polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Працаваў там два гады і ў 1950 г. з імі спаткаўся Барыс Рагуля, які запрапанаваў ім навучанне у Лёвенскім універсітеце ў Бельгіі, дзе Цімох правучыўся паўтары гады на фізкультурным факультэце.
Але Цімох Вострыкаў не мог болей вытрымаць на чужыне: праз Барыса Рагулю і сяброў яму ўдалося наладзіць кантакт з амерыканскай разведкай, каб быць патрапіць у склад разведнага дэсанта на тэрыторыю БССР.
У 1951 прайшоў спецпадрыхтоўку на амерыканскай вайсковай базе ў Бадверысхофене пад Мюнхенам і ўжо ў ноч з 26 на 27 жніўня 1952 г. дэсантаваўся на тэрыторыю БССР як прадстаўнік Рады БНР.
Ён лічыў, што аперацыя была спланаваная на правал, каб прыкрыць іншага агента, а таксама абвінавачваў у здрадзе на карысць Міністэрства дзяржаўнай бяспекі БССР іншага ўдзельніка групы — Міхала Арцюшэўскага, які пазней быў памілаваны ўказам Прэзідыума ВС СССР у канцы студзеня 1956 года.
Пасля мабілізацыі у 1941 у Чырвоную армію патрапіў у нямецкае акружэнне і пазней апынуўся ў лагеры для ваннапалонных, аднак адтуль уцёк у Гомель (па іншай інфармацыі — капаў акопы на Смаленшчыне і дэзерціраваў).
У 1942 г. тры месяцы адпрацаваў у якасці «остарбайтэра» электразваршчыкам ў Германіі, аднак яму ўдалося сімуляваць псіхічную хваробу, атрымаўшы адпаведныя дакументы праз біржу працы і перакладчыкаў, і ён вярнуўся назад у Гомель.
У 1944 г. патрапіў у амерыканскую акупацыйную зону, а ў 1945 годзе, каб унікнуць прымусовай рэпатрыяцыі грамадзян і ўраджэнцаў СССР, змяніў у дакументах месца нараджэння на Заходнюю Беларусь і імя на Міхась, бо заходняя частка БССР раней належала да Польшчы і яе ўраджэнцы лічыліся тамтэйшымі грамадзянамі.
Дасылаў свае працы ў Інстытут Гісторыі АН БССР, а з пачатку 1990-х гадоў аўдавеў і зноў актыўна пачаў займацца грамадска-культурным жыццём на Гомельшчыне, выступаў у грамадскіх і дзіцячых установах з публічнымі лекцыямі на гістарычныя тэмы.
Цімо́х Во́стрыкаў — дзеяч беларускага нацыянальнага супраціву, беларускі ваенна-палітычны дзеяч, выдавец, прадстаўнік Рады БНР у складзе аперацыі амерыканскай разведкі па скідванню разведчыкаў на тэрыторыю БССР у жніўні 1952.
Асноўныя работы: генплан Масквы , праекты забудовы 1-й Мяшчанскай вуліцы і плошчаў Яраслаўскай і Краснаваротскай , адміністрацыйнага будынка інстытута «Электрахіммет» у Маскве; генплан цэнтральнай сядзібы саўгаса «Культура» Разанскай вобласці , генпланы Оршы , Полацка ; праекты забудовы плошчаў Леніна і Я.
Да верасня 1943 года гвардыі старшыня Міхаіл Катаеў быў наводчыкам супрацьтанкавай стрэльбы 7-га гвардзейскага знішчальна-супрацьтанкавага дывізіёна 7-га гвардзейскага кавалерыйскага корпуса 61-й арміі Цэнтральнага фронту.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» гвардыі старшына Міхаіл Катаеў быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза.
У ноч з 26 на 27 верасня 1943 года Катаеў у складзе свайго разліку пераправіўся праз Дняпро у раёне вёскі Ніўкі Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларускай ССР і прыняў удзел у баях на плацдарме на яго заходнім беразе.
Другі сын Маргарыты, Вілем з яе згоды і згоды сваіх братоў Людвіга і Стэфана, якія адмовіліся на яго карысць ад нідэрландскай спадчыны, атрымаў у кіраванне графствы Галандыя, Зеландыя і Генегау.
