polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Тут былі змешчаны артыкулы Д. Васілеўскага «Кароткі нарыс гісторыі Горацкага раёна і Горак», «Народная асвета ў Горацкім раёне», М. Сраговіча «Яўрэйскае насельніцтва ў Горацкім раёне», Н. Пелехава «Аб становішчы селян Горацкага раёна ў першай палове мінулага сталецця».
Матэрыялы аб глебах, геалагічнай пабудове, фаўне і флоры, лясах Горацкага раёна надрукавалі Ф. Люнгэрзгаўзен, Н. Пелехаў, Г. Несцярчук, П. Салаўёў, У. Васількоў і інш.
Так, у прывітанні Цэнтральнага Бюро краязнаўства РСФСР за подпісам акадэміка М. Мара было адзначана: «ЦБ краязнаўства РСФСР з вялікай цікавасцю сочыць за поспехамі працы Горацкага таварыства…» .
У маі 1873 года японскія дыпламаты прыбылі ў Пекін і падалі свае вымогі, але цынскі ўрад неадкладна іх адпрэчыў, матывуючы гэта тым, што Каралеўства Рукю з'яўляецца незалежнай дзяржавай.
Ім было растлумачана, што на Тайвані ёсць два віды першабытнікаў: тыя, якія непасрэдна кіруюцца ўрадавымі службоўцамі, і «дзікія варвары, якія знаходзяцца па-за ўплывам кітайскай культуры, якімі немагчыма кіраваць непасрэдна».
Таксама японцам былі прыведзены прыклады выпадкаў з розных краін свету, калі першабытнікі, якія жывуць на тэрыторыі, што фармальна ўваходзіць у склад якой-небудзь дзяржавы, не адпавядаюць паноўнай культуры краіны.
Першы падыход, якога прытрымліваўся Гота, сцвярджаў, што з пункту гледжання біялогіі асіміляцыя тубыльцаў немагчыма, таму Японіі трэба выкарыстоўваць брытанскія прынцыпы кіравання калоніямі; іншымі словамі, для Тайваня трэба распрацаваць абсалютна новы збор законаў, ім няможна кіраваць таксама, як уласна Японіяй.
Процілеглы падыход, прыхільнікам якога быў будучы прэм'ер-міністр Хара Такасі, разглядаў тайванцаў і карэйцаў як «амаль японцаў», здольных інтэгравацца ў японскае грамадства і, такім чынам, меркаваў магчымым прымяненне да іх тых жа законаў і правілаў, што і да іншых японцаў.
Даведаўшыся пра наяўнасць на востраве японцаў і іх баях з першабытнікамі (было забіта 30 першабытнікаў і 12 японцаў, яшчэ 531 японскі салдат памёр ад хвароб), цынскі ўрад з мая 1874 года пачаў перапраўляць на Тайвань войскі для ўзмацнення мясцовага гарнізона.
Баі за горы Нафуса — серыя ўзброеных сутыкненняў у гарах Нафуса і на прылеглых раўнінах заходняй частцы Лівіі паміж прыхільнікамі Кадафі і лівійскімі паўстанцамі падчас грамадзянскай вайны 2011 года.
3 красавіка Налут, Кіклу, Зінтан і Яфран былі ўзяты ў аблогу ў выніку наступленне войскаў Кадафі, аднак цяжкадаступная горная мясцовасць і жорсткі супраціў амазігў спынілі лаялістаў.
16 сакавіка войскі Кадафі прыступілі да штурму горада Зінтан, накіраваўшы туды 15 танкаў і 40 бронетранспарцёраў, артпадтрымку якім аказвалі сістэмы залпавага агню, ажыццявіўшы 3 атакі.
У другой палове красавіка лаялісты пачынаюць чарговае наступленне ў Нафусе з мэтай адцягнуць на сябе частку авіяцыі НАТА з іншых абласцей Лівіі і палегчыць становішча групоўкі ўрадавых войск у Місураце.
