polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Мініяцюры, якія былі дададзеныя ў Англіі да створанага на кантыненце «Этэльстанава Псалтыра» пачынаюць праяўляць англасаксонскую жвавасць у малюнку фігур у кампазіцыях, заснаваных на каралінгскай і візантыйскай мадэлях, і на працягу наступных дзесяцігоддзяў развіваецца выразны вінчэстэрскі стыль з усхваляваным драпіраваннем і складанымі кантамі.
Ранняе англасаксонскае ілюмінаванне манускрыптаў з’яўляецца часткай (спалучэнне міжземнаморскіх уплываў, кельцкіх і германскіх стыляў), якое ўзнікла, калі англа-саксы сутыкнуліся з ірландскай місіянерскай дзейнасцю ў Нартумбрыі, у прыватнасці на і .
У той жа час з Рыма, і яе пераемнікі імпартавалі кантынентальныя рукапісы, такія як італьянскае «», і на працягу значнага перыяду, два стылі з’яўляюцца змяшанымі у розных прапорцыях у англасаксонскіх рукапісах.
У Ліндзісфарнскім Евангеллі ёсць дывановыя старонкі і астраўныя ініцыялы, беспрэцэдэнтныя па сваёй складанасці і вытанчанасці, але партрэты евангелістаў выразна прытрымліваюцца італьянскіх узораў, істотна спрашчаюць іх, няправільна зразумеюць некаторыя дэталі пейзажу і ўстаўляюць іх у рамку з пераплеценымі вугламі.
Партрэт Святога Матфея заснаваны на той жа італьянскай мадэлі, або вельмі падобнай, якая выкарыстоўвалася для фігуры Ездры, якая з’яўляецца адной з дзвюх вялікіх мініяцюр у , але стыль там зусім іншы, «спроба ўвесці чыста міжземнаморскі стыль у англасаксонскую Англію», якая правалілася, як «магчыма, вельмі прасунутая», пакінуўшы гэтыя вобразы, мабыць, як адзіны доказ.
Акрамя , якая захавалася выключна ў цэрквах, з толькі некалькімі прыкладамі ў асноўным нязменнага выгляду, манументальная каменная скульптура таго перыяду ацалела ў вялікіх каменных крыжах, эквівалентных кельцкіх абласцей Брытаніі.
Драўляная скульптура была больш распаўсюджана, але амаль адзіным уцалелым істотным вялікім прадметам з’яўляецца ў Дарэмскім саборы, верагодна, 698 года, са шматлікімі лінейнымі малюнкамі, разьбянымі або надрэзанымі ў тэхніцы, якая з’яўляецца свайго роду буйнамаштабнай гравіроўкай.
З розных крыніц вядома, што існавала традыцыя англасаксонскай паганскай манументальнай скульптуры, верагодна, у дрэве, ад якой не засталося прыкладаў (у адрозненне ад больш позніх англаскандынаўскіх паганскіх абразоў) і з якой крыжы спачатку спаборнічалі.
Як і шмат помнікаў з тэрыторыі Дэнла, Госфартцкі крыж спалучае ў сабе хрысціянскія вобразы з паганскай міфалогіяй, за выключэннем сцэны распяцця і, магчыма, сцэны Страшнага суда, усе астатнія выявы адносяцца да скандынаўскага міфа аб Рагнароку, гібель багоў; гэтая тэма выяўлена і ў іншых хрысціянскіх помніках Англіі і Скандынавіі, магчыма таму, што магла быць выкарыстана на хрысціянскую перавагу.
Па дадзеных некалькіх крыніц, у тым ліку нармандскага летапісца , які ведаў яго асабіста, Сперхафок «быў выдатны ў жывапісе, залатой гравіроўцы і ювелірным рамястве», дзе пад жывапісам, верагодна, меліся на ўвазе малюнкі ілюмінаваных рукапісаў.
«» з’яўляецца шэдэўрам позняга вінчэстэрскага стылю, які апіраўся на астраўное, каралінгскае і , каб стварыць больш цяжкі і больш грандыёзны стыль, дзе шырокае класічнае акантавае лісце часам здаецца занадта пышным.
