polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
У 1795 годзе Слонімскі павет у выніку трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай далучаны да Расійскай імперыі і практычна ў тых жа межах уключаны ў Слонімскую губерню, з 12 снежня 1796 года ў Літоўскай губерні, з 28 жніўня 1802 года ў Гродзенскай губерні.
15 мястэчак (Бусяж, Быцень, Вензавец, Галынка, Дварэц, Дзераўная, Дзярэчын, Азярніца, Жыровічы, Здзітаў, Здзяцел , Косава, Моўчадзь, Ружаны, Старыя Дзевяткавічы), 534 дробныя паселішчы .
У 2016 г. абараніла кандыдацкую дысертацыю на тэму "Мяшчане ў сацыяльна-эканамічным развіцці Беларусі " (навуковы кіраўнік — акадэмік, д.г.н., прафесар Міхаіл Паўлавіч Касцюк) па спецыяльнасці 07.00.02 "Айчынная гісторыя" .
Адно з самых яго вядомых выступленняў — у 1996 годзе ў Растове-на-Доне ў рамках перадвыбарнай кампаніі Барыса Ельцына, калі прэзідэнт Расіі выйшаў на сцэну і станцаваў разам з Осіным.
На Полаччыне і ў Маскоўскай Русі ад воласці адрозніваўся таксама стан, насельніцтва якога, відаць, мела іншы характар павіннасцей (канкрэтныя адрозненні паміж воласцю і станам у — стагоддзях даследчыкі вызначаюць па-рознаму; пазней гэтыя адрозненні сцерліся).
Ён знаходзіўся ў валасным цэнтры (у час Кіеўскай Русі такім цэнтрам быў горад ці пагост, у Вялікім Княстве Літоўскім — горад ці замак) і не меў права вольна ездзіць па воласці з мэтай збору падаткаў.
У абавязкі намесніка ўваходзілі прыём падаткаў ад старца, перасылка іх уладальніку воласці, суд па справах, якія не падлягалі кампетэнцыі абшчыннага копнага суда, а таксама арганізацыя будаўніцтва і рамонту замка сіламі насельнікаў воласці.
Да сярэдзіны стагоддзя амаль некранутыя шляхецкім землеўладаннем воласці захаваліся толькі на ўсходзе Беларусі, на землях, якія ў той час яшчэ называліся «Русь» (таму часам велікакняжацкія воласці Падняпроўя ў дакументах называліся «рускімі воласцямі»).
Сярод іх найбуйнейшымі былі Азярышчанская воласць і Усвяцкая на поўначы Віцебскага павета, Магілёўская ў Аршанскім павеце, Барысаўская, Любашанская, Свіслацкая, Бабруйская ўздоўж р. Бярэзіна, Крычаўская, Прапойская і Чачэрская ў Пасожжы, Гомельская, Рэчыцкая і Мазырская на паўднёвым усходзе Беларусі.
Паводле сялянскай рэформы 1861 года воласць уведзена для былых памешчыцкіх, з 2-й паловы 1860-х гадоў і для былых дзяржаўных сялян як найвышэйшая адзінка саслоўнага сялянскага самакіравання, органамі якога былі валасны сход, валасное праўленне, валасны суд.
Станіслаў Пятровіч (, ; 14 лістапада 1780, Латвія — 26 лістапада 1826, Тухаў, Малая Польшча) — дзеяч каталіцкага касцёла і Ордэна езуітаў, доктар тэалогіі, прафесар Полацкай езуіцкай акадэміі.
У сувязі з гэтым у Мінску трэба ўсталяваць помнік цару Аляксандру , бо «аднаўленне або ўсталяванне помніка Аляксандру у Мінску цалкам адказвае духу знешнепалітычнага курсу Беларусі на стратэгічны саюз з Расійскай Федэрацыяй, на пабудову сумеснымі намаганнямі Еўразійскага саюза».
Таварыства з дапамогай насельніцтва, грамадскасці і навуковых устаноў праводзіць работу па выяўленні, вывучэнні і ўліку помнікаў гісторыі і культуры, забеспячэнні іх аховы, уносіць прапановы ў кампетэнтныя органы аб уключэнні выяўленых аб’ектаў у Дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь.
