1251 να συμφιλιωθούν, σύμφωνα με τους όρους της συμφωνίας ο Ανδρέας έπρεπε να παραδώσει την Άνδρο που παραχωρήθηκε σε έναν υποτελή του δουκάτου της Νάξου.
Μετά την υποταγή του ακυρώθηκε η εξορία του αλλά η επιστροφή της περιουσίας χρειάστηκε πολύ προσπάθεια και χρόνο να επανέλθει στην οικογένεια, τρία χρόνια μετά τον θάνατο του μεγάλο μέρος της περιουσίας του δεν είχε επανέλθει στους κληρονόμους του.
Κατά τη διάρκεια της εξορίας του, ο Σουτζά ικανοποίησε τη βιαιότητά του κόβοντας μύτες, αυτιά, γλώσσες, πέη και όρχεις των αυλοκόλακων και των δούλων του όταν τον δυσαρεστούσαν ακόμη και στο ελάχιστο.
Τζοσάια Χάρλαν επισκέφθηκε το ανάκτορο του Σουτζά στην εξορία του κατέγραψε πως έλειπαν μέρη του σώματος από όλους τους αυλικούς και τους δούλους του, οι οποίοι τον δυσαρέστησαν.
Όλοι αυτοί ήταν δουλικά προσηλωμένοι, παρά την κακομεταχείριση, στον αφέντη τους, ενώ ο Χάρλαν σημείωσε πως υπήρχε «ομάδα μουγκών, ευνούχων και κουφών στην υπηρεσία του πρώην βασιλιά».
Παρ' όλα αυτά, ή ίσως επειδή ήταν ακρωτηριασμένος, ο μεγάλος βεζίρης του Σουτζά είχε μεγάλη ευχαρίστηση να ακρωτηριάζει τους άλλους και πάντα υποκινούσε τον αφέντη του να ακρωτηριάζει κάποιον άλλον.
Ο Χάρλαν παρατήρησε ότι όλοι οι άνδρες γύρω από τη Σουτζά είχαν τουλάχιστον ένα μέρος του σώματός τους ακρωτηριασμένο, αν όχι περισσότερα, και όλοι φαινόταν εξαιρετικά φοβισμένοι προς τον αφέντη τους, ο οποίος ήταν ικανός να εξοργιστεί κάθε φορά που δυσαρεστούνταν με αποτέλεσμα τους ακρωτηριασμούς των σωμάτων.
Ο Χάρλαν συγχαίρει τη «χάρη και την αξιοπρέπεια της συμπεριφοράς της Υψηλότητας», παρατηρώντας την αίσθηση της δύναμης που σχεδίαζε, αλλά και ότι «τα χρόνια απογοήτευσης δημιούργησαν στο πρόσωπο του πρώην Βασιλιά ένα βλέμμα μελαγχολίας και παραίτησης».
Ο Χάρλαν, ένας άνδρας χωρίς επαρκή στρατιωτική εμπειρία και γνώση του Παστούν, πρότεινε να καθοδηγήσει μια εισβολή στο Αφγανιστάν για να αποκαταστήσει την Σουτζά, μια προσφορά που οδήγησε τον πρώην μονάρχη να προκαλέσει «μια ποιητική έκρηξη στο όνομα της Καμπούλ» και στους κήπους της, με φρούτα και με μουσική του κορυφώθηκε ως «Η Καμπούλ ονομάζεται Στέμμα του Αέρα. Προσεύχομαι για την κατοχή εκείνων των απολαύσεων που η μόνη μου χώρα μπορεί να προσφέρει».
Ο Χάρλαν προσέλαβε έναν ράπτη για να ράψει μια αμερικανική σημαία, την οποία ο Χάρλαν είχε στη Λουντιάνα, και άρχισε να προσλαμβάνει μισθοφόρους για την εισβολή στο Αφγανιστάν, υποδηλώνοντας ότι εργαζόταν για την αμερικανική κυβέρνηση .
Ο Χάρλαν τελικά απογοητεύτηκε από τον Σουτζά, γράφοντας ότι δεν τον θεωρούσε ως «νόμιμο μοναρχία, θύμα των προδοτικών πρακτικών», αλλά μάλλον ως «τυφλό τύραννο, άκαμπτο στις διαθέσεις, εκδικητικό στις δικές του εχθρότητες, χωρίς ελπίδα στις προσκολλήσεις του, τις θλίψεις του. Θυμόταν τις κακοτυχίες του μόνο για σκοπούς εκδίκησης».
