polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Абслугоўванне ажыццяўляюць прадстаўнікі адміністрацыі парка, рэспубліканскіх і мясцовых дзяржаўных органаў, а таксама дзяржаўных арганізацыяў, працэдуры і паслугі якіх запатрабаваны кампаніямі.
Прыярытэтныя напрамкі: электроніка і тэлекамунікацыі, біямедыцына, тонкая хімія, машынабудаванне, электронная камерцыя, захаванне і апрацоўка вялікіх аб’ёмаў дадзеных, новыя матэрыялы, лагістыка , а таксама сацыяльна-культурная дзейнасць і навукова-даследчыя працы.
Ктайска-Беларускі індустрыяльны парк «Вялкі камень» знаходзіцца за 25 кіламетраў ад сталіцы Рэспублікі Беларусь горада Мінска, у непасрэднай блізкасці ад мжнароднага аэрапорта, чыгуначных шляхоў, транснацыянальнай аўтамабільнай магістарал Е30 Берлін-Масква.
У адпаведнасці з указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь 166 ад 12.05.2015 «Аб удасканаленні спецыяльнага прававога рэжыму Кітайска-Беларускага індустрыяльнага парку „Вялікі камень“», для рэзідэнтаў парка дзейнічае спецыяльны прававы і падатковы рэжым.
На 8 студзеня 2020 года ў Кітайска-Беларускім індустрыяльным парку зарэгістраваны 60 рэзідэнтаў (25 — з Кітайскай Народнай Рэспублікі, 9 — з Рэспублікі Беларусь, 8 — з Аўстрыі, Германіі, ЗША, Расіі, Ізраіля, Літвы, Швейцарыі).
вызваленне ад падатку на прыбытак на 10 гадоў з моманту атрымання прыбытку, пасля аплаты падатку ажыццяўляецца па стаўцы, паменшанай на 50 % ад той, што дзейнічае ў Рэспубліцы Беларусь;
Узброеныя канфлікты адбываліся як паміж кадафістамі і лаяльнымі ранейшаму ўраду плямёнамі з аднаго боку і новымі ўладамі з другога, так і паміж рознымі групоўкамі, якія ўдзельнічалі ў звяржэнні ўлады Муамара Кадафі.
Канфлікт у Лівіі 2011—2014 гадоў, у адрозненне ад сірыйскага і іракскага канфліктаў, не меў характар ​​міжрэлігійнай вайны, а ўяўляў сабой канфлікт мясцовых міліцый, многія з якіх прэтэндавалі на вырашальную ролю, нібыта згуляную імі ў звяржэнні Кадафі.
14 кастрычніка 2011, пасля заявы М. Кадафі напярэдадні аб пераходзе да партызанскай вайны, з Трыпалі сталі паступаць паведамленні спачатку аб дэманстрацыях, а потым і ўзброеных сутыкненнях у цэнтры і ў прыгарадах сталіцы.
Юрый Бондар у сваю чаргу адзначыў, што «асоба Францыска Скарыны мае выключнае значэнне для гісторыі і культуры Беларусі. З яго імем звязаны традыцыі, дзякуючы якім мы адчуваем гонар за сваю краіну, народ і яго славутую гісторыю».
Расходы на распрацоўку праектнай дакументацыі па ўстаноўцы бюста, выкананні і мантажы, а таксама на добраўпарадкаванне прылеглай тэрыторыі, былі пакрыты за кошт сродкаў Рэспублікі Беларусь і ахвяраванняў.
Лойка меў на мэце стварыць манументальны твор вышынёй тры метры, але яго абмежавалі ўдвая меншымі памерамі, а першапачатковую суму, 150 тысяч беларускіх рублёў, якую павінны былі выдаткаваць на выраб помніка, зменшылі ў 10 разоў.
Казлоўскі пісаў, што калі прыраўнаць тагачасную тэрыторыю, на якой ужывалі літоўскую мову, да тэрыторыі, у граніцах якой тую ж літоўскую мову ўжывалі блізу 1700 года, то можна ўбачыць, што праз гэты час літоўская мова паспела пашырыцца на тэрыторыю ўдвая большую.
