polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
У азербайджанскай народнай музыцы ёсць 7 асноўных ладоў: Раст, Шура, Сегях , Шуштэр, Баяты-Шыраз, Чаргях і Хумаюн, кожны з якіх адрозніваецца асаблівым вобразна-эмацыйным характарам і характэрнымі папеўкамі.
Яго эстэтыка вырашана архітэктанічнымі сродкамі — унутраная прастора развіта ў сферычнае падкупалле, светлавы барабан якога падтрыманы праз парусы чатырма магутнымі крыжовымі ў сячэнні пілонамі; на магутнай арцы прытвора трымаецца галерэя хораў.
Такімі ж аркамі адкрываюцца ў прастору сяродкрыжжа бакавыя прыдзелы і апсіда, якая асветлена круглым акном-люкарнай, вылучана драўляным 1-ярусным іканастасам спрошчанай мастацкай трактоўкі.
Пасля ліквідацыі Армянскага царства ў 428 годзе стаў рэзідэнцыяй персідскіх, а з 702 года — арабскіх кіраўнікоў вобласці Армінія , якая ўключала ў свой склад, апроч армянскіх земляў, таксама і Картлі, Аран і Баб аль-Абваб .
Дана гэта грамата Хабібам ібн Масламай хрысціянам горада Дабіла, яго чараўнікам і юдэям, якія як прысутнічаюць, так і адсутным, у тым, што я гарантую вам /недатыкальнасць/ вашых асоб і маёмасці, вашых цэркваў і храмаў і сцен вашага горада.
Вы знаходзіцеся ў бяспецы, і мы абавязваемся прытрымлівацца дамове з вамі датуль, пакуль і вы самі яму вынікаеце і ўносіце харадж і джызью, у чым парукай Алах, найбольш надзейны даручальнік!
Яшчэ адзін арабскі географ таго ж перыяду Аль-Мукадасі паведамляе: «Дабіль - значны горад; у ім непрыступная крэпасць і вялікія багацці… Пры ўсіх яго вартасцях пераважаюць у ім хрысціяне; зараз ужо зменшылася яго насельніцтва, і крэпасць яго разбурылася»
У адпаведнасці з параграфам 11 закона «Прэзідэнт дзяржавы», Прэзідэнт падпісвае законы, прынятыя Кнэсетам, і міжнародныя дамовы, акрамя законаў, якія тычацца інстытута прэзідэнцтва, а таксама прымае даверчыя граматы ў амбасадараў замежных дзяржаў.
На Прэзідэнта ўскладзена прызначэнне суддзяў, паслоў і консулаў Ізраіля за мяжой, а таксама іншых службовых асоб; на практыцы гэтая функцыя носіць чыста цырыманіяльны характар, паколькі параграф 12 закона ўсталёўвае, што Прэзідэнт мае права падпісваць толькі дакументы, якія завізаваны кіраўніком або адным з міністраў ўрада (за выключэннем дакументаў, якія датычацца фарміравання ўрада і роспуску кнесета).
Ізраіль з'яўляецца парламенцкай рэспублікай, і яго Прэзідэнт выконвае галоўным чынам прадстаўніцкія і цырыманіяльныя функцыі; рэальныя паўнамоцтвы знаходзяцца ў руках кіраўніка ўрада.
Абамелек-Лазараў быў ганаровым апекуном Лазараўскага інстытута ўсходніх моў ; ганаровым міравым суддзём Крапівенскага павета Тульскай губерні; членам Камітэта Апякунства імператрыцы Марыі Фёдараўны аб глуханямых; сапраўдным членам Рускага археалагічнага таварыства; членам Адменнага камітэта па ўзмацненні вайсковага флота на самаахвотныя ахвяраванні; членам Таварыства апекі пра знявечаных ваяроў, калек і кінутых дзяцей; старшынём будаўнічага камітэта рускага праваслаўнага храма ў Рыме .
Пасля смерці ў 1873 годзе дзеда па маці Хрыстафора Акімавіча Лазарава, прамыслоўца і апошняга прадстаўніка мільянерскага роду Лазаравых, прозвішча Лазаравых найвышэйшым указам было далучана да прозвішча князёў Абамелек.
