polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Цяпер ён стаў адміністрацыйнай адзінкай для камандавання палка «Глыбокае», батальёна «Беразвечча», эскадрона кавалерыі «Падсвілле», трэцяй выведвальнай пляцоўкі, пастарункаў жандармерыі ў Глыбокім і Падсвіллі, а таксама станцыі паштовых галубоў «Паставы».
Улетку 1927 г. батальён быў уключаны ў склад трэцяй паўбрыгады аховы памежжа, якая праз два гады была пераназвана ў полк КАП «Глыбокае», а сёмы памежны батальён атрымаў, апрача нумару, назву згодна з мясцовасцю, дзе ён размяшчаўся і стаў афіцыйна называцца батальёнам КАП «Падсвілле».
У невялікай колькасці ацалелыя вайскоўцы дабраліся да Падсвілля і далей пайшлі ў кірунку Глыбокага, дзе ўступілі ў бітву з адзінкамі пятай стралковай дывізіі пад кіраўніцтвам палкоўніка Кузьмы Галіцкага.
На паседжанні палітычнага камітэта Рады міністраў Польскай Рэспублікі, якое адбывалася 21—22 жніўня 1924 года было прынята рашэнне аб стварэнні ваенізаванага фармавання для аховы ўсходніх межаў, у сувязі з чым 12 верасня таго ж года Міністэрства вайсковых спраў Польшчы выдала распараджэнне аб стварэнні Корпуса аховы памежжа.
17 верасня батальён пад камандаваннем капітана Францішака Асмакевіча распачаў баі з атакуючымі дзяржаўную мяжу савецкімі падраздзяленнямі пятай стралковай дывізіі, узмоцненай 25 браніраванай брыгадай і 13 аддзяленням памежных войскаў НКУС палкоўніка Ракуціна.
Батальё́н Ко́рпуса ахо́вы паме́жжа «Падсві́лле» — сёмы батальён Корпуса аховы памежжа часоў міжваеннай Польскай Рэспублікі, які размяшчаўся ў Падсвіллі ў 1924—1939 гадах.
Міхась Ракевіч быў арыштаваны органамі МДБ 7 ліпеня 1947 г. і засуджаны 18 кастрычніка 1947 г. ваенным трыбуналам як сябра антысавецкай арганізацыі да 10 гадоў канцлагераў і 5 гадоў пазбаўлення правоў з канфіскацыяй маёмасці.
Паводле Уладзіміра Арлова, Міхась Ракевіч ніколі не наракаў на лёс, а сябрам казаў, што нават удзячны лёсу, бо адукаваных, разумных і сумленных людзей пабачыў у лагерах значна больш, чым на волі.
У пачатку 1946 г. далучыўся да стварэння патрыятычнай сацыял-дэмакратычнай падпольнай беларускай арганізацыі «Чайка», якая планавала змаганне за нацыянальныя правы, годнасць, культуру, мову, гісторыю, свабоду і незалежнасць Беларусі.
Шлюб з унучкай Сулы можа здацца дзіўным, асабліва калі ўлічыць тыя ганенні, якім Цэзар ад яго падвергся, аднак быў неабходзен Цэзару, паколькі па бацькаўскай лініі Пампея была сваячкай Пампея Вялікага.
Аўрэлія Кота выкрыла Публія Клодзія Пульхра, які, перапрануўшыся жанчынай, быў праведзены сваёй сястрой, Клодыяй Пульхрай Тэрцыяй на Таінствы Добрай Багіні, якія адбываліся ў доме Цэзара.
Барадай распрацаваў праект, які быў рэалізаваны сумесна з Фрыдам Сагаянам і Васілём Вінайкіным, а таксама з архітэктарамі Віктарам Елізаравым, Георгіем Кіслым, Мікалаем Фешчанкам.
Тэхналагічнае праектаванне і зборка ажыццяўляліся спецыялістамі Кіеўскага завода імя Парыжскай Камуны з улікам рэкамендацый, выдадзеных інстытутам электразваркі імя Патона па зварцы элементаў з нержавеючай сталі асобнымі блокамі-секцыямі вагой 25-30 тон.
Спаборніцтвы праводзіліся пад эгідай Федэрацыі хакея Расійскай Федэрацыі, каляндар гульняў у турнірах МХЛ свёрстывался пад зборную Расіі і не ўлічваў інтарэсы іншых зборных якія выступаюць у ніжэйшых дывізіёнах розыгрышу чэмпіянату свету, што выклікала супярэчнасці паміж расійскімі і астатнімі клубамі.
Як правіла, на першым этапе чэмпіянату каманды праводзілі четырёхкругавы турнір па сістэме спараных матчаў, пасля чаго дзяліліся на дзве групы паводле набраных ачкоў альбо працягвалі розыгрыш па сістэме плэй-оф.
Для вырашэння гэтай праблемы хакейныя ўлады Беларусі, Латвіі, Літвы і Украіны дамовіліся разам з нацыянальнымі чэмпіянатамі праводзіць сумесны турнір, які атрымаў назву Усходне-еўрапейская хакейная ліга.
