polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
12 лютага з’езд Агульнанацыянальнай сацыял-дэмакратычнай партыі «Азат» абраў у якасці кандыдата сустаршыні партыі Булата Абілова, вылучыўшы пры гэтым ўмова ўлады, што выбары павінны прайсці ў канстытуцыйны тэрмін у 2012 годзе, прадстаўнікі ўсіх партый павінны быць прадстаўлены ў выбарчых камісіях усіх узроўняў, усе кандыдаты павінны мець доступ да СМІ нароўні з дзеючым прэзідэнтам, улады не павінны перашкаджаць агітацыйнай працы кандыдатаў ад апазіцыі.
1 сакавіка Жаксыбай Базильбаев запатрабаваў ад Назарбаева зняць кандыдатуру і вярнуць яму доўг у 100 млн даляраў ЗША за тое, што здымаў сваю кандыдатуру на яго карысць на мінулых прэзідэнцкіх выбарах.
Не дачакаўшыся адказу ад дзейнага прэзідэнта, Базильбаев зняў сваю кандыдатуру, не прыступіўшы да збору подпісаў, і заклікаў «ўсіх казахстанцаў, усіх шматдзетных маці, пенсіянераў, моладзь не падтрымліваць гэтую выбарную кампанію і абвясціць байкот».
У верасні 2010 года ў інтэрв’ю газеце «Свабода слова» дарадца прэзідэнта Казахстана па палітычных пытаннях Ермухамет Ертысбаев заявіў, што Нурсултан Назарбаеў мае намер балатавацца на новы прэзідэнцкі тэрмін у 2012 годзе.
4 сакавіка дарадца прэзідэнта Ермухамет Ертысбаев выказаў меркаванне, што тактыка байкоту не апраўдае сябе ў Казахстане, так як «тыя, хто заклікае да байкоту, абсалютна не ведаюць душу шматнацыянальнага казахстанскага народа, які высока цэніць мір, сяброўства і згоду, які шануе стабільным і ўстойлівым развіццём краіны».
4 студзеня 2011 года амбасада ЗША ў Казахстане распаўсюдзіла заяву аб пазіцыі ўрада ЗША па пытанні прапанаванага рэферэндуму, у якім замена прэзідэнцкіх выбараў рэферэндумам была названая «адыходам ад дэмакратыі».
18 лютага ў якасці кандыдата на пазачарговых выбарах быў зарэгістраваны дзейны прэзідэнт краіны Нурсултан Назарбаеў, які першым падаў неабходную колькасць подпісаў выбаршчыкаў у падтрымку яго кандыдатуры было сабрана 717 340 подпісаў выбаршчыкаў, у роўнай меры, якія прадстаўляюць усе 16 рэгіёнаў краіны, што склала каля 8 % грамадзян, якія валодаюць актыўным выбарчым правам.
14 лютага аб намеры балатавацца ў прэзідэнты Казахстана ў парадку самавылучэння заявіў кіраўнік экалагічнага руху «Табигат» Мэлс Елеусізов, пры гэтым ён адзначыў на прэс-канферэнцыі, што ацэньвае свае шанцы цвяроза і прэзідэнтам не стане адназначна.
26 лютага кандыдатам у прэзідэнты быў зарэгістраваны Жамбыл Ахметбекаў, які сабраў у сваю падтрымку 96 557 подпісаў выбаршчыкаў, у роўнай меры, якія прадстаўляюць 15 рэгіёнаў краіны.
3 сакавіка Назарбаеў даручыў міністэрству сувязі і інфармацыі ў перыяд перадвыбарчай агітацыі забяспечыць роўны доступ кандыдатаў да сродкаў масавай інфармацыі, а таксама заклікаў мясцовыя выканаўчыя органы не ўмешвацца ў ход выбарчай кампаніі, а «займацца выключна сваімі справамі».
6 студзеня сенат Казахстана на пленарным пасяджэнні падтрымаў зварот дэпутатаў да кіраўніка дзяржавы Нурсултана Назарбаева аб прызначэнні ім правядзення рэспубліканскага рэферэндуму па падаўжэнні яго прэзідэнцкіх паўнамоцтваў да канца 2020 года.