«Псалтыр Рэмсі» змяшчае старонкі, як з размаляванымі, так і з таніраваным стылямі малюнкаў, у тым ліку з «ільвінай маскай», а «Псалтыр Тыберыя», з апошніх гадоў да заваявання Англіі нарманамі, выкарыстоўвае ў асноўным таніраваныя малюнкі.
Англасакскі малюнак меў вялікі ўплыў у Паўночнай Францыі на працягу стагоддзя, у так званай «школе Ла-Манша», а астраўныя дэкаратыўныя элементы, такія як спляценне, заставаліся папулярнымі да стагоддзя ў франка-саксонскім стылі.
У апошнім стагоддзі перыяду вядомы шэраг буйных фігур з каштоўнага металу; верагодна, яны былі зробленыя з тонкіх лістоў золата на драўлянай аснове, як «», найбольш яркі прыклад гэтага тыпу раннесярэдневяковага мастацтва сярод уцалелых у Еўропе.
Патранаж буйных уладальнікаў зямлі і найбуйнейшых манастыроў стаў экстравагантным у гэты перыяд, а самыя познія англасаксонскія цэрквы, верагодна, былі асляпляльным відовішчам, трохі ў стылі ўсходніх праваслаўных цэркваў.
Секцыі ўпрыгожаных элементаў некаторых вялікіх нарабаваных твораў, такіх як рэлікварыі, былі распілаваныя захопнікамі-вікінгамі і вывезеныя дадому да сваіх жонак, якія насілі іх як упрыгажэнні, і некаторыя з іх ацалелі і захоўваюцца ў скандынаўскіх музеях.
Іншую сумесь можна ўбачыць у пачатку «Стакгольмскага Залатога кодэкса» , дзе партрэт евангеліста злева з’яўляецца паслядоўнай адаптацыяй італьянскага стылю і, верагодна пераймае нейкі страчаны ўзор, хоць і дадае спляценне ў форму стальца, а тэкст старонкі справа ў асноўным выкананы ў астраўным стылі, асабліва першы радок, з моцнымі кельцкімі спіралямі і спляценнем.
Але амаль напэўна абедзве старонкі стварыў адзін мастак і вельмі ўпэўнены ў абодвух стылях; партрэт евангеліста Іаана мае кукарды з кельцкім спіральным арнаментам, хутчэй за ўсё узятым з эмаляваных шчытоў падвеснай чары.
Англасаксонскае мастацтва захавалася пераважна ў ілюстраваных рукапісах, англасаксонскай архітэктуры, у шэрагу вельмі прыгожых рэзьбаў па слановай косці і некаторых вырабах з металу і іншых матэрыялаў.
Як і ў большасці краін Еўропы ў той час, англасаксы найбольш высока цанілі працу па метале, але з яе амаль нічога не захавалася — было каласальнае разрабаванне англа-саксонскіх храмаў, манастыроў і маёмасці раскулачаных дваран новымі нармандскімі кіраўнікамі ў першыя дзесяцігоддзі пасля заваявання, а таксама скандынавамі перад імі, а англійская рэфармацыя знішчыла рэшткі; большасць ацалелага — на кантыненце.
З стагоддзя, асабліва ў другой палавіне, захавалася вельмі мала вялікіх уцалелых прадметаў, зробленых у Англіі, але гэта быў перыяд, калі астраўны і англасаксонскі ўплыў на каралінгскія рукапісы быў у самым разгары, ад скрыпторыяў, напрыклад, у англасаксонскай місіі ў , да вялікага манастыра ў Туры , які ахоплівае перыяд ад 796 да 834 года.
Шмат манастырскіх мастакоў дасягнулі кіруючых пасад; кар’ера Сперхавока ў вырабах з металу была менш сенсацыйна паўтораная яго сучаснікам Манігам, , а за стагоддзе да таго быў вельмі паспяховым архібіскупам Кентэрбэрыйскім.
