polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Нямецкія ўлады на працягу дзесяці дзён перакінулі патрэбныя кадры і змаглі аднавіць жыццёва неабходныя пастаўкі зброі і боепрыпасаў для сваіх войскаў, але ў пытанні забеспячэння грамадзянскага насельніцтва занялі жорсткую пазіцыю.
Дзеці, хворыя на цэліякію, пайшлі на папраўку, калі бальніцы атрымлівалі вельмі мала пшаніцы, але калі першы каштоўны груз хлеба, які прызначаўся ў першую чаргу дзецям, быў нарэшце выдадзены, хворым на цэліякію адразу стала горш.
Прычынай голаду стала эмбарга, накладзенае Германіяй на пастаўку харчу ў Заходнія Нідэрланды пасля правалу аперацыі Маркет Гардэн і пачатку забастоўкі чыгунак, якая ахапіла краіну ў верасні 1944 года.
Шэраг статыстычных даследаванняў гаворыць пра двайную рызыку развіцця шызафрэніі, а таксама пра павышаную частату шызатыпічнага расстройства і прыроджаных дэфектаў нервовай сістэмы ў дзяцей, вынашаных у перыяд Галоднай зімы.
Працаваў нарміроўшчыкам, юрысконсультам, галоўным бухгалтарам , намеснікам начальніка і адначасова начальнікам аддзела па падаткаабкладанні прадпрыемстваў падатковай інспекцыі Івацэвіцкага раёна Брэсцкай вобласці .
Падчас рэферэндуму 1996 г. зафіксаваў і склаў пратаколы на мноства парушэнняў пры яго правядзенні ў сваёй выбарчай акрузе, матэрыялы пра гэта накіраваў у Брэсцкую і Генеральную пракуратуру РБ.
Калі на яго ставілі кіпячы самавар, разьбяная птушка, падпарадкоўваючыся токам гарачага паветра, павольна і ўрачыста круцілася вакол восі. Глухарка Марціна Філіповіча была выраблена з вялікім намаганнем і выпраменьвала сардэчнасць.
У руках іншага народнага майстра з Архангельскай вобласці, Аляксандра Іванавіча Петухова, традыцыйны галубок з дранкі, што выконваўся заўсёды гранічна проста, лаканічнымі прыёмамі разьбы, ператварыўся ў сапраўдную скульптуру.
У дарожных нататках па поўначы Расіі і Нарвегіі «За чароўным калабком» Міхаіл Прышвін, апісвае галубка так: «Я ў чыстым пакоі заможнага памора. Пасярод яе звешваецца выразаны з дрэва, афарбаваны ў сізую фарбу галубок».
У апавяданні М. Прышвіна «Па Маймаксе» ён згадвае птушку, апісваючы старога-памора: «А то вось я сфатаграфую яго, і ён павесіць партрэт у „чыстым“ пакоі над столікам з чыстым абрусам. На яго будуць глядзець з кута вялебныя Засіма і Савацій, а са столі — выразаны з дрэва і афарбаваны ў сінюю фарбу галубёначак — „накшталт як бы Святы дух“».
Асноўным месцам паходжання лічыцца Архангелагародская губерня, у якую да ХХ стагоддзя ўваходзілі тэрыторыі сучасных Мурманскай, Архангельскай абласцей, беломарскія раёны рэспублікі Карэліі і Ненецкай аўтаномнай акругі .
У канцы 20-х гадоў стагоддзя этнограф ў апавяданні «Шлях на Поўнач» так апісвае птушку: «Я спынілася уражаная, шырокае акно ззяла блакитнай ліштвай. За ёй блішчалі сярэбраныя акіянскія далі, а на фоне іх покачващся прывешаны на вяровачцы да аконнага ліштва разьбяны карабельчык. Ён быў так па-майстэрску выразаны і абсталяваны, што, здавалася, прыплыщ сюды з акіяна, цудам не павялічыўшыся, і павіс на акне. Па баках яго пагойдваліся на такіх жа шнурочках рэзаныя з тонкіх габлюшак птушкі. Адна, распусціўшы рознакаляровы хвост, павярнула галаву да мора; іншая, з дзявочым тварам і ў высокай кароне, глядзела ў пакой, склаўшы на грудзях ярка-сінія крылы».
