polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
У выніку, гэта пытанне было вычарпана, калі Дзяржаўны канцлер Аўстрыйскай імперыі ўвёў цэнтралізаваную канстытуцыю для ўсёй Аўстрыйскай імперыі, што вымусіла дэпутатаў адмовіцца ад сваіх надзей на «Вялікую Германію».
Пасля атрымання вестак пра лютаўскую рэвалюцыю 1848 года ў Францыі ў першых лічбах сакавіка ў розных дзяржавах Германіі — Бадэне, Вюртэмбергу, Баварыі, Гесэн-Дармштаце, Саксоніі і іншых — адбыліся хваляванні: сходы грамадзян падавалі манархам ці палатам петыцыі з патрабаваннем свабоды друку, суду прысяжных і склікання агульнагерманскага парламента.
Галоўнай унутранай спружынай было пытанне аб аб'яднанні Германіі, устараненні ўмяшання князёў, кіруючых феадальных сіл у гаспадарчае жыццё нямецкіх дзяржаў, што адкрывала шлях далейшаму развіццю капіталістычных адносін.
Рэвалюцыя 1848—1849 гадоў у Германіі , ці Сакавіцкая рэвалюцыя — рэвалюцыйныя падзеі, якія адбываліся з сакавіка 1848 года да позняга лета 1849 года ў Германскім саюзе і сталі часткай буржуазна-дэмакратычных і нацыянальных паўстанняў у большасці краін цэнтральнай Еўропы.
Абвясціўшы эрцгерцага Іаана адміністратарам дзяржавы не без дапамогі ліберальнага палітыка Генрыха фон Гагерна, парламент прыступіў да стварэння сучаснай канстытуцыі як асновы для аб'яднанай Германіі.
З 1 лютага 1905 года па жнівень 1907 года Джэліка быў дырэктарам дэпартамента марской артылерыі і тарпед, у 1907—1908 — контр-адміралам Атлантычнага флоту, у 1908—1910 займаў пасаду кантралёра флоту і Трэцяга марскога лорда, дамагаючыся сродкаў для мадэрнізацыі флоту і падтрымліваючы распрацоўку новых праектаў дрэдноўтаў і падводных лодак.
У 1911 годзе Джэліка стаў намеснікам Джорджа Калагэна, які камандаваў Флотам метраполіі Вялікабрытаніі; у 1912—1914 быў Другім лордам Адміралцейства; у 1914, з пачаткам Першай сусветнай вайны, узначаліў Гранд-Фліт.
Джон Рашуо́рт Джэ́ліка, 1-ы граф Джэліка — брытанскі адмірал флоту часоў Першай сусветнай вайны, рыцар Вялікага крыжа ордэна Лазні і Каралеўскага Віктарыянскага ордэна, член Ордэна Заслуг, генерал-губернатар Новай Зеландыі.
Закаханы закрывае вочы на ​​недахопы каханага чалавека і на супярэчнасці, якія ўзнікаюць у стасунках з ім, у той час як яго станоўчыя якасці і пазітыўны досвед узаемадзеяння набываюць асаблівую каштоўнасць.
Нягледзячы на ​​станоўчую афарбоўку самога пачуцця закаханасці, яно можа прыводзіць да моцных адмоўна афарбаваных перажыванняў, напрыклад, калі аб’ект закаханасці негатыўна рэагуе на дзеянні закаханага.
Рукапіс напісаны на пергаменце, і ў цяперашнім выглядзе ўключае 491 ліст фарматам 37 30 см. Яго ўпрыгожваюць 435 старанна выкананых малюнкаў раслін і жывёл, а таксама пяць фігурных мініяцюр у эліністычным духу, заключаных у арнаментальныя рамкі.
На чатырох прадстаўлены чатырнаццаць знакамітых рымскіх і грэчаскіх лекараў, уключаючы аўтара рукапісу лекара Дыяскарыда (ён намаляваны ў момант адкрыцця магічных уласцівасцяў кораня мандрагоры, які яму працягвае жаночая фігура, што ўвасабляе адкрыццё).
