polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Патсдамскае пагадненне 1945 года — дакументы, якія зафіксавалі вынікі Патсдамскай канферэнцыі, якая адбылася незадоўга да заканчэння Другой сусветнай вайны з 17 ліпеня па 2 жніўня 1945 года ў палацы Цэцыліенхоф у Патсдаме.
На Патсдамскай канферэнцыі дзяржавамі-пераможцамі былі прыняты рашэнні аб новым палітычным і тэрытарыяльным ладзе Германіі, яе дэмілітарызацыі, рэпарацыях, якія выплачваліся Германіяй, і лёсе нямецкіх ваенных злачынцаў.
Патсдамскае пагадненне прадугледжвала «ачышчэнне» нямецкага і аўстрыйскага грамадстваў, культуры, прэсы, эканомікі, юрыспрудэнцыі і палітыкі ад любога роду нацыянал-сацыялістычнага ўплыву.
Дэцэнтралізацыя азначала перадачу функцый, адказнасці, рэсурсаў і паўнамоцтваў па прыняцці палітычных рашэнняў на сярэдні і ніжэйшы ўзровень , а ў эканамічнай вобласці — дэканцэнтрацыя эканамічнай моцы Германіі.
Дэмілітарызацыя складалася з роспуск арміі, ліквідацыі запасаў зброі і поўнага дэмантажу ваенна-прамысловага комплексу акупаванай Германіі з мэтай прадухілення далейшай ваеннай пагрозы з яе боку.
Са студзеня 1946 года ў дачыненні да Германіі Саюзніцкім кантрольным саветам у Берліне было выдадзена некалькі дырэктыў па дэнацыяналізацыі, у якіх вылучаліся пэўныя групы асоб, у дачыненні да якіх праводзілася судовае следства.
Пасля смерці праўнука Гі, Гуга , Кіпр аказаўся для роду Лузіньян страчаным, бо спадчыннік і стрыечнік Гуга, быўшы таксама праўнукам Аморы, хоць і насіў прозвішча Лузіньян, але па паходжанні свайму ўжо быў сямейнікам графаў Пуату.
У той час, як Аморы і Гы Лузіньяны, малодшыя прадстаўнікі роду, бралі ўдзел у крыжовых паходах і замацоўвалі за сабой землі на Усходзе, астатнія ў Францыі члены роду імкнуліся ўзмацніць і павялічыць валоданні, якія дасталіся ім на радзіме.
Рауль Лузіньян, малодшы брат Гуга , у 1194 годзе, узяўшы шлюб, набывае графства Э ў Нармандыі, а яго пляменнік Гуга Х Лузіньян у 1220 годзе, жаніўшыся з удавой англійскага караля Іаана Беззямельнага Ізабелай Ангулемскай, робіцца графам Ангулемскім.
Тым часам як графства Э было Лузіньянамі праз пакаленне згублена, графствамі Марш і Ангулем яны валодалі аж да 1309 года, калі, пасля смерці апошняга графа Лузіньян, яго сёстры перадалі гэтыя ўладанні французскай кароне.
У Францыі Гуга дэ Лузіньян па мянушцы «Д'ябал», які паходзіў па маці з роду графаў дэ Ла Марш, пасля стрымання ў 1090-я гады гэтай дынастыі ў мужчынскім калене падаў правы на графства, але ў выніку яно дасталася яго стрыечцы Альмадызе дэ Ла Марш і яе мужу Роджэру Мантгомеры.
У 1178 годзе Ла Марш быў прададзены англійскаму каралю, а ў 1199 годзе Гуга Лузіньян выкраў англійскую каралеву Аліенору Аквітанскую і прымусіў яе і яе сына Іаана Беззямельнага прызнаць яго правы на графства.
На Алімпіядзе Аляксандр выступіў добра: у асабістым турніры ён дабраўся да чвэрцьфіналу, дзе прайграў румыну Міхаю Каваліу ўсяго два ачкі за выхад у паўфінал , а ў камандных спаборніцтвах беларуская каманда прайграла ў чвэрцьфінале італьянцам .
