polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Більдэрбергскі клуб атрымаў сваю назву ад атэля «Більдэрберг» у галандскім горадзе Остэрбек, дзе была праведзена першая канферэнцыя, якая доўжылася з 29 па 31 мая 1954 г. па ініцыятыве некалькіх чалавек, у тым ліку польскага палітыка ў выгнанні Джозефа Ретынгера і нідэрландскага прынца Бернарда.
Занепакоеныя ростам антыамерыканізму ў краінах Заходняй Еўропы, яны прапанавалі правесці міжнародную канферэнцыю, на якой лідары еўрапейскіх краін і ЗША будуць збірацца з мэтай развіцця атлантызму — лепшага ўзаемаразумення паміж культурамі ЗША і Заходняй Еўропы, умацавання супрацоўніцтва ў палітычнай, эканамічнай сферы і па пытаннях бяспекі і абароны.
Арганізацыю нарад і бяспеку ўдзельнікаў бярэ на сябе тая краіна, на тэрыторыі якой збіраюцца більдэрбергеры — так іх сталі называць па назве гасцініцы «Більдерберг» у галандскім горадзе Остербек, дзе ў маі 1954 адбылося першае пасяджэнне клуба.
Немагчыма схаваць прыезд у адно месца вялікай колькасці вядомых людзей, сярод якіх — прэзідэнты, каралі, прынцы, канцлеры, прэм'ер-міністры, паслы, банкіры, кіраўнікі найбуйнейшых карпарацый.
«Більдэрбе́ргскі клу́б», таксама Більдэрбергская група/канферэнцыя альбо Більдэрбергская група — штогадовая прыватная канферэнцыя 120—150 прадстаўнікоў еўрапейскай і паўночнаамерыканскай палітычнай эліты, экспертаў у прамысловасці, фінансах, навуцы і сродках масавай інфармацыі, заснаваная ў 1954 годзе прынцам Бернардам.
Пачатак сезона, у адрозненне ад мінулых сезонаў, выдаўся не вельмі паспяховым, але ў канцы чэмпіянату каманда выдала 15-матчавую беспаразную серыю і скончыла сезон на 2-м месцы, што дало магчымасць працягнуць барацьбу за месца ў чэмпіянаце рангам вышэй.
Назва каманды ў сілу таго, што яна ўяўляла сабой калектыў ад абароннага прадпрыемства, якое мела патрэбу ў пэўным рэжыме сакрэтнасці, стала змяняліся на Каманда Ленінскага раёна, «Крылы Саветаў», «Іскра», «Рубін».
Адразу ж пасля выхаду ў найвышэйшы дывізіён клуб заваяваў бронзавыя медалі, а ў 2008 годзе, да свайго 50-гадовага юбілею, стаў чэмпіёнам за 3 туры да заканчэння чэмпіянату.
Пасля смерці Пятра Ганібал (такому прозвішчу ён аддаваў перавагу з канца 1720-х гадоў, у гонар карфагенскага палкаводца Ганібала) прыстаў да партыі незадаволеных узвышэннем Аляксандра Меншыкава, за што быў адпраўлены ў Сібір .
Па дарозе ў ссылку, у Казані, ён напісаў прашэнне ўсемагутнаму дачасніку:Не погуби меня до конца… и кого давить такому превысокому лицу — такого гада и самую последнюю креатуру на земли, которого червя и трава может сего света лишить: нищ, сир, беззаступен, иностранец, наг, бос, алчен, жажден; помилуй, заступник и отец и защититель сиротам и вдовицам.
У 1729 годзе загадана было адабраць у Ганібала паперы і трымаць пад арыштам у Томску, выдаючы штомесяц 10 руб. У студзені 1730 года адбылося прызначэнне Ганібала маёрам у табольскі гарнізон, а ў верасні — перавод капітанам ў Інжынерны корпус, дзе Ганібал лічыўся да звальнення ў адстаўку ў 1733 годзе.
У 1760-х гадах Кацярына вырашыла, што «земляны яблык» можна паспрабаваць выкарыстоўваць у галодныя гады, і даручыла Абраму Ганібалу, які быў знаёмы з гэтай культурай, заняцца ў сябе на сядзібе развядзеннем бульбы.
