polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Мультфільм «Маша і Мядзведзь» транслюецца на тэлеканалах Вялікабрытаніі, Германіі, Францыі, Італіі, Швейцарыі, Іспаніі, Канадзе, краінах Лацінскай Амерыкі і Сярэдняга Усходу.
Да зыходу 17 кастрычніка падраздзяленні 65-й арміі выканалі пастаўленую перад імі задачу: плацдармы былі аб'яднаны ў адзін армейскі, які складаў 18 кіламетраў па фронце і да 13 кіламетраў у глыбіню.
Заўважыўшы, што з прыбярэжнай траншэі нямецкія снайперы вядуць стральбу па падраздзяленням, якія перапраўляюцца, Сямён Папоў непрыкметна падабраўся да нямецкіх пазіцыяў і закідаў іх гранатамі, знішчыўшы снайпераў і станковы кулямёт праціўніка.
Сямён Аляксеевіч Папоў нарадзіўся 12 снежня 1925 года ў вёсцы Ніжні Гумбет Кашырынскага павета Арэнбургскай губерні РСФСР СССР (цяпер сяло Акцябрскага раёна Арэнбургскай вобласці Расійскай Федэрацыі) у сялянскай сям'і.
Ранняй раніцай 15 кастрычніка 1943 года яшчэ падчас артылерыйскай падрыхтоўкі штурмавой батальён 236-га палка 106-й стралковай дывізіі, у складзе якога быў С. А. Папоў, пад моцным артылерыйска-мінамётным і ружэйны-кулямётным агнём пачалі фарсіраванне ракі на поўдзень ад пасёлка Лоеў ў раёне вёскі Каменкі Рыпкынскага раёна Чарнігаўскай вобласці Украінскай ССР.
За паспяховае фарсіраванне ракі Дняпро, трывалае замацаванне плацдарма на заходнім беразе ракі Дняпро і праяўленыя пры гэтым адвагу і геройства указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 30 кастрычніка 1943 года чырвонаармейцу Папову Сямёну Аляксеевічу было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза пасмяротна.
У гэты час тым, хто раней жыў на польскай тэрыторыі, давалі магчымасць далучыцца да польскай арміі Андэрса калі яны сябе вызнаюць палякамі, але Яўген Усюкевіч адмовіўся, бо лічыў сябе беларусам, таму разам з іншымі беларускімі шэрагоўцамі быў выданы савецкай уладзе.
Потым эскадрон атрымаў загад рухацца на Вільню, але па дарозе Барыс Рагуля вырашыў найперш ехаць на Ліду, каб прывезці дадому хлопцаў, якія бы не хацелі з’язджаць з тэрыторыі Беларусі — гэта была апошняя мажлівасць даехаць дадому, бо акурат у гэты момант немцамі знішчалася чыгунка.
Па прыездзе ў Навагрудак Барыс Рагуля сказаў: «Хлопцы, адсюль я вас узяў, сюды і прывёў. Немцы прайгралі — так ім і трэба. Сам я тут не застануся, бо ведаю характар Саветаў — будуць судзіць. Хто хоча — можа сыходзіць са мной, а хто хоча — можа заставацца».
Большасць хлопцаў марыла пра мірнае жыццё, таму засталіся нягледзячы на непазбежныя рэпрэсіі, але Яўген Усюкевіч не застаўся і паехаў разам з лейтэнантам Друцькам на конях у Прусію, а Рагуля з некалькімі хлопцамі паехалі на машыне іншым шляхам.
У 1944 г. далучыўся да Наваградскага коннага эскадрону , які Барыс Рагуля сфармаваў па загадзе нямецкага камісара Наваградскага павету Вільгельма Траўба ў лютым — сакавіку 1944 г. Па ўспамінах Яўгена Усюкевіча, ён не вагаўся наконт уступлення ў швадрон: «Немцы для мяне былі такія ж самыя ворагі, як і Саветы. Але я хацеў, каб не гарэлі нашы вёскі. Як і ў любым войску, у нашым корпусе ўсё было па раскладзе: пад’ём, малітва. . У нас была ўсталёўка: не чапаць партызанскія сем’і».
