polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Αυτή η στρατηγική απαιτούσε τον τερματισμό των περισσότερων ιστορικών παραδόσεων του κόμματος που βασίζονταν στην εργατική συνδικαλιστική τάξη και προσπάθησε να κερδίσει μία νέα υποστήριξη μεταξύ των υψηλοβάθμων υπαλλήλων και του δημόσιου τομέα.
Ταυτόχρονα, το αύξησε την παρουσία του στις μεγάλες κρατικές επιχειρήσεις και ενεπλάκη σε μεγάλο βαθμό στη διαφθορά και στην παράνομη πολιτική χρηματοδότηση που τελικά θα κατέληγε στις δικαστικές έρευνες.
Ακόμα κι αν το δεν αμφισβήτησε ποτέ την πολιτική είτε του Κομμουνιστικού Κόμματος είτε των Χριστιανοδημοκρατών, η κομβική του θέση στη πολιτική σκηνή του επέτρεψε να διεκδικήσει τη θέση του πρωθυπουργού για τον Κράξι μετά τις γενικές εκλογές του 1983.
Η εκλογική υποστήριξη προς τους Χριστιανοδημοκράτες αποδυναμώθηκε σημαντικά, αφήνοντάς τους με 32,9% των ψήφων, σε σύγκριση με το 38,3% που κέρδισε το 1979 .
Τον Ιούλιο του 1978, μετά την παραίτηση του Προέδρου Τζοβάνι Λεόνε, μετά από μια μακρά κοινοβουλευτική μάχη, ο Κράξι κατάφερε να συγκεντρώσει μεγάλο αριθμό ψήφων, εκλέγοντας τον Σάντρο Περτίνι ως νέο Πρόεδρο.
Ο Μπερτίνι ήταν ο πρώτος σοσιαλιστής που κατείχε αυτή τη θέση και υποστηρίχθηκε επίσης από τους κομμουνιστές, οι οποίοι θεωρούσαν ότι ως παλιός σοσιαλιστής δεν θα ευνοούσε τη «νέα πορεία» του Κράξι.
Ο Κράξι, αφενός, αποστασιοποιήθηκε από τον λενινισμό αναφερόμενος σε μορφές αυταρχικού σοσιαλισμού, και αφετέρου έδειξε υποστήριξη στα κινήματα της κοινωνίας των πολιτών και στις μάχες για τα πολιτικά δικαιώματα, που πρότεινε κυρίως το Ριζοσπαστικό Κόμμα, όπου επέβλεπε την εικόνα του μέσω των μέσων μαζικής ενημέρωσης.
Εν τω μεταξύ, τον Νοέμβριο του 1964, επανεξελέγη δημοτικός σύμβουλος στο Μιλάνο, συνεχίζοντας τη δημόσια δέσμευσή του ως αξιολογητής για τη φιλανθρωπία και τη βοήθεια στο συμβούλιο του Πιέτρο Μπουκαλόσι.
που προκάλεσε την πτώση της κυβέρνησης του Άλντο Μόρο και τις επακόλουθες πρόωρες εκλογές , που σημείωσαν μια εντυπωσιακή ανάπτυξη του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος υπό την ηγεσία ενός νεαρού ηγέτη, του Ενρίκο Μπερλινγκουέρ, ενώ η Χριστιανοδημοκρατία κατάφερε να παραμείνει το κόμμα της πλειοψηφίας με λίγες μόνο ψήφους.
Το 1970, μετά το τέλος της συμμαχίας του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος, ο Κράξι έγινε Αναπληρωτής Γραμματέας του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, όπως πρότεινε ο Τζάκομο Μαντσίνι.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ήταν ισχυροί υποστηρικτές του συνασπισμού της Κεντροαριστεράς, μεταξύ των Χριστιανοδημοκρατών του Άλντο Μόρο και του Αμιντόρε Φανφάνι, των Σοσιαλιστών του Πιέτρο Νέμμι, των Σοσιαλδημοκρατών του Τζουζέπε Σαραγκάτ και των Ρεπουμπλικανών του Ούγκο Λα Μάλφα.
Στον τομέα της οικογενειακής πολιτικής, θεσπίστηκαν νόμοι το 1984 και το 1986 που άλλαξαν το σύστημα οικογενειακών επιδομάτων έτσι ώστε τα άτομα που είχαν μεγαλύτερη ανάγκη να λάμβαναν μεγαλύτερα ποσά και η κάλυψη μειώθηκε σταδιακά μέχρι το σημείο τερματισμού όταν ξεπερνούσαν ορισμένα εισοδηματικά επίπεδα.
Ο πατέρας του Κράξι ήταν υποψήφιος στις ιταλικές γενικές εκλογές του 1948 με το Λαϊκό Δημοκρατικό Μέτωπο, μια πολιτική συμμαχία μεταξύ του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος και του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος .
Τα πράγματα περιπλέκονταν περαιτέρω από το γεγονός ότι πολλά κόμματα είχαν εσωτερικά ρεύματα που θα υποδεχόνταν τους κομμουνιστές στον κυβερνητικό συνασπισμό, ιδιαίτερα στο εσωτερικό της Χριστιανοδημοκρατίας, του μεγαλύτερου κόμματος στην Ιταλία από το 1945 έως το τέλος της Πρώτης Δημοκρατίας.
Ο πατέρας του Βιτόριο Κράξι ήταν Σικελός δικηγόρος και αντιφασίστας που διώχθηκε από το καθεστώς του Μπενίτο Μουσολίνι, ενώ η μητέρα του Μαρία Φεράρι ήταν νοικοκυρά από το Σαν Άντζελο Λοντιτζιάνο.
Κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ο νεαρός Κράξι στάλθηκε από τους γονείς του στο Καθολικό κολέγιο Εντμόντο Ντε Αμίτσις λόγω του απείθαρχου χαρακτήρα του και για να τον προστατεύσει από το φασιστικό καθεστώς αντίποινα για τις αντιφασιστικές δραστηριότητες του πατέρα του.
Εν τω μεταξύ, παρακολούθησε τη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου του Μιλάνου και στη συνέχεια τη Σχολή Πολιτικών Επιστημών στο Ουρμπίνο, όπου συνδέθηκε με μία φοιτητική ομάδα που υποστήριζε τις αριστερές δυνάμεις.
Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου ασχολήθηκε για πρώτη φορά με τα κοινά, οργανώνοντας συνέδρια, συζητήσεις, προβολές ταινιών και το 1956 έγινε μέλος της Επαρχιακής Επιτροπής του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος στο Μιλάνο και ηγέτης της Ομοσπονδίας Σοσιαλιστικής Νεολαίας.
Συγκεκριμένα, επιδίωξε και κατάφερε να απομακρύνει το κόμμα από τους κομμουνιστές, φέρνοντάς το σε συμμαχία με τη Χριστιανοδημοκρατία και σε άλλα κεντρώα κόμματα, διατηρώντας παράλληλα ένα αριστερό και μεταρρυθμιστικό προφίλ.
Το 1972 με την επανεκλογή του Φρανσέσκο Ντε Μαρτίνο ως Εθνικού Γραμματέα του Σοσιαλιστικού Κόμματος κατά τη διάρκεια του Συνεδρίου της Γένοβας, ο Κράξι ανέλαβε το ρόλο του αναπληρωτή γραμματέα, με καθήκοντα την επιτροπή για τη διαχείριση των διεθνών σχέσεων του κόμματος.
Ως εκπρόσωπος του στη Σοσιαλιστική Διεθνή, ο Κράξι δημιούργησε δεσμούς με μερικούς από τους κύριους μελλοντικούς ηγέτες της Ευρώπης, όπως τον Βίλι Μπραντ, τον Φελίπε Γκονζάλεθ, τον Φρανσουά Μιτεράν, τον Μάριο Σοάρες, τον Μισέλ Ροκάρ και τον Άντρεα Παπανδρέου.
Ηγήθηκε της τρίτης μακροβιότερης κυβέρνησης στην Ιταλική Δημοκρατία και θεωρείται ένας από τους πιο ισχυρούς και εξέχοντες πολιτικούς της αποκαλούμενης Πρώτης Ιταλικής Δημοκρατίας.
Ο Κράξι ήταν πάντα αντίθετος στον Ιστορικό Συμβιβασμό του Μόρο και του Μπερλίνγκουερ, μια πολιτική συμμαχία και μια συμφωνία μεταξύ των Χριστιανοδημοκρατών και των Κομμουνιστών.
Γι' αυτό ο Κράξι σκιαγράφησε μια γραμμή εναλλαγής μεταξύ τη Χριστιανοδημοκρατία και της αριστεράς, που εκπροσωπείται από το κόμμα του, λόγω των στενών σχέσεων μεταξύ του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος και της Σοβιετικής Ένωσης.
Ως υπεύθυνος της εξωτερικής πολιτικής του Σοσιαλιστικού Κόμματος, υποστήριξε, επίσης οικονομικά, ορισμένα σοσιαλιστικά κόμματα που απαγορεύτηκαν από τις δικτατορίες των αντίστοιχων χωρών τους, συμπεριλαμβανομένου του Ισπανικού Σοσιαλιστικού Εργατικού Κόμματος, του Πανελληνίου Σοσιαλιστικού Κινήματος και του Χιλιανού Σοσιαλιστικού Κόμματος του Σαλβαδόρ Αλιέντε, με τον οποίο ο Κράξι ήταν προσωπικός φίλος.
Το 1956, μετά τη σοβιετική εισβολή στην Ουγγαρία, ο Κράξι μαζί με μια ομάδα δεσμεύτηκε στην απόσπαση του Σοσιαλιστικού Κόμματος από την φιλοκομμουνιστική πολιτική του, αλλά απέτυχε καθώς η πρότασή του να συνδέσει το Σοσιαλιστικό Κίνημα Νεολαίας με τη Διεθνή Οργάνωση Δημοκρατικής Νεολαίας απορρίφθηκε.
