polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Міграцыі германскіх плямёнаў ад канца стагоддзя неаднаразова парушалі межы падуладных Рымскай імперыі зямель, кульмінацыяй чаго ў 476 годзе стала канчатковае падзенне Заходняй Рымскай імперыі, якой на змену прыйшлі так званыя варварскія каралеўствы.
Акрамя таго, Позняя Антычнасць прайшла пад знакам рэфармавання арміі і адміністрацыі Дыяклетыянам і Канстанцінам, умацаванне становішча свяшчэннага імператара, завершанага пры Юстыніяне, перасяленне народаў і з прычыны гэтага — пераўтварэнні, у канчатковым выніку, заходняй часткі Рымскай імперыі ў той германа-раманскі свет, якім пазначана еўрапейскае сярэднявечча.
Агульны спад колькасці насельніцтва, тэхналагічных ведаў і ўзроўняў жыцця ў Еўропе ў гэты перыяд стаў для пісьменнікаў ад эпохі Адраджэння да нядаўніх часоў архетыповым прыкладам грамадскага распаду.
У выніку гэтага заняпаду і, у прыватнасці, адноснай нешматлікасці гістарычных запісаў з Еўропы, у перыяд паміж падзеннем імперыі і Сярэднявеччам стаў вядомым як Цёмнае сярэднявечча — тэрмін, які ў большасці бягучых перыядызацый заменена на «познюю антычнасць».
У цэлым гэта можна разглядаць як перыяд ад канца крызісу трэцяга стагоддзя Рымскай імперыі да рэарганізацыі Усходняй Рымскай імперыі Іракліям і арабскімі заваяваннямі ў сярэдзіне стагоддзя або якога-небудзь моманту раней, калі браць пад увагу Усход.
Разведчык 36-га асобнага танкавага палка чырвонаармеец Іван Акаловіч у баях каля вёсак Канапліцы, Пятроўка, Фалевічы, Гарадзец Рагачоўскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі ў перыяд 24-26 чэрвеня 1944 года ліквідаваў траіх і паланіў двух варожых салдат, вынес параненага афіцэра з палаючага танка.
14 студзеня 1945 г. у крытычны момант бою каля населенага пункта Альт-Будупенен, гвардыі малодшы сяржант Акаловіч ўзначаліў стралковае падраздзяленне, замяніўшы параненага камандзіра, і падняў байцоў у атаку.
Пры ліквідацыі акружанай групоўкі праціўніка ў населенага пункта Ланк, размешчанага ў 13 кіламетрах паўднёва-ўсход ад Хайлігенбайля, Бладзіаў, 13-18 сакавіка 1945 года гвардыі малодшы сяржант Іван Акаловіч разбіў некалькіх гітлераўцаў, выратаваў параненага афіцэра.
Камандзір аддзялення аўтаматчыкаў 77-га гвардзейскага цяжкага танкавага палка гвардыі малодшы сяржант Іван Акаловіч пры прарыве абароны праціўніка ў раёне горада Шталупенен , 13-19 студзеня 1945 года ў ліку першых урываўся ў варожыя траншэі.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 29 чэрвеня 1945 года за ўзорнае выкананне заданняў камандавання ў баях з нямецка-фашысцкімі захопнікамі гвардыі малодшы сяржант Акаловіч Іван Ільіч узнагароджаны ордэнам Славы 1-й ступені, стаўшы поўным кавалерам ордэна Славы.
Аб высокай міжнародным навуковым аўтарытэце прафесара М. Ф. Сарокі ў галіне тэрапіі сведчыць яго абранне Ганаровым членам асацыяцыі рэўматолагаў Расіі, Украіны і Польшчы, Ганаровым членам амерыканскага каледжа інтерністаў, асацыяцыі інтерністаў Польшчы.
Асноўныя навуковыя кірункі работы М. Ф. Сарокі маюць як фундаментальны так і прыкладны характар, у асноўным у галіне рэўматалогіі: і фактараў рызыкі, імуналагічныя працэсы, клінічныя праявы, дыягностыка і спосабы лячэння рэўматычныя захворванняў.
