polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Найболей вядомым фільмам гэтага перыяду стала псіхалагічная драма «Калі настае верасень» , дзе рэжысёрская задума — выклікаць спагаду і сімпатыю да чалавека «на заходзе жыцця» — быў увасоблены таленавітым акторскім ансамблем у кіраўніку з А. Б.
Нягледзячы на ходкае ўяўленне пра Кеасаяна як пра «рэжысёра аднаго фільма» , ён здолеў паказаць сябе выдатным майстрам у працы з драматургічным матэрыялам, што добра разумеў спецыфіку кінамовы, унеслым вядомы ўнёсак у нацыянальны армянскі кінематограф; быў суаўтарам сцэнараў многіх сваіх фільмаў.
На Украіне сустракаецца на палянах і ўзлесках лісцяных лясоў, сярод зараснікаў хмызнякоў і ў редкалессях, уздоўж лесапалос і палос адчужэння чыгунак, у парках, садах, на тэрыторыі гарадоў і пасёлкаў.
У Саратаўскай вобласці назіраліся ў остепненных бэльках, у зарасніках , у Астраханскай вобласці — у антрапагенных стациях, у хмызняковых зараснікаў у стэпе, у Валгаградскай вобласці — у караганово-кавыльны стэпе на пясках ў асяроддзі хваёвых пасадак.
ЗША за гады Першай сусветнай вайны ператварыліся ў высокаразвітую індустрыяльную дзяржаву, магутную краіну ў сусветнай эканоміцы, нацыянальнае багацце якой узрасло на 40 %, дзе было сканцэнтравана 1/2 залатога запасу свету, кошт прамысловай прадукцыі павялічыўся з 23,9 да 62 мільярдаў долараў.
Лічылася, што аднаўленне, уздым гаспадаркі, аздараўленне фінансаў будзе спрыяць рэгулярнай выплаце рэпарацый Францыі і Англіі, якія, у сваю чаргу, будуць пакрываць запазычанасць ЗША.
Па Версальскаму мірнаму дагавору Вялікабрытанія, як краіна—пераможца атрымала значную частку рэпарацый ад Германіі для пакрыцця гаспадарчых страт, павялічыла за кошт Германіі і Турцыі свае калоніі, тэрыторыя якіх дасягнула 35 мільёнаў квадратных кіламетраў, а насельніцтва — каля 450 мільёнаў чалавек.
ЗША прынялі сістэму мер па ўрэгуляванню эканомікі: далі манаполіям дзяржаўныя заказы, крэдыты, накіравалі дзяржаўныя інвестыцыі ў галіны, звязаныя з ваеннай вытворчасцю, стварылі ўпраўленне па кантролю над сферамі эканомікі, дзейнасць якіх кантраляваў ваенна-прамысловы савет.
Пасляваеннае эканамічнае развіццё краін свету вызначалася заключэннем шэрагу дагавораў, якія склалі Версальска—Вашынгтонскую сістэму, у якой цэнтральнае месца заняў Версальскі дагавор, падпісаны ў 1919 годзе 27 краінамі — пераможцамі і Германіяй.
Новы рэпарацыйны план для Германіі быў распрацаваны міжнародным камітэтам экспертаў пад старшынствам Чарльза Г. Даўэса 16 жніўня 1924 года на Лонданскай канферэнцыі прадстаўнікамі краін-пераможцаў і прыняты Германіяй.
У сувязі з прыняццем плана Даўэса, паміж Францыяй і Бельгіяй з аднаго боку, і Германіяй — з другога было падпісана пагадненне аб спыненні акупацыі Рурскага басейна і вываду адтуль французскіх і бельгійскіх войскаў.
У 1920 годзе ЗША, насельніцтва якіх складала 6 % ад сусветнага, выраблялі больш паловы сусветнай прамысловай прадукцыі, 1/2 вугалю, 2/3 нафты, 3/5 чыгуну і сталі, 85 % аўтамабіляў.
Пасля Лютаўскай рэвалюцыі і ў працэсе распаду Расійскай імперыі на паўночна-заходніх тэрыторыях Расійскай імперыі ва ўмовах грамадзянскай вайны і нямецкай акупацыі 24 лютага 1918 года Сходам Старэйшын Эстонскага Маапяэва была абвешчаная незалежная дэмакратычная Эстонская Рэспубліка.
