polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Пасол Рэспублікі Беларусь у Рэспубліцы Інданезіі Уладзімір Мікалаевіч Лапата-Загорскі акрэдытаваны ў Малайзіі па сумяшчальніцтве (даверчыя граматы ўручаны Вярхоўнаму кіраўніку Малайзіі 19 сакавіка 2012 года).
Нягледзячы на «юрыдычную» назву, даная эпоха можа быць названа смутным часам Ізраіля, што характарызуецца выбліскамі міжплемяннога і міжэтнічнага гвалту: У гэты час ізраільцяне распаліся на 12 плямён, сімвалічна з'яднаных вакол рэлігіі продкаў і ўсведамлення свайго кроўнага сваяцтва, што не замінала такім эксцэсам трайбалізму як разня калена Яфрэма і калена Веніяміна , падчас якіх загінула да 92 тыс. ізраільцянаў (42 тыс. яфрэмлян, 25 тыс. сыноў веніямінавых і 22 тыс. ратнікаў ізраільскага ўзбраення).
Суддзі з'яўляліся актыўнымі носьбітамі ізраільскай самасвядомасці і таму бязлітасна супрацівіліся тэндэнцыям асіміляцыі ізраільцянаў у асяроддзі мясцовага насельніцтва: хананеяў, хетаў, амарэяў і евусеяў.
Наступнае за эпохай суддзяў устанаўленне пры пасярэдніцтве суддзі Самуіла ізраільскай манархіі дэманструе тое, што не мелі суддзі: рэгулярнае войска, усеагульнае падаткаабкладанне і рэальную выканаўчую ўладу.
Яны не грэбавалі забойствамі і распутай , а таксама і хабарніцтвам , хоць у цэлым іх улада была заснавана або на высокім маральным аўтарытэце, або на вайсковай сіле, бо і тое, і іншае дазваляла выканаць вынесеныя імі судовыя рашэнні, асабліва ў выпадку судовых спрэчак паміж прадстаўнікамі розных кален.
На хуткасных самалётах з крылом вялікага падаўжэння можа выяўляцца эфект рэверсу элеронаў — з-за манеўранай нагрузкі, якая ўзнікае пры адхіленні элерона, размешчанага блізка да заканцоўцы крыла, крыло закручваецца і вугал нападу на ім змяняецца, што можа нівеліраваць эфект ад адхіленні элерона, а то і зусім даць зваротны.
Найбольш распаўсюджаныя метады прадухілення рэверсу элеронаў — выкарыстанне элеронаў-інтерцэптараў (інтэрцэптары размешчаны бліжэй да цэнтра хорды крыла і пры выпуску амаль не выклікаюць яго закручвання) альбо ўстаноўка бліжэй да цэнтраплану дадатковых элеронаў, пры гэтым знешнія элероны, неабходныя для эфектыўнага кіравання на малых хуткасцях, адключаюцца пры вялікіх хуткасцях і папярочнае кіраванне ідзе за кошт унутраных элеронаў, якія не даюць рэверсу за кошт вялікай калянасці крыла ў раёне цэнтраплана.
Элероны прызначаны, у першую чаргу, для кіравання вуглом нахілу самалёта, пры гэтым элероны адхіляюцца дыферэнцыяльна, то ёсць у супрацьлеглыя бакі: для нахілу самалёта направа правы элероны паварочваецца ўверх, а левы — уніз; і наадварот.
Прынцып дзеяння элеронаў складаецца ў тым, што ў часткі крыла, размешчанай перад элеронам, паднятым уверх, пад'ёмная сіла памяншаецца, а ў частцы крыла перад апушчаным элеронам пад'ёмная сіла павялічваецца; ствараецца момант сілы, змяняе хуткасць кручэння самалёта вакол восі, блізкай да падоўжнай восі самалёта.
Для кіравання нахілам у самалётаў з дадзенай кампаноўкай можа таксама прымяняцца руль напрамку, спойлеры, газавыя рулі, зменлівы вектар цягі рухавікоў, дыферэнцыяльнае адхіленне рулёў вышыні, змяненне цэнтра мас самалёта і іншыя метады і іх камбінацыі.