Быў уладальнікам Чармозскай прыватнаўласніцкай горназаводскай акругі, спадчыннік і апошні прадстаўнік прамысловага роду Лазаравых і князёў Абамелек-Лазаравых; да пачатку Першай сусветнай вайны — адзін з найбагатшых людзей Расіі.
У 1897 годзе жаніўся з Марыяй Паўлаўнай Дзямідавай , князёўнай Сан-Даната , прадстаўніцай іншага вядомага ўральскага горназаводскага роду, дачкой Паўла Паўлавіча Дзямідава, князя Сан-Даната.
Князь Сямён Сямёнавіч Абамелек-Лазараў (1857 — 19 верасня 1916; да 1873 года — князь Абамелек, таксама сустракаецца напісанне прозвішча Абамелік-Лазараў) — буйны расійскі прамысловец канца — пачатку стагоддзя.
У пахаванні знойдзены пашкоджаныя агнём фрагменты фібулы, бронзавая арнаментаваная бляшка ад папругі, невялікая частка вырабу з белага металу, магчыма, пярсцёнак, кавалак тачыльнага бруска і кавалак ганчарнага гаршка.
Пахавальны абрад — трупаспаленне ў драўляных зрубах 2,2х2,8 м. Пахавальны інвентар — 5 дробных жоўтых шкляных і 4 бронзавыя спіралепадобныя, шматгранныя пацеркі (2 з якіх маюць форму двайнога конуса, а іншыя 2 — упрыгожаныя цыркульным арнаментам), фрагмент крывіцкага серпападобнага скроневага кальца, фрагмент шыйнай грыўні, трапецападобная падвеска з лінейным арнаментам, глінянае біканічнае прасліца, фрагменты раннекругавой керамікі з патончаным венчыкам і лінейным арнаментам.
На стадыі іх праектавання вырабляецца разліковая або эксперыментальная ацэнка магчымасці развіцця ў апорных элементах праектаваных канструкцый працэсаў разбурэнняў розных тыпаў: стомленаснага, крохкага, квазістатычнага, разбурэння з прычыны ползучесть матэрыялу, карозіі, зносу ў працэсе эксплуатацыі і т. п. Пры гэтым павінны быць разгледжаны ўсе магчымыя ва ўмовах эксплуатацыі канструкцыі, вядомыя на дадзены момант механізмы разбурэння матэрыялу, з якога выкананы яе апорныя элементы.
З кожным з такіх механізмаў разбурэння звязваецца пэўны крытэрый трываласці — тая ці іншая характарыстыка фізічнага стану матэрыялу элементаў машын і апаратаў, якая вызначаецца разліковым або эксперыментальным шляхам.
Значэнні каэфіцыентаў запасу трываласці прызначаюцца на аснове вопыту эксплуатацыі з улікам ступені адказнасці праектаванай канструкцыі, разліковага тэрміну яе эксплуатацыі і магчымых наступстваў яе разбурэння.
Пры разліку па дапушчальных напружаннях яны змяняюцца, як правіла, у дыяпазоне значэнняў ад 1,05 (пры забеспячэнні трываласці элементаў лятальных апаратаў, якія маюць кароткі жыццёвы цыкл і не прызначаных для транспарціроўкі людзей) да 6 (пры забеспячэнні трываласці трасоў, якія выкарыстоўваюцца ў канструкцыях пасажырскіх ліфтаў).
Для разліку напружана-дэфармаванага стану канструкцыі і вызначэння яе трываласці прымяняюцца сучасныя навукаёмістыя тэхналогіі — сістэмы камп'ютэрнага інжынернага аналізу, заснаваныя на ўжыванні сеткавых метадаў рашэння задач матэматычнай фізікі.
Аб’ёмы акаймаваны прафіляванымі карнізамі з сухарыкамі, вуглавымі шырокімі лапаткамі, белізна якіх кантрастна вылучаецца на паліхромным фоне шліфаванай бутавай муроўкі сцен, якая ўзбагачана мазаічнай кладкай швоў дробным шчэбнем.