Гэтая версія знаходзіць сваё пацверджанне ў надпісе, які суправаджае адну з мініяцюр, у якой змяшчаецца пахвала Анікіі Юліяне за пабудову ёю ў 512-513 гадах царквы ў раёне Канстанцінопаля Ганарата.
Дзякуючы такой разнастайнасці сістэма датыроўкі перыядаў развіцця мінойскай культуры, якую ўпершыню прапанаваў Артур Эванс у пачатку 20 стагоддзя, заснаваная на стылях мінойскай керамікі (пазней яе развіў грэчаскі археолаг на падставе гісторыі развіцця Кноскага палаца).
Даследчыкі — пачатку стагоддзяў знаходзілі падабенства паміж матывамі сасудаў бутмірскай культуры, якія прадстаўлялі сабой, у сваю чаргу, развіццё традыцыі імпрэсіі, і мінойскай керамікі стылю Камарэс.
Посуд з алеем і пахошчамі быў выяўлены на розных астравах Эгейскага мора, на мацерыковай Грэцыі, Кіпры, на ўзбярэжжы Сірыі і Егіпта, што сведчыць пра шырокую сетку гандлёвых кантактаў мінойцаў.
Пад велнесам разумеюць комплекснае выкарыстанне методык аздараўлення, што ўлучаюць дыеталогію, рэабілітацыйныя праграмы, псіхалагічнае аздараўленне, функцыйны трэнінг, СПА-працэдуры і г.д.
У 1960-я гады велнес набыў вялікую папулярнасць спачатку ў прафесійных колах, а потым і ў шырокіх колах амерыканскага грамадства дзякуючы шматлікім публікацыям Хальберта Дана, Джона Трэвіса, Дональда Ардэла і Герхарта Хэтлера.
Пасля заключэння мірнай дамовы з Аўстрыяй полк, згодна з Дырэктывай Генеральнага штаба ад 9 жніўня 1955 года і Галоўнага штаба ВПС ад 19 жніўня 1955 года, са складу 59-й Паветранай Арміі Цэнтральнай групы войскаў з 24 жніўня па 1 верасня 1955 года двума эшалонамі — лётным і наземным — перабазіраваўся на аэрадром Асаўцы Бярозаўскага раёна Брэсцкай вобласці і ўвайшоў у склад 26-й Паветранай арміі Беларускай ваеннай акругі.
За актыўныя баявыя дзеянні па прарыву моцна умацаванай абароны нямецкіх войскаў на паўднёвы захад ад Кенігсберга і ўзяцце горада палку была аб'яўлена падзяка Вярхоўнага галоўнакамандуючага і прысвоена найменне «Кёнігсбергскі».
927-ы Кёнігсбергскі Чырванасцяжны ордэна Аляксандра Неўскага цэнтр падрыхтоўкі і ўжывання беспілотных авіяцыйных комплексаў ВПС і войскаў СПА — падраздзяленне ўзброеных сіл Беларусі.
Іван Архіпавіч Цімашэнка (18 кастрычніка 1924, Гомельская вобласць — 12 лютага 1999, Крывы Рог) — механік-вадзіцель танка 46-га асобнага/85-га гвардзейскага танкавага палка 9-й механізаванай брыгады 9-га гвардзейскага механізаванага корпуса 6-й / 6-й гвардзейскай танкавай арміі 2-га Украінскага фронту, гвардыі старшы сяржант.
Механік-вадзіцель танка 85-га гвардзейскага танкавага палка гвардыі старшы сяржант Іван Цімашэнка 16 снежня 1944 года на паўночным захадзе ад чэхаславацкага горада Шагі прыкрыў сапёраў, якія рабілі размініраванне двух мастоў, і ў складзе экіпажа знішчыў варожы кулямёт, дзевяць праціўнікаў, тры падводы з ваеннай маёмасцю.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 29 чэрвеня 1945 года за ўзорнае выкананне заданняў камандавання ў баях з нямецка-варожымі захопнікамі гвардыі старэйшы сяржант Цімашэнка Іван Архіпавіч узнагароджаны ордэнам Славы 1-й ступені, стаўшы поўным кавалерам ордэна Славы.
