polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 24 сакавіка 1945 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм», капітан Уладзімір Кірмановіч быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» за нумарам 7588.
Быў таксама ўзнагароджаны ордэнамі Чырвонага Сцяга, Аляксандра Неўскага, двума ордэнамі Айчыннай вайны 1-й ступені, ордэнам Айчыннай вайны 2-й ступені, трыма ордэнамі Чырвонай Зоркі, шэрагам медалёў.
Дарожная гаспадарка ў раёне забяспечвае Камунальнае прадпрыемства «Дарожна-эксплуатацыйнае ўпраўленне па рамонце і ўтрыманню аўтамабільных дарог і збудаванняў на іх» , якое выконвае работу па добраўпарадкаванні раёна, утрымліваючы яго ў належным тэхнічным і санітарным стане.
Балансаўтрымальніка дамоў з'яўляецца КП «Жытларамбудсэрвіс», змест і абслугоўванне жылога фонду ажыццяўляе Камунальнае прадпрыемства «Дырэкцыя па кіраванні і абслугоўванні жылога фонду» Дзяснянскага раёна.
Раён абслугоўваюць 106 маршрутаў гарадскога транспарту, у тым чылі 33 камунальныя, з якіх аўтобусных - 24 тралейбусных - 6, трамвайных - 4; 74 таксаматорных і Святошынска-Броварская лінія метрапалітэна .
У агульным аб'ёме вытворчасці найбольшая ўдзельная вага займае прадукцыя паліграфічнай галіны - 83,4%, металургіі і апрацоўкі - 5,7%, харчовай прамысловасці - 3,2%, лёгкай прамысловасці - 1,1%, хімічнай прамысловасці - 1,4%.
У пісьмовых крыніцах - стагоддзяў Выгураўшчына згадваецца як мясцовасць, падораная уладальнікам Янам Вігураю Міхайлаўскаму Залатаверхаму манастыру, што было юрыдычна замацавана універсалам Багдана Хмяльніцкага ў 1654 годзе.
У 1935 годзе на базе зямель пасёлкаў Асакаркі, Пазнякі, Быкоўня, Аварыйнага, хутароў Чырвонага і імя Тараса Шаўчэнкі, былых слабод Мікольскай, Кухмісцерскай, Васкрасенскай і Предместная было створана Дарніцкай раён, з тэрыторыі якога 23 мая 1969 быў выдзелены Дняпроўскі раён.
У склад раёна ўваходзяць некалькі тэрытарыяльных адзінак: жылы масіў Выгураўшчына-Траешчына і пасёлак Траешчына, жылы масіў Лясны і пасёлак Быкоўня, зялёная зона на Дняпроўскіх выспах, лесапаркавы пояс.
2011 г. — Аддзяленне кампаніі ў Беларусі займае першае месца ў намінацыі «Лепшы замежны цэнтр распрацоўкі ПВТ» у конкурсе «Залаты байт» , які праводзіцца Паркам высокіх тэхналогій.
У Інстытуце захоўваюцца рукапісы — стагоддзяў, а таксама ўнікальная калекцыя першадрукаваных і старадрукаваных армянскіх кніг — стагоддзяў, творы старажытных і сярэднявечных армянскіх гісторыкаў, пісьменнікаў, філосафаў, матэматыкаў, географаў, лекараў, пераклады на армянскую прац старажытнагрэчаскіх, сірыйскіх, арабскіх і лацінскіх навукоўцаў, у тым ліку шэраг твораў, што не захаваліся на мове арыгінала.
Месропа Маштоца — размешчаны ў Ерэване навукова-даследчыцкі цэнтр пры ўрадзе Рэспублікі Арменія, які з'яўляецца адным з найбуйнейшых сховішчаў рукапісаў у свеце і найбуйнейшым сховішчам старажытнаармянскіх рукапісаў.
Алтун-Ха, — умоўная назва горада цывілізацыі мая, які знаходзіўся на тэрыторыі сучаснага Беліза прыкладна ў 50 км на поўнач ад горада Беліз і ў 10 км ад узбярэжжа Карыбскага мора.