Το 1966, με τον σχηματισμό του Ενιαίου Σοσιαλιστικού Κόμματος, μια συμμαχία μεταξύ του Σοσιαλιστικού Κόμματος και του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, ο Κράξι έγινε επαρχιακός γραμματέας στο Μιλάνο, μαζί με τον σοσιαλδημοκράτη Ενρίκο Ρίζι και τον Ρένζο Περουτσότι.
Τον Νοέμβριο του 1956 εξελέγη δημοτικός σύμβουλος στο Σαν Άντζελο Λοντιτζιάνο και το 1957 εξελέγη στην Κεντρική Επιτροπή του Ιταλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος εκπροσωπώντας το αυτόνομο ρεύμα του Πιέτρο Νέμμι.
Το επιτρέπει στους χρήστες να αποθηκεύουν δεδομένα όπως έγγραφα, φωτογραφίες και μουσική σε απομακρυσμένους διακομιστές για λήψη σε συσκευές , ή , να μοιράζονται και να στέλνουν δεδομένα σε άλλους χρήστες και να διαχειρίζονται τις συσκευές τους σε περίπτωση απώλειας ή κλοπής.
Η δημιουργία λογαριασμού απαιτεί είτε μια συσκευή που εκτελεί 5 ή νεότερη έκδοση είτε ένα που εκτελεί 10.7.5 ή νεότερη έκδοση, καθώς και μια σύνδεση στο διαδίκτυο και ένα συμβατό πρόγραμμα περιήγησης στο .
Τον Οκτώβριο του 2016, η ανέφερε ότι η εργάζονταν στο πρόγραμμα , το οποίο στοχεύει στη βελτίωση της ταχύτητας και της εμπειρίας των υπηρεσιών της , λειτουργώντας πιο άμεσα από την .
Το παρέχει επίσης τα μέσα ασύρματης δημιουργίας αντιγράφων ασφαλείας των συσκευών απευθείας στο , αντί να εξαρτώνται από τη χρήση μη αυτόματων αντιγράφων ασφαλείας σε έναν υπολογιστή ή που χρησιμοποιεί το .
Ο συγχρονισμός με έναν υπολογιστή απαιτεί 7 ή νεότερη έκδοση και χρησιμοποιώντας τον Πίνακα Ελέγχου και προαιρετικά το 2007 ή νεότερη έκδοση ή τις ενσωματωμένες εφαρμογές και Ημερολόγιο για συγχρονισμό Ημερολογίου, Επαφών και Υπενθυμίσεων.
Οι συσκευές που εκτελούν παλαιότερες εκδόσεις ή ενδέχεται να μην μπορούν να συνδεθούν στο μετά την αλλαγή του κωδικού πρόσβασης : η μόνη λύση για αυτό το ζήτημα είναι η αναβάθμιση του λειτουργικού συστήματος, που δεν πληροί τις ελάχιστες απαιτήσεις του νεώτερου λειτουργικού συστήματος.
Η ανήγγειλε ότι η θα τερματιστεί μετά τις 30 Ιουνίου 2012, με οποιονδήποτε είχε λογαριασμό πριν από την αποκάλυψη του έχοντας την υπηρεσία του παραταθεί μέχρι την ημερομηνία αυτή, δωρεάν.
Το αντικατέστησε την υπηρεσία της , λειτουργώντας ως κέντρο συγχρονισμού δεδομένων για ηλεκτρονικό ταχυδρομείο, επαφές, ημερολόγια, σελιδοδείκτες, σημειώσεις, υπενθυμίσεις , έγγραφα , φωτογραφίες και άλλα δεδομένα.
Μεταξύ του 1880 και του 1887 ο Χέβισαϊντ ανέπτυξε τη θεωρία των γραμμικών τελεστών με χρήση του για τον διαφορικό τελεστή, προσφέροντας μια μέθοδο για την επίλυση διαφορικών εξισώσεων με άμεσο τρόπο, επιλύοντας αντίστοιχες αλγεβρικές εξισώσεις.
Ο ίδιος έγινε περίφημος για τη δήλωσή του: «Τα μαθηματικά είναι μια πειραματική επιστήμη και οι ορισμοί δεν έρχονται πρώτα, αλλά ακολουθούν. Αυτοδημιουργούνται, όταν η φύση του θέματος έχει αναπτυχθεί.» Σε μία άλλη περίπτωση, ρώτησε ρητορικά και κάπως περισσότερο αμυντικά: '«Θα αρνηθώ να φάω το δείπνο μου επειδή δεν κατανοώ πλήρως την διαδικασία της πέψεως;
Ωστόσο η εργασία εμποδίσθηκε από τον προϊστάμενο του Άρθουρ, τον Γουίλιαμ Χένρυ Πρης, ηλεκτρολόγο μηχανικό των βρετανικών ταχυδρομείων, επειδή μέρος των προτάσεών της ήταν πως θα έπρεπε να προστεθούν στις τηλεφωνικές και τηλεγραφικές γραμμές πηνία αυτεπαγωγής για να αυξήσουν την αυτεπαγωγή τους και να διορθώσουν έτσι την παραμόρφωση του σήματος από την οποία υπέφεραν.