Механік-вадзіцель танка 46-га асобнага танкавага палка старшы сяржант Іван Цімашэнка 12-23 верасня 1944 года каля румынскага горада Турда ўмела манеўраваў і, у складзе танкавага экіпажа, у баі за вышыню 597 знішчыў замаскіраваную варожую гармату.
Загадам па 9-му гвардзейскаму механізаванаму корпуса ад 16 лютага 1945 года за мужнасць і адвагу выяўленыя ў баях гвардыі старэйшы сяржант Цімашэнка Іван Архіпавіч узнагароджаны ордэнам Славы 2-й ступені.
Загадам па 9-му гвардзейскаму механізаванаму корпусу ад 6 лістапада 1944 года за мужнасць і адвагу праяўленыя ў баях старшы сяржант Цімашэнка Іван Архіпавіч узнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені.
У стагоддзі нейкі Зігфрыд Шпангайм перасяліўся ў паўднёва-ўсходнюю Германію, дзе набыў уладанні ў Паўднёвым Ціролі і Штырыі і ажаніўся з Рыхардай Лаванцкай, дачкой аднаго з карынтыйскіх дваран.
Праўда, у канцы стагоддзя пазіцыі Шпангаймаў трохі аслаблі з прычыны страты Істрыі, якая перайшла пад уладу Андэкскай дынастыі, і канчатковага адпадзення Штырыі, але ў першай палове стагоддзя герцагу Бернарду удаўся аднавіць уплыў Карынтыі дзякуючы трываламу саюзу з Гогенштаўфенамі і каралямі Чэхіі.
На працягу ўсяго стагоддзя Шпангаймы вялі барацьбу з царкоўнымі феадаламі, якія валодалі значнымі тэрыторыямі ў Карынтыі і Істрыі, у тым ліку такімі важнымі гандлёвымі цэнтрамі як Філах і Фрызах, аднак, нягледзячы на пэўныя поспехі, цалкам вярнуць гэтыя землі пад уладу герцага так і не ўдалося.
Густаўсан, назіраючы за падзеямі на двары Пэтсана, разносіць плёткі пра гэта па ўсёй вёсцы, прытым Пэтсан, забаўкі дзеля, і сам частуе няўдачлівага суседа неверагоднымі выдумкамі, якія той прымае на веру.
У аповесці «Механічны Дзед Мароз» аўтар уводзіць новыя персанажы, злучаныя са святам Каляд і Дзедам Марозам (дзіўны маленькі паштальён і гандляр, сустрэтыя Пэтсанам і Фіндусам па дарозе і якія згулялі галоўную ролю ў развіцці падзей).
Першапачаткова Свэн Нурдквіст збіраўся стварыць гісторыю двух старых, пастаянна нечым важным занятых, аднак з-за імгненна ўзнікаючых на іх шляхі адцягваюяых увагу заняткаў у канцы канцоў забываючых, да чаго першапачатковае яны так імкнуліся.
Сваё дзіўнае імя ён атрымаў ад Петсона таму, што трапіў у хату да свайго гаспадара ў скрынцы з надпісам «Фіндус зялёны гарошак» ( — гэта назва буйнага шведскага канцэрна, што вырабляе харчовыя прадукты).
У адну цудоўную раніцу Пэтсан і Фіндус вырашылі пасадзіць гародніну і тэфтэлькі, але дзе там: спачатку куры разварушылі ўсе градкі ў пошуках чарвякоў, потым нехта выкапаў і пагрыз бульбу, а пасля ў гарод прыйшлі каровы і ўсё затапталі.
Сярод іншых насельнікаў двара Пэтсана адзінымі «асобамі жаночага полу з'яўляюцца яго дзесяць дурных белых курэй — Прылан, Мацільда, Фія, Дорыс, Майрас, Софі-Мофі, Стына-Фіна, Генрыэта, Хені.
У кнізе “Пэтсан сумуе” аповед будзе пра “агульную млявасць і абыякавасць да жыцця” дзядулі Пэтсана, на якога раптам звалілася восеньская хандра, і пра тое, як маленькі Фіндус ратаваў сябра ад яе.