Ο Τζορτζ Έντεν, 1ος Κόμης του Όκλαντ, θεωρούσε πως οι περισσότεροι Αφγανοί θα υποδεχόταν με ευχαρίστηση την επιστροφή του Σουτζά ως του νόμιμου ηγέτη τους, αλλά για την ακρίβεια μέχρι το 1838, οι περισσότεροι κάτοικοι του Αφγανιστάν δεν τον θυμούνταν, και όσοι τον θυμούνταν τον θεωρούσαν βίαιο και τυραννικό ηγέτη τον οποίον μισούσαν απολύτως.
Κατά τη διάρκεια προέλασης προς την Καμπούλ, το κύριο βρετανικό στρατόπεδο δέχθηκε επίθεση από δύναμη Γαζήδων, εκ των οποίων οι 50 αιχμαλωτίστηκαν.
Όταν οι αιχμάλωτοι βρέθηκαν μπροστά στον Σουτζά, ένας από αυτούς χρησιμοποίησε ένα μαχαίρι το οποίο έκρυβε στις ρόμπες του για να σκοτώσε έναν από τους πρεσβευτές του Σουτζά, προκαλώντας την οργή του Σουτζά ο οποίος διέταξε τον αποκεφαλισμό 50 αιχμαλώτων σε αυτό το σημείο.
Ο Βρετανός ιστορικός Σερ Τζον Ουίλλιαμ Κέι έγραψε για τη «αχαλίνωτη βιαιότητα» της μαζικής εκτέλεσης καθώς και οι 50 αιχμάλωτοι αποκεφαλίστηκαν ενέτειναν την εκστρατεία, αναφέροντας πως οι «οξείς λυγμοί» των αιχμαλώτων που περίμεναν την εκτέλεσή τους ήταν ο «πένθιμος θρήνος» της «ανίερης πολιτικής» για την αποκατάσταση του Σουτζά.
Ο Σουτζά αποκαταστάθηκε στον θρόνο από τους Βρετανούς στις 7 Αυγούστου 1839, 30 χρόνια μετά την εκθρόνισή του, αλλά δεν παρέμεινε στην εξουσία μετά την αποχώρηση των Βρετανών.
Μετά την αποκατάστασή του, ο Σουτζά ανακοίνωσε ότι θεωρούσε τον λαό του ως «σκυλιά» που έπρεπε να διδαχθούν να είναι υπάκουοι στον κύριό τους, και πέρασε τον χρόνο του, απαιτώντας αιματηρή εκδίκηση για εκείνους τους Αφγανούς που ένιωθε ότι τον είχαν προδώσει, κάνοντάς τον εξαιρετικά μη δημοφιλή στον λαό του.
Κλείστηκε στο οχυρό Μπάλα Χισάρ στην Καμπούλ και όταν αποχώρησε από αυτό δολοφονήθηκε από τον Σουτζά ουντ-Νταουλά, μετά από επιμονή του Ουαζίρ Ακμπάρ Χαν στις 5 Απριλίου 1842.
Ο Φρέιζερ εκτίμησε επίσης πως «είχε ύψος περίπου 1,68» και πως το χρώμα της επιδερμίδας του ήταν «πολύ ξανθό αλλά νεκρικό…Τα γένια του ήταν παχιά μαύρα, ενώ γινόταν μικρότερα προς τα πάνω, στρίβοντας όμως στις γωνίες … Οι βλεφαρίδες και οι άκρες των βλεφάρων του είχαν βαφτεί με αντιμόνιο. Ανέφερε επίσης πως η φωνή του Σουτζά ήταν «δυνατή και στεντόρεια».
Τον Ιούνιο του 1809, απομακρύνθηκε από τον προκάτοχο του στον θρόνο Μαχμούντ Σαχ και εξορίστηκε στο Παντζάμπ όπου αιχμαλωτίστηκε από τον Τζαχαντάντ Χαν Μπαμιζάι και φυλακίστηκε στο Ατόκ ενώ αργότερα μεταφέρθηκε στο Κασμίρ από τον Ατά Μουχαμάντ Χαν.
