polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Іван Мартынавіч Платун , фрэзероўшчык менскай Фабрыкі імя Тэльмана быў асуджаны да расстрэлу 9 лістапада 1937 года як «агент польскай выведкі», пасмяротна рэабілітаваны ў 1960 годзе.
Анто́н Марты́навіч Плату́н (, в. Амлынцы, цяпер Нясвіжскі раён, Мінская вобласць, Беларусь — 15 чэрвеня 1938, Новасібірская вобласць, РСФСР, НКУС) — палітычны дзеяч Беларускай ССР, 4-ы Народны камісар асветы Беларускай ССР.
Гэта вельмі зручны водны шлях да прамысловых цэнтраў, якія размешчаныя ў еўрапейскай частцы Расіі, для суднаў грузападымальнасцю 3000т — 5200т тыпу «рака-мора» , які злучае ўнутраныя водныя шляху Расіі праз Азоўскае мора з Чорным і Міжземным морамі.
У загадзе Кіраўнікоў інтурыста 184 ад 26 ліпеня 1973 гады сказана: «Перадаць гасцініцу „Інтурыст“ на 507 месцаў з блокам харчавання на 792 месцы на баланс аддзялення „Інтурыст“ па Растоўскай вобласці. Лічыць уведзенай у эксплуатацыю гасцініцу „Інтурыст“ у г. Растове-на-Доне з 17 ліпеня 1973 г.» Першымі замежнымі гасцямі сталі Хельмуты, Нэс і Арсіс, што прыбылі з Федэратыўнай Рэспублікі Германія.
Замежнікам падаваліся паслугі, дзіўныя для савецкіх грамадзянаў: пункт памену валют, міжнародная тэлефонная сувязь, экскурсіі па горадзе і вобласці ў суправаджэнні гідаў-перакладнікаў, а таксама катанне на «Рускай тройцы» па іпадрому.
Гісторыя гасцініцы «Інтурыст» бярэ свой пачатак 1 ліпеня 1954 года, калі на загад міністра вонкавага гандлю СССР 326 у горадзе Растове-на-Доне было арганізавана агенцтва ВАА «Інтурыст», на якое ўскладалася «сустрэча прыбываючых у горад замежных дэлегацый і асобных замежнікаў, а таксама выкананне іншых заданняў Цэнтра па абслугоўванні замежнай кліентуры».
Нягледзячы на ўзрасталую патрэбу ў гасцінічных паслугах, у горадзе існавала толькі адна гасцініца «Дон», у якой для замежных гасцей былі вылучаны 65 месцаў, ваннымі пакоямі былі ўладкаваны ўсяго 8 нумароў.
На пасяджэнні Вялікай антыфашысцкай скупшчыны народнага вызвалення Сербіі ў лістападзе 1944 у Бялградзе, абіраўся народным дэпутатам і першым намеснікам старшыні Народнай скупшчыны Сербіі першага і другога склікання.
Алякса́ндар Ра́нкавіч (, вядомы таксама як Лека Марка; 28 лістапада 1909, сяло Дражавац каля г. Абрэнавац — 20 жніўня 1983, Дуброўнік, Харватыя) — югаслаўскі палітычны дзеяч, намеснік старшыні СФРЮ, народны герой Югаславіі.
З 1956 — намеснік старшыні Саюзнага выканаўчага веча , член Сакратарыята Вярхоўнага камітэта ЦК СКЮ, член ЦК Саюза камуністаў Сербіі, займаў шэраг іншых дзяржаўных і партыйных пасад.
У 1950—1960 гадах курыраваў органы дзяржбяспекі ў Югаславіі (савецкія газеты выкарыстоўвалі тэрмін «зграя Ціты — Ранкавіча»), у 1966 годзе ў выніку палітычнага скандалу зняты з усіх пасад.
Размяшчаецца на апошнім паверсе вежы пад нумарам 22 на вуліцы Опатычка , званай «Вежай святара» , якая была ўзведзена ў стагоддзі ў часы пагрозы татарскага нашэсця і раней была ва ўладанні Заграбскага архіепіскапа.