Беларус прайграў ужо ў 1/8 фіналу ў асабістым турніры , а ў камандным першынстве ён пацярпеў крыўднае паражэнне ў чвэрцьфінале, калі каманда Беларусі саступіла італьянскай зборнай толькі адно ачко ў барацьбе за выхад у 1/2 фіналу .
Але ўсё ж Аляксандр адабраўся ў 2016 годзе на сваю трэцюю Алімпіяду ў Рыа-дэ-Жанэйра ў асабістым першынстве шаблістаў, стаўшы адзіным прадстаўніком сваёй краіны на Гульнях у Рыа ў спаборніцтве па фехтаванні.
2 студзеня 2000 года Адам Контрас адправіў відэазапіс у блог, маючы на мэце інфармаванне сваіх сяброў і сям’і аб сваім руху праз усю краіну да Лос-Анджэлеса ў пошуках шоу-бізнесу, што стала першым паведамленнем такога роду, і што пазней стала самым працяглым відэаблогам у гісторыі.
У барацьбе за выкананне гэтага прагнозу Майлза і Гарфілда да іх неўзабаве далучыліся іх анлайн калегі Джэй Дедман, Пітэр Ван Дзійк, Андрэас Хогстрап Педэрсен і Крыстаф Баутен, стварыўшы групу на ! , прысвечаную відэаблогам.
Відэаблогі часта выкарыстоўваюць перавагі вэб-сіндыкацыі для забеспячэння распаўсюджвання відэа праз Інтэрнэт з выкарыстаннем фарматаў сіндыкацыі для аўтаматычнай агрэгацыі і прайгравання на мабільных прыладах і персанальных камп’ютарах .
Паводле энцыклапедый «Брытаніка» і «Іраніка», мяжуючы з Мідыяй, Кападокіяй і Асірыяй, па дадзеных Герадота, Ксенафонта і наступных антычных аўтараў, старажытныя армяне рассяляліся ў рэгіёне ўсходне-анаталійскіх гор, земляў уздоўж ракі Аракс, наваколля гары Арарат, азёр Ван і Урмія, верхніх плыняў рэк Ефрат і Тыгр.
у старажытнаперсідскіх і старажытнагрэцкіх крыніцах, прытым калі ў грэцкіх крыніцах тэрмін ужываецца толькі да армянскага народа то ў персідскіх крыніцах або да старажытных армян у заходняй частцы Армянскага нагор'я, або да ўсяго насельніцтва нагор'я.
Тады, у перыяд заваёвы Ахеменідскімі царамі, Армянскае нагор'е мела змяшанае насельніцтва, напэўна, з перавагай урартаў і армян, чые назвы былі выкарыстаны ў Бехістунскім надпісе 522 года да н.э.
У старажытныя часы назва «Арменія» пазначала ўсё нагор'е, якое, нягледзячы на ўсе палітычныя і гістарычныя змены на працягу гісторыі, такія як часовае аддзяленне некаторых абласцей ці нават поўны распад краіны, быў вызначаны Тарскімі горамі на поўдні, вярхоўямі ракі Еўфрат на захадзе, Каўказскімі горамі на поўначы, Мідыяй Атрапатэноа на ўсходзе.
Рэгіён ахапляе значную частку сучаснай усходняй Турцыі, а таксама паўночна-заходнія часткі Ірана, частку паўднёвых рэгіёнаў сучаснай Грузіі, частку паўднёвых і заходніх рэгіёнаў сучаснага Азербайджана і ўсю тэрыторыю Рэспублікі Арменія.
Як адзначае «Энцыклапедыя ісламу» і іншыя аўтарытэтныя крыніцы па рацэ Кура яна адлучаецца ад каспійскай і грузінскай нізін на ўсходзе і паўночным усходзе, па горных хрыбтах Таўра і Загроса адлучаецца ад Курдыстана і Ірана, а рака Еўфрат вызначае заходнія межы гістарычнай Арменіі.