Вікіпраекты на Вікіі ахопліваюць вельмі шырокі круг пытанняў; фактычна дазваляецца пісаць на любую тэму, калі яна не тычыцца паклёпу, абразаў, парнаграфіі або парушэння аўтарскіх правоў.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 1 студзеня 1944 года за ўзорнае выкананне заданняў камандавання ў барацьбе супраць нямецка-фашыстскіх захопнікаў, паказаныя пры гэтым мужнасць і гераізм Александру Лаўрэнцьевічу Ісачэнка пасмяротна нададзена званне Героя Савецкага Саюза.
На тэрыторыі запаведніка пераважна растуць дзікія зёлкавыя віды, што існавалі тут больш мільёна гадоў: арарацкая , беатыйская і ўрарцкая пшаніцы, карнегалоўнік усходні, галубок сецісты, гагенакерыя бессцябловая, амбліяпірум, актыналема, шавіцыя, цыкорый жалезісты, касач сецісты і касач вытанчаны, і многія іншыя віды.
Да вышыні 2200 м распасціраюцца дубова-грабавыя лясы, для абароны якіх і быў створаны запаведнік у 1958 годзе; да 2600 м — змяшаныя супольнасці бярозы, рабіны і ядлоўца, а ў самым верхнім поясе — альпійскія лугі.
ўстаноўлены законы суасаджэння і адсорбцыі радыенуклідаў з ультраразбаўленых раствораў , распрацаваны асновы метаду ізатопных індыкатараў і эманацыйны метад даследавання фізіка-хімічных уласцівасцей цвёрдых цел.
Адкрыццё ў 1934 годзе штучнай радыеактыўнасці стала пачаткам новага этапу ў развіцці радыяхіміі; былі атрыманы радыенукліды нерадыеактыўных рэчываў пры апрамяненні іх нейтронамі , першыя штучныя радыеактыўныя элементы тэхнецый , астат, нептуній, плутоній .
прыкладная радыяхімія, якая уключае сінтэз мечаных злучэнняў, выкарыстанне радыенуклідаў у хімічных, біялагічных і іншых даследаваннях, а таксама праблемы атрымання і перапрацоўкі ядзернага гаручага, перапрацоўкі радыеактыўных адходаў і інш.
Распрацаваў і рэалізаваў на практыцы эканамічна і экалагічна абгрунтаваныя сістэмы выкарыстання зямлі ў дачыненні да спецыялізаванага земляробства на аснове прынцыпаў біялагізацыі, адаптыўнай інтэнсіфікацыі і рэсурсаэнергазберажэння, удасканалення і рацыянальнага спалучэння глебава-экалагічных севазваротаў, структуры пасяўных плошчаў з сістэмамі угнаенняў і абароны раслін.
Эксперыментальна даследаваў біялагічны кругазварот пажыўных рэчываў, баланс арганічнага рэчыва і элементаў харчавання ў розных відах севазваротаў і распрацаваў на іх базе тэарэтычныя асновы ўдасканалення структуры пасяўных плошчаў, сістэмы севазваротаў, угнаенняў у іх, узнаўлення ўрадлівасці глебы.
Распрацаваў сістэмы землекарыстання і спецыялізаваных севазваротаў, якія забяспечваюць высокую прадуктыўнасць раллі , пашыранае ўзнаўленне ўрадлівасці глебы, паляпшэнне фітасанітарнага стану пасеваў, ахову навакольнага асяроддзя.
Пётр Іванавіч Ніканчык (, Пудзіцкая Слабада, Пухавіцкі раён — 30 студзеня 2018, , Мінская вобласць) — беларускі вучоны ў галіне аграноміі, член-карэспандэнт акадэміі аграрных навук Беларусі , доктар сельскагаспадарчых навук .
У тым жа годзе стаў сярэбраным прызёрам Чэмпіянату Еўропы сярод юніёраў у Бухарэсце ў вагавай катэгорыі да 56 кг, паказаўшы ў суме вынік 254 кг — 117 кг у рыўку і 137 кг у штуршку.
