polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Правінцыі былі падзелены на раёны і гарады правінцыйнага падпарадкавання , якія групаваліся ў акругі , раёны былі падзелены на абшчыны і гарады , гарады правінцыйнага падпарадкавання на гарадскія раёны , абшчыны групаваліся ў воласці .
Пасля Першай сусветнай вайны Прусія пазбавілася некаторых тэрыторый: Клайпедскі край быў перададзены Літве, Паўночны Шлезвіг — Даніі, Эйпен і Мальмедзі — Бельгіі, Глучын і навакольныя тэрыторыі — Чэхаславакіі.
Парламенцкая сістэма была скасавана, а кіраванне Прусіяй было даручана Герману Герынгу (нягледзячы на ліквідацыю адміністрацыйнай адзінкі ў 1935 годзе, ён фармальна лічыўся міністрам-прэзідэнтам Прусіі аж да 1945 года).
У склад цэнтра ўваходзяць паліклініка на 350 наведванняў у змену, дзе вядзецца прыём па 30 спецыяльнасцях; аддзяленне дзённага знаходжання на 20 коек; стацыянар, ложкавы фонд якога складае 187 коек; шматпрофільнае аддзяленне медыцынскай рэабілітацыі; аддзяленне хуткай і неадкладнай дапамогі; патолагаанатамічнае аддзяленне; дыягнастычныя службы.
Прыярытэтнай задачай Цэнтра з’яўляецца аказанне высокакваліфікаванай спецыялізаванай медыцынскай дапамогі вышэйшым службовым асобам, дзеячам культуры, мастацтва і спорту, грамадзянам, якія маюць ганаровыя званні і дзяржаўныя ўзнагароды, унеслі значны ўнёсак у развіццё нашай краіны.
За 1970—1985 гг. было ўведзена 186 прамысловых прадпрыемстваў: завод аўтаматычных ліній у Баранавічах, інструментальны завод у Оршы, заводы сельскагаспадарчага машынабудавання ў Лідзе і Бабруйску.
Станкабудаванне Беларусі — складовая частка машынабудаўнічай і металаапрацоўчай прамысловасці, якая ў сваю чаргу ўключана ў прамысловы комплекс Беларусі і падпарадкавана Міністэрству прамысловасці Рэспублікі Беларусь.
За час існавання лагера ў ім знішчана больш за 100 тысяч ваеннапалонных, якіх хавалі ў рове былога стрэльбішча на тэрыторыі лагера, які прадстаўляў сабой роў даўжынёй 150 метраў, шырынёй 20, пры сярэдняй глыбіні 3 метра.
Гэты роў не мог змясціць больш за 18 тысяч трупаў, таму з канца лютага 1942-га немцы вывозілі іх на машынах за горад у супрацьтанкавы роў каля клінкернага завода; закопвалі ў ямах на тэрыторыі лагера; у супрацьтанкавым рове на 201-м кіламетры чыгуначнай лініі Гомель — Жлобін; у ямах каля элеватара і іншых месцах.
Былы ваеннапалонны Кардакоў, які знаходзіўся ў лагеры з 21 снежня 1941 года па 1 чэрвеня 1942-га (з лютага па чэрвень 1942 года з'яўляўся рускім камендантам лагера), паказаў, што летам 1942 года да лагера была далучана тэрыторыя завода «Рухавік рэвалюцыі», дзе немцы стварылі сталярную, кузнечную, бандарныя майстэрні.
Існуе Акт спецыяльнай следчай камісіі ад 25 студзеня 1945 г. «Аб масавым знішчэнні фашысцкімі захопнікамі савецкіх ваеннапалонных у горадзе Гомелі» складзены на падставе пратаколаў апытання былых вязняў, сведак, актаў аб раскопках масавых пахаванняў савецкіх ваеннапалонных.
Пазней сфарміраваліся два цэнтры ўлады на саксонскіх тэрыторыях — курфюрства Саксонія на паўднёвым усходзе і герцагства Браўншвайг-Люнебург (з канца стагоддзя — каралеўства Гановер, сучасная зямля Ніжняя Саксонія).