Па дадзеных ЦВК РК, за час перадвыбарнай кампаніі было пададзена 10 скаргаў, з іх два былі разгледжаны на калегіяльным пасяджэнні ЦВК РК, астатнія восем скаргаў — ніжэй якія стаяць выбарчымі камісіямі, пракуратурай і іншымі органамі.
3 сакавіка 2011 года ў Казахстане пачаў функцыянаваць сайт «Назарбаева на пенсію!», на якім размешчаны патрабаванне, «каб Нурсултан Назарбаеў пайшоў на пенсію і вызваліў дарогу новым маладым палітыкам», і заклік да байкоту выбараў.
5 красавіка ЦВК РК абвясціла канчатковыя вынікі выбараў, згодна з якім дзеючы прэзідэнт Нурсултан Назарбаеў набраў 95,55 % галасоў выбаршчыкаў, Гані Касымаў — 1,94 % галасоў, Жамбыл Ахметбекаў — 1,36 %, Мэлс Елеусізаў — 1,15 %.
3 сакавіка Мэлс Елеусізаў заявіў, што не можа пачаць агітацыю з-за адсутнасці фінансавых сродкаў, але адзначыў, што разлічвае набраць 5 % галасоў выбаршчыкаў, нават калі пачне агітацыю з сярэдзіны тэрміну агітацыйнай кампаніі.
14 лютага на з’ездзе Камуністычнай народнай партыі Казахстана для ўдзелу ў выбарах быў вылучаны Жамбыл Ахметбекаў, абраны дэлегатамі з’езду з ліку чатырох кандыдатаў, 17 лютага ён паспяхова здаў экзамен па дзяржаўнай мове.
Ініцыятыва правядзення рэферэндуму па падаўжэнні паўнамоцтваў Назарбаева была падтрымана "Нур_Отан" Народна-дэмакратычнай партыяй «Нур Атан», дэпутатамі парламента Казахстана, побач НДА і іншымі арганізацыямі.
Ініцыятыва правядзення рэферэндуму па падаўжэнні паўнамоцтваў Назарбаева была падтрымана Народна-дэмакратычнай партыяй «Нур Атан», дэпутатамі парламента Казахстана, шэрагам НДА і іншымі арганізацыямі.
У шэрагу выпадкаў высокаму статусу нацыянальных музеяў адпавядае іх размяшчэнне ў выдатных архітэктурных помніках, альбо ўзвядзенне для іх спецыяльных будынкаў, адпавядаючых апошнім патрабаванням тэхнікі і дызайна.
Першы нацыянальны музей быў адкрыты ў 1893 г. у Луўры пад назвай «Нацыянальны помнік, прысвечаны любові да мастацтва і яго вывучэнню» як вынік першага яснага фармулявання ідэёлагамі Вялікай французскай рэвалюцыі нацыянальнай ідэі.
У тым жа годзе французскія рэвалюцыйныя ўлады пераўтварылі Каралеўскі сад раслін у Нацыянальны прыродазнаўчы музей, у 1794 г. «калекцыю дзейнічаючых машын і мадэлей» інжынера і вынаходніка Ж. Вакансона — у Нацыянальную кансерваторыю мастацтваў і рамёстваў, у 1795 г. у кляштары малых аўгусцінцаў стварылі Нацыянальны музей французскіх помнікаў.
На гэты перыяд транспартныя зносіны паміж «Універсітэтам» і «Хрэшчатыкам» выконваў часовы тралейбусны маршрут нумар 32, рухам ад Кіева-Пячэрскай Лаўры да Чыгуначнага вакзала.
У афармленні пераважае граніт чырвона-карычневых тонаў Лезнікоўскага радовішча ў Жытомірскай вобласці (з таго самага, адкуль у 1929 г. узяты камень для Маўзалею Леніна), якім аздобленыя пілоны і тарэц цэнтральнай залы.
Сярэдняя зала пры дапамозе эскалатарнага тунэлю з чатырохстужачным аднамаршавым эскалатарам злучаны з падземным вестыбюлем, сумешчаным з падземным пераходам на скрыжаванні вуліц Багдана Хмяльніцкага і Пушкінскай.
