polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Калі яшчэ ў 1919 годзе ў краінах-пераможцах Першай сусветнай вайны, што ініцыявалі рэферэндум, пераважалі антынямецкія настроі, то ў 1920-м годзе Вялікабрытанія ўжо пачала баяцца ўзмацнення Францыі і СССР, які фармаваўся на кантыненце, а таму прыклала ўсе намаганні для мінімізацыі гэтых працэсаў за кошт умацавання межаў нямецкай дзяржавы на ўсходзе.
Сярод іх быў ліст ад Універсітэцкай прэсы Оксфарда : яны абнаўлялі энцыклапедыю класічнай музыкі, у сувязі з чым запрашвалі інфармацыю пра Ван дэн Будэнмаера, бо іх уласныя даследаванні ні да чаго не прывялі.
У ходзе прыбярэжнага рассялення, як мяркуецца, былі першапачаткова праз Баб-эль-Мандэбскі праліў заселеныя Аравійскі паўвостраў, Індастан, Паўднёва-Усходняя Азія, Новая Гвінея, Аўстралія , прыбярэжны Кітай і Японія.
Гэты перыяд звязваецца з распаўсюджваннем у названых вышэй рэгіёнах мітахандрыяльных гаплагрупаў і , а таксама гаплагрупаў -храмасомы і . Згодна з гэтай тэорыі, людзі, падобныя сучасным негрытосам або прота-аўстралоідам, прыбылі на Аравійскі паўвостраў з Афрыкі, затым на паўднёвае ўзбярэжжа Індастана, затым на Андаманскія астравы і ў Інданэзію, адкуль ужо рассяліліся на поўдзень, у Аўстралію, і на поўнач, у Японію.
Генаграфічны праект, ініцыяваны часопісам , выкарыстоўвае тэрмін «прыбярэжны клан» для апісання першапачатковых чалавечых групаў, адносіўшыхся да гаплагрупы , якія рассяліліся на ўсход з Афрыкі ўздоўж ўзбярэжжа каля 50 тыс. гадоў таму.
Аднак падобны ваяўнічы курс для Чэхіі пачатку стагоддзя, з прычыны з’яўлення на яе граніцах моцных суседзяў — Польшчы і Венгрыі — быў немагчымым, і Ольдржых адправіў воінаў і чыноўнікаў, якія апынуліся «лішнімі», у зноў набытую Маравію.
12 мая 1012 года Ольдржых пры падтрымцы імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі Генрыха скінуў брата і абвясціў сябе князем чэшскім, пры гэтым прызнаўшы вярхоўную ўладу Свяшчэннай Рымскай імперыі.
Во́льга Ві́ктараўна Наза́рава — беларуская біятланістка расійскага паходжання, чэмпіёнка Еўропы, прызёр чэмпіянату свету, пераможца Універсіяды, неаднаразовая чэмпіёнка свету па летнім біятлоне.
Бруховічы ці Брухавычы — пасёлак гарадскога тыпу ў складзе горада Львова, з 1957 года падпарадкаваны Львоўскаму гарадскому савету як частка Шаўчэнкаўскага раёна Львова, уваходзіць у склад Львоўскай аб'яднанай тэрытарыяльнай грамады і Львоўскай агламерацыі.
Пасёлак размешчаны ў цэнтральнай частцы Львоўскай вобласці і мяжуе на поўдні з горадам Львовам, на паўночным усходзе з сёламі Жоўкаўскага раёна Львоўскай вобласці — Малымі Грыбовічамі і Воляй-Гамулецкай, на захадзе з вёскай Яварыўскага раёна Львоўскай вобласці — Біркамі.
Упершыню паселішча згадваецца ў дакументах за 1440 г. Граматай караля Уладзіслава, датаванай 21 ліпеня 1444 г. было дазволена засяляць «кметям, земляробам і корчмарям» землі на беразе ракі Брухаўчанкі.
Паўднёвая частка пасёлка — гэта забудаваная пасялковая тэрыторыя, паўночная частка — гэта зона санаторна-рэкрэацыйных устаноў, усходняя частка — зона рэкрэацыйных тэрыторый і пасялковага цэнтра.
