polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Першым двухразовым пераможцам турніру стаў Дзін Цзюньхуэй, які перайграў на сваім шляху да тытула Скота Дональдсана , Марка Алена , Майкла Холта ў чвэрцьфінале , Стывена Магуайра з Шатландыі ў паўфінальным матчы і чэмпіёна свету Марка Сэлбі ў фінальным паядынку .
Такім чынам, 29-гадовы кітаец выйграў свой 12-ы рэйтынгавы тытул, другі снукерны турнір запар (пасля перамогі на чэмпіянаце свету па снукеры з шасцю чырвонымі шарамі ў пачатку верасня) і першы рэйтынгавы тытул за два з паловай года .
8 кітайскіх аматараў атрымалі ўайлдкард ад арганізатараў турніру: Юань Сыцзюнь, які выступаў у ўайлдкард-раўндзе гэтага спаборніцтва ў чацвёрты раз запар, Чэнь Цзыфань і Ню Чжуан, якія ў трэці раз запар атрымалі гэты прывілей, Сюй Сы, які прымаў удзел у ўайлдкард-раўндзе Шанхай Мастэрс у 2014 годзе, а таксама навічкі турніру Ху Хаа, Сюй Ічэнь, Гуань Чжэнь і Ма Бін.
Восем удзельнікаў розыгрышу 2016 года станавіліся пераможцамі спаборніцтва: Рыкі Уолдэн , Роні О’Саліван , Алістэр Картэр , Марк Сэлбі , Джон Хігінс , Дзін Цзюньхуэй , Сцюарт Бінэм і Кайрэн Уілсан .
Матчы асноўнай стадыі турніру гуляліся за чатырма сталамі на Шанхайскай гранд-сцэне ў шанхайскім раёне Сюйхой, а кваліфікацыя спаборніцтва праходзіла менш чым за месяц да гэтага на арэне Метрадром у Барнслі, Англія.
Пяць снукерыстаў: Ніл Робертсан, Шон Мёрфі, Сцюарт Бінэм, Дзін Цзюньхуэй і Раян Дэй прымалі ўдзел у дзясятым розыгрышы Шанхай Мастэрс запар, не прапусціўшы, такім чынам, ніводнага турніру з самога заснавання ў 2007 годзе.
У асноўнай стадыі Шанхай Мастэрс 2016 прынялі ўдзел 16 гульцоў, якія мелі найвышэйшыя нумары пасеву, 16 снукерыстаў, якія перамаглі ў матчах чацвёртага кваліфікацыйнага раўнда, а таксама 8 уладальнікаў уайлдкард.
У 2016 годзе на шанхайскую гранд-сцэну патрапіла 9 дэбютантаў: Энтані Мак-Гіл , Бэн Вуластан , Курт Мэфлін , Сцюарт Кэрынгтан , Скот Дональдсан, Ху Хаа, Сюй Ічэнь, Гуань Чжэнь і Ма Бін.
Шанхай Мастэрс 2016 праходзіў пад эгідай сусветнай асацыяцыі прафесійнага більярда і снукера і ўваходзіў у каляндар мэйн-тура, а таксама быў пятым рэйтынгавым турнірам снукернага сезона 2016/2017.
Жабінка Брэсцкай вобласці; слесарам КВПіА ПТФ у г. Кобрыне; першым сакратаром Кобрынскага гарадскога камітэта ЛКСМБ; загадчыкам аддзела гандлю, інспектарам па справах моладзі, юрыстам Кобрынскага гарадскога выканаўчага камітэта Брэсцкай вобласці; у фірме «Факторыя»; дырэктарам ЗАТ «Аптымалсэрвіс» у г. Кобрыне.
З’яўляўся дэпутатам Брэсцкага абласнога Савета дэпутатаў, дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь чацвёртага склікання, быў намеснікам старшыні Пастаяннай камісіі па дзяржаўным будаўніцтве, мясцовым самакіраванні і рэгламенце.