Όταν ο βεζίρης του Μαχμούντ Σαχ, Φατέχ Χαν, εισέβαλε στο Κασμίρ μαζί με τον στρατό του Μαχαραγιά Ραντζίτ Σινγκ, επέλεξε να αποχωρήσει μαζί με τον στρατό των Σιχ.
Το 1833 συμφώνησε με τον Μαχαραγιά Ραντζίτ Σινγκ του Παντζάμπ: του δόθηκε η άδεια να πολεμήσει με τα στρατεύματά του από το Παντζάμπ και σε αντάλλαγμα θα παραχωρούσε την Πεσαβάρ στους Σιχ αν μπορούσε να την καταλάβει.
Σε μια συντονισμένη εκστρατεία το επόμενο έτος, ο Σουτζά διέφυγε στην Κανταχάρ, ενώ οι Σιχ, με εντολή του στρατηγού Χάρι Σινγκ Νάλουα, επιτέθηκαν στην Πεσαβάρ.
Από το 1818 και έπειτα, ο Σουτζά ο οποίος επιθυμούσε ένα πολυτελές είδος βίου με τις συζύγους και τις παλλακίδες του λάμβανε σύνταξη από την Εταιρεία των Ανατολικών Ινδιών, η οποία θεωρούσε πως μπορούσε να του φανεί χρήσιμη κάποια μέρα.
Ο Σουτζά Σαχ Ντουρανί Σαντοζάι (γνωστός και ως Σαχ Σουτζά, Σοτζά Σαχ ή Σουτζά Σαντοζάι Σουτζά αλ-Μουλκ) ήταν ηγεμόνας της Αυτοκρατορίας των Ντουρανί από το 1803 έως το 1809.
Ιδρυτικό μέλος του Ιατρικού Συλλόγου Θεσσαλονίκης και της Ιατρικής Εταιρείας Θεσσαλονίκης , πρώτος Πρόεδρός της και μετέπειτα συνεχώς πρόεδρος, από το 1952-1958.
Εισήγαγε την αντιμετώπιση της φυματίωσης των πνευμόνων δια τεχνητού πνευμοθώρακος και την αντιμετώπιση της επιδημικής μηνιγγίτιδας με ενδοραχιαίες ενέσεις αντιμηνιγγιτικού ορού.
Το όνομά του έγινε πόλος έλξης για τη μετάκλιση των επιφανέστερων συναδέλφων του για διαλέξεις στη Θεσσαλονίκη, όπως του , . και , τους οποίους φιλοξένησε στην έπαυλή του επί της Βασιλέως Γεωργίου.
Γνώριζε και μιλούσε τη Γαλλική, Γερμανική, Αγγλική, Ιταλική, Ισπανική, Πορτογαλική και Τουρκική γλώσσα και σε ηλικία 78 ετών έμαθε τη Ρωσσική.
Ενημερωμένος πάντα, χάρις και στα συχνά επιστημονικά του ταξίδια, δημιούργησε στη Θεσσαλονίκη την ακαδημαϊκή εκείνη ατμόσφαιρα που ήταν απαραίτητη για να γίνει ιατρικό κέντρο, πριν ακόμη ιδρυθεί η Ιατρική Σχολή, της οποίας ήταν ένας από τους στυλοβάτες.
Η οικογένειά του, παρόλο που ο ίδιος δεν ευτύχησε να αποκτήσει παιδιά, εξελίχθηκε σε «ιατρική», καθώς τέσσερα από τα παιδιά των αδελφών του, ένα από τα εγγόνια τους, και ένας μικρανηψιός του, συνολικά έξι, αποφοίτησαν από την Ιατρική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, οι τέσσερις εξ’ αυτών ήταν οι πρώτοι φοιτητές της νεοϊδρυθείσης Ιατρικής Σχολής του Α.
Αυτοί είναι: ο Δημήτριος Ιωάννου Αλεξανδρίδης, ενδοκρινολόγος, μετέπειτα Διευθυντής της Ενδοκρινολογικής Κλινικής του Νοσοκομείου της Στοκχόλμης, ο Βασίλειος Σταμούλης, για πολλά χρόνια Διευθυντής της Παθολογικής Κλινικής του Κεντρικού Νοσοκομείου Θεσσαλονίκης, νύν «Γ. Γεννηματάς», ο Δημήτριος Αθανασίου Αλεξανδρίδης ακτινολόγος, που μετώκισε & εξήσκησε αργότερα στην Αθήνα ως Διευθυντής Ακτινολογικού στον «Ευαγγελισμό», Ιωάννης Κ.
