polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 23 кастрычніка 1943 года за ўмелае камандаванне стралковай дывізіяй, мужнасць і гераізм, паказаныя ў барацьбе з нямецка-фашысцкімі захопнікамі, генерал-маёру Ісакаву Георгію Пятровічу нададзена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна леніна і медаля «Залатая зорка» .
На заключным этапе вайны, з 23 красавіка 1945 года, Герой Савецкага Саюза, генерал-маёр Ісакаў — камандзір 16-й гвардзейскай стралковай Карачэўскай ордэна Леніна, Чырванасцяжнай, ордэна Суворава 2-й ступені дывізіі (36-ы гварджейскі стралковы Нёманскі Чырванасцяжны корпус, 11-я гвардзейская армія, 3-і Беларускі фронт).
Гео́ргій Пятро́віч Іса́каў ( года, вёска Вялікая Крушынаўка, цяпер Рагачоўскага раёна Гомельскай вобласці — , ) — камандзір 68-й гвардзейскай дывізіі 40-й арміі Варонежскага фронта, гвардыі генерал-маёр.
68-я гвардзейская стралковая дывізія пад камандаваннем генерал-маёра Г. П. Ісакава у верасні 1943 года падчас фарсіравання ракі Дняпро на поўдзень ад Кіева захапіла і стойка ўтрымлівала плацдарм.
Сярод накіраваных на карысць грамадства мерапрыемстваў можна згадаць стварэнне касы для ўдоў і сірот, пажарнай касы і ламбарда , генеральнае межаванне, прыняцце закона аб бедных, паляпшэнне правасуддзя, заснаванне даведкавага бюро і доктарскай калегіі.
Выпуск аўтамабіляў пачаўся 22 кастрычніка 2002 года на зборачным заводзе у невялікім амерыканскім гарадку Грыр , размешчаным на мяжы акругаў Грынвіл і Спартанберг у Паўднёвай Караліне.
Дызайн адкрытага двухмеснага кузава тыпу родстар быў распрацаваны маладым датчанінам, стылістам каліфарнійскай студыі « » Андэрсам Вармінгам пад кіраўніцтвам шэф-дызайнера Крыса Бэнгла.
За асобную плату аўтамабілі маглі аснашчацца сядзеннямі з падагрэвам, электрапрывадамі і памяццю настроек, бартавым камп’ютарам, сігналізацыяй, бі-ксенонавымі фарамі і супрацьтуманымі ліхтарамі.
Аўтамабілі мелі рэечнае рулявое кіраванне з электраўзмацняльнікам , упершыню ў гісторыі аўтамабіляў , стойкі Макферсан спераду з каванымі алюмініевымі рычагамі і стабілізатарам папярочнай устойлівасці і незалежную спружынную шматрычажную падвеску ззаду.
Тармазная сістэма з АБС, тармазныя механізмы ўсіх колаў былі дыскавымі: на мадэлі 2.5 спераду з вентыляванымі дыскамі дыяметрам 286 мм, ззаду з суцэльнымі дыскамі дыяметрам 280 мм, на мадэлі 3.0 спераду з вентыляванымі дыскамі дыяметрам 300 мм, ззаду з вентыляванымі дыскамі дыяметрам 294 мм.
Аўтамабілі атрымалі новую лінейку 2,5 і 3 літровых рухавікоў, з’явіўся самы «маленькі» чатырохцыліндравы матор аб’ёмам 2,0 л магутнасцю 150 к с., стандартна стала ўсталёўвацца толькі шасціступеньчатая механічная каробка перадач.
За кошт больш высокга даху ў ім стала больш вольнага прасторы, спартыўныя сядзення з электрарэгуліроўкай і памяццю настроек, абцягнутыя скурай, якая мае спецыяльнае пакрыццё, адлюстроўваючае сонечныя прамяні.
У 2006 годзе на Жэнеўскім аўтасалоне былі паказаны «зараджаныя» версіі аўтамабіляў — 4 з 3,2 літровым рухавіком магутнасцю 343 к. с. Гэты рухавік у 2001 годзе быў прызнаны «Рухавіком года».