Назва вёскі, верагодна, звязана з назвай рэчкі Мільча , якая працякала на поўдзень у кірунку да в. Давыдаўка і брала пачатак у непраходным балоце , якое было натуральнай мяжой паміж Новай Мільчай і вёскай Старая Мільча.
23 лютага 1983 года ў склад Гомеля была ўключана большая частка вёскі (вуліцы Інтэрнацыянальная, Фабрычная, Зялёная, Камсамольская, Чыгуначная, завулкі Чыгуначны, Першамайскі і дамы 1—153 і 2—190 вуліцы Першамайскай).
Узнікла ў першай чвэрці стагоддзя як стараверская слабада, заснаваная рускімі перасяленцамі, якія беглі з Расіі ў Вялікае Княства Літоўскае ў пошуку магчымасці свабодна спраўляць свае богаслужэнні.
Пры аператыўных умяшаннях на сэрцы і буйных крывяносных сасудах ўвядзенне хірургічных інструментаў або пальцаў хірурга ў гэтую пазуху дазваляе часова выключыць крывацёк у ўзыходзячай часткі аорты або лёгачным ствале.
Перыкард адгароджвае сэрца ад іншых органаў грудной клеткі, спрыяе лепшаму напаўненню перадсэрдзяў сэрца крывёю, не дазваляе сэрцу перамяшчацца і перарасцягвацца пры выкананні фізічнай нагрузкі.
30 кастрычніка 2009 года да сельсавета далучана частка скасаванага Хутарскага сельсавета (17 населеных пунктаў: Амяло, Анаполле, Барсукі, Буйное, Ведрыца, Гарадзішча, Карпілаўка, Красная Змена, Луніца, Мяжонка, Новая Ніва, Падар, Падсосна, Ратнае, Стары Пруд, Хутар і Юравічы), у склад Вайнілаўскага сельсавета перададзены пасёлак Індом.
28 мая 2013 года ў склад Лядскага сельсавета перададзены 12 населеных пунктаў (Амяло, Барсукі, Буйное, Ведрыца, Гарадзішча, Карпілаўка, Красная Змена, Луніца, Новая Ніва, Ратнае, Хутар і Юравічы).
Ордэнам Суворава ступені ўзнагароджваліся камандуючыя франтамі і арміямі, іх намеснікі, начальнікі штабоў, начальнікаў аператыўных упраўленняў і аператыўных аддзелаў і начальнікі родаў войскаў франтоў і армій:
За арганізацыю бою па разгрому варожага корпуса або дывізіі, дасягнутаму з меншымі сіламі, у выніку раптоўнай і рашучай атакі, заснаванай на поўным узаемадзеянні агнявых сродкаў, тэхнікі і жывой сілы;
Ордэн Суворава ступені размяшчаецца перад іншымі ордэнамі, насімымі на правым баку грудзей, ордэн Суворава ступені размяшчаецца пасля ордэна Багдана Хмяльніцкага ступені, а ордэн Суворава ступені размяшчаецца пасля ордэна Багдана Хмяльніцкага ступені.
Гэтым Указам за ўмелае і мужнае кіраўніцтва баявымі аперацыямі і за дасягнутыя ў выніку гэтых аперацый поспехі ў баях з нямецка-фашысцкімі захопнікамі ордэнам Суворава ступені былі ўзнагароджаны 23 чалавекі з ліку генералаў і маршалаў.
У ліку ўзнагароджаных былі прадстаўнікі Стаўкі Вярхоўнага Галоўнакамандавання Маршал Савецкага Саюза Жукаў Г. К. , генерал арміі Васілеўскі А. М. , маршал артылерыі Воранаў М. М. .
Таксама былі ўзнагароджаны камандуючы Волхаўскім фронтам генерал арміі Мерацкоў К. А., камандуючы Паўднёва-Заходнім фронтам генерал-палкоўнік Ватуцін М. Ф., камандуючы Ленінградскім фронтам генерал-палкоўнік Говараў Л. А., камандуючы Варонежскім фронтам генерал-палкоўнік Голікаў П. І.
