polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Універсітэт ажыццяўляе трохузроўневую сістэму адукацыі па 52 розных спецыялізацыях, адрозніваецца эфектыўнай методыкай выкладання і навучальнымі тэхналогіямі, мае высокакваліфікаваны акадэмічны склад, абсталяваны мадэрнізаваным абсталяваннем і тэхналагічнымі прыладамі.
Навуковы кіраўнік з’яўляецца Георг Бруцян, доктар філасофскіх навук, акадэмік НАН РА, старшыня Міжнароднага навукова-даследчага інстытута, метафіласофія трансфармацыйнай логікі і тэорыі аргументацыі Армянскага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэта, прафесар кафедры логікі, тэарэтычнай і практычнай філасофіі, культуралогіі.
Асноўнымі структурнымі падраздзяленнямі Універсітэта з’яўляюцца факультэты, кафедры, навукова-даследчыя інстытуты, навуковая бібліятэка, навуковы музей, дом-музей імя Хачатура Абавяна, кіравання і аддзелы, службы, вышэйшая школа-вучылішча, а таксама навукова-навучальныя цэнтры:
У 1908 годзе запатэнтаваў двухколерны апарат для перадачы сігналаў («Прыстасаванне для ператварэння мясцовых ваганняў светлавога пучка, адлюстраванага ад люстэрка асцылографа, у ваганні яркасці трубкі Гейслера», заява на патэнт пададзена ў 1907 годзе).
Такім чынам, 41-гадовы англічанін выйграў 61-ы прафесійны турнір і 17-ы турнір Трайной кароны ў кар'еры, а таксама першы прафесійны турнір за 11 месяцаў (пасля перамогі на адкрытым чэмпіянаце Уэльса ў лютым 2016 года).
Такім чынам, лёсаванне турніру прадвызначала немагчымасць сустрэчы снукерыстаў топ-8 раней за чвэрцьфінальную стадыю, снукерыстаў з першай чацвёркі сеяных — раней за паўфіналы і двух першых сеяных — раней фінальнага матча Мастэрс.
Апроч О'Салівана пераможцамі Мастэрс станавіліся яшчэ шэсць удзельнікаў турніру: Марк Сэлбі , Джон Хігінс , Марк Уільямс , Шон Мёрфі , Ніл Робертсан і Дзін Цзюньхуэй .
Мастэрс 2017 праходзіў пад эгідай сусветнай асацыяцыі прафесійнага більярда і снукера і ўваходзіў у каляндар мэйн-туру, а таксама з'яўляўся адным з запрашальных турніраў снукернага сезона 2016/2017.
Паўстанцы былі зняволены, пасля амністыі Ф. Кастра ў 1955 годзе эміграваў у Мексіку, дзе заснаваў «Рух 26 ліпеня» і разам з братам Раулем і Эрэнэста Геварам дэ ла Сернам стварыў узброеную групу.
26 ліпеня 1953 група рэвалюцыянераў, разлічваючы на ​​падтрымку шырокіх мас, пад кіраўніцтвам Фідэля Кастра выступіла на штурм умацаванай казармы Манкада ў Сант’яга-дэ-Куба.
Але ход падзей прымусіў камуністаў у пачатку 1958 года прызнаць паўстанцкую армію на чале з Фідэлем Кастра галоўнай сілай рэвалюцыі і заклікаць усіх камуністаў ўключыцца ў барацьбу пад яго кіраўніцтвам.
Апроч высадкі дэсанту апалчэнцы думалі арганізаваць выступленне і на самой Кубе, але яно было хутка задушана; а высадка ледзь не завяршылася катастрофай, бо дэсант быў адразу выяўлены ўрадавымі войскамі і толькі цудам пазбег поўнага знішчэння.
З лета 1958 года стратэгічная ініцыятыва перайшла на бок рэвалюцыянераў, калі ў жніўні 2-я Партызанская калона «Антоніа Масеа» на чале з Каміла Сьенфуэгасам прайшла маршам ад гор Сьера-Маэстра ў правінцыю Лас-Вільяс, дзе разбіла гарнізоны батыстаўцаў і ўзяла горад Ягуахай.
