polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
14 жніўня ўпершыню ў гісторыі ўсе тры дэтэктары зафіксавалі гравітацыйны сігнал ад зліцця чорных дзірак, які атрымаў абазначэнне 170814, крыніца якога была вызначана значна дакладней чым тыя, што былі раней.
Далейшы пошук і аналіз інфармацыі ад іншых дэтэктараў дазволілі лакалізаваць вобласць, адкуль прыйшлі гравітацыйныя хвалі, і далей, атрымаўшы гэтую інфармацыю, тэлескопы па ўсёй Зямлі настроіліся на пошук слядоў зліцця ў розных дыяпазонах электрамагнітных хваль.
Распрацоўвае і прадстаўляе Дзяржаўнай думе федэральны бюджэт і забяспечвае яго выкананне; прадстаўляе Дзяржаўнай думе справаздачу аб выкананні федэральнага бюджэту; прадстаўляе Дзяржаўнай думе штогадовыя справаздачы аб выніках сваёй дзейнасці, у тым ліку па пытаннях, пастаўленых Дзяржаўнай думай;
Пастановы і распараджэнні Урада ў выпадку іх супярэчнасці Канстытуцыі Расійскай Федэрацыі, федэральным законам і ўказам Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі могуць быць адмененыя прэзідэнтам Расійскай Федэрацыі.
Урад Расійскай Федэрацыі ажыццяўляе сваю дзейнасць на аснове Канстытуцыі Расійскай Федэрацыі, федэральных канстытуцыйных законаў, федэральных законаў і нарматыўных указаў прэзідэнта Расійскай Федэрацыі .
26 красавіка 2015 г. храм папоўніўся яшчэ адной святыняй – мошчамі трынаццаці святых (Прападобная Ефрасіння Полацкая, апостал Варнава, Прападобныя Іоў Пачаеўскі, Антоній Раданежскі, Аркадзь Болдзінскі, Герасім Болдзінскі, Кукша Адэскі, Зосім Салавецкі, Давід Салунскі, Герман Засімоўскі, Сава Старажэўскі, свяціцель Макарый Маскоўскі, пакутнік Мартырый).
З мэтай павелічэння нямецкага элемента ў рэгіёне праводзілася каланізацыйная палітыка, якая складалася ў мэтанакіраванай дзяржаўнай скупцы маёнткаў у польскіх уладальнікаў з мэтай іх наступнага перапродажу нямецкім каланістам.
У 1807 годзе, паводле ўмоў Тыльзіцкага міру, які завяршыў руска-пруска-французскую вайну, на тэрыторыі правінцыі Паўднёвая Прусія разам з часткай правінцыі Новая Усходняя Прусія было абвешчана Варшаўскае герцагства, перададзенае саксонскай кароне.
Пасля Польскага паўстання 1830 года ў Расійскай імперыі Прусія, асцерагаючыся польскага сепаратызму, пачала праводзіць у рэгіёне палітыку германізацыі палякаў, паступова выцясняючы польскую мову з сістэмы адукацыі і дзяржаўнага справаводства.
У 1922 годзе рэшткі абедзвюх правінцый былі аб'яднаны ў новую правінцыю Позен-Заходняя Прусія, якая праіснавала аднак толькі да 1938 года, калі яна ў час нацысцкіх адміністрацыйных рэформ была скасавана і падзелена паміж суседнімі правінцыямі.
Паўднё́ваараві́йскі фронт Пе́ршай сусве́тнай вайны́ — серыя бітваў паміж брытанскімі і французскімі войскамі ў перыяд з лістапада 1914 па ліпень 1916 года ў часы Першай сусветнай вайны за кантроль над брытанскай калоніяй Адэн, важным пунктам для караблёў на іх шляху з Азіі ў Суэцкі канал.
У лістападзе 1914 года сілы Асманскай імперыі з Емена пачалі наступ на Адэн і дабіліся некаторых поспехаў, але да 1916 года былі спынены сіламі брыгады і прыбыўшымі падмацаваннямі, што азнаменавала сабой заканчэнне баявых дзеянняў на гэтым фронце.
