polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
25 верасня 2021 года Сведкі Іеговы аб’явілі аб выданні Евангелля паводле Матфея на мове хмонг у лічбавым фармаце, такім чынам пачаўся пераклад «Хрысціянскіх Грэчаскіх Пісанняў» у версіі ПНС на мову гэтага народа.
Сульфанаміды сталі рэвалюцыйным сродкам свайго часу, аднак пазней ім на замену прыйшоў пеніцылін, які валодаў большай эфектыўнасцю і менш выяўленымі пабочнымі эфектамі (сульфанаміды могуць служыць прычынай нырачнакаменнай хваробы і выклікаць змены ў касцявым мозгу).
Даследаванні Домака прывялі да распрацоўкі лекаў супраць туберкулёзу тыясемікарбазіду і ізаніазіда, з дапамогай якіх удалося ўтаймаваць эпідэмію сухотаў, якая ахапіла Еўропу пасля Другой сусветнай вайны.
Домак быў прызначаны на пасаду дырэктара Інстытута паталогіі і бактэрыялогіі кампаніі , дзе працягнуў даследаванні Джозэфа Клярэра і Фрытца Міцша, заснаваныя на працах Паўля Эрліха аб выкарыстанні фарбавальнікаў у якасці хіміятэрапеўтычнага прэпарата.
Герхард Ёханэс Паўль Домак (; 30 кастрычніка 1895, Лагаў, Германская імперыя, — 24 красавіка 1964, Бургберг, ФРГ) — нямецкі патолаг і бактэрыёлаг, лаўрэат Нобелеўскай прэміі па фізіялогіі і медыцыне за 1939 год з фармулёўкай «за адкрыццё антыбактэрыйнага эфекту пронтазілу».
Імавернасць у квантавай тэорыі адрозніваецца ад імавернасці ў класічнай тэорыі, таму што ў класічнай тэорыі мы прымяняем тэорыю імавернасцей з-за таго, што вельмі складана прадугледжваць многія пераменныя стану аб’екта і вызначыць імавернасць выніку будзе значна прасцей, чым вызначаць гэтыя пераменныя.
Прынцып суперпазіцыі: квантавая сістэма можа знаходзіцца ў стане, пры якім вымярэнні фізічнай характарыстыкі могуць даваць розныя вынікі, а хвалевая функцыя апісвае толькі імавернасць таго ці іншага выніку.
Згодна з Гейзенбергам, такія парадоксы і нявызначанасці ўзнікаюць з-за таго, што мы павінны апісваць вынікі назіранняў мовай класічнай тэорыі, хаця на самай справе яны дакладна не могуць апісаць назіранні:
Адзін з такіх зборнікаў носіць назву — «Іадгары песнапенняў, у якіх апісаны ўсе святы, новыя і старыя, і гадзіны — усе дванаццаць, па-грузінску і па чыне абіцелі святога Савы, і поўны каранікон»; у ім утрымліваюцца каштоўныя звесткі аб Палесціне і грузінскай гімнаграфіі.
У СССР у пасляваенныя гады, у перыяд пачатку масавага будаўніцтва шматкватэрных вышынных дамоў, была прынятая рэкамендацыя, паводле якой уласны нумар дома даецца толькі будынку, які выходзіць на вуліцу, а якія знаходзяцца ўнутры квартала будынка павінны мець дробавы нумар, дадатковы нумар корпуса або нумар з літарай.
Калі будынак пабудаваны на месцы некалькіх знесеных , то часам такому дому даюць нумар па першаму і апошняму знесеных праз дроб — так прынята, да прыкладу, у Саратаве, альбо праз працяжнік , як, напрыклад, у Маскве.
Напрыклад, праваняцотны Сімферопаль мае леваняцотную вуліцу Вішнёвую, а леваняцотная Адэса мае праваняцотные Праабражэнскую, Чарняхоўскага, Картамышаўскі, Лазневы, Ламаны завулкі.