Кубінская рэвалюцыя — рэвалюцыя ў 1959 годзе пад кіраўніцтвам Руху 26 ліпеня і яго саюзнікаў супраць дыктатуры прэзідэнта Фульхенсіа Батысты, якая завяршылася стварэннем першай у Амерыцы сацыялістычнай дзяржавы.
Чарнаморскія пралівы, скрозь якія праходзіла палова ўсяго расійскага экспарту і імпарту, мелі велізарнае значэнне для Расійскай імперыі, у непасрэднай блізкасці ад асманскіх межаў былі Суэцкі канал, Брытанская Індыя з яе шматлікім мусульманскім насельніцтвам.
Баявыя дзеянні на Блізкім Усходзе павінны былі скаваць значныя сілы Антанты і знізіць ціск на Еўрапейскі тэатр ваенных дзеянняў Першай сусветнай вайны — галоўным для Цэнтральных дзяржаў.
У той жа час, праз пяць гадоў пасля младатурэцкай рэвалюцыі, калі да ўлады прыйшла партыя «Яднанне і прагрэс», Асманская імперыя знаходзілася ў стане сур'ёзнага эканамічнага і ўнутрыпалітычнага крызісу.
Ды і тыя дарогі, што меліся, былі арганізаваны такім чынам, толькі каб забяспечваць зносіны паміж гарадамі-гандлёвымі цэнтрамі імперыі, а не для больш хуткай мабілізацыі і перакідання войскаў да дзяржаўных межаў.
Італія захапіла Трыпалітанію, Кірэнаіку і Дадэканес, да Грэцыі адышлі выспы Эгейскага мора, Салоніцкая вобласць і Крыт, незалежнасць здабыла Балгарскае царства, над Кіпрам зацвердзіўся брытанскі кантроль, а Егіпецкі хедыфат заставаўся ў складзе Асманскай імперыі толькі намінальна.
Рускія войскі, рухаючыся хуткімі тэмпамі, захапілі два буйных горада Кум і Хамадан, па сваім шляху знішчаючы нямецкія і турэцкія дыверсійныя атрады, і неўзабаве выйшлі на подступы да Тэгерана.
Гэта энергічнае наступленне рускіх войскаў атрымала назву Хамаданская аперацыя, у ходзе якой рускія войскі сумесна з брытанскімі падраздзяленнямі змаглі разграміць пранямецкія атрады і прадухілілі выступ Ірана на баку Цэнтральных дзяржаў.
9 ліпеня 1915 года туркі перайшлі ў наступ з мэтай ахапіць з поўначы галоўныя сілы праціўніка, прыціснуць іх у цяжкапраходны і пустынны раён на поўнач ад возера Ван і знішчыць'Корсун Н. Г. Алашкертская и Хамаданская операции.
Пад гэтым націскам рускія войскі сталі адыходзіць, аднак неўзабаве рускае камандаванне, сфармаваўшы рэзерв пад камандаваннем генерала Баратава, нанесла ўдар з раёна Даяр да даліны ракі Заходні Еўфрат, каб перарэзаць шляхі адыходу турэцкім войскам.
Турэцкая пяхота была ўзброена 7,65-мм вінтоўкай Маўзера ўзору 1890 і 1903 гадоў з прыцэльнай далёкасцю стральбы да 2000 м. Кавалерыя мела на ўзбраенні карабіны, рэвальверы, шашкі, пікі.
Туркі планавалі дзеяннямі 11-га корпуса скаваць рускія войскі, сіламі 9-га і 10-га карпусоў абыйсці суперніка з флангу, захапіць Сарыкамыш, адрэзаўшы шлях адступлення рускім войскам.
Па плану вайны турэцкая армія павінна была скаваць значныя сілы рускай арміі на Каўказе і адцягнуць на сябе як мага больш войскаў з руска-германскага фронту, а пры ўдалых дзеяннях аўстра-германцаў планавалася высадзіць дэсант пад Адэсай.
Таксама планавалася абараняць Стамбул і чарнаморскія пралівы, не дапусціць уварвання брытанскіх войскаў у Ірак, Сірыю і Палестыну, захапіць Суэцкі канал, каб перапыніць зносіны Вялікабрытаніі з яе ўсходнімі калоніямі.
