polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
У снежні 2017 года у Мінскі гарадскі выканаўчы камітэт і Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь была накіравана петыцыя, пад якой падпісаўся 941 чалавек, з просьбай ушанаваць памяць пра падзею, стагоддзе якой будзе адзначацца ў наступным годзе, устанавіўшы на будынках, якія звязаныя з дзейнасцю Беларускай Народнай Рэспублікі, бела-чырвона-белыя сцягі і памятныя дошкі, у тым ліку і твор Шатэрніка.
25 сакавіка 1918 года Рада БНР, ва ўмовах, калі паводле Брэсцкага міру Савецкая Расія пагадзілася на акупацыю тэрыторыі Беларусі Германіяй, прыняла ў доме Маліна ў Мінску Трэцюю Устаўную грамату, згодна з ёй Беларуская Народная Рэспубліка абвяшчалася незалежнай дзяржавай.
У 1993 годзе скульптарам Алесем Шатэрнікам была створана мемарыяльная дошка ў гонар абвяшчэння незалежнасці БНР, якая так і не была ўстаноўлена і чвэрць стагоддзя захоўвалася на сядзібе партыі БНФ.
У далейшым, у сувязі са зменай межаў горада Мінска і Мінскага раёна на падставе Указа Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 22 лістапада 2007 года 592 «Аб змяненні межаў г. Мінска і Мінскага раёна» у гарадскія межы было перададзена 5,2715 га тэрыторыі Мінскага раёна.
Яшчэ 116,95 га тэрыторыі Смалявіцкага раёна Мінскай вобласці былі перададзеныя ў гарадскую рысу горада Мінска згодна з Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 21 ліпеня 2008 года 397 «Аб змяненні межаў г. Мінска і Смалявіцкага раёна».
Апошняе на сённяшні дзень змяненне межаў горада і яго тэрыторыі адбылося ў 2012 годзе пасля падпісання Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь Указа 141 ад 26 сакавіка 2012 года «Аб змяненні межаў г. Мінска і Мінскага раёна» , у адпаведнасці з якім тэрыторыя горада павялічылася на гектара , якія раней знаходзіліся ў Калодзішчанскім сельсавеце Мінскага раёна Мінскай вобласці.
Для глеб г. Мінска рэакцыя глебавага асяроддзя характарызуецца як блізкая да нейтральнай, хоць у спектры глебавых разнавіднасцяў часцей за ўсё дамінуюць дзярнова-падзолістыя аўтаморфныя глебы рознай ступені трансфармавання.
Прычынай падшчалачвання гарадскіх глебаў з’яўляецца, перш за ўсё, прыўнясенне ў глебу попелу, цэментавага пылу, будаўнічых адходаў, якія характарызуюцца шчолачнай рэакцыяй асяроддзя.
Перапад адзнак у цэлым па горадзе складае каля 100 м: самыя высокія пляцоўкі знаходзяцца ў заходнім і паўднёва-заходнім планіровачных раёнах горада і складаюць адпаведна 280 і 270 м, найбольш паніжаныя паўднёвая і паўднёва-ўсходняя часткі горада маюць адзнаку каля 177 м. Найбольш узнесеная частка Мінска размешчана ў раёне вуліцы Ляшчынскага, за домам 8.
Яны ўтвараюць плашч магутнасцю да 2-4 м на вышынях 180—220 м. Лёсападобныя суглінкі і супескі залягаюць непасрэдна на марэнавых і водна-ледавіковых адкладах і па ўзросце ставяцца да позняга Паазер’я або ранняга познеледавікоўя.
Балоты і забалочаныя тэрыторыі выконваюць розныя функцыі, сярод якіх неабходна вылучыць акумуляцыйую, клімата-асяродзерэгулявальную, газарэгулявальную, гідралагічную, геахімічнуюх, культурна-рэкрэацыйную.
Натуральныя і блізкія да іх глебы ў межах горада захаваліся па горадабудаўніча незасвоеных ускраінах, у выглядзе асобных участкаў у гарадскіх лясах і лесапарках, у межах рачных поймаў і забалочаных тэрыторый.