Вуліцы, якія перасякаюць праспект Дабравольскага, маюць адпаведны тып нумарацыі ў заходняй і ва ўсходняй ад праспекта часткі; то бок нумары ад праспекта ўзрастаюць ў абодва бакі: пачынаюцца ў заходні бок, і пазней працягваюцца ад праспекта ва ўсходні.
У Еўропе найбольш распаўсюджаная схема нумарацыі дамоў, пры якой на адным баку дарогі размяшчаюцца будынкі з павялічэннем няцотнымі нумарамі, пачынаючы з 1, а на іншы — з павелічэннем цотнымі нумарамі, пачынаючы з 2, а часам і з 0.
Такі падыход — нумарацыя ўсіх участкаў на адным баку вуліцы запар, працягваючы па гадзіннікавай стрэлцы ўніз на супрацьлеглым баку вуліцы — да гэтага часу існуе, напрыклад, у Пэл-Мэл.
Самая распаўсюджаная схема нумарацыі дамоў у свеце ставіцца да еўрапейскай схемы, калі няцотныя нумары знаходзяцца на адным баку вуліцы, а цотныя на супрацьлеглым, а нумарацыя ўзрастае ад цэнтра.
У Расіі нумарацыя дамоў існуе з стагоддзя, і з стагоддзя моцна не адрозніваецца ад еўрапейскіх стандартаў: амаль заўсёды па адным баку вуліцы размешчаны цотныя нумары, па іншай — няцотныя; нумары ўзрастаюць ад выбару пункту пачатку.
За 25 гадоў існавання гімназіі пуцёўку ў жыццё атрымалі 1225 навучэнцаў, сярод іх 303 медалісты, 52 пераможцы заключнага этапа рэспубліканскай алімпіяды па вучэбных прадметах, 3 пераможцы міжнародных алімпіяд і навукова-даследчых конкурсаў.
Для мусцьерскай тэхнікі апрацоўкі каменя характэрныя дыскападобныя і аднапляцовачныя , ад якіх адколваліся даволі шырокія адшчэпы, якія пераўтваралі з дапамогай аббівання па баках у розныя прылады .
У месцах кантактаў з продкамі краманьёнцаў прыкладна 100 тыс. гадоў таму з'яўляюцца і стаянкі краманьёнцаў, якія выраблялі прылады мусцьерскага тыпу, такім чынам, верагодна, у гэтых раёнах мела месца акультурацыя краманьёнцаў неандэртальцамі.
У структуру чэмпіянату ўваходзіць экстраліга прафесійных хакейных каманд, вышэйшая ліга, у якой іграюць фарм-клубы каманд экстралігі, юніёрская ліга, а таксама першынства юнацкай лігі ў сямі ўзроставых групах.
У Бенгазі з гранатамётаў і стралковай зброі было абстраляна консульства, што выклікала пажар у будынку, у выніку якога загінуў амбасадар ЗША ў Лівіі Крыстафер Стывенс; таксама загінулі супрацоўнік аддзела па кіраванні інфармацыяй дыпламатычнай службы Шон Сміт, прыватны амерыканскі ахоўнік Глен Доэрці, былы спецназавец ВМС ЗША Тайран Вудс і дзесяць лівійскіх паліцэйскіх, двое іншых былі параненыя.
Банк «Київ» — былая універсальная крэдытная сістэмная арганізацыя, якая дзейнічала ў сталіцы і рэгіёнах Украіны і ажыццяўляла комплекснае абслугоўванне кліентаў-рэзідэнтаў і нерэзідэнтаў Украіны.
Войскі Волхаўскага фронту на працягу бітвы за Ленінград у 1941—1944 гадах разам з войскамі Ленінградскага фронту супрацьстаялі 16-й , 18-й нямецкай арміі і 11-й нямецкім арміям Групы армій «Поўнач».
Створаны па дырэктыве Стаўкі ВГК ад 17 снежня 1941 года з ліку сіл левага крыла Ленінградскага фронту і рэзерваў Стаўкі ВГК у ходзе абароны гарадоў Ленінградскай вобласці Волхава і Ціхвіна.
