polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
5 мая 1962 года зноў перайменаваны ў Падневіцкі сельсавет, цэнтр перанесены ў вёску Падневічы, населеныя пункты Баброўнікі, Галабурды, Макасічы, Ойцінава, Суднікі, Шэлеўшчына перададзены ў склад Волменскага сельсавета.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 19 населеных пунктаў: Асінаўка, Баброўнікі, Баравікоўшчына, Баяршчына, Врублёўшчына, Галабурды, Галімцы, Гуды, Курдуны, Макасічы, Мешкуці, Ойцінава, Падневічы, Петрусоўшчына, Пральнікі, Суднікі, Часнакі, Шэлеўшчына, Юзафіна.
Да абавязкаў таксама адносіліся патруляванне памежнай зоны, назіранне за станам памежнай паласы, арганізацыя засадаў у небяспечных месцах, праверка дакументаў і затрымоўванне падазраваных, а таксама наладжванне шчыльнай сувязі паміж адзінкамі Корпуса аховы памежжа і прадстаўнікамі выканаўчай улады.
На думку беларускага гісторыка Ігара Мельнікава, месца размяшчэння колішняга гарнізона варта было б зрабіць турыстычным аб’ектам, а таксама правесці кансервацыю захаваных парэшткаў, якія «з’яўляюцца лепшай ілюстрацыяй няпростай гісторыі Беларусі першай паловы стагоддзя».
Ро́та паме́жная Ко́рпуса ахо́вы паме́жжа «Ко́ласава» — трэцяя памежная рота батальёна «Стоўбцы» Корпуса аховы памежжа часоў міжваеннай Польскай Рэспублікі, якая размяшчалася каля станцыі Коласава ў 1924—1939 гадах.
17 верасня 1939 г. пачаўся паход Чырвонай Арміі ў Заходнюю Беларусь і Украіну, у ходзе якога памежная рота «Коласава» была атакавана савецкімі войскамі і пасля непрацяглай абароны апынулася захопленай.
У прамым эфіры ідзе дыскусія паміж экспертамі ў студыі і за яе межамі пра амерыканскую палітыку і амерыкана-расійскія адносіны, таксама абмяркоўваюцца гучныя заявы, важныя даты і тэрміновыя навіны палітычнага ўікэнда.
Героі «Чалавека на карце» распавядаюць, як уладкаваны побыт і вольны час на сяле, пра зносіны мясцовых жыхароў з уладай, ці жадаюць яны пераменаў, чаго чакаюць, у што вераць і чаму не пераязджаюць у горад.
Дэталі — штотыднёвы тэлевізійны праект рускай службы «Галаса Амерыкі», у якім вядучы Андрэй Дзяркач распавядае пра навуковыя адкрыцці і высокатэхналагічных распрацоўках у такіх сферах, як медыцына, космас, інфармацыйныя тэхналогіі.
Не ад нашага імя — праект відэа-партрэты людей̆ з былых савецкіх рэспублік, якія трапілі ў сеткі вярбоўнікаў-экстрэмістаў і тых, хто страціў родных, якія з’ехалі ваяваць у Сірыю і Ірак.
Мэта праграмы — расказаць пра асаблівасці вядзення бізнесу ва Украіне, даць карысныя парады пачаткоўцам-прадпрымальнікам, у цікавай форме растлумачыць эканамічную тэрміналогію і натхніць людзей пачынаць сваю справу.
У святле дзейнасці у Ліване пасля Другой ліванскай вайны некаторымі ізраільскімі палітычнымі і ваеннымі дзеячамі выказвалася меркаванне, што сілы пасіўна садзейнічаюць ліванскай партыі «Хезбала» — у прыватнасці, дазваляючы ім будаваць свае ўмацаваныя пазіцыі на мяжы з Ізраілем у непасрэднай блізкасці да наглядальным пунктах місіі.
Акрамя таго, на адрас ААН раздавалася рэзкая крытыка ў сувязі з дзеяннямі міратворцаў у 2000 годзе, падчас пранікнення ўзброенных груп «Хезбалы» на тэрыторыю Ізраіля і выкрадання трох ізраільскіх салдат.