Пасля гэтай знаходкі з'явілася гіпотэза пра тое, што ўзгорак Арын-Берд хавае разваліны старажытнага Эрэбуні, і з 1952 года на ўзгорку працягнуліся археалагічныя раскопы, што праводзяцца супольна ўжо дзвюма археалагічнымі экспедыцыямі: Інстытутам археалогіі і этнаграфіі АН Армянскай ССР і Дзяржаўным музеем выяўленчых мастацтваў ім.
У сувязі з тым, што шмат прадметаў з надпісам «Эрэбуні» былі выяўлены пры раскопах суседняга Тэйшэбаіні, яшчэ некаторы час заставаліся сумневы, ці сапраўды Эрэбуні знаходзіўся на ўзгорку Арын-Берд: існавала магчымасць, што таблічка, выяўленая Аганесянам у 1950 годзе, трапіла на ўзгорак выпадкова.
Праз 8 гадоў, у 1958 годзе, сумневы канчаткова вырашыліся, і гіпотэза атрымала канчатковае пацверджанне: падчас археалагічных раскопаў яшчэ адзін надпіс Аргішці пра заснаванне Эрэбуні быў выяўлены некранутым, на камені, закладзеным у старажытную сцяну.
Апроч гэтага гарадскія пабудовы Эрэбуні знаходзіліся галоўным чынам да ўсходу ад узгорка, і большая частка гэтых пабудоў была разбурана падчас інтэнсіўнага будавання мястэчак Нор-Арэш і Вардашэн на ўскраінах Ерэвана.
На самым узгорку Арын-Берд уладкаваны Музей «Эрэбуні», у які ў сваю чаргу напоўнены галоўным чынам прадметамі матэрыяльнай культуры, прывезеных «назад» з раскопаў суседняга Тэйшэбаіні.
Толькі пасля таго, як канчаткова было ўсталявана, што шэраг прадметаў Эрэбуні быў перавезены ў Тэйшэбаіні, а таксама пасля знаходкі ў Тэйшэбаіні шчыта цара Аргішці з напісаннем слова «Эрэбуні», якое выклікала значна менш сумневаў у слушнасці чытання, канчаткова выстаялася чытанне «Эрэбуні», а таксама атрымалі навуковы грунт здагадкі пра этымалагічную сувязь паміж словамі «Эрэбуні» і «Ерэван», упершыню выказаныя Г. Н. Капанцянам у папулярным друку.
У працы 1959 года акадэмік Піятроўскі асцярожна выказваў: «Магчыма, што нават у назве сталіцы Армянскай ССР горада Ерэвана працягвае жыць урарцкая назва горада Эрэбуні… Варта заўважыць, што супастаўленні старажытных урарцкіх назваў з сярэднявечнымі і сучаснымі, праведзеныя без дастатковага абгрунтавання, могуць увесці даследчыкаў у падман.» Сучасныя гісторыкі займаюць больш вызначаную пазіцыю, мяркуючы што этымалагічная сувязь Эрэбуні і Ерэвана на сёння агульнапрынятая
У сувязі з тым, што Эрэбуні знаходзіўся ўсярэдзіне Ерэвана, а таксама дзякуючы магчымай этымалагічнай сувязі слоў «Эрэбуні» і «Ерэван» , Эрэбуні атаясамляюць з Ерэванам, лічачы 782 год да н.э.
Упершыню ўзгорак Арын-Берд прыцягнуў увагу навукоўцаў у 1894 годзе, калі расійскі навуковец А. А. Іваноўскі набыў у жыхара навакольнага сяла Чалмакчы камень з урарцкім клінапісам.
Асобныя элементы храма бога Халдзі і гаспадарчых памяшканняў крэпасці, дзе як найлепш захаваліся пляцоўкі цаглянага муру, фрагментарна рэстаўраваны і часткова рэканструяваны, каб прадэманстраваць наведнікам прынцып іх будовы ва ўрарцкі час.
У падножжа паўночна-заходняй часткі ўзгорка ў 1968 годзе адкрыты Музей «Эрэбуні», дзе сабраны знаходкі ўласна з Эрэбуні і з суседняга Тэйшэбаіні, пры гэтым арыгіналы некаторых найболей каштоўных прадметаў матэрыяльнай культуры з абодвух гарадоў заменены копіямі, а самі прадметы знаходзяцца ў Гістарычным музеі Арменіі ці ў яго запасніках.
