polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Пасля вяртання ў імперыю Генрых перш за ўсё зрынуў свайго мяцежнага сына Конрада, каранаваўшы 12-гадовага Генрыха суправіцелем, наўзамен узяўшы з яго абяцанне ніколі не паўставаць супраць бацькі.
Рэфарматары параўноўвалі ленную інвестытуру з сіманіяй па дзвюх прычынах: па-першае, цырымонія інвестытуры ўяўляла сабой рытуал, шмат у чым аналагічны цырымоніі перадачы ленаў; па-другое, праглядаліся відавочныя паралелі ў прызначэннях клірыкаў у цэрквах, пры якіх уладальнік зямель аўтаматычна разглядаўся і як адзіны ўладальнік царквы ў сваіх уладаннях, які прызначаў не толькі на свецкія, але і на духоўныя пасады.
Дзякуючы Віктару , улада бесперашкодна перайшла да юнага караля і яго маці Агнесы: Папа змог прымірыць імператарскую сям’ю з Готфрыдам Барадатым, ізноў каранаваў маленькага Генрыха у Ахене і паклапаціўся пра тое, каб і паўднёванямецкія князі прысягнуліся Генрыху на вернасць.
І дадаў: тыя ж, хто адмовяць у паслухмянстве Папе Рымскаму як прадстаўніку Бога на зямлі і працягнуць зносіны з адлучаным кіраўніком, будуць пазбаўлены ўсіх уладных паўнамоцтваў.
Кароль, разгубіўшыся ад нечаканасці, не мог вырашыць інакш, што яго жадаюць пазбавіць кароны і жыцця, і кінуўся ў раку, дзе ледзь не патануў, — не прыйдзі яму на дапамогу граф Эгберт , які скокнуў услед і выратаваў ад непазбежнай гібелі, выцягнуўшы назад на карабель.
Атрымаўшы рэальную ўладу, Генрых — па савеце Адальберта — пачаў збіраць страчаныя ў перыяд рэгенцтва нямецкія землі ў раёне горнага масіва Гарца (тэрыторыя сучаснай Ніжняй Саксоніі, Саксоніі-Анхальта і Цюрынгіі).
У перыяд з 1065 па 1074 год ён заклаў некалькі гарадоў, куды запрашаў міністэрыялаў са Швабіі, разглядаючы іх як галоўную апору ў далейшай барацьбе за вяртанне страчаных зямель і аб’яднанне каралеўства.
У адказ на гэта на сінодзе ў Рыме Грыгорый абвясціў змест , дзе сцвярджаў прымат духоўнай улады над свецкай і, акрамя таго, паслаў каралю гнеўны ліст, у якім у рэзкіх выразах запатрабаваў ад імператара паслухмянства:
Праз месяц Генрыху было падаравана герцагства Баварскае, якое належала яму ўсяго паўгады: 17 ліпеня 1054 года архібіскуп Герман урачыста ўсклаў на яго каралеўскую карону ў Ахене, а Баварыя адышла да яго малодшага брата Конрада.
Не паспеў кароль утаймаваць свавольных саксонцаў, як яго чакаў іншы канфлікт, куды больш сур’ёзны і зацяжны — барацьба за інвестытуру, якая пачалася ў 1075 годзе, а скончылася ў 1122 годзе Вормскім канкардатам.
Пры гэтым матчы з удзелам чэмпіёна свету і пяціразовага чэмпіёна свету Роні О’Салівана гуляліся ўжо ў першы дзень турніру на асноўнай арэне, у выніку чаго лічыліся матчамі асноўнай стадыі.
Першым пераможцам турніру стаў Джад Трамп, які перайграў на сваім шляху да тытула Адыт'ю Мехту і Дуэйна Джонса у кваліфікацыі, Бэна Вуластана , Эндру Хігінсана , чатырохразовага чэмпіёна свету Джона Хігінса з Шатландыі ў чвэрцьфінале , дзеючага чэмпіёна свету і лідара рэйтынгу Марка Сэлбі ў паўфінальным матчы і пяціразовага чэмпіёна свету Роні О’Салівана ў напружаным фінальным паядынку .
