polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Каб не ўлічваць гэтую пераменнасць ў паўсядзённым жыцці, выкарыстоўваюць сярэднія сонечныя суткі, прывязаныя да так званаму сярэдняму Сонца — умоўнай кропкі, якая рухаецца раўнамерна па нябеснаму экватару і супадальнай з цэнтрам Сонца ў момант вясновага раўнадзенства.
Будынак быў пабудаваны па праекце французскага архітэктара Альберта Галерона, на сродкі знатнага валашскага баярскага роду — Вакарэску і ўрачыста адкрыты ў 1888 годзе, хоць працы па яго аздабленні працягваліся да 1897 г. Частка сродкаў на будаўніцтва была атрымана па адкрытай падпісцы на працягу 28 гадоў.
Унутраную частку круглай сцяны канцэртнай залы 75 м у даўжыню і 3 м у шырыню ўпрыгожвае фрэска мастака , якая паказвае найбольш важныя моманты румынскай гісторыі, пачынаючы з заваёвы Дакіі рымскім імператарам Траянам і заканчваючы узнікненнем Вялікай Румыніі ў 1918 годзе.
Пасля распаду Аўстра-Венгрыі, 29 снежня 1919 г., Атэнэум быў месцам правядзення канферэнцыі вядучых румынскіх дзеячаў, тых, хто прагаласаваў за ратыфікацыю дагавора аб далучэнні Бесарабіі, Трансільваніі і Букавіны да Каралеўства Румынія, у так званую, Вялікую Румынію.
за поспехі ў галіне навукі, культуры, літаратуры, мастацтва, народнай адукацыі, аховы здароўя, гандлю, грамадскага харчавання, жыллёва-камунальнай гаспадаркі, бытавога абслугоўвання насельніцтва, у іншых галінах працоўнай дзейнасці;
Першымі ў спісе стаялі прозвішчы дырэктара Горлаўскай станцыі «Падземгаз» Стройла Івана Сяргеевіча, НКМП РСФСР Акцябрскага Дзмітрыя Пятровіча, галоўнага інжынера трэста «Падземгаз» Кляйменава Фёдара Іванавіча, дыспетчара Глаўгаза Кірычэнка Іллю Пятровіча, лабарантку Горлаўскай станцыі Цалуйка Агафью Паўлаўну.
Спіс адкрывалі прозвішчы інжынера-канструктара Овадава Мікалая Іванавіча, інжынера-планавіка Мядзвінскага Абрама Яўсеевіча, начальніка электрацэха Калабанава Дзмітрыя Фаддзеевіча, партарга цэха Панамаровай Зінаіды Іванаўны.
Алфавітны спіс адкрываўся прозвішчамі Абаева Ханафі , Авазава Атабай (брыгадзір калгаса «Маданіят» Гурленскага раёна Харэзмскай вобласці, які здаў па 30,5 цэнтнера бавоўны з гектара) і Акбарава Аскаралі .
Медалём «За працоўную доблесць» быў узнагароджаны 81 чалавек — шафёр-стаханавец Аксёнаў Міхаіл Сямёнавіч, начальнік разведкі прыіска Аўсіевіч Аркадзь Яўгенавіч, бортмеханік Бяспалаў Антон Парфіравіч, начальнік Магаданскай будканторы Бялоў Іван Іванавіч і іншыя.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 23 снежня 1939 года медалём «За працоўную доблесць» былі адзначаны 277 чалавек, якія вызначыліся на будаўніцтве Вялікага Ферганскага канала імя Сталіна.
Пасля ў апісанне медаля было ўнесена змена Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 19 чэрвеня 1943 года, а ў Статут медаля — Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 16 снежня 1947 года.
Згодна міфалогіі іракезаў, Тададаха, чараўнік і правадыр анандага, доўгі час з’яўляўся праціўнікам міратворчай дзейнасці Дэганавайды і Гаяваты, але ў выніку быў вымушаны прыняць план аб’яднання іракезскіх плямён.
