polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Пасля сканчэння гандлёвай школы ў Беластоку Рафаэль Лемкін вывучаў філалогію і юрыспрудэнцыю ва Львоўскім універсітэце, быў паліглотам і свабодна гаварыў на дзевяці і чытаў на чатырнаццаці мовах.
Як сведка шматлікіх яўрэйскіх пагромаў, аўтар паняцця «генацыд» Рафаэль Лемкін яшчэ ва ўніверсітэце пачаў займацца пытаннем юрыдычнай адказнасці за знішчэнне этнічных груп.
Рафаэль Лемкін (; , , в. Бязводна, Межырэцкая воласць, Ваўкавыскі павет, Гродзенская губерня, цяпер Дабраселецкі сельсавет, Зельвенскі раён, Гродзенская вобласць — , Нью-Ёрк) — польскі і амерыканскі юрыст яўрэйскага паходжання, аўтар паняцця «генацыд» і праекта Канвенцыі ААН пра папярэджанне злачынства генацыду і пакаранне за яго.
У 2002 годзе выпусціла абмежаваную версію са 100 гоначных аўтамабіляў, якія адрозніваюцца ад звычайных белым колерам кузава, ралійнымі налепкамі і дадатковым абсталяваннем (электронны кантроль устойлівасці, ксенонавыя фары, абагрэў пярэдніх крэслаў).
Сучасны Вэстмінстэр сфарміраваўся ў 1965, калі аб'ядналіся тры сталічныя раёны: Мэрылебан, Падынгтан і меншы з іх Вэстмінстэр, які ўключаў Соха, Мейфэр, Джэймсес, Стрэнд, Вэстмінстэр, Пімліка, Белгравію і Гайд-парк.
Займае плошчу 21 км², знаходзіцца на захад ад гістарычнага цэнтра Лондана і на поўнач ад ракі Тэмзы, мяжуе на поўначы з раёнам Камдэн, на ўсходзе з Лонданскім Сіці і раёнам Ламбет, на поўдні з раёнам Уондсуэрт, на паўднёвым захадзе з раёнам Кенсінгтон і Чэлсі, на паўночным захадзе з раёнам Брэнт.
71,2 % — белыя, у тым ліку 49,0 % — белыя брытанцы, 2,8 % — белыя ірландцы і 19,4 % — іншыя белыя (яўрэі, грэкі, амерыканцы, італьянцы, партугальцы, іспанцы, рускія, французы, немцы, шведы, ісландцы, венгры);
4,4 % — метысы, у тым ліку 1,5 % — азіяты, якія змяшаліся з белымі, 0,8 % — чорныя карыбцы, што змяшаліся з белымі, 0,7 % — чорныя афрыканцы, якія змяшаліся з белымі і 1,4 % — іншыя метысы;
Выява пектаралі з Тоўстай магілы была выкарыстана на паштовай марцы Украіны, на ўкраінскай манеце, у якасці першага лагатыпу ўкраінскага тэлеканала :Культура і на вадзяным знаку ўкраінскага біяметрычнага пашпарту.
Ф. М. Нячай з’яўляўся старшынёй секцыі гістарычных навук навукова-тэхнічнага савета Міністэрства вышэйшай і сярэдняй спецыяльнай адукацыі БССР, членам рэдакцыйнага савета Беларускай савецкай энцыклапедыі.
Да снежня 1791 года — даты афіцыйнага ўваходжання краю ў склад Расійскай імперыі — Буга-Днястроўскае міжрэчча ўваходзіла ў склад Залатой Арды, Вялікага Княства Літоўскага, Польскага Каралеўства, Крымскага ханства, Асманскай імперыі.
Іх паходжанне звязана з канкрэтнай гістарычным асобай — баявым афіцэрам, грэкам па нацыянальнасці Андрэем Бугой, што валодаў тут ворнымі землямі і пабудаваў на свае сродкі ў 1814 годзе першы будынак царквы Успення Божай Маці ў вёсцы Аляксандраўка.
У порце рэалізаваны міжнародны транспартны праект па апрацоўцы рэгулярнага кантэйнернага цягніка «Вікінг» па маршруце Чарнаморск — Кіеў — Мінск — Вільнюс — Клайпеда і ў зваротным кірунку.
На здзіўленне Дрыга, Чайкоўскі настойваў на тым, што, калі ён будзе дырыжыраваць аркестрам, ён сапсуе сваю партытуру, і таму Дрыга, усё яшчэ хворы, пагадзіўся правесці рэпетыцыю.
Гэта быў «Зачараваны лес» , які быў не толькі першым паўнавартасным балетам Дрыга, але і першай арыгінальнай пастаноўкай, пастаўленай нядаўна прызначаным другім мэтрам балета Імператарскага тэатра Львом Іванавым.
Прэм’ера твора адбылася 5 красавіка 1887 года на сцэне школьнага тэатра, а затым прэм’ера адбылася на сцэне Марыінскага тэатра 1 чэрвеня 1887 года з італьянскай балерынай Эмай Бесон у галоўнай ролі Ількі.
Дрыга было даручана скласці ’ з чатырох частак, каб прадэманстраваць драматычны дар балерыны , які таксама ўключаў віртуозныя сола для скрыпкі і віяланчэлі, а сола для скрыпкі было створана спецыяльна для Леапольда Аўэра, галоўнага скрыпача аркестра Імператарскага тэатра.
У імператарскай Расіі было прынята, каб усе тэатральныя паказы падрабязна асвятляліся ў газетах, а пра з’яўленне Дрыга заўсёды паведамлялася з пахвалой — «…малады джэнтльмен застанецца тут надоўга…» — пракаментаваў адзін аглядальнік пасля наведвання оперы, якую дырыжыраваў Дрыга.
Упершыню ў якасці тэатральнага дырыжора з’явіўся на сцэне ў 1867 годзе, калі капельмайстар тэатра Гарыбальдзі захварэў напярэдадні прэм’еры оперы буф Канстанціна Дал’Арджына «Два мядзведзя» .
Паколькі Дрыга быў добра вядомы як кампазітар, наняў яго адначасова ў якасці капельмайстра і музычнага дырэктара, што патрабавала ад Дрыга выканання ўсіх абавязкаў штатнага кампазітара ў дачыненні да адаптацыі і выпраўленні партытур па ўказанні балетмайстра.
Балет неўзабаве стаў фаварытам балерын той эпохі, сярод якіх Мацільда Кшасінская , Тамара Карсавіна і асабліва Ганна Паўлава, якая ўключыла скарочаную версію твора ў свае легендарныя сусветныя туры.
Наступнай партытурай Дрыга да балета стала ’ «Жамчужына» , часам вядомая як «Чароўная жамчужына», пастаўленая спецыяльна для гала-вечара ў Імператарскім Вялікім тэатры Масквы ў гонар каранацыі цара Мікалая і імператрыцы Аляксандры Фёдараўны.
У канцы мая 2015 года адзін з лідараў прарасійскіх арганізацый на Данбасе Алег Цароў заявіў аб прыпыненні праекту аб’яднання кантраляваных сепаратыстамі тэрыторый у новае ўтварэнне пад назовам «Новарасія» з прычыны, на ягоную думку, пярэчання гэтага праекту папярэднім Мінскім пагадненням.
Пазней тую ж інфармацыю пацьвердзіў самаабвешчаны кіраўнік Міністэрства замежных спраў непрызнанай ДНР Аляксандр Кофман, паводле сцверджанняў якога праект «Новарасіі» быў згорнуты праз тое, што «ягоныя прыхільнікі ў Харкаве і Адэсе былі здушаны… Кіевам», а прарасійскія хваляванні ў першых двух местах пачаліся «раней за належнае», пасля чаго прарасійскія выступы ў гэтых мясцовасцях былі здушаны.
На ягоную ж думку, праект Новарасіі спынены сепаратыстамі «да росту новай палітычнай эліты, здольнай узначаліць рух», а «Данецкая рэспубліка» не прыйдзе з сепаратысцкімі намерамі ў Харкаў, Днепрапятроўск і Адэсу, калі «жыхары лічаць, што Данецкая рэспубліка мусіць прыйсьці туды і вызваліць іх ад гнету хунты».
Антытэрарысты́чная апера́цыя ва Украі́не — рэакцыя Украіны на «пашырэнне расійскай інтэрвенцыі з Крыма», дзе яно адбывалася з 20 лютага па 18 сакавіка 2014 году, «на ўсходнія вобласці Украіны дыверсійнымі падраздзяленнямі расійскага войска».
Уварваннем з захопленых на ўсходзе земляў кіраваў палкоўнік ФСБ і Галоўнай разведвальнай управы Расіі Ігар Гіркін з мянушкай Стралкоў , які 26 лютага прыляцеў ва Украіну з Масквы.
Сілы АТА улічвалі гібрыдны характар ​​неаб’яўленай вайны супраць Украіны і ваенную перавагу Расійскай Федэрацыі, пазіцыі яе кіраўніцтва па класіфікацыі знешняй ваеннай агрэсіі Расіі як унутранага канфлікту Украіны з мэтай недапушчэння далейшага ўвядзення рэгулярных расійскіх войскаў на тэрыторыю Украіны, прычыненых міратворчай місіяй і рэалізацыі «абхазска-асяцінскага сцэнара».
Паводле звестак міністэрства абароны Украіны з пачатку правядзення антытэрарыстычнай аперацыі ва ўсходніх рэгіёнах Украіны тэрыторыя, кантраляваная сэпаратыстамі, зменшылася прыкладна на тры чвэрці.
Як адзначае камандзір добраахвотнага батальёну «Данбас» Сямён Сяменчанка, большасць населеных пунктаў усходу Украіны, дзе быў адноўлены канстытуцыйны лад Украіны, былі пакінутыя баевікамі ня ў выніку ўцёкаў, а мэтанакіравана.
Разам з тым, пачынаючы з верасня гэтага ж года адзначаны наступ сепаратыстаў і павелічэнне кантраляванай імі тэрыторыі, якая паводле сваіх масштабаў вярнулася да межаў паводле стану на блізу сярэдзіны вясны.
Да прыкладна сярэдзіны лета 2014 года кантраляваныя сепаратыстамі часткі Данецкай і Луганскай абласцей судакраналіся між сабой, такім чынам, сепаратысты кантралявалі пэўны ўчастак адміністрацыйнай мяжы дзвюх абласцей і мелі калідоры між тэрыторыямі, кантраляванымі непрызнанымі ДНР і ЛНР.
Каледонскае гораўтварэнне ахапіла наступныя раёны: у Атлантычным геасінклінальным поясе — Паўночна-Атлантычную геасінклінальную вобласць (востраў Шпіцберген, Скандынаўскія горы, большая частка Вялікабрытаніі і Ірландыі, Усходняя Грэнландыя, Паўночныя Апалачы); ва Урала-Мангольскім — Алтая-Саянскую і Казахстанска-Паўночна-Цяньшаньскую вобласці; у Міжземнаморскім — Наньшаньскую геасінклінальную сістэму; у Заходне-Ціхаакіянскім — Катазіяцкую і заходнюю частку Усходне-Аўстралійскай вобласці, ва Усходне-Ціхаакіянскім — паўднёва-заходнюю частку Паўднёвай Амерыкі .
Таксама каледонскія структуры развітыя ў Цэнтральным Казахстане , Паўночным Цянь-Шані, Паўднёва-Усходнім Кітаі, Усходняй Аўстраліі; уваходзіць у фундамент Заходне-Сібірскай і Заходне-Еўрапейскай маладых платформаў.
Губерня размяшчалася ў цэнтры еўрапейскай часткі Расіі, межавала на поўначы і паўночным захадзе з Цвярской, на паўночным усходзе і ўсходзе — з Уладзімірскай, на паўднёвым усходзе — з Разанскай, на поўдні — з Тульскай і Калужскай, на захадзе — са Смаленскай губернямі.
У 1972 годзе суправаджаў архіепіскапа Харкаўскага і Багадухаўскага Нікадзіма , выконваючага абавязкі Патрыяршага Экзарха ў Цэнтральнай і Паўднёвай Амерыцы, ў яго паездцы ў Аргенціну для наведвання парафій Паўднёваамерыканскага экзархата.
Хіратонію здзяйснялі Патрыярх Пімен, мітрапаліты Ленінградскі і Наўгародскі Нікадзім , Кіеўскі і Галіцкі Філарэт , Талінскі і Эстонскі Аляксій , архіепіскапы Мінскі і Беларускі Антоній і Валакаламскі Піцірым .
Архіепіскап Максім (у міру — Барыс Іванавіч Кроха; нар. , вёска Чарнігаўка, Даўлеканаўскі раён, Башкірская АССР — , ) — архіерэй Рускай Праваслаўнай Царквы, архіепіскап Магілёўскі і Мсціслаўскі.
Пазней па сюжэце фільма Кей знаходзіць гэтага цацачнага коніка ў дзіцячым доме на тым самым месцы, у якім пакінуў яе ў сваіх дзіцячых успамінах, пераканаўшыся, што яго ўспаміны, якія ён лічыў імплантаванымі, з'яўляюцца рэальнымі.) Джой, віртуальная сяброўка Кея, настойвае, што гэта цацка з датай з успамінаў — доказ таго, што Кей насамрэч чалавек.
Пры пошуку запісаў пра нараджэнне па гэтай даце яны ўдваіх з Джой выяўляюць анамалію: двайняткі хлопчык і дзяўчынка нарадзіліся ў той дзень з ідэнтычнай ДНК (пры тым, што ў разнаполых людзей паводле не можа быць ідэнтычнай ДНК), і толькі хлопчык лічыцца жывым.
Кей шукае доктара Ану Стэлін , дызайнера памяці, якая паведамляе яму, што гэта незаконна — праграмаваць рэплікантаў з рэальнымі ўспамінамі людзей, што пераконвае Кея, што ён можа быць сынам Рэйчэл.
Начальніца Кея, лейтэнант Джошы , якую Кей называе «мадам», загадвае яму знішчыць усе доказы, звязаныя са справай, і забіць дзіця, паколькі яна лічыць, што веды пра здольнасць рэплікантаў да размнажэння небяспечныя і могуць прывесці да вайны.
Уолес — галоўны антаганіст фільма, сляпы, але ўсёвідушчы пры дапамозе лятучых дронаў геній, які ўявіў сябе богам у акружэнні сваіх шматлікіх рэплікантаў-паслугачоў, «анёлаў», таксама імкнецца знайсці «цуд» — істоту, народжаную рэплікантам.
Верагодна, мяркуючы, што натуральнае размнажэнне рэплікантаў можа падтрымаць іх вытворчасць і пашырыць іх магчымасці, але не маючы тэхналогій, каб даць ім гэту магчымасць самому, Уолес пасылае рэпліканта-баявіка Лаў, якая павінна ісці за Кеем, каб перахапіць яго цэль — дзіця Рэйчэл.
«Калі мне прапанавалі працу, я папрасіў сцэнарый. Мне даслалі 20 старонак з падзеямі, якія папярэднічалі з'яўленню майго персанажа, і 20 старонак пасля таго, як мой персанаж ужо адчаліў. Тэкст быў у дадатку, і я не мог адкрыць яго на іншай прыладзе. Я не мог зрабіць скрыншот. Я не мог яго захаваць. Мяне папярэдзілі: „У вас 36 гадзін, потым тэкст знікне“. Калі я прыняў рашэнне здымацца, мне пераслалі ўвесь сцэнарый. Я працаваў з ім. Але кожны дзень мне адкрывалі вызначаныя старонкі, з якімі я працаваў у пэўны дзень, і я павінен быў распісвацца за гэта. І я не мог з'ехаць дадому без таго, каб мне не закрылі доступ. І вось, здымкі завяршыліся, доступ адкрыты, я еду дадому і цешуся — у мяне на руках увесь сцэнарый. Праз дзевяцць гадзін увесь сцэнарый выпарыўся з майго самым загадкавым чынам».
«Бягун па лязе 2049» — англа-амерыканскі фантастычны фільм канадскага рэжысёра Дэні Вільнёва і прадзюсара Рыдлі Скота, заснаваны на рамане Філіпа К. Дыка «Ці мараць андроіды пра электраавечак?».
Перавагі: таннасць, лёгкасць мантажу і наступнага абслугоўвання, адсутнасць раздымных злучэнняў у хладонавай магістралі і, як следства, адсутнасць уцечкі фрэону, максімальна магчымы каэфіцыент карыснага дзеяння, працяглы тэрмін службы.
Сістэмы з змяняецца выдаткам холадагенту складаюцца з аднаго вонкавага блока (пры неабходнасці павелічэння агульнай магутнасці могуць выкарыстоўвацца камбінацыі вонкавых блокаў) і з некаторага колькасці ўнутраных блокаў.
Корпус і паддон, якія вырабляюцца з металу або трывалай пластмасы, якая ўстойлівая не толькі да вадзянога асяроддзя, сутачных перападаў тэмпературы, але і вытрымлівае мінусавыя тэмпературы вонкавага паветра;
Уласна кажучы, для англійскай мовы дзеяслоў з'яўляецца цалкам стандартным і азначае ў тым ліку і «паляпшаць што-небудзь да жаданага стану», у дадзеным выпадку — паветра да стану, камфортнага для чалавека з пункту гледжання тэмпературы, вільготнасці і іншых параметраў; такім чынам, па правілах словаўтварэння ў англійскай мове — гэта проста той або той, хто такое прывядзенне чаго-небудзь у пэўны стан ажыццяўляе, а не які-небудзь неалагізм.
Найбольш шырока кандыцыянеры выкарыстоўваюцца для зніжэння тэмпературы паветра ўнутры памяшканняў у спякотны час года, і цэлы год у памяшканнях, дзе ўтвараецца залішняе цяпло (інфармацыйна-вылічальныя цэнтры, вагоны метро, салоны самалётаў, аўдыторыі, глядзельныя залы і г . д.) або патрабуецца падтрыманне пэўнай тэмпературы .
Больш складаныя ўстаноўкі кандыцыянавання забяспечаныя механізмамі ачысткі паветра ад забруджвальных часціц, прытоку свежага паветра, увільгатнення паветра, узбагачэння паветра кіслародам і іншымі функцыямі, якія павышаюць якасць паветра.
Цэнтральныя кандыцыянеры — прамысловыя агрэгаты, якія прымяняюцца для апрацоўкі паветра ў буйных камерцыйных і адміністрацыйных будынках, плавальных басейнах, прамысловых прадпрыемствах і іншых.
Цэнтральны кандыцыянер з'яўляецца неаўтаномным, гэта значыць для працы яму неабходная знешняя крыніца холаду: вада ад чылера, фрэон ад знешняга кампрэсарна-кандэнсатарнага блоку або гарачая вада ад сістэмы цэнтральнага ацяплення, бойлера.
Асноўнымі мэтавымі функцыямі дадзеных сістэм з'яўляюцца: камфортная вентыляцыя з рэкуперацыяй цяпла, нагрэвам і астуджэннем; вентыляцыя і асушванне ў памяшканнях плавальных басейнаў; прамысловая вентыляцыя з рэкуперацыяй і без рэкуперацыі цяпла.
Дзякуючы таму, што найбольш шумная частка кандыцыянера — кампрэсар цяпер была вынесена на вуліцу, у памяшканнях, абсталяваных спліт-сістэмамі, стала нашмат цішэй, чым у пакоях, дзе працуюць аконнікі.
Аўтаномныя сістэмы астуджаюць і асушваюць паветра, для чаго вентылятар прадзімае рэцыркуляцыйнае паветра праз паверхневыя паветраахаладжальнікі, якімі з'яўляюцца выпарнікі халадзільных машын, а ў пераходны або зімовы час яны могуць вырабляць падагрэў паветра з дапамогай электрычных падагравальнікаў або метадам рэверсавання працы халадзільнай машыны, па цыкле так званай «цеплавой помпы».
У асноўным такі кандыцыянер ўжываецца ў памяшканнях, якія патрабуюць падтрымання зададзеных параметраў з высокай надзейнасцю і дакладнасцю, такіх як медыцынскія ўстановы, вытворчыя памяшканні, лабараторыі, пасты кіравання, вузлы сувязі, залы электронных вылічальных машын, дыспетчарскія пункты і іншыя памяшканні.
Кампрэсар, кандэнсатар, дросель і выпарнік злучаныя танкостеннымі меднымі трубкамі і ўтвараюць халадзільны контур, усярэдзіне якога цыркулюе хладагент (традыцыйна ў кандыцыянерах выкарыстоўваецца сумесь фрэона з невялікім колькасцю кампрэсарнага алею, аднак у адпаведнасці з міжнароднымі пагадненнямі вытворчасць і выкарыстанне старых гатункаў, якія разбураюць азонавы слой, паступова спыняецца, у сучасных кандыцыянерах найбольш часта выкарыстоўваюцца фрэон -22 і -410).
У 1982 годзе кампаніяй , у выніку дапрацоўкі мультыспліт-сістэмы, з'явіўся яе варыянт з магчымасцю рэгулявання магутнасці для кожнага асобнага ўнутранага блока і быў зарэгістраваны пад гандлёвым назвай , іншымі вытворцамі названы як .
Большасць бытавых кандыцыянераў не могуць працаваць пры адмоўных вонкавых тэмпературах, асабліва ў рэжыме падагрэву, таму ў сярэдніх шыротах выкарыстоўваць іх замест звычайных сістэм ацяплення можна толькі ў пераходны перыяд.
Доўгі час лідарства ў галіне найноўшых распрацовак па вентыляцыі і кандыцыянавання паветра належала амерыканскім кампаніям, аднак, у канцы 50-х — пачатку 60-х гадоў стагоддзя ініцыятыва трывала перайшла да японцаў.
Высокія падаткі і кантрыбуцыі, адмысловае прававое рэгуляванне, няўменне мадэрнізаваць гаспадарку прывяло да страты палякамі зямельных дабротаў, іх маёнткі станавіліся прадметам гандлю і спекуляцый.
Значна меншыя страты зямяне мелі ў Царстве Польскім, дзе аднак у 70-х гадах стагоддзя распачаўся працэс драблення маёнткаў і пераходу дворскіх зямель у рукі сялян, што было выклікана эканамічнымі цяжкасцямі (неабходнасцю пераходу фальваркаў на рэйкі капіталістычнага гаспадарання, заснаванага на вольным найме).
Па выніках эканамічных, сацыяльных і палітычных змен (а менавіта, наступстваў прамысловай рэвалюцыі, скасавання прыгоннага права, рэпрэсій пасля паразы шэрагу вызваленчых паўстанняў і г. д.) да стану зямян перастала адносіцца вялікая колькасць сярэдняй і дробнай шляхты: частка вылучылася ў стан інтэлігенцыі, частка — у стан сялян, пэўная частка далучылася да стану рабочага пралетарыяту.
З іншага боку, зняцце станавых бар'ераў прывяло да таго, што ў шэрагах зямян з'явіліся таксама прадстаўнікі буржуазіі, якія прымалі шляхецкі стыль жыцця, набывалі арыстакратычныя тытулы і ўваходзілі ў сваяцтва з прадстаўнікамі шляхецкіх радоў.
У 1795—1807 гадах адбыліся гвалтоўныя змены палітычнай, эканамічнай і прававой сітуацыі для шляхты-землеўладальнікаў: заняпад і гібель дзяржавы пазбавіў яе ўдзелу ў дзяржаўным кіраванні, а таксама значнай часткі даходаў з трымання зямельных надзелаў на каралеўшчыне і эканоміях.
Вызначальным для зямян было ўмоўнае ці безумоўнае валоданне зямельнымі надзеламі, што адрознівала іх ад беззямельнай шляхты, і ўжо ў стагоддзі пазначэнне землеўладальнікаў зямянамі стала шырока распаўсюджаным у ВКЛ.
У сучаснай польскай гістарыяграфіі тэрмін «зямяне» выкарыстоўваецца таксама для пазначэння сацыяльна-культурнага слоя, для прадстаўнікоў якога маёнтак і двор пры ім былі асновай існавання: акрамя ўладальнікаў і іх сем'яў, таксама арэндатары і ўпраўляючыя маёнткамі.
Зямяне, зямляне , уладальнікі зямельнай маёмасці або надзелаў, дзедзічы дабротаў, абывацелі земскія; сацыяльны слой , які вылучыўся цягам працэсу фарміравання феадальнага грамадства і існаваў на абшарах гістарычнай Рэчы Паспалітай да сярэдзіны стагоддзя.
У стагоддзі, з тым як шляхта стратаціла манаполію на валоданне зямельнай маёмасцю, да ліку зямян пачалі адносіць агулам буйных і сярэдніх, вячыстых і дачасных землеўладальнікаў, не толькі шляхецкага паходжання.
Іншыя артэфакты, знойдзеныя ў яме ўключаюць спаленыя косткі жывёл, якія датуюцца канцом латэнскага перыяду 2-1 , гліняныя чарапкі, кавалкі сапраліту і кавалак жалезнага дроту.
Кельцкі герой з Багеміі — гэта скульптурная мужская галава, знойдзеныя на двайным чатырохвугольным шанцы ў мястэчку Мшэцке Жэгравіцы, каля 65 км на паўночны захад ад Прагі ў Чэхіі.
Гэта адзін з самых вядомых твораў кельцкага мастацтва жалезнага веку ў Еўропе, і, разам з Глаубергскім «Князем» і Хіршландэнскім воінам, адзін з нямногіх буйных асобнікаў скульптурнай чалавечай фігуры.
Пераліўны басейн характарызуецца тым, што вада знаходзіцца на адным узроўні з бортам, а забор вады з басейна ажыццяўляецца праз пераліўную рашотку па перыметры басейна, далей вада праз выпускі самацёкам трапляе ў назапашвальную ёмістасць, што прадугледжвае наяўнасць дадатковай пераліўнай ёмістасці ў склепе або тэхнічным памяшканні басейна.
Скімерны адрозніваецца ад пераліўнага тым, што ўзровень вады знаходзіцца ніжэй за ўзровень борта і спецыяльны помпа забірае ваду з басейна праз спецыяльныя вокны ў сценках басейна, званых скімерамі, затым вада паступае ў сістэму: помпа — сістэма фільтрацыі — воданагравальнік — станцыя хімічнай апрацоўкі вады, далей праз сопла вяртаецца ў басейн.
Змешаныя басейны ўяўляюць сабой альбо аб'яднанне ў адным комплексе купальні і ваннаў для спартыўнага або навучальнага плавання, альбо ўключэнне ў акваторыю купальнага басейна участкаў для вучэбна-трэніровачнай працы і навучання.
Такі тып басейна з'яўляецца збудаванне сезоннага карыстання з-за сцісласці летняга сезону, няўстойлівасці метэаралагічных умоў, перашкод пры правядзенні спаборніцтваў, што вельмі абмяжоўвае магчымасці іх эксплуатацыі.
Цяпер хлор дадаецца ў ваду ў хімічна звязаным выглядзе, часцей за ўсё выкарыстоўваецца гіпахларыт натрыю ў вадкім выглядзе або хімпрэпаратамі на аснове хлор-ізацыануратаў у цвёрдым выглядзе.
Акрамя таго, незалежнасць ад надвор'я забяспечвае іх круглагадовую эксплуатацыю, што асабліва важна ў сувязі з ростам інтэнсіфікацыі спартыўных нагрузак і шматгадзіннымі паўсядзённымі трэніроўкамі на працягу ўсяго года.
Калі падагрэў ў першую чаргу забяспечвае камфортную тэмпературу асяроддзя басейна, рэцыркуляцыя спрыяе раўнамернаму перамешанню вады, то ў працэсе фільтрацыі адбываецца непасрэдная ачыстка вады.
Існуе метад па зніжэнні расходу гіпахларыта натрыю з дапамогай флакуліруючай прылады, якое выклікае больш актыўнае вызваленне вольнага хлору — для дасягнення зададзенага значэння ўтрымання вольнага хлору ў вадзе расходуецца менш рэагентаў, адпаведна зніжаецца ўзровень хлараформу і трыгаламетанаў (злучэнняў хлору, якія, па апошніх даследаванняў, здольныя выклікаць цяжкія захворванні, у тым ліку і рак).
Плавальны басейн — гідратэхнічнае збудаванне, прызначанае для заняткаў воднымі відамі спорту, такімі як плаванне, скачкі ў ваду, падводны спорт, воднае пола, падводнае рэгбі, сінхроннае плаванне і інш
Назва «Шэрман» (у гонар амерыканскага генерала часоў Грамадзянскай вайны Уільяма Шэрмана) танк 4 атрымаў у англійскай арміі, пасля чаго гэта назва замацавалася за танкам у амерыканскай і іншых войсках.
Экіпаж бамбардзіроўшчыка, што ішоў на цэль, вытрымліваючы патрабаваную скорасць, выходзіў на патрабаваную вышыню па супадзенні блікаў пражэктараў на воднай гладзі, а далёкасць скіду вызначаў па вугле паміж вежкамі.
Скінутая раскручаная бомба, вытрымліваючы вось вярчэння з-за гіраскапічнага эфекту, здзяйсняла некалькі «скачкоў-блінцоў» па вадзе да плаціны, а затым за кошт эфекту Бернулі прыцягвалася да цела плаціны і нырала ўніз уздоўж сценкі.
Адваротным бокам такога падыходу былі вельмі высокія патрабаванні па дакладнасці скіду: калі штосьці ішло не так, бомба або адскоквала ад плаціны, або не далятала да яе, або пераскоквала праз плаціну, або не нырала, як трэба.
З дапамогай гэтых бомбаў удалося за адну ноч сіламі ўсяго 19 бамбардзіроўшчыкаў цалкам разбурыць дзве вялікія плаціны і пашкодзіць трэцюю, што нанесла велізарную шкоду ваеннай прамысловасці нацысцкай Германіі .
У выніку перамогі ў Шасцідзённай вайне 1967 года Ізраіль анексаваў Усходні Іерусалім, такім чынам атрымаўшы кантроль над усёй тэрыторыяй горада, заканадаўча аддзяліў Усходні Іерусалім ад заходняга берага ракі Іардан і абвясціў свой суверэнітэт над аб’яднаным Іерусалімам.
22 ліпеня 1980 года шостая Канферэнцыя кіраўнікоў Руху недалучэння ў сваім рашэнні заявіла, у прыватнасці, што «Горад Іерусалім з’яўляецца неад’емнай часткай акупаванай Палесціны. Ён павінен быць цалкам пакінуты і безумоўна перададзены пад арабскі суверэнітэт».
Паводле рэзалюцыі 51/27 Генеральнай Асамблеі ААН ад 4 снежня 1996 года, «рашэнне Ізраіля навязаць Свяшчэннаму гораду Іерусаліму свае законы, юрысдыкцыю і адміністрацыю з’яўляецца незаконным і, такім чынам, несапраўдным і не мае ніякай юрыдычнай сілы».
Дзясятая спецыяльная надзвычайная сесія Генеральнай Асамблеі ААН, якая праходзіла ў 2004 годзе, пацвердзіла, што «ўсе меры, прынятыя Ізраілем, дзяржавай-акупантам, якія змянілі ці ставілі сваёй мэтай змяніць характар, прававы статус і дэмаграфічны склад Іерусаліма, па-ранейшаму не маюць ніякай юрыдычнай сілы».
Пасля прыняцця рэзалюцыі, 22 краіны з 24, чые пасольствы раней знаходзіліся ў Іерусаліме, перанеслі іх у Тэль-Авіў (дзе многія пасольствы ўжо знаходзіліся да прыняцця Рэзалюцыі 478).
Пасля таго, як 15 жніўня 2006 года ўрад Коста-Рыкі абвясціў пра перавод свайго пасольства з Іерусаліма ў Тэль-Авіў, а 25 жніўня таго ж года ўрад Сальвадора зрабіла тое ж самае, у межах гарадской граніцы Іерусаліма не засталося дыпламатычных місій замежных дзяржаў.