25 лютага саюзнікі аднавілі бамбардзіроўку і ім удалося падавіць вялікую колькасць берагавых батарэй, мінаносцы англічан і французаў пачалі траленне ўвахода ў праліў, за імі рушылі 3 лінейных карабля, каб абстраляць прамежкавыя батарэі.
Турэцкая армія, выконваючы план германа-турэцкага камандавання па разгортванні «джыхаду» , імкнуліся ўцягнуць Персію і Афганістан у адкрытае выступленне супраць Расіі і Англіі і наступам на эрываньскім кірунку дамагчыся адарвання ад Расіі бакінскага нафтаноснага раёна.
Да гэтага часу саюзнікі атрымалі падмацаванні, караблі былі зведзены ў тры дывізіі, аднак туркі таксама ўзмацнілі абарону Дарданэл, батарэі атрымалі новыя гарматы, туркі паставілі яшчэ адну лінію міннага загараджэння, дзясятую па рахунку.
Саюзнікі страцілі каля 140 000 чалавек забітымі, параненымі і палоннымі, пры гэтым англічане страцілі 73 485 чалавек (гэта самыя цяжкія страты англійскай арміі, панесеныя ёю на працягу адной аперацыі Першай сусветнай вайны).
Толькі ў Месапатаміі турэцкія войскі дасягнулі поспехаў, спыніўшы прасоўванне брытанскіх войскаў, прычыніўшы ім шэраг адчувальных удараў і прымусіўшы перайсці да абароны ў Эль-Кута.
Таксама ў канцы 1915 года, пасля разгрому Сербіі, Германіі атрымалася ўсталяваць прамую сувязь з Турцыяй, гэта значна палегчыла становішча Асманскай імперыі, якая магла атрымліваць матэрыяльную дапамогу з Германіі.
З іх найважнейшымі з'яўляюцца руска-турэцкі Каўказскі фронт ва ўсходняй Анатоліі, дзеянні рускіх войскаў у Персіі, Дарданэльская аперацыя, дзеянні брытанскіх войскаў у Палестыне і Месапатаміі.
Да канца 1915 года рускія войскі за невялікім выключэннем захавалі за сабой тыя раёны, якія яны адваявалі вясной і летам гэтага года, аднак з-за цяжкай сытуацыі на Усходнім фронце і недахопу боепрыпасаў, рускаму камандаванню прыйшлося адмовіцца ад актыўных дзеянняў на Каўказе ў 1915 годзе.
Непасрэдна перад вайной, да ўлады ў Турцыі прыйшла пранямецкая групоўка Энвера-пашы, і таму ў краіне ўсталяваўся моцны германскі ўплыў, таму турэцкі ўрад схіляўся да германскай арыентацыі.
Для правядзення аперацыі саюзнікі вылучылі буйныя ваенна-марскія сілы: 11 лінейных караблёў, 1 лінейны крэйсер, 4 лёгкіх крэйсера, 16 эскадраных мінаносцаў, 7 падводных лодак, 1 авіятранспарт з 6 гідрасамалётамі, 21 тральшчык, 1 кананерскую лодку і вялікую колькасць дапаможных судоў.
Гэтыя фактары з'явіліся прычынай таго, што ўжо 22 ліпеня 1914 года ваенны міністр Турцыі Энвер-паша заявіў германскаму паслу аб намеры Турцыі ўступіць у саюз з Цэнтральнымі Дзяржавамі.
Да пачатку кампаніі 1915 года руская Каўказская армія мела 111 батальёнаў, 212 сотняў і 364 гарматы; 3-я армія, аднавіўшы сваю баяздольнасць пасля разгрому пад Сарыкамышем, мела ў сваім складзе 167 батальёнаў, а таксама іншыя злучэнні.
Да пачатку ваенных дзеянняў Турцыя мабілізавала 40 пяхотных дывізій дзеючых войскаў, 57 рэзервовых дывізій, 40 палкоў рэгулярнай і 24 палка ірэгулярнай конніцы, усяго каля 780 000 чалавек, пад камандаваннем ваеннага міністра Энвер-пашы.