Сперхавок і Маніг з’яўляюцца адзінымі ювелірамі, аб якіх ёсць больш падрабязная інфармацыя, а інфармацыя аб Годрыку, кіраўніку каманды, якую Маніг прыцягнуў да працы над каўчэгам у храме, з’яўляецца унікальным выпадкам сярод захаваных сведчанняў.
Самая вялікая група англасаксонскай скульптуры паходзіць з былога абацтва ў у Мерсіі, якая налічвае шмат элементаў ад розных дат, у тым ліку цікавыя нешырокія дэкаратыўныя планкі фрызаў, многія з якіх ўтрымліваюць чалавечыя фігуркі, і пано са святымі і Багародзіцай.
Найбольш цікавыя фрагменты групы цяпер захоўваюцца ў Кентэрберыйскім саборы, але паходзяць з у , дзе некалі складалі вялікую кампазіцыю са многімі сцэнамі з фігурамі і групамі на крывалінейнай паверхні, відавочна, высокай якасці, хоць і нявызначанай даты .
На крыжы маглі наносіць надпісы рунічным шрыфтам або лацініцай, і на лацінскай або англасаксонскай мовах (найбольш вядомы надпіс на крыжы з Рутвела, дзе нанесена частка верша «» разам з лацінскімі тэкстамі); больш часта згадваліся данатары крыжоў.
Найбольш ранні англасаксонскі тып манеты, срэбны , прымусіў майстроў, якім без сумнення далі заданне скапіраваць старажытнарымскі і сучасныя ім кантынентальныя стылі, працаваць за межамі іх традыцыйных форм і ўмоўнасцей у частцы галоў на аверсе, вынікі чаго разнастайныя і часта пераканаўчыя.
Пазнейшыя срэбрам, якія мелі ў асноўным лінейныя рэльефы каралеўскіх галоў у профіль на адным баку, больш аднастайныя, як прадстаўнікі таго, што было паважанай валютай па тагачасных еўрапейскіх стандартах.
Аднак англасаксонскае грамадства было масава парушана ў стагоддзі, асабліва ў другой палове, уварваннямі вікінгаў, і колькасць значных аб’ектаў, якія захаваліся, значна падае, а іх датаванне становіцца яшчэ больш складаным, чым створаных на стагоддзе раней.
Большасць манастыроў на поўначы была закрыта на працягу многіх дзесяцігоддзяў, калі не назаўжды, і пасля Кентэрберыйскай Бібліі , «ніякіх сур’ёзных ілюмінаваных манускрыптаў не вядома аж да дзясятага стагоддзя».
Кароль Альфрэд утрымліваў вікінгаў на лініі, якая ідзе па дыяганалі праз сярэдзіну Англіі, над якой яны пасяліліся ў Дэнла, і былі паступова інтэграваныя ў тое, што было адзіным англасаксонскім каралеўствам.
Стыль спалучаў уплывы кантынентальнага мастацтва Свяшчэннай Рымскай імперыі з элементамі старога англійскага мастацтва, і меў некаторыя асобныя элементы, у тым ліку і нервовы ўсхваляваны стыль драпіроўкі, якому адпавядаюць фігуры, асабліва ў чарцяжах толькі лініямі, якія з’яўляюцца адзіным відам малюнкаў у многіх рукапісах; ён застаўся асабліва прыкметным у сярэдневяковым англійскім мастацтве.
У 2009 годзе аматарам — шукальнікам з металадэтэктарам у Стафардшыры , быў знойдзены «Стафардшырскі скарб», вялікі скарб з больш за 1500 фрагментаў вырабаў па метале і стагоддзя, у асноўным з золата і ваеннага характару, многія з іх з высакаякасным залатым і гранатавым «клуазанэ».
Шмат прыкладаў было знойдзена з дапамогай археалагічных раскопак, а некаторыя з іх проста захаваліся на працягу стагоддзяў, асабліва ў храмах на кантыненце, паколькі вікінгі, нарманы і іканаборства Рэфармацыі не пакінулі практычна нічога ў Англіі, акрамя кніг і археалагічных знаходак.