Часам двухрэйкавыя падвесныя каляскі забяспечваюць манарэйкавымі карэткамі, а ніжнія пояса моста выконваюць з двутаўравых бэлек, аднак пры гэтым рэзка ўзрастае колькасць хадавых колаў.
Казловыя краны ўжываюць звычайна для абслугоўвання адкрытых складоў, галоўным чынам адзінкавых грузаў, кантэйнераў і лясных грузаў, для мантажу зборных прамысловых і грамадзянскіх збудаванняў, абслугоўвання гідраэлектрастанцый і секцыйнага мантажу ў суднабудаванні, пры працы з выбуханебяспечнымі грузамі.
Пралёты кранаў агульнага прызначэння звычайна 4-40 м; пры абслугоўванні суднабудаўнічых стапеляў да 170 м. Грузападымальнасць такіх кранаў складае 3-50 т, а пры абслугоўванні гідраэлектрастанцый і стапеляў дасягае 400-800 т (у асобных выпадках 1600 т — дзве каляскі з грузападымальнасцю па 800 т).
Іх рэкамендуюць выкарыстоўваць пры хуткасцях руху 0.3-0.5 м/с і падчас каляскі 20-25 м. У якасці нацяжных выкарыстоўваюць паваротныя пад дзеяннем уласнай вагі лябёдкі, рамы якіх шарнірна змантаваныя на падставе з абодвух бакоў ад шківа.
Казловыя краны з двухбалочным мостам больш мэталаёмкае; асноўным іх перавагай з'яўляецца магчымасць прымянення тыпавых грузавых калясак ад маставых кранаў і выраб каробчатых бэлек пралётных па адпрацаванай тэхналогіі.
У адрозненне ад многіх сучасных караблёў — амерыканскіх лінкараў тыпу «Саўт Дакота» і «Аява», французскіх тыпаў «Дзюнкерк» і «Рышэльё», італьянскага «Віторыа Венета», брытанскіх «Нэльсанаў» — галоўны пояс на лінкарах тыпу «Бісмарк» быў вонкавым і амаль не меў нахілу.
Акрамя хіба што даўжыні галоўнага пояса — па абсалютнай яго даўжыні ён саступаў толькі старому брытанскаму «Худу» , да гібелі абодвух у маі 1941 г. А па яго даўжыні адносна ВЛ «Бісмарк» трохі саступаў менш буйным «Шарнгорстам».
Скосы ўзмацнялі абарону супраць снарадаў, што ляцяць па насцільнай траекторыі і прабілі бранявы пояс, але аслаблялі такую супраць снарадаў, што ляцяць па навясной траекторыі на вялікіх дыстанцыях, таму што вугал скосу дадаваўся да вугла падзення снарада.
Немцы былі адзінымі, хто ўсё яшчэ выкарыстоўваў скосы тоўстай бранявой палубы для ўзмацнення гарызантальнай абароны; гэта было звязана з дыстанцыямі вядзення бою, якія прадугледжваліся Крыгсмарынэ.
Не варта забываць і пра тое, што «Бісмаркі» былі адзінымі сучаснымі лінкарамі, якія мелі па 4 выдатна абароненыя вежы і барбеты гармат буйнога калібра, і ў дадатак яшчэ па 6 вежаў сярэдняга.
Па дальнабойнасці 380 мм гарматы прыкметна саступалі артылерыі «Ямата», «Рышэльё», «Дзюнкерка», «Віторыа Венета», «Шарнгорста», амаль не саступалі новым 406 мм гарматам «Аявы», але ўсіх астатніх праціўнікаў пераўзыходзілі.
Дэфіцыт месца, вымусіў нямецкіх канструктараў размясціць частку жыццёва важных элементаў карабля у прасторы паміж бранявымі палубамі, што ў значнай ступені нівеліравала вельмі магутную абарону кацельных і машынных аддзяленняў.
Разам жа з такімі дадатковымі ідэямі, як сіметрыя прасторы і прынцып суперпазіцыі ў тым ці іншым выглядзе (які сцвярджае эквівалентнасць ўзаемадзеяння многіх цел ў малы прамежак часу кампазіцыі ўяўных паслядоўных папарных узаемадзеянняў гэтых цел), пераўтварэнні Галілея могуць быць практычна дастатковай асновай для фармулёўкі ньютанаўскай механікі .