Магутнасць чахла антрапагенавых адкладаў ад 100 м на паўночным захадзе да 160 м на паўднёвым усходзе; яны прадстаўлены рознага роду марэнавымі і водна-ледавіковымі пяскамі, глінамі, суглінкамі.
Напорныя канчатковыя марэны распасціраюцца праз тэрыторыю г. Мінска ў выглядзе нешырокіх перарывістых субшыротна выцягнутых палос, а ледавіковыя лагчыны пераймаюцца субшыротнымі далінамі рэк — прытокаў Свіслачы і Заслаўскім вадасховішчам.
Зандры шырока развіты на выраўнаваных паверхнях ля вёсак Баравая і Копішча, ахопліваюць плошчы на міжрэччах Свіслачы-Слепні, Лошыцы-Свіслачы, а таксама працягваецца амаль суцэльнай паласой, якая то звужваецца, то пашыраецца ўздоўж даліны р. Свіслачы.
Расліннасць горада прадстаўлена зялёнымі насаджэннямі, якія гуляюць важную ролю ў фарміраванні аптымальнаша гарадскога асяроддзя, выконваючы санітарна-гігіенічныя, рэкрэацыйныя, эстэтычныя, шума- і глебаахоўныя, водаахоўныя і асяродзеўтваральныя функцыі.
Сярод захаваных на тэрыторыі г. Мінска ў натуральным стане прыродных экасістэм неабходна вылучыць балоты і забалочаныя тэрыторыі з характэрнай для іх і незвычайнай для гарадскога асяроддзя балотнай расліннасцю.
У цяперашні час гэта найменш парушаныя ўчасткі прыроды ў Мінску, што звязана з высокай абводненасцю, цяжкадаступнасцю для горадабудаўнічага асваення, размяшчэннем у водаахоўных зонах рэк і вадаёмаў.
У бок даліны Свіслачы мясцовасць паніжаецца да 220—200 м. Паўднёва-ўсходняя ўскраіна горада паступова вылучаецца ў бок Цэнтральнабярэзінскай раўніны, якая характарызуецца згладжанымі формамі рэльефу, забалочанасцю, слабой расчлененасцю і невялікімі ўхіламі.
Тэхнагенны рэльеф сустракаецца паўсюдна ў раёнах, схільных да меліярацыйнага асваення, будаўніцтва, здабычы будаўнічых матэрыялаў, складзіравання адходаў і г. д. У выніку меліярацыі выпрамлены рэчышчы рэк, змененая іх глыбіня і шырыня, засыпаны яры і раўчукі, пабудаваныя дрэнажныя канавы і насыпы, якія іх абвалоўваюць, асушаныя балоты.
Для гарадскіх тэрыторый характэрна забруджванне глебаў цяжкімі металамі: па параўнанні з незабруджанымі глебамі глебы горада абагачаны кадміем і меддзю ў сярэднім у 2,6 разы, свінцом і цынкам — ў 2,0 разы, нікелем і марганцам — у 1,7-1,8 разы.
Зона прэсных вод з мінералізацыяй да 1 г/л дасягае глыбіні 300 м, да 420 м размяшчаецца зона саланаватых вод з мінералізацыяй 1-10 г/л, а яшчэ глыбей — зона салёнай вады з мінералізацыяй да 28 г/л.
З улікам названых змяненняў ужо каля 1/3 тэрыторыі горада Мінска у цяперашні час знаходзіцца за межамі Мінскай кальцавой аўтамабільнай дарогі, у той час як у яе межах тэрыторыя горада складае га , або 69,29 % гарадской тэрыторыі.
Ён стаіць на рацэ Свіслачы, абапал якой створана сістэма вадаёмаў і аб’ектаў азелянення, якая перасякае шырокай «зялёнай стужкай» увесь горад з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход — ад вадасховішча Дразды да Шабаноў.
Найбольшую рэкрэацыйную каштоўнасць для гараджан маюць добраўпарадкаваныя ландшафтна-рэкрэацыйныя тэрыторыі — паркі, лесапаркі, скверы, бульвары, сады, азеляненне тэрыторый грамадскіх цэнтраў, водна-зялёных сістэм.
