polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Η Λίμνη Πονσαρτραίν σχηματίζει το φυσικό βόρειο όριο της πόλεως της Νέας Ορλεάνης, η οποία ταυτίζεται εδαφικώς με την «Ενορία της Ορλεάνης», και των δύο μεγαλύτερων προαστίων της, του Μέταιρι και του Κένερ.
Με σειρά φθίνουσας εκτάσεως, η λίμνη υπάγεται διοικητικά στις ακόλουθες 6 ενορίες της Λουιζιάνας : Σαιν Τάμανυ, Ορλεάνης, Τζέφερσον, Σαιν Τζων δε Μπάπτιστ, Σαιν Τσαρλς και Ταντζιπαχόα.
Είναι χαρακτηριστικό ότι η Λίμνη Μωρεπά , ακριβώς στα δυτικά της Πονσαρτραίν, ονομάσθηκε προς τιμή τού γιου τού Λουί Φελυπώ, Ζαν-Φρεντερίκ, κόμη του Μωρεπά, ο οποίος ήταν επίσης Γάλλος πολιτικός.
Στη Σέριε Β 2008-09, ο σύλλογος διεξήγαγε εργασίες αύξησης της χωρητικότητας του Σταδίου Τομπολάτο στις 7.500, προκειμένου να επιτραπεί στο σύλλογο να αγωνιστεί στην πόλη του (με εξαίρεση από την Ιταλική Ομοσπονδία Ποδοσφαίρου, καθώς απαιτούνται γήπεδα, τουλάχιστον, 10.000 θέσεων στη Σέριε Β).
Μετά από κάποιες καθυστερήσεις, το πρώτο παιχνίδι της στη Σέριε Β, που έπαιξε στο Στάδιο Τομπολάτο, διεξήχθη στις 29 Οκτωβρίου 2008, με αντίπαλο την Ανκόνα.
Ο σύλλογος απέφυγε τον υποβιβασμό στις τελευταίες αγωνιστικές της σεζόν, εξασφαλίζοντας έτσι ένα ακόμα έτος ποδοσφαίρου στη Σέριε Β για τους ντόπιους φιλάθλους.
Κέρδισε την πρώτη της άνοδο στη Σέριε Β το 1999, αφού κατάφερε να νικήσει τη Μπρεστσέλο στους τελικούς των πλέι οφ και αγωνίστηκε συνολικά δύο σεζόν στη Σέριε Β, πριν υποβιβαστεί την σεζόν 2011-02.
Κατά την πρώτη της παραμονή στη Σέριε Β, η ομάδα έπαιξε στο Στάδιο Εουγκάνεο στην Πάντοβα και, σε μια προσπάθεια να επεκτείνει τη βάση των φιλάθλων της, μετονομάστηκε σε . , όπου η Πάντοβα είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας όπου ανήκει διοικητικά η πόλη της Τσιταντέλα.
Την επόμενη σεζόν, η Τσιταντέλα διέσυρε τη Λέτσε με 5-1 και τη Μάντοβα με 6-0 για να τερματίσει στην 6η θέση και να χάσει μόνο από τη Μπρέσια στα πλέι οφ, λόγω της καλύτερης κατάταξης της Μπρέσια στο πρωτάθλημα, παρά την νίκη της με 1-0 στο δεύτερο αγώνα.
Η πρώτη σύγκρουση μεταξύ των δύο ισχυρών δυνάμεων της ανατολικής Μεσογείου κατέληξε σε βυζαντινή νίκη, η οποία ενίσχυσε τη βυζαντινή θέση στη βόρεια Συρία και από την άλλη αποδυνάμωσε τους Φατιμιδές, τόσο σε χαμένες ζωές όσο και σε ηθικό και φήμη.
Όπως γράφει ο ιστορικός Πολ Γουόκερ, αν ο Ιμπν Φαλάχ «είχε επανακερδίσει τα στρατεύματα και το κύρος που έχασε στην Αλεξανδρέττα, θα μπορούσε να αντισταθεί στην εισβολή των . Οι στρατοί των τοπικών επαρχιών ίσως τον βοηθούσαν, εάν δεν είχαν διασπαστεί».
Αν και ο αυτοκράτορας προχώρησε βαθιά στα μουσουλμανικά εδάφη και μάλιστα απειλούσε να πάρει την Ιερουσαλήμ, ο θάνατός του τον Ιανουάριο του 976, απομάκρυνε τον βυζαντινό κίνδυνο για τους Φατιμιδές.
Εν τω μεταξύ, ο δολοφόνος και διάδοχος του Νικηφόρου, ο Ιωάννης Α' Τσιμισκής, δεν ήταν σε θέση να παρέμβει αυτοπροσώπως στην ανατολή, λόγω της πιο απειλητικής εισβολής των Ρως στη Βουλγαρία.
Ως αποτέλεσμα, έστειλε μια μικρή δύναμη υπό τις διαταγές ενός έμπιστου ευνούχου της οικογένειάς του, του πατρίκιου Νικόλαου, ο οποίος σύμφωνα με τον σύγχρονο των γεγονότων ιστορικό Λέοντα τον Διάκονο είχε πολεμική εμπειρία, για να υποστηρίξει τους πολιορκημένους.