Саюзнікам англічан у гэтай кампаніі быў султанат Лахдж, які знаходзіўся тады ў значнай ступені намінальнай залежнасці ад брытанскай кароны, — вялікая частка яго тэрыторыі апынулася пад асманскай акупацыяй.
Удзельнікі канферэнцыі ў Тэгеране ў 1943 годзе былі адзіныя ў меркаванні, што паваенная Польшча павінна атрымаць кампенсацыю ў выглядзе набыцця часткі Сілезіі і Усходняй Прусіі.
Такі просты прыём быў ухвалены ўсімі ўдзельнікамі, паколькі СССР як правапераемнік Расійскай імперыі атрымаў раёны на паўночных тэрыторыях Усходняй Прусіі з Кёнігсбергам, які неўзабаве пасля заняцця горада Чырвонай Арміяй атрымаў назву Калінінград.
Адначасова было прынята рашэнне пра перасяленне палякаў з тэрыторый, што адышлі да СССР (да 1939 г. палякі на гэтых тэрыторыях належалі да забяспечанага насельніцтва), а таксама немцаў з будучай ПНР у колькасці каля 5 мільёнаў у заходнія зямлі Германіі.
Заходняя Германія прызнала гэту граніцу толькі ў 1970 годзе — у адпаведнасці з дагаворам паміж ФРГ і СССР ад 12 жніўня 1970 года і дагаворам аб асновах нармалізацыі ўзаемных адносін паміж ФРГ і ПНР ад 7 снежня 1970 года.
«Добра ведае англійскую мову. Мае сякія-такія сувязі ў Англіі па старой сваёй меншавіцкай дзейнасці. Ён там жыў у свой час. Гэта сувязь з’яўляецца яго плюсам і ў той жа час яго мінусам» — з характарыстыкі, дадзенай ЦК у 1926 годзе Майскаму.
Паводле слоў самога Майскага, пасля разгону КАМУСа Калчаком ён узімку 1918/1919 знаходзіўся на нелегальным становішчы, а ўвесну 1919 адправіўся ў экспедыцыю ў Манголію, як прадстаўнік іркуцкай канторы Цэнтрасаюза, з мэтай вывучэння замежнагандлёвых перспектыў.
У час візіту ў Маскву ў 1942 годзе Уінстан Чэрчыль у гутарцы са Сталінам адзначыў Майскага як добрага дыпламата, на што Сталін пагадзіўся, але дадаў, што «ён занадта балбатлівы і не ўмее трымаць язык за зубамі».
Раён размешчаны ў заходняй частцы вобласці, мяжуе: на поўначы — з Наўгародскай вобласцю, Холмскі раён, на ўсходзе — з Андрэапальскім раёнам, на поўдні — з Заходнядзвінскім раёнам, на захадзе — з Пскоўскай вобласцю, Куньінскі, Вялікалуцкі і Лакнянскі раёны.
У той жа час яна не з’яўляецца Бібліяй у сілу тых прычын, што не мае такой назвы, у аснове яе ляжыць пераклад на англійскую мову старажытнагабрэйскіх і старажытнагрэцкіх тэкстаў, у тэкст былі ўнесены значныя змены, наяўнасць якіх прызнаецца самімі аўтарамі перакладу «новага свету».
"Праведзены аналіз прадстаўленых пяці перакладаў тэксту Бібліі паказвае на тое, што пераклады звязаныя паміж сабой рэгулярнымі пераўтварэннямі, якія не змяняюць істотным чынам семантыкі сціхоў Бібліі.
Такімі сінанімічных пераўтварэннямі з'яўляюцца: змяненне парадку прытрымлівання членаў сказа, сінанімічныя лексічныя замены, якія ўдакладняюць пашырэння, граматычныя сінанімічныя замены, неістотныя апушчэнні, анафарызацыя і зняцце анафары, метафарызацыя і дэметафарызацыя і некаторыя іншыя менш частотныя трансфармацыі тэксту, прааналізаваныя ў прадстаўленым матэрыяле.
Сярод матэрыялаў былі брашуры «Хто такі Іегова?», «Сведкі Іеговы і адукацыя», «Калі памёр блізкі табе чалавек», «Біблія і яе галоўная тэма», «Як знайсці задавальненне ў жыцці» і 2016 экземпляраў выдання Бібліі «Пераклад новага свету».