«Сяржант У. І. Чаркасаў са сваім разлікам станковага кулямёта 15 кастрычніка 1943 г. у ліку першых фарсіраваў р. Дняпро у раёне п. Лоеў і замацаваўся на правым беразе ракі. Кулямётным агнём прыкрываў пераправу групы захопу і іншых падраздзяленняў. Пры гэтым адбіў 3 контратакі праціўніка, знішчыў 50 нямецкіх салдат і афіцэраў; 16 кастрычніка замяніў выбыўшага са строю камандзіра роты і кіраваў яе боем на плацдарме».
Леанід Уладзіміравіч Смірных красавіка 1913, вёска Круглае, Расійская імперыя — 16 жніўня 1945, пасёлак Катон, Карафута, Японская імперыя) — камандзір стралковага батальёна 179-га стралковага палка 79-й стралковай дывізіі 56-га стралковага корпуса 16-й арміі 2-га Далёкаўсходняга фронту, капітан, Герой Савецкага Саюза.
Камандзір стралковага батальёна 179-га стралковага палка 79-й стралковай дывізіі 56-га стралковага корпуса 16-я арміі 2-га Далёкаўсходняга фронту капітан Леанід Смірных асабліва вызначыўся ў баях за вызваленне Паўднёвага Сахаліна.
16 жніўня 1945 года падчас вызвалення Паўднёвага Сахаліна Смірных загінуў ад кулі снайпера ў раёне пасёлка Катон пасля авалодання яго батальёнам пяццю дзотамі ворага і прарыву ўмацаванага раёна.
У 1899 годзе саветам Інстытута шляхоў зносін быў накіраваны ў камандзіроўку ў Францыю, дзе займаўся па фізічнай хіміі ў лабараторыі Анры Луі Ле Шатэлье і па крышталяграфіі і мінералогіі ў лабараторыі Р. М. Вырубава.
А. А. Байкову належаць навуковыя працы па тэорыі акіслення і аднаўлення металаў, дысацыяцыі хімічных злучэнняў пры высокіх тэмпературах, асновах чорнай і каляровай металургіі, прамым атрыманні жалеза з руды, па пытаннях комплекснага выкарыстання сыравіны.
У тым ліку 13 агульнабеларускіх каналаў выкладалі ў Сеціва запісы перадач і вялі анлайн-вяшчанне: «Беларусь 1», «Беларусь 2», «Беларусь 3», «Беларусь 5», «Беларусь 24», «АНТ», «СТБ», «БелмузТБ», «Белсат», «8 канал», «ІТБ», «РТР Беларусь» і «Тэлебачанне дзеля грамадства».
15 кастрычніка 1943 года рота Гусева, нягледзячы на варожы агонь, паспяхова пераправілася праз Дняпро ў раёне пасёлка Лоеў Гомельскай вобласці Беларускай ССР і, выбіўшы ворага з занятых рубяжоў, знішчыла некалькі яго агнявых кропак.
У першы склад членаў Камісіі ўвайшлі тыя ж асобы, якія складалі і Камітэт ўдасканалення духоўных вучэльняў: Амвросій, мітрапаліт Наўгародскі і Санкт-Пецярбургскі; Феафілакт, епіскап Калужскі; обер-святар Іаан Дзяржавін; обер-пракурор Свяцейшага Сінода князь Аляксандр Галіцын і статс-сакратар М. М. Сперанскі.
Найвышэйшым указам 19 снежня 1835 года ў вядзенне Камісіі духоўных вучылішчаў былі перададзены грэка-ўніяцкія духоўныя вучылішчы, у ліку якіх былі дзве семінарыі — Беларуская і Літоўская.
У пачатку стагоддзя, пры імператары Аляксандры , было ўзбуджана пытанне аб правільнай і аднастайнай пастаноўцы вучэбнай і выхаваўчай справы ва ўсіх духоўных школах, а таксама пра пошук сродкаў на іх утрыманне.
Дзейнасць Камісіі выяўлялася ў паступовым утварэнні навучальных акруг, пераглядзе падручнікаў і праграм, прызначэнні настаўнікаў, рэвізій духоўна-навучальных устаноў, у забеспячэнні школ падручнікамі і дапаможнікамі, прыладзе школьных дамоў, у наглядзе за цэнзурнымі камітэтамі, у выпрацаванні палажэнняў пра правы і перавагі духоўна-навучальнай службы, пошуку спосабаў для ўтрымання бедных вучняў і да т. п.