Κάποια στιγμή, ένα στράτευμα των Φατιμιδών - σύμφωνα με τον Ιμπν αλ-Νταουαντάρι 4.000 άντρες υπό ένα Βέρβερο οπλαρχηγό που ονομαζόταν Άρας και έναν πρώην εμίρη της Ταρσού, τον Ιμπν αλ-Ζαγιάτ - κινήθηκε βόρεια εναντίον της Αλεξανδρέττας, όπου είχε στρατοπεδεύσει ο βυζαντινός στρατός.
Σχεδόν αμέσως μετά την κατάκτηση της Δαμασκού, ο Τζαφάρ ιμπν Φαλάχ εμπιστεύθηκε ένας από τους σκλάβους-στρατιώτες του , που ονομαζόταν Φουτούχ , για να πραγματοποιήσει την υποσχεμένη τζιχάντ εναντίον των Βυζαντινών, αν και το σύγγραμμα του 15ου αιώνα - από τον Υεμενίτη ιστορικό Ιντρίς Ιμάντ αλ-Ντιν αναφέρει επίσης κάποιον Αμπνταλλάχ ιμπν Ουμπάιντ Αλλάχ Χουσαϊνί Αχού Μουσλίμ ως διοικητή.
Ο Φουτούχ συγκέντρωσε έναν μεγάλο στρατό Βέρβερων Κουτάμα, ενισχύθηκε με στρατολογίες από την Παλαιστίνη και τη νότια Συρία και ξεκίνησε για να πολιορκήσει την Αντιόχεια το Δεκέμβριο του 970.
Ο Βυζαντινός συγγραφέας Κεδρηνός ισχυρίζεται ότι ο στρατός των Φατιμιδών αριθμούσε έναν υπερβολικό αριθμό 100.000 ανδρών, αλλά ο Ιμάντ αλ-Ντιν καταγράφει τον αριθμό των 20.000 ανδρών.
Οι Φατιμιδές πολιόρκησαν την πόλη, αλλά οι κάτοικοί της έφεραν σκληρή αντίσταση και ο Ιμπν Φαλάχ αναγκάστηκε να στείλει ενισχύσεις, προφανώς από την επιτόπια στρατολογία στη νότια Συρία.
Σύμφωνα με την αφήγηση του Αιγύπτιου αλ-Μακρίζι τον 15ο αιώνα, ήταν με αυτά τα πρόσθετα στρατεύματα, τα οποία υπολογίζονται σε 4.000 άνδρες, που κατέστη δυνατή η πλήρης αποκοπή της τροφοδότησης της πόλης, με την παρεμπόδιση των καραβανιών που κατευθύνονταν προς αυτήν.
Ακόμη πιο νότια, τα στρατεύματα του Φατιμιδών, ορμώμενα από την Ιφρικίγια, υπό την ηγεσία του Τζαουχάρ αρ-Ρουμί, είχαν μόλις κατακτήσει την Αίγυπτο από τους Ιχσιντίδες.
Εμπνεόμενοι από την ιδέα της τζιχάντ, και με στόχο να νομιμοποιήσουν τη διακυβέρνησή τους, οι Φατιμιδές χρησιμοποίησαν την βυζαντινή επέλαση στην Αντιόχεια και την απειλή των "άπιστων" ως κεντρικό στοιχείο της προπαγάνδας που απηύθυναν στις νεοκατακτημένες περιοχές, μαζί με τις υποσχέσεις για αποκατάσταση χρηστής διακυβέρνησης.
Τα νέα της πτώσης της Αντιόχειας βοήθησαν να πείσουν τους Φατιμιδές να επιτρέψουν στον Τζαουχάρ να στείλει τον στρατηγό του Τζαφάρ ιμπν Φαλάχ να εισβάλει στην Παλαιστίνη.
Εκεί, ο Τζαφάρ νίκησε τους τελευταίους Ιχσιντίδες, υπό τον αλ-Χασάν ιμπν Ουμπάιντ Αλλάχ ιμπν Τουγτζ και κατέκτησε τη Ράμλα τον Μάιο του 970, πριν καταλάβει τη Δαμασκό το Νοέμβριο.
Πραγματοποιήθηκε στις αρχές του 971 κοντά στην Αλεξανδρέττα, όσο ο βασικός στρατός των Φατιμιδών πολιορκούσε την Αντιόχεια, την οποία οι Βυζαντινοί είχαν καταλάβει πριν από δύο χρόνια.
Οι Βυζαντινοί, με επικεφαλής έναν ευνούχο του Αυτοκράτορα Ιωάννη Α' Τσιμισκή, παρέσυραν ένα ισχυρό τμήμα 4.000 στρατιωτών των Φατιμιδών να επιτεθούν στον κενό καταυλισμό τους και στη συνέχεια τους επιτέθηκαν από όλες τις πλευρές, καταστρέφοντας το στρατό τους.