Ён згадвае, што такіх галубкоў рабілі паморския стараабрадцы ў сваіх скітах, а таксама мурманскія прамыслоўцы: «Тут тыя ж галубкі з лучынак — майстэрства ўмелых скітнікаў, прымацаваныя да столі дзеля ўпрыгожвання».
За параўнальна кароткі тэрмін вытворчасць драўлянай «птушкі шчасця» было асвоена рамеснікамі ў многіх рэгіёнах і цяпер вядзецца не толькі па ўсёй Расіі, але і ва Украіне, Беларусі, Літве і Чэхіі.
Іва́н Ану́фрыевіч Крупе́ня (, в. Каркалец, Дрысенскі павет, Віцебская губерня, Расійская імперыя — , Мінск, Беларуская ССР, СССР) — беларускі дзяржаўны дзеяч, намеснік Старшыні Савета Народных Камісараў БССР .
У 1930 годзе пры яго ліквідацыі былі ўтвораны самастойныя навучальныя ўстановы: Педагагічны інстытут, Інстытут прамысловасці і працы, Фінансава-эканамічны інстытут, Інстытут харчовай прамысловасці і эканомікі.
Да яго таксама былі далучаны тры ўніверсітэты — Растоўская дзяржаўная акадэмія архітэктуры і мастацтва, Растоўскі дзяржаўны педагагічны ўніверсітэт і Таганрогскі дзяржаўны радыётэхнічны ўніверсітэт.
Яшчэ ў 1910 годзе растоўцы заступнічалі пра ўстанову ў горадзе ўніверсітэта з адным медычным факультэтам, прапануючы пры гэтым 2 млн рублёў і зямлю для пабудовы будынкаў, аднак царскі ўрад адмовіў у гэтай просьбе.
Ініцыятарам пастаноўкі гэтага пытання перад гарадской управай быў галоўны лекар Растоўскай лякарні Мікалай Васільевіч Парыйскі , былы прыват-дацэнт медычнай акадэміі, пасля прафесар Данскога ўніверсітэта.
Жаўнеры батальёну насілі ў асноўным стандартныя шэра-зялёныя мундзіры вермахта са знакамі адрознення, якія былі прынятыя ў БКА ў 1944 г. з улікам загадаў шэфа Галоўнага кіраўніцтва вайсковых спраў БЦР 6 ад 25 кастрычніка 1944 г. і загада 43 ад 3 сакавіка 1945 г. Калі ў першым гаворка ішла пра «беларускае за мяжой», то ў другім змяшчалася дакладная інфармацыя наконт абавязковага ўжывання згаданых знакаў адрознення і абмундзіравання для дэсантнікаў «Дальвіц»
Музыкі пракамэнтавалі такі крок наступным чынам: На адным з апошніх канцэртаў насупраць сваёй назвы мы пабачылі стылістыку «фолк-рок», што канчаткова падштурхнула нас да змены назвы… Гэта не толькі адваротны бок вініла, але і эксперыментальны бок музыкі.
Удзел у «Басовішчы» стаў першым выступам па-за межамі Беларусі, аднак адразу пасля фестывалю з гурта сышлі два чалавекі: клавішнік Аляксандр Галаўнёў і гітарыст Уладзімір Русецкі, які быў заснавальнікам калектыву з 2003 года.
Яшчэ падчас знаходжання ў Паўднёваславянскім пансіёне з'явіліся першыя друкаваныя творы Канстанцінава — вершы «Люстэрка» і «За што?» , адасланыя ім ў Балгарыю і надрукаваныя ў газетах «Целокупна България» і «Свободна България».
Па сутнасці, гэта невялікія гумарыстычныя апавяданні, але пабудаваныя такім чынам, што кожнае з апавяданняў, напісаных у форме анекдота, раскрывае адну з рыс галоўнага героя бай Ганю: ягоную неадукаванасць, самазадаволенасць, імкненне да нажывы.