Узнагароджаны ганаровымі граматамі Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь, Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь, Дзяржаўнага камітэту па навуцы і тэхналогіі Рэспублікі Беларусь, Вышэйшай атэстацыйнай камісіі Рэспублікі Беларусь, Міністэрства аховы здароўя Рэспублікі Беларусь і Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь.
Таксама ў Давідовіча былі знойдзеныя і забраныя яго нататкі пра антысемітызм у СССР, копіі яго лістоў з пратэстам супраць антысемітызма ў прэсу і дзяржаўна-партыйныя інстанцыі, выразкі антысеміцкіх артыкулаў з прэсы СССР ды іншыя матэрыялы.
Пад ціскам пратэстаў міжнароднай грамадскасці Прэзідыум Вярхоўнага Савета БССР Указам ад 22 траўня 1973 года вызваліў Кіпніса і Давідовіча ад крымінальнай адказнасці, улічваючы ўдзел у вайне, заслугі ў працоўнай дзейнасці, узнагароджанне баявымі ордэнамі і медалямі СССР, прымаючы да ўвагі стары ўзрост і слабы стан здароўя , «кіруючыся прынцыпамі сацыялістычнага гуманізма» .
Давідовічу было прад’яўленае абвінавачанне ў «дзейнасці, накіраванай на падрыў савецкай улады шляхам распаўсюджвання сярод свайго асяроддзя на працягу многіх гадоў паклёпніцкіх выдумак, якія ганьбяць савецкі грамадскі і дзяржаўны лад, вырабу і распаўсюджвання літаратуры падобнага роду, а таксама незаконнага захоўвання зброі».
25 красавіка 1975 года Давідовіч даслаў чарговы вялікі ліст супраць антысемітызма на імя Брэжнева, а 9 траўня выступіў з прамовай на яўрэйскім антыфашысцкім мітынгу ў мемарыяле «Яма» .
Радыён Асі́евіч Кузьмі́н (, вёска Рабыя, Гарадоцкі павет, Віцебская губерня — , Ленінград) — расійскі і савецкі матэматык, вядомы сваімі працамі па тэорыі лікаў і матэматычным аналізе.
Фундатар і пазнейшыя спадкаемцы адорвалі касцёл багатымі ахвяраваннямі так, што ў 1842 годзе, на хвалі касацыі касцёльных маёнткаў, капыльская парафія мела 4 валокі зямлі і 280 рублёў ануаты.
У правай званіцы тры званы: вялікі «Кіпрыян» вагой 25 пудоў, ахвяраваны родзічамі Кіпрыяна і Юзэфы Загорскай у памяць 25-годдзя юбілею замужжа, сярэдні звон «Юзаф» — 14 пудоў і самы малы «Рох» — 7,5 пуда.
Па словах капыльскіх старажылаў, у другую сусветную вайну касцёл быў прыстасаваны немцамі пад стайню, а ў 1950-х гадах з выкарыстаннем частак сцен храма быў пабудаваны рэстаран, які захаваўся да нашага часу.
Па палітычных перакананнях быў антыфашыстам, падчас Другой сусветнай вайны ўдзельнічаў у італьянскім Супраціўленні, у 1944 уступіў у Італьянскую камуністычную партыю, з 1956 года ўваходзіў у яе Цэнтральны камітэт.
17 красавіка 2001 года за арганізацыю «Марша Свабоды» быў абвінавачаны ў арганізацыі і ўдзеле ў групавых дзеяннях, якія груба парушылі грамадскі парадак, і аштрафаваны гарадскім судом г. Мінска па арт.186-3 КК РБ на 30 базавых велічынь.
Актыўна выступаў за імпічмент прэзідэнта А. Лукашэнкі ў 1996 г. Пасля антыканстытуцыйнага рэферэндуму ў Беларусі , выкліканага абвастрэннем адносін паміж прэзідэнтам і парламентам, які значна пашыраў паўнамоцтвы прэзідэнта, В. Шчукін канчаткова перайшоў на дэмакратычныя пазіцыі, у адкрытую апазіцыю да прэзідэнта і выканаўчай улады.