Η ήττα στην Αλεξανδρέττα, σε συνδυασμό με την εισβολή των στη νότια Συρία, ανάγκασε τους Φατιμιδές να άρουν την πολιορκία και να παραχωρήσουν στους Βυζαντινούς τον έλεγχο της Αντιόχειας και της βόρειας Συρίας.
Την πτώση της μεγάλης μητρόπολης της βόρειας Συρίας σύντομα ακολούθησε μια συνθήκη μεταξύ των Βυζαντινών και των Χαμδανίδων, η οποία έκανε το Χαλέπι φοροϋποτελές και παρέδωσε στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία το σύνολο των παλαιών παραμεθόριων περιοχών του Χαλιφάτου των Αββασιδών στην Κιλικία και την Άνω Μεσοποταμία, καθώς και την παράκτια ζώνη της Συρίας μεταξύ της Μεσογείου και του ποταμού Ορόντη μέχρι τα περίχωρα της Τρίπολης, της Άρκα και του Σαϊζάρ.
Ο βυζαντινός έλεγχος αυτής της περιοχής ήταν αρχικά πιο πολύ θεωρητικός, και η δολοφονία του βυζαντινού αυτοκράτορα Νικηφόρου Β' Φωκά τον Δεκέμβριο του 969, απειλούσε να αναιρέσει τα βυζαντινά κέρδη στην περιοχή.
Σε συνδυασμό με την είδηση για την προώθηση των Καρμαθιανών, μιας ριζοσπαστικής ομάδας Ισμαιλητών από την Ανατολική Αραβία, εναντίον της Δαμασκού, ο Ιμπν Φαλάχ διέταξε το Φουτούχ να άρει την πολιορκία της Αντιόχειας στις αρχές Ιουλίου του 971.
Στην στατιστική του 2000, τα παιδιά και οι έφηβοι συνέθεταν το 20,5% του πληθυσμού, ενώ οι ενήλικες αποτελούσαν το 64.4% και οι ηλικιωμένοι αποτελούσαν το 15%.
Ένα εδάφιο στην Ιστορία του Χαλκοκονδύλη λέει, ότι η Θεοδώρα έγινε η ερωμένη του πρωτοβεστιαρίου της Αυλής της Τραπεζούντας· η μοιχεία έκανε τον Ιωάννη Δ να σκοτώσει τον αξιωματούχο και να φυλακίσει τους γονείς του στο ανάκτορο.
Μάλιστα ένας αντιγραφέας, που παρατήρησε τη διαφορά στο στυλ, σημείωσε στην αρχή του εδαφίου, ότι "αυτό μοιάζει γραμμένο από κάποιον άλλο, εκτός του Λαόνικου", ενώ στο τέλος του εδαφίου σημείωσε, πως "από εδώ συνεχίζει το κείμενο του Λαόνικου".
Ίσως ο γραφέας της ιστορίας έκανε σύγχυση με ένα προηγούμενο συμβάν, μεταξύ της συζύγου τού Μανουήλ Γ και ενός πρωτοβεστιαρίου: το σκάνδαλο αναφέρει ο Ρούυ Γκονθάλεθ δε Κλαβίχιο, που επισκέφθηκε την Τραπεζούντα το 1404, όχι πολύ μετά το γεγονός.
Ήταν περιώνυμη για των ομορφιά της· σύμφωνα με τον χρονικογράφο Λαόνικο Χαλκοκονδύλη κατηγορήθηκε από τον γιο της Ιωάννη Δ, ότι είχε σχέση με τον πρωτοβεστιάριο της Αυλής της Τραπεζούντας.
Η Θεοδώρα μεσολαβούσε και συγκρατούσε την ένταση μεταξύ του Ιωάννη Δ και του πατέρα του, όταν όμως απεβίωσε, ο Ιωάννης Δ επέστρεψε και εξεγέρθηκε πάλι.
Πάντως ο ιστορικός Τιερρύ Γκανσού βρήκε αποδείξεις, που δείχνουν, ότι η Θεοδώρα ήταν η μεγαλύτερη κόρη του Θεοδώρου Παλαιολόγου Καντακουζηνού -θείου του Μανουήλ Β Παλαιολόγου- και της Ευφροσύνης Παλαιολογίνας· αναφέρει τα αδέλφια της κατά σειρά γέννησης: Δημήτριος, Μανουήλ πρωτοστράτορας, Γεώργιος, Ανδρόνικος μέγας δομέστικος και Θωμάς.
Υποστηρίζει, ότι το στοιχείο αυτό αγνοήθηκε λόγω της μεγάλης εξάρτησης από τα γραπτά του Θεοδώρου Σπανδούνη, που έγραψε αρκετό καιρό μετά, αποσιωπώντας την καταγωγή της, ενώ οι σύγχρονες πηγές που βρήκε, είναι πιο αξιόπιστες.
Ένας τέτοιος είναι ο Μανουήλ Καντακουζηνός, ο οποίος εστάλη σε διπλωματική αποστολή στον σουλτάνο Μεχμέτ Α τον χειμώνα του 1420-21, αλλά ο Ντ.
Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη περί το 1382 και ήταν μόλις 13 ετών, όταν έγινε η σύζυγος του τότε διαδόχου Αλεξίου Δ της Τραπεζούντας· αυτός θα ήταν περίπου της ίδιας ηλικίας.
Το 1417 απεβίωσε ο Μανουήλ Γ Μέγας Κομνηνός και τον διαδέχθηκε ο μόνος γιος του Αλέξιος Δ, έτσι η Θεοδώρα έγινε αυτοκράτειρα-σύζυγος.
Η θεοδώρα έμεινε στη θέση αυτή για σχεδόν δέκα έτη, ώσπου απεβίωσε το 1426 και ετάφη στο ναό της Θεοτόκου της Χρυσοκεφάλου, στο κοιμητήριο του Γίδωνα, μαζί με άλλους αυτοκράτορες της Τραπεζούντας.
Ο Βρετανός πρωθυπουργός, Δούκας του Ουέλινγκτον, ο οποίος ήταν εχθρικός σε όλη την ιδέα της χορήγησης ανεξαρτησίας στην Ελλάδα, απέρριψε την έκθεση της Διάσκεψης, λέγοντας ότι ο στόχος του "δεν ήταν να κατακτήσει έδαφος από την Πύλη, αλλά να ειρηνεύσει μια χώρα σε κατάσταση εξέγερσης ".
Η Βρετανία, η Γαλλία και η Ρωσία δέχτηκαν τις συστάσεις της διάσκεψης του Πόρου ως βάση αποκλειστικά για τη διαπραγμάτευση, γεγονός που προκάλεσε την απογοήτευση του Κάνινγκ.
Η Υψηλή Πύλη εξακολουθούσε να πιστεύει ότι ο πόλεμος θα μπορούσε να κερδηθεί και αφού είχε ήδη απορρίψει την απαίτηση για ανακωχή, απέρριψε επίσης τις συστάσεις της διάσκεψης.
Ωστόσο, αφού νικήθηκαν στον Ρωσοτουρκικό πόλεμο του 1828-29, οι Οθωμανοί τελικά αναγκάστηκαν να αποδεχθούν την ιδέα της ελληνικής ανεξαρτησίας.
Σύμφωνα με τους όρους της Συνθήκης της Αδριανούπολης, τον Σεπτέμβριο του 1829, οι Οθωμανοί υποσχέθηκαν να αποδεχθούν οποιαδήποτε απόφαση λάμβανε η Διάσκεψη του Λονδίνου.
Σύμφωνα με το μνημόνιο που παρουσίασε ο Ιωάννης Καποδίστριας, τα βόρεια ελληνικά σύνορα πρέπει να φτάσουν σε μία γραμμή από το Δέλβινο μέχρι τη Θεσσαλονίκη ή τουλάχιστον σε μία πιο νότια γραμμή από την Πρέβεζα μέχρι τη Λαμία.
Μετά από πολλή συζήτηση, οι τρεις πρέσβεις ανέφεραν ότι η Ελλάδα πρέπει να εκτείνεται από την Άρτα μέχρι τον Παγασητικό Κόλπο, συμπεριλαμβανομένων των νησιών της Εύβοιας και της Σάμου και ενδεχομένως την Κρήτη.
Όλοι οι πρέσβεις ανέφεραν ότι αυτή ήταν η πιο εύχρηστη γραμμή και απλώς ο περιορισμός του ελληνικού κράτους στην Πελοπόννησο, θα προκαλούσε εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες να μετακινηθούν προς το νότο, κατακλύζοντας το χρεοκοπημένο ελληνικό κράτος.
Καθώς η ελληνική κατάσταση προσέλκυσε μεγάλη συμπάθεια, το 1827 οι βρετανικοί, γαλλικοί και ρωσικοί στόλοι κατέστρεψαν τους οθωμανικούς και αιγυπτιακούς στόλους στη Μάχη του Ναυαρίνου.
Μετά τη μάχη, η διάσκεψη του Λονδίνου, αποτελούμενη από τον Βρετανό υπουργό Εξωτερικών και τους Γάλλους και Ρώσους πρέσβεις στο δικαστήριο του Αγίου Ιακώβου, συναντήθηκε για να προσδιορίσει ποια θα ήταν τα σύνορα της Ελλάδας, μόλις αποκτούνταν η ανεξαρτησία από την Οθωμανική Αυτοκρατορία.
Στις 3 Φεβρουαρίου 1830, η διάσκεψη του Λονδίνου αποφάσισε να προσφέρει στον πρίγκιπα Λεοπόλδο Α' του Βελγίου τον ελληνικό θρόνο, με σύνορα πολύ μικρότερα από ότι είχε αποφασισθεί στη Διάσκεψη του Πόρου.
Αυτό οδήγησε το Λεοπόλδο να απορρίψει την προσφορά του ελληνικού θρόνου στις 21 Μαΐου 1830, λέγοντας ότι θα δεχόταν μόνο έναν ελληνικό θρόνο με τα σύνορα που είχαν συμφωνηθεί στη διάσκεψη του Πόρου.