Такім чынам, сядзіба Ганібалаў «Суйда» стала першым месцам у Расіі, дзе з'явіліся спачатку невялікія, а потым і шырокія бульбяныя палі, якія неўзабаве перамясціліся і на тэрыторыі суседніх маёнткаў.
Між тым Ганібал пазнаёміўся ў Пярнове з Хрысцінай-Рэгінай фон Шэберг , прыжыў з ёй дзяцей і ажаніўся з ёй у 1736 годзе пры жывой жонцы, прад'явіўшы як доказ разводу пастанову суда аб пакаранні за пралюбадзейства.
Аднак суд з Еўдакіяй скончыўся толькі ў 1753 годзе; шлюб быў скасаваны 9 верасня 1753 года, жонку ў 1754 годзе саслалі ў Стараладажскі манастыр, а на Ганібала наклалі епіцім'ю і грашовы штраф, прызнаўшы, аднак, другі шлюб законным і палічыўшы вінаватым ваенны суд, які вынес рашэнне па справе аб блудзе без разгляду яго Сінодам.
Пераведзены ў 1752 годзе зноў у Інжынерны корпус, ён становіцца кіраўніком Інжынернай часткай ўсёй Расіі, кіруе ўзвядзеннем умацаванняў Табола-Ішымскай лініі, а таксама Кранштацкімі, Рыжскімі, у Пецярбургу і іншымі.
У 1755 годзе кіруе будаўніцтвам і ўтрыманнем Кранштацкага канала, тады ж, заснаваўшы шпіталь для рабочых на канале, крыху пазней адкрывае ў Кранштаце школу для дзяцей рабочых і майстроў.
У Францыі Абрам Пятровіч застаўся вучыцца; прабыўшы 1,5 гады ў інжынернай школе, паступіў у французскае войска, удзельнічаў у Вайне чацвёртага альянсу, быў паранены ў галаву і даслужыўся да чыну капітана.
Дзяцей у Ганібала было адзінаццаць, але да сталых гадоў дажылі чатыры сыны і тры дачкі ; з іх Іван удзельнічаў у марской экспедыцыі, узяў Пілас, вызначыўся пад Часмой, па ўказе Кацярыны праводзіў будаўніцтва горада Херсон , памёр генерал-аншэфам ў 1801 годзе.
У 1743 годзе, здаючы частку вёскі Рагола ў арэнду Іахіму фон Цірэну, ён уключае ў дагавор пункты, якія забараняюць цялеснае пакаранне прыгонных і павелічэнне вызначаных норм паншчыны; калі фон Цірэн парушае гэтыя пункты, Ганібал скасоўвае дагавор праз суд.
Родны брат Абрама Аляксей Пятровіч кар'еры не зрабіў, служыў габаістам у Праабражэнскім палку, быў жанаты на прыгоннай сасланых князёў Галіцыных і апошні раз згадваецца ў канцы 1710-х гадоў; у сям'і Ганібалаў памяць пра яго не захавалася, і пра яго стала вядома толькі ў ст.
Ібрагім, якому было 7 гадоў, і яго брат былі выкрадзены і прывезены ў Стамбул, адкуль у 1705 годзе Сава Рагузінскі прывёз братоў у падарунак Пятру , які любіў рэдкасці і кур'ёзы і меў ужо «арапаў».
Нядаўнія даследаванні выпускніка Сарбоны бенінскага славіста Дзьяданэ Гнаманку, аўтара кнігі «Абрам Ганібал» з серыі ЖЗЛ, які развіў думку Набокава, ідэнтыфікуюць яго радзіму як горад Логан-Бірні на мяжы сучасных Камеруна і Чада, дзе знаходзіўся султанат Логан народа катока, нашчадка цывілізацыі Саа.
З 7 вылучаных у пячоры літаграфічных слаёў, 5 ўтрымлівалі каменныя вырабы сярэднепалеалітычнага віду, датаваныя радыёвугляроднымм метадам у храналагічным дыяпазоне ад 33,5 да 44,8 тыс. гадоў.
