polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Οι σιδηρόδρομοι, μέχρι την άνοδο του αυτοκινήτου και τη δημιουργία αυτοκινητοδρόμων, ήταν η μόνη βιώσιμη μεταφορά χερσαίων μεταφορών μεγάλων αποστάσεων.
Πολλές χώρες θεωρούν τα σιδηροδρομικά δίκτυα ως κρίσιμη υποδομή και κατά τη στιγμή της δημιουργίας του κατά τη διάρκεια της συνεχούς απειλής του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου, ο Καναδάς ήταν μία από τις χώρες που συμμετείχε στην εθνικοποίηση των σιδηροδρόμων .
Το 1923 δημιουργήθηκε το τμήμα ραδιοφώνου για να προσφέρει στους επιβάτες ραδιοφωνική λήψη ψυχαγωγίας και να προσφέρει στη σιδηροδρομική εταιρεία ανταγωνιστικό πλεονέκτημα έναντι του αντιπάλου του .
Καθώς οποιοσδήποτε κοντά σε σταθμό μπορούσε να ακούσει τις εκπομπές του, το κοινό του δικτύου επεκτάθηκε πολύ πέρα από τους επιβάτες τρένων στο ευρύ κοινό.
Ένας άλλος καναδικός σιδηρόδρομος, ο Σιδηρόδρομος του Ειρηνικού, Ευρύτερου κορμού , αντιμετώπισε οικονομική δυσκολία στις 7 Μαρτίου 1919, όταν η μητρική του εταιρεία απέτυχε στην αποπληρωμή των κατασκευαστικών δανείων προς την ομοσπονδιακή κυβέρνηση.
είναι η μεγαλύτερη σιδηροδρομική εταιρία του Καναδά, τόσο όσον αφορά τα έσοδα αλλά και το φυσικό μέγεθος του σιδηροδρομικού δικτύου της, και είναι η μοναδική Καναδική διηπειρωτική σιδηροδρομική επιχειρήση, που εκτείνεται από τις ακτές του Ατλαντικού στη Νόβα Σκώτσια μέχρι την ακτή του Ειρηνικού στην Βρετανική Κολομβία μία διαδρομή περίπου 33.000 .
Η είναι μια δημόσια εταιρεία με 24.000 υπαλλήλους και από τον Σεπτέμβριο του 2018 είχε το ψηλότερο όριο αγοράς των περίπου 84 δισεκατομμυρίων καναδικών δολαρίων.
Ως αποτέλεσμα της ιστορίας και της γεωγραφίας, ο εξυπηρετούσε μεγαλύτερα πληθυσμιακά κέντρα στα νότια , ενώ το συγχωνευμένο σύστημα της χρησίμευσε ως κυβερνητικός σιδηροδρομικός αποικισμός για την εξυπηρέτηση απομακρυσμένων και υπανάπτυκτων περιοχών του δυτικού Καναδά, του βόρειου Οντάριο και του Κεμπέκ και των Ατλαντικών πολιτειών.
Η Καναδικός Εθνικός Σιδηρόδρομος εκμεταλλευόταν ένα στόλο επιβατηγών και φορτηγών πλοίων τόσο στη δυτική ακτή όσο και στην ανατολική ακτή του Καναδά, η οποία λειτούργησε κάτω από ένα υποκατάστημα της εταιρείας, γνωστό ως Καναδικός Εθνικός, Ατμόπλοια, και αργότερα ονομάστηκε Ναυτιλία .
Ο Καναδικός Εθνικός Σιδηρόδρομος ενσωματώθηκε στις 6 Ιουνίου 1919 και περιλάμβανε αρκετούς σιδηροδρόμους που χρεοκόπησαν και τους ανέλαβε η ομοσπονδιακή κυβέρνηση, μαζί με ορισμένους σιδηροδρόμους που ανήκαν ήδη στην κυβέρνηση.
Ο Καναδικός Εθνικός σιδηρόδρομος είναι καναδική εταιρία εμπορευματικών σιδηροδρόμων 1ης κλάσης με έδρα το Μόντρεαλ του Κεμπέκ που εξυπηρετεί τον Καναδά και τις μεσοδυτικές και νότιες Ηνωμένες Πολιτείες.
Αθώρ – Μία από της πιο σημαντικές θεές, συνδέεται με τον ουρανό, τον ήλιο, τη σεξουαλικότητα και τη μητρότητα, τη μουσική και το χορό, τις ξένες χώρες και θεούς, και με τη μεταθανάτια ζωή.
Σεκχμέτ – Θεά λέαινα, καταστροφική και βίαιη, αλλά και ικανή να αποτρέπει ασθένειες, προστάτης των Φαραώ, που είναι η οδηγός τους στον πόλεμο, σύζυγος του Πτα και μία από τις πολλές μορφές του Ματιού του Ρα
Πολλά αιγυπτιακά κείμενα αναφέρουν ονόματα θεοτήτων χωρίς να επισημάνουν το χαρακτήρα ή το ρόλο τους, ενώ άλλα κείμενα αναφέρον αναφέρονται σε συγκεκριμένες θεότητες χωρίς να αναφέρουν καν το όνομά τους, έτσι ένας πλήρης κατάλογος όλων ανεξαιρέτως των θεοτήτων είναι δύσκολο να συγκεντρωθεί.