У адпаведнасці з глебава-геаграфічным раянаваннем Мінск ставіцца да Ашмянскай-Мінскага раёна дзярнова-падзолістых суглінкавых і супясчаных глеб Цэнтральнай акругі Цэнтральнай правінцыі.
З’яўляецца ініцыятарам вывучэння рэсурсаў геатэрмальнай энергіі, генерацыі радыагеннага цяпла, выкліканага распадам доўгажывучых ізатопаў урану, торыя і калія ў геалагічных структурах Беларусі.
Уладзімір Ігнатавіч Зуй (нар. 3 студзеня, 1941, в. Баброўнікі, Валожынскі раён, Мінская вобласць) — беларускі географ і геафізік, кандыдат тэхнічных навук па спецыяльнасці «Распрацоўка і эксплуатацыя нафтавых, газавых і газакандэнсатных радовішчаў» , доктар геолага-мінералагічных навук па спецыяльнасці «Геафізічныя метады пошукаў і разведкі карысных выкапняў» , прафесар.
У кастрычніку 2000 года быў абвінавачаны ў атрыманні хабару ў 8,7 млн долараў за заступніцтва ігральнаму бізнесу, незаконным атрыманні грошай ад акцызаў на тытунь і злоўжыванні службовым становішчам.
З 1948 года архітэктар трэста «Узпланпраект» г. Ташкента; у 1952—1956 гадах працавала ў Рэспубліканскім праектным інстытуце «Уздзяржпраект» г. Ташкент ; у 1956—1957 гадах галоўны інжынер праектаў у «Крайпраект» г. Барнаула; У 1957—1960 гадах галоўны інжынер праектаў, галоўны інжынер аддзела будаўнічага трэста АКПС г. Барнаула; у 1960—1961 гадах галоўны архітэктар аддзела прамысловага праектавання Алтайскага краявога праектнага інстытута г. Барнаула; у 1962—1962 гадах галоўны архітэктар праектаў з абавязкамі кіраўніка брыгады інстытута «Свярдлаблпраект» г. Свярдлоўска; у 1962 годзе галоўны архітэктар праектаў «Уладпраекта» Уладзіміра; у 1963—1964 гадах галоўны архітэктар праектаў, кіраўнік брыгады Праектнага інстытута «Казгарбудпраект» г. Алматы.
Асноўныя работы: Жылыя дамы ў г. Чымкенце ў пасёлку Прэсаў-аўтаматаў , клуб на 200 месцаў на курорце «Чартак» , Фінансава-крэдытны тэхнікум , жылы дом працаўнікоў мастацтва у г. Ташкенце, жылыя дамы для гарадоў Казанужыі і Тахіяташ, размешчаныя на Галоўным Туркменскім канале , Радыётэхнічны інстытут сувязі з комплексам інтэрнатаў у г. Ташкенце
У 1964—1986 гадах працавала ў Беларусі ў Дзяржаўным праектным інстытуце «Мінскпраект», галоўны архітэктар праектаў тэхнічнага аддзела ; галоўны спецыяліст па планіроўцы і забудове жылых раёнаў і мікрараёнаў ; кіраўнік групы .
Скончыла ў 1948 годзе архітэктурнае аддзяленне Сярэднеазіяцкага політэхнічнага інстытута ў Ташкенце (выкладчыкі архітэктурных дысцыплін: прафесар Л. Варонін, дацэнт Дзмітрыеў, Саакян).
Сярод яе работ у Беларусі — праекты раёнаў «Ракаўская шаша», «Серабранка», Курасоўшчына-2, па вуліцы Харкаўскай, па праспекце Пераможцаў, бульвар па вуліцы Данілы Сердзіча ў Мінску.
30 снежня 2005 года А. Лукашэнка Указам 645 перавёў завод у дзяржаўную ўласнасць за кошт падатковай запазычанасці ў 2,105 млрд рублёў і запазычанасці ў $4,903 млн за электрычнасць і абагрэў , водазабеспячэнне і водаадвядзенне .
