polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Напрыклад, у гепатоцітах падчас абясшкоджвання гідрафобных злучэнняў, такіх як фенабарбітал, моцна павялічваецца колькасць мембран эндаплазматычнага рэтыкулуму, якія па завяршэнні дэтаксіфікацыі селектыўна падлягаюць аўтафагіі.
З іншага боку, падчас галадання аўтафагасомы захопліваюць участкі цытаплазмы выпадковым чынам, метабаліты, якія выдзяляюцца ў выніку расшчаплення макрамалекул, дапамагаюць клетцы некаторы час выжываць без паступлення пажыўных рэчываў з асяроддзя.
Працэс пачынаецца асяроддзем адпаведнай арганэлы або ўчасткі цытаплазмы двайной мембранай, утвораная аўтафагасома зліваецца з лізасомай, дзе на яе ўтрыманне дзейнічаюць гідралітычныя ферменты.
Падзеі ў ПНР, якія прывялі да ліквідацыі сталінскага кіраўніцтва гэтай краіны і прыходу да ўлады Уладзіслава Гамулкі 19 кастрычніка 1956 г., выклікалі хваляванні сярод студэнтаў вышэйшых навучальных устаноў краін усходняга блока.
Ужо 16 кастрычніка 1956 студэнты Сегеда выйшлі з створанага камуністамі саюза студэнтаў , аднавілі Саюз студэнтаў венгерскіх універсітэтаў і акадэмій — дэмакратычную арганізацыю, якую разагнаў рэжым Мацьяш Ракашы.
Калі студэнты даведаліся аб намеры Саюза венгерскіх пісьменнікаў выказаць сваю салідарнасць з Польшчай, паклаўшы вянок каля статуі польскага генерала, героя Венгерскай рэвалюцыі 1848-49 гадоў Юзефа Бема, яны вырашылі арганізаваць раўналежную дэманстрацыю ў падтрымку палякаў.
Хоць паміж гэтымі гарадамі курсавала інфармацыя пра тое, што адбывалася, каардынацыя дзеянняў у вельмі рэпрэсіўнай дзяржаве, якой Румынія была ў той час, была немагчымая, і студэнты ў кожным горадзе дзейнічалі незалежна адзін ад аднаго.
Больш асцярожна была рэакцыя студэнтаў іншых вышэйшых тэхнічных навучальных устаноў , матэматычнага, геаграфічнага і гістарычнага факультэтаў Бухарэсцкага ўніверсітэта, а таксама Інстытута эканамічных навук.
Хоць у падтрымку Гамулкі ў Румыніі не адбылося ніякіх студэнцкіх пратэстаў, большасці румынскіх студэнтаў было вядома аб становішчы ў Венгрыі, збольшага дзякуючы радыё Свабодная Еўропа і іншых заходніх радыёстанцыям.
Хоць заходнія радыёстанцыі запэўнівалі рэвалюцыянераў у падтрымцы Захаду, румынскія студэнты былі вельмі скептычна настроены, паколькі яны бачылі, што ЗША і заходнееўрапейскія дзяржавы займаюць пасіўную пазіцыю і ўстрымліваюцца ад узброенага ўмяшання.
Да 6 лістапада Сарыкамышскі атрад (1-ы Каўказскі і 2-і Туркестанскі карпусы з нададзенымі часткамі — усяго каля 53 батальёнаў, 138 гармат і 40 казачых сотняў) авалодаў Кара-Дэрбенцкім горным праходам і Кепры-кейскай пазіцыяй, што знаходзілася пасярод шляху ад турэцкай мяжы да Эрзурума.
На Эрыванскім кірунку рускія войскі перайшлі праз хрыбет Агрыдаг і авалодалі Баязітам, Дыадынам, Алашкертам і Каракілісай, надзейна прычыніўшы левы фланг і тыл Сарыкамышскага атрада, а таксама прымежны раён ад курдскай конніцы.
Аператыўная задума туркаў была вылічаная на шпаркасць і ўтойлівасць абыходу і энергічныя дэманстратыўныя дзеянні 11-га карпусы; пры гэтым 9-ы і 10-ы карпусы высунуліся са слаба арганізаванымі тыламі ў разліку на атрыманне харчу ад мясцовага мусульманскага насельніцтва.
