polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Даў больш за 600 канцэртаў, у тым ліку ў Японіі, ЗША, Егіпце, Францыі, Даніі, Германіі, Іспаніі, Нідэрландах, Балгарыі, Румыніі, Малдове, Босніі і Герцагавіне, Беларусі і Польшчы.
Шматкроць выступаў як саліст з Адэнскім сімфанічным аркестрам, Ла Камерата, Са Ностра, з аркестрам Дзяржаўнай балтыйскай оперы, Вармінска-Мазурской філармоніі, Ломжынскім і Эльблонгскім камернымі аркестрамі.
Адзначыў поспехі ў выкананні плана першых 2 гадоў пяцігодкі, павышэнне вядучай ролі прамысловасці ў рэканструкцыі народнай гаспадаркі, узмацненне кіруючай ролі пралетарыяту ў сацыялістычным будаўніцтве, ліквідацыю беспрацоўя, пераход на 7-гадзінны рабочы дзень 43,2 % рабочых прамысловасці ВСНГ БССР; уздым сельскай гаспадаркі, расшырыўся саўгасны сектар, вырасла забяспечаннасць сельскагаспадарчымі машынамі, інвентаром); ролю сацыялістычнага спаборніцтва і ўдарніцтва ў ажыццяўленні закліку «Пяцігодку за 4 гады!»; ролю 1-й Усебеларускай выстаўкі прамысловасці і сельскай гаспадаркі ў мабілізацыі працоўных на сацыялістычную рэканструкцыю народнай гаспадаркі.
Гэльскія тэксты былі запісаныя не менш чым пяццю рознымі рукамі і з’яўляюцца самымі раннімі прыкладамі выкарыстання гэльскай мовы ў Шатландыі, якія дайшлі да нас, і важныя з пункту гледжання вывучэння развіцця гэтай мовы ў Шатландыі.
На жаль, манастыр не пакінуў пасля сябе ніякіх іншых слядоў, хоць заснаванае непадалёк у 1219 годзе ордэна цыстэрцыянцаў валодала некаторымі землямі з ліку згаданых у гэльскіх тэкстах кнігі.
Віктар Мікітавіч Лазараў 1897, Масква — 1 лютага 1976, Масква) — савецкі мастацтвазнавец, які спецыялізаваўся на гісторыі старажытнарускага, візантыйскага і старажытнаармянскага мастацтва, а таксама на італьянскім мастацтве эпохі Адраджэння.
Мірны дагавор з Фінляндыяй падпісаны 10 лютага 1947 года ў Парыжы ў рамках Парыжскай мірнай канферэнцыі 1947 года, на якой дзяржавы-пераможцы ў Другой сусветнай вайне падпісалі мірныя дагаворы з былымі саюзніцамі нацысцкай Германіі: Італіяй, Фінляндыяй, Балгарыяй, Венгрыяй і Румыніяй.
У частковае пакрыццё страт, панесеных СССР у выніку акупацыі Фінляндыяй савецкай тэрыторыі ў час вайны, з улікам удзелу Фінляндыі ў вайне з Германіяй, Фінляндыя абавязалася выплаціць рэпарацыі ў суме 300 мільёнаў долараў ЗША.
Савецкі Саюз адмовіўся ад сваіх правоў на арэнду паўвострава Ханка, а Фінляндыя перадала Савецкаму Саюзу ў арэнду на 50 гадоў тэрыторыю і водныя прасторы для стварэння савецкай ваенна-марской базы ў раёне Поркала-Уд на ўмовах выплаты Савецкім Саюзам 5 мільёнаў фінскіх марак у год.
Паводле дагавора, Фінляндыя пацвердзіла тэрытарыяльныя набыцці СССР у рамках Маскоўскага мірнага дагавора ад 12 сакавіка 1940 года, паводле якіх да СССР адыходзіла значная частка паўднёвай Карэліі з гарадамі Выбарг і Сортавала.
Дагавор прадугледжваў абмежаванне колькасці і складу ўзброеных сіл Фінляндыі, а таксама забарону мець ядзерную зброю, падводныя лодкі, самалёты-бамбардзіроўшчыкі і некаторыя іншыя віды ўзбраенняў.
