polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Кіеўскі хуткасны трамвай — хуткасная трамвайная сістэма ў горадзе Кіеве, першая лінія якой была запушчана 30 снежня 1978 года і стала першым прадстаўніком гэтага віду транспарту ў СССР, другая адкрыта першапачаткова ў 2000 годзе, затым, пасля закрыцця ў 2009-м, зноў запушчана 24 кастрычніка 2012 года.
Існавалі планы па працягу лініі хуткаснага трамвая ад плошчы Перамогі да чыгуначнага вакзала, у раён Вялікі Васількоўскі вуліцы, далей па тунэлі да бульвара Лесі Украінскія і Моста Патона з перасадкай на станцыі метро Вакзальная, Палац Украіна, Пячэрская, аднак гэтыя планы не былі рэалізаваныя.
Пасля таго як для патаннення праекта было адкладзена будаўніцтва левабярэжная лініі Кіеўскага метро, было вырашана будаваць другую лінію хуткаснага трамвая з мэтай паведамлення жылога масіва Выгураўшчына-Траешчына са станцыяй метро «Левабярэжная».
У 1851 г. падпісалі дагавор з ЗША аб праве перасяленцаў вольна пераязджаць праз землі кроу далей на захад, пры гэтым амерыканцы вызначылі тэрыторыі гэтага народа агульнай плошчай каля 154 000 км².
З'яўляецца працягам вуліцы Брэсцкіх дывізій, пачынаецца з эстакады над чыгуначнымі пуцямі, перасякае вуліцу Герояў абароны Брэсцкай крэпасці, на скрыжаванні якой узведзена двухузроўневая развязка, з паўночнага ўсходу прымыкае вуліца Міцкевіча, з паўднёвага захаду — вуліца Леванеўскага, далей перасякае плошчу Леніна, з паўднёвага захаду да вуліцы падыходзіць вуліца Бялова, перасякае вуліцу Гогаля.
Пасля скрыжавання з вуліцай Гогаля змяняе арыентацыю, з усходу да вуліцы прымыкае вуліца Будзённага, а з захаду пешаходная частка вуліцы Тэатральнай, далей з усходу прымыкае вуліца Дзяржынскага, з захаду — вуліца Вароўскага, перасякае праспект Машэрава і завяршаецца скрыжаваннем з вуліцай Інтэрнацыянальнай каля Брэсцкага рачнога порта.
У часы Польскай Рэспублікі насіла імя Люблінскай уніі, у гонар акта аб аб'яднанні Каралеўства Польскага і Вялікага Княства Літоўскага ў федэратыўную дзяржаву Рэч Паспалітую, зацверджанага 1 ліпеня 1569 года на Люблінскім сойме.
Адзін з яго подзвігаў у партызанскай брыгадзе — стрэлам з супрацьтанкавага стрэльбы вывеў са строю тры паравозы, якія везлі да фронту склады з боепрыпасамі, танкамі і жывой сілай гітлераўскіх войскаў.
Некалькім байцам удалося падпаўзці да дзоту на 30 м, але «пагасіць» агнявую кропку аказалася немагчымым: амбразура дзота была вузкая, і выбухі гранат не прычынялі шкоды ні кулямёту, ні фашысцкага куляметчыку.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 24 сакавіка 1945 года за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым адвагу і гераізм яфрэйтару Купрыянаву Пятра Іванавіча пасмяротна прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Пё́тр Іва́навіч Купрыя́наў — Герой Савецкага Саюза , разведчык 3-га батальёна 53-й мотастралковай брыгады 29-га танкавага корпуса 5-й гвардзейскай танкавай арміі 1-га Прыбалтыйскага фронту, яфрэйтар.
Царква евангельскіх хрысціян-баптыстаў у Новачаркаску (таксама шырока пашырана іншая назва Лютэранская кірха у Новачаркаску) — найбуйнейшая пратэстанцкая царква ў горадзе Новачаркаску Растоўскай вобласці.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 1 мая 1943 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» гвардыі капітан Мікалай Навумчык быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» за нумарам 907.