3 жніўня 2015 г. эксперты "Цэнтра соцыякультурных экспертыз" Н. Крукава, В. Кацельнікаў і А. Тарасаў заключылі што "ПНМ не з'яўляецца варыянтам перакладу Бібліі ў хрысціянскай традыцыі, і. адпаведна не з'яўляецца Бібліяй як кананічным сходам тэкстаў".
9 сакавіка 2016 г. прафесар-рэлігіязнаўца Міхаіл Адынцоў зрабіў рэлігіязнаўчае заключэнне, ў якім гаворылася: "Што датычыцца агульнага сэнсавага зместу трох перакладаў Святога Пісання - Перакладу новага свету, Сінадальнага перакладу і Сучаснага перакладу, то яно фактычна ідэнтычна. Пры правядзенні даследавання сутнасных адрозненняў і розначытанняў, супярэчнасцяў і проціпастаўленняў, якія дазваляюць зрабіць выснову, што нейкі з трох прадстаўленых перакладаў Бібліі не з'яўляецца такім, не выяўлена. Святое Пісанне - Пераклад новага свету, Сінадальны пераклад і Сучасны пераклад з'яўляюцца перакладамі Бібліі".
20 красавіка 2016 г. прафесары Інстытута рускай мовы імя Вінаградава А. Баранаў і Д. Дабравольскі зрабілі лінгвістычнае заключэнне параўнання пяці рускіх перакладаў: Сінадальнага перакладу, Сучаснага перакладу, Перакладу новага свету, перакладу Расійскага Біблейскага Таварыства і перакладу Інстытута перакладу Бібліі.
Спасылка прадстаўнікоў зацікаўленых асоб, а таксама паказанні спецыялістаў, на наяўнасць у тэксце кнігі «Святое Пісанне — Пераклад новага свету» тэксту, які часткова супадае па сваім змесце з тэкстам агульнапрызнаных перакладаў Бібліі, само па сабе не з’яўляецца падставай лічыць усё выданне Бібліяй як такой, у сувязі з чым да яго не могуць быць ужытыя нормы артыкулу 3.1 Федэральнага закона 114-ФЗ «Аб супрацьдзеянні экстрэмісцкай дзейнасці», у адпаведнасці з якім Біблія, Каран, Танах і Ганджур, іх змест і цытаты з іх не могуць быць прызнаныя экстрэмісцкімі матэрыяламі.
Судовае разбіральніцтва па наяўнасці экстрэмізму ў канфіскаванай літаратуры пачалося ў Выбаргскім гарадскім судзе ў 15 сакавіка 2016 г. Суд дазволіў прадстаўнікам Сведкаў Іеговы ўдзельнічаць у працэсе ў якасці зацікаўленага боку і некалькі разоў пераносіў разбіральніцтва.
Суд над Перакладам новага свету — шэраг судовых разбіральніцтваў паміж Паўночна-Заходняй транспартнай пракуратурай і некалькімі юрыдычнымі структурамі Сведкаў Іеговы ў 2015-2017 гг. на прадмет канфіскацыі і прызнання экстрэмісцкай некаторых прадметаў рэлігійнай літаратуры, у асаблівасці выдання Бібліі: Святое Пісанне — Пераклад новага свету.
Сведкі Іеговы Расіі і Фінляндыі падалі скаргу на дзеянні мытні, але спачатку Арбітражны суд Санкт-Пецярбурга і Ленінградскай вобласці , а потым і Вярхоўны Суд РФ адхіляюць гэту скаргу і пастанаўляюць пакінуць літаратуру, у тым ліку Бібліі, канфіскаванай.
6 чэрвеня 2017 Цэнтр сацыякультурных экспертыз, арганізацыя, якой былі накіраваны на даследаванне экземпляры канфіскаванай літаратуры, заключае, што Пераклад новага свету з'яўляецца не Бібліяй, а экстрэмісцкай публікацыяй.