Камісія духоўных вучылішчаў — установа пры Свяцейшым Сінодзе, якая ажыццяўляла галоўнае кіраванне ўсімі духоўна-навучальнымі ўстановамі у Расійскай імперыі па навучальнай, выхаваўчай і гаспадарчай частках з 1808 па 1839 гады.
26 снежня 1962 года да сельсавета далучана частка скасаванага Чэхскага сельсавета (13 населеных пунктаў: Вашкуны, Вялікія Яцыны, Гродзі, Зяленка, Кірэлі, Малыя Яцыны, Малюта, Палесціна, Польці, Сакалойці, Чэхі, Шацернікі і Швяйляны).
27 студзеня 1975 года да сельсавета далучана частка скасаванага Чэхскага сельсавета, 26 лютага 2013 года — частка скасаванага Астравецкага сельсавета з населенымі пунктамі Ажуройсці, Баяры, Вялікія Якентаны, Дайлідкі, Малыя Якентаны, Міжаны, Мілайшуны, Новыя Якентаны, Падпруддзе, Субялі, Свіршчына, Тракелі, Юзуліна.
3 красавіка 1959 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Клюшчанскага сельсавета і частка скасаванага Жукойненскага сельсавета (37 населеных пунктаў: Бабічы, Вялікае Туроўе, Жукойні, Кайміна Дальняя, Ласі, Малое Туроўе, Мельніца Сарочча, Пільвіны, Сарочча, Сідарышкі, Тумкі, хутары Асенькішкі, Багудзенькі, Барынова, Быжына, Глінішча, Дворышча, Дрывасекі, Заазер’е, Кайміна Горная, Кляцішча, Леснічоўка, Лукавыя, Мінары-, Мінары-, Мінары-, Навасада, Петрышкі, Пінікла-, Пінікла-, Пінікла-, Рудаўка, Сідарышкі, Чарвонка, Якобішкі, Ясень і смалзавода «Сарочча»).
26 лютага 2013 года сельсавет быў ліквідаваны, усе населеныя пункты — вёскі Александрыя, Асташышкі, Будраны, Вераб’і, Вялікае Сяло, Вялікая Страча, Вялікія Стаўпяняты, Гінкішкі, Горшавічы, Гудалі, Гурнікі, Ёдзі, Жукойні Жалядскія, Казаноўшчына, Кайміна Горная, Кісялі, Клюшчаны, Косцевічы, Лакцяны, Лысая Гара, Малая Страча, Малыя Стаўпяняты, Масцяны, Падкасцёлак, Папялішча, Пашкуны, Пілімы, Пятрашышкі, Рудня, Салаўі, Селевічы, Сенюці, Спонды, Страчанка, Сухарышкі, Талаі, Трашчаны, Яцкуны, хутары Акартэлі, Барок, Барэйшыха, Будышкі, Галубіна, Глінішча, Глушыца 2, Дамброва, Загалодна, Знахары, Кавалеўшчына, Качаржышкі, Кіркішкі, Лядцы, Ніўе, Пагулянка, Шаркаўшчына, Янова — перададзеныя ў склад Міхалішкаўскага сельсавета.
Пасля далучэння Аляскі да ЗША ў 1867 г. сярод юпік актыўна дзейнічалі хрысціянскія місіянеры, якія з аднаго боку аказвалі дапамогу, а з іншага разбуральна ўздзейнічалі на мясцовую культуру.
Паводле артыкула 343/1 Крымінальнага кодэксу Рэспублікі Беларусь 1999 года, «выраб або захоўванне з мэтай распаўсюду або рэкламавання ці распаўсюд, рэкламаванне, трансляцыя або публічны паказ парнаграфічных матэрыялаў, друкаваных выданняў, кіна-, відэафільмаў або сцэн парнаграфічнага зместу, іншых прадметаў парнаграфічнага кшталту з выявай заведама непаўналетняга — караюцца папраўчымі працамі на тэрмін да 2 гадоў, або арыштам, ці абмежаваннем волі на тэрмін да 4 гадоў, або пазбаўленнем волі на той самы тэрмін».