1 чэрвеня 2015 года Камітэтам дзяржбяспекі Беларусі былі затрыманы ўладальнік прадпрыемства Аляксандр Мураўёў і яго топ-менеджары , якіх абвінавацілі ў вывадзе капіталу, і ў вывазе абсталявання, праблемах з функцыянаваннем прадпрыемства.
Амаль 70 % плошчаў завода апынуліся закладзены пад крэдытныя абавязацельствы старонніх фірмаў, падкантрольных аўстрыйскаму інвестару, які не разлічваюцца па даўгах, і велазавод як гарант вяртання даўгоў мог страціць усе вытворчыя карпусы.
6 верасня 2013 года Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка наведаў завод і запатрабаваў безумоўнага выканання планаў па развіцці «Мотавела», сярод якіх было абяцанне ўкласці ў развіццё кампаніі прынамсі 20 млн долараў і да 2012 года наладзіць выпуск 500 тысяч веласіпедаў і 30 тысяч матацыклаў у год.
Неўзабаве пасля арышту Аляксандра Мураўёва было створана ТАА «Мотавелазавод», заснавальнікамі якога выступілі комплекс «Мінск-Арэна» і вопытна-механічны завод, галоўным акцыянерам якога з’яўляецца Мінгарвыканкам.
перапланіроўка структуры вулічнай сеткі, рэканструкцыя помніка польскім воінам дывізіі імя Тадэвуша Касцюшкі, мемарыяльны комплекс Помнік-музей савецка-польскай баявой садружнасці, рэгенерацыя навакольнага ландшафту, плаціны, вадасховішча, тэхналагічныя транзітдарогі, мост на рацэ Мярэя , Сяменча Жыткавіцкага , Сноў Нясвіжскага , Расна Камянецкага ; комплексны праект Усакіна Клічаўскага і Жамчужны Баранавіцкага раёнаў; праекты мемарыяльных комплексаў «Усакіна» , «Вязень-Сялец» у Клічаўскім раёне, помнік У. .
Да 1988 года працаваў у БелНДІдзіпрасельбудзе: архітэктар, старшы архітэктар, з 1960 года — галоўны архітэктар праектаў, з 1976 года кіраўнік архітэктурнай майстэрні, якая з’яўлялася галаўной у рэспубліцы па праектаванні забудовы сельскіх населеных месцаў і вытворчых комплексаў, і перадавой у СССР па ўзроўні архітэктурна-планіровачных рашэнняў.
Абавязковымі інгрэдыентамі начыння з’яўляюцца бараніна, селязёнка, , рыс і цыбуля — усё гэта здрабняецца, разводзіцца вадой да паўвадкага стану і напіхваецца ў барановую кішку не вельмі шчыльна, паколькі рыс падчас варкі павялічваецца ў аб'ёме і можа разарваць кішку.
Асноўныя працы ў Расіі: будынак гарадскога райсавета, гасцініца «Саратаў» , Палац культуры завода тэхнічнага шкла , абласнога Дом Саветаў на у Саратаве; санаторый «Волга» ў Шумейцы Энгельскага раёна Саратаўскай вобласці , лабараторныя і вытворчыя будынкі прампрадпрыемстваў.
15 красавіка — суд у Парыжы завочна прысудзіў да пажыццёвага зняволення беларуса Юрыя Сушкіна і івуарыйцаў Патрыса Уея і Анжэлу Маглуара Гнандуе Атуалі за забойства французскіх вайскоўцаў у Кот-д’Івуары.
Генеральная асамблея прыймае Статут, рэзалюцыі па розных пытаннях, праграму і бюджэт арганізацыі на тры гады, абірае Выканаўчы савет, які збіраецца тры разы на год і каардынуе работу Міжнароднага савета музеяў у перапынку паміж сесіямі Генеральна асамблеі.
