polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Μετά την ήττα στη Μάχη του Στάλινγκραντ (στην οποία τα ουγγρικά στρατεύματα, πολεμώντας στο πλευρό των Γερμανών, υπέστησαν απώλειες 84%), το καθεστώς του Μίκλος Χόρτι άρχισε μυστικά να επιδιώκει ειρηνευτικές συμφωνίες με τις ΗΠΑ και τη Μεγάλη Βρετανία.
Μια ναζιστική κυβέρνηση-μαριονέτα εγκαταστάθηκε στη Βουδαπέστη, ενώ η πραγματική εξουσία βρισκόταν στα χέρια του Γερμανού στρατιωτικού διοικητή - Έντμουντ Φέεσενμάγερ.
Τότε, τον Απρίλιο και τον Μάιο του 1944, το καθεστώς άρχισε τη μαζική αποστολή των Εβραίων της Ουγγαρίας σε στρατόπεδα εξόντωσης στην κατεχόμενη Πολωνία.
Εκτός από το ότι το όνομά του εμφανίζεται σε κατάλογο που βρέθηκε στα Εθνικά Αρχεία των ΗΠΑ και δίνει τα ονόματα των συνδεδεμένων με τον πρόδρομο της , το Γραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών , υπάρχει και ένα υπόμνημα του 1954 από ανώνυμη πηγή της σχετικά με κάποιον Ούγγρο εξόριστο που ζούσε στη Στοκχόλμη.
Τρίτο αποχαρακτηρισμένο έγγραφο, ένα μνημόνιο που συντάχθηκε το 1990 από τον έφορο της Βιβλιοθήκης της , χαρακτηρίζει το συμπέρασμα ότι ο Βάλενμπεργκ εργαζόταν για το όσο βρισκόταν στη Βουδαπέστη ως «ουσιαστικά ορθό» .
Την ημέρα που ο Βάλενμπεργκ έφθασε στη σουηδική πρεσβεία στη Βουδαπέστη, τον Ιούλιο του 1944, ο διωγμός των Εβραίων της Ουγγαρίας βρισκόταν ήδη σε προχωρημένη φάση.
Μαζί με τον Σουηδό διπλωμάτη Περ Άνγκερ ο Βάλενμπεργκ εξέδωσε «προστατευτικά διαβατήρια» , που ταυτοποιούσαν τους κατόχους τους ως Σουηδούς υπηκόους που περίμεναν τον επαναπατρισμό τους.
Παρά το ότι τυπικά δεν ήταν νόμιμα, έμοιαζαν επίσημα και γενικώς γίνονταν δεκτά από τις γερμανικές/ουγγρικές αρχές, αν και κάποτε χρειάζονταν και δωροδοκίες.
Η σουηδική αντιπροσωπία πέτυχε επίσης διαπραγματευόμενη με τις γερμανικές αρχές να συμπεριφέρονται οι τελευταίες προς τους κατόχους των διαβατηρίων αυτών ως προς Σουηδούς υπηκόους και να τους εξαιρούν από την υποχρέωση να φορούν το κίτρινο άστρο που απαιτείτο για τους Εβραίους.
Η επιλογή του Βάλενμπεργκ προκάλεσε αντιρρήσεις από κάποιους αξιωματούχους στις ΗΠΑ, που αμφισβήτησαν την αξιοπιστία του, λόγω υπαρχουσών εμπορικών σχέσεων μεταξύ επιχειρήσεων της οικογένειάς του και του γερμανικού Ράιχ.
Αυτές οι αντιρρήσεις ξεπεράστηκαν τελικώς και το σουηδικό υπουργείο Εξωτερικών συμφώνησε με το αμερικανικό αίτημα να εντάξει τον Βάλενμπεργκ στη διπλωματική αντιπροσωπία του στη Βουδαπέστη ως αντάλλαγμα για τη μείωση των αμερικανικών διπλωματικών πιέσεων προς την ουδέτερη Σουηδία να άρει την πολιτική της του ελεύθερου εμπορίου προς τη Γερμανία.
Στις 16 Ιανουαρίου 1945 ο Βλαντίμιρ Ντεκανόζοφ πληροφόρησε τη σουηδική κυβέρνηση ότι ο Βάλενμπεργκ βρισκόταν «υπό την προστασία» των σοβιετικών αρχών.
Ο Ρίχτερ, που υπήρξε ακόλουθος στη γερμανική πρεσβεία στη Ρουμανία, κατέθεσε στη Σουηδία το 1955 ότι ο Βάλενμπεργκ ανακρίθηκε μία φορά, επί περίπου μιάμιση ώρα, στις αρχές Φεβρουαρίου 1945.
Ο Βάλενμπεργκ άρχισε να κοιμάται σε διαφορετικό μέρος κάθε νύχτα, ώστε να αποφύγει τη σύλληψη ή τη δολοφονία του από μέλη του Κόμματος του Σταυρού των Βελών ή από άνδρες του Άιχμαν.