Лёсаванне турніру прадвызначала немагчымасць сустрэчы гульцоў топ-16 нумароў пасеву раней за 1/8 фіналу, гульцоў топ-8 раней чвэрцьфіналаў, гульцоў з першай чацвёркі сеяных раней паўфіналу і двух першых сеяных раней фіналу Еўрапейскага Мастэрс.
Пяць раўндаў асноўнай стадыі праходзілі на працягу сямі дзён (гульні адкладзеных матчаў і 1/16 фіналу былі расцягнутыя на два дні, таксама як і матчы 1/8 фіналу) на арэне « » у Бухарэсце, Румынія.
Пасля правядзення двух выставачных матчаў з удзелам Роні О’Салівана і Сцюарта Бінэма ў лістападзе 2015 года ў румынскіх гарадах Бухарэст і Клуж-Напока ў снежні быў анасаваны новы рэйтынгавы турнір сезона 2016/2017 на тэрыторыі краіны.
Такім чынам, Еўрапейскі Мастэрс, які з'яўляўся адным з пяці рэйтынгавых спаборніцтваў сезона на тэрыторыі кантынентальнай Еўропы, стаў першым прафесійным снукерным турнірам у Румыніі.
У другім кваліфікацыйным раўндзе 3-ці сеяны турніру Шон Мёрфі у паядынку супраць Алана Тэйлара зрабіў максімальны брэйк у 147 балаў, які стаў найвышэйшым на стадыі кваліфікацыі.
Еўрапейскі Мастэрс 2016 праходзіў пад эгідай сусветнай асацыяцыі прафесійнага більярда і снукера і ўваходзіў у каляндар мэйн-тура, а таксама з'яўляўся шостым рэйтынгавым турнірам снукернага сезона 2016/2017.
У асноўнай стадыі Еўрапейскага Мастэрс 2016 прынялі ўдзел 30 гульцоў, якія перамаглі ў матчах другога кваліфікацыйнага раўнда, а таксама 4 удзельнікі адкладзеных матчаў другога кваліфікацыйнага раўнда.
Пяць снукерыстаў з топ-16 сусветнага рэйтынгу не патрапілі ў асноўную стадыю спаборніцтва: Сцюарт Бінэм , Дзін Цзюньхуэй , Джо Пэры , Марк Уільямс і Кайрэн Уілсан .
92-мятровая Гаагская вежа мае ў плане шасцігранную форму, якая рэдка сустракаецца ў Нідэрландах і больш характэрна для архітэктуры Бельгіі і паўночнай часткі Францыі, дзе шасцігранную форму часта мелі бефруа.
Аомары мяжуе на захадзе з сялом Ямогіта і горадам Гасёгавара, на паўднёвым захадзе з пасёлкамі Ітаянагі, Фудзісакі і сялом Інакадатэ, на поўдні з гарадамі Кураісі, Хіракава і Тавада, і на ўсходзе з пасёлкамі Сітынахэ і Хіранай.
У гады Вялікай Айчыннай вайны сакратар Пружанскага раённага антыфашысцкага камітэта, загадчык Аддзелам Брэсцкага раённага камітэта барацьбы з нямецкімі акупантамі, намеснік сакратара Брэсцкага абласнога антыфашысцкага камітэта, з 1943 года — камісар партызанскай брыгады імя П. К. Панамарэнкі.
Віта́ль Ві́ктаравіч Прышчэ́пчык (, в. Скобраўка, Менская акруга, Беларуская ССР — , каля Магілёва, Беларуская ССР) — савецкі і беларускі дзяржаўны і партыйны дзеяч, першы сакратар Магілёўскага абкама Кампартыі Беларусі .
Наступны 3900 м — зноў на ўсход і г. д. Цяпер дзейнічаюць правілы эшаланавання ІКАО з такім самым чаргаваннем, але адлік вышыні вядзецца ў футавай сістэме: цотныя эшалоны 40, 60, 80 і г. д. на захад, няцотныя на ўсход.
Пры перасячэнні межаў паветраных прастор, у якіх дзейнічаюць розныя схемы, пілоты мяняюць эшалон па ўказанні дыспетчара (альбо да ўваходу ў новую зону, альбо пасля, гэта залежыць ад кірунку палёту).
