polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ο Μπαλκ είχε προηγουμένως αποσύρει το 21ο μερικές μέρες νωρίτερα στον Πλαταμώνα, όπου είχε εκπλαγεί από την αιφνιδιαστική επανεμφάνιση των γερμανικών οχημάτων.
Στις 18 Απριλίου, η γερμανική 6η ορεινή Μεραρχία, με εντολή του στρατηγού Φέρντιναντ Ζέρνερ, ευθυγραμμίστηκε από την άλλη πλευρά του ποταμού Πηνειού.
Η αυθεντική συλλογή περιέχει τις δώδεκα ιστορίες που δημοσιεύτηκαν στο περιοδικό από τον Δεκέμβριο του 1892 μέχρι τον Δεκέμβριο του 1893, με εικονογράφηση από τον Σίντνεϊ Πάτζετ.
Καθώς όμως αργότερα ο Κόναν Ντόυλ συμπεριελάμβανε στη συλλογή και την ιστορία «Η περιπέτεια του χάρτινου κιβωτίου», ο οποία αυθεντικά βρισκόταν στη συλλογή Τα απομνημονεύματα του Σέρλοκ Χολμς, αρκετές μετέπειτα εκδόσεις περιλαμβάνουν και αυτή την ιστορία στο βιβλίο, φτάνοντας συνολικά η τελική εκδοχή να περιέχει οκτώ ιστορίες.
Παραδοσιακά, η εργογραφία του Σέρλοκ Χολμς περιλαμβάνει τις 56 ιστορίες μικρού μήκους και τα τέσσερα μυθιστορήματα που έγραψε ο Σερ Άρθουρ Κόναν Ντόυλ και όχι τα μετέπειτα έργα άλλων συγγραφέων οι οποίοι χρησιμοποίησαν τους χαρακτήρες στα κείμενά τους.
Το Βραβείο Ρίσαρντ Καπουστσίνσκι για λογοτεχνική δημοσιογραφία είναι ένα πολωνικό διεθνές λογοτεχνικό βραβείο, που καθιερώθηκε για να βραβεύσει και να προωθήσει βιβλία δημοσιογραφίας.
Στην πόλη βρισκόταν μια από τις πλέον αυστηρές φυλακές του κομμουνιστικού καθεστώτος, όπου κρατούνταν τόσο εγκληματίες όσο και οι πολιτικοί κρατούμενοι όπως ο Μπασκίμ Σέχου και ο Φάτος Λουμπόνια ή ο καθολικός ιερέας Ντομ Σίμον Γιουμπάνι.
Είναι επίσης γνωστή στους Αλβανούς ως «Χώρα των Βασιλέων», μιας και Ιωάννης Καστριώτης, πατέρας του Γεωργίου Καστριώτη, γνωστός ως Σκεντέρμπεης γεννήθηκε στην περιοχή.
Μία άλλη γνωστή προσωπικότητα με καταγωγή από το Μπουρέλ ήταν ο Αχμέτ Ζόγκου, πρώτος βασιλιάς των Αλβανών (γεννημένος Αχμέτ Ζογκόλι, αργότερα μετονομάστηκε Αχμέτ Ζόγκου), ο οποίος διακυβέρνησε ως βασιλιάς Ζογ Α από το 1928 έως το 1939.
Ωστόσο, κατά τη διάρκεια του κομμουνιστικού καθεστώτος και των αναταραχών μετά την αλλαγή της κυβέρνησης, οι μηλιές κόπηκαν για να πωληθούν ή για προσωπική χρήση ως καυσόξυλα.
Ο Ντιλάβερ Κούρτι διερεύνησε αντικείμενα που αποδεικνύουν τη σημασία της περιοχής σε όλες τις αρχαίες ιστορικές περιόδους και την πολιτιστική ανάπτυξη όχι μόνο από την περιοχή του Ματ αλλά και από όλο το περιβάλλον.
Το Μπουρέλ ήταν πόλη ανθρακωρυχείων κατά τη διάρκεια της κομμουνιστικής διακυβέρνησης της Αλβανίας, αλλά τα ορυχεία έκλεισαν, με εξαίρεση ένα ορυχείο σιδηροχρωμίου που λειτουργεί ακόμη κοντά στην πόλη.
Οι Ισπανοί είχαν πίσω τους τον ποταμό Ρόνκο και είχαν μία σχετική σιγουριά από εμπρός, ένεκα των δυνατών χαρακωμάτων και εμποδίων, που είχε προετοιμάσει ο διάσημος μηχανικός Πέδρο Ναβάρρο.
Ο Γαλλικός στρατός διέσχισε τον χείμαρρο μεταξύ Ραβέννας και τού Ισπανικού στρατοπέδου χωρίς να προσβληθεί, έφτιαξε ένα ημικύκλιο γύρω από τα χαρακώματα και άρχισε να βάλλει τις ισπανικές θέσεις από τις πλευρές.
Ο σκοπός της δηλώθηκε, ότι ήταν να ανακτήσει τα εδάφη, που είχαν απωλεσθεί από το Παπικό κράτος· αυτό σήμαινε να εκδιωχθούν οι Γάλλοι από την Ιταλία.