У 1447 годзе вялікі князь Казімір у падзяку за паратунак жонкі, якая ледзь не патанула ў Ільін дзень, фундаваў на берагах Дзвіны, Дняпра і Сажа шэсць цэркваў у імя Святога Прапрока Ільі.
Рост аддзялення і наяўнасць кваліфікаваных і навукова-педагагічных кадраў стварылі магчымасць для адкрыцця ў 1978 годзе самастойнага факультэта дашкольнага выхавання, дэканам якога з моманту стварэння з’яўляўся дацэнт М. А. Апімах.
Зацвярджаў заканчэнне будаўніцтва Свята-Георгіеўскай царквы ў мястэчку Мсцібаве Ваўкавыскага павета , будоўлю прыходскага вучылішча ў мястэчку Свіслачы і Спаса-Праабражэнскай царквы ў Дзярэчыне .
Падзел людзей на багатых і бедных тлумачыў як вынік мэтавай дзейнасці Бога, які рабіў гэта дзеля гармоніі ў адносінах паміж людзьмі, каб «убогія маглі служыць багатым, багатыя — карміць убогіх».
Зульфікар — іранскі асноўны баявы танк другога пакалення, распрацаваны пад кіраўніцтвам брыгаднага генерала Мір-Юнуса Масум-Задэ, намесніка камандуючага сухапутнымі войскамі па навуцы і даследаваннях.
Музей знаходзіцца ўсярэдзіне вялікага манументальнага пілона «Мемарыяла памяці ваяроў-металургаў», які размешчаны на плошчы Баявой Славы Металургаў, якая знаходзіцца на тэрыторыі паранне культуры Металургаў з выйсцем да вуліцы Металургаў.
Будынак музея выкананы ў стылі Савецкага Манументалізму і ўяўляе сабою вялікі масіўны прамавугольны пілон, сцены якога з усіх бакоў пакрыты чыгуннымі памятнымі дошкамі з выразанымі на іх імёнамі загінулых ваяроў-металургаў.
Каля музея размяшчаецца комплекс мемарыяльных збудаванняў, што залучае ў сябе, апроч самога будынка музея, абеліск, вечны агонь у гонар загінулых у вайне металургаў і помнік дзвюм гарматам часоў Другой Сусветнай вайны.
Пакуль тры з паловай тысячы кінаакадэмікаў былі прыцягнуты да разгляду рэкамендаваных карцін і выбару «кароткіх спісаў» намінантаў, гледачам было прапанавана паўдзельнічаць у выбары свайго фаварыта.
Яшчэ адзін конкурс, арыентаваны на шырокую аўдыторыю, распачаўся 25 верасня, калі Еўрапейская кінаакадэмія і абвясцілі пяцёх намінантаў на «Кінапрэмію еўрапейскіх універсітэтаў» .
Пераможцы вызначаліся ў васьмі намінацыях: «Найлепшы еўрапейскі аператар», «Найлепшы еўрапейскі мантажор», «Найлепшы еўрапейскі мастак-пастаноўшчык», «Найлепшы еўрапейскі мастак па касцюмах», «Найлепшы еўрапейскі мастак па візажу і грыму», «Найлепшы еўрапейскі кампазітар», «Найлепшы еўрапейскі гукарэжысёр», «Найлепшы еўрапейскі спецыяліст па візуальных эфектах».
Пераможцам у намінацыі «Найлепшы еўрапейскі фільм» і абсалютным лідарам паводле колькасці атрыманых узнагарод стаў польскі драматычны фільм «Халодная вайна», пастаўлены рэжысёрам Паўлам Паўлікоўскім.
Ганаровую ўзнагароду за прыжыццёвыя дасягненні атрымала іспанская актрыса Кармен Маўра, прэміяй за еўрапейскія дасягненні ў сусветным кінематографе быў уганараваны брытанскі акцёр Рэйф Файнс, а Ганаровая прэмія прэзідэнта і рады еўрапейскай кінаакадэміі была ўручана грэчаскаму і французскаму кінарэжысёру і сцэнарысту .
