polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Адносіны паміж Эчміядзінам і Рыма аднавіліся ў часы каталікоса Стэфана , які паслаў акт пакоры Папе Паўлу , а яго пераемнік Міхаіл паслаў дэлегатаў Папе Пію , якія абяцалі правесці царкоўныя рэформы, каб прывесці іх у адпаведнасць таго, што чакалі ад іх каталікі.
Велізарная царкоўная маёмасць Львоўскай армяна-каталіцкай архіепархіі, уключаючы царкоўныя пабудовы ў гарадах Львоў, Івана-Франкоўск, Тысменіца, Лісец, Снятын, Бэрэжаны, Гарадзенка, Чарнаўцы, Куты і інш.
«Калі спраўляеш абед або вячэру, не кліч сяброў тваіх, ні братоў тваіх, ні тваіх сваякоў, ні суседзяў багатых, каб і яны цябе калі не паклікалі, і не атрымаў ты адплаты. Але калі спраўляеш гасціну, кліч убогіх, калекаў, кульгавых, невідушчых, і шчаслівы будзеш, што яны не могуць аддаць табе, бо аддасца табе ў дзень уваскрэсення праведных»
«…Да гэтых бедстваў далучылася яшчэ вайна з армянамі; іх, людзей, здаўна сяброў і саюзнікаў Рыма, прытым хрысціян, і хрысціян дбайных, гэты багаборац паспрабаваў прымусіць да ахвярапрынашэнняў ідалаў і дэманаў і гэтым зрабіў іх замест сяброў ворагамі і замест саюзнікаў — непрыяцелямі … Сам ён разам са сваімі войскамі трываў няўдачы ў вайне з армянамі».
У Арменіі таксама дрэнна ішлі адносіны з Візантыйскай Імперыяй, так, пры каталікосе Завэне Усходне-Рымская Імперыя анексавала заходнюю частку Арменіі, вядомую як , аднак дзякуючы яго намаганням на анексаванай частцы Канстанцінопаль не паставіў грэчаскага епіскапа, а дазволіў армянскаму каталікосу самому рабіць гэта.
Падчас і пасля Другой Сусветнай Вайны царква моцна пацярпела, бо прыкладна палова яе вернікаў была сасланая ў Сібір, шмат святароў былі забітыя нацыстскімі і савецкімі ўладамі, а мужчыны загінулі ў войску.
Тым не менш, гэтая дзейнасць давала свой плён — пачалі з’яўляцца асобныя армянскія каталіцкія абшчыны, а ў пачатку стагоддзя армянскія епіскапы Халеба і Мардзіна адкрыта выказваліся на карысць пераходу ў каталіцтва.
У выніку ўплыву каталікоў, сярод армянскага духавенства ў Асманскай Імперыі адбыўся раскол — некалькі епіскапаў ААЦ прынялі каталіцтва і пры пасярэдніцтве французскага ўрада перайшлі ў АКЦ.
гэтых вераваннях нас ніхто не можа пахіснуць: ні анёлы і ні людзі, ні меч і ні агонь, ні вада і ні якія толькі ёсць жорсткія катаванні… бо не з чалавекам у нас зарок Веры, каб, як дзеці, хлусіць табе, а непарыўна з Богам, з якім няма спосабу парваць і сысці, ні цяпер, ні пасля, ні вавек, ні на вякі вякоў»
У 1080 годзе Рубэн, сваяк апошняга цара Арменіі Гагіка , заснаваў армянскае Кілікійскае царства на паўночна-ўсходнім беразе Міжземнага мора, якое стала незалежным царствам у 1198 годзе і праіснавала да 1375 года.
Доктар багаслоўя Езнік Петрасян у сваёй «Гісторыі Армянскай Царквы» адзначае, што сведчанне Яўсевія Кесарыйскага аб паспяховай абароне армянамі сваёй хрысціянскай веры супраць рымскіх войскаў паказвае на тое, што ўжо задоўга да 312—313 гадоў Арменія была хрысціянскай краінай:
Акрамя Арменіі, Грузіі і Расіі, Армянская Царква шырока распаўсюджаная ў армянскай дыяспары, асабліва ў Ліване (дзе знаходзіцца патрыяршая кафедра Армянскай Каталіцкай Царквы), Сірыі, Егіпце, Турцыі, Іране, Францыі, ЗША, Канадзе, Аргенціне, Уругваі, Аўстраліі.