Κατά τη δεκαετία του 1720 Γάλλοι έποικοι έγιναν οι πρώτοι Ευρωπαίοι κάτοικοι της περιοχής, στο μέρος που ήταν γνωστό τότε ως Τσουπιτούλα και σήμερα ως , ένα φυσικό ανάχωμα που σχηματίσθηκε από έναν αρχαίο κλάδο του ποταμού Μισσισσιππή.
Τα πρώτα οικοδομικά τετράγωνα ανοικοδομήθηκαν νοτίως του δρόμου λίγα χρόνια αργότερα: αυτή η περιοχή είναι σήμερα γνωστή ως «Παλαιό Μέταιρι» και αποτελεί την ακριβότερη συνοικία του προαστίου.
Με την οικιστική ανάπτυξή της, ο πληθυσμός του Μέταιρι αυξήθηκε γρήγορα κατά τη δεκαετία του 1940 εξαιτίας της φθηνότερης γης, των μεγαλύτερων οικοπέδων και των χαμηλότερων φόρων σε σχέση με την Ενορία της Ορλεάνης.
Αποτελεί μέρος της Μητροπολιτικής Περιοχής της Νέας Ορλεάνης και έχει πληθυσμό 138.481 κατοίκους Δεν αποτελεί κάποια αυτόνομη μονάδα τοπικής αυτοδιοίκησης και ορίζεται μόνο ως «Απογραφικά Οριζόμενος Τόπος» από το Γραφείο Απογραφών των ΗΠΑ.
Γεωγραφικά συνορεύει στα ανατολικά με την κεντρική Νέα Ορλεάνη, στα δυτικά με το Κένερ, και στα βόρεια με τη Λίμνη Πονσαρτραίν ενώ το νότιο σύνορο του Μέταιρι θεωρείται η σιδηροδρομική γραμμή της (νοτίως αυτής υπάρχουν τα προάστια Ρίβερ Ριτζ, Χάραχαν, Έλμγουντ και Παλαιό Τζέφερσον).
Το 1947 ο τυφώνας του Φορτ Λώντερντεϊλ με ανέμους ταχύτητας 200 χιλιομέτρων την ώρα κτύπησε το Μέταιρι και μεγάλο μέρος του προαστίου έφθασε να είναι πλημμυρισμένο με 6 πόδια νερό.
Το όνομα του προαστίου προέρχεται από τη γαλλική λέξη , που σημαίνει μικρό ενοικιαζόμενο αγρόκτημα, του οποίου ο διαχειριστής πλήρωνε τον γαιοκτήμονα με ένα μέρος της παραγωγής του.
Οι κάτοικοι είχαν διαταχθεί σε υποχρεωτική εκκένωση στις 28 Αυγούστου, η πρώτη φορά στην ιστορία του προαστίου που γινόταν κάτι τέτοιο, και δεν επιτράπηκε να επιστρέψουν πριν τις 4 Σεπτεμβρίου, και τότε μόνο για επίσκεψη των σπιτιών ή των επιχειρήσεών τους από τις 7 το πρωί ως τις 6 μ.
Το 1989 το Μέταιρι «έγραψε ιστορία» όταν μία από τις εκλογικές του περιφέρειες εξέλεξε τον νεοναζιστή Ντέιβιντ Ντιούκ στην τοπική Βουλή των Αντιπροσώπων της Λουιζιάνας για μία θητεία.
Το 2005 ο Τυφώνας Κατρίνα προκάλεσε μια νέα μετεγκατάσταση από την Ενορία της Ορλεάνης, εξαιτίας της πιο εκτεταμένης καταστροφής από τις πλημμύρες στη δεύτερη.
Τα αρχαία αιγυπτιακά θρησκευτικά δόγματα περιελάμβαναν τρεις βασικές ιδεολογίες για τη μεταθανάτια ζωή: πίστη στην ύπαρξη στον Κάτω Κόσμο, στην αιώνια ζωή, και την αναγέννηση της ψυχής.
Η αρχική εικόνα που παρουσιαζόταν σε μια ψυχή που έμπαινε σε αυτό το βασίλειο ήταν ένας διάδρομος με μια σειρά εκπληκτικών αγαλμάτων, περιλαμβανομένων και μια εκδοχή του θεού με κεφάλι γερακιού Ώρου.
Οι Αιγύπτιοι πίστευαν ότι το πνεύμα του νεκρού θα ζούσε και μετά τον θάνατο, γιατί αυτή η ζωτική δύναμη ήταν μια ξεχωριστή οντότητα που μπορούσε να αποσπαστεί από το σώμα.
Όμως η πιο σημαντική προσφορά ήταν η τροφή για τον νεκρό, γιατί μέσω αυτής τρεφόταν το κα του νεκρού το οποίο σε διαφορετική περίπτωση δεν θα μπορούσε να επιζήσει.
