polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Наступная рэканструкцыя адбылася ў 1540-х гадах пад кіраўніцтвам вайсковага інжынера і прыдворнага архітэктара Жыгімонта Старога , які пабудаваў Новую Заходнюю вежу з барбаканам і Новую Усходнюю вежу (над даўнім калодзежам, які захаваўся да нашага часу, як і сама вежа), а таксама Польную браму з мостам , былі ўзведзены зубцы на паўднёвым муры.
Рэканструкцыя, у тым ліку пабудова Папскай вежы ў 1503—1513, праводзілася на датацыі рымскіх папаў Юлія ІІ і Льва Х, якія імкнуліся ўмацаваць цвярдыню на мяжы хрысціянскага свету з Турцыяй.
Актыўныя археалагічныя, архітэктурныя і гістарычныя даследаванні замка пачаліся ў 1960-я гады і цяпер працягваюцца ўкраінскімі (Е. Пламяніцкая, А. Пламяніцкі, Г. Хацюн, І. Вінакур, М. Пятроў) і польскімі спецыялістамі .
У 1621 у сувязі са з'яўленнем дальнабойнай артылерыі вайсковы спецыяліст Тэафіл Шомберг пабудаваў перад заходнім фасадам замка каменна-земляныя бастыённыя ўмацаванні новаітальянскай сістэмы, якія атрымалі назву Новая фартэцыя .
Сярэдняя і Усходняя Еўропа, паўднёвы захад Заходняй Сібіры, Прымор'е, Прыамур’е, Сярэдні Урал, паўночна-захад Казахстана, Паўночна-усходні Кітай, Карэя, Японія, Сахалін, паўднёвыя Курыльскія астравы.
Агульная працягласць электрыфікаваных ліній складае 1128,3 км, вялікая частка якіх працуе на пераменным току 25 кВ, а 26 км на пастаянным току 3,3 кВ. У склад пуцявой гаспадаркі ўваходзіць больш за 7 тысяч км галоўных і 3 тысячы км станцыйных пуцей, каля 12 тысяч стрэлачных пераводаў, звыш 3,9 тысяч мастоў і штучных збудаванняў, больш за 70 пуцяправодаў і амаль 1,5 тысяч пераездаў.
Заказ на друкаванне банкнот выканала лонданская банкнота-друкавальная фірма «Ватэрлоа і сыны», а серыю з 10 стандартных марак арыгінальных малюнкаў вырабіла ў лістападзе 1920 года парыжская друкарня Шапо.
Вывучыўшы ўвесь горад, Аршак Абрамавіч зрабіў больш тысячы акварэляў і малюнкаў капліц, палацаў, цэркваў і манастыроў, захаваўшы ў драбнюткіх падрабязнасцях іх дэталі і дэкор.
У родным горадзе ён вучыўся ў нацыянальным мастацкім інстытуце, а потым працягнуў сваё навучанне ў Дзяржаўнай мастацкай школе, адкрытай у Канстанцінопалі армянскім скульптарам Ервандам Васканам.
У рэдакцыі склалася ўражанне, што супадзенне па часе, якое вяло да нязручнасці ў чытачоў, якія прывыклі купляць газету, пачынаючы з 11 гадзін раніцы, невыпадкова: паводле дамовы з «Белпоштай» якраз у 15 гадзін нумар павінен быў трапляць на ўчастак па апрацоўцы друкаванай прадукцыі для далейшай дастаўкі падпісчыкам, што стала фізічна немагчымым.
На наступны дзень пасля гэтага ліста Брэсцкая абласная друкарня, у якой газета друкавалася ўсе 18 гадоў, без усякай прычыны і зусім адмовілася друкаваць выданне з 2021 года; факс пра гэта падпісаў Вячаслаў Шахлевіч, дырэктар друкарні.
З нагоды «ціску на папулярнае незалежнае рэгіянальнае выданне» Аб’яднаныя Масмедыі звярнуліся да Шахлевіча, Брэсцкага гар- і аблвыканкамаў, Міністэрства інфармацыі з мэтай паспрыяць перагляду рашэння.