Генеральны сакратар ААН Хамаршэльд запатрабаваў ад яго спіс сведак, але Банг-Енсен адмовіўся раскрыць спіс, баючыся, што яго атрымаюць камуністычныя спецслужбы і гэта пагражае сваякам уцекачоў рэпрэсіямі.
Поўл Банг-Енсен (, нар. 6 красавіка 1909, Капенгаген, Данія — пам. 26 лістапада 1959, Нью-Ёрк, ЗША) — дыпламат сярэдзіны стагоддзя, быў на службе МЗС Даніі, а затым чыноўнікам у ААН.
Павел Іванавіч Шпетны — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, камандзір узвода процітанкавых ружжаў 284-а гвардзейскага палка (95-я гвардзейская стралковая дывізія, 5-я гвардзейская армія, Варонежскі фронт).
Палявое ўпраўленне было ўтворана ў ліпені 1914 года пры штабе Адэскай ваеннай акругі, было сфармавана па штатам палявога ўпраўлення галоўнакамандуючага войскамі фронту , але са скарочанай колькасцю чыноў штаба арміі , прадугледжаных мабілізацыйнымі планам.
Армія ўдзельнічала ў Галіцыйскай аперацыі , абарончых баях у ходзе ліквідацыі Горліцкага прарыву аўстра-германскіх войскаў , Брусілаўскім прарыве , баявых дзеяннях на рацэ Стрыпа, пад Львовам, у раёне Бучач — Галіч — Тарнополь і летнім наступе войскаў Паўднёва-Заходняга фронту 1917 года.
7-я палявая армія ўдзельнічала, сумесна з 8-й, 9-й і 11-й палявымі арміямі, у новым выглядзе франтавой наступальнай аперацыі, якая была названа па імені аднаго з яе аўтараў Брусілаўскім прарывам.
Аднак калі 1 чэрвеня 2000 года Добрушскі райвыканкам звярнуўся ў Дзяржаўны камітэт па архівах і справаводству пры Савеце Міністраў Рэспублікі Беларусь з просьбай распрацаваць герб горада, то супрацоўнікам аддзела геральдыкі і генеалогіі ўдалося знайсці цікавыя звесткі пра мінулае Добруша.
У часопісе «Гербовед», які выдаецца Рускай Геральдычнай калегіяй, гаворыцца, што Добруш развіўся «з прамысловага, акружанага з усіх бакоў лясамі, мястэчка, вядомага вытворчасцю канатаў, парусоў і драўляных вырабаў».
Рассадзіна, «адбылося ў час валадарання Кацярыны Другой, у канцы ст., бо іменна тады афіцыйна зацвярджаецца цэлая серыя гарадскіх гербаў, распрацаваных Расійскай геральдмейстэрскай канторай у такім жа стылі. Гербы такога роду адлюстроўвалі вытворча-эканамічную спецыфіку населенага пункта».
У кнізе «Беларусы на мяжы нацыянальнай катастрофы» раскрываюцца прычыны неверагодных цяжкасцяў этнакультурнага жыцця беларускага народа ў выніку правядзення супярэчнай яго інтарэсам дзяржаўнай моўнай палітыкі ўладамі Рэчы Паспалітай, царскай Расіі, СССР — БССР і Рэспублікі Беларусь.
На аснове аналізу фактычнага матэрыялу паказана, што праблема захавання беларусамі сваёй нацыянальнай ідэнтычнасці істотна абвастрылася пасля правядзенага па ініцыятыве палітычнага кіраўніцтва Рэспублікі Беларусь у 1995 г. рэферэндуму, згодна з якім насуперак сусветнай практыцы краін з адным тытульным народам статус другой дзяржаўнай мовы надалі ў Беларусі і рускай мове.
Аўтар паказвае, што пры падтрымцы дзяржаўнага чыноўніцкага апарату руская мова трывала ўсталявалася ва ўсіх сферах афіцыйнага жыцця, зрабіўшы лішняй, непатрэбнай для яго беларускую мову.
Кніга «Краязнаўства ў кантэксце сучаснага нацыянальна-культурнага жыцця Беларусі» прысвечана раскрыццю становішча краязнаўчага руху ў Рэспубліцы Беларусь, паказаны яго дасягненні ў даследаванні розных праблем, звязаных з гісторыяй, нацыянальна-культурным жыццём.