Οι αρχαίες αιγυπτιακές πεποιθήσεις για τη μεταθανάτια ζωή ήταν επικεντρωμένες γύρω από μια ποικιλία πολύπλοκων τελετουργικών, τα οποία επηρεάζονταν από πολλές πτυχές του αιγυπτιακού πολιτισμού.
Η έναρξη και εδραίωση αυτών των δογμάτων μορφοποιήθηκαν με τη δημιουργία κειμένων για τη μεταθανάτια ζωή που αποτύπωναν και εξηγούσαν τι θα χρειάζονταν οι νεκροί για να ολοκληρώσουν επιτυχώς το ταξίδι τους.
Καθώς οι ζωντανοί είχαν την υποχρέωση να εξασφαλίσουν το ταξίδι των νεκρών στη μεταθανάτια ζωή, ήταν επίσης στο χέρι τους να εξαλείψουν τη δυνατότητα κάποιου να επιτύχει την αιωνιότητα.
Όπως σημειώνουν τα αιγυπτιακά κείμενα, αυτή τη διαδικασία τη φοβόταν πολύ, αλλά προοριζόταν τις περισσότερες φορές για αυτούς που επαναστατούσαν ή παράκουαν τον βασιλιά.
Αν οι περισσότεροι τάφοι χτίζονταν κατά τη διάρκεια της ζωής του ατόμου για το οποίο προορίζονταν, οι αιγυπτιακοί τάφοι κατασκευάζονταν για να φιλοξενήσουν το σώμα του νεκρού, αλλά και για να μεταφέρουν την ψυχή του στον Κάτω Κόσμο.
Όμως, προκειμένου να βοηθήσουν την ψυχή του νεκρού, οι περισσότεροι τάφοι ήταν διακομισμένοι με ταφικά κείμενα που είχαν σκοπό να οδηγήσουν την ψυχή στη μεταθανάτια ζωή, κάτι που ήταν εφικτό για όλους.
Ο σκοπός αυτών των κειμένων ήταν να βοηθήσουν τον φαραώ να ολοκληρώσει το ταξίδι του στη μεταθανάτια ζωή, μεταφέροντας τη γνώση που χρειαζόταν ο νεκρός για τη διαδρομή που έπρεπε να ακολουθήσει, όπως και τους κινδύνους που θα αντιμετώπιζε.
Εν τέλει, η διατήρηση των υψηλών θρησκευτικών ηθικών και από τους ζωντανούς και από τους νεκρούς, όπως και η συμμόρφωση με μια σειρά από παραδόσεις εξασφάλιζαν στους νεκρούς την ομαλή μετάβαση στη μεταθανάτια ζωή.
Είναι σημαντικό επίσης να σημειωθεί ότι το Κείμενο των Σαρκοφάγων που ονομαζόταν Βιβλίο των Δύο Οδών ήταν το πιο παλιό «εγχειρίδιο» για τη μεταθανάτια ζωή.
Η γενική ιδεολογία που σχετιζόταν με τη διαδρομή προς τον άλλο κόσμο ήταν η διαδρομή του ήλιου: όπως η νύχτα σκέπαζε τον κόσμο, και ο ήλιος συνέχιζε το ταξίδι του στον άλλο κόσμο, οι νεκροί άρχιζαν και εκείνοι το ταξίδι τους στον κάτω κόσμο, και με την ανατολή του ήλιου δεν άρχιζε μόνο μια νέα μέρα, αλλά και μια νέα ζωή για τους νεκρούς μαζί με την αναγέννηση του ήλιου.
Η μουμιοποίηση ήταν μια πρακτική που υιοθέτησαν οι αρχαία Αιγύπτιοι γιατί πίστευαν ότι το σώμα έπρεπε να διατηρηθεί προκειμένου να μπορέσει ο νεκρός να αναγεννηθεί στη μεταθανάτια ζωή.
Ανά τους αιώνες, οι Αιγύπτιοι διακοσμούσαν τους τάφους και τα φέρετρά τους με θρησκευτικά ξόρκια με την ελπίδα ότι θα βοηθήσουν τον νεκρό στη μεταθανάτια ζωή.
Ο Σισμάν και ο γιος του Μιχαήλ έλαβαν τον υψηλό αυλικό τίτλο του δεσπότη από τον Θεόδωρο Σβετοσλάβ και όταν απεβίωσε ο νεαρός γιος αυτού Γεώργιος Β Τερτερ άτεκνος, οι ευγενείς εξέλεξαν τσάρο της Βουλγαρίας τον αδελφό της Κυράτσας Πετρίτσας ως Μιχαήλ Γ .
Η μνήμη της τιμάται στο Βουλγαρικό Ορθόδοξο Συνοδικό με την εξής εγγραφή: "Για την Κεράτσα, την ευσεβή δέσποινα, μητέρα του μεγάλου τσάρου Ιβάν Αλεξάνταρ, που υιοθέτησε την αγγελική εικόνα και κλήθηκε Θεοφάνα, ας είναι ζωντανή η μνήμη της για πάντα".
