polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Η αιγυπτιακή παράδοση και τα αρχαιολογικά ευρήματα δείχνουν ότι η Αίγυπτος ενοποιήθηκε στην αρχή της ιστορίας της, όταν το Άνω αιγυπτιακό βασίλειο στο νότο κατέκτησε την Κάτω Αίγυπτο του βορά.
Η ηγεμόνες της Άνω Αιγύπτου αποκαλούσαν τους εαυτούς τους «ακόλουθους του Ώρου», και ο Ώρος έγινε ο προστάτης θεός της ενοποιημένης χώρας και των βασιλιάδων της.
Και οι δύο θεότητες είχαν αρκετά κέντρα λατρείας και στα δύο μισά της χώρας, και ο Ώρος συχνά σχετίζεται με την Κάτω Αίγυπτο και ο Σεθ με την Άνω Αίγυπτο.
Υποστήριξε ότι ο Όσιρις ήταν αρχικά ο ανθρώπινος ηγεμόνας μιας ενοποιημένης Αιγύπτου στους προϊστορικούς χρόνους, πριν την εξέγερση των Αιγυπτίων της Άνω Αιγύπτου, πιστών του Σεθ.
Τότε οι ακόλουθοι του Ώρου της Κάτω Αιγύπτου ενοποίησαν ξανά με τη βία τη χώρα, δίνοντας την έμπνευση για το μύθο του θριάμβου του Ώρου, πριν η Άνω Αίγυπτος, τώρα υπό τους πιστούς του Ώρου, γίνει ξανά κυρίαρχη στην αρχή της Πρώιμης Δυναστικής Περιόδου.
Ο Σεθ —τον οποίον ο Πλούταρχος χρησιμοποιώντας ελληνικά ονόματα για πολλές αιγυπτιακές θεότητες αποκαλεί "Τυφών"— συνωμοτεί εναντίον του Όσιρι με 72 συνεργούς οι οποίοι δεν κατονομάζονται, όπως και μία βασίλισσα από την αρχαία Αιθιοπία .
Ο Σεθ φτιάχνει ένα περίτεχνο κιβώτιο ακριβώς στα μέτρα του Όσιρι και μετά σε ένα συμπόσιο, ανακοινώνει ότι θα χαρίσει ως δώρο το κιβώτιο σε όποιον χωρέσει μέσα σε αυτό.
Η Ίσις πρέπει να βγάλει το φέρετρο μέσα από το δέντρο προκειμένου να πάρει πίσω το σώμα του άντρα της, έχοντας πάρει το κιβώτιο, αφήνει το δέντρο στη Βύβλο, όπου γίνεται αντικείμενο λατρείας για τους ντόπιους.
Το επεισόδιο αυτό, το οποίο δεν είναι γνωστό από αιγυπτιακές πηγές, παρέχει μια αιτιολογική εξήγηση για την λατρεία της Ίσιδος και το Όσιρι που υπήρχε στη Βύβλο τον καιρό του Πλουτάρχου και ίσως ήδη από τον καιρό του Νέου Βασιλείου.
Ο αναζήτησε ιστορική απαρχή για την αντιπαλότητα Ώρου-Σεθ, και διατύπωσε τη θέση για δύο διαφορετικές προδυναστικές ενοποιήσεις της Αιγύπτου από τους ακόλουθους του Ώρου, παρόμοια με τη θεωρία του για να τις εξηγήσει.
Πριν καν αποκτήσει έναν και μοναδικό ηγεμόνα η Άνω Αίγυπτος, δύο από τις μεγαλύτερες πόλεις της ήταν η Νεκχέν στην άκρη στο νότο, και η Νάκαντα στο βορά.
Η ηγεμόνες της Νεκχέν, όπου προστάτης θεός ήταν ο Ώρος, πιστεύονται γενικά ότι ενοποίησαν την Άνω Αίγυπτο υπό την επιρροή τους, περιλαμβάνοντας και τη Νάκαντα.
Πολύ αργότερα, στο τέλος της Δεύτερης Δυναστείας , ο βασιλιάς Σεθ-Περιμπσέν χρησιμοποίησε το Ζώο του Σετ για να γράψει το σερέκχ-όνομά του, αντί για το παραδοσιακό ιερογλυφικό του γερακιού που αντιπροσωπεύει τον Ώρο.
Οι ενδείξεις αυτές έχουν εγείρει την εικασία ότι η Δεύτερη Δυναστεία γνώρισε μια σύγκρουση μεταξύ των οπαδών του Ώρου-βασιλιά και των πιστών του Σεθ με ηγέτη τον Περιμπσέν.
Αρχαίοι Έλληνες και Ρωμαίοι συγγραφείς που περιέγραψαν την αιγυπτιακή θρησκεία προς το τέλος της ιστορίας της, έχουν καταγράψει το μεγαλύτερο μέρος του μύθου του Όσιρι.
