polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Суровыя пагодныя ўмовы і дрэнная арганізацыя матэрыяльна-тэхнічнага забеспячэння сарвалі арганізаваны наступ у Артуа, толькі 17 снежня 1914 года французскія войскі 10-й арміі генерала Луі дэ Мо-Юі атакавалі пазіцыі 6-й арміі генерала князя Рупрэхта Баварскага.
му французскаму корпусу генерала Філіпа Пэтэна ўдалося нават захапіць першую нямецкую лінію, але дрэнныя ўмовы надвор’я і адсутнасць артылерыйскай падтрымкі перашкодзілі французам у далейшым прарыве варожых рубяжоў.
Тут прысутнічаюць запасы вугалю, акрамя таго, рэчышча ракі Таміру-Гол багата жалезнай рудой, а ў рэчышчы ракі Суман сустракаюцца вулканічныя пароды з уключэннямі з каштоўных камянёў.
Сярод горных вяршыняў найбуйнейшымі з’яўляюцца Ангархай-Уўл , Дулан-Хайрхан-Уўл , Суварга-Хайрхан-Уўл , Унтаа-Уўл, Ямат-Уўл, Наёнхангай-Уўл, Хан-Ундэр-Уўл, вулкан Хорга-Уўл.
Зінаіда Аляксандраўна Самсонава нарадзілася 14 кастрычніка 1924 года ў вёсцы Бабкова Ягор’еўскага павета Маскоўскай губерні РСФСР СССР (цяпер вёска Ягор’еўскага раёна Маскоўскай вобласці Расійскай Федэрацыі) у сям’і сельскага каваля.
У ходзе Калінкавіцка-Мазырскай наступальнай аперацыі 27 студзеня 1944 года ў баі за беларускую вёску Холма старшы сяржант Зінаіда Самсонава загінула ад кулі нямецкага снайпера пры спробе вынесці параненага салдата з нейтральнай паласы.
Прэфект сярэдніх школ у Дынабургу , прафесар рыторыкі для семінарыстаў-езуітаў у настаўніцкай семінарыі пры Нясвіжскім езуіцкім калегіуме , прафесар філасофіі ў Полацкім езуіцкім калегіуме .
Пасля абвяшчэння ў 1932 годзе Маньчжоў-го Японія фармальна адмовілася ад Квантунскай вобласці на карысць Маньчжоў-го, аднак працягвала кіраваць ёй па-ранейшаму, выплачваючы арэндавую плату Сіньцзіну, а не Нанкіну.
Квантунская вобласць была заснавана на заснаванні іменнага Найвышэйшага ўказа Сенату ад 16 жніўня 1899 года на тэрыторыі, згодна руска-кітайскай канвенцыі 1898 года перададзенай Кітаем у арэндавае карыстанне Расійскай імперыі на 25 гадоў без якой-небудзь платы ў абмен на вайскова-палітычную падтрымку Расіяй Кітая супраць японскай агрэсіі.
Паводле Портсмуцкага мірнага дагавора 23 жніўня 1905 года арэнда вобласці адышла да Японіі разам з пабудаванай Расіяй часткай Паўднёва-Маньчжурскай чыгункі ад Куаньчэнцзы да Порт-Артура і Дальняга з усімі збудаваннямі, вайсковымі верфямі, арсеналамі і ўмацаваннямі.
Квантунская вобласць — гістарычная вобласць у паўднёвай Маньчжурыі, на ўсход ад Шаньхайгуаньскага праходу, на Квантунскім паўвостраве ля паўднёва-заходняга ўскрайку Ляадунскага паўвострава.
Пасля паразы Расійскай імперыі ў Руска-японскай вайне 1904-05 гадоў і падпісання Портсмуцкага мірнага дагавора Японія атрымала Паўднёвы Сахалін (востраў быў падзелены на Паўночны і Паўднёвы па 50-й паралелі).
5 красавіка 1945 года Савецкі Саюз дэнансаваў Пакт пра ненапад, паінфармаваўшы японскі ўрад пра тое, што «у адпаведнасці з артыкулам тры вышэйзгаданыя дамовы, які агадваў права на скасаванне дамовы за 1 год до заканчэння пяцігадовага тэрміну дзеяння пакта, Савецкі ўрад робіць гэтым вядомым ураду Японіі пра сваё жаданне дэнансаваць Пакт ад 13 красавіка 1941 года».