Упраўленне фронту было зноў створана 1 ліпеня 1940 года на базе ўпраўлення франтавой групы войскаў з падначаленнем яму 1-й і 2-й Асобных Чырвонасцяжных армій, 15-й арміі, а таксама Паўночнай армейскай групы.
Створаны па загадзе НКА СССР ад 28 чэрвеня 1938 года (у адпаведнасці з пастановай Галоўнага ваенна савета РСЧА ад 8 чэрвеня 1938) на базе Асобай Чырвонасцяжнай Далёкаўсходняй арміі і называўся Чырванасцяжным Далёкаўсходнім фронтам.
19 сакавіка 1945 года Дырэктывай Стаўкі Вярхоўнага Галоўнакамандавання частка войскаў фронту (1-я Чырвонасцяжная, 25-я і 35-я арміі, 9-я паветраная армія, 10-ы механізіраваны корпус) былі вылучаныя ў Прыморскую групу войскаў .
У 1996—1999 гадах — спецыяліст першай катэгорыі, вядучы спецыяліст, галоўны спецыяліст аддзела па працы з краінамі СНД і Расійскай Федэрацыяй упраўлення міжнародных эканамічных адносін Міністэрства знешніх эканамічных сувязяў Рэспублікі Беларусь.
У перыяд Другой сусветнай вайны і пасля яе да аператыўна-тактычных злучэнняў адносіліся стралковы корпус, механізаваны корпус, кавалерыйскі корпус, танкавы корпус, армейскі корпус, а ў некаторых выпадках — і эскадра надводных караблёў і іншыя.
Аператыўнае злучэнне звычайна з'яўляецца часовым фарміраваннем, прызначаным для выканання аператыўных і аператыўна-стратэгічных задач абмежаванага маштабу ў складзе аператыўна-стратэгічнага аб'яднання або самастойна.
Базавы турба-4, існуючы ў мадэлях 300 — гэта 2.0-літровы рухавік, магутнасцю 241 к. с., спалучаны з 7-ступеністай скрынкай перадач, здольны разганяцца да 100 км менш чым за 6 секунд.
пастаўляецца ў чатырох розных канфігурацыях рухавіка: на 4, 5, 6 або 8 цыліндраў, з заднім або поўным прывадам, абсталяваны пнеўматычнай падвескай або без яе, з 7-ці 9-ступеністай аўтаматычнай каробкай перадач.
Навуковыя працы па пытаннях паталогіі, у тым ліку сасудзістай, галаўнога мозгу, нейраанкалогіі, выніках траўматычных пашкоджанняў нервовай сістэмы, метадах комплеснага вывучня магістральных артэрый галавы.
Малыя архітэктурныя формы — у ландшафтнай архітэктуры і садова-паркавым мастацтве: дапаможныя архітэктурныя збудаванні, абсталяванне і мастацка-дэкаратыўныя элементы, якія валодаюць уласнымі простымі функцыямі і дапаўняюць агульную кампазіцыю архітэктурнага ансамбля забудовы.
Да МАФ адносяць лесвіцы, агароджы, скульптуры, абеліскі, мемарыяльныя дошкі, фантаны, свяцільні вонкавага асвятлення , стэнды для афіш і рэклам, садова-паркавыя збудаванні (газоны, альтанкі, ратонды, пергалы, садова-паркавая скульптура, вазоны, паркавыя лаўкі і іншую садовую мэблю), гарадскую вулічную мэблю, сметніцы, дзіцячыя гульнявыя комплексы; кіёскі, павільёны, гандлёвыя латкі, гандлёвыя аўтаматы, і г. д. МАФ могуць падраздзяляцца на дэкаратыўныя і ўтылітарныя, а па спосабе вырабу — на вырабленыя па тыпавых праектах з тыпавых элементаў і канструкцый і на вырабленыя па спецыяльна распрацаваным праектам.
Элементы архітэктуры малых формащ, апроч прамой функцыі, упрыгожваюць, размяжоўваюць, арганізоўваюць тэрыторыю і ўдзельнічаюць у стварэнні стылявой агульнасці, агульнага візуальнага ўражання ад навакольнага ўрбанізаванага асяроддзя.