Пагатоў «тыя ж дзеянні, учыненыя асобай, якая раней учыніла злачынствы, прадугледжаныя гэтым артыкулам . або групай асоб паводле папярэдняй змовы ці з выкарыстаннем глабальнай камп’ютарнай сеткі Інтэрнэт, іншай сеткі электрасувязі агульнага карыстання або вылучанай сеткі электрасувязі, а таксама выкарыстанне заведама непаўналетняга для вырабу парнаграфічных матэрыялаў, друкаваных выданняў, кіна-, відэафільмаў або сцэн парнаграфічнага зместу, іншых прадметаў парнаграфічнага кшталту з яго выявай — караюцца пазбаўленнем волі на тэрмін ад 3 да 8 гадоў».
Тыя ж «дзеянні., учыненыя арганізаванай групай, а таксама выкарыстанне заведама малалетняга для вырабу парнаграфічных матэрыялаў, друкаваных выданняў, кіна-, відэафільмаў або сцэн парнаграфічнага зместу, іншых прадметаў парнаграфічнага характару з яго выявай — караюцца пазбаўленнем волі на тэрмін ад 5 да 13 гадоў».
Дадатковым пратаколам да Канвенцыі пра правы дзіцяці ад 25 мая 2000, датычным гандлю дзецьмі, дзіцячай прастытуцыі і дзіцячай парнаграфіі, дзіцячая парнаграфія вызначаецца як «кожная выява якімі б там ні было сродкамі дзіцяці, якое здзяйсняе рэальныя ці змадэляваныя шчыра плоцевыя дзеянні, ці кожная выява полавых органаў дзіцяці галоўным чынам у сексуальных мэтах» .
16 узброены хуткастрэльнай 20-мм авіяцыйнай гарматай 61 , а таксама мае адзінаццаць пунктаў для падвескі ўзбраенняў і абсталявання (раннія мадэлі звычайна неслі ракеты «паветра-паветра» -9 або -7 , сённяшнія могуць узбройвацца -120 ).
Некаторыя канструкцыйныя асаблівасці самалёта былі інавацыйнымі падчас яго распрацоўкі: каплепадобны ліхтар, крэсла пілота, нахіленае на 30, бакавая ручка кіравання прадстаўлялі лепшую агляднасць пілоту і дапамагалі яму хутчэй рэагаваць на сітуацыю на поле бою.
Асноўны эксплуатант, ВПС ЗША, спынілі закупкі -16 і паступова выводзяць яго са службы, замяняючы на -35, але яго вытворчасць працягваецца на экспарт з захавання попыту на міжнародным рынку як на адносна танны і якасны знішчальнік чацвёртага пакалення.
Прычынамі патрэбнасці амерыканскіх ВПС у яго распрацоўцы былі досвед В’етнамскай вайны, якая паказала неабходнасць сучаснага знішчальніка, накіраванага на барацьбу са знішчальнікамі праціўніка, і патрэба ў замене старых -105 і -4 .
З самага пачатку чакаўся вялікі попыт на новы самалёт, акрамя амерыканскіх ВПС распрацоўкай і закупкамі таксама зацікавіліся некаторыя еўрапейскія хаўруснікі ЗША: Бельгія, Нідэрланды, Данія і Нарвегія — якія жадалі абнавіць свае ваенна-паветраныя сілы.
З чэрвеня 1995 года малой серыяй вырабляецца паўнапрывадная версія ГАЗ-33027 з пастаянным поўным прывадам і двухсхільнай ашыноўкай задняга моста, прызначаная для эксплуатацыі па дарогах усіх катэгорый, у тым ліку грунтавых.
З 2002 года пачаўся масавы выпуск падоўжанай версіі шасі ГАЗ-330202, першапачаткова прызначанай выключна для абсталявання кузавамі-аўталаўкамі і платформамі-эвакуатарамі, але ў далейшым дададзенай вытворцам у лінейку асноўных мадыфікацый.