Падчас службы Яўгена да яго сям’і аднойчы прыйшлі партызаны і іх камандзір загадаў падпаліць хату Усюкевічаў, партызаны адмовіліся выконваць загад і нават параілі бацьку усюкевіча тэрмінова ехаць у Любчу , але забралі збожжа і забілі кабана.
Жаніўся на Яўгеніі, якая скончыла тыя самыя настаўніцкія курсы падчас нямецкай акупацыі, а ў 1944 г. удзельнічала ў Другім Усебеларускім кангрэсе, праз што атрымала 25 гадоў лагераў, але адбыла толькі восем, пасля чаго з вялікімі перашкодамі з боку ўладаў дакончыла навучанне ў медычным універсітэце.
З Любчы сям’я Усюкевічаў пераехала ў Наваградак, а калі з Яўгена знялі судзімасць, ён скончыў 8 клас і паступіў у мінскі тэхнікум без іспытаў, дзе навучаўся чатыры гады і пасля заканчэння атрымаў прапанову застацца выкладаць.
У 1947 г. ягоны брат Алесь Усюкевіч быў асуджаны за ўтварэнне незалежніцкай арганізацыі Саюз вызвалення Беларусі і адбываў пакаранне ў Казахстане, дзе пасля вызвалення жыў да канца жыцця.
Па ўспамінах Яўгена Усюкевіча, Барыс Рагуля быў адзіным настаўнікам, які не проста выкладаў на беларускай мове, але размаўляў па-беларуску і па-за заняткамі, чым, пэўна, і выклікаў цікаўнасць у мясцовых органах, якія пазней яго арыштавалі разам з некаторымі іншымі настаўнікамі.
Даўлетабад быў адкрыты ў Ездзе ў першы перыяд праўлення дынастыі Афшарыдаў у 1782 годзе пры садзейнічанні губернатара правінцыі Езд Махамеда Тагі Хана, вядомага як «Вялікі хан».
Па словах нямецкага генерала К. Ціпельскірха, у сярэдзіне студзеня 1944 года 2-я нямецкая армія была пад пагрозай поўнага акружэння і толькі цаной велізарных намаганняў нямецкаму камандаванню ўдалося вывесці яе з-пад удару.
Нямецкія часткі панеслі вялікія страты (напрыклад, па савецкіх ацэнак толькі ў баях за Мазыр іх страты забітымі склалі да 1500 чалавек, а воіны 65-й арміі ў ходзе аперацыі знішчылі да 10 тысяч нямецкіх салдат і афіцэраў).
Для аперацыі Ракасоўскі рашуча ўзмацніў часткі абедзвюх армій за кошт іншых войскаў фронту — у 65-й арміі налічвалася 10 стралковых дывізій і 1-ы гвардзейскі танкавы корпус , у 65-й арміі — 6 стралковых дывізій і танкавая брыгада.
У прыватнасці, перад Беларускім фронтам 2 студзеня 1944 года Стаўка Вярхоўнага Галоўнакамандавання паставіла задачу: разбіць групоўку праціўніка ў раёне Мазыра, стварыць плацдарм для наступлення ў напрамку Бабруйск—Мінск, часткай сіл рушыць наперад уздоўж ракі Прыпяць на Лунінец, дамагчыся максімальна магчымага прасоўвання для ахопу бабруйскай групоўкі праціўніка.
Прысвечаны пераважна гісторыі Смаленскай зямлі і часткова Вялікага Княства Літоўскага (звесткі пра паход на Маскву ў 1370 г. вялікага князя Альгерда і Святаслава Іванавіча, пра бітву літоўскіх і смаленскіх князёў пад Мсціславам ў 1386 г., бітву вялікага князя Вітаўта з татарамі на р. Ворскла ў 1399 г., пра вяртанне ў Смаленск князя Юрыя Святаславіча, яго смерць у 1407 г. і інш.).
ў Смаленску вяліся гістарычныя запісы і ўзнік шэраг летапісных твораў (2-я частка «Летапісца вялікіх князёў літоўскіх», Смаленская хроніка і інш.), аднак гэта помнікі не смаленскага, а агульнадзяржаўнага беларуска-літоўскага летапісання.
