polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
У асноўнай стадыі чэмпіянату свету 2018 прымалі ўдзел 16 гульцоў, якія мелі найвышэйшыя нумары пасеву, а таксама 16 снукерыстаў, якія перамаглі ў матчах трэцяга кваліфікацыйнага раўнда.
Звон «Рыгор» застаўся са старога касцёла, а астатнія чатыры былі адліты ў Германіі: самы вялікі — «Бернардэм» — на сродкі парафіян, меншы — «Францішак» — на грошы Фердынанда Эйсманта, «Юзаф» — на сродкі пробашча кс.
Па тэстаменце дачкі пісьменніка Алены Дзмітрыеўны Мамінай у 1946 годзе ў доме, дзе жыл Д. Н. Мамін-Сібірак у Екацярынбургу быў адкрыты Літаратурна-мемарыяльны дом-музей Д. Н. Маміна-Сібірака, а ў 1959 годзе ў родным доме пісьменніка ў п. Вісіме адкрылі яго памятны пакой.
Літаратурна-мемарыяльны музей Д. Н. Маміна-Сібірака — музей рускага пісьменніка-класіка Дзмітрыя Наркісавіча Маміна-Сібірака, адкрыты ў 1979 годзе ў доме бацькі пісьменніка Наркіса Мацвеевіча Маміна ў пасёлку Вісім у Свярдлоўскай вобласці ў прыгарадзе Ніжняга Тагіла.
Цэнтральным элементам кампазіцыі з'яўляецца вылітая з бронзы выява Арханёла Міхала, які выступае кіраўніком святога ваярства анёлаў, якія стаяць на вартавым Боскага закона, і прысутнага ўжо пачынальна з апостальскіх часоў.
Адраджэнне апынаецца досыць цяжкім выпрабаваннем для Арханёла: ён вядзе бой са злом, што паўстане ў выглядзе Змея, які выпаўзае ад падножжа, адначасна спрабуючы вызваліцца ад кайданаў.
Помнік «Адраджэнне» — адна са славутасцей Масквы, усталяваная на прыватнай тэрыторыі Нацыянальнага інстытута карпарацыйнай рэформы у 2000 годзе, размешчанага па адрасу Вялікая Ардынка 41, непадалёк ад Храма Іверскага абраза Божай Маці на Усполлі.
Патагнаманічны сімптом (ад — «пакута, хвароба» і — «апазнавальны»; «сімптом» — ад — «выпадак, прыкмета») — тэрмін, які выкарыстоўваюць пераважна ў клінічнай медыцыне, які азначае такую прыкмету, якая сустракаецца толькі пры пэўным захворванні і адназначна сведчыць пра яго наяўнасць, не дапускаючы іншых трактовак, г.зн.
Уільям Парсанс, 3-і граф Рос — брытанска-ірландскі астраном і грамадскі дзеяч, вядомы як стваральнік шэрагу магутных тэлескопаў-рэфлектараў, найбуйнейшы з якіх — 72-цалевы «Левіяфан», пабудаваны ў 1845 годзе, заставаўся найбуйнейшым тэлескопам свету да пачатку стагоддзя.
Нароўні з навуковай, Уільям Парсанс займаўся палітычнай дзейнасцю: ён быў членам Палаты абшчын і Палаты лордаў Парламента Вялікабрытаніі, пэрам Ірландыі , канцлерам Трыніці-каледжа Дублінскага ўніверсітэта , прэзідэнтам Лонданскага каралеўскага таварыства .
Бельгія была адна з краін, якія ўкаранілі варыянт хакейнага поля, а ў 1966 годзе Рэнэ Франк, родам з Бельгіі, які пасля стаў прэзідэнтам ФІХ, пераканаў нямецкі асацыяцыі, каб даць адказнасць за правілы индорхоккея ў .
Гэта вельмі крытыкавалі, таму што гэта зніжае шансы гэтых краін у міжнароднай канкурэнцыі па хакеі на траве, але з іншага боку, на поўначы Еўрапейскі клімат спрыяе індор-хакею узімку, таму ў хакей на траве не магчыма іграць з-за снегу і лёду.
Акрамя таго ў індор-хакее менш пляцоўка — як правіла 20 на 40 метраў, што адпавядае пляцоўцы для гандбола, і колькасць гульцоў у супрацьлеглых камандах — па 6 у кожнай з каманд , тады як у хакеі на траве — па 11.
А. Альдэкоп з’яўляўся членам Бюро Аддзялення хімічных і геалагічных навук АН БССР, членам рэдакцыйнай калегіі часопіса «Весці Акадэміі навук БССР, серыя хімічных навук», членам шэрагу навуковых саветаў Акадэміі навук СССР.
Неўзабаве пасля пачатку турніру ў шэрагі лідараў са значным адрывам выйшлі тры каманды: мазырская «Славія», мінскі «Энергетык-БДУ» і бабруйская «Белшына», якія і павялі асноўную барацьбу за два месцы, якія давалі права на выхад у Вышэйшую лігу.
Аднак у сакавіку 2018 года, пасля выключэння з Вышэйшай лігі «Крумкачоў», месца ў элітным дывізіёне атрымала таксама мінскае «Тарпеда», якое ў сезоне 2017 заняла трэцяе месца ў Першай лізе.
Неўзабаве пасля зацвярджэння складу лігі на сезон была прынята схема ратацыі: па дзе найлепшыя каманды наўпрост пераходзяць з Другой лігі ў Першую і з Першай у Вышэйшую, дзве каманды выбываюць з Вышэйшай у Першую лігу, а з Першай у Другую — адна.
Па заканчэнні сезона «Бяроза-2010» спыніла існаванне, і ў красавіку 2016 года Сокал, пакінуўшы «Дынама», стаў іграком магілёўскага «Дняпра», дзе спачатку гуляў у стартавым складзе, але пазней стаў выхадзіць на замену.
Прававыя асновы дзейнасці і статус Іл Тумэна вызначаны ў Канстытуцыйным законе Рэспублікі Саха «Аб Дзяржаўным Сходзе » ад 10 ліпеня 2002 года 35-3 401- і главой 5 Канстытуцыі Рэспублікі Саха .
Пры вывучэнні краніяльнай марфалогіі Лузіі, Невеш выявіў прыкметы, уласцівыя сучасным абарыгенам Аўстраліі і жыхарам Афрыкі (пры тым, што згодна з сучасным уяўленням аб расах, негроіды і аўстралоіды генетычна вельмі далёкія адны ад другіх).
Разам са сваім аргентынскім калегам Эктарам Пуч’ярэлі з Музея Ла-Платы Нэвіс сфармуляваў гіпотэзу, згодна з якой засяленне Амерыкі адбылося ў выніку двух розных хваляў паляўнічых-збіральнікаў з Азіі праз Берынгаў перашыек, які існаваў да канца апошняга абляднення.
У 2012 годзе скончыў Інстытут павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі Брэсцкага дзяржаўнага тэхнічнага ўніверсітэта па спецыяльнасці «Эканоміка і кіраванне на прадпрыемстве прамысловасці».
Пры падтрымцы ўрада мясцовае купецтва падрыхтавала флот карсараў і прываціраў, якія перахаплялі ў Паўночным моры гандлёвыя судны, якія вярталіся пад галандскім сцягам з Ост-Індыі і Расіі.
«Стары прэтэндэнт» (Джэймс, прынц Уэльскі, сын Якава , які жыў у Францыі пад імем шэвалье дэ Сент-Джордж), з 1701 па 1766 г. прэтэндаваў на англійскі прастол як Якаў і на шатландскі як Якаў .
Са смерцю кардынала Генрыха дом Сцюартаў згас у па мужчынскай лініі, і вяршэнства ў якабіцкай партыі фармальна перайшло, па жаночай лініі, паслядоўна ў сардзінскі , модэнскі і баварскі дамы .
Аднак каталіцкія прадстаўнікі гэтых дамоў ніколі не прад'яўлялі ніякіх прэтэнзій на англійскі ці шатландскі прастолы, хоць невялікія групы ідэйных спадчыннікаў якабітаў у Шатландыі па-ранейшаму прымаюць іх за сваіх каралёў і прынцаў.
У 1788 годзе, пасля смерці яго сына, правадыра паўстання 1745 года «Прыгажунчыка Чарлі», шатландская каталіцкая меншасць таксама прызнала цэнтральную ўладу і з 1790 года стала маліцца за караля Георга па імі.
Некаторы час якабітаў падтрымлівала Рымска-каталіцкая царква , Францыя (да Утрэхцкага міру 1713 года і затым смерці Людовіка у 1715 годзе) і шэраг іншых каталіцкіх краін, у тым ліку Іспанія; гэтая знешняя падтрымка, аднак, адыгрывала абмежаваную ролю ў барацьбе якабітаў.
Пасля паўстання 1745 года брытанскія ўлады правялі ў Шатландыі сур'ёзныя рэпрэсіі, прынялі законы аб раззбраенні ўсіх шатландскіх кланаў, а таксама аб забароне пад страхам шасцімесячнага зняволення нашэння цывільнымі асобамі кланавых тартанаў, кілтаў і іншага традыцыйнага адзення.
У канцы 1960-х гадоў французскі палеаантраполаг Морыс Тайеб пачаў палеаанталагічную распрацоўку маладаследаванага паўночнага раёна Эфіопіі, вядомага як Афарскі трохкутнік або Афарская дэпрэсія, якая з'яўляецца самай нізіннай тэрыторыяй краіны і адной з самых нізінных тэрыторый Афрыкі.
У 1972 годзе Тайеб запрасіў французскага палеантолага Іва Копенса, амерыканскага геолага Йона Кальба і амерыканскага антраполага Дональда Джохансана даследаваць раён з пункту гледжання яго палеанталагічнай перспектыўнасці.
Дзякуючы таму, што астанкі размяшчаліся паміж двума пластамі вулканічных туфаў, дакладна датаваных калій-аргоновым метадам, атрымалася ўсталяваць, што ўзрост рэшткаў ляжыць у межах 3,18—3,21 млн гадоў.
Станцыя Лыман, лакаматыўнае і вагоннае дэпо, дыстанцыя каляі, сігналізацыі, сувязі і вылічальнай тэхнікі, грамадскія пабудовы, дарожныя электрамеханічныя майстэрні, чыгуначная машынная станцыя 10, рейказварны цягнік 6, будаўніча-мантажны цягнік 181 — галоўныя чыгуначныя прадпрыемствы, складнікі Лыманскага чыгуначнага вузла.
Паводле звестак на 1864 год ва ўласніцкай слабадзе Лыман Ізюмскага павета Харкаўскай губерні жылі 2622 асобы , налічвалася 512 дваровых гаспадарак, існавала праваслаўная царква, адбываліся 2 штогадовыя кірмашы.
У 1885 годзе ў колішняй дзяржаўнай слабадзе Папоўскай воласці налічвалася 3503 жыхары, налічвалася 587 дваровых гаспадарак, існавалі праваслаўная царква, школа, 2 пастаялыя двары, 2 храмы, адбываліся 2 кірмашы на год.
Першым на яго працу звярнуў увагу квакер Джозеф Ланкастэр, у 1807 годзе, які адкрыў у Саутуарке школу для бедных, якую ўпарадкавалі ў адпаведнасці з прынцыпамі Бэла, а таксама удасканаліў яго сістэму.
Была створана вялікая колькасць аналагічных школаў, і члены Царквы Англіі, устрывожаныя тым, што кантроль над такімі школамі апынуўся цалкам у руках дысідэнтэраў, прынялі рашэнне аб стварэнні аналагічных устаноў, у якіх выкладанне павінна было весціся адпаведна англіканскага веравучэння.
У 1807 годзе Бэл быў адкліканы са сваёй святарскай службы з Суоніджа ў Дорсэце, каб арганізаваць сістэму школаў у адпаведнасці з гэтым рашэннем, і ў 1811 годзе стаў начальнікам створанага «Нацыянальнага таварыстваства па садзейнічанню адукацыі бедных у згодзе з прынцыпамі англіканскай царквы».
У 1789 годзе ўзначаліў прытулак для хлопчыкаў-сірот, дзяцей загінуўшых салдатаў, у Мадрасе; у гэты ж час пазнаёміўся з метадам ўзаемнага навучання навучэнцамі , ужыты ў некаторых місіянерскіх школах для дзяцей карэнных жыхароў краіны ў сувязі з вялікім недахопам настаўнікаў, і палічыў яго гэтак паспяховым, што вырашыў зрабіць яго універсальным метадам навучання і прыступіў да яго далейшага развіццю.
Яго спроба заснаваць такую навучальную ўстанову, у якой усё навучанне ў асобных класах ўскладалася б на прызначаных для таго лепшых вучняў толькі пад наглядам галоўнага настаўніка , удалася, і з 1 чэрвеня 1795 года ў мадраскай школе навучанне вялося самімі вучнямі.
З 120 000 фунтаў, распараджэнне якімі ім было даверана провасту Сэнт-Андруса, двум гарадскім святарам і прафесару грэчаскай мовы ва ўніверсітэце, палова павінна была пайсці на стварэнне важнай школы, названай Мадраскі каледж, у Сэнт-Андрусе; 10 000 фунтаў было завешчана кожнаму з буйных гарадоў: Эдынбургу, Глазга, Лейту, Інвернесу і Абердзіну — у мэтах падтрымкі мясцовых школаў; і 10 000 было выдзелена Каралеўскаму ваенна-марскому вучылішчу.
У наш час ідуць працэсы па беатыфікацыі шэрагу святароў, якія працавалі ў храме: а. Канстанціна Будкевіча, біскупа Антонія Малецкага, біскупа Баляслава Слоскана, біскупа Феафіла Матулёніса.
Пасля аддзялення Арбацкага радыуса ў самастойную лінію тунэль да «Аляксандраўскага сада» (у той час гэта станцыя звалася «Камінтэрн», 24 снежня 1946 года стала «Калінінскай») выкарыстоўваўся для службовых мэт.
Пры будаванні гандлёвага цэнтра пад Манежнай плошчай у сярэдзіне 1990-х гадоў тунэль быў напалову засыпаны (быў разабраны адзін шлях, які раней служыў для руху ад «Аляксандраўскага саду», другі захаваўся).
Станцыя была адкрыта 15 мая 1935 года ў складзе першай пускавой пляцоўкі Маскоўскага метрапалітэна з 13 станцый — «Сакольнікі» — «Парк культуры» з адгалінаваннем «Ахотны рад» — «Смаленская».
Стыль ілюмінавання вельмі падобны на больш стары Леонскі Беатус , але толькі часткова: у ім упершыню глыбока адзначыўся новы стыль , які, верагодна, прыйшоў з Францыі і асабліва праявіўся ў драпіроўках персанажаў.
У рукапісе пазначана, што ён быў завершаны 3 чэрвеня 1086 года перапісчыкам з імем Петрус , аб чым паведамляецца ў фоліа 138, і ілюмінаваны майстрам з імем Марцінус , аб чым паведамляецца ў фоліа 163.
У 1932 годзе на заходнім боку плошчы (у прамавугольніку паміж вуліцамі Фрунзэ, Рабочая, Чырвонаармейская і Шастаковіча ) па праекту архітэктара П. А. Шчарбачова ў адпаведнасці з Загадам Рэўваенсавета СССР 200 ад 20 лютага 1925 года быў пабудаваны Дом Чырвонай Арміі — комплекс будынкаў, што ўключаў афіцэрскі клуб
У 1819 Віленскі ўніверсітэт арганізаваў падрыхтоўку настаўнікаў па ланкастэрскім метадзе навучання на ба­зе Гомельскай вучэльні ўзаемнага на­вучання, з 1821 — Гродзенскай вучэльні.
Пэўную ролю ў арганізацыі вучэльняў узаемнага навучання, распрацоўцы метадычных рэкамендацый вучэбных табліц адыгралі “Таварыства для заснавання вучэльняў узаемнага навучання” ў Санкт-Пецярбургу і “Камітэт для заснавання вучэльняў узаемнага навучання” пры Галоўным упраўленні вучэльняў .
Першая ў Беларусі і Расійскай імперыі школа ўзаемнага навучання была адкрыта ў 1819 годзе ў Гомелі ў маёнтку графа М. П. Румянцава, куды для навучання і распрацоўкі праграмы з Англіі быў запрошаны педагог Дж.
У юнацкім узросце займаўся лыжным спортам у ДЮСШ г. Губаха Пермскай вобласці, першы трэнер — Цягло Ірына Міхайлаўна, далей СДЮСШАР «Старт» горада Пермі, першы трэнер — Марылаў Сяргей Генадзьевіч.
У тым жа сезоне прыняў удзел яшчэ ў некалькіх этапах Кубка свету, у тым ліку ў чэмпіянаце свету ў Кантыялахці, дзе заняў 70-е месца ў спрынце, 97-е месца ў індывідуальнай гонцы і 10-е ў эстафеце.
На чэмпіянаце Еўропы 2014 года ў Нове-Места-на-Мораве лепшым вынікам Абашава стала 17-е месца ў індывідуальнай гонцы, таксама ён быў 36-м у спрынце і гонцы пераследвання, а ў эстафеце зборная Беларусі заняла шостае месца.
Некаторыя даследчыкі творчасці Саўрасава мяркуюць, што самыя першыя малюнкі і эцюды да задуманай карціны маглі быць выкананы мастаком у Яраслаўлі або яго ваколіцах, незадоўга да яго паездкі ў Кастрамскую губерню.
Крытык і музыказнаўца Барыс Асаф’еў пісаў, што гэтая карціна стала «сімвалам мастацкага абнаўлення сферы рускага пейзажу на „далёка наперад“», і што гэтым творам Саўрасаў адкрыў «новае адчуванне вясны і вясновасці».
Восенню 1871 года палатно экспанавалася на выставе Маскоўскага таварыства аматараў мастацтваў , а ў канцы таго ж года карціна, ужо пад яе цяперашняй назвай (у каталогу яна была паказаная з клічнікам — «Гракі прыляцелі!»), была прадстаўлена на 1-й выставе Таварыства перасоўных мастацкіх выставак , якая адкрылася 28 лістапада ў Санкт-Пецярбургу.
«Гракі» атрымалі добрыя водгукі: мастак Іван Крамской пісаў, што на выставе гэты пейзаж «ёсць лепшы, і ён сапраўды выдатны», а мастацкі крытык Уладзімір Стасаў адзначаў, што гэта, «напэўна, найлепшая і найарыгінальныя карціна ».
У выніку так і не здолеў прабіцца ў аснову «Металіста» і ў другой палове 2009 года гуляў у арэндзе ў «Закарпацці», а з пачатку 2011 года стаў выступаць у арэндзе за алчэўскую «Сталь» у Першай лізе.
Асноўны прамысловы метад сінтэзу індыга — гэта сінтэз цыклізацыяй -фенілгліцына па тыпу кандэнсацыі Клайзена з утварэннем індаксілату, які пад дзеяннем кіслароду паветра акісляецца да індыга:
У кругладонную колбу аб'ёмам 750 мл з зваротным халадзільнікам змяшчаюць 14 г антранілавай кіслаты, 10 г манахлорвоцатнай кіслаты, 20 г бязводнага карбанату натрыю і 200 мл вады.
У адрозненне ад ядзернай ДНК, якая змяшчае пераважную большасць генаў і ў працэсе палавога размнажэння падвяргаецца рэкамбінацыі, такім чынам нашчадкі атрымліваюць палову генаў ад бацькі, а другую палову — ад маці; мітахондрыі і іх ДНК дзіця атрымлівае толькі з мацярынскай яйцаклеткі.
Шляхам параўнання паслядоўнасці мітахандрыяльнай ДНК і якія ўзніклі ў ёй з часам мутацый можна не толькі вызначыць ступень сваяцтва людзей, але і прыблізна вылічыць час, неабходны для назапашвання мутацый у той ці іншай папуляцыі людзей.
Напрыклад, аналагічнае генеалагічнае дрэва магло атрымацца, калі на ранняй стадыі рассялення большасць людзей загінула з-за якой-небудзь эпідэміі ці прыроднай катастрофы, а тыя, хто выжыў былі невялікай групай крэўных сваякоў.
Акрамя таго, варта прымаць пад увагу абмен генамі, які адбываўся ў выніку шлюбаў паміж далёкімі сваякамі, у выніку чаго геномы працягвалі змешвацца ў папуляцыях ўжо пасля зыходу з Афрыкі.
На самой справе гаворка ідзе пра адносна аднастайнай генетычнай папуляцыі, сярод нашчадкаў якой большасць сучасных людзей атрымала мітахандрыяльную ДНК ад адной жанчыны, у той час як нашчадкі іншых жанчын па прамой жаночай лініі той жа продкаў папуляцыі не дажылі да нашых дзён.
Па-першае, варта адрозніваць канкрэтнага агульнага продка тых ці іншых групаў людзей, з аднаго боку, і яго мітахандрыяльную малекулу — з другога: велізарная колькасць сваякоў па прамой жаночай лініі мае ідэнтычныя мтДНК.
Гэта азначае, што людзі з гаплатыпамі, ідэнтычнымі гаплатыпу Евы, маглі жыць на працягу некалькіх тысячагоддзяў, пакуль мутаваўшыя тыпы не сталі пераважаць колькасна, у канчатковым рахунку выцесніўшы зыходны.
Па-другое, да гэтага часу застаецца верагоднасць, што ўсё яшчэ існуюць людзі, якія не адносяцца ні да гаплагрупы 0, ні да гаплагрупы 1'6, то бок, ні да адной з двух вядомых галін філагенетычнага дрэва мтДНК чалавека, коранем якога з'яўляецца мітахандрыяльная Ева.
Нягледзячы на тое, што да цяперашняга часу апублікавана каля 200 000 частковых паслядоўнасцяў мтДНК і больш за 8 000 поўных, не выяўлена іншых галін, акрамя двух названых вышэй, тым не менш, верагоднасць выяўлення рэліктавых ліній застаецца ненулявым да тых часоў, пакуль тэставаннем не будуць ахоплены ўсе цяперашнія людзі, ці, прынамсі, сем'і.
Мітахандрыяльная Ева — імя, дадзенае ў папулярнай культуры жанчыне, якая жыла ў Афрыцы каля 200 000 гадоў таму, ад якой сучаснае чалавецтва атрымала ў спадчыну мітахандрыяльную ДНК (арыгінальны тэрмін, прапанаваны першаадкрывальнікам Аланам Вільсанам — — Удачлівая Мама).
А менавіта, калі ўзяць адвольнага сучанага індывіда, які адносіцца да гаплагрупы 0 ) і любога сучаснага чалавека, які не адносіцца да дадзенай гаплагрупы, то з мітахандрыяльнай Евай можна атаясаміць іх бліжэйшага агульнага продка па прамой жаночай лініі.
Падобна да таго, як мітахандрыяльная Ева не была адзінай жанчынай у той час, не быў адзіным і ‑храмасомны Адам: мужчынскія храмасомы яго сучаснікаў у сілу натуральнага працэсу перасячэння прамых ліній проста не захаваліся.
Гаплатып мітахандрыяльнай Евы — чалавека, рэканструяваны парсіманістычным алгарытмам на падставе аналізу 8 000 поўных паслядоўнасцяў малекулы мтДНК, можна знайсці, напрыклад, на сайце « ».
Паводле 9-га артыкула Правілаў дарожнага руху Рэспублікі Беларусь , «Кіроўца абавязаны… па патрабаванні супрацоўніка ДАІ прайсці ў вызначаным парадку праверку для вызначэння стану алькагольнага ап’янення або стану, выкліканага ўжываннем наркатычных сродкаў, псыхатропных рэчываў, іх аналагаў, таксічных або іншых адурманьвальных рэчываў».
Паводле артыкула 18.16 Кодэкса Рэспублікі Беларусь «Аб адміністрацыйных правапарушэннях», у 2012 г. за п’яную язду спаганялі ад 15 да 35 базавых велічыняў і пазбаўлялі права кіраваць транспартнымі сродкамі на 3 гады.
Паводле артыкула 317.1 Крымінальнага кодэкса Рэспублікі Беларусь, за паўторную цягам году п’яную язду суд мог спагнаць да 1000 базавых велічыняў і пазбавіць права кіравання на тэрмін да 5 гадоў, або выракчы да 6-месячнага арышту ці да 2 гадоў выпраўленчай працы, абмежавання або пазбаўлення волі ў турме.
Пакаранне адрозніваецца ад штата да штату, але, ў той час калі ва ўсіх штатах першае або другое затрыманне яшчэ лічыцца адносна лёгкім злачынствам і звычайна караецца штрафам або турэмным зняволеннем на тэрмін да 10 сутак, то трэцяе і наступныя ўжо лічацца цяжкімі і могуць пацягнуць за сабой турэмнае зняволенне на некалькі месяцаў або нават гадоў, нярэдка з канфіскацыяй аўтамабіля і наступнай забаронай на рэгістрацыю, а таксама доўгае пазбаўленне правоў.
Спіс пакаранняў досыць разнастайны, гэта можа быць : штраф, абавязковае праходжанне курсаў, пазбаўленне правоў, забарона на кіраванне з любым утрыманнем алкаголю , абавязковая ўстаноўка алказамка, турэмнае зняволенне .
24 кастрычніка 2013 г. набылі моц папраўкі ў артыкул 18.16 Кодэкса «Аб адміністрацыйных правапарушэннях», паводле якіх больш як 3-кратна вырасла спагнанне за п’янае кіраванне, якое стала складаць «ад 50 да 100 базавых велічыняў» .
Таксама ўступілі ў сілу папраўкі ў артыкул 317.1 Крымінальнага кодэкса, паводле якой паўторнае цягам году п’янае кіраванне стала прадугледжваць абавязковае зняволенне, ці то ў выглядзе арышту да 6 месяцаў, ці то ў выглядзе абмежавання або пазбаўлення волі да 2 гадоў у турме.
Некаторыя штаты забараняюць кіроўцам маладзей 21 года і кіроўцам камерцыйных перавозак прысутнасць алкаголю наогул, а некаторыя дапускаюць норму, звычайна значна ніжэй, чым для кіроўцаў старэй 21 года.
Пакаранне у розных краінах адрозніваецца, у некаторых краінах яно можа таксама залежыць ад ступені перавышэння нормы алкаголю ў крыві, стажу або ўзросту кіроўцы, і нават тыпу транспартнага сродку, якім той кіруе (напрыклад, п’яны кіроўца аўтобуса будзе пакараны значна стражэй, чым п’яны кіроўца простага легкавога аўтамабіля).
Фактычна ў большасці выпадкаў адказнасць за кіраванне ў стане алкагольнага ап’янення наступала пры канцэнтрацыі алкаголю ў крыві вышэй 0,5-0,8 праміле, у залежнасці ад асаблівасцяў арганізма кожнага канкрэтнага кіроўцы.
З 1 ліпеня 2008 года была ўстаноўлена максімальна дапушчальная канцэнтрацыя этылавага спірту ў крыві кіроўцы ў 0,3 праміле, што фактычна з’яўлялася зніжэннем максімальна дапушчальнай канцэнтрацыі алкаголю ў крыві як мінімум у 0, 2 праміле.
П’янае кіраванне (кіраванне ў стане алкагольнага ап’янення, кіраванне ў п’яным выглядзе, кіраванне ў нецвярозым выглядзе) — кіраванне транспартным сродкам з наяўнасцю ўзроўню алкаголю ў крыві, які перавышае дапушчальныя нормы па заканадаўству дзяржавы або краіны.
Венская Міжнародная канвенцыя аб дарожным руху 1968 года патрабуе, каб у заканадаўстве кожнай краіны-ўдзельніцы была выразна пазначана гранічна дапушчальная канцэнтрацыя алкаголю ў крыві кіроўцы, але не больш за 0,8 праміле.
Стадыён быў збудаваны ў 1955—1956 гадах і адкрыты 31 ліпеня 1956 года ў гістарычнай мясцовасці Лужнікі насупраць Вараб’ёвых гор, на месцы былога ўрочышча Лужнікі — нізіннай лугавой мясцовасці, якая затапляецца ў паводка (дыялектнае слова «лужнікі» азначала «сенажаці з азерцамі паміж іх, якія заліваюцца па вясне»).
У Маскве існавалі і іншыя Лужнікі: Лужнікі Малыя Крымскія паміж Крымскім мостам і Якіманкай, Вялікія Лужнікі ў раёне цяперашніх вуліцы Бахрушына і Вішнякоўскага завулка.
Ягораў абраны членам-карэспандэнтам Міжнароднай акадэміі параўнальнага права , з’яўляецца членам кваліфікацыйнай калегіі , старшынёй савета віцебскага абласнога аддзялення Беларускага рэспубліканскага саюза юрыстаў, лаўрэатам юрыдычнай прэміі «Феміда» за падрыхтоўку кадраў і высокія дасягненні ў галіне прававога выхавання.
Гісторыя падрыхтоўкі стварэння дадзенага адміністрацыйна-тэрытаряльнага ўтварэння пачынаецца 18 сакавіка 1994 года падпісаннем Вашынгтонскага пагаднення аб спыненні агню паміж самаабвешчанай Харвацкай рэспублікай Герцаг-Босна і баснійскімі мусульманамі.
Быў капітанам і адным з асноўных ігракоў магілёўскай каманды, яго гол у браму «Тарпеда-БелАЗ» быў прызнаны найлепшым у чэмпіянаце Балерусі 2019, аднак гэта не здолела выратаваць «Дняпро» д вылету з Вышэйшай лігі.
Ураўненне стану рэальных газаў Ван-дэр-Ваальса паказвае, што кожны газ можа быць пераведзены ў вадкі стан, але неабходнай умовай для гэтага з’яўляецца папярэдняе астуджэнне газу да тэмпературы ніжэй крытычнай.
Эксперты ў Кіеве заяўлялі, што "Бабіч, біяграфія якога звязана з савецкім КДБ і расійскім ФСБ, закліканы стаць «паслом вайны», з’яўляецца «прафесійным дыверсантам» і «класічным кандыдатам Крамля для ўзаемадзеяння з сепаратыстамі ў Данбасе для арганізацыі сілавых аперацый».
Гучалі і меркаванні пра тое, што «ўкраінскі бок жорстка абмежаваны ў сваёй дзейнасці ў Расіі і няма неабходнасці ў знаходжанні на тэрыторыі Украіны расійскага пасла. Досыць проста часова паверанага».
Пасля звальнення 28 ліпеня 2016 года пасла Расіі ва Украіне Міхаіла Зурабава, у расійскай прэсе прэтэндэнтам на гэту пасаду быў названы Міхаіл Бабіч, што было публічна пацверджана прэс-сакратаром прэзідэнта РФ Уладзіміра Пуціна Дзмітрыем Пясковым.
15 сакавіка 2019 года прэс-сакратар Міністэрства замежных спраў Беларусі Анатоль Глаз пракаментаваў інтэрв’ю пасла Расіі, назваўшы яго «рахункаводам альбо бухгалтарам, які падае надзеі» і парэкамендаваўшы больш часу прысвяціць таму, каб паглыбіцца ў спецыфіку краіны знаходжання, пазнаёміцца з яе гісторыяй і праявіць крыху павагі, бо за кароткі час працы ў Беларусі ён проста «не зразумеў розніцы паміж федэральнай акругай і незалежнай дзяржавай».
14 сакавіка 2019 года ў інтэрв’ю РІА Навіны Міхаіл Бабіч заявіў, што Расія гатова пры неабходнасці дапамагчы Беларусі абараніць яе суверэнітэт у выпадку адпаведных пагроз з боку Захаду, аналагічных «каляровых» рэвалюцый і дзяржпераваротаў, але «калі гэта намёкі на Расію, то гэта зусім не па-партнёрску».
Таксама ён адзначыў, што Масква не прапаноўвала Беларусі ўступіць у склад Расіі, і заклікаў беларускі бок вызначыцца з прыярытэтным фарматам развіцця інтэграцыі, дадаўшы, што трэба выконваць гэтыя дамоўленасці, а не абменьвацца папрокамі ў эканамічнай сферы.