Рашэнне аб заснаванні ордэнаў спецыяльна для ўзнагароджання ваеначальнікаў было прынята ў чэрвені 1942 года, у дні цяжкіх баёў на поўдні СССР, калі Савецкія войскі пад ударамі немцаў адкочваліся да Дону і Волгі, а абложаны Севастопаль ужо быў асуджаны.
Утварэнне зноў створаных «палкаводчых» ордэнаў адбылося на наступны дзень пасля падпісання вядомага загада Вярхоўнага Галоўнакамандуючага 227 ад 28 ліпеня 1942 года «Ні кроку назад!» Будучыя поспехі камандзіраў Чырвонай Арміі неабходна было заахвочваць.
Таму вырашылі адысці ад традыцыйнай для СССР сістэмы ўзнагароджання, па якой любым ордэнам мог быць узнагароджаны любы прадстаўлены да ўзнагароды: чырвонаармеец, камандзір, маршал або грамадзянскі чалавек.
У сярэдзіне зоркі, у абадку, залаты круг, пакрыты цёмна-шэрай эмаллю з чырвонай эмалевай палоскай у верхняй частцы круга і чырвонай эмалевай зорачкай у сярэдзіне верхняга прамяня зоркі, з надпісам у верхняй частцы па акружнасці залатымі літарамі «АЛЯКСАНДР СУВОРАЎ».
Гэтым Указам быў узнагароджаны камандзір 24-га танкавага корпуса Паўночна-Заходняга фронту генерал-маёр Баданаў В. М. за правядзенне глыбокага рэйду па тылах праціўніка з разгромам буйнога аэрадрома каля станцыі Тацінская, з якога немцы ажыццяўлялі забеспячэнне групоўкі генерала Паўлюса, акружанага пад Сталінградам.
Ордэнам Суворава ўзнагароджваліся камандзіры Чырвонай Арміі за выдатныя поспехі ў справе кіравання войскамі, выдатную арганізацыю баявых аперацый і праяўленыя пры гэтым рашучасць і настойлівасць у іх правядзенні, у выніку чаго была дасягнута перамога ў баях за Радзіму ў Айчыннай вайне.
Хорошее знание войск, многообразной и сложной боевой техники, умелое использование опыта других, глубокие теоретические знания позволяли Черняховскому отлично управлять войсками, входившими в состав его фронта, решать сложнейшие задачи, которые ставило перед ним Верховное Главнокомандование.
Солдаты, офицеры и генералы любили своего командующего прежде всего за человечность и заботу о них, за отвагу и бесстрашие, за твёрдость и настойчивость при проведении в жизнь решений, за прямоту и простоту в обращении, за гуманность и выдержку, за требовательность к себе и к подчинённым.
З ліпеня 1942 года — да красавіка 1944 г. — камандзір 60-й арміяй, якая прыняла ўдзел у Варонежска-Касторненскай аперацыі, Курскай бітве, фарсіраванні рэк Дзясна і Днепр, у Кіеўскай, Жытомірска-Бердычэўскай, Роўна-Луцкай, Праскураўска-Чарнавіцкай аперацыях.
Пасля ўваходжання на тэрыторыю Польшчы савецкія войскі пад камандаваннем Чарняхоўскага па думку некаторых польскіх СМІ праводзілі масавыя арышты і расстрэлы байцоў Арміі Краёвай; тысячы былі адпраўленыя ў ГУЛАГ.
У Вялікую Айчынную вайну камандаваў 28-й танкавай дывізіяй (у снежні 1941 года зноўку сфармаваныя ў 241-ю стралковую дывізію) у абарончых баях паўднёва-заходнее ад Шяуляя, на Заходняй Дзвіне, пад Сольцамі і Ноўгарадам.
асобе тав. Чарняхоўскага, — гаварылася ў паведамленні ЦК ВКП , СНК СССР і Наркамата абароны, — дзяржава страціла аднаго з найважнейшых маладых палкаводцаў, вылучаных у ходзе Айчыннай вайны».
