polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Пастаўляе сваю прадукцыю на канвееры найбуйнейшых вытворцаў аўтатэхнікі Расіі (АТ «АЗ УРАЛ», ПАТ «КАМАЗ», ТАА «АЗ ГАЗ», ТАА «ПАЗ», ТАА «ЛіАЗ», ТАА «КАВЗ»), Беларусі (ААТ «МАЗ», ААТ «МТЗ», ААТ «БелАЗ», ААТ «МЗКЦ», ААТ «Амкадор», ААТ «Гомсельмаш», ААТ «Белкамунмаш»), Украіны .
Была засвоена прадукцыя для Кіраўскага трактарнага завода, падрыхтавана вытворчасць карданных валаў для аўтамабіляў БелАЗ, наладжвалася супрацоўніцтва з МТЗ, КамАЗам і іншымі заводамі.
28 лютага 1995 года загадам Міністэрства па кіраванні дзяржмаёмасцю і прыватызацыяй Рэспублікі Беларусь «Гродзенскі завод карданных валаў» ператвораны ў Адкрытае Акцыянернае Таварыства «Белкард».
Рашэннем Гродзенскага гарадскога выканаўчага камітэта 258 ад 14 красавіка 2007 года ААТ «Белкард» рэарганізавана шляхам далучэння да яго ААТ «Гродзенскі завод аўтамабільных агрэгатаў».
14 студзеня 1944 года, удзельнічаючы ў Калінкавіцка-Мазырскай наступальнай аперацыі, ён у складзе 12-й гвардзейскай стралковай дывізіі выйшаў на бераг ракі Пціч на поўнач ад горада Калінкавічы ў Акцябрскім раёне .
28 верасня 1943 года, гвардыі сяржант Кірыл Камынін са сваім аддзяленнем у ліку першых пераадолеў Дняпро ля вёскі Глушэц , захапіў і ўтрымліваў рубеж, забяспечваючы фарсіраванне ракі іншымі падраздзяленнямі.
15 студзеня 1944 года указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецка-фашысцкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм гвардыі сяржанта Кірылу Лявонцьевічу Камыніну было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка».
Кірыл Лявонцьевіч Камынін — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, камандзір стралковага аддзялення 29-га гвардзейскага стралковага палка 12-й гвардзейскай стралковай дывізіі 61-й арміі Цэнтральнага фронту, гвардыі сяржант РККА, Герой Савецкага Саюза .
Прыхільнікі Леніна адстойвалі «праграму максімум», у якой прапаноўвалася поўнае знішчэнне буржуазнага класа і стварэння працоўнага руху, а прыхільнікі Мартава «праграму мінімум», у якой улічваліся інтарэсы дробных буржуа і сялян.
Меншавікі не выступалі за ўстанаўленне пралетарскай дыктатуры і не знакамітыя такімі гістарычнымі постацямі, як Уладзімір Ленін ці Іосіф Сталін (Троцкі стаў граць вялікую гістарычную ролю, стаўшы бальшавіком), але іх ідэйны і тэарэтычны ўзровень, як правіла, быў вышэйшы за бальшавіцкі.
Калі сярод старых бальшавікоў акрамя Леніна і Бухарына практычна не было вялікіх ідэолагаў і тэарэтыкаў-марксістаў, дык сярод меншавікоў можна назваць імёны тэарэтыкаў Георгія Пляханава, Юлія Мартава, Мікалая Чхеідзэ, Фёдара Дана.
Тым не менш, асобным меншавікам, якія афіцыйна змянілі перакананні, удалося выжыць і нават дасягнуць значных пасад, напрыклад Андрэю Вышынскаму, які стаў Генеральным пракурорам, пазней міністрам замежных спраў і кандыдатам у члены Прэзідыума ЦК КПСС, дыпламатычныя кар’еры зрабілі таксама Іван Майскі, Аляксандр Траяноўскі.
Доля большасці меншавікоў была трагічнай — частка з іх зазнала рэпрэсіі падчас «чырвонага тэрору» часоў грамадзянскай вайны, іншым давялося эміграваць, некаторыя былі рэпрэсаваныя падчас расправы над так званым «Саюзным бюро ЦК меншавікоў» .