У 1907 годзеж на тэрыторыі Паўднёвага Сахаліна была ўтворана японская прэфектура Карафута з цэнтрам у мястэчку Атамары сучасны Карсакаў), потым у горадзе Таёхара , сучасны Южна-Сахалінск).
8 жніўня 1945 СССР абвясціў вайну Японіі і пачаў наступленні на тэрыторыі Маньчжоў-го, паўночнай Карэі, Курыльскіх астравоў і паўднёвага Сахаліна, выканаўшы свае абяцанні, дадзеныя саюзнікам на Ялцінскай канферэнцыі.
У снежні 1998 г., атрымаўшы падтрымку Вучонай Рады, узначаліла Нацыянальны навукова-асветніцкі цэнтр імя Ф.Скарыны, які набыў новае дыханне праз актывізацыю філасофскага і хрысціянскага напрамкаў.
Павялічылася колькасць навуковых тэмаў і асветніцкіх праектаў, быў створаны аддзел Праблем хрысціянства і нацыянальнага развіцця, у Цэнтр былі запрошаныя вядомыя беларусазнаўцы Віталь Скалабан, Іван Саверчанка, Леанід Лыч, Мікола Крукоўскі, Анатоль Грыцкевіч і інш.
У 2004 г. на хвалі барацьбы з беларушчынай пад маркай скарачэння колькасці юрыдычных асобаў Савет Міністраў рэарганізаваў Скарынаўскі цэнтр і далучыў яго да Мінскага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэта імя Максіма Танка.
З 2008 г. пасля наведвання ЗША па праграме абмену амерыканскага ўрада пачала рапрацоўваць праблему захавання культурнай самабытнасці і развіцця міжкультурнага дыялогу, прыцягнуўшы да гэтага пытання ўвагу інтэлектуальнай і творчай эліты Беларусі, дыпламатаў, бізнес-колаў, святароў.
Працуючы ў Міністэрстве адукацыі і навукі Рэспублікі Беларусь у 1994—1998 гг., шмат зрабіла для беларусізацыі вышэйшых навучальных устаноў пашырэння беларускай мовы і культуры ў сферы адукацыі і навукі, для ўмацавання беларускай ідэнтычнасці і дэмакратызацыі грамадства.
Скончыла Паўстынскую сярэднюю школу з залатым медалём , філалагічны факультэт БДУ з дыпломам з адзнакай , аспірантуру на кафедры гісторыі беларускай літаратуры і дактарантуру на факультэце міжнародных адносін БДУ .
Любоў Мікалаеўна Уладыкоўская (; у 1990—2006 гадах — Любоў Мікалаеўна Канаплянік; нар. , Падарэссе, Старадарожскі раён, Мінская вобласць) — беларускі культуролаг, грамадскі дзеяч, асветніца.
Пасля вяртання на Радзіму займаў пасаду прафесара рыторыкі ў варшаўскім , выкладаў рыторыку клірыкам-езуітам у настаўніцкай семінарыі , а таксама фізіку і матэматыку экстэрнам у Полацкім езуіцкім калегіуме.
У размешчаным на адлегласці 120 кіламетраў на паўднёвы захад ад Улан-Батара нацыянальным парку Хустайн-Нуруу з 1993 года праводзіцца паспяховая работа па аднаўленні папуляцыі каней Пржэвальскага.
У пачатку 1960 года знялі штамп аб пазбаўленні праў з пашпарту і пасля гэтага Кастусь Рамановіч змог паступіць і закончыць вячэрняе аддзяленне будтэхнікуму, а потым вячэрняе аддзяленне Данецкага політэхнічнага інстытута, дзякуючы чаму атрымаў адукацыю інжынера-будаўніка.
Падчас нямецкай акупацыі Кастусь Рамановіч у Другую сусветную вайну ў 1943 г., маючы 16 гадоў, далучаецца да Саюзу беларускай моладзі, а вясной 1944 г. залічаны ў беларускую афіцэрскую школу БКА ў Мінску.
