polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Праз некаторы час паміж Мануілам і Таросам складаецца мірны дагавор, паводле якога апошні атрымлівае частку імператарскіх паўнамоцтваў, пры гэтым у Кілікіі, паводле гэтага ж дагавора, павінен быў увесь час знаходзіцца візантыйскі стаўленік з ваенным гарнізонам.
Першы ж з візантыйскіх намеснікаў — Андронік Эўфарбенас, які даводзіўся кузенам Мануілу, адрозніўся тым, што ў 1162 годзе арганізаваў забойства брата Тароса — Стэфана, які пашыраў свае тэрыторыі і не лічыў сябе абавязаным падпарадкоўвацца Візантыі.
Кіраванне Левона супала з пачаткам трэцяга паходу крыжакоў, у якім прынялі ўдзел чацвёра самых магутных еўрапейскіх манархаў — германскі імператар Фрыдрых Барбароса, французскі кароль Філіп Аўгуст, аўстрыйскі герцаг Леапольд і англійскі кароль Рычард Ільвінае Сэрца.
Не прызнаўшы ўладу Міхаіла, Варажнуні, які парваў з Візантыяй, да 1071 года фактычна стаў кіраўніком незалежнай армянскай дзяржавы, умацаванню якой спрыяла міграцыя армян з тэрыторый, якія падвергліся сельджукскаму ўварванню.
Чым большай была пагроза з боку сельджукаў, тым настойлівей станавіліся спробы імперыі знішчыць армянскія княствы Малой Азіі, якія па меры аслаблення пазіцый цэнтральнага ўрада, станавіліся ўсё больш аўтаномнымі.
На ўсходзе ўзнікла ідэя армяна-франкскай дзяржавы, на поўдні ў Левона былі цудоўныя адносіны з Амары Лузіньянам, на захадзе ён скарыў амаль усю Ісаўрыю, нарэшце на поўначы, вайна за ўладу паміж спадчыннікамі Кылыч-Арслана прынесла яму мір.
Жадаючы пакласці канец роду Хетумідаў, які традыцыйна сапернічаў з яго родам і не падпарадкоўваўся яго ўладзе, Левон сабраў армію і аблажыў Хетума , які ўмацаваўся ў радавым замку Ламброн.
Пасля перамогі над візантыйцамі адбылася першая спроба аб'яднання двух варагуючых родаў — Рубенідаў і Ашынідаў, якія прытрымліваліся візантыйскай арыентацыі, апошнія нават пачалі ўдзельнічаць у выступленнях супраць грэкаў.
У другой палове стагоддзя, да моманту заваявання Візантыяй Кілікіі і Антыёхіі гэтыя землі ўжо мелі значнае армянскае насельніцтва, якое ў выніку цюркскіх уварванняў у Арменію ў стагоддзі яшчэ больш узрасло
Спачатку ён нават асабіста далучыўся да крыжакощ, але неўзабаве ўвайшоў у канфлікт з папскімі легатамі Арнольдам Амальрыкам і Мілонам з-за іх занадта жорсткіх, на яго погляд, патрабаванняў да Тулузы.
Легаты адлучылі яго; Папа зняў адлучэнне пасля таго, як граф асабіста прыехаў у Рым, але правакацыі з боку легатаў вымусілі Раймунда ў 1211 годзе пайсці на адкрыты разрыў з каталіцкім лагерам.
Рычард Львінае Сэрца, вызваліўшыся з палону і ўступіўшы ў канфлікт з каралём Францыі Філіпам Аўгустам, намінальным сеньёрам Раймунда, палічыў патрэбным заключыць саюз з графам Тулузы, прапанаваўшы яму ў жонкі сваю сястру Іаану Англійскую, удаву караля Сіцыліі Вільгельма , з якой Раймунд і ажаніўся ў 1196 г, пасля разводу з Бургонню.
Ажаніўшыся ў 1172 годзе першым шлюбам з Эрмесіндай дэ Пеле, ён атрымаў у пасаг графства Мельгёй, сюзерэнам якога быў Святы прастол; у 1211 годзе Папа Інакенцій адабраў гэту зямлю.