Ο Χέβισαϊντ ήταν από την πλευρά του πεπεισμένος ότι ο Πρης κρυβόταν πίσω από την απόλυση του αρχισυντάκτη του , που είχε ως αποτέλεσμα να παύσει το περιοδικό να δημοσιεύει άρθρα του .
Τα κίνητρα του Πρης για την κατάπνιξη της δουλειάς του Χέβισαϊντ σχετίζονταν κυρίως με την προστασία της δικής του υπολήψεως και την αποφυγή της ανάγκης να παραδεχθεί λάθη του.
Δύο χρόνια αργότερα ο Όλιβερ ανέλαβε δουλειά ως χειριστής τηλέγραφου στη δανέζικη Μεγάλη Βόρεια Τηλεγραφική Εταιρεία, που εγκαθιστούσε καλώδιο από το Νιούκασλ στη Δανία.
Συνέχισε να μελετά ενώ εργαζόταν και σε ηλικία 22 ετών δημοσίευσε ένα άρθρο στο υψηλού κύρους περιοδικό με θέμα «Η καλύτερη διάταξη της Γέφυρας Ουΐτστοουν για τη μέτρηση δεδομένης αντιστάσεως με δοθέν γαλβανόμετρο και συσσωρευτή».
Η εργασία αυτή απέσπασε θετικά σχόλια από φυσικούς που είχαν ανεπιτυχώς προσπαθήσει να επιλύσουν αυτό το αλγεβρικό πρόβλημα, μεταξύ των οποίων ήταν ο σερ Ουίλιαμ Τόμσον και ο ίδιος ο Τζέιμς Κλερκ Μάξγουελ.
Ο Χέβισαϊντ δημοσίευσε επίσης εργασία για τη μέθοδο χρήσεως τηλεγραφικού καλωδίου, αστειεύθηκε σε βάρος του . , αρχιμηχανικού του τηλεγραφικού συστήματος των Βρετανικών Ταχυδρομείων, ο οποίος απέρριπτε τη μέθοδο ως μη πρακτική.
Αυτό εξαγρίωσε τον Χέβισαϊντ, που ζήτησε από τον Τόμσον να υποστηρίξει την υποψηφιότητά του και, με την επιπλέον στήριξη του προέδρου της εταιρείας, έγινε τελικώς δεκτός.
Η σημασία των εργασιών του Χέβισαϊντ δεν αποκαλύφθηκε παρά χρόνια μετά τη δημοσίευσή τους στο , οπότε τα πνευματικά δικαιώματά τους πέρασαν στη δημόσια σφαίρα.
Το 1897 η αμερικανική εταιρεία & ανέθεσε σε έναν εκ των επιστημόνων της, τον Τζωρτζ Άσλεϋ Κάμπελ, και σε έναν εξωτερικό συνεργάτη ερευνητή, τον Σέρβο Μιχαήλο Πούπιν, να ανακαλύψουν κάποια πλευρά της δουλειάς του Χέβισαϊντ που να είναι μη πλήρης ή λανθασμένη.
Οι Κάμπελ και Πούπιν επεξέτειναν το έργο του Χέβισαϊντ και κατόπιν η & κατέθεσε αίτηση για διπλώματα ευρεσιτεχνίας που κάλυπταν όχι μόνο τη δική τους έρευνα, αλλά και την τεχνική κατασκευής των πηνίων που είχε εφεύρει πρωτύτερα ο Χέβισαϊντ.
Ο Χέβισαϊντ, με χρήση των τελεστών στροβιλισμός και απόκλιση της διανυσματικής αναλύσεως, συμπύκνωσε 12 από αυτές τις 20 εξισώσεις σε 4 εξισώσεις με 4 μεταβλητές , δίνοντας τη μορφή με την οποία είναι γνωστές από τότε .
Λιγότερο γνωστό είναι ότι οι εξισώσεις του Χέβισαϊντ δεν ταυτίζονται με αυτές του Μάξγουελ, και ότι στην πραγματικότητα είναι ευκολότερο να τροποποιηθούν οι πρώτες ώστε να γίνουν συμβατές με την κβαντομηχανική από όσο οι δεύτερες.
Ο Χέβισαϊντ αναφέρει και τη δυνατότητα υπάρξεως βαρυτικών κυμάτων, επισημαίνοντας την ομοιότητα των νόμων αντίστροφων τετραγώνων στη βαρύτητα και στον ηλεκτρισμό ένα τέταρτο του αιώνα πριν από τον Αϊνστάιν.