Καθώς δεν μπόρεσαν να καταλήξουν σε συμφωνία στο Λονδίνο, οι Βρετανοί, Γάλλοι και Ρώσοι πρέσβεις στην Υψηλή Πύλη, έλαβαν οδηγίες να συναντηθούν στο νησί του Πόρου τον Σεπτέμβριο του 1828, για να επιλύσουν το πρόβλημα.
Η διάσκεψη του Πόρου ήταν μια συνάντηση που πραγματοποιήθηκε το 1828, από Βρετανούς, Γάλλους και Ρώσους διπλωμάτες, για να καθορίσει τα σύνορα της ανεξάρτητης Ελλάδας.
Τις σεζόν 2011-2013 πρωταγωνίστησε στην κωμική σειρά Πίσω στο Σπίτι μαζί με τους Θοδωρή Αθερίδη, Μαρία Καβογιάννη, Αποστόλη Τότσικα, Θανάση Τσαλνταμπάση και Άννα Μενενάκου.
Εκεί υποδύθηκε μια αυστηρή Ελληνογερμανίδα που προσπαθούσε να βάλει σε τάξη τα οικονομικά της οικογένειας Ακίνδυνου, κάνοντας τον ρόλο να γνωρίσει μεγάλη επιτυχία.
Τη σεζόν 2018-2019 πρωταγωνιστεί στην κωμική σειρά "Για Πάντα Παιδιά" μαζί με τους Αποστόλη Τότσικα, Νίκο Πουρσανίδη, Λεωνίδα Καλφαγιάννη και Έλενα Ασημακοπούλου.
Την ίδια χρονιά ακολούθησε η δεύτερη της δουλειά στον κινηματογράφο, συμμετέχοντας στο βασικό καστ της δραματικής ταινίας των Μιχάλη Ρέππα και Θανάση Παπαθανασίου "Οξυγόνο".
Το 2006 είχε μια μικρή συμμετοχή στην ταινία "Στα όρια", ενώ το 2007 συνεργάστηκε για δεύτερη φορά με τον Νίκο Περάκη έχοντας έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην ταινία "Ψυχραιμία".
Στην τηλεόραση έκανε το ντεμπούτο της αρχικά ως παρουσιάστρια μέσω της εκπομπής "Εύρηκα" που συμπαρουσίασε μαζί με τον Αντώνη Καφετζόπουλο τη σεζόν 2004-2005 στον τηλεοπτικό σταθμό .
Τη σεζόν 2008-2009 είχε έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους στην μαύρη κωμωδία του "Ποιος μας πιάνει", όπου συμπρωταγωνίστησε μαζί με τις Τάνια Τρύπη, Ελισάβετ Μουτάφη και Μαρία Αντουλινάκη.
Το 2010 συμμετείχε σε δύο επεισόδια της αστυνομικής σειράς του Πάνου Κοκκινόπουλου Ο 3ος Νόμος, ενώ έκανε και μία εμφάνιση στη σειρά του Χριστόφορου Παπακαλιάτη Τέσσερις.
Ακολούθησε μία ακόμη συνεργασία με τον Νίκο Περάκη, το 2011, στην ταινία Λούφα και παραλλαγή: Σειρήνες στη στεριά πρωταγωνιστώντας μαζί με τους Γιάννη Τσιμιτσέλη, Ορφέα Αυγουστίδη, Βίκυ Καγιά, Ρένο Χαραλαμπίδη και άλλους.
Παρόλα αυτά, τελειώνοντας το σχολείο ξεκίνησε να σπουδάζει δημοσιογραφία στο τμήμα Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.
Με αυτό το σχέδιο προσπαθεί να επιβληθεί μια νέα ρεβιζιονιστική αφήγηση της μακεδονικής ιστορίας, την οικιοποίηση της Μακεδονικής ταυτότητας, με αδιάκοπη συνέχεια από την αρχαιότητα, τον μεσαίωνα μέχρι το σήμερα.
Το Σκόπια 2014 είναι έργο χρηματοδοτούμενο από την κυβέρνηση της Δημοκρατίας της Βορείου Μακεδονίας με σκοπό να δοθεί η πόλη σε μια πιο κλασσική αρχιτεκτονική.
Το έργο, το οποίο ανακοινώθηκε επισήμως το 2010, αποτελείται κυρίως από την κατασκευή κολλεγίων, μουσείων και κυβερνητικών κτιρίων, καθώς και από την ανέγερση μνημείων που απεικονίζουν ιστορικά στοιχεία από την αρχαία Μακεδονία.
Συνεργάστηκε με την Αγία Παύλα και την Αγία Ευστοχία ενώ ο Άγιος Ιερώνυμος ήταν φίλος της και, καθώς προτιμούσε να διδάσκει την Βίβλο σε γυναίκες παρά σε άντρες, επισκεπτόταν συχνά το μοναστήρι της και δίδασκε τις μοναχές.