Па высновах польскага гісторыка Лялевеля, назвы вёсак Ковенскае губерні Гуды, Гудышкі, Гудырві, Гудыўны, Гудлоўскія, Гідзелі, Гудсоды, Гудкальні, Гудвіцы, Гудакі, Гуткаў і да т. п. азначаюць тое самае, што словы «русін», «рускія» і паказваюць, што жыхары гэтых вёсак пакінулі ўжываць беларускую мову пазней за жыхароў іншых вёсак у Ковенскай губерні, і таму атрымалі сваю сённяшнюю назву, калі слова «гудас», то бок «русін», стала ў палякаў зневажальным словам.
Праз актыўную каталіцкую прапаганду і ўвязанне ў касцёле жамойцкай мовы, мясцовае жыхарства пад канец стагоддзя стала ўжываць у гутарцы дзве мовы — беларускую і жамойцкую, альбо іх сумесь, у якой значна перавышала беларуская мова.
Казлоўскі ў 1869 годзе адцеміў, што гэтых дзвюхмоўных «літвякоў» жыхары ўласна Жамойці менавалі «гудамі», то бок славянамі, такім парадкам прызнаючы за імі славянскую прыналежнасць і адасабляючы іх ад сябе.
20 кастрычніка 1933 года Прэзідыум УЦВК пастанавіў «Пералічыць Люблінскі і Зыкоўскі сельсаветы Леў-талстоўскага раёна ў Раненбургскі раён» 26 верасня 1937 года — уключаны ў ізноў створаную Разанскую вобласць.
30 снежня 2006 года на тэрыторыі раёна створана спецыяльная эканамічная зона рэгіянальнага ўзроўню прамыслова-вытворчага тыпу «Чаплыгінская», у сувязі з чым у Чаплыгінскім раёне чакаўся прамысловы бум.
З 12 лютага 1965 года сельсавет у складзе 15 населеных пунктаў (Барэйшава, Дзятлава, Дубавое, Жалезнякі, Задроўе, Забалацце, Зайцава, Засеклі, Лісуны, Мезенава, Пагост, Пагосцік, Панізоўе, раз’езд Пагост і Роскі Сялец) у Аршанскім раёне, а астатнія 9 населеных пунктаў сельсавета (Белаброддзе, Замошша, Кісялі, Круханавічы, Нагаўкі, Рамашкава, Сальнікі, Старынкі і Уладыкі) увайшлі ў склад Коханаўскага пассавета.
У пачатку 2011 года ў сувязі з рэканструкцыяй будынка архітэктурны факультэт пераехаў у 5-ы корпус БНТУ, заняўшы памяшканні бібліятэкі, так, напрыклад, былая чытальная зала была падзелена перагародкамі з ДСП на 5 аўдыторый для семінарскіх заняткаў, якія студэнты праз падабенства са стойламі для жывёл празвалі «загонамі».
У пачатку 1970-х гадоў з ініцыятывай вылучыць з БПІ факультэты будаўнічага профіля і стварыць Мінскі архітэктурна-будаўнічы інстытут выступлі загкафедрай архітэктуры Аляксандр Воінаў, рэктар БПІ Міхаіл Дарашэвіч і старшыня Дзяржбуда БССР Уладзімір Кароль.
У газетах і часопісах «Аўшра», «Варпас», «Ліетувос жынёс», «Вайрас» і іншых публікаваў артыкулы па пытаннях мовы і культуры літоўскай гаворкі, на тэмы грамадскага жыцця і літаратуры, таксама рэцэнзіі кніг.
Яблонскіс падкрэсліваў асаблівую ролю адукацыі і школы ў палітычным і культурным жыцці народа, змагаўся за нацыянальную літоўскую школу, агульную бясплатнае пачатковая адукацыя для ўсіх, за рознабаковае адукацыю дарослых і да таго падобнае.
Выдаў «Граматыку літоўскай мовы» (, 1901; пад псеўданімам Пятрас Краўшайціс; , 1919, дапоўненае выданне 1922), «Сінтаксіс літоўскай мовы» , «Падручнік літоўскай мовы» і іншыя працы і дапаможнікі па літоўскай мове.
