polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Разам з Доўсанам летам ён працягнуў раскопкі, знайшоўшы і іншыя сведчанні існавання старажытнага «пілтдаўнскага чалавека»: яшчэ больш фрагментаў чэрапа, сківіцы з двума зубамі, разнастайныя акамянеласці жывёл і прымітыўныя каменныя прылады працы.
Лічачы, што знойдзеныя рэшткі належалі аднаму чалавеку, Сміт Вудвард зрабіў рэканструкцыю чэрапа, і 21 лістапада 1912 года газета «Манчэстэр Гардыян» апублікавала артыкул пра «дзіўнае адкрыццё ў Сасэксе», дзе, у прыватнасці, адзначалася, што, хутчэй за ўсё, істота, якой належаў чэрап, жыла мільён гадоў таму і што гэта найбольш ранні продак чалавека, выяўлены ў Англіі.
У прыватнасці, яна прымусіла пайсці ілжывым шляхам і дала пацверджанне тагачаснай тэорыі аб тым, што спачатку мела месца развіццё мозгу, а пасля яго развілася і сківіца, адаптаваўшыся да новых відаў ежы.
Адныя вучоныя даказвалі, што магла існаваць такая істота з ніжняй сківіцай малпы і чалавечым чэрапам; іншыя ім супярэчылі і казалі, што тут знайшлі рэшткі дзвюх істот: па-першае, чалавека, які жыў у пасляледніковую эпоху і нічым асаблівым ад цяперашніх людзей не адрозніваўся; і, па-другое, малпы, вельмі падобнай да шымпанзэ, якая жыла ў межах Англіі значна раней — у канцы трацічнага часу, значыць, яшчэ да наступлення ледавікоў.
Акрамя таго, рэшткі старажытных людзей, знойдзеныя ў наступныя гады ў Афрыцы, Кітаі, Інданезіі і іншых частках Азіі і Еўропы, не сведчылі аб наяўнасці вялікага мозгу і малпападобнай сківіцы, як у «пілтдаўнскага чалавека».
У прамове, ілюстраванай дыяпазітывамі і схемамі, Вудвард зрабіў здагадку, што ўзор належыць асобе жаночага полу, абгрунтаваў сваё меркаванне аб тым, што яе можна разглядаць як прадстаўніка да гэтага часу невядомага віду , і прапанаваў новую назву для яго.
Зрэшты, пазней да Артура Кіта далучыўся анатам Дэвід Уотэрстан , які 13 лістапада 1913 года выказаў свае крытычныя заўвагі адносна пітлдаўнскай знаходкі ў публікацыі часопіса «» і зрабіў выснову, што сківіца практычна ідэнтычная шымпанзэ, а фрагменты чэрапа, па сутнасці, маюць чалавечае аблічча, а таму было б нелагічна лічыць, што яны маглі належаць адной асобіне.
У 1915 годзе амерыканскі заолаг Герыт Сміт Мілер апублікаваў вынікі больш дэталёвага вывучэння злепкаў пілтдаўнскіх узораў з высновай аб тым, што сківіца належыць выкапнёвай шымпанзэ.
Выклікаўшы ў апошнія гады шмат спрэчак, ніжняя сківіца, якая была знойдзена ў наносных слаях гравія, верагодна, плейстацэнавага ўзросту каля Пільтдаўна у Англіі, ці так званая «пільтдаўнская ніжняя сківіца» , па Герыт Мілеру , належыць «старажытнаму шымпанзэ»
Таксама асобна стаіць чэрап так званага пільтдаўнскага чалавека, знойдзены не так даўно ў Англіі: пры высокім развіцці чарапнога зводу ён мае сківіцу, вельмі блізкую да сківіцы шымпанзэ; паколькі чэрап і сківіца былі знойдзены паасобку, то з’явілася сумненне ў іх прыналежнасці да аднаго арганізма.
Вялікую старажытнасць прыпісвалі эаантрапу , ад якога ў Англіі у 1911 і ў 1915 гг. былі знойдзены рэшткі двух чарапоў; знойдзеная разам з першым чэрапам ніжняя сківіца, на думку Г. Мілера, належыць «старажытнаму шымпанзэ» .