У процілеглага схілу ўзгорка, дзе ва ўрарцкі час знаходзіліся гарадскія пабудовы, у 2002 годзе аднавіліся археалагічныя раскопы, што фінансуюцца Фондам Сораса, у якіх бяруць удзел армянскія і заходнія археолагі.
іспанскі шчыт рассякае ўвагнутае вастрыё, накіраванае ўверх: у левай частцы ў сярэбраным полі трызубец чырвонага колеру, сімвал полацкага князя Ізяслава, у правай — у чырвоным полі герб «Калюмны» сярэбранага колеру, у ніжняй — у блакітным полі герб «Карыбут».
У ліпені 2023 года як генеральны сакратар Беларускага таварыства Чырвонага Крыжа наведаў акупаваныя Расіяй тэрыторыі Украіны, дзе хадзіў з шэўронам з літарай «», якая ёсць сімвалам рашызму і падтрымкі ваеннага ўварвання Расіі ва Украіну.
Скончыў Гомельскі дзяржаўны медыцынскі інстытут па спецыяльнасці «Лячэбная справа»; Беларускую медыцынскую акадэмію паслядыпломнай адукацыі па спецыяльнасці «Арганізатар аховы здароўя»; Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «Дзяржаўнае кіраванне сацыяльнай сферай»; аспірантуру ДУ «РНПЦ медыцынскіх тэхналогій, інфарматызацыі, кіравання і эканомікі аховы здароўя» па спецыяльнасці «Грамадскае здароўе і ахова здароўя».
Пасля заканчэння медыцынскага інстытута працаваў урачом-анестэзіёлагам-рэаніматолагам, намеснікам галоўнага ўрача па медыцынскім абслугоўванні насельніцтва раёна дзяржаўнай установы «Жлобінскае тэрытарыяльнае медыцынскае аб’яднанне»; намеснікам галоўнага ўрача па арганізацыйна-метадычнай рабоце, галоўным урачом установы аховы здароўя «34-я цэнтральная раённая клінічная паліклініка» г. Мінска.
Працавала эканамістам па комплекснай сістэме кіравання якасцю працы Гомельскага райспажыўсаюза; старшым эканамістам, малодшым навуковым супрацоўнікам па гаспадарча-дагаворнай тэме, асістэнтам кафедры эканомікі гандлю Гомельскага кааператыўнага інстытута.
Пасля заканчэння аспірантуры Львоўскага гандлёва-эканамічнага інстытута была асістэнтам, старшым выкладчыкам кафедры эканомікі гандлю, загадчыкам кафедры эканомікі і кіравання ў аграпрамысловым комплексе, прарэктарам па навуковай рабоце Гомельскага кааператыўнага інстытута; першым прарэктарам, рэктарам установы адукацыі «Беларускі гандлёва-эканамічны ўніверсітэт спажывецкай кааперацыі».
У 2008—2012 гадах — член Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 4-га склікання, уваходзіла ў склад Пастаяннай камісіі Савета Рэспублікі па міжнародных справах і нацыянальнай бяспецы.
1 кастрычніка 1610 г. правадыр Анры Мемберту адным з першых сярод тубыльцаў Канады прыняў каталіцызм і падпісаў канкардат, які прадугледжваў як сталыя рэлігійныя зносіны, так і ўзаемны гандаль.
У акце агляду пад п. 27 паведамляецца «вакзал станцыі Магілёў абліцаваны кіеўскай цэглай, дах пакрыты 12-фунтовым ліставым жалезам. Ёсць цэнтральнае ацяпленне па сістэме Кайфера. Ёсць памяшканне на вакзале для часовага знаходжання членаў урада».
Ад 1997 года пры акадэміі функцыянуе спецыялізаваны савет па абароне дысертацый па спецыяльнасцях «Хірургія», «Нармальная анатомія» і «Паталагічная фізіялогія», ад 2004 — «Педыятрыя, акушэрства і гінекалогія».
З 1979 года ў інстытуце, акрамя дзеючага лячэбнага, адкрываецца другі факультэт — паслядыпломнай падрыхтоўкі ўрачоў, адкрыты навучальныя музеі: кафедры біялогіі, кафедры анатоміі чалавека .