Раней, з-за складанасцяў з заводскай сертыфікацыяй газабаллоннай версіі, ўвесь дастаткова салідны парк газіфікаваных «Газеляў» абсталёўваўся газабаллонным абсталяваннем выключна за кошт намаганняў дробных спецыялізаваных фірмаў, якія працуюць па індывідуальных заказах уладальнікаў — адпаведна, з стратай завадской гарантыі.
Мікрааўтобусы «Газель» да 2005 года абсталёўваліся, у асноўным, — цыліндравымі маторамі Заволжскага маторнага завода рабочым аб’ёмам 2,3 і 2,45 л магутнасцю 90-110 л. с. Пасля ўсталёўваўся інжектарный рухавік ЗМЗ-405 аб’ёмам 2,5 л да таго моманту, пакуль «Група ГАЗ» не купіла Ульянаўскі маторны завод.
Яго прымяненне дазваляла знізіць эксплуатацыйны расход паліва ў сярэднім на 26%, аднак аўтамабілі з такім дарагім маторам апынуліся занадта дарагімі для расейскага рынку таго часу і паступалі пераважна на экспарт.
На маршрутных таксі выкарыстоўваўся 98-моцны 2,89-літровы карбюратарны рухавік УМЗ-4215 Ульянаўскага маторнага завода, разлічаны на працу на нізкаактанавым бензіне АІ-80, які не забяспечвае досыць высокія дынамічныя характарыстыкі пры працы з поўнай загрузкай, але тым не менш дазваляў знізіць эксплуатацыйныя выдаткі.
У сувязі з прэтэнзіямі ўладаў і грамадскасці да ўзроўню пасіўнай бяспекі маршрутных таксі «ГАЗель» заводам-вытворцам распрацаваныя новыя мадыфікацыі: 12-мясцовая 32212 і 10-мясцовая 32211 з усімі месцамі, абсталяванымі інэрцыйнымі рамянямі бяспекі, і ссоўваемымі дзвярыма з электрапрывадам.
З лета 1996 года выпускаецца паўнапрывадная мадыфікацыя ГАЗ-32217 з пастаянным поўным прывадам і двухсхільнай ашыноўкай задніх колаў, разлічаная на эксплуатацыю па дарогах усіх катэгорый уключаючы грунтавыя.
У 2008 годзе была сертыфікавана школьная версія для перавозкі 11 дзяцей, абсталяваная ў адпаведнасці з ДАСТам дадатковым абсталяваннем: блакаванне пачатку руху пры адчыненых дзвярах, абмежавальнік хуткасці 60 км/ч, кнопкі сігналізацыі, гучнагаварыцелі, падножка, стэлажы для партфеляў і г д.).
У гэтую гаму ўвайшлі таксама больш камфортны варыянт ГАЗ-32212 з 8 шырокімі велюравымі пасажырскімі сядзеннямі , службовы ГАЗ-32213 з 13 сядзеннямі з падгалоўнікамі (побач з кіроўцам — 2-мясцовае нерэгулюемае сядзенне, як на грузавых мадэлях) і маршрутнае таксі ГАЗ-322132 з іншай планіроўкай і аздабленнем салона, сядзеннямі з скуразамяняльніка без падгалоўнікаў і адмысловымі поручнямі для стаячых пасажыраў, якія выконваюць таксама функцыю узмацняльнікаў кузава.
З лета 1996 года выпускаецца паўнапрывадная мадыфікацыя ГАЗ-322137 з пастаянным поўным прывадам і двухсхільнай ашыноўкай задніх колаў, разлічана на эксплуатацыю па дарогах усіх катэгорый уключаючы грунтавыя.
Аўтамабілі «ГАЗель» адносяцца да класа 1 з дазволенай максімальнай масай, якая не перавышае 3500 кг, што дазваляе кіраваць імі пры наяўнасці вадзіцельскіх правоў «легкавы» катэгорыі «»; таксама на «ГАЗель» не распаўсюджваецца абмежаванне знака 3.4 «Рух грузавых аўтамабіляў забаронены» .
У студзені 2003 года сямейства «ГАЗель» прайшло рэстайлінг і вонкава адрознівалася ад ранняй серыі новым апярэннем, кратамі радыятара (у 2000—2003 яна складалася з 12 пластыкавых квадратаў у агульнай храмаванай аправе, да 2000 года рашотка была цалкам пластмасавай), бамперам і святлатэхнікай .