каманчы здолелі паставіць пад кантроль вялізарныя тэрыторыі Вялікіх раўнін, у тым ліку заходні Тэхас, усход Нью-Мексіка, паўднёвы ўсход Каларада, паўднёвы захад Канзаса, захад Аклахомы.
Але ў сакавіку 1840 г. падчас сустрэчы пад белым сцягам з каманчамі ў Сан-Антоніа для выкупу раней захопленых палонных адбыўся ўзброены інцыдэнт, падчас якога загінула 33 каманчы і 6 тэхасцаў.
У сакавіку 1840 г. спроба каманчаў заключыць мір з Тэхасам скончылася абвастрэннем канфлікту, калі тэхасцы ўбачылі прывезеную каманчамі ў Сан-Антоніа знявечанную 16-гадовую дзяўчыну Матыльду Локхард.
У выпадку з прэзідэнтам, працэдура павінна быць прапанавана большасцю і зацверджана 2/3 альбо большасцю ад агульнага ліку членаў Нацыянальнага сходу, гэта азначае, што 200 з 300 членаў парламента павінна зацвердзіць імпічмент.
У гэтым пункце таксама гаворыцца, што любая асоба, у дачыненні да якога ўзбуджана хадайніцтва аб імпічменце прыпыняецца ажыццяўленне яго ўлады да імпічменту пакуль не будзе вынесены прысуд, і рашэнне аб імпічменце не распаўсюджваюцца далей, чым адхіленне ад дзяржаўнай пасады.
Галасаванне па імпічменту адбылося 9 снежня 2016 года 234 з 300 членаў Нацыянальнага сходу прагаласавалі за імпічмент і часовае прыпыненне прэзідэнцкіх паўнамоцтваў і абавязкаў Пак Кын Хэ.
Згодна з Законам Аб Канстытуцыйным Судзе 1988 года, Канстытуцыйны суд павінен прыняць канчатковае рашэнне на працягу 180 дзён пасля атрымання ім судовага рашэння па справе, у тым ліку ў выпадках імпічменту.
65 П. 1, Калі Прэзідэнт, прэм'ер-міністр, ці іншы дзяржаўны деяч,ці члены Савета парушае Канстытуцыю ці іншыя законы пры выкананні службовых абавязкаў, Нацыянальны сход можа абвясціць іх імпічмент.
Навуковы кіраўнік тэм «Параўнальнае вывучэнне літаратуры: інтэрдысцыплінарны падыход», «Параўнальнае вывучэнне літаратур свету: беларускі кантэкст», «Літаратурная класіка ў сістэме міжкультурных камунікацый» , тэмы кафедры беларускай літаратуры «Тыпалогія літаратурнага працэсу ў Беларусі ў сістэме новых педагагічных тэхналогій» і інш.
З 1994 г. у складзе калектыва НДІ МА пад кіраўніцтвам акадэміка М. А. Лазарука прымала ўдзел у рэалізацыі канцэпцыі кантэкстуальнага вывучэння беларускай літаратуры, была сааўтарам праграм па беларускай літаратуры, падручніка «Беларуская літаратура. ХІ кл.», дапаможнікаў для сярэдніх навучальных устаноў .
Галіна Яўгенаўна Адамовіч (21 мая 1955, в. Вяззе, Асіповіцкі раён, Магілёўская вобласць — , ) — доктар філалагічных навук, прафесар кафедры беларускай літаратуры і культуры філалагічнага факультэта Беларускага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэта імя Максіма Танка.
Аўтар шэрагу манаграфій, кнігі для настаўнікаў «З крыніц сусветнай літаратуры» , дапаможнікаў для студэнтаў, у т. л. «Літаратура і культура: праблемы аналізу і сінтэзу» , «Літаратурная класіка ў параўнальным вывучэнні» .
Забудоўшчыкамі праспекта былі кампаніі «Нор Айланд», «Бізнес Цэнтр», «Прагрэс Арменія», «Локал Дэвелаперс», «Гарні Груп», Маскоўская інвестыцыйная будаўнічая кампанія, «Хаз Профіт», «З года. Арменія».