Сярод васьмі дзяцей герцага Бертольда — Агнеса Меранская, каралева Францыі, жонка Філіп Аўгуста; Гертруда, каралева Венгрыі; Святая Ядвіга; Эгберт, біскуп Бамберга, і Бертольд , патрыярх Аквілеі.
Старэйшы сын Бертольда Атон атрымаў у спадчыну ў 1204 годзе ўладання свайго бацькі, а, ажаніўшыся ў 1208 годзе з Беатрыс Гогенштаўфен, спадчынніцай пфальцграфства Бургундскага, далучыў да сваіх уладанняў Франш-Кантэ.
У перыяд кіравання Атона цэнтр Меранскага герцагства перамясціўся ў Ціроль, дзе ў 1234 годзе быў заснаваны новы горад Інсбрук, які неўзабаве стаў адміністрацыйным цэнтрам гэтай вобласці.
У самым пачатку стагоддзя большая частка Верхняй Баварыі ўздоўж рэк Амтэр, Ізар і Ін уваходзіла ў склад графства Дысен, цэнтрам якога быў аднайменны замак на паўднёвы ўсход ад возера Амерзэе.
У 1132 годзе замак Дысен быў перададзены царкве, а само графства прыкладна ў гэты ж час было падзелена паміж двума братамі — Атонам , які атрымаў у спадчыну ўсходнія вобласці з цэнтрам у Вольфратсгаўзене, і Бертольдам , які выбраў сваёй рэзідэнцыяй Андэкс і стаў заснавальнікам лініі Дысен-Андэкс.
У 1177 годзе, пасля смерці маркграфа Істрыі з дынастыі Шпангаймаў, Бертольд далучыў Істрыю і землі ў Крайне да сваіх уладанняў, стаўшы такім чынам адным з найбольш уплывовых феадалаў паўднёва-ўсходніх граніц імперыі.
Прадстаўнікі Андэкскай дынастыі валодалі велізарнымі ўладаннямі ў Верхняй Баварыі, Франконіі, Ціролі, займалі прастолы маркграфства Істрыя , патрыярхата Аквілеі , герцагства Меранскага і пфальцграфства Бургундскага .
Механізаваныя карпусы фронту затрымалі прасоўванне праціўніка ў танкавай бітве пад Дубна — Луцкам — Бродамі , чым дазволілі асноўным сілам фронту выйсці з Львоўскага выступу і пазбегнуць акружэння.
У снежні 1941 года фронт сіламі правага крыла правёў Ялецкую аперацыю, у снежні 1941 — студзені 1942 года сіламі правага крыла правёў Курска-Абаянскую аперацыю, а ў студзені 1942 года сіламі левага крыла сумесна з войскамі Паўднёвага фронту — Барвенкава-Лазаўскую аперацыю і, прасунуўшыся на 100 км, авалодаў буйным плацдармам на правым беразе Северскага Данца.
Фронт удзельнічаў у аперацыях: «Уран» , Сярэднеданской, Астрагожска-Расашанскай, Трэцяй бітва за Харкаў, Ізюм-Барвенкаўскай наступальнай аперацыі, Данбаскай стратэгічнай аперацыі, Запарожскай.
Пасля таго як у 1667 годзе ў вёсцы Андрусава было заключана мірнае пагадненне паміж Расіяй і Рэччу Паспалітай, асобным пунктам якога было развіццё паштовых зносін, быў створаны паштовы тракт па напрамку Вільня-Масква.
Пасля ўводу ў эксплуатацыю новага энергаблока магутнасцю 858 МВт в у кастрычніку 2010 года і шэрагу мерапрыемстваў па мадэрнізацыі, праведзеных у 2011 і 2015 гадах, агульная ўсталяваная магутнасць станцыі складае .