ШІМ-сігнал генеруецца аналагавым кампаратарам, на адзін уваход якога падаецца апорны сігнал значна большай частаты, чым мадулюючы ў выглядзе «трохкутніка» ці «пілы», а на другі — мадулюючы сталы аналагавы сігнал.
У той частцы перыяду, калі сігнал на пазітыўным уваходзе вышэй сігнала на негатыўным уваходзе, на выхадзе атрымліваецца адзінка, аднак, калі сігнал на пазітыўным уваходзе ніжэй сігнала на негатыўным уваходзе — нуль.
У тых випадках, калі патрэбна, набліжэнне формы выходнага сігнала ШІМ да адпаведнага яму ўваходнага сигнала забяспечваецца інтэгруючымі элементамі, ролю якіх можа граць інэрцыйнасць стану кіраванага ШІМ элемента альбо для гэтага выкарыстоўваецца інтэгруючы элемент — фільтр нізькіх частот.
Для ацэнкі эфектыўнасці кіравання мае значэнне працоўны цыкл пад якім маецца на ўвазе суадносіны працягласці уключанага стану да прынятага перыяду импульсаў; малы адпавядае рэжыму энэргазберагання, бо крыніца энэргіі вымкнена большасць часу.
Гэта можа абюывацца некалькі разоў на хвіліну для электрапечы; 100 Гц для электралампы; ад некалькіх да дзясяткаў кГц для электрарухавіка альбо ад дзясяткаў да сотняў кГц для аўдыёўзмацняльніка і камп'ютарна блоку сілкавання.
У двайковай лічбавай тэхніцы, выхады ў якой могуць выводзіць толькі адно з двух значэнняў, набліжэнне пажаданага сярэдняга ўзроўня выходнага сігнала з дапамогай ШІМ ёсць абсалютна натуральным спосабам.
Працаваў дырэктарам завода драўнянастружкавых пліт г. Рэчыцы Гомельскай вобласці; сакратаром партыйнага камітэта Рэчыцкага вытворчага дрэваапрацоўчага аб’яднання; другім сакратаром, першым сакратаром Рэчыцкага гарадскога камітэта КПБ; дырэктарам па маркетынгу і знешнеэканамічных сувязях Рэчыцкага арэнднага вытворчага дрэваапрацоўчага аб’яднання «Рэчыцадрэў»; віцэ-прэзідэнтам сумеснага прадпрыемства «Дрэўпрамінвест»; дырэктарам ААТ «Рэчыцкі метызны завод».
Скончыў Мінскі ордэна Працоўнага Чырвонага Сцяга політэхнічны тэхнікум па спецыяльнасці «Электразабеспячэнне прамысловых прадпрыемстваў»; Беларускі ордэна Працоўнага Чырвонага Сцяга політэхнічны інстытут па спецыяльнасці «Электразабеспячэнне прамысловых прадпрыемстваў і сельскай гаспадаркі»; Інстытут паліталогіі і сацыяльнага кіравання Кампартыі Беларусі, выкладчык сацыяльна-палітычных дысцыплін у вышэйшых і сярэдніх навучальных установах.
3 дапамогай мускулатуры бронхаў, а таксама дыяфрагмы і рэбраў, якія забяспечваюць сцісканне і расшырэнне бронхаў і грудной клеткі, лёгкія то засмоктваюць паветра на ўдыханні, то яго выціскаюць з сябе .
фрэсак з Фараса (на самай справе гэта не фрэскі, а роспісы, выкананыя тэмперай на сухой глеістай тынкоўцы), які налічвае больш за 150 малюнкаў, стаў адным з найбуйнейшых і самых цікавых адкрыццяў Нубійская кампаніі.
67 роспісаў, частка каменнага архітэктурнага ўбрання базілікі і іншых храмаў і будынкаў у Фарасе, эпітафіі мясцовых біскупаў і святароў, а таксама мясцовыя вырабы рамеснікаў, у тым ліку распісаны керамічны посуд, знаходзяцца ў Галерэі Фарас імя прафесара Казімежа Міхалоўскага ў Нацыянальным музеі ў Варшаве.