Мхіта́р Герацы́ — армянскі лекар стагоддзя, армянскі класік сярэднявечнай медыцыны, аўтар знакамітай «Суцяшэнні пры ліхаманках», трактатаў, энцыклапедычных прац, у якіх ён закрануў хірургію, дыету і псіхатэрапію.
З 1980-х гадоў некалькі выдаўцоў выдалі адукацыйныя размалёўкі для дарослых, якія прызначаны для вывучэння прадметаў выпускнога ўзроўню, такія як анатомія і фізіялогія, дзе каляровае кадзіраванне і падобныя схемы выкарыстоўваюцца ў якасці дапамогі навучання.
Ад яго ў спадчыну атрымала гарадок і маёнтак Дзераўное ў Мінскім павеце з маёнткамі , маёнтак Пацекі ў Навагрудскім павеце, маёнтак Жодзскі з маёнткамі ў Ашмянскім павеце.
Па іншай версіі слова мае спрадвечнае тунгуса-маньчжурскае паходжанне і паходзіць ад кораня «са» — ведаць, у прыватнасці ў эвенкійскім «садэмі» — ведаць, «савун» — веды, «саман» — чалавек, які любіць веды («-ман» — суфікс прыхільнасці, для параўнання «асіман» — аматар жанчын).
І што акрамя малітваў і ахвярапрынашэнняў, з дапамогай якіх яны звяртаюцца да багоў і звышнатуральных істот, існуюць яшчэ «спецыялісты па свяшчэнным», людзі, здольныя бачыць духаў, узнесціся і сустрэцца з божаствамі Неба, спусціцца ў Пекла і змагацца з дэманамі, хваробамі і смерцю.
Свяшчэннасць свету, вопыт іншых шаманаў дае сілу, і, будучы абраным, часам і супраць уласнай волі, шаман цяпер паступае ў адпаведнасці са сваім новым веданнем быцця, ён выпрацоўвае сваю рытуальную практыку і пераносіць гэта веданне ў чалавечы свет, несучы новае веданне, якое адпавядае патрэбам супольнасці.
Абранне суправаджаецца асаблівай «шаманскай хваробай», якая служыць пераходам у новае жыццё шамана і змяшчае ўсе элементы ініцыяльных абрадаў, якія ўключаюць смерць і новае нараджэнне: сыходжанне ў Апраметную, узнясенне на Нябёсы і зносіны з багамі або духамі, душамі памерлых, а таксама разнастайныя адкрыцці шаманскай і рэлігійнай прыроды.
Хоць дзейнасць шамана звязана ў тым ліку і з лячэннем, прынята адрозніваць шаманаў ад знахароў і траўнікаў, таму што апошнія могуць лячыць за кошт назапашаных ведаў, а не за кошт дапамогі духаў-памочнікаў і экстатычных бачанняў.
Згодна армянскай гісторыі, напісанай Маўсесам Харэнацы, першы цар старажытнай Арменіі Айк «Ахехнавор» , які ўвайшоў у гісторыю як Айк Наапет — патрыярх-родапачынальнік армянскага народа, заснавальнік дынастыі Айказуні , — аб'яднаў армян і разграміў у бітве Дзюцазнамарт войскі тытана Бэла.
1-ы лік месяца «Навасард» паганскага календара армян, даводзіцца на 11 жніўня, а свята Навасард — 11 жніўня — адзначаецца кожны год са старажытнасці да нашых дзён, як у многіх армянскіх дыяспарах , так і ў самой Рэспубліцы Арменія — у прыватнасці ў армянскім дахрысціянскім паганскім храме Гарні , што каля горада Ерэван.
Сваім з'яўленнем цеплавоз М62 абавязаны аднаму цікаваму факту: у 1961 годзе Венгерскія чыгункі закупілі ў шведскай фірмы « » 20 цеплавозаў «3» магутнасцю 1950 л. с., якім далі абазначэнне 61.