У 2007 годзе Сусветны фонд дзікай прыроды ўключыў электрастанцыю ў еўрапейскі спіс адзінаццаці прадпрыемстваў, якія найбольш забруджваюць навакольнае асяроддзе, з прычыны вялікага ўдзельнага вылучэння вуглякіслага газу ( або 30,1 млн тон 2 у Для скарачэння колькасці выкідаў 2 на Бэлхатоўскай ЦЭС збіраюцца прымяніць тэхналогію
З'яўляецца найбуйнейшай электрастанцыяй Польшчы і найбуйнейшай ЦЭС Еўрасаюза, чацвёртай у свеце ЦЭС па ўсталяванай магутнасці і, станам на 2016 год, з'яўляецца наймагутнейшай станцыяй, якая выкарыстоўвае ў якасці паліва выключна буры вугаль.
У гэтым шлюбе нарадзілася яшчэ пяць братоў і сясцёр — Баляслаў Оламаўцкі, які памёр незадоўга да свайго бацькі, Баржывой , Уладзіслаў , Сабеслаў Ольдржых і Юдзіта (малодшая, потым у шлюбе з Вірпехтам , графа гроецкага і бургграфа магдэбургскага) — зводных для старэйшай Юдзіты.
Нягледзячы на перавагу Чырвонай Арміі ў колькасці ваеннай тэхнікі, вермахт у адрозненне ад яе быў цалкам мабілізаваны да пачатку баявых дзеянняў, а таксама змог дасягнуць шматразовай перавагі на напрамках галоўных удараў, што дазволіла яму прарвацца ўглыб савецкай тэрыторыі і ў шэрагу выпадкаў акружыць савецкія войскі, размешчаныя ў выступах дзяржаўнай мяжы.
На паўднёвым напрамку адбылася найбуйнейшая ў гісторыі танкавая бітва, у якім больш за 3 тысяч савецкіх танкаў пацярпелі паражэнне ад каля 700 нямецкіх, аднак гэты савецкі контрудар дазволіў войскам Паўднёва-Заходняга фронту часова пазбегнуць акружэння і адступіць да Кіева.
Савецкае камандаванне вырашыла выкарыстаць спрыяльную сітуацыю, узніклую пасля акружэння і разгрому нямецкіх войск пад Сталінградам і на Верхнім Доне (гл. Астрагожска-Расашанская і Варонежска-Касторненская аперацыі).
Новы стратэгічны план уключаў буйную трохэтапную стратэгічную аперацыю: на першым этапе Бранскі фронт і левае крыло Заходняга фронту, узмацняемыя перакідваемымі з-пад Сталінграда войскамі Цэнтральнага фронту , павінны былі разграміць 2-ю палявую і 2-ю танкавую арміі праціўніка пад Арлом.
На другім і трэцім этапах аперацыі Калінінскі і Заходні франты павінны былі пачаць наступленне праз Веліж і з боку Кірава ў тыл ржэўска-вяземскай групоўцы праціўніка і злучыцца з войскамі Цэнтральнага фронту блізу Смаленска.
Пасля разлютаваных баёў у лютым 1940 года Чырвоная Армія нарэшце прарывае ўмацаваную лінію, але ў сувязі са складанай міжнароднай абстаноўкай савецкае кіраўніцтва вырашае спыніць наступленне і ўступае ў перамовы з Фінляндыяй.
Па ўмовах дамовы мяжа на Карэльскім перашыйку была адсунута ад Ленінграда з 32 км да 150 км, хоць сакрэтным пратаколам да дамовы аб ненападзе з Германіяй уся Фінляндыя ставілася да зоны інтарэсаў СССР.
17 верасня СССР, абапіраючыся на сакрэтнае дадатак да Дамовы аб ненападзе паміж Германіяй і СССР аб падзеле сфер ўплыву, урываецца на тэрыторыю Польшчы з усходу і займае Заходнюю Украіну і Заходнюю Беларусь.
Паводле афіцыйнай пазіцыі кіраўніцтва гітлераўскай Германіі, а таксама згодна з думкай шэрагу пасляваенных, у тым ліку сучасных, даследчыкаў, СССР адначасова рыхтаваўся да нападу на Германію.
Часопіс публікуе артыкулы, якія ахопліваюць увесь спектр тэм з візантыйскай гісторыі і культуры (гісторыя, крыніцазнаўства, гістарычная геаграфія, багаслоўе, літаратуразнаўства, дапаможныя гістарычныя дысцыпліны, археалогія, гісторыя мастацтва).
