polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Σε αυτή τη δημόσια και ελεύθερης διέλευσης διαδρομή ο επισκέπτης θα περνούσε από υπαίθριους και κλειστούς χώρους εκθέσεων, θα συναντούσε ηχογράφησης, δισκοθήκη, χώρους περισυλλογής και ξεκούρασης, εστιατόριο και καφέ, με στόχο η παραμονή του να είναι ευχάριστη και δημιουργική.
Παρατηρώντας κανείς το κτήριο διαπιστώνει πως αυτή η απρόσκοπτη και αέναη κίνηση, φαντάζει ακόμα και σήμερα ικανή να ενεργοποιήσει και να κρατήσει ζωντανούς τους παρακείμενους χώρους με τη συνεχή ύπαρξη κοινωνικής δραστηριότητας.
Ο πεζόδρομος που ενώνει τις δύο περιοχές με μεγάλη υψομετρική διαφορά θα μπορούσε να αποτελέσει έναν ισχυρό κοινωνικό πυρήνα, ζωτικής σημασίας για τη συνέχεια της πόλης αλλά και για το κτήριο, καθώς αυτός αναπτύσσεται σε πολλαπλά επίπεδα και διευκολύνει την κατανόηση όλης της δομής του κτηρίου, με την ελευθερία του βλέμματος που προσφέρει.
Από αυτή τη στάθμη και μέσω ενός κλιμακοστασίου σε πρόβολο το οποίο αιωρείται στο εσωτερικό αίθριο που επικοινωνεί με τις από κάτω στάθμες, μας οδηγεί στο 5ο επίπεδο.
Μπαίνοντας στο εσωτερικό του ισογείου βρισκόμαστε σε ένα χώρο όπου κυρίαρχο ρόλο διαδραματίζουν η μεγάλη ράμπα που οδηγεί στο μεσοπάτωμα , οι μεγάλες στρογγυλές κολώνες καθώς και το μεγάλο ύψος.
Για την εξυπηρέτηση των επισκεπτών είχε σχεδιαστεί ιματιοθήκη και λουτρά σε συνέχεια του φουαγιέ που είναι ο προθάλαμος για την είσοδο στο αμφιθέατρο στο πάνω μέρος των κερκίδων.
Ένα από τα σημαντικότερα και ίσως το πιο γνωστό έργο του αρχιτέκτονα Ιωάννη Λιάπη είναι το Πνευματικό Κέντρο Πειραιά, ένα δημόσιο κτήριο, υπόδειγμα μοντερνισμού και ταυτόχρονα ένα κτήριο ανάδυσης αρχών και αντιλήψεων σχεδιασμού δημόσιου κτηρίου.
μπετονένιο "κουφάρι" του στέκει κάτω από τον Λόφο της Καστέλας, σε απόσταση αναπνοής από την ακτή Δηλαβέρη, αποδίδοντας ανάγλυπραγματική και συνολική εικόνα του έργου
Κινούμενοι προς τα δυτικά βρίσκουμε το στέγαστρο του εστιατορίου και του αναψυκτηρίου και τέλος τους χώρους ενδιαίτησης των καλλιτεχνών που θα διέθεταν δωμάτια με τους αντίστοιχους βοηθητικούς χώρους .
Το κτίριο χαρακτηρίζεται για τις λιτές και καθαρές γραμμές του, επίπεδα που διαδέχονται το ένα το άλλο σε διαφορετικές διαστάσεις δημιουργούν στεγασμένους και μη χώρους μηδενίζοντας τη διαφορά ανάμεσα στο εσωτερικό και το εξωτερικό.
Γουναράκη, ο οποίος ήταν και πρόεδρος του διοικητικού συμβουλίου της ΔΕΗ, αποφάσισε να αξιοποιήσει το συγκεκριμένο οικόπεδο γκρεμίζοντας την κατοικία που βρισκόταν στο χώρο και δημιουργώντας στη θέση της ένα κτήριο τέχνης και πολιτισμού, που θα συνέβαλε στην πολιτιστική εκπαίδευση των Πειραιωτών.
Διαδέχθηκε τον Όρσο Α Παρτεσιπάτσιο τον Απρίλιο του 887 και κυβέρνησε λίγους μήνες, έπεσε σε μάχη κατά των Ναραντίνων πειρατών που έκαναν συνεχείς επιδρομές στην Δαλματία.
Πιέτρο Δ Καντιάνο, 22ος Δόγης της Βενετίας γιος του Πιέτρο Γ Καντιάνο ευνοούμενος του Όθων Α της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας ο οποίος έδωσε στην Δημοκρατία της Βενετίας μια μεγάλη σειρά από εμπορικά προνόμια.
Μετά τον θάνατο του αυτοκράτορα προστάτη του ο λαός της Βενετίας εξεγέρθηκε, έβαλε φωτιά στην πόλη και βρήκε ο ίδιος τον θάνατο μαζί με τον μικρότερο γιο του από τον δεύτερο γάμο του Πιέτρο.