З 1931 года пачаў выпуск камбайнаў Растоўскі завод імя Сталіна «Растсельмаш» , у 1932 годзе прыступіў да вытворчасці завод імя Шэбалдаева ў Саратаве , якія былі аднатыпнымі і працавалі па адным прынцыпе, у той жа час у «Сталінца» быў большы працоўны захоп і некаторыя канструктыўныя адрозненні.
На «Камунары» і «СКЗ» усталёўваўся бензінавы рухавік аўтамабільнага тыпу ГАЗ, прыстасаваны для работы на камбайнах НАТІ і які называўся ФОРД-НАТІ, магутнасці 28 к. с. На «Сталінец» ўсталёўваўся керасінавы рухавік трактароў СМЗ і ХТЗ магутнасцю 30 к. с. Перамяшчэнне па полі ажыццяўлялася з дапамогай трактароў СМЗ, ХТЗ і «Сталінец» Чэлябінскага трактарнага завода.
Прымяненне ў наступныя гады больш надзейных матэрыялаў, дасканалых механізмаў і лёгкіх бензінавых рухавікоў з вялікімі абаротамі значна знізіла вагу камбайна, паменшыла іх кошт і зрабіла іх больш даступнымі для прымянення ў сельскай гаспадарцы.
Перамяшчэнне камбайна па полі ажыццяўлялася пераважна коньмі і муламі, якіх патрабавалася да 40 галоў, рабочыя органы прыводзіліся ў рух з дапамогай перадач, ад хадавых колаў, а з 1889 — ад спецыяльнай паравой машыны.
Ва ўборачную кампанію 1937 года ў СССР было ўжо каля 120 тысяч камбайнаў, якія сабралі 39,2 % збожжавых каласавых, забяспечылі тым самым значнае зніжэнне страт пры ўборцы, якія дасягалі 25 % пры выкарыстанні лабагрэек, нават нягледзячы на шматлікія абмежаванні ў працы і наяўнасць канструктыўных недахопаў.
Усе яны былі не прыстасаваныя для ўборкі вільготнага хлеба, у сувязі з гэтым у 1936 годзе Любярэцкі завод імя Ухтомскага прыступіў да выпуску паўночнага камбайна канструкцыі савецкіх вынаходнікаў Ю.
Спробы ўкаранення камбайнаў у дробных фермерскіх гаспадарках — галоўным чынам, за кошт выпуску невялікіх камбайнаў з шырынёй захопу да 1,5 метраў — выклікалі толькі нязначны рост вытворчасці камбайнаў.
Збожжаўборачны камбайн — складаная збожжаўборачная машына , якая выконвае паслядоўна бесперапынным патокам і адначасова зразанне збожжавых раслін, падачу яго да малацільнага апарату, абмалот збожжа з каласоў, аддзяленне яго ад прымесяў, транспарціроўку чыстага збожжа ў бункер і механічную выгрузку з яго.
З 1984 года працаваў у праектным бюро пры Упраўленні архітэктуры і горадабудаўніцтва Магілёўскага аблвыканкама, з 1991 года ў ААТ «Магілёўграмадзянпраект», з 2011 па 2016 год — галоўны архітэктар ААТ «Магілёўграмадзянпраект».
Вільгельм Срока ўдзельнічаў пры ўладкаванні Санкт-Пецярбургскага гарадскога цэнтральнага фільтра, потым прыкамандзіраваўся да Тэхнічна-будаўнічага камітэта Міністэрства ўнутраных спраў і ў хуткім часе паступіў на службу ў якасці гарадскога архітэктара горада Феадосіі Таўрычаскай губерні, дзе працаваў прынамсі да 1892 года.
Нягледзячы на прыналежнасць да Вест-Індыі, астравы болей нагадваюць суседнія краіны Паўднёвай Амерыкі: падобныя геалагічная будова, характар рэльефу, карысныя выкапні, субэкватарыяльны клімат, раслінны і жывёльны свет.