У той жа час на Луганскі цеплавозабудаўнічы завод быў адпраўлены загад у тэрміновым парадку распрацаваць цеплавоз ў габарыт еўрапейскіх чыгунак для каляіны 1435 мм з магутнасцю сілавой устаноўкі 2000 л. с.
Па патрабаванням міжнароднага саюза чыгунак былі ўнесены некаторыя змены ў форме кузава, што палепшыла агляд, змены таксама закранулі буферны брус, там з'явілася магчымасць усталёўваць шрубавую сцяжку і буферы.
У прыватнасці ён меў у арыгінале 4 восі, усе яны былі абматораны, але пры пастаўцы ў некаторыя краіны патрабавалася па патрабаванням заказчыка паменшыць восевую нагрузку, і таму каляскі цеплавоза сталі трохвосевымі, там з'явіліся падтрымліваючыя восі.
Да жніўня 1944 года гвардыі капітан Уладзімір Наржымскі быў намеснікам камандзіра эскадрыллі 11-га гвардзейскага знішчальнага авіяпалка 2-й гвардзейскай мінна-тарпеднай авіядывізіі ВПС Чарнаморскага флоту.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 6 сакавіка 1945 года за «мужнасць і гераізм, праяўленыя ў паветраных баях з нямецкімі захопнікамі» гвардыі капітан Уладзімір Наржымскі быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» за нумарам 4036.
Праз нейкі час Мацэлі накіравалі да генерал-маёра С. Булак-Балаховіча, войска якога адступіла ад Мазыра на польскі бок дэмаркацыйнай лініі, «дзеля наладжвання сувязі», а насамрэч, каб пазбавіцца ад балахоўца ў радзе.
Якраз вясной 1921 года разам з іншымі камандзірамі слуцкіх паўстанцаў Янка Мацэлі сфармаваў з добраахвотнікаў атрады , якія перайшлі на акупаваную бальшавікамі тэрыторыю Беларусі, каб партызаніць.
Лізюкоў знаходзіўся ў вельмі цяжкім становішчы: аперацыя яго арміі была на грані правалу, і Стаўка ўжо выказала відавочнае незадаволенасць яго дзеяннямі: «5 ТА, маючы перад сабой слабога праціўніка не больш адной танкавай дывізіі, трэці дзень топчацца на месцы. Часткі арміі з-за нерашучых дзеянняў ўвязаліся ў зацяжныя франтальныя баі, страцілі перавагу раптоўнасці і не выканалі пастаўленую задачу» (з дырэктывы Стаўкі Вярхоўнага Галоўнакамандавання ад 9.7.1942).
А 9 ліпеня паводле яго загаду без суда і следства быў расстраляны начальнік аператыўнага аддзела 11-га танкавага корпуса падпалкоўнік В. С. Хлебалаў, тым самым прадэманстраваўшы, што ён прымае самыя бязлітасныя меры да вінаватых у зрыве наступлення і ні перад чым не спыніцца, каб дасягнуць мэтаў наступу.
Паводле архіўных дакументаў генерал-маёр Аляксандр Ільіч Лізюкоў загінуў у баю 23 ліпеня 1942 года ў паўднёвага адгор’я гая, што знаходзіцца ў 2 км на поўдзень ад вёскі Лебяж’е Сямілукскага раёна Варонежскай вобласці.
У выніку кастрычніцкага нямецкага наступлення войскі Паўднёва-Заходняга фронту апынуліся ахопленымі з абодвух флангаў, і 6 кастрычніка 1941 года камандаванне Паўднёва-Заходняга фронту прыняў рашэнне аб адводзе правафланговых армій на 45-50 кіламетраў на мяжу Сум—Ахтырка—Коцельва з мэтай прыкрыцця Белгарада і паўночных подступаў да Харкаву.
З мэтай замкнуць кальцо акружэння, немцы атакавалі ў стык паміж суседнімі дывізіямі — 222-й стралковай дывізіяй, якая займала поўнач мяжу Симбухово — Смаленскае, і 110-й стралковай дывізіяй, якая адышла за раку Нару.