Скончыў Тэрнопальскую гімназію, пасля чаго атрымаў вышэйшую адукацыю на філасофскім факультэце Універсітэта Яна Казіміра ў Львове; там жа быў слухачом на лекцыях філосафа прафесара Казімежа Твардоўскага.
У 1926 годзе на Львоўскім універсітэце пад навуковым кіраўніцтвам Эдмунда Булянды абараніў доктарскую дысертацыю аб ніабідах ў грэцкім мастацтве (на працягу года дысертацыя была апублікаваная таксама на французскай мове).
Адразу пасля габілітацыі быў запрошаны ў Варшаўскі ўніверсітэт, дзе ў 1931 годзе арганізаваў кафедру класічнай археалогіі, у 1953 годзе перайменаваную ў міжземнаморскую, і стаў яе кіраўніком аж да выхаду на пенсію ў 1972 годзе.
Яшчэ з 1939 года, калі быў намеснікам дырэктара Нацыянальнага музея ў Варшаве, займаўся арганізацыяй галерэі старажытнага мастацтва, адкрытай для наведвальнікаў ў 1949 годзе, а пасля — Галерэі Фарас, адкрытай ў 1972 годзе.
Па словах прафесара Міхалоўскага, не толькі для свету навукі, але і ў шырокай грамадскай думкі цывілізаванага грамадства фактычны ўзровень культуры той ці іншай краіны вымяраецца тым, ці мае яна ўласныя раскопкі ў Егіпце.
Казімежам Міхалоўскім, Стэфанам Якабельскім, Тадэвушам Дзержыкраем-Рагальскім, Маркам Марцінякам, Антонім страшом і фатографам экспедыцыі Анджэем Дзеваноўскім непасрэдна перад затапленнем Фараса водамі возера Насэр.
У 1966–1969 гадах працаваў у Нацыянальным музеі Судана ў Хартуме над кансервацыяй фрэсак і падрыхтоўцы іх да адкрыцця пастаяннай выставы хрысціянскага нубійскага жывапісу ў 1972 годзе.
Тым не менш заставаўся ў кантакце з Цэнтрам міжземнаморскай археалогіі як эксперт і рэстаўратар, працаваў пры кансервацыі скульптур Афіны, льва і антылопы, знойдзеных у храме Аллат ў Пальміры.
Праходзіў ваенную службу на пасадах камандзіра ўзвода, камандзіра батарэі, начальніка штаба дывізіёна, камандзіра дывізіёна, начальніка штаба брыгады, камандзіра артылерыйскага палка, камандзіра ракетнай брыгады, намесніка ваеннага камісара вобласці, ваеннага камісара ваеннага камісарыята Брэсцкай вобласці.
Апрануты ён у каралеўскае адзенне: камзол да каленяў кінаварна-чырвонага колеру з высокім каўняром-стойкай, на якім багатая арнаментальная вышыўка, спераду круглыя бліскучыя залатыя гузікі; унізе камзол пашыраны і дэкараваны залацістай каймой-вышыўкай; сінія шырокія нагавіцы і элегантныя высокія кінаварна-чырвоныя боты з залатымі шпорамі.
Першасны дакумент быў напісаны «на сойме валном у Вилни» 6 лютага 1514 года: «Жыкгимонт Божю млстю корол Полский, Великий Княз Литовский, Руский, Пруский, Жомойтский, Мазовецкий, Инфлянтский, панств и земль пан и дедич. Упатруючы и уважаючы мы то в нас с пилностю, иж на том свете заслуги нет перед Пном Богом лепшое, яко в розмноженю хвалы Божое, а звлашча межы людми и подданымі ишыми, которые еше недавно с темностей поганских сут навершсные на веру хрестнянскую, розказали есмо воеводе нашому Виленскому пну Миколаю Радзивилу, державцы Дрысвяцкому, абы збудовал церков Матки Божое набоженства светого рымского костела в месте нашом Дрысвяцком…».