асобы афіцэрскага саставу, прапаршчыкі, мічманы ваеннаслужачыя звыштэрміновай службы, якія знаходзяцца да 23 лютага 1978 года на сапраўднай ваеннай службе ў Савецкай Арміі, Ваенна-Марскім Флоце, войсках Міністэрства ўнутраных спраў СССР, войсках і органах КДБ пры Савеце Міністраў СССР;
былыя чырвонагвардзейцы, ваеннаслужачыя, якія прымалі ўдзел у баявых дзеяннях па абароне Савецкай Радзімы ў радах Узброеных Сіл СССР, партызаны грамадзянскай вайны і Вялікай Айчыннай вайны 1941—1945 гг.;
асобы, звольненыя з сапраўднай ваеннай службы ў запас або адстаўку, праслужылі ў Савецкай Арміі, Ваенна-Марскім Флоце, войсках Міністэрства ўнутраных спраў СССР, войсках і органах КДБ пры Савеце Міністраў СССР 20 і больш каляндарных гадоў, або ўзнагароджаныя за перыяд праходжання сапраўднай ваеннай службы ордэнамі або медалямі СССР:
Юбіле́йны меда́ль «60 гадо́ў Узбро́еных Сіл СССР» заснаваны Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 28 студзеня 1978 года ў азнаменаванне 60-й гадавіны Узброеных Сіл СССР.
Згодна з афіцыйным апісаннем, Залаты медаль «Серп і Молат» ўяўляў сабой пяціканцовую зорку з гладкімі двухграннымі прамянямі на адным боку, у цэнтры медаля размяшчаліся рэльефныя серп і молат, дыяметр апісанай акружнасці зоркі складаў 33,5 мм, памер сярпа і молата ад дзяржальні да верхняй кропкі адпаведна — 14 і 13 мм.
Медаль пры дапамозе вушка і кальца злучаўся з металічнай пазалочанай калодачкай, якая выраблялася з срэбра ў выглядзе прамавугольнай пласцінкі вышынёй 15 мм і шырынёй 19,5 мм і мела рамкі ў верхняй і ніжняй частках.
Залаты́ меда́ль «Серп і Молат» — знак асаблівага адрознення ў СССР, якім узнагароджвалі Героя Сацыялістычнай працы нароўні з вышэйшай узнагародай СССР — ордэнам Леніна і граматай Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР.
Артур Уладзіміравіч Фінькевіч — лідар і заснавальнік руху «Маладая Беларусь», адзін з былых лідараў «Маладога Фронту», палітвязень Беларусі, вязень сумлення, адзін з заснавальнікаў партыі «Беларуская Хрысціянская Дэмакратыя».
за паспяховую працу ў галіне навукі, культуры, літаратуры, мастацтвы, народнай адукацыі, аховы здароўя, гандлю, грамадскага харчавання, жыллёва-камунальнай гаспадаркі, бытавога абслугоўвання насельніцтва, у іншых галінах працоўнай дзейнасці;
Алфавітны спіс адкрываўся прозвішчамі Султана Адылава (брыгадзір калгаса імя Сталіна Свярдлоўскага раёна, які здаў па 30 цэнтнераў бавоўны з гектара), Рустамі Азізава (брыгадны механік Самаркандскай МТС, зэканоміўшы 5000 кг гаручага і выпрацаваўшага 1149 працадзён) і Карамахон Амалбаевай (зборшчыца калгаса «Узгарыш» Аімскага раёна, якая сабрала за сезон 9200 кг бавоўны і выпрацаваўшая 525 працадзён).
Першымі ў спісе стаялі прозвішчы начальніка тэхаддзела Горлаўскай станцыі «Падземгаз» Ісаака Аронавіча Брозіна, начальніка эксплуатацыйна-даследчага цэнтра станцыі Івана Сямёнавіча Гаркушы і галоўнага механіка станцыі Ціхана Ананьевіча Захарава.
У сувязі з 20-й гадавінай Чырванасцяжнай ордэна Леніна Ваеннай Акадэміі РСЧА імя Фрунзе, за шматгадовую і сумленную працу па вырошчванні і выхаванню камандных кадраў Рабоча-Сялянскай Чырвонай Арміі Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 5 лютага 1939 года медалём «За працоўную адзнаку» былі ўзнагароджаны 28 супрацоўнікаў акадэміі — палітрук Георгій Сцяпанавіч Аксакалаў, інтэндант 2-га рангу Міхаіл Іванавіч Андрухін, тэхнік-інтэндант 1-га рангу Васіль Фёдаравіч Ваўчок і іншыя.