Па першых рысунках праспект павінен быў прылягаць прама да плошчы Рэспублікі, але з-за пабудаванага пазней будынка Нацыянальнай галерэі Арменіі, праспект, не даходзячы да плошчы, прылягае да вуліцы Абавяна, якая крыху далей злучаецца з плошчай Рэспублікі.
З верасня 1996 года па кастрычнік 2000 года — кіраўнік дэпартамента ўласнай бяспекі Міністэрства грамадскай бяспекі; член дэпартамента па агульнай бяспецы КПВ; член Дэпартамента агульнай бяспекі Пастаяннага камітэта КПВ і сакратар штаба бяспекі партыйнага камітэта ў аддзеле міністэрства грамадскай бяспекі.
З красавіка 2006 года па студзень 2011 года — член ЦК партыі 10 склікання, член Цэнтральнага Народнага Камітэту па грамадскай бяспекі, член Пастаяннага Цэнтральнага партыйнага камітэта па грамадскай бяспекі, намеснік міністра грамадскай бяспекі, генерал-лейтэнанты , і прысвоена званне прафесара .
Чан Дай Куанг (; г., камуна Куанг Тыен, акруга Кім Сон, правінцыя Ніньбінь, ДРВ — 21 верасня 2018) — дзясяты Прэзідэнт В’етнама , доктар філасофіі ў галіне юрыдычных навук, прафесар.
Партыя свабоды — нацыяналістычная папулісцкая палітычная партыя ў Нідэрландах, якая прытрымліваецца ліберальных поглядаў на эканамічныя пытанні і якая займае жорсткую пазіцыю ў дачыненні да іміграцыі і звязаных з ёй сацыяльных і культурных працэсаў.
У выніку выбараў 9 чэрвеня 2010 года партыя павялічыла сваё прадстаўніцтва ў парламенце да 24 месцы, заняўшы па выніках галасавання трэцяе месца, набраўшы 1 453 944 галасоў і прапусціўшы наперад толькі Народную партыю за свабоду і дэмакратыю і Партыю працы.
Ужо ўвесну 1996-га ўвагу грамадскасці і журналістаў прыцягнулі іх таямнічыя сцягі — чырвоныя палотнішчы з чорным колам ды белым старадаўнім знакам «спарыша» — якія ўздымаліся над натоўпам дэманстрантаў у самыя небяспечныя моманты палітычных акцый.
Дзяржаўныя спецслужбы ў 1997-м годзе арганізавалі шэраг правакацый вакол «Белага легіёну», у тым ліку жорсткае збіццё яго лідара Сяржука Чыслава — той трапіў у шпіталь са шматлікімі пераломамі.
Яго абвінавачвалі таксама ў «распаўсюдзе фашысцкай сімволікі», але эксперты-мастацтвазнаўцы прызналі, што эмблема «Белага легіёну» — знак «спарыш» — не мае дачынення да фашызму і з’яўляецца элементам традыцыйнага беларускага арнаменту (у тым ліку, ён змешчаны на сучасным дзяржаўным сцягу Рэспублікі Беларусь).
Так асноўнай дзейнасцю арганізацыі сталі ўдзел у штогадовых спартыўных зборах і летніках у розных кутках Беларусі, таксама чальцы «Белага легіёна» ахоўвалі нацыянальныя культурныя акцыі і незалежныя СМІ.
У сярэдзіне 2000-х арганізацыя абвясціла пра спыненне свайго існавання з-за таго, што, на іх думку: «грамадская неабходнасць баявой арганізацыі нацыяналістаў адсутнічае, паколькі небяспекі суверэнітэту Рэспублікі Беларусь больш не існуе».
У 2006 годзе сябры «Белага Легіёна» былі заўважаны ў ахове кандыдата на пасаду прэзідэнта РБ Аляксандра Казуліна, аднак іх ахоўная дзейнасць не была звязана з афіцыйнай пазіцыяй арганізацыі, а было прыватнай ініцыятывай асобных членаў.
Арганізацыя «Белы легіён» была заснавана ў 1995 годзе, малодшымі членамі Беларускага згуртавання вайскоўцаў , на яго базе моладзевага крыла ДРАБ (Дружыны рэгіянальнай аховы і бяспекі, так званыя «Чорныя драбы»).