У 1805 годзе з пачаткам вайны трэцяй кааліцыі французскія войскі сышлі з курфюрства, і яно было занята войскамі праціўнікаў Францыі; і ў снежні французскі ўрад перадаў курфюрства, якім яно ўжо насамрэч не валодала, каралеўству Прусія, якое захапіла гэтыя землі ў 1806 годзе.
У час Паўночнай вайны ён у 1712 годзе атрымаў ад Даніі захопленыя той у Швецыі герцагства Брэмен-Вердэн (перадача была пацверджана ў 1719 годзе Стакгольмскім дагаворам), у выніку чаго курфюрства атрымала выхад да мора.
Аднак урад Георга не прызнаў французскую анексію і тэрытарыяльныя змены, і органы ўлады Браўншвайг-Люнебурга працягнулі функцыянаваць у Лондане, дзе быў сфарміраваны Каралеўскі Германскі легіён.
У час Сямігадовай вайны ў курфюрства ў 1757 годзе ўварваліся французскія войскі і разбілі мясцовую армію ў бітве пры Гастэнбеку, аднак у наступным годзе яны былі выгнаны аб’яднанымі сіламі Вялікабрытаніі, каралеўства Прусія, Гесэн-Каселя і герцагства Браўншвайг-Вольфенбютэль.
Што ж тычыцца яе працягу , то, як лічаць некаторыя аўтары, у ім гаворка ідзе ўжо не пра міс Лідэл — гераіняй «залюстаркоўя» прадстаўляюць нейкую Алісу Рэйкс: "тэма залюстаркоўя, відавочна, паўстала пазней асноўнага задумы другой казкі, У аснову якой, як ўспамінала Аліса Лідэл, ляглі экспромты, якія складаў Кэрролл, навучаючы дзяўчынак Лідэл гульні ў шахматы. Толькі ў 1868 г. з'явілася думка пра краіну, якая ляжыць па той бок люстэрка, падказаная размовай з другога Алісай, далёкай сваячкай пісьменніка Алісай Рэйкс , пра што яна распавяла ў інтэрв'ю[асьле яе замужжа, ён пісаў ёй: "пасля Вас у мяне было мноства маленькіх сяброў, але ўсё гэта было зусім не тое.».
Што ж тычыцца яе працягу , то, як лічаць некаторыя аўтары, у ім гаворка ідзе ўжо не пра міс Лідэл — гераіняй «залюстаркоўя» прадстаўляюць нейкую Алісу Рэйкс: "тэма залюстаркоўя, відавочна, паўстала пазней асноўнага задумы другой казкі, У аснову якой, як ўспамінала Аліса Лідэл, ляглі экспромты, якія складаў Кэрал, навучаючы дзяўчынак Лидделл гульні ў шахматы.
Толькі ў 1868 г. з'явілася думка пра краіну, якая ляжыць па той бок люстэрка, падказаная размовай з другой Алісай, далёкай сваячкай пісьменніка Алісай Рэйкс , пра што яна распавяла ў інтэрв'ю.
У арсенале наземных часцей таксама самаходны пантонны мост -003, машына для ўрыўкі катлаванаў -410, інжынерная машына разгараджэння -112, лёгкі сапёрнай танк БТР-89, шляхапракладнік -110 і цяжкі механізаваны мост -111.
Раней камісар Акадэміі ваенных навук НВАК генерал Вэн Цангрэн заяўляў: «Кітай павінен прарваць блакаду з боку міжнародных сілаў супраць сваёй марской бяспекі. Толькі калі знішчым яе, зможам весці размову аб уздыме Кітая. Каб уздым быў імклівым, Кітай павінен прайсці праз акіяны і выйсці з акіянаў у сваёй будучыні развіцці».
ВМФ налічвае 290 тыс. чалавек і арганізаваны ў тры флаты: Флот Паўночнага Мора са штабам у Ціндаа, Флот Усходняга Мора са штабам у Нінбо, і Флот Паўднёвага Мора са штабам у Чжаньцзян.
Станцыя метро «Ленінскія горы» была адкрыта 12 студзеня 1959 года ў складзе ўчастка Сакольніцкай лініі «Спартыўная» — «Універсітэт», пасля ўводу ў эксплуатацыю якога ў Маскоўскім метрапалітэне стала 55 станцый.
