polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ο Κόνεσκι ήταν επίσης μέλος των Ακαδημιών Επιστημών και Τεχνών των Ζάγκρεμπ , Βελιγράδι , Λιουμπλιάνα και Λοτζ , και επίτιμος διδάκτωρ των Πανεπιστημίων των Σικάγο, στις ΗΠΑ, και Κρακοβίας στην Πολωνία.
Ο Μπλάζε Κόνεσκι κέρδισε πολλά λογοτεχνικά βραβεία όπως: το βραβείο Αντιφασιστικού Συμβουλίου για την Εθνική Απελευθέρωση της Γιουγκοσλαβίας, το βραβείο Νιέγκο, το Χρυσό Στεφάνι των Βραδιών Ποίησης Στρούγκας, το βραβείο της Ένωσης Συγγραφέων της ΕΣΣΔ, το Βραβείο Χέρντερ και άλλα.
Οι πιο διάσημες ποιητικές συλλογές του είναι: Μοστοτ, Πεσνι, Ζεμιατα ι λιουμποβτα, Βεζιλκα, Ζαπισι, Τσεσμιτε, Σταρυ ι νοβι πεσνι, Σειζμογκραφ, μεταξύ άλλων.
Ο Κόνεσκι ήταν διακεκριμένος μεταφραστής ποίησης από τη γερμανική, ρωσική, σλοβενική, σερβική και πολωνική γλώσσα: μετέφρασε τα έργα των Νιέγκος, Πρεσερν, Χάινε, Μπλοκ, Νερούδα, και άλλων.
Μετά την έκρηξη του Έβδομου Βενετοτουρκικού πολέμου και την εύκολη ανακατάληψη της Πελοποννήσου οι Οθωμανοί ξεκίνησαν την πολιορκία της Κέρκυρας, οι δυνάμεις των Βενετών με αρχηγό τον ίδιο τον Σεμπαστιάνο Μοτσενίγκο ήρθαν να υπερασπιστούν το νησί.
Ο στόλος των Βενετσιάνων νίκησε τους Οθωμανούς στο Κανάλι της Κέρκυρας, οι Οθωμανοί αφού κατέλαβαν μερικά κάστρα πολιόρκησαν 22 μέρες την πρωτεύουσα.
Οι 5.000 Βενετσιάνοι μαζί με τους μισθοφόρους τους υπό την ηγεσία του Σεμπαστιάνο Μοτσενίγκο και οι 3.000 Κερκυραίοι υπό την ηγεσία του κόμη Ματία φον ντερ Σούλενμπουργκ υπερασπίστηκαν για άλλη μια φορά επιτυχώς το νησί.
Στην δεύτερη θητεία του μπόρεσε να καταλάβει πολλά παραλιακά λιμάνια όπως το Σίγκνο και το Ίμοτσκι τα οποία κέρδισε η Βενετία από τους Τούρκους και κατοχυρώθηκαν στην Δημοκρατία με την Συνθήκη του Πασάροβιτς.
Σε δυο χρόνια μετά την λήξη της δεύτερης θητείας του εξελέγη Δόγης της Βενετίας μετά τον θάνατο του Τζοβάνι Β Κορνέρ , παρέμεινε στην θέση αυτή μέχρι τον θάνατο του .
Ο Αλβίζε Γ Μοτσενίγκο ήταν ο πιο διάσημος Δόγης της Βενετίας τον 18ο αιώνα, ανέβηκε στην εξουσία την εποχή που η Δημοκρατία ξεκίνησε μια μεγάλη περίοδο παρακμής που ολοκληρώθηκε με την πτώση της .
Ο πρώην πρωθυπουργός Μοχάμεντ Νταούντ Χαν ηγήθηκε του πραξικοπήματος με τον στρατηγό Αμπντούλ Καρίμ Μουσταγκνί, ο οποίος ήταν επιτελάρχης των ενόπλων δυνάμεων.
Ως μέλος του Παρτσάμ, ο Καντίρ διορίστηκε υποδιοικητής της αφγανικής πολεμικής αεροπορίας, ενώ ένας άλλος υποστηρικτής του Παρτσάμ, ο στρατηγός Ζιά Μοχαμαντζί Ζιά, διορίστηκε επικεφαλής του στρατού του Αφγανιστάν.
Το Επαναστατικό Συμβούλιο το οποίο σχηματίστηκε από τον ίδιο τον Χαφιζουλάχ Αμίν και τον στρατηγό Μοχαμάντ Ασλάμ Βαταντζάρ, ανέλαβε τον έλεγχο της χώρας μέχρι να σχηματιστεί μια πολιτική κυβέρνηση.
Στις 30 Απριλίου, το νεοσυσταθέν Επαναστατικό Συμβούλιο του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος (με τον Νουρ Μουχαμάντ Ταρακί και τον Μπαμπράκ Καρμάλ στην ηγεσία του) εξέδωσε το πρώτο από μια σειρά σημαδιακών διαταγμάτων.
Ένα δεύτερο διάταγμα, που εκδόθηκε την 1η Μαΐου, όρισε τα μέλη του πρώτου υπουργικού συμβουλίου όπου ο Καντίρ συμπεριλήφθηκε ως Υπουργός Άμυνας.