Για παράδειγμα, τα Ηθικά περιλαμβάνουν πολλές ερμηνείες αιγυπτιακών πεποιθήσεων οι οποίες ερμηνείες έχουν επηρεαστεί από διάφορες ελληνικές φιλοσοφίες, και η αφήγηση του μύθου περιλαμβάνει κάποια κομμάτια για τα οποία δεν υπάρχουν γνωστά αντίστοιχα στην αιγυπτιακή παράδοση.
Ο συμπέρανε ότι αρκετά στοιχεία αυτής της αφήγησης έχουν παρθεί από την ελληνική μυθολογία, και ότι το έργο ως σύνολο δεν έχει βασιστεί άμεσα σε αιγυπτιακές πηγές.
Ο συνάδελφός του αιγυπτιολόγος από την άλλη, λέει ότι οι ναοί μπορεί να είχαν κρατήσει γραπτές αναφορές των μύθων, οι οποίες μετά χάθηκαν, και ο Πλούταρχος ίσως είχε βασιστεί σε τέτοιες πηγές για να συγγράψει την αφήγησή του.
Σύμφωνα με ένα ξόρκι στα Κείμενα των Πυραμίδων, ο Σεθ παίρνει εκδίκηση για μια κλωτσιά που του έδωσε ο Όσιρις, ενώ σε ένα κείμενο της Ύστερης Περιόδου, η αιτίαση που έχει ο Σεθ είναι ότι ο Όσιρις ήρθε σε σεξουαλική επαφή με τη Νέφθιδα, που είναι η σύντροφος του Σεθ και το τέταρτο παιδί του Γκεμπ και της Νουτ.
Οι Αιγύπτιοι πίστευαν ότι τα γραπτά λόγια είχαν τη δύναμη να επηρεάσουν την πραγματικότητα, και έτσι απέφευγαν να γράψουν άμεσα για πολύ αρνητικά γεγονότα, όπως ο θάνατος του Όσιρι.
Σε κάποιες περιπτώσεις τα κείμενα υπονοούν ότι ο Σεθ παίρνει τη μορφή άγριου ζώου, όπως κροκόδειλος ή ταύρος, προκειμένου να σκοτώσει τον Όσιρι.
Ακόμα και η ταυτότητα του θύματος αλλάζει στα κείμενα, καθώς κάποιες φορές είναι ο Αρωήρις, μια γηραιά μορφή του Ώρου, αυτός που δολοφονείται από το Σεθ και μετά εκδίκηση παίρνει μια άλλη μορφή του Ώρου, ο γιος του Αρωήρι και τις Ίσιδος.
Η πράξη αυτή τον Σεθ έχει εν μέρει σκοπό να ευτελίσει τον αντίπαλό του, αλλά περιλαμβάνει και σεξουαλική επιθυμία, σύμφωνα με ένα κύριο χαρακτηριστικό του Σεθ, την ισχυρή και αδιάκριτη σεξουαλικότητά του.
Στην παλιότερη εκδοχή του επεισοδίου, σε έναν αποσπασματικό πάπυρο του Μέσου Βασιλείου, η σεξουαλική συνάντηση αρχίζει όταν ο Σεθ ζητάει να κάνει σεξ με τον Ώρο, ο οποίος δέχεται με τον όρο ο Σεθ να του δώσει λίγο από τη δύναμή του.
Σύμφωνα με κάποια κείμενα, το σπέρμα του Σεθ μπαίνει στο σώμα του Ώρου και τον αρρωσταίνει, αλλά στις "Φιλονικίες", ο Ώρος ξεγελάει το Σεθ πιάνοντας το σπέρμα του στα χέρια του.
Στις "Φιλονικίες", ο Θωθ παίρνει το δίσκο και τον τοποθετεί στο δικό του κεφάλι, ενώ σε παλιότερες αναφορές είναι ο ίδιος ο Θωθ που γεννιέται από αυτή την ανώμαλη «σύλληψη».
Υπάρχουν όμως σημαντικά σημεία στα οποία υπάρχει διαφωνία, καθώς η προέλευση του μύθου του Όσιρι είναι αντικείμενο αντιλογίας, και η βάση για το μύθο που αφορά το θάνατό του είναι επίσης κάπως αβέβαιή.
Αλλά στα τέλη του 20ου αιώνα, ο , που είχε μελετήσει εκτεταμένως τον Όσιρι και τη μυθολογία του, υποστήριξε ότι ο Όσιρις ξεκίνησε ως θείος βασιλιάς των νεκρών, και πως η συσχέτιση με την βλάστηση ήταν κατοπινή εξέλιξη.
Στο μεταξύ, μελετητές της συγκριτικής θρησκειολογίας είχαν ασκήσει κριτική στην έννοια των «θεών που πεθαίνουν και ανασταίνονται», ή τουλάχιστον στην υπόθεση του Φρέιζερ ότι όλοι αυτοί οι θεοί εντάσσονται στο ίδιο μοτίβο.