Мазаікі Дафні адрознівае характэрная для ўсяго наступнага мастацтва Камнінаўскага перыяду цікавасць да антычнай пластыкі, з яе правільнымі гарманічнымі прапорцыямі, верным малюнкам драпіровак, натуральным цягам формаў, прыгожай рытмікай поз і жэстаў, якія часам носяць характар літаральнага паўтарэння або прытрымлівання нейкіх антычных узораў.
Спакой, прыгажосць, намёк на тонкія душэўныя станы, інтэлектуалізм вобразаў Дафні адпавядае візантыйскаму праваслаўнаму прадстаўленню аб свеце пераўтвораным, горнім і ідэальным, і з'яўляецца яго ідэальным увасабленнем у свеце мастацтва.
Асноўнымі кірункамі грэчаскай каланізацыі былі «Вялікая Грэцыя» , Сіцылія, берагі Чорнага мора, Усходняе Міжземнамор’е , Кірэна, вусце Ніла ў Егіпце, паўночна-заходняя частка Міжземнамор’я.
Часам здаралася, што каланістам не ўдавалася заснаваць калонію ў жаданым месцы, і яны былі вымушаны змяніць не толькі месца, але і сам рэгіён заснавання калоніі (напрыклад, каланісты з Эрэтрыі, якім не ўдалося заснаваць калонію на Керкіры, заснавалі калонію ў Фракіі).
У выпадку варожасці полісаў-метраполій менш моцны поліс мог быць вымушаны спыніць каланізацыю нават пры існаванні перадумоў для яе (напрыклад, Мегары доўгі час былі вымушаны абмяжоўвацца толькі адной калоніяй з прычыны процідзеянні сваіх праціўнікаў — Халкіды і Карынфа).
У той жа час, змяненне кірунку каланізацыі магло быць звязана і з варожасцю паміж дзвюма кааліцыямі полісаў у час Леланцкай вайны: Халкіда і Карынф, выцесніўшы сваіх праціўнікаў з арэны каланізацыі ў Сіцыліі, спрыялі фарміраванню новага кірунку старажытнагрэчаскай каланізацыі — на паўночны ўсход, у Мармуровае і Чорнае мора.
Нягледзячы на гэта, калоніі першапачаткова ствараліся як самастойныя полісы, таму пры сутыкненні інтарэсаў метраполіі і калоніі абодва полісы маглі перайсці ад мірных дружалюбных і братэрскіх адносін да адкрытых канфліктаў адзін з адным, як напрыклад здарылася паміж Карынфам і Керкірай.
Новыя землі каланізаваліся паступова — так, Карынф да ўсталявання там тыраніі спачатку заснаваў некалькі калоній па берагах Карынфскага заліва, затым — на астравах Іанічнага мора і толькі затым заснаваў Сіракузы ў Сіцыліі.
У перыяд кіравання ў Карынфе тыранаў каланізацыйная палітыка вызначалася са стратэгічных меркаванняў: акрамя рашэння традыцыйных для Грэцыі праблем недахопу зямлі для апрацоўкі і сыравіны, тыраны Карынфа ставілі перад сабой задачу забяспечыць сабе стратэгічнае панаванне ў заходнім кірунку.
Спартанцы заснавалі адзіную калонію — Тарэнт у паўднёвай Італіі, аднак у далейшым аддалі перавагу вырашэнню праблем, агульных для ўсіх грэчаскіх полісаў у той час , шляхам заваяванняў новых зямель на Пелапанесе і змяненнем ладу свайго поліса.
Першыя часы ў гандлі ўнутры грэчаскіх калоній лідыравала Эгіна, жыхары якой былі ўмелымі мараходамі, але неўзабаве яе пацяснілі Карынф і Халкіда, якія валодалі, у адрозненне ад Эгіны, вялікай колькасцю калоній.
Дзякуючы калоніям грэчаскім полісам удалося ліквідаваць перанасяленне кантынентальнай Грэцыі, значна павялічыць аб’ём гандлю і стварыць перадумовы для панавання грэчаскіх гандляроў у Міжземнамор’і, а таксама пашырыць сферу распаўсюджання грэчаскай культуры.