У пачатку 2017 года ў рамках перамоўнага працэсу ў Астане , ініцыяванага Расіяй, Турцыяй і Іранам, былі выпрацаваны дамоўленасці аб стварэнні на тэрыторыі Сірыі чатырох так званых «зон дээскалацыі», адной з якіх па пагадненні Расіі, Ірана і Турцыі ад 4 мая 2017 года стала Усходняя Гута.
Да канца 2017 года сітуацыя вакол Усходняй Гуты прыняла пагрозлівы характар, перамір’е тут дзейнічала толькі фармальна, і сірыйскія ўлады былі зацікаўлены ў ліквідацыі крыніцы пагрозы, размешчанага ў непасрэднай блізкасці да сталіцы.
Цэнтральную і заходнюю часткі Усходняй Гуты, уключаючы сталічныя раёны Джабар і Айн Тарма, кантралявалі ў асноўным баевікі з «Файлак ар-Рахман», афіляванай са Свабоднай сірыйскай арміяй.
Самымі нешматлікімі групоўкамі былі «Ахрар аш-Шам» і «Тахрыр аш-Шам» , якая кантралявала невялікія населеныя пункты, такія як Арбіл, аль-Ашары і Бейт-Нейм, і якая налічвала на люты 2018 году каля паўтысячы баевікоў.
Лінія судотыку бакоў пралягала па ўсходняй ускраіне Дамаска — пад кантролем апазіцыі разам з многімі населенымі пунктамі прадмесцяў таксама знаходзіліся часткі сталічных раёнаў Джабар і Айн Тарма.
У ноч на 1 студзеня ўзброеныя атрады радыкальнай апазіцыі, парушыўшы дамоўленасці аб спыненні агню, перайшлі ў наступ і блакавалі стратэгічны аб’ект — транспартную базу Хараста, адрэзаўшы яе ад падкантрольных сірыйскай арміі тэрыторый на захадзе.
Меркавана да аперацыі, акрамя спецназа «Тыгр», былі прыцягнуты 1-я, 4-я і 9-я танкавыя дывізіі, а таксама падраздзяленні 14-й дывізіі спецыяльнага прызначэння, 104-й, 105-й і 106-й брыгад Рэспубліканскай гвардыі УС Сірыі.
9 студзеня з правінцыі Дэйр-эз-Зор у раён Усходняя Гута прыбыла падраздзялення элітнай 104-й паветрана-дэсантнай брыгады Рэспубліканскай гвардыі пад камандаваннем генерала Гасана Тарафа.
17 жніўня 1963 года ўтвораны зноў з часткі Кішчынаслабодскага сельсавета ў складзе 13 населеных пунктаў: вёскі Бялавіна, Востраў, Вярховіна, Дубовы Лог, Ельніца, Завосіна, Загор’е, Крацэвічы, Мсценне, Нежыцы, Рагатка, Хаўхоліца і Яблачына.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 11 населеных пунктаў: вёскі Востраў, Вярховіна, Дубовы Лог, Ельніца, Загор’е, Крацэвічы, Мсценне, Нежыцы, Рагатка, Хаўхоліца і Яблачына.
У 2000 годзе ў эксплуатацыю былі ўведзены новыя магутнасці для вытворчасці гарадскіх і міжгародніх аўтобусаў вялікага і сярэдняга класаў — трохдзвернага ПАЗ-5272 і двухдвернага ПАЗ-4230 «Аўрора».
З прычыны канкурэнцыі з асноўнымі расійскімі вытворцамі поўнапамерных аўтобусаў — ЛіАЗ і НефАЗ — вытворчасць вялікіх аўтобусаў ПАЗ-5272 і іншых вялікімі серыямі наладжана не было.
12 лістапада 1968 года ўпершыню ў гісторыі айчыннага аўтобусабудавання без прыпынку галоўнага канвеера завода ПАЗУ пераходзіць да выпуску распрацаванай на базе ПАЗ-652 новай базавай мадэлі прадпрыемства — ПАЗ-672, якая вытворвалася аж да 1989 года.
Сярод яго мадыфікацый была ў тым ліку і паўнапрывадны аднадзверны мадэль падвышанай праходнасці ПАЗ-3201.У 1960-я гады цалкам афармляецца асноўная вытворчая канцэпцыя прадпрыемства — задавальненне самых шырокіх слаёў спажыўцоў шляхам стварэння магчыма большай колькасці мадыфікацый базавай мадэлі.