Пачаўшы з зусім нечаканай перамогі ў традыцыйным матчы лёгкаатлетаў СССР—ЗША (Фаіну ўключылі ў склад другой зборнай СССР, але яна здолела апярэдзіць усіх саперніц), Мельнік выйграла потым усе спаборніцтвы, у якіх выступала, у тым ліку і чэмпіянат СССР.
Фаіна Рыгораўна Мельнік (9 чэрвеня 1945, Бакота, Хмяльніцкая вобласць, УССР — 16 снежня 2016, Масква, Расія) — савецкая лёгкаатлетка , двухразовая чэмпіёнка Еўропы , алімпійская чэмпіёнка , удзельніца трох Алімпійскіх гульняў, шматразовая рэкардсменка свету, заслужаны майстар спорту СССР .
За кошт абсарбавальных уласцівасцяў медзі атрыманы спірт адрозніваецца мяккасцю і адсутнасцю непрыемнага паху, абумоўленага сівушнымі алеямі, а круглявая форма апарата прадухіляе працэс назапашвання вінных завісяў па вуглах ёмістасці.
Сербская аўтамабільная прамысловасць існуе ўжо на працягу больш за 70 гадоў, узыходзячы да часоў Югаславіі, калі ў горадзе Крагуевац у 1939 годзе была заснавана прамысловая кампанія , якая вырабляла розныя мадэлі аўтамабіляў па ліцэнзіі .
Аўтамабільная прамысловасць Сербіі з'яўляецца адным з найважнейшых сектараў прамысловасці краіны, прадукцыя якой складае 15 % ад усёй прамысловай прадукцыі Сербіі і 18 % ад усяго экспарту па стане на 2013 год.
Ёванку абвінавачвалі ў шпіянажы на карысць СССР, раскрыцці дзяржаўнай таямніцы, змове з сербскім генералітэтам, перавышэнні паўнамоцтваў (незаконным прызначэнні і адхіленні ад працы вышэйшых службовых асоб), удзеле ў змове супраць Аляксандра Ранкавіча, змове з генералам Джокам Ёванічам і спробе падрыхтоўкі дзяржаўнага перавароту і звяржэння Ціта.
Рашэнне аб вызваленні Ёванкі не прыняў нават прыйшоўшы да ўлады Слабадан Мілошавіч, і толькі ў 2000 годзе Ёванка пакінула сваю «турму» пасля распараджэння Ваіслава Каштуніцы.
27 ліпеня 1980, праз тры месяцы пасля смерці кіраўніка дзяржавы, таемная паліцыя абшукала дом на Вужыцкай вуліцы, дзе жыла пара Броз, канфіскавала ўсю маёмасць і выправадзіла Ёванку з кватэры, адправіўшы яе на Бульвар свету ў дом 75 пад хатні арышт.
Эстонскі мастацкі музей быў заснаваны 17 лістапада 1919 года, але толькі ў 1921 годзе ён атрымаў сваё першы пастаяннае будынак — пабудаваны ў стагоддзі Кадрыёргскі палац у парку Кадрыёрг.
Альбом высока ацэнены крытыкамі і па выніках года «Дай дарогу!» становіцца лаўрэатам прэмій «Даём рады» у намінацыях «Гурт года» і «Альбом года», а таксама ўладальнікам персанальнай узнагароды ад мінскага клуба : у намінацыі «Самы шалёны канцэрт».
Ад крытыкаў альбом атрымлівае станоўчыя водгукі: «Уцяжараны брэсцкі рок, у якім можна наскрэбці, напрыклад, панк з хардкорам. Вельмі добры рок, смею вас запэўніць. Драйвова сыграна, хутка, умела, чалавечыя тэксты — і ўсміхнуцца ёсць дзе і падумаць».
Лаўрэат прэмій «Даём рады» у намінацыях «Гурт года» і «Альбом года» ў 2012 годзе, уладальнік персанальнай узнагароды ад мінскага клуба : у намінацыі «Самы шалёны канцэрт» у 2012 годзе, пераможца «Добробаттл» на «Доброфест 2014», лаўрэат прэміі 2015 у намінацыі «Артыст года».