На думку старшыні Беларускай асацыяцыі журналістаў Андрэя Бастунца, сітуацыя з «Брестской газетой» пацвярджае ціск уладаў на рэгіянальную прэсу, бо «тое, што гэта адбываецца на ўзроўні гаспадарчых суб’ектаў, нікога не павінна падманваць».
У чэрвені 2019 года чыноўнікі адмовілі журналісту «Брестской газеты» ва ўваходзе ў новы будынак Брэсцкага абласнога суда на тэматычную прэс-канферэнцыю з нагоды яго адкрыцця з-за «адсутнасці акрэдытацыі».
У канцы 2020 года галоўнаму рэдатару Віктару Марчуку і іншым журналістам пракуратура Брэста вынесла афіцыйнае папярэджанне за «распаўсюд недакладнай інфармацыі», але азнаёміцца са зместам дакумента не дала, верагодна заўвага была вынесена з-за відэазвароту супраць гвалту.
19 сакавіка 2021 года галоўнаму рэдактару Віктару Марчуку пракуратура вынесла папярэджанне за заклік да несанкцыянаваных масавых мерапрыемстваў, але дзе і калі было здзейснена правапарушэнне яе супрацоўнікі сказаць не змаглі.
Экспазіцыя аранжарэі створана на базе раслін, якія ўжо былі ў ранейшай навучальнай цяпліцы, з далейшым узбагачэннем новымі відамі з фондавай калекцыі Цэнтральнага батанічнага саду Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
З таго часу дысідэнтамі часта называюць галоўным чынам людзей, якія супрацьстаяць аўтарытарным рэжымам, хаця гэтае слова сустракаецца і ў больш шырокім кантэксце, напрыклад для пазначэння людзей, якія супрацьстаяць ладу думак, што пануе ў іх групе.
Часам слова «дысідэнт» недакладна выкарыстоўваецца ў дачыненні да людзей, якія не выступаюць супраць палітычнага рэжыма непасрэдна, але ставяцца да яго крытычна і свядома ухіляюцца ад любых форм «супрацоўніцтва», у тым ліку ад кар'еры, высокіх пасадаў і да т. п.; больш трапна такіх людзей называюць «унутранымі эмігрантамі».
Найбольш вядомымі прадстаўнікамі апошняга сталі палкоўнікі Леў Аўсішчар і Яфім Давідовіч ды падпалкоўнік Навум Альшанскі, пазбаўленыя за сваю дзейнасць воінскіх званняў.
Да найбольш вядомых дысідэнтаў, якія дзейнічалі ў БССР, належаць рабочы Міхась Кукабака, уніяцкі святар Віктар Данілаў, філосаф Алег Бембель, мастак Цфанія Кіпніс ды іншыя.
У 1960-я гады дысідэнтамі сталі называць прадстаўнікоў апазіцыйнага руху ў СССР і краінах Усходняй Еўропы, які (у супрацьлегласць да антыбальшавіцкіх і антыкамуністычных рухаў ранейшага перыяду) не спрабаваў змагацца гвалтоўнымі сродкамі супраць дзяржаўнага ладу і марксісцка-ленінскай ідэалогіі, а апеляваў да законаў СССР і афіцыйна абвешчаных каштоўнасцяў.
Пасля Берасцейскай уніі 1596 года праваслаўных, якія не прынялі яе, сталі называць «дызунітамі» , і назва «дысідэнты» засталася толькі за пратэстантамі, хаця па-за межамі Рэчы Паспалітай праваслаўных Рэчы Паспалітай працягвалі іменаваць дысідэнтамі.
Сродкі падаўлення дысідэнцкай дзейнасці, якія прымянялі ўлады, былі разнастайнымі: гэта і турэмнае зняволенне , і карная псіхіятрыя , і так званая "прафілактыка" (шырокі комплекс мер ад гутарак з супрацоўнікамі КДБ да шальмавання ў друку), і фізічныя расправы .
У Рэчы Паспалітай пасля пачатку Рэфармацыі дысідэнтамі сталі называць спачатку паслядоўнікаў усіх хрысціянскіх вераспавяданняў — так, вялікі каронны маршалак Фірлей прапаноўваў усталяваць мір паміж тымі, хто розніцца ў рэлігіі , што і было ажыццёўлена на канвакацыйным сейме 1573 г. у акце Варшаўскай канферэнцыі.