13 снежня 1917 года новы галоўнакамандуючы Каўказскім фронтам генерал-маёр Яўген Лебядзінскі утварыў добраахвотніцкі армянскі корпус, камандуючым якога быў прызначаны генерал Фама Назарбекаў, а начальнікам штаба — генерал Яўген Яўгенавіч Вышынскі .
Надалей армянскія добраахвотніцкія дружыны былі ператвораны ў асобныя батальёны, лік іх узрос да шасці, а да сярэдзіны ліпеня 1917 года па прапанове армянскіх грамадскіх арганізацый Санкт-Пецярбурга і Тыфліса яны былі разгорнены ў палкі.
У цяперашні час існуюць рознагалоссі наконт ацэнкі Бібліяй гомасексуальнасці, заснаваныя на пытаннях дакладнасці перакладаў Бібліі, культурна-гістарычнага кантэксту і пэўных інтэрпрэтацый тэкстаў.
1950 годзе быў зацверджаны план рэканструкцыі набярэжнай, распрацаваны архітэктарамі Я. У. Белапольскім, Е. Н. Стамо і Н. Я. Улас. Па гэтым плане набярэжная пашыраецца да 50 метраў і разбіваецца на шэсць кварталаў, што залучаюць у забудову і будынкі, пабудаваныя ў 1935—1940 гг. Праектуецца пабудаваць на набярэжнай 40 буйных шматпавярховых будынкаў, сем школ, спортпляцоўкі, уладкаваць абзеляненне. Хаты павінны быць, галоўным чынам, у 10—14 паверхаў, бо набярэжная знаходзіцца паміж вышынным будынкам Універсітэта на Ленінскіх горах і новымі вышыннымі дамамі ў Садовым кольцы».
У другой палове 1930-х гадоў на набярэжнай пабудавалі некалькі шматпавярховых жылых дамоў, у тым ліку комплекс жылых будынкаў, што паўтарае пабудаваныя незадоўга да таго па праекце архітэктара А. Г. Мардвінава на Вялікай Калужскай вуліцы .
Леў Міхайлавіч Шнеерсон — савецкі гісторык-германіст, доктар гістарычных навук, прафесар, дэкан гістарычнага факультэта БДУ, прарэктар БДУ, загадчык кафедры новай і найноўшай гісторыі гістарычнага факультэта БДУ.
Мае ганаровае званне «Заслужаны дзеяч навукі БССР», узнагароджаны ордэнам «Знак Пашаны», шматлікімі медалямі, Ганаровымі граматамі Вярхоўнага Савета БССР, граматамі Міністэрства вышэйшай адукацыі СССР і БССР.
Служыў на Далёкім Усходзе, з 1936 года — начальнік палкавой школы малодшых камандзіраў, з 1937 года — камандзір стралковага батальёна, з 1938 года — у штабе Асобай Чырвонасцяжнай Далёкаўсходняй арміі.
У 1941 годзе скончыў завочнае аддзяленне Ваеннай акадэміі імя М. В. Фрунзе, адначасова — гадавыя курсы Вышэйшай афіцэрскай школы штабных работнікаў; служыў старшым памочнікам начальніка аператыўнага аддзела штаба арміі.
Аляксандр Паўлавіч Сярогін (17/30 жніўня 1906, в. Балдасаўка, Калужская губерня — 25 ліпеня 1977, Рагачоў) — савецкі афіцэр, гвардыі палкоўнік, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза.
17 ліпеня 1964 года ў склад сельсавета з Пачаевіцкага сельсавета перададзены 13 населеных пунктаў (Барок, Восава, Граеўшчына, Жучкі, Зялезькі, Камянец, Карнілаўка, Кругліца, Мялешкавічы, Паршчэўшчына, Ротніца, Рудніца і Слабодка).
8 красавіка 2004 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Чарэйскага сельсавета (7 населеных пунктаў: вёскі Белая Царква, Болюта, Бярозкі, Гара, Канстанцінава, Навазёмава і Чарэя), у склад Антапольскага сельсавета перададзены 2 населеныя пункты .