Намінанты ў асноўных катэгорыях — «Найлепшы еўрапейскі фільм», «Найлепшы еўрапейскі рэжысёр», «Найлепшая еўрапейская актрыса», «Найлепшы еўрапейскі акцёр» і «Найлепшы еўрапейскі сцэнарыст» — традыцыйна былі названы на Фестывалі еўрапейскага кіно ў Севільі.
Асаблівая ўвага была прысвечана ўкраінскаму рэжысёру Алегу Сянцову, які быў асуджаны на 20 гадоў зняволення і абвясціў галадоўку, і расійскаму рэжысёру , які знаходзіўся пад хатнім арыштам.
Нямецкі акцёр , найбольш вядомы па ролях у фільме «Бясслаўныя вырадкі» і серыяле «», прадставіў намінантаў на прэмію , якая прысуджаецца маладому шматабяцальнаму рэжысёру за першы поўнаметражны фільм.
Заявіўшы, што «найвялікшая сіла любога артыста — гэта суперажыванне», рэжысёр прысвяціў узнагароду выканаўцу галоўнай ролі і , маладой транс-дзяўчыне, чыя гісторыя лягла ў аснову фільма.
Прэзідэнт Еўрапейскай кінаакадэміі Вім Вендэрс выйшаў на сцэну, каб уручыць Ганаровую прэмію прэзідэнта і рады Еўрапейскай кінаакадэміі , легендарнаму рэжысёру грэчаскага паходжання, які стаў сусветна вядомым у 1969 годзе сваім палітычным трылерам «».
На сцэну зноў падняўся Павел Паўлікоўскі, і, выкарыстоўваючы магчымасць, прызнаўся: «Відовішча таго, як Кармен Маўра ўвасабляе гэты цудоўны еўрапейскі хаос, што ўнутры нас, кранула мяне да слёз!»
Прэмію за Найлепшую еўрапейскую камедыю атрымала стужка «» рэжысёра , які сказаў: «Як першы чалавек з Вялікабрытаніі на гэтай сцэне, ці магу я сказаць: я люблю Еўропу!», і працягнуў «калі розныя краіны аб’ядноўваюцца ў супольнасць, саюз, гэта вельмі добрая ідэя, і я збіраюся вярнуцца з гэтай ідэяй у Вялікабрытанію пасля гэтага вечара!»
Рэжысёр і сцэнарыст Павел Паўлікоўскі падзякаваў сваім бацькам, чыё жыццё лягло ў аснову фільма, «за тое, што яны пражылі такое катастрафічнае і ў рэшце рэшт прыгожае жыццё».
На сцэну выйшла пераможца мінулага года ў намінацыя «Найлепшая еўрапейская актрыса» і ўручыла ўзнагароду ў катэгорыі «Найлепшы еўрапейскі акцёр» італьянцу за яго ігру ў фільме «Догмэн».
Пераможцам у намінацыі «Найлепшы еўрапейскі фільм» і абсалютным лідарам па колькасці атрыманых узнагарод стаў польскі драматычны фільм «Халодная вайна», пастаўлены рэжысёрам Паўлам Паўлікоўскім.
Разам з двума іншымі беларускімі езуітамі Казімірам Гласко і Адамам Пятрышчам у снежні 1820 г. прыбывае ў галоўны цэнтр езуіцкай адукацыі ў Ірландыі — нядаўна адчынены Клонгоўз Вуд каледж .
Францішак Ксаверый Стахоўскі — дзеяч каталіцкага касцёла і Ордэна езуітаў; педагог, доктар філасофіі і тэалогіі, прафесар Полацкай езуіцкай акадэміі , ганаровы доктар Ягелонскага ўніверсітэта .
Асноўныя работы : помнік загінулым студэнтам і выкладчыкам Беларускага політэхнічнага інстытута ў гады Вялікай Айчыннай вайны , дзіцячыя садкі-яслі на 140—280 месцаў у каркасна-панэльных канструкцыях у Мінску і іншых гарадах БССР , інстытута матэматыкі АН БССР на вуліцах Ф. Скарыны і Сурганава , будынкі паліклінікі Беларускай чыгункі , бальніца завода імя Вавілава , Мінскага вытворчага аб’яднання вылічальнай тэхнікі у Мінску ; гасцініц у Брэсце , памятны мемарыял воінам-вызваліцелям на Цэнтральнай плошчы ў Клецку , гасцініца пастпрэдства Савета Міністраў БССР у Маскве ; будынак Інстытута фізікі цвёрдага цела і паўправаднікоў АН БССР у Віцебску ; прыбудова да Белдзяржфілармоніі ў Мінску ; бальніца Беларускай чыгункі на станцыі «Брэст» у Брэсце .