як Раймунд , граф Тулузы, Сен-Жыля, Нарбоны, маркіз Готыі і Праванса з 1194 года, быў адным з найбуйнейшых феадалаў Лангедока ў Паўднёвай Францыі і адной з галоўных дзеючых асоб эпапеі, звязанай з Альбігойскім крыжовым паходам, з якога пачаўся заход самабытнай культуры Лангедока.
Даўжыня 43 — 48 см, маса 500—900 грамаў, даўжыня крыла ў самцоў 15,7 — 17,2 см, самак — 14,8 — 16,7 см, размах крылаў 62 — 70 см. Афарбоўка самца ў шлюбным уборы вельмі характэрная: белая галава з невялікай чорнай «шапачкай», блакітная, «ўздутая» ля падставы дзюба, афарбоўка цела складаецца са спалучэння цёмна-рудога, бурага, карычневага і вохрыстага колераў з дробным цёмным крапам у выглядзе бязформеннага сыпу або струйкаватага малюнка.
Вясной і летам сустракаюцца самцы з амаль чорнай галавой з розным развіццём белага на шчоках — ад асобных пёраў да цалкам развітых плям; дзюба ў іх шэрая або блакітная, — гэта, хутчэй за ўсё, аднагадовыя птушкі.
Пералётная азіяцкая — раёны размнажэння ахопліваюць, галоўным чынам, Казахстан і паўднёвую Расію, зімоўкі — у Перадкаўказзі і Прыкаспіі, Заходняй Азіі, на Блізкім Усходзе і ва Усходняй Еўропе на захад да Грэцыі.
Паўцыркульныя арачныя аконныя праёмы размешчаны ў верхняй частцы сцен, упрыгожаны пластычнымі ліштвамі з кілепадобнымі сандрыкамі, пілястрамі, кілепадобнымі арачкамі і прафіляванымі падваконнікамі.
Тагачасны ўладальнік паселішча Іван Галынскі ў памяць аб памерлай жонцы Анастасіі на наступны год распачаў будаўніцтва новага мураванага храма ў вёсцы і запрасіў для гэтага дойлідаў з Санкт-Пецярбурга.
Загадам Народнага камісара абароны СССР Маршала Савецкага Саюза К. Варашылава 4 ад 9 студзеня 1939 года ў горадзе Смаленску быў сфарміраваны Ансамбль Чырвонаармейскай песні і танца Беларускай асобай ваеннай акругі.
У рэпертуары ваенна-патрыятычныя творы, руская і зарубежная класіка, сучасная эстрадная музыка, беларускія, рускія і ўкраінскія народныя песні і танцы, творы беларускіх кампазітараў, вакальна-харэаграфічныя кампазіцыі.
У пасляваенны перыяд калектыў нарошчваў творчы патэнцыял, ствараў новыя нумары і тэматычныя праграмы, выступаючы ў гарнізонах перад воінамі і грамадзянскім насельніцтвам Беларусі, у Саюзных Рэспубліках і Польшчы, у 1982—1986 гг. канцэртныя брыгады калектыва неаднаразова выязджалі ў творчыя камандзіроўкі ў Рэспубліку Афганістан, а ў 1986 годзе калектыў неаднаразова выступаў перад ў найбольш пацярпелых раёнах.
З 1 верасня 2009 года Акадэмічны ансамбль песні і танца Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь пераназваны ў дзяржаўную ўстанову «Акадэмічны ансамбль песні і танца Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь».
З мэтай кантролю над якасцю і коштам, распрацоўка, вытворчасць і тэставанне большасці кампанентаў прадукцыі праводзіцца з апорай на ўнутраныя рэсурсы, уключаючы ракетныя рухавікі , , і , якія выкарыстоўваюцца на ракетах-носьбітах і карабле .
Гэтыя ўваходы набылі свой цяперашні выгляд у стагоддзі, калі бронзавыя дзверы — стагоддзяў былі заключаны ў мармуровыя парталы, а люнеты над дзвярамі былі ўпрыгожаны разьбой па камені.