Каменныя блокі з мура старажытных збудаванняў былі пазней выкарыстаны для збудавання сучаснага пасёлка Рокстоўн-Понд , бо горад не прыцягваў увагі даследчыкаў аж да 1963 года, калі Хал Бол , спецыяліст па культуры мая, апублікаваў паведамленне аб існаванні ў гэтых месцах значнага паселішча эпохі мая.
Аўстрыйскі кампазітар Арнольд Шонберг, пазнаёміўшыся з А. А. Белінг у 1912 годзе ў Санкт-Пецярбургу, прапанаваў ёй выканаць галоўную партыю ў прэм'еры яго опуса «» .
Пасля падзелаў Рэчы Паспалітай тэрыторыя сёняшняга павета апынуўся пад уладай Каралеўства Прусіі, а пасля Тыльзіцкага пагаднення 1807 г. адыйшла ў склад Беластоцкай вобласці Расійскай імперыі.
Працавала ў Беларускім НДІ неўралогіі, нейрахірургіі і фізіятэрапіі , Гомельскім дзяржаўным медыцынскім універсітэце (з 1995, лячэбны факультэт, загадчык кафедры неўралогіі і нейрахірургіі, з 2016 — прафесар кафедры).
Сярод навуковых інтарэсаў: неўралагічныя праяўленні астэахандрозу пазваночніка; імуналагічныя аспекты ў неўралогіі; рассеяны склероз; інсульты; галавакружэнне; спінальная нейратраўма; рэабілітацыя.
Падчас вайны колькасць ваеннапалонных фінаў у лагерах НКУС СССР склала менш за 2,5 тыс. Адны звесткі сцвярджаюць пра 2377 палонных, з якіх 403 памерлі ў палоне, а 1974 вярнуліся ў Фінляндыю.
Пры гэтым у лагерах СССР заставліся яшчэ цывільныя фіны, якіх вызвалілі толькі ў сярэдзіне 1950-х гг. Звестак аб знаходжанні фінскіх ваеннапалонных у 1940-х гг. у БССР не знойдзена.
Паколькі ўмовы трымання і перавозкі палонных з лагера ў лагер падчас вайны былі даволі суровымі, фінскія палонныя як і ваеннапалонныя іншых нацыянальнасцяў паміралі ад голаду, холаду, цяжкіх умоў працы ці ран.
Разам з ваеннапалоннымі фінамі часам трымалі цывільных фінскіх грамадзян і савецкіх фінаў, абвінавачаных НКУС-НКДБ СССР, таму лічбы аб колькасці такіх ваеннапалонных могуць адрознівацца.
У 2002 г. у Волагдзе быў праведзены спецыяльны навуковы семінар, прысвечаны Валагодскай вобласці падчас ВАВ, на якім таксама ўшанавалі памяць фінскіх палонных і паказалі пра іх спецыяльны сумесны расійска-фінскі фільм.
Аналізуючы ўласны вопыт, вывучаючы тактыку, выкарыстаную іншымі падраздзяленнямі па прарыву пазіцыйнага фронту, Гуцьер распрацаваў новую стратэгію, якая змагла вывесці германскую армію з тупіка пазіцыйнай вайны.
Гэтая тактыка аказалася настолькі паспяховай, што германская армія выкарыстоўвала яе ў 1917 і 1918 гадах, а французы далі ёй назву «тактыка Гуцьера», хоць цяпер часцей выкарыстоўваецца тэрмін інфільтрацыя.
З яго прац найбольшае значэнне мае біябібліяграфічны даведнік «Гісторыя арабскай літаратуры» — збор звестак пра арабскіх і арабамоўных пісьменнікаў і навукоўцаў, у т. л. пра гісторыкаў — стагоддзяў).
У 885 г. высілкамі прадстаўнікоў дынастыі Багратыдаў і іх прыхільнікаў незалежнасць Арменіі аднавілася ў пераважнай частцы Вялікай Арменіі — Васпураканскае царства, Таронскае княства, Арцахскае княства, Карскае ці Ванандскае, Сюнікскае царствы, Тайскае курапалацтва.