4 мелі новы, больш агрэсіўны пярэдні бампер, падоўжныя выштампоўкі на капоце, рулявое кіраванне з гідраўзмацняльнікам, узмоцненую падвеску са стабілізатарамі папярочнай устойлівасці павялічанага дыяметра, больш магутныя тормазы з перфараванымі састаўнымі тармазнымі дыскамі дыяметрам 345 мм спераду і 328 мм ззаду і 18-ці цалёвыя колы.
У кастрычніку 2003 года з’явіўся рухавік аб’ёмам 2,2 л і магутнасцю 170 к. с. Рухавікі мелі блок і галоўку цыліндраў з алюмініевага сплаву, два верхнія размеркавальныя валы з ланцужным прывадам, чатыры клапана з гідракампенсатарамі на цыліндр, сістэму змены фаз , кіраваныя электронікай сістэму сілкавання і ахладжэння рухавіка.
У Беларусі праводзіцца ў адпаведнасці з планамі навукова-даследчых работ Інстытута гісторыі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі, Нацыянальнага музея гісторыі і культуры Беларусі, абласных гісторыка-краязнаўчых музеяў, гістарычнага факультэта БДУ, а таксама ў выпадку пазапланавых даследчых, ахоўных ці выратавальных работ на помніках археалогіі, што знаходзяцца пад пагрозай знішчэння.
Ствараецца загадам адміністрацыі ўстановы, якая мае права на правядзенне археалагічных работ (ІГ НАН Беларусі, Беларускі, Брэсцкі, Віцебскі, Гомельскі, Гродзенскі, Магілёўскі, Полацкі дзяржаўныя ўніверсітэты, Беларускі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт імя М. Танка, Нацыянальны музей гісторыі і культуры Беларусі, а таксама Гомельскі, Магілёўскі, Мінскі абласныя гісторыка-краязнаўчыя музеі).
Кіраўнік археалагічнай экспедыцыі атрымлівае дазвол у ІГ НАН Беларусі, адказвае за тэхніку бяспекі ў час правядзення раскопак на археалагічных помніках, якасць работ і фіксацыю працэса раскопак, апрацоўку і захаванне здабытага матэрыялу, рэкультывацыю месца правядзення раскопак пасля іх завяршэння.
Назва «Жыздра» была і на тэрыторыі цяперашняй Беларусі: на «карце Шуберта» стагоддзя так называлася вёска, цяпер не існая, якая лакалізуецца за ўсходняй канцавінай вёскі Юрчонкі ў басейне дзвінскай ракі Віцьбы.
У канцы 1970-х гадоў, італьянскі вытворца Ламбаргіні заключыў пагадненне з на пабудову і вытворчасць гоначных аўтамабіляў у дастатковай колькасці для амалагацыі, але паўстаў канфлікт, што заахвоціла вырабляць машыны самой.
У якасці ганаровых гасцей на запуску прысутнічалі першаадкрывальнікі каметы прафесар Кіеўскага ўніверсітэта Клім Чурумаў і навуковы супрацоўнік Інстытута астрафізікі Акадэміі навук Таджыкістана Святлана Герасіменка.
Назва зонда паходзіць ад знакамітага Разецкага каменя — каменнай пліты з выбітымі на ёй трыма ідэнтычнымі па сэнсе тэкстамі, два з якіх напісаны на старажытнаегіпецкай мове , а трэці напісаны на старажытнагрэчаскай мове.
Параўноўваючы тэксты Разецкага каменя, Жан-Франсуа Шампальён змог расшыфраваць старажытнаегіпецкія іерогліфы; з дапамогай касмічнага апарата «Разета» навукоўцы спадзяюцца даведацца, як выглядала Сонечная сістэма да таго, як сфарміраваліся планеты.
Электрычную энергію апарат атрымлівае ад дзвюх сонечных батарэй агульнай плошчай і магутнасцю , кантралюемых энергетычным модулем вытворчасці кампаніі , які таксама выкарыстоўваецца ў праекце «Марс-экспрэс».