На падставе матэрыялаў праверкі Камітэта дзяржаўнага кантролю і фінансавай міліцыі было высветлена, што Хаюцін парушыў ўстаноўлены парадак выкарыстання грашовых сродкаў, прыцягнутых пасродкам выпуску і рэалізацыі жыллёвых аблігацый, прызначаных для фінансавання будаўніцтва двух жылых дамоў у граніцах вуліц М. Багдановіча — Амурскай — Тургенева — Тыражнай і вуліц М. Багдановіча — Корш-Сабліна — Тургенева — Верхняга завулка, выдаткаваў гэтыя сродкі на выкананне абавязацельстваў кампаніі па будаўніцтве іншага жылога дома, а таксама на аплату будаўнічых матэрыялаў і будаўніча-мантажных прац на іншых аб’ектах будаўніцтва.
Тут ён па ўласным праекце ўзвёў будынак майстэрняў для малалетніх злачынцаў, перабудаваў пад прытулак «Яслі» ахвяраваны купцом Калеснікавым мураваны будынак і ўдзельнічаў у санітарнай камісіі ў горадзе Волагдзе.
З 25 студзеня 1957 года Беларускі дзяржаўны інстытут па вышуканні і праектаванні аўтамабільных дарог «Белдзіпрадар» Галоўнага ўпраўлення шашэйных дарог пры Савеце Міністраў БССР, з 17 снежня 1973 — Міністэрства будаўніцтва і эксплуатацыі аўтамабільных дарог БССР, з 27 ліпеня 1976 — Навукова-вытворчага аб’яднання «Дарбудтэхніка» Міністэрства будаўніцтва і эксплуатацыі аўтамабільных дарог.
З 11 чэрвеня 1980 года Беларускі дзяржаўны праектны інстытут па вышуканні і праектаванні аўтамабільных дарог і штучных збудаванняў на іх «Белдзіпрадар» Міністэрства будаўніцтва і эксплуатацыі аўтамабільных дарог БССР, з 19 верасня 1991 — Міністэрства будаўніцтва і эксплуатацыі аўтамабільных дарог Рэспублікі Беларусь.
Адноўлены пасля Вялікай Айчыннай вайны як Беларуская экспедыцыя Маскоўскай канторы «Саюздарпраект», з 1 кастрычніка 1946 — Ленінградскай канторы «Саюздарпраект» Ушашдар НКУС БССР, з 1949 — Ушашдар Міністэрства ўнутраных спраў СССР.
Па скасаванні гэтай пасады, у 1878 годзе, В. Сазонаў зноў прылічыўся да Тэхнічна-будаўнічага камітэту і прызначаны членам камісіі па даследаванні гранітных радовішчаў на астравах Фінскага заліва і Ладажскага возера.
У 1947 годзе пры раздзеле Брытанскай Індыі дзякуючы намаганням Мусульманскай лігі утварылася дзяржава Пакістан, у якую ўвайшлі паўночна-ўсходнія і паўночна-заходнія раёны Індастана пераважна з мусульманскім насельніцтвам.
Удзельнічаў у Варшаўска — Познанской аперацыі , 6.02.1945 года фарсіраваў р. Одэр і захапіў г. Лебус, які знаходзіцца на заходнім беразе ракі, удзельнічаў у абароне Кюстрынскага плацдарма ў г. Лебус да 16.04.1945 года.
Праваслаўная парафія ў Брукліне была арганізаваная ў 1950 годзе ўцекачамі з Беларусі, якія ў канцы 1940-х гадоў згодна з пастановай Кангрэса прыехалі ў Злучаныя Штаты і пасяліліся ў Нью-Ёрку і ягоных ваколіцах.