Аднак нашэсце манголаў прывяло да паслаблення армянскага нахарарскага саслоўя, і на тэрыторыі Арменіі асталяваліся качавыя туркменскія плямёны, што яднаюцца ў кланы Ак-каюнлу і Кара-каюнлу.
У ліпені 1944 года па асабістай просьбе прызначаны камандзірам 13-га гвардзейскага стралковага корпуса ў складзе 1-га Прыбалтыйскага і 3-га Беларускага франтоў, якія ўдзельнічалі ў вызваленні Прыбалтыкі, ва Усходне-Прускай аперацыі, у штурме Кенігсберга і ліквідацыі земландскай групоўкі праціўніка.
У 1986 годзе закончыла спецыяльную школу 2 у горадзе Маладзечна і ўладкавалася на працу ў Слуцку рабочай на прыватнае ўнітарнае прадпрыемства «Ямпаль-Слуцк» грамадскага аб'яднання «Беларускае таварыства інвалідаў па зроку».
А. Фядотава разам з інструктарам па спорце прадпрыемства «Ямпаль-Слуцк» Л. У. Гундзіловіч у Мінску на чэмпіянаце па веласпорце сярод людзей са слабым зрокам у розных намінацыях заваявала залатыя, сярэбраныя і бронзавыя медалі.
3'езд ухваліў дзейнасць ЦК, ЦКК і рашэнні канферэнцыі РКП , палітычную лінію і арганізацыйную работу ЦК КП Б, тэзісы Палітбюро ЦК РКП па гаспадарчым будаўніцтве.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 4 лютага 1944 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» старэйшы лейтэнант Аляксей Казлоў быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Залатая Зорка» за нумарам 3130.
Левы камунізм зарадзіўся ў Расіі ў 1918 годзе ў выглядзе фракцыі на чале з Бухарыным, якая выступіла супраць падпісання Брэст-літоўскай мірнай дамовы і ўзяла назву «Левыя камуністы».
Пачатак друкаванай крытыкі бальшавізму злева прынята адлічваць з пасмяротнага выдання эсэ Р. Люксембург «Марксізм або ленінізм?», дзе падвяргаліся крытыцы шэраг рашэнняў бальшавікоў, пачынаючы з абвяшчэньня «права нацый на самавызначэнне».
Крытычнага разбору тэорыі левакамуністычных груп прысвечана праца Леніна «Дзіцячая хвароба "левізны" у камунізме», дзе ён абараняў права на выкарыстанне парламентарызму і прафсаюзаў у рэвалюцыйных мэтах.
У самым пачатку падставы Камуністычнай партыі Італіі левакамуністычныя погляды падзяляла большасць членаў партыі, але як і падчас Ліёнскага Кангрэса 1926 года такая палітыка выклікала незадаволенасць Камінтэрна і апазіцыі ўнутры партыі.
Бардыга неўзабаве быў заключаны фашыстамі ў турму і нават пасля выхаду з яе фактычна адышоў ад палітыкі да 1950-х гадоў, але італьянскі левы камунізм, нават абезгалоўлены, працягваў сваё існаванне ў выгнанні.
Аб раннекласічным абліччы Яшчылана амаль нічога не вядома, самым раннім вядомым манументам Яшчылана з’яўляецца Стэла 27, яна была пастаўлена прыкладна 18 кастрычніка 514 года царом Таб-Баламам і адноўлена ў позні класічны перыяд.
З 1972 года поўны тытул — Самдэт Пхра Барома Орасатхірат Чао Фан Маха Ватчыралангкорн Саям Макутрачакуман (тайск. ็ิ ้้ิ ุุ — Яго каралеўская высокасць кронпрынц Маха Вачыралангкорн, наследнік прастола).
Музычная журналістка Маша Калеснікава лічыць, што гэткім чынам Міхалок «натуральна правакуе, ён адмыслова ставіць слухача ў ступар, ён адмыслова сумяшчае несумяшчальнае, як дасведчаны гулец і баец. І нібыта на альбоме „“ няма чаго і слухаць, але ўсе пра яго гавораць».