У 1994 годзе ў Гюмры была створана невялікая семінарыя; там кандыдаты ў святары займаюцца пачатковай адукацыяй, перш чым перайсці ў Папскі калегіум армян у Рыме, дзе яны вывучаюць філасофію і тэалогію.
Скарыстаўшыся прысутнасцю армянскіх епіскапаў у Рыме, новы патрыярх склікаў канферэнцыю, якую Кангрэгацыя па прапагандзе Веры ўхваліла і дазволіла яму пачаць, перш чым ён будзе зацверджаны Папай, дзейнасць ў якасці патрыярха.
Пасля таго, як патрыярх і большасць епіскапаў Армянскай Царквы разам з Кангрэгацыяй па прапагандзе Веры, рпавялі сумесныя паседжанні, была прынята новая структура Армянскай Кааталіцкай Царквы, якая выглядала наступным чынам:
«можна сказаць, што ў перыяд каля 10 гадоў хрысціянства пусціла такія глыбокія карані ў Арменіі, што ў імя новай рэлігіі армяне пайшлі на смерць, падняўшы зброю супраць магутнай Рымскай імперыі».
Б) ад патрыярхата залежалі архіепархіі: Халеб, Мардзін, Дзіярбакыр, Александрыя Егіпецкая, Амасія, Нэакесарыя, Севастыя, Малац’я, Мараск, Кесарыя, Іерусалім, Адана .
Пасля канчатковага ўсталявання арабскай улады ў Арменіі і распачатых рэпрэсіі супраць армян патрык Арменіі Смбат Багратуні у паселішчы Акары сабраў на савет армянскіх вяльможаў для ўзгаднення плана далейшых дзеянні.
Некаторыя прапанавалі адразу пачаць паўстанне, але, падлічыўшы свае сілы, нахарары Арменіі пад канец прыйшлі да высновы, што лепшы варыянт, гэта проста перабрацца ў Візантыю і там чакаць развіцця падзеі.
Дуэт праіснаваў пару дзён, даў шэраг канцэртаў у аўдыторыі і сышоў у нябыт да 2005 года, калі Дзяніс Тарасенка з аднакурснікам Паўлам Гарадніцкім рэанімавалі ансамбль, пакінуўшы назву, канцэпцыю і інструменты: баян і піяніна-раяль-сінтэзатар.
Так з'явіўся «Маланка » — «першы ў Беларусі танцуючы аркестр», у склад якога ўвайшлі музыкі «НагУаль» , Наталля Мазэпіна , Віталь Карабухін , Яўген Еўдакімчык , Андрэй Чарнавокі , Сяргей Сальнік .
За гады існавання калектыву яго ўдзельнікамі былі больш за 40 чалавек, сярод якіх Святлана Бень , Ягор Забелаў , Іван Жук , Віктар Сямашка , Ганна Шапашнікава, Марына Неўгень , Марына Васілеўская .
У 2000 годзе беларускі гітарыст Леанід Паўлёнак перабраўся ў Мінск з Наваполацка і разам з групай аднадумцаў стварыў «НагУаль» — музычны калектыў, які змешвае этнічную музыку з элементамі панку, ска і рок-н-ролу.
У 2015 годзе ўдзельнікі «НагУаль» з песняй «Индишь» з'явіліся ў тэлекасцінге 6 сезона ўкраінскай версіі шоў «Х-Фактар», дзе атрымалі падтрымку трох з чатырох суддзяў і магчымасць далейшага ўдзелу ў праекце, аднак на наступных этапах гурт не выступае.
Падчас вызвалення Польшчы дывізія з 3 па 8 верасня 1944 года прарвала абарону праціўніка каля ракі Нараў і адразу фарсіравала яе ў раёне Ружана, на беразе якога захапіла плацдарм, адбіўшы контратакі праціўніка.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 6 красавіка 1945 года за паспяховае кіраўніцтва вайсковымі злучэннямі і праяўленыя пры гэтым асабістую мужнасць і гераізм генерал-маёру Даніле Васілевічу Казакевічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» .