8 лютага 1938 года быў арыштаваны супрацоўнікамі спецыяльнаага аддзела Ленінградскай ваеннай акругі па падазрэнні ва ўдзеле ў антысавецкай ваеннай змове, у тым ліку на падставе паказанняў былога начальніка І.
На допытах пад катаваннямі з яго былі выбітыя «добраахвотныя» паказанні, у прыватнасці і пра тое, што Лізюкоў «збіраўся здзейсніць тэрарыстычны акт у дачыненні да наркама Варашылава і іншых кіраўнікоў ВКП і савецкага ўрада шляхам наезду танка на Маўзалей падчас аднаго з парадаў».
22 месяцы утрымліваўся ў турме Ўпраўлення дзяржаўнай бяспекі НКВД Ленінградскай вобласці да 3 снежня 1939 года, калі прысудам ваеннага трыбунала Ленінградскага ваеннай акругі быў апраўданы.
Лізюкова ў правале аперацыі моцна перабольшаная: няўдачу аперацыі 5-й танкавай арміі прадвызначылі памылковыя рашэнні вышэйшага савецкага камандавання, якія ў далейшым ўжо не змаглі скампенсаваць ніякія гераічныя дзеянні асобных савецкіх частак і байцоў.
Да канца лютага 1942 года 2-й гвардзейскі стралковы корпус, павольна прасоўваючыся ў цяжкіх умовах лясіста-балоцістай мясцовасці, без дарог, але, не сустракаючы сур’ёзнага супраціву праціўніка, выйшаў на подступы да горада Холм.
У вёсцы Шапкава, у дваццаці кіламетрах на поўнач ад Холма, перадавыя часткі 8-й гвардзейскай дывізіі і 75-й марской стралковай брыгады, якія надыходзілі ў авангардзе 2-га корпуса, злучыліся з часткамі 26-й стралковай брыгады Калінінскага фронту, і замкнулі кальцо акружэння рамушэўскай і дзямянскай груповак праціўніка.
У выніку наступлення войскаў Паўночна-Заходняга фронту ўтварыўся «кацёл», у якім апынуліся 6 нямецкіх дывізій, у тым ліку матарызіраваную дывізію СС «Тотэнкопф» — усяго каля 95 000 чалавек салдат і дапаможных частак.
Але ўжо ў 1:15 5 ліпеня арміі была пастаўлена задача «ударам у агульным кірунку Зямлянск, Хахол перахапіць камунікацыі танкавай групоўкі праціўніка, прарваўшайся да ракі Дон на Варонеж; дзеяннямі па тылах гэтай групы сарваць яе пераправу праз Дон».
Аперацыю загадвалася пачаць «не пазней за 15-16 гадзін» у той жа дзень, але да таго моманту з усёй 5-й танкавай арміі паблізу раёна маючых адбыцца дзеянняў знаходзіўся толькі наданы Лізюкову 7-ы танкавы корпус Ротмістрава, ды і той не паспеў засяродзіцца ў зыходным раёне своечасова.
Лізюкоў не мог зразумець логікі дзеянні камандавання Бранскага фронту і паспрабаваў прапанаваць больш аптымальны варыянт выкарыстоўваць 3-ю танкавую армію, якая магла быць уведзена ў бой хутчэй і з відавочна меншымі праблемамі пры перадыслакацыі, але яго тэлеграма ад 3 ліпеня 1942 генерал-палкоўніку А. М. Васілеўскаму «праз галаву» камандавання Бранскага фронту засталася без адказу.
Фронту ставілася задача «дзеяннямі 11-й арміі ў напрамку на Сольцы і далей у тыл наўгародскай групоўцы праціўніка і дзеяннямі 1-га і 2-га гвардзейскіх карпусоў, 34-й арміі і 1-й ударнай арміі выйсці ў раён Пскова, перарэзаць асноўныя камунікацыйныя лініі ленинградско-волхаўскага групы праціўніка».