Нягледзячы на значную колькасць іншых знаходак, адкрыццё ў Сатан-Ху трансфармавала ўяўленне аб гісторыі англасаксонскага мастацтва, паказаўшы ўзровень складанасці і якасці, якія аказаліся цалкам нечаканымі для таго часу.
Найбольш вядомымі прадметамі знаходкі сталі шлем і вечка кашалька з падобным арнаментам, рэмень і іншыя ўпрыгажэнні караля, пахаванага там; яны дапамаглі зразумець паходжанне многіх элементаў стылю астраўных манускрыптаў у англа-саксонскага мастацтве, што раней выклікала шмат спрэчак.
Асобна ад іншых уцалелых элементаў стаіць позняя пліта з , якая, здаецца, была часткай вялікага фрыза з гісторыяй з германскай міфалогіі пра ; была выказана здагадка, што фрыз павінен быць восемдзесят футаў у шырыню і больш за чатыры футы ў вышыню.
Існуюць літаратурныя спасылкі на існаванне габеленаў са свецкімі апавяданнямі і гэты фрыз, магчыма, быў іх каменным эквівалентам, які ўшаноўваў Зігмунда, што лічыўся продкам роднасных каралеўскіх дамоў Англіі і Даніі, многія з якіх былі пахаваныя ў тым, што было тады самай вялікай царквой Англіі.
Былі знойдзеныя фрагменты тынкоўкі з роспісам, а таксама намаляваны твар на паўторна выкарыстаным камяні ва Уінчэстэры, датаваны да 903 года, а таму яны з’яўляюцца важным раннім прыкладам Вінчэстэрскага стылю ў малюнку людзей.
Паганскія англа-саксонскія вырабы з металу спачатку выкарыстоўвалі арнаменты германскага звярынага стылю і , што можна было б чакаць ад нядаўніх мігрантаў, але паступова развіўся характэрны англасаксонскі выгляд, напрыклад, у стылі стагоддзя.
Да стагоддзя англасаксонскія вырабы з металу былі вядомы аж да Італіі, дзе англійскія ювеліры працавалі над пласцінай для алтара ў ў Рыме, але амаль нічога не збераглося пасля бясчынстваў нармандскага заваявання ў 1066 годзе і англійскай рэфармацыі; не захаваўся ні адзін з буйных вырабаў, пра якія ёсць звесткі, — каўчэгі, дзверы і статуі, у той час як некалькі сучасных ім кантынентальных прыкладаў уцалелі.
Вылучаюцца два перыяды выдатных дасягненняў у — стагоддзях, калі былі створаны металічныя вырабы і каштоўнасці і шэраг выдатных манускрыптаў, і перыяд пасля прыкладна 950 года, калі адбылося адраджэнне англійскай культуры пасля заканчэння ўварванняў вікінгаў.
Англасаксонскае мастацтва — мастацтва, створанае ў англасакскі перыяд англійскай гісторыі, пачынаючы са стылю перыяду міграцыі, які англасаксы прынеслі з сабой з кантынента ў стагоддзі, і заканчваючы 1066 годам — годам Нармандскага заваявання.
Каюм Хабібрахманавіч Ахметшын (1909, вёска Каракусюк Орскага павета, Арэнбургская губерня — 1943, ) — савецкі вайсковец, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза, памочнік камандзіра шабельнага ўзвода 58-га гвардзейскага кавалерыйскага палка 16-й гвардзейскай кавалерыйскай дывізіі, сфарміраванай у снежні 1941 г. ва Уфе, як 112-я Башкірская кавалерыйская дывізія, 7-га кавалерыйскага корпуса 61-й арміі Цэнтральнага фронту, гвардыі старшына.
12 лістапада 1943 года аддзяленне Фенічава адным з першых пераправілася праз Сож у раёне вёскі Старое Сяло Веткаўскага раёна і прыняў актыўны ўдзел у баях за захоп і ўтрыманне плацдарма на яго беразе.