Тры хлопца пачынаюць служыць у войску, прычым ва ўсіх было цалкам рознае жыццё да гэтага: адзін з завода, другі з ВНУ, а трэці уцёк з казіно ад братоў Аліевых, якім ён вінен вялікую суму грошай.
Усе трое мужчын маюць адзін і той жа мітахандрыяльнай гаплатып, а ва ўсіх жанчын гаплатыпы розныя — відаць, неандэртальцы былі патрылакальнымі — юнакі, якія дасягнулі сталасці, заставаліся ў роднай сям'і, а дзяўчаты пераходзілі ў іншыя групы.
Гэта рэзка ўзмацніла пазіцыі Эпенштайнаў і ў 1011 г. Адальбера атрымаў ад імператара карону герцагства Карынтыі, якая ўключала тады тэрыторыі ад Вероны да Аўстрыі і ад Зальцбурга да Харватыі.
На працягу наступных сарака гадоў цэнтральная ўлада ў Карынтыі знаходзілася ў заняпадзе: імператары перадавалі герцагства сваім набліжаным, якія атрымлівалі адпор мясцовай знаці і не маглі ўмацавацца на прастоле.
Паводле меркавання шэрагу польскіх, заходніх і расійскіх гісторыкаў, гэтыя падзеі неабходна разглядаць у адзіным кантэксце як складовыя часткі аднаго працэсу, а дзеянні Чырвонай Арміі неабходна інтэрпрэтаваць як агрэсію супраць Польскай дзяржавы.
Паводле меркавання шэрагу іншых гісторыкаў, Польскі паход РСЧА не мае прычынна-следчых сувязяў з германскай агрэсіяй, або гэтыя сувязі не носяць прамога характару, а дзеянні Чырвонай арміі не з'яўляюцца агрэсіяй супраць Польшчы і іх неабходна разглядаць асобна ад дзеянняў германскага Вермахта.
У кантэксце дадзеных падзей, як правіла, разглядаюцца таксама маскоўскія савецка-брытана-французскія перамовы ў жніўні 1939 года, савецка-германскі пакт аб ненападзе , заключаны 23 жніўня 1939 года і савецка-германскі дагавор аб граніцы, падпісаны 28 верасня 1939 года.
Падзеі ў Польшчы ў верасні 1939 года — шэраг гістарычных падзей, што адбыліся ў верасні 1939 года на тэрыторыі Польскай рэспублікі і аб'ядноўваюцца значнай часткай гісторыкаў адзінай прычынна-следчай сувяззю.
Лётае на сухіх схілах, прагалінах, лясных дарогах, у пагорыстай мясцовасці з вапняковымі глебамі і ў гарах на вышыні да 2000 м. Актыўны ў гарачыя дні, асабліва апоўдні, лётаючы, часта садзіцца на кветкі роду .
Для Цэнтральнай Еўропы наўрад ці характэрны хоць бы адзін від з падобнай афарбоўкай, аднак у Паўднёвай Еўропе, Паўночнай Афрыцы і Малой Азіі існуюць падобна афарбаваныя віды.
Чыгуначны вузел у буйных населеных пунктах з'яўляецца часткай транспартнага вузла, які прадстаўляе сабой комплекс транспартных прылад у раёне стыку розных відаў транспарту, сумесна выконваюць аперацыі па абслугоўванні транзітных, мясцовых і гарадскіх перавозак.
Пасля выгнання Ірада Архелая ў 6 годзе — дата, засведчаная Касіем Дыёнам, — Юдэя падпала пад наўпростае кіраванне Рыма і ўвайшла ў склад правінцыі Сірыі, і імператар Аўгуст прызначыў праконсула Квірынія ў Сірыю спаганяць падаткіІосіф Флавій.
Публій Сульпіцый Квірыній (, , варыянты транскрыпцыі — Квірыній, Кірыній, Кірэній; нар. каля 45 года да н.э.; памёр 21 год н.э.) — старажытнарымскі палітычны дзеяч, консул 12 года да н.э.