Τον γιο του Μιχαήλ Γ Σισμάν, τον Ιβάν-Στέφαν Σισμάν της Βουλγαρίας θα διαδεχθεί ο γιος της Πετρίτσα, ο Ιβάν-Αλεξάνταρ Σρατσιμίρ της Βουλγαρίας .
Στο μασταμπά του, που βρίσκεται στη Γκίζα , βρέθηκε ένας κατάλογος φαραώ υπό τους οποίους υπηρέτησε, από το Χέοπα ως το Σαχουρέ συμπεριλαμβανομένου του Σεψεσκάφ.
Στο μασταμπά του στη Γκίζα βρέθηκε κατάλογος με τους φαραώ που υπηρέτησε, από τον Ρετζεντέφ ως το Σαχουρέ, που αναφέρει το Σεψεσκάφ να ακολουθείται από τον Ουζερκάφ
Αναφέρει ότι έλεβε εκπαίδευση στην Αυλή με το Σεψεσκάφ, ο οποίος αργότερα τον προήγαγε στο αξίωμα του αρχιερέα του Πτα και του έδωσε για γυναίκα του την κόρη του Χαμαάτ.
Κατά πάσα πιθανότητα ήταν ο τελευταίος φαραώ της Τέταρτης Δυναστείας αν δεν τον διαδέχτηκε ένας άγνωστος ηγεμόνας με το όνομα Θαμφθίς όπως καταγράφεται σε ένα μέρος της αιγυπτιακής λογοτεχνίας και, εμμέσως, στον Κανόνα του Τορίνο.
Στα σύγχρονα της εποχής έγγραφά , όπως σε βασιλικά μνημεία και ιδιωτικούς τάφους των νεκροταφείων του Παλαιού Βασιλείου της Γκίζας και της Σακάρα, δεν καταγράφεται κανένας ηγεμόνας με το όνομα Θάμφθις.
Ο μακρόβιος αυλικός του παλατιού Νετρί-νεσούτ-που αναφέρει στο τάφο του με σαφήνεια την παρακάτω διαδοχή για τους βασιλείς τους οποίους υπηρέτησε: Ρετζεντέφ Χέωψ Μυκερίνος Σεψεσκάφ, και τους πρώτους τρεις της 5ης Δυναστείας, Ουζερκάφ, Σαχουρέ και Νεφεριρκαρέ.
Τέλος, «Καμιά τοποθεσία της περιόδου συνδέεται με βασιλικά ονόματα δεν κάνει αναφορά άλλων βασιλέων πέρα αυτών, ούτε τα ονόματα βασιλικών εγγονών, που συχνά φέρουν το όνομα βασιλικών προγόνων τους ως μέρος του δικού τους, δεν αναφέρουν άλλα ονόματα».
Ο τάφος του Σεψεσκάφ είναι ένας μεγάλος μασταμπάς στη Σακάρα, που αρχικά ονομαζόταν Ο Σεψεσκάφ είναι Εξαγνισμένος , ενώ σήμερα είναι γνωστός ως Μασταμπάς Φαρούν.
Αυτός ο μασταμπάς είναι ο πρώτος που αναγνωρίστηκε ως τέτοιος από τον Λέψιους στα μέσα το 19ου αιώνα και ανασκάφθηκε για πρώτη φορά το 1858 από τον Ογκίστ Μαριέτ.
Αρχικά ο μασταμπάς πιστευόταν ότι ήταν ο τάφος του φαραώ της Πέμπτης Δυναστείας Ουνίς, αλλά ο ανακάλυψε στοιχεία ότι ανήκε στο Σεψεσκάφ.
Συγκεκριμένα, ανακάλυψε μια στήλη του Μέσου Βασιλείου η οποία υποδείκνυε ότι η ταφική λατρεία του Σεψεσκάφ ήταν ενεργή και συνεχιζόταν κατά εκείνη την περίοδο.
Ο Κανόνας του Τορίνο δίνει στο Σεψεσκάφ βασιλεία τεσσάρων χρόνων και στο ανώνυμο διάδοχό του της 4ης Δυναστείας —ίσως αναφέρεται στον Ντζεντεπτά —βασιλεία δύο χρόνων.
Σε αντίθεση, ο Μανέθων δίνει στο Σεψεσκάφ βασιλεία επτά χρόνων, που μπορεί να είναι συνδυασμός των 4 + 2 πλήρων χρόνων που αντιστοιχούν στον Κανόνα του Τορίνο για τους δύο τελευταίους φαραώ της 4ης Δυναστείας συν κάποιους αρκετούς μήνες.
Η λίστα του Μανέθωνα όμως αναφέρει την ύπαρξη ενός άγνωστου και ίσως πλασματικού βασιλιά, του Ντζεντεπτά, που αναφέρει ως Θαμφθί, και του οποίου του αναλογεί εννιά χρόνια βασιλείας.
Ανάλυση της περιόδου που είναι διαθέσιμη μεταξύ την αρχή της βασιλείας του και την αρχή εκείνης του διαδόχου του, υποδηλώνει ότι ο Σεψεσκάφ δεν βασίλεψε παραπάνω από επτά χρόνια.