" , , , : . : , , , , , , — -, - , … " «У гэтую вырашальную гадзіну Эстонскі Маапяэв як законны прадстаўнік краіны і народа, абапіраючыся на права нацый на самавызначэнне, разам з палітычнымі партыямі і арганізацыямі, якія стаяць на пазіцыях народнага праўлення, прыйшоў да адзінагалоснага рашэння аб прызнанні неабходным распачаць наступныя крокі для вызначэння далейшага лёсу Эстоніі: Эстонія ў яе гістарычных і этнаграфічных межах з сённяшняга дня аб’яўляецца незалежнай дэмакратычнай Рэспублікай. У межы незалежнай Эстонскай Рэспублікі ўваходзяць: Хар’юмаа, Ляанэ, Ярва, Віру разам з горадам Нарвай і яго наваколлем, Тарту, Выру, Вільяндзі і Пярну разам з выспамі Балтыйскага мора — Саарэмаа, Хію, Мухумаа, а таксама іншымі, дзе спрадвечна пераважае эстонскае насельніцтва …»
Улічваючы індывідуальныя предпочетния Пятса, які фактычна паходзіў з рускамоўнай сям’і і атрымліваў адукацыю на рускай мове, у працэс эстонізацыі 1930-х гадоў найбольш актыўна ўцягваліся этнічныя эстонцы, якія мелі нямецкія прозвішчы, якія ім у стагоддзі давалі астзейскія немцы.
Цікава што нягледзячы на ​​тое што дзяржаўныя дзеячы заклікалі насельніцтва да выбару нейтральных, «сур’ёзных» імёнаў, на справе новыя эстонскія прозвішчы атрымліваліся значна больш паэтычнымі па гучанні , а часам і зусім былі пазбаўленыя літаральнага сэнсу (напрыклад, Пярнаківі — «ліпавы камень», Лаанепыльд — «дрымучае поле»).
Больш таго, Прэзідэнт атрымаў і заканадаўчыя паўнамоцтвамі — у перыяд паміж сесіямі парламента і ў выпадку «дзяржаўнай неабходнасці» ён мог асабіста выдаваць законы ў выглядзе прэзідэнцкіх дэкрэтаў (Пятс шырока выкарыстаў гэтую магчымасць яшчэ да прыняцця канстытуцыі).
Была ўведзена двухпалатная парламенцкая сістэма: Дзяржаўная дума , члены якой абіраліся на 5 гадоў, і Дзяржаўны Савет , які складаецца з 40 членаў, 10 з якіх прызначаліся прэзідэнтам.
Баючыся непазбежнай перамогі партыі «вапсов» на маючых адбыцца выбарах і, карыстаючыся прадстаўленымі новай канстытуцыяй амаль дыктатарскімі паўнамоцтвамі, 12 сакавіка 1934 года ён, сумесна з Ёханам Лайданерам, які зноў узначаліў эстонскую армію, здзейсніў дзяржаўны пераварот.
Пятс быў абвешчаны Дзяржаўным Пратэктарам Эстоніі , Ліга ветэранаў была забароненая, каля 400 членаў гэтай арганізацыі было арыштавана, выбары адменены, паўнамоцтвы Рыйгікогу 5-га склікання, ухваліўшага дзеянні Пятса і Лайдонера, былі падоўжаныя.
Знясіленае даваеннае абсталяванне прамысловых прадпрыемстваў было састарэлым, якасць прадукцыі нізкім, прамысловасць моцна залежала ад імпартаванага сыравіны, многія прадпрыемствы былі разбураны ў час вайны.
У 1933 годзе канстытуцыйны рэферэндум падтрымаў прапанаваныя «вапсами» змены — абмежаванне заканадаўчай улады парламента, памяншэнне колькасці парламентарыяў са 100 да 50 і ўзмацненне ўлады прэзідэнта, аж да магчымасці накладання прэзідэнтам вета на рашэнні парламента, увядзенне прамых выбараў прэзідэнта.