Праведзены ім па наказе цэзара Аўгуста перапіс насельніцтва перасякаецца з біблейскай, новазапаветнай гісторыяй : з прычыны гэтага перапісу Іосіфу з Марыяй давялося адправіцца ў родны горад Віфлеем, дзе і нарадзіўся Ісус.
Былі ўнясены папраўкі ў закон, паводле якіх ўдзел у выбарах актывістаў дэмакратычных партый значна абмяжоўваўся ў тым выпадку, калі яны мелі на працягу года адміністрацыйныя судзімасці, напрыклад, за ўдзел у дэманстрацыях або несанкцыяваных пікетах.
Закон аб выбарах ускладніў працэс вылучэння кандыдатаў, і пазбавіў грамадскія аб’яднанні права вылучаць кандыдатаў на мясцовых выбарах, пры гэтым надзяліўшы працоўныя калектывы падобнай магчымасцю.
Кіруючыя эліты нягледзячы на разнастайныя спробы ўплыву на сітуацыю з боку палітычных апанентаў паспяхова бяруць пад кантроль палітычны працэс на мясцовым узроўні і ўдзел грамадзян толькі стаў павялічвацца.
23 снежня 1998 г. згодна з рэзалюцыяй Кангрэса рэспубліканскіх дэмакратычных сіл, апазіцыйныя партыі адмовіліся браць у выбарах удзел, бо «ў Беларусі адсутнічаюць умовы для правядзення свабодных і дэмакратычных выбараў», і вылучаць кандыдатаў.
Выбарчыя камісіі — незалежныя калегіяльныя органы, сфармаваныя ў адпаведнасці з выбарчым заканадаўствам, якія арганізуюць і забяспечваюць падрыхтоўку і правядзенне выбараў рознага ўзроўню.
Пасля смерці сваёй першай жонкі Ульрых ажаніўся з Агнесай Царынген, дачкой аўстрыйскага герцага Германа Бадэнскага, што давала магчымасць прэтэндаваць на аўстрыйскі прастол, аднак Ульрых не стаў умешвацца ў барацьбу за аўстрыйскую карону, абмежаваўшыся толькі падтрымкай чэшскага прэтэндэнта.
Больш за тое, у 1268 годзе Ульрых завяшчаў свае ўладанні і прастол герцагства Карынтыя каралю Чэхіі Пржэмыслу Отакару , свайму пляменніку, адхіліўшы ад успадкоўвання свайго малодшага брата Філіпа, архібіскупа Зальцбургскага.
Пра амбіцыі карынтыйскага герцага сведчыць той факт, што ў якасці свайго герба ён стаў выкарыстоўваць «трох швабскіх ільвоў» на залатым полі — геральдычны сімвал, які ўзыходзіць да Беатрысы Швабскай, жонкі Адальбера, герцага Карынтыі ў 1011—1035 гадах, якая паходзіла з імперскага роду Каралінгаў.
22 ліпеня 1960 года ў склад сельсавета са скасаванага Семукацкага сельсавета перададзены 16 населеных пунктаў (Александроў, Альхоўка, Барок, Бярозаўка, Вялікія Бялевічы, Катвіна, Коркаць, Майшчына, Малыя Бялевічы, Мікалаеўка, Міхайлаўск, Навабеліца, Паддуб’е, Паўлаўск, Рубеж і Укружжа), таксама ў склад сельсавета перададзены 10 населеных пунктаў Цішоўскага сельсавета (Барсукі, Вясёлы, Гуслішча, Гуслянка, Жабін Паўднёвы, Жабін Паўночны, Залессе, Навасёлкі, Паддуб’е і Ямніца).
4 чэрвеня 1965 года ў склад адноўленага Семукацкага сельсавета перададзены 15 населеных пунктаў (Александроў, Альхоўка, Барок, Барсукі, Бярозаўка, Вялікія Бялевічы, Дуброўка, Катвіна, Коркаць, Майшчына, Малыя Бялевічы, Паддуб’е, Паўлаўск, Рубеж і Укружжа).