Ім былі пушчаны на дно ці захоплены брытанскія судны «Клемент» , «Ньютан Біч» , «Ньютан Біч» , «Хантсмэн» , «Трывэніэн» , «Афрыка Шэл» , «Дорык Стары» , «Тайроа» , «Стрэоншэл» .
Пачатак выкарыстання адзіночных караблёў для рэйдарскіх дзеянняў адносіцца да стагоддзя; да пачатку стагоддзя для такіх аперацый ужываўся тэрмін «крэйсерства», а судны адпаведна называліся «крэйсеры».
Крэйсерства асабліва развілося пасля Парыжскай канвенцыі 1856 года, якая забараніла каперства і абвясціла манаполію дзяржаўнага ваеннага флоту на захоп непрыяцельскіх гандлёвых суднаў і ваеннай кантрабанды нейтралаў.
З гэтай мэтай у 1878 г. быў створаны Добраахвотны флот, які выконваў камерцыйныя функцыі, але з камандамі з ваенных маракоў; у выпадку пачатку вайны, яго судны маглі быць неадкладна ўзброены і ператвораны ў крэйсерскія.
Рэйдары — назва буйных надводных ваенных караблёў, дапаможных крэйсераў, ці пераабсталяваных адмысловым чынам камерцыйных суднаў, якія ў адзіночку ці з малым суправаджэннем у час вайны займаюцца парушэннем варожых камунікацый, топячы транспарт і гандлёвыя судны.
Найбольш паспяховым нямецкім рэйдарам і самым дзейсным нямецкім надводным караблём Другой сусветнай вайны з'яўляецца дапаможны крэйсер «Атлантыс», які дзейнічаў у Індыйскім і Ціхім акіянах, у раёне Аўстраліі і Новай Зеландыі.
Найбольш распаўсюджаным, падтрыманага большасцю даступных кадэкаў, з’яўляецца паслядоўнае прадстаўленне дадзеных, якое прадугледжвае паслядоўны абыход кадуемай выявы разраднасцю 8 біт на кампаненту паблочно злева направа, зверху ўніз.
Над кожным кадуемым блокам выявы ажыццяўляюцца апісаныя вышэй аперацыі, а вынікі кадавання змяшчаюцца ў выходны струмень у выглядзе адзінага «скана», то ёсць масіва кадаваць дадзеных, адпаведнага паслядоўна пройдзеным выяве.
Пашыраны рэжым разам з паслядоўным дапускае таксама прагрэсіўнае прадстаўленне дадзеных, кадаванне выяў разраднасцю 12 біт на кампаненту/піксель і арыфметычнае кадаванне квантованных каэфіцыентаў ДКП.
Аднак нават пры выкарыстанні найвышэйшай якасці (адпаведна матрыцы квантавання, якая складаецца з адных толькі адзінак) адноўлены відарыс не будзе ў дакладнасці супадаць з зыходным, што звязана як з канчатковай дакладнасцю выканання ДКП, так і з неабходнасцю акруглення значэнняў , , і каэфіцыентаў ДКП да бліжэйшага цэлага.
Рэжым сціску , які не выкарыстоўвае ДКП, забяспечвае дакладнае супадзенне адноўленага і зыходнага відарысаў, аднак яго малая эфектыўнасць і адсутнасць падтрымкі з боку распрацоўшчыкаў праграмнага забеспячэння не спрыялі папулярнасці .
У папулярную бібліятэку апошніх версій уключана падтрымка арыфметычнага кадзіравання, але з праглядам сціснутых з выкарыстаннем гэтага метаду відарысаў могуць узнікнуць праблемы, паколькі многія праграмы прагляду не падтрымліваюць іх дэкадзіраванне.
Гэта дасягаецца альбо шляхам запісу ў кожны скан не поўнага набору каэфіцыентаў ДКП, а толькі нейкай іх часткі: спачатку — нізкачастотных, у наступных сканах — высокастотных , альбо шляхам паслядоўнага, ад скана да скану, удакладнення каэфіцыентаў ДКП .