«…адмова ад удзелу ў палітычнай апазіцыі ў многіх прыхаджан перарастала ў агрэсіўнае, пыхлівае, пагардлівае стаўленне да „дысідэнтаў“. Пачынаў хадзіць міф пра тое, што яны — бездухоўныя, што апазіцыйнасць вядзе да аслаблення маральных асноваў і да т. п.»
У Англіі — стагоддзяў тэрмін «дысідэнты» ці «дысентэры» прымяняўся да членаў пратэстанцкіх груп, якія супрацьстаялі афіцыйнай Англіканскай царкве — пурытанам, квакерам і да т. п. Таксама яны называліся нонканфармістамі.
Група «Інтэрнацыянал» была ўтворана па ініцыятыве Розы Люксембург увечары 4 жніўня 1914 года пасля таго, як фракцыя СДПГ у рэйхстагу прагаласавала за прадастаўленне ваенных крэдытаў.
Спартак, правадыр паўстання рабоў у Старажытным Рыме, быў добра вядомым сімвалам супраціўлення прыгнечаных супраць эксплуататараў і адпавядаў марксісцкай тэорыі гістарычнага матэрыялізму, у адпаведнасці з якім гісторыяй рухае класавая барацьба.
Са жніўня 1914 года будучы Саюз Спартака ў Сацыял-дэмакратычнай партыі Германіі складаў апазіцыйную групу Інтэрнацыянал, якая ў 1916 годзе атрымала назву група Спартака, з 1917 года ўяўляла левае, рэвалюцыйна-сацыялістычнае крыло Незалежнай сацыял-дэмакратычнай партыі Германіі , якая адпала ад СДПГ.
У лютым 2013 года адбыўся візіт дэлегацыі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь на чале са Старшынёй Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь Уладзіміра Андрэйчанкі ў Камбоджу.
У рамках візіту арганізаваны сустрэчы і перамовы членаў беларускай дэлегацыі з кіраўніцтвам камбаджыйскіх міністэрстваў прамысловасці, шахтаў і энергетыкі; адукацыі, моладзі і спорту; сельскай, лясной гаспадаркі і рыбалоўства; Камбаджыйскай гандлёвай палаты.
Падпісаны шэраг міжведамасных пагадненняў (аб міжпарламенцкім супрацоўніцтве, аб супрацоўніцтве ў сферы адукацыі, аб супрацоўніцтве паміж ГПП; аб усталяванні кансультацый паміж знешнепалітычнымі ведамствамі дзвюх краін).
Адбыліся яго сустрэчы з Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь А. Р. Лукашэнкам, Прэм'ер-міністрам Рэспублікі Беларусь Міхаілам Мясніковічам, кіраўніцтвам Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь.
Пасля расколу ў БДА «Песняры» ў 1998 годзе «Лявоны» прымаюць прапанову Уладзіміра Мулявіна і ўваходзяць у асноўны склад ансамбля «Песняры», спыніўшы на час ўласную творчую дзейнасць.
асабістага бясплатнага праезду адзін раз у год чыгуначным транспартам — у мяккіх вагонах хуткіх і пасажырскіх цягнікоў, водным транспартам — у каютах 1-га класа хуткіх і пасажырскіх ліній, паветраным або міжгароднім аўтамабільным транспартам;
За гэтую незвычайную форму ордэн «За службу Радзіме ва Узброеных Сілах СССР» атрымаў сярод вайскоўцаў жаргонную мянушку «Зорка шэрыфа» або «За парадак у тумбачках» (апошняе імя часцей існавала сярод афіцэраў ВМФ, паколькі камандзіры караблёў, узнагарожданыя гэтым ордэнам, адрозніваліся, акрамя ўсяго іншага, уменнем падтрымліваць узорную дысцыпліну ў даручаных ім экіпажах).