Нягледзячы на тое, што штаб даводзілася фармаваць з камандзіраў, адстаўшых ад сваіх частак, у момант бязладнага адыходу ад горада Мінска, таварыш Лізюкоў праявіў максімум энергіі, настойлівасці, ініцыятывы.
Літаральна пад бесперапыннай бамбардзіроўкай з боку ворага, не маючы сродкаў кіравання, таварыш Лізюкоў сваёй настойлівай работай забяспечыў кіраванне часцямі, асабіста праявіў мужнасць і храбрасць.
Лізюкова вызначылася ў баю супраць 25-й нямецкай матарызаванай дывізіі ў Штэпаўке, часці якой былі канртатакаваны і разбіты пры ўдзеле 9-й кавалерыйскай дывізіі, 1-й танкавай брыгады і 5-й кавалерыйскай дывізіі, якія ўваходзілі ў конна-механізаваную групу 21-й арміі пад агульным камандаваннем генерал-маёра П. А. Бялова.
Па ацэнцы камандарма генерал-лейтэнанта М. А. Пуркаева, «2-й гвардзейскі стралковы корпус, пад камандаваннем г Лізюкова, зрабіў паспяховы марш-манеўр з баямі ад Старой Русы да Холма, нанёсшы значны ўрон праціўніку і пераадолеўшы цяжкасці бездарожжа ў зімовых умовах… нанёс праціўніку вялікія страты», а «т. Лізюкоў — валявы, энергічны камандзір».
З чэрвеня 1934 года фармаваў і камандаваў асобным цяжкім танкавым палком, а з сакавіка 1936 года ў званні палкоўніка (гэта воінскае званне яму бло нададзена 17 лютага 1936 года — 6-й асобнай цяжкай танкавай брыгадай імя С. М. Кірава, Слуцк, Ленінградская ваенная акруга, якая мела на ўзбраенні танкі Т-28 і Т-35.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 5 жніўня 1941 года «за ўзорнае выкананне баявых заданняў Камандавання на фронце барацьбы з германскім фашызмам і праяўленыя пры гэтым адвагу і геройства» палкоўніку Лізюкову Аляксандру Ільічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка».
У лістападзе 1919 года скончыў Смаленскую артылерыйскія курсы камсаставу ў Маскве і быў прызначаны ў 58-ю стралковую дывізію 12-й арміі Паўднёва-Заходняга фронту на пасаду камандзіра артылерыйскага ўзвода.
Міхаі́л Іва́навіч Дзямчу́к — савецкі і беларускі вучоны і дзяржаўны дзеяч, член-карэспандэнт НАН Беларусі, лаўрэат Дзяржаўнай прэміі БССР у галіне навукі і тэхнікі.
Кожная секцыя мае верхні і ніжні калектары, злучаныя вертыкальным каналам, і арабрэнне, арганізуючае канвекцыённыя патокі паветра ўздоўж секцыі, што як раз і забяспечывае аптымальнае размеркаванне цяпла ў памяшканні.
Кацельня — комплекс тэхналагічна звязаных цеплавых энергаўстановак, размешчаных у адасобленых вытворчых будынках, убудаваных, прыбудаваных або надстроенных памяшканнях з катламі, воданагравальнікамі (у тым ліку ўстаноўкамі нетрадыцыйнага спосабу атрымання цеплавой энергіі) і кацельна-дапаможным абсталяваннем, прызначаны для выпрацоўкі цеплыні.
На сцэне яны, як правіла, выступаюць у мудрагелістых касцюмах і масках: адзіны качуючы з вобраза ў вобраз атрыбут — накладныя вусы, астатнія дэталі канцэртнага гардэроба рэгулярна мяняюцца, і ў рамках аднаго выступу «Кассиопея» можа апынуцца на сцэне і ў ролі мікробаў, і ў белагвардзейскіх уборах.
Аляксандр Гарбачоў з «Афішы» назваў жанр «Кассиопеи» найдзіўнейшым псіхапопам, разам падобным на гурт , мюзіклы Аляксея Рыбнікава і містычныя эксперыменты групы , у той час як сам Аляксандр Ліберзон адзначаў сярод любімых калектываў аўстралійскую групу .