Σε 14 μήνες μετά την εκλογή του παραιτήθηκε υπέρ του γαμπρού του Τριμπούνο Μέμμο που είχε παντρευτεί την αδελφή του Μαρίνα, αποσύρθηκε σε μονή και πέθανε αμέσως.
Η Οικογένεια Καντιάνο ήταν Οικογένεια Βενετών ευγενών με καταγωγή από την Ηράκλεια στον κόλπο της Τεργέστης, μετανάστευσε στα Βενετικά νησιά μετά την καταστροφή της πόλης τον 9ο αιώνα.
Η Οικογένειας κυβέρνησε τον 9ο - 10ο αιώνα την Βενετία με πέντε δόγηδες, οι τελευταίοι εκπρόσωποι κυβέρνησαν αυταρχικά και προσπάθησαν να εγκαταστήσουν κληρονομικοί εξουσία με αποτέλεσμα την πτώση τους.
Η Οικογένεια κατόπιν άλλαξε το επώνυμο της, εμφανίστηκε σαν Οίκος των Σανούδων και κυβέρνησε το Δουκάτο της Νάξου στο Αιγαίο Πέλαγος όταν δημιουργήθηκε η Λατινική Αυτοκρατορία.
Κατά τη διάρκεια της πολιορκίας είχε περιοριστεί σε παθητική άμυνα, αρνούμενος να επιτεθεί έξω από τα τείχη, ακόμη και όταν ο Βελισάριος, ο οποίος είχε επιστρέψει, τον διέταξε να το κάνει.
Ο Προκόπιος επικρίνει έντονα τον Βέσσα για την παραμέληση των πολιτών της Ρώμης και τον κατηγορεί ότι προσπάθησε να πλουτίσει πουλώντας σιτηρά που είχε συσσωρεύσει στους πεινασμένους ανθρώπους για εξωφρενικές τιμές.
Ο άμαχος πληθυσμός ήταν τόσο εξαντλημένος από την πείνα και επέτρεψε σε όσους ήθελαν να φύγουν από την πόλη και πολλοί έχασαν τη ζωή τους από την πείνα και την εξάντληση στην άκρη του δρόμου, ενώ άλλοι σκοτώθηκαν από τους Γότθους.
Τέλος, αποδείχθηκε ότι από αμέλεια κατά τη διεξαγωγή της άμυνας επέτρεψε να χαλαρώσουν τα μέτρα ασφαλείας, οι φύλακες να κοιμούνται στις θέσεις τους και περιπολίες που διακόπηκαν.
Ο Ιουστινιανός δεν θα διορίσει νέο διοικητή αλλά οι στρατηγοί που έμειναν πίσω κινήθηκαν προς διάφορες πόλεις για να υποτάξουν όσες εστίες αντίστασης των Οστρογότθων είχαν μείνει κυρίως στην στη βόρεια Ιταλία.
Ο νέος βασιλιάς των Οστρογότθων Ιλδίβαδος νίκησε στο Τρεβίζο μια βυζαντινή δύναμη υπό τον Βιτάλιο, ο Βέσσας στη συνέχεια προχώρησε με τα στρατεύματά του στην Πιατσέντσα.
Στα τέλη του 541, με νέο βασιλιά των Γότθων τον Τωτίλα, ο Βέσσας και οι άλλοι βυζαντινοί διοικητές συναντήθηκαν στη Ραβένα για να συντονίσουν τις προσπάθειές τους, αλλά τα βυζαντινά στρατεύματα είχαν ηττηθεί στη Βερόνα από τους Γότθους του Τωτίλα, ο οποίος στη συνέχεια εισέβαλε στην Τοσκάνη, απειλώντας τη Φλωρεντία, την οποία υπερασπιζόταν ο στρατηγός Ιουστίνος.
Σύμφωνα με τον ιστορικό Προκόπιο Καισαρείας, ο Βέσσας γεννήθηκε στη δεκαετία του 470 και καταγόταν από ευγενή οικογένεια της Θράκης που ανήκαν σε εκείνους τους Γότθους που δεν είχαν ακολουθήσει τον Μέγα Θεοδώριχο το 488 για να εισβάλει στην Ιταλία, αλλά εγκαταστάθηκαν στα βυζαντινά εδάφη.
Ο Προκόπιος γράφει για την άνεση του στην ομιλία της γοτθικής γλώσσας αλλά και ο Ιορδάνης ο Αλανός υποστηρίζει ότι χαιρετίστηκε στα γοτθικά με τους ανθρώπους από τον οικισμό του Κάστρο ντε Μάρτε , ο οποίος περιλάμβανε Σαρμάτες, γερμανικά φύλλα, και ορισμένους Ούννους.
Το 535 ο Βέσσας διορίστηκε υπαξιωματικός του Βελισάριου (μαζί με τον Κωνσταντίνο και τον Περάνιο στην εκστρατεία εναντίον του βασιλείου των Οστρογότθων της Ιταλίας.