Узнікшы ў 855 годзе ў выніку падзелу ўладанняў імператара Лотара , каралеўства Латарынгія складалася з разнастайныя ў нацыянальным і геаграфічным плане абласцей сучасных Нідэрландаў, Бельгіі, Люксембурга, Рэйнланд-Пфальца, Эльзаса і Французскай Латарынгіі.
Пасля згасання дынастыі Каралінгаў у пачатку стагоддзя было сфарміравана герцагства Латарынгія, аднак ужо ў 959/965 годзе яно распалася на дзве дзяржавы: Ніжнюю Латарынгію і Верхнюю Латарынгію.
Аднясенне Латарынгіі да аднаго з «племянных герцагстваў» шмат у чым спрэчнае і, верагодна, грунтуецца на тэрытарыяльнай велічыні гэтага дзяржаўнага ўтварэння і жаданні замяніць у якасці германаўтваральнага княства Цюрынгію, якая хутка страціла незалежнасць.
У 1180 г. Баварыя перайшла пад уладу дынастыі Вітэльсбахаў, якія кіравалі тут да 1918 г. У адрозненне ад іншых «племянных герцагстваў», Баварыі ўдалося досыць хутка пераадолець перыяд феадальнай раздробненасці і з стагоддзя Баварыя з'яўлялася адным з найбуйнейшых германскіх дзяржаў.
У гэтым герцагстве дынастыі змянялі адна адну, пакуль у 1079 г. улада не перайшла да Гогенштаўфенаў, пры якіх Швабія стала найважнейшым германскім княствам, а сама Свяшчэнная Рымская імперыя перажыла свой найвышэйшы ўздым.
Гэтыя пяць германскіх плямёнаў сталі родапачынальнікамі раннефеадальных дзяржаўных утварэнняў, якія склалі каралеўства Германію пасля крушэння імперыі Каралінгаў: на землях саксаў узнікла Саксонія, цюрынгаў — Цюрынгія, франкаў — Франконія, алеманаў — Швабія, а бавараў — Баварыя.
«Племянныя герцагствы» — традыцыйная назва для групы некалькіх найбуйнейшых княстваў, якія ўтварыліся ў складзе Усходне-Франкскага каралеўства у — стагоддзях на аснове тэрыторый, якія раней займалі розныя плямёны германцаў.
Гэтыя княствы паступова дамагліся значнага ўзроўню незалежнасці ад каралёў Германіі і на працягу некалькіх стагоддзяў пасля падзення Каралінгаў адыгрывалі ролю базавых дзяржаўных утварэнняў «Свяшчэннай Рымскай імперыі».
Тэрыторыя Франконіі здаўна ўваходзіла ў склад франкскага каралеўства Аўстразіі, а пасля згасання дынастыі Каралінгаў у пачатку стагоддзя ўтварылася вялікае Франконскае герцагства, чый кіраўнік Конрад быў абраны каралём Германіі.
Аднак у стагоддзі яно распалася: у заходняй частцы сфарміравалася ландграфства Гесэн, а ўсходняя частка перайшла пад уладу дому Ветынаў з Майсенскай маркі і пазней была падзелена паміж шматлікімі нашчадкамі гэтай дынастыі.
Выканаў роспіс «Медыцына» для будынка Мінскага дзяржаўнага медыцынскага інстытута , вітражы для Беларускага тэатра імя Якуба Коласа ў Віцебску , у будынках Прамбудбанка і Нацбанка ў Гомелі , кінатэатра «Цэнтральны» ў Мінску , будынку Міністэрства абароны Расіі ў Маскве .
На нарадзе 5 лістапада 1937 года фон Бломберг і камандуючы сухапутнымі ўзброенымі сіламі генерал фон Фрыч адкрыта выступілі супраць планаў Гітлера скарыстацца часовай перавагай у ўзбраеннях і мілітарызаванасці Трэцяга рэйха для нанясення сакрушальных удараў па суседніх краінах.
Яны адкінулі гэты план не таму, што імкнуліся да міру, а таму, што ўсведамлялі: рэалізацыя гітлераўскага плана прывядзе Германію да яшчэ больш грандыёзнага ваеннага паражэння, чым у 1918 годзе.