Да ХХ стагоддзя Кілікійскі каталікасат валодаў 15 епархіямі: Сіскай, Адэнскай, Марашкай, Аджынскай, Паяскай, Берыйскай, Зейтунскай, Айнтапскай, Антыёхскай, Малатыйскай, Ёзгацкай, Кюрунскай, Тэпрыкійскай, Фірнузскай і Тарантыйскай.
Пасля генацыду армян у Кілікіі ў 1920 годзе пасад каталікоса Кілікійскага на працягу 10 гадоў пераязджаў з месца на месца, а ў 1930 годзе асталяваўся ў Антыліясе, дзе знаходзіцца і дагэтуль.
Для захавання гэтага гістарычнага пасада па просьбе каталікасата Ўсіх Армянаў патрыярхія Іерусаліма часова перадала ва ўладанні каталікасата Вялікага Дому Кілікіі епархіі Дамаска і Бейрута, а патрыярхія Канстанцінопаля — епархію Кіпра.
Апошні каталікос Усіх Армян у Кілікіі Грыгар з-за старасці і хваробы не змог пераехаць з Кілікіі ў Эчміядзін, аднак даручыў Нацыянальна-Царкоўнаму сабору, скліканаму ў 1441 годзе ў Вагаршапаце абраць новага каталікоса Армянскай царквы.
Паколькі галоўны ў ААЦ эчміядзінскі пасад тэрытарыяльна знаходзіўся пад уладай Персіі, з афармленнем у Асманскай імперыі сістэмы мілетаў, у 1461 годзе ствараецца Канстанцінопальскі патрыярхат ААЦ, кіраўніку якога, як этнарху, адміністрацыйна падначальваюцца ўсе армянскія абшчыны Турцыі.
Кілікійскі Каталікасат ААЦ — адміністрацыйна незалежны Каталікасат Армянскай Апостальскай царквы, які прызнае першасць Эчміядзінскага Каталікоса Усіх Армян і Вярхоўнага Патрыярха ААЦ.
У 1918 рэарганізавана, пасля ліквідацыі яе функцы і перададзена Расійскай акадэміі гісторыі матэрыяльнай культуры, з 1959 г. Інстытут археалогіі АН СССР, з 1991 г. Інстытуту гісторыі матэрыяльнай культуры РАН.
Пасля дэмабілізацыі паступіў у Тыфліскі лесатэхнічны інстытут, пасля яго заканчэння працаваў на Гомельскім дрэваапрацоўчым камбінаце, літаральна праз тры гады стаўшы яго дырэктарам, прайшоўшы шлях ад майстра цэху і галоўнага інжынера.
У жніўні 1941 — лістападзе 1942 года знаходзіўся на пасадзе сакратара Гомельскага падпольнага абкама КП Б, узначальваў надзвычайную камісію па эвакуацыі прадпрыемстваў, з ліпеня 1942 года камісар групы партызанскіх атрадаў.
Андрэ́й Авяр’я́навіч Куца́к (, в. Жэрдэніўка, Падольская губерня, Расійская імперыя, цяпер Гайсынскі раён Вінніцкай вобласці Украіны) — , ) — беларускі партыйны і дзяржаўны дзеяч.
У стагоддзі лічыўся асаблівай хваробай, уласцівай некаторым мясцінам, у першую чаргу Польшчы, некаторым раёнам Беларусі, Літвы, Украіны, Венгрыі, Сілезіі, Трансільваніі, Прусіі і, радзей, уздоўж ракі Рэйн.
З прычыны выдзялення сальных залоз на галаве, валасы зліпаюцца ў клубкі, касічкі, непадзельныя космы і ўтвараюць зліплую густую масу, падобную на лямец, у якіх назапашваецца бруд, пыл і мноства насякомых.
Узнікае ў выніку экзэмы праз парушэнне гігіены, нерасчэсванне, вашывасць і г. д. Каўтун незвычайнае становішча, пры якім валасы заблытваюцца незваротна, утвараючы масу, часам, ліпкую і вільготную.