Міжнародныя камітэты распрацоўваюць праблемы функцыяніравання музеяў пэўнага профіля (камітэты па мастацкіх, прыродазнаўчых, навукова-тэхнічных, літаратурных, рэгіянальных музеях, па музеях і калекцыях археалогіі, гісторыі, этнаграфіі, нумізматыке, егіпталогіі, прыкладнога і сучаснага мастацтва, касцюма, шкла, музычных інструментаў) і якога-небудзь напрамка дзейнасці музеяў (камітэты па дакументацыі, адукацыі і выхаванню, абмену выстаўкамі, архітэктуры і музейнай тэхнікі, аўдыёвізуальных сродках і новых тэхналогіях, кансервацыі і рэстаўрацыі, пазамузейнай рабоце і сувязях з грамадскасцю, бяспецы музеяў, музеялогіі, падрыхтоўцы музейных кадраў).
Структурнай часткай савета з’яўляюцца прыраўнаваныя да міжнародных камітэтаў міжнародныя асацыяцыі (музеяў вайсковай гісторыі і зброі, сельскай гаспадаркі, транспарту, кнігі, тэатральнага мастацтва, пад адкрытым небам, краін Карыбскага басейна, па каардынацыі развіцця паўднёва-афрыканскіх музеяў, канфедэрацыя архітэктурных музеяў, кангрэс марскіх музеяў, рух за новую музеялогію), а таксама 6 рэгіянальных саюзаў (краін Азіі і Ціхага акіяна, краін Лацінскай Амерыкі і Карыбскага басейна, краін Заходняй Афрыкі і інш.).
Асобам альбо ўстановам, якія дапамагаюць і спрыяюць рабоце савета, прысвайваецца статус дабрачынных сябраў, а асобам, якія аказалі выключныя паслугі савету і развіццю музейнай справы ў міжнародным маштабе, надаецца званне ганаровага сябра.
Арганізацыйны падмурак Міжнароднага савета музеяў на 2018 год утвараюць 119 нацыянальных камітэтаў, якія забяспечваюць у сваіх краінах яго праграму, і 30 міжнародных музейна-галіновых камітэтаў, у якіх сумесна працуюць прадстаўнікі розных дзяржаў.
Пад яго кіраўніцтвам абаронены дзве кандыдацкіх дысертацыі, выкананы шэраг НДР і АКР па міжвузаўскіх праграмах, фонду фундаментальных даследаванняў, праектаў ДКНТ, праектах, выконваемых у праграмах Саюзнай дзяржавы, міжнародных праектах.
Пад яго кіраўніцтвам распрацаваны: высокаэфектыўныя рэзанатары новага пакалення магутных хваляводных лазераў, высокачуллівая метады рэгістрацыі прасторава размеркаванага ўздзеяння валаконна-аптычнымі сэнсарамі, апаратна-праграмныя сродкі неінвазыўнай медыцынскай дыягностыкі, а таксама сэнсары біямедыцынскай дыягностыкі на аснове аптычнага рэзанансу ў дыэлектрычных мікрасферах.
У вобласці інфармацыйных тэхналогій распрацаваны ГІС арыентаваныя: сістэма аператыўнага кантролю паводкавай абстаноўкі на вадазборах 5 найбуйнейшых рэк Рэспублікі Беларусь, аўтаматызаваная сістэма ранняга выяўлення і абвесткі аб НС на прадпрыемствах канцэрна Белнафтахім, сістэмы кантролю стану гідратэхнічных збудаванняў і пажара-выбухованебяспечных аб’ектаў, геаінфармацыйныя сістэмы Нацыянальных паркаў: Белавежская пушча, Браслаўскія азёры а таксама Бярэзінскі біясферны запаведнік, а таксама праграмныя сродкі абароны дакументаў і каштоўных папер для прадпрыемстваў Дзяржзнака РБ і інш.
Ім сфарміраваны і паспяхова развіваюцца важныя навуковыя напрамкі ў галінах: оптаэлектронікі, уключаючы біямедыцынскія прыборы і прылады і мікрабіялагічныя нанасэнсары, ГІС арыентаваныя экспертныя сістэмы, метады і сродкі абароны інфармацыі, спадарожнікавыя інфармацыйныя і тэлекамунікацыйныя сістэмы, якія маюць як фундаментальнае, так і прыкладное значэнне.