Пасля адступлення нямецкіх войскаў рэальная незалежнасць была дасягнута ў ходзе Вызваленчай вайны, у рамках якой зноў створаная эстонская армія пад камандаваннем палкоўніка Ёхана Лайданера ў саюзе з расійскай Паўночна-Заходняй арміяй і пры дапамозе брытанскага флоту, а таксама шведскіх і фінскіх добраахвотнікаў адбілі спробы Чырвонай Арміі захапіць усю тэрыторыю Эстоніі.
Эстонія экспартавала мясныя прадукты, масла, рыбу, яйкі, тэкстыльныя тавары, паперу, цэлюлозу, фанеру, сланцавы алей і бензін, цэмент і шкло; імпартаваліся прамысловая прадукцыя і сыравіна.
У выніку падзелу сфераў уплыву паміж СССР і Трэцім Рейхам у 1939 годзе, Эстоніі ў верасні 1939 года Савецкім Саюзам быў навязаны «Пакт аб узаемадапамозе», а 6 жніўня 1940 года Эстонія была ўключана ў склад СССР.
Аб'яднаўшы пад сваёй уладай плямёны на чале з Аршакам, дахі ўварваліся ў вобласць, названую ў старажытнаперсідскіх крыніцах Апартык, насельніцтва якой складалі ў той час заходне-іранскія народы, якія даўно перайшлі да аселасці і аазіснага земляробства.
Мова племя парнаў, якія выгналі грэка-македонскіх заваёўнікаў, што захапілі ўладу ў Іране і заснавалі Парфянскае царства, адносілася да ўсходняй групы іранскіх моў, як і мовы качавых іранскіх плямёнаў сакаў і масагетаў.
Перамогшы, яны перайшлі на мову сваіх шматлікіх падданых, якія размаўлялі на заходне-іранскіх мовах, на аснове якіх склалася парфянская мова, якая адносіцца да паўночна-заходняй групы іранскіх моў Белуджы.
Унутраная падземная прастора станцыі цалкам раскрыта дзякуючы ўжыванню канструкцый з металічнымі калонамі-пілонамі невялікага перасеку, у выніку чаго сярэднія і бакавыя залы зліваюцца ў адзіны аб'ём.
Другі, абыходны пешаходны тунэль, выхад з якога размешчаны ў цэнтры залы, быў пабудаваны і адкрылася 3 снежня 1986 года, пасля таго, як высветлілася, што першы пераход паміж лініямі не спраўляўся з пікавым пасажырапатокам.
У ранішнія і вячэрнія гадзіны «пік» перасадкі працуюць у аднабаковым рэжыме з развядзеннем пасажырапатокаў: пешаходны тунэль - у кірунку з «Хрэшчатыка» на «Плошчу Незалежнасці», а эскалаторный - з «Плошчы Незалежнасці» на «Хрэшчатык» .
Менш чым за год, 17 кастрычніка 1977, у гонар святкавання 60-годдзя Кастрычніцкай рэвалюцыі, адначасова з перайменаваннем галоўнай плошчы горада, станцыя таксама змяніла назву - «Плошча Кастрычніцкай рэвалюцыі».
Станцыя мае адно выхад, сярэдняя зала пры дапамозе эскалатарнага тунэлю з чатырохстужачным аднамаршавым эскалатарам злучаны з падземным вестыбюлем, які выходзіць у падземны пераход пад Плошчай Незалежнасці.
« » дасягнула другога месца у радэёэфірным хіт-парадзе ЗША з 106 мільёнамі ўсефарматнай аўдыторыію У кантры-чарце , сінгл дэбютаваў 27 верасня 2008 года пад нумарам 25, затым увайшоў у дзясятку лепшых на чацвёртым тыдні знаходжання ў чарце і дасягнуў дзяватага месца на дзявятым тыдні.
На пятнаццаты тыдзень знаходжання ў ім 28 лютага 2009 года] сінгл дасягнуў у ім першага месца, што стала самым вялікім поспехам для любога кантры-сінгла з часу хіта ' «' », які дасягнуў 3 у 1998 годзе.