Οι θεές βρίσκουν και αποκαθιστούν το σώμα του Όσιρι, συχνά με τη βοήθεια και άλλων θεών, όπως του Θωθ, μια θεότητα με μεγάλες μαγικές και θεραπευτικές δυνάμεις, και του Άνουβι, τον θεό της βαλσάμωσης και των ταφικών τελετουργικών.
Ο Όσιρις γίνεται η πρώτη μούμια, και οι προσπάθειες των θεών να αποκαταστήσουν το σώμα του είναι η μυθολογική βάση για τις αιγυπτιακές πρακτικές της βαλσάμωσης, που είχαν σκοπό να αποτρέψουν την αποσύνθεση του σώματος μετά το θάνατο.
Αυτό το μέρος της ιστορίας συχνά επεκτείνεται με επεισόδια στα οποία ο Σεθ και οι ακόλουθοί του προσπαθούν να καταστρέψουν το πτώμα, και η Ίσις και οι σύμμαχοί της να το προφυλάξουν.
Ένα ασαφές ξόρκι στα Κείμενα των Σαρκοφάγων μπορεί να υποδηλώνει ότι η Ίσις μένει έγκυος από μια αστραπή, ενώ σε άλλες πηγές, η Ίσις με τη μορφή πουλιού, εμφυσά ζωή στο σώμα του Όσιρι με τα φτερά του και ζευγαρώνει μαζί του.
Άλλα είδη θρησκευτικών κειμένων δίνουν ενδείξεις για το μύθο, όπως δύο κείμενα από το Μέσο Βασίλειο, ο Πάπυρος του Ραμμεσσείου και η Στήλη του Ικχερνοφρέτ.
Η πιο πλήρης περιγραφή του μύθου είναι ο Μεγάλος Ύμνος του Όσιρι, μια επιγραφή από την Δέκατη όγδοη Δυναστεία που δίνει τη γενική πλοκή όλης της ιστορίας αλλά περιλαμβάνει λίγες λεπτομέρειες.
Άλλη μια σημαντική πηγή είναι η Μεμφιδική Θεολογία, μια θρησκευτική αφήγηση που περιλαμβάνει την αναφορά στο θάνατο του Όσιρι όπως και την έκβαση της διαφοράς μεταξύ του Ώρου και του Σεθ.
Υποστήριξε ότι στα πρώτα στάδια της αιγυπτιακής μυθολογίας, ο αγώνας του Ώρου και του Σεθ ως αδελφών και ίσων ήταν αρχικά ξεχωριστός από το φόνο του Όσιρι.
Με την ένωση αυτή των δύο ιστοριών στο μύθο του Όσιρι, η γενεαλογία των δύο θεοτήτων και ο χαρακτηρισμός της σύγκρουσης Ώρου-Σεθ άλλαξε έτσι ώστε ο Ώρος είναι ο γιος και διάδοχος που παίρνει εκδίκηση για το θάνατο του Όσιρι.
Ίχνη των ξεχωριστών παραδόσεων που συνόδευαν τις αρχικές δύο ξεχωριστές ιστορίες παρέμειναν στα αντιφατικά χαρακτηριστικά των σχέσεων των δύο αντιπάλων σε κείμενα που δεν σχετίζονταν με το μύθο του Όσιριμ όπου ο Ώρος είναι ο γιος της θεάς Νουτ ή της θέας Αθώρ αντί της Ίσιδας και του Όσιρι.
Οι "Φιλονικίες" περιγράφουν τους δύο θεούς να απευθύνονται σε διαφορετικές θεότητες για να μεσολαβήσουν στη διένεξη, και ανταγωνίζονται σε διαφορετικές δοκιμασίες, όπως αγώνας με βάρκες ή μάχη μεταξύ τους με τη μορφή ιπποπόταμων, για τον καθορισμό του νικητή.
Σε κάποιο σημείο η Ίσις προσπαθεί να καρφώσει το Σεθ με καμάκι ενώ παλεύει με το γιο της, αλλά αντί για εκείνον χτυπάει κατά λάθος τον Ώρο, ο οποίος σε μια κρίση οργής της κόβει το κεφάλι.
Τα μαγικά κείμενα που χρησιμοποιούν την παιδική ηλικία του Ώρου ως βάση για τα θεραπευτικά τους ξόρκια, του αποδίδουν διάφορες ασθένειες, από τσιμπήματα σκορπιών μέχρι απλούς στομαχόπονους, προσαρμόζοντας την παράδοση για να ταιριάξει με την αρρώστια που προοριζόταν κάθε ξόρκι να γιατρέψει.
Η Ίσις μπορεί να χρησιμοποιεί τις μαγικές τις δυνάμεις για να σώσει το παιδί της, ή να παρακαλέσει ή να απειλήσει άλλες θεότητες όπως το Ρα ή τον Γκεμπ για να το γιατρέψουν.
Ο Ώρος μπορεί να παίρνει τα εύφορα εδάφη γύρω από το Νείλο, το κέντρο του αιγυπτιακού πολιτισμού, και ο Σεθ την άγονο έρημο ή τα ξένα εδάφη που σχετίζονται με αυτή.