У 1960-1990-я гады таварыства фінансавала работы па кансервацыі і рэстаўрацыі унікальных помнікаў архітэктуры, археалогіі, гісторыі, сярод якіх Полацкі Сафійскі сабор, Мірскі замак, Заслаўская Спаса-Праабражэнская царква і інш.
Тады ж з улікам вялікіх магчымасцяў ГАЗу па параўнанні з маскоўскім заводам 37, які распрацаваў Т-60, пачалося праектаванне новага лёгкага танка Т-70 з узмоцненым браніраваннем і ўзбраеннем, у снежні 1941 г. быў пабудаваны яго прататып, у серыю баявая машына пайшла з красавіка 1942 года.
Танкавае канструктарскае бюро ГАЗ пад кіраўніцтвам Мікалая Аляксандравіча Астрава на працягу другой паловы 1942 года працавала над узмацненнем хадавой часткі Т-70, імкнучыся ліквідаваць яго недахоп — аднамесцавую вежу.
У кастрычніку 1942 года з канвеера стаў схадзіць мадэрнізаваны Т-70М, а ў снежні таго ж года быў паспяхова выпрабаваны і прыняты на ўзбраенне новы лёгкі танк Т-80 з двухмеснай вежай.
Паколькі пераход на выраб лёгкага танка Т-80 мог пацягнуць за сабой зніжэнне выпуску Т-70М і СУ-76, яго вытворчасць перанеслі ў Мыцішчы на заводзе 40, а гаркаўчане пабудавалі пяць вопытных і перадсерыйных машын гэтага тыпу.
У 1943 годзе працы танкавага КБ былі сканцэнтраваны на ўдасканаленні САУ СУ-76, паколькі яе першы варыянт валодаў сур’ёзным канструктыўным дэфектам маторна-трансмісійнай групы, ўдасканаленая мадэль была пазбаўлена ад гэтага недахопу.
Таксама канструктары Газу распрацавалі некалькі дасведчаных узораў колавай і гусенічнай бронетэхнікі, якія не пайшлі ў серыю па розных прычынах, напрыклад, САУ КСП-76, ГАЗ-74 і г. д. У верасні 1943 года быў асвоены мадэрнізаваны легкавы армейскі аўтамабіль падвышанай праходнасці ГАЗ-67Б, што выпускаўся і ў пасляваенны час.
Вядучую ролю ў канструяванні савецкіх аўтамабіляў падвышанай праходнасці адыграў канструктар Віталь Андрэевіч Грачоў, ганараваны ў 1942 годзе Сталінскай прэміі за стварэнне браневіка БА-64.
Пасля шэрагу перспектыўных напрамкаў, у тым ліку праграма выпуску пікапаў і пазадарожнікаў «Атаман», легкавы аўтамабіль ГАЗ-3115 сегмента і шэраг іншых праектаў былі згорнутыя з-за недахопу фінансавых сродкаў і нізкай маркетынгавай прывабнасці.
У 2005 годзе прадпрыемства змагло асвоіць серыйны выпуск новага сямейства нізкарамных сярэднетанажных грузавікоў ГАЗ-3310 «Валдай», а агульнае ажыўленне эканомікі павысіла попыт і на традыцыйныя сярэднетанажныя грузавікі ГАЗ-3307, 3309 і ГАЗ-3308 «Садко».
У 2005-м і 2006 гадах «Група ГАЗ» прадпрымала істотныя намаганні па пераадоленні тэхналагічнага і часовага адставання ад вядучых сусветных вытворцаў, пры гэтым для паскарэння асваення новай тэхнікі актыўна выкарыстоўваўся вопыт вядучых аўтавытворцаў.
Дывізіён «» у 2006 годзе быў павялічаны за кошт набыцця «групай ГАЗ» ангельскай фірмы , якая спецыялізуецца на вытворчасці лёгкіх пярэднепрывадных фургонаў поўнай масай да 3,5 т. у траўні 2008 года ГАЗ прыступіў да зборкі ў Ніжнім Ноўгарадзе фургонаў і мікрааўтобусаў з ангельскіх буйнавузлавых камплектаў.