ПАЗ-3204 быў запушчаны ў серыйную вытворчасць у студзені 2009 года, быў прызнаны «Лепшым аўтобусам года ў малым класе» у 2009-2010 гадах, але па шэрагу прычын базавай мадэллю завода пакуль не стаў.
У канцы 2000-х гадоў завод стварыў першы расійскі нізкападлогавы аўтобус малога класа ПАЗ-3237 «Лужок», а таксама на змену сямейства ПАЗ-3205 было распрацавана новае сямейства малых аўтобусаў на рысорнай падвесцы — ПАЗ-3204.
З 2006 года паза ўдзельнічае ў нацыянальным праекце "Адукацыя" вытворчасцю спецыяльных школьных мадыфікацый аўтобусаў ПАЗ-3205 і ПАЗ-3206 уніфікаванай жоўтай афарбоўкі.
У 2000 годзе ПАЗ увайшоў у склад машынабудаўнічага холдынгу "Група ГАЗ", які аб'ядноўвае асноўных вытворцаў аўтобуснай, грузавой і іншай аўтамабільнай тэхнікі ў Расіі.
Сяргей Міхайлавіч Ве́дзерка — беларускі трэнер па тэнісе, тэнісіст, неаднаразовы прызёр спартакіяд народаў СССР, неаднаразовы пераможца і прызёр Усесаюзных спаборніцтваў сярод юнакоў, пасля завяршэння кар’еры — тэнісны трэнер, старшы трэнер Гарадскога центра алімпійскага рэзерву па тэнісе.
Бацька Міхаіл Антонавіч Ведзерка — беларускі гадзіншчык, вынаходнік-рацыяналізатар, адзін з заснавальнікаў і ветэранаў Мінскага гадзіннікавага завода, адзін з першых працоўных, якія будавалі і стваралі Мінскі гадзіннікавы завод.
Маці Антаніна Васільеўна Ведзерка (народжаная Чурава; 26 сакавіка 1932, Сураўка — 26 сакавіка 2018, Мінск) — беларуская інжынер-канструктар, адна з першых спецыялістаў гадзіннікавай вытворчасці Беларусі, ветэран Мінскага гадзіннікавага завода.
У 1930—1941 гг. на пасадзе дырэктара Дзяржаўнага інстытута фізіятэрапіі, артапедыі і неўралогіі, адначасова дацэнт кафедры нервовых хвароб Беларускага медыцынскага інстытута, 1931—1934 гг. — загадчык кафедрай.
Д. А. Маркаву належаць навуковыя працы па ранняй функцыянальнай дыягностыцы, тонкай сіміётыцы і патагенетычнай тэрапіі нервовых хвароб, дыягностыцы і лячэнню эпілепсіі, экстрапірамідальных захворванняў, рассеянага склерозу.
З’яўляўся старшынёй і ганаровым старшынёй Беларускага навуковага таварыства неўрапатолагаў, нейрахірургаў і фізіятэрапеўтаў, ганаровым членам Усесаюзнага навуковага таварыства неўрапатолагаў і псіхіятраў, членам рэдакцыйных калегій часопісаў «Невропатология», «Физиотерапия», «Доклады АН БССР».
2 снежня 1961 года да пассавета далучана частка тэрыторыі скасаванага Крапіўніцкага сельсавета (13 населеных пунктаў: вёскі Вялікія Баброўнікі, Вялікая Каланая, Гурчыны, Залесная, Крапіўніца, Малая Каланая, Маташы, Наркавічы, Сакольнікі, Стасюцічы, Хрустава, Шурычы і хутар Сакольнікі).
23 лютага 1976 года ў склад Вердаміцкага сельсавета перададзены 7 населеных пунктаў (вёскі Вялікія Баброўнікі, Вялікая Каланая, Малая Каланая, Наркавічы, Сакольнікі, Стасюцічы і хутары Сакольнікі).