У сувязі з 10-годдзем ансамбля медаль атрымалі 16 чалавек — памочнік мастацкага кіраўніка Барыс Аляксандравіч Аляксандраў, спявак ансамбля Аляксандр Фёдаравіч Ланін, саліст ансамбля Васіль Пятровіч Лігін, танцор ансамбля Дзмітрый Міхайлавіч Барысаў і іншыя.
Медалём «За працоўную адзнаку» былі ўзнагароджаны 70 чалавек — брыгадзір Аляксей Георгіевіч Абрамаў, дзесятнік прыіска Міхаіл Іванавіч Афанасьеў, геолаг рудніка Сяргей Наўрылавіч Афонін і іншыя.
У далейшым у апісанне медаля было ўнесена змяненне Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 19 чэрвеня 1943 года, а ў Статут медаля — Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 16 снежня 1947 года.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 23 снежня 1939 года медалём «За працоўную адзнаку» былі адзначаны 395 чалавек, якія вызначыліся на будаўніцтве Вялікага Ферганскага канала імя Сталіна.
У «Гістарычных запісках» знайшлі адбітак, у рознай ступені, падзеі васьмі вялікіх соймаў — Гарадзенскага 1568, Варшаўскіх 1570,1572, 1578,1602, элекцыйнага сойма 1575 г. у Стэнжыцы, Торуньскага 1576, Кракаўскага 1603, а таксама двух павятовых шляхецкіх соймікаў — Цырынскага 1592 г. і Наваградскага 1602 г. Пры абмалёўцы падзей соймаў аўтар падае час і месца іх правядзення, указвае канкрэтны дзень пачатку — «съем зачатый был стычня 20», дату апошняга пасяджэння — «докончил се тот сэйим 9 стычня 1580», або, зрэшты, называе агульную працягласць сойма ў тыднях — «и змешкавши там тры неделе розехали се в розэрваню».
Звесткі пра ўдзельнікаў, дэпутатаў і гасцей соймаў, а таксама прадстаўнікоў, паслоў, ад Наваградчыны займаюць значнае месца на старонках твора: «Потом в декабры был съем у Вашове, на котором пан Андрей Тризна и яс повету Новгородского послами были».
Ф. Еўлашоўскі абавязкова ўказваў, ці прысутнічаў на сойме манарх, хто маршалкаваў у часе правядзення дыскусій, асабліва калі рэй вёў прадстаўнік Вялікага Княства Літоўскага — «На местцу кролевским арцыбискуп гнезненский Якуб Уханский седял», «Маршалковал межи послами наш литвин, князь Лукаш Болько Свирский».
Аўтар упэўнена сцвярджае, што вайна не прыносіць карысці асобнаму чалавеку, і дапускае, што ад яе няшмат карысці для краіны: «А потом аж до уприкреня были ми частые язды на тые войны, а яко юж тераз упатруе, мало потребные, бо вем, же и речи посполитой пожитку не веле тэ войны приносили. А мне паметнэ зостали для утерпеня велких пригод, трудности, шкод и невыповеданых невчасов».
Яе справы, паводзіны, учынкі ва ўсім узорныя: яна клапатлівая маці, цнатлівая жонка, яе сэрца ніколі не ведала злаблівасці і пыхі, заўжды са спачуваннем і міласэрнасцю яна ставілася да хворых, абяздоленых, паказвала прыклад канфесійнай цярплівасці.
