polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Βορειοανατολικά του χωριού και δίπλα στις όχθες της λίμνης, στην τοποθεσία "Χίλια Δέντρα", υπάρχει παραλίμνιο δάσος από βελανιδιές, πλατάνια και φράξους, το οποίο από το 2009 έχει χαρακτηριστεί Διατηρητέο Μνημείο της Φύσης.
Ολόκληρη η λίμνη Δοϊράνη αποτελεί πολύ σημαντικό υγροβιότοπο που έχει χαρακτηριστεί βιότοπος και περιληφθεί στις Ζώνες Ειδικής Προστασίας, καθώς δίνει προσωρινό καταφύγιο σε 36 σπάνια είδη πουλιών.
Την επόμενη μέρα από τη μάχη του Κιλκίς, ελληνικά στρατεύματα επιτέθηκαν εναντίον των βουλγαρικών και κατέλαβαν τον σιδηροδρομικό σταθμό και την τότε κωμόπολη που αποτελούσε σημαντική βάση ανεφοδιασμού τους.
Στην αρχαιότητα, στην περιοχή κατοικούσαν Δόβηρες Παίονες, απ' όπου και προέρχεται η ονομασία της λίμνης, ως λίμνη των Δοβήρων, Δοβηρανή λίμνη, και τελικά εκ παραφθοράς "Δοϊράνη".
Επί της συνοριακής γραμμής στο στρατιωτικό φυλάκιο Δοϊράνης βρίσκεται ο ναός των Αγίων Κυρίλλου και Μεθοδίου που βρίσκεται υπό τη μέριμνα της Μητρόπολης Πολυανής και Κιλκισίου.
Εργάστηκε στις δίκες με διάσημους Πακιστανούς δικηγόρους, συμπεριλαμβανομένων των Χουσέιν Σαχίντ Σουχραβάρντι και Μαχμούντ Αλί Κασούρι στην πρώιμη νωρίς την νομική του καριέρα.
Ο Χοσέν ήταν ο νομικός σύμβουλος του Σέιχ Μουτζιμπούρ Ραχμάν και του συνδέσμου Αουάμι στην υπόθεση συνομωσίας της Αγκαρτάλα, και εξελέγη αντιπρόεδρος του Πακιστανικού Συμβουλίου Δικηγορικών Συλλόγων το 1970.
Υπηρέτησε στη πρώτη κυβέρνηση του ανεξάρτητου Μπανγκλαντές από το 1972 έως το 1975, αρχικά ως υπουργός και πρόεδρος της συντακτικής επιτροπής της Συντακτικής Συνέλευσης.
Διετέλεσε συμπρόεδρος της Επιτροπής των Ηνωμένων Εθνών για την Εξεταστική επιτροπή των Παραβιάσεων των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στα Κατεχόμενα Εδάφη το 2001.
Είναι πρώην αντιπρόεδρος του Διεθνού Συλλόγου Δικαίου πρόεδρος του Οργανισμού Νομικής Συνδρομής και Υπηρεσιών του Μπανγκλαντές, και του Ινστιτούτου Μελετών Προηγμένων Νομικών και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Μελέτες της Νότιας Ασίας.
Κατόπιν αιτήματος του Γενικού Γραμματέα της Κοινοπολιτείας Εμέκα Ανιαόκου, ο Χοσέν επισκέφθηκε το Καμερούν και τη Γκάμπια για να εκτιμήσει τις συνθήκες της δημοκρατίας, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και του κράτους δικαίου.
Είναι μέλος της ομάδας των Διαιτητών στο Διεθνές Δικαστήριο Επίλυσης Αμφισβητήσεων Επένδυσης, και υπηρέτησε ως πρόεδρος και Μέλος σε πολλά διεθνή διαιτητικά δικαστήρια .
Ήταν Μέλος του Παραρτήματος 7 του Δικαστηρίου του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσα για την ίδια υπόθεση, καθώς και στη περίπτωση Γουιάνα εναντίων Σουρινάμ .
Τον Δεκέμβριο του 2018, αφού απέτισε φόρο τιμής στους μάρτυρες διανοούμενος στο Μνημείο Διανοούμενων Μαρτύρων, ο Χοσέν ρωτήθηκε για τη θέση του κόμματος Τζαμαάτ-ε-Ισλάμι στο Μέτωπο Τζατίγια Όικγια.
Διετέλεσε αντιπρόεδρος του Διεθνούς Συλλόγου Δικαίου στο Λονδίνο, πρόεδρος του Ινστιτούτου Μελετών Προηγμένων Νομικών και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων Μελέτες της Νότιας Ασίας, και στο γνωμοδοτικό συμβούλιο για τη Διεθνή Διαφάνεια.
Με παρότρυνση του ΟΗΕ, ο Χοσέν ενημέρωσε την Κίνα για νομικές μεταρρυθμίσεις σχετιζόμενες με την ενέργεια αφού ο Ασιατικός γίγαντας άρχισε να φιλελευθεροποιεί την οικονομία του.