Эксклюзіўныя варыянты мадэлі былі таксама прадстаўлены ў падоўжаных кузавах: 740 і 750 і яшчэ больш расцягнуты лімузін 7 (колавая база падоўжаная на 390 мм, мелася штатная зачыняючаяся перагародка паміж вадзіцелем і пасажырамі).
фармуе апарат выканаўчай улады і кіруе ім; забяспечвае ўзаемадзеянне вышэйшых органаў улады і кіравання рэспублікі; утварае і скасоўвае міністэрствы, дзяржаўныя камітэты і іншыя органы дзяржаўнага кіравання з наступным унясеннем указаў па гэтых пытаннях на зацвярджэнне палат Алій Мажліса Рэспублікі Узбекістан;
прадстаўляе сенату Алій Мажліса Рэспублікі Узбекістан кандыдатуры на пасады старшыні і суддзяў Канстытуцыйнага суда, старшыні і суддзяў Вярхоўнага суда, старшыні і суддзяў Вышэйшага гаспадарчага суда, старшыні праўлення Цэнтральнага банка Рэспублікі Узбекістан, старшыні Дзяржаўнага камітэта Рэспублікі Узбекістан па ахове прыроды;
аб’яўляе стан вайны ў выпадку нападу на Рэспубліку Узбекістан або ў выпадку неабходнасці выканання Дамоўных абавязацельстваў па ўзаемнай абароне ад агрэсіі і на працягу трох сутак ўносіць прынятае рашэнне на зацвярджэнне палат Алій Мажліса Рэспублікі Узбекістан;
у выключных выпадках (рэальная знешняя пагроза, масавыя беспарадкі, буйныя катастрофы, стыхійныя бедствы, эпідэміі) у інтарэсах забеспячэння бяспекі грамадзян ўводзіць надзвычайнае становішча на ўсёй тэрыторыі або ў асобных мясцовасцях Рэспублікі Узбекістан і на працягу трох сутак ўносіць прынятае рашэнне на зацвярджэнне палат Алій Мажліса Рэспублікі Узбекістан.
з’яўляецца Вярхоўным Галоўнакамандуючым Узброенымі Сіламі Рэспублікі Узбекістан, прызначае і вызваляе ад пасады вышэйшае камандаванне Узброеных Сіл дзяржавы, надае вышэйшыя воінскія званні;
Палітычная партыя можа вылучаць кандыдата ў Прэзідэнты Рэспублікі Узбекістан пры ўмове, што яна зарэгістраваная Міністэрствам юстыцыі Рэспублікі Узбекістан не пазней за шэсць месяцаў да дня аб’явы аб пачатку выбарчай кампаніі.
Кожны грамадзянін або група грамадзян, якія валодаюць выбарчым правам, могуць ўтварыць ініцыятыўную групу выбаршчыкаў у колькасці не менш трохсот выбаршчыкаў для вылучэння кандыдата ў Прэзідэнты Рэспублікі Узбекістан.
Сенатам Узбекістана 5 снежня 2011 года прыняты Закон «Аб папраўках у артыкул 90 Канстытуцыі Рэспублікі Узбекістан», які прадугледжвае скарачэнне паўнамоцтваў Прэзідэнта Рэспублікі Узбекістан з сямі да пяці гадоў.
Прэзідэнтам Рэспублікі Узбекістан можа быць абраны грамадзянін Рэспублікі Узбекістан не маладзейшы за трыццаць пяць гадоў, які свабодна валодае дзяржаўнай мовай, які пастаянна пражывае на тэрыторыі Узбекістана не менш за 10 гадоў непасрэдна перад выбарамі.
Палітычная партыя правамоцная вылучыць кандыдата ў Прэзідэнты Рэспублікі Узбекістан толькі з ліку членаў сваёй партыі ці беспартыйнага, а ініцыятыўная група выбаршчыкаў мае права вылучыць кандыдата ў Прэзідэнты Рэспублікі Узбекістан пры ўмове, калі ён не з’яўляецца членам той ці іншай палітычнай партыі.
Прэзідэнт Рэспублікі Узбекістан з’яўляецца кіраўніком дзяржавы Узбекістан, найвышэйшай службовай асобай і Вярхоўным галоўнакамандуючым Узброеных Сіл Рэспублікі Узбекістан.