Κάποια στιγμή αργότερα ο Άγιος Ιερώνυμος, η Αγία Παύλα και η Αγία Ευστοχία αποφάσισαν να φύγουν για την Βηθλεέμ με σκοπό να ιδρύσουν εκεί μοναστήρι και προσπάθησαν να πείσουν και την Μαρκέλλα να πάει μαζί τους αλλά εκείνη αρνήθηκε.
Αυτό το γεγονός δεν εμπόδισε τον Άγιο Ιερώνυμο να διατηρήσει τη φιλία που είχε δημιουργήσει μαζί της και τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής του διατηρούσε συχνή αλληλογραφία μαζί της στην οποία επιδίδονταν σε θεολογικές συζητήσεις.
Κάποιες πηγές αναφέρουν πως ήταν μαθήτριά του, αλλά γνωρίζουμε από την αλληλογραφία τους πως εκείνη δεν δίσταζε να ασκήσει κριτική στις απόψεις του και του συμπεριφέρονταν ως ίση.
Άλλωστε ο ίδιος ο Άγιος Ιερώνυμος, όχι απλά μίλησε με θαυμασμό για την Μαρκέλλα και τις γνώσεις της, αλλά περιέγραψε και το πως διάφοροι ιερείς και άλλοι λόγιοι την συμβουλεύονταν συχνά καθώς είχε αποκτήσει μεγάλη φήμη ως σοφή και λόγια.
Υπό την ηγεσία της οι μοναχές ζούσαν ασκητικό βίο και απαρνιούνταν τα υλικά αγαθά και τις σαρκικές απολαύσεις προκειμένου να επιτύχουν τους πνευματικούς τους στόχους.
Η κοινότητα της Μαρκέλλας απέκτησε τόσο μεγάλη φήμη που πολύ σύντομα άρχισαν να ακολουθούν το παράδειγμά της και άλλοι και άρχισαν να ιδρύονται τα πρώτα ρωμαϊκά μοναστικά τάγματα.
Παντρεύτηκε σε νεαρή ηλικία μετά τον θάνατο του πατέρα της αλλά έμεινε χήρα μετά από μόλις εννέα μήνες γάμου Σύμφωνα με το ρωμαϊκό έθιμο της εποχής ήταν υποχρεωμένη να ξαναπαντρευτεί αλλά εκείνη αρνήθηκε προκειμένου να αφοσιωθεί στην μελέτη των Ιερών Γραφών.
Η Μαρκέλλα ήταν Ρωμαία ευγενής που κανονικοποιήθηκε από την Ορθόδοξη και την Καθολική Εκκλησία λόγω της συνεισφοράς της στην δημιουργία του χριστιανικού μοναστικού συστήματος.
Η ταινία, μια υπαρξιακή φιλμ νουάρ, έλαβε μεικτές προς αρνητικές κριτικές στο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου Βερολίνου το 1969, αλλά το καστ ως σύνολο κέρδισε βραβείο στο γερμανικά Βραβεία Κινηματογράφου το 1970.
Ο Ούλι Λόμελ ήταν Γερμανός ηθοποιός και σκηνοθέτης, γνωστός για τις πολλές συνεργασίες με τον Ράινερ Βέρνερ Φασμπίντερ και τη σχέση του με το κίνημα του Νέου γερμανικού Κινηματογράφου.
το 2014, στην ηλικία των 23 χρονών, έκανε το ντεμπούτο της για την . και από τότε έχει εργαστεί για διάφορες εταιρίες και ιστοσελίδες πορνό όπως , , , , , , , , , και . Η Κατρίνα Τζέιντ, λόγω του φυσικού μεγέθους των μαστών της, συχνά εμφανίζεται σε ταινίες της κατηγορίας , αλλά και σε κατηγορίες όπως , , , και .
Φοίτησε σε σχολείο της περιοχής της και μόλις αποφοίτησε από το Λύκειο, μετακόμισε προς το Λος Άντζελες της Καλιφόρνια όπου και ξεκίνησε την καριέρα της στη βιομηχανία του πορνό.
Εβραϊκής καταγωγής και με τις μνήμες από το στρατόπεδο συγκέντρωσης των ναζί να τον στοιχειώνουν, τρέφει μεγάλο μίσος και περιφρόνηση για τους κοινούς ανθρώπους, θεωρώντας ότι το μέλλον ανήκει στους .
Μέσα από τη δεκαετία του 1960, ο εμφανίστηκε σε διάφορα τεύχη των αρχικών κόμικ των -, συμπεριλαμβανομένων των -, -, -, , , , , πολλές μινισειρές - και αρκετοί άλλοι τίτλοι της .
Ο πρώτος πρωτότυπος τίτλος του ήταν η μινισειρά τεσσάρων εκδόσεων , από τους συγγραφείς Πήτερ Μίλιγκαν και Χόρχε Γκονζάλες, ενώ ζωγράφος ήταν ο Κέλι Τζόουνς.
Τη (που γράφτηκε από την Τζο Προύιτ και σχεδιάστηκε από τον Μπράντον Πήτερσον) και το : (γραμμένο από τον Φάμπιαν Νιτσιέζα και σχεδιασμένο από τον Ρότζερ Κρουζ).