Οι Ελβετοί κατέλαβαν τη Μπελλιντσόνα τον Δεκέμβριο τού 1511, αλλά ο Γκαστόν απέφυγε να τους επιτεθεί, φοβούμενος πως αν άφηνε το Μιλάνο, ο λαός θα εξεγειρόταν πίσω του.
Λέγεται, ότι όταν ο Ιούλιος Β έμαθε την ήττα, ξερίζωνε τα γένια του· ωστόσο ο Καρδόνα είχε στο μεταξύ ανακαταλάβει το μεγαλύτερο μέρος της Ρομάνα.
Αν και η γαλλική νίκη στη Ραβέννα επέτρεψε την κατάληψη της Ραβέννας και άλλων σημαντικών πόλεων στην περιοχή, η απώλεια τού Γκαστόν και περισσότερου από το 1/3 τού στρατού του εξασθένησε μοιραία τη Γαλλική δύναμη στη βόρειο Ιταλία.
Οι Γαλλικές δυνάμεις είχαν καταλάβει τη Μπολόνια στις 13 Μαΐου 1511, πολιορκήθηκαν όμως από τις συνδυασμένες Παπικές και Ισπανικές δυνάμεις, υπό τις διαταγές τού Ραμόν δε Καρδόνα αντιβασιλιά της Νάπολης.
Γεννήθηκε στο Μαζέρ της κομητείας της Φουά και ήταν ο μόνος γιος τού Ιωάννη υποκόμη τού Ναρμπόν και της Μαρίας των Βαλουά, κόρης τού Καρόλου δούκα της Ορλεάνης.
από τον Οίκο του Γκραγύ, γνωστός και ως ο κεραυνός της Ιταλίας, ήταν Γάλλος στρατιωτικός διοικητής, που έμεινε γνωστός κυρίως για την εξαίρετη εξάμηνη εκστρατεία του το 1511-12 , κατά τον Πόλεμο της Ένωσης τού Καμμπραί.
από τη Δυναστεία των Ισαύρων/Συριακή ήταν Αυτοκράτειρα, ως σύζυγος του Αρτάβασδου, ενός από τους δύο αντίπαλους Αυτοκράτορες σε έναν εμφύλιο πόλεμο, που κράτησε από τον Ιούνιο τού 741 ως τον Νοέμβριο τού 743.
Με βάση το κεντρικό σύνθημα, η φετινή έκδοση περιστρέφεται γύρω από την σπουδαιότητα πού έχουν εξίσου το ίδιο το μήνυμα αλλά και το μέσο με το οποίο στέλνουμε το μήνυμα.
Τιτλοφορείται με το όνομα ., δηλαδή το νευρωνικό δίκτυο, το οποίο παραπέμπει σε ένα κατασκεύασμα πού λαμβάνει, προωθεί και μεταβιβάζει πληροφορίες από νευρώνα σε νευρώνα.
Τέλος, όλα αυτά μπορεί κάποιος να τα απολαύσει απολαμβάνοντας τη βόλτα του δωρεάν με τα πόδια, με το ποδήλατο, με κάποια βάρκα στα κανάλια του Άμστελ ή όποιος επιθυμεί κάτι πιο οργανωμένο κατόπιν κράτησης μπορεί να κλείσει κάποια ξενάγηση.
Κατά τη διάρκεια του φεστιβάλ, εκτίθενται ειδικά για την περίσταση διάφορα έργα και εγκαταστάσεις φωτισμού, είτε μέσα στον ποταμό Άμστελ είτε χερσαία, που έχουν σχεδιαστεί από διεθνείς και σύγχρονους καλλιτέχνες, σχεδιαστές ή αρχιτέκτονες.
Το 2018, με κεντρικό σύνθημα το γνωστό απόφθεγμα του Καναδού επιστήμονα , το "Μέσο είναι το Μήνυμα", το Άμστερνταμ φωτίστηκε με 30 δημιουργίες καλλιτεχνών από τις συνολικά 600 αιτήσεις, που εστάλησαν στη διοργάνωση.
Οι Τρομοκράτες, ανάλογα με τον τρόπο παιχνιδιού, πρέπει είτε να τοποθετήσουν τη βόμβα είτε να υπερασπιστούν τους ομήρους, ενώ οι Αντιτρομοκράτες είτε πρέπει να εμποδίσουν την βομβιστική επίθεση, να εκτονώσουν τη βόμβα ή να σώσουν τους ομήρους.
Το παιχνίδι έχει υποστήριξη που επιτρέπει στους παίκτες να παίξουν σε αποκλειστικούς εξυπηρέτες με προστασία - καθώς επίσης και επιτρέποντας στα μέλη της κοινότητας να φιλοξενήσουν το δικό τους με τους χάρτες και τρόπους παιχνιδιού.
Το , όπως και άλλα παιχνίδια της σειράς -, έχει τη μορφή παιχνιδιού βολών πολλαπλών παικτών που εξελίσσεται σε πρώτο πρόσωπο και βασίζεται στην ολοκλήρωση στόχων.