Валерый Аляксеевіч Шчукін — беларускі палітык, дэпутат Вярхоўнага Савета РБ 13-га склікання, праваабаронца, журналіст, член «Беларускага Хельсінкскага камітэта», ганаровы член «Беларускай асацыяцыі журналістаў», палітвязень.
Нягледзячы на тое, што Мун Чжэ Ін быў другім па паспяховасці на сваім курсе, ён не атрымаў дазволу працаваць суддзёй з-за ўдзелу ў арганізацыі студэнцкіх пратэстаў, таму абраў прафесію адваката.
Быў кандыдатам ад апазіцыі ў час прэзідэнцкіх выбараў 2012 года, але, набраўшы 48 % галасоў, саступіў Пак Кых Хэ, дачцэ былога аўтарытарнага прэзідэнта Пак Чон Хі, якая прадстаўляла на выбарах кіруючую картыю Сэнуры.
З кастрычніка 1922 года па верасень 1923 года працаваў памочнікам начальніка па палітычнай частцы Харкаўскай школы чырвоных камандзіраў , пасля чаго з’ехаў у Маскву на вучобу, дзе ў 1927 годзе скончыў Ваенную акадэмію РККА імя М. В. Фрунзэ, пасля чаго быў прызначаны на пасаду камандзіра батальёна ў 130-й Багунскі стралковы полк.
Міхаі́л Пятро́віч Кірпано́с (, Вэрцііўка, Нежынскі павет, Чарнігаўская губерня — , Лохвыця, Лохвыцкі раён, Палтаўская вобласць) — савецкі ваенны дзеяч, генерал-палкоўнік , Герой Савецкага Саюза .
Пазнаёміўшыся з народнічаскай літаратурай, вайшоў ў «Чорны перадзел», і стаў весці з сялянамі прапагандысцкія размовы, з-за якіх у 1882 годзе быў арыштаваны і сасланы на тры гады ў Акмолінск.
Складаліся з некалькіх злучэнняў і часцей аднатыпных або розных надводных караблёў (брыгада тралення, дывізіён эсмінцаў і вартавых караблёў, дывізіён тарпедных катараў, дывізіён тральшчыкаў), падводных лодак, авіяцыі, частак марской пяхоты і берагавой артылерыі, а таксама розных службаў, якія забяспечваюць яе дзейнасць.
Рачныя і азёрныя флатыліі садзейнічалі Сухапутным войскам пры вядзенні баявых дзеянняў у басейнах рэк і прыазёрных раёнах, знішчэнні караблёў праціўніка, забеспячэнні воінскіх перавозак і выкананні іншых задач.
Гарачае сухое надвор'е спрыяла стыхійнаму распаўсюджванню агню на значнай тэрыторыі краіны, перш за ўсё ў паўднёвай траціны краіны: на паўвостраве Пелапанес, востраў Эўбея, рэгіёны Атыка, Аркадыя.
Лета 2007 года было асабліва засушлівае, тры антыцыклоны з тэмпературамі да 40 паспелі прайсці над Грэцыяй за перыяд з чэрвеня па верасень, а ахвярамі эпізадычных пажараў да жніўня сталі 9 чалавек.
Як і наогул у Міжземнамор’е, пераважны рэльеф на поўдні рэгіёну — пагоркі і невысокія засушлівыя горы і пласкагор'і з пераважна сухой хмызняковай расліннасцю, у значнай ступені выгаралай да канца лета ад пякучага сонца.
Скульптура была знойдзена ў дзвюх частках у 1866 годзе, але толькі ў пачатку 20-га стагоддзя, абат Анры Бройль зразумеў, што можна злучыць дзве часткі разам, каб сфармаваць адзіную скульптуру двух аленяў, што плывуць ланцугом адзін за адным нос-у-хвост.
Пазней гэты перыяд стаў вядомы як Мадленскі па назве французскай пячоры пад назвай Абры-дэ-ла-Мадлен, дзе ўпершыню былі знойдзеныя творы мастацтва, падобныя на Аленяў, якія плывуць.