Аперацыя па абыходзе рускіх войскаў была ўхвалена германскім камандаваннем, начальнікам штаба турэцкага 3-а войска быў нямецкі афіцэр, генерал-лейтэнант Бронзарт фон Шэлендорф, камандзірамі карпусоў былі выхаванцы германскай вайсковай школы, якія курыраваліся германскімі інструктарамі.
16 лістапада турэцкія войскі самі ўварваліся ў межы расійскага Закаўказзя ва ўзбярэжнай зоне і пры спрыянні паўсталых аджарцаў, якія напалі з тылу і флангаў на нешматлікія рускія войскі, занялі плацдарм перад крэпасцю Батум, што запатрабавала ад рускага камандавання скіраваць сюды ўзмоцнены атрад, што распачаў пры падтрымцы мінаносцаў выцясненне туркаў з Паўднёвай Аджарыі.
З фронту дзеянні Сарыкамышскага атрада павінны былі скаваць 11-ы турэцкі корпус, 2-я кавалерыйская дывізія і курдскі кавалерыйскі корпус, тым часам як 9-ы і 10-ы турэцкі карпусы 9 снежня пачалі абыходны манеўр праз Ольты і Бардус , маючы намер зайсці ў тыл Сарыкамышскаму атраду.
Флангі прыкрываліся невялікімі самастойнымі атрадамі з памежнай варты, казакоў і ўзбраення: правы фланг — кірунак уздоўж Чарнаморскага ўзбярэжжа да Батума, а левы — супраць курдскіх раёнаў, дзе з аб'явай мабілізацыі туркі пачалі фармаваць курдскую ірэгулярную конніцу, і персідскага Азербайджана.
Бітва пры Сарыкамышы снежня 1914 года — 4 студзеня 1915 года) — абарончая аперацыя рускага Каўказскага войска супраць турэцкіх войскаў у раёне населенага пункта Сарыкамыш падчас Першай сусветнай вайны.
За ёй рушылі ўслед оперы «Шэйх Санан» , «Рустам і Захраб» , «Шах Абас і Хуршуд Бану» , «Аслі і Керэм» і «Харун і Лейла» , якія былі напісаны, але ніколі не былі пастаўлены.
Оперы, створаныя рознымі азербайджанскімі кампазітарамі, такімі як Шафіга Ахундава , Сулейман Аляскераў , Джахангір Джахангіраў , Васіф Адыгёзалаў і іншыя, паўплывалі на сучасную гісторыю азербайджанскай оперы.
Оперы кампазітараў азербайджанскага паходжання, напісаныя або складзеныя за межамі Азербайджана, таксама належаць гэтай катэгорыі, роўна як і оперы замежных кампазітараў, напісаных або прызначаных для азербайджанскай сцэны.
Сусветную вядомасць набылі оперныя спевакі Бюльбюль, Шаўкет Мамедава, Фацьма Мухтарава, Гусейнкулі Сарабскі, Хагігат Рзаева, Рашыд Бейбутаў, Муслім Магамаеў і многія іншыя.
У канцы 1950-х група навукоўцаў з Бюраканскай абсерваторыі на чале з доктарам фізіка-матэматычных навук Грыгорам Гурзадзянам прыступіла да прац па стварэнні астрафізічнай апаратуры для працы ў касмічных умовах.
Дэтэктар, створаны імі для вывучэння рэнтгенаўскага выпрамянення сонечнай кароны, быў усталяваны на балістычнай ракеце, першы запуск якой адбыўся 19 лютага 1961 года на сакрэтным ракетным палігоне Капусцін Яр.
У 1960-я гады групай Гурзадзяна былі створаны і запушчаны ракетныя абсерваторыі серыі К-К2, К3, К4, развіты многія прынцыпы касмічнага прыборабудавання, стабілізацыі платформы тэлескопа ў касмічных умовах з дапамогай зорных датчыкаў.