Асноўнымі функцыямі кантынгенту ААН з’яўляліся назіранне за працэсам вываду ізраільскіх войскаў з паўднёвай часткі Лівана (ізраільскія войскі занялі паўднёвы Ліван ў 1978 годзе пасля аперацыі «Літанія» і былі выведзены толькі ў маі 2000 года); аднаўленне міжнароднага міру і бяспекі ў паўднёвай частцы Лівана і аказанне дапамогі ўраду Лівана ў забеспячэнні вяртання яму эфектыўнай улады ў паўднёвай частцы краіны.
Часовыя сілы ААН у Ліване — міратворчыя сілы ААН, размешчаныя ў паўднёвым Ліване , на мяжы з Ізраілем у адпаведнасці з Рэзалюцыяй Савета Бяспекі ААН 425 ад 19 сакавіка 1978 года, якая працягвацца кожныя паўгода часовым мандатам.
Асноўная вытворчасць прадпрыемства размешчана ў 3 паасобных карпусах: ліцейны і плавільны корпус, корпус абрубкі і ачысткі ліцця, а таксама чарнавой механічнай апрацоўкі, корпус захоўвання і падрыхтоўкі шыхтавых і фармовачных матэрыялаў.
Сэрцам завода з’яўляецца цэх плаўленняў і спецыяльных спосабаў ліцця, які забяспечвае заліванне расплаўленага металу ў формы цэхаў буйнога і дробнае ліцця, а таксама вырабляе ўласную прадукцыю аб’ёмам да 9000 тон адлівак ў год: неперарыўналітыя нарыхтоўкі, дарожную арматуру, кольцавыя чыгунныя грузы.
Па асартыменце бары падпадзяляюцца на: малочныя, піўныя, вінныя, кактэйль-бары, грыль-бары і г п. Па спецыфіцы дадатковага сэрвісу — відэабар, вар’етэ-бар, стрыптыз-бар і інш.
Паводле асартыменту прадукцыі, якая рэалізуецца, закусачныя падраздзяляюцца на прадпрыемствы агульнага тыпу і спецыялізаваныя: пяльменныя, сасісачную, блінную, піражковую, пончыкавую, чэбурэчную, шашлычную, чайную, келіхаваю, пышачная і інш; па тыпу рэалізацыі — закусачная, бістро, кафэтэрый і г .
Магазін кулінарыі — прадпрыемства грамадскага харчавання, якое мае ўласную кулінарную вытворчасць і якое рэалізуе спажыўцам кулінарныя вырабы, паўфабрыкаты, булачныя і мучныя кандытарскія вырабы і пакупныя харчовыя тавары.
Кажучы ў тэрмінах той эпохі, развіццё фабрык, цэхаў і устаноў грамадскага харчавання «спрыяла перабудове побыту працоўных на сацыялістычных пачатках і вызваленні насельніцтва, асабліва жанчын, ад хатняй кухні. Яно давала магчымасць жанчыне актыўна ўдзельнічаць у грамадскім і культурным жыцці грамадства».
Прадпрыемствы грамадскага харчавання могуць размяшчацца як у грамадскіх месцах, даступных для ўсіх грамадзян , так і на тэрыторыі ўстаноў і прадпрыемстваў, абслугоўваючы толькі працуючых там асоб .
У агульнадаступнай сетцы вылучаюцца, акрамя асобных прадпрыемстваў розных уласнікаў, адзінакіруемыя групы тэхналагічна узаемазвязаных прадпрыемстваў харчавання і спадарожных прадпрыемстваў.
Дагатовачныя прадпрыемствы, або цэхі грамадскага харчавання — ажыццяўляюць цэнтралізаваную механізаваную вытворчасць паўфабрыкатаў, кулінарнай прадукцыі, мучных кандытарскіх і булачных вырабаў, забяспечваючы імі дагатовачныя прадпрыемствы, магазіны кулінарыі і прадпрыемствы рознічнага гандлю.
У 1923 годзе ў Маскве на базе Цэнтральнай камісіі па барацьбе з наступствамі голаду пры УЦВК і пры падтрымцы Центрасаюза, УЦСПС, Наркампрода, Наркамата аховы здароўя і шэрагу іншых народных камісарыятаў было арганізавана паявае таварыства «Нархарч» — народнае харчаванне, якое пасля ператварылася ва «Усенархарч» — Усесаюзнае таварыства народнага харчавання.