Ён цытуе выданне па справе Мэта Рэпіна Мамата, малайца, асуджанага на смерць за спробу кантрабанды кілаграма канабісу ў горад-дзяржаву, і працягвае апісаннем справы Ёахана Ван Дама, нідэрландскага інжынера, у якога знайшлі значную колькасць гераіну, і якога чакала тая ж доля.
Прыляцеўшы ў Ганконг, ён краем вока паспявае ўбачыць запланаваны да знішчэння Каўлун Уолд Сіці ў канцы пасадачнай паласы ў хаатычным аэрапорце Кай Так і разважае над кантрастам з спарадкаваным і дэзінфікаваным горадам, які ён пакінуў.
Ён дае псіхалагічна геаграфічную справаздачу аб архітэктуры горада-дзяржавы, а таксама адзначае бясконцы парад маладых, прывабных і тыпова апранутых прадстаўнікоў сярэдняга класа ў холах гандлёвых цэнтраў і параўноўвае горад-дзяржаву з вялікім канферэнц-цэнтрам у Атланце.
Аўтар лічыць падбор музычнай і кніжнай прадукцыі ў крамах бескампрамісна ніякім, разважаючы, у гэтым частковая віна Аддзела непажаданай прапаганды, адной з некалькіх дзяржаўных устаноў цэнзуры.
Доказам дэфіцыту крэатыўнасці горада-дзяржавы для аўтара служыць апантанасць яе жыхароў шопінгам як відам свабоднага часу, аднастайнасць гандлёвага асартыменту і цэн, а таксама яшчэ адзін іх запал — схільнасць добра паесці (хоць, на думку аўтара, ежы не хапае разнастайнасці, усё ж такі ён адзначае «Будзе пра што расказаць дома»).
Асвятляючы тэхналагічныя дасягненні Сінгапура і яго імкненне да інфармацыйнай эканомікі, Гібсан адначасова выказвае сумневы, што сінгапурцам хопіць гнуткасці, улічваючы іх кантраляваную і кансерватыўную прыроду, каб адпавядаць патрабаванням будучага веку масавай лічбавай культуры — «у дзікай кіберпрасторы без цэнзуры».
Гібсан дае кароткі агляд гісторыі Сінгапура, пачынаючы ад заснавання сучаснага Сінгапура ў 1819 годзе Стэмфардам Рафлзам і да японскай акупацыі і ўстанаўлення рэспублікі ў 1965 годзе.
Ён заключае, што сучасны Сінгапур - эфектыўная аднапартыйная дзяржава і капіталістычная тэхнакратыя — ёсць перш за ўсё прадуктам бачання прэм'ер-міністра краіны Лі Куана Ю, які займаў гэтую пасаду трыццаць гадоў.
Каб дадаць драматызму сваім назіраннем, Гібсан ілюструе іх мясцовымі навінамі па крымінальных судовых пасяджэнняў, прыводзіць кантрасныя апісанні аэрапортаў Паўднёва-Усходняй Азіі ў пачатку і ў канцы артыкула.
Філосаф і аўтар кніг пра сучасныя тэхналогіі Петэр Людлаў разглядае артыкул як атаку на горад, і лічыць іроніяй той факт, што сапраўдны Дыснейленд знаходзіцца ў Каліфорніі, штаце, дзе «крымінальны кодэкс ўключае смяротнае пакаранне».
Урбаністычны тэарэтык Мартэн Дэлбек адзначыў, што, па Гібсану, у дэзінфікавана-безіндывідуальным характары горада-дзяржавы павінен камп'ютарызаваны кантроль, — зацвярджэнне, якое Делбек назваў «традыцыйнай, амаль старамоднай заўвагай супраць тэхнакратыі».
У 2004 годзе Пол Ро ў артыкуле да Форума па сучасным мастацтве і грамадстве пракаментаваў: «Трэба аддаць аўтару належнае за яго здольнасць схапіць дух часу ў такім кантэксце, як тут, аднак журналісцкі рэпартаж Гібсана непазбежна грубы».
Артыкул пачынаецца з метафары пра «Дыснейленд», далей Гібсан цытуе назіранні Лары Андэрсан, што віртуальная рэальнасць «ніколі не будзе выглядаць сапраўднай, пакуль людзі не навучацца дадаваць да яе трохі бруду» .