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 17 кастрычніка 1943 года за высокія арганізатарскія здольнасці пры фарсіраванні Дняпра і выяўлены асабісты гераізм генерал-лейтэнанту Івану Чарняхоўскаму Данілавічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Другога медалю «Залатая Зорка» генерал арміі Чарняхоўскі Іван Данілавіч быў удастоены Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 29 ліпеня 1944 года за паспяховыя дзеянні яго войскаў пры вызваленні Віцебска, Мінска, Вільні.
Іва́н Дані́лавіч Чарняхо́ўскі (, Аксаніна, Уманскі павет, Кіеўская губерня, Расійская імперыя — , Мельзак, Усходняя Прусія, Трэці рэйх) — савецкі ваеначальнік, генерал арміі.
Сярэднюю адукацыю атрымаў у Вільні і Рызе, скончыў Рыжскую Аляксандраўскую гімназію , у 1898—1903 гадах вывучаў эканоміку ў Рыжскім тэхнічным універсітэце, атрымаў ступень кандыдата камерцыі.
Эдвард Аляксандр Уладзіслаў О'Рурк — граф, рымска-каталіцкі епіскап, дыяцэзіяльны рыжскі біскуп , апостальскі адміністратар вольнага горада Гданьска , першы дыяцэзіяльны гданьскі біскуп .
Разведчык ўзвода разведкі 642-га стралковага палка чырвонаармеец Аляксандр Малевіч 3 сакавіка 1945 года ў баі за населены пункт Ной-Паршэсніца, размешчаным на паўночным захадзе ад польскага горада Хойніцэ, у крытычны момант замяніў выбылага са строю камандзіра аддзялення, сам быў паранены, але поля бою не пакінуў.
Аляксандр Іванавіч Малевіч (15 сакавіка 1920, вёска Ліпск, Ляхавіцкі раён, Брэсцкая вобласць — 29 мая 1994) — разведчык ўзвода разведкі; камандзір стралковага аддзялення 642-га стралковага палка 200-й стралковай дывізіі 2-га Беларускага фронту, яфрэйтар.
Камандзір стралковага аддзялення 642-га стралковага палка чырвонаармеец Аляксандр Малевіч 23 сакавіка 1945 года на паўночным захадзе ад горада Данцыга, першым уварваўся ў траншэю праціўніка, выбіў яго адтуль, асабіста знішчыў чатырнаццаць праціўнікаў і васемнаццаць узяў у палон.
1 мая 1945 года на тэрыторыі Германіі камандзір стралковага аддзялення 642-га стралковага палка яфрэйтар Аляксандр Малевіч з байцамі даручанага яму аддзялення ўзяў у палон паўтары сотні варожых салдатаў.
У тыя ж майскія дні 1945 года ў раёне населенага пункта Райнсберг падчас бою яфрэйтар Малевіч першым уварваўся ў траншэю ворага, асабіста забіў звыш дзесяці праціўнікаў і некалькіх узяў у палон.
Снайпер 515-га стралковага палка яфрэйтар Іван Зайцаў з 20 жніўня па 11 верасня 1944 года, знаходзячыся на пазіцыі ў 15 кіламетрах на ўсход ад горада Зволень , умела выбіраў пазіцыі і са снайперскай вінтоўкі знішчыў 19 варожых салдат.
16 студзеня 1945 года ў раёне населенага пункта Наталі, размешчанага ў 8 кіламетрах на захад ад польскага горада Радам, яфрэйтар Зайцаў з снайперскай вінтоўкі забіў 12 нямецкіх салдат і афіцэраў.
Напрыклад, лічбавая валюта, у аснове працы якой ляжыць блокчэйн, можа стварацца, перамяшчацца і захоўвацца па-за кампетэнцыяй любога ўрада, фінансавай установы або асабістага юрыста, але тым не менш кожная транзакцыя запісваецца ў блокчэйн і публічная.