Па меры лакалізацыі і пераходу на тэхналогію зборкі, аб’ём вытворчасці павінен быў скласці 50 тыс. у год, але з-за крызісу і банкруцтва праект да гэтай стадыі так і не дайшоў і быў згорнуты ў сярэдзіне 2009 года.
Нягледзячы на прыпынак у лістападзе 2008 года канвеернага вытворчасці седанаў 31105 і 3102 маральна састарэлага сямейства «Волга», меркавалася ажыццявіць іх патанненне і пры наяўнасці попыту зноў запусціць у вытворчасць.
У 2010 трапіў у спіс мадэляў, уключаных у праграму ўтылізацыі, за кошт чаго ГАЗ змог вырабіць за 10 месяцаў 2010 года запланаваны аб’ём у 5,1 тыс. седанаў і згарнуў 31 кастрычніка іх вытворчасць.
У другой палове 1998 года ў вытворчасць была запушчана другое сямейства малатанажных грузавікоў і мікрааўтобусаў ГАЗ «Собаль» поўнай масай да 2,8 т. У 1999 годзе пазадарожны грузавік падвойнага прызначэння ГАЗ-66, выпушчаны амаль мільённым накладам, быў заменены больш дасканалым капотным грузавіком ГАЗ-3308 «Садко», таксама прынятым на ўзбраенне Расійскай арміі.
Па заканчэнні Вялікай Айчыннай вайны на заводзе была праведзена праца па замене ўсяго даваеннага мадэльнага шэрагу, распрацоўка якога была пачатая часткова да вайны і актыўна аднавілася ў 1943—1945 гг. Ужо ў першым пасляваенным 1946 годзе, у серыю пайшла «Перамога» М-20 і 2,5-тонны грузавік ГАЗ-51 .
Выбітнымі канструктарамі — наватарамі ў стварэнні баявой тэхнікі паказалі сябе А. А. Ліпгарт, М. А. Астраў, В. А. Дзядкоў, В. А. Грачоў, А. М. Крыгер, Л. В. Косткін, Ю.
Мадэль была прынятая для вытворчасці на ГАЗе, але з досыць сур’ёзнымі дапрацоўкамі па патрабаванням эксплуатацыі ў СССР, напрыклад, дзве папярочныя рысоры заменены на чатыры падоўжныя, а рухавік пакінуты 4-цыліндравым, але з павялічанай да 50 к. с. магутнасцю.
Гэта завяршылася стварэннем прататыпа ТМ , які па шэрагу характарыстык пераўзыходзіў Т-38, па шэрагу — саступаў, а ў цэлым абодва гэтых тыпу валодалі вельмі абмежаванай баяздольнасцю.
У выніку да восені 1941 года танкабудоўля на ГАЗе далейшага развіцця не мела, хоць прадпрыемства валодала велізарным патэнцыялам па выпуску лёгкай колавай і гусенічнай бронетэхнікі, патрэбнай Чырвонай Арміі.
«Новая Волга» ГАЗ-3102 з рухавіком з фаркамерно-паходневым запальваннем і пярэднімі дыскавымі тармазамі, якая з’явілася ў 1981 годзе, была не прынцыповай навінкай, а толькі глыбокім рэстайлінгам «24-кі».
Дывізіён «Легкавыя аўтамабілі» ажыццявіў у чэрвені 2007 года рэстайлінг салона седанаў «Волга» , але падзенне попыту на маральна састарэлы мадэльны шэраг і крызіс прымусілі ГАЗ згарнуць у канцы 2008 года вытворчасць дадзеных мадэляў.
Дробнасерыйны седан бізнес-класа ГАЗ-3105, які намячаўся на месца «Чайкі», попыту не знайшоў з-за высокага кошту, які быў звязаны, перш за ўсё, з адсутнасцю айчынных тэхналогій вытворчасці сучасных камплектуючых і аксесуараў, а таксама канкурэнцыяй з боку прэстыжных іншамарак, якая ўсё ўзмацнялася.
У 2001 годзе ГАЗ увайшоў у склад аўтамабілебудаўнічага холдынгу «Руспрамаўта», які ў выніку кардынальнай рэструктурызацыі 2005 года ператвораны ў холдынг «Група ГАЗ», дзе ГАЗу адведзена роля галаўнога прадпрыемства.