Прэзідэнт Рэспублікі Узбекістан ўступае ў пасаду з моманту прынясення прысягі на пасяджэнні Алій Мажліса не пазней за два месяцы з дня афіцыйнага абвяшчэння Цэнтральнай выбарчай камісіяй вынікаў выбараў Прэзідэнта Рэспублікі Узбекістан.
Урачыста клянуся верна служыць народу Узбекістана, строга прытрымлівацца Канстытуцыі і законах рэспублікі, гарантаваць правы і свабоды грамадзян, добрасумленна выконваць ускладзеныя на Прэзідэнта Рэспублікі Узбекістан абавязкі
У канцы кнігі прыводзяцца «Алфавитный указатель к карте археологических памятников», у якім па кожнай вобласці асобна пералічваюцца помнікі, якія згадваюцца ў тэксце, а таксама бібліяграфія, пабудаваная па такім жа прынцыпе.
Як пісаў Міхалон Літвін: «усе яны, то ёсць ўсходнія жыхары, з прагнасцю шукаюць сабе за жонку славянскіх палонніц. У цяперашняга турэцкага султана любімая яго жонка, маці яго першынца і спадчынніка выкрадзена з нашай зямлі. Перакопскі хан Саіб-Гірэй нарадзіўся ад хрысьціянкі і жанаты на хрысціянка. Усе міністры гэтых тыранаў, еўнухі, сакратары і іншыя іх чыноўнікі, іх асаблівую войска, званае янычары - усё адбываюцца ад нашай крыві».
Захопленых у няволю расстаўлялі ў шэрагі па некалькі чалавек, звязвалі ім назад рукі рамнём, скрозь рамяні прасоўвалі драўляныя жэрдкі, а на шыі накідвалі вяроўкі; потым, трымаючы за канцы вяровак, атачалі ўсіх звязаных ланцугом верхавых і, подхлестывая нагайкамі, безупынна гналі па стэпе.
Дасягнуўшы адносна бяспечных ад казакоў зямель у нізоўях Дняпра, татары пускалі сваіх коней у стэп на вольны выпас, а самі прыступалі да дзяльбы ясыра, папярэдне пазначалі кожнага нявольніка разжараныя жалезам.
Па словах Сігізмунда Герберштэйна, «старыя і нямоглыя, за якіх немагчыма выручыць вялікіх грошай, аддаюцца татарамі моладзі, як зайцы шчанюкам, для першых ваенных досведаў; іх альбо пабіваюць камянямі, альбо скідаюць у моры, альбо забіваюць якім-небудзь іншым спосабам ».
Набегі крымскіх татараў і нагайцаў на землі Вялікага княства Літоўскага і Вялікага княства Маскоўскага - рэгулярныя напады з мэтай захопу нявольнікаў, якія пачасціліся пасля адасаблення Крымскага ханства, у якім вялікае значэнне набыла набегавая гаспадарка.
Набегі былі сур'ёзным фактарам знясілення як людскіх, так і фінансавых рэсурсаў Рэчы Паспалітай і Расіі, і ў значнай ступені перашкаджалі асваенню Дзікага поля, поўнамаштабнае засяленне якога стала магчыма толькі пасля ліквідацыі пагрозы набегаў.
Па словах Міхалона Літвіна, «больш моцных нявольнікаў рабілі кастратамі, ншым рэзалі ноздры і вушы, ганьбілі на лбе і на шчоках, днём мучылі на працы скаванымі, а ўначы трымалі ў вязніцы».