У 611 годзе славяне ўварваліся ў Істрыю, апынуўшыся ў непасрэднай блізкасці ад граніц лангабардскага Фрыуля, які і сам імкнуўся дыстанцавацца ад галоўнага кіраўніка лангабардаў і праводзіў незалежную палітыку ў гэтым рэгіёне Італіі.
У адрозненне ад малалікіх воінаў-лангабардаў і членаў іх сем'яў, якія сяліліся астраўкамі ў велізарным масіве гала-раманскага насельніцтва, шматлікія славянскія земляробы пачалі кампактна сяліцца па ўсходніх адгор'ях Альпаў, асімілюючы рэшткі раманамоўнага насельніцтва і ўрываючыся на землі самага герцагства.
Адносіны паміж Карантаніяй і Фрыульскім герцагствам ахопліваюць амаль двухсотгадовы перыяд часу паміж пачаткам стагоддзя, калі Харутанская дзяржава толькі пачала сваё фарміраванне і 820 годам, калі яна была канчаткова падпарадкавана франкскай дзяржаве.
Адносіны паміж Фрыулем і Карантаніяй у цэлым працягвалі заставацца складанымі, нават нягледзячы на тое, што абедзве дзяржавы аб'ядноўвала барацьба супраць адзінага непрыяцеля на ўсходзе — Аварскага каганата, які спыніў сваё існаванне ў 803 годзе.
На працягу 900 м уздоўж левага берага Куры ў стромай туфавай сцяне горы Эрушэці высечана да 600 памяшканняў: цэркваў, капліц, жылых келляў, кладоўкаў, лазняў, трапезных, казнасховішчаў, бібліятэк.
Знаходзячыся на пасадзе старшыні Савета Міністраў СССР, дамагаўся правядзення эканамічных рэформ, выкладзеных ім у дакладзе аб паляпшэнні кіравання прамысловасцю, удасканаленні планавання і ўзмацненні эканамічнага стымулявання прамысловай вытворчасці на Пленуме ЦК КПСС, які праходзіў у верасні 1965 года.
Больш кансерватыўныя члены вышэйшага кіраўніцтва лічылі некаторыя погляды А. Касыгіна занадта радыкальнымі, але яны не спрабавалі адсунуць яго з пасады прэм’ера, нават калі ён і Л. Брэжнеў былі ў дрэнных адносінах.
Тыльзіцкі мір адняў вобласць у Прусіі, у 1808—1810 гг. яна ўваходзіла ў Галандскае каралеўства Луі Банапарта, у 1810 разам з гэтым каралеўствам увайшла непасрэдна ў склад напалеонаўскай імперыі.
Найстарэйшым горадам рэгіёна з'яўляецца Нордэн, звязаны з морам кароткай аўтатрасай і чыгуначнай лініяй са сваім прыгарадам Нордайхам — вядомым марскім курортам і прыстанню, адкуль на астравы Усходне-Фрызскага архіпелага ходзіць паром.
На тэрыторыі сельсавета працуюць: Комплекс сярэдняя школа-дзіцячы сад, СДК і сельскі клуб, урачэбная амбулаторыя і ФАП, чатыры крамы, дзве АТС, дзейнічае Праваслаўная Свята-Міхайлаўская царква.
Цэнтр сельсавета знаходзіцца за 29 км ад Асіповіч, у 12 км ад бліжэйшай чыгуначнай станцыі Фалічы Старадарожскага раёна Мінскай вобласці і размешчана на аўтадарозе Асіповічы — Баранавічы.
Згодна з «Палажэннем аб званні „Маці-гераіня“», яно прысвойваецца з адначасовым узнагароджаннем ордэнам маці, якія нарадзілі і выхавалі 10 і больш дзяцей, па дасягненні апошнім дзіцем ўзросту 1 года і пры наяўнасці ў жывых астатніх дзяцей гэтай маці.
Ордэн «Маці-гераіня» ўяўляе сабой залатую выпуклую пяціканцовую зорку на фоне срэбных прамянёў, што разыходзяцца ў выглядзе пяціканцовай зоркі, канцы якой размешчаны паміж канцамі залаты зоркі.