«Зняцце з крыжа» знаходзілася ў замку Марыі ў Бінчы, дзе ў 1551 годзе карціну ўбачыў іспанскі дваранін Вінсентэ Альварэс, які так адгукнуўся пра твор ван дэр Вэйдэна:
Мастацтвазнавец Лорн Кэмпбел так ідэнтыфікуе персанажаў карціны : Марыя Клеопава; святы Іаан Багаслоў; Саламея-павітуха (у зялёным, падтрымлівае Дзеву Марыю, якая прыйшла ў непрытомнасць); Нікадзім — трымае цела Ісуса; малады чалавек на лесвіцы — слуга Нікадзіма ці Іосіфа Арымафейскага; Іосіф Арымафейскі ; барадаты чалавек за Іосіфам з пасудзінай, верагодна, яшчэ адзін слуга (пасудзіна — атрыбут Марыі Магдаліны, які змяшчае «фунт нарду, вельмі дарагога», якім яна памазала ногі Ісуса) і сама Марыя Магдаліна.
«Зняцце з крыжа» — алтарны абраз (цэнтральная частка трыпціха, яго бакавыя створкі не захаваліся) фламандскага мастака Рагіра ван дэр Вэйдэна, адна з вяршыняў еўрапейскага выяўленчага мастацтва стагоддзя.
Гэта была лепшая карціна ва ўсім замку і нават, я лічу, ва ўсім свеце, таму што я бачыў у гэтых краях шматлікія добрыя карціны, але ніхто не мог параўнацца з ёй па вернасці прыродзе і напоўненасці глыбокай пашанай выяве.
У 1936 годзе быў выкладчыкам Рэспубліканскай школы прапагандыстаў партыі пры ЦК КП Б, затым дырэктарам гэтай школы, пасля ў 1940-х ён быў дырэктарам партыйных курсаў пры ЦК КП Б.
Пасля вызвалення Вілейкі летам 1944 года зноў уступіў у пасаду 1-га сакратара Маладзечанскага абласнога камітэта КП Б; у 1949 годзе завочна скончыў Вышэйшую партыйную школу пры ЦК ВКП .
З 1974 года быў навуковым супрацоўнікам Інстытута гісторыі партыі пры ЦК КПБ, а з 1980 года — старшыня Камісіі па справах былых партызан і актывістаў падполля ў Прэзідыуме Вярхоўнага Савета Беларускай ССР.
На з’ездзе заслухана справаздача Часовага Беларускага Бюро ЦК РКП , якое кіравала ўсімі арганізацыйнымі і палітычнымі мерапрыемствамі па ўзбуйненні БССР — афіцыйна аформленае ў сакавіку 1924 г. далучэнне паветаў Віцебскай, Гомельскай і часткі Смаленскай губерняў з большасцю беларускага насельніцтва (фактычнае вяртанне ўсходніх беларускіх зямель, якія ў 1919 г. па палітычных матывах былі ўключаны ў склад РСФСР).
Звернута ўвага на тое, што пры 70 % беларускага насельніцтва ў апараце кіраўніцтва БССР прапарцыянальна вялікая колькасць прадстаўюкоў іншых нацыянальнасцей; беларусаў у ЦВК і СНК БССР было 35,5 %, у складзе калегій наркаматаў — 22 % і толькі ў сельсаветах — 91 %.
З’езд паставіў задачы павялічыць пралетарскую праслойку ў партыі, дабіцца стварэння ячэек на ўсіх прамысловых прадпрыемствах, прымаць у партыю лепшых прадстаўнікоў бяднейшага сялянства і вясковай інтэлігенцыі.
Адзначыўшы поспехі ў аднаўленні прамысловасці і сельскай гаспадаркі, спыненне дэкласавання пралетарыяту, рост яго колькасці і паляпшэнне матэрыяльнага становішча, з’езд разам з тым указаў на раскіданасць прамысловых прадпрыемстваў, вельмі старое тэхнічнае абсталяванне большасці з іх, недахоп шляхоў зносін і інш.
Галоўным у рабоце партыйных арганізацый на вёсцы з’езд лічыў каапераванне шырокіх сялянскіх мас; абавязаў партыйныя арганізацыі клапаціцца, каб бядняцкім і серадняцкім гаспадаркам аказвалася дапамога танным крэдытам, іншымі льготамі, каб узмацніць камітэты сялянскай узаемадапамогі.