22 чэрвеня ў межах Кангрэса Праваабарончы цэнтр «Вясна», Міжнародная федэрацыя за правы чалавека і Нарвежскі Хельсінкскі камітэт зладзілі дыскусію па праблеме смяротнага пакарання ў Беларусі, а таксама прэзентацыю англамоўнай версіі кнігі «Смяротнае пакаранне ў Беларусі».
Падчас Тыдня супраць смяротнага пакарання ў МІнску і рэгіёнах Беларусі праходзяць пікеты, лекцыі, дыскусіі, канцэрты, прагляды фільмаў па тэме смяротнага пакарання ў свеце і ў Беларусі.
14 чэрвеня адбыўся круглы стол «Еўропа: стратэгія будучыні» — пра дачыненні Еўрапейскага Саюза, Еўрапейскага парламента, Савета Еўропы, АБСЕ і Беларусі і Расіі ў пытанні смяротнага пакарання.
глыбіні вякоў» - артэфакты перыяду каменнага, бронзавага, жалезнага вякоў, а таксама эпохі сярэднявечча, у прыватнасці прадметы, што адносяцца да салтава-маяцкай культуры перыяду росквіту Хазарскага каганата;
Ганаровы рэктар Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта інфарматыкі і радыёэлектронікі, кандыдат тэхнічных навук, прафесар кафедры тэарэтычных асноў электратэхнікі БДУІР, акадэмік Міжнароднай акадэміі навук вышэйшай школы, Заслужаны работнік вышэйшай школы БССР.
Неакласіцызм, як мастацкі стыль новага часу, выявіўся ў працах мастакоў наступнага стагоддзя: Стэфана Гаўрыловіча, Ёвана Ісайловіа, Георгія Мішковіча і Міхайла Жыўкавіча.
Кветкі на голых кветаножках 1-2 мм даўжынёй, прамыя, пазней гарызантальна адхіленыя і звернутыя ў адзін бок, у рэдкім гронкападобным суквецці, 2-7 см даўжынёй і 1 см шырынёй.
Прыкветкі падобныя па форме з лісцем, яйкападобныя або лінейна-ланцэтныя, 1,7 см даўжынёй, 0,4 см шырынёй, ніжнія ля аснавання круглявыя, цэльнакрайнія або слаба выемкава-зубчастыя, верхнія ля аснавання клінаватыя, з 1-2 некалькі шылападобна-лінейнымі зубцамі або цэльнакрайнія.
Чашачка 7 мм даўжынёй, амаль голая, з доўгай трубкай 3 мм даўжынёй, па жылках часам рэдка валасістай і з лінейна-шылападобнымі, уверх адцягненымі, амаль роўнымі зубцамі 4 мм даўжынёй, карацей трубкі вяночка, па краі з рэдкімі, кароткімі, цвёрдымі валасінкамі.
Вяночак ў 1½—2½ разы даўжэй чашачкі, лімонна-жоўты, белы, бураваты або спачатку жаўтлявы, пазней светла-ружовы з пурпуровымі палоскамі, з прамой, белай трубкай, у зеве больш-менш замкнёнай, ніжняя губа слаба адхіленая ад пляскатай верхняй.
Лісце яйкападобна-ланцэтнае або лінейна-ланцэтнае, 4-9 см даўжынёй і 0,5—1,2 см шырынёй, доўга завостранае, звужанае ў хвосцік 1-1,5 мм даўжынёй або з месцамі, цэльнакрайняе або верхняе часам ля аснавання рэдка-зубчастае, голае або з абодвух бакоў рассеяна-валасістае і па краі пакрытае кароткімі, жорсткімі валасінкамі.
17 жніўня, у дзень заключэння пагаднення з Румыніяй, балгары самі перайшлі ў наступленне на арміі генерала Сарайля, нанёсшы ўдары адначасова па абодвум слабым флангам саюзнікаў у раёне Дойрана і ў Заходняй Македоніі.
У гэты час у апошняй разгарнулася адкрытая канфрантацыя паміж палітычным лагерам раялістаў, прыхільнікаў караля Канстанціна , і лібералаў, прыхільнікаў прэм’ер-міністра Элефтэрыяса Венізеласа.