Сюды таксама ўваходзяць спецыялізаваныя прадпрыемствы грамадскага харчавання розных тыпаў, якія выпрацоўваюць і рэалізуюць аднастайную паводле асартыменту кулінарную прадукцыю з улікам спецыфікі абслугоўвання і арганізацыі свабоднага часу спажыўцоў.
Прадпрыемства грамадскага харчавання — агульная назва арганізацыі, якая аказвае паслугі грамадскага харчавання з дапамогай: вытворчасці кулінарнай прадукцыі, яе рэалізацыі і арганізацыі харчавання розных груп насельніцтва.
Гэта другі выпадак нядопуску ўдзельніка да Еўрабачання (у 2009 годзе грузінскі гурт «Стэфанэ і 3» не была дапушчана да ўдзелу ў конкурсе за палітычны падтэкст сваёй песні), але першы за парушэнні, не звязаныя з песняй.
Спачатку, паводле кантракта, «Першы канал» маў трансляваць конкурс у 2017 годзе, а УДТРК у 2018 годзе, але з прычыны падзей 2017 года, калі Юліі Самойлавай быў забаронены ўезд ва Украіну, УДТРК саступіў права трансляцыі Еўрабачання-2018 «Першаму каналу».
Пасля вяртання выжылыя японцы перадалі звесткі аб жорсткай эксплуатацыі тубыльцаў з боку прамыслоўцаў, забойствах алеутах і алеуцкім паўстанні 1784 г. Калі звесткі дайшлі да адказных асоб, вінаватыя ў забойствах алеутаў былі пакараны.
Для рэлігійных мэтаў скульптура з самага пачатку ўжывалася умерана, таму што ўсходняя царква заўсёды неспрыяльна глядзела на статуі, лічачы пакланенне ім у некаторым родзе ідалапаклонствам, і калі да стагоддзя круглыя фігуры яшчэ былі цярпімыя ў візантыйскіх храмах, то пастановай Нікейскага сабора 787 года яны былі зусім ліквідаваны з іх.
Такім чынам, галоўная ніва дзейнасці для скульптуры была закрыта, і ёй заставалася выконваць толькі саркафагі, арнаментальныя рэльефы, невялікія дыптыхі, якія імператары даравалі саноўнікам і царкоўным іерархам, абклады для кніг, посуд і інш.
Візантыйская мастацкая культура не толькі стала родапачынальніцай некаторых нацыянальных культур , але і на працягу ўсяго свайго існавання аказвала ўплыў на іканапіс іншых праваслаўных краін: Сербіі, Балгарыі, Македоніі, Беларусі, Грузіі, Сірыі, Палестыны, Егіпта.
У найбольш адказных месцах абароны стаялі манументальныя будынкі манастыроў і цэркваў: каля Спаскай брамы — францысканскі кляштар з магутнай мураванай агароджай і вуглавымі вежамі, на ўсход ад замка — Богаяўленскі манастыр і кляштар езуітаў, на захад ад Уладычнай брамы — кляштары базыльян, марыявітак, кармелітаў і Маркаўскі манастыр.
У 1673 годзе сойм Рэчы Паспалітай адзначыў, што «пагранічнае места Пінск не мае вартай фартыфікацыі супраць непрыяцельскай інкурсіі, якой ён падвяргаецца разам з паветам», а таксама заклікаў пінчукоў умацаваць горад агульнымі намаганнямі.
7 верасня 1945 года маёр Шэндзеляж выдаў загад аб самароспуску 5-й Віленскай брыгады, але Райс адмовіўся выканаць загад і разам са сваім падраздзяленнем перайшоў у Нацыянальны ваенны супраціў, дзе быў павышаны да звання капітана.
Альберт Бацяноўскі быў арыштаваны 1 сакавіка 1947 г. органамі МДБ за прыналежнасць да падпольнай арганізацыі, а 16 чэрвеня 1947 г. асуджаны на 10 гадоў савецкіх канцлагераў.