За апошнія 15 гадоў кардынальна ўмацавана матэрыяльна-тэхнічная база ўніверсітэта: камп'ютэрызаваны ўсе кафедры, бібліятэка з 4 чытальнымі заламі і філіяламі на ўсіх клінічных кафедрах і ў вучэбна-навуковых інстытутах, арганізаваны камп'ютэрны цэнтр, 39 кампутарных класаў з выхадам у Інтэрнэт.
Ўніверсітэт з'яўляецца сузаснавальнікам і выдаўцом 12 усеўкраінскіх навуковых часопісаў, 10 з якіх прызнаныя МОН Украіны; выпускаюцца абласныя газеты: «Медыцынская акадэмія» і «Ўніверсітэцкая бальніца».
Створаны лячэбна-дыягнастычны цэнтр са стаматалагічнай паліклінікай, у складзе якога адкрыты сучасны Цэнтр дэнтальнай імплантацыі — трэці пасля Кіева і Львова, першы ў Украіне, створаны на базе навучальнай установы.
У вучэбна-аздараўленчым комплексе «Чырвоная каліна» з кангрэс-цэнтрам, і гатэлем, комплексам харчавання, спартыўна-фізкультурным базай і студэнцкім профилакторием штогод праходзяць аздараўленне 20 % студэнтаў.
Тут «Чырвоная каліна» функцыянуе навучальны цэнтр па падрыхтоўцы афіцэраў запасу кафедры экстранай медыцынскай дапамогі і медыцыны катастроф з курсам ваеннай падрыхтоўкі, дзе штогод праходзяць ўсеўкраінскі трэнінгі і навучанне; у прыватнасці, у траўні 2006 года — сумесныя вучэнні з НАТА з удзелам афіцэраў з Германіі, Даніі і Польшчы.
Акрамя гэтага, у навучальна-аздараўленчым комплексе размешчаны батанічны сад лекавых раслін фармацэўтычнага факультэта, а таксама падсобную гаспадарку, якое забяспечвае віварый паддоследнымі жывёламі і прадуктамі.
На аснове атрыманага вопыту амерыканскіх і еўрапейскіх вышэйшых навучальных устаноў ва ўніверсітэце ўведзена новая форма арганізацыі навучальнага працэсу па крэдытна-модульнай сістэме з ужываннем методык «адзінага дня», ліній практычных навыкаў, практычна-арыентаванай -сістэмы навучання, семестравага тэставага кантролю ведаў студэнтаў ўніверсітэцкім незалежным цэнтрам тэставання, сеткавы навучальнай сістэмы на аснове Інтэрнэт-тэхналогій, якая з'яўляецца аналагам сучаснай еўрапейскай сістэмы і карэнным чынам адрозніваецца ад прынятай у іншых украінскіх ўніверсітэтах.
Выдавецтва «Укрмедкнига» заснавана ў 1997 годзе з уласным паліграфічным комплексам, якое з'яўляецца базавым для ЦМК па СМА МЗ Украіны і цяпер найбуйнейшым спецыялізаваным медыцынскім выдавецтвам ў Украіне і адзіным, якое друкуе прадукцыю толькі на ўкраінскай мове або ў перакладзе з украінскай.
Выдавецтва забяспечыла украінскамоўнымі падручнікамі і дапаможнікамі вышэйшыя медыцынскія навучальныя ўстановы Украіны - узроўняў акрэдытацыі на 60 %, а І-ІІ узроўняў акрэдытацыі — на 80 %.
Ва ўніверсітэце сфармаваныя і развіваюцца навуковыя школы: хірургаў , інфекцыяністаў , тэрапеўтаў (прафесар Мікалай Швед, прафесар Барыс Рудык, прафесар Яўген Старадуб), педыятраў (член-карэспандэнт НАШМАТ Украіны прафесар Іван Смяян, прафесар Вольга Федорцив, прафесар Наталля Банадига), фармаколагаў , марфолагаў (прафесар Канстанцін Волкаў, прафесар Яраслаў Федонюк, прафесар Міхаіл Гнацюк), патофизиологов (прафесар Васіль Файфура, прафесар Юрый Бандарэнка, прафесар Марыя Хара).