На сённяшні дзень рэдакцыя часопіса знаходзіцца ў Мюнхене пры Інстытуце візантыністыкі, навагрэчаскіх даследаванняў і візантыйскага мастацтва Мюнхенскага ўніверсітэта Людвіга-Максіміліяна.
Аднак у адпаведнасці з літоўскім заканадаўствам пачатак дзейнасці гэтага падраздзялення мог адбыцца толькі пасля ўнясення ў рэестр юрыдычных асоб Літоўскай Рэспублікі і атрымання ліцэнзіі на ажыццяўленне адукацыйнай дзейнасці, выдадзенай міністрам адукацыі Літоўскай Рэспублікі.
Калі ў першым розыгрышы — у 1994 годзе — габонцы былі жорстка бітыя ў групе егіпцянамі і нігерыйцамі з агульным лікам 0:7, то на наступным Кубку Афрыкі ў 1996 годзе ім удалося выйсці ў 1/4 фіналу — найвышэйшае іх дасягненне.
На Кубку афрыканскіх нацый 2010 у Анголе Габон быў блізкі да таго, каб паўтарыць свой поспех 1996 года, аднак, пры роўнасці ачкоў, але пры горшай розніцы забітых і прапушчаных галоў, «пантэры» засталіся на трэцім месцы ў сваёй групе.
Калі палкоўнік Эплер атрымаў данясенне пра набліжэнне нямецкіх войскаў, ён загадаў 2-му батальёну яго 84-га пяхотнага палка правесці адцягвальны манеўр у раёне чыгуначнай станцыі Жабінка і вёска Тэўлі і Агароднікі.
Бітва пад Кобрынам — адна з бітваў у часе нямецкага ўварвання ў Польшчу, якая адбывалася 14—18 верасня 1939 паміж нямецкім танкавым корпусам генерала Гайнца Гудэрыяна і імправізаванай польскай «кобрынскай» дывізіяй пяхоты палкоўніка Адама Эплера.
У красавіку — маі 1944 года войскі 4-га Украінскага фронту і Асобнай Прыморскай арміі ва ўзаемадзеянні з Чарнаморскім флотам і Азоўскай ваеннай флатыліяй ажыццявілі Крымскую стратэгічную аперацыю, разграміўшы амаль 200-тысячную групоўку праціўніка і вызваліўшы Крым.
31 мая 1944 года на падставе дырэктывы Стаўкі ВГК ад 16 мая 1944 года 4-ы Украінскі фронт быў скасаваны, а яго палявое ўпраўленне з часцямі абслугоўвання і тылавымі ўстановамі выведзена ў рэзерв Стаўкі ВГК.
У канцы кастрычніка — пачатку лістапада 1943 года войскі 4-га Украінскага фронту завяршылі Мелітопальскую аперацыю, у ходзе якой прасунуліся да 300 км, выйшаўшы да нізавіны Дняпра і Перакопскага перашыйка.
Старэйшы сын Конрада Старэйшага, Конрад, пасля смерці Людовіка Дзіця, апошняга прадстаўніка дынастыі Каралінгаў ва Усходне-Франкскім каралеўстве, быў выбраны ў 911 годзе новым каралём, перадаўшы Франконію свайму брату Эбергарду.
У 1116/1120 гадах тытул герцага Франконіі насіў Конрад Гогенштаўфен, брат швабскага герцага Фрыдрыха , які пазней стаў пад імем Конрад каралём Германіі, але невядома, якія менавіта ўладанні знаходзіліся пад яго кіраваннем.
Пры пераемніках Луітпольда — Арнульфе, Эберхардзе і Бертольдзе — Баварыя была ператворана ў герцагства і стала адным з пяці найбуйнейшых княстваў імперыі, так званых «племянных герцагстваў», якія сфарміраваліся на аснове таго ці іншага племя германцаў.
Арнульф, які атрымаў мянушку Злы, стаў фактычна незалежным ад караля Германіі кіраўніком, які самастойна прызначаў графаў і біскупаў на падуладных яму землях і вёў уласную знешнюю палітыку: у адрозненне ад германскіх каралёў, якія ўвесь час змагаліся з венгерскімі набегамі, Арнульф заключыў мір з венграмі, засцярогшы ад небяспекі свае ўладанні на шкоду інтарэсам імперыі.