Верхні цыліндрычны падземны вестыбюль цалкам з'яўляецца кампазіцыяй «Спіраль часу», якая складаецца з гарэльефаў і барэльефаў, якія ўвасабляюць адлюстраванне гістарычных падзей, якія ператвараюцца ў птушак і прамяні, і нарэшце збежных ў цэнтры зводу, дзе зманціраваны вялікая люстра з мяккім белым святлом.
У жніўні—верасні 1942 г. была адазваная ў Цэнтральны штаб партызанскага руху і праз «Віцебскія вароты» ў складзе групы В. З. Харужай накіравана ў тыл ворага, у партызанскую брыгаду пад камандаваннем М. Ф. Біруліна.
Каралеўскае рашэнне перадаць храм у супольнае выкарыстанне каталікоў і лютэранаў раз’юшыла гараджан, і 27 снежня 1530 года натоўп уварваўся ў кафедру, дзе разбіў усе статуі і паламаў хоры.
Уладзі́мір Андрэ́евіч Міку́ліч (14 кастрычніка 1920 года, в. Чорная Сцежка, Смалявіцкая воласць, Барысаўскі павет, Мінская губерня — 17 студзеня 2000 года, г. Мінск) — партыйны і дзяржаўны дзеяч БССР.
Сёння ён аб'ядноўвае ў сабе высокапрадукцыйную прамысловасць і будаўніцтва, паліграфічнае вытворчасць і разгалінаваны гандаль, ахова здароўя і сферу бытавога абслугоўвання, шырокую сетку навучальных устаноў і ўстаноў культуры.
Тут знаходзіліся Цэнтральная Рада і Сафійская плошча, дзе абвяшчаліся ўніверсалы, адбывалася абранне гетмана Паўла Скарападскага і іншыя не менш важныя падзеі, звязаныя з гісторыяй Кіеўскай Русі, Расіі, Украіны.
У склад раёна ўваходзяць тэрыторыі: Ніўкі , Шуляўка , Дзегцяры, Сырэц, Валейкаў, Лук'янаўка, Салдацкая Слабодка, Верхні горад, Кудравец, Татарка, Рэп'яхаў Яр, Дарагажычы, Загараўшчына, Афанасеяўскі Яр.
Па прычыне гэтага адбудзецца пасяджэнне, у ходзе якога спецыялісты паглядзяць, якія парушэнні былі дапушчаны, і калі ў выніку прызнаюць, што царкве трэба вярнуць яе першапачатковы выгляд, перарабляць купалы храм будзе за свой кошт.
У міні-серыі рэальнасці адступнік Кріі Махр Уехл быў хірургічна зменены, каб выглядаць як чалавек, і пасланы на Зямлю, каб назіраць, як яе разбурыць істота па імені Гах Лак Тус, але ён у выніку дапамагае людзям.
Тэхналогія Кріі ў касцюме дае Махр Вехлу павышаную трываласць і дазваляе яму лётаць, ствараць энергетычныя шчыты, станавіцца нябачным, праглядаць розныя вобласці светлавога спектру і страляць энергетычнымі выбухамі праз зброю "тоталканнон", размешчанае на яго перадплечча.
Пасля судовага разбору, у якім падалі ў суд на выдавецтва за парушэнне аўтарскіх мае рацыю, сцвярджаючы, што іх Капітан Марвел быў занадта падобны на Супермэна, перасталі публікаваць Капітана Марвела.
Пятым Капітанам Марвелом быў Кхн'нр агент Скруллов, які скрестился з ДНК Мар-Вэла, каб зафіксаваць сябе ў форме супергероя і выкарыстоўвае тэхналагічныя копіі яго Пяшчота-бранзалетаў.
Каб захаваць іх таварны знак, апублікавалі выпускі з назвай «Капітан Марвел» кожны год ці два, што прыводзіла да шэрагу працяглых серый, абмежаваных серый і кароткіх выпускаў, якія паказваюць некалькі персанажаў, якія выкарыстоўваюць псеўданім Капітан Марвел.
Мар-Велла быў сасланы ў Адмоўную зону Вярхоўным Розумам, адзіным спосабам часова пакінуць яе быў абмен месцамі з Рыкам Джонсам з дапамогай спецыяльных бранзалетаў званых Пяшчота-бранзалетамі.