Асабліва, няўдалая атака на канвой -51 , калі перавышаючая групоўка нямецкіх надводных караблёў не змагла нанесці паражэнне брытанскаму эскорту, які складаўся з крэйсераў і эсмінцаў, прывяла Гітлера ў лютасць, і стала прычынай пераносу акцэнту з надводных рэйдараў да падводных лодак.
30 мая 1942 года ацалелыя судны канвою -16 прыбылі ў Мурманск і Архангельск; канвой апынуўся настолькі паспяховым у плане дастаўкі ваенных матэрыялаў у СССР, што нямецкае камандаванне прыклала дадатковыя намаганні для недапушчэння праходжання наступных канвояў.
Бой каля Нордкапа: у снежні 1943 года канвой 55 быў атакаваны нямецкім лінейным крэйсерам «Шарнгорст», які ў начным баі быў патоплены брытанскім лінкарам «Дзюк оф Ёрк» і караблямі эскорту.
Як «флот у наяўнасці», «» і іншыя цяжкія надводныя нямецкія караблі звязвалі сілы Каралеўскага ВМФ якія маглі быць лепшым чынам выкарыстаны дзесьці яшчэ, напрыклад, для стрымлівання ВМФ Японіі ў Індыйскім акіяне.
Аднак, з закрыццём саюзнікамі непатруляванага паветранага «акна» над паўночнай Атлантыкай, паляпшэннем радыёпеленгацыйнага абсталявання , абсталяваннем самалётаў сантыметровым радарам на аснове рэзананснага магнетрона і выдзяленнем канвоям эскортных авіяносцаў, магчымасці для нямецкіх рэйдараў у Атлантыцы былі абмежаваны.
Гэта, разам з відавочнай неабходнасцю спыніць арктычныя канвоі ў СССР, прымусіла Гітлера аддаць загад перадыслакаваць цяжкія надводныя нямецкія караблі, у тым ліку лінкар «Тырпіц», у Нарвегію.
Шлях канвояў ляжаў міма Гебрыдскіх і Фарэрскіх астравоў за 300 км ад акупаванай Нарвегіі ў Мурманск і Архангельск і быў асабліва небяспечны з-за праходжання недалёка ад баз нямецкай авіяцыі, падводнага і надводнага флоту, а таксама з-за пераважна дрэннага надвор'я ў гэтых водах.
У савецкай гістарычнай літаратуры тэрмін «арктычныя канвоі» ўжываўся выключна да аперацый Паўночнага флоту і Беламорскай ваеннай флатыліі на ўнутраных арктычных шляхах зносін Савецкага Саюза ў перыяд 1941—1944 гадоў, сучаснае значэнне тэрміна да перабудовы выкарыстоўвалася толькі ў «замежнай літаратуры».
15 снежня — 21 сакавіка – персанальная выстаўка «Лявон Баразна: Мастак, этнограф, мастацкі дзеяч», прымеркаваная да 90-годдзя з дня нараджэння, Музей беларускага народнага мастацтва, Раўбічы
Аўтар зборнікаў вершаў «Па сонечных узгорках» , «Мае пакаленне» , «Вялікі мой і ціхі акіян» , «Размова з восенню» , «Асеннія пракосы» , «Слова сябрам» , зборніка апавяданняў і аповесцей «Навальнічнае рэха» , «Героі не адступаюць» , «Сарочы лес» , «Алёшка-атаман» , «Туман над стэпам» , «Шлях на Эльбу» , нарыса «Минская область» .
Пашыраны ў трапічных і субтрапічных абласцях у Цэнтральнай і Паўднёвай Амерыцы, Паўднёвай Афрыцы, Паўднёвай Азіі, Аўстраліі, у Сярэдняй Азіі водзіцца адзін від — слепазмейка.
Акрамя базы слоўнікаў, якія складаюцца сканіраваннем і распазнаваннем папяровых слоўнікаў і даданнем новых слоў карыстальнікамі сайта, ёсць форумы «Мультитрана», дзе перакладчыкі могуць задаваць адно аднаму пытанні і размаўляць.