Ο επιχειρηματίας , που ασχολήθηκε ιδιαίτερα με την ιδιοκτησία τρίτης πλευράς παικτών, υπερασπίστηκε τη συμφωνία, αποκαλώντας το "μοντέλο της Νότιας Αμερικής και ένα μοντέλο που εμφανίζεται σε όλη την Ευρώπη".
Κατά την άποψή του, οι μεταγραφές από τρίτες πλευρές είναι "ένας τρόπος να φέρουμε εξαιρετικούς παίκτες σε συλλόγους που δεν θα μπορούσαν κανονικά να τους αντέξουν οικονομικά. Έτσι αυξάνεται ο ανταγωνισμός", εξηγώντας περαιτέρω: "Αυτό που συμβαίνει, ειδικά στη Βραζιλία, είναι πως οι σύλλογοι δεν έχουν την πολυτέλεια να αγοράσουν έναν παίκτη. Έτσι πηγαίνουν σε μια επιχείρηση, μια τράπεζα, ένα μεγάλο σούπερ μάρκετ, ένα άτομο, ένα πλούσιο άτομο και λένε: "Θέλουμε τον κ.
Σύμφωνα με ένα άρθρο της το 2007, επιχειρηματίες ή άλλοι επενδυτές αγοράζουν μερίδια των οικονομικών δικαιωμάτων των νεαρών παικτών και συχνά καλύπτουν το κόστος της προπόνησης και της διαμονής τους.
Ένα άρθρο της το 2016, εξήγησε πώς οι ιδιοκτήτες τρίτης πλευράς μπορούν είτε να αγοράσουν ένα ποσοστό των "οικονομικών δικαιωμάτων" ενός παίκτη από το σύλλογο, είτε να αγοράσουν ακόμη και το συμβόλαιο ενός παίκτη.
Η κατοχή του συμβολαίου επιτρέπει στον ιδιοκτήτη τρίτης πλευράς να αυξάνει τα κέρδη του κάνοντας προσωρινή "στάθμευση ενός παίκτη" σε έναν σύλλογο, έως ότου εκτιμηθεί η αξία του παίκτη, οπότε πωλείται σε άλλο σύλλογο και ο εκπρόσωπος κερδίζει ένα ποσοστό των τελών μεταγραφής.
Η τρίτη πλευρά, - η οποία μπορεί να είναι ένας εκπρόσωπος ποδοσφαιριστών, ένα πρακτορείο αθλητικής διαχείρισης, μια εταιρεία, επενδυτές όπως ένα - ή ένας μόνο επενδυτής -, "κατέχει την ιδιοκτησία του συνόλου ή μέρους των οικονομικών δικαιωμάτων ενός ποδοσφαιριστή".
Σε ορισμένες περιπτώσεις, όταν ένας ποδοσφαιριστής πωλείται, η και όχι ο ποδοσφαιρικός σύλλογος, επωφελείται από τα τέλη της μεταγραφής και τα τέλη διαπραγμάτευσης συμβολαίου.
Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ δεν κατάφερε να συμφωνήσει στην τιμή του με τον ιδιοκτήτη του Τέβεζ και έτσι μετακινήθηκε στην τοπική αντίπαλο της, Μάντσεστερ Σίτι, το καλοκαίρι του 2009.
Μετά την εμπλοκή της έφτασε στο σύλλογο μία φουρνιά νέων ποδοσφαιριστών, οι οποίοι δεσμεύτηκαν να παίξουν για την Κορίνθιανς, αλλά τα οικονομικά τους δικαιώματα ανήκαν εν μέρει ή εξ ολοκλήρου στο επενδυτική εταιρεία.
Μέχρι το 2006, η εισήγαγε στη επενδυτική της λίστα, όχι μόνο την ίδια την Κορίνθιανς, αλλά επίσης και τους παίκτες Κάρλος Τέβεζ, Μαρσέλο Μάτος, Γκουστάβο Νέρι, Ρότζερ, Χαβιέρ Μαστσεράνο, Κάρλος Αλμπέρτο, Σεμπαστιάν Ντομίνγκεζ, Μαρίνιο, Ράφαελ Μοόυρα και Νιλμάρ.
Το μέλος μίας εταιρείας πρακτόρων ποδοσφαιριστών, Ζοσέ Μποσίνγκουα, κάποτε είχε μοιρασμένα δικαιώματα μεταξύ της Πόρτο και της εταιρείας , ενώ ο Μάνουελ Φερνάντες ανήκε εν μέρει στην .
Τον Απρίλιο του 2015, η ανακοίνωσε την απαγόρευση της ιδιοκτησίας από τρίτες πλευρές και απαγόρευσε σε συλλόγους ή αθλητές να συνάπτουν συμφωνίες οικονομικών δικαιωμάτων με επενδυτές τρίτης πλευράς.
Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ανακοίνωσε επίσης μια παρόμοια απαγόρευση στον ευρωπαϊκό αθλητισμό στις 11 Νοεμβρίου 2015, μετά τη θέσπιση του άρθρου 136 του Κανονισμού του Κοινοβουλίου.