Акрамя каманд з вышэйпералічаных краін у розныя гады ў лізе прымалі ўдзел клубы з Польшчы і ніжэйшых дывізіёнаў чэмпіяната Расіі, у юнацкіх турнірах УЕХЛ — калектывы з Эстоніі.
Усходне-еўрапейская хакейная ліга — ліга прафесійных каманд па хакеі з шайбай, якая існавала ў 1995—2004 гг. Была арганізавана клубамі з Беларусі, Латвіі, Літвы і Украіны пасля расфарміравання Міжнароднай хакейнай лігі.
У адпаведнасці з пастановай Кабінета Міністраў Украіны 8 кастрычніка 1993 г. на базе Львоўскага вышэйшага ваеннага вучылішча і ваенных кафедраў грамадзянскіх вышэйшых навучальных устаноў Львова была ўтворана вышэйшая ваенная навучальная ўстанова новага тыпу, якая першай ва Украіне была цесна інтэгравана з сістэмай грамадзянскай вышэйшай адукацыі, у прыватнасці, з Нацыянальным універсітэтам «Львоўская палітэхніка».
Тым самым быў пакладзены пачатак рэалізацыі асноватворнага прынцыпу канцэпцыі ваеннай адукацыі ва Украіне, замацаванага пастановай Кабінета Міністраў Украіны ад 15 снежня 1997 г. аб стварэнні адзінай сістэмы ваеннай адукацыі, дзе вызначана, што ваенная адукацыя інтэгруецца ў дзяржаўную сістэму адукацыі на аснове адзінай заканадаўчай і нарматыўна-прававой базы.
У цеснай інтэграцыі з базавым універсітэтам Львоўскі ваенны інстытут пачаў з 1993 г. рыхтаваць афіцэраў па пятнаццаці спецыяльнасцях, у прыватнасці такімі, як "Баявое прымяненне механізаваных падраздзяленняў", "Баявое прымяненне аэрамабільных падраздзяленняў" (курсанты гэтых спецыяльнасцяў згодам былі пераведзены ў Адэскі інстытут сухапутных войскаў у 1995 г.), а таксама па спецыяльнасцях "Фінансавае забеспячэнне і эканоміка баявой і гаспадарчай дзейнасці войскаў", "Правазнаўства" і інш.
18 лістапада 2000 г. за значныя поспехі ў падрыхтоўцы кваліфікаваных спецыялістаў для ўкраінскага войскі і з нагоды 100-годдзя падрыхтоўкі афіцэрскіх кадраў у Галіччыне ўказам прэзідэнта Украіны інстытуту было прысвоена імя гетмана Пятра Сагайдачнага.
Навуковыя даследаванні прысвечаны працэсам аўтаматычнага і паўаўтаматычнага зварвання пад флюс, распрацоўцы тэарэтычных асноў стварэння аўтаматаў і паўаўтаматаў для дугавога зварвання і зварачных крыніц сілкавання; умовам працяглага гарэння дугі і яе рэгуляванню; праблеме кіравання зварачнымі працэсамі.
Дэпутат Вярхоўнага Савета СССР , член Прэзідыума Вярхоўнага Савета УССР , прэзідэнт Міжнароднай асацыяцыі акадэмій навук, ганаровы член Рымскага клуба, ганаровы грамадзянін Кіева і Марыупаля .
Як камандзір аперацыйных злучэнняў браў удзел у польска-ўкраінскай вайне, а пазней, знаходзячыся на чале другой пяхотнай дывізіі легіёнаў, ваяваў з чырвонаармейцамі падчас польска-савецкай вайны.
1 мая 1922 г. Генрык Мінкевіч быў узведзены на пасаду намесніка камандзіра Акругі корпуса 5 у Кракаве, а 30 жніўня наступнага года — на аналагічную пасаду ў першым варшаўскім корпусе, у сувязі з чым неўзабаве атрымаў званне брыгаднага генерала са старшынствам з 1 чэрвеня 1919 г. і 33 нумарам у адпаведным корусе.
Падчас Першай сусветнай вайны Генрык Мінкевіч далучыўся да польскіх легіёнаў, атрымаў званне паручніка і камандаванне першай ротай трэцяга пяхотнага палка пад кіраўніцтвам капітана Юзафа Галера.
У ліпені 1917 года Генрыка Мінкевіча прынялі на службу ў польскія ўзброеныя сілы і 13 жніўня таго ж года пяхотны генерал Ганс Гартвіг фон Безелер павысіў яго да палкоўніка, што дазволіла Мінкевічу стаць камандзірам першай пяхотнай брыгады і камендантам Варшаўскага гарнізону.
Па сканчэнні вайны камандаваў раззбраеннем частак германскай імперскай арміі і заняццем важных аб’ектаў жаўнерамі Польскага сацыялістычнага звязу, потым быў прызначаны намеснікам камандзіра вайсковай акругі «Пшэмысль».