Галоўнае горадаўтваральнае прадпрыемства — алюмініевы завод « » : вытворчасць першаснага алюмінію з імпартнага гліназёму , алюмініевых сплаваў, дроту і нарыхтовак; асноўная частка прадукцыі экспартуецца .
Эксперты падзяліліся ў ацэнках карысці спінера для здароўя, некаторыя лічаць, што ён можа дапамагчы ў гэтых выпадках, іншыя адмаўляюць гэтую магчымасць і лічаць, што цацка хутчэй адцягвае, чым дапамагае сканцэнтравацца.
Адзін з першых падобных значкоў уяўляў з сябе сцяжок з зоркай і чатырма літарамі «Р. К. С. М.» У кастрычніку 1922 года на з’ездзе быў зацверджаны адзіны выгляд значка: на сцяжку ў цэнтры зоркі літары «КИМ» .
На з’ездзе ў 1995 годзе ён быў перайменаваны ў Беларускі саюз моладзі, а ў 2002 годзе аб’яднаны з Беларускім патрыятычным саюзам моладзі у адзіную арганізацыю, якая атрымала назву Беларускі рэспубліканскі саюз моладзі.
У часе масавых рэпрэсій 1937—1939 гадоў былі арыштаваныя і растраляныя шматлікія заснавальнікі і кіраўнікі РКСМ/УЛКСМ: Оскар Рыўкін, Л. Шацкін, Яфім Цэйтлін, Аляксандр Косараў і інш.
17 лістапада 2001 года ў мінскім клубе «Блиндаж» прайшла прэзентацыя дэбютнага альбома «Ты уже взрослый» , які быў перавыдадзены ў Маскве ў 2002 годзе пад назвай «Старший брат» фірмай .
Фернанда Арагонскі таксама празваны «Антэкерскім», «Справядлівым» і «Сумленным» — кароль Арагона, Валенсіі, Маёркі, Сардзініі, Корсікі , Сіцыліі, герцаг Афін і Неапатрыі , граф Барселоны, Русільёна і Сердані ў 1412—1416 гадах), рэгент Кастыліі ў 1406—1416 гадах з дынастыі Трастамара.
У 1406 годзе, калі сканаў яго старэйшы брат Энрыке Кастыльскі, Фернанда адмовіўся ад кастыльскай кароны, а замест гэтага стаў разам з удавой Энрыке — Кацярынай Ланкастэрскай — рэгентам пры малалетнім Хуане .
Самым прыкметным дасягненнем яго кароткага кіравання стала яго згода ў 1416 годзе на зняцце антыпапы Бенедыкта , што спрыяла завяршэнню Вялікага заходняга расколу, які раздзіраў рымска-каталіцкую царкву на працягу 40 гадоў.
Падчас Першай сусветнай вайны апынуўся ў складзе 10-й нямецкай арміі на Беларусі, Тут заняўся вывучэннем народнага мастацтва, у 1918 годзе зладзіў дзве выстаўкі — у Вільні і Менску, а таксама ўвёў тэрмін «беларускае мастацтва» у адрозненне ад польскага і расійскага і выдаў на гэту тэму кнігу.
Дзмітрый Фёдаравіч Войтаў — савецкі вайсковец, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, поўны кавалер ордэна Славы, разведчык 213-га гвардзейскага стралковага палка 71-й гвардзейскай стралковай дывізіі 6-й гвардзейскай арміі 1-га Прыбалтыйскага фронту, гвардыі старшы сяржант — на момант апошняга прадстаўлення да ўзнагароджання ордэнам Славы.
25 чэрвеня 1944 года пераследуючы адступаецца праціўніка ў раёне вёскі Дразды гвардыі чырвонаармеец Войтаў уварваўся ў баявыя парадкі ворага, знішчыў двух праціўнікаў і двух узяў у палон.
Загадам па 71-й гвардзейскай стралковай дывізіі ад 4 красавіка 1944 года за мужнасць і адвагу праяўленыя ў баях гвардыі чырвонаармеец Войтаў Дзмітрый Фёдаравіч узнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені.