Κυριαζίδης, παθολόγος, ο Βάσος Παπαβασιλείου, επίσης ακτινολόγος, Διευθυντής Ακτινολογικού στο ΙΚΑ Θεσσαλονίκης και ο Αλέξανδρος-Κωνσταντίνος Δ.
Παρατήρησε, επίσης, ότι στη Βόρειο Ελλάδα η δρεπανοκυτταρική αναιμία ήταν συχνότερη της μεσογειακής, σε αντίθεση με τη νότιο Ελλάδα όπου παρατηρήθηκε το αντίστροφο.
Όπως ο ίδιος αναφέρει στο βιογραφικό του, με αφορμή την υποψηφιότητά του για κατάληψη θέσης μέλους στην Ακαδημία Αθηνών : «Οταν το 1911 επέστρεψα από τη Γερμανία στις Σέρρες, βρήκα μαινόμενη μεγάλη επιδημία χολέρας, ενώ υφίστατο ακόμη τουρκικό καθεστώς και η υγειονομική υπηρεσία ήταν σχεδόν ανύπαρκτη.
Μεγαλυτέρα πείρα της χολέρας απέκτησα το 1913, όταν διαρκούντος εισέτι του Ελληνοβουλγαρικού πολέμου, εγκαταστάθηκα στη Θεσσαλονίκη, όπου επίσης υφίστατο επιδημία χολέρας.
Αι παρατηρήσεις μου κατά την επιδημίαν με έπεισαν, ότι η θεωρία των και λεγομένη ή καθήν η μετάδοσις της νόσου χολέρας και τυφοειδούς πυρετού από ασθενήν εις άλλον υγειά είναι ανύπαρκτος ή σπανιωτάτη, καθ’ότι διά να γίνη το μικρόβιον εκ νέου μολυσματικόν έπρεπε να διέλθη από το έδαφος, ήτο ορθή.
Ιδιαίτερης μνείας χρήζει το γεγονός ότι τις σχέσεις του με τους συνεργάτες του και τους φοιτητές του χαρακτήριζε η πραότητα, η ευγένεια, το λεπτό χιούμορ, αλλά και το βαθιά επιστημονικό στοιχείο.
Προσιτός, ήταν σχετικά αυστηρός στις επαφές του με τους φοιτητές, αλλά συχνά επιεικής, ιδιαίτερα στις προφορικές εξετάσεις του μαθήματος της παθολογίας, τόσο που οι περισσότεροι φοιτητές τον αποκαλούσαν «θείο Κάρολο».
ότι «τα κορτικοστεροειδή αποτελούν τρόπον τινά τον μαϊδανόν κάθε θεραπείας, διότι δεν υπάρχει νόσος εις την οποίαν είτε εξαρχής, είτε κατόπιν αστοχίας άλλων θεραπευτικών μεθόδων, να μή χορηγούνται»!
«Εις άρθρα μου εις ξένα περιοδικά κατέδειξα την κυριολεκτικώς ηλιθιότητα της λέξεως ταύτης. Τοιούτοι όροι κακοποιούν την γλώσσαν μας» γράφει σε κάποιο άρθρο του.
Ήδη από των φοιτητικών μου χρόνων εις την Κλινικήν του Μονάχου κυριαρχούσαν θέσιν είχεν η αιματολογία, καθ’ότι ο Διευθυντής μας Καθηγητής ήτο εκ των γνωστοτέρων αιματολόγων της εποχής.
Ετσι η ονομασία της κινινοαντόχου ελονοσίας, δόθηκε στας περιπτώσεις που παρουσίαζαν μεγαλοσπληνία, αναιμία και καχεξία και δεν «απαντούσαν» στη θεραπεία μεγάλων δόσεων του φαρμάκου.
Ούτως δηλητηριάζονταν κυριολεκτικά οι ασθενείς από τας μεγάλας δόσεις της χορηγουμένης κινίνης που εχορηγούντο υπό μορφήν καταποτίων ή ενέσεων, με αποτέλεσμα να επισπεύδεται η κακή εκβάση της νόσου.