Μπορεί, τέλος, κάθε ένας θεός να παίρνει ένα από τα παραδοσιακά μέρη της Αιγύπτου, την Άνω και την Κάτω Αίγυτπο, στην οποία περίπτωση κάθε ένας από αυτούς συνδέεται και με την περιοχή που παίρνει.
Όμως, στη Μεμφιδική θεολογία, ο Γκεμπ, που είναι ο δικαστής της διαμάχης, πρώτα μοιράζει το βασίλειο μεταξύ των δύο διεκδικητών, και μετά αλλάζει απόφαση και αποδίδει την εξουσία μόνο στον Ώρο.
Η θεία απόφαση ότι ο Σεθ είναι το λάθος μέρος διορθώνει την αδικία που είχε γίνει με το φόνο του Όσιρι και ολοκληρώνει την διαδικασία της αποκατάστασής του μετά το θάνατο.
Ο νέος βασιλιάς, ο Ώρος, τελεί τα ταφικά τελετουργικά για τον πατέρα του και του παρέχει τροφή ως ταφική προσφορά — που συχνά περιλαμβάνει το Μάτι του Ώρου, το οποίο σε αυτή την περίσταση αντιπροσωπεύει τη ζωή και την αφθονία.
Σύμφωνα με κάποιες πηγές, μόνο μετά από αυτές τις ενέργειες ο Όσιρις μπορεί να αναγεννηθεί πλήρως στη μεταθανάτια ζωή και να λάβει τη θέση του ως βασιλιάς των νεκρών, ως αντίστοιχο της θέσης του γιου του ως βασιλιά των ζωντανών.
Από εκείνο το σημείο και μετά, ο Όσιρις είναι άμεσα συνδεδεμένος με τους φυσικούς κύκλους του θανάτου και της αναγέννησης, όπως η ετήσια ανάπτυξη των φυτών, που είναι παράλληλη με τη δικιά του ανάσταση.
Καθώς ο μύθος του Όσιρι εμφανίζεται για πρώτη φορά στα Κείμενα των Πυραμίδων, τα περισσότερα από τα κύρια στοιχεία του θα πρέπει να είχαν διαμορφωθεί πριν τα κείμενα αυτά να διαμορφωθούν.
Τα ξεχωριστά μέρη της ιστορίας — ο θάνατος και η αποκατάσταση του Όσιρι, η παιδική ηλικία του Ώρου, και η σύγκρουση του Ώρου με το Σεθ— αρχικά μπορεί να ήταν ανεξάρτητα μυθικά επεισόδια.
Αν είναι έτσι, πρέπει να άρχισαν να συγχωνεύονται σε μία και μοναδική ιστορία μέχρι τον καιρό των Κειμένων των Πυραμίδων, τα οποία συνδέουν χαλαρά αυτά τα αποσπάσματα.
Το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας είναι βασισμένο σε θρησκευτικές ιδέες και τη γενικότερη δύση της αιγυπτιακής κοινωνίας: η θεία φύση του θεσμού της βασιλείας, η διαδοχή από τον ένα βασιλιά στον άλλο, η μάχη της διατήρησης της μάατ, και η προσπάθεια να ξεπεραστεί ο θάνατος.
Τα μαγικά θεραπευτικά ξόρκια, τα οποία χρησιμοποιούσαν όλες οι τάξεις των Αιγυπτίων, είναι πηγή για ένα σημαντικό μέρος του μύθου, στο οποίο ο Ώρος δηλητηριάζεται ή αρρωσταίνει με άλλο τρόπο, και η Ίσις τον θεραπεύει.
Αυτοί που αναζητούσαν θεραπεία έριχναν νερό πάνω σε αυτές τις στήλες, μια πράξη που πιστευόταν ότι μετέφερε τη μαγική ικανότητα των ξορκιών πάνω στη στήλη στο νερό, το οποίο κατόπιν το έπιναν με την προσδοκία να θεραπευτούν.
Το θέμα του παιδιού που κινδυνεύει και προστατεύεται από μαγεία εμφανίζεται επίσης σε τελετουργικές ράβδους που φέρουν επιγραφές από το Μέσο Βασίλειο, που έχουν φτιαχτεί αιώνες πριν τα πιο λεπτομερή θεραπευτικά ξόρκια που συγκεκριμένα συνδέουν αυτό το θέμα με το μύθο του Όσιρι.
Κύριο ανάμεσα σε αυτά τα κείμενα είναι το "Οι Φιλονικίες του Ώρου και του Σεθ", ένα χιουμοριστικό αφήγημα αρκετών επεισοδίων της διαμάχης των δύο θεοτήτων, και που χρονολογείται από την Εικοστή Δυναστεία .