«Да Чыкага і назад» стала першай нацыянальнай кнігай аб падарожжы за межы Балгарыі, якая адлюстравала пры гэтым аўтарскія адносіны да балгарскай і замежнай рэчаіснасці і прынесла Канстанцінаву вядомасць.
У гэтым жа годзе абараніў дысертацыю на тэму «Права на памілаванне згодна з новым Крымінальным кодэксам» і стаў выкладаць крымінальнае і грамдзянскае права на юрыдычным факультэце Сафійскага ўніверсітэта.
Яшчэ падчас навучання ў Мікалаеве, Канстанцінаў пісаў гумарыстычныя фельетоны аб бягучых падзеях, а да канца свайго жыцця ён стварыў каля 40 фельетонаў, асноўнымі тэмаміякіх былі парушэнні выбарчага права, паводіны міністраў, дэпутатаў і манарха, набалелыя грамадскія праблемы.
Уладзімір Аляксеевіч Кобец — беларускі грамадска-палітычны дзеяч, адзін з заснавальнікаў і каардынатараў руху «Зубр», кіраўнік ініцыятыўнай групы кандыдата ў Прэзідэнты Рэспублікі Беларусь Андрэя Саннікава ў 2010 годзе.
У СССР, у асноўным, пастаўляліся аўтобусы з афарбоўкай па схеме белая юбка, ярка-чырвоныя барты і дах (па такой жа схеме з 1980 года сталі афарбоўвацца і аўтобусы серыі Ікарус-250.59.
Пад уплывам пачуццяў патрыятызму і трывогі за будучыню ўласнага народа, ён імкнецца выклікаць у балгар адчуванне нацыянальнай годнасці і гонару за сваю краіну, прыводзіць у прыклад дзейнасць святых братоў-асветнікаў Кірыла і Мяфодзія.
Ацэньваючы дзейнасць першых славянскіх апосталаў, Паісій працягвае сярэднявечную традыцыю незвычайнага пакланення перад Салунскімі братамі, якія з'яўляліся вястунамі заснаваня багатай стара-балгарскай культуры.
Паісій Хілендарскі — балгарскі асветнік, святы, іераманах Канстанцінопальскай праваслаўнай царквы, аўтар кнігі «Славяна-балгарская гісторыя пра народы і цароў балгарскіх», сыграўшы вялікую культурную ролю ў жыцці балгарскай нацыі.
Кніга складаецца з некалькіх раздзелаў: двух увядзенняў, некалькіх частак, прысвечаных найважнейшым гістарычным падзеям, раздзела аб дзейнасці Кірыла і Мяфодзія, званых настаўнікамі славян, главы, якая апавядае аб асноўных балгарскім святых, а таксама эпілогу.
Муж 1) з 1587 года Марыі Сідоніі дачкі Вацлава Адама Сілезска-Цешынскага 2)з 1589 года Даратэі, дачкі Ёгана, герцага шлезвіг-гольштэйн-зондэрбургскага 3) з 1594 года Ганны, дачкі Крыстафа, герцага вюртэмбергскага
У гонар выхаду альбома гурт ладзіць канцэрт «Порна-феерыя. гадкі ігмунда Фрэйда», а ў альбом уваходзяць найбольш аднастайныя па сваёй стылістыцы песні, сярод якіх першая версія галоўнага хіта «Неба шэрае», а таксама такія кампазіцыі, як «Мечтай со мной» і «Гэта не Рыо-дэ-Жанэйра», радыёхіт «Калі ты вернешся».
Тым не менш, большасць кампазіцый, напісаных за гэты перыяд гуртом , у альбом «гадкі ігмунда Фрэйда» не ўвайшлі, а засталіся існаваць толькі ў якасці сінглаў, лік якіх ужо на той момант перавышаў колькасць песень, выдадзеных на альбоме.
Гэта былі песні «Містэр Страўнік», «Общественный транспорт», «Адам и Ева», «Любовь в холодильнике», «Амур работает в МУРе», «Свалка страстей», «Романс», «Незримая война», «Любовь до гроба», «Зал ожидания», «Жертва рок-н-ролла», «Наивный блюз», «Кровавая Мэри», «Нервные клетки» і іншыя.