Звышнатуральнае значэнне, якое ў народных павер'ях прыпісвалася каўтуну, верагодна, і выклікала ўказ Сінода 24 лютага 1722 года , якім прадпісвалася забарона знаходжання людзей з каўтунамі ў манастырах.
Да экспазіцыі адносяцца: прасторавыя рэканструкцыі базылікі ў Фарасе, алтара, нефаў, капэл, бабінца і дакументальны фільм, у якім паказана першаснае размяшчэнне фрэсак у базыліцы Фараса, прадстаўлена помнікі, якія знаходзяцца цяпер у Галерэі Фарас, а таксама тыя, якія былі перавезены ў Нацыянальны музей Судана ў Хартуме.
Таму на асабовы бок кожнай фрэскі навукоўцы накладвалі папяросную паперу, а затым прасамі на доўгіх жэрдзях упрасоўвалі адзін або два пласты сумесі пчалінага воску і нагрэтай да патрэбнай тэмпературы венецыянскай каніфолі.
У зале выстаўлены, між іншымі, карціны з выявамі святых: Ганны, Іаана Златавуста, Архангелаў Міхаіла і Гаўрыіла, біскупаў Мар'янаса і Пятра з іх заступнікамі, іконы маці Божай розных іканаграфічных тыпаў , Адзігітрыя, Дзева Марыя, якая корміць грудзьмі дзіця) і многія іншыя.
Падчас археалагічных работ у Фарасе і ў самой базыліцы было знойдзена мноства элементаў архітэктурнага дэкору: капітэлі калон, карнізы, перамычныя рэльефныя ўпрыгожанні, выявы жывёл і хрысціянскіх сімвалаў .
Акрамя таго, на сценах самых старых цэркваў у Фарасе былі выяўлены старажытныя мераіцкія і егіпецкія сімвалы: леў, анх — егіпецкі іерогліф «жыццё», у якім хрысціяне бачылі знак крыжа, і кветка лотаса.
У першай зале прадстаўлены прадметы, выяўленыя ў базыліцы Фараса, у прыватнасці, фрагмент фрыза апсіды першай базілікі з надпісам біскупа Пауласа ў памяць аб аднаўленні і рэканструкцыі ў 707 годзе святога каталіцкага месца і Апостальскай Царквы Бога, блокі з надпісамі і фрагменты перамычак.
На працягу многіх гадоў польскія археолагі праводзяць у гэтым рэгіоне раскопкі (у Старой Данголе, Банганарці і ў раёне чацвёртага парога Ніла), таму калекцыя знаходак Галерэі Фарас ў Варшаве пастаянна павялічваецца.
Большая частка работ, выстаўленых у Галерэі Фарас, трапіла ў Нацыянальны музей у Варшаве дзякуючы працы польскіх археолагаў, якія ўдзельнічалі ў буйной міжнароднай аперацыі пад эгідай ЮНЕСКА па выратаванні рэшткаў старажытных культур у даліне Ніла.
Сярод іншага, у выставачнай зале знаходзіцца ўнікальная калекцыя фрэсак і архітэктурных элементаў з сабора ў Фарасе, выяўленых польскай археалагічнай экспедыцыяй на чале з прафесарам Казімежам Міхалоўскім.
У 1944 годзе скончыў Палтаўскае танкавае вучылішча, прызначаны камандзірам танка 53-а танкавага палка, 69-й механізаванай брыгады 9-а механізаванага корпуса 3-й гвардзейскай танкавай арміі 1-га украінскага фронта.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 23 верасня 1944 года за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецка-фашысцкімі захопнікамі і паказаныя пры гэтым мужнасць і гераізм малодшаму лейтэнанту Даніліцкаму Антону Пятровічу нададзена званне Героя Савецкага Саюза з ўручэннем Ордэна Леніна і Медаля «Залатая Зорка» .
14 ліпеня 1944 года падчас прарыва абароны ворага экіпаж танка пад камандаваннем Даніліцкага першым уварваўся ў вёску Нішчэ Збароўскага раёна Цярнопльскай вобласці Украіны, чым садзейнічаў агульнаму поспеху боя.