У адрозненне ад бальшавікоў, якія аж да з’езда партыі называлі сябе так афіцыйна — РКП — ВКП , дзе азначала «бальшавікоў»), слова «меншавік» заўсёды было нефармальным — партыя менавалася сацыял-дэмакратычнай.
Пасля Лютаўскай рэвалюцыі меншавікі ўвайшлі ў склад Часовага ўрада і атрымалі вялікі ўплыў у Саветах (тут трэба асабліва адзначыць ролю М. Чхеідзэ, І Цэрэтэлі, Ф. Дана, М. Лібера).
Меншавікі — члены памяркоўнага крыла Расійскай сацыял-дэмакратычнай рабочай партыі , якую ўзначальвалі Юлій Мартаў, Фёдар Дан, Іраклій Цэрэтэлі, Павел Аксельрод і іншыя.
Ёсць тры думкі, першая — віншаванні трэба адрасаваць толькі прафесійным вайскоўцам ; другая — віншаваць трэба ўсіх, хто так ці інакш меў дачыненне да арміі, асабліва ветэранаў Вялікай Айчыннай вайны ; трэцяя — свята ўсіх беларускіх грамадзян мужчынскага полу, уключаючы хлопчыкаў і мужчын, якія не маюць дачынення да арміі.
Тым не менш, 24 студзеня Прэзідыум Массавета разглядае пытанне «Аб прыладзе свята ў адзначэнне гадавіны стварэння Чырвонай арміі» і сумяшчае святкаванне с Днём чырвонага падарунка — 17 лютага.
У ідэалогіі рэжыму Лукашэнкі гісторыя беларускіх узброеных сіл пачынаецца са старэння Рабоча-сялянскай Чырвонай арміі, якая паводле гэтай ідэалогіі сыграла вырашальную ролю ў станаўленні і захаванні беларускай.
Было ўведзена ў РСФСР 27 студзеня 1922 года, калі Прэзідыум УЦВК РСФСР апублікаваў пастанову аб чацвёртай гадавіне Чырвонай арміі, у якой гаварылася: «У адпаведнасці з пастановай Усерасійскага з’езда Саветаў аб Чырвонай арміі Прэзідыум УЦВК звяртае ўвагу выканкамаў на надыходзячую гадавіну стварэння Чырвонай арміі ».
У Бішкеку ў гэты дзень на плошчы перад будынкам мэрыі праходзіць урачыстая пабудова асабістага складу Бішкекскага гарнізона, пасля чаго вайскоўцы ў суправаджэнні аркестра праходзяць парадам да галоўнай плошчы сталіцы.
З нагоды стагоддзя Узброеных Сіл Беларусі 23 лютага 2018 года ў Гродне адбыўся парад з удзелам авіяцыі, а таксама праведзены святочны салют трыццаццю залпамі ў Мінску, крэпасці-героі Брэсце, у Віцебску, Гомелі, Гродне і Магілёве.
16 лютага 1918 года германскае камандаванне афіцыйна заявіла савецкаму прадстаўніку ў Брэст-Літоўску, што ў 12 гадзін 18 лютага сканчаецца перамір’е паміж Расіяй і Германіяй і аднаўляецца стан вайны.
Аднак па вызваленні навязаў кантакты з Брытанскай адміністрацыяй у Германіі і ў 1949—1953 гг. працаваў у сістэме Брытанскай кантрольнай камісіі на Германію на становішчы дарадчыка па пытаннях савецкай сістэмы і яе органаў.
На пачатку 1950 г. пачаў ствараць палітычна-ваенную арганізацыю «Беларускі вызвольны рух», якая была афіцыйна заснавана 27 лютага 1952 г. і пазней ў супрацоўніцтве з брытанскімі спецслужбамі адпраўляла ўзброеныя групы ў Беларусь і Польшчу.
Пасля канфлікту Людвіга Зарэчнага з прэзідэнтам Беларускай цэнтральнай рады Радаславам Астроўскім у 1954 арганізацыя «Беларускі Вызвольны Рух» раскалолася ў выніку адхілення Зарэчнага ад пасады кіраўніка БВР Радаславам Астроўскім.