Δύο αντίπαλες ομάδες, γνωστές ως τρομοκράτες και αντιτρομοκράτες, ανταγωνίζονται σε τρόπους παιχνιδιού για να ολοκληρώσουν στόχους, όπως η εξασφάλιση μιας τοποθεσίας για να τοποθετήσουν ή να αφοπλίσουν μια βόμβα και να διασώσουν ή να φυλακίσουν ομήρους.
Στο τέλος κάθε γύρου, οι παίκτες ανταμείβονται με βάση την ατομική τους απόδοση με νόμισμα εντός του παιχνιδιού για να δαπανήσουν για άλλα όπλα ή για την χρήση σε επόμενους γύρους.
Όταν ο παίκτης κερδίζει γύρους επιβραβεύεται με περισσότερα χρήματα από ό,τι όταν χάνει, και η ολοκλήρωση των στόχων όπως η δολοφονία των εχθρών δίνει μετρητά μπόνους.
Το έλαβε θετικές κριτικές από τους κριτικούς, οι οποίοι επαίνεσαν για το και την πιστότητά του στους προκατόχους, αν και επικρίθηκε για κάποια από τα πρώιμα χαρακτηριστικά του καθώς και για τις διαφορές μεταξύ των εκδόσεων κονσολών και υπολογιστή.
Από την κυκλοφορία του, συγκεντρώνει περίπου 11 εκατομμύρια παίκτες ανά μήνα και έχει συγκεντρώσει μια ενεργό συναγωνιστική σκηνή, με πολλά τουρνουά που χρηματοδοτούνται από την .
Στην Αττική: κυρίως σε: Αγία Βαρβάρα, Αχαρνές, Άνω Λιόσια, Μενίδι, Ζεφύρι, Ασπρόπυργο και Καματερό, αλλά και σε πολλές υποβαθμισμένες περιοχές της Περιφέρειας.
Στη Θεσσαλονίκη: κυρίως στον Φοίνικα Καλαμαριάς, αλλά και σε πολλές περιοχές στις δυτικές συνοικίες , αλλά και σε πολλά χωριά των δήμων Δέλτα και Χαλκηδόνας.
Στην Πελοπόννησο: κυρίως σε Κάτω Αχαια Πάτρας, Γαστούνη Ηλείας, Πύργος Ηλείας, Εξαμίλια Κορινθίας, και σε περιοχές κοντά στις μεγαλουπόλεις, Πάτρα Αχαΐας , Καλαμάτα Μεσσηνίας, Κόρινθος Κορινθίας, Τρίπολη Αρκαδίας, Άστρος Αρκαδίας, Αργολίδα: Άργος, Νέα Κίος Άργους, Νέα Τίρυνθα Ναυπλίου.
Στη Μακεδονία: κυρίως στην Κεντρική Μακεδονία, στις πεδινές περιοχές στην περιοχή του Ρουμλουκίου , σε πολλά πεδινά χωριά των Γιαννιτσών, της Βέροιας και του Κιλκίς, ενώ υπάρχουν ακόμη Ρομά, στις πεδινές περιοχές των Σερρών και της Δράμας, αλλά και σε Αμύνταιο και Πτολεμαΐδα.
Στη Θράκη: κυρίως σε: Ήφαιστο Ροδόπης, Αλάνκουγιου Κομοτηνής, Δροσερό Ξάνθης, συνοικία Άβαντος Αλεξανδρούπολης , και διασκορπισμένοι σε πολλά ορεινά Πομακοχώρια, οπού ζουν μαζί με τους αυτόχθονους Πομάκους και ορισμένους Τούρκους.
Αξιοσημείωτα κέντρα της ζωής των Ρομά στην Ελλάδα είναι η Αγία Βαρβάρα, η οποία έχει μια πολύ εκτεταμένη κοινότητα Ρομά και τα Άνω Λιόσια όπου οι συνθήκες είναι φτωχότερες.
Σύμφωνα με την Εθνική Επιτροπή για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα, ο αριθμός αυτός είναι πλησιέστερος στους 250.000 και σύμφωνα με άλλες ομάδες ο αριθμός αυτός φτάνει τα 300.000 άτομα.
Η λέξη Γύφτος που χρησιμοποιείται μερικές φορές για τον λαό Ρομά τους δόθηκε για πρώτη φορά από τους Έλληνες, οι οποίοι πίστευαν ότι η καταγωγή τους ήταν αιγυπτιακή.
Η πλειοψηφία των Ελλήνων Ρομά είναι Ορθόδοξοι Χριστιανοί που μιλούν Ελληνικά αλλά και τη μητρική τους γλώσσα, τα Ρομά η αλλιώς Τσιγγάνικα η Γύφτικα.
Οι κοινότητες των Ρομά στην Ελλάδα αντιμετωπίζουν πολλά προβλήματα, όπως τα υψηλά ποσοστά παιδικής εργασίας και κακοποίησης, η χαμηλή σχολική φοίτηση, οι αστυνομικές διακρίσεις και η διακίνηση ναρκωτικών.
Το πιο σοβαρό ζήτημα είναι το πρόβλημα της στέγασης, καθώς πολλοί Ρομά στην Ελλάδα εξακολουθούν να ζουν σε σκηνές, σε ακίνητα που δεν τους ανήκουν, κάνοντάς τα υποκείμενα σε έξωση.