Τέλος, η Στήλη του Παλέρμο υποδηλώνει ότι η τοποθεσία και ονομασία του τάφου του Σεψεσκάφ επιλέχθηκαν κατά το πρώτο χρόνο της βασιλείας του, και το όνομα το τάφου του είναι γραμμένο με το σύμβολο της πυραμίδας.
Ο αιγυπτιολόγος Τζορτζ Άντριου Ράισνερ πρότεινε ότι ο Σεψεσκάφ ήταν ο γιος του Μυκερίνου βασισμένος σε ένα διάταγμα που αναφέρει ότι ο Σεψεσκάφ ολοκλήρωσε το ταφικό ναό του Μυκερίνου.
Οι μόνες δραστηριότητες που είναι με βεβαιότητα χρονολογημένες κατά τη διάρκεια της βασιλείας του είναι η ολοκλήρωση του ταφικού συγκροτήματος της Πυραμίδας του Μυκερίνου και η κατασκευή του δικού του τάφου μασταμπά, του Μασταμπά Φαρούν, "μασταμπάς του φαραώ".
Το γεγονός ότι οι περισσότερες από αυτές τις επιγραφές αναφέρουν το Σεψεσκάφ χωρίς παραπέρα λεπτομέρειες, ίσως είναι μια ένδειξη για το βραχύβιο της βασιλείας του.
Εκτός από αυτές τις αναφορές στη βασιλεία του Σεψεσκάφ, η μόνη στήλη σήμερα που είναι γνωστή ότι είναι με βεβαιότητα χρονολογημένη στην περίοδο αυτή, βρέθηκε στο συγκρότημα της πυραμίδας του Μυκερίνου, και είναι αυτή που αναφέρει ένα βασιλικό διάταγμα με το οποίο ο Σεψεσκάφ προσφέρει προσφορές για την ταφική λατρεία του πατέρα του.
Στην αρχαιότητα, τμήματα της μεσογειακής ακτής της Ισπανίας αποικίστηκαν από Έλληνες (Εμπόριο και Ρόζες, Χιρόνα και πιθανώς Σαγούντο και Ντένια κοντά στη Βαλένθια).
Ένας άλλος πολιτιστικός δεσμός μεταξύ των δύο χωρών είναι η Εβραϊκή κοινότητα των Σεφαρδίτων της Ελλάδας, ιδιαίτερα οι Εβραίοι της Θεσσαλονίκης, οι οποίοι παραδοσιακά μιλούσαν ισπανοεβραϊκά.
Και οι δύο χώρες είναι μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, του ΝΑΤΟ, του Οργανισμού για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη, του ΟΟΣΑ, της Ένωσης για τη Μεσόγειο και των Ηνωμένων Εθνών.
Στον βόρειο λόφο έχουν βρεθεί τα ερείπια μεγάλης μακεδονικής πόλης από τα ελληνιστικά και ρωμαϊκά χρόνια, που πιθανολογείται ότι είναι το αρχαίο "Ίωρον" της αρχαίας Κρηστωνίας.
Οι ανασκαφές στο χώρο ξεκίνησαν το 1961 και έχουν φέρει στο φως μέχρι σήμερα τέσσερα σπουδαία αγάλματα, τα οποία εκτίθενται στο Αρχαιολογικό Μουσείο του Κιλκίς, κτίσματα, ναΐσκους και δύο οικείες.
Οφείλει το όνομά του στην κεντρική θέση του ανάμεσα στα γειτονικά χωριά Αντιγόνεια , Μονολίθι , Γάβρα , Πετράδες , Μαυροπλαγιά , Τριπόταμος και Παλατιανό .
Μετά τους Βαλκανικούς πολέμους και την ανταλλαγή πληθυσμών, η Επιτροπή Αποκατάστασης Προσφύγων εγκατέστησε 98 οικογένειες προσφύγων από τον Πόντο, καθώς και από το Σοχούμι της σημερινής Γεωργίας.
Οι ποικιλίες των Ανατολικών Μιν ομιλούνται κυρίως στο ανατολικό τμήμα της επαρχίας Φουτσιάν Επαρχία της Λαϊκής Δημοκρατίας της Κίνας, και κοντά στις πόλεις Φουτσόου και Νίνγκντε.
Καθώς η παράκτια περιοχή του Φουτσιάν είναι ιστορική πατρίδα μιας μεγάλης παγκόσμιας Κινεζικής διασποράς, ομιλητές ποικιλιών των Ανατολικών Μιν μπορούν να βρεθούν σε όλο τον κόσμο, ειδικά στις αντίστοιχες Τσάιναταουν .
Οι πόλεις με υψηλή συγκέντρωση αυτών των μεταναστών περιλαμβάνουν τη Νέα Υόρκη, ιδιαίτερα στο Μικρό Φουτσόου του Μανχάταν, το Σάνσετ Παρκ του Μπρούκλιν και το Φλάσινγκ του Κουίνς.