Пісьменнік ужывае прыём адкрытага, наўпроставага ідэалізавання Ганны Балатоўны праз пазітыўныя азначэнні: «В маетностисмы се з обу строн ровной знесли были, але з благословенства Божого была нам спора и помножаючаяся над працу и надею нашу. Мэлям з нею добру жонэ. Не уприкрыли ми се для ней дни живота моего, была бо вем у пригодах и хоробах сэрца мэжнего, цноты велкей. Пыха и зле мысли, снать, онэй нигды до сэрца не наступовали. Ку убогим, хорым и засмучоным людям упреймого милосердя, же и в ночи, спать не могучи, о таковых рятунку мыслила и старане чынила. А хоть у вере руской трвала, але так бачне и не упорне, же то намнейшей незгоды не указовало».
У цэнтры ўвагі мемуарыста — палітычныя вынікі соймаў, прынятыя статуты, канстытуцыі, пастановы і юрыдычныя дакументы, асабліва тыя, над якімі яму самому як паслу даводзілася працаваць: «На сэйме тым, кром намов о кгданщах, ничого не справивши пожекгнали послове кроля его милость»; «И працовалисмы, пишучи Трибунал, яко ж увес нагшсаный и корол его милость подписал его нам, але выдать се не могл без констытуцэий, кторей с того сэйму не было, толко универсал поборовый».
Між іншым, згадвае пісьменнік і пра прыватныя маёмасныя праблемы, якія ўдавалася развязаць на соймах яму асабіста ды яго знаёмым падчас сустрэч з вялікім князем, а таксама пра давядзенне да ладу тых судовых спраў, што дзеля розных прычын нельга было закрыць на павятовым або ваяводскім узроўнях.
Тэму міжканфесійных дачыненняў у ВКЛ Ф. Еўлашоўскі раскрывае праз ідэалізаванне адносін паміж вернікамі розных веравызнанняў у мінулыя часы, калі яны маглі сустракацца і мірна весці супольныя справы, з павагай ставіліся адзін да другога.
Пры развязанні праблемы міжканфесійных стасункаў аўтар «Гістарычных запісак» ужывае публіцыстычны пасаж, у якім выказвае спадзяванне на тое, што ўлады Княства зробяць усё магчымае, каб не дапусціць грамадзянскай вайны на рэлігійнай глебе.
На старонках «Гістарычных запісак» знайшла адлюстраванне мілітарная тэматыка, пераважна ў форме занатовак, асобных штрыхоў пра ваенныя падзеі, паведамленні пра месцы знаходжання, дыслакацыю баявых харугваў: «Тое ж осени король его милость был з войском и в шиху под Радошковичами».
Перамогу беларускіх харугваў над маскоўскімі заваёўнікамі пад Улаю ў 1564 г. пісьменнік называе «шчаслівай», згадаўшы пра свой удзел у ёй: «А потом, за наступленем и поднесенем войны от короля его милости Жигимонта Августа с князем Иваном московским, былэм первшыи раз на войне, где и битва была нашим щаслива над москвою, року 1564, месяца генваря 26, на Иванполю, над рекою Улою».
Упершыню ў беларускай літаратуры Ф. Еўлашоўскі здзейсніў спробу перадаць уласныя духоўныя пакуты, незвычайны эмацыйны стрэс, выкліканы жорсткім забойствам сына Яна, які загінў ад рукі пана Олбрыхта Бруханскага.
Паводле словаў мемуарыста, калі яму данеслі страшную вестку ў час судовага працэсу, дык ён страціў волю і сілы, не мог рухацца і прадпрымаць нейкія дзеянні: «А ям не толко не слал никого, але ани ведял о ничмем еханю и о свете: жив лим был або не».
Сярод іншых герояў «Гістарычных запісак» Ф. Еўлашоўскага — рэальныя гістарычныя асобы, прадстаўнікі розных сацыяльных станаў: вялікія князі і манархі — Жыгімонт Аўгуст, Стэфан Баторый; магнаты і ўрадоўцы — Ян Караль Хадкевіч, Дзмітрый Палубінскі, Астафій Валовіч, Леў Сапега, Міхаіл Гарабурда, Сямён Слуцкі; вядомыя навукоўцы і кнігадрукары — Ян Ліцыній, Альбрэхт Кавячынскі; лекары — Барталян, Марцін Фокс, Лаўрэнціуш; прапаведнікі — Вендрагоўскі і Касцяніцкі; суддзі — Іван Маскевіч, Анікей Уніхоўскі, Мікалай Падароўскі; блізкія і сваякі аўтара.