Σε γραπτή δήλωσή του, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο δηλώνει ότι η ιδιοκτησία από τρίτε πλευρές αυξάνει την ανησυχία για την ακεραιότητα των διοργανώσεων και εισάγει κινδύνους εγκληματικών δραστηριοτήτων στον αθλητισμό.
Στις 31 Αυγούστου 2006, ο Κάρλος Τέβεζ και ο Χαβιέρ Μαστσεράνο μετακόμισαν στη Γουέστ Χαμ και στην Πρέμιερ Λιγκ, από την Βραζιλιάνικη Κορίνθιανς, για μη ανακοινωθείσα αμοιβή.
Το άρθρο 18 των Κανονισμών της για τη Θέση και τη Μεταγραφή Παικτών περιορίζει την πρακτική, τουλάχιστον όσον αφορά την επιρροή τρίτων, δηλώνοντας ότι: "Κανένας σύλλογος δεν θα συνάψει συμβόλαιο που θα επιτρέπει σε οποιοδήποτε άλλο συμβαλλόμενο μέρος της σύμβασης ή σε οποιονδήποτε άλλη τρίτη πλευρά να αποκτήσει το δικαίωμα επιρροής σε ζητήματα απασχόλησης και μεταγραφών της, στην ανεξαρτησία της, στις πολιτικές τις ή στην απόδοση του συλλόγου».
Τον Ιούνιο του 2010, αναφέρθηκε ότι ο είχε εξασφαλίσει το 50% των δικαιωμάτων του Βραζιλιάνου μέσου Ραμίρες, τότε παίκτη της Μπενφίκα, για τον οποίο υπήρχε μεταγραφικό ενδιαφέρον από όλη την Ευρώπη, με κύρια ενδιαφερόμενη την Τσέλσι.
Η συμφωνία ήταν μέρος ενός συμφωνητικού που επετεύχθη με τον πρόεδρο της Μπενφίκα, , το προηγούμενο έτος κατά τη μεταγραφή του Ραμίρες στη Μπενφίκα από την Κρουζέιρο.
Η πρακτική έχει χρησιμοποιηθεί ευρέως στο ποδόσφαιρο της Νότιας Αμερικής, ιδιαίτερα σε χώρες όπως η Βραζιλία και η Αργεντινή, με ένα σύστημα παικτών, συλλόγων, πρακτόρων, ομάδων και επενδυτών.
Κατά την ετήσια γενική συνέλευσή της τον Ιούνιο του 2008, η Αγγλική Πρέμιερ Λιγκ εξέδωσε νέους κανονισμούς, 34 και 35, για να απαγορεύσει κάθε είδους ιδιοκτησία τρίτων πλευρών των αθλητών από την αρχή της σεζόν 2008-2009.
Το 2007 όπως αναφέρθηκε στη , ο κανονισμός του πρωταθλήματος 18 είχε προηγουμένως δηλώσει ότι δεν επιτρέπεται στις τρίτες πλευρές να «επηρεάσουν ουσιαστικά» τις «πολιτικές ή τις επιδόσεις των συλλόγων».
Ο λέγεται ότι είχε συνεισφέρει το 20% των 3,75 εκατομμυρίων £ που κατέβαλε η Πόρτο στην προηγούμενη ομάδα του Άντερσον, Γκρέμιο, για να τον υπογράψει το 2006.
Όταν επιτράπηκε η ιδιοκτησία τρίτης πλευράς στην Πορτογαλία, η εταιρεία πρακτόρων και οι επενδυτές κεφαλαίων, αγόρασαν ένα μέρος των οικονομικών δικαιωμάτων των παικτών, όπως οι Μπεμπέ, Ντέκο, κ.
Η Πόρτο, η Σπόρτινγκ και η Μποαβίστα συνεργάστηκαν με την για τη σύσταση ενός επενδυτικού κεφαλαίου, ενώ η Μπενφίκα ίδρυσε τη δική της εταιρεία, τη .
Η ιδιοκτησία από τρίτες πλευρές έγινε αμφιλεγόμενη στο αγγλικό ποδόσφαιρο, μετά την άφιξη του Κάρλος Τέβεζ και του Χαβιέρ Μαστσεράνο από τη Βραζιλιάνικη Κορίνθιανς στη Γουέστ Χαμ τον Αύγουστο του 2006.
Ένας Άγγλος υψηλόβαθμος αξιωματούχος την αποκάλεσε "ένα μη εποικοδομητικό εμπόριο των νέων ανθρώπων που κόβει την καρδιά των συλλόγων που προσπαθούν να αναπτύξουν παίκτες".
Τον Ιούνιο του 2008, η μεταγραφή του Βραζιλιάνου παίκτη από τη ρωσική ΤΣΣΚΑ Μόσχας στην αγγλική Μάντσεστερ Σίτι, αρχικά μπλοκαρίστηκε από την Πρέμιερ Λιγκ όσο διερευνούσαν την ιδιοκτησία του παίκτη από τρίτη πλευρά.