Тэрмін адбываў у розных мясцінах, у тым ліку і ў канцлагеры «Краснае ўрочышча» пад Мінскам, дзе разам з некаторымі іншымі сябрамі СБП працаваў на будоўлі Мінскага аўтамабільнага завода.
У 1944 г. пасля прыходу саветаў паступіў у адкрытую Глыбоцкую педагагічную навучальню, дзе вучыўся да 1947 г. і далучыўся да ўтворанага навучэнцамі Саюза беларускіх патрыётаў — моладзевай арганізацыі, якая ставіла сабе за мэту адраджэнне беларускай культуры.
29 лістапада 1941 года часці гэтай арміі былі перадыслакаваныя ў наступныя пункты: 328-я стралковая дывізія — Турлатава, Выгарадок; 322-я стралковая дывізія — Рыбнае; 330-я стралковая дывізія — Разань; 323-я стралковая дывізія — Спаск-Разанскі; 326-я стралковая дывізія — Шылаў; 57-я кавалерыйская дывізія — Канін ; 75-я кавалерыйская дывізія — Разань.
Голубеў і начальнік артылерыі арміі генерал-маёр М. М. Барсукоў выйшлі з акружэння ў складзе зводнай групы 86-га Аўгустоўскага памежнага атрада НКУС СССР, у канцы ліпеня Голубеў быў прызначаны камандуючым 13-й арміяй, якая ўдзельнічала ў той момант у бітве пад Смаленскам.
23 красавіка 1944 года армія была расфармаваная на падставе дырэктывы Стаўкі ВГК ад 19 красавіка 1944 г. На базе упраўлення арміі было створана палявое ўпраўленне 2-га Беларускага фронту, а войскі і займаемая арміяй паласа абароны перададзеныя ў 49-ю армію.
Магдэбургскае права нададзена мястэчку ў 1563 г. У 1676 г. войскі караля Яна Сабескага амаль месяц вялі жорсткія баі са 100-тысячнай турэцкай арміяй Ібрагіма Шэйтана на Журавенскіх палях паміж рэкамі Днестр і Свіча.
Неўзабаве ў ваколіцах мястэчка праціўнікі заключылі Журавенскі мір, які завяршыў польска-турэцкую вайну 1673-1676 гг. і спыніў турэцкую экспансію, ахвярай якой 4 гады перад тым стаў Камянец-Падольскі.
У 1468 г. уласнік паселішча Ян Ходараўскі заснаваў у Жураўнаму на рынку каталіцкую парафію і пабудаваў касцёл, які насіў тытул Звеставання Найсвяцейшай Панны Марыі і святых Войцеха, Валянціна, Кузьмы, Дзям'яна, Кацярыны, Барбары, Дароты і Маргарыты.
Жураўнэ — пасёлак гарадскога тыпу ў Львоўскай вобласці Украіны ў складзе Жыдачыўскага раёна, размешчаны ў 20 км ад райцэнтра і ў 70 км на поўдзень ад Львова ў міжрэччы Днястра і Свічы.
Яна з поспехам выконвала як характэрныя ролі, такія як Амелія ў спектаклі Федэрыка Гарсія Лоркі «Дом Бернарды Альбы», так і героіка-драматычныя, напрыклад, ролю Галіны Чацвяртак ў знакамітым спектаклі Барыса Васільева «А зоры тут тихие» .
Муж — Уладзімір Паўлавіч Шмакаў — дзеяч савецкага і сучаснага расійскага тэлебачання, расійскі журналіст, акадэмік Акадэміі расійскага тэлебачання, першы дырэктар студыі кінапраграм РДТРК «Останкино», галоўны рэдактар кінакампаніі «Телефильм», член Саюзаў кінематаграфістаў, пісьменнікаў і журналістаў Расіі.
6 лістапада 1932 года Магілёўскі, тады трубаліцейны завод святкаваў свой Дзень нараджэння: быў зроблены пробны пуск трубаліцейнага цэха — адлітая першая чыгунная вадаправодная труба дыяметрам 150 мм.