Το 1978 ήταν ο επικεφαλής των μοιρών της Αφγανικής Πολεμικής Αεροπορίας που επιτέθηκαν στον ραδιοτηλεοπτικό σταθμό του Αφγανιστάν κατά τη διάρκεια της Εξέγερσης του Σαούρ.
Διετέλεσε ηγέτης της χώρας για τρεις ημέρες, όταν το Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα του Αφγανιστάν ανέλαβε την εξουσία και κήρυξε την ίδρυση της Λαϊκής Δημοκρατίας του Αφγανιστάν.
Στις 17 Αυγούστου ο Καντίρ, ακόμη υπουργός Άμυνας, συνελήφθη για τη συμμετοχή του σε συνωμοσία που φέρεται ότι είχε οργανωθεί από τους εξόριστους του Παρτσάμ.
Δεδομένου ότι ο Καντίρ παρέμεινε δημοφιλής στον στρατό, ο Πρόεδρος Ταρακί δεν τόλμησε να τον εκτελέσει και, αντ' αυτού, τον καταδίκασε σε δεκαπέντε χρόνια φυλάκισης.
Τον Απρίλιο του 1978, ο Νταούντ και ο σκληροπυρηνικός Υπουργός Εσωτερικών, στρατηγός Αμπντούλ Καντίρ Χαν Νουριστανί, ξεκίνησαν μια οξεία κυβερνητική καταστολή κατά του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος του Αφγανιστάν.
Ο στρατηγός Καντίρ και ο συνταγματάρχης Μοχαμάντ Ασλάμ Βαταντζάρ, ακόμη ένα σημαίνων στρατιωτικό μέλος του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος, απέφυγαν τη σύλληψη και στις 27 Απριλίου ο Χαφιζουλάχ Αμίν κατάφερε να παραβιάσει τη διαταγή για επανεκκίνηση του πραξικοπήματος.
Μετά τη σοβιετική εισβολή στο Αφγανιστάν το 1979 όπου δολοφονήθηκε ο Χαφιζουλάχ Αμίν, ο Καντίρ αποφυλακίστηκε από το νέο καθεστώς του Μπαμπράκ Καρμάλ, αποκτώντας και πάλι τις πολιτικές θέσεις που είχε στο Λαϊκό Δημοκρατικό Κόμμα του Αφγανιστάν προτού φυλακιστεί.
Στις 19:00 της 27ης Απριλίου, ο Καντίρ ανακοίνωσε μέσα από το Ραδιόφωνο του Αφγανιστάν, στη γλώσσα νταρί, ότι είχε ιδρυθεί Επαναστατικό Συμβούλιο των Ενόπλων Δυνάμεων, με επικεφαλής τον ίδιο.
Η αρχική διακήρυξη των αρχών του Συμβουλίου, που εκδόθηκε αργά το βράδυ της 27ης Απριλίου, ήταν μια μη δεσμευτική επιβεβαίωση των ιδεωδών των Ισλαμικών, δημοκρατικών και αδέσμευτων ιδεωδών:
Η πολιτική του Ταρακί και του Χαφιζουλάχ Αμίν να ξεφορτωθούν ανθρώπους που θεωρούνταν ακατάλληλοι για να συγκεντρώσουν όλη την εξουσία στα χέρια τους έγινε πολύ εμφανής.
Όταν οι Νορμανδοί κατέλαβαν το 1072 τη Σικελία και κατέστησαν το Παλέρμο πρωτεύουσα του νέου βασιλείου της Σικελίας, το ανάκτορο επιλέχθηκε ως η κύρια κατοικία των ηγεμόνων.
Τότε οι Βουρβώνοι της Ισπανίας έκτισαν πρόσθετα δωμάτια υποδοχής και αναδόμησαν την αίθουσα του Ηρακλή, που πήρε το όνομά της από τις νωπογραφίες της με τον μυθολογικό αυτόν ήρωα.
Ήταν η έδρα των βασιλέων της νήσου κατά τη Νορμανδική κυριαρχία και κατόπιν του Φρειδερίκου Β και του γιου του Κορράδου Δ των Χοενστάουφεν βασιλέων της Γερμανίας & Σικελίας.
Το ανάκτορο περιέχει το Παλατινό Παρεκκλήσιο, που είναι το καλύτερο δείγμα του Βυζαντινο-Αραβο-Νορμανδικού ρυθμού, που επικράτησε τον 12ο αιώνα στη Σικελία.
Τα εκθαμβωτικά ψηφιδωτά, η ξύλινη οροφή, που είναι επιτηδευμένα σκαλισμένη και ζωγραφισμένη και η ορθομαρμάρωση του κάτω μέρους των τοίχων και του δαπέδου, είναι εκλεπτυσμένης τέχνης.
Το μεγαλύτερο μέρος του ανακτόρου επανοικοδομήθηκε και επαυξήθηκε την εποχή των Αραγωνέζων· έμειναν από την εποχή των Ωτβίλ κάποια τμήματα μόνο, όπως η Νορμανδική αίθουσα.