У ліпені 2012 года Кэрал Денверс — супергероиня, вядомая як Міс Марвел, узяла на сябе мантыю Капітана Марвела ў серыі, створанай пісьменніцай Кэлі Сью ДеКоннік і мастаком Дехтером Сойем.
Выкладаў на эканамічным факультэце і ў школе менеджменту Масачусецкага тэхналагічнага інстытута з 1948 па 1957, з перапынкам ў 1955, калі ён працаваў у Радзе эканамічных кансультантаў прэзідэнта Эйзенхаўэра.
Джонатан Нолан сярод іншых крыніц чэрпаў натхненне ў камп’ютарных гульнях, у тым ліку , і : , а таксама гульнях ад кампаніі , дзе няма строга зададзенай маралі, і маральны складнік знаходзіцца ў межах нейкага спектра, без адназначнага падзелу на чорнае і белае.
Гульня : прыводзілася як прыклад свету, у якім негульнявыя персанажы, якія кіруюцца камп’ютарам, напрыклад, вясковыя жыхары, жывуць сваім уласным жыццём незалежна ад таго, знаходзіцца побач з імі гулец ці не.
Менавіта гэтая ідэя персанажаў камп’ютарных гульняў паслужыла ўзорам для запраграмаваных гісторый андроідаў у «Свеце Дзікага Захаду», якія замкнутыя ў пастаяннай пятлі і штораз паўтараюць адны і тыя ж учынкі.
У серыяле гучаць цытаты з класічных п’ес Уільяма Шэкспіра, у прыватнасці, фраза «У бурных радасцей канец раптоўны» з Рамэа і Джульеты — для андроідаў яна з’яўляецца трыгерам, якія прымушаюць пераацаніць сваё ўспрыманне рэальнасці.
«Свет Дзікага Захаду» мае шэраг адсылак да «Алісы ў Краіне Цудаў» Льюіса Кэрала — да іх адносяцца, напрыклад, сіняя сукенка Далорэс і сцэна чаявання ў пустыні, якая вельмі нагадвае кананічныя ілюстрацыі Джона Тэніэла да «Алісы».
Паводле слоў Нолана, у серыяле ёсць некалькі відавочных і невідавочных сувязяў паміж галоўнай гераіняй Далорэс і Алісай, галоўнай гераіняй кэралаўскай кнігі; сама кніга Кэрала таксама з’яўляецца ў серыяле, і героі зачытваюць урыўкі з яе.
У фільме «Заходні свет» 1973 гады фігуравалі і іншыя паркі, аформленыя ў стылі не Дзікага Захаду, а Рымскай імперыі і Сярэднявечча — Нолан дапушчаў, што падобныя паркі могуць у далейшым з’явіцца ў серыяле, і сапраўды, у апошняй серыі першага сезона было паказана закуліссе яшчэ аднаго парку з японскімі самураямі.
Пісьменнік Джордж Марцін, па чыіх кнігах у жанры сярэдневяковага фэнтэзі быў зняты іншы паспяховы серыял — «Гульня тронаў» — сустракаўся з Ноланам і Джой і прапанаваў ім ідэю магчымага красовера паміж серыяламі — парку з андроідамі, заснаванага на свеце «Гульні тронаў».
У сюжэце серыяла немалое месца займае канцэпцыя «бікамералізму», або «двухпалатнага розуму», высунутая амерыканскім псіхолагам Джуліянам Джэйнсам у 1976 годзе — аб тым, што мысленне старажытных людзей адрознівалася ад мыслення сучасных і некалі чалавечы мозг быў «двухпалатным», падзеленым на дзве часткі, адна з якіх паведамляла іншай, што рабіць, а іншая выконвала загады, успрымаючы голас іншай часткі мозгу як «вонкавы», які належыць вышэйшым сілам — распад гэтай сістэмы, паводле меркавання Джэйнса, прывёў да ўтварэння ўласнага «Я» і свядомасці ў сучасным сэнсе гэтага слова.