Загадам па 6-й гвардзейскай арміі ад 17 красавіка 1945 года за мужнасць і адвагу выяўленыя ў баях гвардыі чырвонаармеец Войтаў Дзмітрый Фёдаравіч узнагароджаны ордэнам Славы 2-й ступені паўторна.
Загадам па 6-й гвардзейскай арміі ад 31 ліпеня 1944 года за мужнасць і адвагу праяўленыя ў баях гвардыі чырвонаармеец Войтаў Дзмітрый Фёдаравіч узнагароджаны ордэнам Славы 2-й ступені.
У 1996 г. ўведзены 4 дадатковыя спецыялізацыі: «Выкладанне замежнай мовы ў базавай школе», «Арганізацыя выхаваўчай працы», «Выкладанне рускай мовы і літаратуры ў базавай школе», «Творчая дзейнасць».
З 2004 г. на правах структурнага падраздзялення ўстанова адукацыі «Полацкі дзяржаўны ордэна Працоўнага Чырвонага Сцяга педагагічны каледж імя Ф. Скарыны» далучаны да УА «Полацкі дзяржаўны ўніверсітэт».
У 2005 г. каледж стаў структурным падраздзяленнем УА «Віцебскі дзяржаўны ўніверсітэт імя П. М. Машэрава», назва зменена на Полацкі каледж установы адукацыі «Віцебскі дзяржаўны ўніверсітэт імя П. М. Машэрава».
Пад уплывам рускай рэвалюцыі 1905 года, неўзабаве стаў сацыялістычным актывістам, і знаёмым лідараў-інтэлектуалаў Румыніі, прыхільнікаў левых ідэй, у тым ліку Гала Галакціёна.
А. Бэнчылэ пачаў пісаць карціны, асноўнымі тэмамі якіх былі: жыццё сялян, завадскіх рабочых, згалелых яўрэйскіх гандляроў і рамеснікаў, салдат-прызыўнікоў і качавых цыганаў.
У сваёй творчасці Бэнчылэ адлюстроўваў жыццё сялян і гарадскіх пралетарыяў, іх вызваленчую барацьбу: «Туга па радзіме» , «Эмігранты» , «Рабочы, адпачывае» , «Забастоўшчыкі» , «Свет» , «Рабочы» .
Атрымаўшы стыпендыю для працяга вучобы за мяжой, у 1894—1898 жыў у Італіі, Францыі і Германіі, вучыўся ў Мюнхенскай акадэміі мастацтваў, дзе яго настаўнікам быў Нікалаас Гізіс і школе А. Ажбе.
22 сакавіка 2011 года службовыя асобы ў справе Парфянкова: Вольга Комар, суддзя суда Фрунзенскага раёна Мінска, і Антон Загароўскі, пракурор, — былі ўнесены ў Чорны спіс Еўрасаюза.
21 верасня 2013 года, пасля адбыцця 5-суткавага адміністрацыйнага арышту, да якога Васіль Парфянкоў быў прысуджаны «завочна», яго даставілі з Цэнтра ізаляцыі правапарушальнікаў у , адкуль накіравалі ў лячэбна-працоўны прафілакторый у Светлагорску на 12 месяцаў для прымусовага лячэння ад алкагалізму.
Прымаў удзел у болей чым пяцідзесяці мастацкіх выстаўках: галоўных рэспубліканскіх выстаўках у Мінску , выстаўках беларускага мастацтва ў Маскве і іншых гарадах СССР , выстаўках беларускіх мастакоў у Румыніі , Вялікабрытаніі , Фінляндыі , Польшчы , Аўстрыі .
Дзяржаўныя ўзнагароды СССР: ордэн «Знак Пашаны», медаль «За перамогу над Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.», медаль «За працоўную доблесць», медаль «За працоўную адзнаку».
Мяркуецца, што носьбіты Саргацкай культуры знаходзіліся пад значным уплывам сарматаў, гандлявалі з Сярэдняй Азіяй, развівалі ўзаемаадносіны з прадстаўнікамі суседняй Кулайскай культуры.