Блокчэйн патрэбны там, дзе важныя хуткасць і надзейнасць перадачы даных — значыць, практычна ў любой сферы жыцця: пры заключэнні смарт-кантрактаў на пастаўку тавараў, праверцы вынікаў электроннага галасавання або працы любой крыптавалюты, напрыклад біткоіна.
Камандзір разліку 45-міліметровай гарматы 115-га асобнага знішчальна-супрацьтанкавага дывізіёна старшы сяржант Уладзімір Маджар 20 студзеня 1945 года асабліва вызначыўся ў баях у раёне польскага населенага пункта Міхалуўка.
Уладзімір Раманавіч Маджар (26 ліпеня 1921, Калінкавіцкі раён, Гомельская вобласць — 3 чэрвеня 1985, Калінкавіцкі раён, Гомельская вобласць) — камандзір разліку 45-міліметровай гарматы 115-га асобнага знішчальна-супрацьтанкавага дывізіёна 13-й стралковай дывізіі 59-й арміі 1-га Украінскага фронту, старшы сяржант.
21 сакавіка 1945 года ў баі паўднёва-ўсход ад польскага горада Пруднік, рухаючыся ў баявых парадках пяхоты, гарматны разлік старэйшага сяржанта Уладзіміра Маджара падавіў артылерыйскім агнём два кулямёта, адбіў атаку ворага, знішчыў звыш дзесяці варожых салдатаў і ўзяў у палон аднаго афіцэра.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 27 чэрвеня 1945 года за ўзорнае выкананне заданняў камандавання ў баях з нямецка-варожымі захопнікамі старшы сяржант Маджар Уладзімір Раманавіч узнагароджаны ордэнам Славы 1-й ступені, стаўшы поўным кавалерам ордэна Славы.
31 студзеня 1945 года, на паўночным захадзе ад германскага горада Козель, цяпер польскі горад Кендзежын-Козле, разлік 45-міліметровай гарматы пад камандаваннем старшага сяржанта Уладзіміра Маджара агнём прамой наводкай знішчыў да двух дзясяткаў праціўнікаў.
Загадам па 13-й стралковай дывізіі ад 27 студзеня 1945 года 07 за мужнасць і адвагу праяўленыя ў баях старшы сяржант Маджар Уладзімір Раманавіч узнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені.
Даліта Арцін Аванесян — армянская спявачка, удзельніца Дзіцячага конкурсу песні Еўрабачанне 2011, які адбыўся 3 снежня 2011 года ў «Спартыўным комплексе імя Карэна Дземірчана» , дзе яна прадстаўляла Арменію з песняй « » .
Цяпер таксама выступае ў Тэатры-студыі Арташэса Алексаняна ў спектаклі «Суд армян — суд усяго чалавецтва», а таксама здымаецца ў серыяле «Каргін серыял» разам з вядомымі армянскімі акцёрамі.
Канструктыўна адрозніваюць элерон-закрылкі, якія ў рэжыме закрылкаў адпрацоўваюць некаторы фіксаваны вугал, альбо элероны-закрылкі, якія пасля сінхроннага адхілення працягваюць працаваць дыферэнцыяльна для кіравання крэнам.
Закрылак Юнкерсаў — разнавіднасць шчылінных закрылкаў, знешняя секцыя якіх выкарыстоўваецца ў якасці элеронаў для кіравання нахілам, а дзве ўнутраныя секцыі адыгрываюць ролю закрылкаў.
Прымяненне рэактыўных закрылкаў дазваляе атрымаць вялікае значэнне каэфіцыента ўздымнай сілы, аднак пры гэтым патрабуецца істотна большы каэфіцыент імпульсу выдзьмухаемага струменя, чым для кіравання памежным пластом.
Прызначаны для павелічэння ўздымнай сілы крыла за кошт адхілення струменя з прычыны эфекту Каандэ (здольнасць струменя прыліпаць да цвёрдай паверхні, на якую ажыццяўляецца выдзіманне) і эфекту суперцыркуляцыі.