Ωστόσο, δύο ημέρες πριν την κατάληψη της Βουδαπέστης από τον σοβιετικό στρατό, ο Βάλενμπεργκ διαπραγματεύθηκε με τον Άιχμαν και με τον στρατηγό Γκέραρντ Σμιντχούμπερ .
Ο Σουηδός δωροδόκησε το μέλος του Κόμματος του Σταυρού των Βελών Παλ Σαλάι ώστε να μεταφέρει ένα μήνυμα με το οποίο ο Βάλενμπεργκ έπεισε τους Γερμανούς να αποτρέψουν ένα σχέδιο των και των Βελοσταυριτών να ανατινάξουν το γκέτο της Βουδαπέστης, σκοτώνοντας περίπου 70 χιλιάδες Εβραίους.
Το σημείωμα έπεισε επίσης τους Γερμανούς να ακυρώσουν ένα τελευταίο εγχείρημα από τα να οργανωθεί μια πορεία θανάτου των Εβραίων που είχαν απομείνει στην πόλη, απειλώντας όσους θα τη διοργάνωναν ότι θα διώκονταν για εγκλήματα πολέμου όταν θα τελείωνε ο πόλεμος.
Τελικώς ο φον Ντάρντελ συγκέντρωσε ένα αρχείο 50 χιλιάδων σελίδων με συνεντεύξεις, άρθρα περιοδικών, επιστολές και άλλα ντοκουμέντα σχετικά με την αναζήτησή του.
Το 1991 συνέστησε μια σουηδο-ρωσική ομάδα εργασίας για να ερευνήσει ένδεκα στρατιωτικά και πολιτικά αρχεία της πρώην ΕΣΣΔ για πληροφορίες σχετικά με την τύχη του αδελφού του.
Το 2000 ο πολιτικός Αλεξάντρ Νικολάγιεβιτς Γιάκοβλεφ ανακοίνωσε και αυτός στη Μόσχα ότι ο Βάλενμπεργκ είχε εκτελεσθεί το 1947 στη φυλακή του Μεγάρου Λουμπιάνκα.
Ισχυρίσθηκε ότι ο Βλαντίμιρ Κριουτσκόφ, ο πρώην αρχηγός της Κα Γκε Μπε, σε μια ιδιωτική τους συνομιλία, τού είπε ότι είχε πυροβοληθεί.
Ο στρατηγός Πάβελ Σουντοπλάτοφ δήλωσε ότι ο Βάλενμπεργκ πέθανε όταν δηλητηριάσθηκε από τον Γκριγκόρυ Μαϊρανόφσκυ, διαβόητο δολοφόνο του .
Το ίδιο έτος ο Ρώσος εισαγγελέας Βλαντίμιρ Ουστίνοφ υπέγραψε απόφαση που «αποκαθιστούσε» μεταθανατίως τον Βάλενμπεργκ και τον οδηγό του, Λανγκφέλντερ, ως «θύματα πολιτικής καταπιέσεως».
Το 1981 ο Αμερικανός βουλευτής Τομ Λάντος, ένας από αυτούς που έσωσε ο Σουηδός διπλωμάτης, υπεστήριξε ένα νομοσχέδιο που κατέστησε τον Βάλενμπεργκ επίτιμο πολίτη των Ηνωμένων Πολιτειών.
Η «Αμερικανική Επιτροπή Ραούλ Βάλενμπεργκ» συστάθηκε το 1981 για να «διαιωνίσει τα ανθρωπιστικά ιδεώδη και το μη-βίαιο θάρρος του Ρ. Βάλενμπεργκ».
Τα παραπάνω έχουν γεννήσει την υποψία ότι, εκτός από τις προσπάθειες διασώσεως των Ουγγροεβραίων, ο Βάλενμπεργκ ίσως να είχε και μία παράλληλη μυστική αποστολή με σκοπό την πολιτική αποσταθεροποίηση της φιλοναζιστικής κυβερνήσεως της Ουγγαρίας για λογαριασμό του .
Αυτό θα έδινε κάποια αξιοπιστία στην ερμηνεία ότι η σύνδεσή του με την αμερικανική κατασκοπεία ήταν ο λόγος για τον οποίο στοχοποιήθηκε από τους Σοβιετικούς τον Ιανουάριο του 1945.
Αλλά και άλλα πρόσωπα που είχαν βοηθήσει πρόσφυγες κατά τον Β Παγκόσμιο πόλεμο εξαφανίσθηκαν στο σοβιετικό μπλοκ την περίοδο 1949/1950, χρόνια μετά την εξαφάνιση του Βάλενμπεργκ.
Στις 8 Μαρτίου 1945 το ελεγχόμενο από τους Σοβιετικούς ουγγρικό ραδιόφωνο ανακοίνωσε ότι ο Βάλενμπεργκ και ο οδηγός του είχαν δολοφονηθεί καθ' οδόν προς το Ντέμπρετσεν, υπονοώντας ότι είχαν σκοτωθεί από Βελοσταυρίτες ή από την Γκεστάπο.