Варвара наладзіла сістэматычную сувязь з моладдзю ў Добрушы і іншых населеных пунктах раёна , удзельнічала ў шматлікіх аперацыях па мініраванню і падрыву варожых эшалонаў, а таксама дастаўцы ўзрыўчаткі і прадуктаў харчавання партызанам.
За час дзеяння атрада ў яго склад ўлілося дастаткова камсамольцаў: камандзірамі груп «Каця» прызначыла Фёдара Кухарава і Фёдара Медзіна, адказнымі за разведку прызначыла Анатоля Кулікова і Валянціну Брук, а за прапаганду — Наталлю Малышаву.
У вёсцы Злынка мясцовы стараста Севасцьян Іпатавіч Спраўцаў пераабсталяваў адзін з дамоў пад склад зброі для партызан з атрада, месцазнаходжанне якога не выдаў нават пасля шматлікіх катаванняў і допытаў немцамі .
Вышэйшым дасягненнем атрада стала знішчэнне склада боепрыпасаў у Нова-Беліцы: 4 тысячы артылерыйскіх снарадаў, 3 тысячы процітанкавых мін і 25 тысяч ручных гранат былі знішчаны амаль адначасова.
Варвара Пятроўна Вырвіч , вядомая таксама як «Бандыт Каця» — беларуская савецкая партызанка часоў Вялікай Айчыннай вайны, камандзір партызанскага атрада імя С. М. Будзённага на акупаванай немцамі тэрыторыі Добрушскага раёна Гомельскай вобласці Беларускай ССР.
З нагоды выйграных бітваў з Вялікім княствам Маскоўскім у 1514 годзе літоўскі князь Канстанцін Астрожскі праводзіў тут парад перамогі, і ў 1531 годзе польскі шляхціц Ян Амор Тарноўскі адзначаў на плошчы новую перамогу.
Вынікі ж назіранняў асобных асоб, якія працавалі ў Садзе, друкаваліся па большай частцы на рахунак аўтараў або ў запісках іншых навукоўцаў устаноў, і толькі вельмі абмежаваную колькасць работ было выдадзена Садам ў выглядзе асобных брашур.
Толькі ў 1871 годзе, з дазволу міністра дзяржаўных маёмасцяў Зялёнага, быў выдадзены першы зборнік навуковых прац служачых пры Батанічным садзе; выданне гэта працягвала выходзіць асобнымі сшыткамі рознага аб’ёму, заключаючы ў сабе артыкулы па ўсіх галінах чыстай і прыкладной батанікі розных асоб, якія працавалі па гэтай частцы навукі, а таксама здабывання з гадавых справаздач саду.
З тых часоў было адменена абавязацельства задавальняць спецыяльным патрэбах Медыцынскай акадэміі: лекцыі дырэктара Саду для студэнтаў Медыка-хірургічнай акадэміі былі скасаваныя, развядзенне аптэкарскіх траў спачатку зменшана, а затым і зусім спынены.
У другі перыяд сваёй дзейнасці Батанічны сад дасягнуў такога развіцця ва ўсіх сваіх частках, што ў 1843 годзн з’явілася патрэба ў змене штата, прычым асабісты склад саду павялічыўся увядзеннем двух новых навуковых пасад: фізіёлага і кансерватара, і акрамя таго, дададзена некалькі садоўнікаў.
24 ліпеня 1863 года ўказам Аляксандра было загадана перадаць Імператарскі Батанічны сад з ведамства Міністэрства двара ў вядзенне Міністэрства дзяржаўных маёмасцяў; далей, працягваючы назвацца Імператарскім, складацца пад заступніцтвам і папячэннем яго Імператарскай высокасці вялікага князя Мікалая Мікалаевіча і мець пастаянныя зносіны з Імператарскай акадэміяй навук і навукова-практычнымі батанічнымі ўстановамі Імперыі для дасягнення істотнай мэты саду — развіцця яго адпаведна патрабаванням навукі і ва ўжыванні яе да практычнага садоўніцтву.
Паступіўшы ў Міністэрства дзяржаўных маёмасцяў, Сад яшчэ некаторы час утрымліваў ранейшы штат; толькі 8 лістапада 1866 года быў зацверджаны ў выглядзе вопыту на тры гады новы штат, і разам з тым падараваныя Садзе адмысловыя «Правілы для дзеянняў Імператарскага Санкт-Пецярбургскага Батанічнага Саду і кіравання ім».