Συνόδευσε τον Βελισάριο στα πρώτα στάδια της εκστρατείας, από την ανάκτηση της Σικελίας στην πολιορκία της Νάπολης, και ήταν παρών στην πτώση της τελευταίας τον Νοέμβριο του 536.
Ο Κωνσταντίνος και ο Βέσσας στάλθηκαν από τον Βελισάριο να καταλάβουν διάφορες περιφερειακές πόλεις, αλλά έμαθε ότι ο νέος γότθος βασιλιάς, Ουίτιγις, βάδιζε κατά της Ρώμης, και τους ανακάλεσε πίσω.
Ο Βέσσας ευρισκόμενος λίγο κοντά στην πόλη της Ναρνί σε ένα σημείο που έλεγχε τον δρόμο από την γοτθική πρωτεύουσα, Ραβένα, συνάντηση μία ομάδα γότθων που τους νίκησε σε σύντομη μάχη.
Διακρίθηκε κατά των Σασσανιδών Περσών στον Ιβηρικό πόλεμο και κάτω από τις εντολές του Βελισάριου στον γοτθικό πόλεμο, αλλά μετά την αναχώρηση του Βελισάριου από την Ιταλία απέτυχε να αντιμετωπίσει τα αναζωπύρωση των Οστρογότθων και ήταν σε μεγάλο βαθμό υπεύθυνη για την απώλεια της Ρώμης το 546.
Οι Πέρσες πολιόρκησαν την πόλη, στην οποία βρίσκονταν ο Βέσσης και ο Βούζης, σκάβοντας χαρακώματα και στοές, αλλά ο ερχομός του χειμώνα, ήταν φθινόπωρο, η άφιξη των βυζαντινών ενισχύσεων και ο θάνατος ενος από τους Πέρσες διοικητές τους ανάγκασε να σταματήσουν την πολιορκία.
Λίγο μετά την απόσυρσή τους, η δύναμη της Ούννων που οι Πέρσες είχαν προσλάβει ως μισθοφόρους, εισέβαλαν στην βυζαντινή επικράτεια και την περιοχή της Αντιοχείας για λεηλασία, αλλά ο Βέσσας τους νίκησε σε μάχη αποκομίζοντας 500 άλογα και πολλά λάφυρα.
Ο Βέσσας επανεμφανίζεται το 531 στην Ιβηρία κατά τη διάρκεια του πολέμου εναντίον των Περσών όταν διορίστηκε Δουξ Μεσοποταμίας, με έδρα του την Μαρτυρόπολις.
Με την ιδιότητα αυτή ο Βέσσας οδήγησε 500 ιππείς εναντίον της περσικής δύναμης που φρουρεί τον ίδιο τομέα στα σύνορα, και αποτελείται από 700 πεζούς και ιππείς υπό τους στρατηγούς Γκαντάρ και Ιζδεγερδές.
Σε 549 ένας μεγάλος βυζαντινός στρατός υπό τον στρατηγό και δομέστικο της ανατολής Δαγισθαίο απέτυχε να καταλλάβει το στρατηγικό οχυρό της Πέτρας στην Λαζική, που το υπερασπίζονταν οι Πέρσες.
Κατά συνέπεια, το 550, προς έκπληξη όλων, και σημαντική κριτική λόγω της προχωρημένης ηλικίας και την αποτυχίας του στη Ρώμη , ο Βέσσας ονομάζεται ως διάδοχος Δαγισθαίου και του ανατέθηκε η αρχηγία του πολέμου στη Λαζική.
Την επόμενη χρονιά η Οθωμανική Αυτοκρατορία επιτέθηκε και κατέλαβε την Κύπρο, επιτιθέμενη με 60.000 άντρες και παρά τη σθεναρή αντίσταση των κατοίκων της Αμμοχώστου και της Λευκωσίας.
Οι φρικαλεότητες των Τούρκων τον κινητοποίησαν και κατάφερε με επιδέξια διπλωματία να συνασπίσει όλες τις χριστιανικές δυνάμεις εναντίον των Οθωμανών, ακόμα και αντιπάλους του, όπως η Ισπανία, η Γένοβα, η Κομητεία της Σαβοΐας και το Κυρίαρχο Στρατιωτικό Τάγμα της Μάλτας.
Η Ναυμαχία της Ναυπάκτου πραγματοποιήθηκε μετά τον θάνατο του και σε αυτήν οι Οθωμανοί γνώρισαν τη συντριβή, αλλά χωρίς κανένα κέρδος για τους νικητές, αφού η Κύπρος παρέμεινε υπό Οθωμανικό έλεγχο.
Νέος ασχολήθηκε με εμπορικές δραστηριότητες, αργότερα εξελέγη Ποντεστά στη Βερόνα, θέση που του έδωσε υψηλές διοικητικές αρμοδιότητες, ενώ εξελέγη Δόγης της Βενετίας υπέργηρος χωρίς να το περιμένει ο ίδιος.