У тым жа 2001 годзе на тэрыторыі інстытута ў Гарні быў створаны Музей космасу, у адкрыцці якога ўзялі ўдзел вядомыя навукоўцы, паэты, кіраўнікі акрэдытаваных у Арменіі дыпламатычных місій, лётчык-касманаўт, двойчы Герой Савецкага Саюза, вядомы навуковец, член-карэспандэнт Расійскай акадэміі навук Валянцін Лебедзеў.
Пасля нападу Германіі на СССР у 1941 годзе з цяжкасцю дамогся дазволу на стварэнне ў СССР чэхаславацкай вайсковай часці, пасля атрымання такой згоды ад савецкіх уладаў ў студзені 1942 года прызначаны намеснікам камандзіра 1-га Чэхаславацкага асобнага пяхотнага батальёна ў горадзе Бузулук.
Батальён упершыню ўступіў у бой ў сакавіку 1943 года ў раёне вёскі Сакалова пад Харкавам: падчас Харкаўскай абарончай аперацыі сумесна з савецкімі часткамі адлюстроўваў атакі надыходзячага суперніка.
У кастрычніку 1944 гады пад яго камандаваннем войскі корпуса разам з савецкімі часткамі ўзялі ўмацаваны Дукельскі перавал і ўступілі на тэрыторыю Чэхаславакіі, за вызваленне якой і вялі далейшыя баі да канца вайны.
Пасля акупацыі краіны Германіяй у сакавіку 1939 года звольнены з арміі і стаў актыўным удзельнікам мясцовай антыфашысцкай групы, пасля раскрыцця якой у ліпені таго ж года нелегальна збег з акупаванай немцамі Чэхаславакіі ў Польшчу.
За гэты перыяд ганараваны Ваенным крыжом Першай сусветнай вайны, ордэнам Сокала, медалямі Перамогі , Чэхаславацкім рэвалюцыйным медалём з планкамі «Збораў» і «Сібір», двумя Георгіеўскімі крыжамі і ступені.
Лю́двік Сво́бада — чэхаславацкі ваенны і дзяржаўны дзеяч, генерал арміі ЧССР, прэзідэнт ЧССР ў 1968—1975, тройчы Герой ЧССР, Герой Савецкага Саюза , Народны Герой Югаславіі.
Аршыл Го́ркі ; 1904, Харком, Ван, Асманская імперыя — 21 ліпеня 1948, Шэрман, Канектыкут, ЗША) — амерыканскі мастак армянскага паходжанні, адзін з заснавальнікаў «абстрактнага сюррэалізму».
У гэтым рамане нагрувашчаны разнастайныя жахі: з неба падае шлем, які забівае прынца, статуя продка аднаго з герояў нечакана пачынае сыходзіць крывёй, яму ж мроіцца волатава рука і да т. п. Пагружаны ў дэталі змрочных і таямнічых апісанняў, аўтар праводзіць у гэтым творы ідэю фатальнай адплаты нашчадкаў за грахі і злачынствы продкаў.
Як і належыць маладому арыстакрату, Уолпал атрымаў годную класічную адукацыю ў Ітанскім каледжы, затым у Кембрыджскім універсітэце, а завяршыў адпаведным свайму статусу вялікім падарожжам па Еўропе — Францыі, Швейцарыі, Італіі.
У нашы дні аўтаномныя рэзервацыі і абшчыны дзейнічаюць на тэрыторыі штатаў Мічыган, Мінесота, Паўночная Дакота і Вісконсін у ЗША, а таксама ў правінцыях Брытанская Калумбія, Манітоба, Антарыа і Саскачэван у Канадзе.
У лютым 1938 года з-за пагрозы ваеннага нападу нацысцкай Германіі на Аўстрыю Шушніг прыбыў у Берхтэсгадэн, дзе пад ціскам з боку Адольфа Гітлера падпісаў ультыматум, паводле якога ўлада ў Аўстрыі павінна была перададзена нацыстам, а член нацысцкай партыі венскі адвакат Зейс-Інкварт прызначаны міністрам унутраных спраў.
Указамі прэзідэнта Беларусі ад 5 снежня 2007 года 618 і 686 стаў упаўнаважаным па вядзенні перамоў па праекце пагадненняў аб супрацоўніцтве ў інтарэсах стварэння адзінай сістэмы СПА і сістэмы радыёэлектроннай барацьбы Венесуэлы, а таксама аб знаходжанні на яе тэрыторыі беларускіх вайскоўцаў.