«Ён убачыў раскіданыя галіны мірта і багатае ўбранства, адначасова звон царкоўны парадаваў яго вуха, а водбліск свечак асляпіў вочы. Ён спыніўся зачараваны, у самазабыцці, пры сузіранні велічнай і свяшчэннай радасці, што выпраменьвалася ад таго, хто прамаўляў; затым ён успомніў з захапленнем уваход святара і іншых прыхільнікаў Ісуса Хрыста, усіх пакрытых цудоўнымі ўпрыгажэннямі; водар старога віна, які святар наліваў у чары і якім абмакнулі чыстыя вусны; сціплыя ўборы і прыгажосць дзяцей і падлеткаў, якія дапамагалі ў алтары; фармальную дэкламацыю псалмоў і святых малітваў. Нарэшце ўсе астатнія абрады цырымоніі; адданасць і ўрачыстую радасць адначасова, з якой яны праходзілі, і пафас хрысціянскага народа…».
«Верагодна, можна чакаць болей ад яркіх ілюстрацый масарабскіх літургій, што захаваліся ў мініяцюрах, асабліва ў Беатусах. Таму што бачныя рэчы і бачанні тут узаемна жывяць адно другое. Калі пышнасць чалавечай літургіі ўжо азначае недасканалае і вобразнае выкананне вялікай нябеснай літургіі Апакаліпсісу, у чыстым сэнсе — непасрэднага бачання — відавочна, што „архіпелагіст“ Магіус, яго вучні і пераймальнікі не маглі ўявіць, што яны не бачылі толькі з таго, што яны бачылі. Вось адкуль так шмат архітэктурных элементаў, алтароў з чашамі, вотыўных карон, падвешаных над гэтымі алтарамі, якія падобныя на праекцыю сну пра тое, што масарабскія манахі бачылі ў сваіх цэрквах кожны дзень, але асабліва ў святы».
Колеры карцін уключаюць чырвоны , охра, цёмна-зялёны, ружовы, цёмна-пурпурны, цёмна-сіні, фіялетавы, аранжавы, і асабліва ярка-жоўты, вельмі інтэнсіўны, характэрныя для масарабскіх выяў.
Тут мастакі зноў рушаць за ўрокам Ісідора Севільскага, які ўстанаўлівае этымалагічную сувязь паміж словамі «колер» і «гарачыня» : «колеры» названы так таму, што яны даведзены да дасканаласці з дапамогай гарачыні «агню або сонца» .
Апакаліптычны літаратурны жанр квітнеў у Ён знаходзіць свае карані не ў Новым Запавеце, а ў апошніх кнігах Старога, у прыватнасці, некаторых урыўках Кнігі Данііла : такім чынам, у Апакаліпсісаў значна больш канцэптуальных і кантэкстуальных адносін з семіцкай культурай Старога Запавету, чым з сусветам Евангелляў.
Менавіта ў гэтым гістарычным кантэксце, і ў рэгіёне, дзе выгнаннікі прынеслі вельмі багатую культуру, у тым ліку мастацкую, манах Беат, які жыў у манастыры ў даліне , напісаў свой да Апакаліпсіса.
«Нават мастакі стагоддзя практыкавалі тэхніку глізаль задоўга да Гагена, папярэднічалі Мацісу ў плаўных абводах контураў, вынайшлі рэалістычную выразнасць „“. І сапраўды, гэта яшчэ да партрэтаў кубістаў, дзе твар адразу анфас і профіль, да жывёльнай надмернасці майстра „Гернікі“. Яны знаходзяць яркія прэцэдэнты ў гэтых мініяцюрыстаў наперадзе свайго тысячагоддзя.» .
Апакаліпсіс у той час быў канчаткова атрыбутаваны Святому Іаану, Беат, магчыма, хацеў ушанаваць таксама яго брата Якава Вялікага, і зрабіць двух сыноў Зевядзея вектарамі каштоўнасцей Іспаніі, закатаванай, стойкай і слаўнай.
Тым не менш дэкаратыўнае ніколі не пераважае над сімвалічным: нягледзячы на дэканструкцыю формаў, множнасць пунктаў гледжання ў адной і той жа сцэне, выявы застаюцца ў вышэйшай ступені і відавочна адсылачнымі.