Апрабаваўшы шэраг барабаншчыкаў, група спыняе свой выбар на Сяргее Васількаве, які зацікавіў не толькі сваёй тэхнікай, але таксама сваім крэатывам і ўменнем граць на электронных барабанах, прагрэсіўна думаць, разбірацца ў сэмпліраванні.
Ад акуратных эксперыментаў з электронным гучаннем у стылі група пачала сур'ёзна паглыбляцца ў электроніку, эксперыменты з сінтэзам да поўнага сыходу ад стандартнага гучання гітары, трубы, барабанаў і клавішных — і перайшла да жывога выканання цалкам сінтэзаванага, створанага «з нуля» гуку.
Вяртанне на радзіму прымушае фронтмэна Віктара Рудэнка зноў перагледзець стылістыку гурта, а выпускніка аддзялення — трубача Івана Запруцкага — узяцца за адміністраванне групы ў ролі дырэктара калектыву.
Губляючы цікавасць да панку і хэві-фанку, да якіх на той момант імкнуўся калектыў, а таксама з-за сваіх новых музычных пераваг лідар гурта пачынае рабіць значны ўпор на электроніку, складаючы ўсё больш твораў у стылі .
Да такіх зменаў не былі гатовыя звыклыя да больш класічнага хардрокавага гучання басіст Аляксандр Сяўрук і гітарыст Павел Карабейнік, у выніку чаго яны пакідаюць групу, а , у сваю чаргу, пачынаюць граць электронны рок.
У гэты ж час, зрабіўшы хард-рокавы кавер на кампазіцыю «Песняроў» пад назвай «Жылі-былі», становяцца лаўрэатамі фестывалю «Золотой шлягер — 2005», прадставіўшы на ім не толькі гэты кавер, але і сваю новую сатырычную кампазіцыю «Не з’язджайце за мяжу».
У гэтым новым гучанні Садоўскі ўзяў на сябе функцыю электроншчыка, выконваючы электронны бас, некаторыя эфекты і клавішныя партыі, у той час як вакальныя і іншыя прасторавыя эфекты пачалі выконвацца трубачом Іванам Запруцкім.
Аўтарам песень, як і раней, выступае Віктар Рудэнка, а большую частку аранжыроўкі і прадакшну рэалізуе Жукаў, у выніку чаго група атрымлівае больш цяжкае рок-н-рольнае гучанне ў сукупнасці з электроннымі эксперыментамі, якія чутныя ў песні « » — хэві-фанкавай кампазіцыі з элементамі нойза.
Аднак з досыць хуткім і паспяховым пасоўваннем у Польшчы са сваёй песняй « » трапляюць у фінал польскай нацыянальнай намінацыі на «Еўрабачанне-2009» « », дзе становяцца лідарамі незалежных анлайн-галасаванняў і нечаканымі замежнымі фаварытамі.
Аднак на відэапрадакшн-кампаніі « », чыім прадзюсарам з’яўляецца Вайтэнка, адбіваецца крызіс, і Дзмітрый Вайтэнка вымушаны сканцэнтравацца толькі на сваім тэле-відэабізнэсе.
На той момант гурт складаўся з сямі чалавек: Віктар Рудэнка , Дзмітрый Парфёнаў , Іван Запруцкі , Ігар Булава , Аляксей Еўтушэнка , Яўген Садоўскі , Аляксандр Валошчык .
У лістападзе 2010 зноў ўзначальваюць беларускі хіт-парад «Тузін Гітоў» са сваёй новай - кампазіцыяй «Касмічны камбайн», абыходзячы такія культавыя беларускія калектывы, як беларускія «Песняры» і «Крамбамбуля».
беларускі рок-гурт, заснаваны ў Мінску ў 2005 годзе, першапачаткова выконваў песні ў стылі паўэр-поп і ска з эратычна-іранічным зместам, пазней гурт змяніў гучанне на больш сур'ёзны і месцамі лірычны фанк-рок.