Іван Кузьміч Захараў 1909, в. Ганявічы, Мінская губерня — 15 жніўня 1982, Мінск) — Герой Савецкага Саюза, першы сакратар Асвейскага падпольнага раённага камітэта КП Б Віцебскай вобласці БССР, палкоўнік.
За ўзорнае выкананне заданняў камандавання ў тыле ворага і асаблівыя заслугі ў развіцці партызанскага руху ў Беларусі палкоўніку Захараву Івану Кузьмічу Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 1 студзеня 1944 года прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» .
У пачатку Вялікай Айчыннай вайны эвакуіраваўся ў савецкі тыл, але ўжо ў лістападзе 1941 года быў накіраваны на акупаваную нямецкімі войскамі тэрыторыю для арганізацыі партызанскага руху ў Асвейскім раёне Віцебскай вобласці.
У адрозненне культуры курганных пахаванняў ў стэпавай зоне Еўропы ўтварыліся іншыя культурна-гістарычныя агульнасці: катакомбавая, якая распаўсюдзілася на тэрыторыі ад р. Днестр да р. Волга, пазней — зрубная, што дасягнула Урала.
Насельніцтва шырока выкарыстоўвала бронзавыя вырабы — зліткі, брускі, шыйныя абручы, разнастайныя шпількі з галоўкамі, падвескі, круглаватыя брытвы, шылы, сякеры, наканечнікі стрэл і коп'яў, сярпы, нажы, кінжалы, мячы, часам з літымі дзяржаннямі.
Назва Святошын мае вытокі яшчэ з часоў Кіеўскай Русі стагоддзя і звязваецца з імем Чарнігаўскага князя Святаслава Давыдавіча, таму што гэтыя землі былі яго вотчынай і дасталіся яму ў спадчыну.
У 1918 годзе падчас праўлення гетмана П. П. Скарападскага адбыўся першы адміністрацыйна-тэрытарыяльнае дзяленне Кіева на 17 раёнаў, сярод якіх быў і Святошынскі, пасёлак Святошыно ўключана ў межы горада ў 1919 годзе.
У склад раёна ўваходзяць: Авіягарадок, Акадэмгарадок, Белічы, Брацкая Баршчагоўка, Галаганы, Святошын, Навабелічы, Міхайлоўская Баршчагоўка, Перемога, Паўднёвая Баршчагоўка, Мікольская Баршчагоўка, прамраёны Атрадны і Ніўкі.
У пачатку студзеня 1924 тэрыторыя Кіева была падзелена на 6 ўзбуйненых адміністрацыйна-тэрытарыяльных раёнаў, у тым ліку са Святошынскім падраёнам, які ўваходзіў у склад Рахоўска-Святошынскага.
З красавіка 1953 года служыў у марской авіяцыі камандзірам авіяэскадрыллі знішчальнага авіяпалка, намеснікам начальніка штаба знішчальнай авіядывізіі па камандным пункце і начальнікам штаба знішчальнага авіяпалка .
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны: у лютым 1944 — маі 1945 — старшы лётчык і камандзір звяна 996-га штурмавога авіяцыйнага палка 224-й штурмавой авіяцыйнай дывізіі 8-га штурмавога авіяцыйнага корпуса 8-й Паветранай Арміі .
Мікалай Якаўлевіч Зайцаў (25 сакавіка 1923; сяло Крупкі Аршанскага павета Віцебскай губерні — 18 лютага 2012, горад Мінск) — Герой Савецкага Саюза , палкоўнік , ваенны лётчык 1-га класа , кандыдат філасофскіх навук , дацэнт .
За мужнасць і гераізм, праяўленыя ў баях, Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 29 чэрвеня 1945 года старэйшаму лейтэнанту Мікалаю Зайцаву Якаўлевічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка».
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 4 лютага 1944 года капітан Сцяпан Карнач быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» за нумарам 1463.