Для эканоміі металу і змяншэння шуму металічныя апоры былі заменены жалезабетоннымі, а для прадухілення застыгання бетону пры вядзенні прац у зімовыя месяцы ў сумесь быў дададзены нітрат натрыю, які справакаваў карозію металу.
З часам мост страціў 60% апорнай здольнасці, пасля пачаліся разбурэнні бетонных перакрыццяў 20 кастрычніка 1983 года станцыя была зачынена для пасажыраў, з 1986 года цягнікі былі скіраваны па асобных мастах на ўласных апорах, збудаваных па абодва бакі ад асноўнага, а аўтамабільны рух па верхнім ярусе быў спынены з-за адсутнасці раўнацэннай аб'язной магістралі.
У сваім першым сезоне выступала толькі на Кубку Еўропы, дзе атрымала перамогі ў трох асабістых гонках, шэсць разоў была другой, і два разы — трэцяй, а таксама не менш двух разоў перамагала ў эстафетах ў складзе зборнай Беларусі.
На гэтым жа этапе праводзілася камандная гонка, якая мела статус чэмпіянату свету 1992 года, у якой Шэшкіль разам з Аленай Бяловай, Анфісай Разцовай і Святланай Пячэрскай выйгралі сярэбраныя медалі.
У 1994 годзе ўдзельнічала ў зімовай Алімпіядзе ў Лілехамеры, у індывідуальнай гонцы, была 29-й, а ў спрынце спатыкнулася перад фінішам і заняла чацвёртае месца, саступіўшы 3,9 секунд бронзаваму прызёру Валянціне Цэрбе.
Да верасня 1943 года гвардыі малодшы лейтэнант Барыс Калінін камандаваў агнявым узводам 45-міліметровых гармат 53-га гвардзейскага кавалерыйскага палка 15-й гвардзейскай кавалерыйскай дывізіі 7-га гвардзейскага кавалерыйскага корпуса 61-й арміі Цэнтральнага фронту.
У канцы верасня 1943 года ўзвод Калініна паспяхова пераправіўся праз Днепр у раёне вёскі Ніўкі Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларускай ССР і прыняў актыўны ўдзел у баях за плацдарм на яго заходнім беразе.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 24 снежня 1943 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым адвагу і геройства» гвардыі малодшы лейтэнант Барыс Калінін пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза.
Ініцыятарам стварэння Аўгсбургскай лігі быў габсбургскі імператар Леапольд , які з прычыны небяспекі нападу туркаў на ўсходнюю граніцу імперыі быў вымушаны адцягнуць туды большую частка сваіх узброеных сіл.
Бакі, якія заключылі дагавор, абавязаліся прытрымлівацца ўмоваў Вестфальскага міру, Неймегенскіх мірных пагадненняў і заключанага 15 жніўня 1684 года паміж Францыяй і імперыяй Рэгенсбургскага перамір'я.
Першапачаткова Аўгсбургская ліга была разлічана на тры гады і ставіла мэтай стварэнне магутнага саюзнага войска для адбіцця тэрытарыяльных дамаганняў французскага караля Людовіка на Курпфальц — вобласці левага берага Рэйна.
«Кароль-Сонца», стаўшы наймацнейшым манархам Еўропы, з 1679 года прытрымліваўся дактрыны названай , палітыкі далучэння да дзяржавы ўсіх сумежных тэрыторый, якія калі-небудзь былі пад валадарствам Францыі.
Аўгсбургская ліга, таксама Аўгсбургскі альянс, заключана 9 ліпеня 1686 года як абарончы саюз паміж імператарам Свяшчэннай Рымскай імперыі Леапольдам , каралём Іспаніі Карлам , каралём Швецыі Карлам , курфюрстам Баварыі Максіміліянам Эмануэлем і некаторымі іншымі манархамі.
Босанска-Грахава — горад у заходняй частцы Босніі і Герцагавіны, які з навакольнымі паселішчамі ўтварае абшчыну Босанска-Грахава ў складзе Кантона 10 Федэрацыі Босніі і Герцагавіны на мяжы з Харватыяй.