Скончыў у 1932 годзе Сібірскі інстытут арганізацыі тэрыторыі ў Омску, у 1941 годзе завочна інстытут замежных моў у Маскве, у 1936—1939 гадах завочна вучыўся у Маскоўскім эканамічным інстытуце.
Аўтар кніг «Талашкино» , «Архитектурный очерк Смоленска» , «Зодчий Фёдор Конь» , «Смоленск» і шэрагу артыкулаў, апублікаваных у навуковых зборніках, літаратурным альманаху і іншых выданнях.
3 1956 намеснік дырэктара Інстытута будаўніцтва і архітэктуры АН Беларусі і дацэнт БПІ, з 1966 года рэктар Брэсцкага інжынерна-будаўнічага інстытута, з 1981 года ў Мінскім інстытуце культуры.
Якуб Сабескі спрыяў развіццю горада, аднавіў Магдэбургскае права, заклаў касцёл і царкву, надзяліўшы ёй столькі зямлі, колькі змог ўзараць плуг за два дні, заснаваў прытулак для ўбогіх і жабракоў.
Уладальнік горада падольскі ваявода Ян Сененскі: у 1552 г. атрымаў прывілей на таргі і кірмаш; у 1564 г. перавёў мястэчка на нямецкае права; У 1569 г. атрымаў вызваленне гараджан ад падаткаў на 20 гадоў.
Красавік 1995 — у склад аб’яднання «Хваля» увайшоў Гродзенскі завод «Радыёпрыбор», які выпускаў чорна-белыя тэлевізары, усехвалёвыя радыёпрыёмнікі і абсталяванне сістэм кабельнага тэлебачання.
2004—2006 гады — асвоены дэталі і вузлы да рухавікоў: цеплаабменнікі, дэмпферы сіліконавыя, нацягвальнікі, кранштэйны, шківы, штуцеры, кутнікі, монацыклоны, вентылятары, ванны алейныя.
2006—2008 гады — пашырэнне наменклатуры выпускаемых вырабаў за кошт асваення новых мадэляў вадкасна-алейных цеплаабменнікаў, дэмпфераў, муфт электрамагнітных і іншых дэталяў да рухавікоў.
Для аснашчэння кабін аўтамабіляў розных мадэляў выпускаюцца наборы запорных прылад рознай камплектацыі, якая ўключае ў сябе замок дзвярэй кабіны, унутраныя і вонкавыя ручкі дзвярэй кабіны, замок запальвання.
Ім распрацаваны пытанні тэорыі, методыкі і практыкі ацэнкі аграэкалагічнага патэнцыялу ПТК Беларусі, прапанаваны новыя метадычныя падыходы да ацэнкі ўздзеяння ўмоў надвор’я на чалавека з выкарыстаннем ГІС-тэхналогій.
Коласа, М. Горкага, Куйбышава, мікрараёнаў Зялёны Луг-6, В. Харужай-2, Чыжоўка-5, генплана развіцця Мінска да 2000 г. з праектам планіроўкі прыгараднай зоны , помнікаў-бюстаў К. Марксу, У. І.
З 1986 года першы намеснік начальніка Камітэта па архітэктуры і горадабудаўніцтве горада Масквы, з 1994 года кіраўнік Маскоўскага навукова-даследчага і праектнага інстытута тыпалогіі эксперыментальнага праектавання.
Пасля пайшоў вучыцца на будаўніка ў Мінскі будаўнічы тэхнікум, дзе пасябраваў з сынам знакамітага беларускага архітэктара Авеля Пінхусавіча Брэгмана, пад уплыў яго ён трапіў.
Паўсядзённай практыкай сталі паходы дзіцдомаўцаў, якія мелі абутак, на пошук прадуктаў, ужыванне бульбы ў сырым выглядзе, абіркаў бульбы, сапсутых прадуктаў, недаспелых злакаў з палёў, жабраванне.
Нарач , вытворчы будынак БелНДІдзіпрасельбуда і лабараторны корпус завода імя Вавілава у Мінску, праект і забудова пасёлка Малеч у Бярозаўскім раёне , серыя аднакватэрных жылых дамоў з выкарыстаннем базы Слуцкага будкамбіната .