Распрацаваныя ў ўніверсітэце новыя метады лячэння апёкаў адзначана Дзяржаўнай прэміяй Украіны ў галіне навукі і тэхнікі; 2 навукоўцы сталі заслужанымі вынаходнікамі Украіны.
У інстытуце арганізаваны тры курсы, дзе навучалася 624 студэнты: на курс прынялі 210, на і курсы залічылі адпаведна 120 і 224 студэнтаў, добраахвотна перайшоўшых з медыцынскіх інстытутаў Украіны, Расіі і іншых рэспублік тагачаснага СССР.
Ва ўніверсітэце распрацоўваюцца 28 навуковых тэм па такімі асноўнымі напрамкамі, якія падпарадкаваныя выкананню прыярытэтных задач для сістэмы аховы здароўя Тернополя і вобласці, медыцынскай навукі: хірургічнага лячэння захворванняў стрававода, страўніка і дванаццаціперснай кішкі; інфекцыйных захворванняў і эпідэміялогіі сардэчна-сасудзістай паталогіі; захворванняў стрававальнай сістэмы; захворванняў касцёва-мышачнай сістэмы.
ч. 3 члены-карэспандэнты НАШМАТ Украіны, 9 Заслужаных дзеячаў навукі і тэхнікі, 2 Заслужаныя работнікі адукацыі, 2 лаўрэата Дзяржаўнай прэміі Украіны ў галіне навукі і тэхнікі, 3 Заслужаных вынаходніка, 3 Заслужаныя лекары Украіны.
Акрамя гэтага, у адной з вёсак пачата рэалізацыя яшчэ аднаго пілотнага праекта — стварэнне вучэбна-практычнага цэнтра па догляду за людзьмі сталага ўзросту, абапіраючыся на вопыт, атрыманы падчас стажыроўкі выкладчыкаў ўніверсітэта ў Нідэрландах.
Уведзены студэнцкія матрикули з уліку практычных навыкаў; кампутарную сістэму дыстанцыйнага штодзённага тэставага кантролю ведаў студэнтаў на аснове тэхналогіі «» для вызначэння ўзроўню падрыхтоўкі студэнтаў да заняткаў; аб'ектыўны структураваны клінічны экзамен , які дае магчымасць праверыць якасць засваення практычных навыкаў студэнтамі-старшекурсниками; магістратуру па медсестринству.
Распараджэннем Кабінета Міністраў Украіны ад 17 лістапада 2004 года на падставе загаду МОЗ Украіны ад 2 снежня 2004 года акадэмію рэарганізавалі ў Цярнопальскі дзяржаўны медыцынскі ўніверсітэт імя І.
Выкладчыкамі ўніверсітэта створана амаль 250 навучальных мультымедыйных кампакт-дыскаў, якія ўтрымліваюць электронныя падручнікі, навучальныя відэафільмы і кантралюючыя праграмы, — усяго больш за 23 700 найменняў.
Ўніверсітэт з'яўляецца сузаснавальнікам і выдаўцом 12 ўсеўкраінскіх навуковых часопісаў, 10 з якіх прызнаныя МОН Украіны; выпускаюцца абласныя газеты «Медыцынская акадэмія» і «Ўніверсітэцкая бальніца».
Дзяржаўны картографа-геадэзічны фонд Рэспублікі Беларусь створаны ў мэтах выканання Пастановы Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь ад 6 мая 1993 года 291 «Аб стварэнні дзяржаўнага картографа-геадэзічнага фонду Рэспублікі Беларусь» загадам Камітэта геадэзіі пры Савеце Міністраў Рэспублікі Беларусь ад 22 лістапада 1993 года 58.
Загадам Дзяржаўнага камітэта па зямельных рэсурсах, геадэзіі і картаграфіі Рэспублікі Беларусь ад 15 мая 2001 года 101 Дзяржаўны картографа-геадэзічны фонд перайменаваны ў Установу «Дзяржаўны цэнтр картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь».