Да верасня 1943 года гвардыі малодшы лейтэнант Іван Двадненка камандаваў артылерыйскай батарэяй 60-га гвардзейскага кавалерыйскага палка 16-й гвардзейскай кавалерыйскай дывізіі 7-га гвардзейскага кавалерыйскага корпуса 61-й арміі Цэнтральнага фронту.
27 верасня 1943 года, нягледзячы на масіраваны агонь артылерыі і мінамётаў праціўніка, Двадненка са сваёй батарэяй паспяхова пераправіўся праз Днепр у раёне вёскі Ніўкі Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларускай ССР і ўступіў у бой з варожымі войскамі.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 9 лютага 1944 года за «ўзорнае выкананне баявога задання камандавання ў барацьбе з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» гвардыі малодшы лейтэнант Іван Двадненка пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага .
Сан-Стэфанскі дагавор значна абвастрыў адносіны паміж Расіяй і іншымі вялікімі дзяржавамі, паколькі ён быў заключаны ў парушэнне раней заключаных Расіяй сакрэтных пагадненняў з Аўстра-Венгрыяй — у прыватнасці Рэйхстагскага дагавора 1876 года і Будапешцкай канвенцыі 1877 года.
На Ялцінскай канферэнцыі 1945 году, дзе паміж СССР, ЗША і Брытаніяй абмяркоўвалася пасляваенная Еўропа, таксама ўздымалася пытанне аб уступленні Савецкага Саюза ў вайну ў Азіяцка-Ціхаакіянскім рэгіёне з Японіяй.
Гэта было выгадна не толькі англічанам і амерыканцам, але і савецкаму лідару Сталіну, які хацеў вярнуць Паўднёвы Сахалін і Курылы, якія адышлі да Японіі пасля руска-японскай вайны 1904—1905 гадоў.
Адначасова авіяцыя нанесла масіраваныя ўдары па ваенных аб’ектах у Харбіне, Сіньцзіне і Цзіліне, па раёнах засяроджвання войскаў, вузлах сувязі і камунікацыях японцаў у памежнай зоне.
У другой палове 1930-х у СССР і Трэцім рэйху мадэрнізм даволі хутка саступае манументальным класіцызму і ампіру; у дамах 1930-х сустракаюцца пераходныя варыянты сінтэзу мадэрнізму і класіцызму (часам для гэтай архітэктуры вылучаюць тэрмін постканструктывізм).
У той жа час, перш за ўсё ў Францыі, і ў Амерыцы, становіцца папулярным стыль Ар-дэко — ён сумяшчаў машынныя тэхнагенныя формы мадэрнізму з традыцыйнымі арганічнымі матывамі, перш за ўсё мадэрну.
Архітэктура мадэрнізму — тэрмін, які абагульняе ў сабе некалькі плыняў, стыляў у архітэктуры, якія ўзніклі ў стагоддзі і спрабавалі прыўнесці ў архітэктуру рысы імклівага тэхналагічнага развіцця.
Камандванне над дацкім флотам было даручана вопытнаму нарвежскаму адміралу Корту Адэлеру Сівертсену, а пасля яго раптоўнай смерці ў лістападзе таго ж года — Юэлю, як меркавалася, на час, таму што кароль жадаў бачыць на пасадзе камандуючага праслаўленага галандскага адмірала Карнеліса Тромпа.
У час гэтай кампаніі Юэль удзельнічае 1 чэрвеня ў бітве каля вострава Эланд, у час якой узначалены ім авангард флоту адзначыўся актыўным вядзеннем бою, пры яго непасрэдным удзеле быў захоплены шведскі лінейны карабель «Нептунус», а шведскі флот панёс істотныя страты, у тым ліку былі забітыя два адміралы, і прымушаны ўцякаць.
Аматары горных лыж і біятлона аддаюць перавагу з’яўленню тут у перыяд з лістапада па красавік, але ўвесь астатні час года ў Холменколене дзейнічае турыстычная інфраструктура: гасцявыя катэджы, кафэ і рэстараны , музей, сувенірныя крамы.