Пры гэтым яны нярэдка аказваліся незадаволеныя тым, што іх узнагародзілі такой узнагародай, якую можна было атрымаць, служачы ў межах Савецкага Саюза і не ўдзельнічаць у якіх-небудзь баявых дзеяннях
У яе цэнтры — пазалочаная пяціканцовая зорка ў срэбным дубовым вянку на блакітным фоне, акружаная белай эмалевай стужкай з надпісам залатымі літарамі: «За службу Родине в ВС СССР» і выявай сярпа і молата; краі стужкі пазалочаныя.
Наўзамен знакаў ордэна на паўсядзённай форме адзення прадугледжана нашэнне планак з шаўковымі стужкамі блакітнага колеру з жоўтымі палоскамі пасярэдзіне: для ступені — адна палоска шырынёй 6 мм; для ступені — дзве шырынёй 3 мм, для ступені — тры шырынёй па 2 мм.
Лісточкі яйкападобныя або эліптычныя, зрэдку амаль ланцэтныя, доўга адцягнута завостраныя, 3-8 см даўжыней, 1,5—3 см шырынёй, з абодвух бакоў голыя, рэдка зверху рассеяна-валасістыя, па краі кароткарасніцавыя, часам дадолу паўзагарнутыя.
Кукалка — 8-11 мм, паласатыя: галава, грудзі і канец брушка афарбаваныя ў чорны колер, астатняя частка брушка ярка-жоўтага колеру, а пасярэдзіне брушка ёсць шэраг цёмных плям трохкутнай формы.
У выніку ажыццяўлення пастановы ЦК КПСС у 1983 годзе калектыў быў пазбаўлены назвы і расфарміраваны, але дастаткова хутка аднавіўся як інструментальны ансамбль пад кіраўніцтвам А. Несцяровіча.
У розныя гады у склад гурта ўваходзілі Аляксей Казлоўскі , Аляксандр Растопчын , Вольга Аліпава , Вольга Хіжанкова , Павал Харэвіч , Аляксандр Брынцаў , Нэлі Дзянісава , Аляксандр Несцяровіч .
Гурт з’явіўся у верасні 1977 года як штатны гурт аднайменнага камсамольска-моладзевага кафэ ў Мінску ў складзе: Андрэй Казлоўскі , Валянцін Пучынскі , Андрэй Філатаў , Ігар Майскі , Уладзімір Пучынскі .
Музыкі першымі на беларускай папулярнай сцэне рэалізавалі інструментальныя фрагменты з «Полацкага сшытку», напісалі музыку на фрагменты паэмы «Песня пра зубра» Міколы Гусоўскага (у 2008 годзе аднайменная рок-опера была скончаная і выйшла на дысках).
Часовая камісія Вярхоўнага Савета РБ па расследаванні фактаў выкарыстання псіхіятрыі ў палітычных і рэпрэсіўных мэтах прыняла да разгляду выпадак Івана Мірончыка, але ўсе падрыхтаваныя камісіяй 150 спраў зніклі з памяшканняў Дома ўраду яшчэ ў пачатку 1990-х.
У 1960 быў зацверджаны ў ступені кандыдата навук пасля абароны дысертацыі «Гистохимия сульфгидрильных групп плода и последа человека», у 1972 — у ступені доктара навук пасля абароны дысертацыі «Вопросы патологической анатомии и патогенез изменений кишечника при некоторых условно-патогенных инфекциях у детей».
Да 1983 — старшыня атэстацыйнай камісіі па паталагічнай анатоміі Міністэрства аховы здароўя БССР, чалец рады медыцынскіх таварыстваў пры Вучоным медыцынскім савеце Міністэрства аховы здароўя БССР.
У 1979—1982 Іван Мірончык пісаў лісты ў ЦК КПСС, ЦК КПБ, газету «Правда» з крытыкай русіфікацыі, развязвання вайны ў Афганістане, іншых аспектаў палітыкі, якая праводзілася кіраўніцтвам КПСС.
Іван Мікалаевіч Мірончык (13 жніўня 1927, в. Жарсцвянка Шаркаўшчынскага раёна Віцебскай вобласці) — патолагаанатам, доктар медыцынскіх навук, іншадумца, ахвяра карнай псіхіятрыі.