Κατά τη βασιλεία των Χοενστάουφεν βασιλέων της Γερμανίας, το ανάκτορο διατήρησε τις διοικητικές του λειτουργίες και ήταν το κέντρο της Σχολής της Σικελίας στην ποίηση· ωστόσο σπάνια χρησιμοποιόταν ως μόνιμη κατοικία του ηγεμόνα, ιδιαίτερα κατά τη βασιλεία του Φρειδερίκου Β.
Το κτήριο στέκεται στο υψηλότερο σημείο του παλαιού κέντρου της πόλης, λίγο πιο επάνω από τις πρώτες εγκαταστάσεις των Καρχηδονίων, των οποίων υπολείμματα υπάρχουν στη βάση του.
Οι Κόμηδες του Μάνσφελντ το 1229 δώρισαν ένα μοναστήρι για τις γυναίκες στα εδάφη του κάστρου τους και αργότερα έχτισαν ένα ξεχωριστό μοναστήρι στο Χέλφτα κοντά στο Άισλεμπεν, που άνοιξε το 1258.
Διοικούμενο είτε υπό το πρότυπο των Βενεδικτίνων ή των Κιστερκιανών, το Χέλφτα έγινε γνωστό για τις ισχυρές και μυστικιστικές ηγουμένες, όπως την Γερτρούδη του Χάκεμπορν, την Γερτρούδη τη Μεγάλη και την Μεχτίλδη.
Έκλεισε το 1524, κατά τη διάρκεια των θρησκευτικών πολέμων που μερικές φορές σχετίζονταν με τον Μαρτίνο Λουθήρο, αλλά επαναλειτούργησε σε μικρότερη κλίμακα μέχρι το 1542, όταν εκκοσμικεύτηκε και ήρθε στον έλεγχων των τοπικών χωρικών.
Το 1994 μετά την Γερμανική Επανένωση η Καθολική Επισκοπή του Μαγδεβούργου αγόρασε την ιδιοκτησία με χρήματα από δωρεές από όλο τον κόσμο και σύντομα άρχισε τις εργασίες αποκατάστασης.
Την περίοδο της Προτεσταντικής Μεταρρύθμισης, ο Κόμης Χόγιερ ΣΤ' του Μάνσφελντ-Βόρντερορτ παρέμεινε πιστός στην Καθολική πίστη, αλλά οι Μίτελορτ και Χίντερορτ της οικογένειάς του πήραν το μέρος του Μαρτίνου Λουθήρου, ο οποίος πέθανε στο Άισλεμπεν.
Ο Κόμης Αλβέρτος Ζ' του Μάνσφελντ-Χίντερορτ υπέγραψε την Προτεσταντική Ομολογία του Άουγκσμπουργκ το 1530 και εντάχθηκε στην Ένωση του Σμαλκάλντεν, μια αμυντική συνομοσπονδία από Προτεστάντες πρίγκιπες που τελικά έχασε στον Σμαλκαλντενικό Πόλεμο για τη Σαξονία από τις δυνάμεις του Αυτοκράτορα Κάρολου Ε' αλλά κέρδισε την αναγνώριση του Λουθηρανισμού ως επίσημη θρησκεία της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, επιτρέποντας στους πρίγκιπες να ορίσουν την επίσημη θρησκεία εντός των εδαφών τους.
Μετά την Ειρήνη του Άουγκσμπουργκ το 1555 η Κόμισσα του Μάνσφελντ, Άγκνες φον Μάνσφελντ-Άισλεμπεν (μία Προτεστάντισσα κανονική μοναχή στο Αββαείο του Γκέρεσχαϊμ στα ανατολικά) προσηλύτισε τον Γκέμπχαρντ Τρούχσες φον Βάλντμπουργκ, Αρχιεπίσκοπο Εκλέκτορα της Κολωνίας, στον Καλβινισμό.
Το 1574 οι επιζώντες Κόμηδες του Μάνσφελντ Χάνς Χόιερ, Χάνς Γκέοργκ, Χάνς Άλμπρεχτ και Μπρούνο συνήψαν συμφωνία με τον Εκλέκτορα της Σαξονίας για την αποπληρωμή των μεγάλων χρεών της οικογένειας, αλλά κάποιες περιουσίες χάθηκαν το 1579 ούτως ή άλλως.
Ο κλάδος των Χίντερορτ της οικογένειας εξοντώθηκε το 1666, αλλά η γραμμή Μάνσφελντ-Φόρντερορτ κράτησε μέχρι το 1780, όταν και αυτή αφανίστηκε και το Άισλεμπεν ήρθε άμεσα υπό τον έλεγχο του Εκλεκτοράτου της Σαξονίας.
Μετά τη λήξη των Ναπολεόντειων Πολέμων, το Συνέδριο της Βιέννης απέδωσε το Άισλεμπεν στο Βασίλειο της Πρωσίας, το οποίο είχε από καιρό συμμαχήσει με τον Οίκο των Γουέλφων που κρατούσε το Δουκάτο του Μαγδεβούργου, και μετά την εκκοσμίκευση το 1680 υπάχθηκε στον Εκλέκτορα του Βρανδεμβούργου.