Праз 5 гадоў, у 1939 годзе, Уладзімір Александровіч Познер, які тым часам працаваў у еўрапейскім філіяле кінакампаніі «--», забрал Жэральдын з сынам з ЗША, і сям'я вярнулася ў Францыю.
Неўзабаве, у 1992 г., на прадпрыемстве быў уведзены ў эксплуатацыю ўчастак па вырабу сілікатнага клею магутнасцю 37,5 тон у год, ажыццёўлена тэхнічнае пераўзбраенне кардонаробчай машыны К-07, што дазволіла камбінату за год давесці магутнасці па вырабу кардону да 90 тыс. тон.
Загадам Міністэрства цэлюлозна-папяровай прамысловасці СССР 139 ад 31 мая 1976 г. прадпрыемства было перайменавана ў «Светлагорскі цэлюлозна-папяровы завод», якому ў 1978 г. Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР прысвоена імя 60-годдзя КПБ.
У 2012 г. камбінат і «Кітайская карпарацыя інжынірынгу САМСЕ» прыступілі да рэалізацыі сумеснага праекта па ўзвядзенні завода сульфатнай беленай цэлюлозы агульным коштам больш за 850 млн долараў .
Пастановай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь 755 ад 23 снежня 2020 года прадпрыемству спісалася запазычанасць перад «Белаграпрамбанкам» па аплаце пратэрмінаваных працэнтаў на агульную суму 7 936 476,51 беларускіх рубля па 15 крэдытных дагаворах.
Прадпрыемства ўступіла ў строй 30 чэрвеня 1968 г. Першапачаткова ў эксплуатацыю была здадзена 1-я чарга цэха гафрыраванай тары, у 1970 г. — кардонна-папяровы цэх, а ў 1973 г. — аб’екты комплексу вытворчасці кардону скрыначнага магутнасцю 70 тыс. тон у год.
ААТ «Светлагорскі цэлюлозна-кардонны камбінат» — прадпрыемства поўнага цыкла перапрацоўкі драўнянай сыравіны ў кардон гафрыраваны і скрыні з яго, якое складаецца з цэлюлознага завода і двух фабрык: кардонна-папяровай і фабрыкі кардонна-папяровай тары.
15 студзеня 1965 года Дарскі сельсавет утвораны зноў з часткі Вяйнянскага сельсавета, у яго склад увайшлі 18 населеных пунктаў (Вялікая Бароўка, Гародня, Грышанава, Дары , Дары , Зімніца, Кадзіна, Латрошча, Любуж, Малая Бароўка, Мядзвёдаўка, Падбелле, Падгор’е, Раманавічы, Сідараўка, Таранава, Шчэжар і Шчэжар ).
Утвораны 16 ліпеня 1954 года як Дарскі сельсавет у складзе Магілёўскага раёна Магілёўскай вобласці БССР шляхам аб’яднання скасаваных Таранаўскага і Шчэжарскага сельсаветаў, цэнтр — вёска Дары .
Займаецца тэарэтычнай распрацоўкай сімвалічнай трансгранічнасці, даследуе сімвалічныя прынцыпы аб’ектывацыі гісторыі з дапамогай элементаў культурнага ландшафту, уласцівыя беларускай этнакультурнай традыцыі.
8 красавіка 2021 года толькі што прызначаны на пасаду рэктара ПДУ Алег Раманаў звольніў Уладзіміра Лобача з пасады прафесара кафедры гісторыі і турызму гуманітарнага факультэта ПДУ па палітычных матывах, што стала своеасаблівай помстай кіраўніцтва ўніверсітэта і дзяржаўных органаў за актыўную палітычную пазіцыю навукоўца і непрыхаваную падтрымку ім нацыянальна-дэмакратычнага руху ў краіне.