Традыцыйныя крыніцы права — прававы звычай, прававы прэцэдэнт, дагавор нарматыўнага зместу, дактрына , Свяшчэннае пісанне і нарматыўны прававы акт — сустракаюцца без выключэння ва ўсіх гістарычных і зараз існуючых прававых сем’ях.
Пры апісанні распрацоўкі і прыняцця «12 табліц» у якасці асноватворнай крыніцы рымскага права Ціт Лівій згадваў, што яны, «нягледзячы на цэлую гару нагрувашчаных адзін на аднаго законаў, застаюцца вытокам усяго дзяржаўнага і грамадзянскага права».
Першапачаткова фанатэка радыё складалася пераважна з асабістых архіваў гукарэжысёраў і падарункаў калегаў з польскіх радыёстанцый, але пазней Радыё 101,2 падпісалася на рассылку зборнікаў новых хітоў ад амерыканскай кампаніі , а таксама павялічвала свой музычны архіў праз супрацоўніцтва з Бі-Бі-Сі.
Акрамя гэтага з Сусветнай службай Бі-Бі-Сі ў 1995 годзе быў падпісаны дагавор, у адпаведнасці з якім радыё запісвала, перакладала і выпускала ў эфір выпускі навін Бі-Бі-Сі, а таксама шэраг ліцэнзійных музычных праграм.
Выканаўчы дырэктар Амерыканскага камітэта абароны журналістаў Уільям А. Орм накіраваў Генеральнаму сакратару Савета Еўропы ліст, у якім выказаў занепакоенасць з нагоды «нападак урада на незалежную прэсу Беларусі», у тым ліку на Радыё 101,2.
30 жніўня 1996 года рэдакцыя Радыё 101,2 па факсе атрымала паперу з Міністэрства сувязі і інфарматызацыі Рэспублікі Беларусь за подпісам кіраўніка дзяржаўнай інспекцыі па электрасувязі А. Ніканава спыніць экплуатацыю перадатчыка на частаце 101,2 МГц з 1 верасня 1996 года «ў мэтах пазбягання перашкод у прыёмных каналах ЦС РТС „Алтай“».
У 1996 годзе на хвалях Радыё 101,2 прайшоў Польскі дзень, дзякуючы чаму шырэйшае кола слухачоў у Беларусі змагло пазнаёміцца з дэмакратычнымі пераўтварэннямі ў заходняй суседкі.
Напад у гандлёвым цэнтры «Еўропа» — мэтанакіраванае забойства, здзейсненае 8 кастрычніка 2016 года 17-гадовым беларусам Уладзіславам Казакевічам сярод наведвальнікаў ГЦ «Еўропа» ў цэнтры Мінска.
У ўдзельнікаў праекта з’яўляецца ўпэўненасць у сваіх сілах, яны разумеюць, што не адрозніваюцца ад іншых дзяцей і могуць весці актыўнае жыццё, як і раней, бо спорт — гэта поўная супрацьлегласць хваробы.
«Калі яны хварэюць, то думаюць, што захворванне датычыцца толькі іх, а ў час такіх мерапрыемстваў дзеці разумеюць, што ўсё магчыма пераадолець», — кажа актрыса і заснавальнік фонду Чулпан Хаматава.
У 2018 годзе рэгіянальныя этапы прайшлі у Венгры Беларус, а таксама ў 10 расійскіх рэгіёнах (Белгародская,Ніжагародская, Чалябінская, Калінінградская, Арэнбургская, Пермская, Растоўская, Самарская, Цвярская і Свярдлоўская вобласці).
На працягу 9 гадоў дзяўчынкі і хлопчыкі рознага ўзросту, не падобныя адзін да аднаго, але аб’яднаныя агульнай бядой і агульнай радасцю, якія справіліся з цяжкімі выпрабаваннямі, якія праявілі неверагоднае цярпенне і мужнасць, перамогшы хваробу, прыехалі ў Маскву, каб сустрэцца з такімі ж, як яны, Пераможцамі.
Ганаровым старшынёй судзейскага камітэту Гульняў пераможцаў быў легендарны спартсмен, знакаміты савецкі і расійскі плывец, чатырохразовы алімпійскі чэмпіён, шасціразовы чэмпіён свету, 21-разовы чэмпіён Еўропы Аляксандр Папоў.