Το 2009 αναφέρθηκε ότι οι ανώνυμοι επενδυτές που εκπροσωπούνταν από τον , θεωρούνταν ότι κατέχουν τα οικονομικά δικαιώματα 60 ή 70 ποδοσφαιριστών σε Ευρώπη και Νότια Αμερική.
Ο Γκόρντον Τέιλορ, διευθύνων σύμβουλος της Ένωσης Επαγγελματιών Ποδοσφαιριστών, δήλωσε σχετικά με την ιδιοκτησία τρίτων πλευρών: «Είναι σαν την εμπορία ανθρώπων.
Σύμφωνα με ένα άρθρο του το 2015, τα αποκάλυψαν μυστική "πρακτική χρηματοδότησης για τον παγκόσμιο αθλητισμό" με "μία από τις μεγαλύτερες εταιρείες που επενδύουν εκατομμύρια σε συμβόλαια ποδοσφαιριστών".
Ο Ραμίρες ολοκλήρωσε τη μετακίνησή του στη Τσέλσι στις 13 Αυγούστου 2010, υπογράφοντας τετραετές συμβόλαιο με αναφερόμενη αμοιβή ύψους 17 εκατομμυρίων £.
Ο Λένναρτ έκανε μοργανατικό γάμο με την Κάριν Νίσσβανντ και σύμφωνα με τη Σουηδική Πράξη Διαδοχής, πρίγκιπας που νυμφευόταν χωρίς την έγκριση του βασιλιά, έχανε το δικαίωμα διαδοχής.
Το 1951 η 2η εξαδέλφη του πατέρα του Καρλότα μεγάλη δούκισσα τού Λουξεμβούργου, όπως παλαιότερα ο πάππος της Αδόλφος είχε κάνει για τον θείο του Λένναρτ, τον Όσκαρ, τού έδωσε τον τίτλο τού πρίγκιπα Μπερναντότ και τού κόμη τού Βίσμπορκ· έτσι έγινε μέλος των ευγενών τού Λουξεμβούργου.
Ο Γουσταύος-Λένναρτ-Νικόλαος-Παύλος γεννήθηκε στο ανάκτορο της Στοκχόλμης και ήταν το μόνο τέκνο του Γουλιέλμου δούκα του Σέντερμανλανντ και της Μαρίας Παύλοβνας των Σ.
αιώνα ενώ φαίνεται πως η περιοχή κατοικούνταν ήδη από τα πανάρχαια χρόνια, αφού πάνω από το χωριό υψώνονταν οι λόφοι Στσέλυμς και Καστρί όπου υπάρχουν ακόμη ερείπια από αρχαία πόλη και κυκλώπεια τείχη.
Η Ιερομνήμη έχει τις ρίζες της στη βυζαντινή εποχή όταν πιστεύεται πως αποτελούσε ιδιοκτησία κάποιου "Ιερομνήμονος" της Ανατολικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Το αξίωμα καθιερώθηκε κατά τους Βυζαντινούς χρόνους και το κυριότερο καθήκον του ήταν να τηρεί τον κώδικα της εκκλησίας και να συντάσσει έγγραφα σχετικά με δικαιοπραξίες, ενώ κάποιες φορές εκτελούσε και χρέη Αρχειοφύλακα.
Η πηγή «Νήστικος», η οποία είναι μία από τις μεγαλύτερες πηγές του ποταμού Καλαμά, είναι γεμάτη σκιερά πλατάνια και η «Νεροτριβιά», που το όνομά της δείχνει ότι εκεί λειτουργούσε πριν αιώνες νεροτριβή, αποτελούν μοναδικά φυσικά αξιοθέατα.
Με τα νερά του Νήστικου λειτουργούσε ο νερόμυλος του χωριού, κτίσμα του 19ου αιώνα, και το 1945 λειτουργούσε το μοναδικό στην περιοχή υδροηλεκτρικό εργοστάσιο για τις ανάγκες του χωριού.
Το χωριό Ιερομνήμη ή αλλιώς Γερομνήμη ανήκει στον Δήμο Πωγωνίου, της Περιφερειακής Ενότητας Ιωαννίνων, και βρίσκεται βορειοδυτικά των Ιωαννίνων σε απόσταση 40 χιλιομέτρων.
Κατά τη διοικητική διαίρεση της Ελλάδας με το σχέδιο «Καποδίστριας», μέχρι το 2010, η Ιερομνήμη ανήκε στο Τοπικό Διαμέρισμα Ιερομνήμης, του πρώην Δήμου Άνω Καλαμά του Νομού Ιωαννίνων.
Το χωριό είναι γεμάτο βυζαντινές εκκλησίες και ξωκλήσια όπως είναι η Αγία Τριάδα, η Παναγίτσα ή Παναγιά, η Κακαβίτσα παλιό μοναστήρι χτισμένο τον 17ο αιώνα, η Αγία Μαρίνα, ο Άη Γιώργης, κτισμένος το 1880, ο Άη Δημήτρης και το Κοιμητήριο στην ψηλότερη άκρη του χωριού.