Даніла Васілевіч Казакевіч (16 снежня 1902, вёска Радзеўцы, цяпер Маладзечанскі раён, Мінская вобласць — 28 лістапада 1988, Масква) — савецкі ваенны дзеяч, генерал-лейтэнант.
У 1923 годзе Казакевіч скончыў 6-е Мінскія пяхотныя курсы, пасля чаго служыў у пагранічных войсках на пасадах памочніка начальніка пагранзаставы ў Беларусі, начальніка пагранзаставы ў Закаўказзе.
Георгій Пятровіч Бадзей — Міністр па кіраванню дзяржаўнай маёмасцю Рэспублікі Беларусь , Міністр па кіраванню дзяржаўнай маёмасцю і прыватызацыі Рэспублікі Беларусь , Міністр эканомікі Рэспублікі Беларусь
Іван Альбінавіч Кенік — Міністр па надзвычайных сітуацыях і абароне насельніцтва ад вынікаў катастрофы на Чарнобыльскай АЭС Рэспублікі Беларусь , Міністр па надзвычайных сітуацыях Рэспублікі Беларусь
Канстытуцыяй Рэспублікі Беларусі ад 15 сакавіка 1994 г. са змяненнямі і дапаўненнямі, прынятымі на рэспубліканскім рэферэндуме 24 лістапада 1996 г., замест Кабінета Міністраў ствараўся Савет Міністраў Рэспублікі Беларусь.
У адпаведнасці са структурай Кабінета Міністраў Рэспублікі Беларусь, зацверджанай Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 3 жніўня 1994 года 18, у склад Кабінета Міністраў уваходзілі Прэм’ер-міністр, яго намеснікі, міністры, Старшыня Камітэта дзяржаўнай бяспекі і Старшыня Дзяржаўнага камітэта па друку (уключаны ў структуру Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 10 лістапада 1995 года, 457).
Да верасня 1943 года гвардыі лейтэнант Мікалай Казлоўскі камандаваў танкавай ротай 59-й гвардзейскай танкавай брыгады 8-га гвардзейскага танкавага корпуса, 40-й арміі Варонежскага фронту.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 3 чэрвеня 1944 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі, за паспяховае фарсіраванне Дняпра, трывалае замацаванне плацдарма на яго заходнім беразе і праяўленыя пры гэтым адвагу і геройства» гвардыі лейтэнант Мікалай Казлоўскі пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза.
26 верасня 1943 года рота Казлоўскага адной з першых пераправілася праз Дняпро у раёне вёскі Зарубінцы Канеўскага раёна Чаркаскай вобласці Украінскай ССР і прыняла актыўны ўдзел у баях за ўтрыманне плацдарма, адбіўшы 6 варожых контратак.
Экспазіцыя музея мае мноства экспанатаў, такіх як узоры касмічнай тэхнікі, асабістыя рэчы касманаўтаў, касцюмы, скафандры, архіўныя дакументы, прыборы арыентацыі касмічных караблёў, макеты спадарожнікаў сувязі, навігацыйныя прыборы ракет і модуляў, тэматычныя фатаграфіі, кнігі і іншая друкаваная прадукцыя, манеты, маркі, узнагароды, архіўныя дакументы і разнастайныя мадэлі касмічных караблёў.
Наведніка музея могуць азнаёміцца з узорамі прадуктаў сілкаванні пілотаў, бляшанымі тубамі і пластыкавымі пакетамі для іх захоўвання (у наш час для вадкіх прадуктаў скарыстаюць пластыкавыя пакеты).
Музей быў урачыста адкрыты ў горадзе Растоў-на-Доне ў верасні 2009 г. Адкрыццё было прымеркавана да 30-летніх угодкаў з дня заснавання ААТ «Навукова-вытворчага прадпрыемства касмічнага прыборабудавання «Квант».