У Дывізіён «Лёгкія камерцыйныя і легкавыя аўтамабілі» ўваходзяць магутнасці ГАЗа па выпуску аўтамабільнай тэхнікі, у Дывізіён «Аўтакампаненты» — нарыхтоўчыя вытворчасці завода (металургічная, кавальская інструментальная і прэсава-рамная вытворчасці; вытворчасць арматуры, колаў і рулявога кіравання; корпус каляровага ліцця; завод аўтамабільных агрэгатаў; завод штампаў і прэс-формаў).
З пачатку 1990-х сярэднетанажны карбюратарны грузавік ГАЗ-3307 пераходнага пакалення, а таксама закліканыя яму на змену дызельныя мадэлі чацвёртага пакалення: ГАЗ-4301, ГАЗ-3306 і ГАЗ-3309 з арыгінальнымі дызелямі ГАЗ паветранага астуджэння, страцілі масавы рынак і ўжо не маглі забяспечыць поўнай загрузкі магутнасцяў і далейшага паспяховага фінансавага існавання велізарнага горадаўтваральнага прадпрыемства ва ўмовах адсутнасці дзяржпадтрымкі.
З пачатку 1960-х на змену знакамітай «21-й» «Волзе» вялася распрацоўка легкавога аўтамабіля ГАЗ-24 «Волга», доследна-прамысловая партыя якога была гатовая ў 1968 годзе, а з 1970 года пачалася масавая вытворчасць.
У 1998 годзе на заднепрываднай платформе «Волга» быў распрацаваны «пераходны» седан ГАЗ-3111, закліканы ўмацаваць пазіцыі Газу ў бізнес-класе да моманту асваення ў серыі перспектыўных мадэляў ГАЗ-3103 і ГАЗ-3104, заснаваных на платформе мадэлі ГАЗ-3105.
Пазней сямейства «Газель» стала самай запатрабаванай малатанажнай серыяй у зараджаючымся класе , надзвычай папулярным у дробнага і сярэдняга бізнесу і іншых галін постсавецкай эканомікі, стаўшы, такім чынам, сапраўдным выратавальнікам прадпрыемства і забяспечыўшы яму дастаткова ўстойлівыя перспектывы развіцця.
Нягледзячы на тое, што першыя аўтамабілі завода вырабляліся па чарцяжах амерыканскай фірмы , яны ўжо першапачаткова некалькі адрозніваліся ад амерыканскіх прататыпаў: на ГАЗаўскіх мадэлях былі ўзмоцнены картэры счаплення і рулявыя механізмы, зменена форма радыятараў, цалёвая разьба была заменена на метрычную.
Спалучаючы фордаўскія патэнты з пошукам і ўкараненнем уласных рашэнняў, канструктары ГАЗа стварылі шырокае сямейства арыгінальных серыйных мадэляў і мадыфікацый на базе паўтаратонкі ГАЗ-АА:
Да 2005 года функцыянаваў як адзінае ААТ «ГАЗ», у ходзе рэструктурызацыі зборачныя вытворчасці легкавых і грузавых аўтамабіляў выдзелены ў асобнае даччынае таварыства ААТ Аўтамабільны завод «ГАЗ» .
У сувязі з узнікненнем сур’ёзнай запазычанасці перад пастаўшчыкамі, а таксама аферты па аблігацыях на суму $147 млн, у пачатку лютага Урадам РФ было прынята рашэнне аб аказанні фінансавай падтрымкі «Групе ГАЗ».
Калі доля Газу ў вытворчасці і мікрааўтобусаў ў краіне складае каля 59 %, то ў вытворчасці легкавых аўтамабіляў яго доля ўпала да 0,4 % і на гэтым прысутнасць самастойнай маркі «ГАЗ» у легкавым сектары скончылася.
Таксама ў 1970-я гады была праведзена рэарганізацыя вытворчасці: 24 жніўня 1971 года на базе заводаў-філіялаў і вытворчасцей галаўнога прадпрыемства створана вытворчае аб’яднанне «АўтаГАЗ».
Горкаўскі аўтамабільны завод — савецкае і расійскае аўтамабілебудаўнічае прадпрыемства, буйны вытворца легкавых, лёгкіх грузавых аўтамабіляў, мікрааўтобусаў і ваеннай тэхнікі.