28 лютага 2009 года « » дэбютавала на 22 месцы ў , дасягнуўшы на наступным тыдні другой пазіцыіі, тым самым стаўшы самым паспяховым для спявачкі брытанскім сінглам разам з наступнымі « » і « », а таксама першым для яе ў дзясятцы лепшых ў Вялікабрытаніі.
Песня была запісана з выкарыстаннем праграмна-апаратнага комплексу і трэкіравання вакальных дарожак, якія Свіфт запісвала разам з музычнай групай, таксама выкарыстоўваліся акустычныя гітары, бас-гітары і іншыя інструменты.
У выніку сінл стаў больш, чым паспяховым: восем разў атрымаў плацінавы статус ад і стаў адным з 13 трэкаў з альбома «», якія ўвайшлі ў топ-40 хіт-парада 100, што з'яўляецца рэкордам чарта.
На астатняй тэрыторыі засяляе розныя натуральныя і другасныя біятопы: лясныя ўзлескі, паляны, высечкі, абочыны дарог, рознатраўныя і мурожныя лугі, берагі рэк, пашы, пусткі, сады, тэрыторыі гарадоў і пасёлкаў, радзей — стэпы розных тыпаў і сельгасугоддзі.
П'ер Маруа (; , Карцін'і, дэпартамент Нор — , Кламар, дэпартамент О-дэ-Сен) — французскі палітык-сацыяліст, прэм'ер-міністр Францыі з 22 мая 1981 года па 17 ліпеня 1984 года.
У перыяд Першай сусветнай вайны армія прыняла ўдзел у няўдалай наступальнай аперацыі па прарыву эшаланаванай абароны праціўніка — Нарачанскай аперацыі Паўночнага і Заходняга франтоў з 5 па 17 сакавіка 1916 года.
8-12 сакавіка армія наносіла ўдар сіламі 13-га, 28-га і 37-га армейскіх карпусоў (дзве ўдарныя групы пад камандаваннем генералаў І. К. Гандурына і У. А. Слюсарэнка) ад Якабштата на Панявеж.
У чэрвені 1915 года ў сувязі з пагрозай германскага наступу на гарады Мітава, Вільні, са злучэнняў і частак, якія знаходзіліся ў Рыга — Шавельскім раёне, была сфарміравана 5-я армія , а злучэнні і часці 5-й арміі перададзены ва 2-ю армію.
Паводле гэтага правіла, запаўненне арбіталей адной падабалонкі пачынаецца адзінкавымі электронамі з паралельнымі спінамі, і толькі пасля таго, як адзінкавыя электроны зоймуць ўсе арбіталі, можа адбывацца канчатковае запаўненне арбіталей парамі электронаў з супрацьлеглымі спінамі.
Матылі намінатыўнага падвіду, які быў распаўсюджаны на тэрыторыі Вялікабрытаніі і да гэтага моманту лічыцца зніклым, адрозніваліся яркай чырвона-аранжавай верхнім бокам крылаў і прыкметным блакітнаватым адценнем ніжняга боку задніх крылаў.
Адзін з афіцэраў Брытанскай ваеннай місіі, капітан Нэйльсан, які быў сведкам цяжкай барацьбы 3-й рускай арміі , на якую перш за ўсё абрынуўся ўдар Макензена, піша ў сваім данясенні ад 11 чэрвеня:
а) 19 мая капітан Нэйльсан, даносячы пра страты гэтай арміі, піша: «Страты каласальныя. Мне сказалі, што да 16-га яны былі больш за 100 000, але я думаю, што яны больш . У корпусе ў адной дывізіі засталося 1 000 чалавек, у іншай 900; у 12-й Сібірскай стралковай дывізіі засталося толькі 2 000 чалавек».
б) 6 чэрвеня той жа капітан Нэйльсан піша пра 3-ю армію: «.Вось некаторыя дадзеныя аб колькасці пасля ўліцця ўкамплектавання, якія прыбылі сюды пачынаючы з 14 мая ; 12-я сіб. стралковая дывізія — 18 афіцэраў і 3 000 салдат; корпус, ва ўсіх трох дывізіях, узятых разам, — 14 000 чалавек; у корпусе, які з’яўляецца ў арміі самым моцным, — 20 000 чалавек. ХХ корпус страціў палову свайго складу ў адну атаку. корпус страціў 3 500 чалавек у тры дні. У нас вельмі мала снарадаў і стрэльбаў. Усе паказвае на бясплоднасць пасылаць людзей у атаку пры такім каласальным адрозненні ў артылерыйскім ўзбраенні».