На наступны дзень Фенічаў актыўна ўдзельнічаў у штурме нямецкай траншэі і дзота, знішчыўшы 4 салдат праціўніка і узяўшы ў палон афіцэра 1, а таксама знішчыўшы разлік супрацьтанкавай гарматы.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым адвагу і геройства» старэйшы сяржант Нікіфар Фенічаў пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза.
У горадзе Усць-Катаў Чэлябінскай вобласці імем Феничева названая вуліца, а на будынку адміністрацыі Усць-Катаўскага вагонабудаўнічага завода імя С. М. Кірава ўстаноўлена мемарыяльная дошка.
Каб хвароба прагрэсавала да ступені прысутнасці на костках, чалавеку давялося б пражыць з гэтым захворваннем на працягу некаторага значнага прамежку часу, пры гэтым тыя людзі, якія па шкілетных парэштках выглядаюць здаровымі, на самай справе маглі памерці ад той самай хваробы ў пачатку «заражэння» або досыць рана, калі яна яшчэ не праявілася на костках.
Астэалагічны парадокс праяўляецца ў немагчымасці адназначна вызначыць стан здароўя чалавека па яго шкілетных рэштках, калі на іх няма слядоў сур’ёзных захворванняў, бо аднолькава магчымы і выпадак, калі чалавек быў адносна здаровым і не меў цяжкай хваробы, так і верагоднасць таго, што хвароба забіла яго настолькі хутка, што змены на касцях не паспелі з’явіцца.
З-за таго, што вучоныя, якія займаюцца , і іншымі смежнымі навуковымі галінамі, маюць справу толькі з людзьмі, якія памерлі ў пэўна вызначаным узросце, але не могуць вывучаць жывых людзей гэтага ж узросту, узнікаюць цяжкасці з інтэрпрэтацыяй астэалагічных прыкмет фізіялагічнага стрэсу арганізму , якія знаходзяцца на біялагічных парэштках.
Паколькі фокус у палеанталагічных навуках ссоўваецца ад вывучэння асобных індывідумаў да папуляцый, павышаецца і значэнне астэалагічнага парадоксу, бо ўзнікае неабходнасць правільнага звядзення дыскрэтных апісанняў і даследаванняў асобных шкілетных парэшткаў у агульную сістэму з атрыманнем заканамернасцяў, якія можна будзе распаўсюджваць на шырокую папуляцыю.
Антэна, што выкарыстоўваецца для сувязі з тэрміналамі — 128-элементавая фазаваная антэнная рашотка дыяметрам у 12 м. Антэна дазваляе фармаваць да 200—300 прамянёў на карыстальніцкія тэрміналы або іх групы.
Знаходзіўся на геастацыянарнай арбіце на пазіцыі 44 усходняй даўгаты, затым быў перакладзены ў рэзерв на пазіцыю 98,5 усходняй даўгаты, па стане на 9 кастрычніка 2007 года знаходзіцца на пазіцыі 122.5 усходняй даўгаты.
Рэгіён Ёркшыр і Хамбер складаецца з восем палітычна незалежных адна ад адной адміністрацыйных адзінак — двух метрапольных графстваў , неметрапольнага графства Норт-Ёркшыр і пяці ўнітарных адзінак (Іст-Райдынг-оф-Ёркшыр, Ёрк, Кінгстан-эпон-Хал, Паўночны Лінкальншыр і Паўночна-Усходні Лінкальншыр).
Метрапольныя графствы, неметрапольныя графствы і ўнітарныя адзінкі аб'яднаны ў пяць цырыманіяльных графстваў — Іст-Райдынг-оф-Ёркшыр, Уэст-Ёркшыр, Лінкальншыр†, Норт-Ёркшыр† і Саўт-Ёркшыр, для забеспячэння імі цырыманіяльных функцый.
Мясцовае самакіраванне Ёркшыр і Хамбера аб'ядноўвае высілкі 22 мясцовых саветаў, чатырох падраздзяленняў пажарнай і выратавальнай службаў, чатырох падраздзяленняў паліцэйскага кіравання і двух падраздзяленняў асацыяцыі нацыянальных паркаў, размешчаных на тэрыторыі рэгіёна Ёркшыр і Хамбер.