23 чэрвеня 1958 года ў склад Сакаўшчынскага сельсавета перададзены 10 населеных пунктаў (Баркі Нізавыя, Вялец, Жураўцы, Кражына, Крыніца, Навасёлкі, Петрашунцы, Пруднікі, Стайкі і Чартавічы), цэнтр перанесены ў вёску Мінці, сельсавет перайменаваны ў Мінцінскі сельсавет.
25 чэрвеня 1976 года да сельсавета далучана частка скасаванага Белакорацкага сельсавета (8 населеных пунктаў: вёскі Белакорац, Дарагунь, Мазурка, Пералясанка, Пытань, Расолішкі, Рум, Цаюны).
30 кастрычніка 2009 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Бабровіцкага сельсавета (23 населеныя пункты: аграгарадок Бабровічы, вёскі Банькава, Баркі, Бурнейкі, Вядзернікі, Галубы, Даўбені, Капусціна, Носавічы, Палікшчына, Паморшчына, Пешкуры, Пруднікі, Прыбарныя, Саланая, Яцкава-Замосныя, Яцкава-Канчане, Яцкава-Карчомныя, Яцкава-Млынавыя, Яцкава-Падрэззе, Яцкава-Пяскі, Яшкавічы і пасёлак Першамайскі), у склад Узбалацкага сельсавета перададзены 8 населеных пунктаў: Батуры, Бурмакі, Гінтаўшчына, Зафільцы, Казельшчына, Кібуці, Маршалкі, Юзафова.
28 мая 2013 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Узбалацкага сельсавета (17 населеных пунктаў: аграгарадок Дубіна Баярская, вёскі Батуры, Бурмакі, Ганчыцы, Гінтаўшчына, Дайнава Вялікая, Дворышча, Дубіна Вяршыцкая, Дубіна Юрздыцкая, Зафільцы, Казельшчына, Кібуці, Маршалкі, Рачанята, Узбалаць, Чабаі, Юзафова) і частка скасаванага Сакаўшчынскага сельсавета (17 населеных пунктаў: аграгарадок Сакаўшчына, вёскі Баркі Нізавыя, Бомбалы, Буні, Вялец, Жураўцы, Замасцяны, Кражына, Крыніца, Навасёлкі, Нямоні, Петрашунцы, Пруднікі, Стайкі, Чартавічы, хутары Бартэніха, Падкаліна).
Арганізацыя мела на мэце свегнуть урад Сірыі і шляхам гвалту і тэрору ўсталяваць на тэрыторыі краіны ісламісцкі эмірат — дзяржаву, пабудаваную на аснове законаў шарыяту, але, у адрозненне ад ІДІЛ, у тлумачэнні шарыяту салафізм з выкарыстаннем дасягненняў аравійскіх навук.
Хоць сапраўдная прычына вайны паміж ІФ і ІД больш банальна — барацьба за ўладу, выкліканая ўзаемнымі пераходамі баевікоў з адной арганізацыі ў іншую гэтак жа, ІФ стваралася як саюз бандфармаванняў з раўнапраўным членствам, а ІД была цэнтралізаванай групоўкай, якой прысягалі на вернасць іншыя апалчэнні.
Першапачаткова ў яе склад увайшлі шэсць буйных ісламісцкіх груповак, у тым ліку «Ліва ат-Таўхід», «Ахрам аш-Шам», «Ансар аш-Шам», «Армія ісламу», «Ліва аль-Хак» і «Сукур аш-Шам».
Пры гэтым, у склад фронту не ўвайшлі звязаныя з «Аль-Каідай» групоўкі «Фронт ан-Нусра» і «Ісламская дзяржава Ірака і Леванта» , якія супернічалі з гэтымі ісламісцкімі арганізацыямі.
Праходзіць па мосце над ракой Дубравенкай недалёка ад яе вусця і Заводскай вуліцай, за паўднёвага боку прымыкаюць вуліца Свярдлова і завулак Свярдлова, з паўночнага — вуліца Вароўскага, перасякае вуліцу Мянжынскага-завулак Глінкі, з паўночнага боку прымыкаюць вуліца Раманава і завулак Чырвонага Флоту, з поўдня — Грушаўскі завулак.