Дата асвячэння касцёла невядома, але можна думаць, што Мікалай Радзівіл паспеў выканаць каралеўскі ўказ; у такім разе касцёл пабудаваны паміж 1514 і 1522 гадамі, да гэтага ж часу, відаць, належыць і алтарны абраз.
Галоўны алтар, «рознымі колерамі найцудоўнейшым чынам намаляваны» ў 1743 годзе парохам Дусяцкім Рудамінаю, меў у першай кандыгнацыі абраз «Распяцце Збавіцеля», а ў другой — «Пётр і Павел».
Ён падае, што касцёл Пятра і Паўла збудаваны Пацеем на новым месцы; касцёл жа першай фундацыі стаяў за местам на востраве; пад тытулам «Нараджэння Панны Марыі» і, значыць, быў там жа, дзе і замак.
Аднак далейшае апісанне металічных аздобаў сведчыць, што на ўвазе маецца ўсё ж «Пакланенне вешчуноў»: «У вялікім алтары на абразе Панны і на Ісусе 2 срэбраныя пазалочаныя кароны, у Трох каралёў каронак малых З…»
У аснову зместу абраза пакладзена сведчанне Евангелля ад Матфея аб вешчунах, якія прыйшлі ў Віфлеем пакланіцца дзіцяці-Хрысту: « вось зорка, якую бачылі ўсе на ўсходзе, ішла перад імі, нарэшце, прыйшла і спынілася над месцам, дзе было Дзіцё… , увайшоўшы ў дом, убачылі Дзіця з Марыяю, Маці Яго, і, упаўшы, пакланіліся Яму, і, адчыніўшы скарбы свае, прынеслі Яму дары: золата, ладан і смірну».
Абраз «Пакланенне вешчуноў» пакуль што застаецца нявывучаным; у першай публікацыі твора толькі адзначана яго прыналежнасць да мастацтва Паўночнага Адраджэння, а «Гісторыя беларускага мастацтва» беспадстаўна разглядае яго як поўнае стылістычнае выключэнне з алтарнага жывапісу — пачатку стагоддзяў.
На думку аўтара, «у гэты час беларускі іканапіс пад уплывам рэнесансавых настрояў узбагачаецца элементамі дэкарацыі еўрапейскага мастацтва, а алтарны жывапіс трапляе пад моцны ўплыў мясцовай традыцыйнай іканапіснай сістэмы і адыходзіць ад класічных еўрапейскіх форм».
У працэсе рэстаўрацыі пазнейшыя запісы ў асноўным зняты; пакінуты невялікі партрэт данатара і картуш з гербам «Сыракомля», а таксама фрагменты пазалочанага разьбянога арнаменту ў выглядзе кветак граната, устаўленыя ў пейзажны фон.
Памер абраза — 175 102 2,5 см. Абраз займае выключна важнае месца ў гісторыі беларускага мастацтва, як ці не адзіны прадстаўнік фактычна страчанай галіны беларускага жывапісу, у якой уплыў еўрапейскай готыкі і Рэнесансу мог быць найбольш выразным.
Тэхналагічныя даследаванні перад рэстаўрацыяй паказалі, што аўтарскі жывапіс захаваўся досыць добра пад чатырма слаямі панаўленняў; найбольш значныя страты грунту да асновы ёсць у верхніх вуглах і на адзенні аднаго з вешчуноў.
Фаўстас Буза́нд , сустракаецца таксама Фаўст Візантыйскі — імя армянскага гісторыка стагоддзя, традыцыйна прыпісванае меркаванаму аўтару гісторыка-эпічнага складання, што традыцыйна завецца «Гісторыя Арменіі».
Распаўсюджаная ў Заходняй Еўропе, Паўночнай Манголіі, Карэі, Заходнім Кітаі, Японіі, Паўночнай Амерыцы, Сярэдняй Азіі, Прыбалтыцы, Беларусі, Малдавіі, Закаўказзі, на Украіне , у стэпавай і лесастэпавай зонах Казахстана.