Η γλώσσα τους έχει γραμματικά χαρακτηριστικά των ινδικών γλωσσών και μοιράζεται μαζί τους ένα μεγάλο μέρος του βασικού λεξικού τους, για παράδειγμα, μέρη του σώματος ή καθημερινές ρουτίνες.
Από το 1938 ο Πουρκάγιεφ υπηρέτησε ως επιτελάρχης της Στρατιωτικής Επαρχίας της Λευκορωσίας, ως ο Σοβιετικός στρατιωτικός ακόλουθος στο Βερολίνο κατά την έναρξη του Β Παγκοσμίου Πολέμου το 1939, ενώ συμμετείχε και στο σχεδιασμό της Σοβιετικής εισβολής στην Πολωνία.
Από τον Ιούλιο του 1940, ο Πουρκάγιεφ υπηρέτησε ως Αρχηγός του Επιτελείου της Ειδικής Στρατιωτικής Επαρχίας του Κιέβου , ενώ από την αρχή του σοβιετογερμανικού πολέμου υπηρέτησε ως Επιτελάρχης στο Νοτιοδυτικό μέτωπο , και αργότερα στην 60η Στρατιά και τον 3ο Στρατό Σοκ.
Από το Σεπτέμβριο του 1945 έως τον Ιανουάριο του 1947 ο Πουρκάγιεφ υπηρέτησε ως διοικητής της Στρατιωτικής Επαρχίας της Άπω Ανατολής, όπου ήταν υποψήφιος στο Υψηλότερο Σοβιέτ της ΕΣΣΔ .
Ο Πουρκάγιεφ προσχώρησε στον Αυτοκρατορικό ρωσικό Στρατό το 1915 και ανέβηκε μέχρι το αξίωμα του πράπορστσικ πριν γίνει μέλος του Κόκκινου Στρατού το 1918.
Από το 1923, υπηρέτησε ως διοικητής συντάγματος (24ο Στράτευμα Τουφεκιών, αξιωματικός και διοικητής της μεραρχίας, μέχρι το 1936, όταν ξεκίνησε να σπουδάζει στη Στρατιωτική Ακαδημία Φρούνζε).
Ο Πουρκάγιεφ τιμήθηκε δύο φορές με το Τάγμα του Λένιν (14 Νοεμβρίου του 1943, "Για την υποδειγματική τήρηση της κινητοποίησης, σύστασης, απόκτησης και εκπαίδευσης μονάδων και σχηματισμών από την ηγεσία του Κόκκινου Στρατού"), τέσσερα Τάγμα του Κόκκινου Λάβαρου, Τάγμα του Σουβόροφ , Τάγμα του Κουτούζοφ , και πολλά μετάλλια.
Από τον Ιούλιο του 1952 μέχρι το θάνατό του ο Πουρκάγιεφ υπηρέτησε ως Επικεφαλής της Διεύθυνσης Τριτοβάθμιας Εκπαίδευσης του Υπουργείου Άμυνας της ΕΣΣΔ.
Ο Μαξίμ Αλεξέγιεβιτς Πουρκάγιεφ , το 1894, στο χωριό , ρωσική Αυτοκρατορία – 1 Ιανουαρίου, 1953, Μόσχας) ήταν Σοβιετικός στρατιωτικός ηγέτης, φθάνοντας μέχρι το αξίωμα του στρατηγού.
Μία μέρα ο γεροδεμένος Ασσέφ προσπαθεί να ξυλοκοπήσει τους δύο φίλους, αλλά ο Χασσάν καταφέρνει να διώξει τον Ασσέφ και τους φίλους του με μία σφεντόνα.
Ο Αμίρ ο οποίος παρακολουθεί κρυφά όλο το συμβάν αλλά είναι αρκετά άνανδρος ώστε να κάνει κάτι για αυτό, νιώθει τύψεις με αποτέλεσμα να προσπαθεί να απομακρύνει τον Χασσάν από την καθημερινότητά του.
Θεσσαλονίκη: Πρωτέας, Αχιλλέας Περαία, Ελπίδες Συκεών, Μπέμπηδες Ιωνίας, Κυψέλη Νεάπολης, Ακαδημία Λητής, Ακαδημία ΜΑΣ Ατρόμητος Τριαδίου, ΓΣ Ηλιούπολης, Λύκοι, ΑΕ Φαλήρου, ΠΑΟΚ Κυμίνια-Μάλγαρα, Μαλακοπή Πυλαίας, Αετοί, Δόξα Δρυμού, Ακαδημία Ιωάννης Παπάφης, Μαγνησιακός, Μ.
Αλέξανδρος Καλοχωρίου, Πρωταθλητές Πεύκων, Κεραυνός Αγίου Παύλου, Εθνικός Σοχού, Διάπλαση Ωραιοκάστρου, Αχιλλέας Τριανδρίας, Δόξα Ελπίδας Ευόσμου, Ακαδημία Ποδοσφαίρου Τούμπας.