Музей быў створаны па ініцыятыве генеральнага дырэктара і галоўнага канструктара В. М. Моціна, доктара навук, акадэміка і віцэ-прэзідэнта Расійскай інжынернай акадэміі, заслужанага канструктара Расійскай Федэрацыі.
Асаблівай увагі заслугоўваюць элементы касмічнага судна «Саюз», а таксама інструментар, які выкарыстоўваецца касманаўтамі пры працы на арбіце Зямлі, і іх экіпіяванне для пазаштатных сітуацый, такое як скафандр «Стронга».
Апроч агляду экспанатаў музея, наведнікі могуць на сабе выпрабаваць лажамент, у якім касманаўты знаходзяцца падчас старту і прызямлення, здзейсніць віртуальны лёт у космас і паглядзець дакументальны фільм пра жыццё і працу людзей на арбіце.
З сакавіка па жнівень 1920 года ў ходзе савецка-польскай вайны прымаў удзел у баявых дзеяннях на брэст-літоўскім і варшаўскім напрамках, у лістападзе 1920 года — у баявых дзеяннях супраць войскаў пад камандаваннем генерала С. Н. Булак-Балаховіча ў Беларусі, а вясной і летам 1921 года — у падаўленні пад кіраўніцтвам ў Тамбоўскай губерні.
У лютым 1932 года быў прызначаны на пасаду камандзіра 21-га стралковага палка 73-й стралковай дывізіі, у снежні — на пасаду памочніка камандзіра гэтай дывізіі, у жніўні 1937 года — на пасаду начальніка Омскага ваеннага вучылішча, а ў жніўні 1939 года — на пасаду камандзіра 58-га стралковага корпуса.
У лютым 1923 года Міхаіл Фролавіч Грыгаровіч быў прызначаны на пасаду ваенкама 2-га Сібірскага стралковага палка , у верасні — на пасаду ваенкама 96-га Петраградскага стралковага палка , у кастрычніку 1926 года — на пасаду ваенкама 93-га стралковага палка, а затым — на пасаду камандзіра батальёна 92-га стралковага палка 31-й стралковай дывізіі.
5 красавіка 1944 года быў прызначаны на пасаду камандзіра 23-га стралковага корпуса , які ўдзельнічаў у і вызваленні Львова, і вызваленні Будапешта, Венскай наступальнай аперацыі і вызваленні гарадоў Комарам і Комарна.
У сакавіку 1918 года быў прызваны ў рады РСЧА і прызначаны на пасаду камандзіра ўзвода 18-га зводнага шпіталя і 43-га ваенна-санітарнага транспарту , у снежні 1919 года — на пасаду ваенкама санітарнай часткі 29-й брыгады 10-й стралковай дывізіі, а ў снежні 1920 года — на пасаду ваенкама 2-й брыгады гэтай жа дывізіі.
Міхаіл Фролавіч Грыгаровіч (19 лістапада 1897, вёска Кавалічы, Гродзенскі павет, Гродзенская губерня, цяпер вёска Кавалічы, Гродзенскі раён, Гродзенская вобласць — 24 лістапада 1946, Масква) — савецкі ваенны дзеяч, генерал-маёр .
Міхаіл Фролавіч Грыгаровіч нарадзіўся 19 лістапада 1897 года ў вёсцы Малыя Кавалічы Гродзенскага павета Гродзенскай губерні, цяпер Гродзенскі раён, Гродзенская вобласць, ў сям’і рабочага.
Пад канец 2005 на месца Андрэя Ускова прыйшоў Міхаіл Філіпеня-малодшы, з 2006 з гуртом супрацоўнічаюць саксафаністы Аляксей Кляшчоў і Павел Аракелян, з 2009 — саксафаніст Віталь Ямуцееў.
Першы склад: Ігар Сацэвіч — лідар, бас-гітара, кампазіцыя і аранжыроўкі, Аляксандр Сапега — барабаны, Алег Дарошын — гітара, Андрэй Матлін — саксафоны, Канстанцін Гарачы — клавішныя, Сяргей Ліпкоўскі — фартэпіяна, аранжыроўка.