Створана на базе цагельні ў Горках пастанова Саўміна БССР «Аб стварэнне новых і ўмацаванні матэрыяльна-тэхнічнай базы існуючых выпраўленча-працоўных калоній МУС БССР» ад 6 лютага 1957 года.
У розныя гады ў Горацкай калоніі 9 адбывалі частку свайго тэрміну апазіцыйныя актывісты Зміцер Дашкевіч, Мікалай Дзядок, Аляксей Мілюкоў і Васіль Парфянкоў, Міхаіл Жамчужны, прызнаны праваабарончымі арганізацыямі Беларусі палітвязнем.
4 верасня 2013 г. Аляксей Мілюкоў і яго бацька Алег Жалноў, вядомы бабруйскі блогер, зафіксавалі на відэакамеру парушэнне правіл дарожнага руху супрацоўнікамі міліцыі, пасля чаго з вусновай заявай звярнуліся да супрацоўнікаў ДАІ.
У 1046 годзе маркграфства атрымалі графы з дынастыі Веймар-Орламюндэ, у 1067 годзе — Брунаны, прадстаўнік якіх, Эгберт , у час барацьбы за інвестытуру ў 1089 годзе быў скінуты.
22 жніўня 2017 года да Брольніцкага сельсавета далучана частка скасаванага Ваўковіцкага сельсавета (землі плошчай 4703 га і наступныя населеныя пункты: вёскі Агароднікі, Амневічы, Ваўковічы, Гаравічы, Мацешыцы, Рутка 2, Сянежыцы); са складу Брольніцкага сельсавета выключаны землі плошчай 4753 га і наступныя населеныя пункты: аграгарадок Гарадзечна, вёскі Брацянка, Іспась, Літоўка, Мотча, Сялец, Слабодка, Стары Лес, Сунчыцы, хутары Слухавічы, Эканомія, якія ўвайшлі ў склад Ладзеніцкага сельсавета.
Кумдах, або Кніжная святыня — складаная арнаментаваная скрынка або шкатулка, якая выкарыстоўваецца ў якасці рэлікварыя для захавання кніг і разглядаецца як рэліквіі святых, якая ўжывалася ў ранняй сярэднявечнай Ірландыі.
Яны, як правіла, створаны пазней, чым кнігі, якія яны ўтрымліваюць, часта на некалькі стагоддзяў, як правіла, кніга паходзіць з гераічнай эпохі ірландскага манаства да 800 года, а ацалелыя кумдахі датуюцца перыядам пасля 1000 года, хоць ясна, што такая форма датуецца значна раней.
Звычайная форма — гэта канструкцыя, што базуецца на галоўным фасадзе з выкарыстаннем буйных камянёў горнага крышталя і іншых паўкаштоўных камянёў, якія пакідаюць прабелы паміж перакладзінамі крыжа для большай дэкаратыўнасці.
Некаторыя кумдахі насілі на ланцужку або шнуры, часта падвешваліся на шыі, што змяшчала іх побач з сэрцам і, як лічылася, прыносіла духоўныя і медыцынскія выгоды (тое ж самае было зроблена з Кутбертавым Евангеллем у скураным мяшку ў сярэднявечны Дарэме).
Іншыя кнігі, такія як Келская кніга, і Кніга з Дарау, як вядома, мелі некалі кумдахі або каштоўныя абклады, або абодва, але з-за каштоўных металаў яны былі натуральнай мішэнню для рабаўнікоў і злодзеяў.
Царква ў Ірландыі падкрэслівала сакральнасць, якая прысутнічала або магла прысутнічасць у аб’ектах, у адрозненне ад астатняй каталіцкай царквы, якая аддавала перавагу часткам цела ў якасці святых рэліквій, хоць і тут сустракаліся лакальныя домападобныя , такія як шатландскі Манімаскскі Рэлікварый.
Яшчэ адной ірландскай асаблівасцю быў рэлікварый звона для захавання ручных званоў, якімі выклікалі супольнасць на службу або прыём ежы, адзін з самых ранніх рэлікварыяў захоўваў рэмень невядомага святога, які мог выкарыстоўвацца для доказу праўдзівасці і вылечвання ад хвароб.