Журналіст Стывен Пул назваў яго «поўнай жаху справаздачай» і запэўніў, што аўтар «пагарджае бездакорныя абмежаваныя планы карпаратыўнага вялікага бізнесу» і з'яўляецца «чэмпіёнам па паглыбленні ў мясцовыя справы».
У рэцэнзіі на раман Гібсана 2010 года Нулявая Гісторыя для Джэймс Прудон адзначыў «Дыснейленд» як адзін з самых высокіх пунктаў кар'еры Гібсана: «Гэта дасціпны, праніклівы накшталт рэпартажу, што сведчыць таксама аб публіцыстычны талент, раўнасільны дару провіду, які зрабіў яго гуру лічбавай эры».
Праз гэтую публікацыю сінгапурскі ўрад забараніў часопіс , а фраза «Дыснейленд з пакараннем смерцю» стала мянушкай для мяккага аўтарытарызму Сінгапура, якога горад-дзяржава даволі доўга не можа пазбавіцца.
Артыкул «Дыснейленд са смяротным пакараннем» быў прызначаны для чытання па тэме «Развіццё Сінгапура» на курсе «Пісьмо і крытычнае мысленне» ў 2008 годзе ў Нацыянальным універсітэце Сінгапура.
«Дадзеная праблема была прадметам спрэчкі паміж дак. Дамадзьянам і дак. Лотэрбурам і была вядомая цягам многіх гадоў у акадэмічных колах. Існавалі некаторыя боязі, што Нобелеўскі камітэт зусім не намінуе дадзенае адкрыццё на прэмію — за шведамі вядзецца рэпутацыя не дараваць неадназначныя адкрыцці. 74-гадовы доктар Лотэрбур знаходзіцца ў дрэнным здароўі, і камітэт, магчыма, вырашыў, што яго прыз, які няможна даць пасмяротна, трэба было б падаць за адкрыццё зараз ці ніколі».
Індыйская анексія Гоа у 1961 годзе (таксама званая ўварваннем у Гоа, освобождением Гоа і падзеннем партугальскай Індыі) — акцыя ўзброеных сіл Індыі, якая паклала канец партугальскаму кіраванню ў эксклавах на тэрыторыі індыйскага субкантынента ў 1961 годзе.
Узброеная акцыя пад кодавай назвай «аперацыя Віджай» працягвалася 36 гадзін, удары наносіліся з паветра, мора і наземнымі сіламі і прывяла да наважнай перамогі Індыі, што паклала канец 451-гадоваму партугальскаму каланіяльнаму кіраванню Гоа.
Да часу атрымання Індыйскім саюзам незалежнасці ад Брытанскай імперыі у 1947 Партугалія валодала ланцужком эксклаваў на тэрыторыі індыйскага субкантынента — раёны Гоа, Дамана і Дыу, Дадры і Нагар-Хавелі, усё разам пад назвай .
Мяцежныя эміры, якія кіравалі ў Пенджабе, стратэгічнай паўночна-заходняй правінцыі Індыі, звярнуліся да Бабура, кіраўніка Афганістана, з просьбай прыйсці ў Індыю і пазбавіць іх ад тыраніі Ібрагімшаха Лодзі.
Да гэтага часу Бабур ужо здзейсніў 4 паходы ў Індыю, і мяцежнікі спадзяваліся на тое, што Бабур зноў прыйдзе ў Індыю і дапаможа ім захапіць Дэлійскі трон, а затым, як і раней, сыдзе ў Афганістан.
Бітва пры Паніпаце — бітва паміж войскамі Бабура і дэлійскім султанам Ібрахім-шахам Лодзі, якая адбылася 21 красавіка 1526 года ў Паўночнай Індыі і паклала пачатак Імперыі Вялікіх Маголаў.
Лёгка заваяваўшы Пенджаб, Бабур са сваім войскам прайшоў да Дэлі, дзе, недалёка ад паселішча Паніпат, 26 мая 1526 года адбылася знакамітая бітва паміж Бабурам і Ібрагімшахам Лодзі.