і акцёрам Арнольдам Шварцэнэгерам, які намерваўся прадзюсаваць фільм і выканаць у ім ролю Стралка, раней сыграную Юлам Брынерам; на працягу некалькіх гадоў кампанія спрабавала прыцягнуць да праекта Тарсема Сінгха як рэжысёра і Квенціна Таранціна ў якасці сцэнарыста.
Адсылкі да выяўленчага мастацтва ўключаюць у сябе вобразы, спісаныя з «Вітрувіянскага чалавека» Леанарда да Вінчы, «Свету Крысціны» Эндру Уаета і «Стварэння Адама» Мікеланджэла — рэпрадукцыя «Стварэнні Адама» з’яўляецца ў фінале першага сезона, і адзін з герояў серыяла, доктар Форд, паказвае на яе і пераказвае тэорыю, высунутую ў 1990 годзе амерыканскім урачом Фрэнкам Мешбергерам, пра тое, што ў выяве Бога на фрэсцы насамрэч зашыфравана анатамічная выява чалавечага мозгу.
У жніўні 2014 года да праекта далучылася цэлая група акцёраў у складзе: Джэфры Райт, Радрыгу Сантору, Інгрыд Бульсё Бердал, Шэнан Вудвард, Анжэла Сарафян, Сайман Куортэрман і Джэймс Марсден.
Па словах Генеральнага дырэктара «7 » Уладзіслава Філёва, пасля канчатковага закрыцця пагаднення, якое чакаецца завяршыць праз 6 месяцаў, інвестыцыі групы кампаній 7 могуць скласці да $160 млн.
У яго ўваходзілі амерыканская фірма , якая забяспечвала агульнае кіраўніцтва і фінансаванне , расійская Ракетна-касмічная карпарацыя «Энэргія» , украінскія КБ «Паўднёвае» і «ВА Южмаш» , а таксама нарвежская суднабудаўнічая кампанія .
Па дадзеных выдання «Камерсант», да страт прывяло тое, што не ўдалося забяспечыць планаваную інтэнсіўнасць запускаў: першапачаткова планавалася ажыццяўляць па 2-3 паслядоўных запуска за адзін выхад на стартавую пазіцыю.
Ідэя марскога касмадрома складаецца ў тым, каб дастаўляць ракету-носьбіт па моры на экватар, дзе маюцца найлепшыя ўмовы для запуску (можна максімальна эфектыўна выкарыстоўваць хуткасць кручэння Зямлі).
У 1993 годзе, пасля таго як стала ясна, што не будзе створана больш магутная ракета-носьбіт, чым -2 для касмадрома «Сан-Марка» (карысная нагрузка пры запусках з «Сан-Марка» не перавышала 200 кг), Расія і ЗША прыступілі да кансультацый па пытанні аб стварэнні праекта, які пасля атрымаў назву «Марскі старт».
У канцы снежня 2014 года віцэ-прэм'ер РФ Дзмітрый Рагозін заявіў, што хутчэй за ўсё ракеты «Зеніт» больш не будуць выкарыстоўвацца ў гэтым праекце, а месца ЗША зоймуць краіны БРЫКС.
2000 С меў аднакарбюратарны рухавік, які выдаваў 100 конскіх сіл , і быў даступны з механічнай або аўтаматычнай каробкай перадач, у той час як 2000 меў двухкарбюратарны рухавік, яго магутнасць была 120 к. с. і ён быў даступны толькі з механічнай каробкай перадач.
У 1920 годзе Хіва стала сталіцай Харэзмскай Савецкай Народнай Рэспублікі, а ў 1924 годзе гэтыя землі ўвайшлі ў склад Узбекскай і Туркменскай ССР, якія сталі незалежнымі ў 1991 годзе.
Будынак факультэта геаграфіі і геаінфарматыкі БДУ — будынак, які ўваходзіць у Комплекс будынкаў Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, размешчаны ў раёне Плошчы Незалежнасці ў Мінску па адрасе вул.
У 1998 годзе ва УП «Белжылпраект» аўтарскім калектывам пад кіраўніцтвам А. Д. Фактаровіча быў распрацаваны праект рэканструкцыі і рэстаўрацыі корпуса, які да 2002 года быў рэалізаваны.