Беларускі тур пад назвай « » у падтрымку ў тым ліку і дэбютнага альбома адбыўся ў 2017 годзе, завяршальны канцэрт тура адбыўся ў Мінску 8 сакавіка на пляцоўцы «Мінск-Арэна».
Паводле яго меркавання Сяргей «Бразіл» адмысловец у хардкоры і «каляфутболе», Пётр Ласеўскі ― у андэграўнднай музыцы, Дзяніс «Лэфт» мае выдатныя вакальныя даныя і менавіта ён спявае кавер-версію песні « » па-англійску, чым дэманструе меладычны бок гурта.
Міхалок запрасіў у гурт Віталя Гуркова, бо той лепш за самога Сяргея размаўляе па-беларуску, першым з беларускіх спартсменаў пачаў даваць інтэрв’ю на роднай мове і таму паводле меркавання Міхалка ён заспявае «Наша возьме» як ніхто іншы.
Таму, паводле меркавання музычных экспертаў, «» — не столькі рок-гурт у звыклым разуменні гэтага слова, колькі арт-праект, нацэлены, перш за ўсё, на эпатаж, перформанс і эксперыменты з масавай свядомасцю.
Пісьменнік Віктар Марціновіч, якому «» не спадабаўся, адзначае, што ў сацыяльнай сетцы «ВКонтакте» цяжка знайсці аматара музыкі, які б не выказаўся пра дэбютны альбом новага праекту Міхалка.
У 1950—1953 гадах — намеснік начальніка Упраўлення Галоўнага Упраўлення па справах выдавецтваў, паліграфіі і гандлю кнігамі пры Савеце Міністраў СССР, у 1953—1954 гадах — намеснік дырэктара Дзяржаўнага выдавецтва выяўленчага мастацтва Міністэрства Культуры СССР, у 1954—1955 гадах — упаўнаважаны ЦК КПСС для стварэння новых саўгасаў на палях у Кустанайскай вобласці.
З верасня 1937 года — намеснік адказнага рэдактара газеты «Советская Белоруссия», з красавіка да жніўня 1938 года — загадчык аддзела партыйнага жыцця ў рэдакцыі гэтай газеты, пазней яе адказны рэдактар.
На паселішчах Крывінскага тарфяніку знойдзены выразаныя з зуба жывёлы фігуркі чаплі, зробленыя з рога скульптурныя выявы лася і змяі, а таксама прасвідраваныя зубы ваўка, мядзведзя, бабра, лася.
На помніках мілаградскай і зарубінецкай культур выяўлены амулеты-падвескі з прасвідраваных зубоў мядзведзя, бабра, ікла ваўка, у могільніках Чаплін і Атвержычы — асобныя косці і зубы свойскіх і дзікіх жывёл.
У старажытнасці многія жыхары гарадоў і вёсак насілі амулеты-змеевікі, на адным баку якіх была хрысціянская сімволіка, на другім — змяінае гняздо і кругавы надпіс з заклінаннем ад няшчасцяў і хвароб.
Працавала артысткай балета ў Беларускім дзяржаўным тэатры оперы і балета , Інстытут мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору АН БССР , Мінскі дзяржаўны педагагічны інстытут імя А. М. Горкага , Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт культуры і мастацтваў (з 1979, факультэт традыцыйнай беларускай культуры і сучаснага мастацтва, кафедра харэаграфіі, прафесар, у 1979—1994 — загадчык кафедры).
Доўгі час служыў інспектарам па справах непаўналетніх, а пасля абароны дысертацыі «Уплыў акцэнтуацый характару на дэвіянтныя паводзіны падлеткаў» - вядучым навуковым супрацоўнікам Навукова-даследчага цэнтра МУС РБ, дзе займаўся даследаваннем шматфактарных сацыяльна-псіхалагічных адносін, праблем карпаратыўнай сістэмы развіцця калектыву, прагностыкі здольнасцяў супрацоўнікаў, кластэрнага аналізу тыпаў міжасобасных адносін, стратэгічнага вымярэння невербальнай камунікацыі, дэзадаптацыі, атэстацыі службовых асоб па псіхалагічных градацыях і іх здольнасцях у ажыццяўленні разумных пачаткаў кіравання, праводзіў сацыянічныя даследаванні інтэртыпных адносін.