Напрыклад у Табарскім Беатусе мастак Эметэрый на малюнку паказвае вежу бібліятэкі і скрыпторыя, які да яе прымыкае, паказвае сябе і дадае такія словы: «Вежа Табары, высокая мураваная вежа, тая, дзе ў пярэднім пакоі сядзеў Эметэрый, сагнуўшыся над сваёй працай тры месяцы, і ўсе яго члены былі знявечаны працай … Гэтая кніга была завершана 6 жніўня 1008 года нашай эры а восьмай гадзіне».
У калафоне перапісчык паведамляе наступнае: «Калі вы не ўмееце пісаць, то вам цалкам можа здацца, што гэта не вельмі складаны працэс… Дазвольце мне расказаць вам пра тое, якая гэта напружаная праца: руйнуецца ваш зрок, спіну выгінае каромыслам, пераціскае жывот і бакі, здушвае ягадзіцы, і ўсё ваша цела ломіць і ные… Як марак, дасягнуўшы порта, радуецца зямлі, так і пісец радуецца, дасягнуўшы апошняга радка. З вечнай удзячнасцю».
«Якая сучасная смеласць ва ўсіх макетах! Фігуратыўная абстракцыя, вольны графічны дызайн, які азначае ўпрыгажэнне, узгодненае нязгодай з палітрай: Хуан Альварскі — самы дзіўна сучасны, самы невымерна смелы з масарабскіх ілюмінатараў.» .
І калі спецыялісты выяўляюць больш аддаленыя адсылкі, месапатамскія ці сасанідскія, гэта не азначае, што масарабскае мастацтва з’яўляецца творчасцю мастакоў другога парадку без вялікай індывідуальнасці, якія кампенсавалі адсутнасць уяўлення эклектыкай — усе згаджаюцца, што хутчэй трэба казаць пра магутны і арыгінальны сінтэз.
Цалкам або часткова захавалася 26 ілюмінаваных рукапісаў і некалькі тэкставых рукапісаў, шырокафарматныя кодэксы з мноствам маляўнічых мініяцюр з’яўляюцца аднымі з самых важных шэдэўраў іспанскага ілюмінавання і з 2015 года ўваходзяць у спіс сусветнай дакументальнай спадчыны.
Сярод іншых выбітных твораў , варта згадаць Біблію, ілюмінаваную ў 920 па загадзе дыякана Хуана ў манастыры Святой Марыі і Святога Маціна Альварскага (так званая «Біблія Хуана Альварскага», захоўваецца ў архівах сабора Леона).
Некаторыя рукапісы ўтрымліваюць «дывановыя старонкі», як правіла, размешчаныя ў пачатку кнігі, дзе сярод геаметрычных узораў і лабірынтаў можна знайсці інфармацыю пра пісца, мастака або атрымальніка рукапісу.
Гэта не проста ілюстрацыя, якая нічога не дадасць да тэксту ці нават адцягне ўвагу чытача, масарабская ілюмінацыя часта займае ўсю старонку ці поўны разварот, і, як прызнае Жак Фантэйн, вядзе душу ад чытання тэкстаў да паглыблення яго сэнсу ў бачанні.
Хрысціяне пасля 711 года , было забаронена пакланяцца Усявышняму ў вялікі дзень; былі забароненыя царкоўныя званы і шэсці; храмы і манастыры разбураліся без магчымасці аднаўлення, пераследы часта заканчваліся забойствам.
У іспанскіх Беатусах бадзёрасць колераў, іх кантрасты, сам гвалт пэўных супастаўленняў дзіўным чынам прымушаюць позірк ніколі не спыняцца на агульным ўспрыманні, а вяртаюць яго да складнікаў і асобных элементаў старонкі.
І тут, падобна працы з прасторай, мэта мастака, падобна, складаецца ў тым, каб адцягнуць дух ад спакусы разглядання малюнкаў у выпадковым парадку, каб вярнуць сутнасць гісторыі, прапануемай у эстэтычным назіранні.