Такое прагрэсіўнае ўяўленне дадзеных аказваецца асабліва карысным пры перадачы сціснутых малюнкаў з выкарыстаннем нізкахуткасных каналаў сувязі, паколькі дазваляе атрымаць уяўленне пра ўсю выяву ўжо пасля перадачы нязначнай часткі -файлаў.
Фармат ў рэжыме сціску са стратамі малапрыдатны для сціску чарцяжоў, тэкставай і знакавай графікі, дзе рэзкі кантраст паміж суседнімі пікселямі прыводзіць да з’яўленню прыкметных артэфактаў.
У 2010 годзе, з мэтай захавання для нашчадкаў інфармацыі аб папулярных у пачатку стагоддзя лічбавых фарматах, навукоўцы з праекту заклалі інструкцыі па чытанні фармату у спецыяльную капсулу, якую змясцілі ў спецыяльнае сховішча ў швейцарскіх Альпах.
Найбольшая колькасць удзелаў гульцоў, якія ніколі не выйгравалі турнір 2 , Марк Ален, Сцюарт Бінэм, Дзін Цзюньхуэй, Алістэр Картэр, Лян Вэньбо, Энтані Мак-Гіл, Шон Мёрфі, Джо Пэры, Ніл Робертсан, Марк Сэлбі, Джад Трамп, Марк Уільямс, Марка Фу, Майкл Холт.
Найбольшая колькасць удзелаў гульцоў, якія ніколі не даходзілі да фіналу 2 , Марк Ален, Дзін Цзюньхуэй, Алістэр Картэр, Лян Вэньбо, Энтані Мак-Гіл, Джо Пэры, Ніл Робертсан, Марк Сэлбі, Джад Трамп, Марк Уільямс, Марка Фу, Майкл Холт.
Найбольшая колькасць чвэрцьфіналаў у гульцоў, якія ніколі не даходзілі да паўфіналу 1, Фергал О’Браен , Роні О’Саліван , Марк Сэлбі , Марк Уільямс , Марка Фу , Майкл Холт , Чжоу Юэлун .
Найбольшая колькасць удзелаў гульцоў, якія ніколі не даходзілі да паўфіналу 2 , Дзін Цзюньхуэй, Лян Вэньбо, Энтані Мак-Гіл, Джо Пэры, Ніл Робертсан, Марк Сэлбі, Джад Трамп, Марк Уільямс, Марка Фу, Майкл Холт.
Найбольшая колькасць выхадаў у 1/8 фіналу гульцоў, якія ніколі не даходзілі да чвэрцьфіналу 1, Мартын Гоўлд , Майк Дан , Дзін Цзюньхуэй , Грэм Дот , Марк Дэвіс , Лян Вэньбо , Стывен Магуайр , Энтані Мак-Гіл , Алан Мак-Манус , Джо Пэры , Ніл Робертсан , Мэцью Стывенс , Джад Трамп , Рыкі Уолдэн , Том Форд .
Найбольшая колькасць удзелаў гульцоў, якія ніколі не даходзілі да чвэрцьфіналу 2 , Дзін Цзюньхуэй, Лян Вэньбо, Энтані Мак-Гіл, Джо Пэры, Ніл Робертсан, Джад Трамп.
Найбольшая колькасць паслядоўных удзелаў у асноўнай стадыі турніру 2 , Марк Ален, Сцюарт Бінэм, Дзін Цзюньхуэй, Алістэр Картэр, Лян Вэньбо, Энтані Мак-Гіл, Шон Мёрфі, Джо Пэры, Ніл Робертсан, Марк Сэлбі, Джад Трамп, Марк Уільямс, Марка Фу, Джон Хігінс, Майкл Холт.
Найбольшая колькасць удзелаў у першым раўндзе асноўнай сеткі турніру 2 , Марк Ален, Сцюарт Бінэм, Дзін Цзюньхуэй, Алістэр Картэр, Лян Вэньбо, Энтані Мак-Гіл, Шон Мёрфі, Джо Пэры, Ніл Робертсан, Марк Сэлбі, Джад Трамп, Марк Уільямс, Марка Фу, Джон Хігінс, Майкл Холт.
Найбольшая колькасць удзелаў гульцоў, якія заўсёды праходзілі першы раўнд асноўнай сеткі турніру 2 , Алістэр Картэр, Шон Мёрфі, Марк Сэлбі, Марка Фу, Джон Хігінс.