У 1948—1951 гг., пакуль быў радным БЦР, адным з першых апісаў гісторыю беларускага нацыянальнага руху падчас Другой сусветнай вайны у рэфераце «Акупацыя Беларусі нямецкай арміяй і калабарацыя мясцовага насельніцтва», які зараз знаходзіцца ў зборах Александэра Даліна Гувераўскага інстытуту .
Да галоўных праблем сённяшняй Шры-Ланкі адносяцца традыцыйна вялікі дзяржаўны доўг, які склаў 75 млрд долараў ЗША , а таксама раздзьмутыя рэгіянальныя і сацыяльныя бюджэты.
Асноўнымі задачамі ўрада ў галіне эканомікі застаюцца стабілізацыя фінансавага становішча, рэалізацыя праграмы прыватызацыі стратных дзяржпрадпрыемстваў, прыцягненне замежных інвестыцый, ажыццяўленне ключавых сацыяльных праграм.
У 2017/2018 навучальным годзе сетка адукацыйных устаноў Пухавіцкага раёна складала 51 установай адукацыі (26 устаноў агульнай сярэдняй адукацыі, 18 устаноў дашкольнай адукацыі, 3 установы дадатковай адукацыі дзяцей і моладзі, 1 дапаможная школа-інтэрнат, 1 цэнтр карэкцыйна-развівальнага навучання і рэабілітацыі, 1 сацыяльна-педагагічны цэнтр, 1 аздараўленчы летнік «Лясная казка»), а таксама ДУ «Пухавіцкая спецыялізаваная дзіцяча-юнацкая спартыўная школа алімпійскага рэзерву», ДУ «Фізкультурна-аздараўленчы цэнтр „Вікторыя“», ДУ «Фізкультурна-аздараўленчы комплекс „Энергія“».
У інтэрв’ю для дакументальнага фільма , знятага брытанскім акцёрам і комікам Стывенам Фраем, які прысвечаны росту гамафобіі ў свеце і які быў паказаны на у 2013 годзе, тагачасны кангрэсмен заявіў: «Ні адзін бацька не ганарыцца тым, што мае сына гея. Мы, бразільцы, не любім гомасексуалістаў. Не любіць — не тое самае, што ненавідзець», — дадаў ён.
У каментары пра тое, што ён пачуў, Фрай сказаў: «Балсанару — тыповы гамафоб, якога я знайшоў ва ўсім свеце, з яго мантрай, што геі хочуць дамінаваць у грамадстве, вербаваць дзяцей або жорстка абыходзіцца з імі. Нават у такой прагрэсіўнай краіне, як Бразілія, яго хлусня стварае істэрыю сярод невукаў, адкуль можа ўзнікнуць гвалт» .
Падчас сесіі галасавання па імпічменце былога прэзідэнта Дылмы Русеф у сваёй прамове Балсанару ўшанаваў палкоўніка Карласа Альберта Брыльхантэ Устру, шырока вядомага ваеннага ў Бразіліі, які быў катам пратэстоўцаў у перыяд бразільскай ваеннай дыктатуры .
У 1990-х гадах у тэлеінтэрв’ю папулярнаму часопісу ён таксама зрабіў супярэчлівыя заявы аб ваеннай дыктатуры Піначэта ў Чылі, усхваляючы чылійскага дыктатара і заяўляючы, што «рэжым павінен быў дзейнічаць больш жорстка, каб аднавіць краіну».
Пасля забароны дзейнасці Таварыства Ісуса ў Расійскай імперыі разам з двума іншымі полацкімі езуітамі — Францішкам Ксаверыям Стахоўскім і Адамам Пятрышчам — быў накіраваны ў Ірландыю.
Працуючы са снежня 1820 г. як прафесар дагматычнай і маральнай тэалогіі Клонгоўз Вуд каледжа , зрабіў значны ўнёсак у развіццё адукацыйнай праграмы гэтай на той час буйнейшай ірландскай навучальнай установы езуітаў.