Іштван Месарош лічыў, што сацыяльная рэвалюцыя, якая стаіць на парадку дня, будзе антыкапіталістычнай, а не сацыялістычнай, гэта значыць задасць напрамак руху ў бок пераадолення дыктатуры капіталу ў грамадстве.
У сувязі з гэтым пасляревалюцыйнае грамадства разглядаліся ім як складовыя часткі арганічнай сістэмы капіталу, якія не да канца пераадолелі капітал як грамадскае стаўленне, пакуль антыкапіталістычны рух не ахопіць увесь свет — сусветную сацыялістычную рэвалюцыю Месарош разглядаў не як аднаразовы радыкальны акт, а як працэс.
Расійскі палітолаг Аляксандр Тарасаў лічыў, што Маркс памылкова вызначыў у якасці рухаючай сілы сацыялістычных рэвалюцый рабочы клас, так як у яго час перадумовы для сацыялізму не сфарміраваліся, а рэвалюцыі, названыя сацыялістычнымі, адбыліся насуперак марксісцкім прынцыпам, калі нават у бліжэйшай перспектыве не было відаць прыкмет новага спосабу вытворчасці.
Паветра перацякае праз грэбень хрыбта, накіроўваецца па зацішных схілах у даліну, і пры апусканні яго тэмпература павышаецца, а вільготнасць памяншаецца ў выніку адыябатычнага награвання — на адзін градус на кожныя 100 м спуску.
Баргузін — магутны ўсходні байкальскі вецер, згаданы ў песні «Слаўнае мора - свяшчэнны Байкал», дзьме галоўным чынам у цэнтральнай частцы возера з баргузінскага даліны ўпоперак і ўздоўж Байкала.
Містраль — халодны паўночна-заходні вецер, што дзьме з Севен на міжземнаморскае ўзбярэжжа Францыі ў вясновыя месяцы і які з'яўляецца сапраўднаю карай для сельскай гаспадаркі даліны Роны і ўсяго Праванса.
Мясцовыя вятры — вятры, адрозныя якімі-небудзь асаблівасцямі ад асноўнага характару агульнай цыркуляцыі атмасферы, але якія заканамерна паўтараюцца і аказваюць прыкметны ўплыў на рэжым надвор’я ў абмежаванай частцы ландшафту або акваторыі.
Узнікненне мясцовых вятроў звязана галоўным чынам з вялікімі вадаёмамі або з гарамі іх прасціраннем адносна агульных цыркуляцыйных патокаў і размяшчэннем горных далін , а таксама са зменаю агульнай цыркуляцыі атмасферы мясцовымі ўмовамі .
Напрыклад, толькі на Байкале з прычыны розніцы прагравання вады і сушы і складанага размяшчэння хрыбтоў са стромымі схіламі і з глыбокімі далінамі адрозніваюць не менш за 5 мясцовых вятроў: баргузін — цёплы паўночна-ўсходні, горны — паўночна-заходні вецер, які выклікае магутныя штормы, сарма — раптоўны заходні вецер, які дасягае ўраганнай сілы да 80 м / с, далінныя — паўднёва-заходні култук і паўднёва-ўсходні шалонік
У некаторым сэнсе, да мясцовых вятроў можна аднесці і тарнада — моцны атмасферны віхор над сушай у Паўночнай Амерыцы, які адрозніваецца выключна вялікі паўтаральнасцю, утвараецца ў выніку сутыкнення халодных мас з Арктыкі і цёплых мас з Карыбскага басейна.
31 сакавіка 1919 года 6000 стракапытаўцаў уплаў перасеклі Прыпяць і далучыліся да частак УНР у якасці адасобленага Руска-Тульскага атраду, яшчэ каля 2000 паўстанцаў патрапілі ў палон .
Мясцовае насельніцтва скептычна паставілася да новай улады (са снежня 1918 года па сакавік 1919 года гэта была 4-я змена ўлады ў горадзе), шэрагі паўстанцаў папоўнілі толькі адстаўныя афіцэры царскай арміі, чыгуначнікі, гімназісты і члены шэрагу спартыўных таварыстваў.