Ганаровым старшынёй судзейскага камітэту 5-х Гульняў пераможцаў стаў Сяргей Шылаў — шматразовы чэмпіён Паралімпійскіх гульняў свету і Еўропы, майстар спорту міжнароднага класа па біятлону і лёгкай атлетыцы.
Усе чатыры дні спецыяльная група дзяцей — удзельнікаў фотапраекта «Мы жывём на гэтай зямлі», сярод якіх былі падапечныя фонду «Падары жыццё», бесперастанна вяла фотарэпартаж з Гульняў пераможцаў на старонцы фонду ў .
Адно з паліцэйскіх данясенняў часоў першай расійскай рэвалюцыі ад 2 лютага 1906 г. аб правядзенні ў Гомелі павальнага вобшуку «на прадмет адабрання зброі» фіксуе назву «Кагальны Роў» .
Рове не было ні вуліц, ні падворкаў, толькі бязгладнае награмаджэнне паўразбураных жытлаў, і ўсе праходы паміж імі былі залітымі суцэльнай плынню цёмна-шэрай гразі, густой, быццам мёд, і замешанай, быццам найлепшае цеста для бліноў».
У пачатку стагоддзя Кагальны роў выглядаў як тры вялікія яры паміж сучаснымі вуліцамі Пралетарскай, праспектам Леніна, Інтэрнацыянальнай, і якія трохі не даходзілі да вуліцы Гагарына.
Ва́цлаў Юлья́навіч Жэбро́ўскі (, Вільямпольская слабада паблізу горада Коўна, цяпер горад Каўнас, Літва — расстраляны , Масква) — савецкі дзеяч, журналіст, адказны рэдактар «Настаўніцкай газеты» і газеты «За камуністычную асвету», 3-ці сакратар ЦК КП Беларусі.
Працаваў намеснікам загадчыка арганізацыйна-размеркавальнага аддзела Кіеўскага акруговага камітэта КП У, загадчыкам агітацыйна-прапагандысцкага аддзела Червоназаводскага раённага камітэта КП У горада Харкава.
Яны вызначаліся лепшай вопраткай, выразнай гаворкай, валодалі паляўнічымі і рыбалоўнымі ўгоддзямі, якія маглі за плату саступаць іншым абшчыннікам, такімі своеасаблівымі скарбамі, як рэдкія ракавіны, абсідыянавыя прылады працы, белыя аленевыя скуры, скальпы дзятлаў.
Аб існаванні крэпасці навукоўцы даведаліся зімой 1918—1919 года, калі пад каранямі векавога явара ў мясцовасці Градзішчэта выявілі ўнікальны сярэдневяковы пісьмовы помнік са словамі Сафійскага кіраўніка севаста Агняна.
Вучоны заўважыў, што разьбяр, які выконваў надпіс, «не паклапаціўся папярэдне разлічыць памер паверхні, на якой працаваў. Ён пачаў з буйных літар, але, бачачы, што наяўнага месца недастаткова, паменшыў велічыню літар і павялічыў, дзе было магчыма, даўжыню радкоў…» Мутафчыеў прачытаў надпіс так:
Крэпасць размешчана на паўночным схіле хрыбта Лакавіца на вышыні 750 м над узроўнем мора, у трох кіламетрах на поўдзень ад вёскі Бажэніца і ў дваццаці кіламетрах ад Боцеўграда ў Сафійскай вобласці.
У розны час супрацоўнічаў з Алай Пугачовай, Багданам Цітамірам, Ксеніяй Сабчак, Людмілай Гурчанка, Лаймай Вайкуле, Валерыем Лявонцьевым, Ірынай Панароўскай і іншымі.
Беатрыс Фаранд жыла ў доме Сарджэнта, сядзібе Холм-Лі ў , Масачусетс у 1893 годзе і вывучала ландшафтнае садоўніцтва, якое ў той час не мела спецыялізаваных навучальных устаноў, батаніку і .
Яе натхнялі на выкарыстанне самыя розныя шляхі: яе шматлікія паспяховыя вопыты ў , вывучэнне сучасных амерыканскіх і замежных кніг, што прапагандавалі выкарыстанне мясцовых палет, і ад наведвання ўплывовых брытанскіх аўтараў садоў, такіх як з у Сусексе і Гертруда Джэкіл з у Сурэі.