Сучасная польская гістарыяграфія аб татарах// Вывучэнне і захаванне культурнай спадчыны татарскага народа на Беларусі: Матэрыялы Ш міжнароднай навукова-практычнай канферэнцыі, Мінск, 27-28 сакавіка 1997 года — Мінск: Арты-Фекс, 1999.
У цэлым гучанне калектыву параўноўваецца з творчасцю « »: Алег «О’К» Клімаў на старонках «Музыкальнай газеты» пасля праслухоўвання прома-дыскаў 2005 года абодвух гуртоў вызначыў, што «пра „“ можна напісаць усё тое, што напісана пра „“. Можа, „жітэрсы“ крыху больш рэзкія. А палова складу „“ і зусім грае ў „ “… ці наадварот».
«Далей „“ — амаль нічога не змянілася — ратацыя „ “ на 50 %», — галоўны рэдактар сайта «.» Янка Бусел адзначыў па выніках годных і роўных выступленняў абодвух гуртоў запар у рамках вечарыны брытанскага року ў сакавіку 2005 года.
«Цудоўна згуртаваным блокам выглядалі і слухаліся „ “ і „“», — адзначала . для «Музыкальнай газеты» ў справаздачы з вясновага трыб’юта « » у 2006 годзе, вылучыў «якасны брыт-рок», але і заўважыў, што «агульнанароднае прызнанне наўрад ці здарыцца», бо менталітэт іх суайчыннікаў «не пад тое заточаны».
«Мы даўно ведаем адзін аднаго і паважаем творчасць кожнага», — каментаваў для музычнага партала . выхад сумеснага альбома ў 2007 годзе лідар « » Алег Вяль, — «таму і па стылі мы падобныя. Ды і спяваем на англійскай мове».
«Мы вырашылі часова „замарозіць“ праект „“, — паведамляў айчыннаму парталу альтэрнатыўнай музыкі „.“ Канстанцін Карман напярэданні прэзентацыі сумеснага альбома „ , “, — а паколькі з „ “ мы даўно знаёмыя і сябруем, то для аб’яднання не было ніякіх перашкодаў. Мы і раней „абменьваліся“ музыкантамі. Цяпер у „“ будзе два галасы».
Пасля гэтага з 2008 года «» больш не выпускалі новага матэрыялу, а музыкі гурта канчаткова разышліся па іншым калектывам: Канстанцін Карман узмацніў склад « », Павел Кудрын і Іван Барзенка — «Без Билета», прычым апошні з іх у 2011 годзе стаў лідарам кавер-гурта «КонтраБанда», а з 2015 года таксама прымае ўдзел у англамоўным інды-рок калектыве « »; вядучы гітарыст Сяргей Кандраценка пераехаў у Нідэрланды.
Прыкметна, што Канстанцін Карман з бас-гітарыста і вакаліста стаў клавішнікам і вакалістам « », таму што ў тым гурце ўжо быў свой бас-гітарыст, а ў знаёмага хлопцам па сумесных выступленнях артыста падчас камандзіроўкі ў Шатландыю як раз быў куплены сінтэзатар , гэта і стала матэрыяльнай падставай адказаць станоўча на прапанову калег змяніць профіль.
Калегі музыкантаў па грандж сцэне з гурта «» на пытанне «Музыкальнай газеты» пра каманды, якія ім даспадобы, у другім студзеньскім нумары 2005 года вылучылі «выдатныя калектывы» « » і «», прычым апошніх за тое, што «яны граюць арыгінальную музыку».
Віталь Артыст, франтмен гурта Без Билета, праз «Тузін Гітоў» таксама пахваліў абодва калектывы ў 2006 годзе: «Я вельмі рады, што давялося прадстаўляць нашу краіну з такімі гуртамі, як „“ і „ “. У Алецка мы па-сапраўднаму „запалілі“. З гэтага часу там будуць больш паважаць беларусаў».