14 лютага 1977 года да пассавета далучана тэрыторыя скасаванага Гарнастаевіцкага сельсавета (19 населеных пунктаў: вёскі Брыкі, Валіскаўшчына, Гарнастаевічы, Геруцева, Грушчаны, Грынявічы, Дзямідавічы, Загаране, Кабузі, Кавалі, Карэвічы, Крывулічы, Кусянцы, Міхайлы, Палуянкі, Пушчыкі, Ракаўшчына, Сідаркі і Талачманы).
20 ліпеня 1992 года ў склад пассавета з Вердаміцкага сельсавета вернуты вёскі Вялікія Баброўнікі, Вялікая Каланая, Малая Каланая, Наркавічы, Сакольнікі, Стасюцічы і хутар Сакольнікі.
У 2007 годзе, калі на адкрыццё новай транспартнай развязкі з мостам цераз Дубравенку прыязджаў прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка, занядбаныя будынкі па вуліцы Лазарэнкі хавалі за банернай сеткай.
Таксама Пётр прымаў удзел у шматлікіх фестывалях у Беларусі і за яе межамі, у тым ліку выступаў у фінале нацыянальнага адбору «Новая Хваля» ў Юрмале, і супрацоўнічаў са спеваком Аляксандрам Патлісам з гурта «Новы Іерусалім», з якім даваў сумесны канцэрт у 2010 годзе.
У 2017 годзе на адзін з выступаў Пятра Клюева прыходзіць Алег ЛСП у суправаджэнні рэпера Вожыка, пасля чаго Пётр прымае ўдзел у стварэнні акустычнай версіі песні ЛСП — «Манетка».
У гэты ж прамежак часу Пётр Клюеў з’яўляўся фронтмэнам гурта «Амплітуда Смеласці», якая ўяўляла з сябе збор музыкаў з розных гуртоў у тым ліку з гурту «Ляпіс Трубяцкі», і выкладаў польскую мову, сацыялогію і музыку ў падпольным каледжы імя Якуба Коласа ў Мінску.
Пры гэтым пазбягаў у сваіх артыкулах і кнігах адсылак да класікаў марксізма і матэрыялаў з’ездаў КПСС, у адрозненне ад многіх савецкіх філосафаў, якія называлі Сцёпіна «прыхаваным пазітывістам» і лічылі маргіналам.
Дырэктар Інстытута гісторыі прыродазнаўства і тэхнікі АН СССР , член-карэспандэнт АН СССР з 23 снежня 1987 года па Аддзяленні філасофіі і права , дырэктар Інстытута філасофіі АН СССР , акадэмік РАН з 31 сакавіка 1994 года.
У 1965 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю па філасофіі пад назвай «Общеметодологические проблемы научного познания и современный позитивизм (критика некоторых основных идей неопозитивистской гносеологии и методологии в аспекте отношения позитивизма к специальным наукам)».
Сцёпін распрацаваў канцэпцыю тыпаў цывілізацыйнага развіцця , выдзяліў агульную для кожнага з гэтых тыпаў сістэму каштоўнасцей, прадстаўленую сэнсамі ўніверсалій культуры, даследаваў змены гэтых сэнсаў у хадзе гістарычнага развіцця.
Ленінградская духоўная акадэмія была заснавана 1 верасня 1946 года ўказам Свяцейшага Патрыярха Маскоўскага і ўсяе Русі Алексія , а Ленінградская духоўная семінарыя перафарміравана яго ж указам з Багаслоўскую–пастырскіх курсаў, якія працавалі ў Ленінградзе ў 1945—1946 навучальным годзе.
настоящем отчете считаю так же необходимым поставить вопрос о ликвидации функционирующих в Ленинграде духовных учебных заведений: семинарии и академии… семинария и академия расположены в центре города . Одно это обстоятельство говорит за то, что не целесообразно иметь рассадники религиозного мракобесия в Ленинграде, городе передовой советской науки и культуры…».
Са снежня 1995 года Санкт-Пецярбургскія духоўныя акадэмія і семінарыя знаходзяцца пад архіпастырскім акармленнем мітрапаліта Санкт-Пецярбургскага і Ладажскага Уладзіміра , выпускніка Акадэміі 1958 года, былога пры ёй прафесарскім стыпендыятам, а потым выкладчыкам.