Скончыўшы чатырохгадовы курс тэалогіі ў Полацкай езуіцкай акадэміі працаваў у сваёй альма-матэр як прафесар логікі, метафізікі і матэматыкі , логікі метафізікі і заалогіі , логікі, дыялектыкі, метафізікі і этыкі .
Кіраваў рэстаўрацыяй у Каломенскім крамлі, выканаў праекты рэстаўрацыі сабора Мірожскага манастыра ў Пскове, Сафійскага сабора ў Полацку, Успенскага сабора ва Уладзіміры, цэркваў і сабораў Маскоўскага Крамля.
У 2018 г. абараніла кандыдацкую дысертацыю на тэму «Эканамічная палітыка нямецкіх акупацыйных улад у Беларусі ў гады Першай сусветнай вайны » (навуковы кіраўнік — д.г.н., прафесар, дэкан гістарычнага факультэта БДУ Аляксандр Генадзьевіч Каханоўскі) па спецыяльнасці 07.00.02 «Айчынная гісторыя» .
Гэтаму папярэднічала публікацыя верша Ганны Севярынец «А я за вас не галасавала ніколі» на сайце беларускай службы «Радыё Свабода», як рэакцыі на ваяўнічя заявы кіраўніка Беларусі Аляксандра Лукашэнкі, дзе той згадваў расстрэлы тысячы чалавек у Андыжане, калі былы ўзбекскі прэзідэнт Іслам Карымаў падавіў там путч.
У час нямецкай акупацыі ў калідоры будынка гарадской ўправы, куды прыходзіла на чарговую рэгістрацыю, пазнаёмілася з будучым мужам інжынерам-будаўніком Уладзімірам Уладзіміравічам Мінкевічам.
У Ваенпраекце тэрмінова працавалі па 12 гадзін у дзень, без выхадных, над абароннымі аб’ектамі ў Заходняй Беларусі: аэрадромамі, складамі ГЗМ і боепрыпасаў, ваеннымі гарадкамі.
Пасля вызвалення горада 3 ліпеня 1944 года ўсіх мужчын, якія былі ў акупацыі, неадкладна прызвалі ў армію, але Мінкевіча накіравалі на працу па аднаўленні Мінска, бо ён меў будаўнічую спецыяльнасць.
Уведзены ў дзеянне нямецкімі органамі самакіравання 5 сакавіка 1946 года закон 104 «Аб вызваленні ад нацыянал-сацыялізму і мілітарызму» абавязваў кожнага немца, які дасягнуў 18 гадоў, запоўніць спецыяльную анкету з 133 пытанняў.
З-за таго, што трыбуналы не спраўляліся з-за вялікай колькасцю абвінавачаных, ваенная адміністрацыя аб’явіла амністыю для асоб, народжаных пасля 1 студзеня 1919 года, непрацаздольных і малазабяспечаных асоб.
У яго абавязкі ўваходзілі: узгадненне дзеянняў галоўнакамандуючых у сваіх зонах акупацый, сумесныя рашэнні па ваенных, эканамічных і палітычных пытаннях, кантроль над цэнтральнай нямецкай адміністрацыяй.
Ваенная адміністрацыя створана згодна з дакументам «Аб палітычных і эканамічных прынцыпах, якімі неабходна кіравацца пры звароце з Германіяй у пачатковы кантрольны перыяд», падпісаным падчас Патсдамскай канферэнцыі.
Улады ЗША лічылі, што лепшым спосабам арганізацыі дзяржаўнай улады ў Германіі з’яўлялася стварэнне федэралістычных нямецкіх земляў і цэнтральнага ўрада з празрыста пэўнымі абмежаванымі паўнамоцтвамі.
Пры запаўненні органаў адміністрацыйнага кіравання ахвотна выкарыстоўваліся людзі, якія змагаліся супраць нацызму, аднак сярод кіраўнікоў было і нямала нацысцкіх функцыянераў, якіх бралі на працу з-за іх здольнасцяў і досведу.
Патсдамская канферэнцыя і падпісаны на ёй дагавор «Палітычныя і эканамічныя прынцыпы, якімі неабходна кіравацца пры звароце з Германіяй у пачатковы кантрольны перыяд» паставілі кропку ў пытанні бліжэйшага будучага пасляваеннай Германіі.