Акрамя таго, што гэта самы ранні захаваны прыклад яе прыватных дызайнаў, гэты вытанчаны агароджаны сад, у цяперашні час адноўлены, гэты вытанчаны сад з’яўляецца адной з нешматлікіх вядомых сумесных прац выбітных дызайнераў той эпохі — Б.
Праекты кампусаў ад Фаранд былі заснаваныя на трох канцэптах: расліны, якія цвітуць на працягу ўсяго навучальнага года, падкрэсліванне архітэктуры, а таксама прыхаванне недахопаў з дапамогай вертыкальных і павойных раслін, каб невялікія прасторы паміж будынкамі не выглядалі паменшанымі ў маштабе.
Толькі нешматлікія з яе асноўных работ захаваліся: Думбартан-Окс у Вашынгтоне, акруга Калумбія, сад у , адноўлены Сад Фермерскага дома ў , і элементы кампусаў Прыстанскага і Ельскага ўніверсітэтаў і .
Рыф-Поінцкая калекцыя кніг, малюнкаў і гербарыяў захоўваецца ў пры Каліфарнійскім універсітэце ў Берклі, за выключэннем дакументаў з Думбартан-Окса і малюнкаў , абодва пад кіраўніцтвам Гарварда.
Яе дызайн быў навеяны яе еўрапейскімі адкрыццямі, асабліва , і заключаўся ва ўсталяванні складаных адносін паміж архітэктурным і прыродным асяроддзем, з фармальнымі тэрасамі, якія сыходзяць уніз па склоне і, пераходзячы да больш натуралістычнай эстэтыкі бліжэй да ручая ўнізе.
Ва ўзросце дваццаці гадоў Фаранд пазнаёмілася з адным са сваіх першых настаўнікаў, батанікам , які ў Гарвардскім універсітэце адначасова быў прафесарам раслінаводства ў і дырэктарам-заснавальнікам ў Бостане, штат Масачусетс.
У 2014 годзе праца Фаранд па праектаванні Ружавага сада Пэгі Ракфелер ў , была адзначана прызавым месцам « », конкурса, арганізаванага восенню 2014 года для выяўлення выбітных і разнастайных аб’ектаў і прастор, распрацаваных, спраектаваных і пабудаваных жанчынамі.
Беатрыкс Кэдволадэр Джонс нарадзілася ў Нью-Ёрку 19 чэрвеня 1872, у сям’і, у якой, як яна любіла казаць, было «пяць пакаленняў садоўнікаў.» Яе бацькамі былі Мэры Кэдволадэр Роўлі і Фрэдэрык Райнлендэр Джонс .
М. Лабанаў паступіў на працу ў Інстытут тэхнічнай кібернетыкі АН БССР па запрашэнні дырэктара інстытута В. С. Танаева і ўзначаліў толькі створаную лабараторыю распазнавання і сінтэзу маўлення.
М. Лабанава ў Інстытут тэхнічнай кібернетыкі супаў па часе са з’яўленнем першых персанальных камп’ютараў і ў планах прац лабараторыі з’явілася тэматыка, звязаная з абсталяваннем ПК сістэмамі маўленчага ўводу-вываду інфармацыі.
М. Лабанаў прапанаваў новы мікрахвалевы метад сінтэзу маўленчых сігналаў, у якім замест вылічэнняў фармантных ваганняў выкарыстоўваўся падрыхтаваны загадзя набор мікрахваляў натуральнага маўленчага сігналу.
У далейшым на аснове МХ-метаду былі распрацаваны версіі для чэшскай і польскай моў, а таксама аўтаномны аднаплатавы модуль сінтэзу маўлення, украінскамоўная версія якога некаторы час працавала на лініі кіеўскага метро.
У Калінінградзе была праведзена доследна-канструктарская распрацоўка з далейшай серыйнай вытворчасцю маўленчага тэрмінала «Марс-1», які ўключае падсістэмы распазнавання маўлення «Сезам» і сінтэзу маўлення «Фанемафон».