Першы бой рускіх частак на Салоніцкім фронце адбыўся 10 верасня 1916 года, калі маючы ў сваім распараджэнні ўсяго толькі адзін полк і свой уласны штаб, генерал Дзітэрыхс выйшаў у бой сумесна з французскімі часткамі.
Пасля адбівання нападу балгарскай пяхоты саюзнікі пачалі падрыхтоўку да заняцця горада Манацір на поўдні сербскай Македоніі, галоўны ўдар наносілі войскі Усходняга ўчастка фронту, і брыгада Дзітэрыхса апынулася на вастрыі.
Нягледзячы на цяжкія горныя ўмовы, у якіх прыходзілася весці наступ, 17 верасня саюзнікі авалодалі ключавой пазіцыяй на подступах да Манастыра — горадам Флорына і адна з мэтаў наступу была дасягнута — пачалося адступленне балгараў на поўнач.
Па ўмовах дагавора з Румыніяй, па якім яна павінна была ўступіць у вайну на баку Антанты, саюзнікі запланавалі ў жніўні 1916 года наступленне руска-румынскіх войскаў на поўдзень ад Дуная, а Салоніцкай арміі (5 англійскіх, 4 французскіх, 6 сербскіх, 1 італьянская пяхотныя дывізіі і адна руская пяхотная брыгада) — у кірунку на ракі Вардар і Струму.
2-я Асобая брыгада Дзітэрыхса апынулася, разам са слабымі колькасна 57-й і 156-й французскімі дывізіямі, у складзе ўдарнай групоўкі, у задачу якой было пастаўлена сваім манеўрам вырашыць зыход маючага адбыцца бітвы.
Са складу рускай брыгады у гэты момант быў гатовы да тэрміновым выступлення толькі 3-ы асобны полк, аслаблены выдзяленнем пагонцаў да мулам, аднак у сітуацыі, якая абстаноўцы генерал Дзітэрыхс вырашыў рушыць разам з ім, не чакаючы заканчэння падрыхтоўкі 4-га асобага палка брыгады.
На левым жа флангу, на поўдзень ад возера Острава, Сарайль хацеў стварыць моцную групу ў складзе 2-й французскіх дывізій і рускай 2-й Асобай брыгады пад агульным камандаваннем камандуючага французскай Усходняй арміяй генерала Карданье.
Войскам Салоніцкага фронту прыйшлося тэрмінова ратаваць новага «саюзніка», і Вярхоўны камандуючы міжсаюзніцкімі войскамі генерал Сарайль кінуў 2-ю Асобную брыгаду, сканцэнтраванне якой яшчэ не было завершана, на ліквідацыю прарыву балгараў, якія здолелі апярэдзіць наступленне ўсяго Салоніцкага фронту ў падтрымку Румыніі.
На фракійскімі ўзбярэжжа балгары зацвердзіліся на ўсходнім беразе ракі Струмы і занялі горада Серэс і Драму, а 24 жніўня занялі порт Кавалу, выйшаўшы на ўзбярэжжы Эгейскага мора, а грэчаскія гарнізоны на іх шляху проста склалі зброю і былі адпраўлены немцамі ў палон у Сілезію.
Сало́ніцкі фронт 1915—1918 — фронт баявых дзеянняў, які ўзнік у Першую сусветную вайну ў кастрычніку — лістападзе 1915 года пасля высадкі ў Салоніках, на тэрыторыі Грэцыі, англа-французскага экспедыцыйнага корпуса.
Геастацыянарныя спадарожнікі ўзвышаюцца над Зямлёй на вышыні 35786 км, сярэдневышынныя спадарожнікі займаюць дыяпазон ад 5000 да 15000 кіламетраў, для пакрыцця ўсёй зямной паверхні такіх спадарожнікаў патрабуецца каля 10, такія спадарожнікі знайшлі прымяненне ў сістэме ; завяршаюць класіфікацыю нізкаарбітальныя спадарожнікі, якіх для пакрыцця сувяззю ўсёй Зямлі трэба прынамсі пяцьдзясят.