Некаторыя раскошныя кодэксы цалкам могуць служыць аб’ектамі прэстыжу і сімваламі статусу, бо чыталіся вельмі мала: яны ўтрымліваюць мала знакаў зношвання і знаходзяцца ў выдатным стане.
Гэтая літургія, гэтыя аб’екты і гэтыя агні асляплялі арабаў, напрыклад таго канцлера-мусульманіна, які прыняў удзел у начной цырымоніі ў царкве Кордавы, аб чым таксама паведамляе яго летапісец, сам мусульманін:
За выключэннем вытанчаных тонаў Беатуса Моргана і экзатычнай унікальнасці , колеры размеркаваны ў даволі інтэнсіўных супрацьпастаўленнях і шырока выкарыстоўваюцца, каб садзейнічаць дэрэалізацыі сцэн.
Адрозніваўся двума паліўнымі бакамі па 105 л, рамянямі бяспекі на кожным сядзенні, гідраўзмацняльнікам рулявога кіравання і ўзмоцненымі тармазамі, адсутнасцю задніх пасажырскіх дзвярэй і шыбаў у скатах даху.
Існуе памылковае меркаванне, быццам мадэрнізаваны ў пачатку 1970-х гадоў аўтобус стаў называцца ПАЗ-672Б, аднак мадыфікацыі аўтобуса ПАЗ-672 з індэксам «Б» згодна з тэхнічнай дакументацыяй не існавала.
Яшчэ адно памылковае меркаванне заключаецца ў тым, што новыя пярэднія паказальнікі павароту і габарытныя агні, а таксама заднія ліхтары квадратнай формы, сабраныя ў адзіную вертыкальную секцыю сталі ўсталёўвацца на аўтобусы ПАЗ-672М, то ёсць з 1982 года.
Спачатку ўсталявалі заднія ліхтары, пакінуўшы пярэднія паказальнікі павароту без зменаў, а затым аўтобус абсталявалі новымі пярэднімі паказальнікамі павароту, сумешчанымі з габарытнымі агнямі.
Аўтобусы ПАЗ-672 былі прызначаныя для раённых і прыгарадных маршрутаў з малым пасажырапатокам, хоць яны выкарыстоўваліся і выкарыстоўваюцца гарадах, часта ў ролі маршрутных таксі, службовых аўтобусаў або аўтакатафалкаў.
Дзяржынскага, 2-га транспартнага кольца ; браў удзел у карэктоўцы Генеральнага плана г. Мінска да 2010; у праектаванні жылых раёнаў, а таксама мікрараёнаў Вяснянка ; Уручча 4, 5, 6 ; Малінаўка 4, 8; Ангарская 3, 4 ; Кунцаўшчына, а таксама праекты пасёлкаў для эвакуіраваных з зоны заражэння Чарнобыльскай АЭС і інш.
Бальшавікі зыходзілі з ідэі непасрэднага і бесперапыннага перарастання буржуазна-дэмакратычнай рэвалюцыі ў сацыялістычную, з ідэі гегемоніі пралетарыяту, зліцця яго барацьбы супраць капіталізму з агульнасялянскай барацьбой супраць царызму пры нейтралізацыі ліберальнай буржуазіі.
Меншавікі ж кіраваліся ідэяй паступовага развіцця рэвалюцыі, паэтапнага ўсталявання ўлады спачатку ліберальнай буржуазіі ў выглядзе парламенцкай рэспублікі, а пасля сацыялістычнага перавароту — улады пралетарыяту.
У выніку супадзення ў Расіі шэрагу фактараў (багатых і даўніх традыцый рэвалюцыйнага руху, незавершанасці ўсіх папярэдніх рэформ, вострых супярэчнасцей першапачатковай фазы капіталізму) галоўную ролю алыграла апошняя.
Ульянава , намаганні якога былі цалкам палпаралкаваны задачам збірання, ідэйнага самавызначэння і арганізацыйнай кансалідацыі не ўсёй сацыял-дэмакратычнай плыні, а яе радыкальных, рэвалюцыйных элементаў — асоб і груповак.