Работам калектыву канструктараў і дызайнераў завода ГАЗ, такім як ГАЗ-21 «Волга», ГАЗ-13 «Чайка» і грузавік ГАЗ-52 на Сусветнай выставе ў Бруселі ў 1958 годзе была прысуджана найвышэйшая ўзнагарода — Гран-пры.
Асноўныя работы ў Беларусі: у Бабруйску — тэатр драмы і камедыі імя Дуніна-Марцінкевіча (1979, сааўтары В. Крамарэнка, Б. Папоў, высоўваўся на сушуканне Дзяржаўнай прэміі БССР за 1980 год); праект забудовы навукова-вытворчай базы Акадэміі навук БССР ; у Мінску — комплекс яхт-клуба на Заслаўскім вадасховішчы , станцыі Мінскага метрапалітэна «Акадэмія навук» і «Плошча Я. Коласа» (1984; у сааўтарстве з А. Зензіным; прэмія Савета Міністраў СССР 1987), прафілакторый «Лясное» на 100 месцаў у Валожынскім раёне (1986, сааўтары У. Шчарбіна, А. Прохараў; Архітэктурная прэмія прафсаюзаў БССР 1989), рэстаўрацыя і рэканструкцыя опернага тэатра ў г. Мінску , Палац Рэспублікі на Кастрычніцкай плошчы (кіраўнік аўт. калектыву; 2000; Дзяржаўная прэмія Беларусі 2004), комплекс пасольства Украіны .
Асноўныя работы ў Расіі: у Новасібірску — комплекс дзіцячага санаторыя пад Новасібірскам ; ; праект забудовы грамадскага цэнтра Ленінскага раёна г. Новасібірска ; Палац культуры і творчасці імя В. П. Чкалава з залай на 1000 месцаў (1970, высоўваўся на сушуканне Дзяржаўнай прэміі РСФСР у 1971 года), комплекс рачнога вакзала з гасцініцай «Об» на 600 месцаў , , Дом Саветаў Кіраўскага раёна , Комплекс абласной Адміністрацыі ; праект забудовы грамадскага цэнтра 1-й чаргі г. Ніжнявартаўска Цюменскай вобласці (1974, сааўтары Б. Свірскі, А. Чупрын, У. Зонаў, Жыгалава і інш.); гасцініца на 400 месцаў у г. Ніжнявартаўску ;
Яго працы неаднаразова экспанаваліся ў СА СССР, Саюзе архітэктараў Беларусі, у Палацы мастацтваў у Мінску, у сталічным кінатэатры «Масква», у будынку «Белдзяржпраекта», змяшчаліся ў органах архітэктурнага друку .
У 1966—1973 гадах працаваў у Львоўскім філіяле інстытута «УкрНДІдзіпрасельгас» ; У 1973—1988 гадах старэйшы архітэктар, галоўны архітэктар архітэктурнай майстэрні 3 інстытута «Магілёўграмадзянпраект»; у 1988—1996 гадах галоўны архітэктар Барысаўскай архітэктурнай майстэрні інстытута «Мінскграмадзянпраект» ; у 1996—2002 гадах галоўны архітэктар праектаў, дырэктар Барысаўскага філіяла інстытута «Інкапраект».
Рэтрыты адыгрываюць надзвычай важную ролю ў будызме, у якім яны сталі агульнапрынятай практыкай з часоў васы — уведзенага заснавальнікам будызму Гаўтамай Будай звычаю штогод надаваць ретрыту тры месяцы на перыяд сезону дажджоў.
Рэтрыт — «адзінота», «выдаленне ад грамадства») — англійскае слова, якое ўвайшло ў многія іншыя мовы, у тым ліку і ў беларускую як міжнароднае абазначэнне баўлення часу, прысвечанага духоўнай практыцы.
Гэта спрыяла развіццю гандлю, прадпрымальніцтва і дробнатаварнай вытворчасці: хлебапячэння, малакаперапрацоўкі, пашыў адзення, вытворчасць вапны, цэглы і т. Значны ўклад у развіццё горада ўнесла яўрэйская абшчына, якая істотна ўзрасла і ў той час складала большасць насельніцтва Клэвані.