Το 1997 το «Σπίτι Γέννησης» και το «Σπίτι Θανάτου» του Λούθηρου στο Άισλεμπεν χαρακτηρίστηκαν ως Μνημεία Παγκόσμιας Κληρονομιάς μαζί με τις Λουθηρανικές τοποθεσίες στη Βιτεμβέργη.
Ο Λούθηρος είχε βαπτιστεί στην Εκκλησία των Αγίων Πέτρου και Παύλου στο Άισλεμπεν, ενώ εκφώνησε τα τελευταία του κηρύγματα στην Εκκλησία του Αγ.
Την 6 Ιουνίου 1927 ο Αμερικανός αεροπόρος Κλάρενς Τσάμπερλιν προσγειώθηκε σε ένα χωράφι στα περίχωρα του Άισλεμπεν, ολοκληρώνοντας την πρώτη υπερατλαντική πτήση με επιβάτες και σπάζοντας το ρεκόρ απόστασης του Τσαρλς Λίντμπεργκ, που είχε επιτευχθεί μόλις δύο εβδομάδες νωρίτερα στο Παρίσι.
Ο Δανός ποιητής Χανς Κρίστιαν Άντερσεν ήρθε στο Έισελμπεν ενώ ερευνούσε τους Λουθηρανικούς συνδέσμους ταξιδεύοντας μέσα από τη Σαξονία και την Οροσειρά Χαρζ το 1831.
Μετά το Β' Παγκόσμιο Πόλεμο το Άισλεμπεν έγινε μέρος του νέου κράτους της Σαξονίας-Άνχαλτ , μέρος της Λαοκρατικής Δημοκρατίας της Γερμανίας μέχρι τη Γερμανική επανένωση το 1990.
Το νυν κτήριο παραγγέλθηκε από τον Μασσιμιλιάνο Μάσσιμο για να γίνει έδρα του Ιησουιτικού Κολλέτζιο Ρομάνο, που αρχικά ήταν μέσα στη μονή του Σαντ' Ιγκνάτσιο· το 1871 η κυβέρνηση εκδίωξε το Κολλέγιο από τη μονή, που τη μετέτρεψε σε Λίτσεο Βισκόντι, το πρώτο δημόσιο κοσμικό ανώτερο σχολείο στην Ιταλία.
Κατά τη διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου χρησιμοποιήθηκε εν μέρει ως στρατιωτικό νοσοκομείο, αλλά μετά επέστρεψε στην εκπαιδευτική του λειτουργία ως τη δεκαετία του 1960, οπότε το σχολείο μεταφέρθηκε σε νεότερη θέση, στο οικοδομικό τετράγωνο Ε.
Το παλάτσο τελικά έγινε η κύρια έδρα του μουσείου, καθώς και το αρχηγείο της Ειδικής επιμέλειας για την αρχαιολογική κληρονομία της Ρώμης (υπηρεσίας του Υπουργείου Πολιτιστικής Κληρονομίας και Δράσης της Ιταλίας, υπέυθυνο για την αρχαιολογική κληρονομία της Ρώμης).
Το μουσείο στεγάζει τη συλλογή αρχαίας τέχνης (γλυπτική, ζωγραφικής, ψηφιδωτών και χρυσοχοΐας από την εποχή της Δημοκρατίας ως την Ύστερη Αρχαιότητα), καθώς και τη νομισματική συλλογή, που στεγάζεται στο Μενταλιέρε, δηλ.
Ένα δωμάτιο είναι αφιερωμένο σε μία μούμια, που βρέθηκε το 1964 στη Βία Κασσία, μέσα σε μία πλούσια διακοσμημένη σαρκοφάγο με αρκετά τεχνουργήματα από κεχριμπάρι και χρυσά αντικείμενα, που επίσης εκτίθενται.
συλλογές από τη Ρωμαϊκή Αγορά, ιδιαίτερα μία νωπογραφία και ένα μαρμάρινο υπέρθυρο από τον μεσαιωνικό ναό του Σαντ' Αντόνιο αλ Φόρο στην Ιουλίου Σύγκλητο, ο οποίος αποδομήθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1930 από τους Φασίστες.
Το 1981, σκάβοντας σε ένα εγκαταλελειμμένο οικόπεδο στο , μεταξύ των ναών της Σάντα Κατερίνα ντέι Φουνάρι και Σαν Στανισλάο ντέι Πολάτσι, ο Ντανιέλ Μανακόρντα και η ομάδα του ανακάλυψαν την περίστυλη αυλή του θεάτρου του Λεύκιου Κορνήλιου Βάλβου, τη γειτονική αποθήκη σιτηρών και τεκμήρια της μετέπειτα, μεσαιωνικής κατοίκησης του χώρου.
Αυτά παρουσιάστηκαν στο παράρτημα αυτό του μουσείου, που εγκαινιάστηκε το 2001 και στεγάζει τα αρχαιολογικά κατάλοιπα και ευρήματα από την ανασκαφή αυτή, όπως τη γύψινη αψίδα μίας από τις τέσσερις στοές.