21 снежня 2017 года абараніў дысертацыю «Міфасемантыка традыцыйнага культурнага ландшафту беларусаў канца — пачатку ст.» на суісканне вучнай ступені доктара гістарычных навук па спецыяльнасці «Этналогія, этнаграфія і антрапалогія» у Цэнтры даследаванняў беларускай культуры, мовы і літаратуры Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
З 2003 года — дацэнт кафедры гісторыі і сацыялогіі, з 2005 — дацэнт кафедры айчыннай і ўсеагульнай гісторыі, з 2015 года — дацэнт кафедры гісторыі і турызму, з 2019 года - прафесар кафедры гісторыі і турызму гуманітарнага факультэта Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Імкнучыся кампенсаваць страты ад гэтых паражэнняў , младатуркі разгарнулі нястрымную прапаганду панцтюркізма і пераследавалі этнічныя меншасці імперыі нават мацней, чым зрынуты імі Абдул-Хамід .
Пад уплывам гэтых фактараў сярод найбольш актыўных груп арабскага насельніцтва імперыі сталі ўзнікаць настроі, а таксама выказваючыя іх групоўкі, якія паступова эвалюцыянавалі ад асманізма да нацыяналізму, што значыць ад лаяльнага супрацоўніцтва са Стамбулам да сцвярджэнні арабскай самабытнасці.
У 1905 годзе сірыйскі эмігрант Наджыб Азуры апублікаваў у Парыжы маніфест «Лігі арабскай айчыны», у якім гаварылася:Арабы ўсвядомілі сваю нацыянальную, гістарычную і этнаграфічную аднастайнасць, і хочуць аддзяліцца ад гнілога асманскага дрэва з мэтай утварыць незалежную дзяржаву.
Наджыб Азури належаў да панарабистам, якія разлічвалі дасягнуць сваёй мэты — утварэння незалежнай дзяржавы на базе арабскіх правінцый Асманскай імперыі ў рамках Арабскай Азіі — з дапамогай «гуманных асвечаных нацый Захаду».
Абдэль Азіз ібн Сауд у 1902—1914 гадах здолеў не толькі аднавіць уладу сваёй дынастыі над Недждам, але і нанесці шэраг цяжкіх паражэнняў Рашыдзідам, пашырыць тэрыторыю сваёй дзяржавы і істотна аслабіць прысутнасць асманаў на ўсходзе Аравіі.
Да 1913 года Ібн Сауд захапіў багатую прыбярэжную вобласць Эль-Хаса і шэраг важных крэпасцяў, умацаваўшы свае пазіцыі ў супрацьстаянні з Хіджазім, які з 1911 года не пускаў салафітаў ў Меку і Медыну.
Ён быў зацікаўлены ў дапамозе асманаў, так як на паўднёвых межах варагаваў з англічанамі, якія захапілі яшчэ ў 1839 годзе поўдзень Емена з буйным портам Адэн, а на поўначы — з кіраўніком эмірата Асір Мухамадам Алі аль-Ідрысі, аспрэчваўшым у імама Ях’і прыбярэжную вобласць Ціхаму.
Таму асманскія пашы і гарнізоны, што стаялі ў найбольш буйных гарадах Аравіі, у асноўным абмяжоўваліся функцыямі назірання, бо, як правіла, не мелі магчымасці ў выпадку канфлікту дастаткова эфектыўна супрацьстаяць мясцовым феадалам.
На самой справе ён не падтрымаў у вайне ні тых, ні іншых, прытрымліваючыся палітыкі чакальнага нейтралітэту, і ў асноўным займаўся ўнутраным будаўніцтвам сваёй дзяржавы і рашэннем дробных праблем з суседзямі і непакорлівымі плямёнамі.
Апошні ў кастрычніку 1915 года абяцаў Хусейну прызнаць яго каралём будучай дзяржавы, якая павінна была ахопліваць усе арабскія краіны Азіі, за выключэннем Лівана, захаду Сірыі, поўдня і усходу Аравіі.
Імам Ях’я адкрыта ў ход ваенных дзеянняў не ўмешваўся, але на справе дапамагаў туркам, аблажыўшым з пачаткам вайны брытанскі гарнізон Адэна з дапамогай некаторых плямёнаў паўночнага Емена.