Падчас вызваленчай вайны ўкраінскага народа супраціў польскіх і ўкраінскіх магнатаў, якія пасля Берасцейскай уніі навязвалі ўкраінскаму народу адзіную веру — каталіцкую, адзіную мову — польскую, якія разбуралі праваслаўныя цэрквы і храмы ці аддавалі іх грэка-каталікам або перадавалі ў арэнду яўрэям, і ажыццяўлялі прыгнёт ўкраінскага насельніцтва, у 1648 годзе замак быў акружаны казацкім войскам.
У выніку падзей Першай сусветнай вайны, Кастрычніцкага бальшавіцкага перавароту 1917 года ў Расіі, і ў адпаведнасці з сепаратным 1918 года Клэвань увайшоў у склад Украінскай Народнай Рэспублікі.
З мэтай адраджэння эканомікі ў 1654 з дапамогай Чартарыйскіх селішчу было прадастаўлена Магдэбургскае права, што абумовіла развіццё рамесніцтва, росквіт гандлю і рост польскай і яўрэйскай абшчын.
Дадзеная акалічнасць заахвоціла Чжу Дэ і іншых ваеначальнікаў НВАК засяродзіць усе свае войскі (46 палкоў са 115-й дывізіі, 47 палкоў з 129-й дывізіі і 22 палка з 120-й дывізіі) у барацьбе супраць японскіх захопнікаў.
Вытокі гэтай аперацыі адносяцца да ліпеня 1940 годы, калі Генеральны штаб нацыянальна-рэвалюцыйнай арміі атрымаў даныя аб падрыхтоўцы японцамі сіламі 3-4 пяхотных дывізій са сродкамі ўзмацнення наступальнай аперацыі ў напрамку Лаян-Тунгуань і далей на Сіань з задачай авалодаць заходнім участкам Лунхайскай чыгункі і гэтым пазбавіць цэнтральныя правінцыі Кітая сувязі з Ланьчжоў — асноўнай базай забеспячэння зброяй, што паступала з Савецкага Саюза .
У Яньань было прынята рашэнне падрыхтаваць аперацыю з галоўнай мэтай забяспечыць умовы перамоваў КПК з Гаміньданам па пытаннях партызанскіх баз і межаў Шэньсі-Ганьсу-Нінсяскага савецкага асаблівага раёна.
Было задумана дэблакіраваць некаторыя часці і атрады 129-й і 115-й дывізій, якія дзейнічалі ў паўднёвай Шаньсі, і ўсталяваць іх сувязь з іншымі партызанскімі раёнамі; парушыць камунікацыі японцаў і тым сарваць рыхтуемае імі наступленне.
Стваралася абстаноўка, пры якой без сур’ёзных баёў супраць японцаў або канфліктаў з часцямі цэнтральнага падпарадкавання 8-я армія не магла аднавіць шляхі Шэньсі-Ганьсу-Нінсяскага савецкага асаблівага раёна.
З 20 жніўня па 10 верасня войскі 4-й, 8-й армій, а таксама партызанскія злучэнні выступілі супраць японскіх акупантаў у правінцыях Шаньсі, Чахар, Хубэй і Хэнань, наносячы ўдары па японскіх камунікацыях.
Ужо на другім курсе Гітіса рэжысёры Аляксандр Алаў і Уладзімір Навумаў запрасілі Аляксандра на ролю Міці ў фільм «Вецер» — аптымістычную драму, якая завяршыла «камсамольскую» трылогію, распачатую фільмамі «Трывожная маладосць» і «Павел Карчагін».
Ад гэтага яго выратавала тэлебачанне, дзе Дзям’яненка выступаў у самых нечаканых вобразах і нават гуляў моноспектакли, сярод якіх «Кумір» Дзюрэнмата, «Чарадзейная ноч» Славаміра Мрожака, «Да самой сутнасці» і «Сем крыжыкаў у запісной кніжцы» Жоржа Сіменона.
Дзям’яненка здолеў стварыць запамінальныя працы ў некалькіх фільмах ў рэжысёраў, якіх цікавіў выдатны драматычны талент акцёра, — у «Угрум-рака» і ў «Настаўніку спеваў» Навума Бірмана.