Адзін з аўтараў кніг: «Гісторыя Мінска» , «Гісторыя Беларускай ССР» , «Гісторыя рабочага класа БССР» , «Нарысы гісторыі Беларусі» , «Гісторыя культуры Беларусі» ; аўтар манаграфій, сярод якіх «Беларуская нацыя і мова» , «Назвы зямлі беларускай» і інш.
Даследаваў праблему культурнага жыцця на тэрыторыі, што знаходзілася пад юрысдыкцыяй акупацыйных уладаў у кнізе «Нацыянальна культурнае жыццё Беларусі на тэрыторыі функцыянавання нямецкага акупацыйнага рэжыму », якая выйшла ў 2011 годзе.
Дзьёрдзь Бернат Лукач Сегедскі (, сапр. імя Дзьёрдзь Бернат Лёвінгер, ; у гады жыцця ў СССР — Георгій Восіпавіч Лукач;, 13 красавіка 1885, Будапешт — 4 чэрвеня 1971, тамсама) — венгерскі філосаф-неамарксіст яўрэйскага паходжання, літаратурны крытык.
Ён стаў старшынём арганізацыі Французскія сацыялістычныя студэнты (звязанай у асноўным з французскай Сацыялістычнай партыяй, у той час называлася Французская секцыя рабочага інтэрнацыяналу ), і вучыўся ў Нацыянальнай школе адміністрацыі .
З 1970 па 1990 год гурт Мішэля Ракара ўнутры Сацыялістычнай партыі, вядомая як « », выступала за рэфармаванне французскага сацыялізму праз выразнае прызнанне рынкавай эканомікі, больш дэцэнтралізацыі і меншага дзяржаўнага кантролю.
Яна знаходзілася ў асноўным пад уплывам скандынаўскай сацыял-дэмакратыі і стаяла ў апазіцыі да першапачатковай праграмы Мітэрана аб нацыяналізацыі, закладзенай у «110 прапановах для Францыі».
Займаў пасаду прэм’ер-міністра падчас прэзідэнцтва Франсуа Мітэрана з 1988 па 1991 год, падчас знаходжання на якой увёў стаўку мінімальнага даходу інтэграцыі , сацыяльныя праграмы-мінімуму дабрабыту немаёмных, і падпісаў Маціньёнскія пагадненні аб статусе Новай Каледоніі.
За версіяй следчых, Чарнякоў разам з Эндзюкоўскім і этнографам з Мурманска В. К. Алымавым узначальвалі нейкую «Саамскую нацыяналістычную паўстанцкую дыверсійна-шкодніцкай арганізацыю».
Гэтая арганізацыя была, нібыта, звязана, як з Захадам (у тым ліку з тымі коламі Фінляндыі, якія падтрымлівалі ідэю стварэння Вялікай Фінляндыі, у склад якой былі б уключаны Усходняя Карэлія і Кольскі паўвостраў), так і з так званым «Карэльскім цэнтрам», які нібыта узначальвалі Эдвард Гюлінг і Густаў Ровіа, былыя кіраўнікі Карэльскай АССР.
Працаваў у Камісіі акрвыканкама па раяніраванні, а таксама ў Камітэце новага алфавіту, склаў і выдаў у 1933 годзе першы саамскі буквар на аснове лацінкі , пераклаў на саамскую мова шэраг падручнікаў з рускай мовы, аднак праз два гады буквар быў канфіскаваны як «палітычна шкодны».
Дзяцінства разам з бацькамі пражыў у Лодзі, пазней у Санкт-Пецярбургу, дзе ў 1908—1917 гадах вучыўся ў Санкт-Пецярбургскай яўрэйскай прыватнай мужчынскай гімназіі І.
З 1919 года быў добраахвотнікам у Чырвонай Арміі, браў удзел у Грамадзянскай вайне, пасля дэмабілізацыі стварыў першы ў СССР педагагічны рабфак, які выпусціў першых настаўнікаў з рабочых і сялян.