Лічыцца, што першым еўрапейскім першаадкрывальнікам мог быць Джавані да Верацана ў 1525 г. Але першае пэўнае паведамленне пра існаванне вострава пакінуў у 1614 г. галандскі гандляр і пірат Адрыен Блок.
Адзначыў, што КП Б згуртавала свае рады ў барацьбе супраць трацкістскай апазіцыі і правага ўхілу, выключыла трацкістаў з партыі і выкрыла трацкізм у вачах шырокіх мас працоўных, што ўзмацніла іх давер да партыі.
Ён канстатаваў уздым народнай гаспадаркі БССР, рост удзельнай вагі прамысловасці, уздым сельскай гаспадаркі, умацаванне сацыялістычных элементаў у народнай гаспадарцы, павышэнне матэрыяльнага і культурнага ўзроўню працоўных.
З'езд прыняў кантрольныя лічбы 1-га пяцігадовага плана развіцця народнай гаспадаркі і культуры БССР, абмеркаваў пытанні рэканструкцыі народнай гаспадаркі на новай тэхнічнай аснове, падрыхтоўкі кадраў кваліфікаванных спецыялістаў і рабочых, тэмпаў індустрыялізацыі.
Поспех фільмаў Кшыштафа Кеслёўскага, які не ў малой ступені быў дасягнуты і дзякуючы музыцы Збігнева Прайснера, прынёс кампазітару міжнароднае прызнанне, а таксама паспрыяў кар’еры Прайснера ў Еўропе і Злучаных Штатах.
На канцэрце была выканана музыка, напісаная да фільмаў Кшыштафа Кеслёўскага «Дэкалог», «Падвойнае жыццё Веранікі» і «Тры колеры», акрамя таго ў канцэртную праграму ўвайшлі кампазіцыі з кінастужак «Гульні ў палях Госпада», «Еўропа Еўропа», «Калі мужчына кахае жанчыну», «Парывы жадання», «Патаемны сад», «Шкода», «Экспрапрыяцыя».
У красавіку, у горадзе Атлон, быў забіты генерал Нацыянальнай Арміі Адамсан, а ў пачатку мая яшчэ больш сур'ёзныя сутыкненні адбыліся ў Кілкені, дзе атрады ІРА занялі цэнтр горада і ўрад быў вымушаны адправіць атрад з 200 чалавек для іх раззбраення.
Спрабуючы ўтрымаць краіну ад буйнамаштабнай грамадзянскай вайны, 3 мая 1922 года абодва бакі пагадзіліся заключыць перамір'е, якое дазволіла ў адносна спакойным становішчы правесці парламенцкія выбары.
Колінз нават прапанаваў ІРА, у якасці кампрамісу, стварэнне новай канстытуцыі, якая больш адказваоа б першапачатковай пазіцыі Шын Фейн (так, у прыватнасці, у ёй павінны былі адсутнічаць любыя згадкі пра брытанскага манарха).
Многія лідары апазіцыі, і ў прыватнасці Ліям Лінч, былі гатовыя пагадзіцца на падобны кампраміс, аднак у справу ўмяшаліся брытанцы, якія прыстрашылі прамой ваеннай інтэрвенцыяй у выпадку любога адступлення ад літары англа-ірландскага дагавора.
Яно выклікала вялікі грамадскі рэзананс у Вялікабрытаніі, а Чэрчыль заявіў Колінзу, што калі Нацыянальная Армія не распачне ніякіх дзеянняў супраць баявікоў, якія заселі ў будынку Чатырох Судоў, гэта зробяць брытанскія войскі.
Першая сусветная вайна і эканамічны крызіс, які яна пацягнула, падарваў магутнасць Вялікабрытаніі як сусветнага лідара, чым неадкладна скарысталіся і ірландскія нацыяналісты, гісторыя барацьбы якіх супраць ненавіснага ім брытанскага кіравання налічвала восем стагоддзяў.
Кіраўнікі ІРА з радасцю ўхапіліся за гэту прапанову, таму што, нягледзячы на тое, што сусветная грамадская думка ўсё больш схілялася на іх бок, зброі і боепрыпасаў у партызан заставалася ўсё менш і менш.