Περιγράφει γλαφυρά τις θεότητες αυτές: όπως λέει ο αιγυπτιολόγος , «Ο Ώρος εμφανίζεται σωματικά αδύναμος αλλά έξυπνος και ‘’καταφερτζής’’, ο Σεθ ως ένας σωματικά δυνατός χαζός με περιορισμένη εξυπνάδα, ο Ρα ως ένας προκατειλημμένος σκυθρωπός δικαστής, και ο Όσιρις ως ένας ευφράδης στριμμένος με καυστική γλώσσα.».
Παρά τη μη τυπικό ύφος του, οι «Φιλονικίες» περιλαμβάνουν πολλά από τα παλιότερα επεισόδια της σύγκρουσης αυτών των θεών, και πολλά γεγονότα εμφανίζονται με την ίδια σειρά όπως σε μετέπειτα αναφορές, υποδηλώνοντας ότι η παραδοσιακή σειρά των γεγονότων διαμορφωνόταν τον καιρό που γραφόταν η ιστορία.
Παίρνουν μάλιστα και εκδίκηση από μια πλούσια γυναίκα που αρνήθηκε να βοηθήσει την Ίσιδα, τσιμπώντας το γιο της, κάνοντας έτσι απαραίτητο να γιατρέψει η Ίσιδα το παιδί που δεν έφταιγε σε τίποτα.
Η ιστορία αυτή μεταφέρει και ένα ηθικό μήνυμα ότι οι φτωχοί μπορεί να είναι πιο ηθικοί από τους πλούσιους και φανερώνει επίσης την δίκαια και ευσπλαχνική φύση της Ίσιδας.
Όταν ψάχνουν ή όταν θρηνούν τον Όσιρι, οι δύο θεές συχνά έχουν τη μορφή γερακιών ή αετών, ίσως γιατί αυτά τα πουλιά διανύουν μεγάλες αποστάσεις προς αναζήτηση κουφαριών, επειδή οι Αιγύπτιοι συσχέτιζαν τα κρωξίματά τους με κραυγές θρήνου, ή λόγω της σχέσεις των θεαίνων αυτών με τον Ώρο, ο οποίος συχνά αναπαριστάται ως γεράκι.
Στο Νέο Βασίλειο, όταν ο θάνατος και η αναγέννηση του Όσιρι άρχισε να σχετίζεται με την ετήσια πλημμύρα του Νείλου η οποίο γονιμοποιούσε το έδαφος της Αιγύπτου, τα νερά του Νείλου εξισώθηκαν με τα δάκρυα του θρήνου της Ίσιδος, ή με τα σωματικά υγρά του Όσιρι.
Κάθε κείμενο που περιέχει ένα μύθο, ή μέρος μύθου, μπορεί να προσαρμόσει το μύθο για να ταιριάξει στους συγκεκριμένους σκοπούς του, έτσι ώστε διαφορετικά κείμενα μπορεί να περιέχουν αντικρουόμενες εκδοχές των γεγονότων.
Αν όμως οι αποσπασματικές αυτές εκδοχές τις πάρει κανείς όλες μαζί, το αποτέλεσμα είναι μια ιστορία που είναι πιο συνεκτική από τους περισσότερους άλλους αρχαίους αιγυπτιακούς μύθους.
Στην αρχή της ιστορίας, ο Όσιρις κυβερνάει την Αίγυπτο, έχοντας κληρονομήσει το θρόνο από τους προγόνους του, πηγαίνοντας πίσω ως το δημιουργό του κόσμου Ρα ή Ατούμ.
Ο Όσιρις συνδέεται με τη ζωογόνα δύναμη, τη δίκαια βασιλεία, και την επικράτηση της μάατ, της ιδεατής φυσικής τάξης και αρμονίας η διατήρηση της οποίας ήταν ένας θεμελιώδης στόχος στον αρχαίο αιγυπτιακό πολιτισμό.
Στις αιγυπτιακές αναφορές, η έγκυος Ίσιδα κρύβεται από το Σεθ, για τον οποίο το αγέννητο παιδί είναι απειλή, σε μια συστάδα από πάπυρους στο Δέλτα του Νείλου.
Οι έλληνες συγγραφείς αποκαλούν το μέρος Χέμνις και υποδεικνύουν ότι είναι κοντά στην πόλη Βουτώ, αλλά στο μύθο η πραγματική τοποθεσία του μέρους έχει λιγότερη σημασία από τη φύση του ως εμβληματικού μέρους απομόνωσης και ασφάλειας.
Ο αγώνας μεταξύ τους είναι συχνά βίαιος αλλά περιγράφεται επίσης και ως νομική διαμάχη ενώπιον της Εννεάδας για να αποφασιστεί ποιος θα πρέπει να πάρει το θρόνο.
Ο δικαστής σε αυτή τη δίκη μπορεί να είναι ο Γκεμπ, που είναι ο πατέρας του Όσιρι και του Σεθ, και που κατείχε το θρόνο πριν από εκείνους, ή μπορεί να είναι ο δημιουργός θεός Ρα ή ο Ατούμ, αυτοί που άρχισαν το θεσμό της βασιλείας.