У выніку перадачы паўночна-заходняй часткі былой вялікай абшчыны Дрвар вакол сяла Марцін-Броду ў падпарадкаванне Града Біхач Унска-Санскага кантона, абшчына Босанска-Грахава мяжуе з апошнім.
Паводле перапісу насельніцтва 2013 года колькасць насельніцтва ў населеным пункце Босанска-Грахава склала 876 чалавек, што ў параўнанні з даваенай колькасцю жыхароў у 2 096 чалавек з'яўляецца вельмі значным скарачэннем, як і ва ўсёй абшчыне — дзе склала на 2013 год 2 028 чалавек, што нават трохі меней, чымсці толькі ў адміністрацыйным цэнтры да вайны.
Гэта звязана з занадта павольным і частковым вяртаннем, пачынаючы з 1996 году, гістарычна пераважаючага сербскага насельніцтва ў абшчыну, пасля зыходу ў верасні 1995 года, падчас ратавання ад нападу харвацкіх акупантаў.
Гэтая тэрыторыя мае тыповы дзінарскі рэльеф, з характэрнымі высакагор'ямі, сярод якіх найбольш значнае тут Шатор з вяршыняй 1862 метраў, што чаргуюцца з карставымі палямі, з якіх на абшчыну прыпадае Грахаўскае поле, атрымаўшае назву па размешчанаму ў ім горадзе, а таксама часткі Пашыча поля, ды Ліваньскага поля.
Лонг таксама ўваходзіў у «кола Лаўкрафта» (разам з Робертам Блохам, Аўгустам Дэрлетам, Робертам Э. Говардам, Генры Катнэрам, Кларкам Эштанам Смітам і Дональдам Уондры), члены якога знаходзіліся ў пастаяннам паміжсобным кантакце і ўплывалі на творчасць адзін аднаго.
Пры стацыянарным узбурэнні рашэнне заключаецца ў раскладанні ўласных значэнняў і ўласных функцый у рад па ступенях малой пастаяннай узбурэння і ў знаходжанні прыбліжанага рашэння сістэмы атрыманых ураўненняў.
У найбольш распаўсюджанай капенгагенскай інтэрпрэтацыі гэтая функцыя звязана з імавернасцю выяўлення аб’екта ў адным з чыстых станаў (квадрат модуля хвалевай функцыі ўяўляе сабой шчыльнасць імавернасці).
З гэтага факта выцякае шэраг важных вынікаў: існаванне рада аператараў квантавай механікі, звязаных з пераўтварэннямі Галілея, немагчымасць апісання станаў са спектрам мас або нестабільныя элементарныя часціцы ў нерэлятывісцкай квантавай механіцы , існаванне квантавамеханічных інварыянтаў, спароджаных пераўтварэннем Галілея.
Адмовіўшыся ад апісання руху часціцы з дапамогай траекторый, якія атрымліваюцца з законаў дынамікі, і вызначыўшы замест гэтага хвалевую функцыю, неабходна ўвесці ў разгляд ураўненне, якое эквівалентнае законам Ньютана і дае рэцэпт для знаходжання у розных фізічных задачах.
Яно з’яўляецца матэматычным выразам прынцыпу статыстычнага дэтэрмінізму ў квантавай механіцы — дадзены стан сістэмы вызначае яе наступны стан не адназначна, а толькі з пэўнай імавернасцю, заданай пры дапамозе хвалевай функцыі .
Для ўсіх квантавых сістэм, якія займаюць абмежаваныя вобласці прасторы, рашэнні ўраўнення Шродзінгера існуюць толькі для злічальнага мноства значэнняў энергіі і ўяўляюць сабой злічальнае мноства хвалевых функцый , члены якога нумаруюцца наборам квантавых лікаў .
Ураўне́нне Шро́дзнгера — лінейнае дыферэнцыяльнае ўраўненне ў частковых вытворных, якое апісвае змяненне ў прасторы і ў часе чыстага стану, заданага хвалевай функцыяй, у гамільтанавых квантавых сістэмах.