Пасля таго, як артылерыйскі абстрэл у першы дзень даказаў сваю неэфектыўнасць, брытанцы перадалі Колінзу яшчэ дзве васямнаццаціфунтавыя гарматы і прапанавалі даць таксама шасцідзесяціфунтавыя гаўбіцы і нават нанесці авіяўдар па будынку.
Тым часам, новы ўрад Ірландскай свабоднай дзяржавы на чале з Грыфітам і Колінзам прыступіў да ўмацавання Нацыянальнай Арміі і арганізацыі паліцэйскіх атрадаў, выкарыстоўваючы для гэтага байцоў ІРА, якія падтрымалі пагадненне.
Гэта прывяло да таго, што да лета 1922 года значная частка краіны фактычна выйшла з падпарадкавання ўраду, які захаваў свой кантроль толькі за Дублінам і раёнамі, напрыклад Лонгфардам, дзе мясцовыя атрады ІРА перайшлі на яго бок.
У выніку пасля перамоў, 6 снежня 1921 было падпісана англа-ірландскае пагадненне, паводле якога з 26 графстваў вострава стваралася Ірландская Свабодная дзяржава, якая надзялялася правамі дамініёна, аналагічным з тымі, што мелі Канада, Аўстралія, Новая Зеландыя і ПАС.
Артур Грыфіт настойваў на неадкладным прымяненні сілы, але Колінз, які імкнуўся любой цаной пазбегнуць грамадзянскай вайны, загадаў не прадпрымаць у дачыненні да атрада О’Конара ніякіх дзеянняў, здольных справакаваць стральбу.
Акрамя гэтага ў розны час існавалі незалежныя ад флатоў камандавання люфтвафэ, — напрыклад, камандаванне люфтвафэ «Паўднёвы Усход» у маі —кастрычніку 1944 года кантралявала Югаславію, Албанію і Грэцыю.
Не маючы магчымасці займацца выключна авіяцыйнымі справамі, Герынг запрасіў у сваю міністэрства былога дырэктара «Люфтганзы» Эрхарда Мільха, які апынуўся менавіта тым чалавекам, які быў здольны справіцца з гэтай задачай.
Пад кіраўніцтвам Герынга, Мільха і Вефера, якія працавалі ў абстаноўцы найстрогай сакрэтнасці і пры поўнай падтрымцы Гітлера, па ўсёй Германіі разгарнулася будаўніцтва новых авіяцыйных заводаў, аэрадромаў і трэніровачных баз.
першыя пяхотныя батальёны люфтвафэ з наземнага персаналу былі ўтвораны ў студзені 1942 года ў час Маскоўскай бітвы для абароны інфраструктуры люфтвафэ ад партызан і дэсантаў РСЧА, але былі распушчаны да снежня 1942 года; з кастрычніка 1942 года з прычыны вялікіх страт вермахта на Усходнім Фронце пачынаецца фарміраванне палявых рэгулярных дывізій люфтвафэ , і да мая 1943 года была створана 21 палявая дывізія люфтвафэ; у лістападзе 1943 года перайшлі пад кіраванне Сухапутных УС ;
Нумарацыя эскадрылляў у эскадры была скразной: у групу ўваходзілі 1-я, 2-я і 3-я эскадрыллі, у — 4-я, 5-я, 6-я і г. д. Нумар эскадрыллі запісваўся арабскай лічбай з кропкай.
І нават нягледзячы на тое, што тактыка знішчальнікаў саступала тактыцы нямецкай знішчальнай авіяцыі, самая дасканалая сістэма паветранага выяўлення ў свеце дазваляла брытанцам з 4-хвіліннай затрымкай накіроўваць у любую кропку Англіі колькасна праўзыходзячую колькасць знішчальнікаў, нават у паўднёва-ўсходнюю частку краіны, даступную радыусу дзеяння -109.
Праводзілася сіламі 2-га і 3-га паветраных флатоў, якія базіраваліся ўздоўж атлантычнага ўзбярэжжа ад Даніі да Бардо ў Францыі, і далёкай авіяцыяй 5-га паветранага флоту ў Нарвегіі, якая адрывала частку знішчальнай авіяцыі Вялікабрытаніі на паўночны ўсход краіны.