На Усерасійскай канферэнцыі РСДРП у Праге 14 дэлегатаў — прыхільнікаў Леніна — аб’явілі сябе «агульнапартыйнай канферэнцыяй» і «вярхоўным органам партыі», асудзілі як ліквідатараў усіх, хто не прызнаваў бальшавіцкай палітыкі.
На чале рэфарматарскай плыні стаяў Арганізацыйны камітэт (Б. В. Багданаў, Б. С. Батурскі, Б. І. Гораў, В. М. Крахмаль, Н. Э. Чэравані, М. Г. Рафес, Г. М. Эрліх).
Узніклі групоўкі трацкістаў, меншавікоў-партыйцаў, бальшавікоў-прымірэнцаў, якія ў лістападзе 1913 г. аб’ядналіся ў «Міжраённую арганізацыю аб’яднаных сацыял-дэмакратаў».
У актыў бальшавіцкай плыні, якая атаясамлівалася з усёй РСДРП, былі залічаны і здабыткі папярэдняга этапа расійскага сацыял-дэмакратычнага руху, нягледзячы на тое, што амаль усе з яго пачынальнікаў сталі ідэолагамі і арганізатарамі менавіта меншавіцкай плыні, якая ўзнікла якраз з імкнення захаваць найбольшую адпаведнасць РСДРП прынцыпам і крытэрыям еўрапейскай сацыял-дэмакратыі.
Партыйная асобнасць меншавікоў пад назвай РСДРП зацвердзіў Аб’яднаўчы з’езд сацыял-дэмакратаў, які абраў ЦК у складзе 16 «абаронцаў» і 8 інтэрнацыяналістаў на чале з П. Б.
Леніну не ўдалося дамагчыся поўнай перамогі нават на Усерасійскай канферэнцыі РСДРП у Петраградзе : у рэзалюцыю «Аб бягучым моманце» яго тэзісы ўвайшлі ў значна змякчаным варыянце.
Адпаведным было і вызначэнне РСДРП як паслядоўнай рэвалюцыйнай «партыі новага тыпу», якая вырасла, узмацнілася і ажыццявіла сваю гістарычную місію — звяржэнне самаўладдзя і замену капіталістычнага ладу сацыялістычным у барацьбе супраць расійскага і міжнароднага апартунізму, супраць рэвізіянізму, рэфармізму, сацыял-шавінізму.
У гады Першай сусветнай вайны бальшавіцкая частка РСДРП адзіная выступала за паражэнне Расіі ў вайне, перарастанне вайны імперыялістычнай у вайну грамадзянскую, меншавіцкая стаяла на абарончых пазіцыях.
Часцей за ўсё, гэта выгляд дастаўкі грузаў ажыццяўляецца ў кантэйнерах, якія маюць стандартныя, прынятыя ва ўсім свеце, характарыстыкі: габарыты, масу, асаблівасці канструкцыі.
Адной з галоўных задач развіцця эканомікі дадзенай сферы транспартнай галіны з'яўляецца стварэнне паўнавартаснага канкурэнтнага рынку як для непасрэдных удзельнікаў працэсу транспарціроўкі, так і для суб'ектаў унутры самой галіны.
Маркас выступіў па тэлебачанні, каб абвергнуць чуткі аб сваёй адстаўцы, але ў сярэдзіне трансляцыі група мяцежных ваенных захапіла будынак тэлестанцыі, хоць тэлестанцыя і была затым адбітая вернымі Маркасу сіламі.
Тады Энрыле і Рамас выступілі з сумесным патрабаваннем да Маркаса сысці ў адстаўку, пакаяліся ў зробленых з іх удзелам падтасоўках вынікаў выбараў і размясціліся, адпаведна, у Міністэрстве абароны і кіраванні паліцыі на галоўнай транспартнай магістралі Манілы, авеню Епіфана дэ лос Сантас , вядомай як ЭДСА .
Маркас загадаў верным яму войскам здушыць мяцеж, але апазіцыянеры па каталіцкай радыёстанцыі «Радыё Верытас» заклікалі грамадзян збіраццана на ЭДСА і супрацьстаяць войскам негвалтоўным чынам.