Пры адыходзе «Гёбен» сустрэў і абстраляў рускі мінны загараджальнік «Прут» (каб пазбегнуць захопу, камандзір капітан 2-га рангу Быкаў Г. А. загадаў затапіць карабель, адкрыўшы кінгстоны, а камандзе высадзіцца на шлюпкі), пасля чаго накрыў залпам з 150-мм гармат эсмінец «Лейтэнант Пушчын», які прыйшоў на дапамогу тонучаму «Прута».
Неўзабаве крэйсер быў атакаваны эскадрылляй з прыкладна дзесяці англійскіх і грэчаскіх самалётаў эскадрыллі грэчаскай марской авіяцыі ў складзе брытанскага крыла Каралеўскіх марскіх паветраных сіл і, спрабуючы сысці ад паветранай атакі, сеў на мель ў раёне водмелі Нагара.
У ходзе паветраных баёў над караблём, грэчаскі ас Арыстыдзіс Марайцініс на знішчальніку 1.1 збіў тры нямецкіх самалёта, якія спрабавалі перахапіць бамбардзіроўшчыкі саюзнікаў, у той час як грэчаскі 1½ лейтэнанта Спірыдона Хамбраса быў збіты нямецкім асам Эмілем Майнеке .
3 красавіка «Гёбен» і «Брэслау» выйшлі ў Чорнае мора, каб сустрэць турэцкія браняпалубныя крэйсеры «Хамідзіе» і «Меджыдзіе», пасланыя для бамбардзіравання Мікалаева.
Неасцярожныя перамовы па радыё выдалі рускіх маракоў, і «Брэслау», асвятліўшы эсмінцы пражэктарамі, адкрыў агонь з дыстанцыі 200 м. Нямецкія маракі палічылі, што імі былі патоплены два эсмінцы, але рускія караблі адступілі без страт.
Хоць ваенныя дзеянні Турцыі і мелі некаторае самастойнае значэнне, аднак найбольшы ўплыў на ход вайны аказала страта паўднёвага маршруту забеспячэння рускай арміі, а таксама спыненне экспарту расійскага збожжа — асноўнай крыніцы валюты для рускай казны.
Акрамя французскага флоту ў Міжземным моры знаходзілася і група брытанскіх лінейных крэйсераў, аднак «Гёбену» і «Брэслау» атрымалася выслізнуць ад саюзнікаў і ўдала дайсці да мэты: 10 жніўня 1914 нямецкія крэйсеры дасягнулі праліва Дарданэлы.
Дзякуючы дасягнутай якаснай перавагі, чарнаморскі флот здолеў блакаваць дастаўку вугалю з раёна Зангулдак ў Анатоліі ў Канстанцінопаль, у выніку чаго ў 1917 годзе «Гёбен» ні разу не выйшаў у мора.
Гру́па а́рмій «Цэ́нтр» — аператыўна-стратэгічнае аб’яднанне войск вермахта ў часы Другой сусветнай вайны, самая магутная з трох груп армій нацысцкай Германіі, сканцэнтраваных для нападзення на СССР па плану «Барбароса».
паўторнага парушэння асобай, якая вылучаецца кандыдатам, або ініцыятыўнай групай патрабаванняў Выбарчага кодэкса і іншых актаў заканадаўства Рэспублікі Беларусь аб выбарах, калі раней ім было вынесена папярэджанне.
Рэгістрацыя кандыдатаў у Прэзідэнты Рэспублікі Беларусь ажыццяўляецца Цэнтральнай камісіяй па выбарах і правядзенні рэспубліканскіх рэферэндумаў, а кандыдатаў у дэпутаты — адпаведнай акруговай, тэрытарыяльнай выбарчай камісіяй.
Рэгістрацыя кандыдата — этап выбарчага працэсу, прадугледжаны выбарчым заканадаўствам Рэспублікі Беларусь і многіх іншых дзяржаў, які заключаецца ў афіцыйным пацверджанні статусу кандыдата арганізатарамі выбараў.
Рэгістрацыя кандыдатаў у Прэзідэнты Рэспублікі Беларусь пачынаецца за 35 дзён і заканчваецца за 25 дзён да выбараў, а кандыдатаў у дэпутаты пачынаецца за 40 дзён і заканчваецца за 30 дзён да выбараў.