Прамежкавыя мэты кампаніі, у выніку адсутнасці адзінства меркаванняў у ваеннага камандавання Рэйха, на ўсім яе працягу заставаліся няяснымі, у выніку чаго сілы паветраных флатоў распыляліся на рашэнне адразу некалькіх задач (удары па аэрадромах, барацьба з суднаходствам, знішчэнне авіяпрамысловасці, знішчэнне партовай інфраструктуры, вымотванне знішчальнай авіяцыі Вялікабрытаніі і г. д.), і ні адна з іх не была даведзена да канца.
Нягледзячы на тое, што на 23 жніўня нямецкая разведка ўстанавіла, што ВПС Вялікабрытаніі для папаўнення высокіх страт лётчыкаў-знішчальнікаў прыцягваюць пілотаў бамбардзіровачнай авіяцыі, аперацыя супраць сіл брытанскага Камандавання знішчальнай авіяцыі была нечакана спыненая.
Галоўныя сілы знішчальнікаў люфтвафэ былі накіраваны на суправаджэнне бамбардзіроўшчыкаў, якія ажыццяўлялі па загадзе Гітлера «удары адплаты» — бамбардзіраванне буйных гарадоў Вялікабрытаніі.
Асабліва гнуткай арганізацыяй адрознівалася знішчальная авіяцыя, у якой звычайнай з’явай было вядзенне баявых дзеянняў групамі адной эскадры , якія знаходзіліся на адлегласці некалькіх сотняў кіламетраў адна ад адной.
Пасля страты многіх каштоўных лётчыкаў над Англіяй і Ла-Маншам было прынята рашэнне перарабіць траціну -110 у знішчальнікі-бамбардзіроўшчыкі, з прычыны чаго страты абодвух бакоў рэзка скараціліся.
Да сярэдзіны 1920-х гадоў у Германіі была створана высокаэфектыўная авіяцыйная прамысловасць (заводы «Фокевульф» у Брэмене, «Дарнье» у Фрыдрыхсгафене, «Хейнкель» у Варнемюндзе, «Юнкерс» у Дэсау, «Месершміт» у Аўгсбургу).
У той час, як перамогшыя саюзнікі ўсё яшчэ лёталі на састарэлых драўляных біпланах, нямецкія канструктары распрацавалі больш сучасныя металічныя монапланы з вольнапад’ёмным крылом і прыбіраючыміся шасі.
З надыходам сезону дажджоў і халадоў нямецкія палявыя аэрадромы ператварыліся ў пляцоўкі з брудам, і нямецкае камандаванне афіцыйна вырашыла, што ўмовы надвор’я перашкаджаюць правядзенню дэсантнай аперацыі (у Гітлера паўсталі сур’ёзныя асцярогі адносна магчымага нападу з боку СССР, у выпадку ажыццяўлення нямецкага марскога дэсанта ў Англію), і стала ясна, што бітва за Брытанію прайграна.
Да 1939 году, да пачатку Другой міравых войны перавага люфтвафэ забяспечвалася, з аднаго боку, вопытам Грамадзянскай вайны ў Іспаніі (неабходна адзначыць, што савецкія лётчыкі мелі такую ж магчымасць набраться вопыту ў той самай Іспаніі), у якой выкарыстоўваліся такія самалёты, як -87 і .
Пасля заваёўвання панавання ў паветры вышэйшае палітычнае і ваеннае кіраўніцтва Трэцяга рэйха планавала пачаць аперацыю «Марскі леў», па высадцы нямецкіх войскаў на Брытанскія астравы з мэтай іх акупацыі.
Узнікненне Спасавай слабады адносіцца да 17-а стагоддзя, калі праз мяжу, якая падзяляла Вялікае Княства Літоўскае і Рускую дзяржаву, пачалася масавая міграцыя старавераў, якія шукалі магчымасць свабодна здзяйсняць набажэнствы, і якіх прываблівалі чуткі аб аб непраходных лясах, адсутнасці падвойных падаткаў і пашпартоў, а таксама аб гатоўнасці мясцовых уладаў саступаць ім зямлю .