Больш стары «ніжні» фасад, які ў цяперашні час аддзелены ад унутранай скрыні, створаны з меднага сплаву, з вялікім крыжом унутры рамкі, якая нясе ў сабе надпіс на ірландскай мове, што таксама праходзіць па перакладзінах крыжа.
Надпіс часткова згублены з-за гэтага, але з большага можа быць рэканструяваны: «гэта малітва за абата , Матгамайна Уа Катайла і Фінда Уа Дунгалайха, караля . Яна таксама згадвае , званага „каралём Ірландыі“ і Мак Райта Уа Данхада, караля , а таксама імя стваральніка, Данхада Уа Тэкайна 'супольнасці Клуайна '».
Цалкам трохмерная фігура распятага Хрыста ў цэнтры галоўнага фасаду, з рэльефнымі медальёнамі святых і Дзевы з Дзіцем, і сцэны па баках, якія спалучаюць у сабе асноўныя фігуры ў рэльефе і іншыя ў гравіроўках.
Стыль даволі больш вытанчаны, чым ў перапрацоўках стагоддзя, з элегантнымі бягучымі жывёламі на невялікіх мацаваннях па вуглах, і ювелір, які падпісаў працу, Джон О’Бэрдэн, запісаны жыхаром ; да цяперашняга часу ювеліры у Ірландыі, як і ўсюды ў Еўропе, звычайна былі свецкімі асобамі.
Верагодна, найбольш вядомым з’яўляецца кумдах для Катаха Святога Калумбы, важны псалтыр, які з вялікай верагоднасцю створаны не пры жыцці , а ў хуткім часе пасля яго смерці ў 597 годзе, але да гэтага часу, напэўна, з’яўляецца самай ранняй захаванай ірландскай кнігай і вельмі прэстыжнай рэліквіяй.
Некалькі захаваных прыкладаў маюць высокаякасныя рэпрадукцыі пачатку стагоддзя ў Метраполітэн-музеі ў Нью-Ёрку, якія не выстаўляюцца, але маюць добрыя ілюстрацыі, даступныя онлайн, у адрозненне ад арыгінальных твораў.
Багата аздобленыя металічныя дэталі з выявамі жывёл і чалавечых фігур, адзін фасад і бакі датуюцца перыядам 1027 і 1033 гадоў на падставе надпісу, які рэгіструе стварэнне і факт дарэння кумдаха, а іншы фасад датуецца больш познім часам і можа быць датаваны прыкладна 1375 годам, таксама па яго надпісам.
Святыня была страчана ў стагоддзі, але яе знешні выгляд, у тым ліку надпісы і запісы каралеўскага , захаваліся ў запісах 1677 года, цяпер падшытых у кнігу як фоліа , хоць іншыя надпісы не расшыфраваныя.
Найстарэйшы кумдах, захаваны ў значнай ступені ў сваім першапачатковым выглядзе, гэта створаны ў пачатку стагоддзя для Евангелля з тыповай канструкцыяй драўлянага корпусу, на які прыбіты металічныя таблічкі.
29 ліпеня 2008 года ў сувязі з аб’яднаннем вёсак Княжыцы і Сумарокава ў адзін населены пункт, цэнтр сельсавета перайменаваны ў Княжыцы-Сумарокава і рэарганізаваны ў аграгарадок.
Рональд Котлак, які піша для , назваў часціцу «эксцэнтрычнай» і заявіў, што мезон «можа адкрыць дзверы ў новую эру фізікі» з-за яго даказанага ўзаемадзеяння са «злавесным царствам антыматэрыі» .
Бронзавы век суправаджаўся агульнай зменай у кірунку кельцкага мастацтва, якое прынята дзяліць на шэраг фаз ў храналагічным парадку: «ранняя» або «строгая» фаза, тыповая для позняга перыяду Гельштацкай культуры, асаблівасцю якой былі роўныя і геаметрычныя фігуры; «» або «раслінная» фаза , дзе ўпершыню з’яўляюцца плеценыя арнаменты; «стыль мячоў» , які працягвае традыцыі вальдальгесгаймскага мастацтва, якое адрозніваецца большай рэльефнасцю і тым, што багата сталі упрыгожвацца ножны і мячы.