Η εκλογή του μετά το θάνατο του Τζιρόλαμο Πρίουλι ήταν πολύπλοκη διαδικασία, που κράτησε δύο εβδομάδες και συμμετείχαν 76 εκλέκτορες, εντούτοις πολλοί τη θεωρούσαν αναμενόμενη, επειδή παρότι δεν είχε διοικητικές ικανότητες, είχε μεγάλες προσβάσεις στη Γερουσία.
Την εποχή του διαδραματίστηκαν τραγικά γεγονότα στη Βενετία: το 1569 ξέσπασε φωτιά στο Οπλοστάσιο και επεκτάθηκε σε γειτονικά κτίρια στοιχίζοντας τη ζωή σε 2.000 ανθρώπους, την ίδια χρονιά κατέρρευσαν πέντε μεγάλες τράπεζες, ενώ η μεγάλη έλλειψη δημητριακών τον ανάγκασε να κάνει διανομή ψωμίου.
Ο Πιέτρο Λορεντάν ήταν ο 84ος Δόγης της Βενετίας , με καταγωγή από την Οικογένεια Λορεντάν, μια από τις ευγενέστερες οικογένειες στην Δημοκρατία της Βενετίας.
Παντρεύτηκε σε πρώτο γάμο τη Μαρία Πασκουαλίγκο και σε δεύτερο γάμο τη Μαρία Λουκρέτσια Καπέλλο, με την οποία απέκτησε έναν γιο, τον Αλβίζε Λορεντάν.
Ο Τέηλορ άρχισε την ανάπτυξη της θεωρίας στις Ηνωμένες Πολιτείες κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1880 και της δεκαετίας του 1890 στο πλαίσιο των μεταποιητικών βιομηχανιών, ιδίως του χάλυβα.
Ο Τέηλορ πέθανε το 1915 και από τη δεκαετία του 1920, η επιστημονική διαχείριση ήταν ακόμα επιδραστική, αλλά είχε εισέλθει σε ανταγωνισμό και συγκρητισμό με αντιτιθέμενες ή συμπληρωματικές ιδέες.
Η συγκεκριμένη θεωρία σχετίζεται με τον καταμερισμό των εργασιών με σκοπό την εξειδίκευση, την ταχύτερη παραγωγή, με όσο το δυνατόν μικρότερο κόστος και μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα.
Οι υπεύθυνοι παραγωγής- διευθυντές των εργοστασίων, αναλάμβαναν το διαχωρισμό των ρόλων, δηλαδή το αντικείμενο με το οποίο έπρεπε να ασχοληθεί ο κάθε εργάτης.
Το κάθε άτομο εργαζόταν σε ένα συγκεκριμένο πόστο , μην έχοντας εικόνα για το υπόλοιπο έργο, μη γνωρίζοντας τι συμβαίνει στην υπόλοιπη παραγωγική διαδικασία και χωρίς να αντικρίζει ολοκληρωμένο το αποτέλεσμα.
Αναφορικά, στον συμπεριφορισμό συναντάμε τον θρυμματισμό της γνώσης, με σκοπό να παρέχεται στο υποκείμενο σε κομμάτια, δηλαδή μεμονωμένα και όχι ολοκληρωτικά.
Έπειτα, στην συμπεριφοριστική προσέγγιση συναντάμε το φαινόμενο το άτομο που δέχεται τις γνώσεις να μην γνωρίζει εξ ολοκλήρου τη διαδικασία μάθησης και ο έλεγχός του να εξαρτάται μόνο από αυτούς που ορίζουν τα κομμάτια που θα μάθει.
Η επιστημονική διαχείριση είναι μερικές φορές γνωστή ως Τεηλορισμός από τον ιδρυτή της, Φρέντερικ Τέηλορ, που την εφάρμοσε στο εργοστάσιο παραγωγής αυτοκινήτων .
Αν και η επιστημονική διαχείριση ως ξεχωριστή θεωρία ή σχολή σκέψης ήταν παρωχημένη από τη δεκαετία του 1930, τα περισσότερα από τα θέματα της εξακολουθούν να αποτελούν σημαντικά τμήματα της βιομηχανικής μηχανικής και διαχείρισης σήμερα.
Λίγο μετά το 1989, αν και ορισμένα τμήματα του κτιρίου είχαν ολοκληρωθεί ή βρίσκονταν σε προχωρημένο στάδιο, η κατασκευή σταμάτησε για αρκετά χρόνια λόγω έλλειψης χρηματοδότησης.
Το 2009, το έργο μετατέθηκε στο Υπουργείο Πολιτισμού και η κατασκευή του νέου κτιρίου ολοκληρώθηκε το 2011, με την επίσημη ημερομηνία των εγκαινίων να έχει οριστεί στο 2012.
Στόχος της είναι να διαχειρίζεται την εθνική κληρονομιά των εκδόσεων, αγοράζοντας και διατηρώντας έγγραφα κάνοντας τα διαθέσιμα στο κοινό για έρευνα ή προσωπική μελέτη.