Рэгіён Ёркшыр і Хамбер займае тэрыторыю 15 420 км² , абмываецца з усходу Паўночным морам, мяжуе на поўдні з рэгіёнам Усходні Мідленд, на захадзе з рэгіёнам Паўночна-Заходняя Англія, на поўначы з рэгіёнам Паўночна-Усходняя Англія.
У інтэрв’ю агенцтву Інтэрфакс 27 снежня 2011 г. пры адстаўцы з пасады намесніка кіраўніка Адміністрацыі Прэзідэнта Расіі Суркоў сцвярджаў, што: "Я быў у ліку тых, хто дапамагаў прэзідэнту Ельцыну ажыццявіць мірны пераход улады. У ліку тых, хто дапамагаў прэзідэнту Пуціну стабілізаваць палітычную сістэму. ".
Яго праектамі былі таксама стварэнне выбарчага блока «Радзіма» і «партыі ўлады» «Адзіная Расія» , а таксама другой «партыі ўлады» — «Справядлівая Расія: Радзіма / Пенсіянеры / Жыццё» .
Дзеці: Арцём Суркоў — сын Юліі Вішнеўскай ад першага шлюбу, быў усыноўленым Сурковым ў маленстве; у другім шлюбе ў Суркова нарадзілася трое дзяцей: Раман , Марыя і Цімур .
У 1959 годзе яго маці, выпускніца Тамбоўскага педагагічнага інстытута Зоя Антонаўна Суркова па размеркаванні была накіравана на працу школьным настаўнікам у сяло Дуба-Юрт Чачэна-Інгушскай АССР.
Вучыўся ў Маскоўскім інстытуце сталі і сплаваў у 1982—1983 гадах і тры гады — у Маскоўскім інстытуце культуры на факультэце рэжысуры масавых тэатралізаваных прадстаўленняў, але не скончыў гэтыя ВНУ.
У 1996—1997 гадах — намеснік кіраўніка, кіраўнік Дэпартаманта па сувязях з грамадскасцю ЗАТ «Распрам»; першы намеснік старшыні Савета камерцыйнага інавацыйнага банка «Альфа-Банк», з уладальнікам якога Міхаілам Фрыдманам ён сябраваў з часу сумеснага пражывання ў інтэрнаце МІСіС.
У 1987 годзе ўзначаліў рэкламны аддзел кіраванага Міхаілам Хадаркоўскім Цэнтра міжгаліновых навукова-тэхнічных праграмаў Фонду моладзевай ініцыятывы пры Фрунзенскім райкаме ВЛКСМ г. Масквы.
У 1073 годзе, пасля ўзыхода на прастол бацькі ў Кіеве, атрымаў Пераяслаўль, але пасля смерці бацькі ў 1076 годзе вымушаны сысці разам з іншымі Святаславіча ў адну з далёкіх вотчын чарнігаўскіх князёў — Мурам.
Апошні пазбавіўся Уладзіміра-Валынскага, а наўзамен атрымаў Дарагабуж, Бужск, Дубна і Чартарыйск, а ад Давыда і Алега Святаславіча — па сто грыўняў срэбрам у кошт узнагароджання за Уладзімір-Валынскі.
У студзені 2018 года пасля вяртання з арэнды трэніраваўся з асноўнай камандай «Дынама», аднак пасля падпісання дынамаўцамі Андрэя Гарбунова зноў далучыўся да «Промня», і неўзабаве арэнда была падоўжана яшчэ на адзін сезон.
Пачынаў сезон 2018 у дублі «Промня», у Вышэйшай лізе дэбютаваў 28 красавіка 2018 года ў матчы супраць магілёўскага «Дняпра» , дзе дапамог сталічнай камандзе здабыць першую ў гісторыі перамогу ў элітным дывізіёне.
9 ліпеня 2017 года дэбютаваў у асноўнай камандзе мінчан, правёўшы ўсе 90 хвілін у матчы Кубка Беларусі супраць «Чысці» , дзе «Дынама» было прадстаўлена ў асноўным маладымі ігракамі.