Уладзімір Васільевіч Стракапытаў (16 чэрвеня 1890, Тула, Расійская Імперыя — 5 красавіка 1941, Талін, Эстонская ССР, СССР) — штабс-капітан царскай арміі, кіраўнік антысавецкага ўзброенага выступу ў сакавіку 1919 года .
У стагоддзі было ўзнагароджана толькі сем чалавек, якія не належалі да гэтай катэгорыі: Уінстан Чэрчыль , фельдмаршал Бернард Мантгомеры , генерал Дуайт Эйзенхаўэр , а таксама датчане Вільгельм Томсен , Ганс Нільсен Андэрсан , Нільс Бор і былы глава фірмы . - , прадпрымальнік Арнольд Мёлер .
У статуце ордэна Слана гэтага часу адлюстроўваўся яшчэ і рэлігійны характар ордэнскага «Брацтва Найсвяцейшай Дзевы Марыі», аднак у эпоху Рэфармацыі эмблематыка гэтага старажытнага ордэна пазбавілася свайго рэлігійнага зместу.
Знак ордэна слана ўяўляе сабой мініяцюрную аб'ёмную скульптурку: слон, пакрыты белай эмалью і ўпрыгожаны дыяментамі, нясе на спіне баявую вежку, да якой, у сваю чаргу, мацуецца кольца.
2 лютага 1626 года літоўскі надворны маршалак Крыштаф Весялоўскі выдаў фундацыйны дакумент на будаўніцтва ў Квасоўцы парафіяльнага касцёла Беззаганнага Зачацця Найсвяцейшай Панны Марыі.
Атон — у 1290—1312 гадах герцаг Ніжняй Баварыі з дынастыі Вітэльсбахаў, які з’яўляўся з 1305 па 1307 гады венгерскім каралём пад імем Бела . Кіраваў Ніжняй Баварыяй, у розны час маючы чатырох суправіцеляў.
Маладзечанскі настаўніцкі інстытут (поўная назва — Маладзечанскі дзяржаўны настаўніцкі інстытут Міністэрства асветы БССР) — дзяржаўная педагагічная вышэйшая навучальная ўстанова, якая дзейнічала ў г. Маладзечна з 1947 па 1955 гг. Згодна некаторых звестак, не даваў вышэйшай адукацыі.
Галіна Сямёнаўна Рыжэвіч, настаўніца гісторыі Залескай школы, якая паступала ў інстытут у 1951 годзе, узгадвае: «На той час настаўнікаў не хапала, таму ў інстытуце рыхтавалі спецыялістаў шырокага профілю».
На думку журы, найвялікшы ўнёсак у беларускі кінематограф зрабіў адзін з наступных фігурантаў: класікі Валерый Рыбараў і Міхаіл Пташук, дакументалісты Галіна Адамовіч і Віктар Аслюк, акцёр і рэжысёр Уладзімір Паначэўны, рэжысёр Вячаслаў Нікіфараў, старшыня Беларускага саюза кінематаграфістаў Віктар Васільеў.
Класік Віктар Тураў, гукарэжысёр Уладзімір Галаўніцкі, акцёр Уладзімір Гасцюхін, аніматары Міхаіл Тумеля і Алена Пяткевіч, Вячаслаў Нікіфараў былі у спісе магчымых атрымальнікаў кінапрэміі за ўклад у замежны кінематограф.
З 18 па 26 снежня ў Нацыянальным цэнтры сучаснага мастацтва адбудуцца паказы фільмаў-удзельнікаў і лаўрэатаў кінапрэміі, у тым ліку «Пацалунак восені» рэжысёра Андрэя Голубева, майстар-класы і творчыя сустрэчы.
Да ўдзелу дапускаюцца фільмы, прадзюсарамі якіх з’яўляюцца рэзідэнты Рэспублікі Беларусь, вытворчасці двух апошніх гадоў да 1 кастрычніка года, у якім прысуджаецца прэмія, а таксама іх аўтары, іншыя ўдзельнікі здымачных груп і выканаўцаў роляў у такіх фільмах.
Да ўдзелу ў намінацыях «За выдатны ўклад у беларускі кінематограф» і «За выдатны ўклад беларускіх кінематаграфістаў у замежны кінематограф» дапускаюцца грамадзяне Беларусі, якія ўнеслі значны ўклад суадносна ў беларускі і ў замежны кінематограф.