Άλλες θεότητες έχουν επίσης σημαντικούς ρόλους: ο Θωθ ενεργεί συχνά ως συμφιλιωτής για τη διαμάχη ή ως βοηθός στο θείο δικαστή, και στις "Φιλονικίες", η Ίσις χρησιμοποιεί την πονηριά της και τη μαγική της δύναμη για να βοηθήσει το γιο της.
Άλλος ένας λόγος είναι ότι οι χαρακτήρες και τα συναισθήματά τους είναι πιο κοντά στις ζωές πραγματικών ανθρώπων από ό, τι στους περισσότερους άλλους αιγυπτιακούς μύθους, κάνοντας την ιστορία πιο προσιτή στο γενικό πληθυσμό.
Συγκεκριμένα, ο μύθος μεταφέρει μια «ισχυρή αίσθηση οικογενειακής πίστης και αφοσίωσης», όπως το θέτει ο αιγυπτιολόγος , που διέπει τις σχέσεις μεταξύ του Όσιρι, Ίσιδος και Ώρου.
Οι παλιότερες αναφορές του μύθου του Όσιρι βρίσκονται στα Κείμενα των Πυραμίδων, τα πρώτα αιγυπτιακά ταφικά κείμενα, τα οποία εμφανίζονται στους τοίχους των ταφικών θαλάμων των αιγυπτιακών πυραμίδων, κατά τον 24ο αιώνα π.
Αφορούν τη μεταθανάτια ζωή του βασιλιά που είναι θαμμένος στην πυραμίδα, και έτσι αναφέρονται συχνά στο μύθο του Όσιρι, που έχει μεγάλη σχέση με το θεσμό της βασιλείας και της μεταθανάτιας ζωής.
Ελληνικά και ρωμαϊκά γραπτά, ειδικά τα Ηθικά του Πλούταρχου, δίνουν περισσότερες πληροφορίες αλλά δεν ανταποκρίνονται πάντοτε με ακρίβεια στις αιγυπτιακές πεποιθήσεις.
Όμως, στις αιγυπτιακές αναφορές, το πέος του Όσιρι βρίσκεται άθικτο, και το μόνο που έχει ομοιότητα με αυτό το μέρος της αφήγησης του Πλούταρχου είναι ένα λαϊκό παραμύθι του Νέου Βασιλείου, "Η Ιστορία Δύο Αδελφών", το οποίο έχει ομοιότητες με το μύθο του Όσιρι.
Αυτή η ασυνέπεια επιμένει σε πολλές από τις επόμενες πηγές, όπου οι δύο θεοί μπορεί να αποκαλούνται αδέλφια ή θείος και ανιψιός σε διαφορετικά σημεία του ίδιου κειμένου.
Κάποια από αυτά τα τελετουργικά κείμενα της ύστερης αυτής περιόδου, στα οποία η Ίσις και η Νέφθις θρηνούν για το θάνατο του αδελφού τους, εξελίχθηκαν σε ταφικά κείμενα.
Τα ίδια στοιχεία από το μύθο που εμφανίζονται στα Κείμενα των Πυραμίδων εμφανίζονται και πάλι σε ταφικά κείμενα και στο μέλλον, όπως τα Κείμενα των Σαρκοφάγων από το Μέσο Βασίλειο και το Βιβλίο των Νεκρών από το Νέο Βασίλειο .
Τα περισσότερα από αυτά τα γραπτά φτιάχνονταν για το γενικό πληθυσμό, έτσι αντίθετα από τα Κείμενα των Πυραμίδων, συνδέουν τον Όσιρι με όλες τις ψυχές των αποθανόντων, και όχι μόνο αποκλειστικά με το φαραώ και τη βασιλική οικογένεια.
Σε αυτή ρην εκδοχή, ο Σεθ δεν συμφιλιώνεται με τον αντίπαλό του, αλλά ηττάται πλήρως, και κάποιες φορές εξορίζεται από την Αίγυπτο ή ακόμα και καταστρέφεται.
Η ήττα και η ταπείνωσή του τονίζεται πιο πολύ στις τελευταίες περιόδους της αιγυπτιακής ιστορίας, όταν και εξισωνόταν όλο και περισσότερο με την αταξία και το κακό, και οι Αιγύπτιοι δεν τον βλέπανε πια ως αναπόσπαστο μέρος της φυσικής τάξης.
Μέχρι του τέλος του Νέου Βασιλείου, είχε αναπτυχθεί μια παράδοση ότι ο Σεθ είχε τεμαχίσει το σώμα του Όσιρι σε κομμάτια τα οποία σκόρπισε σε όλη την Αίγυπτο.
Πολλά από τα στοιχεία του είχαν αφετηρία θρησκευτικές ιδέες, αλλά η σύγκρουση μεταξύ Ώρου και Σεθ μπορεί να είχε έμπνευση από θρησκευτικές διαμάχες της πρωτοδυναστικής ή προϊστορικής Αιγύπτου.