Наступныя перамогі французаў, а таксама заключэнне імі ў 1614 г. пагаднення з магутнай канфедэрацыяй гуронаў на некаторы час спынілі экспансію іракезаў на поўнач, але не перапынілі ваенныя дзеянні паміж варожымі індзейцамі.
Яны ўжывалі тканіны з раслінных валокнаў, скуру дзікіх жывёл, галоўным чынам аленяў, для ўпрыгожванняў — бісер, пер’е птушак, іглы дзікабразаў і г. д. Мужчынская вопратка ўключала кавалак тканіны, які абгортвалі вакол стану накшталт саронга, і доўгія вузкія штаны.
Асаблівую ролю ва ўзнаўленні лігі адыгралі правадыры сенека Джон Эбіл , Сагаевата і Хэндсам Лэйк, якія выступалі за мірнае супрацоўніцтва з белымі людзьмі, захаванне культурных і рэлігійных традыцый, паляпшэнне адукацыі, вялі перагаворы з палітыкамі ЗША.
Падчас сустрэчы з каралевай Ганнай 19 красавіка 1710 г. яны фактычна заявілі пра імкненне да нейтралітэту ў адносінах да Францыі, але спадзяваліся на далейшае развіццё адносін з Вялікабрытаніяй.
Лінгвісты сцвярджаюць блізкасць іракезскай сям’і моў да сіўанскай і кадаанскай груп моў, што сведчыць пра тое, што продкі іракезамоўных народаў здаўна жылі на ўсходзе Паўночнай Амерыкі.
Археолагі лакалізуюць старажытныя паселішчы іракезаў і іх блізкіх моўных сваякоў (гуронаў, мехерын, натавэй, нейтраль, саскуэханцаў, тыанантаты, чэрокі, эры) раёнам усходу Вялікіх азёр, часткі Агая і землямі на захад да ўзбярэжжа Атлантыкі.
Згодна паданням, магаўкі, анандага, анейда, каюга і сенека доўгі час вялі ўзаемныя крывавыя войны, пакуль да іх не прыбыў вялікі міратворац Дэганавайда з краіны гуронаў на поўнач ад возера Антарыа.
Яны запатрабавалі апублікаваць ва ўсіх газетах маніфест М-19, усе справаздачы паседжанняў «камісіі міру» (якія кантралявалі падпісанае ў 1984 годзе пагадненне аб спыненні агню) і падаць М-19 магчымасць на працягу 4-х дзён весці вартавыя перадачы па радыё і тэлебачанні.
У ходзе шматгадзіннага штурму з боку арміі з удзелам танкаў, БТРаў, верталётаў і дэсантнікаў каля 120 чалавек загінулі, сярод іх усё партызаны, некалькі высокапастаўленых вайскоўцаў, старшыня і 12 суддзяў Вярхоўнага суда.
Пасля моцных антыкамуністычных рэпрэсій у сельскіх раёнах Калумбіі ў 1960-я ліберальныя і камуністычныя баевікі былі рэарганізаваныя ў рэвалюцыйныя ўзброеныя сілы Калумбіі, што прывяло да разгортвання новага канфлікту.
Ціск з боку ўрада ЗША і калумбійскага ўрада быў сустрэты гвалтам: Медэльінскі картэль пачаў кампанію па подкупу і фізічнай ліквідацыі публічных дзеячаў, якія падтрымлівалі ідэю экстрадыцыі — выдачы калумбійскіх грамадзян ЗША.
У ліку ахвяраў «эскадронаў смерці» апынуўся міністр юстыцыі Радрыга Лара Банілья, забіты ў 1984 годзе, гэта забойства прымусіла адміністрацыю Бетанкура прама выступіць супраць наркабаронаў.
Рэвалюцыйныя ўзброеныя сілы Калумбіі і іншыя партызанскія рухі сцвярджаюць, што змагаюцца за правы бедных у Калумбіі, каб абараніць іх ад урадавага гвалту і забяспечыць сацыяльную справядлівасць праз усталяванне камуністычнага рэжыму.