Так апісаў абыходжанне з палоннымі герцаг Антуан дэ Грамон, які знаходзіўся ў арміі падчас паходу караля Яна Казіміра на левабярэжнай Украіне ў 1663-1664 гадах, калі па яго дадзеных было захоплена каля 20 тысяч чалавек: «Татары перарэзалі горла ўсім старым звыш шасцідзесяці гадоў, па ўзросце няздольным да працы. Саракагадовыя захаваны для галер, маладыя хлопчыкі - для іх асалод, дзяўчаты і жанчыны - для працягу іх роду і продажу затым. Раздзел палонных паміж імі быў выраблены пароўну, і яны кідалі жэрабя пры адрозненнях ўзросту, каб ніхто не меў права скардзіцца, што яму дасталіся істоты старыя замест маладых. Да іх гонару я магу сказаць, што яны не былі скупыя ў сваёй здабычы, і іх крайняя ветлівасць прапаноўвала яе ў карыстанне ўсім, хто да іх заходзіў ».
Пасля, крымскія ханы выкарыстоўвалі супярэчнасці Рускай дзяржавы і Вялікага княства Літоўскага , складаючы саюзы то з адным бокам, то з другім, атрымліваючы пры гэтым ад саюзніка значныя выгады і афіцыйныя падставы для здзяйснення рабаўніцкіх набегаў на варожую тэрыторыю.
Асноўнай эканамічнай мэтай набегаў было рабаванне матэрыяльных каштоўнасцяў і, перш за ўсё, здабыча ясыра - жывога тавару, які спраўджваўся ў значнай ступені ў Асманскую імперыю альбо прадаваўся на крымскіх нявольніцкіх рынках.
Працаваў урачом-акушэрам-гінеколагам, загадчыкам аддзялення Астравецкай цэнтральнай раённай бальніцы Гродзенскай вобласці; намеснікам начальніка лячэбнага аддзела — галоўным акушэрам-гінеколагам упраўлення аховы здароўя Гродзенскага абласнога выканаўчага камітэта; галоўным урачом установы аховы здароўя «Гродзенскі абласны клінічны перынатальны цэнтр».
Сярод важных знаходак рукапісных крыніц варта адзначыць калекцыю з сабора ў Каср Ібрым ў паўночнай Нубіі, дзе ў 1964—1965 гадах было знойдзена больш за 100 фрагментаў падраных і абгарэлых кніг.
Цімафей Якаўлевіч Гарноў (, в. Асіпова, Расійская імперыя Віцебская вобласць, Беларусь — , ля паселішча , ва Усходняй Прусіі, Трэці рэйх; цяпер Калінінградская вобласць) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, старшы сяржант, камандзір гарматы 2-га дывізіёна 597-а артылерыйскага палка (159-я стралковая Віцебская Чырванасцяжная ордэна Суворава дывізія, 5-я армія, 3-і Беларускі фронт).
Ёжэф Дудаш знаходзіўся ў Венгерскім фронце, што яднаў камуністаў, сацыял-дэмакратаў і НПДГ, быў адным з заснавальнікаў прасавецкага Вызвольнага камітэта Венгерскага нацыянальнага паўстання.
Выступаў у якасці пасярэдніка паміж кіраўнікамі кампартыі Венгрыі Ласла Райкам, Дзьюлай Калаі і лідарамі Незалежнай партыі дробных гаспадароў Золтанам Тылдзі, Янушам Чорбай.
Асобныя мастакі (Мінас, Ісраэль Ярэц, Карапет Беркрецы, Карапет Ахтамарцы , Закарыя Гнунецы, Вардан Багішчэцы, Хачатур Хізанцы яшчэ захоўвалі дух і мысленне сярэднявечнай армянскай мініяцюры, аднак ужо з стагоддзя пад уплывам асабліва еўрапейскай кніжнай ілюстрацыі стыль і мастацкае мысленне значна змяняюцца.
Майстры мініяцюрнай школы Гладзора канца -га, сярэдзіны стагоддзя Маціёс, Мамік, Тарос Таранацы, Аваг, адрозніваюцца мастацкім стылем, і кожны адмыслова носіць уплыў кілікійскай мініяцюрнай школы.
Працяг традыцыі гладзорскай мініяцюрнай школы адзначаецца ў Тацеве, дзе Грэгар Татэвацы пісаў таксама тлумачэнне да малюнкаў харанаў, а ў 1378 годзе сам ілюстраваў адно Евангелле.