У 2007 годзе заснавальнік гурта Канстанцін Карман паўнапраўна ўваходзіць у склад « », а, каб замацаваць адносіны, 25 кастрычніка на лэйбле гуказапісу « » выдаецца сумесны альбом « , », на які трапілі самотнікі «» і « » , прычым музыкі «» дапамаглі сябрам з « » у напісанні іх часткі дыску: акрамя Канстанціна Кармана, які спеў партыі бэк-вакалу і падыграў у спевах на сінтэзатары, гульня Івана Барзенкі на клавішных была пазначана на дзвюх першых кампазіцыях пласцінкі.
«Хлопцы з „“ заўсёды захапляліся творчасцю не вельмі вядомай, але каханай у пэўных колах каманды „“. А сёння яны дагналі іх па майстэрству, сталі побач і ў чымсьці нават абыйшлі», — у 2007 годзе падсумавала дзесяцігоддзе існавання абодвух Алена Сабалеўская з «Музыкальнай газеты».
Яе калега па выданні Зміцер Безкаравайны па выніках зборнага канцэрту ў падтрымку выпуску кампіляцыі «Наша музыка-2» увосень 2004 года кантраставаў, паўшчуваў «» за шумную, але занудлівую і незапамінальную праграму.
На фоне выступленняў таксама брыт-рокераў « », « », « » з сумеснага канцэрта восенню 2006 года аглядальнік «Музыкальнай газеты» Слэп пісаў, што «большая частка народу ішла слухаць менавіта іх» , якія «ўзялі слухача галаруч», было таксама адзначана, што «яны звярнуліся да слухача шчырасцю вакалу, лірычнасцю ды самазабыццёвым выкананнем, што атрымалася ў тым ліку за кошт высокага майстэрства новага барабаншчыка Паўла Кудрына ».
Лідар квартэта Алег Вяль прызнаўся, што пасля яго сыходу з «» абодва гурты загучалі больш упэўнена і пазбавіліся падабенства, якое раней прыпісвалася камандам, аднёсшы немалую заслугу ў гэтым на карысць свайго пераемніка Івана Барзенкі.
«Хлопцы „“, прадстаўнікі андэрграўнд культуры пачатку нулявых, прыпісанай да сталічных клубаў таго часу „28“, „База“ і іншых, былі тымі, хто сярод п’яных падлеткаў і на сціплай апаратуры ўсё ж такі граў добрую музыку і якіх на самой справе прыемна слухаць», — разважала напярэдадні Рок-каранацыі 2001 журналіст Таццяна Заміроўская.
У кастрычніку 2005 года Алег Вяль пакідае склад «» па пэўных тэхнічных і лагічных прычынах, а таксама каб больш часу ўдзяляць свайму гурту « », дзе ён быў фронтменам, і за гітарай яго змяняе Іван Барзенка, які да гэтага граў у гуртах «», «», « », «Па Глазам».
Вясною 2006 года «» для запісу новай кружэлкі « » запрашаюць і новага барабаншчыка: замест Артура Лучкова, які застаўся гастралюючым удзельнікам гурта яшчэ на некалькі месяцаў, партыі бубнаў выканаў ужо знаёмы слухачам па гуртах «», « », «ё», «», «Крамбамбуля» ды «Без Билета» Павел Кудрын.
Мультыіструменталіст Павел Кудрын у ацэнках « » апісваўся як вельмі таленавіты барабаншчык, які «настолькі спрытна перадае свае рыфаны — вельмі складаныя, ламаныя, але ў той жа час даходлівыя да папсовасці — што ўзнікае адчуванне палёту ў яго гульні, што ён танцуе за ўстаноўкай».
Журы беларускага музычнага фестывалю «Рок-кола» 2001 года адзначыла прызёраў «», таму што яны «гралі на самой справе нядрэнна, прыфанкава так, месцамі мелодыкай падобнай да брыт-попу — усё было прафесійна і вельмі прыгожа», — у свой час рэзюміравала вынікі шоу Таццяна Заміроўская з «Музыкальнай газеты».
З прыходам Алега ды Артура музыка змянілася, і гэта ўжо можна было адчуць па новаму матэрыялу, які дазволіў атрымаць першы прыз у намінацыі «Рок-музыка» на фестывалі « » , што прайшоў у горадзе Нарва у чэрвені 2004 года, на якім выступіў і « ».