Менавіта ён абгрунтаваў мэтазгоднасць будаўніцтва буйных цагельных прадпрыемстваў у Петрыкаўскім, Горацкім і Асвейскім раёнах Беларусі, а таксама пашырэння цагельнай вытворчасці ў Дрысненскім раёне.
Р. Раманаў уключыў падрабязныя звесткі пра месцазнаходжанні шматлікіх прылад працы каменнага веку, каменныя крыжы з надпісамі і без іх, камяні-следавікі з выявамі крыжоў, месяца, падковы і пісталета , язычніцкага ідала ў выглядзе 4-кантовага каменнага слупа з высечанай наверсе галавой , крыж з літарамі /Ъ і надпісам «БАРИСЪ БАИСЬЪ» , «замкавішчы», палі пахаванняў, ахапіўшы практычна ўсе катэгорыі археалагічных помнікаў губерні.
Вучоны пералічыў віды курганных пахаванняў (у мацерыку, на мацерыку, у насыпе, у труне і без яе, трупаспаленне па-за межамі кургана, у кургане, са зброяй, курганы-кенатафы, парныя курганы, злучаныя невялікімі валамі).
Склад Цэнтральнай камісіі фарміруюць Прэзідэнт Рэспублікі Беларусь і Савет Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь на парытэтнай аснове з кандыдатур, рэкамендаваных прэзідыумамі абласных, Мінскага гарадскога Саветаў дэпутатаў і адпаведнымі выканаўчымі камітэтамі.
10 красавіка 2006 года па выніках прэзідэнцкіх выбараў 2006 года старшыня ЦВК Лідзія Ярмошына была ўнесена ў Чорны спіс Еўрасаюза і спіс спецыяльна прызначаных грамадзян і заблакіраваных асоб ЗША па падазрэнні ў падтасоўцы вынікаў.
Апарат Цэнтральнай камісіі, які ажыццяўляе прававое, арганізацыйна-метадычнае, дакументацыйнае, інфармацыйна-аналітычнае, матэрыяльна-тэхнічнае забеспячэнне дзейнасці Цэнтральнай камісіі, складаецца з 8 супрацоўнікаў.
У 1929 годзе ён атрымаў вышэйшую юрыдычную адукацыю і заняўся выкладчыцкай дзейнасцю, а ў 1946 годзе стаў адным з членам Устаноўчага сходу Італіі і ўвайшоў у склад камісіі па распрацоўцы канстытуцыі Італіі.
Пасля некалькіх месяцаў адпачынку на радзіме яна здзейсніла зваротны пералёт у Вялікабрытанію за 5 дзён і 18 гадзін, такім чынам, усталяваўшы два сусветныя рэкорды пры палёце ў абодвух напрамках.
Сямён Максімільянавіч Левінсон нарадзіўся ў сям'і буйнога віцебскага прадпрымальніка, купца першай гільдыі Майсея Рыгоравіча Левінсона, аднаго з заснавальнікаў віцебскага «Таварыства догляду бедных, састарэлых і сірот-яўрэяў».
У 1913 годзе бровар ператвораны ў акцыянернае таварыства пад кіраўніцтвам дзядзькі С. М. Дыянесава — Адольфа Рыгоравіча Левінсона (яго жонка, музычны педагог і вучаніца А. Г. Рубінштэйна Фрыда Давыдаўна Тэйтэльбаўм-Левінсон, была першым педагогам піяністкі ).
Падчас каранацыі Напалеона апошні спытаў Ажеро: «Як Вам цырымонія?» Той адказаў: «Прыгожая. На жаль, тут не хапае 100 000 чалавек, якія склалі галаву, каб такіх цырымоній ніколі не было».
У 1931 годзе была складзена схема выкарыстання вод возера Севан, якая разумела паступовае зніжэнне ўзроўню возера на 50 м; пры гэтым, плошча возера значна скарачаўся, што дазволіла б скарыстаць для патрэб ірыгацыі значныя аб'ёмы вады, што выпараюцца з люстэрка возера (сярэднегадовы сцёк Раздана ў гэтым выпадку павялічыўся б прыкладна ў 14 раз).