Μια μικρή κληρονομιά επέτρεψε την οικογένειά του να μετακομίσουν σε καλύτερη γειτονιά του Κάμντεν όταν ο Όλιβερ ήταν 13 ετών και έτσι πήγε στο Γυμνάσιο .
Υπήρξε καλός μαθητής, ερχόμενος πέμπτος μεταξύ πεντακοσίων μαθητών το 1865, αλλά οι γονείς του δεν μπορούσαν να τον κρατήσουν στο σχολείο μετά τα 16 του, οπότε συνέχισε να μελετά μόνος του για ένα έτος και δεν είχε άλλη τυπική εκπαίδευση στη ζωή του.
Εισήγαγε τους μιγαδικούς αριθμούς στη μελέτη ηλεκτρικών κυκλωμάτων, επενόησε μαθηματικές τεχνικές για την επίλυση διαφορικών εξισώσεων, επαναδιατύπωσε τις Εξισώσεις Μάξγουελ με όρους ηλεκτρικών/μαγνητικών δυνάμεων και ροών, και θεμελίωσε ανεξάρτητα τη διανυσματική ανάλυση.
Παρά το ότι οι σχέσεις του με το επιστημονικό κατεστημένο της εποχής του ήταν άσχημες κατά το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του, ο Χέβισαϊντ άλλαξε με το έργο του τη μορφή των τηλεπικοινωνιών, των μαθηματικών και γενικότερα της φυσικής επιστήμης για πολλά χρόνια.
Ο Χέβισαϊντ απέδειξε μαθηματικώς ότι μια ομοιόμορφα κατανεμημένη αυτεπαγωγή σε μια τηλεγραφική γραμμή θα μείωνε τόσο την απόσβεση όσο και την παραμόρφωση του μεταδιδόμενου σήματος.
Αν μάλιστα η αυτεπαγωγή ήταν αρκετά μεγάλη και η ηλεκτρική αντίσταση της μονώσεως όχι πολύ υψηλή, τότε το κύκλωμα θα ήταν απαλλαγμένο παραμορφώσεων, με την έννοια ότι ηλεκτρικά ρεύματα όλων των συχνοτήτων θα είχαν ίσες ταχύτητες διαδόσεως.
Ο Χέβισαϊντ επινόησε την μοναδιαία βηματική συνάρτηση, εφαρμόζοντάς την για να υπολογίσει το ηλεκτρικό ρεύμα όταν κλείνει ένα ηλεκτρικό κύκλωμα.
Μπέρεντ, έγινε σχεδόν ένας ερημίτης και απέφευγε τόσο τις συναντήσεις με ανθρώπους, ώστε άφηνε τα χειρόγραφα των άρθρων του για το περιοδικό σε ένα μανάβικο, από όπου τα παρελάμβαναν οι συντάκτες του.
Το 1884 μετέγραψε τη μαθηματική ανάλυση του Μάξγουελ από την αρχική άβολη μορφή της στη σύγχρονη διανυσματική ορολογία, ανάγοντας έτσι τις 12 από τις αρχικές είκοσι εξισώσεις στις 4 διαφορικές εξισώσεις δύο αγνώστων, τις οποίες γνωρίζουμε σήμερα ως «Εξισώσεις του Μάξγουελ».
Ο Χέβισαϊντ ανέπτυξε τη θεωρία των γραμμών μεταδόσεως ηλεκτρικών σημάτων , που δεκαπλασίασε τον ρυθμό μεταδόσεως σημάτων με υπερατλαντικά καλώδια.
Στενά σχετιζόμενη με αυτή τη θεωρία ήταν η ανακάλυψη του Χέβισαϊντ ότι η τηλεφωνική μετάδοση μπορούσε να βελτιωθεί κατά πολύ με την τοποθέτηση αυτεπαγωγικών στοιχείων σε σειρά κατά μήκος του καλωδίου.
Ωστόσο, αυτή η υπόθεση είχε ως παράπλευρη συνέπεια να στρέψει την προσοχή του Χέβισαϊντ προς την ηλεκτρομαγνητική ακτινοβολία: σε δύο δημοσιεύσεις του το 1888 και το 1889, υπολόγισε τις παραμορφώσεις των ηλεκτρικών και μαγνητικών πεδίων που περιβάλλουν ένα κινούμενο ηλεκτρικό φορτίο, καθώς και τα αποτελέσματα που έχει η είσοδός του σε ένα πυκνό υλικό μέσο.
Αυτό περιείχε μια πρόβλεψη αυτού που γνωρίζουμε σήμερα ως ακτινοβολία Τσερενκόφ και ενέπνευσε τον φίλο του Τζωρτζ Φιτζέραλντ να προτείνει τη συστολή μήκους –.
Οι προβλέψεις του σε συνδυασμό με τη θεωρία ακτινοβολίας του Μαξ Πλανκ πιθανώς απεθάρρυναν περαιτέρω απόπειρες να ανιχνευθούν ραδιοκύματα από τον Ήλιο και άλλα ουράνια σώματα, μέχρι που 30 χρόνια αργότερα ο Καρλ Τζάνσκυ έγινε ο πατέρας της ραδιοαστρονομίας.