Паколькі квантавая тэорыя не патрабуе поўнага адмаўлення ад законаў Ньютана, а толькі вызначае межы прымянімасці класічнай фізікі, то ўраўненне Шродзнгера павінна ўзгадняцца з законамі Ньютана ў «гранічным выпадку».
дзе сума бярэцца па ўсіх значэннях , для якіх існуе фізічна дапушчальнае рашэнне стацыянарнага ўраўнення Шродзінгера, а — пастаянныя камплексныя лікі (якія называюцца амплітудамі і вылічаюцца з умоў канкрэтнай задачы).
Як і бацькі Гары Потэра, яны падвергліся нападу прыхільнікаў Валдэморта па прычыне іх адпаведнасці прароцтва Сівілы Трэлані: Нэвіл і Гары Потэр нарадзіліся амаль у адзін дзень.
Яна апісваецца ў кнізе «Гары Потэр і Ордэн Фенікса» як «магутнага выгляду старая ў доўгім зялёным сукенка з паедзенай моллю лісой і ў востраканцовым капелюшы, упрыгожанай не чым іншым, як пудзілам сцярвятніка».
Калі Амбрыдж ў апошні раз выкрывае Атрад Дамблдора і адлучваецца ў Забаронены лес, Джыні, якая знаходзіцца разам з іншымі членамі АД пад аховай Інспекцыйнай дружыны, колькасна праўзыходнай Атрад Дамблдора, вызваляецца і дамагаецца пералому ў сутычцы.
У першым рамане «Гары Потэр і філасофскі камень» Фрэд і Джордж зачаравалі злепленыя імі сняжкі, і тыя пачалі лётаць за прафесарам Квірэлам, уразаючыся яму ў патыліцу, за што блізняты «зарабілі» некалькі штрафных ачкоў Грыфіндору.
У пачатку кнігі «Гары Потэр і Кубак агню», калі блізняты разам са сваім бацькам наведалі сямейства Дурсляў, каб забраць Гары з сабой, Фрэд падсунуў ірыска «Гіпер’язычок» Дадлі, з-за чаго ў апошняга вырас пяціметровы мову.
Напрыклад, знешнасць Гары Потэра, па некаторых дадзеных, Роўлінг збольшага запазычыла ў свайго старадаўняга сябра Яна Потэра , з якім гуляла ва ўзросце 2—7 гадоў у чараўнікоў, калі жыла ва Уінтэрбурне, хоць сама пісьменніца гэты факт то пацвярджае, то адмаўляе.
Прататыпам цёткі Мардж Дурслі стала бабуля Джаан па мацярынскай лініі Фрыда Волант: па словах пісьменніцы, яе шлюб з дзядулем Эрні быў «няўдалым», а атмасферу, якая панавала ў іх доме, яна называла «хаасам».
У чароўным свеце вядомы як адзіны чалавек, які выжыў пасля смяротнага пракляцця, якое было пушчана ў яго ў дзіцячым узросце адным з найвялікшых цёмных чараўнікоў — Лордам Валдэмортам, які забіў перад гэтым яго бацькоў.
У шостай кнізе Малфой дапамогай мадам Розмерты накладвае Імперыус на Кэці і выкарыстоўвае яе для перадачы Дамблдару праклятых караляў, але тая выпадкова дакранаецца да їх скурай і трапляе пад праклён, у сувязі з чым пасля правяла некаторы час у бальніцы Святога Мунга.
Сам Гары аб сваёй папулярнасці не здагадваўся да адзінаццаці гадоў, жывучы з магламі , якія з’яўляліся яго сваякамі, але старанна хавалі праўду і ставіліся да хлопчыка дрэнна ўвесь гэты час.
Падчас дзеяння сюжэту пятай кнігі «Гары Потэр і Ордэн Фенікса» Фрэд і Джордж збеглі з Хогвартса, перад гэтым там шуму нарабіўшв — запусцілі феерверкі і стварылі балота, якое не змагла прыбраць Далорэс Амбрыдж.
Першае пісьмовае згадванне аб горадзе датавана 1472 г. Тэрыторыя, на якой паўстаў горад, уваходзіла ў Бэлзскае княства, якое ўтварылася каля 1170 г. і належала спачатку уладзімір-валынскім, а затым галіцка-валынскім князям.