Τον Απρίλιο του 1945 ο Άβερελ Χάριμαν, τότε στο Υπουργείο Εξωτερικών των ΗΠΑ προσφέρθηκε να βοηθήσει τη σουηδική κυβέρνηση να διερευνήσει τη μοίρα του Βάλενμπεργκ, αλλά η προσφορά απορρίφθηκε.
Στα τέλη Μαΐου 1944 ο διπλωμάτης Γκεόργκε Μαντέλο δημοσιοποίησε δύο σημαντικές αναφορές, που περιέγραφαν με λεπτομέρεια τις λειτουργίες του Στρατοπέδου του Άουσβιτς, και τη γκετοποίηση και εκτοπισμό των 435.000 Ουγγροεβραίων, αντιστοίχως.
Η δημοσιοποίηση των αναφορών προκάλεσε την επιστολή του Ουίνστον Τσώρτσιλ προς τον υπουργό του των Εξωτερικών : «Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι αυτός ο διωγμός των Εβραίων στην Ουγγαρία και ο εκτοπισμός τους συνιστά το μεγαλύτερο και ίσως το φρικωδέστερο έγκλημα που διαπράχθηκε ποτέ σε ολόκληρη την παγκόσμια ιστορία»
Τον Φεβρουάριο του 1949 ο πρώην συνταγματάρχης του γερμανικού στρατού Τέοντορ φον Ντούφινγκ , αιχμάλωτος πολέμου ανέφερε τα εξής: Ευρισκόμενος σε μεταβατικό στρατόπεδο στο Κίροφ κατά τη μεταφορά του στη Βαρκουτά, ο Ντούφινγκ συνάντησε έναν κρατούμενο καλοντυμένο με πολιτικά ρούχα, που είχε τον δικό του ξεχωριστό φρουρό.
Απεφοίτησε από το πανεπιστήμιο το 1935, αλλά μετά την επιστροφή του στη Σουηδία διαπίστωσε ότι το αμερικανικό πτυχίο του δεν αναγνωριζόταν για την εξάσκηση του επαγγέλματος του αρχιτέκτονα στη χώρα του.
Όλσεν στη Στοκχόλμη ως αντιπρόσωπο του με το συγκεκριμένο καθήκον να βρει τρόπο να βοηθήσει τους Εβραίους της Ουγγαρίας, Ωστόσο αυτός δεν ήταν ο μόνος λόγος της μεταβάσεως του Όλσεν στη Σουηδία.
Εκτός από τα της , ο Όλσεν λειτουργούσε μυστικά ως επικεφαλής των επιχειρήσεων οικονομικού πολέμου για τον εκεί κλάδο του Γραφείου Στρατηγικών Υπηρεσιών , προδρόμου της .
Κατά τον Περλάσκα, ο Σαλάι είπε ψέματα για να σώσει τη ζωή του στη δίκη του και το γκέτο σώθηκε με άλλα μέσα: Ο Περλάσκα έμαθε εγκαίρως για το σχέδιο ανατινάξεως του γκέτο και ζήτησε μία ακρόαση από τον Ούγγρο υπουργό Εσωτερικών Γκάμπορ Βάινα, στο υπόγειο του Δημαρχείου της Βουδαπέστης, όπου είχε το γραφείο του.
Ο Περάλτα «απείλησε» με νομικά και οικονομικά μέτρα κατά των «3.000 Ούγγρων πολιτών» που ήταν κάτοικοι Ισπανίας και παρόμοια μεταχείριση των Ούγγρων που διέμεναν σε δύο χώρες της Λατινικής Αμερικής, οπότε ο υπουργός απέσυρε το σχέδιο.
Οι γονείς του, που παντρεύτηκαν το 1911, ήταν ο Ραούλ Όσκαρ Βάλενμπεργκ , αξιωματικός του σουηδικού Πολεμικού Ναυτικού, και η Μαρία Σοφία Βίσιν .
Ο πατέρας πέθανε από καρκίνο τρεις μήνες πριν από τη γέννηση του Ραούλ Γκούσταφ, ενώ και ο εκ μητρός παππούς του πέθανε από πνευμονία τρεις μήνες μετά τη γέννησή του.
Το 1918 η μητέρα του ξαναπαντρεύτηκε και με τον νέο της σύζυγο, τον Φρέντρικ φον Ντάρντελ απέκτησε έναν γιο, τον Γκυ φον Ντάρντελ, και μία κόρη, τη Νίνα.
Ο Βάλενμπεργκ δεν ήταν αυτός που είχε εγκαινιάσει την πρακτική των διαβατηρίων: Την άνοιξη του 1944 ο Ελβετός διπλωμάτης Καρλ Λουτς είχε εκδώσει «προστατευτικά διαβατήρια» από την ελβετική πρεσβεία της Βουδαπέστης, ενώ ο Ιταλός επιχειρηματίας Τζόρτζιο Περλάσκα παρίστανε τον Ισπανό διπλωμάτη και εξέδιδε πλαστές βίζες.
Στις 17 Ιανουαρίου 1945, κατά την Πολιορκία της Βουδαπέστης από τον σοβιετικό στρατό, ο Βάλενμπεργκ κρατήθηκε από τη ως ύποπτος για κατασκοπεία και στη συνέχεια εξαφανίσθηκε.