Бясплатная раздача дыскаў у абмен на штрафную квітанцыю; міні-канцэрт па тэлефоне для ўсіх, хто патэлефанаваў; конкурс рэміксаў на песні « », у якім удзельнічаюць музыкі з розных краінаў свету; конкурс кавераў — такія акцыі ладзіліся Віталём Артыстам і яго камандай.
Шматразова былі ўзнагароджаныя прэстыжнай беларускай музычнай прэміяй «Рок-каранацыя» ў намінацыях «Дэбют года» , «Песня года» , «Выканаўца года» , «Кліп года» , а таксама ў 2009: Рок-Карона , «Кліп году» , «Альбом году» .
Таццяна Заміроўская дала ў 2008 годзе ў сваёй калонцы на «БелаПАН» такую ацэнку творчасці гурта: «У 1999-м сапраўдным шокам было з’яўленне „Без Билета“ — я люблю іх да гэтага часу, няхай у іх засталося не так ужо і шмат таго, што так прыцягвала ў іх у той час».
Пачынаецца ад скрыжавання з праспектам Незалежнасці, перасякае вуліцы Сурганава і Платонава, з паўднёва заходняга боку да яе прымыкаюць вуліца Батанічная і завулак Казлова, пасля скрыжавання з якім пераходзіць у вуліцу Сталетава.
Пасля пераходу Луізіяны ў склад ЗША кау імкнуліся атрымаць знешнюю дапамогу з боку амерыканскіх ваенных, таму падпісалі мірныя пагадненні ў 1825 г., 1846 г. і 1859 г. Некаторыя кау ўдзельнічалі ў войнах супраць лакота на баку ЗША.
Невялікая частка савецкіх грамадзян, якія пражывалі паблізу мяжы з некаторымі дзяржавамі магла праглядаць замежныя тэлеперадачы ў сістэме , гэта такія краіны, як Нарвегія, Фінляндыя, Румынія, Турцыя, Іран, Пакістан, Кітай, Паўночная Карэя; часткі жыхароў Сахалінскай вобласці даступны прагляд японскіх тэлепраграм у сістэме .
Падобная сітуацыя існуе і ў іншых краінах, напрыклад у Берліне, як і ва ўсёй ГДР, тэлеперадачы вяліся ў сістэме /, а за «сцяной», у Заходнім Берліне, як і ў ФРГ, выкарыстоўваўся /.
Большасць тэлевізараў працягвала выпускацца аднасістэмнымі нават нягледзячы на тое, што з сярэдзіны 1980-х гадоў у іх выкарыстоўваліся мікрасхемы для двухсістэмнага / дэкодэра К174ХА9 і К174ХА8, якія ўяўлялі сабой аналагі мікрасхем 640 і 650 фірмы .
Пасля з'яўлення ў СССР бытавых відэамагнітафонаў фармату (а з 1984 года выпускаўся айчынны відэамагнітафон «Электроніка ВМ-12») іх карыстальнікі сутыкнуліся з тым, што пры праглядзе некаторыя відэакасеты на савецкіх каляровых тэлевізарах прайграваюцца толькі ў чорна-белым малюнку.
Калі відэазапіс на касеце зроблена ў сістэме (як правіла, гэта былі замежныя фільмы ў асноўным кантрафактнага паходжання), то і відэамагнітафон прайграе тэлевізійны сігнал у гэтай жа сістэме, калі запіс быў зроблены ў сістэме (напрыклад, запіс эфірнай тэлеперадачы, або ліцэнзійнызапіс савецкага фільма) — тое, відэамагнітафон прайграе тэлевізійны сігнал у сістэме .
Бытавыя відэамагнітафоны гэтага перыяду не падтрымлівалі транскадыкаванне відэасігналу з адной сістэмы ў іншую, мадэлі з такой функцыяй з'явіліся ў пачатку 2000-х гадоў, напрыклад, « -3».
З такімі ж праблемамі сутыкаліся ўладальнікі замежных хатніх камп’ютараў і гульнявых прыставак пры спробе выкарыстоўваць тэлевізар у якасці манітора: відэакатроляры гэтых прылад у большасці выпадкаў фармавалі каляровы тэлевізійны сігнал у сістэме або , таму савецкія тэлевізары паказвалі чорна-белы малюнак.