У сакавіку 2010 года група Пяэба, вывучала ДНК, вынятую з фрагмента косткі, знойдзенай ў Дзянісавай пячоры на Алтаі, і прыйшла да высновы пра існаванне ў старажытнасці раней невядомага віду гамінідаў — дзянісаўскага чалавека.
У 2016 годзе група Пяэба апублікавала працу, у якой на падставе параўнальнага аналізу геномаў амаль 2000 людзей з усяго свету зроблена выснова, што было не менш за тры эпізоды скрыжавання паміж неандэртальцамі і рознымі групамі чалавека разумнага.
У 1987—1990 гадах на постдактарантуры ва Універсітэце Каліфорніі ў Берклі, у лабараторыі Алана Уілсана, дзе займаўся вылучэннем генетычнага матэрыялу выкапнёвых і вымерлых у найноўшы час жывёл.
У Старым Запавеце 7-я запаведзь Майсеева — «не распуснічай» — не праводзіць выразнай мяжы паміж паняццямі пералюбы і распусты, таму гэтая запаведзь ставіцца да ўсіх выпадкаў парушэння палавой маралі.
Бльшую частку Мексікі займае Мексіканскае нагор’е, якое пераходзіць на поўначы ў высокія раўніны і плато Тэхаса і Нью-Мексіка; з усходу, захаду і поўдню яно акружана глыбока раздзеленымі горнымі хрыбтамі.
Паўночная частка пласкагор’я, Паўночная Меса, утворана злітымі паміж сабой больсонамі, упадзінамі з саланчакамі або салёнымі азёрамі ў цэнтры; самыя буйныя з іх — Бальсон-дэ-Мапімі, дно якога знаходзіцца на вышыні 900 м над у.м.
У рэльефе гэтага раёна выразна выяўленыя катлавіны, дно якіх знаходзяцца на ўзроўні 1500—2600 м; усе яны, за выключэннем даліны Мехіка, дзе знаходзіцца сталіца, дрэнуюцца рэкамі, прыналежнымі да басейнаў Ціхага і Атлантычнага акіянаў.
Тут знаходзяцца найвышэйшыя пункты: Арысаба , 5610 м; Папакатэпетль, 5452 м; Істаксіуатль, 5286 м; Невада-дэ Талука, 4392 м; Малінчэ, 4461 м, і Невада-дэ-Каліма, 4265 м. У Даліне Мехіка даўжынёй 80 км і шырынёй каля 50 км некалі знаходзілася пяць плыткіх азёр з забалочанымі берагамі; буйнейшым з іх было возера Тэскока, у цэнтры якога, на востраве, размяшчалася сталіца ацтэкаў — Тэначтытлан.
Самая буйная рака Цэнтральнага раёна — р. Лерма — працякае праз упадзіны Талука, Гуанахуата і Халіска і ўпадае ў возера Чапала, якое мае сцёк у Ціхі акіян праз р. Рыа-Грандзе-дэ-Сант’яга.
Тры асноўныя фізіка-геаграфічныя вобласці за межамі вышэйапісанай горнай вобласці — гэта паўночная частка Ціхаакіянскага ўзбярэжжа, уключаючы п-аў Каліфорнію, або Ніжнюю Каліфорнію; Прымексіканскую нізіну і п-аў Юкатан; і горную сістэму Ч’япас, размешчаную паміж перашыйкам Тэуантэпек і мяжой Гватэмалы.
Бльшая частка тэрыторыі, размешчанай у паўночнай частцы Ціхаакіянскага ўзбярэжжа і аддзеленай ад астатняй часткі краіны цяжкадаступнымі гарамі Усходняй С’ера-Мадрэ, уяўляе сабой пустыню.
Шырокія засушлівыя терасападобныя паверхні п-ва Каліфорнія большай часткай не маюць вадацёкаў, але ў паўднёвай частцы мацерыковага ўзбярэжжа Каліфарнійскага заліва адгор’і і бяссцёкавыя ўпадзіны чаргуюцца з плоскадоннымі далінамі рэк, што сцякаюць з гор.