На зімовых Алімпійскіх гульнях у Пхёнчхане ў 2018 годзе трапіла ў асноўны фінал пасля першай кваліфікацыйнай спробы, а ў суперфінале прадэманстравала скачок, які прынёс ёй адзнаку 96,14 балаў і залаты медаль.
У дзяцінстве займалася гімнастыкай, але ва ўзросце 7 гадоў перайшла ў фрыстайл, дзе трэніравалася пад кіраўніцтвам Уладзіміра Дашчынскага, бацькі Дзмітрыя Дашчынскага.
Тады Міжнародная федэрацыя лыжнага спорту вылучыла Беларусі 2 дадатковыя жаночыя ліцэнзіі, аднак Ганна Гуськова няўдала выступіла ў кваліфікацыйных спробах, заняўшы выніковае 21-е месца.
25 чэрвеня 2008 года ў склад Уселюбскага сельсавета ўключаны ўсе вёскі скасаванага Бенінскага сельсавета: Бенін, Зенявічы, Ляхавічы 1, Ляхавічы 2, Марцулі, Нізаўцы, Пліса 1, Пліса 2, Рахавец, Храпянева.
22 жніўня 2017 года ў склад Уселюбскага сельсавета ўвайшлі землі плошчай 12 292 га і ўсе населеныя пункты скасаванага Ацмінаўскага сельсавета: аграгарадок Ацмінава, вёскі Альхоўка, Бердаўка, Генюшы, Гніліца, Дзетамля, Лаўскія, Лешчанка, Малачкі.
Мяжуе на захадзе з Абайскім раёнам, на паўночным-захадзе — з тэрыторыяй горада абласнога падпарадкавання Семей, на паўночным-усходзе — з Уланскім раёнам, на ўсходзе — Какпекцінскім раёнам, на паўднёвым усходзе — з Тарбагатайскім раёнам, на поўдні — з Аягозскім раёнам.
Джармінскі раён Сяміпалацінскай акругі ўтвораны 17 студзеня 1928 года з Чарскай, частак Колбінскай і Красна-Акцябрскай валасцей Усць-Каменагорскага павета, часткі Какпекцінскай воласці Зайсанскага павета і часткі Луначарскай воласці Сяміпалацінскага павета.
17 снежня 1930 года акруговае дзяленне ліквідавана і ўведзена раённае дзяленне, у аснову якога пакладзены ўзбуйненыя раёны — часткі Жана-Семейскага і Усць-Каменагорскага раёнаў далучаны да Джармінскага раёна, цэнтрам раёна зацверджана сяло Георгіеўка.
Тэрыторыю раёна перасякаюць: Туркестана-Сібірская чыгуначная магістраль і чыгуначная лінія Шар—Абарона; аўтамагістралі дзяржаўнага значэння Алматы—Рыдэр і Омск—Майкапчагай.
На працягу 2006—2007 гадоў Тудосэ навучаўся на курсе «Еўрапейская эканамічная палітыка» ў Нацыянальнай школе палітычных і адміністрацыйных даследаванняў у Бухарэсце і атрымаў магістарскую ступень.
Таксама ў 2007 годзе ў Румынскім дыпламатычным інстытуце прайшоў курсы павышэння кваліфікацыі «Міжнародныя адносіны і еўрапейская інтэграцыя», якія фінансуюцца з бюджэту Міністэрства замежных спраў.
У перыяд з 1991 па 1995 год Міхай Тудосэ вучыўся на факультэце юрыдычных і адміністрацыйных навук хрысціянскага ўніверсітэта Дзімітрыя Кантэміра ў Бухарэсце, у 2001 годзе прайшоў аспірантуру «Менеджмент і кіраванне бізнесам» на эканамічным факультэце ўніверсітэта «Ніжні Дунай» у Галац, а затым у Бруселі спецыялізаваны курс па парламенцкім кантролі над Узброенымі Сіламі НАТА ў 2002 годзе.
У 2006 годзе ён наведваў розныя курсы, аспірантуру ў галіне нацыянальнай бяспекі, у Вышэйшым каледжы нацыянальнай бяспекі, Румынская разведвальная служба, курс старэйшага выканаўчага семінара у Еўрапейскім цэнтры даследаванняў у галіне бяспекі, Джордж К. Маршал, у Гарміш-Партэнкірхене, Германія, і курс паслядыпломнай спецыялізацыі ў Нацыянальным абаронным каледжы ў Бухарэсце.