Прынцып дзеяння закрылак заключаецца ў тым, што пры іх выпуску павялічваецца крывізна профілю і (у выпадку высоўных закрылак, якія таксама называюцца закрылкамі Фаўлера) плошча паверхні крыла , такім чынам, павялічваецца і апорная здольнасць крыла.
Гэта ўскладняе кіраванне самалётам (на многіх сучасных самалётах пікіруючага момант пры выпуску закрылкі кампенсуецца перастаноўкай стабілізатара на некаторы адмоўны вугал, альбо адхіленнем цэльнапаваротнага стабілізатара).
На сучасных самалётах прывад закрылкаў — гэта часта адзіны электра- або гідраматор, звычайна двухканальны , які з дапамогай валоў перадае круцільны момант на вінтавы механізм перамяшчэння закрылкаў, а самі закрылкі рухаюцца па падоўжных накіравальных .
У трансмісіі закрылкаў усталявана некалькі датчыкаў, якія адсочваюць вуглавое становішча правых і левых закрылкаў, а таксама іх разладжанне паміж сабой, пры перавышэнні парога якога аўтаматыка блакуе іх далейшае перамяшчэнне, а ў шэрагу выпадкаў і прымусова сінхранізуе .
Ручкай кіравання закрылкамі ў кабіне звычайна дазваляе выпускаць закрылкі на любы вугал , але часта ў механізме ручкі зробленыя механічныя фіксатары, для асноўных рабочых палажэнняў закрылкаў (звычайна для прыбранага палётнага становішча, прамежкавага ўзлетнага і поўнага пасадкавага).
Бакі бралі абавязацельствы праводзіць неадкладныя кансультацыі пры ўзнікненні пагрозы ці небяспекі нападу якой-небудзь еўрапейскай дзяржавы на СССР ці Чэхаславакію і аказваць узаемную дапамогу ў выпадку прамой агрэсіі супраць дагаворных дзяржаў.
11 мая Савет Балканскай Антанты выказаўся за распрацоўку Дунайскага пакта з мэтай гарантаваць незалежнасці Аўстрыі, у якім меркаваўся ўдзел СССР, Францыі, Італіі, Аўстрыі, Чэхаславакіі і краін Балканскай Антанты.
Выключэнне складала толькі 2-і артыкул пратакола аб падпісанні дагавора, дзе гаварылася, што абодва ўрады прызнаюць, «…што абавязацельствы ўзаемнай дапамогі будуць дзейнічаць паміж імі толькі пры наяўнасці ўмоў, прадугледжаных у дадзеным дагаворы, дапамога Боку — ахвяры нападу будзе аказана з боку Францыі».
Як падкрэсліваў міністр замежных спраў Чэхаславакіі К. Крофта, настойваючы на ўключэнні ў дагавор фразы пра тое, што абавязацельствы пакта распаўсюджваюцца на Чэхаславакію толькі ў тым выпадку, калі будзе дзейнічаць Францыя, міністр замежных спраў Э.
Кантакты паміж Масквой і Прагай пачаліся яшчэ ў красавіку 1935 года, але па патрабаванні чэхаславацкага боку падрыхтоўка праекта дагавора была пастаўлена ў залежнасць ад зыходу савецка-французскіх перамоў.
У пачатку мая былі ўзгоднены асноўныя артыкулы савецка-чэхаславацкага пакта аб узаемадапамогі, і 16 мая 1935 года дакумент быў падпісаны ў Празе паслом СССР у Чэхаславакіі С. С. Александроўскім і Прэзідэнтам Чэхаславацкай Рэспублікі Э.
Дагавор аб узаемнай дапамозе паміж Саюзам Савецкіх Сацыялістычных рэспублік і Рэспублікай Чэхаславацкай — дагавор, падпісаны ў Празе 16 мая 1935 года паўнамоцнымі прадстаўнікамі СССР і Чэхаславакіі.
Культурны пласт стаянкі мае шэры светлаваты колер, дасягае таўшчыні 0,3—0,4 м. Ён падсцілаецца сіваватым светла-шэрым дробназярністым пяском — рачнымі адкладамі, пад якімі на глыбіні 0,8—1 м ад дзённай паверхні залягае тыповая сугліністая марэна.