Τα κίνητρα πίσω από τη σύλληψη και κράτηση του Βάλενμπεργκ από τους Σοβιετικούς, όπως και οι περιστάσεις του θανάτου του και οι σχέσεις του με το αμερικανικό Γραφείο Στρατηγικών Υπηρεσιών, παραμένουν καλυμμένα από πέπλο μυστηρίου και αποτελούν θέμα συνεχιζόμενων φημών.
ο Βρετανός επιχειρηματίας και κατάσκοπος , που ήταν φυλακισμένος στο Λουμπιάνκα το 1962, δήλωσε ότι είχε μιλήσει με έναν άνθρωπο του οποίου δεν είχε μπορέσει να δει το πρόσωπο και ο οποίος του είπε πως ήταν Σουηδός διπλωμάτης.
Ακόμα πιο εύγλωττο είναι ένα ανακοινωθέν που στάλθηκε στις 7 Νοεμβρίου 1944 από τον Κλάδο Μυστικών Πληροφοριών του στο Μπάρι, που αναγνωρίζει ότι ο Βάλενμπεργκ δρούσε ως ανεπίσημος σύνδεσμος μεταξύ του και του ουγγρικού αντιφασιστικού κινήματος , μιας αντιστασιακής οργανώσεως.
Το μήνυμα του σημειώνει τις επαφές του με τον , ένα υψηλόβαθμο στέλεχος του , και εξηγεί επιπλέον ότι επαφή με τον «μπορεί να επιτευχθεί μόνο» δια της σουηδικής διπλωματικής αντιπροσωπίας στη Βουδαπέστη.
Οι τελευταίες υποτιθέμενες θεάσεις του Βάλενμπεργκ αναφέρθηκαν από δύο ανεξάρτητους μεταξύ τους μάρτυρες, που είπαν ότι είχαν στοιχεία πως βρισκόταν σε μια φυλακή τον Νοέμβριο του 1987.
Ο Τιμπόρ Μπαράνσκι ήταν ένας 22χρονος φοιτητής της Θεολογίας, που προσποιούμενος τον αντιπρόσωπο του Βατικανού, διέσωσε περί τους τρεις χιλιάδες Εβραίους.
Είναι γνωστός για τη διάσωση δεκάδων χιλιάδων Εβραίων στη ναζιστική Ουγγαρία κατά το Ολοκαύτωμα, καθώς ως ακόλουθος στη σουηδική πρεσβεία στη Βουδαπέστη μεταξύ Ιουλίου και Δεκεμβρίου 1944 εξέδωσε διαβατήρια και έκρυψε Εβραίους σε κτήρια που αποτελούσαν σουηδικό έδαφος.
Με χρήματα που είχε συγκεντρώσει η Επιτροπή Προσφύγων Πολέμου, ο Βάλενμπεργκ νοίκιασε 32 κτήρια στη Βουδαπέστη και τα κήρυξε σουηδικό έδαφος, προστατευόμενο από τη διπλωματική ασυλία.
Τους έβαλε πινακίδες όπως «Σουηδική Βιβλιοθήκη» και «Σουηδικό Ερευνητικό Ινστιτούτο», ενώ κρέμασε και μεγάλες σουηδικές σημαίες στις προσόψεις τους, ώστε να δίνουν την κατάλληλη εντύπωση.
Κατά τη διάρκεια ιδιωτικής συνομιλίας σχετικώς με τις συνθήκες κρατήσεως στις σοβιετικές φυλακές σε μια δεξίωση του Κομμουνιστικού Κόμματος περί το 1975, ένας στρατηγός της Κα Γκε Μπε αναφέρεται ότι είπε: «οι συνθήκες δε θα μπορούσαν να είναι τόσο σκληρές, με δεδομένο ότι στη φυλακή Λουμπιάνκα υπάρχει κάποιος ξένος κρατούμενος που βρίσκεται εκεί επί σχεδόν τρεις δεκαετίες».
Αναζητώντας κάποιον πρόθυμο και ικανό να μεταβεί στη Βουδαπέστη για να οργανώσει ένα πρόγραμμα διασώσεως για τους Ουγγροεβραίους, ο Όλσεν συνάντησε μια επιτροπή αρωγής αποτελούμενη από εξέχοντες Εβραίους της Σουηδίας, υπό τον Αρχιραβίνο της Σουηδίας Μορντεκάι Έρενπραϊς.
Το 2012 ο Ρώσος υποστράτηγος Βασίλι Χριστοφόροφ της Υπηρεσίας Ασφαλείας της Ρωσικής Ομοσπονδίας δήλωσε ότι η υπόθεση Βάλενμπεργκ ήταν ακόμη ανοικτή και απέρριψε τις κατηγορίες για συνεχιζόμενη συγκάλυψη.
Τον Αύγουστο του 2016 νέες πληροφορίες είδαν το φως της ημέρας όταν το ημερολόγιο του επικεφαλής της Κα Γκε Μπε Ιβάν Σερόφ ανακαλύφθηκε από την εγγονή του μέσα σε έναν τοίχο του σπιτιού της.