«Την εποχήν εκείνην», όπως γράφει στα ‘Απομνημονεύματά’ του, «εσφάγησαν αγρίως πολλοί Σερραίοι υπό των νικηθέντων εις Λαχανάν και φευγόντων Βουλγάρων. Ασφαλώς θα ήμουν και εγώ μεταξύ αυτών, διότι εγώ ανοήτως φερόμενος, εξηκολούθουν να κάμνω ιατρικάς επισκέψεις –εννοείται δωρεάν- οπότε ήλθαν και με συνέλαβαν οι Βούλγαροι σφαγείς, με έσωσεν δε ο οικογενειακός φίλος Γεώργιος Ζλάτκος, όστις ήτο πρόξενος της Αυστροουγγαρίας και ως τοιούτος είχε κάποιαν ανοχήν των Βουλγάρων».
Να σημειωθή ότι για να αποκτήσει ο Κάρολος Αλεξανδρίδης την άδεια εξασκήσεως του επαγγέλματος, αναγκάσθηκε να μεταβεί στην Κωνσταντινούπολη και φορώντας, όπως ο ίδιος περιγράφει, υποχρεωτικά «ποδήρη ρεντικότα και υψηλόν φέσι», να δώσει εξετάσεις σε επιτροπή από Τούρκους καθηγητές Ιατρικής του εκεί Πανεπιστημίου, επειδή την εποχή εκείνη η άδεια εχορηγείτο μόνο από Τουρκικά πανεπιστήμια.
Τιμήθηκε με παράσημα από το Ελληνικό, το Γαλλικό, το Ισπανικό κράτος και τη Μεγάλη Βρετανία Σύμφωνα με τη διαθήκη του, η ανεκτίμητη βιβλιοθήκη του δωρήθηκε στη Δημοτική Βιβλιοθήκη των Σερρών.
Δυστυχώς, όλα τα ιατρικά του εργαλεία συμπεριλαμβανομένων του ηλεκτροκαρδιογράφου, του ακτινολογικού και μικροβιολογικού εργαστηρίου, του ανεστραμμένου οφθαλμοσκοπίου που είχε εγκαταστήσει από το 1924 στο ιατρείο του και πολλά έργα τέχνης και έπιπλα, απωλέσθησαν κατά τη μεταφορά όλης της οικοσκευής του από τη Βασιλέως Γεωργίου στη Μεγάλου Αλεξάνδρου το 1968.
Με πρωτοβουλίες της το «Άσυλο» απέκτησε την πρώτη θερμοκοιτίδα στη Θεσσαλονίκη, ενώ κατά τον πόλεμο διετέλεσε μέλος του Διοικητικού Συμβουλίου του «Πατριωτικού Μετώπου» και Πρόεδρος της «Αδελφότητος Κυριών».
Τον Οκτώβριο του 1904 ο πατέρας του, βλέποντας την έφεσή του για μάθηση και την κλίση του στην Ιατρική & Φιλοσοφία, αποφάσισε να τον στείλει στη Γερμανία για ανώτερες σπουδές.
Στην Ιατρική Σχολή της Λειψίας παρακολούθησε μαθήματα από διάσημους για την εποχή καθηγητές όπως του της Χειρουργικής και «πρώτου εις τον κόσμον που εξετέλεσεν εγχείρησιν επί ανοικτής καρδίας δια την αφαίρεσιν θρόμβου εκ της πνευμονικής αρτηρίας» και του , διάσημου καθηγητού της Φιλοσοφίας, μάθημα που εδιδάσκετο στην ιατρική Σχολή.
Αργότερα του απενεμήθη ο τίτλος του αντεπιστέλλοντος μέλους της Ιατρικής Εταιρείας Αθηνών και πολλών Εταιρειών του εξωτερικού μεταξύ των οποίων της Βιέννης, του Λονδίνου, του Αμβούργου, της Ρώμης κ.
Συμμετείχε σε διεθνή συνέδρια με ανακοινώσεις, στη Δρέσδη, στο Μόναχο, στο Αμβούργο, στη Στοκχόλμη, Νέα Υόρκη, Παρίσι, Ρώμη, Ναϊρόμπυ, Νέο Δελχί.