У выніку мангольскіх нашэсцяў культурнае жыццё Арменіі перажывае часовы заняпад і толькі ў канцы стагоддзя дзякуючы княскім дамам Сюніка Арбелян і Прашан атрымоўваецца зноў рэанімаваць творчае жыццё краіны.
Калі майстры Гладзора ўжыццявілі мастацкую апрацоўку і сінтэз розных мініяцюрных школ Арменіі, то некаторыя з іх простых вучняў пакінулі след у гісторыі армянскай мініяцюры толькі паўторам мастацкага стылю настаўнікаў.
Ужо ў пачатку стагоддзя Сцяпанас Сюнецы піша «тлумачэнні харанаў», у якіх тлумачыцца сэнс карыстаных колераў, жывёльных і раслінных матываў, асталёўваюцца іх эстэтычнае і сэнсавае значэнне.
У гэты перыяд у грачтунах Дразарка, Скеўры, Акна, Грнера, Бардзраберда працавалі таленавітыя мастакі Грэгар Млічэцы, Кастандзін, Вардан, Кіракас, Аванес, Тарос Раслін, Грэгар Піцак, Саргіс Піцак, Аванес Аркаехбайр.
З-за візантыйскай і сельджукскай агрэсіі многія армянскія царскія і нахарарскія дамы перасоўваліся ў заходнія правінцыі Арменіі, дзе ў цесным узаемадзеянні з візантыйскай культурай развівалася высокае мастацтва армянскай рукапіснай кнігі і мініяцюры .
Як адзначае адзін з найбуйнейшых спецыялістаў старажытнай іканаграфіі і мініяцюры В. М. Лазараў, нягледзячы на стасункі з візантыйскай і сірыйскай культурай грунтам стылю армянскай мініяцюры заўсёды з'яўлялася мясцовая мастацкая традыцыя.
У канцы стагоддзя было зроблена падрабязнае апісанне надмагілля: «Магіла епіскапа Цярлецкага — з левага боку ад святога алтара, пад рызніцай, у склепе, наглуха закладзеным. Над ёю, у рызніцы змяшчаецца гарызантальна каменная пліта з зубчатай аздобай і з выразанымі на ёй словамі».
Са студзеня 1984 па красавік 1987 года было выраблена 209 аўтамабіляў 745, з іх прыкладна 17 былі абсталяваныя 5-ступеньчатай механічнай каробкай перадач, а астатнія былі абсталяваныя чатырохступеньчатай аўтаматычнай каробкай .
Намагаўся атрымаць месца ў Сенаце, вызваленае рэспубліканкай Кей Бэйлі Хатчысан і ў ліпені 2012 года перамог віцэ-губернатара Дэвіда Дзьюхарста падчас рэспубліканскіх праймерыз, а на ўсеагульных выбарах у лістападзе 2012 года перамог былога дзяржаўнага прадстаўніка Пола Сэдлера, атрымаўшы 56 % галасоў.
З 1999 да 2003 года займаў розныя пасады палітычнага прызначэнца: дырэктара Упраўлення па планаванню палітыкі пры Федэральнай гандлёвай камісіі, ад'ютант-намеснік генеральнага пракурора ў Міністэрстве юстыцый ЗША, а таксама дарадцы Джорджа Буша па ўнутранай палітыцы падчас ягонай прэзідэнцкай кампаніі 2000 года.
Рафаэль Эдвард «Тэд» Круз — амерыканскі палітык і адвакат, які займае пасаду сенатара ад штата Тэхас з 2013 года і намагаўся стаць кандыдатам у прэзідэнты ЗША ад Рэспубліканскай партыі на выбарах 2016 года.
Вучоная выявіла элементы пахавальнага абраду і матэрыяльнай культуры ўсходніх славян Паўночнай Беларусі, аналагічныя старажытнасцям балцкіх плямён, што тлумачыць захаваннем традыцый даславянскага насельніцтва, якое жыло тут да — пачатку стст.
Інтэр’ер: спартыўныя парогі, спартыўны руль, абабіты скурай з чырвонай эксклюзіўнай паласой, спартыўныя сядзенні з эксклюзіўнай чырвонай устаўкай, на выбар глянцавае чорнае або алюмініевае унутранае аздабленне з акцэнтам на чырвоны або чорны колер, ручка каробкі перадач з эксклюзіўнымі колерамі, хромавыя кольцы вакол кнопак клімату і радыё на панэлі кіравання, прыборная панэль з чырвонай падсветкай.