З моманту заняцця ў 1944 года амерыканскімі войскамі першых населеных пунктаў да вясны 1946 года палітыку дэнацыфікацыі ажыццяўлялі ваенныя падраздзяленні, якія дзейнічалі на падставе некалькіх дырэктыў, якія не ўтрымлівалі дакладнага плана дзеянняў і не давалі выразнага вызначэння крытэрыяў людзей, так ці інакш звязаных з нацысцкім рэжымам.
Тэрыторыя Брэмена да кастрычніка 1946 года знаходзілася пад брытанскім кіраваннем і толькі ў сакавіку 1947 года цалкам перайшла пад амерыканскае кіраванне з атрыманнем статусу федэральнай зямлі.
Восенню 1941 года па ініцыятыве Юльяна Саковіча, ужо каменданта Беларускай Дапаможнай Паліцыі мінскага раёна, адбылася нелегальная канферэнцыя часткі даваенных актывістаў Беларускай сялянска-работніцкай грамады.
Канферэнцыя лічыла, што Германія не зможа хутка скончыць вайну з СССР, захопіць толькі яго еўрапейскую частку, і вайна расцягнецца на доўгія гады, таму аднагалосна было прынята, што трэба ствараць уласныя збройныя сілы.
Пытанне калабарацыі і ўваходу, нават дэ-юрэ, да нямецкай адміністрацыі выклікала супярэчнасці: Юльян Саковіч, Васіль Лукашык і Іван Гелда выступілі з прапановай карыстацца кожнай мажлівасцю для рэалізацыі нацыянальных патрэб і цесна супрацоўнічаць з немцамі, а Сяргей Хмара, Васіль Вір і Юрка Стасевіч лічылі, што такім чынам беларускія патрыёты будуць вымушаны выконваць нават злачынныя наказы.
У выніку было вырашана пытанне калабарацыі заставіць на сумленні кожнага сябра арганізацыі, не пісаць ніякіх дакументаў і ўлётак, выбраць Юльяна Саковіча кіраўніком, працаваць «тройкамі» — групамі з трох сяброў, якія мелі кантактаваць паміж сабой і з Саковічам праз сваіх непасрэдных кіраўнікоў, галоўныя нарады арганізацыі абмежаваць да выключна неабходных, а назву арганізацыі «Беларуская Народная Грамада» не выкарыстоўваць, замяняючы яго словам «мы».
У 1942 годзе Беларуская Народная Грамада пачала кантактаваць з Беларускай Народнай Партызанкай, намагаючыся аб’яднаць розныя аддзелы Партызанкі пад адзінае кіраўніцтва, і ў выніку Івацэвічаўскай канферэнцыі, дзе ад БНГ прысутнічалі Сяргей Хмара, Васіль Вір і Юрка Стасевіч, узяла на сябе палітычнае кіраўніцтва над незалежнай Беларускай Народнай Партызанкай.
Таксама Беларуская Народная Грамада наладзіла сувязь з падпольнай Беларускай Незалежніцкай Партыяй праз старшыню Цэнтральнага Камітэта Беларускай Незалежніцкай Партыі Усевалада Родзьку і сябра партыі Уладзіслава Рыжага.
Праз Сяргея Хмару БНГ беспаспяхова прабавала наладзіць сувязь з Беларускім Народным Фронтам ксяндза Вінцэнта Гадлеўскага: нягледзячы на тое, што некаторыя сябры БНГ паспелі стаць бальшавіцкімі палітвязнямі, той падазрона адносіўся да былых камуністаў і сацыялістаў з Грамады, бо ў 1930-я гады яны вялі барацьбу супраць яго БНФ.
У чэрвені 1944 года Беларуская Народная Грамада падтрымала ідэю склікання Усебеларускага Кангрэсу ў Мінску: гэта была адзіная апошняя мажлівасць сабраць разам сябраў Грамады і наогул увесь беларускі нацыянальны актыў.