Εργασίες του δημοσιεύονταν στα εγκυρότερα ιατρικά περιοδικά του εξωτερικού, ενώ το όνομά του έγινε πόλος έλξης για τη μετάκληση των επιφανέστερων συναδέλφων του : του , του διάσημου αμερικανού καρδιολόγου . , του και άλλων, τους οποίους φιλοξενούσε στην κατοικία του επί της Βασιλέως Γεωργίου.
Το 1948 ο Κάρολος Αλεξανδρίδης αρχίζει έρευνες για τις αιμοσφαιρινοπάθειες και πρώτος περιγράφει περίπτωση δρεπανοκυτταρικής αναιμίας στο χωριό Φούρκα Χαλκιδικής.
Μέχρι τότε επικρατούσε η ιδέα ότι στη Βόρειο Ελλάδα δεν υπήρχαν κληρονομικές αιμοσφαιρινοπάθειες, απέδειξε όμως με τις έρευνές του σε χωριά της Χαλκιδικής, ότι 30% των κατοίκων είναι φορείς του στίγματος, συνέστησε περιστολή της κληρονομικής συνέχειας και ανακοίνωσε τα πορίσματά του σε Διεθνή Συνέδρια για τις αιμολυτικές αναιμίες, στο Νέο Δελχί, στη Νέα Υόρκη και το 1951 έδωσε σχετική διάλεξη στο Λονδίνο προσκεκλημένος της εκεί Βασιλικής Ιατρικής Εταιρείας.
Το 1903 αποφοίτησε από το Γυμνάσιο Σερρών με βαθμό άριστα και την ίδια χρονιά, που όπως αναφέρει στα Απομνημονεύματά του, άρχισε ο Μακεδονικός Αγώνας, οι γονείς του τον έστειλαν στην Αθήνα με κύριο σκοπό την ολοκλήρωση της εκμάθησης της Γερμανικής γλώσσας και την εγγραφή του στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, όπου επί ένα έτος παρακολούθησε μαθήματα Ιστορίας της Φιλοσοφίας , γλωσσολογίας , φιλολογίας , ιστορίας μουσικής , χημείας - φυσικής και Λατινικών .
Ιδιαίτερα πολύτιμη υπήρξε για τον Κάρολο η υπηρεσία του υπό τον Καθηγητή Αντώνιο Χρηστομάνο, Γενικό Αρχίατρο τότε του Στρατού, με τον οποίον συνεργάστηκαν για την αντιμετώπιση της μεγάλης επιδημίας της Ισπανικής γρίπης, που είχε εκδηλωθεί και είχε προκαλέσει μεγάλο αριθμό θανάτων.
Παρακάτω, επιλογή μερικών εργασιών του, από τις δημοσιεύσεις, ανακοινώσεις και εισηγήσεις του στην Ελλάδα & το εξωτερικό, με χρονολογική σειρά, από το 1911 έως το 1970, στις οποίες έκδηλη είναι η πρωτοποριακή για την εποχή ερευνητική του διορατικότητα και στις οποίες φαίνονται οι συνεργάτες του, ικανότατοι, επιστημονικά κατηρτησμένοι, γνωστοί ιατροί της Θεσσαλονίκης του πρώτου μισού του 20ου αιώνα.
Στα τέλη του 1911 επέστρεψε στη γενέτειρά του πόλη των Σερρών που τελούσε ακόμη υπό τουρκικό καθεστώς, εγκαταστάθηκε εκεί προσωρινά, όπως πίστευε, και άρχισε να εξασκεί την ειδικότητα του παθολόγου-φυματιολόγου ως Διευθυντής του Νοσοκομείου Σερρών, με την προοπτική να επιστρέψει στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου όπου τον ανέμενε η πανεπιστημιακή θέση.
Στα «Απομνημονεύματά» του που εκδόθηκαν το 1975 και είναι αφιερωμένα στην Ιατρική Σχολή του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, τα οποία αποτελούν ομολογουμένως πολύτιμη πηγή ανέκδοτων γεγονότων της εποχής, περιγράφει με νεανική ζωντάνια τις περιπέτειες που βίωσε κατά τον πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο και τον Διχασμό, τα συχνά ταξίδια του ανάμεσα στη Θεσσαλονίκη και την Αθήνα, πόλεις που ήταν τότε επίκεντρα δύο χωρισμένων Ελληνικών Επικρατειών, αναμνήσεις γεμάτες ενδιαφέρουσες λεπτομέρειες.