Па выніках чэмпіянату Расіі 2011/12 ўпершыню ў гісторыі выйшла ў Прэм’ер-лігу, адолеўшы ў перадапошнім туры Першынства ФНЛ яраслаўскі «Шыннік» з лікам 2:0.
Скончыў Дзіцячую музычную школу мастацтваў 2 г. Гродна , Агульнадукацыйную музычную школу і ступеняў імя Ф.Нававейскага ў Гданьску , Музычны ўніверсітэт імя Ф.Шапэна ў Варшаве .
Выступаў з Дзяржаўным акадэмічным сімфанічным аркестрам Беларусі, Дзяржаўным камерным аркестрам Беларусі, Каралеўскім філарманічным аркестрам Ліверпуля, Нацыянальным філарманічным аркестрам Расіі, Філарманічным аркестрам Ніцы, Сіцылійскім філарманічным аркестрам, ’, Сімфанічным аркестрам Кракаўскай філармоніі, Балтыйскім філарманічным аркестрам, Нацыянальным сімфанічным аркестрам Украіны і інш.
Ва ўзросце дзесяці гадоў упершыню выступіў з сімфанічным аркестрам — з Дзяржаўным акадэмічным сімфанічным аркестрам Беларусі пад кіраўніцтвам Генадзя Праваторава на сцэне Беларускай дзяржаўнай філармоніі.
Супрацоўнічае з такімі дырыжорамі і музыкантамі як Томас Зандэрлінг, Уладзімір Співакоў, Гі Туўрон, Лоўрэнс Паўэр, Ёшыказу Фукумура, Лешак Можджар, Яўген Бушкоў, Канстанцін Арбелян, Марка Боні, Кірыл Карабіц і інш.
У палацы нарадзіліся дзеці будучага караля: Аляксандра, каралева Вялікабрытаніі, Дагмар, імператрыца Расіі, Георг, кароль Грэцыі, Фрэдэрык, кароль Даніі, Вальдэмар і Тыра.
У залах музея ўсталяваны камп’ютары, падлучаныя да інтэрнэту і што дазваляюць атрымаць дэталёвую інфармацыю не толькі пра экспазіцыі музея, але і аб шмат якіх іншых буйных прыродазнаўчанавуковых музеях Расіі.
У гэтым пачаў чытаць, па запрашэнні М. К. Кальцова і П. П. Сушкіна на Маскоўскіх вышэйшых жаночых курсах курс эвалюцыйнай навукі з выкарыстаннем у якасці навочнага матэрыялу ўласнай калекцыі пудзіл жывёл, якую ў 1913 годзе падарыў заалагічнай лабараторыі курсаў.
Трэці раз 1-я французская армія сфарміравана летам 1944 года, як армія, «», пад камандаваннем генерала Жана дэ Тасіньі ў перыяд падрыхтоўкі да высадцы марскога дэсанту на паўднёвае ўзбярэжжа Францыі.
Аб’яднанне французскіх войскаў удзельнічала ў вызваленні Марсэля, Тулона, Ліёна, а пасля ўвайшло ў склад 6-й групы армій ЗША, таксама вядомай як «Паўднёвая група войскаў саюзнікаў», і білася ва ўсходняй частцы Францыі, вызваляючы землі паблізу Швейцарыі, Вагезы.
Прафейсійную кар’еру пачынаў на радзіне ў клубе «Сан-Хуан Джаблоці», у складзе якога станавіўся пераможцам і прызёрам чэмпіянату Трынідада і Табага, удзельнічаў у Лізе чэмпіёнаў КАНКАКАФ.
Але вымаўленне выбухнога ў беларускай мове абмежавана вузкім колам слоў, таму спецыяльны знак не знайшоў распаўсюджання ў выдавецкай практыцы і быў выключаны з алфавіта ў перапрацаваным выданні «Беларускай граматыкі» 1929 года.
Пасля прыходу да ўлады Гбагбо абмяркоўвалася магчымасць аб’явы новых прэзідэнцкіх выбараў, бо ваенная хунта не дапусціла да выбараў многіх папулярных апазіцыянераў, найперш за ўсё Аласана Уатару.