Адначасова быў заснаваны медаль «За баявыя заслугі», якая таксама ўручалася ваенаслужачым і грамадзянскім асобам, якія «ў барацьбе з ворагамі Савецкай дзяржавы сваімі ўмелымі, ініцыятыўнымі і смелымі дзеяннямі, спалучанымі з рызыкай для іх жыцця, садзейнічалі поспеху баявых дзеянняў на фронце».
У Палажэнні аб медалі гаворыцца: «Медаль „За адвагу“ заснаваны для ўзнагароджання за асабістую мужнасць і адвагу, праяўленыя пры абароне сацыялістычнай Айчыны і выкананні воінскага абавязку. Медалём „За адвагу“ ўзнагароджваюцца ваеннаслужачыя Чырвонай Арміі, Ваенна-Марскога Флоту, пагранічных і ўнутраных войскаў і іншыя грамадзяне СССР».
У адпаведнасці з Пастановай Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 7 ліпеня 1941 г. медаль «За адвагу» пасля смерці ўзнагароджанага вяртаўся ў Прэзідыум Вярхоўнага Савета СССР.
У 2014 годзе Прэзідэнт Славакіі Андрай Кіска накіраваў персанальнае запрашэнне на імя Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь А. Р. Лукашэнкі прыняць удзел ва ўрачыстых мерапрыемствах, прысвечаных 70-годдзю Славацкага нацыянальнага паўстання.
13 снежня 2010 года Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь у Славацкай Рэспубліцы Уладзімір Серпікаў уручыў даверчыя граматы Прэзідэнту Славацкай Рэспублікі Івану Гашпаравічу.
Памочнік камандзіра сапёрнага ўзвода 731-га стралковага палка старшына Леў Міхіевіч у перыяд з 13 па 19 сакавіка 1945 года некалькі разоў вызначыўся ў баях за гарады Гданьск і Гдыня: асабіста знішчыў адзін варожы танк, тры бронетранспарцёры, падарваў мост.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 29 чэрвеня 1945 года за ўзорнае выкананне заданняў камандавання ў баях з нямецка-варожымі захопнікамі старшына Міхіевіч Леў Мікалаевіч узнагароджаны ордэнам Славы 1-й ступені, стаўшы поўным кавалерам ордэна Славы.
Памочнік камандзіра сапёрнага ўзвода 731-га стралковага палка старшына Леў Міхіевіч у перыяд з 24 па 26 чэрвеня 1944 года ў карэльскага пасёлка Кестэньга правёў інжынерную разведку, зрабіў праход у загародах праціўніка.
Загадам па 31-му стралковаму корпусу ад 18 чэрвеня 1944 года 20 за мужнасць і адвагу праяўленыя ў баях старшы сяржант Міхіевіч Леў Мікалаевіч узнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені.
Памочнік камандзіра сапёрнага ўзвода 731-га стралковага палка старшы сяржант Леў Міхіевіч з воінамі-сапёрамі ў баях на кестеньскім кірунку ў перыяд з чэрвеня 1943 года па люты 1944 года ствараў мінныя палі, якія надоўга затрымлівалі прасоўванне праціўніка, навучыў сапернай справе звыш ста байцоў.
Леў Мікалаевіч Міхіевіч (15 чэрвеня 1920, в. Рэчкі, Мінская губерня — 29 красавіка 1989, Ленінград) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, памочнік камандзіра сапёрнага ўзвода 731-га стралковага палка 205-й стралковай дывізіі, старшына.
У баі за польскі населены пункт Віленберг, размешчаны ў пяцідзесяці кіламетрах на паўночны ўсход ад горада Млава, камандзір аддзялення стралковай роты 937-га стралковага палка яфрэйтар Купрыенка Ілья 23 студзеня 1945 года, узначальваючы групу разведчыкаў, выйшаў у варожы тыл, і ў распачатай сутычцы з праціўнікам, агнём з аўтамата знішчыў некалькіх ворагаў.