На працягу гадзіны колькасць удзельнікаў акцыі вырасла да некалькіх тысяч, раніцай жа 22 лютага на ЕДСА сабраліся сотні тысяч людзей, прычым немалая частка з іх, як сцвярджаецца, з уласнай зброяй.
16 лютага Карасон Акіна выступіла перад вялікім натоўпам сваіх прыхільнікаў у парку Лунэта і заклікала забіраць уклады з банкаў, не мець справы з кампаніямі, якія кантралююцца кіруючай клікай, не плаціць за камунальныя паслугі, ігнараваць урадавыя СМІ, ладзіць дэманстрацыі пратэсту.
Гітлераўцы ўлічвалі, што Гомель з'яўляецца важным у стратэгічным дачыненні пунктам, таму ў горадзе пастаянна знаходзіўся гарнізон, які налічваў 3 500-8 000 ваеннаслужачых вермахта.
У Гомелі таксама ажыццяўлялі сваю дзейнасць наступныя ваенныя і карныя ўстановы: штаб 221-й ахоўнай дывізіі; аддзяленне тайнай палявой паліцыі — ГФП 724; група паліцыі бяспекі і СД; абвергруппа-345; палявая жандармерыя; абласное і гарадское кіравання паліцыі; шуцпаліцыя .
Гэтыя месцы ізаляцыі былі так званага «закрытага» тыпу гета, таму што тэрыторыя кожнага з іх была абнесеная калючым дротам, ахоўвалася паліцыяй і за межы лагера пад пагрозай расстрэлу яўрэяў выходзіць забаранялася.
Таксама была ўведзена прапускная сістэма, згодна з якой перамяшчэнні за межы Гомеля і назад для насельніцтва ажыццяўляліся па спецыяльных прапусках — але гэта не тычылася яўрэяў, пазбаўленых такой магчымасці.
Гомельскае гета — яўрэйскае гета, якое існавала з верасня па лістапад 1941 года як месца прымусовага перасялення яўрэяў горада Гомеля і бліжэйшых населеных пунктаў у працэсе пераследу і знішчэння габрэяў падчас акупацыі тэрыторыі Беларусі войскамі нацысцкай Германіі ў перыяд Другой сусветнай вайны.
Перагон, які складаецца з аднаго пуці, дзеліцца на блок-ўчасткі прахаднымі святлафорамі пры аўтаматычнай блакіроўкі і ўяўляе сабой адзіны блок-вучастак пры паўаўтаматычнай блакіроўкі .
Звычайна аднапутныя перагоны ладзяць на малазагружаных участках чыгункі, для прамысловых патрэб, для руху толькі грузавых цягнікоў паміж грузавымі і сартавальнымі станцыямі, альбо жа для ажыццяўлення прыгарадных перавозак паблізу сельскіх населеных пунктаў.
Асаблівасцю транспарту Бразіліі з'яўляюцца тэрытарыяльныя дыспрапорцыі ў размяшчэнні транспартнай сеткі: вялізарныя прасторы Амазоніі і захаду Бразільскага пласкагор'я фактычна пазбаўлены шляхоў зносін: тут галоўную ролю гуляюць рачны і паветраны транспарт.
Намеснік старшыні секцыі «Архітэктура і будаўніцтва» НМС Міністэрства адукацыі Беларусі, намеснік старшыні Беларускага аддзялення Міжнароднай асацыяцыі «Саюз дызайнераў», член Беларускіх саюзаў архітэктараў і дызайнераў.
медалём Манголіі; Ганаровай граматай Вярхоўнага Савета БССР; ордэнам «Рыцар навукі і мастацтваў», залаты медаль Санкт-Пецярбургскага дзяржаўнага лесатэхнічнага ўніверсітэта; Ганаровымі граматамі Міністэрства адукацыі Беларусі, канцэрна «Белляспаперпрам», НВЦ «Белэкспа», БДТУ і інш.
Дыпломамі Расійскай акадэміі мастацтваў, Міжнароднага фестывалю архітэктуры ў Мінску; вышэйшай узнагародай Бізнес-саюза прадпрымальнікаў і наймальнікаў імя М. С. Куняўскага — «Крыштальны Вялес».