Στην περιπλάνηση του στο χωριό, ο επισκέπτης θα ανακαλύψει στοιχεία της παραδοσιακής αρχιτεκτονικής όπως το παλιό καφενείο, που βρίσκεται κάτω από την εκκλησία του χωριού, τις λαξευμένες πέτρινες γωνίες, τις αρχοντικές αυλόπορτες, τους μαντρότοιχους από ξερολιθιά και προπαντός τα αρχοντικά σπίτια του.
Στο Λαογραφικό Μουσείο του χωριού μπορεί κανείς να δει διάφορα εργαλεία καθημερινής οικιακής χρήσης του περασμένου αιώνα, παραδοσιακές φορεσιές, υφαντά και έναν αργαλειό καθώς και μια αναπαράσταση εσωτερικού χώρου ενός παραδοσιακού σπιτιού του χωριού.
Η προσωπική του ζωή υπήρξε πολυτάραχη, καθώς νυμφεύθηκε δύο φορές, πρώτα τη χορεύτρια Τζιν Άχερ το 1919, με την οποία χώρισε αμέσως και μετά τη σκηνογράφο Νατάσα Ράμποβα , με την οποία επίσης χώρισε τρία χρονιά μετά.
Η τρίτη του ταινία « » του απέφερε μεγάλα κέρδη και ο Βαλεντίνο μπορούσε πια να ζει όπως ήθελε, σε απόλυτη χλιδή, με θαυμάστριες να τον ακολουθούν σε κάθε του βήμα, τους άντρες να μιμούνται τον τρόπο ντυσίματός του και όλα τα μέσα της εποχής να ασχολούνται μαζί του.
Όμως ακολούθως αντιμετώπισε προβλήματα με κατάθλιψη καθώς οι παραγωγοί του κινηματογράφου άρχισαν να έχουν από αυτόν υπερβολικές απαιτήσεις και γρήγορα έπεσε σε κάποια δυσμένεια, ενώ αποπειράθηκε και να αυτοκτονήσει.
Κάποιοι μάλιστα, λόγω μία στροφής στην καριέρα του σε πιο «θηλυπρεπές» στυλ όπως στην ταινία « » , δε δίστασαν να τον κατηγορήσουν για ομοφυλοφιλία, κάτι που ο ίδιος αρνήθηκε επίμονα.
Λόγω διαφόρων κατηγοριών που εκτοξεύονταν εναντίον του από τον Τύπο, ο ηθοποιός αποτραβήχτηκε από το σινεμά, σκοπεύοντας να επιστρέψει αργότερα, όταν θα κατασίγαζε ο σάλος από την προσωπική του ζωή.
Ωστόσο, ο άστατος χαρακτήρας του και η επιθυμία του για έντονη ζωή τον οδήγησε στα 18 του χρόνια πρώτα στο Μόντε Κάρλο και μετά στις ΗΠΑ, όπου, αφού ξόδεψε πολύ γρήγορα όλα του τα χρήματα, υποχρεώθηκε σε κάθε είδους προσωρινή εργασία, προκειμένου να επιβιώσει.
Λόγω της ενασχόλησής του σαν ζιγκολό, κατηγορήθηκε από τις Αρχές για εκπόρνευση, όμως αργότερα τα σχετικά αρχεία της αστυνομίας εξαφανίσθηκαν, ενώ στο δικαστήριο αθωώθηκε.
Μετά τη λήξη του Μεγάλου Πολέμου, όπου δεν κατάφερε να πάρει μέρος λόγω μυωπίας, ο Βαλεντίνο πέτυχε, χάρις στη γοητεία του να παίξει σε αρκετές ταινίες του κινηματογράφου ως κομπάρσος, ενώ τελικά του προτάθηκε ο ρόλος πρωταγωνιστή στο έργο «Οι Τέσσερις Ιππότες της Αποκάλυψης» το οποίο σημείωσε τεράστια επιτυχία, σηματοδοτώντας την έναρξη της μεγάλης δημοφιλίας του.
Ο Ροντόλφο Βαλεντίνο (Πλήρες όνομα: Ροντόλφο Αλφόνσο Ραφαέλο Πιέτρο Φιλιμπέρτο Γκουλιέλμι ντι Βαλεντίνα Ντ' Αντογουόλα, 6 Μαΐου 1895, Ιταλία – 23 Αυγούστου 1926, Νέα Υόρκη, ΗΠΑ) ήταν Ιταλός γόης και πρωταγωνιστής του βωβού κινηματογράφου.
Η παρουσίασε το στην τελετή έναρξης στον τελικό του 2004 στην Κωνσταντινούπολη χρησιμοποιώντας άντρες χορευτές αλλά την ίδια χορογραφία, και το περιέλαβε στο πρώτο της αγγλικό άλμπουμ, " ".
Συμμετείχε επίσης στο 50ο επετειακό της , το , ως μία από τις δεκατέσσερις καλύτερες συμμετοχές της και τερμάτισε ένατη, πάνω από δημοφιλείς τραγούδια και καλλιτέχνες όπως το " " της Σελίν Ντιόν, τον Τζόνι Λόγκαν και τη Ντάνα Ιντερνάσιοναλ.