Ο Βαγγέλης Πουρλιοτόπουλος ανέλαβε την αναδιοργάνωση και για πρώτη φορά στην ιστορία του ΠΑΟΚ ξεκίνησε μια οργανωμένη προσπάθεια του συλλόγου να εκμεταλλευτεί και να αναδείξει νέα ταλέντα και να προωθήσει συστηματικά νέους ποδοσφαιριστές από τα τμήματα υποδομής του ΠΑΟΚ στην πρώτη ομάδα.
Από το 2009, η ακαδημία διοργανώνει το ετήσιο τουρνουά νέων «Παναγιώτης Κατσούρης» στη μνήμη του θανόντα ποδοσφαιριστή, ένα διάσημο τουρνουά και μεταξύ των καλύτερων στα Βαλκάνια.
Η εξέλιξη των ακαδημιών συνεχίζεται μέχρι σήμερα, με τον Ιβάν Σαββίδη να επενδύει σε ένα νέο σπίτι όπου θα φιλοξενηθούν νέοι ποδοσφαιριστές.
Ο στόχος του συλλόγου είναι να ανακαλύψει νέους ταλαντούχους αθλητές ηλικίας μέχρι 12 ετών και να τους διδάξει, τουλάχιστον, 7 χρόνια σωστής ποδοσφαιρικής εκπαίδευσης, ώστε να μπορέσουν να μπουν στη νοοτροπία και τη φιλοσοφία του συλλόγου τους.
Τα τμήματα υποδομών του ΠΑΟΚ, με τη βοήθεια του δικτύου συνεργαζόμενων ακαδημιών , επιλέγουν τους πιο ταλαντούχους παίκτες από κάθε περιοχή, προκειμένου να τους εκπαιδεύσουν και σταδιακά να τους εντάξουν στα πλαίσια των ακαδημιών.
Η ακαδημία έχει περισσότερους από 280 νεαρούς ποδοσφαιριστές, , εργάζονται σε αυτήν πάνω από 50 άτομα και διατηρεί προπονητικά κέντρα εκπαίδευσης εκτός Θεσσαλονίκη.
Αυτά είναι σε Αθήνα, Διδυμότειχο, Αλεξανδρούπολη, Κομοτηνή - Ξάνθη, Κιλκίς, Καβάλα, Δράμα, Κοζάνη, Κατερίνη, Λαμία, Κέρκυρα, Ρέθυμνο, Χίος, Χαλκιδική, Κυκλάδες και Ρόδο.
Ως δημιουργός της ποικιλίας ορίζεται το πρόσωπο που την δημιούργησε ή την ανακάλυψε και την ανέπτυξε, και δικαιούται να ορίσει όνομα για αυτήν και να υποβάλει αίτηση για την παροχή κοινοτικού δικαιώματος επί φυτικής ποικιλίας.
Φροντίζει για τη διενέργεια τεχνικής εξέτασης της ποικιλίας και εφόσον πληρούνται οι προϋποθέσεις χορηγεί δικαιώματα επί φυτικών ποικιλιών που διαρκούν 25-30 έτη.
Μέχρι σήμερα, τα καλλωπιστικά φυτά αντιπροσωπεύουν την πλειονότητα των φυτών για τα οποία υποβάλλονται αιτήσεις , ακολουθούμενα από τα γεωργικά είδη , τα φρούτα και τα κηπευτικά είδη .
Το δικαίωμα επί φυτικής ποικιλίας θεωρείται ως ένα δίπλωμα ευρεσιτεχνίας βιοτεχνολογικής εφεύρεσης για το οποίο ισχύουν τα αναφερόμενα στην Οδηγία 98/44/ΕΚ του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και του Συμβουλίου της 6ης Ιουλίου 1998 για την έννομη προστασία των βιοτεχνολογικών εφευρέσεων.
Το σύστημα της Ευρωπαϊκής Κοινότητας για την προστασία των φυτικών ποικιλιών συμβάλλει στην ανάπτυξη της γεωργίας και της φυτοκομίας, προωθώντας την καινοτομία και την έρευνα στον τομέα, και στοχεύοντας στη βελτίωση της ποιότητας των προϊόντων.
Το Κοινοτικό Γραφείο Φυτικών ποικιλιών είναι ένας οργανισμός της Ευρωπαϊκής Ένωσης με αποστολή του την διαχείριση του ευρωπαϊκού συστήματος δικαιωμάτων επί φυτικών ποικιλιών.
Λοχίας του 9ου Λόχου του 23ου Συντάγματος και στη συνέχεια ως Ανθυπολοχαγός Πεζικού, ο Κώστας Χαλλιορής θα ζήσει το Έπος του ’40 στο Αλβανικό μέτωπο.
Η είσοδος των Γερμανικών δυνάμεων στην Αθήνα θα βρει τον Κώστα Χαλλιορή στις 27 Απρίλη του 1941 αυτόπτη μάρτυρα της έπαρσης της γερμανικής σβάστικας στον Ιερό Βράχο της Ακρόπολης, στιγμή που θα αποτυπώσει, με συναίσθημα και πατριωτικό παλμό, στο ποίημα με τίτλο «Νεκροφίλημα στη Λευτεριά».