Д. Дулічэнка зрабіў беспрэцэдэнтную спробу ў рамках аднаго кніжнага тома прадставіць ўзоры тэкстаў, якія ілюструюць практычна ўсю багатую і супярэчлівую гісторыю пісьменства гістарычнай Карпацкай Русі з самага пачатку яе існавання.
вядомы як аўтарытэтны спецыяліст па славянскім літаратурным мікрамовам (у прыватнасці, па панонска-русінскай, карпатарусінскай і кашубскай); яму належыць і аўтарства тэрміна «славянскія мікрамовы», які замацаваўся ў лінгвістыцы з канца 1970-х гадоў.
У прыватнасці, у выдавецтве Тартускага ўніверсітэта ім у 2003-2004 гг. быў апублікаваны двухтомнік «Славянскія літаратурныя мікрамовы. Узоры тэкстаў», які стаў свайго роду энцыклапедыяй, у якой прадстаўлены 18 славянскіх мікрамоў.
У сабранай ім бібліяграфіі па міжнародным дапаможным мовам, якая ўключыла практычна ўсе вядомыя праекты такіх моў, паказана каля 1000 розных лінгвапраектаў (першы варыянт складзенага Дулічэнка храналагічнага індэкса лінгвапраектаў, апублікаваны ў 1988 годзе, уключаў звесткі аб 916 праектах.
Д. Дулічэнка быў рэдактарам выдаваўшыхся ў Тарту альманахаў па інтэрлінгвістыке — « » (з 1982 па 1990 гг. выйшла 7 тамоў са справаздачамі, праходзіўшых у Тарту калоквіўмаў; пасля значнага перапынку ў 2006 г. апублікаваны 8-ы том) — і славістыке — « » .
Прафесар Дулічэнка — аўтар звыш 500 прац на больш чым 20 мовах, у тым ліку больш за паўтара дзясяткаў манаграфій і кніг на рускай, эстонскай, нямецкай, літоўскай мовах, і двух на панонска-русінскай микрамове.
Аднак доказаў самога факта бітвы да гэтага часу не знойдзена: невядомая ні колькасць харвацкага войска, ні імёны яго камандзіраў, пры гэтым у летапісах згадваюцца толькі 30 тысяч мангола-татарскіх салдат з ханам Батыем, якіх удалося разбіць ушчэнт і нанесці ім вялікія страты.
Гісторыкамі не знойдзены ніякія згадкі ў дакументах стагоддзя аб якіх-небудзь маштабных бітвах харвацкіх войскаў супраць манголаў, а на Гробніцкім полі археолагі так і не знайшлі якіх-небудзь слядоў бітвы або артэфактаў, якія адносяцца да стагоддзя.
Тая частка легенды, у якой гаворыцца пра пераапранутых у звярыныя шкуры салдатаў, пазней згадваецца ў летапісах як частка бітваў харвацкіх войскаў супраць Асманскай імперыі і турэцкіх войскаў, што толькі пацвярджае версію пра выдуманую бітву.
Бітва на Гробніцкім полі — легендарная бітва, якая, згодна з харвацкімі летапісамі, адбылася ў 1242 годзе паміж харвацкім і мангола-татарскім войскамі падчас і завяршылася перамогай харвацкіх войскаў над мангола-татарамі.
Тым не менш, у 2013 годзе ў Рыеке на выставе ў Марскім музеі ўзбярэжжа Харватыі з'явіўся меч, які быў знойдзены ў 1934 годзе і вельмі быў падобны да паўночнаеўапейскіх мячоў стагоддзя.
Пасля двух разгромных паходаў Бату-хана на Русь мангола-татары рушылі на Захад: імі былі спустошаныя Польшча, Венгрыя, Чэхія, Славакія, значная частка Балканаў, пасля чаго мангольскія войскі падступілі да Аўстрыі, германскім княствам, Венецыі і Рыму.
Канструкцыя складаных ахраматычных лінз, у якіх храматычная аберацыя ў значнай ступені адмяняецца, выкарыстоўвае колькасную ацэнку дысперсіі шкла, зададзеную яго лікам Абэ , дзе больш нізкія лікі Абэ адпавядаюць большай дысперсіі па бачным спектры.