Апублікаваныя ў навуковых выданнях яго аўтарскія псіхалагічныя методыкі «Экспрэс-дыягностыка акцентуіраваных асобаў» і «Кластарны лінгваэкспрэсіўны псіхааналіз неўстаноўленых серыйных злачынцаў» выкарыстоўваюцца ў сістэме адукацыі і ў практычнай дзейнасці аператыўных супрацоўнікаў органаў унутраных спраў.
У апошнія гады выдадзены кніга «Верно служить народу» , дэкалогія «Эклектыка» , гексалогія «Прлагі» (шасцітомнае гісторыка-біяграфічнае даследаванне фальклорна-этнаграфічнай тэматыкі); у некалькіх літаратурных альманахах апублікаваныя беларускамоўныя этнаграфічныя эсэ, апавяданні, а таксама верш «Зорачка мая», прысвечаны жонцы Алене Іванаўне.
Неаднаразова абіраўся дэпутатам Мінскага гарадскога Савета, у 1990 г. балатаваўся на пасаду старшыні Мінскага гарадскога савета дэпутатаў, а ў 1995 г. выбаршчыкамі Маскоўскага раёна г. Мінска быў вылучаны і зарэгістраваны ЦВК РБ кандыдатам у дэпутаты Вярхоўнага Савета РБ склікання.
Психолого-педагогические проблемы адаптации подростков-мигрантов: [По результатам исследования среди несовершеннолетних, мигрировавших из зоны загрязнения в Минск] //Социально-психологическая реабилитация населения, пострадавшего от экологических и техногенных катастроф.
Кніжныя выданні твораў (Дзяржаўная рэгістрацыя ў Нацыянальнай кніжнай палаце Беларусі, Нацыянальным Цэнтры прававой інфармацыі РБ і бібліяграфічны запіс у Нацыянальнай бібліятэцы РБ)
У тым жа годзе да праспекта далучана частка бульвара Шаўчэнкі — Паветранафлоцкі шляхаправод) і на доме 2 зроблена аннотационный надпіс аб тым, што праспект названы ў азнаменаванне 40-годдзя перамогі савецкага народа ў Вялікай Айчыннай вайне.
З канца стагоддзя, з пачатку яго забудовы, называўся Брэст-Літоўская шаша, з 1964 года — Брэст-Літоўскі праспект (канчатковая частка Брэст-Літоўскай шашы фактычна і цяпер захавала ранейшы назоў).
Паводле Джавахішвілі: «Мы абцяжарваемся сказаць, наколькі прымальная радыевугляродная дата, усталяваная для Шаму-Тэпе; па нешматлікіх матэрыялах, якія мы маем у наш час з публікацый гэтага помніка, яна здаецца трохі заніжанай але, улічваючы, што з астатніх чатырох радыевугляродных вызначэнняў узросту дадзенай культуры, якія ёсць у наш час (Тайра-тэпе — 4295+ - 125; Шулаверыс-гара, ніжні пласт — 4675 + - 210; Шулаверыс-гара, верхні пласт — 3970 + - 300; Кюль-тэпе — 3820 + - 90 да н.э.) два даюць першую палову і сярэдзіну тыс. да н.э., з іншага боку, што матэрыялы Шаму-тэпе вядомыя нам толькі вельмі павярхоўна, яна ўсё ж не можа быць адкінута без абмовак».
Археалагічныя раскопы Шулаверыс-гара і Імірыс-гара праводзіліся Квема-Картлійскай аб'яднанай археалагічнай экспедыцыяй Дзяржаўнага музея Грузіі і Тбіліскага дзяржаўнага ўніверсітэта пад кіраўніцтвам прафесара О. М. Джапарыдзэ ў 1965—1966 гадах.