Το 1891 η Βασιλική Εταιρεία ανεγνώρισε τις συνεισφορές του στη μαθηματική περιγραφή των ηλεκτρομαγνητικών φαινομένων καθιστώντας τον εταίρο της, ενώ το επόμενο έτος αφιέρωσε περισσότερες από 50 σελίδες των της Εταιρείας στις διανυσματικές μεθόδους του και στην ηλεκτρομαγνητική θεωρία.
Θείος του Όλιβερ εξ αγχιστείας ήταν ο σερ Τσαρλς Ουίτστοουν , διεθνώς γνωστός ειδικός σε θέματα τηλεγραφίας και ηλεκτρομαγνητισμού, από τους εφευρέτες του πρώτου εμπορικώς επιτυχημένου τηλέγραφου, στα μέσα της δεκαετίας του 1830.
Ο Ουίτστον έδειξε ενεργό ενδιαφέρον για τη μόρφωση του ανεψιού του, οπότε το 1867 τον έστειλε να εργασθεί με τον αδελφό του Άρθουρ, που διεύθυνε μία από τις τηλεγραφικές εταιρείες του στο Νιούκασλ.
Από το 1882 μέχρι το 1902, με την εξαίρεση μιας τριετίας, ο Χέβισαϊντ συνεισέφερε τακτικά άρθρα στο επαγγελματικό περιοδικό , για τα οποία πληρωνόταν 40 λίρες το έτος.
Ο Χέβισαϊντ προώθησε την ιδέα ότι η ανώτερη ατμόσφαιρα της Γης περιείχε ένα ιονισμένο στρώμα, που ονομάζεται σήμερα ιονόσφαιρα, προβλέποντας συγκεκριμένα την ύπαρξη αυτού που αργότερα αποκλήθηκε στρώμα -.
Το 1896 οι Φιτζέραλντ και Τζων Πέρυ εξασφάλισαν στον Χέβισαϊντ μια κρατική σύνταξη 120 λιρών το έτος και τον έπεισαν να την αποδεχθεί, αφού είχε προηγουμένως απορρίψει άλλες προσφορές από τη Βασιλική Εταιρεία.
Μια συλλογή των τετραδίων, των εργασιών, της αλληλογραφίας και των σημειώσεων του Χέβισαϊντ διατηρείται στο Αρχειακό Κέντρο του Ιδρύματος Μηχανικών και Τεχνολογίας , στο Λονδίνο.
Το 1889 ο Χέβισαϊντ δημοσίευσε πρώτος μια ορθή εξαγωγή της μαγνητικής δυνάμεως που ασκείται πάνω σε ένα κινούμενο φορτισμένο σωματίδιο, τη γνωστή σήμερα ως Δύναμη Λόρεντζ.
Ο πρώην διεθνής επιθετικός της Ρωσίας, Πάβελ Πογκρεμπνιάκ, κατηγορήθηκε για ρατσισμό, μεταξύ άλλων από κυβερνητικούς αξιωματούχους, επειδή είπε: «Δεν βλέπω το λόγο. Δεν καταλαβαίνω καθόλου γιατί ο Αρί έλαβε ρωσικό διαβατήριο. Είναι γελοίο όταν ένας μαύρος παίκτης αντιπροσωπεύει την Εθνική Ρωσίας».
Στις 12 Νοεμβρίου 2018, κλήθηκε για πρώτη φορά στην Εθνική Ρωσίας για τους αγώνες εναντίον της Γερμανίας και της Σουηδίας, κάνοντας το ντεμπούτο του στο φιλικό αγώνα με τη Γερμανία.
Ο Αρικλένες ντα Σίλβα Φερέιρα , ευρέως γνωστός ως Αρί , είναι επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο οποίος αγωνίζεται ως επιθετικός για τη Κρασνοντάρ.
Έχοντας ενταχθεί στην Κάλμαρ ΦΦ της Άλσβενσκαν την άνοιξη του 2006, ο Αρί ήταν ο πρώτος σκόρερ τη σεζόν 2006 με 15 γκολ, σημειώνοντας ένα γκολ περισσότερο από όσα είχε σημειώσει ο συμπατριώτης του Αφόνσο Άλβες την προηγούμενη σεζόν.
Όταν ο Ροδόλφος Α νίκησε τον διεκδικητή Ότακαρ Β της Βοημίας, έκανε δούκα της Αυστρίας & Στυρίας στη Συνέλευση του Άουγκσμπουργκ το 1282 τον Αλβέρτο.
Αυτός στην αρχή μοιράστηκε το δουκάτο με τον μικρότερο αδελφό του Ροδόλφο Β, ο οποίος όμως -σύμφωνα με τη συμφωνία του Ράινφελντεν- παραιτήθηκε το επόμενο έτος.