У адпаведнасці з загадам Дзяржаўнага камітэта па маёмасці Рэспублікі Беларусь ад 13 лістапада 2013 года 233 Тапографа-геадэзічнае рэспубліканскае ўнітарнае прадпрыемства «Белгеадэзія» рэарганізавана шляхам далучэння Установы «Дзяржаўны цэнтр картографа-геадэзічных матэрыялаў і даных Рэспублікі Беларусь».
Дзяржа́ўны цэнтр карто́графа-геадэзі́чных матэрыя́лаў і да́ных Рэспу́блікі Белару́сь — ведамства ўраду Беларусі, упаўнаважанае ажыццяўляць дзяржаўную палітыку ў картаграфічнай і геадэзічных сфераў.
Прадпрымальнікі Брысталя і Фларэнцыі, якія, фінансавалі экспедыцыю Джона Кабата, былі накіраваны на ўсталяванне гандлёвых адносін, таму яе вынікам не стала каланізацыя зноў адкрытых зямель.
Удзельнікі вандроўкі 1497 г. Вільям Вестан і Себасцьян Кабат арганізоўвалі экспедыцыі на захад у 1499 г. і 1508 г. У 1500 - 1501 гг. партугальскі мараплавец Гашпар Кортэ-Рэал паўтарыў вандроўку па паўночнаму шляху, даследаваў Ньюфаўндленд і Лабрадор.
Працаваў рамшчыкам лесапільнага цэха, тэрмаапрацоўшчыкам цэха ДСП, вызваленым сакратаром камітэта камсамола вытворчага аб'яднання «Івацэвічдрэў»; інструктарам арганізацыйнага аддзела Івацэвіцкага раённага камітэта КПБ, вызваленым сакратаром партыйнага камітэта вытворчага аб'яднання «Івацэвічдрэў»; загадчыкам прамыслова-транспартнага аддзела Івацэвіцкага раённага камітэта КПБ; дырэктарам Івацэвіцкага раённага вытворчага аб'яднання ЖКГ, генеральным дырэктарам камунальнага ўнітарнага шматгаліновага вытворчага прадпрыемства ЖКГ, генеральным дырэктарам дзяржаўнага ўнітарнага вытворчага прадпрыемства «Івацэвіцкая ЖКГ».
Скончыў Беларускі інстытут народнай гаспадаркі імя В. У. Куйбышава па спецыяльнасці «Эканоміка і планаванне матэрыяльна-тэхнічнага забеспячэння»; Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «Дзяржаўнае і мясцовае кіраванне».
З'яўляўся дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь чацвёртага склікання, быў членам Пастаяннай камісіі па жыллёвай палітыцы, будаўніцтве, гандлі і прыватызацыі.
Старэйшы сын Пятра і Вольгі — Пётр Пятровіч Алеша, быў жанаты з Еўдакіяй Фурса, атрымаў ад князя Фёдара Іванавіча Яраславіча ў 1508 годзе маёнтак Беражное на Палессі.
12-м гаспадаром Старога і Новага Беражнога, Церабяжова, Гарадзішча, шэрагу іншых маёнткаў і дамоў у Вільні, Рызе і Пінску быў Цэзарый Антоній Алеша , жанаты з Аляксандрай Орда.
Займаўся выкладчыцкай дзейнасцю ў Беларускім дзяржаўным універсітэце, Міжнародным універсітэце «МІПСА», Інстытуце прадпрымальніцкай дзейнасці, Мінскім філіяле Расійскага эканамічнага ўніверсітэта імя Г. В. Пляханава, Усходнееўрапейскім універсітэце эканомікі і менеджменту і інш.
Працаваў прафесарам кафедры эканомікі, кіравання і эканамічнай тэорыі Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта, кафедры фінансаў і бугалтарскага ўліку Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Янкі Купалы, галоўным навуковым супрацоўнікам Навукова-даследчага інстытута эканомікі Міністерства эканомікі Рэспублікі Беларусь.
Займаўся вывучэннем праблем ўстанаўлення сувязі заработнай платы з вынікамі вытворчасці ва ўмовах планавай эканомікі, інтэграцыйных працэсаў і кірункаў развіцця краін Цэнтральнай і Усходняй Еўропы.