Найбольшая колькасць удзелаў у асноўнай стадыі турніру 2 , Марк Ален, Сцюарт Бінэм, Дзін Цзюньхуэй, Алістэр Картэр, Лян Вэньбо, Энтані Мак-Гіл, Шон Мёрфі, Джо Пэры, Ніл Робертсан, Марк Сэлбі, Джад Трамп, Марк Уільямс, Марка Фу, Джон Хігінс, Майкл Холт.
У ім атам складаецца з цэнтральнага зараду (гэта сучаснае атамнае ядро, але Рэзерфорд не выкарыстоўваў тэрмін «ядро» ў сваёй працы), акружанага воблакам электронаў, якія круцяцца вакол яго.
Аднак Рэзерфорд не спрабаваў прама злучыць цэнтральны зарад з атамным нумарам, паколькі «атамны нумар» золата складаў 79, а Рэзерфорд змадэляваў зарад прыблізна + 100 адзінак (ён фактычна прапанаваў 98 адзінак станоўчага зарада, каб зрабіць палову 196 г.) Такім чынам, Рэзерфард фармальна не мяркуе, што два нумары могуць быць сапраўды аднолькавымі.
Разлікі Рэзерфорда паказалі, што цэнтр рассейвання, зараджаны станоўча ці адмоўна, павінен быць па меншай меры ў 3000 разоў меншы за памеры атама, які ў той час ужо быў вядомы і ацэньваўся як прыкладна 1010 м. Паколькі ў той час электроны ўжо былі вядомыя, а іх маса і зарад вызначаны, то цэнтр рассейвання, які пазней назвалі ядром, павінен быў мець процілеглы электронам зарад.
З класічнай электрадынамікі вынікае, што паколькі электроны рухаюцца вакол ядра, адчуваючы цэнтраімклівае паскарэнне як планеты вакол Сонца, то яны па законах класічнай электрадынамікі павінны выпраменьваць электрамагнітныя хвалі, губляючы пры гэтым на выпраменьванне кінетычную энергію арбітальнага руху, і ў выніку «ўпасці» на ядро.
Планетарная мадэль атама, або мадэль атама Рэзерфо́рда — гістарычна важная мадэль будовы атама, прапанаваная Эрнэстам Рэзерфордам у класічным артыкуле, апублікаваным у 1911 г., на аснове аналізу і статыстычнай апрацоўкі вынікаў эксперыментаў па рассейванню альфа-часціц у тонкай залатой фользе, выкананых Гейгерам і Марсдэнам у 1909 г.
Гэтая супярэчнасць была знята наступным развіццём планетарнай мадэлі ў мадэлі атама Бора, у якой за аснову былі ўзяты іншыя, адметныя ад класічных законы арбітальнага руху электронаў, як хвалі дэ Бройля.
Гістарычна планетарная мадэль Рэзерфорда прыйшла на змену «мадэлі слівавага пудынгу» Джозэфа Джона Томсана, згодна з якой адмоўна зараджаныя электроны змешчаны ўнутры атама з размеркаваным па ўсяму аб’ёму станоўчым зарадам, як разыначкі ў пудынгу.
Пры гэтым рассеянні вялікая, нечакана статыстычна невытлумачальная, колькасць альфа-часціц рассейвалася на большыя вуглы, што сведчыла аб тым, што цэнтр рассеяння мае невялікія памеры, але ў ім значны электрычны зарад і маса атама.
Праз месяц пасля з’яўлення дакумента Рэзерфорда, Антоніус ван дэн Брук выступіў з прапановай адносна дакладнай ідэнтыфікацыі атамнага нумара і ядзернага зарада, а потым праз два гады эксперыментальна пацвердзіў Генры Мозелі.
У гэтай мадэлі Рэзерфорд апісвае атам як сістэму з маленечкага станоўча зараджанага ядра, у якім засяроджана амаль уся маса атама, і электронаў, якія круцяцца вакол яго, — падобна таму, як планеты рухаюцца вакол Сонца.