Вонкава паўнапрывадныя аўтобусы ГАЗ можна адрозніць па наяўнасці картэра пярэдняга вядучага моста, колах павялічанага памеру з «усюдыходным» малюнкам пратэктара і даведзеным да 190 мм дарожным прасветам.
Вясной 1999 года з’явіўся 8-мясцовы ГАЗ-2217 «Собаль Баргузін» з паніжанай вышынёй даху, пад’ёмнай задняй дзвярыма і больш камфортным салонам, які распрацоўшчыкі адносяць ужо да класа мінівэнаў.
16 кастрычніка 2013 года на Міжнароднай выставе «Група ГАЗ» прэзентавала новы аўтамабіль «ГАЗель-Бізнэс » з біпаліўнымі рухавікамі УМЗ-421647, якія працуюць на сціснутым прыродным газе і бензіне.
Больш за 30 супрацоўнікаў АМАП і больш за 200 чалавек з унутраных войскаў былі дастаўлены ў бальніцу, а дзясяткі і сотні чалавек у форме выратаваліся падчас пераправы праз раку Свіслач, куды іх кінулі ўдзельнікі акцый пратэсту.
Супрацьстаянне паміж прэзідэнтам Аляксандрам Рыгоравічам Лукашэнкам і апазіцыяй пачалося яшчэ ў 1995 годзе, падчас першага беларускага рэферэндуму, правядзенне якога было незаконна па Канстытуцыі і Закону аб рэферэндумах.
У сваю чаргу, апазіцыя сцвярджала, што супраць яе выкарыстоўваюцца незаконныя метады з мэтай паралізаваць дзейнасць апазіцыйных партый і пралабіраваць у парламент як мага большую колькасць прапрэзідэнцкіх стаўленікаў.
У Еўропе таго часу ведалі, што звычайныя ігральныя карты прыйшлі з ісламскага свету, аб чым сведчыць запіс італьянскага жывапісца Нікола Кавелуцца, зроблены ў 1379 годзе ў хроніках яго роднага горада: «ўведзена ў Вітэрбо гульня ў карты, якая паходзіць з краіны Сарацынаў і званая імі „наіб“».
Існавалі і карты мамлюкаў з 22 козырамі, вельмі падобныя на таро, якія, магчыма, і былі продкам як карт мамлюкаў, так і звычайных ігральных карт; магчыма, што спачатку ад карт мамлюкаў пайшло таро, а з яго узніклі ігральныя карты.
У якасці прыкладаў можна назваць эратычнае таро Манара (арканы таро праілюстраваны тэматычнымі замалёўкамі з востраэратычным ухілам, аўтар — італьянскі мастак Міла Манара, калода створана ў самым канцы стагоддзя і ўпершыню выпушчаная ў 2000 годзе) або «Таро эльфаў» Марка Мак-Элроя і Дэвіда Корсі (у адрозненне ад цэлага шэрагу іншых варыяцый на эльфійскую тэму, тут кампазіцыі малюнкаў не запазычаныя з Уэйта, а цалкам самастойныя, больш таго, у калодзе, пры захаванні ўсіх агульных асаблівасцей таро, сімвалічна паказаныя пяць гісторый: старэйшыя арканы паслядоўна расказваюць пра тое, як галоўны герой расследуе знікненне чатырох рэліквій, а карты масцей апісваюць гісторыю кожнай з гэтых рэліквій).
У 1540 годзе ў Італіі выходзіць кніга «Варажба» , у якой аўтар, нехта Франчэска Маркаліна да Форлі, паказвае просты спосаб прадказання будучыні з дапамогай карт масці манет звычайнай ігральнай калоды.
Упэўнена казаць аб таро як пра сфарміраваную сістэму прадказанняў можна толькі пачынаючы з канца стагоддзя, паколькі ў Балонні захаваліся запісы, датаваныя 1700 годам, у якіх недвухсэнсоўна апісваюцца гадальныя значэнні карт таро.
Што тычыцца паходжання самой назвы таро, то вядома, што першапачаткова карты называліся «карты трыумфаў» , аднак каля 1530 г. італьянскае слова «» пачало выкарыстоўвацца для таго каб адрозніць гульню з таро ад гульні са звычайнымі козырамі .