Гістарычная сацыялогія — «памежная» навука, якая яшчэ знаходзіцца на стадыі станаўлення і ня мае дастатковай увагі з боку грамадазнаўства і гісторыі, але займаецца шматбаковымі даследаваннямі чалавека і грамадства ў гістарычнай перспектыве.
Такі адмысловы падыход да вывучэння грамадства дазваляе выкарыстоўваць сацыяльную тэорыю ў вызначанай прасторы і часе, дзе яна ўжо здольная рэфлектаваць гістарычныя перамены ў сацыяльнай рэчаіснасці.
У адрозненне ад класычнага падыходу да вызначаных пытанняў у сацыялогіі і гісторыі, гістарычная сацыялогія з'яўляецца міждысцыплінарнай навуковай плынню, якая выкарыстоўвае дасягнення культурніцкай і сацыяльнай антрапалогіі, этнаграфіі, эканомікі, псіхалогіі, філалогіі, сацыялінгвістыкі і г. д.
Галоўнае значэнне ў гістарычнай сацыалогіі займае параўнальны падыход, які дапамагае апісаць, прааналізаваць, інтэрпрэтаваць і растлумачыць падабенства і адрозненні, агульныя і асаблівыя аспекты гісторыка-сацыяльных працэсаў.
Гісторыка-сацыялягічны аналіз канцэнтруе сваю ўвагу на гістарычнасці існуючага парадку, на агульныя ды на асобыя кампаненты гісторыка-сацыялягічнага працэсу, на макра- і мікрааналітычны узровень, і нават на ягоны сацыяльна-эканамічны, палітычны і культурныя вымярэнні, дзеля чаго даследчыкі карыстаюцца шматлікімі метадамі з палітры класічнага сацыялагічнага аналізу: аналітычны, канструктывісцкі, высвятляльны і паясняльны, колькасны і якасны.
Рускі гісторык В. В. Ключэўскі меркаваў, што гістарычная сацыялогія займаецца вывучэннем зменлівых спалучэнняў знешніх і ўнутраных умоў развіцця ў розных краінах і грамадствах: «Таямніца гістарычнага працэсу, уласна, не ў краінах і народах, па меншай меры не выключна ў іх саміх, у іх унутраных, пастаянных, даных раз і назаўжды асаблівасцях, а ў тых шматлікіх і зменлівых шчаслівых і няўдалых спалучэннях знешніх і ўнутраных умоў; развіцця, якія складваюцца ў вядомых краінах для таго ці іншага народа на больш ці менш працяглы час. Гэтыя спалучэнні — асноўны прадмет гістарычнай сацыялогіі».
Галоўнымі кірункамі даследаванняў у сучаснай гістарычнай сацыялогіі зъяўляюцца пытаньні працэсаў сацыяльнай змены і іх вынікаў, мадэрнізацыя і мадэрнізацыйныя працэсы, цывілізацыяністыка, узнікненне дзяржаў і народаў, фарміраванне сусветнай сістэмы і шляхоў глабалізацыі, якія даследуюцца з дапамогай усебаковага кампаратыўнага аналізу, улічваючы тэрытарыяльную перспектыву і доўгія часовыя інтэрвалы.
Прыкладам прыхільнікаў гэтай плыні ёсць амерыканскі сацыолаг , якая правяла глыбокі параўнальны аналіз гістарычнай мінуласці Францыі, Расіі і Кітая, каб высветліць прычыны, падабенства і разыходжанні трох вялікіх рэвалюцый у межах гэтых краін
У гандлёвым цэнтрым размешчана амаль сто прамтаварных і прадуктовых магазінаў плошчай ад 30 да 1200 м² кожны, кіёскі і прылаўкі вынаснога гандлю; кафэ хуткага харчавання, рэстараны, буфеты, бары амаль на 1000 наведвальнікаў; прадпрыемствы бытавога абслугоўвання, аддзяленні банкаў, відэасалоны, залы гульнявых аўтаматаў, месцы адпачынку, боўлінг на 16 дарожак, більярдны клуб, грамадскія туалеты, даведкава-­інфармацыйныя службы, медпункт і іншыя аб’екты.