арыгінальнымі лічацца 1-ы і 2-і раздзелы, дзе змешчаны «Плач» і «Напамін» Усходняй царквы, якія сімвалізавалі прыгнечаную радзіму, ад імя якой аўтар заклікаў народы беларускіх і украінскіх ваяводств да аб’яднання супраць каталіцызму.
За выданне «Трэнаса» рэдактар брацкай друкарні Лявонцій Карповіч на 2 гады быў зняволены, амаль на 10 гадоў зачынена друкарня, канфіскаваны 36 экзэмпляраў твора, за яго куплю ці продаж пагражаў штраф 5 тыс. злотых.
У творе распавядаецца пра буйнейшыя шляхецкія і княжацкія роды, якія да 1610 г. пакінулі праваслаўе: князі — Слуцкія, Заслаўскія, Збаражскія, Вішнявецкія, Сангушкі, Чартарыйскія, Пронскія, Ружанскія, Саламярэцкія, Крашынскія, Масальскія, Горскія, Сакалінскія, Лукомскія, Пузыны, а таксама шляхецкія сем’і — Хадкевічы, Глябовічы, Кішкі, Сапегі, Дарагастайскія, Войны, Валовічы, Зяновічы, Пацы, Халецкія, Тышкевічы, Корсакі, Храптовічы, Трызны, Гарнастаі, Бокія, Мышковы, Госцы, Сямашкі, Гулевічы, Ярмолінскія, Каліноўскія, Кірдзеі, Загароўскія, Мялешкі, Багавіцінавічы, Паўтовічы, Сасноўскія, Скуміны, Пацеі і інш.
Канчатковую мэту сваёй дзейнасці рэдакцыя бачыла ў садзейнічанні фарміраванню «новага тыпу беларуса, вольнага ад сервілізму і нацыянальнага дэкадансу, свядомага ідэалаў 25 сакавіка».
У адпаведнасці з задачай «адрадзіць беларускае жыцце знутры і прыспасобіць народ да лепшай будучыні» часопіс прапагандаваў ідэю суверэннасці Беларусі (артыкулы: «Акт 25 сакавіка — вяршыня беларускай палітычнай думкі» С. Глякоўскага, «Беларускае народнае свята»), арыентаваў чытачоў у тагачасных палітычных плынях, выкрываў фашызм , крытыкаваў практыку камуністычнага будаўніцтва , аддаваў увагу праблемам духоўнага жыцця народа і ролі народнай культуры ў сучаснасці , высвятленню рэлігійнага індыферэнтызму сярод моладзі , пытанням маральна-этычнага характару (артыкулы: «Алкаголь — наш вораг» пад псеўд. Ст. з-над Немна, «Чалавек як жывёліна разумная, грамадская, рэлігійная» С. Глякоўскага).
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 26 кастрычніка 1944 года за «ўзорнае выкананне заданняў камандавання, мужнасць і гераізм, праяўленыя ў Вісла-Одэрскай аперацыі» маёр Міхаіл Конанаў быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Залатая Зорка».
Пасля вяртання з ссылкі ў сакавіку 1917 г., пасля Лютаўскай рэвалюцыі, Свярдлоў быў накіраваны ЦК у Екацерынбург арганізаваць працу Уральскай абласной партыйнай канферэнцыі, рыхтаваў пралетарскае паўстанне на Ўрале — на выпадак, калі не атрымаецца ў Петраградзе.
На гістарычным пасяджэнні ЦК 10 кастрычніка 1917 г., які прыняў рашэнне аб ўзброеным захопе ўлады, Свярдлоў з'яўляўся старшынёй і быў прызначаны членам Ваенна-рэвалюцыйнага цэнтра, створанага для кіраўніцтва паўстаннем.
Свярдлову прыпісваюць аўтарства дырэктывы Аргбюро ЦК РКП ад 24 студзеня 1919 г., якая прадпісвала ажыццяўленне жорсткіх карных мер пры падаўленні казацкіх паўстанняў супраць савецкай улады на Доне.