Ф. Еўлашоўскі непасрэдна ў тэксце «Гістарычных запісак» змясціў уласную біяграфію, у якой паведаміў пра месца і час нараджэння, навучанне, службу ў розных асоб, удзел у ваенных рэйдах, маёмасныя канфлікты і судовыя разбіральніцтвы, наведванне соймаў, сямейныя справы, дачыненні з родзічамі, візіты ў розныя гарады з асабістымі і службовымі мэтамі.
Ф. Еўлашоўскі станоўча характарызуе плён жыцця і чыннасці вялікага князя і караля Стэфана Баторыя, рэзідэнцыя якога колькі гадоў была ў Горадні: «Шкода кролю, жесь по велких працах, кторых ест се был з млодости приучил, и тэ лят килка Городном се у отпочиваню своим забавил. А моим зданем, где бысь звыклэй працэй уживал, еще бысь был далей потрвал. Але певней ведял то Пан Бог, чому так, а не иначей меть хтял».
Аповед уключае наступныя топікі: паведамленні пра час і месца, дзе яно пачалося, указанні асноўных маршрутаў паўстанцаў, пагромы шляхецкіх маёнткаў, пералік асноўных сутычак з рэгулярнымі войскамі пад кіраўніцтвам ваяводы Мікалая Крыштофа Радзівіла, звесткі пра гібель у баях з налівайкаўцамі знакамітых шляхціцаў.
Аўтар абмяжоўваецца кароткімі звесткамі, характарыстыкамі, у цэнтры яго ўвагі — выбітныя ўчынкі гістарычных асоб , характар заняткаў у пэўны перыяд, паведамленні пра заняцце важных дзяржаўных пасадаў, жаніцьбы і вяселлі, згадкі пра час, акалічнасці і прычыны смерці , дзень і месца пахавання.
Аповед Ф. Еўлашоўскага пра ўласную хваробу ўключае разгорнутую сістэму топікаў — звесткі аб яе працягласці, самаадчувані за ўвесь перыяд хваробы, цялесныя пакуты, лекаванні рознымі сродкамі, рэцыдывах праз усё жыццё.
Да ліку адмоўных персанажаў «Гістарычных запісак» належыць жамойцкі кашталян Ян Нарушэвіч, яскравая характарыстыка якога вынікае з заўвагі, маўляў, пра яго можна толькі «с пострахэм велким успомниать», а таксама Таццяна Скуміна, жанчына «надта скупая», прагная да грошай.
асобы афіцэрскага саставу, прапаршчыкі, мічманы ваеннаслужачыя звыштэрміновай службы, якія знаходзяцца да 23 лютага 1988 года на сапраўднай ваеннай службе ў Савецкай Арміі, Ваенна-Марскім Флоце, пагранічных і ўнутраных войсках, а таксама ў органах Камітэта дзяржаўнай бяспекі СССР;
былыя чырвонагвардзейцы, асобы, якія прымалі ўдзел у баявых дзеяннях па абароне савецкай Радзімы ў якасці вайскоўцаў, партызаны Грамадзянскай вайны і Вялікай Айчыннай вайны 1941—1945 гг.;
асобы, звольненыя з сапраўднай ваеннай службы ў запас або адстаўку, якія праслужылі ў Савецкай Арміі, Ваенна-Марскім Флоце, пагранічных і ўнутраных войсках і ў органах Камітэта дзяржаўнай бяспекі СССР 20 і больш гадоў у каляндарным вылічэнні;
Юбіле́йны меда́ль «70 гадо́ў Узбро́еных Сіл СССР» заснаваны Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 28 студзеня 1988 года ў адзначэнне 70-й гадавіны Узброеных Сіл СССР.
У далейшым тут была пабудавана адна са стратэгічных турэцкіх крэпасцей і Рушчук утварыў так званы «чатырохвугольнік» крэпасцей, якія раз’ядноўвалі землі заходняй і ўсходняй Балгарыі і фланкіравалі аперацыйныя кірункі ад Дуная да Балканаў.