Скончыў Беларускі дзяржаўны эканамічны ўніверсітэт у 1980 годзе, затым — аспірантуру Інстытута эканомікі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі і дактарантуру Санкт-Пецярбургскага дзяржаўнага эканамічнага ўніверсітэта.
У 1990 года « » быў прыватызаваны і быў створаны новы Нацыянальны цэнтр кінематаграфіі, пасля чаго было пабудавана шмат новых сучасных кінатэатраў, у якіх паказваюць, у асноўным, амерыканскія фільмы.
Першым публічным кінапаказам у Албаніі быў паказ малавядомага фільма «Пэдзі Надзейны», камічная гісторыя замагільнага жыцця чалавека, які настолькі адцягваўся на дробязі, што не змог прысутнічаць на сваім уласным пахаванні.
Сярод фільмаў, знятых у 1980-х гадах, былі «Твар да твару» і «Цёплая рука» рэжысёра Куйтыма Кашку, «Вялікі сезон світанкаў» рэжысёра Альберта Мінгі, «Дыстанцыя часу» рэжысёра Спартака Пекані і «Скрыпічныя струны» рэжысёра Бухара Капешыу.
індзейцы Ньюфаўндленда перажылі 3 культурныя фазы, кожная з якіх можа з'яўляцца як этапам развіцця культуры першасных пасяленцаў-індзейцаў, так і вынікам новых міграцый з паўночнаамерыканскага кантынента.
Археолагі выявілі рэшткі паселішчаў беатук у гротах, пячорах, аднак найчасцей яны стваралі сезонныя стаянкі з разборных канічных хацін на адкрытай або ў лясной мясцовасці ўздоўж рэк і марскога ўзбярэжжа.
Адносіны арандатара і арэндадаўца рэгламентуе заключаны паміж імі дагавор, які прадугледжвае склад і кошт маёмасці, што перадаецца ў арэнду, парадак яе перадачы, памер арэнднай платы, тэрмін арэнды, абавязкі і правы арандатара і інш.
За 1921—1926 гадах у арэнду здадзена 620 прамысловых прадпрыемстваў, з іх 536 дробных і 90 буйных (пераважна харчасмакавай, гарбарнай, лесапільнай, смалакурна-шкіпінарнай і цагельнай прамысловасці).
Арэнда ўзнікла ў рабаўладальніцкім грамадстве як арэнда зямлі: землеўладальнікі перадавалі яе для апрацоўкі рабам і беззямельным сялянам, што павышала зацікаўленасць апошніх у лепшых выніках працы і спрыяла ўмацаванню новага спосабу спалучэння эканамічных інтарэсаў уласнікаў зямлі і землекарыстальнікаў.
Гразноў выявіў у муры царквы галаснікі, знакі на гліне і выказаў думку, што царква мела фрэскаваю афарбоўку: «На бакавіцы многіх цаглін Каложскай царквы заўважаюцца рэльефныя знакі рознага выгляду, якія ўяўляюць просталінейныя зігзагі, невядомыя знакі і славянскія літары, пяціканцовую зорку і раўнаканцовы старажытны візантыйскі крыж, а на некаторых яны паўтараюцца некалькі разоў».
Нягледзячы на тое, што Гразноў маляваў царкву ў 1856 годзе, і многае яму давялося аднаўляць па памяці ці па эскізах, зробленых яшчэ да 1853 года, тым не менш, малюнкі лічацца вельмі грунтоўнымі.
Разам з тым, аэрапорт выкарыстоўваецца таксама прыватнымі прадпрыемствамі, што выконваюць чартарныя шрубалётныя лёты як у краіне, так і ў краіны СНД, а таксама ў Сцепанакерцкі аэрапорт.
Культурны пласт 0,6 м. Знойдзены крамянёвыя прылады (нажы, скрабкі, скоблі, праколкі, разцы, адбойнікі, рэтушоры, наканечнікі стрэл і інш.), кераміка ўсходнепалескага варыянта днепра-данецкай культуры з элементамі неалітычнай нёманскай культуры.