Чатыры масці таро можна паставіць у адпаведнасць чатыром традыцыйным картачным масцям: посахі — трэфам, мячы — пікам, кубкі — чырвам, дынарыі — звонкам, шэраг добрых якасцяў малодшых арканаў, ад туза да караля адрозніваецца ад большасці ігральных калод толькі наяўнасцю не трох, а чатырох «фігурных» карт, прычым у большасці еўрапейскіх калод няма рыцара, але ёсць валет , бываюць і такія, у якіх няма валета, але ёсць рыцар .
Часам яго гісторыю спрабуюць пачаць з 1392 года, паколькі існуе датаваны ім запіс, згодна з якім у Жакміна Грынганье была заказана калода карт для французскага караля Карла , і некаторыя з гэтых карт да гэтага часу захоўваюцца ў Парыжы.
У 1856 г. у сваёй працы «Вучэнне і рытуал вышэйшай магіі» Эліфас Леві ўпершыню звязвае кабалу і таро, асацыюючы старэйшыя арканы таро з літарамі іўрыту, а значыць, і з шляхамі Кабалістычнага дрэва.
Карты таро — сістэма знакаў, калода з сямідзесяці васьмі карт, якая з’явілася, як мяркуецца, у Сярэднявеччы ў — стагоддзі, у нашы дні выкарыстоўваецца пераважна для варажбы, таксама захавалася і прынамсі адна картачная гульня з выкарыстаннем поўнай калоды таро.
Згодна з эзатэрычнымі ўяўленнямі, у картах таро прысутнічае герметычная, гнастычная або кабалістычная сімволіка, паколькі ранняе італьянскае Адраджэнне, якое спарадзіла таро, было часам вялікай інтэлектуальнай актыўнасці.
Існуе меркаванне пра паходжанне таро з кабалы (дваццаць дзве літары і дзесяць сфірот у кабале — аснова сістэмы таро), за адпраўную кропку ў гісторыі таро прымаецца 300 год нашай эры — прыкладная дата стварэння «Сэфэр Йеціра», фундаментальнай працы па Кабале.
Фарматаванне, якое нармальна выглядае ў апошняй версіі, можа не адлюстроўвацца ў старых версіях праграмы, аднак ёсць абмежаваная магчымасць захавання дакумента з стратай часткі фарматавання для адкрыцця ў старых версіях прадукту.
Раней вялікая частка інфармацыі, патрэбнай для працы з гэтым фарматам, здабывалася з дапамогай зваротнага інжынірынгу, паколькі спецыфікацыя адсутнічала ў адкрытым доступе ці была даступная толькі абмежаванаму ліку партнёраў і кантралюючых арганізацый.
Пасля выпуску ў наступным годзе 3.0 продажы папаўзлі ўверх ( 1.0 значна лепш працаваў з 3.0, чым з больш старымі версіямі 386 і 286), галоўны канкурэнт — — не змог выпусціць працоўную версію пад , што аказалася для яго смяротнай памылкай.
Хоць - і з’яўлялася тэкставай аперацыйнай сістэмай, пазбаўленай графічнай абалонкі, для быў першым тэкставым працэсарам для , які быў здольны адлюстроўваць разметку тэксту, напрыклад, паўтлусты або курсіўны тэкст у працэсе рэдагавання.
Інструменты малявання дазвалялі выконваць прымітыўныя аперацыі вёрсткі, такія, як дадаванне графікі ў дакумент, хоць, натуральна, спецыялізаваныя праграмы для вёрсткі лепш спраўляюцца з гэтымі задачамі.
Аднак, паколькі ў большасці праграмнага забеспячэння пад ужываліся ўласныя камбінацыі «гарачых клавіш» для кожнай каманды (напрыклад, у для захаванне файла выконвалася па камбінацыі --) і большасць сакратароў умелі карыстацца толькі , кампаніі-карыстальнікі вельмі неахвотна пераходзілі на іншыя прадукты, якія мелі параўнальна невялікія перавагі.