Міха́й Тудо́сэ — румынскі дзяржаўны і палітычны дзеяч, дэпутат парламента Румыніі некалькіх скліканняў, міністр эканомікі ў кабінетах Віктара Понты і Сарына Грындзяну, прэм’ер-міністр Румыніі з 29 чэрвеня 2017 года па 15 студзеня 2018 года.
Плямёны тсвана адасобіліся ў перыяд паміж 1300—1500 гг. Згодна вусным генеалагічным паданням адным з першых вылучылася племя баралонг, якое ў нашы дні насяляе Паўночна-Заходнюю правінцыю ПАР.
Тсвана падзяляюцца на наступныя супольнасці, кожная з якіх мае адасобленую тэрыторыю пражывання, традыцыйныя кіраўнічыя пасады, культурныя і моўныя асаблівасці: Бакаа, Баквена, Бакгатла, Бамалетэ, Бангвата, Баралонг, Батавана, Батлоква, Батлхапінг, Батлхара, Бахурутшэ.
Пачынаючы з 1960-х гадоў Луіджы Лука Кавалі-Сфорца выкарыстоўваў класічныя генетычныя маркеры для даследавання дагістарычнага насельніцтва Еўропы, вынікам чаго стала публікацыя яго даследаванні «Гісторыя і геаграфія чалавечых генаў» у 1994 годзе.
З 7-га класа сумяшчаў працу з вучобай у школе працоўнай моладзі 1 г. Баранавічы, якую скончыў у 1953 г. Паступіў вучыцца на юрыдычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта імя У. І.
У 1959 г. быў прызначаны следчым пракуратуры Мядзельскага раёна Мінскай вобласці, у жніўні 1961 г. — пракурорам Мядзельскага раёна, у верасні 1963 г. — міжраённым пракурорам Вілейскага раёна.
З кастрычніка 1965 па сакавік 1967 г. навучаўся ў аспірантуры Усесаюзнага завочнага юрыдычнага інстытута ў г. Маскве, якую скончыў з датэрміновай абаронай кандыдацкай дысертацыі 10 сакавіка 1967 г. Была прысвоена навуковая ступень кандыдата юрыдычных навук.
Пасля заканчэння аспірантуры быў накіраваны на працу старшым выкладчыкам ва Усесаюзны юрыдычны завочны інстытут г. Калінінграда, які пазней быў пераўтвораны ў юрыдычны факультэт Калінінградскага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Фактычна стаяў ля вытокаў стварэння, станаўлення і развіцця юрыдычнага факультэта Калінінградскага дзяржаўнага ўніверсітэта, дзе выконваў абавязкі загадчыка кафедры грамадзянскага і працоўнага права.
Працаваў на пасадах: дацэнта кафедры гісторыі СССР і БССР і выконваў абавязкі дэкана юрыдычнага факультэта ; загадчыка кафедры дзяржавы і права аддзялення правазнаўства гістарычнага факультэта ; загадчыка кафедры працоўнага, грамадзянскага права і працэсу ; прафесара кафедры працоўнага, грамадзянскага права і працэсу .
Пасля яшчэ двойчы выходзіў на абарону дысертацыі: у 1985 г. — у Інстытуце дзяржавы і права Акадэміі навук СССР і ў сакавіку 1987 г. — у Інстытуце філасофіі і права Акадэміі навук Казахскай ССР.
У Гродзенскім дзяржаўным універсітэце імя Янкі Купалы Іван Гушчын стварыў навуковую школу «Абарона сацыяльных, працоўных, аграрных, зямельных і прыродарэсурсных правоў грамадзян Рэспублікі Беларусь», якая зарэгістравана і атэставана НАН Беларусі.
Іван Вітальевіч Гушчын (, вёска Стары Спор Клічаўскага раёна Магілёўскай вобласці — , Гродна) — беларускі вучоны, педагог, доктар юрыдычных навук , прафесар , член Савета па абароне дысертацый Д 07.02.01 пры Нацыянальным Цэнтры заканадаўства і прававых даследванняў Рэспублікі Беларусь, акадэмік Міжнароднай Акадэміі арганізацыйных і кіраўніцкіх навук .