Г. Звяруга раскопваў могільнік у в. Камена Вілейскага раёна, у 1980-я г. В. Н. Рабцэвіч і А. М. Плавінскі — у в. Гараўцы Барысаўскага р-на, у пачатку 1990-х г. Л. У. Дучыц і А. В. Квяткоўская — у в. Перавоз Глыбоцкага і Ваўча Докшыцкага раёнаў.
Курганна-жальнічныя могільнікі (у народзе вядомы пад назвамі Галодныя могільнікі, Галоднік, Каменныя кругі, Французскія могілкі, Шведскія магілы, Паганскія магілы) — катэгорыя пахавальных помнікаў.
У адным могільніку могуць быць земляныя курганы, каменныя курганы (пакрытыя камянямі зверху ці абкладзеныя па перыметры, поўнасцю складзеныя з камянёў), каменныя магілы і магілы з вялікімі камянямі ў галавах і нагах.
У адных могільніках земляныя насыпы змяняюцца каменнымі курганамі, потым каменнымі магіламі і затым пазнейшымі пахаваннямі , у другіх жальнікі і каменныя магілы знаходзяцца паміж землянымі курганнымі насыпамі .
У мужчынскіх пахаваннях выяўлены ў асноўным элементы паяснога набору ; у жаночых — рэшткі галаўных убораў з пазалочанымі бляшкамі розных форм і з ціснёным арнаментам , ромбашчытковыя скроневыя кольцы , шматпацеркавыя скроневыя кольцы , разнастайныя металічныя пярсцёнкі, бранзалеты, падвескі , шкляныя і інш.
Заходнемексіканская традыцыя шахтавых магіл, ці культура шахтавых магіл — дадзены тэрмін ахоплівае шэраг узаемазвязаных культурных рыс, якія аб'ядноўваюць археалагічныя знаходкі прыкладна 300 г. да н.э.
Сярод іх выдзяляюць 2 лініі — рамапітэкаморфных, звязаных у большай ступені з азіяцкім кантынентам (у выніку іх развіцця з'явіліся азіяцкія чалавекападобныя - арангутаны і гібоны), і дрыяпітэкаморфных, больш распаўсюджаных у Афрыцы (далі пачатак развіццю афрыканскіх чалавекападобных малпаў і чалавека).
У біялагічнай эвалюцыі чалавека выдзяляюць паслядоўныя этапы: аўстралапітэкаў (з'явіліся ў канцы міяцэна, звыш 5 млн. гадоў назад; у т.л. — чалавек умелы, каля 3 млн. гадоў назад), з якімі звязваюць пачатак сямейства чалавека і з'яўленне прамахаджэння; архантрапаў , самых старажытных жыхароў Еўропы; палеаантрапаў ; сучаснага чалавека .
Праблема антрапасацыягенеза разглядаецца як прыватнае пытанне біялагічнай эвалюцыі, якая адлюстроўвае гістарычнае развіццё жывой прыроды, уключае змяненні генетычнага складу папуляцый, фарміраванне адаптацый, утварэнне і выміранне відаў, пераўтварэнне біягеацэнозаў і біясферы ўвогуле.
Выдзяляюць біялагічную эвалюцыю чалавека — фарміраванне марфалагічных асаблівасцей чалавека (прамахаджэнне, развіццё рукі як органа працы, развіццё мозга з цэнтрамі членараздзельнай мовы) і сацыягенез — станаўленне грамадскіх адносін, характэрных для чалавека (паходжанне форм грамадскай свядомасці, выяўленчага мастацтва, сям'і і інш.).
Тэорыя эвалюцыі была сфармулявана Ч. Дарвінам у 1859 г. у працы «Паходжанне відаў» на падставе ўскосных доказаў блізкасці жывёл і чалавека — рудыментарных органаў і атавізмаў, падабенства псіхічнай дзейнасці чалавека і вышэйшых чалавекападобных малпаў.
У далейшым рознымі навукамі — генетыкай, малекулярнай і агульнай біялогіяй, палеанталогіяй, геалогіяй і антрапалогіяй — атрыманы дадзеныя, якія дазваляюць лічыць эвалюцыйную тэорыю неабвержным фактам.