Яшчэ адзін буйны напад адбыўся ў горадзе Эль-Біл’яр 2 сакавіка 1998, дзе батальён калумбійскай арміі трапіў у засаду партызан, у выніку чаго загінулі 62 салдата, а 43 былі ўзяты ў палон.
Перамір’е з М-19 скончылася, калі партызаны аднавілі баявыя дзеянні ў 1985 годзе, сцвярджаючы, што спыненне агню неаднаразова парушалася самімі ўрадавымі войскамі, якія пагражалі і нападалі на сем’і партызан.
Адміністрацыя Бетанкура, у сваю чаргу, заявіла аб сваёй прыхільнасці мірнага працэсу і працягвала весці перамовы з , якія ў выніку прывялі да стварэння Патрыятычнага саюза — легальнай палітычнай арганізацыі.
Акрамя «эскадронаў смерці» ў краіне з’явіліся атрады забойцаў, якія фінансаваліся не толькі наркакартэлямі, але і прадстаўнікамі ўльтраправых ваенных, што выступалі супраць мірнага працэсу Бетанкура і мелі ўласныя мэты ў барацьбе за ўладу.
Да 1982 года ліберальны ўрад на чале з Хуліа Турбай Айяла дасягнуў пэўных поспехаў у барацьбе з і М-19, прыняўшы шэраг законаў, якія дазваляюць прымяняць асаблівыя меры да падазраваным у прыналежнасці да паўстанцаў.
Калумбійскі канфлікт пачаўся прыкладна ў 1964 ці 1966 годзе і з’яўляецца асіметрычнай вайной нізкай інтэнсіўнасці на тэрыторыі Калумбіі паміж калумбійскім урадам, ваенізаванымі групамі, злачыннымі сіндыкатамі і левымі партызанамі, такімі як Рэвалюцыйныя ўзброеныя сілы Калумбіі — Армія народа і Армія нацыянальнага вызвалення.
Стомленасць насельніцтва ад канфлікту дазволіла выйграць прэзідэнцкія выбары 1982 года кансерватару Белісарыя Бетанкур, які прапанаваў паўстанцам перамовы і дамовіўся з у 1984 годзе аб спыненні агню і вызваленні арыштаваных партызан.
2000—2006 гады былі азмрочаны тысячамі смерцяў у выніку вайны паміж калумбійскімі Узброенымі Сіламі і ваенізаванымі групамі, такімі як , з аднаго боку, і паўстанцамі , , — Народнай арміі вызвалення — з другога.
Тым часам М-19 і некалькі больш дробных партызанскіх атрадаў уключыліся ў мірны працэс, які завяршыўся выбарамі іх прадстаўнікоў ва Устаноўчы сход Калумбіі, які прыняў новую канстытуцыю ў 1991 годзе.
За гэта Маха пракляла уладов са словамі: «За тое зло, якое прычынілі вы мне, кожны раз, калі на вас будуць нападаць ворагі, вы будзеце адчуваць мукі, падобныя радавым. І яны будуць доўжыцца чатыры дні і пяць начэй ці пяць дзён і чатыры ночы і так — дзевяць пакаленняў».
Паводле думкі Радзаеўскага, Мусаліні змог згуртаваць працу і капітал у адным ладзе, а Гітлер вырашыў супярэчнасці нацыяналізму і сацыялізму і вызваліў Еўропу ад ярма юдэяў — самага страшнага ярма ў гісторыі чалавецтва, і гэта павінна быць пашырана на Японію, а потым і Расію.
Кніга падзелена на 4 часткі, першыя дзве дакранаюцца гісторыі і палітыкі і названы адпаведна «палітычная гісторыя» — новая гісторыя людзей, ідэй і рухаў — з пункту гледжання ўдзелу ў ёй яўрэяў і «палітычная геаграфія» — разгляд палітычнай карты свету з пункту гледжання ўдзелу яўрэяў у дзяржаўным кіраўніцтве.
Яны абедзве прызначаны для дэманстрацыі чытачу гістарычнага захопу яўрэямі асноўных пазіцый у палітычным, эканамічным і культурным жыцці краін, і ў некаторых з іх — наадварот, вызваленні ад такога захопу, што павінна стаць прыкладам будучыні для ўсіх народаў.