Узнагароджаны медалямі «Ветэран працы» і «Партызан Вялікай Айчыннай вайны», Ганаровымі граматамі Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь, Міністэрства юстыцыі Рэспублікі Беларусь, Гродзенскага аблвыканкама і Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Вярнуўшыся на фронт, удзельнічаў у вызваленні Беларускай ССР і Польшчы, баях за Слуцк, Брэст, Баранавічы, фарсіраванні Заходняга Буга і Віслы, баях у Усходняй Прусіі, вызваленні Прэйсіш-Эйлау, Гумбінена, Алекбурга.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 27 чэрвеня 1945 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецка-фашысцкім захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераічнасць» старшы сяржант Пётр Багданаў быў ганараваны высокім званнем Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Залатая Зорка».
Кіраўнікамі гэтага фундаментальнага ва ўсходнеславянскай лінгвістыцы праекта былі Рубэн Іванавіч Аванесаў і Юзэфа Фларыянаўна Мацкевіч, над картамі працавалі такія вядомыя айчынныя дыялектолагі з Інстытута мовазнаўства АН Беларусі як Ганна Уладзіміраўна Арашонкава, Ніна Трафімаўна Вайтовіч, Аляксандр Антонавіч Крывіцкі, Мікалай Васілевіч Бірыла, Іван Якаўлевіч Яшкін, Фёдар Данілавіч Клімчук і многія іншыя.
Крыніцамі для даследавання паслужылі матэрыялы, сабраныя аўтарам у палявых умовах у 64 населеных пунктах на тэрыторыі паўночна-ўсходняй Брэстчыны (у Брэсцкай (Івацэвіцкі, Баранавіцкі, Ляхавіцкі, Пружанскі, Бярозаўскі, Пінскі, Ганцавіцкі раёны), Гродзенскай і Мінскай абласцях).
У 1994 годзе скончыў юрыдычны факультэт БДУ па спецыяльнасці «Міжнароднае права», у 2003 годзе — Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «Дзяржаўнае і мясцовае кіраванне».
8 мая 1998 года ўказам прэзідэнта Расіі «Аб удасканаленні працы дзяржаўных электронных сродкаў масавай інфармацыі» быў створаны «Адзіны вытворча-тэхналагічны комплекс дзяржаўных электронных сродкаў масавай інфармацыі УДТРК».
На падставе гэтага ўказа ў склад Усерасійскай дзяржаўнай тэлерадыёкампаніі ўвайшлі Радыёстанцыя «Арфей», агульнарасійская радыёкампанія «Маяк», Расійская дзяржаўная радыёвяшчальная кампанія «Голас Расіі», «Расійскі дзяржаўны музычны цэнтр тэлебачання і радыёвяшчання», Дзяржаўны сімфанічны аркестр тэлебачання і радыёвяшчання, «Савтэлеэкспарт» і «Саюзтэлефільм», усе рэгіянальныя ДТРК пераўтвараюцца ў даччыныя кампаніі.
«Старая» УДТРК была падзелена на Дзяржаўную тэлекампанію «Тэлеканал „Расія“», Дзяржаўную радыёвяшчальную кампанію «Радыё Расіі» і Дзяржаўную тэлекампанію «Тэлеканал „Культура“».
Пастановай Урада Расійскай Федэрацыі ад 26 лютага 2004 года 111 «Аб Усерасійскай дзяржаўнай тэлевізійнай і радыёвяшчальнай кампаніі» ўсе рэгіянальныя даччыныя ДТРК ператвораныя ў філіялы.
18 снежня 1991 года УДТРК і Дзяржтэлерадыё СССР перайшлі ў падпарадкаванне аднаго органа — Міністэрства друку і інфармацыі Расіі (створана шляхам аб’яднання Міністэрства друку і інфармацыі СССР і Міністэрства друку і масавай інфармацыі РСФСР).