На стадыі палеаантрапаў пачалі фарміравацца ідэалагічныя ўяўленні, а таксама выявіліся культ, адрозненні — аснова сучасных этнічных адметнасцей, якія прасочваліся ў асаблівасцях вырабу прылад працы.
17 чэрвеня 1864 г. ён быў арыштаваны і падчас допыту 30 ліпеня 1864 г. даў аб’ёмныя і шчырыя паказанні, па выніках якіх былі раскрыты шэраг членаў і дзеянні навагрудскай паўстанцкай арганізацыі.
Рашэннем часовага палявога аўдытарыята ў Вільні Кашыц быў прысуджаны да смяротнага пакарання, аднак гэтае рашэнне перагледзеў М. Мураўёў і па канфірмацыі ад 15 студзеня 1864 г. «за заслугі перад следствам» ён быў пакараны ссылкай у Казанскую губерню з утрыманнем пад пільным паліцэйскім наглядам.
Падчас паўстання 1831 г. з’яўляўся арганізатарам выступлення ў Навагрудскім і Слонімскім паветах, стварыўшы ў сваім маёнтку асобны атрад, які ў ліпені 1831 г. налічваў каля 1 тысячы чалавек.
Спыняецца на гэтым факце і Рышард Мяніцкі, які пісаў, што да канца жыцця за Канстанцінам Кашыцам быццам цені цягнуліся «слушныя папрокі і кляймо здрадніка. Пасля вяртання палякі не жадалі прымаць яго ў сваіх дамах, не жадалі з ім размаўляць».
25 мая 1866 вымушаны быў «дабраахвотна» падпісаць акт продажу маёнтку Тарноўшчына з фальваркамі Рубікі, Шчытнікі, Белагруда, Чыжэўшчына, Банцавічы, усяго каля 2500 дзесяцін зямлі расійскаму палкоўніку, удзельніку здушэння паўстання, пазней генерал-лейтэнанту, Дзмітрыю Маўрасу, за 56300 рублёў і дом у Рызе ацэначным коштам 25000 руб.
Канстанці́н Ян Казімір Яўстах Ка́шыц — пісьменнік, кандыдат дыпламатычных навук, стваральнік рыфмаваных сатыр, якія выдаваў пад псеўданімамі «Загадка», «Крыжык», «Дагератып», «Пастка», удзельнік паўстання 1863—1864 гадоў.
Найбольшага развіцця звярыны стыль набыў у мастацтве іранамоўных качэўнікаў тысячагоддзя да нашай эры і першых стагоддзяў нашай эры — гэта скіфа-сармацкі звярыны стыль і мастацтва плямёнаў Паўднёвай Сібіры.
Тэорыі тлумачэння паходжання звярынага стылю дзеляцца на дзве групы: адны зыходзяць з таго, што падабенства гэта адбылося канвергентна, на аснове агульных сацыяльна-эканамічных умоў, іншыя — з таго, што падабенства ў стылі ва ўсіх правінцыях тлумачыцца агульным паходжаннем з аднаго цэнтра.
У 1714 г. армія французаў і іх саюзнікаў-індзейцаў узяла ў аблогу ўмацаванае паселішча місквакі на тэрыторыі Вісконсіна, аднак з-за адчайнага супраціву была вымушана адступіць са значнымі стратамі.
Працэс інтэнсіўнай метысацыі дазволіў Бразіліі, Мексіцы і іншым лацінаамерыканскім краінам пазбегнуць сегрэгацыі і палярызацыі грамадства па расавай прыкмеце, як у ЗША, дзе каляровае насельніцтва працягвала заставацца прыгнечанай меншасцю.
Некаторыя яго праявы, у якасці анахранізма, захоўваюцца да гэтага часу, нягледзячы на адмену рабства ў 1865 годзе і цэлы шэраг заканадаўчых і судовых мер , накіраваных на барацьбу з наступствамі дыскрымінацыі нябелага насельніцтва.
Да ўсяго яшчэ захоўваюцца праявы рэшткаў каланіяльнага менталітэту на бытавым узроўні ставяцца: добраахвотная сегрэгацыя жылля ў некаторых гарадах ЗША, пэўны дысбаланс у адукацыйнай сферы, усё яшчэ захоўваецца сярод людзей з расісцкімі поглядамі правіла адной кроплі крыві, а таксама існаванне асаблівага дыялекту, распаўсюджанага сярод афра-амерыканцаў — эбоникс .