Іншая сістэма — сістэма кантролю за параметрамі апаратуры тэлефонных і радыёстанцый з аператыўным апавяшчэннем дзяжурнага персаналу пра ўзніклыя непаладкі — была ўкаранёна на Мінскай, Маскоўскай і Зеленаградскай АТС, а таксама на Беларускай рэспубліканскай радыёрэтрансляцыйнай станцыі РТС-5.
Ён тэарэтычна абгрунтаваў і развіў новы навуковы кірунак у маўленчых даследаваннях — камп’ютарнае кланіраванне маўлення — для вырашэння задач высакаякаснага сінтэзу маўлення па тэксце з максімальна магчымым набліжэннем да голасу і манеры чытання канкрэтнага чалавека.
М. Лабанаў апублікаваў звыш 40 навуковых прац, прысвечаных гэтай праблеме, а ў 2008 годзе ў выдавецтве «Беларуская навука» выйшла кніга «Камп’ютарны сінтэз і кланіраванне маўлення» .
Цырульнік, была распрацавана новая мультыхвалевая мадэль сінтэзу маўлення па тэксце — «Мультыфон», якая забяспечыла высокую якасць і персаналізацыю сінтэзаванага маўлення; была створана тэхналогія і спецыяльныя праграмныя сродкі кланіравання акустычных, фанетычных і інтанацыйных характарыстык маўлення чалавека — камп’ютарныя сістэмы «ФонаКланатар» і «ІнтаКланатар».
Пасля заканчэння тэхнікума ў 1958 годзе Барыс Лабанаў атрымаў дыплом з адзнакай, але замест працягу вучобы ў ВНУ быў прызваны на тэрміновую службу ў Савецкую Армію на пасадзе старшага радыёмайстра .
Ужо ў 1959 годзе, маючы дастатковую спецыяльную падрыхтоўку і добра абсталяваную прыборамі радыёмайстэрню, Барыс Лабанаў заняўся даследаваннем маўлення, вывучаючы яго пры дапамозе мікрафона і асцылографа.
З гэтага запісу відаць, што ўжо тады Барыс Лабанаў усвядоміў і вызначыў генеральную стратэгію сваіх будучых даследаванняў: «Да распазнавання маўлення праз сінтэз», якой нязменна прытрымліваўся праз усю далейшую навуковую дзейнасць.
М. Лабанаў арганізаваў гасразліковую навуковую лабараторыю аналізу і сінтэзу маўленчых сігналаў пры кафедры радыёпрыёмных прылад МРТІ, многія з супрацоўнікаў якой яшчэ доўгі час працягвалі займацца маўленчымі даследаваннямі.
Да пачатку 1984 года Лабанаў стварыў канчатковую фармулёўку і здзейсніў тэарэтычную і эксперыментальную распрацоўку адзінага лінгваакустычнага падыходу да вырашэння праблемы сінтэзу маўлення па тэксце.
Распрацаваныя метады і алгарытмы іх рэалізацыі ляглі ў аснову доктарскай дысертацыі «Даследаванне і распрацоўка метадаў аўтаматычнага сінтэзу маўлення па фанемным тэксце», якую Лабанаў паспяхова абараніў у 1984 годзе ў Інстытуце электронікі і вылічальнай тэхнікі Акадэміі навук Латвійскай ССР у Рызе.
Пасля заканчэння службы ў войску ў 1961 годзе Барыс Лабанаў паступіў у Мінскі радыётэхнічны інстытут на спецыяльнасць «Радыётэхніка» і ўжо на першым курсе стаў старшынёй студэнцкага навуковага таварыства інстытута, у межах якога разам з групай студэнтаў пачаў распрацоўку аналізатара маўленчых сігналаў.
У 1965 годзе, будучы студэнтам чацвёртага курса, Лабанаў апублікаваў свае першыя чатыры навуковыя працы па аналізе маўленчых сігналаў, якія былі залічаны як дыпломны праект, што дазволіла яму скончыць інстытут датэрмінова.
Яшчэ падчас стажыроўкі ў Эдынбургскім універсітэце ім былі праведзены паспяховыя эксперыменты па сінтэзе гукаў рускага маўлення, якія дазволілі закласці асновы фармантнага сінтэзу маўлення па фанемным тэксце.