6 ліпеня 1992 года на чацвёртым тэлеканале (вяшчанне якога ахоплівала тады толькі Маскву і Маскоўскую вобласць) пачынае вяшчанне тэлеканал «Расійскія ўніверсітэты», які вяшчае разам з 4-ым каналам Астанкіна да 16 студзеня 1994 года, а з 17 студзеня 1994 года з каналам НТВ, а ў складзе УДТРК была створана Дзяржаўная тэлекампанія «Расійскія ўніверсітэты».
21 чэрвеня 1990 года З’езд народных дэпутатаў РСФСР прыймае Пастанову аб сродках масавай інфармацыі РСФСР, якая прадпісвае Савету Міністраў РСФСР прыняць меры да стварэння Дзяржаўнага камітэта Беларускай ССР па тэлебачанні і радыёвяшчанні .
14 ліпеня 1990 года Прэзідыум Вярхоўнага Савета Беларускай ССР замест Дзяржтэлерадыё РСФСР сваёй пастановай засноўвае «Усерасійскую Дзяржаўную тэлевізійную і радыёвяшчальную кампанію» .
Першым старшынёй «Усерасійскай дзяржаўнай тэлевізійнай і радыёвяшчальнай кампаніі» быў прызначаны былы намеснік галоўнага рэдактара газеты «Маскоўскія навіны» — Алег Максімавіч Папцоў.
З’явіліся першыя спадарожнікавыя тэлеканалы сеткі «РТР-тэлесетка», якія вяшчалі са спадарожніка 904: «Метэор-спорт» (у поўным аб’ёме трансляваў Летнія алімпійскія гульні 1996 года) і «Метэор-кіно».
3 лютага 1997 года некалькі вышэйшых менеджараў УДТРК апублікавалі ў «Новай газеце» адкрыты ліст «ТВ-крама: прадаем праграму на заўтра», у якім расказалі пра фінансавую, творчую і кадравую дэградацыю тэлекампаніі, а таксама абвінавацілі Эдуарда Сагалаева ў тым, што ён ператварае кампанію ў крыніцу асабістага ўзбагачэння.
10 лютага Барыс Ельцын прызначыў старшынёй УДТРК Мікалая Сванідзэ, аднак выкладзеныя ў лісце факты былі прызнаныя Судовай палатай па інфармацыйных спрэчках пры Прэзідэнце Расійскай Федэрацыі няпэўнымі.
1 студзеня 2010 года пасля навагодняга звароту прэзідэнта РФ чатыры тэлеканалы УДТРК вырашылі перайменаваць: «Расія» — у «Расія-1», «Спорт» — у «Расія-2», «Весці» — у «Расія-24», «Культура» — у «Расія-К» .
З 11 лютага па 13 ліпеня 2010 г. вёў вяшчанне першы расійскі эфірны тэлеканал высокай выразнасці «Спорт 2 » , які транслявалі ў поўным аб’ёме Зімовую Алімпіяду ў Ванкуверы і чэмпіянат свету па футболе ў ПАР.
13 мая 1991 года УДТРК перайшлі вячэрнія гадзіны на другім тэлеканале (у адрозненне ад іншых саюзных рэспублік, дзе рэспубліканскія Дзяржтэлерадыё вяшчалі на трэцім тэлеканале), і быў запушчаны канал «РТР» .
Яно пачало вяшчанне на першым радыёканале разам з Першай праграмай Усесаюзнага Радыё, а таксама на другім радыёканале разам з радыёканалам «Маяк» і трэцім радыёканале разам з Трэцяй праграмай Усесаюзнага Радыё.
13 жніўня 2001 года «Галоўны цэнтр тэлебачання і радыёвяшчання» і «Галоўны цэнтр кіравання сеткамі радыёвяшчання і магістральнай радыёсувязі» былі выведзеныя з УДТРК, аб’яднаны ў ФДУП «Расійская тэлевізійная і радыёвяшчальная сетка» і пераведзены ў падпарадкаванне «Міністэрства друку і тэлекамунікацый».
23 сакавіка 2002 года «Расійскі дзяржаўны музычны цэнтр тэлебачання і радыёвяшчання» і «Дзяржаўны сімфанічны аркестр тэлебачання і радыё» былі выведзеныя з УДТРК і пераведзеныя ў непасрэднае падпарадкаванне «Міністэрства друку і тэлекамунікацый».