Гэта найбольш прагрэсіўная схема дэкадавання, якая рэалізуецца ў выглядзе вялікай інтэгральнай мікрасхемы (напрыклад, 4555 або яе айчыннага аналага К174ХА32 у тэлевізары «Гарызонт 51-510»), аўтаматычна распознающей ўваходныя сістэму каляровасці, і переключающейся ў патрэбны рэжым
Для далейшага павышэння якасці малюнка патрабаваліся дадатковыя метады апрацоўкі, напрыклад, пераўтварэнне празрадковай разгорткі ў прагрэсіўную, шумапрыглушэнне і г. д., якія патрабуюць наяўнасці ў тэлевізары запамінальнай прылады на памер тэлевізійнага поля.
Дэкодэры першых мадэляў каляровых тэлевізараў будаваліся на электронных лямпах, напрыклад, тэлевізар -100 , які выпускаецца ў ЗША або тэлевізар Рэкорд-101, які выпускаўся ў СССР , затым на транзістарах або іх спалучэнні з электроннымі лямпамі.
Акрамя таго, дэкодэры ўтрымлівалі мноства наладжвальных кампанентаў, што патрабавала для налады дэкодэра спецыяльны стэнд, а дэкодэры і выкарыстоўвалі дарагую лінію затрымкі на працягласць тэлевізійнага радка, з адхіленнем не больш за 5 нанасекунд для сістэмы .
У часопісе «Радыё», кнігах з серый «Масавая радиобиблиотека», «У дапамогу радыёаматару» публікаваліся прынцыповыя схемы для самастойнай зборкі вопытнымі радыёаматарамі, у другой палове 1980-х гадоў вытворчыя кааператывы і дзяржаўныя прадпрыемствы асвоілі выпуск дэкодараў.
Да канца 1980-х гадоў савецкая радыёэлектронная прамысловасць асвоіла выпуск мультисистемных тэлевізараў чацвёртага пакалення , а ў 1990-я гады ў продажы з'явіліся імпартныя каляровыя тэлевізары.
Гэта патрабавала самастойнай зборкі ўзгадняючых ланцугоў, якія дазвалялі змяняць амплітуду і палярнасць колерарознасных сігналаў, фарміраваць адсутнічаюць імпульсы для працы схем каляровай сінхранізацыі і апазнавання, а таксама выконваць камутацыю сігналаў.
Калі стаўленне сігнал/шум прыманага тэлевізійнага сігналу занадта мала, напрыклад пры з-за вялікага выдалення ад які перадае тэлецэнтра, выкарыстання прыёмнай антэны з малым каэфіцыентам узмацнення або доўгага антэннага кааксіяльнага кабеля, тое ўстойлівае фарміраванне колерарознасных сігналаў становіцца немагчыма і дэкодэр таксама адключаецца.
Дэкодэр сігналаў каляровасці — складовая частка канструкцыі каляровага тэлевізара аналагавых стандартаў тэлебачання , якая пераўтварае закадаваную ў каляровым тэлевізійным сігнале інфармацыю аб колеры ў электрычныя сігналы, неабходныя для прайгравання каляровага малюнка.
У лічбавых стандартах тэлебачання ў кадзіраваным выглядзе перадаецца не толькі каляровая інфармацыя, але ўвесь відэасігнал, таму лічбавыя тэлевізары забяспечваюцца больш складаным лічбавым дэкодэрам відэаінфармацыі , які ў сучасных сістэмах рэалізуецца праграмна.
Для сумяшчальнасці з чорна-белымі тэлевізійнымі прымачамі замест непасрэднай перадачы трох сігналаў асноўных колераў ', ', ' ажыццяўляецца перадача сігналу яркасці ', адпаведнага чорна-беламу малюнку, і двух колерарознасных сігналаў '— і ', якія атрымовываюцца адніманнем сігналу яркасці з сігналаў чырвонага і сіняга колераў.