Έπειτα από δύο χρόνια στο ΟΑΚΑ, ο ΝτεΣόν Τόμας έχοντας μείνει για πρώτη φορά στην Ευρώπη και δεύτερη σεζόν στην ίδια ομάδα, αποτέλεσε παρελθόν για τον Παναθηναϊκό.
Ως μαθητής της 5ης τάξης στο Δημοτικό Σχολείο του Νόρθκρεστ στο Φορτ Γουέιν της Ιντιάνας, το ύψος του Τόμας είχε ξεπεράσει ήδη πολλούς από τους δασκάλους του.
Στο Γυμνάσιο του Νόρθγουντ, ο Τόμας οδήγησε την ομάδα καλαθοσφαίρισης του σχολείου σε σχολικά πρωταθλήματα καλαθοσφαίρισης του Φορτ Γουέιν.
Το 2015 επέστρεψε στις ΗΠΑ και στους Όστιν Σπερς, τη θυγατρική ομάδα των Σαν Αντόνιο Σπερς μετρώντας 15.4 πόντους και 6 ριμπάουντ κατά μέσο όρο ανά ματς.
Στην πληροφορική, ανάκτηση δεδομένων είναι η διαδικασία διάσωσης μη προσβάσιμων, διεγραμμένων, κατεστραμμένων ή μορφοποιημένων δεδομένων από το σκληρό δίσκο ή , από αφαιρούμενα μέσα, όταν τα δεδομένα που είναι αποθηκευμένα σε αυτά δεν είναι προσβάσιμα με κανονικό τρόπο.
Τα δεδομένα αποθηκεύονται συνήθως σε μέσα αποθήκευσης όπως εσωτερικοί ή εξωτερικοί σκληροί δίσκοι , , , μαγνητικές ταινίες, , , υποσυστήματα και άλλες ηλεκτρονικές συσκευές.
Μπορεί να χρειαστεί ανάκτηση μετά από φυσική βλάβη στις συσκευές αποθήκευσης ή μετά από λογική βλάβη στο σύστημα αρχείων που αποτρέπει τη κανονική φόρτωση του από το λειτουργικό σύστημα του υπολογιστή.
Αν ο δίσκος σας σταμάτησε να αποκρίνεται, αν σας έπεσε κατά λάθος από τα χέρια και πλέον δεν αναγνωρίζεται από τον Η/Υ σας, αν κάνει περίεργους θορύβους, είναι μερικά από τα συμπτώματα που εμφανίζονται από κατάρευση του σκληρού δίσκου.
Στη δεκαετία του 1920 οι βασιλικοί ήθελαν την μετονομασία της πλατείας σε πλατεία βασιλέως Γεωργίου Α ενώ οι βενιζελικοί ήθελαν να την μετονομάσουν σε πλατεία Ελληνικής Δημοκρατίας.
Αργότερα για να προστατευτούν τα συμφέροντα των Ελλήνων που ζούσαν στην Αίγυπτο, μετονομάστηκε σε πλατεία Φουάτ, από το όνομα του βασιλιά της Αιγύπτου Φουάτ του Α που ήταν δισέγγονος του Μεχμέτ Αλή.
Το 1967 ο τότε δήμαρχος Ευάγγελος Ευαγγελίου θεωρώντας απαράδεκτο η κεντρική πλατεία της Καβάλας να φέρει αιγυπτιακή ονομασία και συγχρόνως να διατηρεί στο κέντρο της το μνήμα της μητέρας του Μεχμέτ Αλή, όπως τότε λεγόταν, κατεδάφισε το μνημείο και μετονόμασε την μέχρι τότε πλατεία Φουάτ σε πλατεία Ελευθερίας, προφανώς γιατί αφενός ο χώρος απαλλάχτηκε από τον τουρκικό και αιγυπτιακό του χαρακτήρα, αφετέρου πραγματοποίησε ριζική ανάπλαση του χώρου.
Η πλατεία έχει σχήμα ορθογωνίου παραλληλογράμμου και περιβάλλεται βορείως από την Οδό Ομονοίας, Βενιζέλου στα νότια, Δοϊράνης ανατολικά και Ίωνος Δραγούμη δυτικά.
Το άνω μέρος της πλατείας διαθέτει σκηνή σκεπασμένη με τέντα και περιβάλλεται από τσιμεντένια καθίσματα αμφιθεατρικού χαρακτήρα ενώ στην κάτω πλατεία υπάρχουν δύο σιντριβάνια και μνημείο για την Μακεδονική φάλαγγα.
Έτσι η πλατεία υδροδοτήθηκε για πρώτη φορά και τοποθετήθηκε η πρώτη βρύση, ενώ τα πρώτα ταξί της πόλης άρχισαν να χρησιμοποιούν μέρη της πλατείας για στάθμευση.
Η πλατεία περιείχε και μικρότερα χάνια, μικρά μαγαζιά και σπίτια, το ξενοδοχείο «Καβάλα», μουσουλμανικά νεκροταφεία και τον υποτιθέμενο τάφο της μητέρας του Μεχμέτ Αλή.