З 1901 г. ў шэрагах РСДРП, пасля расколу на з'ездзе РСДРП ў 1903 г. стаў бальшавіком і прафесійным рэвалюцыянерам, вёў агітацыю ў Кастраме, Казані, Екацярынбургу, высунуўся ў кіраўнікі Екацярынбургскага і Уральскага камітэтаў РСДРП.
Якаў Міхайлавіч Свярдлоў — расійскі дзяржаўны дзеяч, старшыня Усерасійскага цэнтральнага выканаўчага камітэта, адзін з арганізатараў разгону Усерасійскага ўстаноўчага сходу, расказачвання, чырвонага тэрору.
У жаночым пахаванні знойдзены скроневыя кольцы (пярсцёнкападобныя з заходзячымі канцамі і адваротным завітком на адным з іх), шкляныя бочачкападобныя і цыліндрычныя пазалочаныя пацеркі, бронзавыя пярсцёнак, ланцужок, грушападобная бразготка з крыжападобнай прораззю, рэшткі баваўнянага шнурка.
Міжнацыянальныя шлюбы ў іранскіх казахаў з прадстаўнікамі іншых этнасаў Ірана рэдкія, аднак маладое пакаленне іранскіх казахаў ужо дрэнна валодае казахскай і схільная лічыць сябе часткай общеисламской культуры Ірана, а не прадстаўнікамі казахскай дыяспары.
Лідскі павет у складзе Слонімскага намесніцтва Расійскай імперыі быў утвораны ў 1795 годзе на тэрыторыі былога Лідскага павета Вялікага Княства Літоўскага, якая адышла да Расійскай імперыі ў выніку Трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай.
Асцерагаючыся, што некалькі лаяльных сваякоў імператара Ганорыя ў Іспаніі, якая была радзімай і апорай , могуць арганізаваць напад з гэтай правінцыі, тым часам як войскі пад камандаваннем Сара і Стыліхона нападуць на яго з Італіі, у выніку чаго ён апынецца ў акружэнні, узурпатар вырашыў здзейсніць удар па Іспаніі.
Ёсць здагадка, што Юліян і Канстант прынялі свае імёны пасля абвяшчэння іх бацькі імператарам, а да гэтага ў іх былі іншыя імёны, таму што такія імёны насілі імператары з дынастыі Канстанціна, да якіх у Брытаніі працягвалі ставіцца з павагай.
Стрыечнікі Ганорыя былі пераможаны Канстантам без асаблівых цяжкасцей; двое з іх — Дыдым і Верэніян — трапілі ў палон, два іншых — Феадосіёл і Лагодый — беглі ў Італію і Канстанцінопаль.
Таму, калі пасланцы Канстанціна прыбылі на перамовы ў Равену, Ганорый, які асцерагаўся готаў, ахвотна прызнаў Канстанціна сваім суправіцелем, а ў 409 годзе прызначыў яго консулам нароўні з сабой.
Хоць у Канстанцінопалі Феадосій не паўтарыў прыклад Ганорыя, ён не стаў пярэчыць супраць таго, што Канстанцін з Канстантам славілі на манетах «Перамогу чатырох аўгустаў» , то бок заходняга і ўсходняга імператараў і іх саміх.
У той час імператар і яго военачальнік рыхтаваліся арганізаваць паход разам з гоцкім уладцам Аларыхам у Ілірыю, якую мелі намер адабраць ва ўсходняга імператара Аркадзія, але паўстанне Канстанціна сарвала іх планы.
Таму салдаты выбралі лідарам чалавека, названага ў гонар знакамітага імператара пачатку стагоддзя Канстанціна Вялікага, які сам узышоў на трон у выніку вайсковага перавароту, быўшы ўсяго толькі простым салдатам, але меў, па ўсёй бачнасці, некаторыя здольнасці.
Ён пераправіўся праз Ла-Манш на кантынент, высадзіўся ў Баноніі і, паводле дапушчэнняў гісторыкаў, адвёў з Брытаніі ўсе мабільныя войскі, тым самым пазбавіўшы правінцыю абароны і паспрыяўшы аддзяленню Брытаніі ад Рымскай імперыі.