Магістратуру — навукова–багаслоўскі, адукацыйны і даследчы цэнтр, які ажыццяўляе падрыхтоўку святароў, выкладчыкаў духоўных навучальных устаноў, царкоўных навукоўцаў і іншых спецыялістаў вышэйшай навуковай кваліфікацыі ў галіне праваслаўнага багаслоўя па праграмах аспірантуры і дактарантуры.
Факультэт замежных студэнтаў — падрыхтоўка студэнтаў як па індывідуальных праграмах, якія прадугледжваюць, у тым ліку, паглыбленае вывучэнне рускай мовы, так і па агульных праграмах Акадэміі, Семінарыі, а таксама рэгенцкага або іканапіснага аддзялення.
У цяперашні час на факультэце навучаюцца студэнты з Босніі і Герцагавіны, Германіі, Грэцыі, Кітая, Літвы, Македоніі, Нідэрландаў, Польшчы, Сербіі, Тайланда, Фінляндыі, Чарнагорыі, Швецыі, Эстоніі, Нарвегіі.
Згодна ўсеагульнай рэформы духоўнай адукацыі ў пачатку 1809 года Аляксандра-Неўская акадэмія была падзеленая на тры навучальныя ўстановы, якія працягвалі размяшчацца ў Аляксандра-Неўскай лаўры:
З 1821 года Акадэмія стала выдаваць часопіс «Христианское чтение», які, як правіла, утрымліваў пераклад на рускую мову твораў айцоў царквы, артыкулы з развагамі пра хрысціянскую рэлігіі наогул, па тлумачэнню праваслаўнага веравучэння, царкоўнага красамоўства, царкоўнай гісторыі, з павучальных разважанняў і хрысціянскай бібліяграфіяй.
Былі перакладзеныя: гутаркі Іаана Златавуста, гістарычныя сачыненні Яўсевія Памфіла, Сакрата Схаластыка, Сазамена, Феадарыта, Эвагрыя Схаластыка, Феадора чытальніка і Філасторгія; сачыненне пра царкоўную іерархію, што прыпісваецца Дзіянісію Арэапагіту, сачыненні Сафронія, Германа, Максіма Спавяданніка, Феадора Студыта, Сымона Салунскага, Марка Эфескага, Мікалая Кавасілы і Паісія.
Былі ажыццёўлены пераклады твораў візантыйскіх гісторыкаў: Мікіты Ханіата, Георгія Пахімера, Нікіфара Рыгоры, летапіс Георгія Акрапаліта; таксама старажытныя літургіі ўсходнія і заходнія.
Як правапераемніца Петраградскай Духоўнай Акадэміі, закрытай у 1918 годзе, Акадэмія існуе пад начальніцкім наглядам Патрыярха Маскоўскага і ўсяе Русі, што ажыццяўляецца праз Навучальны камітэт Маскоўскай Патрыярхіі.
Кананічны нагляд за дзейнасцю Акадэміі, якая знаходзіцца на тэрыторыі Санкт-Пецярбургскай епархіі, і духоўны клопат пра яе настаўнікаў і выхаванцаў ажыццяўляе кіруючы архірэй — мітрапаліт Санкт-Пецярбургскі і Ладажскі .
Вучоны савет Акадэміі разглядае асноўныя пытанні акадэмічнага жыцця; прысуджае вучоныя ступені кандыдата багаслоўя і доктара багаслоўя, царкоўнай гісторыі і царкоўнага права, а таксама званне дацэнта, прафесара, заслужанага прафесара і ганаровага члена Акадэміі.
Статут дапрацоўваўся і ў наступным 1911 годзе, калі была яшчэ больш павялічана ўлада рэктара: ён атрымаў права адбіраць і выключаць кандыдатаў у выкладчыкі, прадстаўленых акадэмічным Саветам, палова якога павінна была складацца ў святым сане.
«Признали Мы за благо следующее распоряжение: как просвещение и благонравие духовного чина способствует просвещению и утверждению добрых нравов и в мирских, повелеваем кроме бывших доныне Духовных академий в Москве и Киеве, учредить такие Духовные академии в Санкт–Петербурге при Александро–Невском монастыре, и в Казани, вместо находящихся там семинарий, снабдя их всем, соответствующим званию и для преподавания потребным».