На аўтамабілі нязменна стаяў рухавік аб'ёмам 2,8 л. У 1999 годзе выйшаў новы варыянт рухавіка для родстара, аб'ёмам 2,0 л, а ў 2000 — 2,2-літровая версія для родстара і 3,0 версія для абодвух кузаўных варыянтаў.
Спецыяльны прыз Міжнароднага фестывалю дзіцячага і юнацкага кіно «Лістападзік» — «Рыжык у Залюстроўі» за развіццё традыцый кінаказкі з выкарыстаннем сучасных тэхналогій, рэжысёр Алена Турава .
Дзейнасць камітэта была шмат у чым абцяжарана саперніцтвам паміж Малетэрам і Кіраем: кожны меў у сваім падначаленні здраджаныя яму часткі, але многія вайскоўцы адмовіліся падначальвацца і таму, і іншаму.
Калі Малетэр імкнуўся да стрымлівання баевікоў (у прыватнасці, па яго загадзе былі забіты 12 баевікоў у кінатэатры «Корвін»), то Кірай, наадварот, быў прыхільнікам радыкальных дзеянняў супраць прыхільнікаў ранейшага рэжыму .
У гэты перыяд браў удзел у выратаванні ад гібелі ўкраінскіх яўрэяў, у сувязі з чым у 1993 Нацыянальны інстытут памяці ахвяр Халакоста і яўрэйскага супраціўлення «Яд Вашэм» прысвоіў яму ганаровае званне «Праведнік свету».
Прайшоў праверку і быў вернуты ў армію, дзе зрабіў хуткую кар'еру, што можа тлумачыцца яго ўступам у кампартыю ў перыяд, калі яна не была самай папулярнай палітычнай сілай краіны і знаходзілася ў меншасці ва ўрадзе.
У паваеннай Чэхаславакіі разам з 1-м сакратаром ЦК КПЧ Клементам Готвальдам праводзіў рэпрэсіі і паказальныя працэсы (у прыватнасці, над Рудальфа Сланскага, у арышце якога ён прыняў непасрэдны ўдзел, і іншымі дзеячамі камуністычнага руху).
Пры ім быў працягнуты жорсткі курс Готвальда, поўнай рэабілітацыі рэпрэсаваных не адбылося, працягваліся новыя рэпрэсіі , хоць рэжым Запатацкага адрозніваўся адмовай ад паказальных працэсаў.
У рамане чэшскага пісьменніка Яна Козака «Гняздо Бусла» апісваецца радасная рэакцыя славацкіх сялян на прамову Запатацкага ад 2 жніўня 1953 года: «Пан прэзідэнт дазволіў нам гаспадарыць як мы жадаем».
Платформавы чахол складзены з фрагментаў валынскай і валдайскай серый венду, якія залягаюць пераважна на паўночных і паўднёвых схілах і ў паніжэннях паміж адносна прыўзнятымі блокамі ў цэнтральнай частцы, а таксама з мелавых, палеагенавых, неагенавых і антрапагенавых адкладаў.
Паверхня крышталічнага фундамента ў цэнтральнай і ўсходняй частках прыўзнята на Бабаўнянскім выступе, на паўночных і заходніх схілах апушчана да -200 м. Цэнтральнабеларускі масіў уяўляе сабой сістэму блокавых падняццяў.
Абмежаваны на паўночным усходзе Налібоцкім, на поўдні — Свіслацкім і Ляхавіцкім разломамі і серыяй паўночных прыбартавых разломаў Прыпяцкага прагіну, на захадзе — ізагіпсай паверхні фундамента -200 м. Мае форму кліна, выцягнутага з захаду на ўсход па лініі Гродна—Капыль, даўжыня 230 км, шырыня асновы 160 км.
Цэнтральнабеларускі масіў — найбольш прыўзнятая частка Беларускай антэклізы ў яе скляпенні на ўсходзе Гродзенскай і захадзе Мінскай абласцей, дзе крышталічны фундамент месцамі выходзіць на падантрапагенную паверхню.
23 лістапада 2002 года амбасадар ЗША на Ўкраіне заявіў, што ў ЗША няма сумненняў у аўтэнтычнасці запісаў, зробленых Мельнічэнка ў кабінеце прэзідэнта Леаніда Кучмы, — пра гэта ён напісаў у адкрытым лісце галоўнаму рэдактару газеты «2000» Сяргею Кичигину.