Архітэктурная выразнасць збудавання дасягаецца спалучэннем мастацкай бутавай муроўкі сцен з атынкаванымі элементамі дэкору: шырокімі пілястрамі, карнізам і падкарнізным поясам, ліштвамі высокіх арачных праёмаў .
Усталяваў сусветныя рэкорды на дыстанцыях 100 м на спіне і 100 м батэрфляем, дзе паказаў час 53,85 с і пераўзышоў уласны сусветны рэкорд, усталяваны 15 ліпеня 2015 года на першынстве планеты ў Глазга .
Выступаючы за Беларусь на летніх Паралімпійскіх гульнях 2012 года ў Лондане, выйграў шэсць медалёў: пяць залатых — на дыстанцыях 100 м батэрфляем, вольным стылем і на спіне, 200 м комплексным плаваннем і адзін срэбны — на 50-мятровай дыстанцыі вольным стылем, а таксама ўсталяваў тры сусветныя рэкорды.
На першым у кар’еры чэмпіянаце свету ў Эйндхавене ў тым жа годзе ўзяў 4 залатыя медалі на дыстанцыях 200 м — комплекснае плаванне, 100 м — на спіне, 400 м — вольным стылем, 100 м — батэрфляй, прытым на двух апошніх дыстанцыях усталяваў новыя сусветныя рэкорды.
З 2010 года трэніруецца ў Рэспубліканскім цэнтры алімпійскай падрыхтоўкі па паралімпійскіх і дэфлімпійскіх відах спорту пад кіраўніцтвам заслужанага трэнера Беларусі Генадзя Вішнякова.
Бронзавы прызёр Чэмпіяната Беларусі на кароткай вадзе 2011 года на дыстанцыі 100 м комплексным плаваннем і ў камбінаванай эстафеце 4 50 м. У 2011 годзе Ігару Бокаму прысвоена спартыўнае званне «Майстар спорту Рэспублікі Беларусь міжнароднага класа».
У суаўтарстве з журналісткай Яўгеніяй Доўгай заняў І месца ў конкурсе «Найлепшы журналіст-барацьбіт з дыскрымінацыяй у Беларусі-2017» беларускай грамадскай ініцыятывы «Журналісты за талерантнасць».
Апавяданні ў тым ліку на беларускай мове публікаваліся ў часопісах «Макулатура», «Дзеяслоў» , «Маладосць» , «Верасень» , «Неман» , «Космопорт» , 2015), альманаху «Тэксты», газеце «Знамя Юности», а таксама ў расійскіх, амерыканскіх, ізраільскіх, нямецкіх, сербскіх і азербайджанскіх выданнях.
Сын дзеяча мастацтваў і мастака-аматара, Ягора Іванавіча Макоўскага, аднаго з заснавальнікаў «натурнага класа» на Вялікай Нікіцкай, які пазней стаў Вучылішчам жывапісу і скульптуры, а пасля 1865 года - Маскоўскім вучылішчам жывапісу, скульптуры і дойлідства.
На Сусветнай выставе ў 1889 годзе жывапісец атрымаў залаты медаль за свае працы, а неўзабаве яму ўручылі кавалерскі крыж ордэна Ганаровага Легіёна - адну з галоўных узнагарод Францыі, якую ўручаюць за асаблівыя заслугі перад гэтай дзяржавай.
Гісторык Алена Шырокава пісала: «Канстанцін Макоўскі, чалавек вясёлы і жыццёлюбны, і сам разумеў, што ён не створаны для жывапісання свінцовых мярзотаў дзікага рускага жыцця, не дадзена яму пісаць "зняважаных і абражаных": змардаваных сялянак, абадраных жабракоў, забітых горам удоў».
Мастачка і мецэнат Марыя Ценішава пісала: «Макоўскі чамусьці абавязкова захацеў пісаць мяне ў касцюме Марыі Сцюарт. Хоць я гэтай фантазіі ня падзяляла, але прыйшлося здацца, таму, што з некаторымі мастакамі немагчыма казаць слушна: яны непамыльныя, не церпяць разумнай крытыкі».