Юбілейным медалём «40 гадоў Узброеных Сіл СССР» узнагароджваюцца маршалы, генералы, адміралы, афіцэры, а таксама старшыны, сяржанты, салдаты і матросы звыштэрміновай службы, якія знаходзяцца да 23 лютага 1958 года ў кадрах Савецкай Арміі, Ваенна-Марскога Флоту, войскаў МУС, войскаў і органаў КДБ пры Савеце Міністраў СССР.
Юбіле́йны меда́ль «40 гадо́ў Узбро́еных Сіл СССР» заснаваны Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 18 снежня 1957 года ў азнаменаванне 40-й гадавіны Узброеных Сіл СССР.
Абутак з пячоры Арэні — скураны чаравік, выраблены 5500 год назад і знойдзены ў 2008 годзе ў выдатным стане ў пячорным комплексе Арэні, што знаходзіцца ў Ваёцдзорскай вобласці Арменіі.
Нашмат больш стары абутак, 10 000-гадовыя сандалі, вырабленыя з валакна палыну, былі выяўлены ў ЗША ў пячоры Форт-Рок у Арэгоне — згодна наяўным довадам, карыстацца абуткам людзі пачалі ад 40 000 да 26 000 гадоў назад.
Асноўныя падабенствы ў тэхніцы вырабу суцэльных скураных чаравікаў, што знаходзяцца на тэрыторыі Еўропы, і абутку з пячоры Арэні, могуць сведчыць, што абутак гэтага тыпу насіўся на працягу тысячагоддзяў у вялікім і экалагічна размаітым геаграфічным рэгіёне.
З 1867 года служыў у 3-м кавалерыйскім палку «Герцаг Карл Тэадор» і ў яго складзе ваяваў у часы Франка-прускай вайны пад Вертам, Бамонам і Арлеанам і ўдзельнічаў у аблозе Парыжа.
У 1873—1874 гадах Макс Эмануэль быў адкамандзіраваны на вучобу ў Баварскую ваенную акадэмію, але скончыў толькі адзін курс, адправіўшыся служыць у 1-ы ўланскі полк, дзе ў 1875 годзе атрымаў званне ротмістра.
Непасрэдна ў падпале рэйхстага былі абвінавачаны пяць чалавек: ван дэр Любэ, лідар парламенцкай фракцыі кампартыі Германіі Эрнст Торглер і тры балгарскія камуністы — Георгій Дзімітраў, Васіл Танеў і Благой Попаў.
Тым часам у савецка-германскіх адносінах разгарнуўся так званы «журналісцкі канфлікт», прычынай якога паслужыла ў тым ліку адмова ў акрэдытацыі савецкіх журналістаў на Лейпцыгскі працэс. Савецкі ўрад прыняў рашэнне адклікаць савецкіх журналістаў з Германіі і выслаць германскіх журналістаў з СССР на працягу трох дзён, што было беспрэцэндэнтнай мерай у дыпламатычнай практыцы. Германія адступіла назад і 4 лістапада 1933 г. савецкія журналісты ўпершыню прысутнічалі на пасяджэнні суда ў Лейпцыгу.)
Нацысцкія дэманстранты, большай часткай штурмавікі ці партыйныя актывісты, выстройваліся перад ратушамі і ўрадавымі будынкамі, патрабавалі падняць сцяг са свастыкай і пагражалі блакадай ці штурмам будынкаў.
Ён здымаў зямельны ўрад і прызначаў камісара, як правіла, гаўляйтара НСДАП, у кампетэнцыі якога знаходзілася адпаведная зямля, ці іншага кіруючага нацыянал-сацыяліста, а таксама ў якасці ўпаўнаважаных — паліцайпрэзідэнтаў .
28 лютага быў апублікаваны надзвычайны указ рэйхспрэзідэнта «Аб абароне народа і дзяржавы», які адмяняў свабоду асобы, сходаў, саюзаў, слова, друку і абмяжаваў таямніцу перапіскі і недатыкальнасць прыватнай уласнасці.