У першую чаргу былі ўзведзены два новыя падземныя пешаходныя пераходы з аб’ектамі абслугоўвання, зменена траса праспекта Незалежнасці, добраўпарадкавана частка тэрыторыі, якая прылягае да будынкаў Мінгарвыканкама і БДУ, заменены інжынерныя камунікацыі.
Беларускі гісторык Сцяпан Александровіч лічыў, што зварот «Да беларускай моладзі» быў першым крокам у справе тэарэтычнага абгрунтавання змагання за права беларусам развіваць сваю нацыянальную культуру, а таксама заклікам супраць эканамічнай і культурнай эксплуатацыі («Кожны разумее, што ўсялякая эксплуатацыя ўяўляе сабой зло, з якім трэба змагацца любымі сродкамі»), аднак «гоманаўцы» выказваліся непаслядоўна, бо ў той час лічылі, што «эксплуатацыя» будзе знішчана «рана ці позна насіллем ці мірным шляхам».
Члены групы лічылі, што перамагчы царызм і ўстанавіць новы эканамічны і палітычны лад можна без праліцця крыві: «Мы, моладзь, прасякнутая дэмакратычнымі перакананнямі, павінны рыхтавацца да дзейнасці, мэтаю і вынікам якой будзе мірная рэвалюцыя».
Паводле ацэнкі Сцяпана Александровіча, часопіс «Гоман» ужо прадстаўляў сабой не проста інфармацыйны орган, а праграмна-тэарэтычны часопіс, у якім адлюстравалася перадавая думка Беларусі з усімі яе моцнымі і слабымі бакамі.
І заключыў, што выступаючы за прынцыпы нацыянальнай самастойнасці кожнага народа, рэспубліканскі лад Расійскай федэрацыі, дзе кожны народ будзе роўны сярод роўных, а таксама эканамічнае паляпшэнне жыцця краіны на аснове навуковага сацыялізму, «гоманаўцы» сталі першымі прапагандыстамі марксізму ў Беларусі.
Сцяпан Александровіч таксама ў духу свайго часу адзначаў, што «гоманаўцы» перабольшвалі ролю інтэлігенцыі ў грамадскім жыцці і не заўважалі ролю рабочага класу і класавай барацьбы, часам выказваючыся толькі за абмежаванне абсалютнай манархіі ў Расійскай імперыі.
У першым нумары часопіса дэкларавалася: «Мы — беларусы, і павінны змагацца за мясцовыя інтарэсы беларускага народа і федэратыўную аўтаномію краіны. Мы — рэвалюцыянеры, бо, падзяляючы праграму барацьбы Народнай волі, лічым неабходным прыняць удзел у гэтай барацьбе; мы — сацыялісты, бо нашай галоўнай мэтай з’яўляецца эканамічнае паляпшэнне краіны на аснове навуковага сацыялізму».
У першым нумары часопіса «Гоман» таксама было паведамленне пра арганізацыю марксісцкай групы «Вызваленне працы» і выданне ёй «Бібліятэкі сучаснага марксізму»: «Нельга не аднесціся з поўным спачуваннем да цудоўнай мэты таварыства "Вызваленне працы" і не пажадаць разам з рэдактарам "Бібліятэкі сучаснага марксізму", каб рэвалюцыянеры, якія дзейнічаюць у Расіі і ад якіх залежыць больш за ўсё поспех выдання, аказалі гэтай справе сваё садзеянне і падтрымку».
Раней Шчыры Беларус у сваім «Пасланні да землякоў-беларусаў» так пісаў пра марксісцкае вучэнне: «Ідэалы новага сацыяльнага ладу пачынаюць пранікаць усюды, асабліва з таго часу, як яны атрымалі цвёрдае навуковае абгрунтаванне ў працах Маркса — гэтага прызнанага правадыра навуковага сацыялізму».