«Вандраванне вакол свету» (палітычная геаграфія — бачанне аўтарам геаграфіі краін свету з пункту гледжання наяўнасці ў іх яўрэяў і ступені іх уплыву ў той ці іншай краіне) — утрымвае 41 раздзел;
Трэцяя частка працы прысвечана «інтэрдзяржаве», гэта нейкая нябачная, магутная і злавесная дзяржава, створаная яўрэямі як міждзяржаўнае ўтварэнне, што жыве за кошт іншых дзяржаў, і грамадзяне іх нават не падазраюць пра гэта.
«Сучасная іўдаізацыя свету, ці Яўрэйскае пытанне ў стагоддзі» — манаграфія лідара Усерасійскай фашысцкай партыі К. У. Радзаеўскага, напісаная ім у эміграцыі і выдадзеная ў Харбіне ў 1943 годзе.
Аднак, калі ў 1763 г. Францыя перадала кантроль над сваімі каланіяльнымі тэрыторыямі Вялікабрытаніі, менаміні адмовіліся ад удзелу ў індзейскім паўстанні і сталі саюзнікамі брытанцаў.
Вядучым тыпам архітэктуры стала ўжо папулярная ва ўсім хрысціянскім свеце базіліка з трыма ці пяццю нефами, прытворамі з заходняга боку і часта з лесвіцай з паўднёва-заходняга боку, і паўкруглым прэзбітэрыем з усходняга боку.
Позні – гэты перыяд характарызуецца адсутнасцю ранніх тэалагічных цыклаў апрацоўкі малюнкаў, простымі кампазіцыямі з іерархічнай сістэмай, плоскай і дыфузнай тэкстурай, арнамент з'яўляўся спарадычна.
У прыбудовах з паўднёва-заходняга боку знаходзіўся малюнак Мадонны з немаўлём ў тыпе Адзігітрыя або , у паўночнай частцы храма — сцэны з Божага Нараджэння, у паўднёвым сектары царквы — сцэна трох хлапцоў у распаленай печы.
Пігменты былі прыроднага паходжання, такія як аксіды жалеза, якія дазвалялі атрымаць цёплы, жаўтлява-карычневы колер, злучэнні медзі, каб набыць цёмна-карычневы, зялёны і чорны колеры, каштоўны лазурыт, з якога атрымлівалі сіні колер.
Сценапіс быў знойдзены ў асноўным у рэлігійных будынках і цэрквах Макурыі і Набадыі на месцах археалагічных раскопак у Фарасе, Старой Данголе, Вадзі-эс-Себуа, Таміце, Абдала Ніркі, Абу-Ода, Абд-эль-Гадыры, Сонкі Тыны, Кулубнарці, Банганарці і Каср Ібрыме.
сістэма дасталася ў спадчыну ад трэцяга пакалення 7-й серыі. Яна запавольвае кручэнне асобных колаў, падвышаючы ўстойлівасць на слізкіх дарогах) кіруе падсістэмай , якая абмяжоўвае падачу паліва і запавольвае буксуючае кола.
У базавай камплектацыі аўтамабіль аснашчаўся пасіўнай падвескай , але за дадатковую плату з’яўлялася магчымасць абзавесціся сістэмамі (актыўныя стабілізатары папярочнай устойлівасці пярэдняй і задняй падвесак для зніжэння бакавога нахілу) і (сістэма рэгулявання калянасці амартызатараў, мае два рэжыму: камфорт і спорт).
Апцыянальна былі даступныя сядзенні падвышанай камфортнасці (яны мелі дадатковыя рэгуляванні: падкаленная апора, паяснічная апора, шырыня спінкі, плечавая апора, вышыня падгалоўніка) або спартыўныя сядзенні (дадатковыя рэгуляванні: падкаленная апора, вышыня падгалоўніка).
Бяспеку пасажыраў пры сутыкненні забяспечвалі шэсць падушак бяспекі (франтальныя падушкі бяспекі для вадзіцеля і пярэдняга пасажыра, а таксама пярэднія і заднія бакавыя падушкі бяспекі).