На дэбютны рэкламны «» трапілі дзве англамоўныя кампазіцыі « » і «» і, як адзначыў Алег «О’К» Клімаў з «Музыкальнай газеты» ў сваім аглядным артыкуле, песні былі напісаны новымі рамантыкамі, якія адхварэлі брыт-попам.
Той апублікаваны водгук шэф-рэдактара быў хутчэй пасрэдны ; тым не менш, дзякуючы першай пласцінцы ў 2001 годзе гурт быў запрошаны да ўдзелу ў Рэспубліканскім музычным фестывалі «Рок-кола» ў Наваполацку, дзе атрымаў спецыяльна прысуджаны ім дадатковы чацвёрты дыплом лаўрэата.
Натхнёныя творчасцю сусветна вядомых англамоўных альтэрнатыўных і грандж гуртоў «», «», « », « », «», «» хлопцы набылі свае першыя музычныя інструменты і вырашылі таксама навучыцца граць меладычны і ўрачыста-псіхадэлічны рок.
У 2003 музычны год «» уступіў як квартэт: да заснавальнікаў Канстанціна і Сяргея далучыліся гітарыст і бэк-вакаліст Алег Вяль і барабаншчык Артур Лучкоў з вельмі блізкага да трыа гурта.
«Энергетыкай калектыў бярэ, вельмі інтэлігентнай, але цікавай і смелай. Хуліганісты вакал настойліва пралазіць у вушы, вельмі ўпэўненыя аранжыроўкі даюць задавальненне», — такім было меркаванне крытыка Алены Сабалеўскай з «Музыкальнай газеты» на частку альбома «», дзе яна параўнала музыку калектыву з творчасцю «», «», «», «» ды «».
Што тычыцца моўнага пытання, то музыканты англамоўнага гурта ў адным з інтэрв’ю айчыннаму парталу альтэрнатыўнай музыкі «.» у сярэдзіне 2000- выказалі меркаванне, што з-за таго, што яны не спяваюць на беларускай мове, іх з цяжкасцю запрашалі на фестывалі і кепска «круцілі» па радыё, нягледзячы на якасную творчую працу саму па сабе.
Музыку «» у рэцэнзіі альбома « , » Таццяна Заміроўская са штотыднёвіка «БелГазета» апісала словамі: «назойлівая, аўтэнтычная і па-блюзаваму шалапутная — у ёй прысутнічае неўтаймаваная танцавальнасць, як у „“ і „“, і начыста адсутнічаюць пафасныя рэфлексіі».
Аляксей Гаўрылавіч Качаткоў — Герой Савецкага Саюза, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, ураджэнец Чаплыгінскага раёна Ліпецкай вобласці, актыўны ўдзельнік партызанскай барацьбы на Украіне, камандзір партызанскай роты.
Аднак шэраг сенатараў абвінавацілі Ароя ў выкарыстанні бюджэтных сродкаў для фінансавання сваёй кампаніі, а таксама ў змове з членамі Цэнтральнай выбарчай камісіі краіны, дзякуючы чаму Ароя нібыта і атрымала мільён галасоў, якога не хапала для перамогі.
Збіралася прыняць удзел у прэзідэнцкіх выбарах 1998 года, але прэзідэнт Фідэль Рамас пераканаў Ароя ўступіць у кіруючую партыю ЛАКАС і паўдзельнічаць у барацьбе за пасаду віцэ-прэзідэнта.
У 2005 годзе часопіс «Форбс» назваў яе чацвёртай па ўплывовасці жанчынай свету (пасля дзяржсакратара ЗША Кандалізы Райс, віцэ-прэм’ера КНР У І, прэм’ер-міністра Украіны Юліі Цімашэнка).
На працягу свайго першага тэрміну Ароя прыйшлося змагацца з прыхільнікамі Эстрады, якія двойчы ладзілі буйныя акцыі непадпарадкавання ў Маніле, так што прэзідэнту даводзілася ўводзіць надзвычайнае становішча.