Інтэр’ер: больш сучасныя парогі, скураное спартыўнае рулявое кола ў эксклюзіўных яркіх колерах, скураная абіўка сядзенняў, алюмініевыя і драўляныя ўстаўкі з хромам, прыборная панэль у яркіх колерах , хромавыя кольцы вакол кнопак клімату і радыё на панэлі кіравання.
Інтэр’ер: раскошныя парогі, спартыўны руль, абабіты скурай, скураная абіўка з эксклюзіўнымі палосамі, драўляныя ўстаўкі з хромам, панэль у карычневым колеры , хромавыя кольцы вакол кнопак клімату і радыё на панэлі кіравання, цэнтральная кансоль пад хром.
На паляры, якая ўяўляе сабой аб'яднаны графік залежнасці каэфіцыентаў лабавога супраціву і пад'ёмнай сілы ад вугла атакі, аэрадынамічная якасць для кожнага вугла атакі з'яўляецца тангенсамвугла нахілу лініі, якая злучае пачатак каардынат, з кропкай паляры, адпаведнай гэтаму вуглу атакі.
Арыгінальная маляўнічая аб'ёмна-прасторавая кампазіцыя складаецца з прамавугольнага бабінца з надбудаванай над ім чатырохграннай шатровай званіцай з макаўкай, васьміграннай малітоўнай залы, пяціграннай апсіды з бакавой рызніцай.
Ўцёкі ад паліцыі, бойкі з мясцовымі хуліганамі, напаўгалодныя існаванне — жыццё Валацугі і Маляняці нельга назваць лёгкай, але яны выдатна разумеюць адзін аднаго і жывуць сапраўднай сям’ёй, як бацька і сын.
Ён паведамляе аб гэтым у «Грамадства заступніцтва беспрытульным дзецям», і чыноўнікі пад аховай паліцыі прыходзяць у каморку Валацугі, сілай адбіраюць у яго Маляняці і вязуць у кузаве грузавіка.
Зусім не падазраючы, што рабіць з немаўлём, але не жадаючы пакідаць яго на памыйніцы, ён спрабуе падкінуць яго ў чужую дзіцячую калыску, аддаў іншым людзям, але нічога з задуманага яму не ўдаецца.
Афарбоўка падобна з афарбоўкай зімовага ишхана, але здаецца трохі цямней з-за буйнейшых і часта размешчаных плям, сустракаюцца асобіны вагой да 16 кг. Гегаркуні харчуецца не толькі бентас, як яго суродзічы, але і заапланктонамі.
Некаторая частка маладняку гегаркуни не скочваецца ў возера, і ператвараецца ў жылую форму падобную ручаёвай фарэлі, якую завуць алабалах (аналагічна сітуацыі з азёрнай кумжай і еўрапейскай ручаёвай фарэллю).
Пазней было адзначана: «Творчае спаборніцтва, аб'ектыўная крытыка савецкага гледача, уважлівае вывучэнне твораў перадзвіжнікаў дапамаглі У.Кудрэвічу стаць на шлях рэалістычнага мастацтва. Ён спаліў шмат сваіх пуантылістычных эцюдаў, а палатно „Млын у Крупцах“ паклаў на падлогу ў парозе замест палавіка».
Створаны па праекце архітэктараў А. Тарханяна, С. Хачыкяна, Л. Чэркезяна, Ж. Шэхляна, А. Тыграняна, А. Месчана і канструктара С. Багдасарана, быў здадзены ў эксплуатацыю ў 1980 годзе.
Гэтыя помнікі даследуюцца ўстановамі (навуковымі і навукова-рэстаўрацыйнымі, ВНУ, музеямі і дзяржаўнымі органамі, дзе ёсць спецыялісты-археолагі), якія атрымалі адкрыты ліст на права вядзення палявых работ.