Развіццё сеткі чыгункі і будаўніцтва з’яўляліся важнымі пытаннямі ў яго час, і ў выніку яго цікавасці да іх і падтрымкі Блейн сур’ёзна падазраваўся ў карупцыі пры заключэнні чыгуначных здзелак; гэтыя абвінавачванні пераследвалі яго, калі ён стаў кандыдатам у прэзідэнты ў 1884 годзе.
Як дзяржаўны сакратар, Блейн быў пераходнай фігурай, пазначыўшы сваёй дзейнасцю канчатак ізаляцыянісцкай эпохі ў знешняй палітыцы і прадказваючы пачатак таго, што некаторыя называюць «Амерыканскім стагоддзем», які пачаўся з Іспана-амерыканскай вайны.
Джэймс Гілеспі Блейн — амерыканскі палітык-рэспубліканец, які працаваў у якасці члена Палаты прадстаўнікоў Злучаных Штатаў, спікера Палаты прадстаўнікоў Злучаных Штатаў, сенатара ЗША ад штата Мэн і двойчы — дзяржсакратара ЗША.
У 1909 годзе абараніў дысертацыю на спашуканне навуковай ступені магістра, а ў 1916 годзе — доктара філалогіі, у тым жа годзе быў абраны прафесарам кафедры армянскай і грузінскай філалогіі Санкт-Пецярбургскага ўніверсітэта.
Асноўныя работы: гандлёвы цэнтр і адміністрацыйны 3-павярховы будынак фірмы «МАВ» у г. Дзяржынск, рэстаран «Бярэзіна» ў г. Барысаў Мінскай вобласці , будынак навучальнага корпуса Інстытута ўпраўлення і прадпрымальніцтва па вул.
Чапаеву ў в. Аброва Івацэвіцкага раёна , забудова з адна-, двухкватэрных жылых дамоў у в. Крупіца Мінскага раёна , Дом культуры ў в. Замасточча Мінскага раёна , аўтарская серыя 210 індустрыяльных дамоў для будаўніцтва ў малых гарадах і сельскай мясцовасці , тыпавыя праекты 5-павярховых жылых дамоў, інтэрнаты, блок-секцыі для будаўніцтва ў Ніжнявартаўскім раёне Цюменскай вобласці ; серыя тыпавых праектаў жылых, інтэрнатаў, спальных карпусоў для школ-інтэрнатаў у індустрыяльных вырабах серыі 210 і грамадскіх будынкаў для малых гарадоў і сельскай мясцовасці ; навучальны корпус прыватнага Інстытута кіравання і прадпрымальніцтва па вул.
Аўтар больш як 110 навуковых прац па пытаннях гісторыі нацыянальнай архітэктуры, у тым ліку кніг «Сынам Айчыны» , «Георгій Заборскі» , «Абрам Духан» , «Станіслаў Шабунеўскі» , «Уладзімір Кароль» ; брашур «Помнікі воінскай славы на беларускай зямлі — пачатку стст.» , «Помнікі ваеннай гісторыі і баявой славы» ; серыі артыкулаў у часопісе «Архітэктура і будаўніцтва» пад рубрыкай «Майстры каменнага летапісу» .
У 1972—1974 гадах начальнік архітэктурнага падраздзялення Спецыяльных навукова-рэстаўрацыйных вытворчых майстэрняў Міністэрства культуры Беларусі, у 1974—1975 гадах кіраўнік групы праектнага інстытута «Мінскпраект», у 1975—1999 гадах галоўны архітэктар праектаў у БелНДІдзіпрасельбудзе.
Жыхары былі выгнаны ў адкрытае поле, і каб адпомсціць за смерць Тагачара, было загадана «разбурыць горад дашчэнту, каб гэта месца можна было пераараць; і каб у мэтах выканання месці ў жывых не засталося нават кошак і сабак» .
Тым не менш, паводле назірання аль-Мукадасі, «вуліцы брудныя, ханы у бязладзіцы, лазні нячыстыя, крамы кепскія і сцены няроўныя У ім мала зеляніны для ежы і дроў, цяжкія заробкі і дарагоўля».