Мела ў сваім складзе галоўным чынам санкт-пецярбургскіх студэнтаў — ураджэнцаў беларускіх губерняў Расійскай імперыі, імкнулася стварыць агульнабеларускую партыю сацыялістычнага кірунку на ўзор расійскай «Народнай волі».
Група прапагандавала ідэю асобнасці беларускага народа , абуджэння этнічнай самасвядомасці беларусаў, адраджэння беларускамоўнай культуры, эканамічнага і культурнага развіцця грамадства шляхам змены палітычнага ладу Расійскай імперыі ў кірунку роўнасці і аўтаноміі народаў у складзе рэспубліканскай Расійскай федэрацыі і шляхам змены эканамічнага ладу на аснове навуковага сацыялізму, каб знішчыць усялякую эксплуатацыю.
16 снежня 1882 г. Станіслаў Янавіч Нясцюшка-Буйніцкі прыступіў да складання зборніка беларускамоўных твораў (творы Вінцэнта Дуніна-Марцінкевіча («Гапон», «Павіншаванне войта Навума», урывак перакладу паэмы «Пан Тадэвуш», «Шчароўскія дажынкі», верш Навума Прыгаворкі на прыезд у Мінск А. Концкага, Уладзіслава Сыракомлі і Станіслава Манюшкі), балада «Нячысцік» Аляксандра Рыпінскага, верш «Ігнат Сліўка» Ігната Мігановіча, варыянт ананімнага верша «Вясна гола перапала.» пад назвай «Вот свабоду дадуць скора» і інш.
Пра сацыяльную накіраванасць «гутарак» з гэтага зборніка добра сведчыць назва адной з іх: «Таму дворнаму войту Крываносу Міхайле, каторы крутнёй убіўся ў панскую ласку, мужыцкая рада, як нада жыць».
Даніла Баравік у «Пісьмах пра Беларусь» напісаў, што выданне «Пісьмаў» у пачатку планавался на беларускай мове, але ад гэтага намеру адмовіліся, бо ў тагачаснай беларускай мове не былі выпрацаваны многія навуковыя тэрміны.
У першым нумары часопіса «Гоман» аб'яўляся: «Жадаючы даць усім чытачам як найболей жывы матэрыял, мы маем намер размяшчаць артыкулы на рускай, польскай і беларускай мовах», — бо рэдактары хацелі асвятляць жыццё не толькі беларускіх губерняў Расійскай імперыі, але і іншых.
У дайшоўшых да нашага часу публікацыях беларускіх народнікаў-«гоманаўцаў» беларуская мова прысутнічае ў рускамоўных тэкстах толькі нешматлікімі выслоўямі і фразамі, у тым ліку выслоўем «Заглянець сонца і ў наша ваконца» у якасці другога эпіграфа да адозвы «Пісьмы пра Беларусь. Пісьмо першае» .
Беларуская прымаўка «Загляне сонца і ў наша аконца», якая выражае надзею на лепшую будучыню, таксама была выкарыстана для выдання пад назвай «Дзядзька Антон» і назвы беларускамоўнага выдавецтва «Загляне сонца і ў наша аконца» у Санкт-Пецярбургу.
Хаім Ратнер быў арыштаваны 23 сакавіка 1884 г. на сваёй кватэры ў Санкт-Пецярбургу, дзе паліцыя знайшла нелегальную друкарню, гектограф і цэлы склад нелегальнай літаратуры (у тым ліку 110 экземпляраў казкі «Дабрачыннасці і заганы» забароненага Міхаіла Салтыкова-Шчадрына, 32 асобніка першага нумара часопіса «Гоман»), тры рукапісы, з іх дзве напісаныя рукой Ратнера, а другія — Пятром Якубовічам.
На думку многіх гісторыкаў (Захар Васілевіч Шыбека, Аляксандр Генадзевіч Каханоўскі, Ігар Аляксандравіч Марзалюк, Вячаслаў Насевіч, Рышард Радзік і інш.), у 1880-ыя гг. беларускімі народнікамі ўпершыню была агучана думка пра асобнасць, самастойнасць беларускага этнаса сярод іншых славянскіх народаў.