Яе жыхары лічыліся дастаткова ўплывовымі і заможнымі (пасля ўзвядзення там у сярэдзіне 18 стагоддзя Праабражэнскай царквы яны настойвалі на ўсталяванні ў Спасавай слабадзе стараверскай епіскапскай кафедры).
20 стагоддзяў там адзначаліся рознакаляровыя драўляныя дамкі, акружаныя садамі і гародамі, парадак і чысціня, кветкі ў дварах, кветніках і на вокнах, нязменны васьміканцовы крыж ці абразок над кожнымі варотамі, лаўкі з падлакотнікамі і навесы над веснічкамі на драўляных кранштэйнах.
Мясцовыя жыхары займаліся хлебаробствам, ахотай, ганчарным промыслам, прадзеннем, ткацтвам, тут былі знойдзены прымітыўныя горны, ў якіх варылі метал і ямы, у якіх курылі смалу і дзёгаць.
На поўначы і паўночным захадзе мяжуе з тэрыторыяй горада абласнога значэння Рыдэр, на захадзе — з Глубокаўскім раёнам і з тэрыторыяй горада абласнога значэння Усць-Каменагорск, на паўднёвым-захадзе — з Уланскім раёнам, на поўдні — з Какпекцінскім раёнам, на паўднёвым усходзе — з Катон-Карагайскім раёнам, на паўночным усходзе і ўсходзе — з Рэспублікай Алтай Расіі.
Зыранаўскі раён Сяміпалацінскай акругі з цэнтрам у вёсцы Зыранаўка быў утвораны 17 студзеня 1928 года з Зыранаўскай, часткі Пазднякоўскай валасцей Бухтармінскага павета і часткі Савецкай воласці Усць-Каменагорскага павета Сяміпалацінскай губерні.
Заходнюю і цэнтральную часткі раёна займаюць адгор’і і перадгор’і Ульбінскага хрыбта, на поўначы — хрыбет Холзун, на ўсходзе — хрыбет Лісцвяга, дзе знаходзіцца вышэйшая кропка раёна — гара Быструхінскі Шпіль .
24 лютага 1935 года раён быў разузбуйнены: восем сельсаветаў ўтварылі новы Бухтармінскі раён, тры сельсаветы ўвайшлі ў склад новаўтворанага Большанарымскага раёна, адзін сельсавет адышоў да Тарбагатайскага раёна.
План экспедыцыі складаўся ў наступным: дасягнуць у раёне Зямлі Франца-Іосіфа, як магчыма большай паўночнай шыраты, арганізаваць там базу для зімоўкі, і пасля зімоўкі на сабачых запрэжках па лёдзе дасягнуць полюса.
Урачыста прыняўшы на судне архангельскага губернатара А. Энгельгарда, герцаг Абруццкі разам з ім у той жа дзень прыбыў на Саборную прыстань, дзе іх сустрэлі прадстаўнікі мясцовых уладаў і замежных консульстваў.
Прынц Луі́джы Амедэ́а Саво́йскі (Людвіг Амедэй, прынц Савойскі, цалкам: прынц Луіджы Амедэа Джузэпэ Марыя Фердынанда Франчэска д’Аоста, герцаг Абруццы — ) — італьянскі прынц Савойскай дынастыі, падарожнік, адмірал.
Назіранне сігналу 170817 адразу трыма дэтэктарамі дазволіла вызначыць напрамак на крыніцу; лакалізацыя крыніцы вызначана ўнутры вобласці на нябеснай сферы ў цялесным вугле 28 квадратных градусаў .
на аснове дадзеных гравітацыйна-хвалевага ўсплёску вызначылі не толькі факт зліцця дзвюх нейтронных зорак, што павінна прывесці да сігналу ў аптычным дыяпазоне, але і прыблізную адлегласць да самой сістэмы.
З уводам у строй 1 жніўня 2017 года абсерваторыі , размешчанай паблізу італьянскага горада Піза, колькасць гравітацыйных дэтэктараў дасягнула трох, і з’явілася магчымасць устанавіць каардынаты гравітацыйнага сігналу больш дакладна.