Μεταξύ όσων σώθηκαν από τον Βάλενμπεργκ είναι ο βιοχημικός Λαρς Έρνστερ, που φιλοξενήθηκε στη σουηδική πρεσβεία, και ο Τομ Λάντος, αργότερα μέλος της αμερικανικής Βουλής των Αντιπροσώπων, που στεγάσθηκε σε ένα από τα κτήρια που είχε ενοικιάσει ο Βάλενμπεργκ.
Στις 29 Μαρτίου 2016 η Εφορία της Σουηδίας ανακοίνωσε ότι είχε υποβληθεί αίτημα να κηρυχθεί ο Βάλενμπεργκ νεκρός και ότι, κατόπιν αυτού, αν δεν ερχόταν σε επαφή με την Εφορία πριν τις 14 Οκτωβρίου 2016, θα ανακηρυσσόταν νομικά νεκρός.
Ο Σαντόρ Αρντάι, ένας από τους οδηγούς που είχε προσλάβει ο Βάλενμπεργκ, περιέγραψε ως εξής την αντίδραση του Βάλενμπεργκ όταν συνάντησε έναν συρμό με «φορτίο» Εβραίων που επρόκειτο να φύγει για το Άουσβιτς:
Πράγματι, ο Βάλενμπεργκ ανακηρύχθηκε νομικά νεκρός τον Οκτώβριο του 2016 και η Εφορία της Σουηδίας κατέγραψε τυπικά την ημερομηνία θανάτου του ως την 31η Ιουλίου 1952, 5 ακριβώς έτη μετά την εξαφάνισή του.
Ο επιτάφιος στη κηδεία του ανέφερε ότι "η μαφία του δεν ασχολούνταν με εγκληματικές δραστηριότητες, αλλά πάλευε για τον σεβασμό του νόμου, την υπεράσπιση όλων των δικαιωμάτων, την μεγαλότητα του χαρακτήρα. Ήταν αγάπη".
Ο Βιτσίνι είναι ο κεντρικός χαρακτήρας στην ιστορία της άμεσης υποστήριξης της μαφίας για τις συμμαχικές δυνάμεις κατά την διάρκεια της επέμβασης στη Σικελία το 1943.
Μετά τον Β Παγκόσμιο Πόλεμο, έγινε η προσωποποίηση της επανίδρυσης της Κόζα Νόστρα κατά τη διάρκεια της συμμαχικής κατοχής και την αποκατάσταση της δημοκρατίας.
Αρχικά, υποστήριξε το κίνημα για την ανεξαρτησία της Σικελίας, αλλά άλλαξε τη πίστη του στο Κόμμα των Χριστιανοδημοκρατών, όταν έγινε ξεκάθαρο ότι η σικελική ανεξαρτησία ήταν άσκοπη.
Ο Ηλυσιακός δεν κατόρθωσε τότε να παγιώσει τη θέση του στην κορυφαία κατηγορία, καθώς την περίοδο 2003-04 τερμάτισε στην τελευταία θέση με μόλις 6 νίκες σε σύνολο 26 αγώνων.
Στο θεσμό του Κυπέλλου Ελλάδος γνώρισε τον αποκλεισμό στην 1η αγωνιστική της Β' Φάσης κατόπιν ήττας με σκορ 69-60 από τον Ηρακλή Θεσσαλονίκης.
Η παραμονή του Ηλυσιακού στην κατηγορία εξασφαλίστηκε κατόπιν απόφασης αθλητικού δικαστηρίου, το οποίο οδήγησε στην Α2 την ΑΕΚ για πρώτη φορά στην ιστορία της.
Ωστόσο την επόμενη χρονιά, 1985-86, κατέκτησε και πάλι την πρωτιά στον Όμιλό του και αυτή τη φορά, κατακτώντας και τον τίτλο του Υπερπρωταθλητή, ανήλθε σε ανώτερο επίπεδο.
Σε ό,τι αφορά το Κύπελλο, η ομάδα του Ζωγράφου προχώρησε πολύ περισσότερο, εφόσον μετά από 4 αγώνες έφτασε στη «Φάση των 8», όπου και αποκλείστηκε οριακά από την Ε.
Συνεχίζοντας στο ίδιο μοτίβο, ο Ηλυσιακός τερμάτισε και πάλι κοντά στη ζώνη του υποβιβασμού την επόμενη χρονιά 2012-13 και συγκεκριμένα στη 12η θέση.
Η αλλαγή της χιλιετίας βρήκε τον Ηλυσιακό να αγωνίζεται στη Β' Εθνική Κατηγορία, από την οποία υποβιβάστηκε στο τέλος της περιόδου 1999-00 έχοντας τερματίσει στη 13η θέση της τελικής κατάταξης.
Έχει αγωνιστεί 9 φορές στην Α1 Εθνική κατηγορία Ανδρών αποτελεί δε το σωματείο με τις περισσότερες παρουσίες στο πρωτάθλημα της Α2 Εθνικής Κατηγορίας.