19 верасня 2002 года, скарыстаўшыся тым, што Гбагбо знаходзіўся з візітам у Італіі, некалькі сотняў вайскоўцаў паднялі мяцеж, атакавалі ўрадавыя будынкі і ваенныя аб'екты ў шэрагу буйных гарадоў Кот-д’Івуара, у тым ліку ў эканамічнай сталіцы краіны Абіджане.
Паводле папярэдніх даных, апублікаваных Цэнтрвыбаркама 2 снежня, перамогу на выбарах атрымаў намеснік дырэктара-распарадчыка Міжнароднага валютнага фонду і былы прэм’ер-міністр краіны Аласан Уатара , але на наступны дзень Канстытуцыйны савет абвясціў пераможцам Гбагбо .
6 лістапада авіяцыя Кот-д’Івуара падчас бамбардзіроўкі атрадаў паўстанцаў у раёне горада Буаке, нанесла ўдар па пазіцыях французскіх міратворцаў, у выніку загінула 9 вайскоўцаў і 1 амерыканец са складу гуманітарнай місіі, яшчэ 40 чалавек былі паранены.
Ларан Гбагбо (нар. , Гагноа, Французская Заходняя Афрыка, цяпер дэпартамент Мама рэгіёна Фрамажэ, Кот-д’Івуар) — дзяржаўны і палітычны дзеяч Кот-д’Івуара, прэзідэнт Кот-д’Івуара .
Пасля вызвалення Гбагбо ў 1974 годзе стаў супрацоўнікам Інстытута гісторыі, мастацтва і афрыканскай археалогіі Абіджанскага ўніверсітэта, а ў 1980 годзе — дырэктарам інстытута.
У жніўні 2003 года стала вядома, што праваахоўнымі органамі Францыі была раскрыта «змова з мэтай дэстабілізацыі рэжыму прэзідэнта Гбагбо, накіраваны супраць французскіх інтарэсаў у рэгіёне».
Скончыў каталіцкую семінарыю ў Гагноа, затым ў 1965 годзе — ліцэй у Абіджане, атрымаў ступень бакалаўра філасофіі, а ў 1969 годзе — Абіджанскі ўніверсітэт па спецыяльнасці «гісторык».
Паводле каардынатара шукальніцка-ратавальнага атраду «Анёл» Крысціны Басавай, якая двойчы выязджала ў Новы Двор шукаць Максіма Мархалюка, самае небяспечнае для хлопчыка — дзікія жывёлы, непраходныя балоты і само надвор’е.
Іосіф Мацвеевіч Пятлюк (20 лютага 1897, с. Няміраўка, Дубенскі павет, Валынская губерня — 26 верасня 1968 г., Масква) — санітарны інструктар кавалерыйскага эскадрону 62-га гвардзейскага кавалерыйскага палка 16-й гвардзейскай Чарнігаўскай кавалерыйскай дывізіі 7-га гвардзейскага кавалерыйскага корпуса 61-й арміі Цэнтральнага фронту, гвардыі старшыня медыцынскай службы, Герой Савецкага Саюза.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецка-фашысцкім захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм гвардыі старшыне медыцынскай службы Петлюку іосіфу Мацвеевічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» пад нумарам 3282.
Фельчар кавалерыйскага эскадрона гвардыі старшына медыцынскай службы Іосіф Петлюк у ноч на 28 верасня 1943 года ў складзе ўзвода на падручных сродках пераадолеў раку Дняпро ля вёскі Ніўкі Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі.
У перыяд з 14 ліпеня па 10 жніўня батальён пад яго кіраўніцтвам вызваліў дзясяткі населеных пунктаў, знішчыўшы пры гэтым 4 нямецкіх танка, 7 самаходных артылерыйскіх ўстаноўкі, 14 аўтамашын з ваеннымі грузамі, 11 артылерыйскіх гармат рознага калібра, 19 мінамётаў, 2 склада з боепрыпасамі і да 460 салдат і афіцэраў праціўніка.