Ο πατέρας του Δημήτριος Αλεξάνδρου Αλεξανδρίδης (που γεννήθηκε στις Σέρρες το 1845, παντρεύτηκε το 1877 την Αθηνά Παπακωστίδου-μητέρα του Καρόλου-, έκανε πέντε παιδιά και απεβίωσε το 1918) ήταν γαιοκτήμονας, έμπορος καπνού και κατασκευαστής των ελληνικών σιγαρέττων «Πατρίς», «3» και «Ζενίθ», στα τέλη του 19ου αιώνα.
Ως πρώτος εισήγαγε τη θεραπεία της φυματίωσης των πνευμόνων διά τεχνητού πνευμοθώρακος στη Βόρειο Ελλάδα και την εφαρμογήν θεραπείας δια σε ομοιοπαθητικές σχεδόν δόσεις.
Το 1910, έλαβε το πτυχίο της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου του Μονάχου με τον βαθμό «άριστα» και 1 1/2 χρόνο αργότερα αναγορεύθηκε Διδάκτωρ του Πανεπιστημίου του Μονάχου με τον βαθμό .
Θα συνέχιζε την εκεί ακαδημαϊκή του σταδιοδρομία εάν δεν επήρχετο ο βαλκανικός Πόλεμος και ο Πρώτος Παγκόσμιος Πόλεμος που έθεσαν τέρμα στη σταδιοδρομία του στο πανεπιστήμιο του Μονάχου.
Ζώρα, ίδρυσε την Ιατρική Εταιρεία Θεσσαλονίκης, της οποίας εχρημάτισε Πρόεδρος επανειλλημμένα, ενώ του απενεμήθη και ο τίτλος του επιτίμου προέδρου της.
την εγκατάσταση του πρώτου στην Ελλάδα μηχανήματος τεχνητού νεφρού, την οργάνωση αιματολογικού-μικροβιολογικού εργαστηρίου με υπεύθυνη τη Βασιλεία Τσιγαλίδου και αργότερα τον Στ.
Ο Κάρολος Αλεξανδρίδης , ιδρυτής της Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης , υπήρξε πρώτος Καθηγητής Παθολογίας και πρώτος Κοσμήτορας της Σχολής.
Πρωτοπόρος & διάσημος για την έρευνά του πάνω στις αιμοσφαιρινοπάθειες, τροπικές νόσους, τυφοειδούς πυρετού, χολέρας & πανώλους που ενδημούσαν στην Ελλάδα την περίοδο των βαλκανικών πολέμων και του Μεγάλου Πολέμου.
Όσον αφορά τις νόσους της καρδίας και του κυκλοφορικού συστήματος, πρώτος εφήρμοσε την ηλεκτροκαρδιογραφία στη Βόρεια Ελλάδα και περιέγραψε τις πρώτες περιπτώσεις εμφράκτου του μυοκαρδίου.
Την πρωτοπαθή υπερπίεσιν τη χαρακτήριζε ως νόσον προσαρμογής, οφειλομένην σε «στρεσσικούς» παράγοντες, ενώ συνιστούσε μεταξύ άλλων και την εφαρμογήν της νηστειοθεραπείας για την καταπολέμησίν της.
Την ίδια χρονιά ο Αλεξανδρίδης μαζί με άλλους γιατρούς της πόλης ίδρυσαν τον Ιατρικό Σύλλογο Θεσσαλονίκης και άρχισε να διοργανώνει συνέδρια στον Βόρειοελλαδικό χώρο, μεταξύ άλλων και το πρώτο Πανελλήνιο Ιατρικό Συνέδριο που πραγματοποιήθηκε από 11 έως 13 Οκτωβρίου 1926, στην αίθουσα του Κινηματογράφου «Διονύσια», επί της Αγίας Σοφίας και αργότερα το Πανβαλκανικό Συνέδριο.
Ταυτόχρονα με τις δραστηριότητές του που είχαν σχέση με την ιατρική, ο Κάρολος Αλεξανδρίδης και μέλη της οικογενείας του, είχαν ενεργό δράση και ανάμιξη σε ό,τι συνέβαινε στην πολιτική ζωή της χώρας και ιδιαιτέρως στη πατρογονική γη των Σερρών.