Вызначаў тактыку калектыва праектыроўшчыкаў па пераўтварэнні архітэктуры беларускага сяла, лічачы, што перспектыва архітэктуры сёлаў Беларусі — за буйнымі населенымі пунктамі, у якіх павінны быць створаны ўмовы для працы, адпачынку і побыту сельскіх працаўнікоў.
Характэрным маркерам фазы М1 з'яўляюцца востраканечнікаў, тыповыя для сцілбейскай індустрыі, як скончаныя, так і на розных стадыях вырабу, побач з якімі прысутнічаюць невялікія аскепкі каменя, якія сведчаць, што вырабы вырабляліся непасрэдна ў пячоры.
Мяркуюць, што гэты перыяд адпавядае канца Мікулінскага міжледніковага перыяду, калі тэмпературы ў сярэднім былі на 1 — 2 вышэй сучасных, а ўзровень мора — на 3 — 10 м вышэй сучаснага, і яно падыходзіла непасрэдна да падножжа пячоры, размешчанай на 35 м вышэй сучаснага ўзроўню мора.
Рэшткі костак жывёл, у колькасці больш за тысячу, належаць мноству відаў, сярод якіх рыбы, ластаногія, уключаючы дэльфінаў, наземныя млекакормячыя, у асноўным грызуны, даманавыя і дробныя пустарогія, а таксама дзевяць зубоў чалавека, пераважна малочных, але косткі чалавека адсутнічаюць.
Некаторыя гісторыкі сцвярджаюць, што па старажытнай легендзе, распаўсюджанай у шляхецкім родзе Ходараўскіх, Ходар разам з трыма братамі — княжычамі Даніілам, Васькам і Ванком Корчакамі прыбылі на Русь з Венгрыі.
Знаёмства з каралевай адбылося пасля 1581 г. Уолтэру Рэйлі прыпісваюць такія ўчынкі для прыцянення яе ўвагі, як кіданне свайго плашча ў лужыну, каб каралева магла прайсці, не выпацкаўшы ногі, і драпанне дыяментам на шкле вершаў.
Дзякуючы блізкім здносінам з Лізаветай , Уолтэр Рэйлі займаў пасады лорда-лейтынанта Корнуала, віцэ-адмірала, камандзіра асабістай каралеўскай варты, у якасці прадстаўніка Дэваншыра некалькі разоў займаў месца ў парламенце Англіі.
За пераўтварэннем камісій у 1865 годзе пакінуты па-за штатам, а потым быў на пасадах: малодшы архітэктар будаўнічага аддзялення вяцкага губернскага праўлення , на той самай пасадзе па Віцебскай губерні , полацкага епархіяльнага архітэктара , губернскага архітэктара ў Сімбірску і, урэшце, з сакавіка 1885 года і прынамсі да 1892 года, — сімбірскім губернскім інжынерам.
З кастрычніка 2008 года займаў пасаду саветніка генеральнага дырэктара Дзяржаўнай карпарацыі «Растэхналогіі», ў маі 2009 года быў прызначаны выканаўчым віцэ-прэзідэнтам ААТ «АЎТАВАЗ», а 28 жніўня 2009 года — прызначаны прэзідэнтам гэтай кампаніі.
Маларыта , комплекс раённай бальніцы ў Драгічыне , раённая бальніца ў Кобрыне ; жылыя дамы і адміністрацыйна-грамадскі цэнтр у калгасе «Кастрычнік» Ляхавіцкага раёна ; музей касманаўтыкі на радзіме П. .
Да сур'ёзных выклікаў, з якімі прыходзіцца змагацца сучаснай латвійскай эканоміцы, адносяцца высокі ўзровень карупцыі, што дасюль адпужвае інвестараў; а таксама дэпапуляцыя і эміграцыя, што адмоўна адбіваюцца на колькасці і якасці працоўнай сілы.
У 1929—1935 гадах узначальваў аддзелы аховы помнікаў у Віленскім і Навагрудскім ваяводствах, адначасова выкладаў у Віленскім універсітэце імя Стэфана Баторыя, з’яўляўся загадчыкам аддзела мастацтваў у віленскім ваяводскім кіраванні.