Будынак музея было спраектавана ў 1927 годзе архітэктарам Арыфа Хікмета Кануглу і будаваўся з 1927 па 1930 год па ўказанні Мустафы Кемаля Атацюрка, заснавальніка і першага Прэзідэнта Турцыі.
Са слоў фронтмэна, «альбом адлюстроўвае ўражанні і вопыт, назапашаны музыкамі за папярэднія 10 гадоў жыцця. Менавіта па гэтай прычыне гучанне і настрой альбома часам істотна адрозніваецца ад песні да песні. У альбоме знайшлі сваё адлюстраванне як яркія юнацкія ўражанні, так і горкія ўрокі на сваіх памылках».
Горад Брыват быў разрабаваны, а царква Святога Іўліяна спустошана, нягледзячы на шматлікія цуды, чуткі пра якія, зрэшты, вымусіў Тэадорыха вярнуць частку здабычы і пакараць тых салдатаў, якія парушылі павагу да святыні.
У 531 годзе, калі кароль Тэадорых быў заняты па той бок Рэйна вайной з цюрынгамі, і нават распаўсюдзілася чутка пра яго смерць на гэтай вайне, адбылося паўстанне гала-рымскага насельніцтва Аверні супраць Тэадорыха.
Кароль у сваім гневе жадаў зраўняць і сцены з зямлёй, але ў наступную ноч пасля аддання гэтага загаду Тэадорых зведаў падчас сну прыпадак самнамбулізму; ён устаў з ложку і, пабегшы, сам не ведаючы куды, быў спынены сваёй вартай, якая пераконвала яго перахрысціцца.
Гэтай акалічнасці было дастаткова, каб звярнуць караля да міласэрнасці: ён памілаваў горад і забараніў рабаванне на 8 міль у акружнасці; праўда, калі выйшла такая забарона, ужо больш няма чаго было рабаваць.
Што да Аркадзія, вераломства якога прычыніла краіне такое спусташэнне, то ён пры першай чутцы пра ўварванне франкаў, пусціўшы на волю лёсу ў Клермоне сваю маці Плацыдзіну і сястру бацькі Алцыму, бег з горада і схаваўся ў Буржы, на зямлі свайго заступніка Хільдэберта.
Маці Тэадорыха, нідзе не названую па імені, Грыгорый Турскі і іншыя летапісцы лічаць наложніцай, хоць больш верагодна, што яна была дачкой каго-або з франкскіх каралёў, найбольш верагодна караля рыпуарскіх франкаў з рэзідэнцыяй у Кёльне Сігіберта Кульгавага.
У вачах хрысціянскіх святароў і манахаў, якія ў тыя часы пісалі свае хронікі, шлюб, не асвячоны царквой, быў несапраўдным, і таму яны называюць яе наложніцай, а яе сына Тэадорыха прызнаюць незаконнанароджаным.
Аднак, мяркуючы па тым, што Тэадорых, як старэйшы сын, атрымаў долю ў бацькаўскай спадчыне ледзь не большую за сваіх адзінакроўных братоў, гаворыць пра тое, што ў вачах франкаў ён быў цалкам законным сынам.
І летапісец Фрэдэгар, які запісаў сваю «Хроніку» ў стагоддзі, і ананімны аўтар «Кнігі гісторыі франкаў», які жыў у стагоддзі, галоўным чынам паўтараюць Грыгорыя Турскага, не робячы значных адступленняў ад яго тэксту.
Таксама некаторыя звесткі пра Тэадорыха можна знайсці ў Відукінда Карвейскага ў яго працы «Дзеянні саксаў», у прыватнасці, там распавядаецца пра ўзаемаадносіны Тэадорыха з цюрынгамі і саксамі.
Затым у 529 годзе кароль цюрынгаў заключыў саюз з Тэадорыхам супраць іншага свайго брата, Бадэрыха, абяцаўшы каралю франкаў палову каралеўства брата: «Калі ты заб'еш яго, мы пароўну падзелім яго каралеўства».
Аднак гэты Сігівальд здзяйсняў там шмат злачынстваў: ён і сам адбіраў маёмасць у розных асоб, і слугі яго ўвесь час здзяйснялі крадзяжы, забойствы, набегі і рознага роду злачынствы; і ніхто ў іх прысутнасці не смеў і пікнуць.