У красавіку 1944 года накіраваны ў распараджэнне Ваеннага савета 2-га Беларускага фронту і неўзабаве прызначаны камандзірам 134-й стралковай дывізіі , якая ў складзе 61-га стралковага корпуса 69-й арміі абаранялася на паўднёвым усходзе ад горада Ковель.
У 1855 годзе пры абстрэле Таганрога англа-французскай эскадрай у тоўстых сценах гэтага дома захраслі 32 ядры, кулі і аскепкі ад снарадаў, якія пры аднаўленні будынка засталіся некранутымі, як памяць пра гераічную абарону Таганрога.
Надрукавала праграмны дакумент кадэтаў «Ад групы рускіх канстытуцыяналістаў», у якім асуджаліся «тэрарыстычная група эсэраў» і ўрадавы тэрор супраць удзельнікаў рэвалюцыйнага руху.
«Ва ўзброеным паўстанні працоўных супраць царскага самадзяржаўя ў 1905 годзе гераічна загінулі: Анатоль Сабіна, Півін „Ногі“, Клара Рэйман, таварыш Васіль, Сара Лейтэр, Антон Увараў»,
Апроч уласна горада Нор-Нахічэван, Васпані-імператрыцай Кацярынай Вялікай былі дараваны армянам прылеглыя да яго сёлы: Чалтыр, Крым, Султан-Салы, Вялікія Салы, Несвятай, Кацярынавар .
За два гады працы ініцыятыўнай групай была атрымана Пастанова Адміністрацыі Сальска пра ўсталёўку помніка непадалёк ад месца гібелі генерала 25 чэрвеня 1918 года ў Сальску, які да 1920 года меў іншую назву: Маркаў.
Аднак, пасля пасяджэння гарадской міжведамаснай камісіі па назвах вуліц, плошчаў і іншых па-грамадску значных месцаў, а таксама нарады ў Міністэрстве культуры Растоўскай вобласці вырашана было паставіць помнік у горадзе Сальск.
Памнік генералу С. Л. Маркаву — помнік Генеральнага штаба генерал-лейтэнанту Рускай Імператарскай арміі, герою руска-японскай і Першай міравой войн, аднаму з арганізатараў і лідараў Белага руху С. Л. Маркаву, усталяваны 13 снежня 2003 года ў г.Сальску .
Спачатку яго планавалася ўзвесці ў г. Растове-на-Доне блізу будынка, у якім у 1918 г. засядаў штаб Добраахвотніцкай арміі, адкуль яе арганізатары генералы і пачалі знакаміты «Ледзяны паход».
У лістападзе 1941 года ён аказаўся ў акружэнні і, згодна з яго аўтабіяграфіяй, «пражываў у пас. Паўднёвы Харкаўскага раёна, праводзячы большую частку часу ў блуканнях па Харкаўскай і Палтаўскай вобласці, хаваючыся ад мабілізацый і дабываючы на пражытак для старой маці».
Паўднёвы і аказаўся на вызваленай тэрыторыі ў лютым 1943 года ў час першага вызвалення Харкава савецкімі войскамі; у час знаходжання на акупіраванай немцамі тэрыторыі нідзе не быў працаўладкаваны.
Восенню 1943 года Кнарозаў, у якога захавалася залікоўка Харкаўскага ўніверсітэта, аформіў перавод на гістфак Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта і працягнуў вучобу на другім курсе гэтай ВНУ, на кафедры этнаграфіі.
Вядома, што Кнарозаў не ўдзельнічаў ва ўзяцці Берліна, але, тым не менш, паводле ўзніклай пазней легенды , іменна з Берліна ў якасці ваеннага трафея ён прывёз дзве выключна важныя кнігі («Паведамленне аб справах на Юкатане» Дыега дэ Ланды ў публікацыі Брасёр дэ Бурбура і «Кодэксы мая» ў гватэмальскай публікацыі братоў Вільякорта), нібыта выратаваныя з полымя ахопленай пажарам бібліятэкі; сам Кнарозаў называў гэту легенду «дурною і бязглуздаю» і сцвярджаў, што кнігі ляжалі ў скрынях падрыхтаванай для эвакуацыі бібліятэкі ў Берліне і адтуль былі ўзяты савецкімі афіцэрамі.