8 лістапада 1939 года ў мюнхенскай піўной «Бюргербройкелер», дзе Гітлер штогод у гадавіну «Піўнога путчу» выступаў перад ветэранамі Нацыянал-сацыялістычнай рабочай партыі Германіі, Эльзер умантаваў самаробнае выбуховае прыстасаванне з гадзіннікавым механізмам у калону, перад якой звычайна ўстанаўлівалі трыбуну для правадыра.
Быў веруючым пратэстантам, членам прафсаюза працаўнікоў дрэваапрацоўчай прамысловасці, у 1928—1929 гг. членам Саюза чырвоных франтавікоў, баявой арганізацыі Камуністычнай партыі Германіі і членам Камуністычнай партыі Германіі.
У Персіі Армен Аганян вывучыла ўсходнія танцы і, пачынаючы з 1911 года да пачатку 1930-х, выступала ў многіх краінах свету як «персідская танцорка», упершыню паказваючы на прафесійнай сцэне экзатычныя для заходняга гледача той пары даўнейшыя танцы народаў Усходу і антычнасці, ярка стылізаваныя.
Скарыстаючы метады «вольнага танца» танцоркі Айседоры Дункан, пад музыку армянскіх, рускіх, персидких кампазітараў, скарыстаючы розныя маскі, Аганян дэманстравала танцавальныя нумары «Саламея», «У храме Аніт», «Здрада», «Зводніца», «Гашыш», «Вялікі хан Шэм ахі» і г.д.
Перакладала з рускай на іспанскую, пісала манаграфіі на іспанскай пра рускую, савецкую і мексіканскую літаратуру, у тым ліку «Леў Талстой : жыццё, эпоха, творы» , «Шлях Горкага — наш» , «Марксісцкі аналіз іспанскай літаратуры» , «Шчаслівая Арменія» , «Мексіка і культура» і інш.
Эксцэнтрычная артыстка была ў любоўных адносінах з уплывовымі прадстаўнікамі парыжскай эліты, сярод якіх былі пісьменнік і палітычны дзеяч Марыс Берас, мастак Эміль Бернар (стварыў яе партрэт і напісаў пра яе кнігу «Персідская танцорка»), празаік Андрэ Жэрмен, пісьменніца Наталі Барні і інш.
120 гульцоў — усе, акрамя ўладальнікаў уалдкард і ўдзельнікаў адкладзеных матчаў стартавага раўнда, — пачалі турнір з адзінага кваліфікацыйнага раўнда ў фармаце матча на выбыванне, які праходзіў на працягу трох дзён з 29 верасня па 1 кастрычніка 2016 года на арэне Гільд Хол у Прэстане, Англія.
Пры гэтым матчы з удзелам леташняга пераможцы , чэмпіёна свету і двух лідараў сярод кітайскіх снукерыстаў гуляліся ўжо ў першы дзень турніру на асноўнай арэне, у выніку чаго лічыліся матчамі асноўнай стадыі.
Шэсць раўндаў асноўнай стадыі (а таксама ўайлдкард раўнд і адкладзеныя кваліфікацыйныя паядынкі) праходзілі на працягу васьмі дзён (гульні ўайлдкард раўнда, адкладзеных матчаў і 1/32 фіналу былі расцягнутыя на два дні, а паўфінальныя паядынкі гуляліся па аднаму ў дзень) у тэлерадыёвяшчальным цэнтры Бай-ху.
Пераможцам турніру стаў чэмпіён свету і лідар сусветнага рэйтынгу Марк Сэлбі, які перайграў на сваім шляху Пола Дэвісана ў адкладзены матчы кваліфікацыі , Альфрэда Бёрдэна , Джона Эстлі , Ляна Вэньбо , Джо Пэры ў чвэрцьфінале , Сцюарта Бінэма ў паўфінальным матчы і Дзіна Цзюньхуэя ў фінальным паядынку .