Выключана з пераліку персанальных воінскіх званняў , адбылося фактычнае скасаванне з увядзеннем генеральскіх званняў Указам Прэзідыума Вярхоўнага савета СССР ад «Аб устанаўленні воінскіх званняў вышэйшага каманднага складу Чырвонай Арміі».
А фармальна званне скасавана не было, але 7 мая 1940 года ўсім тром ваеннаслужачым, якія мелі персанальнае ваеннае званне камандарм 1-га рангу , было прысвоена воінскае званне вышэйшага каманднага складу — Маршал Савецкага Саюза.
У 1805—1807 гг. прайшоў курс філасофіі ў Полацкім езуіцкім калегіуме, пасля чаго зноў займаўся выкладчыцкай дзейнасцю, гэтым разам — у Мсціславе і Магілёве (рыторыка і паэтыка, алгебра і геаметрыя, нямецкая мова, 1809—1809).
Нацыянальным «кветкавым» сімвалам краіны з'яўляецца водная лілея, вядомая як Шапла , а «пладовым» сімвалам з'яўляецца джэкфрут - усходнеіндыйскае хлебнае дрэва, вядомае як Катхал у бенгальскай мове.
Гэтыя намаганні прывялі да бурнага росту будаўнічай галіны на гэтым напрамку, уключаючы будаўніцтва дарог, вадаправодаў, набярэжных, загараджальных насаджэнняў, вадасховішчаў, туалетаў і перадачу земляў жыхарам.
Прэзідэнт узначальвае вышэйшую выканаўчую ўладу і з'яўляецца галоўнакамандуючым узброенымі сіламі краіны, прызначае прэм'ер-міністра і міністраў кабінета, вызначае склад Вярхоўнага суда.
Сепаратысцкія імкненні тамілаў прывялі да стварэння ўзброенай паўстанцкай групоўкі — "тыграў Таміл-Ілама" — і сапраўднай грамадзянскай вайны , скончанай дзякуючы паспяховым ваенных дзеянняў урадавых сіл.
Сярод задач, пастаўленых Санкара — ліквідацыя голаду, стварэнне сістэмы бясплатнай адукацыі і аховы здароўя, барацьба з эпідэміямі і карупцыяй, лесааднаўленне ва ўмовах наступлення пустыні (у гады яго прэзідэнцтва было высаджана 10000000 дрэваў, што спыніла распаўсюджванне Сахары на поўдзень).
Найбольшай кампаніяй стала вакцынацыя ад інфекцыйных захворванняў 2500000 дзяцей у час «Бітвы за здароўе», праведзенай з дапамогай кубінскіх валанцёраў (была ахопленая не толькі ўся тэрыторыя Буркіна-Фасо, але і памежныя ўчасткі суседніх краін).
У заслугу Санкара таксама ставяць праграмы па будаўніцтве жылля, спісанне пазык дробным арандатарам, адмена падушнага падатку, «кампанію Альфа» па навучанні пісьменнасці дзевяццю мясцовымі мовамі, праграму развіцця дарожнай інфраструктуры, барацьбу з «рачной слепатой» і іншымі мясцовымі хваробамі.
Больш за тое, Санкара забараніў усталёўваць у сваім кабінеце кандыцыянер, паколькі яму «сорамна перад людзьмі, для якіх недаступная такая раскоша», і адмовіўся санкцыянаваць развешванне сваіх партрэтаў у публічных месцах і офісах у сувязі з тым, што «ў нас у краіне такіх, як я, сем мільёнаў».
Аднак пад уплывам візіту ў краіну французскага прэзідэнцкага саветніка па справах Афрыкі Жана-Крыстофа Мітэрана 17 мая 1983 «занадта радыкальны» Санкара быў адхілены ад займанай пасады за крайне левыя погляды.
Прэзідэнт жыў на заробак армейскага капітана, які складаў $450 у месяц, а прэзідэнцкі аклад у $2000 пералічваў у сіроцкі фонд (пасля ліквідацыі і забойства Санкара аказалася, што яго асабістая маёмасць складалася са старога аўтамабіля «Пежо», набытага яшчэ да прыходу да ўлады, халадзільніка са зламаным маразільнікам, трох гітар і чатырох ровараў).