Στην πλατεία υπήρχαν και μικρότερα χάνια, μικρά μαγαζιά και σπίτια, το ξενοδοχείο «Καβάλα», μουσουλμανικά νεκροταφεία και τον υποτιθέμενο τάφο της μητέρας του Μεχμέτ Αλή.
Στον πόλεμο που είχε ξεσπάσει ανάμεσα στον προκάτοχο του και την Ουγγαρία ο Λουδοβίκος Α της Ουγγαρίας κατέλαβε την Δαλματία και πίεζε τις αποικίες της Βενετίας να επαναστατήσουν, μετά την ήττα των Βενετών στην Νερβέζα τον Φεβρουάριο του 1358 η Δημοκρατία της Βενετίας ζήτησε ειρήνη.
Ακολούθησε η Συνθήκη του Ζαντάρ στην οποία η Βενετία έχασε την Δαλματία, την Ζάρα και το Σπλιτ αλλά διατήρησε την ναυτική πρωτοβουλία στην Αδριατική θάλασσα αφού ο Λουδοβίκος Α του υποσχέθηκε να μην δημιουργήσει δικό του στόλο.
Γεννημένος στην Βενετία καταγόταν από τις παλιότερες, πλουσιότερες και ευγενέστερες οικογένειες της πόλης, ήταν γιος του Γκρεγκόριο Ντολφίν, η οικογένεια Ντολφίν ήταν σύμμαχοι με τους Γκραντενίγκο και είχαν κοινή καταγωγή.
Από την εποχή του αριστοκρατικού πραξικοπήματος οι οικογένειες Ντολφίν και Γκραντενίγκο ήταν οι επικρατέστερες για την εξουσία, προκάτοχος του Τζοβάννι Ντολφίν ήταν ο κουνιάδος του Τζοβάννι Γκραντενίγκο.
Ο Τζοβάννι Ντολφίν εξελέγη Δόγης της Βενετίας την εποχή που η Δημοκρατία της Βενετίας υπερασπιζόταν το Τρεβίζο από τα Ουγγρικά στρατεύματα που είχαν αρνηθεί την ασφαλή διέλευση των εχθρών τους, ο ίδιος όμως έσπασε τον κλοιό και έφτασε στην Βενετία για την στέψη του.
Αν και ο κατάλογος απαιτήσεων ήταν πολύ παρόμοιος με τον προηγούμενο ανασχηματισμό, δηλαδή ένα οικονομικά αποδοτικό σπίτι με υπνοδωμάτια για ένα ζευγάρι με δύο παιδιά, η διαδικασία σκέψης από τον αρχιτέκτονα για το νέο σπίτι ήταν πολύ ξεχωριστή.
Οι τοίχοι κέρδισαν το πάχος τους και τον ιδιωτικό τους χώρο σε ένα προστατευτικό κέλυφος, ενώ η ημιδιαφανής λεπτότητα του γυαλιού μεταφέρθηκε από την πρόσοψη στην οροφή.
Η τομή του απότομου φυσικού, άχτιστου εδάφους, στην οποία έρχεται να ενταχθεί ένας σμιλεμένος πύργος με αδρότητες και χρωματισμούς που συνομιλούν με τις υφές του περιβάλλοντος.
Η μεταλλική γέφυρα έρχεται να αποτελέσει τον συνδετικό κρίκο ανάμεσα στο κτιστό και το άκτιστο περιβάλλον, να γεφυρώσει το στοιχείο της φύσης με την ανάγκη του ανθρώπου για ένα καταφύγιο.
Ήταν ένα θαυμάσιο οικόπεδο που είχε κληρονομήσει η : 850μ², γεμάτο από καστανιές σε έναν απότομα κεκλιμένο λόφο που οδηγούσε στη λίμνη του και αντίκρυζε το εντυπωσιακό ανάμεσα στις χιονισμένες κορυφές του βουνού.
Λόγω εν μέρει της ισχυρής αρχιτεκτονικής χειρονομίας του με αυτή την κατοικία – πύργο, λίγο μετά την κατασκευή της κατοικίας, μια νέα έρευνα αστικών χωροταξιών χαρακτήρισε την περιοχή ως πράσινη ζώνη και δάσος.
Η κύρια είσοδος φτάνει στην πλαγιά του βουνού με μεταλλική δομή που αρχίζει στην κορυφή της πλαγιάς και διασχίζει καθαρά το χώρο για να εισέλθει στο σπίτι από το ανώτερο επίπεδο , φτάνοντας στο αίθριο εισόδου, από όπου υπάρχει πρόσβαση στο μπαλκόνι με θέα στη λίμνη του .
Πρόκειται για ένα κυβικού σχήματος κτήριο στη μακρινή πλευρά της λίμνης του , έναν μυστηριώδη και απομονωμένο πύργο που καταλαμβάνει ένα μεγάλης κλίσης ορεινό υπόβαθρο.