У становішчы небяспекі ад надыходзячай Чырвонай Арміі, знішчэння Беларускай Народнай Партызанкі і забойства дзясяткаў сяброў БНГ, ў кіраўніцтве было прынята рашэнне перакінуць рэшту людзей на Захад для ратунку ад новых акупантаў і іх забойцаў і лагераў.
Сярод застаўшыхся ў БССР сяброў БНГ, якія спадзяліся на тое, што савецкі рэпрэсіўны апарат памякчэе пасля вайны, не быў арыштаваны амаль толькі Валянцін Таўлай, у якога было алібі — супраца са спецгрупай НКГБ «Буравеснік».
Юльян Саковіч, які пасля пачатку нямецка-савецкай вайны 1941—1945 гадоў вярнуўся з турмы НКВД і застаў удома тэрор польскай дапаможнай паліцыі, паехаў да Мінска, дзе ўжо існавалі беларуская паліцыя і іншыя ўстановы пры акупацыйнай нямецкай адміністрацыі.
Пасля гэтага Саковіч хутка наладжвае кантакт з Усеваладам Родзькам, уступае ў нелегальную Беларускую Незалежніцкую Партыю, становіцца сябрам ЦК БНП, у выніку — кіраўніком Мінскага акруговага камітэта партыі.
На думку Юльяна Саковіча, у існуючым становішчы трэба было пайсці на фальшывую калабарацыю з немцамі, каб заняць ключавыя адміністрацыйныя пасады, перадусім у мясцовай дапаможнай паліцыі, якая ў той час з’яўлялася адзінай беларускай збройнай сілай.
Немцы даведаліся пра падпольную дзейнасць Юльяна Саковіча і накіравалі яго кіраўніком Беларускай Народнай Самапомачы на Лідчыну, дзе ён быў забіты каля касцёла ў Васілішках 13 чэрвеня 1943 года разам з Леанідам Мараковым: у гэтым раёне актыўна дзейнічала Армія Краёва, таму немцы былі ўпэўненыя, што Саковіча хутка заб’юць.
Вытворчасць кампоста заснавана на працэсах, падобных тым, што адбываюцца ў глебе, калі мае месца біялагічная дэградацыя рэчываў расліннага або жывёльнага паходжання пад уздзеяннем мікраарганізмаў, грыбоў і некаторых жывёл накшталт земляных чарвякоў.
У 1962 г. у Германіі быў вынайдзены метад вырошчвання раслін на «гарачых градах» , калі кампост, што ўтрымоўвае вялікую колькасць драўніны і іншых вугляродзістых кампанентаў, на стадыі падвышэння тэмпературы памяшчаецца пад слой глебы.
Бі́тва за Багда́д — ваенная аперацыя, якая праводзілася ў перыяд 8 — 11 сакавіка 1917 года, у часы Першай сусветнай вайны, падчас якой брытанскія войскі здолелі нанесці паражэнне турэцкім войскам і захапіць важны населены пункт у Месапатаміі — Багдад.
У Арджанікідзэ стаў шафёрам, удзельнічаў у перагонцы аўтамабіляў, што пастаўлялі амераканцы праз Іран; быў паранены пры авіяналёце, лячыўся ў Ташкенце, дзе пасябраваў з Якубам Коласам; затым ваяваў на Укранскм фронце, прайшоў з баямі ад Роўна да Вены, узнагароджаны ордэнамі і медалямі.
Другая фаза стварэння прадставіла чацвёртую частку , дзе той самы пісец, што і ў першай фазе, працягнуў пісаць псалмы, але заміж імітацыі макету Утрэхцкага Псалтыра, ён проста пакінуў прагалы для ілюстрацый у пачатку кожнага псалма.
Трэці этап рукапіса ахоплівае другую частку Псалтыра , якая, як уяўляецца, была напісаная пазней пісцом , хоць яго рука здаецца нібыта больш старой або нямоглай у параўнанні з працай, якую ён рабіў у 1018 годзе.
Была выказана здагадка, што гэта частка была напісана, каб замяніць кавалак Псалтыра, які быў страчаны або пашкоджаны, паколькі яна запаўняе зазор паміж двума секцыямі, што выглядаюць ранейшымі паводле даты стварэння.