Далей да поўдня, ад Тампіка да паўночнай ускраіны перашыйка Тэуантэпек, яна ўяўляе сабой вузкую забалочаную прыбярэжную паласу, а яшчэ далей пашыраецца і зліваецца з нізіннай вапняковай раўнінай п-ва Юкатан.
На перашыйку Тэуантэпек адлегласць паміж Мексіканскім залівам і Ціхім акіянам складае ўсяго 210 км, а найбольшая вышыня — 240 м. Горная вобласць Ч’япас у структурным сэнсе належыць ужо да Цэнтральнай Амерыкі.
У гэтай вобласці ўсе асноўныя формы рэльефу выцягнутыя раўналежна берагу Ціхага акіяна: вузкая прыбярэжная нізіна; стромка ўзнесены над ёй хрыбет С’ера-Мадрэ-дэ-Ч’япас вышынёй да 2400 м; рыфтовая даліна Ч’япас, дно якой знаходзіцца на 450—900 м над у.м.
Засушлівыя ўмовы характэрныя для ўсёй паўночнай зоны ўздоўж мяжы з ЗША, ад Ціхага акіяна да Мексіканскага заліва, і распаўсюджваюцца ў цэнтральнай частцы нагор’я на поўдзень прыкладна да 22 з.ш.
У склад Мексікі ўваходзяць два буйных паўвострава: на паўночным захадзе ў Ціхі акіян высунуты паўвостраў Каліфорнія, аддзелены ад мацерыка Каліфарнійскім залівам; на паўднёвым усходзе Мексіцы належыць большая частка паўвострава Юкатан.
Папярочная Вулканічная С’ера стромкім уступам абрываецца да тэктанічнай упадзіны р. Бальсас, глыбока ўдаецца ў горную вобласць; нават на вялікім алдаленні ад акіяна, на мерыдыяне г. Мехіка, дно даліны мае вышыню ўсяго каля 500 м над у.м.
Паўднёвей даліны Бальсас знаходзіцца вобласць раздзеленых плато Герэра і Аахака, вядомая пад агульнай назвай Паўднёвай С’ера-Мадрэ; эразійная дзейнасць вадацёкаў стварыла тут складаную сетку глыбокіх далін і крутасхілых грабянёў, амаль не пакінуўшы роўных участкаў.
Гэтая паўднёвая горная вобласць, якая, як прынята лічыць, утварае паўднёвы рубеж геалагічных структур Паўночнай Амерыкі, заканчваецца стромкімі ўступамі, звернутымі да Ціхага акіяна і да нізіннага пярашыйка Тэуантэпек.
Заходнюю мяжу нагор’я ўтварае горная сістэма Заходняя С’ера-Мадрэ, якая дасягае 160 км у шырыню і месцамі ўзнімаецца вышэй 3000 м. Гэта адзін з найбольш магутных і цяжкапераадольных горных бар’ераў Заходняга паўшар’я.
Вышэйшы орган ФПБ — З’езд, вышэйшы кіруючы орган у перыяд паміж з’ездамі — Савет ФПБ, у перыяд паміж Пленумамі Савета ФПБ — яго Прэзідыум, у які ўваходзяць кіраўнікі буйных галіновых прафсаюзаў, абласных аб’яднанняў прафсаюзаў, прадстаўнікі нізавых прафсаюзных структур.
Мяркуюць, што сапраўднае імя субкамандантэ — Рафаэль Себасцьян Гільен Вісэнтэ , але сам ён гэта абвяргаў, сцвярджаючы, што «Маркас нарадзіўся 1 студзеня 1994 года» .
Сапатысты не збіраліся вылучаць або падтрымліваць каго-небудзь з кандыдатаў на прэзідэнцкі пост, замест гэтага яны вылучылі патрабаванні прыняцця новай канстытуцыі, у якой былі б замацаваны агульнанацыянальная ўласнасць на натуральныя багацці Мексікі і аўтаномныя правы для 57 карэнных этнасаў.
У канцы 1989 года Маркас вярнуўся ў Мексіку, каб дапамагчы стварыць «Сапатысцкай Арміі Нацыянальнага Вызвалення» пры падтрымцы сандыністаў і сальвадорскага левага партызанскага атрада ФНВФМ.