Барыс Барабанаў, крытык выдання «Коммерсантъ », ахарактарызаваў стыль калектыву як «дурнаваты сінці-поп», «цацачная касмічная музыка» і «капуснік», а дэбютнаму дыску даў неадназначны водгук: «Альбом забаўны, але даслухаць яго да канца — мука».
У 2007 годзе праектам зацікавіўся беларускі прамоўтэр Аляксандр Багданаў, які ў той час працаваў з першай групай Чарапко-Самахвалава «Петля пристрастия» — ён арганізаваў некалькі канцэртаў і адвёз іх у Маскву на «Фестиваль улыбок» мастака Андрэя Барценева.
У 2009 годзе прадзюсаваннем групы заняўся Алег Несцераў і прапанаваў ім кантракт са сваёй гуказапісваючай кампаніяй «Снегири», 16 чэрвеня пад гэтым лэйблам выйшаў іх першы сапраўдны альбом з аднайменнай назвай — дыск уключае 14 кампазіцый, у асноўным гэта істотна палепшаныя версіі песень з папярэдніх нявыдадзеных альбомаў.
У чэрвені Аляксандр Багданаў, прамоўтэр групы, атрымаў прэмію «Степной волк» у катэгорыі «Дзеяч», пры гэтым ён абышоў такіх вядомых прадзюсараў, як Іосіф Прыгожын і Яна Рудкоўская.
10 красавіка 2010 года гурт разам з , ды іншымі прыняў удзел у якасці запрошанных гасцей на шоу ў падтрымку выхаду сінгла ад у клубе “”.20 кастрычніка фірма «Снегири» выпусціла другі нумарны альбом гурта пад назвай «Стивен Кинг и мы», куды ўвайшлі 11 новых песень.
Датай з'яўлення «Кассиопеи» лічыцца 2001 год, калі трое сяброў, прафесійны актор Ілля Чарапко-Самахвалаў , тэатральны гукарэжысёр Аляксандр Ліберзон і Сяргей Сакалоў сабраліся і запісалі сумесную песню пад назвай «На Луне».
Чарапко-Самахвалаў паралельна з гэтым з'яўляўся фронмэнам постпанк-каманды «Петля пристрастия», Ліберзон да гэтага граў у гурце «Распилил и выбросил», а Сяргей Сакалоў у свой час быў удзельнікам групы «Чоки», якая выступала яшчэ ў мінскім клубе нефармалаў «Рэзервацыя».
У чэрвені дуэт «Аляксандра і Канстанцін» прымаюць удзел у конкурсе ў межах Еўрапейскага фестывалю этна- і фолкмузыкі « 2002» у Польшчы, дзе становяцца лаўрэатам трэцяй прэміі.
Частка тэкстаў альбома была прысвечаная беларускім паўстанцам і партызанам розных часоў: каліноўцам, балахоўцам, «лясным братам» (магчыма памылка, ці проста супадзенне прыдуманай назвы для спева і ляснымых братоў з краін Балтыі.
Пазней кампазітар, народны артыст Рэспублікі Беларусь і аўтар арыгінальнай музыкі для гэтага спева Сяргей Картэс запрасіў музыкаў выканаць яе ў Белдзяржфілармоніі на афіцыйным святочным вечары з нагоды свайго 80-годдзя.
У 2008 годзе выступаў за клуб «Патані», які быў складзены з ігракоў юнацкай зборнай Арменіі, на наступны сезон вярнуўся ў «Пюнік», дзе спачатку выступаў за другую каманду, а ўжо з сезона 2010 замацаваўся ў асноўным складзе.
Пакінуў «Жэтысу» па заканчэнні сезона 2019, а ў студзені 2020 года падпісаў двухгадовы кантракт з алмацінскім «Кайратам», разам з якім стаў чэмпіёнам і ўладальнікам Кубка Казахстана.