Для пацвярджэння адпаведнасці кваліфікацыйным патрабаванням удзельнік павінен прадставіць дакументы, якія засведчваюць права ажыццяўляць адпаведны від дзейнасці па аказанні паслуг, інфармацыю, што пацвярджае наяўнасць вопыту работы і кваліфікаванага персаналу.
Арганізатарамі конкурсу з’яўляюцца Міністэрства культуры Беларусі, Мінскі гарадскі выканаўчы камітэт, Нацыянальная кінастудыя «Беларусьфільм», грамадскае аб’яднанне «Беларускі саюз кінематаграфістаў», «Беларуская гільдыя акцёраў кіно».
Конкурс праводзіцца ў мэтах захавання і развіцця лепшых традыцый і дасягненняў беларускага кінамастацтва, іх папулярызацыі ў Беларусі і за яе межамі; стымулявання вытворчасці фільмаў і фарміравання нацыянальнага кінарынку; выяўлення і падтрымкі таленавітых творчых работнікаў у галіне кінематаграфіі, павышэння іх прафесійнага майстэрства.
У верасні 1940 года Антанеску пры падтрымцы «Жалезнай Гвардыі» здзесніў дзяржаўны пераварот, скінуўшы старога караля Караля і пасадзіўшы на прастол яго сына Міхая , які стаў чыста намінальнай фігурай.
Мяцеж 1941 года ў Румыніі — узброены мяцеж «Жалезнай Гвардыі» супраць кандукэтора Іона Антанеску, які суправаджаўся яўрэйскімі пагромамі з 21 па 23 студзеня 1941 года ў Румыніі.
Так, да 1960 года было вырашана, што будзе чатыры станцыі («Ленінградская», «Завод Войкава», «Водны стадыён» і «Рачны вакзал»), прытым пляцоўка ад «Завода Войкава» да «Рачнога вакзала» будзе наземнай, але пазней вярнуліся да плана 1959 года.
Азарэвіч у Наварасійскім універсітэце ў Адэсе — выконваючы абавязкі экстраардынарнага прафесара, прафесар кафедры рымскага і грамадзянскага права, сакратар юрыдычнага факультэта , дэкан юрыдычнага факультэта .
У 1958 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Комбинированный силос в кормлении свиней», у 1983 годзе доктарскую на тэму «Полноценное кормление свиней на основе изучения состава кормов и использования комбикормов из муки ячменной и БВМД».
Ганаровыя граматы Вярхоўнага Савета БССР, Міністэрства сельскай гаспадаркі БССР, Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь, Віцебскага абласнога камітэта КПБ і Віцебскага аблвыканкама і інш.
За ўдзел у вайне ў Іспаніі Шперле быў узнагароджаны Іспанскім крыжом — спецыяльнай узнагародай, заснаваны Гітлерам ў 1939 годзе для немцаў, якія ўдзельнічалі ў Іспанскай грамадзянскай вайне.
Легіён складаўся з добраахвотнікаў, камандны і лётны склад камплектаваўся з афіцэраў і унтэр-афіцэраў люфтвафэ, а ў тэхнічны персанал ўваходзілі грамадзянскія спецыялісты нямецкіх авіябудаўнічых заводаў .
Ідэя помніка была прапанавана міністру культуры Уладзіміру Мядзінскаму ініцыятыўнай групай ветэранаў Вялікай Айчыннай вайны, якія выказалі пажаданне ўшанаваць памяць сабак, якія падчас вайны неслі службу ў дзейнай арміі.
У гады вайны налічвалася больш за 60 тысяч сабак розных парод, якія выцягвалі з-пад абстрэлу параненых, дастаўлялі боепрыпасы і баявыя данясенні, выяўлялі і абясшкоджвалі выбуховыя прылады праціўніка.
Станцыя адкрыта 30 снежня 1963 года пры падаўжэнні Кіраўска-Фрунзенскай лініі на паўднёвы захад ад станцыі «Універсітэт» у складзе пляцоўкі «Універсітэт» — «Паўднёва-заходняя», пасля ўводу ў эксплуатацыю якога ў Маскоўскім метрапалітэне стала 68 станцый.