Τα Ανατολικά Μιν ή Μιν Ντονγκ (απλοποιημένα κινεζικά: , παραδοσιακά κινεζικά: , πινγίν: , Εκλατινοποιημένα Φουτσοουνέζικα: --), είναι παράρτημα της ομάδας Μιν, μιας εκ των ποικιλιών των Κινεζικών.
Η διάλεκτος κύρους και πλέον δημοφιλέστερη αντιπροσωπευτική μορφή είναι η διάλεκτος Φουτσόου, η οποία ομιλείται στη πρωτεύουσα και μεγαλύτερη πόλη της επαρχίας Φουτσιάν.
Οι Κινεζικές κοινότητες του Ικεμπουκούρο στο Τόκιο της Ιαπωνίας και στο Σιμπού στο Σαράουακ της Μαλαισίας έχουν σημαντικούς πληθυσμούς της ομιλητών των Ανατολικών Μιν.
Ομιλητές των Ανατολικών Μιν μπορούν επίσης να βρεθούν σε διάφορες κινεζινές κοινότητες στην Ευρώπη, συμπεριλαμβανομένων των κοινοτήτων του Λονδίνου, του Παρισιού, και του Πράτο στην Ιταλία.
Έχει τραγανή καφετιά κρούστα και χαρακτηριστική γεύση που προκύπτει από αντίδραση Μαϊγιάρ κατόπιν επεξεργασίας της διαμορφωμένης ζύμης με μαγειρική σόδα ή αλισίβα.
Συνήθως είναι καρυκευμένο με αλάτι, ή εναλλακτικά μπορούν να χρησιμοποιηθούν άλλα αρτύματα, όπως ζάχαρη και κανέλα, γλυκάνισος, σπόροι ή κάρυα.
Υπάρχει μεγάλη ποικιλία τύπων με διάφορους βαθμούς σκληρότητας, αφράτα μπρέτσελ που πρέπει να καταναλώνονται αμέσως μετά την παρασκευή τους, και σκληρά ψημένα μπρέτσελ που έχουν μεγάλη διάρκεια ζωής στο ράφι και διατίθενται συσκευασμένα στα σούπερ μάρκετ.
Το μπρέτσελ είναι παραδοσιακό σύμβολο της συντεχνίας των αρτοποιών, και απεικονίζεται στα οικόσημά τους, στις ταμπέλες των καταστημάτων τους και στα λογότυπα πολλών εταιρειών, παραγωγών και εμπόρων ειδών αρτοποιίας.
Συνοδεύει τους Χριστιανούς στη νηστεία και για πολλούς το σχήμα του αναπαριστά τη στάση προσευχής ενός μοναχού με σταυρωμένα χέρια ενώ κάθε τρύπα του αντιστοιχεί σε ένα μέλος της Αγίας Τριάδας.
Στα μέσα της δεκαετίας του εξήντα ξεκίνησαν εκ νέου οι εργασίες προκειμένου να ολοκληρωθεί το έργο αλλά μέχρι το 1982 μόνο ο τρούλος με την κορυφή από αλουμίνιο είχε κατασκευαστεί.
Το Ελ Ελικόιντε είναι ένα κτίριο στο Καράκας, στη Βενεζουέλα, στο οποίο στεγάζεται η Μπολιβαριανή Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών ενώ υπάρχουν και φυλακές, όπου κρατούνται και πολιτικοί κρατούμενοι.
Με την αύξηση των αντιδράσεων ενάντια στο καθεστώς του Νίκολας Μαδούρο, διάφοροι χώροι στο Ελ Ελικόιντε μετατράπηκαν σε φυλακές όπου κρατείται και υφίσταται βασανιστήρια μεγάλος αριθμός πολιτικών κρατουμένων.
Στις 16 Μαΐου 2018 στο Ελ Ελικόιντε πραγματοποιήθηκε εξέγερση των κρατουμένων την οποία οι αρχές κατέστειλαν χρησιμοποιώντας δακρυγόνα και πυρά κατά των εξεγερμένων.
Το άλμπουμ του στούντιο ντεμπούτων, , κυκλοφόρησε στις 18 Σεπτεμβρίου 2000 και πώλησε 800.000 αντίτυπα παγκοσμίως, κερδίζοντας το τρία φινλανδικά βραβεία .
Αν και δεν είχε το ίδιο ύψος με τα προηγούμενα άλμπουμ του, ο επαίνεσε το ενιαίο " " του άλμπουμ ως "ένα πλωτό κομμάτι της μουσικής . είναι σφιχτά συνθετικό, εύκολο να χορέψει και έχει μια ανερχόμενη, αναμφισβήτητη.
Στις 29 Ιανουαρίου 2019, ο ανακοινώθηκε ότι θα εκπροσωπήσει τη Φινλανδία στον Διαγωνισμό Τραγουδιού της στο Τελ Αβίβ, μαζί με τον Σεμπάστιαν Ρέιμαν και το τραγούδι αποφασίστηκε στην ειδική έκδοση του .