Далей праходзіць над вуліцай Хімікаў, з паўночна-заходняга боку прымыкаюць вуліцы Вішнявецкага, Мельнікава, Жбанкова, Успенскага, завулак Франко, з паўднёва-ўсходняга — вуліцы Гастэла, Аўтамабільная, Максіма Горкага, Рамашкі, Салтанаўская, Дашкаўская, Калінавая.
Стала фарміравацца ў пачатку 1930-х гадоў, але найбольш інтэнсіўна пасля Вялікай Айчыннай вайны, калі паводле плана аднаўлення і рэканструкцыі Магілёва 1947—1950 гг. значна пашырылася тэрыторыя паўднёва-заходняга прамысловага раёна з прадпрыемствамі хімічнай прамысловасці, каля якога забудоўваўся рабочы пасёлак фабрыкі штучнага валакна 2—3-павярховымі і часткова 1-павярховымі жылымі дамамі.
У забудове пераважаюць 5-, 9-павярховыя, пераважна жылыя, дамы з убудаванымі ў першых паверхах прадпрыемствамі гандалю і бытавога абслугоўвання, у раёне рабочага пасёлка захавалася забудова 1-павярховымі дамамі сядзібнага тыпу.
У савецкія часы на вуліцы размяшчаліся стужкаткацкая фабрыка, штучнага валакна завод імя В. У. Куйбышава, жэлацінавы завод, гарбарны завод, рэгенератны завод, хлебазавод 1, індпашыву і рамонту абутку фабрыка, камбінат бытавога абслугоўвання, магазіны, універсальная кнігарня «Маяк», майстэрні Мастацкага фонду БССР, Палац культуры завода штучнага валакна, бібліятэка 1 імя Якуба Коласа, Дзяржаўны архіў Магілёўскай вобласці, тралейбуснае дэпо, таксаматорны парк, СПТВ 70 і 44, стадыён «Хімік».
Паломнікі прыязджалі, каб дакрануцца да магілы Генрыха , прах якога быў перанесены ў Капэлу Святога Георгія ў 1484 годзе, і фрагмента Сапраўднага Крыжа, а таксама каб наведаць каледж у Ітане.
Пастаянныя капіталаўкладанні ў развіццё замка прыцягнулі ў горад лонданскіх гандляроў: ювеліраў, вінаробаў, бакалейнікаў і галантарэйшчыкаў — што забяспечыла гараджанам новыя працоўныя месцы.
У 1348 годзе Чорная смерць скараціла насельніцтва горада амаль удвая, аднак будаўнічыя праекты Эдуарда паспрыялі хуткаму прытоку насельніцтва з іншых раёнаў Англіі і з кантынентальнай Еўропы.
Скарачэнне колькасці старых будынкаў у гэты перыяд гаварыла пра гатовасць да новага будаўніцтва з прыходам да ўлады Карла , але наступныя кіраўнікі не звярталі ўвагі на горад, новыя будынкі не былі пабудаваны, і ён заставаўся ў заняпадзе да стагоддзя.
Паводле ўспамінаў Юрыя Нарштэйна, праца над стужкай пачалася ў той момант, калі ён, прыйшоўшы да празаіка , пачаў расказваць ёй пра карціны-асацыяцыі, карціны-ўспаміны, якія ўжо саспявалі ў яго свядомасці, але яшчэ не склаліся «ў адзіную мастацкую сістэму».
Петрушэўскай здавалася, што карціна павінна называцца «Прыйдзе шэранькі ваўчок» і назва была зменена, аднак мастсавет, які прымаў сцэнарый, знайшоў у цытаце з калыханкі «нейкае злавеснае прадказанне».
У адрозненні ад , тэхніка перакладкі папяровай марыянеткі дае магчымасць мастакам-мультыплікатарам не маляваць кожную фазу руху персанажа; для перадачы руху яны могуць выкарыстоўваць той жа самы персанаж, шмат разоў перасоўваючы яго.
Падчас здымак дастаткова паўстаць нейкаму жэсту ў літаральным сэнсе слова, які і ў сцэнарыі не прадбачыўся, і не планаваўся ў загадзя прадуманай мантажнай фразе — і вось у адпаведнасці з ім даводзіцца ўсю яе перабудоўваць.