Το κομμάτι κυκλοφόρησε σε όλη την Ευρώπη μετά τη νίκη, το οποίο εκτοξεύθηκε στην κορυφή των τσάρτ στην Τουρκία, την Ελλάδα και την Ανατολική Ευρώπη, κατέχοντας την πρώτη θέση στη Σουηδία για τρεις εβδομάδες, σπάζοντας την πρώτη δεκάδα στο Βέλγιο, τις Κάτω Χώρες, την Ισπανία, την Αυστρία και μπαίνοντας στα κορυφαία είκοσι κομμάτια στη Γερμανία και την Ελβετία.
Το βίντεο που κυκλοφόρησε βλέπει την Ερένερ σε ένα οθωμανικό κάστρο, με τους κήπους με τριαντάφυλλα, το αυτοκρατορικό χαρέμι ​​ και το τουρκικό λουτρό .
Το πρώτο πρόβλημα ήταν η επιστροφή από την Κωνσταντινούπολη του παλιού δόγη Ομπελέριο ύστερα από 12 χρόνια εξορίας, έφτασε με μια ομάδα οπαδών του στην Βιγκίλια κοντά στην Μαλαμόκκο και διεκδίκησε να ξαναπάρει την θέση του Δόγη.
Οι δύο πόλεις τον αναγνώρισαν αλλά κάηκαν από τον Τζιοβάννι Α, ο ίδιος ο Ομπελέριο αποκεφαλίστηκε και το κεφάλι του εμφανίστηκε δημόσια στο πλήθος.
Μια εξέγερση στην Βενετία τοποθέτησε για έξι μήνες στον θρόνο της Βενετίας τον Καρόζο, ο Τζιοβάννι έκπληκτος από την συμμετοχή στην εξέγερση ατόμων που τους είχε εμπιστοσύνη δραπέτευσε στην αυλή του Λοθαρίου Α.
Ο Καρόζο στην συνέχεια καθαιρέθηκε, τυφλώθηκε και ο Τζιοβάννι ανακλήθηκε ξανά στην Βενετία αλλά η δικτατορική του διακυβέρνηση έφερε νέα αντίδραση αυτή την φορά από τους Μασταλίκι.
Ο Τζιοβάννι μια νύχτα έπεσε στην παγίδα στην έξοδο της εκκλησίας του Αγίου Πέτρου στο Ολίβολο, τον συνέλαβαν τον κούρεψαν και τον έριξαν στην εκκλησία του Γκράντο.
Γεννημένος στο Ουέστμινστερ του Λονδίνου, ο Έντουαρντ ήταν ο δεύτερος γιος του Τζέιμς Βέρνον, υπουργός Εξωτερικών του Γουλιέλμου Γ της Αγγλίας.
Ο Έντουαρντ είχε έναν άλλο αδελφό, τον Τζέιμς, ο οποίος έγινε βρετανός απεσταλμένος στη Δανία και υπηρέτησε ως βουλευτής και υπάλληλος του Ιδιωτικού Συμβουλίου.
Ο Βέρνον παρακολούθησε σύντομα τη Σχολή του Ουέστμινστερ και στη συνέχεια προσχώρησε στο Βασιλικό Ναυτικό στις 10 Μαΐου 1700 ως εθελοντής στο καράβι .
Η δευτεροβάθμια εκπαίδευση του Έντουαρντ έρχεται έντονα σε αντίθεση με τον κανόνα των βασιλικών αξιωματικών του Ναυτικού της εποχής του, οι περισσότεροι από τους οποίους έλαβαν στοιχειώδη εκπαίδευση πριν αποσταλούν στη θάλασσα σε ηλικία περίπου δώδεκα.
Ως αποτέλεσμα, το Ναυαρχείο έφερε το θέμα στον βασιλιά Γεώργιο Β της Μεγάλης Βρετανίας, ο οποίος συνέστησε να αφαιρεθεί το όνομά του από τον κατάλογο σημαίας ναυτικού.
Ο Έντουαρντ συμμετείχε σε 2 πολέμους, στον Πόλεμο της Ισπανικής Διαδοχής και στον Πόλεμο του αυτιού του Τζέκινς , πήρε μέρος σε 6 μάχες, από τις οποίες νίκησε τις 4.
Η Εθνική Τράπεζα της Ελλάδος αποφάσισε να αξιοποιήσει το οικόπεδο ιδιοκτησίας της, στο οποίο διενεργήθηκε ανασκαφική έρευνα επειδή βρίσκεται μέσα στο ιστορικό κέντρο της Αθήνας.
αρχαίος δρόμος των κλασσικών χρόνων που έτεμνε την τάφρο και το προτείχισμα εγκάρσια , τμήματα της «περιφερικής οδού», δηλαδή του δρόμου που περιέτρεχε την πόλη στο διάστημα μεταξύ του τείχους και του προτειχίσματος, καθώς και αναλήμματα του εγκάρσιου δρόμου και των βόρειων πρανών της δυτικής τάφρου.