Бакінскі аэраклуб быў закрыты, але Мамедбекава дамаглася дазволу адкрыць курсы дэсантнікаў і парашутыстаў, дзе яна за гады вайны падрыхтавала каля 4 тысяч парашутыстаў-дэсантнікаў і сотні лётчыкаў.
У ліпені 2013 года вярнуўся з арэнды ў «Гомель», аднак згуляў за каманду толькі адзін матч (21 ліпеня супраць мінскага «Дынама», калі выйшаў на замену ў пачатку другога тайму, але праз паўгадзіны быў заменены), і ўжо ў жніўні канчаткова пакінуў гомельскі клуб, зноў далучыўшыся да «Ведрыча-97» у якасці свабоднага агента.
Пасля абвяшчэння незалежнасці Армянскай рэспублікі Дземірчан у 1991—1999 гадах быў генеральным дырэктарам і старшынём савета ЗАТ «Армэлектрамашына» — аднаго з найбуйнейшых заводаў Арменіі.
У 1998 годзе стварыў і ўзначаліў Народную партыю Арменіі, якая ў складзе выбарчага блока «Адзінства» перамагла на парламенцкіх выбарах у чэрвені 1999 года, пасля чаго быў абраны старшынём Нацыянальнага сходу Арменіі.
У той жа час некаторыя трансгендарныя людзі адчуваюць у сувязі з неадпаведнасцю свайго самаадчування і чаканняў асяроддзя моцны стрэс, які можа сур'ёзна можа адбівацца на іх здароўі і якасці жыцця.
Першыя даследнікі трансгендарнасці выкарыстоўвалі для апісання трансгендарных людзей займеннікі і асабістыя імёны, якія адпавядалі прыпісанаму пры нараджэнні полу, тым самым адмаўлялі гендарную ідэнтычнасць тых, каго даследвалі.
З пункту гледжання некаторых сучасных даследнікаў, адмаўленне гендарнай ідэнтычнасці прадстаўляе сабой праяву ідэалогіі, якая сцвярджае непаўнавартаснасць або «ненатуральнасць» трансгендарных людзей.
Тыя сучасныя стылістычныя дапаможнікі для журналістаў, якія займаюцца тэмай асвятлення жыцця трансгендарных людзей, рэкамендуюць заўсёды выкарыстоўваць у іх дачыненні тыя самавызначэнні, асабістыя імёны і займеннікі, якія гэтыя людзі для сябе выбралі, у тым ліку ў выпадках, калі гаворка ідзе пра мінулае чалавека.
У армянскай традыцыі Арам з'яўляецца чалавекам, ад імя якога і ўтварылася назва Арменіі і армян — Арам быў нашчадкам прабацькі армян Айка, сын кабеты па імі Арма і бацька цара Ары Выдатнага (паводле гісторыка Маўсеса Харэнацы.
Таксама ён усталяваў аб'ём Зямлі без дапамогі астранамічных вымярэнняў, выкарыстаўшы арыгінальную геадэзічную методыку, якая апынулася самай дакладнай з даступных для таго часу і апісаную ў яго пасмяротнай працы « » .
Пасля сканчэння школы і тэхнікума паступіў у Тбіліскую акадэмію майстэрстваў, адкуль з трэцяга курса перавёўся ў Ленінград, у Інстытут грамадзянскіх інжынераў, а потым на архітэктурны факультэт Інстытута малярства, скульптуры і архітэктуры імя Рэпіна.
У гадах 1963—1971 гадах была арганізатарам і кіраўніком шэрагу польска-мангольскіх палеанталагічных экспедыцый, якія адкрылі ў пустыні Гобі шэраг новых відаў дыназаўраў і прымітыўных сысуноў з позняга мелавога перыяду.
16 снежня 1980 года, у дзясятую гадавіну падзей 1970 года, адбылося ўрачыстае адкрыццё помніка, цырымонія суправаджалася прэм'ерным выкананнем «Лакрымозы» Кшыштафа Пендэрэцкага — твора, замоўленага спецыяльна для гэтай нагоды Лехам Валенсам.