Чудноўскі, які выступаў на пазіцыі «пад нападнікам», і яго партнёры, у ліку якіх былі Раман Сцяпанаў, Кірыл Алексіян і Алег Патоцкі, два разы заваявалі срэбра і аднойчы — бронзу.
У канцы ХХ стагоддзя па колькасці жыхароў Пакістан абышоў Японію і Расію, а ў 2018 з 212 млн чалавек апярэдзіў Бразілію, такім чынам, замкнуўшы першую пяцёрку краін па колькасці насельніцтва.
Пры гэтым нельга не адзначыць, што ў параўнанні з канцом ХХ стагоддзя даволі моцна зменшылася нараджальнасць і хуткія тэмпы росту насельніцтва яшчэ трымаюцца толькі дзякуючы яго маладой структуры і павелічэнню працягласці жыцця .
Адначасова ў 1992—1997 гг. акадэмік-сакратар Аддзялення біялагічных навук Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі, у 1997—2002 гадах — саветнік Прэзідыума НАН Беларусі, з 2002 года — загадчык лабараторыяй Інстытута генетыкі і цыталогіі, потым — галоўны навуковы супрацоўнік лабараторыі функцыянальнай генетыкі раслін.
Прэзідэнт Міжнароднай асацыяцыі таварыстваў генетыкаў і селекцыянераў краін СНД, прэзідэнт Беларускага таварыства генетыкаў і селекцыянераў, член Прэзідыума НАН Беларусі, член Прэзідыума Вышэйшай атэстацыйнай камісіі СССР і Вышэйшай атэстацыйнай камісіі Беларусі, член праўлення , кіраўнік секцыі біялагічных навук Беларускага фонду фундаментальных даследаванняў.
У 1922 годзе атрымаў назву «Адмірал Серпінек» у гонар Мацея Серпінека — першага польскага адмірала і стаў называцца вайсковым караблём Рэчы Паспалітай, дзеля чаго быў узброены двума станкавымі кулямётамі.
Торы працягвалі кантраляваць большасць выбаршчыкаў у сельскай мясцовасці і маглі б выіграць парламенцкія выбары, але вігі змянілі прапорцыі пры галасаванні за парламенцкіх прадстаўнікоў, і большасць месц атрымоўвалі тыя, хто выбіраўся ў гарадах.
Большая частка дзяцінства і юнацтва прайшлі ў Новым Тарчылаве, дзе Сяржук пачаў творчую дзейнасць — пісаў і спяваў песні, навучыўся граць на гітары, сабраў уласны гурт і ладзіў канцэрты.
Сяржук Доўгушаў, поўнае імя Сяргей Васілевіч Доўгушаў (нар. , Новае Тарчылава Аршанскага раёна Віцебскай вобласці Беларусі) — беларускі спявак, музыкант-мультыінструменталіст, этнограф, выкладчык, арт-менеджар, заснавальнік культурнага руху «Спеўны Сход», заснавальнік і кіраўнік Установы развіцця традыцыйнай беларускай культуры «ЭтнаТрадыцыя» і арт-рэзідэнцыі «Дом творцаў», заснавальнік Варшаўскага Вольнага аркестра, сольны выканаўца і ўдзельнік гуртоў , , - , , , .
У межах праекта выдадзеная серыя кніг, кампакт-дыскаў з аўдыязапісамі аўтэнтычных узораў беларускага музычнага фальклору , «Вясельныя песні» і іншыя), арганізавана шмат канцэртаў, майстар-класаў з носьбітамі народных традыцый, зладжаныя экспедыцыі, фэсты, прэзентацыі выданняў.
З’яўляецца ініцыятарам і куратарам праекта «Спяваем годна», у межах якога выйшлі 6 відэа, дзе ўсе жадаючыя беларусы праспявалі анлайн знакамітыя беларускія песні разам з вядомымі беларускімі выканаўцамі, такімі як Лявон Вольскі, Зміцер Вайцюшкевіч і інш.