Η Ελισάβετ ήταν έξυπνη και επιχειρηματική, με εμπορικό ταλέντο: οι εγκαταστάσεις των Αλυκών στο Ζάλτσκαμμεργκουτ φτιάχθηκαν με υπόδειξή της.
Το 1291 απεβίωσε ο Ροδόλφος Α και οι εκλέκτορες εξέλεξαν τον Αδόλφο των Νασσάου ως βασιλιά, ενόσω ο Αλβέρτος ήταν απασχολημένος με εσωτερικές διαμάχες με τους ευγενείς της Αυστρίας.
Όμως το 1298 εκτοπίστηκε ο Αδόλφος και εξελέγη ο Αλβέρτος: ο Αδόλφος νικήθηκε δύο εβδομάδες μετά στη μάχη του Γκέλλχαϊμ και σκοτώθηκε.
Γεννήθηκε στο Μόναχο και από το μητέρα της καταγόταν από τον Φρειδερίκο Β των Χοενστάουφεν δούκα της Σουαβίας, έτσι συνδεόταν με τους Γερμανούς μονάρχες στενότερα από τον σύζυγό της.
Ο Πρόεδρος μπορεί να διαλύσει τη Βουλή των Αντιπροσώπων της Μάλτας κατόπιν αιτήματος του Πρωθυπουργού της Μάλτας ή μετά την υποβολή πρότασης δυσπιστίας στην Κυβέρνηση.
Μπορεί επίσης να μειώσει ή να καταστείλει τις ποινικές ποινές, ενεργώντας βάσει συμβουλών του Υπουργικού Συμβουλίου ή του υπουργού που του ανατέθηκε από το Υπουργικό Συμβούλιο τέτοια ευθύνη.
Ο Πρόεδρος είναι εξ οφίτσιο Πρόεδρος του Κοινοτικού Ταμείου της Μάλτας, ενός φιλανθρωπικού μη κυβερνητικού ιδρύματος που στοχεύει να βοηθήσει φιλανθρωπικά ιδρύματα και ιδιώτες.
Κανένας τίτλος ευγενείας, τιμής, απονομής, παράσημο, ιδιότητας μέλους ή αξίωμα δεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί στη Μάλτα παρά μόνο αν εγκριθεί από τον Πρόεδρο.
Ο Πρόεδρος διορίζεται με ψήφισμα της Βουλής των Αντιπροσώπων της Μάλτας για πενταετή θητεία, κάνοντας όρκο για τη «διαφύλαξη, προστασία και υπεράσπιση» του Συντάγματος.
Κάθε φορά που η θέση του Προέδρου είναι προσωρινά κενή, μέχρις ότου διορισθεί νέος πρόεδρος · και οσάκις ο κάτοχος του αξιώματος απουσιάζει από τη Μάλτα, σε διακοπές ή για οποιονδήποτε λόγο δεν είναι σε θέση να εκτελέσει τα καθήκοντα που του αναθέτει το Σύνταγμα, τα καθήκοντα αυτά εκτελούνται από άτομο που ορίζει ο πρωθυπουργός, έπειτα από διαβούλευση με τον Αρχηγό της Αντιπολίτευσης.
Ο όρκος γράφει: Εγώ, , ορκίζομαι υπεύθυνα / δηλώνω ότι θα εκτελέσω πιστά το αξίωμα του Προέδρου της Μάλτας και θα προστατεύσω και θα υπερασπιστώ το Σύνταγμα της Μάλτας.
Το αξίωμα του Προέδρου της Μάλτας , υφίσταται από τις 13 Δεκεμβρίου 1974, όταν η Μάλτα έγινε δημοκρατία και ο μέχρι τότε Γενικός Κυβερνήτης Σερ Άντονι Μάμο, έγινε ο πρώτος πρόεδρος της Μάλτας.
Ως βουλευτής, διετέλεσε πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εμπορίου και Βιομηχανίας, αναπληρωτής πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εμπορίου και Βιομηχανίας και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Υγείας και αναπληρωτής κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος του ΔΗΣΥ.
Ήταν πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Θεσμών, Αξιών και Επιτρόπου Διοικήσεως και μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Μεταφορών, Επικοινωνιών και Έργων.
Ακολούθησε η εκλογή του στις βουλευτικές εκλογές του 2011 για την Ι Κοινοβουλευτική Περίοδο και στις βουλευτικές εκλογές του 2016 για την ΙΑ Κοινοβουλευτική Περίοδο.
Το Μοναστήρι του Λάργκβισι είναι ένα μεσαιωνικό Γεωργιανό Ορθόδοξο μοναστήρι που βρίσκεται στο ομώνυμο χωριό, στο Δήμο Αχαλγκόρι του μχάρε Μτσχέτα-Μτιανέτι της Νότιας Οσσετίας, της οποίας η επικράτεια είναι επί του παρόντος αμφισβητούμενη.