знешні абарончы рубеж, пярэдні край якога праходзіў па лініі: Клязьмінскае вадасховішча, Хлебнікава, р. Клязьма, Сходня, Нахабіна, Перхушкова, Жаваранк, Снегіры , Чырвоная Пахра, Дамадзедава;
Маско́ўская зо́на абаро́ны — аператыўнае аб’яднанне Чырвонай Арміі, сфарміраванае ў час Вялікай Айчыннай вайны з мэтай абароны горада Масква і бліжэйшых да яе раёнаў ад нямецкіх войскаў.
Войскі, які абаранялі абарончы рубеж з аднайменнай назвай, у тым ліку шэраг дывізій народнага апалчэння, падпарадкоўваліся камандаванню Маскоўскай ваеннай акругі і складалі, па сутнасці, другі эшалон Заходняга фронту, застаючыся ў распараджэнні Стаўкі.
Напярэдадні контрнаступлення пад Масквой Маскоўская зона абароны ўключала 12 стралковых і кавалерыйскую дывізіі, 12 стралковых брыгад, 5 кулямётных і 9 асобных стралковых батальёнаў, зведзеных у 24-ю і 60-ю арміі агульнай колькасцю каля 200 000 чалавек.
"Касцёл знаходзіцца ў Мінскай губерні Бабруйскага павета ў ваколіцы Шацілках, на казённай зямлі, драўляны імя Узвышэння сумленнага крыжа, пабудаваны ў 1818 г. дваранінамі Манкевічамі, жыхарамі ваколіцы Шацілак, замест перажыўшага пажар ў 1812 годзе, асвечаны, як відаць з патэнта, выдадзенага арцыбіскупам Станіславам Сестранцэвічам ў 1822 годзе, снежня 1 дня, дэканам Бабруйскага павета Стракоўскім"
"Церковь состоит Минской губернии Бобруйского уезда в околице Шатилках на казенной земле, деревянная, во имя Воздвижения честного креста, построена в 1818 году дворянами Манкевичами, жителями околицы Шатилок, вместе подвергшейся пламени в 1812 году, освященная как видно из патента, выданного архиепископом Станиславом Сестранцевичем в 1822 году, декабря 1 дня, деканом Бобруйского уезда Строковским"
13 снежня 1916 года французскі прэм'ер-міністр Арыстыд Брыян прызначыў Нівеля галоўнакамандуючым французскай арміяй; Нівель распрацаваў план разгрому германскіх войскаў, галоўнай часткай якога было наступленне французскай арміі ў раёне выступу Арас — Суасон — Рэймс.
Пасля рэвалюцыі вучыўся ў школе 1 ступені, скончыў педагагічны тэхнікум, а пасля службы ў Чырвонай Арміі атрымаў вышэйшую адукацыю ў Беларускім дзяржаўным універсітэце імя У. І.
Па тэрыторыі парку знаходзяцца Лямус на Гарадніцы, будынкі Тэатра Антонія Тызенгаўза і былой Медыцынскай школы, помнік савецкім воінам , шматлікія скульптуры, праз парк працякае рачулка Гараднічанка, а таксама атракцыёны і канцэртная пляцоўка.
Ля ўваходу ў парк каля рэстарана «Стары лямус» удзячныя нашчадкі ўсталявалі помнік Ж. Жыліберу: чалавек у вопратцы 18 стагоддзя з кіем у руцэ сустракае наведвальнікаў былога батанічнага саду.