У 2020—2022 гг. установай «Традыцыя» былі створаныя такія праекты, як віртуальная энцыклапедыя беларускіх традыцыйных строяў «Традыцыйны строй», праект фільмаў «Кола беларускіх абрадаў», шэраг майстар-класаў па беларускай выцінанцы, відэакантэнт з забаўлянкамі і казкамі для дзетак і інш.
Сяржук Доўгушаў таксама самастойна арганізаваў шэраг канцэртаў, у тым ліку -канцэрты «Вольнага хору», тры фестывалі «Музыка побач», стаў аўтарам і ўкладальнікам беларускіх спеўнікаў: «Годныя песні» у 2-х частках, «Народны спеўнік», «Калядны спеўнік».
Таксама ў 2013 годзе ў выніку аб’яднання праектаў «» і «Рацыянальная дыета» паўстаў - — праект сучасных кампазітараў Віталя Эпла, Вольгі Падгайскай супольна з Сержуком Доўгушавым і іншымі музыкамі.
Упершыню гараны на афіцыйным узроўні былі вызначаны ў перапісе 1991 г. У 1992 - 1999 гг. па ініцыятыве парламента Сербіі існавала асобная абшчына Гора, фактычна ліквідаваная пасля заканчэння косаўскага канфлікта 1998 - 1999 гг. Падчас канфлікта большасць гаранаў падтрымала бок Югаславіі.
У Рэспубліцы Косава гараны вызначаюцца як этнічная меншасць, аднак у перапісе 2011 г. зафіксаваны як баснійцы, што адпавядае зменам атаесамлення саміх гаранаў, для якіх важна сувязь з большым па ліку культурна блізкім народам.
Абавязак обер-фіскала пры Сенаце і фіскалаў ў правінцыях складаўся ў негалосным наглядзе за дзейнасцю ўстаноў: выяўленне выпадкаў злоўжыванняў і парушэнняў указаў, і данясенне пра гэта Сенату і цару.
З'яўленне новай дзяржаўнай установы ці змяненне адміністрацыйна-тэрытарыяльнага ўпраўлення краінай было прадыктавана вядзеннем войнаў, якія патрабавалі значных фінансавых рэсурсаў і мабілізацыі насельніцтва.
Створаны Пятром для бягучага кіравання дзяржавай на час адсутнасці цара , Сенат у складзе 9 чалавек , паступова ператварыўся з часовага ў пастаянна дзеючую вышэйшую ўрадавую ўстанову, што было замацавана ўказам 1722 года.
Пётр так сфармуляваў асноўную задачу Сената: «Глядзець ва ўсёй дзяржаве выдаткаў, і непатрэбныя, а асабліва марныя, адставіць. Грошай, як магчыма, збіраць, бо грошы грунт артэрыяю вайны.»
У сакавіку 1997 г. антыўрадавыя выступы і пратэсты пачалі прымаць форму ўзброенага паўстання, на поўдні краіны пачалося стварэнне ўзброеных атрадаў апазіцыі і «камітэтаў выратавання», якія фактычна пачалі выконваць функцыі органаў дзяржаўнай улады на месцах.
26 жніўня 1925 года ў Тыране быў падпісаны албана-італьянскі абарончы дагавор, у адпаведнасці з якім Італія ўзяла на сябе абавязкі аказваць ваенную дапамогу Албаніі ў выпадку пагрозы яе незалежнасці.
У 1855 годзе з дазвалення галоўнаўпраўляючага шляхоў зносін і публічных будынкаў сдаў выпускны экзамен разам з выхаванцамі практычнага класа Пецярбургскага будаўнічага вучылішча і атрымаў званне грамадзянскага інжынера і чын губернскага сакратара.
Па заканчэнні курса ў , паступіў у 1863 годзе ў Пецярбургскае будаўнічае вучылішча, Выпушчаны ў 1868 годзе архітэктарскім памочнікам з чынам класа, і адразу прылічаны да Міністэрства ўнутраных спраў з адкамандзіраваннем для заняткаў у .
У 1871 годзе Д. Знабішын быў пераведзены ў цэнтральнае ўпраўленне таго ж таварыства кантралёрам па службе рамонта шляху і будынкаў Мікалаеўскай, Варшаўскай і ліній, дзе складаўся па 1880 год.