Арыгінальным дызайнам Багдана Пятрушкі з канструктыўна-будаўнічага бюро Гданьскай верфі, зацверджанага Пленумам Міжпрадпрыемнага стачачнага камітэта 24 жніўня 1980 года, прадугледжвалася, што помнік будзе складацца з чатырох крыжоў, злучаных якарамі і кранштэйнамі.
1 кастрычніка 1980 года камісія выбрала іншы варыянт помніка, прапанаваны камандай у складзе Багдана Пятрушкі, Эльжбеты Шчадроўскай-Пеплінскай, Роберта Пеплінскага і Веслава Шыслака.
Помнік паўшым працаўнікам верфі — манумент у выглядзе трох крыжоў з якарамі, які ўшаноўвае памяць ахвяр падзей снежня 1970 года і размешчаны на плошчы Салідарнасці ў Гданьску каля брамы верфі, недалёка ад месца, дзе загінулі першыя чацвёра працаўнікоў верфі.
Жыве ад падножжа Гімалаяў па ўсёй Індыі, акрамя абласцей, прылеглых да Інда, і заходняй частцы Раджастхана: на Цэйлоне, у Асаме, Паўднёвым Кітаі, на Малакскім паўвостраве, Суматры, Яве і, верагодна, на іншых паўднёваазіяцкіх астравах.
У Галічніку існуе паданне пра тое, што «продкі Георгі Пулеўскага перасяліліся ў Галічнік у канцы стагоддзя з невялікага прыморскага гарадка Пула, размешчанага на поўдзень ад Скадара, у Паўночнай Албаніі».
Згодна Канстытуцыі Аўстрыі Канстытуцыйны суд «разглядае ўсе маёмасна-прававыя патрабаванні, што прад’яўляюцца да Федэрацыі, землям, раёнам, абшчынам і саюзам абшчын, якія не падлягаюць ні вырашэнню ў звычайным судовым парадку, ні выкананню шляхам прыняцця рашэння органам кіравання».
Ён «разглядае справы аб супрацьзаконнасці пастаноў органаў Федэрацыі або зямель па прадстаўленні суда, а ў выпадку, калі такая пастанова падлягае прымяненню пры разглядзе прававой спрэчкі Канстытуцыйным судом, — па ініцыятыве суда ў сілу ўскладзеных на яго абавязкаў» .
«Рашэнне Канстытуцыйнага суда, якім пастанова адмяняецца як супрацьзаконная, абавязвае вышэйшыя кампетэнтныя органы Федэрацыі або зямлі неадкладна апублікаваць паведамленне аб адмене… рашэнне аб адмене ўступае ў сілу з дня апублікавання» .
Суд разглядае справы аб антыканстытуцыйнасці законаў Федэрацыі або зямель ; аналагічна «рашэнне Канстытуцыйнага суда, якім закон адмяняецца як антыканстытуцыйны, абавязвае Федэральнага канцлера ці губернатара адпаведнай зямлі неадкладна апублікаваць паведамленне аб адмене».
КС разглядае справы «ў сувязі з абвінавачваннямі, якія цягнуць прадугледжаную Канстытуцыяй адказнасць вярхоўных органаў Федэрацыі і зямель за дапушчаныя імі ў ходзе іх афіцыйнай дзейнасці вінаватыя правапарушэнні», уключаючы федэральнага прэзідэнта, членаў урада, дэпутатаў, губернатараў зямель, органаў улады сталічнага горада Вены .
Канстытуцыйны суд Аўстрыі — першы ў свеце асобны ад астатняй часткі сістэмы правасуддзя канстытуцыйны суд, функцыя якога — вырашаць пытанне аб адпаведнасці заканадаўчых актаў канстытуцыі краіны і, у выпадку неадпаведнасці, аб’яўляць акты несапраўднымі .
Падчас этапу ранішняй творчасці « » па выніках сумеснага канцэрта таксама з брыт-рокерамі « », « », «» восенню 2006 года аглядальнік «Музыкальнай газеты» Слэп адзначаў: «У музыцы адчувалася занадта моцная перадазоўка „“. З той толькі розніцай, што ў „ “ усё прасцей, прымітыўней, не так прыгожа і не чапляе. Перанятай выявілася толькі музычная форма, але без напаўнення сваімі асабістымі ідэямі ды пачуццямі».