у батаніцы: кансерваваная назва таксона; такая назва сямейства, рода ці віду, якая зацверджана ў якасці законнай і з’яўляецца прыярытэтнай у параўнанні з іншымі назвамі гэтага таксона пры тым, што яна супярэчыць аднаму ці некалькім палажэнням Міжнароднага кодэкса батанічнай наменклатуры (напрыклад, была незаконнай пры апублікаванні ці не мела прыярытэту); гэты ж тэрмін ужываецца да назвы, для якой быў пастаўлены пасродкам кансервацыі яго тып, напісанне або граматычны род
Прыклад: — запіс пазначае, што разглядаецца таксон , апісаны Адольфам Тэадорам Браньярам у 1827 годзе, а не таксоны, якім у 1824 і 1877 годзе адпаведна Людвіг Райхенбах і Фердынанд фон Мюлер далі тое ж імя
абазначэнне, якое паказвае на тое, што граніцы таксона былі зменены без змены тыпу яго назвы; ставіцца пасля абазначэння аўтара назвы таксона ў яго першапачатковых граніц і да абазначэння аўтара, адказнага за гэтыя змены
кандыдат, сушукальнік; у мікрабіялогіі: слова, якое ідзе перад назвай таксона і паказвае на тое, што гэты мікраарганізм пакуль не культываваны (гэта значыць тыпавыя штамы гэтага мікраарганізма яшчэ не дэпанаваны, што ў наш час з’яўляецца абавязковай умовай прызнання яго назвы)
незаконная назва; назва таксона, якая не адпавядае артыкулам адпаведнага наменклатурнага кодэкса, хоць і сапраўды была апублікавана; прыкладам незаконнай назвы можа служыць амонім (назва, арфаграфічна ідэнтычная іншай, але заснаваная на іншым наменклатурным тыпе)
спецыяльная форма; у батаніку і мікалогіі: абазначэнне, якое ўваходзіць у назву таксона і паказвае на форму паразіта , адаптаванага да спецыфічнага гаспадара; наменклатура спецыяльных формаў не рэгулюецца палажэннямі Міжнароднага кодэкса батанічнай наменклатуры
назва сумніўная; гэтая назва мае нявызначанае ўжыванне ці з прычыны немагчымасці здавальняючай тыпіфікацыі, ці з прычыны немагчымасці ўсталяваць, да якога таксона мусіць быць аднесены наменклатурны тып гэтай назвы
Іх варта разумець так: правільнай варта лічыць назву, аўтарам якога з’яўляецца Карл Ліней — ; назвы ж , у якасці аўтара якіх названы якія-небудзь іншыя асобы, з’яўляюцца няправільнымі і павінны разглядацца ў якасці сіноніма правільнай назвы
Пасля смерці Лотара за яго спадчыну спрачаліся Заходне-Франкскае і Усходне-Франкскае каралеўствы, пакуль у 925 годзе Латарынгія канчаткова не была далучана да Усходне-Франкскага каралеўства Генрыхам Птушкаловам, які прызнаў герцагам Латарынгіі Гізельберта, за якога выдаў замуж сваю дачку Гербергу.
Удава Флорыса , Гертруда Саксонская , якая стала рэгенткай пры малалетнім сыне Дырку , не змагла перашкодзіць захопу біскупам Утрэхта Вілем спрэчных тэрыторый паміж біскупствам і графствам, прычым імператар Генрых зацвердзіў гэты захоп.
Законным графам быў Дырк, аднак Флорыс Чорны пры падтрымцы маці паўстаў супраць брата ў 1129 годзе, атрымаўшы пры гэтым падтрымку заходніх фрызаў, прычым яго прызналі ў якасці графа кароль Германіі Лотар і біскуп Утрэхта.
У 1323 годзе ён заключыў дагавор з графам Фландрыі Людовікам Неверскім, паводле якога граф Фландрыя адмаўляўся ад прэтэнзій на Зеландыю, а Вільгельм адмаўляўся ад прэтэнзій на імперскую Фландрыю.
У ніжнім выяўлены сляды наземнага жытла слупавой канструкцыі з каменнымі агнішчамі, знойдзены абломкі печаў-домніц і шлакі, жалезныя сярпы, нажы, шылы, іголкі, дроцік, бронзавыя спіралькі, бляшкі, касцяныя праколкі, каменныя паліраваныя сякеры, таўкачы, слабапрафіляваныя гаршкі і пасудзіны слоікападобнай формы, упрыгожаныя ямкавымі паглыбленнямі, скразнымі адтулінамі ніжэй краю венчыка, наразнымі лініямі і насечкамі па верхняй частцы пасудзін.
У параўнанні з Чалавекам умелым аб’ём мозгу прыкметна павялічыўся і складаў у сярэднім 900 см³, а акрамя таго, павялічыліся і яго аддзелы, якія адказваюць за абстрактнае мысленне, у прыватнасці павялічыўся памер лобных доляў.