Η είσοδος, η οποία είναι ένας αναρτημένος μεταλλικός διάδρομος που οδηγεί από την πλαγιά του λόφου στο ανώτερο τμήμα του πύργου, μάς δίνει μια σαφή μέτρηση της απόσπασης του φυσικού περιβάλλοντος από το τεχνητό περιβάλλον, ένα απόσπασμα του οποίου είμαστε συνεχώς ενήμεροι καθώς κατεβαίνουμε το κλιμακοστάσιο, διεισδύοντας τις περιοχές που δημιουργήθηκαν μέσα στους μεγάλους εσωτερικούς όγκους του κτιρίου.
Εγκαταλείπει νωρίς την πέτρα των πρώιμων κτηρίων του, και κάνει το ασυνήθιστο βήμα να συνδυάσει με σύγχρονα οικοδομικά υλικά, "κοινά" υλικά όπως οι τσιμεντόλιθοι.
Η χωρική αλληλοδιείσδυση μεταξύ εσωτερικού και εξωτερικού διαμορφώνει έτσι μια «ζώνη φίλτρου», οι βεράντες εντός της περιμέτρου συμβάλλουν στη λειτουργική οργάνωση της κατοικίας: το πάνω μέρος αποτελεί το αίθριο εισόδου, και οι σκάλες που οδηγούν στους κάτω ορόφους, οδηγούν στα δωμάτια.
Το κτήριο βρίσκεται σε απόσταση από το κεκλιμένο έδαφος, ενώ συνδέεται με αυτό μέσω ενός γραμμικού στοιχείου ελαφριάς κατασκευής, που λειτουργεί ως γέφυρα εισόδου.
Διερευνά τη σχέση μεταξύ της γεωμετρίας της αρχιτεκτονικής και της τοπογραφίας του χώρου, μεταξύ της μονολιθικής συμπαγούς τοιχοποιίας και των προσεκτικά διαμορφωμένων ανοιγμάτων που εισάγονται σ 'αυτά, μεταξύ φυσικής υφής και φωτός, μεταξύ κατασκευαστικών τεχνικών και αρχιτεκτονικής κουλτούρας.
Ωστόσο ο όγκος είναι σκαλισμένος με γεωμετρικά ανοίγματα και εξελίσσεται σταδιακά από εσωτερικές διαιρέσεις, προσφέροντας διαφάνεια που επιτρέπει στον παρατηρητή να αντιλαμβάνεται τον χώρο, βλέποντας μέσα από το σπίτι προς τα έξω, τη συνέχεια της βλάστησης που το περιβάλλει.
Κατά συνέπεια, ένας από τους βασικούς στόχους του από την αρχή ήταν να σχεδιάσει ένα κτίσμα ικανό να σηματοδοτήσει τα παραμελημένα σύνορα της επέκτασης του χωριού, και έτσι να προστατεύσει το δάσος.
Ο επιλεγμένος περιορισμός της βασικής περιοχής του κτηρίου είναι μάρτυρας της επιθυμίας να προστατευθεί το φυσικό περιβάλλον, και η έννοια της κατοικίας να ισορροπήαςι με την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος.
Το παιδικό υπνοδωμάτιο βρίσκεται στον δεύτερο όροφο, ο οποίος έχει οπτική επαφή με την κουζίνα-τραπεζαρία μέσω μπαλκονιού, όπως και το μπάνιο και το δωμάτιο μελέτης.
Στο επόμενο επίπεδο, δηλαδή στον πρώτο όροφο, χωροθετούνται οι χώροι διημέρευσης, που περιλαμβάνουν ένα σαλόνι που συνδέεται με την κουζίνα-τραπεζαρία μέσω ενός περάσματος, στο οποίο βρίσκεται το τζάκι.
Η χρήση του τσιμεντόλιθου στην τοιχοποιία δημιουργεί μια ισοδυναμία με τη φυσική πέτρα, που μπορεί να θεωρηθεί απλή, αλλά είναι μια ισχυρή μεταμόρφωση της παράδοσης και της τυπικής γλώσσας.
Παρόλο που οι σχέσεις των όγκων ποικίλλουν ενίοτε σε κυβικά και κυλινδρικά σχέδια μονοκατοικιών, ο Μπόττα επιτακτικά και επιμελώς επιμένει στις συνθετικές αρχές μιας ενιαίας διαδικασίας σχεδιασμού που στηρίζεται σε βασικά αρχέτυπα.
Ενώ το εσωτερικό είναι κυρίως σκυρόδεμα, οι τοίχοι των κλειστών χώρων είναι βαμμένοι λευκοί, και τα δάπεδα επικαλυμμένα με κεραμικά πλακάκια, δημιουργώντας μια σύνθεση ενδιαφέροντων υφών και χρωμάτων στον χώρο.
Από την είσοδο και κατά φθίνουσα σειρά, υπάρχει στον τέταρτο όροφο ένας χώρος μελέτης και μια ανώτερη ταράτσα προσανατολισμένη ανατολικά προς τη λίμνη και τα βουνά.