Герат пры Цімурыдах і Мешхед пры Сефевідах мелі большае значэнне ў рэгіёне, але Нішапур заставаўся даволі значным горадам да стагоддзя, хоць і пацярпеў ад нападаў качавых узбекаў у канцы стагоддзя.
Прыстаўка на- паказвае, што паселішча знаходзіцца паблізу нейкага важнага аб’екта, суфікс -ля — што гэта менавіта паселішча, а не мясцовасць; назву Рова, Роўка звычайна давалі бурным, імклівым, але невялікім рэчках, ручаям, якія «ірвалі» зямлю, «прарывалі» хуткім цягам рэчышча.
Згодна з Уладзімірам Мікалаевічам Тапаровым і Алегам Мікалаевічам Трубачовым, усходнеславянская назва ракі «Нароўля» мае балцкае паходжанне і з’яўляецца вытворным ад балцкага кораня *- ці *- пры дапамозе фарманта - і дабаўлення ўсходнеславянскага суфікса -ля/-ль (пашыраным на канцы яшчэ адным усходнеславянскім суфіксам -янка).
Жучкевіч дапускае магчымасць паходжання назвы «Нароўля» ад балцкай асновы -, але і праводзіць паралель з фінскамоўнай назвай «Нарва» : назвы рэк «Нарвы» і «Нараўлянкі» могуць мець агульную фінскамоўную аснову: .
Царква ў Рэчках існавала ўжо ў 1520 годзе, бо ў тым годзе «Нарушэвіч падарыў царкве надзел каля 50 дзесяцін ворнай і 15,5 дзесяцін сенакоснай зямлі для карыстання службоўцу пры ёй почату, пры былым у той час святару Фёдару Ваневічу».
Акрамя паведамленняў аб няспраўнасці і ўзроўні вадкасцяў туды ж выводзілася дапаможная інфармацыя накшталт незачыненых дзвярэй, багажніка, капота, зацягнутым стаяночным тормазе, перагрэве матора, невыключаных габарытах і г. д. Можна было замовіць «зімовыя» опцыі: абаграванне люстэркаў, фарсунак амывацеля, лічынак замкоў, праграмуемую сістэму , якая працуе на бензіне.
Пасля рэстайлінгу з’явіліся сістэма С, якая таксама магла быць даўкамплектавана рэдуктарам з аўтаматычнай блакаваннем дыферэнцыяла ў выпадку прабуксоўкі аднаго з колаў і + . Апошняя была першай серыйнай сістэмай паўнавартаснага трэкшн-кантролю ў БМВ.
У асноўным гэта былі змены ў аздабленні салона (дрэва інкруставаныя іншай пародай, драўляная пярэдняя попельніца і злёгку іншы пашыў скураных сядзенняў), а самае галоўнае — гама рухавікоў была дапоўнена двума рухавікамі 8, аб'ёмам 3 і 4 літра, якія агрегаціравалісь з 5-ступеньчатымі аўтаматычнымі трансмісіямі або 5-ступеньчатай механічнай каробкай .
Прынцыпова іншымі сталі толькі апоры амартызатараў і спосаб мацавання да задняга падрамніка рэдуктара (які мог быць як са свабодным, так і з самаблакіруючымся дыферэнцыялам), які цяпер меў сайлентблок і ШРВХ спераду.
У гэтай камплектацыі былі ўсталяваныя ўбудаваны халадзільнік, 4-х зонны клімат-кантроль, а таксама маглі быць устаноўлены тэлефон, факс, магчымасць кіравання аўдыёсістэмай з задняга крэсла, падножкі для задніх пасажыраў, а таксама сталы, якія высоўваюцца з пярэдніх крэслаў.
Таксама на мадэлях 535/535/5 стандартна ўсталёўваўся дыферэнцыял з абмежаваным праслізгваннем з каэфіцыентам 25 % Часцяком сістэму з такім дыферэнцыялам памылкова называюць антыпрабуксовачнай сістэмай.
Апошнія малекулярныя філагенетычныя даследаванні пацвярджаюць ранейшае таксанамічнае меркаванне, што віды з простым лісцем, якія традыцыйна ўваходзяць у род , утвараюць монафілетычную групу, і від мусіць быць уключаны ў кладу пад назвай пад назвай .