31 снежня 406 года некалькі плямён варвараў, у тым ліку вандалы, , аланы і свевы, фарсіравалі Рэйн і захапілі рымскія абарончыя збудаванні, пачаўшы паспяховае ўварванне на тэрыторыю Заходняй Рымскай імперыі.
Рымскія ўлады не змаглі выгнаць ці знішчыць захопнікаў, большасць якіх урэшце асталявалася ў Іспаніі і Паўночнай Афрыцы; апроч таго, не было спынена прасоўванне франкаў, бургундаў і вестготаў у Галіі, якое адбывалася ў той жа час.
Важным фактарам, што ўплываў на паспяховасць супрацьстаяння варварам, аказалася адсутнасць адзінства сярод саміх рымлянаў: толькі аб'яднаная імперыя з поўнай падтрымкай насельніцтва змагла б знайсці ў сабе сілы спыніць уварванне і захаваць свае межы ранейшымі.
Аднак ужо да верасня гэтага года варварскія плямёны, якія прарвалі абарону рэйнскай мяжы і правялі наступныя два гады, рабуючы ўсе землі, што ляжалі на іх шляхі праз Галію, дасягнулі Пірэнеяў.
Тым часам як Канстанцін збіраўся адправіць свайго сына Канстанта назад у правінцыю, каб аднавіць стабільнасць у рэгіёне, прыйшла вестка, што яго военачальнік Геронцій, які перамог варвараў, збунтаваўся і абвясціў свайго набліжанага Максіма імператарам.
Нягледзячы на ўсе высілкі Канстанціна, яго боязі наконт нападу з боку Іспаніі апраўдаліся ўжо ў наступным годзе, калі Геронцій уварваўся ў Галію пры падтрымцы сваіх саюзнікаў-варвараў.
Становішча Канстанціна рабілася ўсё больш ненадзейным; яго войска, якое вяло баявыя дзеянні супраць Геронція, пацярпела паразу пры Віене ў 411 годзе, пасля чаго яго сын Канстант ІІ быў схоплены і пакараны смерцю.
Геронцій вымусіў Канстанціна і яго сына Юляна атуліцца ў Арылаце, а потым абсадзіў горад, аднак Канстанцін паспеў адправіць свайго палкаводца Эдобіха ў Паўночную Галію і за Рэйн, даручыўшы яму сфармаваць новую армію.
Апроч таго, Канстанцін прымусіў Ганорыя прызнаць сябе і свайго сына імператарамі, аднак кіраваў нядоўга: мяцеж палкаводца падарваў яго ўладу, і ён быў разгромлены палкаводцам Ганорыя Канстанцыем, пасля чаго пакараны смерцю.
Падчас гэтага нашэсця правінцыя Брытанія была ахоплена паўстаннямі, якія падрыхтавалі глебу для з'яўлення некалькіх узурпатараў, са смерцю якіх пачалося ўзвышэнне Канстанціна ў пачатку 407 года.
Спачатку ў 406 годзе брытанскія легіёны, незадаволеныя няздольнасцю заходняга імператара Ганорыя і яго палкаводца Стыліхона абараніць востраў, абвясцілі імператарам нейкага салдата , неўзабаве забітага іншым прэтэндэнтам, мясцовым жыхаром .
Хоць Геронцій здзейсніў самагубства ў Іспаніі, а кароль вестготаў праз два гады здушыў паўстанне Іявіна, рымскае валадарства больш так ніколі і не ўсталявалася ў Брытаніі пасля смерці Канстанціна : па словах гісторыка Пракопія Кесарыйскага, «з гэтага моманту яна заставалася пад уладай тыранаў».
Спадзеючыся ўмацаваць сваю рэпутацыю, якая пахіснулася, Канстанцін вырашыўся на адчайную авантуру: летам 410 года ён рушыў на Італію з астатнімі ў яго войскамі, перайшоў праз Альпы і ўступіў у Лігурыю — напэўна, пасля перамоў з магістрам конніцы Алабіхам, які хацеў замяніць Ганорыя больш здольным кіраўніком.