Паколькі Фронт быў аморфным у ідэйным плане (улучаючы розныя сілы ад мааістаў да ліберальных нацыяналістаў), у ім існавалі супярэчнасці: марксісцкае крыло ФРЭТЫЛІН падтрымвала эгалітарысцкую сацыяльную палітыку, развіццё вёскі на грунце пераразмеркавання зямлі паміж працоўнымі на ёй сялянамі і механізаванні сельскай гаспадаркі; у той жа час «умераныя» выхадцы з феадальных колаў спрабавалі захаваць традыцыйныя іерархічныя і разрозненыя структуры.
Пад канец партугальскага валадарства на выспе Фронт перамог на мясцовых выбарах вясной 1975 года, набраўшы больш 55% галасоў і нанясучы пераканаўчую паразу фундаваным інданезійцамі праціўнікам незалежнасці з АПОДЭТІ.
Аднак партыя УДТ , з якой ФРЭТЫЛІН спачатку выступаў адзіным блокам, пры падтрымцы мясцовай паліцыі ў жніўні 1975 года ажыццявіла пераварот і забіла шэраг прыхільнікаў ФРЭТЫЛІН.
Агульныя рысы ФРЭТЫЛІН, які бараніў «універсальныя дактрыны сацыялізму» і «права на самавызначэнне», схадзіліся з рэвалюцыйнымі рухамі левага толку ў іншых партугальскіх асадах — ФРЭЛІМО ў Мазамбіку, МПЛА ў Анголе, ПАІГК у Гвінеі-Бісау і Каба-Вэрдэ (пасля распаду Савецкага Саюза ў 1990-х гг. усе яны перайшлі на сацыял-дэмакратычныя пазіцыі і былі прыняты ў Сацыялістычны Інтэрнацыянал — ФРЭТЫЛІН мае ў ім кансультацыйны статус).
Рэвалюцыйны фронт за незалежнасць Усходняга Тымора — усходнетыморская левая палітычная арганізацыя, што ўдзельнічала ў партызанскай барацьбе за незалежнасць Усходняга Тымора ад Партугаліі і Інданезіі.
Пасля атрымання Усходнім Тыморам незалежнасці ў выніку рэферэндуму па самавызначэнні 1999 года ФРЭТЫЛІН, маючы найбуйнейшае парламенцкае прадстаўніцтва, быў кіруючай партыяй краіны да 2007 года.
Папярэднікам ФРЭТЫЛІН была заснаваная ў 1970 годзе Тыморская сацыял-дэмакратычная асацыяцыя, на базе якой 11 верасня 1974 года быў утвораны Рэвалюцыйны фронт за незалежнасць Усходняга Тымора.
Сілы Фронту, якія абапіраліся на тыморцаў, якія служылі ў партугальскім каланіяльным войску, перайшлі ў наступ, пасля чаго ФРЭТЫЛІН у аднабаковым парадку абвясціў 28 лістапада 1975 года незалежнасць Дэмакратычнай рэспублікі Усходні Тымор.
Непрывабны выгляд захаваных будынкаў не толькі выкліканы кантрастам з сучасным горадам, але і тлумачыцца тым, што многія будынкі былі глінабітнымі, недаўгавечнымі ў параўнанні з будынкамі з пясчаніку ў большасці іншых гарадоў мая.
Майкл Коу лічыў Камінальхую адным з найвялікшых археалагічных помнікаў Новага Свету, хоць на сённяшні дзень ад горада засталося ўсяго некалькі пагоркаў, і ён выглядае блякла на фоне многіх іншых помнікаў культуры мая, папулярных у турыстаў.
Уладальнік рарытэту быў упэўнены ў праўдзівасці гэтага афорта — гэта пацвярджаецца 300-старонкавай высновай экспертаў, якую ён склаў і падаў журналістам і супрацоўнікам аўкцыёну (падверглі аналізу выяву, паперу, а таксама чарнілы, выкарыстаныя для подпісаў).
Адказваючы ўсім тым, хто сумняваецца ў сапраўднасці, ён піша: «Гэта выява з'яўляецца творам мастацтва, а не фатаграфіяй», спісваючы ўсе недакладнасці і несупадзенні на спецыфіку самой выявы.
Шырокую вядомасць і цікавасць грамадскасці прынесла афорту паведамленне « », што малюнак будзе 1 кастрычніка 2009 года выстаўлены на аўкцыён ’ за 40 000 фунтаў стэрлінгаў пад назвай « : — 1909».