Каланіяльны менталітэт — сукупнасць інстытуцыянальных і бытавых установак нейкай супольнасці, якая на пэўным этапе сваёй гісторыі зведала асаблівасці эканамічнай, палітычнай і культурнай сістэмы каланіялізму (перажыткі, а часам і цэлыя пласты каланіяльнага або пащколониального менталітэту можна выявіць не толькі ў былых калоніях, але і ў метраполіі).
Каланіяльны менталітэт у агульных рысах з'яўляецца сінтэзам архаізму, кансерватызму, некаторых плыняў расізму рознай ступені выяўленасці і, вядома ж, мае свае асаблівыя рысы на тэрыторыі розных каланіяльных і посткаланіяльных утварэнняў.
Рыбальскі вантавы мост — мост праз гавань Дняпра на Рыбальскі востраў, збудаваны ў 1963 годзе, ў 1997 годзе па масту быў зачынены аўтамабільны рух, у 2009 годзе спынена пешаходны рух і пачаты дэмантаж моста.
Галоўным стацыянарным інструментам быў гіганцкі квадрант, размешчаны ўнутры цыліндрычнага будынка дыяметрам 48 м (рэшткі падмурка, дакладней траншэй ад яго, знойдзеныя пры археалагічных даследаваннях).
Верхняя частка яго мерыдыяннай дугі, памерам 40,2 м дасягала плоскага даху будынка, яе ніжняя частка захавалася да гэтага часу ў скальнай траншэі, на даху размяшчаліся азімутны круг і вярчальны , якія давалі магчымасць фіксаваць самым дакладным чынам каардынаты свяцілаў ў любым пункце нябеснай сферы.
А. Сухарава пад кіраўніцтвам прафесара ў 1941 годзе, і ў асаблівасці раскопак ў 1948 годзе, дакладна ўстаноўлена, што абсерваторыя ўяўляла сабой адзінае архітэктурнае цэлае.
Баўманам адабраны пяць асноўных паняццяў, якія характарызуюць жыццё людзей: «індывідуальнасць», «вызваленне», «час/прастора», «супольнасць» і «праца» — і ён адсочвае, як змяняюцца іх практычнае ўвасабленне і значэнне ў жыцці сучаснага грамадства.
Падчас свайго выезду ў Лонданскую школу эканомікі Баўман пад навуковым кіраўніцтвам Роберта Макензі скончыў працу над падрабязным даследаваннем гісторыі брытанскага сацыялістычнага руху, якое выйшла асобнай кнігай у 1959 годзе на польскай мове (у 1972 годзе дапоўненае і перапрацаванае выданне было апублікавана на англійскай).
Гэта была першая кніга Баўманы; за ёй рушылі ўслед «Сацыялогія на кожны дзень» (« », 1964; пасля яна стала асновай для выададзенай у 1990 годзе англамоўнай працы «Думаць сацыялагічна») і шэраг іншых кніг, разлічаных як на спецыялістаў, так і на шырокую аўдыторыю.
У іх аўтар выступае з марксісцкіх пазіцый, але не ў рэчышчы афіцыйнай ідэалогіі краін усходняга блока, а на падставе марксізму Антоніа Грамшы з прымешкай «філасофіі жыцця» ў інтэрпрэтацыі Георга Зімеля.
У сілу сваёй блізкасці да крытычнай тэорыі заходняга марксізму ён так і не атрымаў прафесарскае званне, нягледзячы на тое, што Баўман дэ-факта выконваў абавязкі Юліяна Гохфельда пасля прызначэння апошняга намеснікам дырэктара парыжскага Дэпартамента сацыяльных навук ЮНЕСКА ў 1962 годзе.
Ва ўмовах узмацнення палітычнага ціску ў выніку антысеміцкай кампаніі міністра-папуліста Мячыслава Мочара Баўман адмовіўся ад членства ў кіруючай Польскай аб’яднанай рабочай партыі ў студзені 1968 года.