Εκτός από τα κατάλοιπα του εκεί χώρου, εδώ γίνεται αναφορά και στη μονή της Σάντα Μαρία Ντόμινε Ρόζε , στα σπίτια των εμπόρων και τεχνιτών του Μεσαίωνα, στο Κονσερβατόριο ντι Σάντα Κατερίνα ντέι Φουρνάρι (που έκτισε στα μέσα του 16ου αι. ο Ιγνάτιος Λογιόλα για να στεγάσει τις κόρες των κοινών γυναικών της Ρώμης) και του Σκοτεινού Δωματίου .
Ο αρχικός πυρήνας της συλλογής προέρχεται από το Μουσείο Κιρχεριάνο, στο οποίο είχε συλλέξει αντικείμενα ο αρχαιοδίφης και Ιησουίτης ιερέας Αθανάσιος Κίρχερ· αυτά βρισκόταν πιο πριν στο συγκρότημα Ιησουιτών Σαντ' Ιγκνάτσιο.
Νωπογραφίες, γύψινα και ψηφιδωτά, μεταξύ αυτών και εκείνα της βίλας της Λιβίας, της συζύγου του Αυγούστου, από το προάστιο Πρίμα Πόρτα, επί της οδού Βία Φλαμινία.
Μεταξύ των νομισμάτων που εκτίθενται είναι το μετάλλιο του Θεοδώριχου, το νόμισμα των 4 δουκάτων του πάπα Παύλου Β με το ψηφιδωτό Ναβιτσέλα του Αγ.
1913 μία υπουργική απόφαση ενέκρινε τον διαμοιρασμό των συλλογών του Μουσείου Κιρχεριάνο στα διάφορα μουσεία, που είχαν ιδρυθεί τις τελευταίες δεκαετίες, όπως το Εθνικό Ρωμαϊκό Μουσείο, Το Εθνικό Ετρουσκικό Μουσείο της βίλα Τζούλια και το Μουσείο του Καστέλ Σαντ' άντζελο.
Το 1901 το Ιταλικό κράτος δημιούργησε το Εθνικό Ρωμαϊκό Μουσείο με την πρόσφατα αποκτηθείσα Συλλογή Λουντοβίζι, καθώς και τη σημαντική εθνική συλλογή της Αρχαίας Γλυπτικής.
Ιδρύθηκε το 1889 και εγκαινιάστηκε το 1890· ο αρχικός στόχος ήταν να συγκεντρώσει και να εκθέσει τα αρχαιολογικά ευρήματα από τις ανασκαφές, που έγιναν έπειτα από την ένωση της Ρώμης με το βασίλειο της Ιταλίας.
Η μετατροπή του χώρου των αρχαίων λουτρών/Καρθουσιανής μονής σε σε εκθεσιακό χώρο ξεκίνησε με την ευκαιρία της Διεθνούς Έκθεσης Τέχνης του 1911· η προσπάθεια ολοκληρώθηκε τη δεκαετία του 1930.
Το δεύτερο μέρος, η Ρώμη από την Αρχαιότητα ως τον Μεσαίων, είναι το Μουσείο της Μεσαιωνικής Ρώμης και αναπαριστά τη ζωή και τη μετατροπή της Ρώμης από τον 5ο ως τον 10ο αι.
Πρώτος αγώνας της ιστορίας του στην Γ' Εθνική ήταν στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος στις 1 Οκτωβρίου 2017 στο Νεοχώρι Τρικάλων με αντίπαλο τον τοπικό Διγενή Νεοχωρίου, όπου πήρε την εκτός έδρας νίκη με 0-1.
Κατά την πρώτη του παρουσία στην Γ' Εθνική την περίοδο 2017-18, τερμάτισε επί 13 ομάδων στην 6η θέση και πέτυχε σπουδαίες νίκες όπως μεταξύ άλλων επί της Νίκης Βόλου με 1-0, επί του Ολυμπιακού Βόλου με 2-1, επί του Α.
Στην παρθενική του συμμετοχή στο Εθνικό ερασιτεχνικό πρωτάθλημα, αγωνίστηκε στον 2ο όμιλο και σε σύνολο 19 ομάδων κατέλαβε την 14η θέση της βαθμολογίας και υποβιβάστηκε.
Ο «Α.Π.Ο. Αμβρυσσεύς Διστόμου» ιδρύθηκε επίσημα το 1928 από τον ιατρό Χριστόφορο Πετράκο και τον αθλητή του Ολυμπιακού Πειραιώς, Αναστάσιο Λιάσκο.
Η ονομασία που δόθηκε στο σύλλογο παραπέμπει στον ομώνυμο ήρωα που κατά την αρχαιότητα ίδρυσε την αρχαία Φωκική πόλη Άμβρυσσο, στο σημείο του σημερινού Διστόμου.
Είχε πάντα ενεργή δραστηριότητα και αρχικά αγωνιζόταν ανεπίσημα σε ανεξάρτητα τοπικά πρωταθλήματα και έδινε πλήθος φιλικών αγώνων με σωματεία γειτονικών περιοχών της Βοιωτίας όπως Λειβαδιά, Θήβα κ.