У Расіі распаўсюджана на Каўказе, Алтаі, Далёкім Усходзе, у стэпавай і лесастэпавай зонах Сібіры , на Сахаліне, значная колькасць і шкоднаснасць адзначаецца ў лесастэпавай зоне еўрапейскай часткі Расіі .
Пасля вайны слава абраза яшчэ больш узрасла, і ў 1669 г. віленскі біскуп Аляксандр Казімір Сапега сабраў камісію на чале з біскупам-суфраганам віленскім Мікалаем Слупскім для вывучэння выпадкаў вылячэння і іншых незвычайных з’яў, звязаных з абразом.
У 1673 г. Папа Рымскі Клімент даў дазвол каранаваць абраз, але з розных прычын урачыстасць каранацыі адбылася толькі 8—10 кастрычніка 1750 г. Святкаванне каранацыі апісана ў спецыяльна надрукаванай кніжцы; да гэтай жа даты былі выбіты два памятныя медалі.
Гэтую дату нельга лічыць за дату прымацавання карон на абразе, бо, як бачна на самых старых гравюрах з рэпрадукцыяй абраза, зробленых Лявонціем Тарасевічам у 1686 г. і да 1695 г., ужо ў канцы ст.
Паведамленне аб віленскім абразе нямецкаму езуіту даставіў рэктар Віленскай акадэміі Альберт Каяловіч, які, пэўна, браў звесткі з дзвюх кніг аб гэтым абразе, выдадзеных у Вільні ў 1670 і 1671 гг.
Міхаіла і кляштар бернардзінак, абраз быў перанесены ў касцёл бернардзінцаў, які ў гэты час стаў парафіяльным, і знаходзіўся там да 1912 г. У гэты час Сапегі атрымалі дазвол зноў адчыніць касцёл Св.
Кожны год каля 70 % выпускнікоў адразу па сканчэнню навукі прымаюцца на працу па спецыяльнасці, некаторыя працягваюць навуку за мяжой, а праз 3 гады пасля сканчэння гэты адсотак даходзіць амаль да 100.
«Улічваючы патрэбу ўдасканалення сістэмы адукацыі, і жадаючы скарыстацца багатым досведам у вобласці рэалізацыі праграм вышэйшай і прафесійнай адукацый», Урад Арменіі вырашае браць удзел у стварэнні фонду «Французскі ўніверсітэт у Арменіі».
Праходзіў ваенную службу на пасадах намесніка камандзіра роты, батальёна, палка па палітычнай частцы, намесніка начальніка палітаддзела танкавай дывізіі, намесніка камандзіра танкавай дывізіі, начальніка аддзела 7-й танкавай арміі, начальніка аддзела 65-га армейскага корпуса, намесніка камандзіра па выхаваўчай рабоце 65-га армейскага корпуса Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь.
Выбіраўся дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь другога, трэцяга, чацвёртага і пятага скліканняў, быў членам Пастаяннай камісіі Палаты прадстаўнікоў па нацыянальнай бяспецы, намеснікам старшыні, старшынёй Пастаяннай камісіі Палаты прадстаўнікоў па нацыянальнай бяспецы, Намеснікам Старшыні Палаты прадстаўнікоў.
Скончыў Новасібірскае вышэйшае ваенна-палітычнае агульнавайсковае вучылішча, афіцэр-палітработнік з вышэйшай адукацыяй; Ваенна-палітычную акадэмію імя К. Готвальда па вышэйшай ваенна-палітычнай спецыяльнасці; Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь, менеджар-эканаміст.
Улічаны таксама і характэрныя для Азербайджана асаблівасці, звязаныя з нацыянальнымі канфліктамі: менавіта гэта, на думку В. В. Лунеева, абумовіла наданне асаблівай важнасці ахове інтарэсаў міру і бяспекі чалавецтва, а таксама ваенных злачынстваў.
У Агульнай частцы разглядаюцца асноўныя паняцці крымінальнага заканадаўства, вызначаюцца падставы крымінальнай адказнасці і вызвалення ад яе, агульныя палажэнні аб крымінальным пакаранні і вызваленні ад яго, прымусовых мерах лячэння, а таксама асаблівасці крымінальнай адказнасці непаўналетніх.