Пры гэтым, на думку народнікаў-«гоманаўцаў», беларусы — самабытны народ, у якога ёсць свая мова, культура, побыт, паданні, уласнае гістарычнае мінулае і тэрыторыя, якая ўтварае адзіны эканамічны раён.
«Глуха, але настойліва пратэставаў ён супраць здрадлівых спроб паланізаваць або русіфікаваць яго, і абедзве сілком навязаныя яму культуры праходзілі міма, не прычапіўшыся да яго. Свята захоўвае ён асновы свайго жыцця ў чаканні з’яўлення сваёй інтэлігенцыі, якая будзе не ламаць гэтыя асновы, а развіваць і ўдасканальваць іх…».
На думку беларускага гісторыка Сцяпана Александровіча, змена пачатковай назвы магла сведчыць пра пэўную эвалюцыю поглядаў групы, гэтак як і пра тое, што расійская паліцыя магла не адрозніваць беларускія сацыялістычныя групы розных ідэйных напрамкаў.
Першы гурток беларускіх студэнтаў-сацыялістаў у Санкт-Пецярбургу ўзнік вясной-летам 1881 г., атрымаў назву «Беларуская грамада» і ставіў мэту стварэння беларускай народнай партыі , якая б аб'ядноўвала ўсе рэвалюцыйныя гурткі беларусаў.
Менавіта ў 1884 г., калі расійскія народнікі практычна страцілі кантроль над правінцыямі, рабілася новая спроба стварэння агульнабеларускай партыі сацыялістычнага кірунку: меркавалася, што яна аб'яднае ўсе нелегальныя сацыялістычныя гурткі беларускіх губерняў Расійскай імперыі незалежна ад іх нацыянальнага складу і будзе каардынаваць свае дзеянні з расійскай партыяй «Народная воля».
На думку Алега Латышонка, адозва «Шчырага Беларуса» — гэта на самой справе выказванне поглядаў не беларускіх народнікаў, а рускага кіраўніцтва «Народнай волі», якое не хацела дзяліць партыю «Народная воля» на асобныя нацыянальныя арганізацыі, не хацела, каб існавала адасобленай беларуская група.
Група тэарэтычна абгрунтоўвала існаванне асобнага беларускага народа , у сваёй праграме вылучала патрабаванні адраджэння літаратурнага статусу беларускай мовы і яе развіцця, вывучэння беларускай гісторыі і народнай культуры, бытавога, культурнага і эканамічнага разняволення беларускага народа, якое звязвала з перамогай народнай рэвалюцыі ў Расійскай імперыі, пераходам улады і арганізацыі нацыянальных адміністрацыйна-тэрытарыяльных аўтаномій у складзе рэспубліканскай Расійскай федэрацыі і пераходам да сацыялістычнага ладу грамадства.
Да нашага часу захаваліся толькі адозва «Да беларускай моладзі» , агітацыйныя брашуры «Пісьмы пра Беларусь. Пісьмо першае» Данілы Баравіка і «Пасланне да землякоў-беларусаў» Шчырага Беларуса , а таксама часопіс «Гоман» (на рускай мове, усяго паспелі выдаць толькі два нумары — 1 люты-сакавік 1884 г. і 2 15 лістапада 1884 г.), — бо яны захаваліся перш за ўсё ў архівах паліцыі, дзе іх вывучаў у канцы 1960-х гг. беларускі гісторык Сцяпан Александровіч.
Пра студэнцкую народніцкую групу «Гоман» успамінаў у 1930-х гг. у сваіх публікацыях ксёндз Адам Станкевіч, беларускі грамадскі дзеяч у перадваеннай Польшчы: «„Мужыцкую праўду“ пісалі і выдавалі беларусы-католікі з польскай культурай, а сярод беларускіх народавольцаў-гоманаўцаў ужо з’явілася беларуская праваслаўная інтэлігенцыя. Першыя яшчэ аглядаліся на Польшчу і на традыцыі Вялікага Княства Літоўскага, а іншыя звязвалі лёс Беларусі з Расіяй і аб традыцыях Вялікага Княства Літоўскага, калі не лічыць Грынявіцкага, зусім не памяталі. Гэтыя інтэлігенты не называлі сябе літоўцамі , а менавіта беларусамі…».
Да 1926—1927 гг. такія гісторыкі і лідары беларускіх сацыялістаў як Антон Луцкевіч і Усевалад Ігнатоўскі не былі персанальна знаёмы з тэкстамі часопіса «Гоман», які лічылі за газету, якая выдавалася на беларускай мове ў Мінску.
Аляксандр Іванавіч Марчанка — студэнт Санкт-Пецярбургскага ўніверсітэта гісторыка-філалагічнага факультэта з 1881 г.; родам з Мсціслаўскага павета; праваслаўны; бацькі яго — мяшчане па саслоўнай прыналежнасці — вольнаадпушчаныя прыгонныя сяляне графа Салтыкова; быў знаёмым Ігната Грынявіцкага.
Яшчэ ў лістападзе 1881 г. узнікненне гуртка «Беларуская грамада» было зафіксавана ў агентурных данясеннях санкт-пецярбургскай паліцыі і ўказана, што група выдае гектаграфічным спосабам заклікі да беларускай моладзі і праграму сваіх дзеянняў — барацьбы з расійскім урадам за інтарэсы беларускага народа: дабіцца ў будучым самастойнага існавання Беларусі і змены яе грамадскага і эканамічнага ладу.
Па меркаванні Рышарда Радзіка, нягледзячы на пэўную разнароднасць поглядаў, выказаных у корпусе тэкстаў беларускіх народнікаў-«гоманаўцаў», думкі групы варта разглядаць як пэўную цэласнасць і асабліва звяртаць увагу на тыя думкі, якія выражалі ідэю нацыянальнай беларускасці ў найболей развітай форме.
Хутчэй за ўсё, яўрэем Хаімам Ратнерам упісаны ў тэксты групы такія словы: «Бедная частка яўрэйства нідзе так не сышлася з народам, як у Беларусі: яўрэі не толькі засвоілі тут некаторыя народныя звычаі і забабоны, але нават нярэдкія выпадкі аднадушнай барацьбы гэтай часткі з беларусамі супраць яўрэяў жа, багацеяў і паноў…».
Вітальд Ёдка-Наркевіч , адзін з лідараў польскіх сацыялістаў у Беларусі, у 1903 г. меркаваў, што рэдактарамі «Гоману» былі маладыя палякі і што «гоманаўцы» не мелі рэальнай рэвалюцыйнай праграмы і шанцаў на поспех стварыць беларускую інтэлігенцыю і культуру ў тыя часы.
Сцяпан Александровіч лічыць, што група прайшла з 1881 па 1884 г. эвалюцыю ад звычайнага студэнцкага гуртка да асобнай групы маладых нарадавольцаў, якая мела свой друкаваны орган — часопіс «Гоман» .
У 1933 годзе Р. Лемкін на міжнароднай канферэнцыі па ўніфікацыі міжнароднага права ў Мадрыдзе прапанаваў распрацаваць міжнародную канвенцыю супраць генацыду, а таксама вылучыў наступныя прыкметы генацыду:
Разбурэнне культурных каштоўнасцяў і гістарычнай спадчыны праз перадачу дзяцей з адной этнічнай групы ў іншую, прымусовага і сістэматычнага выключэнняў цывілізацыйна-культурных элементаў, забарона на выкарыстанне роднай мовы, сістэматычнага знішчэння кніг на роднай мове гэтай групы, разбурэнні аб'ектаў гістарычнай і культурнай спадчыны
Акты жорсткай агрэсіі ў дачыненні да асобных фізічных і сацыяльных асоб; гвалтоўнае ўварванне ў прыватнае жыццё прадстаўнікоў пэўных груп; мэтанакіраванае знішчэнне гістарычнай, культурнай і эканамічнай асноў гэтых груп.