У некаторых прыкладаннях, такіх як тэлекамунікацыі, абсалютная фаза хвалі часта не важная, а толькі распаўсюджванне хвалевых пакетаў або «імпульсаў»; у гэтым выпадку нас цікавяць толькі варыяцыі групавой скорасці з частатой, так званая дысперсія групавой скорасці.
Хоць гэты тэрмін выкарыстоўваецца ў галіне оптыкі для апісання святла і іншых электрамагнітных хваляў, дысперсія ў тым жа сэнсе можа прымяняцца да любога хвалевага руху, напрыклад, да акустычнай дысперсіі ў выпадку гукавых і сейсмічных хваль, у гравітацыйных хвалях .
Дыфракцыйны і прызматычны спектры ў пэўнай ступені адрозніваюцца: прызматычны спектр сціснуты ў чырвонай частцы і расцягнуты ў фіялетавай і размяшчаецца ў парадку змяншэння даўжыні хвалі: ад чырвонага да фіялетавага; нармальны спектр — раўнамерны ва ўсіх абласцях і размяшчаецца ў парадку ўзрастання даўжынь хваль: ад фіялетавага да чырвонага.
Сутнасцю з’явы дысперсіі з’яўляецца адрозненне фазавых скарасцей распаўсюджвання прамянёў святла з рознай даўжынёй хвалі ў празрыстым рэчыве — аптычным асяроддзі (тады як у вакууме скорасць святла заўсёды аднолькавая, незалежна ад даўжыні хвалі і, такім чынам, колеру).
Кажучы больш строга, анамальная дысперсія шырока распаўсюджана, напрыклад, яна назіраецца практычна ва ўсіх газах на частотах паблізу ліній паглынання, аднак у пароў ёда яна досыць зручная для назірання ў аптычным дыяпазоне, дзе яны вельмі моцна паглынаюць святло.
Дысперсія святла — гэта сукупнасць з’яў, абумоўленых залежнасцю абсалютнага паказчыка праламлення рэчыва ад частаты святла , або, што тое ж самае, залежнасць фазавай скорасці святла ў рэчыве ад частаты .
Па гэтай прычыне, напрыклад, тэрмін закон дысперсіі, які ўжываецца як назва колькасных суадносін, які злучае частату і хвалевы лік, прымяняецца не толькі да электрамагнітнай хвалі, але і да любога хвалевага працэсу.
Франак апавядае пра сваё дзяцінства, навучанне ў нелегальным Коласаўскім ліцэі, носіць турэмныя перадачы бацьку Вінцуку Вячорку, удзельнічае ў кампаніі адзінага кандыдата на прэзідэнта ад дэмакратычных сіл Аляксандра Мілінкевіча.
Фармальнай прычынай адлічэння стала тое, што студэнт не змог своечасова здаць сесію: у гэты час Ф. Вячорка адбываў 15-сутачны адміністрацыйны арышт па абвінавачванні ў дробным хуліганстве, якое ён здзейсніў 16 студзеня 2008 года ў будынку суда Цэнтральнага раёна Мінска, дзе праходзіў працэс па справе актывісткі моладзевага дэмакратычнага руху Юліі Сіўцовай.
Франак Вячорка кіраваў укладаннем некалькіх музычных праектаў -- «Я люблю ліцэй», «Я люблю ліцэй: Веру ў Цябе», «Партызанская школа», «Янка Купала» , «НезалежныЯ» , каардынаваў праект па дубляванні замежных фільмаў на беларускую мову, у межах якога былі перакладзены «Шрэк 2», «Шрэк 3», «Крымінальнае чытво», «Любоў насамрэч».
Бацька — Вінцук Вячорка, старшыні Партыі БНФ у 1999-2007 гадах; маці — Ірына Паладзеўна Ползік, педагог, заснавальніца рыцарскага клуба «Вялікае княства», прадзюсар музычнага праекту «Легенды Вялікага княства».
У 2008 пачаў навучанне ў Еўрапейскім гуманітарным універсітэце на завочным аддзяленні па спецыяльнасці «Медыя і камунікацыі», аднак мусіў прыпыніць, бо быў забраны на тэрміновую вайсковую службу.