Η επιστροφή του στη Χίο, μαζί με τα μικρότερα αδέλφια του Δημήτρη και Μέντορα - που κι αυτά υπηρετούσαν στο Πολεμικό Ναυτικό - έμελλε να τον σημαδέψει για πάντα.
«.Μια διάδοση πως οι Γερμανοί θα στρατολογούσαν τότε τους νέους για επισκευές και διανοίξεις δρόμων και οχυρών στην κατεχόμενη Ευρώπη, μαζί με την ανώτερη σκέψη μιας θυσίας για τη λευτεριά της σκλαβωμένης πατρίδας, μάς έφερε μια νύχτα τραγικούς επιβάτες μιας βάρκας που ξεκινούσε για την Τουρκία.» Οι γραμμές αυτές, θα είναι η αρχή ενός ατελείωτου ταξιδιού για τη Μ.
Τακτικός συνεργάτης, με καθημερινή στήλη, στην εφημερίδα του Καΐρου «ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΣ», συνέχισε να ασχολείται με την ποίηση και το 1943 εξέδωσε την πρώτη του ποιητική συλλογή «ΟΡΑΜΑΤΑ», συλλογή που αφιερώνει «στον τορπιλοχαμένο αδερφό μου Μέντορα – τον πληγωμένο δίοπο σηματωρό – που τον πήρε για πάντα το Αιγαίο τη μοιραία νύχτα του 41».
Από το 1935 έως και το 1939 ο Κώστας Χαλλιορής, συντροφιά με τους Μουτάφη και Αγγουλέ, παράλληλα με τις δράσεις του Φιλοτεχνικού Ομίλου, οργάνωναν κάθε δεύτερο Σάββατο, φιλολογικές βραδιές με καλεσμένους – συνδαιτυμόνες τους μυημένους και δόκιμους λογοτέχνες της Χίου, στο πατάρι της ταβέρνας του «Πιστόλα».
Μέλη αυτής της φιλολογικής παρέας, μεταξύ άλλων, ο Αριστείδης Καράβας, ο Νομάρχης Χίου και λογοτέχνης Θεμιστοκλής Αθανασιάδης-Νόβας, η Αγάπη Μολυβιάτη, η Χαρά Παϊδούση.
Οι ανησυχίες και η δημιουργικότητα του Κώστα Χαλλιορή βρήκαν - απ’ τον Ιούνη του 1937 - και την έντυπη έκφρασή τους στο μηνιαίο φιλολογικό και καλλιτεχνικό περιοδικό το «ΝΗΣΙ», που φιλοξενούσε στις σελίδες του ποιήματα, διηγήματα και πνευματικές εργασίες Χίων και μη.
Μεταξύ αυτών, των Θεμιστοκλή Αθανασιάδη, Στέλιου Βίου, Στέφανου Καββαδά, Αριστείδη Καράβα, Γιώργου Θεοτοκά, Ουράνας Διοματάρη, Αντρέα Λοΐζου, Γιώργου Βαλέτα, Χρήστου Μεμένιου, Ελένης Καρδαμίτση, Αγάπης Βενέζη, Πάολας Σέτσι, Λένας Καλφοπούλου, Ιωάννας Καψύλη, Τάκη Δόξα, Άρη Δικταίου, κ.
Τον Σεπτέμβριο του 1944 το Γενικό Επιτελείο Μέσης Ανατολής, κατεντολή της Ελληνικής Κυβέρνησης του Καΐρου, ανέθεσε στον Ανθυπολοχαγό Κώστα Χαλλιορή την ειδική αποστολή συνοδείας και εγκατάστασης στη Χίο του Υπουργού και Γενικού Διευθυντού Νήσων Αιγαίου, Γεωργίου Μπουρδάρα.
Πρόεδρος του Συνδέσμου Φίλων Στρατού, Πρόεδρος της Φανέλας του Στρατιώτη, του Ομίλου Αντισφαιρίσεως, των Ποδοσφαιρικών Σωματείων Χίου, Πρόεδρος των Εφέδρων Αξιωματικών Χίου, του Κυνηγετικού Συλλόγου, των Παλαιών Πολεμιστών ’40-’45, είναι κάποιες από τις διαφορετικές θέσεις από τις οποίες υπηρέτησε την τοπική κοινωνία.
Διετέλεσε ακόμη, για τρεις τετραετίες, Δημοτικός Σύμβουλος του Δήμου Χίου, μέλος της Ανωτέρας Ενοριακής Επιτροπής και της Επιτροπής Εθνικού Γυμναστηρίου Χίου.
Τον Ιούλη του 1985 η οικογένεια Ξυλά με ανακοίνωσή της - που δημοσιεύτηκε στον τοπικό Τύπο – παραιτήθηκε από τη διοίκηση του Ιδρύματος θεωρώντας ότι «η συνεργασία της με τον Δήμο της Χίου είναι πλέον δύσκολη και άχαρις».
του Συλλόγου «τιμώντας την αρετήν και την αξιόλογον συμβολήν του εις την ανάπτυξιν και ανύψωσιν του συγχρόνου Ελληνικού πολιτισμού» του απένειμε, σε ειδική τελετή στην Αθήνα, τιμητικό δίπλωμα «προς επιβράβευσιν των εξαιρέτων αυτού προσπαθειών και επιτεύξεων».