Η πρώιμη ιστορία του χαρακτήρα έχει συγκριθεί με τον επικεφαλής των πολιτικών δικαιωμάτων και τον Μέιρ Καχέν, ιδρυτή του Εβραϊκού Συνδέσμου Άμυνας.
Ορισμενοι ιστορικοί εκτιμούν, ότι οι αντίπαλοι τού Ελαγάβαλου υπερέβαλλαν στην εξιστόρηση των γεγονότων και έτσι δεν είναι βέβαιο, το τι έγινε πραγματικά.
Αυτός είχε επίσης σχέσεις με άνδρες και ο ιστορικός Κάσσιος Δίων ισχυρίζεται, πως είχε μία πιο σταθερή σχέση με τον ηνίοχο των ιπποδρομιών Ιεροκλή, παρά με κάποια από τις τρεις συζύγους του.
Σεβήρα ήταν Εστιάδα Παρθένος και ως τέτοια ο γάμος της με τον Ελαγάβαλο στο τέλος τού 220 ήταν αιτία μεγάλης αντιπαράθεσης· παραδοσιακά η τιμωρία για το σπάσιμο τού 30ετούς όρκου αγαμίας ήταν ο θάνατος με το να καεί ζωντανή επί της πυράς.
Όμως ο Ελαγάβαλος πιστεύεται, ότι είχε θρησκευτικούς λόγους να νυμφευτεί τη Σεβήρα: ο ίδιος ήταν πιστός τού Συριακού ηλιακού θεού Ελ-Γκαμπάλ και όταν νυμφεύτηκε τη Σεβήρα, έκανε επίσης έναν συμβολικό γάμο τού θεού του με την Εστία .
Σύμφωνα με τα γραπτά του Σεμπάντ τού Κοντόσταυλου στις 3 Φεβρουαρίου 1189/90 η Φιλίππα μνηστεύτηκε τον Σαχενσάχ, 2ο γιο του Τσορντουανέλ κυρίου τού Σασούν και της συζύγου του, αδελφής τού Γρηγορίου Δ του νεότερου, αρχιεπισκόπου της Αρμενίας.
Η περιοχή τού Σασούν που ήλεγχαν οι δύο αδελφοί, ήταν σχετικά σημαντική για το βασίλειο της Μικράς Αρμενίας την εποχή εκείνη και ο Λέων Β ίσως προσπάθησε να εξασφαλίσει την υποτέλειά τους με τους γάμους.
Είναι πιθανό ο Λέων Β να είχε παρουσιάσει τη Φιλίππα ως δική του κόρη, κατά τις διαπραγματεύσεις τού γάμου και ο Θεόδωρος Α ίσως να ήθελε να κληρονομήσει τον θρόνο της Αρμενίας· όμως η Φιλίππα ήταν μόνο ανιψιά του και όχι ιδιαίτερα κοντά στη διαδοχή.
Θεωρείται ότι ο τελευταίος αναγνώρισε την επικυριαρχία του Αλεξίου Α Κομνηνού στην Κιλικία το Σεπτέμβριο του 1108, όμως είναι ασαφές πότε έληξε η κατάληψη από τους Φράγκους.
Οι Βυζαντινοί κυριάρχησαν, για σύντομο χρονικό διάστημα, στην Ανάζαρβο μέχρι περίπου το 1111, όταν την πόλη κατέλαβε ο πρίγκιπας Τορός Α, που την κατέστησε πρωτεύουσα του βασιλείου της Μικράς Αρμενίας.
Εκτός από μία περίοδο 7 ετών , όταν οι Βυζαντινοί για μία ακόμη φορά απόκτησαν τον έλεγχο της πόλης υπό τον Ιωάννη Κομνηνό, η Ανάζαρβος παρέμεινε πρωτεύουσα για σχεδόν έναν ολόκληρο αιώνα.
Στο τέλος καταστράφηκε ολοσχερώς, όταν το 1375 οι Μαμελούκοι διέλυσαν το βασίλειο της Μικράς Αρμενίας και η Ανάζαρβος δεν κατοικήθηκε ποτέ ξανά.
Τα νομίσματα της πόλης που έφεραν παράσταση με προτομή του Δία μπροστά σε οχυρό πάνω σε βράχο αποτελούν ένδειξη ότι, τουλάχιστον από τη Ρωμαϊκή εποχή, υπήρχε οχυρό πάνω στο βράχο.
Σήμερα διαθέτουμε αρκετά αετώματα, μετόπες, τμήματα γείσων, μέλη κιόνων, επιγραφές, ακόμη και κορινθιακά κιονόκρανα που χρησιμοποιήθηκαν παντού και δίνουν μια εικόνα του μεγαλείου της Αναζάρβου στην Αρχαιότητα.
Βορειοανατολικά του αμφιθεάτρου βρίσκονται το στάδιο με τον κεντρικό στίβο κατασκευασμένο από σκυρόδεμα και θέσεις για τους θεατές λαξευμένες στο βράχο, ένα θέατρο με θέα προς την πεδιάδα, καθώς και μια εκτενής νεκρόπολη.