Прынцыпы абвешчанай Санкара «дэмакратычнай і народнай рэвалюцыі» як антыімперыялістычныя былі акрэслены ў прамове ад 2 кастрычніка 1983, напісанай адным з яго ідэолагаў Валерыем Сомэ.
На службе Санкара пазнаёміўся з аднадумцамі, радыкальнымі малодшымі афіцэрамі, у прыватнасці, Блезам Кампаарэ, якога сустрэў у Марока, а таксама з Анры Зонгам і Жанам-Батыстам Букары Лінгані.
Ва ўмовах ваеннай дыктатуры палкоўніка Сея Зерба, Санкара і яго паплечнікі стварылі таемную арганізацыю «Група афіцэраў-камуністаў» , якая з пачатку 1980-х гадоў пачала прымаць удзел у палітычным жыцці.
Ужо 21 красавіка 1982 Санкара падаў у адстаўку і адкрыта перайшоў у апазіцыю, абвінаваціўшы вайскоўцаў у прыгнятанні працоўных і прафсаюзаў са словамі «Гора тым, хто закрывае народу рот!».
Праз два месяцы пасля арышту Санкара, 4 жніўня 1983 апальны 33-гадовы афіцэр прыйшоў да ўлады ў выніку ваеннага перавароту — паўстанне сталічнага гарнізона, арганізаванага яго сябрам, капітанам Блезам Кампаарэ, і стаў старшынём Нацыянальнага савета рэвалюцыі.
Сям’я хацела, каб ён стаў каталіцкім святаром, але з-за рэлігійнай спецыфікі Верхняй Вольты, дзе большасць насельніцтва вызнавалі іслам, Санкара быў вымушаны пазнаёміцца ​​з Каранам.
Частае ўжыванне тэрміна «вегета-сасудзістая дыстанія» тэрапеўтамі, кардыёлагамі і неўрапатолагамі звязана з тым, што такія сіндрамальныя дыягназы зручныя, яны дазваляюць не затрачваць час на дыягнастычны пошук канкрэтных прычын расстройства; іншай прычынай частага ўжывання тэрміна з’яўляецца павольная перабудова стэрэатыпаў клінічнага мыслення, якія склаліся.
Блізкі па сэнсе да тэрміна «вегета-сасудзістая дыстанія» тэрмін «нейрацыркуляторная дыстанія», які таксама адсутнічае ў Міжнароднай класіфікацыі хвароб і таксама шырока выкарыстоўваецца тэрапеўтамі, кардыёлагамі і неўролагамі.
Пастаноўцы дыягназаў «вегета-сасудзістая дыстанія» і «нейрацыркуляторная дыстанія» нярэдка спадарожнічаюць непадыходныя і неэфектыўныя меры лячэння, што пагаршае прагноз захворвання і якасць жыцця пацыентаў.
Як правіла, вегетатыўныя парушэнні, якія традыцыйна адносяцца да паняцця вегета-сасудзістай дыстаніі, другасныя і ўзнікаюць на фоне псіхічных або саматычных захворванняў, пры арганічным паражэнні ЦНС, з прычыны гарманальных зрухаў у падлеткавым узросце і інш.
У шэрагу выпадкаў такія вегетатыўныя расстройствы могуць быць складовай часткай гіпертанічнай хваробы, эндакрынных парушэнняў, хранічнай ішэмічнай хваробы сэрца і г. д.; у выпадках жа, калі яны другасныя ў дачыненні да псіхічных расстройстваў, яны могуць сустракацца ў рамках саматаморфных (у тым ліку саматаморфнай дысфункцыі вегетатыўнай нервовай сістэмы), трывожных і — радзей — дэпрэсіўных расстройстваў.
Больш карэктнай назвай для часткі расстройстваў, якія адносяцца да ВСД, з’яўляецца назва «саматаморфная вегетатыўная дысфункцыя нервовай сістэмы» (дыягназ саматорфнай вегетатыўнай дысфункцыі нервовай сістэмы прысутнічае ў Міжнароднай класіфікацыі хвароб , у МКХ-10 ён ідзе пад кодам 45.3).