Такім чынам, Сэлбі выйграў свой трэці рэйтынгавы тытул у 2016 годзе , а таксама свой дзявяты рэйтынгавы тытул у кар'еры, што дазволіла яму зраўняцца па колькасці перамог рэйтынгавага ўзроўню з Джонам Пэратам і Пітэрам Эбданам.
Яны гулялі ў папярэднім раўндзе за права выступаць у першым крузе асноўнага турніру супраць чацвярых выпадковых гульцоў з 32 апошніх сеяных, якія прайшлі кваліфікацыйны раўнд: Яна Бэрнса, Вана Юйчэня, Роса М'юра і Цяня Пэнфэя.
У асноўнай стадыі 2016 прынялі ўдзел 60 снукерыстаў, якія перамаглі ў матчах кваліфікацыйнага раўнда, 8 снукерыстаў–удзельнікаў адкладзеных кваліфікацыйных матчаў, а таксама 4 уладальнікі ўайлдкард.
Матчы асноўнай стадыі турніру гуляюцца за васьмю сталамі ў тэлерадыёвяшчальным цэнтры Бай-ху, а 60 кваліфікацыйных паядынкаў спаборніцтва праходзілі менш чым за месяц да гэтага на арэне Гільд Хол у Прэстане, Англія.
Чатыры кітайскія аматары атрымалі ўайлдкард ад арганізатараў турніру: Чэнь Цзыфань, які атрымаў уайлдкард спаборніцтва ў другі раз запар, Юань Сыцзюнь, які меў гэты прывілей у розыгрышы 2013 года, а таксама навічкі турніру Сюй Сы і Чжан Цзянькан.
У 2016 годзе на патрапілі 10 дэбютантаў: Дэвід Грэйс , Робін Хал , Джон Эстлі , Акані Сангсермсавад , Сідні Уілсан , Энтані Хэмілтан , Джэк Джонс , Мэй Сівэнь , Сюй Сы і Чжан Цзянькан.
2016 праходзіў пад эгідай сусветнай асацыяцыі прафесійнага більярда і снукера і ўваходзіў у каляндар мэйн-туру, а таксама з'яўляўся восьмым рэйтынгавым турнірам снукернага сезона 2016/2017.
На момант ракіроўкі кароль не можа знаходзіцца пад шахам і не можа станавіцца на клетку, дзе апынецца пад шахам (але ладдзя можа знаходзіцца пад атакай на момант ракіроўкі і можа станавіцца на клетку, якая знаходзіцца пад атакай фігуры праціўніка).
Калі гулец перасоўвае караля на дзве клеткі ў бок ладдзі, не датаркаючыся да ладдзі, то пасля гэтага ён павінен перасунуць адпаведную ладдзю для ракіроўкі, калі яна з’яўляецца магчымай па правілах.
Калі гулец пачынае рабіць ракіроўку, якая не з’яўляецца дапушчальнай, то ён павінен зрабіць любы ход каралём, уключаючы ракіроўку з іншай ладдзёй, калі гэта магчыма зрабіць, не парушаючы правіл.
Нягледзячы на тое, што дакладнае паходжанне шахмат невядомае, сучасныя правілы ўпершыню з’явіліся ў сярэднявеччы, пасля чаго яны працягвалі змяняцца да пачатку 19-га стагоддзя, калі канчаткова прынялі сучасную форму.
Такім чынам, гэтыя фігуры не даюць перамогу пасля заканчэння часу ў апанента паводле правіл ШФЗШ, у адрозненне ад правіл ФІДЭ, якія патрабуюць толькі тэарэтычную магчымасць перамогі (гл. Абскарджанне выніку партыі Монікай Соцка на чэмпіянаце свету сярод жанчын 2008 года для нагляднага прыкладу гэтай розніцы ў правілах).
У фармальных спаборніцтвах кожны гулец абавязаны запісваць кожны ход пры дапамозе шахматнай натацыі для вырашэння спрэчак з нагоды незаконных пазіцый, кантролю часу і прад’яўлення патрабаванняў нічыёй па правілу пацідзесяці хадоў або паўтору пазіцыі.