Пасол таксама звярнуў увагу, што за спробай падвергнуць сумневу аўтэнтычнасць гэтых запісаў хаваецца жаданне адцягнуць увагу ад прадастаўлення прэзідэнтам Кучмам згоды на продаж Іраку станцый радыётэхнічнай разведкі «Кальчуга».
Раней, у верасні 2002 года, Дзярждэпартамэнт ЗША і заходнія сродкі масавай інфармацыі заяўлялі аб продажы Украінай 4 комплексаў «Кальчуга» праз Іарданію узброеным сілам Ірака, у абыход санкцый, накладзеных на Рэспубліку Ірак.
Сам ён знік, а праз некаторы час высветлілася, што яшчэ да апублікавання аўдыёзапісы, пры ўдзеле супрацоўнікаў амбасады ЗША на Украіне, а таксама прадпрымальніка і публіцыста Уладзіміра Цвиля, Мельнічэнка быў таемна перапраўлены ў ЗША, дзе атрымаў у красавіку 2001 года палітычны прытулак.
Аўдыёзапіс зрабіла на ўкраінскае грамадства эфект бомбы, якая выбухнула, бо, як сцвярджалася, сведчыла аб гучных злачынствах, да здзяйснення якіх былі датычныя тагачасны прэзідэнт Украіны Леанід Кучма і яго набліжаныя.
У прыватнасці, у адным з фрагментаў чалавек з голасам, падобным на голас Леаніда Кучмы, аддаваў недвухсэнсоўны загад чалавека з голасам, падобным на голас тагачаснага міністра ўнутраных спраў Украіны Юрыя Краўчанкі, ліквідаваць вядомага на Украіне апазіцыйнага журналіста Георгія Гангадзэ .
28 лістапада 2000 года лідар Сацыялістычнай партыі Украіны Аляксандр Мароз апублікаваў ўтрыманне магнітафоннай запісу, нібыта патаемна зробленай у асабістым кабінеце прэзідэнта Леаніда Кучмы.
Паміж 1519 і 1550 гадамі Карл неаднаразова ў ім спыняўся, а палкаводзец Алесандра Фарнезэ, герцаг Пармскі, верагодна, менавіта тут у 1580 годзе абвясціў Вільгельма Аранскага па-за законам.
Пасля прэм’еры новай версіі і музычнага відэа, якое стала вельмі папулярным і ўсталявала на «» рэкорд па колькасці праглядаў за суткі , на цырымоніі « 2015» песня вярнулася ў асноўны чарт пад нумарам 53, а ў лічбавы — пад нумарам 26 з продажамі ў 47,000 копій.
7 снежня 2015 года Тэйлар была намінавана на прэмію Грэмі ў 7 катэгорыях, у тым ліку: запіс года , песня года , альбом года , лепшае сольнае поп-выступленне , лепшае поп-выступленне ў дуэце/групай , лепшы вакальны поп-альбом , лепшы музычны кліп .
Спявачка атрымала перамогу ў трох з іх: «Альбом года» (Тэйлар стала першай жанчынай у гісторыі, якая двойчы атрымала ўзнагароду ў гэтай намінацыі), «Лепшы музычны кліп» і «Лепшы вакальны поп-альбом».
У лістападзе таго ж года ў інтэрв’ю часопісу спявачка паведаміла наступнае: «У альбом увойдуць сем ці восем песень, якія я хачу запісаць. Гэта ўжо перарасло ў новы гук, і гэта ўсё тое, што я хачу вам сказаць».
Крытыкі станоўча паставіліся да такога выбару: выданне назвала «» 50-й лепшай песняй 2014 года, а Даніэль Крэпс заявіў, што трэці сінгл кардынальна адрозніваецца ад двух папярэдніх, дэманструючы Свіфт з у цёмнага, больш абстрактнага боку.
Для аднаўлення гаспадаркі кароль выдаў «уставу», паводле якой сяляне-«новікі» маглі браць зямлі колькі здольныя апрацаваць, вызваляліся на некалькі гадоў ад падаткаў і шэрагу адработачных павіннасцей.