У тэлевізійным прымачы для атрымання сігналаў трох асноўных колераў з ПЦТС і ўзмацнення іх да ўзроўню, дастатковага для падачы на кінескоп або вадкакрысталічны дысплей маецца набор прылад, які ўключае адзін ці некалькі каналаў каляровасці , канал яркасці, матрыцыраючая прылада і выходныя видэаузмацніцялі.
Масавае з'яўленне ў канцы 1980-х гадоў пірацкіх відэакопій замежных фільмаў, запісаных у сістэмах, якія не падтрымліваліся штатным дэкодэрам савецкіх тэлевізараў, прывяло да кустарнай вытворчасці і ўстаноўцы дадатковых дэкодараў, у асноўным сістэмы .
У канале яркасці, акрамя падаўлення сігналу каляровасці, таксама выконваецца затрымка сігналу для сумяшчэння яго ў часе з колерарознымі сігналамі, рэгуляванне яркасці і кантраснасці і ўстаноўка ў пачатку кожнай тэлевізійнага радку узроўню напружання, які адпавядае чорнаму колеру малюнка , што неабходна для наступнага матрыцавання.
Да пачатку 2000-х гадоў былі створаны мікрасхемы, якія аб'ядноўваюць на адным крышталі дэкодэр каляровасці, АЗП, канвэртар разгорткі і суадносіны бакоў растру, карэктар выразнасці каляровых пераходаў, шумападавіцель і схему лічбавага кіравання па шыне 2 .
З 1929 па 1931 гады ў парадку мабілізацыі працаваў сакратаром Ніжне-Чырскага райкама УЛКСМ, а затым загадчыкам аддзела і сакратаром Ніжне-Чырскага райкама УКП Ніжне-Волжскага краю.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1940 года «за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з фінскай белагвардзейшчынай і праяўленыя пры гэтым адвагу і геройства» чырвонаармейцу Саламоннікаву Івану Міхайлавічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка».
Менавіта таму, захоўваючы шырока вядомыя ўжо на працягу доўгага перыяду часу геральдычныя фігуры – перакрыжаваныя галіны дуба і алівы – заснаваны герб мае іспанскую форму шчыта, у адрозненне ад барочнай, якую маюць іншыя гістарычныя, дакументальна зафіксаваныя гербы.
Першую галінку ў напрамку Выгураўшчыны-Траешчыны з шасцю станцыямі і электрадэпо «Траешчына» плануецца пабудаваць уздоўж трасы левабярэжнага маршрута хуткаснага трамвая па вуліцы Анарэ дэ Бальзака.
У перспектыве таксама будаўніцтва ўчастка на паўднёвы захад, ад чыгуначнага вакзала праз увесь Саломянскі раён, са станцыямі «Саломянская плошча» паблізу аднайменнай плошчы, «Чокалаўка» побач з Севастопальскай плошчай, «Аэрапорт» каля аэрапорта «Кіеў» .
Услед за раскопкамі выйшлі публікацыі ў 2001 годзе ў часопісе «», дзе быў апублікаваны артыкул пра каральскую цывілізацыю, і ў 2004 г. у часопісе «», дзе быў апублікаваны артыкул пра работу археалагічнай экспедыцыі і было прыведзена датаванне радыевугляродным метадам.
Збудаванні цывілізацыі Нортэ-Чыка ўзніклі цераз тысячагоддзе пасля паяўлення цывілізацыі шумераў, былі сучаснікамі пірамід Старажытнага Егіпта і папярэднічалі месаамерыканскай альмекскай культуры амаль на два тысячагоддзі.
Пра існаванне ў гэтых мясцінах старажытных паселішчаў археолагам стала вядома як мінімум з 1940-х гг. Найбольш раннія раскопкі адбыліся ў Аспера на ўзбярэжжы, дзе рэшткі паселішча былі выяўлены ў 1905 годзе, і пазней у Каралі, далей ад узбярэжжа.