У 1959 годзе Аляксандр Дзям’яненка быў запрошаны ў Маскоўскі акадэмічны тэатр імя Уладзіміра Маякоўскага, дзе ён прапрацаваў 3 гады, але акцёра ўсё больш зацягвала кіно.
У кіно акцёр дэбютаваў роляй, якая прыцягнула да Аляксандра Дзям’яненкі ўвагу і гледачоў, і рэжысёраў — у карціне Аляксандра Алава і Уладзіміра Навумава «Вецер», якая выйшла на экраны ў 1958 годзе.
На «Ленфільме» Аляксандр зняўся ў кінааповесці Уладзіміра Вянгерава «Парожні рэйс» , дзе сыграў маладога журналіста цэнтральнай газеты Сіроткіна, які раскрывае махінацыі; у дэтэктыве Мікалая Разанцава «Дзяржаўны злачынец» — следчага па асабліва важных справах Андрэя Паліканава, які расследаваў справу ваеннага злачынца.
Аляксандр Дзям’яненка быў адным з вядучых акцёраў дубляжу — яго голасам казаў Данатас Банёніс, а таксама замежныя акцёры Амар Шарыф, Жан-Поль Бельмандо, Уга Тоньяцци, Роберт Дэ Ніра, Стыў Бушам, Джон Войт і многія іншыя.
Нарадзілася 15 кастрычніка кастрычніка) 1898 года на хутары Фролаў у сям’і заможнага вайсковага казацкага старшыны, Вісарыёна Васілевіча Ярмольева і яго жонкі Аляксандры Гаўрылаўны, якая пасля жыла з дачкой да сваёй смерці ва ўзросце 92 гадоў.
Пад кіраўніцтвам Барыкіна, які шмат займаўся вывучэннем халерных і халерападобных вібрыёнаў, пачала даследаванні біяхіміі мікробаў, ён жа ў больш познія гады настаяў на яе пераездзе ў Маскву.
У 1942 годзе, калі Сталінград стаў прыфрантавым пунктам для эвакуяваных, была накіравана ў горад для прадухілення захворвання насельніцтва халерай, дзе была наладжана вытворчасць халернага бактэрыяфага, які штодня атрымлівалі 50 000 чалавек.
Фармальна ён завяршыў дзейнасць пасля прыняцця Лехам Валенсам прысягі ў якасці прэзідэнта Польшчы і перадачы яму гістарычных прэзідэнцкіх рэгалій ад прэзідэнта ў выгнанні Рышарда Качароўскага.
Пачаткам гісторыі Рэчы Паспалітай лічыцца года, калі польскія атрады раззброілі нямецкі гарнізон у Варшаве, і Юзаф Пілсудскі, які вярнуўся з нямецкага палону, прыняў ваенную ўладу з рук Каралеўства Польскага.
года быў прыняты «Канстытуцыйны закон аб парадку падрыхтоўкі і прыняцця Канстытуцыі Рэспублікі Польшча», года — «Канстытуцыйны закон аб узаемных адносінах паміж заканадаўчай і выканаўчай уладай, а таксама тэрытарыяльным самакіраванні», які атрымаў назву Малой канстытуцыі.
у польскіх землях неаднаразова ўзнікалі буйныя паўстанцкія рухі, якія абвяшчалі аднаўленне нацыянальнай польскай дзяржавы, а таму фарміравалі рознага роду нацыянальныя ўрады, якія фактычна ажыццяўлялі выканаўчую ўладу на падкантрольнай тэрыторыі.
Заканадаўчым органам з’яўляўся аднапалатны Сейм, які выбіраўся на 4 гады, калектыўным главой дзяржавы да 1989 года — Дзяржаўны савет, які выбіраўся Сеймам тэрмінам на 4 гады, з 1989 года — прэзідэнт, выканаўчым органам — Савет Міністраў, прызначаны Сеймам.
Малыя партыі , а таксама прафсаюзныя, маладзёжныя і іншыя грамадскія арганізацыі, былі аб’яднаны ў сацыяльна-палітычную арганізацыю — якая з 1952 года звалася Нацыянальны фронт , у 1983 годзе ператвораную ў .