Αν και δεν είχε παιδιά, διατήρησε ευλαβικά την παράδοση του , συναθροίζοντας στο σπίτι του στη Βασιλέως Γεωργίου δύο φορές τον χρόνο ανελλιπώς, όλους τους διασκορπισμένους ανά την Ελλάδα συγγενείς, από την Αθήνα το Βόλο και τις Σέρρες και εφαρμόζοντας πατρογονικά έθιμα της γενέτειράς του πόλης, όπως π.
Την ιδίαν σχεδόν εποχήν εξερράγη η πανδημία της Ισπανικής γρίππης, είχε δε εκφρασθή η γνώμη εις τας αρχάς ότι ίσως επρόκειτο περί πανωλικής πνευμονίας.
Άρθρα του περιγραφής νόσων, εδημοσιεύθησαν εις την Μεγάλην Ελληνικήν Εγκυκλοπαιδείαν και πολλές εκλαϊκευτικές εργασίες εις περιοδικά και ημερολόγια.
Το 1919, υπηρετώντας ακόμη στον Ελληνικό Στρατό, διορίσθηκε Διευθυντής Παθολογίας στο Δημοτικό Νοσοκομείο Θεσσαλονίκης, θέση στην οποία παρέμεινε, με διάφορες διακοπές, μέχρι το 1942, οπότε εξελέγη και διορίσθηκε τακτικός Καθηγητής της Παθολογίας, της νεοϊδρυθείσης Ιατρικής Σχολής του Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Το 1940 προσήλθε να καταταγεί ως εθελοντής στον πόλεμο, μέχρι τότε δε είχε δημοσιεύσει άνω των 100 εργασιών, αριθμό ρεκόρ για την εποχή, αφού τότε η συγγραφή και η εκτύπωση μιας εργασίας ήταν πολύ δύσκολη.
Από το 1921 και μετά, άρχισε να συμμετέχει σε Ιατρικά Συνέδρια του εξωτερικού, μεταξύ άλλων στη Βιέννη, Μόναχο, Βερολίνο, Αμβούργο, Παρίσι, Ρώμη, Μιλάνο, Λονδίνο, Καίμπριτζ, Οξφόρδη, Μαδρίτη, Λισσαβώνα και στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, Νέα Υόρκη, Γουάσιγκτον, Φιλαδέλφεια, Ατλάντικ Σίτυ.
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον για την ιστορία της ιατρικής είχαν και αρκετές εργασίες του αφιερωμένες στο θέμα τούτο όπως η «Εισαγωγή εις την Κλινικήν Παθολογίαν» όπου αναφέρεται η ιστορική εξέλιξη της κλινικής παθολογίας και «Περί έργων του Δημοκρίτου των εχόντων σχέσιν με την Ιατρικήν» .
Το 1924 μετέβη στη Βιέννη, ειδικεύτηκε στην ηλεκτροκαρδιογραφία στο τμήμα του γνωστότερου τότε Καθηγητού καρδιολογίας και επιστρέφοντας έφερε στη Θεσσαλονίκη τον πρώτο στην Ελλάδα Ηλεκτροκαρδιογράφο, τον οποίο εγκατέστησε στο ιατρείο του επί της Βασιλέως Γεωργίου.
Είχομεν διασκευάση ιδιαίτερον περίπτερον με ερυθρούς υαλοπίνακες και φώτα ερυθρά σύμφωνα με την θεωρίαν του , ότι διά του τρόπου τούτου απεφεύγετο ο σχηματισμός ουλών, πράγμα το οποίον δεν επιβεβαιώσαμεν.
Στις 18/3/61 εξελέγη Πρόεδρος του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού, παραρτήματος Θεσσαλονίκης, τον οποίο υπηρέτησε επί δεκαετία έως την 1/1/71 που ανακηρύχθηκε Επίτιμος Πρόεδρος.
Κατά τη διάρκεια των γυμνασιακών σπουδών του και με την προτροπή του πατέρα του, διηύρηνε τη μόρφωσή του με εκμάθηση ξένων γλωσσών όπως Γαλλικά, Γερμανικά και Αγγλικά.