Раздражнёны гэтым Тэадорых у 533 годзе забіў мячом Сігівальда і тайна паслаў сыну Тэадэберту ліст, прапануючы яму забіць Сігівальда, сына Сігівальда, які тады знаходзіўся ў Тэадэберта.
Тэадорых жа, памятаючы нявернасць жыхароў Аверні, адказваў ім: «Хадзем у Клермон, і я прывяду вас у краіну, дзе вы знойдзеце золата і срэбра колькі захочаце, забераце статкі, рабоў і адзенняў у дастатку».
Жадаючы замяць справу, Тэадорых падарыў Хлотару вялікае сярэбранае блюда, але потым яго загрызла прагнасць і ён паслаў свайго сына Тэадэберта, які суправаджаў бацьку ў паходзе, забраць блюда назад.
Тэадорых тайна ад саксаў уступіў у перамовы з Герменефрэдам і дасягнуў з ім пагаднення аб тым, што цюрынгі прызнаюць над сабой вярхоўную ўладу каралёў франкаў, і што абодва каралі нападуць на саксаў, небяспечных для іх абодвух.
Краіна заставалася фармальна падпарадкаванай каралю Хільдэберту, але кіравалася гала-рымлянамі ад яго імя, а менавіта партыяй Аркадзія, які, верагодна, дасягнуў тады ўсіх ушанаванняў, што былі мэтай яго інтрыг.
У склад каралеўства Тэадорыха ўваходзілі наступныя землі: старыя рыпуарскія вобласці на ўсход ад Рэйна, землі па Рэйне і Мозелі, вобласці па верхнім цячэнні Мааса з гарадамі Туль і Вердэн, а таксама акруга Базель, Шалон і Рэймс.
Аднак пры жыцці остгоцкага караля Тэадорыха Вялікага, на пляменніцы якога Амалаберзе быў жанаты кароль цюрынгаў Герменефрэд, Тэадорых Франкскі не смеў адкрыта напасці на цюрынгаў, якія былі ў саюзе з остготамі.
У 1880 годзе ён мадэрнізуе гарадскія двухпавярховыя трамваі на коннай цязе, пераводзячы іх на электрычную цягу і 3 верасня незвычайны грамадскі транспарт пачынае перавозіць жыхароў Санкт-Пецярбурга, нягледзячы на адкрытыя пратэсты ўладальнікаў трамваяў на коннай цязе.
Паводле некаторых крыніц ён упершыню ва ўсім свеце вынайшаў трамвай на электрычнай цязе, іншыя ж крыніцы сцвярджаюць, што яго вынаходніцтва было толькі першым у Расійскай імперыі, у той час як першы электрычны трамвай быў распрацаваны Сіменсам і дзейнічаў у Берліне.
Пасля трэцяга падзелу рэчы Паспалітай у 1796 годзе мячы былі канфіскаваныя са спустошанага сховішча гісторыкам Тадэвушам Чацкім і перададзеныя ім прынцэсы княгіні Чартарыйскай, якая калекцыянавала творы мастацтва і польскія нацыянальныя рарытэты.
У адрозненне ад рыцараў на карціне польскага мастака Войцеха Косака, апранутых у белыя плашчы з тыповымі для свайго ордэна сімваламі, у хроніцы Дуглаша падрабязна і зусім інакш апісаны пасланцы з прускага лагера.
Ускосна гэта пацвярджае і той факт, што вялікая колькасць польскіх дваран, якія ўдзельнічалі ў бітве на баку тэўтонцаў, пасля свайго палону былі запрошаны на баль да Ягайлы ў якасці гасцей, а пазней з пашанай адпушчаныя, у адрозненне ад рыцараў і іншых наймітаў.
Грунвальдскія мячы ) — два баявых мяча, якія 15 ліпеня 1410 года перад Грунвальдскай бітвай вялікі магістр Тэўтонскага ордэна Ульрых фон Юнгінген адправіў каралю Польскаму Ягайлу і вялікаму князю Літоўскаму Вітаўту ў якасці афіцыйнага выкліку на бой.