У 1976 годзе ён арганізаваў і правёў у Мінску Усесаюзную школу-семінар «Аўтаматычнае распазнанне слыхавых вобразаў» , на якой прысутнічала больш за 200 удзельнікаў з 75 навуковых арганізацый СССР.
У 2006—2007 гадах сумесна з ТАА «ІнваСэрвіс» была распрацавана сістэма «Чытальнік», арыентаваная на стварэнне і рэдагаванне «гаворачых» падручнікаў для невідушчых вучняў спецшкол Беларусі.
Вядомы фантаст Артур Кларк, наведаўшы павільён СССР і азнаёміўшыся з сінтэзатарам маўлення, запісаў у кнігу водгукаў: «Вы апярэдзілі мае фантазіі з фільма „Касмічная адысея 2001 года“», а швейцарская газета «Аглядальнік» апублікавала артыкул: «Цяпер рускія вывучаюць замежныя мовы пры дапамозе камп’ютара, які гаворыць».
Наступным быў праект «Аналіз натуральнай мовы і маўлення» , які выконваўся сумесна з універсітэтам у Саарбрукене , універсітэтам у Манчэстэры і Інстытутам праблем перадачы інфармацыі і фінансаваўся еўрапейскім фондам .
Важную ролю ў інтэграцыі беларускіх даследчыкаў у галіне лінгвістыкі і маўлення ў еўрапейскую супольнасць сыграў ягоны ўдзел у міжнародным праекце «Развіццё Еўрапейскай камп’ютарнай сеткі па лінгвістыцы і маўленні ва ўсходнім накірунку» , які фінансаваўся еўрапейскім фондам «».
У 1978 годзе Лабанаў па запрашэнні французскіх навукоўцаў быў накіраваны ў двухмесячную камандзіроўку ў Францыю для навуковай працы і азнаямлення з працай вядучых навуковых цэнтраў маўленчых даследаванняў: універсітэтаў у Парыжы, Нансі і Экс-эн-Правансе, а таксама маўленчых лабараторый у Тулузе, Грэноблі, Арсеі і Ланіёне.
У 2007—2008 гадах сумесна з ТАА «ТэлеКантэнт» была распрацавана сістэма сінтэзу маўлення для мабільных тэлефонаў, якая дазваляла стварыць новы від мабільных паслуг — праслухоўванне аўдыякніг.
З 2008 года сумесна з СПІІРАН праводзілася распрацоўка мультымедыйнай сістэмы аўдыёвізуальнага сінтэзу маўлення — так званай «гаворачай галавы», якая дазваляе істотна палепшыць камфортнасць успрымання маўлення ў шэрагу практычных прыкладанняў.
У тэхнікуме ён працягваў заставацца радыёаматарам, арганізаваў першыя Рэспубліканскія радыёспаборніцтвы па «паляванні на ліс», атрымаў першы разрад па радыёспорце і пасведчанне радыёназіральніка за сігналамі першага спадарожніка Зямлі.
Сутнасць праекта заключалася ў рашэнні задачы распазнавання імёнаў абанентаў і іншай службовай інфармацыі, якая вымаўляецца па тэлефоне, з тым, каб сістэма змагла выконваць функцыі тэлефоннага аўтасакратара.
Ужо ў школе Барыс Лабанаў захапіўся канструяваннем радыёапаратуры: у 6-м класе сабраў свой першы дэтэктарны радыёпрыёмнік, у 8-м — лямпавы, а ў 10-м сканструяваў уласную УКВ-радыёстанцыю.
Скончыўшы ў 1965 годзе МРТІ, Барыс Лабанаў паступіў у аспірантуру інстытута і працягнуў працаваць над задачамі першаснага аналізу маўленчых сігналаў для сістэм распазнавання і сінтэзу маўлення.
У студзені 2018 года пасля вяртання з арэнды трэніраваўся з асноўнай камандай «Дынама», аднак неўзабаве зноў далучыўся да «Промня», і ў сакавіку 2018 года арэнда была падоўжана яшчэ на адзін сезон.