У ёй, з аднаго боку, увасоблены жыццёвы досвед мастака, яго ўласныя — часам мімалётныя — уражанні аб руху жыцця, ці гэта будзе «крыло матылька, вусень, вецер, ліст, што трапеча на ветры, кропля, якая сцякае з ліста».
Так, драўляны будынак з маленькім панадворкам, у якіх праходзіць частка дзеяння, — гэта, як сцвярджае Нарштэйн, яго «дом у дзяцінстве, у »; у стужцы захаваны драбнюткія падрабязнасці пасляваеннага побыту.
У мультыплікацыі на працягу многіх гадоў дзейнічала ўстаноўка на кароткасць пры падачы карцінкі; лічылася, што канкрэтны эпізод павінен існаваць на экране столькі імгненняў, колькі спатрэбіцца гледачу для ўспрымання сюжэтнай канвы.
Петрушэўская, разумеючы стан свайго суаўтара, сказала яму, што зняты ім фільм пасля «ўвойдзе ва ўсе падручнікі кіно»: «Не турбуйся і нічога не рабі з ім!» Гэтая пазіцыя сыграла сваю ролю: праз некаторы час Нарштэйн патэлефанаваў Петрушэўскай і паведаміў, што яму — за іншыя працы — прысуджана Дзяржаўная прэмія СССР.
Напяваючы дзіцяці вечную песню «Баю-баюшки-баю», ваўчок адначасова нібы «адкрывае дзверы ў дзяцінства», у той свет, дзе ўзімку з дрэў падаюць яблыкі, лета асляпляе ззяннем, па небе плаваюць рыбы, а для дзяўчынкі скакалку трымае наіўны і прастадушны бык, які нагадвае герояў Пікаса.
яго смерць аказала надзвычайны ўплыў на Рамера, які пазней заўважыў: «Гледзячы на мёртвага Рутыліа, я падумаў: „Калі яго забілі за тое, што ён рабіў, значыць, мая чарга ісці па тым жа шляху“».
Ён выступіў з асуджэннем ЗША за аказанне ваеннай дапамогі новаму ўраду і ў лютым 1980 напісаў Джымі Картэру пра тое, што павелічэнне ваеннае дапамогі з боку ЗША «абгострыць несправядлівасць і рэпрэсіі», накіраваныя супраць людзей, якія часта змагаюцца за элементарныя чалавечыя правы.
О́скар Арну́льфа Раме́ра і Гальда́мес (, мансеньёр Рамера; 15 жніўня 1917, Сьюдад Барыяс — 24 сакавіка 1980, Сан-Сальвадор) — каталіцкі святар, чацверты архібіскуп Сан-Сальвадорскі.
У тым жа годзе, калі быў забіты айцец Грандэ, з’явіліся ўлёткі з надпісам «Будзь патрыётам! Забі святара!» У сваёй прамове ў Лёвенскім універсітэце, апавядаючы пра ганенні на царкву, Рамера сказаў:
У Санкт-Пецярбургу, паводле просьбы бацькоў Шамардзіной, ёй дапамагаў адаптавацца літаратурны крытык і журналіст Карней Чукоўскі, якога бацькі ведалі з папярэдніх прыездаў да мінскага сябра — хірурга Я.
У 1934 годзе пераязджаюць у Петрапаўлаўск-Камчацкі, куды Адамовіча прызначылі начальнікам рыбапрамысловай арганізацыі, тут Шамардзіна займае пасаду загадчыка аддзела кіруючых партыйных органаў абкама.
У 1859 годзе храм быў адноўлены, прыведзены ў належны выгляд за сродкі прыватных асоб (рамонтнымі работамі кіраваў архітэктар Ян Вішнеўскі, у дэкарыраванні касцёла ўдзельнічаў кракаўскі мастак Канстанцін Маераноўскі) і ў 1862 годзе зноў адкрыты для богаслужэння.
Ансамбль касцёла, колішнія будынкі кляштара місіянераў, палаца, афіцыны, гаспадарчай пабудовы і агароджы, якія займаюць плошчу 21 803 м², з’яўляецца аб’ектам культурнай спадчыны нацыянальнага значэння; код у Рэгістры культурных каштоўнасцей Літоўскай Рэспублікі 17068; код храма — 27327 .