У гэты ж час у Варшаве Каралеўства Польскага перадаў паўнамоцтвы па кіраванні краінай Юзафу Пілсудскаму , пасля чаго года народны ўрад самараспусціўся, перадаўшы ўлада Часоваму Начальніку дзяржавы Польскай Юзафу Пілсудскаму, Ігнацы Дашынскі, які пры гэтым далучыўся да Пілсудскага, да захоўваў пасаду главы ўрада, стаўшы такім чынам фактычна першым кіраўніком урада Рэчы Паспалітай .
Пасля нападу на Польшчу года нацысцкай Германіі ўрад Польшчы на чале з прэзідэнтам Ігнацыем Масціцкім бег з краіны ў Румынію, пяройдучы граніцу ў ноч на года, аднак быў інтэрнаваны румынскімі ўладамі па патрабаванні Германіі.
года, у дзень капітуляцыі Германіі Рэгенцкая рада перадала ваенную ўладу Юзафу Пілсудскаму, праз тры дні Пілсудскі прыняў на сябе таксама грамадзянскую ўладу, а Рэгенцкая рада і Часовы народны ўрад Польскай Рэспублікі вырашылі надаць Пілсудскаму паўнамоцтвы часовага начальніка дзяржавы .
З распадам Аўстра-Венгерскай імперыі года ў Любліне была абвешчана Польская народная рэспубліка , прэм'ер-міністрам Часовага народнага ўрада якой стаў адзін з лідараў Польскай сацыял-дэмакратычнай партыі Галіцыі і Сілезіі-Цешына Ігнацы Дашынскі.
года ў адпаведнасці з Ялцінскімі дамоўленасцямі ЧУПР быў пашыраны за кошт палітычных дзеячаў як з самой Польшчы, так і палякаў з эміграцыі, і ператвораны ў , старшынёй якога зноў застаўся Эдвард Асубка-Мараўскі.
Першым кіраўніком урада года быў прызначаны генерал Уладзіслаў Сікорскі, які стварыў кааліцыйны кабінет, у які ўвайшлі прадстаўнікі Нацыянальнай партыі, Партыі працы, , Польскай сацыялістычнай партыі і санацыйныя палітыкі.
У 1926 годзе пасля дзяржаўнага перавароту ў Польшчы быў усталяваны аўтарытарны санацыйны рэжым на чале з Юзафам Пілсудскім, які зводзіў на нішто асноўныя прынцыпы, што ляжалі ў аснове канстытуцыі.
У эпоху ранняга жалезнага веку пашыраецца не толькі матэрыял, на якім адлюстроўваюцца жывёлы, бронзавыя , бранзалеты, падвескі грыўны нясуць у сабе выявы новых жывёл: змей, ваўкоў, сабак, мядзведзяў.
Прадметы, выкананыя ў звярыным стылі, у многіх музеях Расіі, у тым ліку , калекцыях Пермскага дзяржаўнага ўніверсітэта, Дзяржаўнага гістарычнага музея, Дзяржаўнага Эрмітажа і іншых.
Самсон Пярловіч успамінаў: «Заходжу ў кабінет. Там шмат чыноў НКУС. Выходзіць з-за стала нейкі гарбаносенькі чалавек. Гэта быў Цанава. Паказвае тэкст майго верша і пытае: «Твой?» — «Мой».
Кастусь Рамановіч згадваў: «Я разам з Пярловічам прайшоў праз пакуты на лесапавалах Усць-Вым, на будаўніцтве шахтаў у Карлагу, спаў разам з ім на голых нарах. І там, на голых нарах, Пярловіч складваў вершы без алоўка, якія мы вучылі на памяць для будучыні».
Акрамя Беларускай правінцыі Таварыства, Т. Бжазоўскаму афіцыйна падпарадкоўвалася ўжо і Неапалітанская правінцыя з цэнтрамі у Неапалі і Палерма , куды ўвайшлі ўладанні караля Неапаля і Сіцыліі Фердынанда.
Кангрэгацыя афіцыйна выказала словы падзякі і ўзнесла малітвы у гонар папы Пія і караля Фердынанда (у 1767 г. менавіта ён выгнаў езуітаў са сваіх зямель, але цяпер з энтузіязмам вітаў вяртанне Ордэна) і яго жонку каралеву за ўсё, што яны зрабілі для Таварыства Ісуса.