Гэтае рашэнне застаецца адкрытым для рэгламентаў розных турніраў (напрыклад турніраў са швейцарскай сістэмай ці з кругавой сістэмай) або, у выпадку неканкурэнтнай гульні, для ўзаемнай згоды, і ў гэтым выпадку часта выкарыстоўваецца нейкі выпадковы спосаб выбару.
На сур’ёзных спаборніцтвах, калі шахматыст дакранаецца да фігуры такім чынам, нібыта збіраецца зрабіць ёй ход, то павінен рабіць ход менавіта гэтай фігурай, калі гэта магчыма зрабіць па правілах.
Калі пешка перасоўваецца на дзве клеткі наперад ад сваёй першапачатковай клеткі і заканчвае рух побач з пешкай праціўніка на той жа грызантальнай лініі, яна можа быць захоплена пешкай праціўніка такім чынам, як калі б яна зрабілі ход толькі на адну клетку наперад.
Калі гулец лічыць, што праціўнік спрабуе выйграць гульню па часе, а не стандартнымі сродкамі , у гульне выкарыстоўваецца «раптоўная смерць» і да канца часу гульца застаецца менш за дзве хвіліны, гулец можа спыніць гадзіннік і прэтэндаваць на нічыю, паклікаўшы арбітра.
Акрамя асноўных магчымасцяў фігур, правілы таксама рэгулююць абсталяванне, якое выкарыстоўваецца, кантроль часу, паводзінаў і этыкі гульцоў, спецыфіку гульні для шахматыстаў з абмежаванымі фізічнымі магчымасцямі, запіс хадоў з выкарыстаннем шахматнай натацыі, а таксама забяспечваюць працэдуры для выяўлення парушэнняў, якія могуць адбывацца падчас гульні.
Пасля таго, як пешка перасунута на апошнюю лінію, гулец можа датаркнуцца да любой фігуры, якая знаходзіцца не на дошцы, а аперацыя пераўтварэння лічыцца завершанай тады, калі новая фігура не будзе выстаўлена на клетку, куды была перасунута пешка.
У прадмове «Сказание доктора Франъциска Скорины с Полоцька в книги Втораго закону Моисеова» разглядаецца сутнасць «закона пісанага» і «закона прироженого», далей аўтар спасылаецца на ўласную прадмову да 1-ай кнігі Царстваў, дзе была выкладзена кароткая гісторыя заканадаўства.
Другі закон («Книги пятыи Моисеовы, зовемыи от еврей Гельгадворимъ, по-греческии Девтерномосъ, по латине Секунда Лекс, а по рускии Вторый закон») — пражскае выданне Скарыны, якое выйшла ў свет у 1519 годзе.
Знешні будынак манрэальскай Біясферы быў пабудаваныў 1967 годзе па праекце Рычарда Бакмінстэра Фулера і ўяўляе сабой геадэзічны купал 76 метраў дыяметрам і 62 метра вышынёй, пабудаваны са сталёвых стрыжняў.
Музей размешчаны ў будынку былога амерыканскага павільёна на сусветнай выстаўцы Экспа-67, быў створаны амерыканскім інжынерам і архітэктарам Рычардам Бакмінстэрам Фулерам і ўяўляе сабой адзін з самых вядомых геадэзічных купалоў, якія прынеслі Фулеру сусветную славу.
Малюнак канструкцыі Біясферы нярэдка выкарыстоўваецца для ілюстрацыі будовы малекул фулерэнаў, алатропных мадыфікацый вугляроду, якія атрымалі сваю назву менавіта ў гонар Рычарда Бакминстера Фуллер, чыёй «візітнай карткай» былі канструкцыі падобнай формы.
У абвінаваўчым акце яму паказваліся пяць злачынных дзеянняў: сустрэча з Кунцэ ў Томпсане 12 ліпеня 1941 года, перадача Кунцэ ў Томпсане чэка на 2800 долараў ЗША 12 ліпеня 1941 года, падарожжа ў Сан-Францыска прыблізна ў чэрвені 1941 года, сустрэча з Кунц і Вілюмайтам у гатэлі «Бісмарк» у ліпені 1941 года і атрыманне ад Кунцэ лістоў пэўнага роду, адпраўленых прыблізна ў лістападзе 1941 года.