Με τη φανέλα της Προοδευτικής έκανε ντεμπούτο στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής κατηγορίας την περίοδο 1971-72 και αγωνίστηκε συνολικά σε 34 αγώνες από τους 38 σύνολο του πρωταθλήματος, έχοντας προπονητή τον Πάνο Μάρκοβιτς και αξιοσημείωτους συμπαίκτες μεταξύ άλλων τους Σταμάτη Βουρδαμή, Λάκη Γκλέζο, Παναγιώτη Σκούφο, Διονύση Σπετσαρία, Αντώνη Τζανετουλάκο κ.
Το 1972 επέστρεψε στον Παναθηναϊκό έπειτα από το ενδιαφέρον του προπονητή του Φέρεντς Πούσκας που είχε παρακολουθήσει τη σταδιοδρομία του στο πρωτάθλημα της Β' Εθνικής με την Προοδευτική.
Με τη φανέλα του Παναθηναϊκού έκανε ντεμπούτο στο πρωτάθλημα της Α' Εθνικής κατηγορίας την περίοδο 1972-73 σε εντός έδρας αγώνα με το Αιγάλεω στις 5 Νοεμβρίου 1972 φορώντας τη φανέλα με το νούμερο 10, όπου επικράτησε με 5-0 ενώπιον 25.000 θεατών.
Με τη φανέλα της «Μαύρης Θύελλας» αγωνίστηκε 2 χρονιές, αρχικά την πρώτη στην Α' Εθνική όπου πανηγύρισε και τη μεγάλη νίκη στην Καλαμάτα με 2-0 επί της προηγούμενης ομάδας του, Παναθηναϊκό στις 2 Μαρτίου 1975 και την επόμενη στην Β' Εθνική και είχε συμπαίκτες μεταξύ άλλων τους Ραούλ Βάλιαν, Έλβιο Μάνα, Σέρτζιο Εσπινόζα κ.
Το καλοκαίρι του 1976 επέστρεψε στον Πειραιά και την Προοδευτική, με τη φανέλα της οποίας αγωνίστηκε μέχρι και το 1980 στην Β' Εθνική κατηγορία, έχοντας συμπαίκτες μεταξύ άλλων τους Μίλτο Βρεκούση, Νίκο Σταθόπουλο, Γιάννη Μανδρέκα, Νίκο Πρινέα, Χρήστο Ξανθόπουλο, Άγη Πανόπουλο κ.
Κατόπιν και ενώ είχε προτάσεις από ομάδες εθνικών πρωταθλημάτων, προτίμησε να αγωνιστεί σε πιο ερασιτεχνικό και τοπικό επίπεδο ώστε να συγχρονίσει την αγωνιστική του δράση με την εργασία του.
Ο Μανιάτης στην καταγωγή Άγγελος Αντωνάκος γεννήθηκε το 1953 στην Καλαμάτα και το 1963 και σε ηλικία των 10 ετών μετακόμισε οικογενειακώς στον Πειραιά και εγκαταστάθηκαν στο Πασαλιμάνι.
Το 1966 μεταπήδησε στα τμήματα υποδομών του Παναθηναϊκού, όπου έκανε τα πρώτα του βήματα στο εφηβικό πρωτάθλημα Α' Εθνικής και στο Θερινό πρωτάθλημα Ο.
Αγωνίστηκε στη θέση του κεντρικού μέσου και επιθετικού και σε επίπεδο Α' Εθνικής και Β' Εθνικής κατηγορίας με τη φανέλα των Παναθηναϊκού, Προοδευτικής και Καλαμάτας.
Για αυτήν την ταινία, είχαν αρκετές διαφωνίες για το πώς θα ήταν ο ρόλος, με τον θυμό του Κίνσκι, να παρενοχλεί το επιτελείο της ταινίας ακόμα και τους ντόπιους ανθρώπους, στην περιοχή που γυριζόταν η ταινία.
Η πλοκή της ταινίας αφορά την ιστορία και το ταξίδι του Ισπανού στρατιώτη Λόπε ντε Αγκίρε, ο οποίος οδηγεί ένα γκρουπ κατακτητών, στον ποταμό Αμαζόνιο και τη Νότια Αμερική, οι οποίοι ψάχνουν να βρουν την πόλη του χρυσού, την Ελ Ντοράντο.
Μέσω μινιμαλισμού στην ιστορία και στους διαλόγους, η ταινία δημιουργεί μία θέαση στην τρέλα και την παράνοια, η οποία περιβάλλεται από την πλούσια και αχαλίνωτη έκταση της ζούγκλας του Αμαζονίου.
Αν και το πρόσωπο στο οποίο περιστρέφεται η ταινία είναι υπαρκτό, ακόμα και ο ίδιος ο Χέρτζογκ, παραδέχτηκε αργότερα, ότι η ταινία του δεν έχει βασιστεί σε ιστορικό στοιχεία, αλλά πιο πολύ τα γεγονότα της είναι αποκύημα της φαντασίας.
Ωστόσο, πολλά στοιχεία της ταινίας πάρθηκαν από τη ζωή του Γκάσπαρ ντε Καρβαχάλ, ο οποίος ήταν ένας από τους πρώτους που έκανε αποστολή στον Αμαζόνιο.