Яўрэйская сям'я, прозвішча якой звычайна ў сродках масавай інфармацыі не паведамлялася, але мелася на ўвазе з кантэксту, што гэта сям'я самой мастачкі (некаторыя сродкі масавай інфармацыі акцэнтуюць увагу на тым, што дом мастачкі нібы служыў «салонам для палітычных вальнадумцаў»), выехала з Аўстрыі напярэдадні Другой сусветнай вайны, пакінуўшы большую частку сваёй маёмасці, у тым ліку гравюру і шахматы , намаляваныя на ёй, на апеку ахмістрыні.
Дасье змяшчае справаздачы судова-медыцынскіх экспертаў і мастацтвазнаўцаў, а таксама сведчанні, якія даказваюць, што Эма Ловенстрам існавала , што яна працавала ў Вене і была настаўніцай Адольфа Гітлера.
Гульня ў шахматы: Ленін з Гітлерам — Вена 1909 — скандальна вядомы афорт мастачкі Эмы Ловенстрам , на якім паводле сцвярджэння некаторых мастацтвазнаўцаў і гісторыкаў намалявана сцэна шахматнага паядынку паміж двума палітыкамі, які адбыўся ў Вене ў 1909 годзе.
Ён не выявіў ніякіх слядоў шахматных кніг у бібліятэцы Адольфа Гітлера, а ў яго запісах і прамовах знайшоў толькі адну згадку пра шахматы ў маі 1933 года, калі Гітлер звяртаўся да дэпутатаў рэйхстага, апраўдваючы дзеянні штурмавікоў:
Ён сцвярджаў, што атрымаў гэту інфармацыю ад оберштурмфюрара СС і шахматнага кампазітара Ада Кремера , намесніка Ганса Франка, генерал-губернатара акупаванай фашыстамі Польшчы, аматара і заступніка шахмат.
У 1984 годзе ўпершыню з'явілася ў прэсе інфармацыя пра тое, што існуе гэты афорт, які захоўваецца ў прыватнай калекцыі Фелікса Эднгофера, выкананы ў 1909 годзе, калі мастачка прыехала ў аўстрыйскую сталіцу.
Уладзімір Лаўроў, доктар гістарычных навук, аўтар кнігі «Імя Расія. У. І. Ленін» , настойвае на несумяшчальнасці поглядаў і характараў Леніна і Гітлера, якія рабілі немагчымым асабістыя зносіны за шахматнай дошкай.
З нагоды даты нараджэння Вараздат Аруцюнян казаў: «Мне невядомая дата майго нараджэння… Я яе пазнаў пазней. У 1916 годзе ў тыфліскім часопісе «Амбавабер» апублікавалі поўны спіс выхаванцаў сірочага прытулку пры царкве Цыранавор.
З Вана ў 1915 годзе Вараздат Аруцюнян трапіў у сірочы прытулак пры царкве Цыранавор у Тыфлісе і правёў там з братам Арцрунам (пасля — вядомы актор тэатра і кіно, народны артыст Армянскай ССР) і сястрой два гады.
Палацавы комплекс у стылі барока быў пабудаваны па заказе графа ў 1717—1720 гадах архітэктарам Кіліянам Ігнацам Дынцэнхоферам, і ўяўляе сабой галоўны будынак з двума невялікімі павільёнамі па баках, абнесены барочнай чыгуннай агароджай.
У збор музея ўваходзіць архіў Антаніна Дворжака, які ўключае нотныя рукапісы, партытуры, асабістую перапіску, малюнкі, фатаграфіі, плакаты, бібліятэку, тэатральныя праграмы і афішы, а таксама асабістыя рэчы кампазітара, напрыклад, гусіныя пёры, якімі ён карыстаўся пры сачыненні музыкі, любімыя музычныя інструменты, плашч і берэт Кембрыджскага ўніверсітэта, атрыманыя ім у 1891 годзе пасля прысваення яму звання ганаровага доктара.
У 1932 годзе па просьбе «Таварыства Антаніна Дворжака» горад перадаў яго для размяшчэння ў ім экспазіцыі, прысвечанага жыццю і творчасці чэшскага кампазітара, хоць сам ён ніколі не наведваў гэты будынак і жыў у іншым месцы.