Ωστόσο όμως κατά τη διάρκεια της Κατοχής στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο και την Καταστροφή του Διστόμου από τα Ναζιστικά Γερμανικά κατοχικά στρατεύματα το 1944 και πιο συγκεκριμένα στις 10 Ιουνίου όποτε και σφαγιάστηκαν οι κάτοικοι και πυρπολήθηκαν τα σπίτια του Διστόμου και των γύρω οικισμών, ο σύλλογος ανέστειλε τη δράση του.
Ο παρατηρεί ότι δύο φαραώ που μαρτυρούνται από αυτήν την περίοδο, ο Ουεπαουετεμσάφ και ο Παντζενί , είχαν ονόματα που σχετίζονταν με την Άβυδο: ο Ουεπαουέτ όντας σημαντικός θεός της περιοχής της Αβύδου, και η Θίνις σημαντική πόλη λίγα χιλιόμετρα βόρεια της Αβύδου.
Επιπλέον, οι δύο αυτοί ηγεμόνες και ο Σνααΐμπ, ένας άλλος βασιλιάς αυτής της περιόδου, είναι γνωστοί από μία στήλη που βρέθηκε στην Άβυδο, που μπορεί να είναι ένα σημάδι ότι αυτή ήταν η έδρα της εξουσίας του.
Τέλος, ο υποστηρίζει ότι η ύπαρξη της Δυναστείας της Αβύδου μπορεί να εξηγεί 16 καταγραφές στον Κανόνα του Τορίνο στο τέλος της Δέκατης έκτης Δυναστείας.
Η Δυναστεία της Αβύδου μπορεί να υπήρξε κατά το χρόνο που πέρασε μεταξύ της πτώσης της Δέκατης τρίτης Δυναστείας με την κατάκτηση της Μέμφιδας από τους Υξώς, και την προώθησε αυτών στα νότια στις Θήβες.
Η θεωρία για την ύπαρξη της δυναστείας μπορεί να δικαιώθηκε το 2014, όταν ανακαλύφθηκε ο τάφος του προηγουμένως άγνωστου φαραώ Σενεμπκαΐ στην Άβυδο.
Αν ο Σενεμπκαΐ όντως ανήκει στην Δυναστεία της Αβύδου, ο τάφος τους μπορεί να σηματοδοτεί τη βασιλική νεκρόπολη της δυναστείας, δίπλα στους τάφους των ηγεμόνων του Μέσου Βασιλείου.
Από την ανακάλυψη του τάφου και μετά, οι ανασκαφές αποκάλυψαν όχι λιγότερο από ακόμα οκτώ ανώνυμους τάφους που χρονολογούνται από τη Δεύτερη μεταβατική περίοδο, και με το ίδιο στιλ και μεγέθους με το τάφο του Σενεμπκαΐ, όπως και άλλους δύο τάφους, ίσως πυραμίδες, που χρονολογούνται στα μέσα της 13ης Δυναστείας, τον τάφο 9 και 10 της Αβύδου, που ίσως ανήκουν στον Νεφερχοτέπ Α και τον αδελφό του Σομπεκχοτέπ Δ’.
Για παράδειγμα, ο παρατηρεί ότι ένα εργαστήριο που λειτουργούσε στην Άβυδο και παρήγαγε στήλες για τους δύο βασιλείς που σχετίζονται με τη Δυναστεία της Αβύδου Παντζενί και Ουεπαουερμσάφ, παρήγαγε επίσης πιθανόν και τη στήλη του Ραχοτέπ της Δέκατης έβδομης Δυναστείας.
Παραμένει όμως ασαφές αν οι δύο αυτές δυναστείες συνυπήρξαν σε οποιαδήποτε στιγμή: για παράδειγμα, στην ανασκευή της Δεύτερης μεταβατικής περιόδου από τον , τις δυναστείες χωρίζουν περίπου 20 χρόνια.
Ένα πιθανόν του Ουεπαουερμσάφ ανακαλύφθηκε από τον Λέψιους στον τάφο 2 του νομάρχη Αμενεμχάτ της Δωδέκατης Δυναστείας στο Μπενί Χασάν, περίπου 250 χιλιόμετρα βόρεια της Αβύδου στη Μέση Αίγυπτο.
Καθώς η δυναστεία ήταν σύγχρονη της 16ης Δυανστείας, η επικράτεια υπό τον έλεγχο της δεν θα μπορούσε να εκτείνεται περα από Χου, 50 χιλιόμετρα νότια της Αβύδου.
Αντικρούοντας το επιχείρημα υπέρ της ύπαρξης της δυναστείας που βασίζεται στον τάφο του Σενεμπκαΐ, ο - επιχειρηματολογεί ότι κάποιοι φαραώ του Μέσου Βασιλείου, όπως ο Σενουσρέτ Γ και ο Σομπεκχοτέπ Δ, είχαν επίσης τους τάφους τους στην Άβυδο, αλλά κανείς δεν τοποθετεί αυτούς τους βασιλείς στην Δυναστεία της Αβύδου.
Η Δυναστεία της Αβύδου είναι μια βραχύβια τοπική δυναστεία που υποθέτουμε ότι έλεγχε μέρη της Μέσης και Άνω Αιγύπτου κατά τη Δεύτερη μεταβατική περίοδο της αρχαίας Αιγύπτου.