Колькасць земляў, вылучаных са складу эканоміі ў вечнае і пажыццёвае ўладанне шляхты, была адносна нязначнай, пры гэтым шляхта мусіла трымацца «Уставы вольнасцей і павіннасцей Магілёўскай эканоміі» ад 1647 года без злоўжыванняў улады.
Сяляне плацілі чынш у вялікакняжацкі скарб, адработачных павіннасцей амаль не было, мелі значную гаспадарчую свабоду, маглі займацца промысламі, паляваць, вылоўліваць рыбу, гандляваць на рынках прадуктамі сваёй гаспадаркі, будаваць і карыстацца млынамі, хадзіць на заробкі за межы эканоміі.
Нягледзячы на тое, што палкоўнік Судзукі Хэйдзі заклікаў сфармаваць часовы ўрад, японскае вайсковае камандаванне ніколі фармальна не давала на гэта сваёй згоды, а японскі ўрад абмяжоўваўся туманнымі абяцаннямі незалежнасці пасля сканчэння вайны.
Аднак 1 жніўня 1942 года ў Рангуне была сфармавана Бірманская Выканаўчая Адміністрацыя дзеля стварэння грамадзянскай адміністрацыі для працы над штодзённымі адміністрацыйнымі пытаннямі, падначаленай Японскаму вайсковаму камандаванню.
Вайсковая сітуацыя паступова складалася не ў карысць Японіі, таму японскі ўрад вырашыў, што Бірма і Філіпіны павінны стаць цалкам незалежнымі краінамі ў рамках Вялікай усходнеазіяцкай сферы ўзаемнага росквіту замест першапачатковага плана, паводле якога незалежнасць павінна была быць пададзена толькі пасля завяршэння вайны.
Прэм’ер-міністр Японіі Тадзё Хідэкі паабяцаў, што незалежнасць Бірме будзе пададзена цягам года з 28 студзеня 1943 года пры ўмове, што Бірма абвесціць вайну Вялікабрытаніі і ЗША.
Японскі ўрад адчуваў, што гэта сапраўды зацікавіць Бірму ў перамозе нацысцкага блока ў вайне, ствараючы супраціў магчымай паўторнай каланізацыі заходнімі дзяржавамі і павялічваючы вайсковую і эканамічную падтрымку Бірмай японскіх ваенных высілкаў.
У пачатку Другой сусветнай вайны Японская імперыя уварвалася ў Брытанскую Бірму, галоўным чынам дзеля атрымання сыравіны (у тым ліку нафты з палёў каля Енанджауна, а апроч таго мінеральная сыравіна і буйныя пастаўкі рысу), а таксама для таго каб перакрыць бірманскую дарогу, якая была асноўным шляхам пастаўкі падмацаванняў і рыштунку Кітайскім Нацыянальным сілам Чан Кайшы, якія ваявалі з Японіяй у часе япона-кітайскай вайны.
Хоць Бірма зараз і стала фармальна незалежнай, яе магчымасці выяўляць свой суверэнітэт былі ў значнай ступені абмежаваны вайсковымі дамовамі з Японіяй і значнай наяўнасцю імператарскай арміі Японіі, якая працягвала дзеяць самавольна, нягледзячы на тое, што Японія ўжо афіцыйна не мела кантролю над Бірмай.
Узрост зоркі 4,85 млрд гадоў, тэмпература паверхні — 3042 . Нягледзячы на тое, што гэта бліжэйшая да Сонца зорка, няўзброеным вокам яна з Зямлі не відаць з-за сваёй малой свяцільнасці (0,0015 ?!
Нягледзячы на такую блізкую адлегласць, з прычыны слабай свяцільнасці зоркі планета атрымлівае якраз такую колькасць цяпла, каб вада на яе паверхні магла існаваць у выглядзе вадкасці і не замярзаць ў вечныя ільды.