Працуючы ў маскоўскім аддзяленні Інстытута этнаграфіі і антрапалогіі імя М. М. Міклуха-Маклая АН СССР, Кнарозаў правёў некалькі месяцаў ва Узбекскай і Туркменскай ССР, беручы ўдзел у працы Харэзмскай экспедыцыі.
Працуючы ў Сярэдняй Азіі, ён займаўся вывучэннем спецыфікі ўзаемаадносін качавых этнічных груп і аседлы цывілізацый у рэгіёне ад старажытных часоў да перыяду экспансіі Расійскай імперыі.
Дзякуючы С. А. Токараву, ён пераехаў у Ленінград і стаў супрацоўнікам Музея этнаграфіі народаў СССР, дзе займаўся, па ўласных словах, «чарнавой музейнай работай без прэтэнзій», прычым жыў у пакоі ў будынку самога музея.
Пасля прарыву 1952 года, С. А. Токараў і С. П. Талстоў дабіліся яго пераводу ў Музей антрапалогіі і этнаграфіі імя Пятра Вялікага РАН у Ленінградзе, дзе ён працаваў са жніўня 1953 года да самай смерці.
На погляд спецыялістаў, аб'яўленая «машынная дэшыфроўка» не мела ніякай навуковай каштоўнасці, тым больш, што ў 1963 годзе выйшла абагульняючая манаграфія Кнарозава «Письменность индейцев майя» з каталогам іерогліфаў і слоўнікам.
Да праблемы дэшыфроўкі іерагліфікі мая Кнарозаў звярнуўся па рэкамендацыі свайго настаўніка і навуковага кіраўніка прафесара Сяргея Аляксандравіча Токарава, які падтрымаў студэнта на зло яго папярэдняму навуковаму кіраўніку — Сяргею Паўлавічу Талстову, з якім у Кнарозава адразу не склаліся адносіны і які не верыў у магчымасць дэшыфроўкі пісьменнасці мая.
Бабуляй па бацькоўскай лініі была вядомая тэатральная актрыса, першая народная артыстка Арменіі Марыя Давыдаўна Сахавян (у замужжы Кнарозава, псеўданім Мары Забе́ль; 1858 г., Бітліс, Заходняя Арменія — 12 января 1926, Тыфліс).
Ю́рый Валянці́навіч Кнаро́заў (19 лістапада 1922, Паўднёвы, Харкаўскі павет, Харкаўская губерня — 30 сакавіка 1999, Санкт-Пецярбург) — савецкі гісторык і этнограф, лінгвіст і эпіграфіст, заснавальнік савецкай школы маяністыкі.
У групу даследчыкаў пад яго кіраўніцтвам у розны час уваходзілі такія вядомыя гісторыкі, этнографы і мовазнаўцы, як Аляксандр Кандратаў, Маргарыта Альбедзіль, Мікалай Буцінаў і інш.
В. Кнарозава на абароне дысертацыі на атрыманне ступені кандыдата гістарычных навук (29 сакавіка 1955 года, тэма: «„Сообщение о делах в Юкатане“ Диего де Ланды как этно-исторический источник») доўжыўся тры з палавінай хвіліны, пасля абмеркавання яму аднагалосна была прысуджана ступень доктара гістарычных навук.
Нягледзячы на свае эксцэнтрычныя паводзіны, будучы вучоны адзначыўся ў вывучэнні як прыродазнаўчых, так і гуманітарных навук, а таксама цікавіўся рознымі відамі мастацтва: іграў на скрыпцы, пісаў вершы і праяўляў здольнасці да малявання з практычна фотаграфічнай дакладнасцю.
У гэты перыяд ім былі напісаны тэарэтычныя працы, прысвечаныя рэлігіі мая, формулы вот на маянскай кераміцы, пазней — этнагенезу мая, вялася дэшыфроўка протаіндыйскага пісьма, разглядаліся магчымасці дэшыфроўкі пісьма вострава Пасхі.