Гэта апісанне дае падставы шкадаваць аб страце гэтага будынка як адной з самых прыгожых меравінгскіх цэркваў, якая па яго апісанню мела 120 мармуровых калон, вежы з усходу і некалькі мазаік: «Базіліка Святога Марціна мела вертыкальны ўпор і камбінацыю блокаў, якія стваралі складаную ўнутраную прастору і, адпаведна, багаты знешні сілуэт, якія павінны былі стаць выдатнымі прыкладамі раманскага мастацтва».
Хоць яно доўжылася кароткі перыяд, але было вельмі ўплывовым, упершыню злучыўшы класічныя формы старажытнарымскага мастацтва з інавацыйнымі новымі формамі, як, напрыклад, натуралістычныя контурныя малюнкі фігур.
На поўдзень ад Луары ўжо існавала дзвесце манастыроў, калі ірландскі місіянер Святы Калумбан прыбыў у кантынентальную Еўропу ў 585 годзе, а ўсяго праз 100 гадоў толькі ў імперыі Меравінгаў іх было звыш чатырохсот.
Асноўнай тэмай на працягу гэтага перыяду быў працэс змешвання і паглынання класічных міжземнаморскіх і хрысціянскіх формаў з германскімі, стварэнне на іх аснове новых цікавых формаў, што ў выніку прывяло да пачатку перыяду раманскага мастацтва ў стагоддзі.
Германскае дараманскае мастацтва на працягу перыяду ў 120 гадоў паміж 936 і 1056 гадамі называецца атонскім мастацтвам па імені трох саксонскіх імператараў Атонаў , якія кіравалі Свяшчэннай Рымскай імперыяй з 936 да 1001 года.
Меравінгаў у 752 годзе змянілі Каралінгі, што спрыяла развіццю Каралінгскай архітэктуры ў 780—900 гадах і Атонскай архітэктуры ў Свяшчэннай Рымскай імперыі з сярэдзіны 10-га да сярэдзіны 11-га стагоддзя.
Шмат аб’ектаў атонскага мастацтва паказвалі жаданне дынастыі ўсталяваць візуальную сувязь з хрысціянскімі кіраўнікамі Позняй Антычнасці, такімі як Канстанцін, Тэадорых і Юстыніян, і з іх папярэднікамі з дынастыі Каралінгаў, асабліва з Карлам Вялікім.
Першым стылем дараманскага мастацтва ў Іспаніі і Партугаліі было вестгоцкае мастацтва, якое прыўнесла аркі ў форме падковы да больш позняй арабскай архітэктуры Аль-Андалус і стварала ўпрыгажэнні.
Штурм Брэгі праходзіў у рамках контрнаступлення лаялістаў на ўсходнім фронце, шмат у чым ажыццёўлены дзякуючы ваенным саветнікам з Беларусі, якія змаглі арганізаваць лівійскую ўрадавую армію пасля шэрагу паражэнняў і пачатка замежнай інтэрвэнцыі.
8 красавіка 1957 года ў склад сельсавета з Віраўлянскага сельсавета перададзены 14 населеных пунктаў (Андрушкі, Валуі, Вусце, Вялікае Цешалава, Дударава, Дурнева, Малое Цешалава, Маркава, Мікалаенкі, Обаль, Паварніха, Плігаўкі, Пустэльнікі і Шашына).
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 28 вёсак: Антоненкі, Восмата, Воўкава, Вусце, Вязаўкі, Вялікае Цешалава, Дзеравушка, Дударава, Ерахі, Жалудова, Канавалава, Ключ, Ключагорская, Ламаносава, Лапцёўка, Маісеева, Малое Цешалава, Мішуціна, Обаль, Плігаўкі, Пляханава, Пруд, Прусаўкі, Пустэльнікі, Халамер’е, Чухіліна, Шарына, Ярыгіна.
У 1955—1962 гг. намеснік дырэктара Мінскага індустрыяльнага тэхнікума працоўных рэзерваў, намеснік загадчыка аддзела культуры Мінскага гарвыканкама, намеснік загадчыка аддзела прапаганды і агітацыі Мінскага гаркама КПБ, начальнік упраўлення культуры Мінскага аблвыканкама.