Κατελαβε την 12η θέση σε ισοβαθμία με τον Πανελευσινιακό και τον Ίκαρο Χαλκίδας, και τελικά υποβιβάστηκε μαζί με τον Ίκαρο λόγω χειρότερης συγκομιδής πόντων στους μεταξύ τους αγώνες.
Η ανοδική πορεία του συλλόγου δεν διακόπηκε ούτε την επόμενη χρονιά, 2002-03, καθώς η κατάληψη της 3ης θέσης στην Α2 Εθνική ήταν αρκετή για να του εξασφαλίσει την άνοδο στην Α1 Εθνική, λόγω οικονομικής αδυναμίας του Παλαιού Φαλήρου να συμμετάσχει σε αυτή.
Έχοντας επιστρέψει στην Α1 Κατηγορία, η ομάδα του Ηλυσιακού αυτή τη φορά πέτυχε να σταθεροποιήσει τη θέση της, ανανεώνοντας την παραμονή της για μια πενταετία.
Γεννημένος στην Τρόφα, ο Καρντόσο αποφοίτησε το 1995 από σχολή Φυσικής Αγωγής και Αθλημάτων με εξειδίκευση στο ποδόσφαιρο και ολοκλήρωσε το 1998 με το στην Επιστήμη του Αθλητισμού στο Κολέγιο Αθλητικής Επιστήμης και Φυσικής Αγωγής του Πανεπιστημίου του Πόρτο.
Ο Καρντόσ οδήγησε τη Ρίο Άβε στην καλύτερη πορεία της στην κορυφαία κατηγορία, τερματίζοντας στην πέμπτη θέση (η καλύτερη θέση της ομάδας, μαζί με την 5η θέση της σεζόν 1981-81 υπό το Φέλιξ Μουρίνιο), κερδίζοντας 51 βαθμούς (ξεπερνώντας τους 50 που έφτασε με τον Πέδρο Μάρτινς τη σεζόν 2015- 16) και την πρόκριση στο Γιουρόπα Λιγκ της ερχόμενης σεζόν.
Μετά από τρεις νίκες και μία ισοπαλία, εναντίον της Μπενφίκα, στα πρώτα τέσσερα του πρωταθλήματα, του απονεμήθηκε το βραβείο «Προπονητής του Μήνα» για τον Αύγουστο.
Στις 12 Ιουνίου 2013, παρουσιάστηκε από τη Σαχτάρ Ντονέτσκ, όπου ορίστηκε προπονητής της ομάδας 21, ενώ ανέλαβε και το συντονισμό της οργάνωσης των ακαδημιών του συλλόγου.
Αργότερα, καθώς εξελίχθηκε μέσω των μικρών ηλικιακών κατηγοριών του συλλόγου, έγινε προπονητής φυσικής κατάστασης της Πόρτο το 1999 και ορίστηκε υπεύθυνος της ομάδας 15 το 2003.
Είναι πρόεδρος της Διαρκούς Επιτροπής Μορφωτικών Υποθέσεων, επικεφαλής της Ελληνικής αντιπροσωπίας στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη , μέλος της Επιτροπής Οικονομικών της Βουλής, της Ειδικής Μόνιμης Επιτροπής Περιφερειών και της Υποεπιτροπής Νησιωτικών και Ορεινών Περιοχών της Βουλής.
Τον Σεπτέμβριο του 2014 ορίστηκε υφυπουργός Παιδείας και Θρησκευμάτων στην κυβέρνηση Σαμαρά και αποπέμφθηκε τον Νοέμβριο του ίδιου έτους, καθώς δήλωσε απευθυνόμενος στη Λιάνα Κανέλλη: «Εσείς θέλετε Κασιδιάρη».
Υπήρξε μέλος της Διαρκούς Επιτροπής Παραγωγής και Εμπορίου της Βουλής και εκπρόσωπος της Βουλής στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση Χωρών Νοτιοανατολικής Ευρώπης .
Έχει σπουδάσει στο Τμήμα Φυσικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, κατέχει μεταπτυχιακό τίτλο από το Πανεπιστήμιο Σίτι του Λονδίνου και διδακτορικό δίπλωμα από το Τμήμα Μηχανικών Ηλεκτρονικών Υπολογιστών και Πληροφορικής της Πολυτεχνικής Σχολής του Πανεπιστημίου Πατρών.
Κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα και της πρώιμης σύγχρονης περιόδου, και μέχρι το 1790, το έδαφος που καλύπτεται από το νομό Αβερόν αποτελούσε την παλαιά κομητεία Ρουέργκ, που ήταν στενά συνδεδεμένη με την Τουλούζ και τη Γκιγιένη.
Οι πρώτοι γνωστοί ιστορικοί κάτοικοι της περιοχής ήταν η γαλατική φυλή των Ρουτένων, αλλά η περιοχή κατοικήθηκε πολύ πριν από αυτούς και έχει πολλά προϊστορικά μνημεία, συμπεριλαμβανομένων πάνω από 1.000 μενίρ και ντολμέν - περισσότερα από οποιαδήποτε άλλη περιοχή της Γαλλίας.