Найбольш распаўсюджанай з'яўляецца версія аб правакацыі: у традыцыях таго гістарычнага перыяду на аголеную зброю і адкрыта здзеклівы тон паслання Ягайла і Вітаўт павінны былі неадкладна адрэагаваць непрадуманай атакай.
На думку сучасных польскіх публіцыстаў, вялікі магістр надаваў свайму дару выключна рэлігійны сэнс з адсылкай да Евангелля ад Лукі: «Яны сказалі: Госпадзе! вось, тут два мячы. Ён сказаў ім: даволі» .
Вялікі магістр Прусіі Ульрых шле цябе і твайму брату праз нас, герольдаў, якія прысутнічаюць тут, два мячы як заахвочванне да будучай бітвы, каб ты з німі і са сваім войскам неадкладна і з большай адвагай, чым ты выказваеш, пачаў бой і не таіўся болей, зацягваючы бітву і адсіджваючыся сярод лясоў і гаёў.
Калі ж ты лічыш поле цесным і вузкім для разгортвання твайго шыхту, то магістр Прусіі Ульрых, каб выманіць цябе ў бой, гатовы адступіць, наколькі ты хочаш, ад роўнага поля, занаятага яго войскам; ці абяры іншае Марсава поле, каб больш не ўхіляцца ад бітвы.
Грунвальдская бітва — адзін з эпізодаў Вялікай вайны 1409-1411 гадоў паміж польска-літоўскай кааліцыяй на чале з каралём Ягайлам і вялікім князем Літоўскім Вітаўтам, з аднаго боку, і Тэўтонскім ордэнам на чале з вялікім магістрам Ульрыхам фон Юнгінгенам, з другога.
За па-майстэрску распрацаваную і добра праведзеную аперацыю, ва ўзаемадзеянні ўсіх сіл флоту, на абарончай пазіцыі, якая прывяла да разгрому і пераследу марскіх сіл праціўніка пры іх лікавай перавазе;
За добрую арганізацыю, адважнае і рашучае асабістае кіраўніцтва дзеяннямі асобных злучэнняў і часцей флоту, якія ўдзельнічаюць у баі на моры або марской пазіцыі, якія прывялі да знішчэння значных сіл праціўніка, адмовы ад выканання ім сваіх задач, пры захаванні баяздольнасці свайго злучэння або часткі;
За ўмелыя і смелыя актыўныя дзеянні і асабістае кіраўніцтва ў абароне сваіх камунікацый, баз і ўзбярэжжа, якія прывялі да знішчэння значных сіл праціўніка і якія перашкаджалі выканання стаячых перад ім задач;
Першым кавалерам ордэна Нахімава ступені стаў начальнік берагавой абароны Чарнаморскага Флоту П. А. Маргунову , але знакам 1 быў узнагароджаны камандзір брыгады шхерных караблёў Балтыйскага Флоту Н. Э.
У ліку першых кавалераў гэтай узнагароды былі камандуючы Чарнаморскім флотам П. С. Акцябрскі (Указ Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 25 верасня 1944 года), А. Р. Галаўко, В. І.
Заснаваны Указам Прэзідыума ВС СССР ад 3.03.1944 аб заснаванні ваенных ордэнаў: ордэна Ушакова і ступені і ордэнам Нахімава і ступені, адначасова з ордэнам Ушакова спецыяльна для ўзнагароджання афіцэраў Ваенна-Марскога Флоту.
Ордэнам Нахімава ўзнагароджваюцца афіцэры Ваенна-Марскога Флоту за выдатныя поспехі ў распрацоўцы, правядзенні і забеспячэнні марскіх аперацый, у выніку якіх была адбіта наступальная аперацыя праціўніка або забяспечаны актыўныя аперацыі флоту, нанесены праціўніку значны ўрон і захаваны свае асноўныя сілы.
Ордэнам Нахімава ступені ўзнагароджваліся часці і злучэння ВМФ: Дунайская ваенная флатылія, 1-я Севастопальская брыгада тарпедных катэраў ЧФ, 1-я Чырвонасцяжная брыгада тарпедных катэраў ЧБФ, 51-ы Талінскі мінна-тарпедны авіяцыйны полк ЧБФ.