Адрозненні заключаюцца ў будове чэрапа (больш высокі звод і больш тонкія косткі, слабы патылічны выступ, амаль поўная адсутнасць сагітальнага грэбня), больш лёгкім шкілеце і ў будове твара — бліжэй да сучасных людзей, чым да .
Разглядаецца як прамежкавае звяно паміж аўстралапітэкамі і , часам апісваецца як афрыканскі падвід пітэкантрапаў , аднак усё большая колькасць даследчыкаў схільныя вылучаць іх ад неафрыканскіх прадстаўнікоў чалавечага роду, якія жылі ў прамежку 1,8—1,5 мільёна гадоў назад — час існавання .
11 лютага — Самалёт Ан-148 «Саратаўскіх авіяліній», які накіроўваўся з маскоўскага аэрапорта Дамадзедава ў Орск пацярпеў крушэнне ў Падмаскоўі, на борце знаходзіўся 71 чалавек, усе яны загінулі.
15 лютага — Аляксандр Лукашэнка вызваліў ад займаных пасад міністра лясной гаспадаркі Міхаіла Амельяновіча і міністра спорту і турызму Аляксандра Шамко за непрыняцце дзейсных мер па барацьбе з карупцыяй і эканамічнымі правапарушэннямі ў падведамасных арганізацыях.
22 лютага — Беларуская каманда ў складзе Надзеі Скардзіна, Ірыны Крыўко, Дзінары Алімбекавай і Дар’і Домрачавай выйграла залатыя медалі ў біятлоннай эстафеце на Алімпійскіх гульнях.
25 студзеня — Прэзідэнт Беларусі Аляксандр Лукашэнка падпісаў дэкрэт аб садзейнічанні занятасці насельніцтва (у яго не ўвайшлі ўведзеныя раней нормы аб спагнанні з працаздольных непрацуючых грамадзян збору на фінансаванне дзяржрасходаў).
Статья опубликована под псевдонимом «Герберт Эрнст»; за подписью автора переиздана в сборнике «В борьбе против буржуазного национализма» наряду с несколькими другими, отображающими участие В. Бугеры в политической борьбе на Украине в начале 1990-х гг. Также опубликована ВКонтакте 24.01.2014 в Цитатнике Владислава Бугеры ./_ и в паблике журнала «Еретик» ./ .)
Статья опубликована под псевдонимом «Дмитро Зализняк»; за подписью автора переиздана в сборниках «Теория и практика коллективизма» и «В борьбе против буржуазного национализма». Также опубликована ВКонтакте 02.03.2014 в Цитатнике Владислава Бугеры ./_ и в паблике журнала «Еретик» ./ .)
Уладзіслаў Яўгенавіч Бугера (руск.: Владислав Евгеньевич Бугера; нар. 24 студзеня 1971 года ва Уфе, Башкартастан, Расія) - расійскі эканаміст і філосаф; ўкраінскі і расійскі левы палітычны публіцыст і актывіст, антыфашыст і рэвалюцыянер-антынацыяналіст; доктар філасофскіх навук .
У 1982 годзе (па іншых дадзеных — у 1983 годзе, пасля таго, як прама на вуліцах горада чалавек быў забіты мядзведзем) на месцы былой ваеннай базы, у будынку, які афіцыйна завецца «Дом нумар -20», упершыню размясцілі падобнае памяшканне.
Турма для белых мядзведзяў — спецыяльнае збудаванне, пабудаванае ў канадскім горадзе Чэрчыл, правінцыі Манітоба, для знаходжання асобін белых мядзведзяў, якія прадстаўляюць пагрозу для насельніцтва.
9 снежня 1942 года генерал-палкоўнік А. М. Васілеўскі зацвярджае ў Стаўцы план аперацыі па ліквідацыі абараняючайся нямецкай групоўкі, распрацаваны пры непасрэдным удзеле кіруючага складу Данскога фронту.
19 снежня для аказання дапамогі ва ўзмацненні артылерыяй і боепрыпасамі ў размяшчэнне фронту прыбыў камандуючы артылерыяй Чырвонай Арміі генерал-палкоўнік Мікалай Мікалаевіч Воранаў, які прыняў найактыўны ўдзел у перапрацоўцы плана «Кальцо».