Яго падручнікі «Асновы мастацкага канструявання» , «Канструяванне мэблі» , «Гісторыя інтэр’ера і мэблі» , «Асновы кампазіцыі і дызайну мэблі» выдадзены ўпершыню ў СССР, СНП па іх вывучацца ў шматлікіх краінах.
Правадзейны член Беларускага акадэмічнага цэнтра Міжнароднай акадэміі архітэктуры , замежны правадзейны член Расійскай акадэміі прыродазнаўчых навук, ганаровы доктар Санкт-Пецярбургскага дзяржаўнага лесатэхнічнага ўніверсітэта, прафесар МААМ.
Арыфметычная частка працы змяшчае толькі адны імёны і падраздзяленні лікаў і адносін, паміж якімі зрэдку сустракаюцца сцвярджэнні ўзору: «адзініца не лік, а корань і пачатак лікаў», «двойчы два і два, складзенае з двума, роўныя, чаго з іншымі лікамі не бывае».
У 1043 годзе напісаў панегірык імператару Канстанціну Манамаху і тым жа годам стаў адной з найбольш набліжаных да імператара асоб; прызначаны протасінкрытам, затым вестам і вестархам, то-бок дасягнуў 7-га чыну паводле візантыйскай табелі.
Адыграў ролю і ў пераходзе ўлады ад Рамана Дыягена да Міхаіла Дукі ў 1071 годзе, пасля паланення Рамана ён параіў Міхаілу разаслаць па імперыі ўказ з аб’вяшчэннем пра пазбаўленне папярэдніка стальца.
Сыграў значную ролю ў пераходзе ўлады ад Міхаіла Стратыётыка да Ісаака Камніна, пры заняцці стальца апошнім, прызначаны праэдрам, а пазней, як бачна з перапіскі, быў вельмі блізкі з усім домам імператара.
Напэўна, Псел, настаўнік Міхаіла ў валадарства яго бацькі Канстанціна Дукі, дапамагаючы перамагчы праціўніка і айчыма Рамана і атрымаць уладу Міхаілу , разлічваў на больш значныя пазіцыі.
Нягледзяны на высокую адкукаванаць, веды Псела ў латыні былі даволі няпэўнымі, так ён паблытаў Цыцэрона з Цэзарам, што цытуецца як яскравы прыклад парадыгмы страты Усходняй Рымскай імперыяй у эпоху Высокага Сярэднявечча амаль усёй сваёй сувязі з намінальнымі рымскімі каранямі.
Аўтар двух гістарычных твораў — «Кароткай гісторыі цароў старэйшага Рыму, а таксама малодшага за выняткам тых цароў, што не здзейснілі нічога вартага памяці, якая пачынаецца з Ромула» і «Хранаграфіі».
З 35 адабраных фільмаў толькі чатыры незалежныя («Дэбют» Анастасіі Мірашнічэнка, «Унутры сябе» Сяргея Талыбава, «Пацалунак восені» Андрэя Голубева і «Нашыя дзеці» Галіны Адамовіч), з 20 намінацый пятнаццаць узнагарод атрымалі «беларусьфільмаўцы».
20 мая 1960 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Соржыцкага сельсавета, у склад Пліскага сельсавета перададзены 8 населеных пунктаў (Александрова, Бузаны, Вядзерава, Дарагакупава, Жыгалы, Клішы, Навасёлкі і Шуты), цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Малы Двор.
9 ліпеня 1965 года ў склад адноўленага Соржыцкага сельсавета перададзены 27 населеных пунктаў (Асінаўка, Белле, Берашэўцы, Будзілава, Воўры, Вяжышча, Вялікія Паўлавічы, Гарадзец, Гняздзілава, Дашкава, Забелле, Задарожжа, Замошша, Засор’е, Засценкі, Ліхачы, Малыя Паўлавічы, Мартасы, Медзвядзі, Падакі, Равякі, Сіняны, Соржыца, Стрэлішча, Холм, Чарнагосце і Шчакатоўшчына), у склад сельсавета з Пліскага сельсавета вернуты 8 населеных пунктаў (вёскі Александрова, Бузаны, Вядзерава, Жыгалы, Клішы, Навасёлкі, Прыдзвінне і Шуты).