Дадзенае мастацтва асабліва было распаўсюджана на тэрыторыі цяперашніх Швейцарыі і на Балканах; «пластычная» або «трохмерная» фаза, якая рушыла пасля «мячоў», адрознівалася ў арнаментах багаццем стылізаваных малюнкаў людзей і жывёл і перыяд мастацтва опідумаў , Пры гэтым адзначаецца відавочна мультяшная знешнасць малюнкаў, падобных на дыснэеўскі стыль маляваных персанажаў, дзе выразна відаць моцны ўплыў рымскага правінцыйнага мастацтва пры самабытным кельцкім стылі.
Нягледзячы на тое, што ірландскае мастацтва адыгрывала ключавую ролю ў кельцкай культуры ў эпоху ранняга сярэднявечча, у Ірландыі амаль не знойдзена узораў прадметаў і ўпрыгажэнняў Латэнскай культуры, толькі зрэдку і як правіла добрай якасці, што кажа пра тое, што яны закупляліся заможнымі людзьмі.
Зыходзячы з гэтага можна рабіць высновы, што ў Брытаніі і Ірландыі былі досыць слаба прадстаўлены кельцкія народы, аднак заваяванне кантынентальнай Еўропы Рымскай імперыяй кардынальна змяніла сітуацыю і справакавала пастаянныя наплывы бежанцаў, пераважна кельцкага насельніцтва, такім чынам латэнскае мастацтва працягвала сваё развіццё ў землях Шатландыі і паўночна-заходніх раёнах Вялікабрытаніі, і дало пачатак новаму астраўному кельцкай стылю, які фарміраваўся ўжо пад нарастальным уплывам хрысціянскай рэлігіі.
Бронзавы век прадстаўлены ў асноўным Латэнскай культурай, якая ўтварылася раптоўна, прыкладна ў 5-м стагоддзі да нашай эры і верагодна супадала з нейкім грамадскім пераваротам, які прадвызначыў змену культурных і гандлёвых цэнтраў у паўночна-заходняй Еўропе.
Першапачаткова латэны пражывалі на поўначы Францыі і поўдні Германіі, але на працягу наступных стагоддзяў распаўсюджвалі свой уплыў на Італію і Ірландыю і Венгрыю, самі кельты часцяком выступалі агрэсіўнымі захопнікамі, але былі рэгіёны, якія мірна пераймае кельцкую матэрыяльную культуру, верагодна латэнская культура першапачаткова не была кельцкай, але з часам падвергнулася асіміляцыі, паколькі раннія археалагічныя раскопкі паказваюць відавочны ўплыў ва ўпрыгажэннях і прадметах побыту замежных культур, асабліва скіфскай, грэчаскай і этрускай і нават персідскай, выкліканай заваяваннем Фракіі і Македоніі імперыяй Ахеменідаў.
Аднак кельцкія малюнкі не адрозніваліся сваёй унікальнасцю і прадстаўлялі мастацтва, тыповае для народаў гэтага рэгіёну, і ў ім назіраўся ўплыў мастацтва іншых народаў, з якімі протакельты ўступалі ў кантакт.
У якасці ўзораў выкарыстоўвалася мегалітычнае мастацтва на камянях і сасудах пакідалі ўзорныя сіметрычныя спіральныя кругі і іншыя акругленыя формыː падобныя віды мастацтва, перш за ўсё наскальныя малюнкі, у дастатку захаваліся і да нашых дзён, у прыватнасці з часоў неаліту захаваўся найбуйнейшы помнік архітэктуры Бру-на-Бойн ў Ірландыі.
У мастацтве багатых кантынентальных кельтаў на рубяжы нашай эры, яшчэ перш чым яны былі заваяваныя рымлянамі, прасочваўся ўплыў грэчаскіх, рымскіх і іншых «чужых» стыляў і, верагодна, некаторыя прадметы былі нават вырабленыя замежнымі майстрамі спецыяльна для кельтаў.