Το συγκρότημα κτιρίων περιλαμβάνει την εκκλησία του Αγίου Θεοδώρου, τα μοναστικά οικήματα, το οχυρωματικό τείχος με την πύλη εισόδου, πύργους, ακρόπολη, αμυντικές δομές, μυστική υπόγεια σήραγγα και παρατηρητήρια.
Οι πρώτες τεκμηριωμένες αναφορές στο μοναστήρι είναι από τις αρχές του 14ου αιώνα, και πιστεύεται ότι μέχρι τότε η τοποθεσία ήταν νεκροταφείο για τους Δούκες του Κσάνι, οι οποίοι ήταν χορηγοί της μονής.
Κατά τον 14ο-15ο αιώνα το μοναστήρι ήταν σημαντικό πολιτιστικό και εκπαιδευτικό κέντρο, όπου γίνονταν αντιγραφές, μεταφράσεις και εικονογραφήσεις χειρογράφων.
Πιστεύεται ότι το μοναστήρι ιδρύθηκε τον 6ο αιώνα, κατά την περίοδο του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ιουστινιανού, από έναν πρόγονο της οικογένειας των Εριστάβι του Κσάνι, τον Ρόστομ.
Τον Νοέμβριο του 2011, η τράπεζα ζήτησε κεφαλαιακή ενίσχυση από την Ελληνική Κυβέρνηση και εντάχθηκε στο Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας .
Με την κεφαλαιοποίηση από το ΤΧΣ η τράπεζα χωρίστηκε σε δύο επιχειρηματικές οντότητες, την παλαιά η οποία κράτησε τις απαιτήσεις παλαιών μετοχών και τμήμα του ισολογισμού και τη νέα , στην οποία μεταφέρθηκαν οι καταθέσεις ιδιωτών, επιχειρήσεων, τραπεζών και Δημοσίου, το δίκτυο καταστημάτων και οι δραστηριότητες της παλαιάς η οποία τέθηκε σε εκκαθάριση.
Στις 23 Ιανουαρίου 2012 η παλαιά κατέθεσε μήνυση κατά του επιχειρηματία Λαυρέντη Λαυρεντιάδη, άλλων έξι μελών του Διοικητικού Συμβουλίου από την περίοδο 2010-2011 και άλλων έξι ατόμων που εμπλέκονται σε εταιρείες που ζημίωσαν την τράπεζα με δάνεια ύψους 321 εκατομμυρίων ευρώ από σύνολο 700 εκατομμυρίων ευρώ που βρίσκονται υπό διερεύνηση από τις δικαστικές αρχές.
Σύμφωνα με τους όρους της πώλησης της , όπως αυτοί ορίστηκαν από το ΤΧΣ, η έπρεπε να καταβάλει τίμημα €1 για την εξαγορά του 100% του μετοχικού κεφαλαίου της με την προϋπόθεση το Ταμείο Χρηματοπιστωτικής Σταθερότητας να καλύψει τις κεφαλαιακές ανάγκες της με εισφορά μετρητών €395 εκ πριν από την ολοκλήρωση της συναλλαγής.
Η συμφωνία ακυρώθηκε με αίτημα της και τη σύμφωνη γνώμη της Πειραιώς, όταν η πρώτη έκανε αίτηση για να μπει στο πρόγραμμα βοήθειας της ελληνικής κυβέρνησης.
Από εκείνη την περίοδο μέχρι και τον Μάρτιο του 2011 υπήρξε αύξηση 70,7% στα επιχειρηματικά δάνεια που χορήγησε η τράπεζα, αύξηση που αντιστοιχούσε σε 806,979 εκατομμύρια ευρώ, σύμφωνα με μηνυτήρια αναφορά που κατατέθηκε το 2012.
Ο Κίναν είναι πιο γνωστός ως ο τραγουδιστής του πολυ-πλατινένιο ροκ συγκροτημάτων και , με τους οποίους έχει κυκλοφορήσει τέσσερα και τέσσερα στούντιο άλμπουμ, αντίστοιχα.
Μετακόμισε στο Λος Άντζελες της Καλιφόρνιας το 1988 για να ασχοληθεί με την καριέρα του στον τομέα του εσωτερικού σχεδιασμού και της κατασκευής, και σύντομα σχημάτισε το συγκρότημα μαζί με τον Άνταμ Τζόουνς.
Η μητέρα του Κίναν υπέστη ένα παραλυτικό εγκεφαλικό ανεύρυσμα το 1976, όταν ο Μέιναρντ ήταν 11 ετών (η έμπνευση για δημιουργικά έργα όπως τα τραγούδια του εργαλείου "" και " " καθώς και η "" του ).
Ο Τζέιμς Χέρμπερτ Κίναν γεννήθηκε σε οικογένεια Νοτίων Βαπτιστών στη Ραβέννα του Οχάιου στις 17 Απριλίου 1964, το μοναδικό παιδί της Τζούντιθ Μαρί και Μάικλ Λόρεν Κίναν .