Сустракаецца ў Афганістане, Малой Азіі, па ўсёй еўрапейскай частцы былога СССР, у Прыуралллі, Паволжы, Заходняй Сібіры, на Далёкім Усходзе, Беларусі, Украіне, Малдове, Паўночным Каўказе, у Закаўказзі, Казахстане, Сярэдняй Азіі.
У дакладзе адзначаліся вынікі эканамічнага развіцця Беларусі ў 1956 — 1958 гг. аб'ем прамысловай вытворчасці павялічыўся на 41%, у лік дзеючых увайшлі Мінскія заводы аўтаматычных ліній, трактарных запчастак, гадзіннікавы, электратэхнічны, ацяпляльнага абсталявання, камвольны камбінат, Полацкі завод шкловалакна, 1-я чарга Васілевіцкай, 2-я чарга Смалявіцкай ДРЭС, пачаўся выпуск новых відаў машын, прыбораў, агрэгатаў .
Аднак дакладчык і выступаючыя ў спрэчках адзначалі недахопы ў развіцці народнай гаспадаркі, невыкананне вялікай колькасці заданняў прамысловых і сельскагаспадарчых прадпрыемстваў, марудны рост прадукцыйнасці працы, вялікія выдаткі на выпуск адзінкі прадукцыі, вялікія аб'емы незавершанага будаўніцтва і інш.
У кнізе «Забыты корпус: гісторыя польскага войска на тэрыторыі Бабруйшчыны ў 1918, 1919—1920 гадах» на падставе багатай архіўнай базы раскрывае гісторыю фарміравання і дзейнасці Першага Польскага корпуса ў Бабруйску ў 1918 годзе, а таксама падрабязна апісвае аспекты гісторыі польска-бальшавіцкай вайны 1919—1920 гадоў на тэрыторыі Бабруйшчыны.
У гэтай навучальнай установе арганізаваў і правёў выстаўку «Лінія Пілсудскага. Затрымаць чырвоны бліцкрыг. Гісторыя польскіх доўгатэрміновых умацаванняў на мяжы з савецкай Беларуссю ў 1930-я гады».
У 2014 годзе спрабаваў правесці выстаўку, прысвечаную заходнебеларускай тэматыцы і падзеям верасня 1939 года, у Заслаўскім дзяржаўным музеі, але ідэалагічнае кіраўніцтва Мінскай вобласці ў асобе Руслана Трухана не дазволіла яе правесці.
Аўтар кніг «Заходнебеларуская Атлантыда 1921—1941 гг Паміж Варшавай і Масквой», «Забытыя героі. Жаўнеры з Беларусі ў Другім польскім корпусе і Першай польскай асобнай паветрана-дэсантнай брыгадзе», «Адысея палешука», «Мяжа ля Заслаўя 1921—1941 гг.» і інш.
6 мая 2018 года як экскурсавод ён правёў экскурсію для вучняў СШ 7 Кобрына «Кобрынь. Верасень 1939-га», прысвечаную, паводле яго слоў, беларусам, якія аднымі з першых змагаліся з нацыстамі ў Войску Польскім, пасля чаго дырэктара гэтай школы выклікалі ў гарвыканкам і настаўнікі школы мусілі пісаць тлумачэнні.
У 2019 годзе Ігар Мельнікаў арганізаваў выстаўку «Мяжа была пад Мінскам», прысвечаную гісторыі савецка-польскай мяжы 1921—1939 гадоў, на якой выставіў больш за 300 артэфактаў з уласнай калекцыі.
Разам з Чэзарэ Прэвіцы, , Антоніа Марціна і Марчэла Дэль’Утры 29 чэрвеня 1993 года ўдзельнічаў у сходзе юрыстаў і іншых асоб, якія звязаны з інтарэсамі кампаніі Сільвіа Берлусконі , якое паклала пачатак групе «Наперад, Італія! Асацыяцыя за добры ўрад» , якая вырасла ў партыю «Наперад, Італія».
Да жніўня 1944 годзе капітан Уладзімір Кірмановіч камандаваў знішчальна-супрацьтанкавай артылерыйскай батарэі 202-й танкавай брыгады 19-га танкавага корпуса 51-й арміі 1-га Прыбалтыйскага фронту.