Οι μελετητές έχουν προσπαθήσει να αποσαφηνίζουν την ακριβή φύση των γεγονότων που έδωσαν έναυσμα στο μύθο, αλλά δεν έχουν καταλήξει σε κάποια οριστικά συμπεράσματα.
Η υπόλοιπη ιστορία επικεντρώνεται στον Ώρο, το αποτέλεσμα της ένωσης της Ίσιδας με τον Όσιρι, που είναι ένα ευάλωτο παιδί που το προστατεύει η μητέρα του και κατόπιν γίνεται ο αντίπαλος του Σεθ για το θρόνο.
Η συχνά βίαια αντιπαράθεση καταλήγει στο θρίαμβο του Ώρου, ο οποίος αποκαθιστά τη Μάατ στην Αίγυπτο μετά από την άδικη βασιλεία του Σεθ και ολοκληρώνει τη διαδικασία της ανάστασης του Όσιρι.
Ο μύθος, με τον πολύπλοκο συμβολισμό του, κατέχει κεντρική θέση στις αρχαίες αιγυπτιακές αντιλήψεις του θεσμού της βασιλείας και της διαδοχής, της σύγκρουσης μεταξύ τάξης και αταξίας, και ειδικά τις αντιλήψεις για το θάνατο και τη μεταθανάτια ζωή.
Επίσης εκφράζει την ουσία του χαρακτήρα καθένα από τα τέσσαρα κεντρικά πρόσωπα, και πολλά στοιχεία για τη λατρεία τους στην αρχαία αιγυπτιακή θρησκεία προέρχονται από αυτό το μύθο.
Σε κάθε περίπτωση, η αποκατάσταση του Ματιού του Ώρου αντιπροσωπεύει την επιστροφή του φεγγαριού στην πλήρη φωτεινότητά του, την επιστροφή της βασιλείας στον Ώρο, και πολλές άλλες πτυχές της μάατ.
Κάποιες φορές η αποκατάσταση του ματιού του Ώρου συνοδεύεται και με την αποκατάσταση των όρχεων του Σεθ, έτσι ώστε και οι δύο οι θεοί αποκαθιστούνται στην ολότητα προς το τέλος της σύγκρουσής τους.
Σημειώνοντας την αβεβαιότητα που περιβάλει αυτά τα γεγονότα, ο υποστηρίζει ότι η ιστορικές ρίζες της σύγκρουσης είναι πολύ ασαφείς για να είναι χρήσιμες για την κατανόηση του μύθου και δεν είναι τόσο σημαντικές όσο η θρησκευτική σημασία.
Η -, μαζί με τον αντίπαλο της , , συζήτησαν επενδύσεις ύψους 200-300 εκατομμυρίων δολαρίων για να βοηθήσουν τον οικονομικά αγωνιζόμενο μεταφορέα, που είναι η μεγαλύτερη αεροπορική εταιρεία της Ασίας από τα έσοδα.
Το Υπουργείο Χωροταξίας, Υποδομών, Μεταφορών και Τουρισμού της Ιαπωνίας συνέστησε την - και / ή τη για εταίρους λόγω της «υγιούς» οικονομικής τους κατάστασης σε σύγκριση με την .
Σύμφωνα με δημοσιεύματα, οι νέοι αξιωματούχοι της και , αποφάσισαν ότι η αλλαγή συμμαχιών θα ήταν υπερβολικά επικίνδυνη και θα μπορούσε να εμποδίσει την ικανότητα της να γυρίσει γρήγορα την αεροπορική εταιρεία.
Στις 9 Φεβρουαρίου 2010, η ανήγγειλε επίσημα την απόφασή της να ενισχύσει την εταιρική της σχέση με την αμερικανική εταιρία, η οποία περιελάμβανε την από κοινού εφαρμογή της έγκρισης για την απαγόρευση της αντιμονοπωλιακής νομοθεσίας στις διαδρομές διαφάνειας.
Τον Ιούνιο του 2008, η - συμφώνησε να καταβάλει 350 εκατομμύρια δολάρια για τον διακανονισμό των τελών καθορισμού των τιμών των εμπορευμάτων σε έρευνα που πραγματοποιήθηκε από το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ.
Μετά την ανανέωση του στόλου μακρινών αποστάσεων με το 787 και το 350 από το 2019, οι προδιαγραφές θα κυκλοφορήσουν το πρώτο τρίμηνο, αναζητώντας προτάσεις από την , την , την και την , χρήση.
Η είναι στην πραγματικότητα πλήρης θυγατρική της , λειτουργεί ως ανεξάρτητη εταιρεία με δική της επιχειρηματική στρατηγική, επιχειρησιακές διαδικασίες και πολιτική ανθρώπινων πόρων.
Κατά τη διάρκεια του 2015, η πέρασε μια σοβαρή επιχειρηματική κρίση και μια απεργία του πιλότου, η οποία έκανε τη γαλλική αεροπορική εταιρεία να κόψει σχεδόν 3.000 θέσεις εργασίας, η αναβάλλει μερικές από τις εκκρεμείς 787 παραδόσεις της, τη θυγατρική της να αποσυρθεί έξι αεροσκάφη - - και η - να υποφέρει ως εταιρεία.