Апроч яго ў новы ўрад увайшлі толькі двое членаў яго партыі — Вільгельм Фрык у якасці рэйхсміністра ўнутраных спраў і Герман Герынг у якасці міністра без партфеля (які пры гэтым курыраваў Міністэрства ўнутраных спраў найбуйнейшай зямлі Германіі — Прусіі).
Нягледзячы на гэта, па выніках выбараў у Рэйхстаг, якія адбыліся 5 сакавіка 1933 года, нацыянал-сацыялісты зноў не атрымалі абсалютнай большасці — ім дасталіся толькі 288 мандатаў з 647.
Аднак некаторыя гісторыкі лічаць даказаным, што адначасова з ван дэр Любэ ў будынак па падземным тунэлі пракраўся атрад штурмавікоў на чале з Карлам Эрнстам, якія разлілі ў будынку бензін і падпалілі яго.
У апошні час Беларусь наведвалі Старшыня Дзяржаўнага савета Амана, Міністр нацыянальнай эканомікі, Міністр, адказны за замежныя справы, Міністр абароны, Дзяржаўны міністр і Губернатар г.Маскат, Генеральны сакратар Савета навуковых даследаванняў, Міністр вышэйшай адукацыі, Міністр юстыцыі, Старшыня савета дырэктараў аманскага гандлёва-прамысловай палаты.
Аман наведвалі Старшыня Савета Рэспублікі Нацыянальнага Сходу Рэспублікі Беларусь , Памочнік Прэзідэнта Беларусі па пытаннях нацыянальнай бяспекі , Міністр замежных спраў , Старшыня Мінскага гарадскога выканаўчага камітэта , Міністр унутраных спраў , Міністр гандлю , Міністр адукацыі .
На месцы паганскага храма быў заснаваны Бенедыктынскі кляштар Святога Крыжа (па легендзе, заснаваў манастыр у 1006 годзе кароль Польшчы Баляслаў Храбры, але большасць крыніц адносяць яго да -га стагоддзя).
На 1—4-м паверхах размяшчаюцца гандлёвыя залы, злучаныя паміж сабой па цэнтры эскалатарамі і 2 бакавымі лесвіцамі, адміністрацыйныя, складскія, бытавыя памяшканні, кафэ; на 5-6-м паверхах знаходзяцца канферэнц-зала, складскія і інш.
З прычыны таго, што арбіта, па якой Зямля рухаецца вакол Сонца, не з'яўляецца акружнасцю, а зямная вось мае нахіл , сапраўдны сонечны час нераўнамерна — адхіленне працягласці сутак ад іх сярэдняга значэння на працягу года можа дасягаць 16 мін.
Савет Еўрапейскага Саюза адзначыў, што Эйсмант як кіраўнік Белтэлерадыёкампаніі адказвае за распаўсюджванне прапаганды ў дзяржаўных СМІ і падтрымлівае рэжым Лукашэнкі.
Іван Міхайлавіч Э́йсмант, творчы псеўданім Іван Міха́йлаў (нар. , в. Луцкаўляны, Гродзенскі раён, Гродзенская вобласць, БССР) — беларускі тэлевядучы, старшыня Нацыянальнай дзяржаўнай тэлерадыёкампаніі Беларусі.
3 чэрвеня 2004 г. трое дэпутатаў з групы «Рэспубліка» , а таксама актывісты Партыі БНФ, у прыватнасці Віктар Івашкевіч, і АГП правялі 18-дзённую галадоўку супраць адмовы кіраўніцтва Палаты Прадстаўнікоў вынесці на разгляд дэпутатаў падрыхтаваныя імі папраўкі ў выбарчае заканадаўства, накіраваныя на яго дэмакратызацыю, супраць трэцяга тэрміну А. Лукашэнкі.
Сяргей Мікалаевіч Скрабец — беларускі палітычны і грамадскі дзеяч, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь другога склікання, кіраўнік апазіцыйнай дэпутацкай групы «Рэспубліка», сакратар БСДП Грамада, старшыня камісіі па пенітэнцыярнай сістэме Беларускага Хельсінкскага камітэта, прэтэндэнт на пасаду прэзідэнта Рэспублікі Беларусь 2001 і 2006 гг., палітвязень Беларусі, вязень сумлення.