Па новаму штату, канчаткова зацверджаным 17 сакавіка 1870 года, колькасць навуковых дзеячаў Саду было павялічана, але пры гэтым агульная штатная сума засталася тая ж, што ў 1843 годзе, з прыбыткам да яе толькі дадатковых сум, выдадзеных да 1863 года, і складалася з 60 903 рублёў срэбрам.
У той жа час са смерцю князя П. М. Валконскага ў 1852 годзе Батанічны сад, застаючыся па-ранейшаму ў ведамстве Міністэрства двара, быў даручаны міністру надзелаў і кіраўніку кабінетам імператара, графу Л. А. Пероўскаму, а па смерці яго ў 1855 годзе загадванне Садам было ўскладзена на обер-гофмейстара барона П. К. Меендорфа.
У тым жа годзе, пасля смерці К. А. Меера, абавязкі дырэктара Саду былі падзеленыя паміж двума асобамі: адміністрацыйная, гаспадарчая і лікаводная часткі даверылі асабліваму чыноўніку, які не залежыць ад дырэктара, са званнем таварыша дырэктара, затым гэтая пасада стала называцца кіраўніком садам; яе заняў 28 красавіка 1855 года барон К. К. Кістэр, а з 20 верасня таго ж года абавязкі дырэктара па навуковай і садовай часткі былі ўскладзены на Э.
У 1933 годзе ператвораны ў часопіс «Савецкая батаніка», які ў 1947 годзе быў зліты з «Батанічным часопісам СССР» (заснаваным у 1916 годзе як «Часопіс Рускага батанічнага грамадства») і атрымаў назву «Батанічны часопіс».
Пры заснаванні Саду ніякага гербарыя ў ім не было, і першым набыццём па гэтай частцы быў сібірскі гербарый ветэрынарнага лекара В. В. Гаупта, заключаць у сабе да 1 000 відаў; у наступныя гады было набыта шмат іншых гербарыяў з розных краін, у тым ліку калекцыя сухіх раслін прафесара Эшшольца, сабраная падчас кругасветнага плавання.
Акрамя таго, Сад атрымаў два вельмі каштоўных гербарыя: адзін з іх паднесены імператару Аляксандру у 1855 ўдавой нябожчыка дырэктара Саду Фішэра; іншы гербарый ахвяравала ўдавой былога прафесара Дэрпцкага універсітэта Ледэбура; апошні гербарый важны як каментар вядомага сачыненні Ледэбура « » і паслужыў падставай адной з самых важных у навуковым дачыненні да калекцый Саду — Рускага Гербарыя.
У першыя гады існавання Батанічнага саду жывыя расліны набываліся толькі пакупкаю і пераважна ў вялікіх садовых установах Англіі, Германіі, Бельгіі і Галандыі; у наступныя ж гады, калі Сад быў у стане сам культываваць расліны, адбываўся абмен іх на расліны іншых краін.
Асаблівая ўвага Саду ў другой перыяд яго дзейнасці было звернута на вывучэнне флоры асобных краін, для чаго даручалася мясцовым жыхарам за ўзнагароджанне збіраць насенне, жывыя расліны, складаць гербарыі; ці ж часцей за ўсё адпраўляліся туды вандроўцы на рахунак Садка з абавязацельствам даставіць ўсе сабраныя калекцыі ў Сад.
У пачатку сваёй дзейнасці, за адсутнасцю сродкаў, Сад рэдка камандзіраваў падарожнікаў, і толькі ў 1830 годзе пачынаецца шэраг доўгіх і важных у навуковым дачыненні да падарожжаў.
Яны трымаліся таго меркавання, што Сад галоўнае ўвагу павінен звяртаць на культуру дэкаратыўных раслін, патрабаванне якіх было вельмі вяліка, на прыладу для гэтай мэты асаблівых аранжарэй, а адпаведна з гэтым патрабавалася павялічыць лік садоўнікаў.