Удзельнікамі гурта ў той час былі: Базыль «Базыль» Садкоўскі, Дзмітрый «Кузэн» Кручок, Аляксандр « Шлаг» Шалягін, Дзмітрый «Міх» Міхневіч і, самы малодшы Павел «Агурок» Кульша, якому тады было ўсяго 14 гадоў.
На стадыі папярэдняга адбору краіны ЕС маюць магчымасць выбраць да двух аб’ектаў у двухгадовы перыяд, пасля чаго, ужо на этапе адбору, група з 13 незалежных экспертаў праглядае і правярае аб’екты.
Распачаты ў 1240 годзе, Імператарскі палац Хофбург уяўляе сабой комплекс будынкаў і садоў, якія выкарыстоўваліся, каб служыць у якасці рэзідэнцыі дынастыі Габсбургаў - кіруючай сям'і для значнай часткі Еўропы на працягу каля 700 гадоў.
Імперыя Габсбургаў была мульты-этнічнай і шматканфесійнай імперыяй, якая мела моцнае палітычнае, адміністрацыйнае, сацыяльна-эканамічнае ўздзеянне на тэрыторыях, якія з'яўляюцца часткай сучаснай Аўстрыі, Венгрыі, Чэхіі, Польшчы і Славеніі.
Знак Еўрапейскай Спадчыны ў якасці міжурадавай ініцыятывы бярэ пачатак падчас сустрэчы 28 красавіка 2006 года ў Гранадзе, Іспанія, паміж 17 асобнымі краінамі-членамі Еўрапейскага Саюза .
Асноўная мэта гэтай ініцыятывы адлюстравалася ў выяўленні і пазначэнні аб'ектаў, якія маюць ключавую ролю ў пабудове адзінай Еўропы і бачанні гэтых мясцін праз еўрапейскі, а не нацыянальны пункт гледжання.
Поінт стаў штаб-кватэрай прынца Генры Мараплаўца для праектаў марской экспансіі на працягу пятнаццаці стагоддзяў, што адзначыла пашырэнне еўрапейскай культуры, навукі, разведкі і гандлю ў бок Атлантыкі і Міжземнага мора, ўсталяванне еўрапейскай цывілізацыі на шляху да глабальнай пратэкцыі.
Лагер Вестэрборк да 1942 служыў у якасці лагера бежанцаў для яўрэяў, якіх пераследавалі нацысты , а затым стаў транзітным лагерам, з якога ўцекачы былі дэпартаваныя ў нацысцкія канцэнтрацыйныя лагеры на тэрыторыі Германіі і акупаваных тэрыторыях Цэнтральнай і Усходняй Еўропы.
У Палацы міру, які быў пабудаваны у 1913, прайшлі міжнародныя мірныя канферэнцыі, якія былі накіраваны на рэгуляванне гонкі ўзбраеньняў і ўрэгулявання міжнародных спрэчак шляхам арбітражу.
На працягу наступных стагоддзяў, архівы сталі складацца з дакументаў, якія былі створаны з дапамогай адміністрацыйнага апарата дзяржаўных і іншых арганізацый, што дазваляе нам сёння рэканструяваць гісторыю рэгіёну і вялікіх падзей у еўрапейскай гісторыі.
Гэтая праца працягваецца і сёння - Палац міру з'яўляецца месцам шматлікіх судовых інстытутаў (Міжнародны Суд ААН, Пастаянны арбітражны суд, Гаагская акадэмія міжнароднага права) і ўвасабляе ў сабе каштоўнасці міру і справядлівасці.
Ваенныя могілкі 123, утвораныя ў 1918 годзе, з'яўляюцца арэнай адной з найбуйнейшых бітваў Першай сусветнай вайны на Усходнім фронце паміж аўстра-венгерскімі і нямецкімі войскамі і рускай арміяй, што мае назву Горліцкі прарыў.
Філасофія, дэмакратыя і палітычная тэорыя, тэатр і музыка былі адпрацаваны і развіваліся ў гэтых месцах, што робіць іх калыскай істотных аспектаў і каштоўнасцяў еўрапейскай культуры і цывілізацыі.