Аднак у раскопках пахаванняў кельтаў , які быў пабудаваны праз 400 гадоў, былі знойдзены элементы дэкору і ўпрыгажэнні, тыповыя для эпохі жалезнага веку, таму сярод навукоўцаў застаецца актуальна дыскусія адносна таго, ці з’яўлялася золата кантынентальных кельтаў фракійскім.
Па меры таго, як грамадства Гальштата станавілася больш уплывовым і багатым і наладжвала ўсё больш моцныя гандлёвыя сувязі з суседнімі рэгіёнамі, у горадзе сталі з’яўляцца ўпрыгажэнні з усё далейшых рэгіёнаў, у тым ліку тавары з Міжземнамор’я або нават кітайскі шоўк.
У Гохдарфскай грабніцы быў знойдзены яшчэ посуд з выявамі львоў, ляжачых на вобадзе, але ўжо зроблены мясцовымі жыхарамі, пры гэтым у спробе пераймаць грэчаскае мастацтва, але ўжо з уплывам кельцкага мастацтва.
Сярод кантынентальнага насельніцтва, падвергнутага асіміляцыі з боку рымлян і германцаў быў яшчэ прыкметны ўплыў кельцкага народнага мастацтва, у прыватнасці ў рымскім ганчарстве, распаўсюджаным сярод галаў.
Галія тады стала найбуйнейшым вытворцам ганчарных вырабаў, што пастаўляюцца ў розныя рэгіёны Рыма, у якіх акрамя малюнкаў бажаствоў і жывёл таксама маглі ствараць вырабы, упрыгожваючы «мясцовым» арнаментам і стылізаванымі малюнкамі.
Таксама ў Брытаніі для ўпрыгожвання выкарыстоўвалася значна больш эмалі, чым у іншых участках Рымскай Імперыі, напрыклад, на брошках, таксама на упрыгажэннях маглі адлюстроўвацца драконы, якія дэманструюць пераемнасць кельцкай культуры.
Людзі, якія гістарычна жылі на тэрыторыі заходняй Еўропы, таксама вядомыя як кельты, паходзяць ад інда-еўрапейскіх народаў, з так званай групы людзей, умоўна названых протакельтамі, што распаўсюджваліся як этнас па паўднёва-заходняй Еўропе, адначасова узмацняючы ўплыў сваёй мовы і культуры.
Больш нядаўнія генетычныя даследаванні паказалі, што розныя кельцкія групы не ўсе мелі агульныя карані, а значыць гаворка ішла таксама аб асіміляцыі карэнных народаў, з часам пераняўшых мову і культуру кельтаў.
У цэлым па параўнанні з археалагічнымі знаходкамі Міжземнамор’я, колькасць кельцкіх высакаякасных знаходак невялікая, аднак бачная выразная розніца ў падзеле аб’ектаў побыту і ўпрыгажэнняў прадстаўнікоў шляхты, якія маюць часцяком «раскошны і нястрыманы выгляд» і простымі таварамі, якія выкарыстоўваюцца простымі людзьмі.
Было таксама знойдзена мноства металічнай зброі, некаторыя асобнікі якой мелі рытуальныя мэты і служылі для ахвярапрынашэнняў, але некаторыя знаходкі, такія як або залатыя абутковыя бляшкі не маюць аналагаў у іншых культурах.
Галоўным маркерам сацыяльнага статусу служыў нашыйны абруч — кельцкі аналаг шыйнай грыўні, які падкрэсліваў матэрыяльны, сацыяльны статус яго ўладальніка, знаходкі паказваюць, што многія грыўны было даволі зношаныя, што кажа пра тое, што ў кельтаў не было прынята мяняць дадзенае ўпрыгажэнне, як у хрысціян не прынята мяняць нагрудны крыжык.
Да нашых дзён захавалася мноства узораў драўлянай скульптуры людзей, якія з-за гніення згубілі часткі цела, напрыклад рукі ці ногі і мелі верагодна сувязь з рэлігійнымі рытуаламі ці нават ахвярапрынашэннямі.