22 лістапада 1922 года царкоўны суд у Нью-Ёрку пастанавіў, што шлюб Вансяцкага і Рым сапраўдны, а шлюб Вансяцкага і Мурамскай несапраўдны, бо складзены з чужымі мэтамі і па падробленых дакументах.
3 жніўня 1923 года нью-ёркскі суд адхіліў пазоў і прызнаў Вансяцкага не вінаватым у дваяжэнстве, абапіраючыся на рашэнне царкоўнага суда, а таксама на ліст Любы, напісаны ў студзені 1922 года, у якім яна віншавала Вансяцкага са змовінамі.
10 мая 1933 года яны склалі ліст ад імя Галоўнага штаба рускіх фашыстаў пра стварэнне Усерасійскай нацыянал-рэвалюцыйнай рабочай і рабоча-сялянскай партыі фашыстаў, якую для зручнасці звалі Усерасійскай Фашысцкай Арганізацыяй .
У газеце шмат месца надавалася падзеям Грамадзянскай вайны, змяшчаліся фатаграфіі правадыроў Белага руху і імператара Мікалая ; УФА прадстаўлялася спадчынніцай расійскіх вайскоўцаў і манархічных традыцый.
Фашысцкая дзяржава абвяшчала раўнапраўе палоў, падаючы жанчынам правы нароўні з мужчынамі, аднак Вансяцкі рабіў абмоўку, што рускі мужчына бярэ жанчыну пад апеку, не дапушчаючы яе да цяжкай фізічнай працы, для чаго ўсталёўвае адмысловыя вобласці жаночай працы.
Прыярытэтнае месца ў працаўладкаванні жанчын адводзілася сферам педагогікі, сацыяльнай апекі, гандлю, іншымі словамі, усім тым сферам жыццядзейнасці, дзе не патрабуецца значны выдатак фізічнай энергіі.
Вансяцкі таксама зважаў на тое, што фашысцкая дзяржава не робіць адрознення паміж шлюбнымі і няшлюбнымі дзецьмі, аднак імкнецца да стварэння трывалай сям'і, прымушаючы легалізаваць адносіны, якія ў канчатковым выніку прывялі да з'яўлення дзяцей.
Пасля разрыву з Радзаеўскім з-за спрэчкі па яўрэйскім пытанні і адносін да атамана Р. М. Сямёнаву (Вансяцкі не хацеў мець з ім ніякіх адносін, Радзаеўскі ж быў змушаны іх падтрымваць з-за націску японцаў) Анастасій ізноў узначаліў УФА, якая яшчэ некаторы час насіла назву аб'яднанай партыі.
Праз пяць гадоў у гутарцы з іншым рэпарцёрам ён выказаў сваю пазіцыю больш разгорнута: «Наша дачыненне да яўрэяў, я б сказаў, залежыць ад іх дачынення да нас. Калі яны вырашаць, што ім з намі па шляху, — тады ўсё ў парадку. Калі не — хай наракаюць на сябе. Калі яны хочуць змагацца супраць агульнага ворага, то за намі справа не стане. У Расіі жыве так шмат плямён і народнасцей, што бязглузда вылучаць нейкую адну народнасць і пачынаць з ёй вайну. У Германіі іншая справа — яны ж там усе адна нацыя».
27 верасня 1918 года быў адпраўлены ў дырэктыву дзяжурнага генерала Добраахвотніцкай арміі ў Екацярынадары, 13 кастрычніка залічаны ў запасны кавалерыйскі полк 5-га гусарскага Александрыйскага Яе Вялікасці Гасударыні Імператрыцы Аляксандры Фёдараўны палка.
У Ялце, куды Вансяцкі прыехаў 3 студзеня 1920 года з адмарожанымі нагамі і без сродкаў да існавання, ён знайшоў прытулак у гандляра-яўрэя Мурамскага, чыя дачка Люба стала даглядаць за хворым афіцэрам.