Χάρη σε αυτή τη βασική εμπειρία προέκυψε η σύνταξη του σπουδαιότερου έργου του, που σχεδιάστηκε ως επέκταση και συνέχεια των Βίων του Τζόρτζο Βαζάρι, των ' , (τρεις πρώτοι τόμοι εκδόθηκαν από το 1681 μέχρι το θάνατο του συγγραφέα και άλλοι τρεις μετά θάνατον).
Ήταν η πρώτη βιογραφική σειρά καλλιτεχνών, όχι μόνο μιας περιοχής (για παράδειγμα ο Βαζάρι είχε προκαταλήψεις απέναντι στους μη Τοσκανούς καλλιτέχνες) αλλά για όλη η Ιταλία, και μάλιστα και πέραν αυτής.
Το 1665 του ανατίθεται από τον καρδινάλιο Λεοπόλδο των Μεδίκων η ταξινόμηση της μεγάλης συλλογής σχεδίων των Μεδίκων, η οποία θα γίνει αργότερα ο πρώτος πυρήνας της συλλογής σχεδίων των Ουφίτσι.
Στο βιβλίο του, το πρώτο λεξικό καλλιτεχνικών όρων, ο Μπαλντινούτσι παρείχε αρκετούς ορισμούς του στυλ με διαφορετικούς όρους για το καθένα, εντάσσοντας μερικούς από αυτούς τους όρους του στην «κακή» τέχνη.
Πρόεδρος του συλλόγου είναι ο Κώστας Περαντάκος και επίτιμος πρόεδρος ο Σταμάτης Παπασταμάτης, Γενικός Διευθυντής της εταιρίας στο Ύπατο Βοιωτίας «Ελληνική Εταιρία Γρανιτών» που είναι και επίσημος χορηγός του Α.
Παράλληλα, κατέκτησε το Κύπελλο της Ένωσης Ποδοσφαιρικών Σωματείων Βοιωτίας με αντίπαλο την Ολυμπιάδα Οινοφύτων επικρατώντας στο τελικό της διοργάνωσης με 2-0 στο Δημοτικό Στάδιο Λιβαδειάς.
Στο παρακάτω απόσπασμα ο Πλίνος, μιλά για τον κομήτη, τον Αύγουστο και τον Καίσαρα που τον υιοθέτησε και την ερμηνεία του κομήτη: "Το μόνο μέρος σε όλο τον κόσμο όπου ο κομήτης είναι αντικείμενο λατρείας είναι ένας ναός στη Ρώμη. Η πρόσφατη Μεγαλειότητα ο Αύγουστος θεωρεί τον κομήτη πολύ φιλικό γι' αυτόν, καθώς εμφανίστηκε όχι αργά μετά τον θάνατο του πατέρα του Καίσαρα. Ο κόσμος πιστεύει, ότι το άστρο αυτό δηλώνει την ψυχή του Καίσαρα, που έγινε δεκτή μεταξύ των πνευμάτων των αθανάτων θεών".
Βρίσκεται στα ανατολικά της Αγοράς και βόρεια συνορεύει με την Αιμιλία Βασιλική, νότια με την Ιερά Οδό, τον Ναό του Κάστορα και του Πολυδεύκη και την Αψίδα του Αυγούστου.
που αναφέρεται και ως ναός ή ιερό ή ηρώο του αποθεωμένου Ιουλίου Καίσαρα ή του Κομήτη του Καίσαρα, είναι ένα αρχαίο κτήριο στη Ρωμαϊκή Αγορά, στη Ρώμη της Ιταλίας· στα ανατολικά συνορεύει με τη Ρέγκια και νοτιοανατολικά με τον Ναό της Εστίας.
βήμα αγόρευσης και όπως και τα ρόστρα της απέναντι, δυτικής μεριάς της Αγοράς, έτσι και εδώ διακοσμήθηκε με τις πλώρες πλοίων, που καταλήφθηκαν στη ναυμαχία του Ακτίου.
Το Μουσείο Αιγυπτιακών Αρχαιοτήτων περιέχει πολλά σημαντικά τεκμήρια της αρχαίας αιγυπτιακής ιστορίας και τη μεγαλύτερη συλλογή αντικειμένων σχετικών με τους φαραώ στον κόσμο.
Στην αρχική του μορφή ιδρύθηκε από την αιγυπτιακή διοίκηση το 1835 κοντά στην κεντρική συνοικία Αζμπακέγια και αργότερα μετεγκαταστάθηκε στην Ακρόπολη του Καΐρου.
Το 1855 ωστόσο, όλα τα αντικείμενά του δωρήθηκαν από την αιγυπτιακή κυβέρνηση στον αρχιδούκα Μαξιμιλιανό της Αυστρίας και φυλάσσονται σήμερα στο Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης, στη Βιέννη.
Το Μουσείο Αιγυπτιακών Αρχαιοτήτων Καΐρου, γνωστότερο ως απλώς το Αιγυπτιακό Μουσείο ή Μουσείο του Καΐρου, είναι αρχαιολογικό μουσείο στο Κάιρο της Αιγύπτου.
Διαθέτει εκτεταμένη συλλογή τέχνεργων από την αρχαία Αίγυπτο, περίπου 120.000, από τα οποία εκτίθενται τα πλέον αντιπροσωπευτικά, ενώ τα υπόλοιπα φυλάσσονται σε αποθήκες.