Ο Ναβίλ ήταν αρχαιολόγος της "παλαιάς σχολής", η οποία ασχολήθηκε εκτενώς με μεγάλης κλίμακας καθαρισμούς των θέσεων, ενώ δεν ενδιαφέρθηκε ιδιαίτερα για την λεπτομερή καταγραφή της ανασκαφικής έρευνας.
Κατά τη διάρκεια της ζωής του επικρίθηκε για τις αρχαιολογικές μεθόδους του από τον Φλίντερς Πέτρι, ενώ ο Χόγκαρθ ορίστηκε ως επιτηρητής του από το Ινστιτούτο Αιγυπτιακών Ερευνών και υπεύθυνος να επιβλέπει τις ερευνητικές μεθόδους που εφάρμοζε ο Ναβίλ στο Ντέιρ ελ-Μπαχάρι.
Οι δημοσιευμένες αναφορές του είναι ενδεικτικές της έλλειψης λεπτομέρειας η οποία τις διέπει, αλλά αυτό είναι κάτι που χαρακτήριζε σε μεγάλο βαθμό τις αρχαιολογικές μεθόδους εκείνης της εποχής.
Ανέσκαψε διάφορες θέσεις στο Δέλτα του Νείλου, μεταξύ των οποίων την Πειθώ , το , την Βούβαστη , την Λεοντόπολη Ηλιουπολίτικη , τη θέση - , την Ηρακλεόπολη τη Μεγάλη , τον Μένδη και την Λεοντόπολη .
Τη δεκαετία του 1890 ανέσκαψε τον Νεκρικό Ναό της Χατσεψούτ στο Ντέιρ ελ-Μπαχάρι, όπου είχε ως βοηθούς του τον Ντέιβιντ Τζωρτζ Χόγκαρθ, τον και τον Χάουαρντ Κάρτερ.
Το 1910 δούλεψε στη βασιλική Νεκρόπολη της Αβύδου και η τελευταία ανασκαφή του ήταν στο Οσίρειο , την οποία δεν ολοκλήρωσε εξαιτίας της έναρξης του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου.
Ο Ναβίλ έλαβε πολυάριθμα διεθνή βραβεία και τιμητικές διακρίσεις, ενώ υπήρξε ο συγγραφέας αμέτρητων δημοσιεύσεων οι οποίες αφορούσαν στις ανασκαφικές του έρευνες και τις μελέτες των βιβλικών κειμένων.
Η ανοιχτή ήταν ζώνη με ελεύθερη πρόσβαση, ενώ η κλειστή φυλάσσονταν από τον αρχηγό και εκείνος όριζε πότε θα ξεκινήσει η συγκομιδή των προϊόντων που βρίσκονταν σε αυτή.
Σε περιπτώσεις παραβάσεων, υπήρχαν γραπτοί κανόνες για την προστασία της κοινής γης, οι οποίοι επέφεραν και πρόστιμα ανάλογα της βαρύτητας και της προηγούμενης συμπεριφοράς του παραβάτη.
Ανάλογα το χωριό μπορεί να υπήρχαν "ανιχνευτές" οι οποίοι περιφρουρούσαν την κλειστή ζώνη ή αν δε διέθετε ανιχνευτές υπήρχε η αστυνομία πολιτών, όπου ο κάθε πολίτης μπορούσε να καταγγείλει παραβάσεις.
Τα πρόστιμα που επιβάλλονταν διέφεραν ανάλογα την παράβαση, μπορούσαν να είναι για παράδειγμα λίγα χρήματα στον ανιχνευτή , αφαίρεση αλόγων και εξοπλισμού ή και μόνιμος εξορισμός από το χωριό.
Δικαίωμα πρόσβασης στα κοινά κτήματα είχαν μόνο οι μονάδες του νοικοκυριού και όχι τα άτομα, άρα νοικοκυριά με πολλά μέλη δεν είχαν κάποιο πλεονέκτημα.
Η βραβευμένη με Νόμπελ Οικονομίας το 2009 Έλινορ Όστρομ, στο έργο της " : ", φέρνει στο επιστημονικό προσκήνιο τα κοινά ως θεσμούς διαχείρισης πόρων κοινής δεξαμενής.
Τα χωριά ήταν χτισμένα σε απόκρημνα βουνά και οι κοινές γαίες παρήγαγαν δασικά προϊόντα, ξυλεία, κάρβουνα, καλάμια και λίπασμα, ενώ στα ιδιόκτητα χωράφια καλλιεργούνταν ρύζι και λαχανικά.
Επίσης αποκάλυψε ότι η ταινία θα έκανε πρεμιέρα σε επιλεγμένους κινηματογράφους σε μερικές χώρες στις 5 Σεπτεμβρίου μόνο για μια μέρα και σε μερικούς κινηματογράφους στο Λος Άντζελες η ταινία έκανε πρεμιέρα στις 3 Σεπτεμβρίου.