Па захаваным правененцыям кніг можна прасачыць, што з Вільні разам з іншымі кнігамі Бібліятэкі Віленскай акадэміі кнігі Сапегаў былі адпраўленыя ў бібліятэкі Гродзенскіх дамініканаў , Віленскіх кармэлітаў , Віленскіх бэрнардынаў , Віленскіх дамініканаў , Каўнаскага кармэлітаў , Зіецельскіх дамініканаў , Кракаўскім кармэлітаў , Калтаненскіх францысканцаў , Забяльскіх дамініканаў .
Будучы спецыялістам-экспертам па гісторыі кнігі Леў Уладзіміраў са сваімі паплечнікамі ў 1956—1959 гадах здолеў вярнуць у Бібліятэку Вільнюскага ўніверсітэта каля 23 тысяч кніг з Бібліятэкі АН ў Кіеве — 7542 т., Бібліятэкі Харкаўскага універсітэта — 636 т., Бібліятэкі АН Ленінграда — 13 360 т., з Бібліятэкі імя Леніна ў Маскве вярнулася 106 каштоўных выданняў.
У бібліятэку акадэміі ўвайшлі не толькі кнігі, атрыманыя ў спадчыну Казіміру Льву ад бацькі і брата, але і літаратура сабраная ім самім, а гэта не менш трэцяй часткі Ружанскай бібліятэкі.
існуюць умоўныя тэматычныя групы: кнігі гісторыка-геаграфічнай тэматыкі , кнігі по філасофіі, логікі, эконімікі , кнігі ваеннай справы , прававая літаратура , мастацкая літаратура , астатнія кнігі не змяшчаюць самастойных тэматычных груп .
Выданне пачынаецца тытульным лістом, пасля ідзе прадмова («Деания светых апостолъ книгъ предмова», пасля якой змешчаны кнігі Дзеянняў Апосталаў, лісты апосталаў і лісты апостала Паўла, да іх таксама напісаны прадмовы.
У лістападзе 1941 г. прызначаны начальнікам Забайкальскай ваеннай авіяцыйнай школы пілотаў у горадзе Улан-Удэ, з красавіка 1942 г. начальнік школы стралкоў-бамбардзіраў у Ташкенце.
У прадмове Скарына раскрывае прыёмы выдання, апісваючы сістэму спасылак і глосы на палях, якія павінны былі растлумачыць чытачам незнаёмыя словы: «… положил есми на боцех некоторыи слова для людей простых… руским языком, что которое слово знаменуеть».
Той факт, што Скарына выдаў першай менавіта гэтую кнігу, можа тлумачыцца тым, што з даўніх часоў усходне-славянскія народы выкарыстоўвалі гэтую кнігу для навучання грамаце, а праваслаўная царква — для богаслужэння.
Расійскі Жаночы Фашысцкі Рух уваходзіў ва Усерасійскую фашысцкую партыю ў якасці аўтаномнай арганізацыі-секцыі, што працавала па нормах, выпрацаваных Кіроўным цэнтрам РЖФР і зацверджаных Кіраўніком УФП.
Рух выступаў за Нацыянальную працоўную Расію, пабудаваную на карпарацыйнай сістэме расійскага фашызму, у якой жанчына заняла б «па праве ёй прыналежнае месца — носьбіткі ідэі хараства і захавальніцы сямейнага агменю , належным чынам забяспечанае законам».
Кіроўны цэнтр РЖФР складаўся са старшыні, якая лічылася таксама старшынёй усяго РЖФР у цэлым, яе намесніцы, сакратара, якая лічылася таксама сакратаром усяго РЖФР у цэлым, скарбніка і начальніц аддзелаў Кіроўнага цэнтра — аддзела прапаганды, аддзела падрыхтоўкі.
З’яўляючыся самай ранняй традыцыйна-адукацыйнай навучальнай установай, ён і ў нашы дні лічыцца адным з самых прасунутых універсітэтаў, з прычыны некаторых нядаўніх адукацыйных рэформаў, а таксама сваім актыўным міжнародным супрацоўніцтвам.
Дзейнасць універсітэта адлюстроўвае прадукцыйны навучальны і навуковы працэс, заснаваны на пастаянным пашырэнні міжнародных адносін у сувязі з супрацоўніцтвам з самымі рознымі ВНУ не толькі краін садружнасці, але і вядучымі замежнымі ўніверсітэтамі.