Είχαν αποκαλυφθεί ακόμη τμήματα συλλεκτήριων αγωγών, λαξευμένων μέσα στον φυσικό βράχο, οι οποίοι κατέληγαν στην τάφρο ή ξεκινούσαν από αυτήν.
Στο οικόπεδο εντοπίστηκαν ακόμη τμήματα αγωγών με πήλινα στοιχεία σχήματος ανεστραμμένου Π και κτίσματα που κατέλαβαν το χώρο κατά την υστερορωμαϊκή περίοδο.
Το κτήριο διοίκησης της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδας, αποτελεί έργο των αρχιτεκτόνων Ρένας Σακελλαρίδου και Μόρφως Παπανικολάου, με συνεργάτιδά τη Μαρία Πολλάνη και σύμβουλο αρχιτέκτονα τον .
Θεωρείται ένα από τα πιο φιλόδοξα κτήρια κύρους που χτίστηκαν στην Ελληνική πρωτεύουσα στις αρχές του 21ου αιώνα μετά από τον αρχιτεκτονικό διαγωνισμό που προκηρύχθηκε το 1997 από την Διεύθυνση Τεχνικών Υπηρεσιών της Ε.
Γειτνιάζει με κτήρια πολιτιστικής κληρονομιάς που έχουν χαρακτηριστεί διατηρητέα και διαθέτουν σημαντικό ρόλο στην οικονομική ζωή της χώρας, όπως το κεντρικό κτήριο της Εθνικής Τράπεζας, το Χρηματιστήριο Αθηνών και το νεοκλασικό κτήριο Μέγαρο Μελά.
Ο κτηριακός τύπος των τραπεζών αποτελεί ένα από τους σταθερότερους διαχρονικά τύπους αν και παρουσιάζει εξελίξεις και αναπροσαρμογές όσον αφορά τα μορφικά του χαρακτηριστικά τόσο στα κτίρια διοίκησης των Τραπεζών όσο και στα υποκαταστήματα.
Ο τύπος παρομοιάζεται αρκετές φορές με αυτόν του ναού κυρίως ως προς τη σημασία του για την πόλη και αυτό κυρίως φαίνεται από το πως αντιμετωπίζεται ο σχεδιασμός των τραπεζών από αρχιτέκτονες όπως ο .
Ωστόσο, οι σημαντικές αλλαγές στην οικονομία, τη τεχνολογία και την αρχιτεκτονική, όπως για παράδειγμα η βιομηχανική επανάσταση και οι αναζητήσεις των αρχιτεκτόνων στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα μετατρέπουν κάποια από αυτά τα χαρακτηριστικά χωρίς όμως να μειώνουν το σημαντικό ρόλο που τα κτήρια αυτά κατέχουν.
Η νέα διοίκηση της Εθνικής Τράπεζας της Ελλάδος έδωσε εντολή στη Διεύθυνση Τεχνικών Υπηρεσιών να προχωρήσει στις αναγκαίες ενέργειες με σκοπό να ξεκινήσουν οι διαδικασίες κατασκευής του νέου κτηρίου με τους ισχύοντες όρους δόμησης.
Βασική προϋπόθεση για την ανέγερση του κτηρίου, σύμφωνα και με δύο υπουργικές αποφάσεις ήταν η πρόβλεψη να διατηρηθούν ορατά τα αρχαία ευρήματα στο πρώτο υπόγειο με στόχο την ανάδειξη και προβολή τους.
Η Διεύθυνση Τεχνικών Υπηρεσιών κατάρτισε το κτηριακό πρόγραμμα της κατανομής των λειτουργιών στους χώρους του νέου κτηρίου και διευκρίνισε την απαραίτητα αρμονική συνύπαρξη της νέας κατασκευής με τα υφιστάμενα κτήρια, καθώς και ότι το νέο κτήριο θα πρέπει να συμβολίζει την πορεία της Εθνικής προς τη νέα χιλιετία.
Στο διαγωνισμό υποβλήθηκαν είκοσι μελέτες και το Μάιο του 1998, η επιτροπή απονέμει πέντε βραβεία με πρώτο βραβείο το έργο των αρχιτεκτόνων Ρένας Σακελλαρίδου και Μόρφως Παπανικολάου.
και με την εποπτεία της υπογραφόμενης, προχώρησε σε αρχαιολογικό καθαρισμό του οικοπέδου, προκειμένου να έλθουν στο φως και πάλι οι αρχαιότητες, οι οποίες είχαν καλυφθεί με αδρανή υλικά για την προστασία τους από την εποχή της αποκάλυψης τους.