Адкрытыя лісты выдаюцца ІГ НАН Беларусі (пасля разгляду заяўкі, пададзенай не пазней як за 2 тыдні да пачатку работ) паводле інструкцыі, распрацаванай у адпаведнасці з Законам Рэспублікі Беларусь «Аб ахове гісторыка-культурнай спадчыны» , «Палажэннем аб ахове археалагічных аб'ектаў пры правядзенні земляных і будаўнічых работ» (прынята Пастановай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь ад 22 мая 2002).
У залежнасці ад характару даследаванняў выдаюць адкрытыя лісты 4 форм: формы 1 — на права выканання раскопак і разведак; формы 2 — на права вядзення разведак з абмежаваным ускрыццём невялікіх участкаў паселішчаў і грунтавых могільнікаў; формы 3 — на права правядзення разведак без якіх-небудзь земляных работ; формы 4 — на права ахоўных даследаванняў помнікаў, якія знаходзяцца ў аварыйным стане ці ў зоне будаўнічых работ.
Пасля завяршэння палявых работ і камеральнай апрацоўкі рэчавых матэрыялаў даследчык абавязаны падрыхтаваць навуковую справаздачу па выніках палявых даследаванняў і прадставіць яе ў ІГ НАН Беларусі; ён нясе персанальную адказнасць за захаванне гісторыка-культурнай спадчыны, фіксацыю і захаванне знаходак у адпаведнасці з палявым вопісам да іх перадачы на пастаяннае захоўванне ў музей ці навуковыя археалагічныя фонды Г НАН Беларусі.
Драўляны мост на палях, пабудаваны па праекце і пад кіраўніцтвам начальніка Магілёўскай акругі шляхоў зносін падпалкоўніка Мікалая Феліксавіча Ястржэмбскага, быў здадзены ў эксплуатацыю ў 1860 годзе.
І адзін за адным, раней ці пазней — што залежала ад іх волі і сілы і ад таго, дабро ці зло рухала імі ад самага пачатку — яны станавіліся рабамі сваіх пярсцёнкаў і траплялі пад уладу Адзінага Пярсцёнка — пярсцёнка Саўрана.
Раненне для ўсяго жывога было смяротным і хоць паранены не гінуў адразу, але ў целе заставаўся абломак ляза, які прасоўваўся да сэрца ахвяры і спрыяў павольнаму пераходу ў свет зданяў, родную стыхію назгулаў і Саўрана з Трэцяй Эпохі.
Мастацтва лячэння Трох Эльфійскіх Уладароў дазваляла адчуваць абломкі ў целе паражонага і ўдала вымаць іх, аднак гэта не дазваляла параненым пазбегнуць лёсу ахвяры моргульскага клінка — блізкасць з прывідным светам станавілася завесай для радасцяў Бачнага свету.
Пазней, калі эльфы разгадалі задуму Саўрана, яны паспрабавалі схаваць пярсцёнкі, але войскі Саўрана захапілі Дом Мірдайн, дзе былі выкаваны пярсцёнкі, а разам з кузняй — і Дзевяць Пярсцёнкаў.
Надзеўшы Пярцёнак на гары Амон-Сул, Фрода разгледзеў сапраўднае аблічча назгулаў — каралі-мерцвякі, у зношаных царскіх адзеннях з зіхатлівай зброяй (на гары ён бачыў толькі пецярых, каля броду цераз раку Бруінен — усіх дзевецярых).
Падчас мітынгу ў Цэнтральным Парку Картэр трапіла пад уздзеянне газу, які ўплывае на розум і быў ствараны Фаустусам, і была выкрадзена разам з астатнімі людзьмі Дырэктарам Нацыянальных Сіл, якія з’яўляліся чацвёртым Капітанам Амерыкай.
Рэшткі крэмацыі знаходзіліся пад курганом у авальнай яме памерам 85х80 см. Пахавальны інвентар: фрагменты керамікі, прасліца з ружовага сланцу, сярэбраныя скроневыя кольцы, фрагмент металічнага пярсцёнка, трохпацеркавае скроневае кольца, званок з бронзы, гузік, крэсіва, нож, цвікі.