Круг навуковых інтарэсаў Кнарозава быў шырокі — ад дэшыфроўкі старажытных сістэм пісьма, мовазнаўства і семіётыкі, да засялення Амерыкі, археаастраноміі, шаманізму, эвалюцыі мозга і тэорыі калектыву.
Урад Гватэмалы арганізаваў Кнарозаву наведванне ўсіх найбольш яркіх выдатнасцей краіны і адзначыў заслугі вялікага вучонага ўручэннем яму Вялікага Залатога медаля прэзідэнта Гватэмалы.
У 2012 годзе ў Канкуне Юрыю Кнарозаву быў устаноўлены помнік, створаны Рыгорам Патоцкім, а ў сакавіку 2018 года — яшчэ адзін, у горадзе Мерыда, аўтарства скульптара Рэйнальда Баліа Суарэса.
У 1915 годзе Мухіну балку пачалі вывучаць студэнты і выкладчыкі Варшаўскага ўніверсітэта, эвакуяванага у Растоў-на-Доне у сувязі з магчымай акупацыяй Варшавы нямецкімі войскамі.
Значнасць даследавання балкі ўніверсітэт абгрунтаваў тым, што Мухіна балка — найболей тыповы прадстаўнік расліннасці дадзенага раёна, які мае на сваёй тэрыторыі цаліковыя стэпы, хмызняковы стэп, камяністыя і гліністыя схілы, бэлькавы лес і сенажаць.
Тут ідзе ўзворванне тэрыторыі, нярэдкія выпадкі разведзення вогнішчаў, разрастаецца звалка, не вычышчаны і не ўпарадкаваны крыніцы, у закаркаваным стане знаходзіцца сажалка, не спыняецца забудова хат і гаражоў.
Першапачаткова меркавалася, што жылыя будынкі Атлетычнай вёскі пасля правядзення Універсіяды павінны будуць выкарыстоўвацца пад студэнцкія інтэрнаты, таму што сёння дэфіцыт месцаў у існуючых інтэрнатах горада складае парадку 28 тысяч месцаў.
Але пазней у горадзе змянілася кіраўніцтва, і новы акім Баўыржан Байбек заявіў, што 1748 кватэр былой Атлетычнай вёскі будуць рэалізаваны пакупнікам праз АТ «Казахстанская іпатэчная кампанія» з умовай «арэнда з выкупам на 20 гадоў».
Размяшчаецца ў Алатаўскім раёне горада на рагу вуліцы Мамышулы і праспекта Рыскулава, у крокавай даступнасці ад спартыўнага комплексу «Алматы Арэна» на тэрыторыі агульнай плошчай 21,5 га.
Аднак, за тыдзень да абвяшчэння вынікаў, з прычыны таго, што да Трэнціна перайшло права правядзення зімовай Універсіяды 2013 года, а таксама ў сувязі з эканамічным крызісам, урад Італіі прыняў рашэнне зняць яго кандыдатуру:«Улічваючы цяжкае эканамічнае становішча Італіі і высокія фінансавыя абавязацельствы перад Міжнароднай федэрацыяй на гэты момант Савет аўтаномнай правінцыі Трэнта не бачыць магчымасці адшукаць сродкі на правядзенне Універсіяды ў 2017 годзе і таму здымае кандыдатуру нашага горада»
Кошт будаўніцтва лядовага палаца «Алматы Арэна» склала 38,5 млрд тэнге, лядовага палаца «Халык Арэна» 23,4 млрд тэнге, комплексу будынкаў Атлетычнай вёскі для пражывання ўдзельнікаў 42,6 млрд тэнге.
Апроч афіцыйнага лагатыпа Універсіяды, ва ўсіх мерапрыемствах і атрыбутыцы Універсіяды: рэклама ў горадзе — білборды, банары, стэнды, афармленне, спартыўныя аб’екты; форменнае адзенне — валанцёраў, арганізатараў, факелоносцаў, прадстаўнікоў СМІ, камерцыйных блогераў; цырымоніі ўзнагароджання пераможцаў; цырымоніі адкрыцця і закрыцця выкарыстоўваўся новы лагатып горада, які раней падвергся крытыцы.