Η εταιρεία ξοδεύει περίπου το ένα τρίτο των εσόδων της στο προσωπικό, τα μεγαλύτερα έξοδα της, ενώ η ξοδεύει μόνο το ένα τέταρτο, για να εξοικονομήσει περίπου 800 εκατομμύρια ευρώ ετησίως τα επόμενα τρία χρόνια.
Η - είναι ένας γαλλο-ολλανδικός όμιλος αεροπορικών εταιρειών που έχει συσταθεί σύμφωνα με το γαλλικό δίκαιο και εδρεύει στο Αεροδρόμιο Σαρλ-Ντε-Γκωλ, κοντά στο Παρίσι.
Το 2008, ήταν η μεγαλύτερη αεροπορική εταιρεία παγκοσμίως όσον αφορά τα συνολικά λειτουργικά έσοδα, αλλά και τη μεγαλύτερη στον κόσμο σε διεθνείς επιβατοχιλιόμετρα.
Μαρτύρησε και θάφτηκε σε χριστιανικό κοιμητήριο στην Βία Φλαμινία κοντά στο Πόντε Μίλβιο της βόρειας Ρώμης στις 14 Φεβρουαρίου, η οποία εορτάζεται ως Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου από το 496.
Τα λείψανα του κρατήθηκαν στην Εκκλησία και Κατακόμβες του Αγίου Βαλεντίνου , η οποία παρέμεινε σημαντικός χώρος προσκυνήματος κατά τη διάρκεια του Μεσαίωνα, μέχρι τη μεταφορά των λειψάνων του στην εκκλησία Σάντα Πρασσέντε στο ποντιφικάτο του Νικολάου Δ.
Το λουλουδοσκέπαστο κρανίο του Αγίου Βαλεντίνου εκτίθεται στη βασιλική της Σάντα Μαρία ιν Κοσμεντίν της Ρώμης, ενώ άλλα λείψανα μεταφέρθηκαν στην Καρμελιτική Εκκλησία της οδού Ουάιτφραϊαρ στο Δουβλίνο της Ιρλανδίας, όπου παραμένουν μέχρι σήμερα.
Όρατς του Πανεπιστημίου του Κάνσας, ο Άγιος Βαλεντίνος της Ρώμης, όπως και ο Άγιος Βαλεντίνος του Τέρνι, είναι "αφηρημένοι των πράξεων των δύο αγίων που βρίσκονται σχεδόν σε κάθε μοναστήρι στην Ευρώπη".
Το 1969 η Ρωμαιοκαθολική Εκκλησία τον αφαίρεσε από το Γενικό Ρωμαιοκαθολικό Ημερολόγιο, αφήνοντας το λειτουργικό εορτασμό του στα τοπικά ημερολόγια, παρόλο που η χρήση των προ του 1970 ημερολογίων επιτρέπεται.
Νικόλαο, υπογράφτηκε ειδικό επίσημο έγγραφο της πράξης αυτής, παρουσία και του ιερατικώς προϊσταμένου του Παρεκκλησίου του Αγίου Φραγκίσκου και της Αγίας Κλάρας, Ιερομονάχου Καπουτσίνου πατέρα Γαβριήλ Ριγκέτο και παρεδόθησαν στον αρχιεπίσκοπο Νάξου, Τήνου, Άνδρου και Μυκόνου με την ιδιότητά του Αποστολικού Τοποτηρητή της Καθολικής Επισκοπής Χίου, προκειμένου να τα επαναφέρει στη Μυτιλήνη.
Ένας ήταν Ρωμαίος ιερέας, ένας άλλος ήταν επίσκοπος της Ιντεράμνα που τάφηκε κατά μήκος της Βία Φλαμίνια έξω από τη Ρώμη, σε διαφορετικές αποστάσεις από την πόλη.
Η επόμενη «αλλαγή» έγινε το 1990, οπότε και τα λείψανα του Αγίου Βαλεντίνου μεταφέρθηκαν από τον τότε εφημέριο της καθολικής εκκλησίας της Μυτιλήνης, Φραγκισκανό μοναχό πατέρα Τορκουάτο Μορίνι, μια και ελλείψει πληρώματος της Εκκλησίας δεν διέμενε πια στο νησί, αλλά στην Αθήνα και περιστασιακά εξυπηρετούσε και τη Μυτιλήνη.
Από τότε, τα οστά του Αγίου Βαλεντίνου αναπαύονταν στην Καθολική Εκκλησία, τη γνωστή σε όλους «Φραγκοκλησιά», στην οδό Ερμού, κάτω από την Αγία Τράπεζα.
Ο Άγιος Βαλεντίνος , επίσημα γνωστός ως Άγιος Βαλεντίνος της Ρώμης, ήταν ευρέως αναγνωρισμένος Ρωμαιοκαθολικός άγιος του 3ου αιώνα και τιμάται στις 14 Φεβρουαρίου.