Το 2010 το Δημοτικό Συμβούλιο Χίου, αναγνωρίζοντας το πνευματικό έργο και την κοινωνική του δράση, με απόφασή του έδωσε το όνομα του ποιητή σε κεντρικό δρόμο της Χίου.
Τον Φεβρουάριο του 2016 ο Φιλοτεχνικός Όμιλος Χίου και ο Σύλλογος Φιλολόγων Χίου διοργάνωσαν, στη μνήμη του Κώστα Χαλλιορή, φιλολογικό-λογοτεχνικό διαγωνισμό, για τους μαθητές των Λυκείων της Χίου.
Ο Κώστας Χαλλιορής με τη διπλή ιδιότητα του Προέδρου του Φιλοτεχνικού Ομίλου και του Δημοτικού Συμβούλου Χίου ανέλαβε το 1962 την οργάνωση των επετειακών εκδηλώσεων για τον εορτασμό των 50 χρόνων από την απελευθέρωση της Χίου.
Το 1967 ως μέλος της Οργανωτικής Επιτροπής για την επιστροφή στη Χίο των Ιερών Λειψάνων του Αγίου Ισιδώρου, που μαρτύρησε στο νησί, ανέλαβε την ευθύνη των εκδηλώσεων.
Οι πνευματικές αναζητήσεις του Κώστα Χαλλιορή βρήκαν την έκφρασή τους στην ανθούσα - για την εποχή - δράση του Φιλοτεχνικού Ομίλου Χίου, σωματείου που ιδρύθηκε το 1918, με πρωτοβουλία του Γενικού Διοικητή της Χίου, Γεωργίου Παπανδρέου.
Σειρά εκδηλώσεων, ομιλίες διακεκριμένων πνευματικών ανθρώπων και επιστημόνων, απαγγελίες ποιημάτων, μουσικά και θεατρικά δρώμενα, έδιναν τροφή, διέξοδο αλλά και ευκαιρίες συμμετοχής στους νέους της εποχής.
Γονείς του ο Ιωάννης Χαλλιορής, έμπορος - γιος του Δημογέροντα και μέλους της Εφορείας των Εκπαιδευτηρίων της Χίου Νικολάου Χαλλιορή - και η Μικρασιάτισσα Ιάσμη Γλύπτη, κόρη του παπά του Μελιού της Ερυθραίας, Δημήτρη Γλύπτη.
Διδάχτηκε τα πρώτα του γράμματα στην Αστική Σχολή της Χίου και στη συνέχεια αποφοίτησε από την Εμπορική Σχολή, για να αναλάβει τις εμπορικές δραστηριότητες του πατέρα του.
Το 2004 οι εκδόσεις «άλφα πι» με τον τίτλο «Κώστας Χαλλιορής, ΠΟΙΗΣΗ», ://.//120 κυκλοφόρησαν – σ’ έναν καλαίσθητο τόμο - το σύνολο των ποιητικών συλλογών του ποιητή.
Ο Κώστας Χαλλιορής υπήρξε ακόμα τακτικός συνεργάτης όλων των τοπικών εφημερίδων, δημοσιεύοντας σειρά άρθρων, σχετικών με τα κατά καιρούς προβλήματα του τόπου, χρησιμοποιώντας άλλοτε και το ψευδώνυμο «Κ. ΝΗΣΙΩΤΗΣ».
Το 2011 επέστρεψε στην πατρίδα του όπου έγινε προπονητής της Μόλντε, όπου την οδήγησε στους πρώτους δύο τίτλους στο πρωτάθλημα ποδοσφαίρου Νορβηγίας στις δύο πρώτες σεζόν του με την ομάδα.
Ενώ ήταν τραυματισμένος, στο τέλος του τελικού του ΟΥΕΦΑ Τσάμπιονς Λιγκ 1999, σημείωσε το νικηφόρο γκολ εναντίον της Μπάγερν Μονάχου, ενώ η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ κέρδισε με 2-1 στις καθυστερήσεις του αγώνα.
Το 2018, προσλήφθηκε ως υπηρεσιακός προπονητής στην ομάδα που τον ανέδειξε , την Βρετανική Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ μετά την απόλυση του Ζοσέ Μουρίνιο.
Έχει δώσει συναυλίες σε διάφορες χώρες, όπως: Γαλλία, Ηνωμένες Πολιτείες, Γιουγκοσλαβία, Ιταλία, Λίβανος, Γερμανία, Τσεχία, Σερβία, Ιράν, Συρία, Λίβανος.
«.και τότε ήρθα στην ώρα μου και πάλι», , Ομολογώντας με Πίστη – Κιμ Κασκασιάν στη, βιόλα, Γιάν Γκαρμπαρέκ στο σαξόφωνο, Χίλιαρντ Ενσέμπλ , Κριστόφ Ποπέν ο μαέστρος, Μούντσενερ Καμερόρτσεστερ .
Χάβικ, Ντουέτο για βιόλα και κρουστά – Κιμ Κασκασιάν στη βιόλα, Ρόμπιν Σουλκόουσκι στα κρουστά, Τιγκράν Μανσουριάν στο πιάνο και τα φωνητικά.