Паступіў на лячэбны факультэт Мінскага медыцынскага інстытута, які скончыў у 1953 годзе і быў накіраваны загадчыкам раённым аддзелам аховы здароўя і адначасова ўрачом-інфекцыяністам раённай бальніцы ў гарадскі пасёлак Рудзенск .
У 1957 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Клинико-эпидемиологическая характеристика скарлатины в г. Минске за последние годы», у 1973 годзе — доктарскую на тэму «Эпидемиология и нозогеография сальмонеллезов в БССР».
Жыхары вёскі Ракыні займаліся земляробствам, рамёствамі, рыбалоўствам, млынарствам, абслугоўвалі патрэбы Жыдычынскага манастыра, які вёў актыўны гандаль і меў патрэбы ва ўмелых людзях.
Аб старажытнасці паселішча на гэтым месцы сведчаць шматлікія археалагічныя знаходкі: зубы выкапнёвага каня, косці маманта, прылады працы культуры лінейна-стужачнай керамікі неалітычнай эпохі, абломкі посуду медна-бронзавага часу, срэбныя манеты ст.
Населены пункт размешчаны ў паўднёва-ўсходняй частцы Валынскай вобласці, на поўдні Палескай нізіны, на левым беразе ракі Стыр і правым беразе ракі Серны, справа ад шашы Луцк - Ковель, у 15 кіламетрах ад абласнога цэнтра і бліжэйшай чыгуначнай станцыі - Луцка.
У «Аўтабіяграфіі», якая захоўваецца ў яго асабістай справе ў архіве БДСГА, ён пісаў: «…музыка, якой я займаюся з дзяцінства, заявіла пра сябе ўсё больш актыўна, і я вырашыў атрымаць прафесію музыканта…» У 1955 годзе ён паступіў у Віцебскае музычнае вучылішча.
Магаліфа: «Прывялі… Барыса Магаліфа. Выглядае ён амаль хлопчыкам, хоць, як ён горда заявіў, яму ўжо дваццаць пяць гадоў, сын дыпламата, атрымаў за мяжой выдатнае выхаванне, разумны, з гумарам, вясёлы, як быццам бы і не арыштант, выдатны акардэаніст, паколькі з дзяцінства навучаўся гульні на фартэпіяна, з абсалютным слыхам. Віна яго перад краінай, у якой ён нарадзіўся, вялікая: ён яўрэй і сын расстралянага дыпламата…».
Яго жонка ўспамінала, што «…1-га красавіка 1937 года на Беларускім вакзале арыштавалі майго мужа, выклікаўшы яго з Берліна. Пазней мне далі з ім спатканне, не дазволіўшы нічога пытацца аб справе. Спытаўшы пра дзяцей, муж мой раптам заплакаў. Яно было апошнім».
Але жонцы было выдана пасведчанне аб смерці, дзе было сказана: «Паведамляю, што Магаліф Якаў Марэевіч, 1895 года нараджэння, быў асуджаны Ваеннай Калегіяй Вярхоўнага Суда Саюза ССР 25 жніўня 1937 года і, адбываючы пакаранне, памёр 17 кастрычніка 1938 года».
Яго сын Яўген згадваў, як бацька яму распавядаў: «у сярэдзіне вайны, калі яму было 15 гадоў, адзін хлопчык данёс на яго, што ён хваліў усё нямецкае. Бацьку арыштавалі і пачалі „шыць“ яму справу аб стварэнні контррэвалюцыйнай арганізацыі. Але тут ён захварэў на тыф і быў змешчаны ў бальніцу. Затым хлопчык, які на яго данёс, прызнаўся, што абылгаў яго, і бацьку пакінулі паміраць. Выжыў…».
Журналісту газеты «Горецкий вестник» Пятру Дзятліковічу ён распавядаў, што «…за год студэнцкага жыцця напісаў сцэнарый двухсерыйнага фільма. З ім у 1946 годзе ён прыйшоў ва Усесаюзны дзяржаўны інстытут кінематаграфіі. І яго прынялі» .