Аднак прыход да ўлады ў Германіі Саксонскай дынастыі на чале з моцнымі каралямі Генрыхам Птушкаловам і Атонам Вялікім прывёў да паслаблення самастойнасці Баварыі і паступовага яе падпарадкавання цэнтральнай уладзе.
Канфлікт баварскай лініі Людальфінгаў з імператарамі Свяшчэннай Рымскай імперыі прывёў у 976 годзе да падзелу Баварыі: ад герцагства былі аддзелены ўсе ўсходнія і паўднёвыя маркі ад Вероны да Чэхіі, з якіх былі сфарміраваны два новыя дзяржаўныя ўтварэнні: Усходняя марка на поўначы, і герцагства Вялікая Карантанія на астатніх прыгранічных землях.
Луітпольдзінгі — нямецкая дынастыя эпохі ранняга Сярэднявечча, прадстаўнікі якой кіравалі ў Баварыі ў 895—947 і 983—985 гадах і стаялі ля вытокаў фарміравання аўтаномнага Баварскага герцагства ў складзе Свяшчэннай Рымскай імперыі.
Падцягванні на папярэчыне — сілавое практыкаванне на паўтор; пры якасным выкананні падбародак трэба падымаць вышэй папярэчыны, пры апусканні корпуса ўніз — цалкам разгінаць рукі ў локцях, не дапушчаць махавыя і рыўковыя рухі корпуса.
У якасці ўскладнення могуць выконвацца падцягванні рознымі хопамі , падцягванні за галаву, на адной руцэ, з пачарговай зменай рук, з імітацыяй хады , з уцяжарвальнікамі, гарызантальныя падцягванні (ці «друкарская машынка», выконваюцца гарызантальныя рухі корпуса налева і направа пры паставе падбародка вышэй папярэчыны, рукі трэба імкнуцца цалкам разгінаць у локцях), падцягванні ў пярэднім вісе і гэтак далей.
Выйсці на дзве рукі на папярэчыне — таксама сілавое практыкаванне на паўтор; для якаснага выканання трэба пры ўзняцці корпуса ўгару над папярэчынай і апусканні цалкам разгінаць рукі ў локцях, унікаць махавых і рыўковых рухаў.
Адцісканні ад зямлі / падлогі — практыкаванне на паўтор: прымаецца ўпор лежачы на падлозе; пасля, сагнуўшы рукі ў локцях, апускаецца цела да паралелі з падлогай; потым, цалкам разагнуўшы рукі, вяртаецца цела ў выточнае становішча.
Існуюць адменнікі і ўскладненні з рознымі варыянтамі месцавання рук , апоры рук , вышыні апоры (прыкладам, «адцісканні Ганібала»", якія выконваюцца як звычайныя адцісканні, але рукі кладуцца на ўзвышэнне прыкладна 30-70 см, у гэтым выпадку можна апускаць цела ніжэй пярэдняй апоры; у іншым выпадку на ўзвышэнне кладуцца ногі).
Адцісканні на брусах — для якаснага выканання трэба ўнікаць махавых і рыўковых рухаў корпуса, пры ўзняцці ўгару — цалкам разгінаць рукі ў локцях, а пры апусканні — згінаць рукі ў локцях да 90 градусаў ці менш, корпус павінен падымацца і апускацца ў вертыкальным становішчы, без нахілу тулава наперад.
Значна складанейшыя практыкаванні — адцісканні на брусах у гарызонце (падчас выканання трэба кантраляваць паставу корпуса строга ў гарызантальнай пазіцыі) і ў стойцы на руках (падчас выканання імкнуцца трымаць цела простым, без завалу наперад ці назад, рукі перпендыкулярныя зямлі).
Пярэдні віс — таксама можа выконвацца як статычнае практыкаванне, з затрымкай корпуса цела ў гарызантальным становішчы адносна зямлі на час, з трыманнем рукамі за папярэчыну турніка ; ці як практыкаванне на паўтор з узняццямі корпуса да гарызонту.