Οι πάπυροι είναι γενικώς μικρά τεμάχια εξαιτίας της φθοράς τους ανά τους αιώνες, περιέχουν όμως κείμενα σε αρκετές γλώσσες, όπως την ελληνική, τη λατινική, την αραβική και την αρχαία αιγυπτιακή.
Ένα νέο μουσείο ιδρύθηκε στο Μπουλάκ το 1858 σε μία πρώην αποθήκη, μετά τη δημιουργία του νέου Τμήματος Αρχαιοτήτων υπό τη διεύθυνση του Ογκίστ Μαριέτ.
Στον πρώτο όροφο υπάρχουν τέχνεργα από τις δύο τελευταίες δυναστείες της αρχαίας Αιγύπτου, μεταξύ των οποίων πολλά από τους τάφους των Φαραώ Τούθμωσις Γ, Τούθμωσις Δ, Αμένωφις Β, Χατσεψούτ και του αυλικού Μαϊχερπρί.
Κατά την Αιγυπτιακή Επανάσταση του 2011 το μουσείο υπέστη διάρρηξη και δύο μούμιες καταστράφηκαν, ενώ αρκετά άλλα εκθέματα υπέστησαν φθορές και περίπου 50 χάθηκαν.
Στο ισόγειο φιλοξενούνται επίσης τέχνεργα από το Νέο βασίλειο , που είναι γενικώς μεγαλύτερα από αυτά των προηγούμενων αιώνων και περιλαμβάνουν αγάλματα και σαρκοφάγους.
Ο Γάλλος μικροκακοποιός Ανρί Σαριέρ, γνωστός ως ο «Πεταλούδας» από ένα τατουάζ του εντόμου στο στήθος του, συλλαμβάνεται για τον φόνο ενός προαγωγού στη Μονμάρτρη.
Παρά τις προσπάθειές του να πείσει την γαλλική δικαιοσύνη πως δεν ευθύνεται για το έγκλημα, καταδικάζεται σε ισόβια κάθειρξη και στέλνεται στο Καγιέν, στην διαβόητη αποικιακή φυλακή.
Τρία χρόνια μετά, επιχειρεί την πρώτη του απόδραση με πλεούμενο, και φθάνει στο Μαρακαΐμπο όπου και ζει για λίγο καιρό με τους ιθαγενείς Ινδιάνους, μέχρι που συλλαμβάνεται ξανά και κλείνεται στις φυλακές της Νήσου του Διαβόλου, και επανενώνεται με τον Ντεγκά, ο οποίος έχει εγκαταλείψει εδώ και καιρό όλες τις ελπίδες για απόδραση.
Από έναν ψηλό βράχο, ο Πεταλούδας παρατηρεί έναν μικρό όρμο όπου ανακαλύπτει ότι τα κύματα είναι αρκετά ισχυρά για να μεταφέρουν έναν άντρα στη θάλασσα και στην κοντινή ηπειρωτική χώρα.
Καθώς οι δύο άνδρες φτιάχνουν δύο αυτοσχέδιες βάρκες από καρύδες και στέκονται στην άκρη του γκρεμού, ο Ντεγκά αποφασίζει να μην αποδράσει και παρακαλεί τον Πεταλούδα να μην το κάνει και αυτός.
Αργότερα δήλωσε ότι ήταν «μία από τις πιο συναρπαστικές εμπειρίες της ζωής μου.» και μάλιστα πληρώθηκε με 2 εκατομμύρια δολάρια για την συμμετοχή του στην ταινία.
Ο Ρότζερ Ίμπερτ έδωσε δύο από τα τέσσερα αστέρια του τη στιγμή της αρχικής κυκλοφορίας της ταινίας λέγοντας ότι το κύριο ελάττωμα ήταν η αποτυχία να κερδίσει το ενδιαφέρον του κοινού για τους χαρακτήρες του ΜακΚουήν και του Χόφμαν: Ξέρεις ότι κάτι πήγε στραβά όταν θέλεις ο ήρωας να ξεφύγει απλώς για να τελειώσει η ταινία.
Ο Πεταλούδας , είναι βιογραφική δραματική ταινία του 1973 Αμερικανό-Γαλλικής παραγωγής σε σκηνοθεσία Φράνκλιν Σάφνερ και σε σενάριο του Ντάλτον Τράμπο βασισμένο στη βιογραφική νουβέλα του Γάλλου κατάδικου Ανρί Σαριέρ.
Επειδή γυρίστηκε σε απομακρυσμένες τοποθεσίες, η ταινία ήταν αρκετά ακριβή για την εποχή της , αλλά απέφερε κέρδη που έφτασαν τα 53,2 εκατομμύρια δολάρια από την πρώτη χρονιά της κυκλοφορίας της.
Ο Βίνσεντ Κάρμπι των χαρακτήρισε την ταινία ένα μεγάλο, γενναίο, σκληρό, μερικές φορές ρομαντικό, μερικές φορές ανόητο μελόδραμα με το είδος της οπτικής που δεν βρίσκετε συχνά σε ταινίες.