Πίσω από το θέατρο υπάρχει μια πέτρινη κλίμακα γιά πρόσβαση στην κορυφή του βράχου όπου υψώνεται το εντυπωσιακό για τον όγκο του οχυρό, μήκους σχεδόν 1 χλμ.
Εδώ μπορεί κανείς να δει τους βυζαντινούς και αρμένιους προμαχώνες και τις στρατιωτικές εγκαταστάσεις να έχουν κατασκευαστεί εν μέρει πάνω στα ρωμαϊκά θεμέλια.
Ανατολικά των αψίδων και προς τον νότο υπάρχουν στοιχεία για έναν τεράστιο δεκάστυλο κορινθιακό ναό, πιθανότατα εκείνον που αναπαραστούν τα νομίσματα της πόλης επί Μάρκου Αυρηλίου και Λουκίου Βήρου.
Το 525, επί βασιλείας Ιουστίνου Α', η πόλη καταστράφηκε από σεισμό και ανοικοδομήθηκε από τον αυτοκράτορα, ο οποίος της έδωσε το προσωνύμιο Ιουστινόπολη.
Παρόλα αυτά το παλαιό όνομα διατηρήθηκε και αργότερα, ο Άγιος Θεόδωρος ο Τήρων, ο βασιλιάς της Μικράς Αρμενίας, έκανε την πόλη πρωτεύουσά του στις αρχές του 12ου αιώνα ήταν γνωστή με το όνομα «Ανάβαρζα».
Η πόλη κατά την εποχή της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας ονομάστηκε Καισάρεια η προς Αναζάρβω από τον Οκταβιανό Αύγουστο και ήταν η μητρόπολη της Ρωμαϊκής επαρχίας της Κιλικίας.
Στην Ανάζαρβο όλες οι κατασκευές από την εποχή των Σταυροφόρων περιορίζονται σε έναν πύργο, αποκαλυπτικό της συντηρητικής στρατηγικής τους όσον αφορά την άμυνα της θέσης.
Στα μέσα του 1944, ο Μπλούμε απέκτησε μια κάποιου είδους φήμη ανάμεσα στους Ναζί συναδέλφους του για την πρότασή του «Διατριβή του Χάους» , όπου υποστήριζε πως αν οι Γερμανοί αναγκάζονταν να εγκαταλείψουν τις κατεχόμενες περιοχές, θα έπρεπε να ανατινάζουν εργοστάσια, λιμάνια και άλλες εγκαταστάσεις.
Ο Μπλούμε πρότεινε επίσης να στέλνουν όλους τους υγιείς, αρτιμελείς και σωματικά ικανούς άντρες του πληθυσμού της Αθήνας σε στρατόπεδα καταναγκαστικής εργασίας στη Γερμανία, με σκοπό να τους αποτρέψουν από το να γίνουν αντάρτες.
Ο Χέρμαν Νόιμπαχερ από το Υπουργείο Εξωτερικών της Γερμανίας δεν εξέλαβε ευνοϊκά αυτή την πρόταση, ωστόσο ο Μπλούμε προχώρησε με τα σχέδιά του συλλαμβάνοντας Έλληνες πολιτικούς και στέλνοντάς τους στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Χαϊδαρίου.
Στις 4 Σεπτεμβρίου 1944, ο Νόιμπαχερ διέταξε τον Μπλούμε να παύσει τις «επιχειρήσεις χάους» και στις 7 Σεπτεμβρίου ο Ερνστ Κάλτενμπρουνερ τον διέταξε να εγκαταλείψει την Ελλάδα.
Ο Μπλούμε και η ομάδα του λεηλάτησαν την περιοχή της Λευκορωσίας και μέρη της δυτικής Ρωσίας σκοτώνοντας, μέχρι τον Σεπτέμβριο του 1941, 1517 Εβραίους για τους οποίους ο ίδιος ο Μπλούμε κράτησε προσεκτικά αρχείο.
Φαίνεται πως καλέστηκε πίσω στο Βερολίνο λόγω της απροθυμίας του να πυροβολεί γυναίκες και παιδιά, κάτι που οδήγησε στο να αποκτήσει ανάμεσα στους συναδέλφους αξιωματικούς τη φήμη πως είναι «αδύναμος και γραφειοκρατικός».
Ο Βάλτερ φοίτησε επίσης νομική στα Πανεπιστήμια της Βόννης, της Ιένας και του Μύνστερ, περνώντας με επιτυχία τις εξετάσεις του δικηγορικού σώματος και αποκτώντας το διδακτορικό του στη νομική από το Πανεπιστήμιο των Έρλανγκεν-Νυρεμβέργης τον Απρίλιο του 1933.
Την 1η Μαρτίου 1933, προσλήφθηκε ως Αστυνομικός Επιθεωρητής στο Ντόρτμουντ, υπηρετώντας υπό τον Γουίλχελμ Σίπμαν, και έγινε μέλος της και του Ναζιστικού Κόμματος την 1η Μαΐου 1933.