Аўтар газеты «Новы Час» Анатоль Мяльгуй у справаздачы з «Амбасовішча» таго ж года пашчуваў гурт, музыкаў якога «Бог талентам не абдзяліў», за эксплуатацыю правінцыялізма «як у музычнай, так і ў моўнай сферах».
Праз год на «Басовішчы» Сямён Печанко, журналіст «Нашай Нівы», разгледзеў рысы «зорнай» хваробы ў Віталя Маціеўскага, што зганьбіўся «дурнаватымі жартамі з беларускай ды польскай мовы», але яго сведчанне кантраставала з ацэнкай Ілоны Карпюк з газеты «Ніва», якая стала сведкай «зусім якаснага» выступлення, падмацаванага дуэтам з сяброўскім гуртом «» па-беларуску, што стала «адным з самых прыемных момантаў» імпрэзы.
21 снежня 2009 года трапіў на паліцы крам дэбютны поўнафарматны дыск калектыву « » выдавецтва « », песні да якога назапашаліся на працягу трох гадоў, але першымі паслухалі альбом слухачы «», якое праводзіла яго эксклюзіўную радыёпрэзентацыю на працягу другой паловы лістапада.
Першы бубнач не падышоў па стылю гульні, а замест першага вядучага гітарыста, што не задаволіў па ўзроўні, праз месяц запрашаецца Максім Мястоўскі, які быў знаёмы Севе Маславу, бо раней купляў у яго гітару і з якім быў сыграны першы канцэрт гурта ў палацы культуры «Будаўнік» Салігорска 5 жніўня 2006 года.
У верасні да хлопцаў далучаецца вядомы бубнач Андрэй Малашэнка, былы ўдарнік гуртоў «Детский Сад», «Папёнкин » , «.», які сам ім выпадкова патэлефанаваў, што скончыла фармаванне складу.
З восені 2014 года музыкі « » у сваім рэпертуары вырашылі перайсці з большага на выкананне сусветных хітоў, ператварыўшыся у кавер-гурт; «Вядома, большасць прыхільнікаў не радуе такі паварот падзей, але мы дарослыя людзі і ўсведамляем, што робім. Тое, што здарылася, было неабходна, каб гурт існаваў далей. У нейкі момант мы зноў вернемся да сваёй творчасці, але гэта будуць больш адукаваныя і абдуманыя крокі», — па гарачых слядах аргументаваў Віталь Маціеўскі часопісу «Большой» летам 2015 года.
нашых рэаліях гэта добрае выйсце: на музычным рынку Беларусі кавер-версіі значна больш каціруюцца, чым уласныя песні, — ён жа дадаткова патлумачыць змену курса ў 2018 годзе для «СБ. Беларусь сегодня» і разгарне думку телеканалу «»: — Значна цікавей запрасіць на мерапрыемства гурт, які спявае песні, якія ўсім вядомыя».
Акрамя таго, з марта 2017 года франтмен гурта Віталь Маціеўскі прасоўвае пабочны сінці-поп дуэт з басістам Андрэем Канаплянікам « », таксама з чэрвеня 2018 года ён піша музыку для свайго сольнага электроннага праекта «».
Праз год па выніках красавіковай прэзентацыі самотніка «» Кацярына Богнат з «БелаПАН» хораша ацаніла рост гурта, у творчасці ягога «поўныя драйву песні пераплятаюцца з рамантычнымі баладамі пра каханне, а ў лірыцы дамінуе заклік „будзь шчаслівы“» і які «знайшоў свайго прадзюсара , пайшоў у ратацыю на радыё, стаў гуляць не толькі для сяброў».
выдатна разумею, што ёсць над чым працаваць, і пастаянна ўдасканальваю сваю англійскую», — дзяліўся навінамі «.» вясною 2010 года вакаліст Віталь Маціеўскі, які вывучаў мову ў школе, ВНУ і з рэпетытарамі.