Τέλος, στο ισόγειο χωροθετούνται οι νοηθητικοί χώροι της κατοικίας, όπως χώρος αποθήκευσης, πλυντήριο και ημι-καλυμμένη περιοχή στην οποία στεγάζονται τα σταθμευμένα οχήματα.
Όπως στο επιτυχημένο θεατρικό έργο του Λεσάζ Τουρκαρέ , έτσι και στον Ζιλ Μπλας ο συγγραφέας μέσα σ' αυτό το συρταρωτό μυθιστόρημα όπου παρεμβάλει ιστορίες που πολλές φορές τέμνονται και αλληλοσυμπληρώνονται, αναπτύσσει τα αγαπημένα του θέματα: για μια ακόμη φορά διηγείται όχι μόνο για υπηρέτες-απατεώνες που υπηρετούν διεφθαρμένα αφεντικά, γυναίκες ελευθερίων ηθών, συζύγους εξαπατημένους και ευτυχισμένους αλλά επίσης και επιτηδευμένους σχολαστικούς, γελοίους ποιητές, ψευτο-σοφούς ή γιατρούς δολοφονικής άγνοιας.
Όσο απίθανες κι αν είναι οι περιπέτειές του, ο ήρωας μας τις διηγείται, όχι σαν μυθοπλασία, αλλά σαν πραγματικές ιστορίες που του έτυχαν, και που άλλοτε τις απόλαυσε και άλλοτε υπέφερε.
Η Ιστορία του Ζιλ Μπλας ντε Σαντιλιάν αφηγείται, σε πρώτο πρόσωπο, τις περιπέτειες του Ζιλ Μπλας, γιου ενός φτωχού ιπποκόμου και μιας καμαριέρας από το Σαντιλιάν, στην Κανταβρία της Ισπανίας, από τη στιγμή που ξεκίνησε από το Οβιέδο, σε ηλικία δεκαεπτά χρονών, για να φτάσει στο Πανεπιστήμιο της Σαλαμάνκα.
Το λαμπρό του μέλλον όμως γρήγορα ανακόπηκε όταν, μόλις βγήκε στο δρόμο, η τύχη τον έκανε αιχμάλωτο αλλά και συνεργό μιας συμμορίας ληστών των δρόμων, με αποτέλεσμα τη δυσάρεστη γνωριμία του με τη Δικαιοσύνη.
Η ανάγκη τον έκανε υπηρέτη και, στη συνέχεια, οι περιπέτειες της ζωής και οι απόλυτες μεταστροφές της μοίρας τον οδήγησαν μέσα από όλες τις βαθμίδες των αξιωμάτων και τον εισήγαγαν σε όλες σχεδόν τις τάξεις της κοινωνίας, στο Κράτος και στην Εκκλησία.
Ο Βολταίρος ήταν ένας από τους πρώτους που τον κατηγόρησαν για λογοκλοπή, και ισχυρίστηκε ότι ο Λεσάζ χρησιμοποίησε σαν μοντέλο ένα μυθιστόρημα του Ισπανού συγγραφέα - , με τίτλο "η Ζωή και οι περιπέτειες του άρχοντα Μάρκος δε Ομπρεγκόν", από το οποίο ο Λεσάζ είχε αντλήσει δάνεια, όπως άλλωστε και πολλοί Ισπανοί συγγραφείς-καθώς αυτό ήταν συνηθισμένο στην εποχή-, τα οποία όμως ποτέ δεν μείωσαν τον πρωτότυπο χαρακτήρα της μεγάλης λογοτεχνικής του σύνθεσης.
Αναφορές στη μορφή του Ζιλ Μπλας έχουν κάνει πολλοί συγγραφείς, όπως ο Μαρκ Τουέιν που τον ανέφερε ως πρότυπο του Χάκλμπερι Φιν, ο Ντοστογιέφσκι, ο Μαζόχ στην Αφροδίτη με τη γούνα, ο Μπαλζάκ, ο Ζαν-Πωλ Σαρτρ στη Ναυτία, ο Τζόναθαν Σουίφτ στις Οδηγίες προς υπηρέτες, ο Ναθάνιελ Χόθορν στο Σπίτι με τα εφτά αετώματα και πολλοί άλλοι.
Πίσω από το γιατρό Σανγκράδο, του οποίου οι ιατρικές γνώσεις συνοψίζονται στις οδηγίες για αφαιμάξεις και κατανάλωση ζεστού νερού, που τα θεωρεί πανάκεια δια πάσαν νόσον, ο Λεσάζ κοροϊδεύει την άσκηση της ιατρικής από ψευδο-γιατρούς συνολικά.
Πίσω από τον αρχιεπίσκοπο της Γρανάδας, που απαιτεί την αλήθεια για τα γραπτά του αλλά δεν είναι σε θέση να την ακούσει, οι αναγνώστες της εποχής αναγνώριζαν τον άνθρωπο των γραμμάτων με τη επίπλαστη ευαισθησία.