Лагатып зімовай Універсіяды 2017 створаны на аснове наступных вобразаў і паняццяў: Літара «» — неад’емны атрыбут усіх лагатыпаў Універсіяды выкананы ў выглядзе стылізаваных крылаў, што азначае рост, а таксама імкненне да дасягнення вяршыняў.
Пры гэтым, у адрозненне ад большасці рэйтынгавых турніраў сезона 2016/2017 нават тыя снукерысты, якія прайгравалі ў стартавых матчах гэтага спаборніцтва атрымлівалі рэйтынгавыя ачкі.
Са снукерыстаў, якія ўваходзілі ў топ-16 афіцыйнага рэйтынгу перад пачаткам турніру, трое не ўвайшлі ў топ-16 аднагадовага рэйтынгу — Марк Ален , Джо Пэры і Кайрэн Уілсан .
«Вытанчаны стыль» будынка падкрэслены выгнутымі атыкамі, цэнтральным франтонам пілястравага партала, падвойнымі сандрыкамі, картушамі, пілястрамі з філёнгамі, вазонамі і іншымі архітэктурнымі дэталямі.
Прыбытковы дом быў пабудаваны па праекце выпускніка Санкт-Пецярбургскага інстытута грамадзянскіх інжынераў Мікалая Мацвеевіча Сакалова, які ў 1886 годзе працаваў тэхнікам пры гарадской управе, а з 1887 года быў галоўным архітэктарам горада.
Да ліку апошніх ставяцца такія помнікі, як (палац 2-га/3-га стагоддзя нашай эры з насценным жывапісам, архівам і г. д.), ; (кругавая крэпасць, датуецца 4 стагоддзем да н.э. — 4 стагоддзем н.э.); некалькі месцаў і сярэднявечны горад Куня-Ургенч .
У той час як паселішчы складаюць большую частку участкаў, якія былі дэталёва вывучаны, экспедыцыя таксама раскапала шматлікія могілкі і маўзалеі, уключаючы багатыя і важныя могілкі і , якія належаць да сака-скіфскага перыяду.
Для сваёй экспедыцыі да Вялікай Айчыннай вайны С. П. Талстой сабраў каманду з існых ці былых студэнтаў археалагічнага факультэта Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта, дзе вучыўся і сам Талстоў.
Напрыклад, адзін з асноўных памочнікаў С. Талстова разам з вядомым паэтам , які працаваў у экспедыцыі доўгія гады, сталі аўтарамі тэкстаў прыкладна 40 знакамітых песень Харэзмскай экспедыцыі, музыку для якіх напісаў Рурык Садакоў.
У дадатак да стандартных метадаў археалагічных палявых даследаванняў і раскопак тут упершыню ў сусветнай практыцы была ўжыта шырокамаштабная аэрафотаздымка руінаў старажытных крэпасцяў, якія не згубіліся ў пясках за тысячы гадоў.
Харэзмская экспедыцыя стала адной з самых буйных і найбольш аснашчаных археалагічных экспедыцый у СССР, тут упершыню вялася шматпрофільная праца на розных узроўнях і з выкарыстаннем шырокага спектру тэхнік і метадаў.
Яны стварылі шматтомныя працы, зборнікі, манаграфіі, брашуры, у тым ліку такія выбітныя манаграфіі, як «Старажытны Харэзм», «Па слядах Харэзмскай цывілізацыі», «Па старажытных дэльтах Окса і Яксарта», больш за 400 вялікіх і малых кніг і брашур, навуковыя і навукова-папулярныя артыкулы С. П. Талстова, многія з якіх былі перакладзеныя на розныя мовы свету.
С. П. Талстоў упершыню пабываў у Харэзме ў 1929 годзе, калі вучыўся ў Маскоўскім дзяржаўным універсітэце разам са сваім блізкім сябрам, які стаў у будучым буйным навукоўцам, вядомым этнографам .
У 1942 годзе ў Ташкенце С. П. Талстоў па рукапісе абараніў доктарскую дысертацыю на тэму «Старажытны Харэзм», якую ў наступстве надрукавалі як буйную манаграфію і ўдастоілі высокай урадавай ўзнагароды.