Марына Весялуха з «Літаратуры і мастацтва» летам 2010 года атрымала бадзёрыя адказы «чужых сярод сваіх»: Віталя Маціеўскага, які выказаў гіпотэзу, «што ў Беларусі можна выконваць якасныя песні па-англійску і быць адэкватна ацэненымі», і Максіма Мястоўскага, якому падабалася «пісаць і спяваць песні на англійскай мове», не зважаючы на пэўную крытыку.
Музычны рэдактар радыёстанцыі «» Аляксандр Ажынскі казаў Еўрапейскаму радыё для Беларусі ў 2009 годзе, што англамоўны рок « » часта грае на яе хвалях, бо станцыя «аддае перавагу якаснай папулярнай музыцы», цікавай дарослым.
Дар’я Амяльковіч, аглядальнік газеты «Культура», таксама прылічвала найлепшы рок-гурт па выніках «Нацыянальнай музычнай прэміі» ў тым жа годзе да рока «вельмі ўмоўна», хаця пасля прагляду цырымоніі ўручэння ўзнагародаў Аляксандр Чарнуха з сайта «-.» кантраставаў, бо гэта былі ўсё ж такі «сапраўдныя рокеры», якія толькі блага пяюць пад фанаграмму.
Падчас здымак канцэрта-фільма «Жывы Гук -» у жніўні 2009 года Міра Шульц і Аляксандр «» Ждановіч, карэспандэнты Еўрапейскага радыё для Беларусі, паслухалі канцэртную праграму гурта, адыграную на англійскай мове «быццам на роднай», нягледзячы на тое, што замежнай мовай валодалі не ўсе ўдзельнікі.
Латвійскі музычны крытык Яніс Стундыньш на прыкладзе альбома « » канстатаваў «цярпімае» вымаўленне, але перасцерагаў, што яно «ў будучыні можа і ўскладніць ўспрыманне»: «англійская — гэта не толькі стыль, але і інструмент камунікацыі».
На пытанне Волі Кузьміч ад Задзіночання беларускіх студэнтаў на прэзентацыі самотніка « » пра выбар англійскай мовы для спеваў Максім Мястоўскі аргуметаваў, што яе «зараз ужо кожны другі школьнік добра ведае», а Віталь Маціеўскі патлумачыў, што яны спяваюць так, як ім падабаецца.
Графік выпуску альбома быў удакладнены агенцтвам «БелаПАН» яго трэйлерам у лютым 2012 года: кружэлка на 11 трэкаў, запісаных у супрацоўніцтве з украінскім гукапрадзюсарам Змітром Іванеем, вядомым па працы з Ані Лорак і «Океан Ельзи», «» будзе прадстаўлена ў канцэртным фармаце 22 сакавіка.
Для прасоўвання новых твораў у пачатку сакавіка выходзіць кліп на « », зняты Якавам Юравіцкім, рэжысёрам апошняга кліпа « », а яшчэ да выхаду кружэлкі на лэйбле «» мінскія радыёстанцыі прынімаюцца раціравать кампазіцыі з яе.
«Музыку „ “ можна ахарактарызаваць як брыт-поп. Лёгка адгадваюцца ноткі і лейтматыў „“, „“, „“», — канцэртныя аглядальнікі сайта «.» Валерыя Андрыянава і Вера Шабан пісалі па выніках прэзентацыі максі-сінгла «» у 2008 годзе.
Пасля наведвання аднаго з сумесных канцэртаў беларускіх брыт-рокераў восенню 2007 года Кацярына «_» Асіпчык з «.» ахарактарызавала гук гурта, які граў «вельмі роўна, сыграна, акуратна і нават прафесійна», як мяккі брыт-поп, але і стала сведкай праблемы балансу, бо было «сумна».
Хлопцы абышлі многія беларускія студыі з праектам загалоўнага сінгла «», але якасць гука, якую маглі прапанаваць мясцовыя пляцоўкі, музыкаў не задаволіла, што замарудзіла запіс усёй кружэлкі, «прынцыпова вышэйшы па ўзроўню» гук песеньь для якой быў здабыты ў кіеўскай студыі Змітра Іванея.