Выдавец Аляксей Суворын успамінаў: «За партрэт яму заплацілі 3000 даляраў, частавалі абедам. Верашчагін, паводле яго слоў, не меў там поспеху і прадаваў танна. Айвазоўскі - таксама нічога не прадаў, засталіся карціны на камісію».
Мастак успамінаў: «Лепшыя прыгажуні наперабой пазіравалі мне. Я зарабляў велічэзныя грошы, жыў з царскай раскошай і паспеў напісаць незлічоную колькасць карцін, дэкаратыўных пано, партрэтаў, эцюдаў і акварэляў».
«Калекцыянерства было жарсцю ўсяго яго жыцця, безупынна купляў ён «прыгожую даўніну» з густам знаўцы, але без асаблівага разбору - і патрэбнае і непатрэбнае, і тое, што магло спатрэбіцца як аксэсуар для гістарычнай карціны, і тое, што проста «спадабалася» сваёй вытанчанасцю, своеасаблівасцю або вычурой і што можна было куды-небудзь прыладзіць у жылых пакоях або ў майстэрнях».
Карціну «Вяртанне свяшчэннага дывана з Мекі ў Каір» Аляксандр ў 1876 годзе купіў за 10 тысяч рублёў (сярэдні месячны заробак у Расійскай імперыі ў 1870 годзе быў прыкладна 25 рублёў).
Пад непасрэдным кіраўніцтвам Жыжаля была пабудавана вялікая колькасць прамысловых прадпрыемстваў Беларускай ССР, у тым ліку Гродзенскі азотна-тукавы камбінат, Салігорскі калійны камбінат, Полацкі нафтаперапрацоўчы камбінат, уведзены ў строй новыя чэргі Мінскага аўтамабільнага завода і Мінскага трактарнага завода.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР 15 лютага 1964 года за «самаадданую працу і выдатныя вытворчыя поспехі, дасягнутыя пры будаўніцтве Гродзенскага азотнатукавага завода, Першага Салігорскага калійнага камбіната, Полацкага нафтаперапрацоўчага завода» Іван Жыжаль быў удастоены высокага звання Героя Сацыялістычнай Працы з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Серп і Молат».
Пасля вызвалення Мінска Жыжаль быў звольнены з Узброеных Сіл і прызначаны спачатку інструктарам будаўнічага аддзела ЦК КПБ, а затым — загадчыкам аддзела будматэрыялаў Дзяржплана БССР, інжынерам Галоўнага ўпраўлення прамысловага будаўніцтва.
Сістэма выкарыстоўвае спалучэнне 2-х электрарухавікоў, якія сілкуюцца ад літый-іённых акумулятараў і 1,5-літровага трохцыліндравага бензінавага рухавіка з турбанаддзіманнем магутнасцю 170 кВт .
Найбольш важная інфармацыя, такая як паказанні спідометра і маршрут следавання, выдаецца на ветраную шыбу ў фонавым выглядзе, што забяспечвае найбольшую бяспеку, так як кіроўцу не прыходзіцца глядзець на панэль прыбораў.
Нягледзячы на тое, што 70 % армянскага насельніцтва складалі бедныя сяляне, сярод мусульманскага насельніцтва быў пашыраны стэрэатып хітрага і паспяховага армяніна з вялікім камерцыйным талентам, хоць самі асманскія султаны заклікалі армян заняцца гандлем з Еўропай, здабываючы з гэтага выгаду.
У 1912 годзе немусульмане складалі ўсяго 17 % насельніцтва Анатоліі, аднак яшчэ напачатку стагоддзі дзель немусульманаў у Стамбуле складала 55,9 %, у Ізміры — 61,5 %, у Трапезундзе — 42,8 %, у іншых гарадах іх дзель таксама была вышэй, чым у сярэднім па імперыі.
З 42 друкарняў мусульманам прыналежалі толькі адзінаццаць, з 21 металаапрацоўчага завода — толькі адзін, з вядомых шаўковых прадпрыемстваў Бурсы шэсць прыналежалі мусульманам, два — ураду, трыццаць тры — армянам.
Гэта незадаволенасць скіроўвалася дзяржавай і кансерватыўным мусульманскім духавенствам, што ўспрымала армянаў як падбухторшчыкаў спакою і крыніцу радыкальных палітычных ідэй, такіх як прафсаюзы і сацыялізм.