Пераможцам турніру стаў Энтані Хэмілтан, які перайграў на сваім шляху да тытула Энтані Мак-Гіла і Буньярыта Кеятыкуна у кваліфікацыі, Марка Уільямса , лідара сусветнага рэйтынгу Марка Сэлбі , Бары Хокінса ў чвэрцьфінале , Сцюарта Бінэма ў паўфінальным матчы і Алістэра Картэра ў фінальным паядынку .
Такім чынам, 45-гадовы англічанін, які даходзіў да рэйтынгавых фіналаў на адкрытым чэмпіянаце Брытаніі 1999 года і на адкрытым чэмпіянаце Кітая 2002 года, выйграў свой першы рэйтынгавы тытул у кар’еры, а таксама першы прафесійны турнір з 1995 года .
Апроч таго, Хэмілтан, якому было 45 гадоў і 7 поўных месяцаў, стаў самым узроставым пераможцам рэйтынгавага спаборніцтва з 1989 года (калі Даг Маўнджой перамог на Класік ва ўзросце 46 гадоў і 7 поўных месяцаў).
Энтані Хэмілтан, які патрапіў у мэйн-тур толькі ў пачатку сезона і меў 66-ы нумар у сусветным рэйтынгу, стаў адным з самых нізкарэйтынгавых пераможцаў спаборніцтваў рэйтынгавага ўзроўню ў гісторыі, а гэтая перамога паспрыяла яго ўздыму ў рэйтынгу на 29 пазіцый — з 66-й на 37-ю.
Лёсаванне турніру прадвызначала немагчымасць сустрэчы гульцоў топ-16 нумароў пасеву раней за 1/8 фіналу, гульцоў топ-8 раней чвэрцьфіналаў, гульцоў з першай чацвёркі сеяных раней паўфіналу і двух першых сеяных раней фіналу .
Шэсць гульцоў з першых шаснаццаці сеяных не патрапілі на турнір: Джон Хігінс , Джад Трамп , Шон Мёрфі , Дзін Цзюньхуэй , Джо Пэры , Лян Вэньбо і Кайрэн Уілсан .
2017 праходзіў пад эгідай сусветнай асацыяцыі прафесійнага більярда і снукера і ўваходзіў у каляндар мэйн-тура, а таксама з’яўляўся 12-м рэйтынгавым турнірам снукернага сезона 2016/2017.
На тытульным лісце змешчана гравюра і пашыраная назва кнігі («Зуполъне выложены на рускій языкъ докторомъ Францискомъ Скориною с Полоцка»), а на адвароце-4 аркушы — «Предисловие в притчи премудрага Саломона царя Израилева», у якім Скарына разважае пра мудрасць гэтага біблейскага аўтара, дае тлумачэнне яго імя («Саломон еже ест мирный или спокойный, понеже был мир и покой по вся времена царства его»).
Скарына высока ацэньвае кнігу Прытчаў, лічыць, што яна патрэбна для «чести всякому человеку, мудрому и безумному, богатому и вбогому, младому и старому, наболей тым, они же хотять имети добрые обычае и познати мудрость и науку».
Паводле сведчанняў саміх харэзмійцаў, усе яны былі падвергнуты разбурэнню, а іх жыхары — пагалоўна забіты (крыніцы паведамляюць пра гібель 500 тысяч чал. ва Ургенчы, 200 тысяч у Гераце, 500 тыс. чал. у Мерве).
Харэзмшах з рэшткамі арміі спачатку адступіў у свае персідскія ўладанні, пасля чаго бег з невялікім атрадам у прыкаспійскую вобласць, а затым на невялікі востраў Ашурадэ, у Каспійскім моры, дзе знаходзілася рэзервацыя для пракажоных.
Дзяржава Харэзмшахаў спыніла існаванне, нягледзячы на тое, што сын і спадчыннік Мухамеда Джэлал ад-Дзін Манкбурны яшчэ каля дзесяці гадоў працягваў аказваць супраціўленне манголам, знаходзячыся пры гэтым у Дэлі і Малой Азіі.