Ο ρόλος του ιταλού ακαδημαϊκού Τζοβάνι Ντόρια, δόθηκε στο Μοντγκόμερι Κλιφτ, ενώ ο Σέλζνικ είχε προτείνει το ρόλο και στους Μάρλον Μπράντο, Λουί Ζουρντάν και Ρίτσαρντ Μπάρτον.
Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων πληροφορήθηκε επίσης για τον θάνατο του πρώην συζύγου της, του ηθοποιού, Πολ Γουόκερ, γεγονός που τη στιγμάτισε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων.
Το σενάριο της ταινίας χρεώθηκαν ο Τσέζαρε Τζαβατίνι και ο Τρούμαν Καπότε , αλλά ο αριθμός των σεναριογράφων που προσέλαβε και απέλυσε ο Σέλζνικ ήταν κατά πολύ μεγαλύτερος.
Μια Αμερικανίδα νοικοκυρά η Μαίρη Φορμπς , που κάνει διακοπές στην Ιταλία γνωρίζεται και ερωτεύεται με έναν Ιταλό ακαδημαϊκό τον Τζοβάννι Ντόρια .
Ταινία του Βιττόριο Ντε Σίκα, που παρά την αξία των συντελεστών της θεωρήθηκε μη ισάξια των προηγούμενων έργων του σκηνοθέτη "Λούστρο παπουτσιών", "Κλέφτες ποδηλάτων" και "Θαύμα στο Μιλάνο".
Κύριοι παράγοντες αυτής της εμπορικής και καλλιτεχνικής, για την εποχή που βγήκε η ταινία, αποτυχίας ήταν η ανάμειξη του παραγωγού Ντέιβιντ Ο' Σέλζνικ στη δουλειά του Ντε Σίκα, οι υψηλές προσδοκίες του κοινού, και η μη γνώση αγγλικών από την πλευρά του σκηνοθέτη.
Ο Σέλζνικ δέχτηκε να τη χρηματοδοτήσει προκειμένου να προωθήσει την καριέρα της συζύγου του, της πανέμορφης Τζένιφερ Τζόουνς, και αναμείχθηκε ενεργά τόσο στο κάστινγκ όσο και στο ίδιο το μοντάζ της ταινίας.
Η αυθεντική εκτέλεση της ταινίας είχε διάρκεια 89 λεπτών, την οποία ο Σέλζνικ πετσόκοψε στο δωμάτιο του μοντάζ, μειώνοντάς της τη διάρκεια σε 64 λεπτά και αλλάζοντάς της τον τίτλο σε .
Η ταινία Ο Τελευταίος Σταθμός είναι αισθηματικό δράμα, παραγωγής 1953 σε σκηνοθεσία Βιττόριο ντε Σίκα με πρωταγωνιστές τους Μοντγκόμερι Κλιφτ και Τζένιφερ Τζόουνς.
Το 1740 χτίστηκε ένα μικρό παρεκκλήσι για να στεγάσει το άγαλμα, αλλά σύντομα διαπιστώθηκε ότι το κτίριο ήταν πολύ μικρό για τον αριθμό των προσκυνητών που προσέλκυσε, οπότε το Αββαείο Στεϊνγκκάντεν αποφάσισε να ετοιμάσει για λειτουργία ένα ξεχωριστό ναό.
Πολλοί από όσους προσευχήθηκαν μπροστά στο άγαλμα του Ιησού στο βωμό έχουν ισχυριστεί ότι υπάρχουν άνθρωποι που ως εκ θαύματος θεραπεύτηκαν από τις ασθένειές τους, γεγονός που κατέστησε αυτήν την εκκλησία ακόμη μεγαλύτερο πόλο έλξης για προσκυνητές.
Υπάρχει μια γενική πεποίθηση ότι η Βαυαρική κυβέρνηση σχεδίαζε να πουλήσει ή να κατεδαφίσει το αριστούργημα του ροκοκό κατά την περίοδο εκκοσμίκευσης της Βαυαρίας στις αρχές του 19ου αιώνα, και ότι μόνο οι διαμαρτυρίες από τους ντόπιους αγρότες το έσωσαν από την καταστροφή.
Οι διαθέσιμες πηγές, ωστόσο, τεκμηριώνουν ότι η αρμόδια κρατική επιτροπή υποστήριξε σαφώς τη συνέχιση του Βις ως τόπου προσκυνήματος, ακόμη και παρά τις οικονομικές αντιρρήσεις από τον ηγούμενο του Στεϊνγκάντεν.
Η Εκκλησία του Βις είναι μία εκκλησία οβάλ ροκοκό, που σχεδιάστηκε στα τέλη του 1740 από τους αδελφούς Ιωάννης Βαπτιστής και Δομίνικος Ζίμερμαν, εκ των οποίων ο τελευταίος έζησε στην γύρω περιοχή κατά τα τελευταία έντεκα χρόνια της ζωής του.
Η κατασκευή πραγματοποιήθηκε μεταξύ 1745 και το 1754, και το εσωτερικό διακοσμήθηκε με τοιχογραφίες και ανάγλυφα από στόκο στο παραδοσιακό στυλ της Σχολής Βεσομπρούνερ.