Структура Асаблівай часткі адлюстроўвае іерархію каштоўнасцяў, якія ахоўваюцца крымінальным законам: на першым месцы стаяць злачынствы супраць міру і бяспекі чалавецтва і ваенныя злачынствы, затым злачынствы супраць асобы, і толькі потым эканамічныя злачынствы і злачынствы супраць грамадскіх і дзяржаўных інтарэсаў.
Дзеючая рэдакцыя Крымінальнага кодэкса Азербайджана была падпісана Прэзідэнтам Азербайджана Г. Аліевым 30 снежня 1999 года і ўступіла ў сілу з 1 верасня 2000 года, змяніўшы папярэдні Крымінальны кодэкс Азербайджанскай ССР 1960 года, які прымяняўся да тых часоў.
Была выпрацавана праграма вывучэння старажытнасцей беларуска-літоўскіх губерняў, якая ўключала праверку наяўных звестак аб курганах і гарадзішчах, разведачныя раскопкі новых археалагічных помнікаў, абагульненне атрыманых матэрыялаў, стварэнне археалагічных карт, збор дадзеных аб прыватных калекцыях.
Антановіч, прафесар В. Г. Васільеўскі, архіварыус Віцебскага цэнтральнага архіва старажытных актаў М. Л. Вяроўкін, мастак В. В. Гразноў, граф Л. дэ Флёры, У. З. Завітневіч, М. Ф. Кусцінскі, святар Сынкавіцкага манастыра Е.
Мілавідаў, святар Л. С. Паеўскі, захавальнік Віленскага музея старажытнасцей Ф. В. Пакроўскі, А. М. Паўлінаў, маршалак дваранства Віленскай губерні А. С. Плятэр, інспектар вучылішч Е.
Было заслухана 86 дакладаў, з іх 43 прысвечаны старажытнасцям Беларусі: даследаванні курганоў Магілёўскай і Мінскай губерняў, на мяжы Літвы і Беларусі , помнікаў бронзавага веку ў басейне р. Дняпра , пра заснаванне Гродна , гісторыю Брэста , каменныя бабы , старажытныя храмы Віцебска і Полацка , пра пахаванні радзімічаў , пра яцвяжскія могільнікі , пра месцазнаходжанне Крывога замка ў Вільні і інш.
У 1891 г. з мэтай падрыхтоўкі і правядзення -га археалагічнага з’езду створаны Маскоўскі падрыхтоўчы камітэт з аддзяленнем у Вільні (кіраўнік генерал-лейтэнант П. Тыртоў, яго намеснік Ю. Ф. Крачкоўскі, члены камітэта Ф. М. Дабранскі, І. Я. Спрогіс, К. І. Снітка, М. Плашчынскі, Ф. В. Пакроўскі, А. П. Адамсон, В. І. Насовіч, А. І. Шверубовіч, В. В. Гразноў, Я. Ф. Карскі, М. І. Самойла, П. Д. Бранцаў, М. І. Коханаў, І. П. Трутнеў).
Татур і настаўнік Мінскай гімназіі А. П. Смародскі; ад Магілёўскага — стацкі саветнік, дырэктар Магілёўскай класічнай гімназіі, рэдактар неафіцыйнай часткі газеты «Могилевские губернские ведомости» М. В. Фурсаў; ад Гродзенскага — выкладчык гімназіі, член Гродзенскага археалагічнага камітэта, член Паўночна-Заходняга аддзела Рускага геаграфічнага таварыства Я.
Хаім Герцаг — ізраільскі дзяржаўны дзеяч ірландскага паходжання, які на працягу сваёй палітычнай кар’еры займаў адказныя дзяржаўныя пасады, у тым ліку быў паслом пры ААН і 6-м прэзідэнтам Ізраіля.
9 кастрычніка 1942 года палкоўнік Г. П. Ісакаў прызначаны камандзірам 96-й стралковай дывізіі , байцы якой асабліва вызначыліся ў ходзе аперацыі «Кальцо» — па знішчэнні акружанай групоўкі ворага ў раёне Сталінграда.