15 мая 2005 г. С. Скрабец быў арыштаваны і абвінавачаны у выманьванні крэдытаў у дзяржавы, незаконнай прадпрымальніцкай дзейнасці і падрыхтоўцы да дачы хабару ў асабліва буйных памерах.
С. Скрабец лічыў гэта палітычным пераследам за тое, што ён узначаліў апазіцыйную дэпутацкую групу «Рэспубліка», якая шмат у якіх пытаннях займае пазіцыю, адрозную ад парламенцкай большасці і ад пазіцыі А. Лукашэнкі.
Той таксама знаходзіўся ў калоніі «Віцьба-3» і 20 кастрычніка 2006 г. абвясціў бестэрміновую галадоўку супраць беззаконня, якое адбываецца ў краіне, і патрабаваў разгляду ў Радзе Бяспекі ААН сітуацыі ў Беларусі.
Прыймаў удзел у кампаніі па выбарах прэзідэнта РБ у 2001 г. Спрабаваў сабраць неабходныя для рэгістрацыі кандыдатам у прэзідэнты подпісы, але ЦВК прызнала сапраўднымі толькі 31 тысячу подпісаў, сабраных ініцыятыўнай групай С. Скрабца, пры неабходным мінімуме ў 100 тысяч.
1991—1992 гг. — загадчык сектара камерцыі і маркетынгу ў рэспубліканскім штабе студэнцкіх атрадаў ЦК ЛКСМБ, загадчык аддзела камерцыі і маркетынгу Службы занятасці моладзі і студэнтаў.
Па дарозе з паперамі (лісты Касцюшкі да генерала літоўскай артылерыі Ф. Сапегі, да шэфа 6-й літоўскай дывізіі К.-Ф. Несялоўскага, да шэфа 5-й літоўскай дывізіі П. Грабоўскага, да шэфа 2-й літоўскай дывізіі К. Курнатоўскага) Мараўскі быў затрыманы рускімі ў Берасці, прыгавораны да ссылкі ў Сібір і да канфіскацыі маёнтка.
Пасля далучэння караля польскага і вялікага князя літоўскага Станіслава Аўгуста Панятоўскага да Таргавіцкай канфедэрацыі Мараўскі выйшаў у адстаўку, у 1793 належаў да тайнага літоўскага таварыства.
У Сібіры прабыў з 1794 па 7 чэрвеня 1797 г. Быў вызвалены Паўлам І, які надаў яму чын генерал-маёра рускай службы, прыдворны чын камергера яго Імператарскай Вялікасці і ўвайшоў у бліжэйшае атачэнне імператара.
Сярод навучальных прадметаў вылучаюцца англійская мова, матэматыка, прыродазнаўчыя навукі , грамадскія навукі , фізкультура, руская мова, нямецкая мова, французская мова, армянская мова, інфарматыка, выяўленчае мастацтва і музыка.
Па-за асноўнай навучальнай дзейнасцю прапануюцца заняткі футболам, баскетболам, каратэ, танцамі, скаўцкай дзейнасцю для хлопчыкаў і дзяўчынак, лёгкай атлетыкай, шахматамі, вывучэннем армянскай і ролевай гульнёй па мадэлі ААН.
Пакт Брыя́на — Ке́лага, або Парыжскі пакт — дагавор аб адмове ад вайны ў якасці сродку нацыянальнай палітыкі; атрымаў назву па імёнах ініцыятараў — міністра замежных спраў Францыі А. Брыяна і дзяржсакратара ЗША Ф. Келага.
28 снежня 1927 года дзяржсакратар ЗША Фрэнк Келаг заявіў Брыяну, што амерыканскі ўрад прымае прапанову Францыі, але пры гэтым лічыць немагчымым заключыць такі дагавор толькі з Францыяй.
Подпісы пад ім паставілі прадстаўнікі ЗША, Францыі, Вялікабрытаніі, Германіі, Італіі, Бельгіі, Канады, Аўстраліі, Новай Зеландыі, ПАС, Ірландыі, Індыі, Польшчы, Чэхаславакіі, Японіі.