У Духоўных акадэміях, акрамя агульных семінарскіх курсаў, пастанавілі выкладаць поўную сістэму філасофіі і багаслоўя, вышэйшае красамоўства, фізіку і мовы: лацінскую, старажытнагабрэйскую, грэцкую, нямецкую і французскую.
У 1721 годзе пры Аляксандра-Неўскім манастыры па распараджэнні архіепіскапа Наўгародскага была заснаваная Славенская школа для навучання азбуцы, пісьму, Псалтыру, арыфметыцы, граматыцы і тлумачэнню евангельскіх асалодаў.
29 лістапада 2013 года ў жыцці Духоўнай акадэміі адбылася важная і доўгачаканая падзея — падпісанне акта аб перадачы Санкт-Пецярбургскай духоўнай акадэміі на правах бязвыплатнага і бестэрміновага карыстання яе гістарычнага будынка, барацьба за вяртанне якога ішла каля 20 гадоў — з 1993 года.
Семінарыя была ператворана ў бакалаўрыят з 4–гадовым цыклам, акадэмія — у магістратуру, тэрмін навучання ў якой скараціўся да 2–х гадоў, а таксама была створана аспірантура, тэрмін навучання ў якой вагаецца ад трох да пяці гадоў.
У 1797 годзе адначасова з перайменаваннем Свята–Траецкага Аляксандра-Неўскага манастыра ў Аляксандра-Неўскую лаўру Аляксандра-Неўская Галоўная семінарыя была ператворана ў Аляксандра-Неўскую акадэмію.
Прадаўжальнікам традыцый Санк–Пецярбургскай духоўнай акадэміі некаторы час быў Петраградскі багаслоўскі інстытут , які спыніў сваё існаванне, так як да сярэдзіны 1920–х гадоў амаль усё царкоўнае жыццё ў Петраградзе апынулася пад кантролем абнаўленчага епархіяльнага ўпраўлення.
Санкт-Пецярбургская духоўная акадэмія (, поўнае юрыдычная назва: Санкт-Пецярбургская духоўная акадэмія Рускай праваслаўнай царквы) — вышэйшая навучальная ўстанова Рускай праваслаўнай царквы, заснаваная ў Санкт-Пецярбургу ў 1797 годзе.
18 снежня 2016 гады кіраўнік Федэральнай службы па наглядзе ў сферы адукацыі і навукі С. С. Краўцоў уручыў Найсвяцейшаму Патрыярху Маскоўскаму і ўсяе Русі Кірылу пасведчанне аб дзяржаўнай акрэдытацыі адукацыйнай дзейнасці духоўнай адукацыйнай арганізацыі вышэйшай адукацыі «Санкт-Пецярбургская Духоўная Акадэмія Рускай Праваслаўнай Царквы»
У жніўні 2010 года Санкт-Пецярбургская духоўная акадэмія атрымала дзяржаўную ліцэнзію на ажыццяўленне адукацыйнай праграмы па спецыяльнасці «Тэалогія» вышэйшай прафесійнай адукацыі.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 10 сакавіка 1944 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання пры вызваленні Беларусі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» лейтэнант Уладзімір Калеснік пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза.
Адэла, дзякуючы яе блізкасці з буйнымі французскімі тэолагамі, у прыватнасці, з Іва Шартрскім, адыграла адну з ключавых роляў ва ўрэгуляванні спрэчкі аб інвестытуры ў Францыі і Англіі ў пачатку стагоддзя.
Пад ціскам Адэлы, якая патрабавала выканання зароку ўбачыць Іерусалім, у 1101 годзе Эцьен ізноў адправіўся ў Палесціну, дзе ў 1102 годзе і загінуў у час няўдалай атакі на атрад сарацынаў у Рамле.
Каля 1083 года яна выйшла замуж за Эцьена-Анры — спадчынніка графа Блуа і Шартра, — які быў адным з найважнейшых саюзнікаў Вільгельма Заваёўніка ў яго барацьбе супраць Анжуйскага графства.