У 1991 годзе пры ўсталяванні новага адміністрацыйна-тэрытарыяльнага падзелу Масквы станцыя аказалася на тэрыторыі зноў утворанай Заходняй акругі; такім чынам, сувязь паміж назвай станцыі і яе размяшчэннем парушылася.
Ад «Паўднёва-заходняй» выязжаюць аўтобусы і маршрутныя таксі ў раёны Ачакава, Сонцава, Нова-Перадзелкіна, Трапарова-Нікуліна, горад Маскоўскі, аэрапорт «Унукава».
У 1808 годзе Мікалай Янкоўскі, канонік мінскай катэдры і тагачасны ўладальнік вёскі, сумесна з пляменнікамі Амброзіем і Алойзам Янкоўскімі, зафундавалі тут самастойную парафію і касцёл, кансэкраваны пад тытулам св.
Дзеючы сёння драўляны неагатычны касцёл у Канвелішках быў пабудаваны на гістарычным месцы (стары касцёл згарэў, крыж ад яго знаходзіцца над безымяннай магілай на парафіяльных могілках) у цэнтры вёскі ў 1916 годзе і асвечаны пад новым двайным тытулам – у гонар Найсвяцейшага Сэрца Пана Езуса і Найчысцейшага Сэрца Найсвяцейшай Панны Марыі.
16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Навасёлкаўскага сельсавета, 11 красавіка 1960 года — частка скасаванага Трылесінскага сельсавета (15 населеных пунктаў: Атраднае, Ветка, Вялікі Кудзін, Калінін, Кастрычнік, Красны Пахар, Ленінскі, Ліпіншчына, Ляшчэўнік, Малы Кудзін, Малы Трылесін, Пачапок, Пушча, Рубеж, Чырвоная Звязда).
23 снежня 2009 года ў склад сельсавета перададзеныя населеныя пункты Вялікі Трылесін, Запакулле, Шылавічы, якія знаходзіліся ў раённым падпарадкаванні, у склад Вішоўскага сельсавета перададзены 11 населеных пунктаў (Бракаўшчына, Ізобішча, Карпаўка, Лічынка, Малінаўка, Мікалаеўка, Навасёлкі, Саглассе, Север, Супшынка, Сцяпанаўка).
Пасля знішчэння аўтаноміі Літвы, у склад якой уваходзілі і беларускія землі, і поўнага аб’яднання яе з Польшчай, Слуцкая фабрыка выпусціла паясы з меткай у выглядзе польскага дзяржаўнага герба — аднагаловага арла з каронай.
Стварыў новую сістэму дэкаратыўнага аздаблення сярэднікаў, бардзюраў і галоў паясоў са складанай, шматколернай арнаментацыяй; распрацаваў і відазмяніў вырашэнне галоў паясоў з выявамі букетаў, вазонаў.
У студзені 2022 года пакінуў гомельскі клуб, пасля чаго праходзіў прагляд у «Віцебску» і казахстанскім «Аксу», а ў лютым 2022 года папоўніў склад дэбютанта казахстанскай Прэм’ер-лігі «Мактаарала».
Яўгенія Ярмантовіч у сваёй кнізе «У цені замка Гедзіміна» апісвае вуліцу ў 1930-я гады: «Вуліца Сувальская была густа забудавана з абодвух бакоў. Паміж разнастайнымі крамамі і крамкамі амаль не было прамежкаў, так блізка суседнічалі яны паміж сабой. Стваралася ўражанне вялікага гандлёвага цэнтра».
У пачатку ХХ стагоддзя Віленская была гандлёвым і прамысловым цэнтрам Ліды, на ёй размяшчаліся 206 прадпрыемстваў: майстэрні, аптэкі, пякарні, кафэ, кандытарскія, чайныя, корчмы, гасцініцы, кінематограф, банкірскія канторы, казначэйства, шматлікія крамы, склады і пошта.