З гэтага моманту Салідарнасць ўвесь час спрыяла руху дэмакратыі і грамадзянскіх свабод у Польшчы, што выклікала аналагічныя сацыяльныя рухі ў розных краінах Усходняй Еўропы ў 1980-х гадах.
З мая па чэрвень камандаваў 9-й арміяй, а з ліпеня да 3 жніўня — , але ад кіраўніцтва апошняй быў вызвалены «за слабое кіраўніцтва войскамі арміі і няведанне становішча, стану падпарадкаваных злучэнняў і адсутнасць з імі бесперапыннай сувязі, што прывяло ў ходзе баявых дзеянняў да значных страт асабістага складу арміі».
У 1937 годзе начальнік аддзела баявой падрыхтоўкі Кіеўскага асобай ваеннай акругі камбрыг Казлоў арыштаваны па ілжывым абвінавачванні, але ў 1938 годзе быў вызвалены і з 1939 года працаваў начальнікам аддзела штаба , начальнікам штаба і начальнікам курса Акадэміі Генеральнага штаба РСЧА.
У 1926 годзе паспяхова сканчае Акадэмію імя Фрунзэ і загадам Народнага камісара абароны СССР 2494 ад 26 лістапада 1935 года Пятру Міхайлавічу Казлову прысвоена персанальнае ваеннае званне «камбрыг».
Напэўна, да сярэдзіны стагоддзя яны не былі значныя, хоць Пракопій Кесарыйскі паведамляючы пра прычыны незадаволенасці нейкага Арсака кажа, што ў час войны з готамі Арменія «… закатавана бесперапыннымі наборамі і ваеннымі пастоямі, знясілена надзвычайнымі паборамі, бацька яго пакараны смерцю пад падставай невыканання дагавораў і пагаднення, уся яго радзіна заняволена і расцярушана па ўсёй Рымскай імперыі».
З гэтай мэтай візантыйскі імператар уступіў у ліставанне з шахам Хасровам , прапанаваўшы яму адначасна ўжыццявіць перасяленне падуладных ім армян; сваіх Маўрыкій збіраўся перасяліць ва Фракію.
Фракія разглядалася як найболей прыдатнае месца для жыцця армян і надалей: пры Канстанціне туды былі пераселены армяне і сірыйскія монафізіты, пры Ільве 150 000 сірыйцаў, сярод якіх, аднак, маглі быць і армяне.
Пры яго сыне Ільве армянскі валадар Мануіл з Тэкіса быў «уведзены ў Канстанцінопаль», што хутчэй за ўсё паказвае на тое, што ён там сілком утрымваўся, яго чатыром сынам былі дадзены землі і пасады.
Пры падтрымцы Візантыі, што імкнулася ўзмацніць свой уплыў у рэгіёне, у Арменіі працягвала шырыцца хрысціянства, у візантыйскай частцы Арменіі на 420-я гады даводзіцца дзейнасць стваральніка армянскага алфавіта Маштоца.
Фракія не была адзіным месцам для селішча армян: яны згадваюцца ў пачатку стагоддзя ў ліку народаў, пераселеных Нікіфарам у Спарту для аднаўлення гэтага разбуранага горада; у 885 годзе палкаводзец перасяліў мноства армян, магчыма паўлікіянаў, у Калабрыю.
Гэту лічбу, упершыню паказаную ў стагоддзі армянскім гісторыкам М. Чамчанам, сучасны армяніст П. Хараніс паддае сумневу, бо ў сучасных падзеі крыніца прыводзіцца лік перасяленцаў 16 000 чалавек, не лічачы жанчын і дзяцей.
Параза Візантыі пры Манцыкерце ў 1071 годзе і захопы тэрыторый у Малой Азіі крыжакамі ў канцы стагоддзя прывялі да змяншэння ролі армян, хоць іх прыбыццё фіксуецца аж да канчатковага падзення імперыі.