Η ένταξη του στο δομημένο περιβάλλον ήταν μια από τις απαραίτητες αρχές του διαγωνισμού, αφού τα κτήρια που γειτνιάζουν με αυτό, χαρακτηρίζονται από συμμετρία, διάσπαση του επιπέδου της όψης με την ελαφρά προβολή τμημάτων, που αναδεικνύονται με αετωματικές απολήξεις, ο τονισμός της οριζόντιας διάστασης με σκοτίες στα επιχρίσματα, ο τριμερής διαχωρισμός σε βάση, κορμό και στέψη καθώς και η κατά ύψος διαίρεση του κορμού με τις κορνίζες, τον ρυθμό και τις αναλογίες των ανοιγμάτων.
Ο τρίτος και τέταρτος όροφος αποτελείται από χώρους της Διοίκησης της Τράπεζας, με λειτουργική και ευέλικτη διάταξη των δύο ορόφων, ώστε η μελλοντική ανάγκη προσαρμογής της Διοίκησης να είναι εφικτή.
Στο ισόγειο βρίσκεται η κεντρική είσοδος προς την πλευρά που ήταν το παλαιό κτήριο της Εθνικής Τράπεζας Ελλάδος, ο πυρήνας της βοηθητικής εξόδου προς την οδό Σοφοκλέους και ο ανελκυστήρας αυτοκινήτων.
Στον πέμπτο όροφο τοποθετούνται οι ξενώνες και το εστιατόριο που χωροθετείται κεντρικά και διαθέτει καμπύλη στέγη που δημιουργεί μια ιδιαίτερη ατμόσφαιρα χώρου.
Ωστόσο, σύμφωνα με την παράγραφο 2 του , της 7ης Ιουνίου 1929, εκδίδει τους νόμους και τους κανονισμούς δημοσιεύοντας τους στο στα ιταλικά, το οποίο επισυνάπτεται στο .
Η επίσημη ιστοσελίδα του Βατικανού χρησιμοποιεί τα αγγλικά, ιταλικά, γαλλικά, γερμανικά, ισπανικά, λατινικά, πορτογαλικά, αραβικά, τα οποία βρίσκονται στην επίσημη ιστοσελίδα της Αγίας έδρας.
Για παράδειγμα, οι νεοσύλλεκτοι της Ελβετικής Φρουράς του Ποντίφικα παίρνουν τον όρκο στη γλώσσα του καντονιού στο οποίο ανήκουν: γερμανικά, γαλλικά ή ιταλικά.
Τίθεται στο πλευρό του Γκαΐτο στην προσπάθειά του να κυριεύσει τον κόσμο της θάλασσας, μετά από ένα περιστατικό που την έριξε στο σκοτάδι, μετατρέποντας τόσο τα πορτοκαλί μαλλιά της, όσο και το πορτοκαλί μαργαριτάρι της σε κατάμαυρα .
Στο , στην πραγματικότητα έφτασε πριν, αλλά η υπηρέτρια-φύλακας της Σάρα έμαθε για τη σχέση και επέμενε να φύγει, και να πείσει έτσι τη Σάρα ότι την είχε εγκατέλειψε.) Σε μια μανία, η Σάρα εξαπέλυσε ένα παλιρροϊκό κύμα, καταστρέφοντας έτσι και το δικό της βασίλειο και εκείνο της Κόκο.
Ωστόσο, στο , που δεν μεταμορφώνεται μέχρι ξαναγίνει όπως κάποτε, αντί για αυτό έχει τη δύναμη να τραγουδά επιθετικά σε ανθρωποειδές, αμφίβια μορφή, με ή χωρίς το μαγικό της μικρόφωνο -.
Στην τηλεοπτική εκπομπή, η Βασίλισσα του Νερού σφραγίζει την πύλη, και η Σάρα αποφασίζει να ακολουθήσει τον Γκαΐτο επειδή δε θέλει να τον αφήσει να πεθάνει μόνος, και επειδή θεωρούσε ότι και εκείνη έπρεπε να έχει την ίδια μοίρα με αυτόν.
Στη δεύτερη σεζόν εμφανίζεται ως πνεύμα, για να ενημερώσει τη Λουτσία για τη μελλοντική Πριγκίπισσα Γοργόνα του Ινδικού Ωκεανού, και προσφέρει τη βοήθειά της όπου μπορεί.
Φωνή στην ελληνική μεταγλώττιση: Αφροδίτη Αντωνάκη , Βάσια Ζαχαροπούλου (στο τραγούδι. Στις σκηνές του επεισοδίων 51-52 όπου η Σάρα τραγουδά μονή της, δανείζεται τη φωνή της Μαρίνας Σάττι).
Η Λουτσία , Πριγκίπισσα Γοργόνα του Βόρειου Ειρηνικού Ωκεανού και κάτοχος του Ροζ Μαργαριταριού, φτάνει στον επάνω κόσμο για να βρει το αγόρι που έσωσε, επτά χρόνια πριν από την αρχή της ιστορίας, στο οποίο είχε δώσει το Ροζ Μαργαριτάρι της.
Βέβαια, η ανθρώπινη μορφή της Λουτσία, ονομαζόμενη Λουτσία Νανάμι , έχει ελάχιστη ομοιότητα με τη μορφή γοργόνας της και ο Καΐτο δεν μπορεί να την αναγνωρίσει.