Унутры вузкіх выцягнутых да Лідзейкі і Каменцы двароў размяшчаліся заводы — медаварны, 2 піваварныя, 2 лесапільныя, чыгуналіцейны, цукерачная і тытунёвая фабрыкі, 2 друкарні.
Пачынаецца ад скрыжавання вуліц Замкавай і Грунвальдскай каля плошчы 600-годдзя Ліды і Лідскага замка, перасякае вуліцу Ленінскую, з ўсходу прымыкае вуліца Таўлая, з захаду — вуліца Кірава, далей перасякае вуліцы Міцкевіча, 8 Сакавіка, з паўднёвага ўсходу прымыкае вуліца Фабрычная, завяршаецца за чыгуначнымі пуцямі скрыжаваннем з вуліцай Льва Талстога, пераходзячы ў вуліцу Свярдлова.
Гістарычна Віленская-Замкавая была галоўнай вуліцай вузкай сялібнай тэрыторыі, заціснутай паміж двума рэкамі, і паўтарала абрысы водападзелу, ідучы ад замка каля зліцця рэк у кірунку да Вільні, ад якога і пайшла назва.
У выніку згарэлі касцёл піяраў, школьны двор, частка дамоў каля Рыначнай плошчы і 43 дамы ўздоўж вуліцы Віленскай, паводле іншых звестак, згарэлі 80 яўрэйскіх дамоў і 40 хрысціянскіх, а таксама павятовая драўляная паштовая кантора.
Па Віленскай вуліцы склаўся кампактны двухцэнтрава лінейны грамадскі цэнтр, абумоўлены камунікацыяй паміж дзвюма плошчам: галоўнай гандлёва-адміністрацыйнай шматвугольнага абрысу і культурна-гандлёвай трохвугольнай перад замкам.
З поўдня на поўнач па вуліцы размяшчаліся фарны Крыжаўзвіжанскі касцёл , касцёл Дзевы Марыі і кляштар кармелітаў, ратуша , сінагога , базыльянская царква з манастыром , касцёл Святога Іосіфа .
У 1921 г. частка вуліцы Віленскай да чыгуначнага пераезду была перайменавана ў вуліцу Сувальскага палка, названую ў гонар , які не пусціў у Ліду часці Чырвонай Арміі, якія ўцякалі пасля паражэння пад Варшавай у 1920 годзе.
У сярэдзіне стагоддзя, па ўспамінах Мірона Браніслава Нарбута, Ліда гэта «адна доўгая вуліца Віленская, якая праходзіць па ўсёй даўжыні горада на працягу вярсты. Папярок іншая вуліца — Каменская, па баках вуліцы кароткія: Сенатарская і Крывая і, нарэшце, Рынак».
Яго бацька, Людвіг Баварскі ўз’яднаў Баварыю ў 1340 годзе, а калі ў 1347 годзе ён памёр, Стэфан змяніў яго ў якасці кіраўніка Баварскага герцагства разам са сваімі пяццю братамі.
Ужо ў 1349 годзе краіна зноў была падзелена паміж братамі на Верхнюю Баварыю і Ніжнюю Баварыю, якая, у сваю чаргу, распалася на герцагствы Баварска-Ландсгуцкае і Баварска-Штраўбінгскае.
Пасля часавага прымірэння Вітэльсбахаў з Карлам , імператарам Свяшчэннай Рымскай імперыі, які, нарэшце, прызнаў усе ўладанні Вітэльсбахаў, Стэфан прыняў удзел у паходзе Карла ў Італію ў 1354 годзе.
У снежні 1944 года, здзейсніўшы манеўр праз цяжкапраходныя, горныя раёны Чарнагорыі і Босніі нямецкія войскі выйшлі з акружэння і былі перадыслакаваныя ў Венгрыю, а некаторыя падраздзяленні — у Аўстрыю і на поўдзень Германіі.
Вуглавы камень, які 5 чэрвеня 1991 года быў асвечаны папам Янам Паўлам у Беластоку, 23 ліпеня 1994 года гродзенскі біскуп Аляксандр Кашкевіч урачыста ўмураваў у сцяну будучага касцёла.