Αρχικά παρακολούθησε μαθήματα στη Μουσική Σχολή του Ρομανός Μελικιάν, από τον Αρμένιο συνθέτη Έντβαρντ Μπαχντασαριάν, και αργότερα φοίτησε στο Κρατικό Ωδείο του Γερεβάν Κομιτάς.
Ο δίσκος του με τίτλο Μονωδία ήταν υποψήφιος για το Βραβείο 2005 στις κατηγορίες «Καλύτερη Σόλο Ενόργανη Ερμηνεία » και «Καλύτερη Σύγχρονη Κλασική Σύνθεση».
Σε όλη τη διάρκεια της σταδιοδρομίας του Λέανδρου Σπαρτιώτη μέχρι και σήμερα, η ζωγραφική αποτελεί το ουσιαστικότερο και κρισιμότερο πεδίο των εκφραστικών και αισθητικών αναζητήσεών του.
Χαρακτηριστικά είναι και τα θέματα από τη Σκύρο, γενέτειρα της συζύγου του Σοφίας, το γένος Αθερίνη, αποδίδοντας με εξαιρετικό τρόπο εικόνες από τη φύση και την καθημερινότητα των απλών ανθρώπων.
Η πιο πρόσφατη ζωγραφική δουλειά του είναι η εικαστική απεικόνιση των επτά αρχαίων θεάτρων της Ηπείρου, σε μελάνι και μολύβι, η οποία εκτέθηκε στον εκθεσιακό χώρο της Εθνικής Ασφαλιστικής στο Κοραή στην Αθήνα και τμήμα της εκδόθηκε με τη μορφή φόλιο από το Ίδρυμα Ακτία Νικόπολις.
Το ενδιαφέρον του για την αισθητική και η μεγάλη του ευχέρεια στη χρήση των υλικών, του επέτρεψαν να έχει μια έντονη δραστηριότητα και δημιουργική παρουσία, για περισσότερα από πενήντα χρόνια, στην αρχιτεκτονική εσωτερικών χώρων και τη διακόσμηση.
Οι επιδόσεις του στην ξυλογλυπτική αναγνωρίστηκαν και κατά τη διάρκεια της στρατιωτικής του θητείας στην Αεροπορία, με αποτέλεσμα, το 1964, να κληθεί στο Τατόι για να μετατρέψει μια βασιλική άμαξα σε ανοιχτή άμαξα για τους γάμους του τότε διαδόχου Κωνσταντίνου.
Έχει υπογράψει έργα και παρεμβάσεις στην Ελλάδα και το εξωτερικό όπως τη “ ” στη Τεργέστη, τα εφοπλιστικά γραφεία της “ ” στο Λονδίνο, τα καταστήματα “Νέον” της Ομόνοιας και του Πειραιά, το “Ν ” στην Πρέβεζα, το κτήμα “Εύπολις” στην Παιανία, πολλές επαύλεις, κατοικίες αλλά και δημόσιους χώρους από την Αρεόπολη μέχρι τα Καρδάμυλα της Χίου και από την Κέρκυρα μέχρι την Κρήτη.
Η Ελένη Βλάχου, στην εφημερίδα Καθημερινή, εξήρε την εργασία αποκατάστασης του “Νέον” στην πλατεία Ομονοίας, στα εγκαίνια του οποίου, τον Φεβρουάριο του 1990, εξέφρασε τον θαυμασμό του και ο αείμνηστος Αντώνης Τρίτσης, υποψήφιος, τότε, και λίγο αργότερα δήμαρχος Αθηναίων.
Στη συλλογή του υπάρχουν έργα των Γιαλλινά, Μποκατσιάμπη, Τριβώλη, Προσαλέντη, Γερμενή, Κανά, Πολυκανδριώτη, Σγούρου και άλλων νεώτερων ζωγράφων.
Το όραμα του για τη στέγαση αυτής της συλλογής στη γενέθλια πόλη του ολοκληρώθηκε με την εξασφάλιση και προετοιμασία, από τον ίδιο, χώρου έκθεσής της στο προάστιο του Αγίου Θωμά της Πρέβεζας, έργο στο οποίο έχει αφοσιωθεί τα τελευταία χρόνια.
Ο Λέανδρος Σπαρτιώτης έχει αποδείξει την αγάπη του για την Πρέβεζα συμβάλλοντας ανελλιπώς, με τον τρόπο του, στα καλλιτεχνικά και πολιτιστικά δρώμενα της γενέτειρας πόλης, πρόθυμος πάντα και ακούραστος σε ό,τι μικρό ή μεγαλύτερο του ζητηθεί.
Τα καλοκαίρια του 2016 και 2017 δημιούργησε στην παραλία της Πρέβεζας την «Όπερα του Νερού και του Ονείρου», κατασκευασμένη από 30.000 περίπου χρησιμοποιημένα αλουμινένια κουτάκια αναψυκτικών.
Ο Λέανδρος Σπαρτιώτης, γιος του Μιχάλη και της Κλεοπάτρας, το γένος Θεοδώρου, γεννήθηκε στις 10 Οκτωβρίου του 1931 στην Πρέβεζα, όπου έζησε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια.