polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Рубежнай падзеяй у гэтым плане лічыцца правядзенне ў Джакарце 27—28 кастрычніка 1928 года кангрэса моладзевых арганізацый нацыянальна-вызвольнага толку, падчас якога быў упершыню публічна выкананы гімн «Вялікая Інданезія» і абвешчана так званая «Клятва моладзі» — прысяга на вернасць адзінай радзіме — Інданезіі, адзінай нацыі — інданезійскай, адзінай мове — інданезійскай.
З улікам памераў тэрыторыі Інданезіі яе акупацыйнае кіраванне было дэцэнтралізавана і ажыццяўлялася праз адпаведныя структуры розных злучэнняў японскіх узброеных сіл: Ява і Мадура адводзіліся ў зону акупацыі 16-ай арміі, Суматра і шэраг прылеглых астравоў — у зону акупацыі 25-ай арміі, большая частка астатняй тэрыторыі — у зону акупацыі 2-га флота.
Архіпелагі Рыау, Бунгуран і яшчэ некалькі невялікіх астраўных тэрыторый, прылеглых да Малакскага паўвострава, былі адведзены ў зону адказнасці войскаў, што акупавалі брытанскія калоніі — Сінгапур, Малаю і Саравак.
За падаўленнем паўстання Дыпанегора адбылося ўзмацненне жорсткасці кантролю над яванскімі дзяржавамі: у верасні 1830 года прадстаўнікамі Джак’якарты, Суракарты і галандскай адміністрацыі было падпісана пагадненне, што канчаткова аформіла залежнасць абодвух султанатаў ад Гаагі ў якасці пратэктаратаў і ўпісала іх у адміністрацыйную сістэму Нідэрландскай Ост-Індыі.
Асновай эканомікі ўсіх памянёных дзяржаўных утварэнняў — як і тых, якія існавалі на гэтых тэрыторыях пазней, з’яўлялася земляробства, галоўнай сельскагаспадарчай культурай — рыс, які апрацоўваўся галоўным чынам на заліўных палях.
Пры гэтым вызначыць механізмы грамадска-эканамічных адносін, што ў тым ліку тых, што адносіліся да зямельнай уласнасці, для перыяду — стагоддзяў не ўяўляецца магчымым у сілу малалікасці і беднасці адпаведных крыніц.
З сярэдзіны 1950-х гадоў прэзідэнт Сукарна ва ўсё большай ступені схіляўся да ўкаранення сацыялістычных метадаў кіравання эканомікай і паступоваму палітычнаму збліжэнню з Савецкім Саюзам, што, у сваю чаргу, выклікала рэзкае непрыманне правых і мусульманскіх партый.
Асаблівае месца сярод прадстаўнікоў старажытных гамінід, якія жылі на інданезійскай тэрыторыі, займае , рэшткі якога, выяўленыя ў 2003 годзе міжнароднай навуковай экспедыцыяй на востраве Флорэс, датуюцца перыядам ад 95 да 60 тыс. гадоў назад.
Некаторымі навукоўцамі ён разглядаецца як ранні падвід чалавека разумнага, аднак пасля шэрага пазнейшых знаходак на тым жа Флорэсе пераважным стаў пункт погляду, які кваліфікуе яго як здрабнелы падвід чалавека прамаходнага.
Пасля дзесяцімесячных баявых дзеянняў, што выматалі абодва бакі, пры брытанскім пасярэдніцтве 12 лістапада 1946 года было падпісана , паводле якога Нідэрланды дэ-факта прызнавалі суверэнітэт Рэспублікі Інданезіі ў межах Явы, Суматры і Мадуры.
На астатняй тэрыторыі былой калоніі агадвалася стварэнне пры падтрымцы Гаагі шэрага квазі-незалежных дзяржаў, якія разам з Рэспублікай Інданезіяй сфармавалі б , ЗШІ — федэратыўнае ўтварэнне, якая, валодаючы дзяржаўным суверэнітэтам, знаходзілася б у нейкай з Нідэрландамі.
Супраціўленне саюзнікаў было недоўгачасовым: пасля серыі прайграных марскіх бітваў у акваторыі Яванскага мора і невялікіх па маштабе сухапутных боесутыкненняў на Калімантане, Суматры і Яве ў лютым — сакавіку 1942 года іх асноўныя сілы былі запалонены ці эвакуяваны (толькі ва ўсходняй частцы архіпелага вайсковыя дзеянні працягваліся да пачатку 1943 года).
Найболей маштабнымі канфліктамі, што запатрабавалі ад НОІК задзейнічання значных ваенных сіл і сур'ёзных фінансавых выдаткаў, сталі паўстанні пад кіраўніцтвам Трунаджоя і Сурапаці, што адбыліся на Яве, адпаведна, у 1674—1679 і 1684—1706 гадах.
Найважнейшымі этапнымі пунктамі сучаснай гісторыі былі палітычны крызіс 1965 года, які завяршыўся ўсталяваннем у краіне ваеннага рэжыму, і маштабныя ліберальна-дэмакратычныя ператварэнні канца 1990-х — пачатку 2000-х гадоў.
На працягу некалькіх гадоў адміністрацыя Брытанскай Ост-Індскай кампаніі спрабавала ўтрымаць за сабой асобныя раёны Суматры і Калімантана, аднак новае міждзяржаўнае пагадненне, падпісанае 17 сакавіка 1824 года ў Лондане, зафіксавала адмову англічан ад якіх-небудзь тэрытарыяльных прэтэнзій да галандцаў.
З кіраўнікамі падначаленых мясцовых дзяржаўных фармаванняў, зазвычай, падпісваўся кароткі тыпавы дагавор, што абумаўляла прызнанне адпаведнай тэрыторыі часткай Нідэрландскай Ост-Індыі і суверэнітэту нідэрландскага манарха, абавязанні па падпарадкаванні генерал-губернатару і адмова ад уступу ў якія-небудзь зносіны з трэцімі краінамі.
Пад кіраўніцтвам Раффлза ў кароткія тэрміны быў праведзены шэраг істотных адміністрацыйных і эканамічных ператварэнняў, прытым новыя метады кіравання і гаспадарання, зазвычай, значна перасягалі па эфектыўнасці нідэрландскія.
18 жніўня ў якасці часовага паважнага органа дзяржавы на базе Камісіі па падрыхтоўцы незалежнасці быў сфармаваны Цэнтральны Нацыянальны Камітэт Інданезіі , які ў той жа дзень зацвердзіў канстытуцыю, што агадвала пабудову ўнітарнай прэзідэнцкай рэспублікі і абраў Сукарна і Хату, адпаведна, прэзідэнтам і віцэ-прэзідэнтам краіны.
Да ліку найболей значных дзяржаў, што таксама існавалі на інданезійскай тэрыторыі адначасна са Шрывіджаяй, адносяцца , Кедыры (цэнтральная і ўсходняя Ява, — стагоддзі, паўсталая пасля расколу Матарама), Сінгасары (цэнтральная і ўсходняя Ява, стагоддзе, паўсталая пасля вайсковай паразы Кедыры).
Найважнейшымі крыніцамі інфармацыі па іх гісторыі, як і ў выпадку з пазнейшымі інданезійскімі дзяржавамі, з'яўляюцца прасасці — каменныя стэлы і табліцы з надпісамі на санскрыце, які служыў у абедзвюх дзяржавах мовай набажэнстваў і летапісаў.
Перамогу ў барацьбе за засваенне гэтай часткі Паўднёва-Усходняй Азіі здабылі Нідэрланды, якія да пачатку стагоддзя аб'ядналі пад сваёй уладай практычна ўсю тэрыторыю сучаснай Інданезіі ў складзе валодання Галандская Ост-Індыя.
На мяжы і стагоддзяў нідэрландскі ўрад пачаў планамернае карэктаванне метадаў засваення Інданезіі ўбок вызначанай лібералізацыі, абвясціўшы так званы , які агадваў скасаванне часткі павіннасцей мясцовага насельніцтва, некаторае пашырэнне яго эканамічных праў і доступу да адукацыі і аховы здароўя.
У лютым 1957 года ва ўмовах вострага палітычнага крызісу, выкліканага супрацьстаяннем паміж прэзідэнтам і СНП, Сукарна, заручыўшыся падтрымкай вайскоўцаў, абнародаваў дактрыну «», якая агадвала, у прыватнасці, фактычную адмову ад , і абвясціў пра пераход краіны да так званай «» .
Метады эканамічнай эксплуатацыі калоніі змяняліся па меры эканамічнага развіцця саміх Нідэрландаў: на змену сістэме прымусовых культур у другой палове стагоддзя прыйшло плантацыйная гаспадарка, на Суматры, Калімантане і, у меншай ступені, на Яве і Малуках атрымала развіццё .
Унутрыпалітычная нестабільнасць пагаршалася актывізацыяй дзейнасці ўзброеных антыўрадавых груповак — перадусім, ісламісцкіх фармаванняў , што дзейнічалі на Яве, Суматры і Сулавесі, а таксама нарастаннем сепаратысцкіх рухаў у розных рэгіёнах.
Гісто́рыя Індане́зіі — гісторыя Рэспублікі Інданезіі, а таксама існавалых раней на тэрыторыі гэтай краіны іншых дзяржаўных утварэнняў, каланіяльных уладанняў і іншых чалавечых супольнасцей.
Брус Лав адзначаў падабенствы паміж сцэнаю на старонцы 11 кодэкса і стэлаю 1 у Маяпане; грунтуючыся на гэтым, ён выказаў меркаванне, што кодэкс быў зроблены ў Маяпане каля 1450 года.
Нягледзячы на дрэнны стан дакумента, захавалася дастаткова тэксту, каб можна было бачыць, што ў Парыжскім кодэксе асноўны рад дат адпавядае канчаткам катуна, што дазваляе рэканструяваць некаторыя са страчаных знакаў дат у тэксце.
Адзін фрагмент утрымлівае жывёл, якія прадстаўляюць астранамічныя знакі ўздоўж экліптыкі, уключаючы скарпіёна і пекары; фрагменты гэтага «задыяка» мая намаляваныя на дзвюх старонках кодэкса.
Парыжскі кодэкс вельмі дрэнна захаваўся і складаецца з рада фрагментаў; вапнавая грунтоўка кодэкса моцна размылася па краях, што прывяло да страты іерогліфаў і рысункаў, якія захаваліся толькі пасярэдзіне старонак.
Першая Касмічная Праграма Украіны працягвалася ў перыяд 1994-1997 гг. Яна заклала прававую базу касмічнай дзейнасці Украіны і спрыяла прыняццю шэрагу заканадаўчых актаў для рэгулявання Урадам гэтай дзейнасці.
Першая Праграма была накіравана на захаванне навуковага і вытворчага патэнцыялу касмічнай галіны ў інтарэсах нацыянальнай эканомікі і бяспекі Украіны, а таксама на садзейнічанне ўваходу Украіны на міжнародныя рынкі касмічных паслуг.
Сярод іх — Камітэт ААН па мірным даследаванням касмічнай прасторы , Сусветны Камітэт па касмічным даследаванням , Сусветная Арганізацыя спадарожнікавага даследавання Зямлі , Міжнародная Федэрацыя Астранаўтыкі .
29 лютага 1992 года Указам Прэзідэнта пры Кабінеце Міністраў Украіны было створана Нацыянальнае касмічнае агенцтва Украіны, якое ўзяло пад сваё кіраванне больш за 30 канструктарскіх бюро, навуковых арганізацый і ўстаноў, вайсковых частак і прамысловых прадпрыемстваў, якія непасрэдна займаліся касмічнай дзейнасцю.
Сярод іх — днепрапятроўскія прадпрыемствы КБ «Паўднёвае» і «Паўднёвы машынабудаўнічы завод ім. А. М. Макарава», харкаўскія — «Камунар», «Хартрон», НДІ радыёвымярэнняў, кіеўскія — ЦКБ, завод «Арсенал», «Кіеўпрыбор» і Кіеўскі радыёзавод, Еўпаторыеўскі цэнтр далёкай касмічнай сувязі.
Заканадаўча вызначаныя асноўныя мэты, задачы, прыярытэты і шляхі рэалізацыі нацыянальнай касмічнай дзейнасці на перыяд, які прадугледжвае фарміраванне ўнутранага рынку касмічных паслуг, уваходжанне на міжнародныя касмічныя рынкі з айчыннымі таварамі і паслугамі, інтэграцыю Украіны ў міжнародную касмічную супольнасць, стварэнне наземнай касмічнай інфраструктуры, разгортванне шматфункцыянальнай нацыянальнай арбітальнай групы касмічных сродкаў.
Сёння Украіна вядомая на сусветным рынку сваёй касмічнай прадукцыяй: ракетамі-носьбітамі «Зеніт-2», «Цыклон-3», «Днепр»; касмічнымі апаратамі «Січ» і «АУОС»; апаратурай стыкоўкі «Курс» для Міжнароднай касмічнай станцыі; сістэмамі навядзення ракет, апаратурай сістэм кіравання для касмічных комплексаў «Саюз», «Прагрэс», «Пратон»; унікальнымі аб'ектамі наземнай інфраструктуры: радыётэлескопам РТ-70, кантрольна-карэкціруючымі станцыямі для глабальных навігацыйных спадарожнікавых сістэм, сеткай назіранняў геафізічных з'яў.
Праект Канцэпцыі рэалізацыі дзяржаўнай палітыкі Украіны ў сферы касмічнай дзейнасці на перыяд да 2030 года, падрыхтаваны ў адпаведнасці з асобным даручэннем Прэм'ер-міністра Украіны ад 9 чэрвеня 2008 года 31802/0/1-08 з мэтай павышэння эфектыўнасці касмічнай дзейнасці для ператварэння яе ў дзейсны інструмент уплыву на вырашэнне актуальных задач сацыяльна-эканамічнага, экалагічнага, культурнага і адукацыйнага развіцця грамадства, падтрымкі нацыянальнай бяспекі і рэалізацыі геапалітычных інтарэсаў Украіны.
Касмічная дзейнасць у Украіне ажыццяўляецца на падставе Нацыянальнай Касмічнай Праграмы Украіны, якая распрацоўваецца тэрмінам на пяць год і зацвярджаецца Вярхоўнай Радай Украіны па прадстаўленні Кабінета Міністраў Украіны.
Дзяржаўнае касмічнае агенцтва Украіны сумесна з цэнтральнымі органамі выканаўчай улады і Нацыянальнай Акадэміяй Навук Украіны адказвае за распрацоўку Нацыянальнай Касмічнай Праграмы Украіны, зыходзячы з мэтаў і базавых прынцыпаў касмічнай дзейнасці Украіны.
Чацвёртая АКПУ заклікана рэалізаваць новую мадэль вытворчасці касмічнай дзейнасці — гарманізацыю дасягнутага ўзроўню касмічных тэхналогій і эфектыўнасці іх практычнага выкарыстання, давядзенне вынікаў да спажыўца.
Чацвёртая Агульнадзяржаўная мэтавая навукова-тэхнічная касмічная праграма Украіны на 2008-2012 гады, якая вызначае прыярытэты і шляхі развіцця касмічнай дзейнасці дзяржавы, была зацверджана Законам Украіны ад 30 верасня 2008 года 608.
Пачынаючы з 10.02.2010 года на Інтэрнэт-старонцы «Грамадзянская супольнасць і ўлада» вялося грамадскае абмеркаванне праекта Канцэпцыі рэалізацыі дзяржаўнай палітыкі Украіны ў сферы касмічнай дзейнасці на перыяд да 2030 года, якая вызначае прыярытэты і стратэгічныя напрамкі касмічнай дзейнасці, а таксама механізмы і сродкі рэалізацыі дзяржаўнай палітыкі ў гэтай галіне.
Пасля абвяшчэння Украінай бяз'ядзернага статусу міжкантынентальныя баявыя ракеты, размешчаныя на тэрыторыі Украіны, зняты з баявога дзяжурства і дэмантаваныя, а украінскі ракетна-касмічны комплекс пераарыентаваны выключна на мірныя мэты.
Трэцяя Касмічная Праграма мела мэтай рэалізаваць адзіны дзяржаўны падыход да пытання касмічнай дзейнасці, эфектыўнага выкарыстання навукі і тэхналогій, умацаванне вытворчага патэнцыялу з мэтай забеспячэння адпаведнасці ўзроўню касмічнай дзейнасці яе геапалітычным і эканамічным інтарэсам.
Мэтай Праграмы з'яўляецца забеспячэнне развіцця і эфектыўнага выкарыстання касмічнага патэнцыялу Украіны для вырашэння неадкладных праблем у сферы бяспекі дзяржавы, ўкаранення высокіх тэхналогій, а таксама павышэнне ўзроўню навукі і адукацыі.
Дзяржаўнае касмічнае агенцтва Украіны — спецыяльна ўпаўнаважаны цэнтральны орган выканаўчай улады Украіны, які забяспечвае рэалізацыю дзяржаўнай палітыкі ў галіне касмічнай дзейнасці і нясе адказнасць за стан яе развіцця.
Былі заключаны рамачныя поўнамаштабныя пагаднення аб супрацоўніцтве ў галіне касмічных даследаванняў з Расійскай Федэрацыяй, ЗША, Кітаем, Бразіліяй, Індыяй і іншымі краінамі, з 23 дзяржавамі падпісаны мемарандумы.
На працягу наступных дзесяцігоддзяў ібн-Сауд і ягоныя нашчадкі здолелі падпарадкаваць увесь , захад і ўсход аравійскага паўвострава, і нават пасылалі ваенныя экспедыцыі у сучасны Ірак.
У 1936 годзе ён скончыў 5-ю Ленінградскую ваенную школу авіятэхнікаў па ўзбраенню, у 1940 годзе — Чкалаўскае ваеннае авіяцыйнае вучылішча штурманаў і Кіравабадскія курсы штурманаў звенняў.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 13 сакавіка 1944 года за «узорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і паказаныя пры гэтым мужнасць і гераізм» гвардыі маёр Акім Карпенка быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Залатая Зорка» за нумарам 3284.
Напісаныя з відавочнай прыхільнасцю да Ібелінаў «Хронікі Эрноўла» пазней сцвярджалі, што Амары быў палюбоўнікам Агнэс, але больш верагодна, што Агнэс і Балдуін імкнуліся вывесці яго з-пад палітычнага ўплыву сям’і яго жонкі.
Амары дэ Лузіньян — сеньёр Кіпра і першы кароль Кіпрскага каралеўства з 1195 года, кароль Іерусаліма з 1197 года, сын Гуга дэ Лузіньяна і Бургонь дэ Ранкон, старэйшы брат Гі дэ Лузіньяна.
Сярод перапісаных кніг асаблівае месца займае «Гісторыя, або аповесць людзей розных, веры здольных пра вобраз чудоўны найсвяцейшай панны Марыі Жыровіцкай павета Слонімскага, выпісаная з немалаю працаю і стараннем сабраная праз шматгрэшнага бацьку».
Да сярэдзіны стагоддзя бібліятэка Жыровіцкага манастыра налічвала некалькі тысяч тамоў і складалася з асноўнай манастырскай бібліятэкі і сховішча пры зборы, дзе знаходзіліся найбольш каштоўныя кнігі.
Тым не менш, у працэсе рэалізацыі праекта «Марскі старт» маркетынгавыя даследаванні, праведзеныя кампаніяй , выявілі, што значная колькасць запускаў касмічных апаратаў масай да 4 т мэтазгодней ажыццяўляць не з марской платформы, а з пускавой устаноўкі касмадрома «Байканур», і 16 студзеня 2004 года прэзідэнт падпісаў Пагадненне аб прынцыпах супрацоўніцтва па «наземным старце».
26 студзеня 1999 года — падпісана «Пагадненне паміж Урадам Рэспублікі Казахста, Урадам Расійскай Федэрацыі и Урадам Злучаных Штатаў Амерыкі аб мерах па ахове тэхналогій у сувязі з запускамі Расіяй з касмадрома Байканур касмічных апаратаў, у адносінах каторых маецца ліцэнзія ЗША» .
Праект «Наземны старт» патрабаваў максімальнага выкарыстання напрацовак па комплексах «Зеніт» і «Марскі старт», і ў ходзе падрыхтоўкі праграмы былі праведзены дапрацоўкі ракеты-носьбіта «Зеніт-2» і разгоннага блока «ДМ-», а таксама стартавай пляцоўкі, заправачнай станцыі і іншых аб'ектаў наземнай інфраструктуры касмадрома.
28 кастрычніка 2004 года адбылася сустрэча кіраўніка Раскосмаса і прэзідэнта Уральскай горна-металургічнай кампаніі, на якой быў узгоднены механізм прыцягнення фінансавых рэсурсаў для рэалізацыі праекта «Наземны старт» па мадэрнізацыі касмічнага ракетнага комплекса «Зеніт» для ажыццяўлення запускаў касмічных апаратаў.
Выкананыя работы паказалі, што «3ніт-3Б» можа вывесці на геапераходную арбіту карысны груз масай да 3600 кг і на геастацыянарную арбіту - да 1600 кг, таксама можа быць выкарыстаны для дастаўкі карысных грузаў да МКС.
«Наземны старт» — сумесны праект Расіі, Украіны і ЗША, які прадугледжвае выкарыстанне стартавага комплекса на касмадроме «Байканур» для запускаў мадэрнізаваных ракет-носьбітаў «Зеніт-2Б» і «Зеніт-3Б».
Распаўсюджаны на большай тэрыторыі Еўропы (Аўстрыя, Албанія, Бельгія, Балгарыя, Вялікабрытанія, Венгрыя, Германія, Грэцыя, Іспанія, Італія, Літва, Люксембург, Нідэрланды, Польшча, Румынія, Сардзінія, Славакія, Францыя, Чэхія, Швейцарыя, Эстонія, Югаславія), Каўказ, Крым, Турцыя , у тым ліку поўдзень Еўрапейскай Расіі, у тым ліку Калужскую, Маскоўскую, Разанскую і Тульскую вобласці.
Гістарычна да азіяцкай часткі Расіі адносіліся ўсе землі, якія знаходзіліся за межамі некалі традыцыйнага ўсходнеславянскага арэала рассялення, здабытыя з сярэдзіны стагоддзя, пасля таго, як Вялікае княства Маскоўскае, заваяваўшы Казанскае і Астраханскае ханства і пашырыўшыся за Волгу, стала Рускім царствам.
З утварэннем пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі РСФСР, а пазней — Савецкага Саюза, а таксама павышэннем закаўказскіх і сярэднеазіяцкіх рэспублік і аўтаномій да статусу саюзных рэспублік паняцце азіяцкай Расіі страціла ранейшы сэнс і саступіла месца новаму — Азіяцкая частка СССР.
Гэты сэнс захоўваецца і пасля распаду Саюза ў 1991 годзе, калі ў яго сярэднеазіяцкім і закаўказскім рэгіёнах ўтварыліся незалежныя дзяржавы, а РСФСР стала Расійскай Федэрацыяй.
Калі ў 1928 годзе партыя Гаміньдан устанавіла кантроль над большай часткай тэрыторыі былой імперыі Цын, гэты кантроль быў хутчэй фармальным: Чан Кайшы больш-менш упэўнена кантраляваў толькі Нанкін і прылеглыя правінцыі.
У жніўні 1941 года Бабаджанян быў прызначаны на пасаду камандзіра 395-га стралковага палка (127-я стралковая дывізія, ператвораная 18 верасня ў 2-ю гвардзейскую), пасля чаго браў удзел у ходзе Смаленскай бітвы і Ельнінскай наступальнай аперацыі, пасля сканчэння якіх браў удзел у складзе аператыўнай групы пад камандаваннем генерала А. М. Ермакова падчас абарончых і наступальных баявых дзеянняў у раёне горада Глухаў і ў Арлоўска-Бранскай абарончай аперацыі, а потым вёў абарончыя баявыя дзеянні пад Курскам і Цімам.
У кастрычніку 1937 года быў прызначаны на пасаду начальніка 1-га аддзяленні штаба пункта ППА Закаўказскай ваеннай акругі ў Баку, у жніўні 1938 года — на пасаду начальніка штаба 3-га кулямётнага палка, а ў кастрычніку таго ж года — на пасаду памагатага камандзіра 2-га кулямётнага палка .
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 26 красавіка 1944 года за ўмелае кіраўніцтва баявымі дзеяннямі частак 20-й гвардзейскай механізаванай брыгады і паспяховае фарсіраванне ёю ў ліку першых ракі Днестр, за асабістую мужнасць гвардыі палкоўніку Амазаспу Хачатуравічу Бабаджаняну прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Залатая Зорка».
Пасля акрыяння Амазасп Хачатуравіч Бабаджанян у снежні 1940 года быў прызначаны на пасаду намесніка камандзіра 493-га стралковага палка, у студзені 1941 года — на пасаду намесніка камандзіра 751-га стралковага палка , а ў красавіку таго ж года — на пасаду памагатага начальніка 1-га аддзялення аператыўнага аддзела штаба 19-ай арміі.
Пасля сканчэння школы Бабаджанян у верасні 1929 года быў скіраваны ў 7-ы Каўказскі стралковы полк , дзе служыў на пасадах камандзіра ўзвода, сакратара партбюро асобнага батальёна і камандзіра роты, знаходзячыся на якіх, браў удзел у баявых дзеяннях супраць бандфармаванняў і антысавецкіх выступленняў.
У верасні 1925 года быў закліканы ў шэрагі РСЧА па камсамольскім закліку, пасля чаго быў скіраваны на навуку ў Армянскую пяхотную школу, дыслакаваную ў Ерэване, а пасля яе расфармавання ў верасні 1926 года быў пераведзены ў Закаўказскую вайсковую пяхотную школу, дыслакаваную ў Тбілісі.
Амаза́сп Хачату́равіч Бабаджаня́н (; года, сяло Чардахлы, Елізаветпальская губерня, зараз Шамкірскі раён, Азербайджан — 1 лістапада 1977 года, Масква) — савецкі ваенны дзеяч, Галоўны маршал бранятанкавых войскаў .
У кастрычніку 1943 года 3-я механізаваная брыгада была ператворана ў 20-ю гвардзейскую, пасля чаго брала ўдзел у Жытомірска-Бярдзічаўскай, Корсунь-Шаўчэнкаўскай, Праскураўска-Чарнавіцкай і Ільвоўска-Сандомірскай наступальных аперацыях.
Амазасп Хачатуравіч Бабаджанян нарадзіўся 18 лютага 1906 года ў сяле Чардахлы Елізаветпальскай губерні цяпер Шамхорскага раёна Азербайджана ў армянскай сялянскай сям'і, у якой былі 8 дзяцей.
29 чэрвеня 2010 года пачала першаснае публічнае размяшчэнне акцый на і прыцягнула 226 мільёнаў долараў, стаўшы першай амерыканскай аўтамабільнай кампаніяй, якая ажыццявіла , пасля у 1956 годзе.
Для аўтамабіляў даступна некалькі варыянтаў 2- і 3-літровых бензінавых і дызельных рухавікоў канфігурацыі 4 і 6 з заднім або поўным прывадам, а таксама з выбарам 6-ступеньчатай механічнай ці 8-ступеньчатай аўтаматычнай каробкі перадач.
Васьміступеньчатая каробка перадач спалучаецца са спецыяльнай версіяй сістэмы поўнага прывада , якая, у сваю чаргу, раўнамерна размяркоўвае магутнасць на пярэднія або заднія колы ў залежнасці ад тыпу дарожнага пакрыцця.
Усе гэтыя характарыстыкі дазваляюць аўтамабілю дасягаць адзнакі ў 96,5 км/г за 4,2 секунды, уражлівы паказчык, асабліва з улікам вагі пазадарожніка ў 2 268 кг. Гранічна дапушчальная хуткасць дасягае паказчыка ў 249,5 км/г.