У 1327 годзе сілезскі князь Генрых Добры прызнаў сябе васалам караля Багеміі Іагана Люксембургскага, і калі ён памёр без нашчадкаў мужчынскага полу ў 1335 годзе, яго землі, у тым ліку Любёнж, адышлі да каралеўства Багеміі.
Манастырскі комплекс быў разбураны ў час Гусіцкіх войнаў, і, акрамя таго, манахі былі выгнаныя па ўказе ваяўнічага князя Яна Вар’ята у 1492 годзе, які ператварыў абацтва ў паляўнічы дом.
У 1249 годзе манахі Любёнжа ўзялі пад сваё кіраванне былое абацтва Камянец, а ў 1256 годзе нават зладзілі манастыр у Бышаве, што ў Куявіі, які потым быў перанесены ў Каранова ў 1288 годзе.
Ініцыятар стварэння шэрагу грамадскіх арганізацый («Малады фронт», беларускі жаночы рух «За адраджэнне Айчыны» і інш.) У 2004 г. — каардынатар беларускіх удзельнікаў украінскай «аранжавай рэвалюцыі».
Ян Кшаптоўскі ці Саба́ла, Саба́лік (, 26 студзеня 1809 года, Касцяліска — 8 снежня 1894 года, Закапанэ, Аўстра-Венгрыя) — польскі паэт, гуральскі пясняр, расказчык і музыкант, горны праваднік.
У 1923 годзе Паўднёвая Радэзія атрымала статус самакіравальнай тэрыторыі, пры гэтым там сапраўды было ўведзена рэальнае самакіраванне белага насельніцтва калоніі, якая дасягнула высокага ўзроўню сельскагаспадарчай вытворчасці і які меў дужыя эканамічныя пазіцыі.
Вялікабрытанія мала ўмешвалася ва ўнутраныя справы Паўднёвай Радэзіі, якая адказвала метраполіі поўнай палітычнай лаяльнасцю (напрыклад, белыя грамадзяне Паўднёвай Радэзіі прынялі актыўны ўдзел у баявых дзеяннях Другой сусветнай вайны ў шэрагах брытанскіх Узброеных сіл).
Ўнутры Паўднёвай Радэзіі склалася сістэма мерытакратыі, пры якой чорная большасць не была поўнасьцю адхілена ад улады, але доступ да яе абмяжоўваўся напрыклад маёмасцю ці адукацыйным цэнзам.
Да пэўнага часу дастаткова высокі ўзровень жыцця пагаджалася афрыканскае насельніцтва з такой сітуацыяй, але рост нацыянальнай самасвядомасці і прыклад незалежнасці суседніх дзяржаў рабіў барацьбу супраць палітыкі мерытакратыі непазбежнай.
Пасля заканчэння Другой сусветнай вайны ва ўмовах агульнага крызісу Брытанскай каланіяльнай імперыі прадпрымаліся спробы рэарганізацыі каланіяльнага кіравання з мэтай захавання ўлады Вялікабрытаніі ў калоніях.
Гэта выклікала рэзкі ўсплёск незадаволенасці насельніцтва Паўднёвай Радэзіі, які ўгледзеў у дзеяньнях Вялікабрытаніі спробу замацаваць сваё панаванне ў найбольш эканамічна развітай калоніі.
Расцаніўшы аднабаковае абвяшчэнне незалежнасці Радэзіі і яе непрызнанне сусветнай супольнасцю, кіраўнікі ЗАНУ Роберт Мугабэ і ЗАПУ Джошуа Нкома пачалі ў 1965 годзе правядзенне тэрарыстычных акцый супраць насельніцтва і урадавых войскаў як непасрэдна з самай радэзійскай тэрыторыі, так і з тэрыторый сумежных Мазамбіка, Батсваны і Замбіі.
Таксама шырокую вядомасць атрымаў тэрарыстычны акт у супермаркеце ў сталіцы краіны Солсберы і загубства двух мірных пасажырскіх авіялайнераў, падчас якіх тэрарысты дабівалі тых, хто выжыў, затым гучна абвясціўшы аб выбітнай перамогі над белымі.