Η Μαρτίνεζ αποκάλυψε μαζί με το τρίτο το οποίο ανέβηκε σε όλους της τους λογαριασμούς στις 29 Μαΐου, ότι το άλμπουμ θα κυκλοφορήσει στις 6 Σεπτεμβρίου το οποίο θα συνοδευτεί από μια ταινία "σκοτεινού χιούμορ, σουρεαλιστική και μιούζικαλ" όπως είπε η Μαρτίνεζ μέσω του λογαριασμού της στο , την οποία έγραψε και σκηνοθέτησε η ίδια, η οποία θα έχει διάρκεια μίας ώρας και τριάντα λεπτών.
Το " " κυκλοφόρησε ως το κύριο σινγκλ του ΕΡ μαζί με το βίντεο κλιπ στο , κάνοντας το ταυτόχρονα και το πρώτο σινγκλ του άλμπουμ γενικώς, αφού κανένα τραγούδι δεν κυκλοφόρησε ως σινγκλ, και τα προγραμματισμένα για σινγκλ κομμάτια """ και " " απέτυχαν να μπουν στο ΕΡ.
Η Μαρτίνεζ άρχισε να γράφει το άλμπουμ το 2015 λίγο μετά την κυκλοφορία του ντεμπούτο άλμπουμ της , Μαρτίνεζ είπε σε συνέντευξη με την ότι το ανώνυμο τότε άλμπουμ έχει τελειώσει και θα συνοδευτεί από μια ταινία που θα γράψει και θα σκηνοθετήσει η ίδια.
Μαρτίνεζ συνέχισε να κυκλοφορεί διάφορα τραγουδιών απ'το άλμπουμ με ένα διαδραστικό παιχνίδι, στο οποίο οι φανς έπρεπε να πάνε σε συγκεκριμένες τοποθεσίες για να το ακούσουν.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1990 συμμετείχε σε διάφορες τηλεοπτικές σειρές μεταξύ των οποίων "Φόβος και Πάθος", "Οι Αγνοημένοι" "Δίωξη Εγκλήματος" κ.
Τα τελευταία χρόνια έχει κάνει εμφανίσεις ως στις σειρές "Το αμάρτημα της μητρός μου", "Μοντέρνα Οικογένεια", "Δικαίωση", "Μάλιστα, Σεφ!", "Η Επιστροφή" και "Έλα στη θέση μου", "Έρωτας με διαφορά" , " ".
Ο μέγας βασιλιάς Μιθριδάτης, γιος τού μεγάλου βασιλιά Αντιόχου και της βασίλισσας Ισιάδος, αφιερώνει αυτή την εικόνα στην άφθαρτη μνήμη της βασίλισσας Λαοδίκης, αδελφής τού βασιλιά και σύζυγο τού Ορόντη, βασιλιά βασιλιάδων, και στη δική της τιμή.
Σε ηλικία 15 ετών, και έχοντας τελειώσει το γυμνάσιο στην Ελλάδα, συμμετείχε σε πρόγραμμα ανταλλαγής μαθητών συνεχίζοντας για τρία χρόνια το λύκειο στη Μινεσότα.
Έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό τη σεζόν 2008-2009 όταν υποδύθηκε τον τηλεοπτικό γιο του Κώστα Κόκλα και της Άβας Γαλανοπούλου στον δεύτερο κύκλο της κωμικής οικογενειακής σειράς "Λατρεμένοι μου γείτονες" ενώ την ίδια περίοδο συμμετείχε και στο καστ της κοινωνικής σειράς "Ιατρικό Απόρρητο".
Την επόμενη σεζόν είχε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στη σειρά " Ρούλης" ενώ έλαβε μέρος και σε μία ιστορία της σειράς "Ο πόλεμος των άστρων" μαζί με την Κατερίνα Παπουτσάκη και τον Πέτρο Λαγούτη.
Το 2011 συμμετείχε στα δύο τελευταία επεισόδια της σειράς "Τα Μυστικά της Εδέμ" υποδυόμενος τον γιο του Παναγιώτη Πετράκη και την Μαριάννας Πολυχρονίδη 15 χρόνια μετά.
Επέστρεψε τηλεοπτικά μετά από μικρή περίοδο αποχής τη σεζόν 2013-2014, έχοντας έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην καθημερινή σειρά του 1 "Μπρούσκο".
Η Μάχη των Τεμπών ήταν μια ένοπλη σύρραξη που διεξήχθη με τα στρατεύματα της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας κατά τη διάρκεια της Γερμανικής εισβολής στην Ελλάδα στις 18 Απριλίου 1941.
Κατά τη διάρκεια της μάχης, οι Γερμανοί υπέστησαν βαριές απώλειες και αναγκάστηκαν να αποχωρήσουν από το φαράγγι, αλλά η στάση τους επέτρεψε στις συμμαχικές δυνάμεις να νικήσουν και στη συνέχεια να αντιπαρατεθούν στις Θερμοπύλες.
με επίθεση από τον Γόννο προς το 2/2ο τάγμα αργότερα, γύρω στο μεσημέρι, οι γερμανικές μονάδες υπό την ηγεσία του υπολοχαγού Χέρμαν Μπαλκ επιτέθηκαν στο 21ο Τάγμα της Νέας Ζηλανδίας.