Тым часам траса вуліцы Пятроўкі паўтарала выгін Нягліннай — Пятроўка выходзіла на Вялікую Дзмітраўку — і на ёй размяшчаліся гандлёвыя рады, а да поўначы — царква Спасу на Коп'е, што дала імя Коп'еўскаму завулку.
Паводле дадзенага ў 1816 годзе Кабінетам міністраў наказу, Камісіі для будынкаў варта трэба было плошчу перад Пятроўскім тэатрам «прызначыць рэгулярным чатырохвугольнікам, як ЯІВ уласнаю найвышэйшаю рукою на плане алоўкам паказаць зрабіў ласку».
У 1780 годзе князь Урусаў і англічанін Мэдакс з найвышэйшага дазволу ўладкавалі ў доме Галіцына агульнадаступны Пятроўскі тэатр , што дзейнічаў да пажару 8 кастрычніка 1805 года (у гэты дзень у тэатры давалі «Русалку», і пагалоска прыпісала пажар «д'ябальскаму» спектаклю).
Сучасная Тэатральная плошча размяшчаецца непасрэдна на захад ад старажытнага рэчышча рэкі Нягліннай, якая рабіла ў гэтым месцы паварот на паўднёвы захад, і часткова захоплівае ўласна рэчышча Нягліннай, якая з 1819 года праходзіць у падземнай трубе па перыметры плошчы.
Яўге́нія Уладзі́міраўна Куцэпа́лава — расійская і беларуская біятланістка, удзельніца зімовых Алімпійскіх гульняў 2002 года, Кубка і чэмпіянату свету ў складзе зборнай Беларусі, прызёр чэмпіянату Расіі па біятлоне, сярэбраны прызёр чэмпіянату свету па летнім біятлоне.
У 2000 годзе заваявала сярэбраныя медалі чэмпіянату свету па летнім біятлоне ў Ханты-Мансійску ў эстафеце у складзе зборнай Расіі разам са Святланай Дзяменцьевай, Наталляй Сакаловай і Яўгеніяй Міхайлавай, а таксама займала чацвёртыя месцы ў спрынце і гонцы пераследвання.
Нават Фюрбрінгер, якому Дзюбуа паведаміў аб сваіх намерах, па-сяброўску адгаворваў маладога вучонага, пераконваючы, што шматгадовае знаходжанне ў экватарыяльнай Азіі загубіць яго ўніверсітэцкую кар'еру, але Дзюбуа не змяніў свайго намеру.
Дюбуа доўга разважаў над знаходкамі: чэрап выдаваў выключную прымітыўнасць істоты з Трыніла, але аб'ём мазгавой поласці быў значна большым, чым у любой чалавекападобных малпы, галёначная костка, мела характэрныя асаблівасці, якія казалі аб прамахаджэнні яе ўладальніка.
Дбайныя вымярэння і параўнанне з аналагічнымі косткамі чалавека і чалавекападобных малпаў пераканалі Дзюбуа, што перад ім рэшткі прамежкавага віду, у будове якога перамяшаліся рысы, характэрныя для антрапоіда і чалавека.
Нарэшце, змучаны і прыніжаны абразамі і нападкамі «калегаў», ён робіць нечаканы для ўсіх крок: у 1897 годзе здае косткі пітэкантрапа на захоўванне спачатку ў музей Тэйлара, а затым у сховішча Лейдэнскага музея.
Каланіяльная адміністрацыя звярнула ўвагу на яго працы і даручыла яму палеанталагічныя даследаванні на Суматры, у выніку чаго ён атрымаў сродкі для вядзення раскопак і змог, нарэшце, пакінуць вайсковую службу.
Імя «Эгле» даволі папулярнае ў Літве і ў перакладзе з літоўскага азначае «елка», а імя «Жальціс» або «Жылвінас» у перакладзе з літоўскага азначае «вуж», хоць, магчыма, гаворка ў казцы ідзе аб выдуманым марскім змеі.
Польскія наземныя войскі прысутнічалі ў кампаніі ў Паўночнай Афрыцы; Італьянская кампанія (у тым ліку захопу кляштарнага пагорка ў бітве пры Монтэ-Касіна); і ў баях пасля ўварвання ў Францыі.