Паўстанне балканскіх хрысціянаў у 1875 годзе і рэпрэсіі супраць хрысціянаў выклікалі абурэнне ў Еўропе, і грамадская думка Брытаніі вымусіла Дызраэлі, які спрабаваў папярэдзіць умяшанне Расіі дзеля абароны хрысціянскага насельніцтва, прапанаваць правесці канферэнцыю, якая адбылася ў Канстанцінопалі ў снежні 1876 — студзені 1877 гг. На канферэнцыі быў пададзены праект новай канстытуцыі, падрыхтаваны Мітхат-пашай і Грэгарам Аціянам, які прадугледжваў падзел улад, гарантыю грамадзянскіх праў і роўнасці перад законам усіх грамадзянаў імперыі, у выніку прыняты 23 снежня 1876 года.
Гэтыя пагляды атрымалі пацверджанне, калі перад наступам рускага войска на Карс у раён баёў былі перакінуты банды курдаў і башыбузукаў, якія рабавалі армянскія сёлы ў гэтым і суседніх раёнах і якія забілі 5-6 тысяч армянаў.
Брытанская дыпламатыя бачыла пагрозу ва ўзмацненні расійскага ўплыву на армянаў і ў магчымым стварэнні армянскай аўтаноміі і прыклала высілкі, каб армянскае пытанне абмежавалася бяспекай насельніцтва.
Асаблівасць армянскага пытання складалася ў тым, што балканскія народы былі засяроджаны ў правінцыях імперыі, якія знаходзіліся падчас аддзялення, армяне ж былі рассяроджаны па ўсёй тэрыторыі імперыі і толькі ў некаторых раёнах складалі большасць.
У пачатку стагоддзя Арменія стала першай краінай, якая афіцыйна прыняла хрысціянства як дзяржаўную рэлігію, у 405 годзе святым Месропом Маштоцам быў створаны армянскі алфавіт, а ў 414 годзе на армянскую мову была перакладзена Біблія.
Рэлігійнае супрацьстаянне армянаў, якія не жадалі адмовіцца ад хрысціянства, падчас шматлікіх уварванняў мусульманаў на тэрыторыю гістарычнай Арменіі, спусташальныя войны і масавыя перасяленні прывялі да змяншэння колькасці армянскага насельніцтва на гэтай тэрыторыі.
Аднак выкананне ўмоў Берлінскага трактата сабатавалася ўрадам султана Абдул-Хаміда , які асцерагаўся, што рэформы прывядуць да дамінавання армянаў ва ўсходняй Турцыі і да ўсталявання іх незалежнасці.
У артыкуле пры апісанні падзей, папярэдніх распаду Асманскай імперыі, для ідэнтыфікацыі мусульманскага насельніцтва, калі гэта не вызначаныя этнічныя групы , выкарыстоўваюцца тэрміны «мусульмане» ці «асманы», хочучы, строга кажучы, у лік апошніх фармальна ўваходзілі і армяне.
Пры апісанні дзяржаўных інстытутаў імперыі да сканчэння Першай сусветнай вайны галоўным чынам выкарыстоўваюцца тэрміны «атаманскі» ці «асманскі», радзей «турэцкі» — хоць гэта прынятая назва ў рускай гістарыяграфіі.
У пачатку стагоддзя, з прыходам да ўлады младатурак, палітыка турэцкага нацыяналізму робіцца больш заўважнай, панцюркізм робіцца афіцыйнай ідэалогіяй, а этнонім «туркаў» губляе адмоўную канатацыю .
з тэрыторыі рассялення дрыгавічоў, радзімічаў і полацкіх крывічоў, у параўнанні з ранне- і познасярэдневяковымі пахаваннямі заходніх і паўднёвых славян, балцкага і фіна-ўгорскага насельніцтва.
Гэта дазволіла зрабіць шэраг вывадаў пра генетычныя вытокі, антрапалагічныя асаблівасці розных славянскіх плямён як следства іх кантактаў з абарыгенным насельніцтвам пры рассяленні па тэрыторыі Усходняй Еўропы.