8 сакавіка 1945 года камандзір аддзялення стралковай роты 937-га стралковага палка яфрэйтар Купрыенка Ілья, дзейнічаючы на чале групы разведчыкаў, разам з разлікам 45-міліметровай гарматы ў раёне населенага пункта Фішэрсхютэ, размешчанага ў сарака кіламетрах на паўднёвы захад ад польскага горада Гдыня, выявіў групу праціўнікаў.
Аўтаматчык стралковай роты 937-га стралковага палка чырвонаармеец Купрыенка Ілья ў складзе аддзялення разведкі 27 чэрвеня 1944 года на подступах да населенага пункта Лупалава, размешчанага на поўдзень ад горада Магілёва зрабіў праход у мінным полі непрыяцеля, абязшкодзіўшы пры гэтым дзве міны нацяжнога дзеяння, што дазволіла разведвальнаму аддзяленню нечакана ўварвацца ў варожую траншэю і выбіць з яе праціўнікаў.
Загадам па 238-й стралковай дывізіі 191 ад 9 жніўня 1944 года за мужнасць і адвагу праяўленыя ў баях чырвонаармеец Купрыенка Ілья Кірэевіч узнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені.
Нягледзячы на тое, што яму не ўдалося нанесці паражэнне брытанскаму Гранд-Фліту, ён пазбег знішчэння свайго флоту колькасна пераўзыходзячымі сіламі праціўніка, нанёсшы пры гэтым значныя страты англічанам.
За ўдзел у Ютландскай бітве кайзер Вільгельм завітаў яму рыцарскі тытул, аднак Шэер адмовіўся ад тытула (яго падначалены віцэ-адмірал Хіпер, які камандаваў у бітве авангардам, прыняў тытул, і атрымаў дваранскую прыстаўку «фон» да прозвішча).
Сярод іх зборнік вершаў балгарскіх паэтаў «Ад круч балканскіх», «Вей, ветрык» Яна Райніса, «Гамлет» і «Санеты» У. Шэкспіра, аповесць-казку «Кароль Мацюсь Першы» Я.
У калекцыі Нацыянальнага мастацкага музея Рэспублікі Беларусь знаходзяцца 5 жывапісных палотнаў 1960 — 1970-х гадоў: партрэты Уладзіміра Маякоўскага і эстонскай мастачкі Імры Арэк, карціны «Палескія музыкі» і «Зімовае свята», апошняе да эміграцыі палатно «Рамантычны пейзаж» .
Услед за «Жить легко» Лабада запісала дуэтную песню «Сердце бьётся» з фабрыкантам Максам Барскіх, а неўзабаве выйшаў відэакліп, які стаў найдарожчым у гісторыі ўкраінскага шоў-бізнесу.
26 сакавіка 2015 года ў Палацы Украіны адбылася цырымонія ўзнагароджання прэміямі 2015, дзе і атрымалі перамогу ў намінацыі «Найлепшы дуэт» за іх сумеснае тварэнне «Смотришь в небо».
Праз месяц да гурта далучаецца вакаліст Аляксандр Пацёмкін , канчаткова фарміруецца стыль групы — пазітыўная цяжкая музыка з упорам на павышаную энэргетычнасць гучання з рускамоўнымі тэкстамі.
У такім складзе гурт існуе да 2012 года, у 2012 групу пакідае адзін з найстарэйшых удзельнікаў калектыву Валерый Навасельцаў, якога замяняе Яўген Юдэнак, вядомы па ўдзеле ў шматлікіх калектывах дэз-метал і грайндкор накіраванасці, яго дэбют адбываецца ў чэрвені 2012 года на беларускім фестывалі «Мірскі Замак».
У 1999-2006 гадах група займаецца актыўнай канцэртнай дзейнасцю (каля 300 выступленняў, геаграфія — уся Беларусь, Расія, Украіна, а таксама Прыбалтыка), запісам музыкі да кінафільмаў (трыўмфальныя «Ночной и Дневной дозоры», расійскі баявік «Охота на пиранью»), а таксама фарміраваннем і запісам праграмы, якая стане дэбютным альбомам «Грубый помол».