Чакаць празмернай эканамічнасці ад такога транспартнага сродку, вядома, не варта, але дзякуючы наяўнасці сістэмы старт/стоп, можна атрымаць такія паказчыкі, як: 16,8 л/100км у горадзе і 12,38 л/100км на трасе.
Пры распрацоўцы афіцыйнага геральдычнага сімвала гарадскога пасёлка Хоцімск быў ужыты шырока распаўсюджаны прыём пераносу прыватнаўласніцкай геральдыкі на сучасныя тэрытарыяльныя гербы.
Было прапанавана пакінуць эмаль шчыта ранейшай — чырвонай, пры гэтым змяніўшы канфігурацыю асноўных сярэбраных гербавых фігур, размясціўшы іх паралельна дадатковаму, новаўведзенаму элементу, — мячу таго ж металу.
Прадстаўнікі гэтага шляхецкага роду валодалі гербам «Клямры» — у чырвоным полі дзве сярэбраныя клямры, складзеныя ў выглядзе Андрэеўскага крыжа, у ніжняй палавіне сыходзяцца накшталт шчыпцоў.
Фрыц Фідлер спраектаваў раму на аснове 90 мм стальных труб і новы кузаў, па ўзоры італьянскіх аўтамашын, з нахіленым пярэднім шклом, закругленымі формамі, меншымі парогамі, што дазволіла павялічыць унутраную прастору.
Прабуючы адказаць на гэтае пытанне, некаторыя даследчыкі выказвалі свае меркаванні, што ў Вільна Скарына быў заняты галоўным чынам падрыхтоўкай да друку новых рукапісаў, але выдаць ён іх не мог, бо ў 1530 годзе тут адбыўся вялікі пажар, у агні якога нібыта згарэла і скарынаўская друкарня разам з падрыхтаванымі да друку рукапіснымі тэкстамі.
У прыватнасці, закранаючы пытанне, чаму Скарына выбраў месцам кнігадрукавання Прагу, ён выказаў такое меркаванне, што будучы, магчыма, па веравызнанню католікам і карыстаючыся сімпатыяй польскага караля Сігізмунда , карына мог суправаджаць яго ў 1515 годзе на з'езд у Вену, адкуль мог быць пасланы каралём у Венецыю разам з пасламі, якія ехалі туды для перагавораў аб міры з туркамі.
Скарына мог поўнасцю разлічваць на поспех свайго намеру ў Празе, бо ў чэхаў у гэты час быў ужо гатовы пераклад бібліі, выданай ў Венецыі ў 1506 годзе, а ў самым горадзе былі вопытныя, праслаўленыя майстры кнігадрукарскай справы.
Кніга была адрасавана людзям духоўнага і грамадзянскага саслоўяў, якія па родзе сваёй дзейнасці павінны былі часта вандраваць і ў дарозе атрымліваць канфесійную і астранамічную інфармацыю, а пры неабходнасці прыгадаць і словы малітваў і псалмоў; «Апостал» — яго апошняя кніга.
6 жніўня 1517 года ў Празе выйшла ў свет славянская «Псалтыр», у прадмове да якой сказана: «. Я Франциск Скорина сын с Полоцка, в лекарских науках доктор, повелел есми Псалтырю тиснути русскими словами, а словенским языком.».
Скарына вядомы за межамі нашай радзімы, а літаратура аб ім у выглядзе асобных даследаванняў, шматлікіх артыкулаў і некалькіх мастацкіх твораў прадстаўлены на многіх мовах свету: беларускай, рускай, украінскай, чэшскай, польскай, нямецкай, французскай і іншых.
Яго кнігавыдавецкая дзейнасць адказвала патрабаванням і часу, і шырокіх слаёў беларускага насельніцтва, і, разам з тым, выказвала глыбокае арганічнае адзінства ўсёй ўсходнеславянскай культуры, якая была неад’емнай часткай духоўнай скарбніцы ўсіх еўрапейскіх народаў.