Знойдзены каменныя і крамянёвыя вырабы (чатырохграннае шліфаванае долата, фрагменты шліфаваных сякер, трохвугольныя наканечнікі стрэл, нажы і інш.), абломкі посуду амфарнага тыпу, слоікавай формы, місак.
Глыбіня вады ў зоне залягання культурных рэшткаў дасягала да 1,5 м, магутнасць донных сапрапелевых адкладаў — 3,9 м. Артэфакты сустракаліся ў межах ад некалькіх дзесяткаў да некалькіх сотняў метраў ад берага.
Пры гэтым істотна падвысіўся культурны і адукацыйны ўзровень жыхароў Паўночнай Еўропы, якая да гэтага была як бы ускраінай Хрысціянскага Свету — неабходнасць вывучэння Бібліі прыводзіла да росту як пачатковых навучальных устаноў , так і вышэйшых, што выявілася ў стварэнні універсітэтаў для падрыхтоўкі кадраў нацыянальнай царквы.
Але ў той жа час стаў змяняцца баланс сіл у Старым Свеце: каралі трацілі патокі срэбра і золата з калоній, і мала цікавіліся гаспадаркай метраполіі, якая пад цяжарам неэфектыўнага, карумпаванага адміністрацыйнага апарата, клерыкальнага засілля і адсутнасці стымулаў да мадэрнізацыі стала ўсё больш адставаць ад эканомікі Англіі.
Вялікая французская рэвалюцыя — найбуйнейшая трансфармацыя сацыяльнай і палітычнай сістэм Францыі, якая адбылася ў канцы стагоддзя, у выніку якой быў знішчаны стары парадак і Францыя з манархіі стала рэспублікай дэ-юрэ свабодных і роўных грамадзян.
Еўрапейская каланізацыя прывяла да трагедыі бяспрыкладных і беспрэцэдэнтных маштабаў: змяншэння колькасці насельніцтва Амерыкі ў выніку дзеянняў еўрапейскіх каланізатараў і іх нашчадкаў з моманту яе адкрыцця Хрыстафорам Калумбам у 1492 годзе і да канца стагоддзя склала, як мяркуецца, 100 мільёнаў чалавек карэннага насельніцтва Амерыкі.
Ангельская рэвалюцыя стагоддзя (вядомая таксама як ангельская грамадзянская вайна, у Англіі — «Слаўная рэвалюцыя») — працэс пераходу ў Англіі ад абсалютнай манархіі да канстытуцыйнай, пры якой улада караля абмежавана уладай парламента, таксама гарантаваны грамадзянскія свабоды.
Праўда, гэты тып компаса, які ўяўляў сабой намагнічаны металічны прадмет, які ляжыць на адпаліраванай пласціне ў форме разліўнога лыжкі, быў непрыдатны для мараходства), аднак новае вынаходніцтва пранікла ў Еўропу толькі ў стагоддзі праз пасярэдніцтва арабаў, якія пачалі ўжываць компас у стагоддзі.
Да сярэдзіны стагоддзя дамінаванне Іспаніі на амерыканскім кантыненце было амаль абсалютным, каланіяльныя ўладанні, якія распасцерліся ад мыса Горн да Нью-Мексіка, прыносілі велізарныя даходы каралеўскай казне.
Вайна за незалежнасць ЗША — вайна паміж Вялікабрытаніяй і лаялістамі з аднаго боку і рэвалюцыянерамі 13 брытанскіх калоній з другога, якія абвясьцілі сваю незалежнасць ад Вялікабрытаніі як самастойнае саюзную дзяржаву ў 1776 годзе.
Рэфармацыя (лац. — выпраўленне, ператварэнне, пераўтварэнне, рэфармаванне) — шырокі рэлігійны і грамадска-палітычны рух у Заходняй і Цэнтральнай Еўропе — пачатку стагоддзя, накіраваны на рэфармаванне каталіцкага хрысціянства ў адпаведнасці з Бібліяй.
Прамысловая рэвалюцыя — пераход ад ручной працы да машыннай, ад мануфактуры да фабрыкі; пераход ад пераважна аграрнай эканомікі да індустрыяльнай вытворчасці, у выніку якога адбылася трансфармацыя аграрнага грамадства ў індустрыяльнае.