1 верасня 1924 г. быў звольнены з пасады намесніка камандзіра акругі корпуса і прадстаўлены ў распараджэнне Міністэрства ўнутраных справаў у якасці камандзіра новаўтворанага Корпуса аховы памежжа, што было афіцыйна зацверджана загадам прэзідэнта Станіслава Вайцяхоўскага ад 16 лютага 1925 года.
У 1929 годзе быў звольнены па загадзе Юзафа Пілсудскага, нягледзячы на шматлікія арганізацыйныя і камандзірскія дасягненні Генрыка Мінкевіча, а таксама тое, што падчас службы ён атрымаў чарговае павышэнне да генерала дывізіі.
Паводле некалькіх ацалелых дзённікаў вязняў Казельска вынікае, што генералы Герык Мінкевіч, Мечыслаў Смаравінскі і Браніслаў Багатырэвіч, а таксама каля 120 іншых афіцэраў былі вывезены з лагеру 7 красавіка 1940 года.
Па выхадзе ў адстаўку пражываў у ваеннай асадзе Ямна ў Брэсцкім павеце, дзе і быў арыштаваны савецкімі органамі ўнутраных справаў неўзабаве пасля пахода Чырвонай Арміі ў Заходнюю Беларусь і, нягледзячы на сталы ўзрост і статус адстаўнога афіцэра, быў пасаджаны ў лагер у Казельску, дзе быў афіцэрам найвышэйшага рангу сярод вязнікаў.
У сувязі з пачаткам ліквідацыі лагера ў красавіку 1940 года і на падставе чутак пра далейшы лёс арыштаваных выдаў ліст да польскіх жаўнераў у знак пратэсту супраць меркаванай перадачы іх немцам і супраць вымушанага ўтрымлівання ў СССР.
Пасля завяршэння адукацыі стаў займацца палітычнай дзейнасцю: быў сябрам Цэнтральнага камітэту рабочых Польскай сацыялістычнай партыі, дзе пасябраваў з Юзафам Пілсудскім, удзельнічаў у Баявой сацыялістычнай арганізацыі, Саюзе актыўнай барацьбы і стралковым звязе.
Пасля сканчэння гімназіі ў Марыямпалі Генрык Мінкевіч паступіў у 1898 г. у Санкт-Пецярбургскі дзяржаўны ўніверсітэт, дзе вывучаў прыродазнаўчыя навукі, а таксама далучыўся да Польскай сацыялістычнай партыі.
Праз чатыры гады пераехаў у Кракаў, дзе ў наступным годзе быў залічаны ў Ягелонскі ўніверсітэт на медычны факультэт, а пасля — на жывапіс у Кракаўскую акадэмію мастацтваў, якую так і не скончыў.
Ге́нрык Мінке́віч (; 19 студзеня 1880, Сувалкі, Царства Польскае — 9 красавіка 1940, Катынь, РСФСР, СССР) — польскі ваенны дзеяч, удзельнік Першай сусветнай і польска-савецкай вайны, генерал дывізіі Войска Польскага, першы камандзір Корпуса аховы памежжа .
Паводле дырэктара арганізацыі Паўла Букі ў 2020 годзе Інстытут матэматыкі і кібернэтыкі — навуковая установа, якая займаецца кібернетыкай, прыкладаннем матэматыкі для разнастайных практычных задач і стварэннем на базе матэматыкі або новых праграм, або новых «жалезных» прылад.
Канстытуцыйны суд валодае выключнай юрысдыкцыяй па вырашэнню любых спрэчак, якія ўзнікаюць паміж складанымі часткамі Босніі і Герцагавіны , а таксама непасрэдна паміж самой дзяржавай і яе складанымі часткамі, у тым ліку паміж рознымі органамі і ўстановамі Босніі і Герцагавіны, калі такая спрэчка закранае палажэнне канстытуцыі.
Асабліва правяраецца знешняя палітыка энтытэнтаў Босніі і Герцагавіны пры ўсталяванні розных адносінаў з якой-небудзь суверэннай дзяржавай , каб такія сувязі не парушалі суверэнітэт і тэрытрыяльную цэласнасць краіны.
Пры пераглядзе спраў, ён альбо сам зноў разглядае пытанне, альбо проста адмяняе рашэнне, якое аспрэчваецца, і накіроўвае яго назад, у суд, які яго вынес, для аднаўлення судовага разбіральніцтва.
У выпадку, калі палата народаў Парламенцкай Скупшчыны Босніі і Герцагавіны пры рашэнні пэўнага пытання, якое закранае важныя інтарэсы дзяржавы зайшла ў тупік і не можа адпаведным чынам прагаласаваць, з-за таго, што якая-небудзь з народнасцяў скарысталася правам вета — гэта значыць што рашэнне пытання заблакавана.
Таксама суд быў закліканы вырашаць спрэчкі паміж рэспублікай і астатнімі палітыка-адміністрацыйнымі адзінкамі ў складзе федэрацыі, у прыватнасці канфлікты юрысдзікцыі паміж судамі і іншымі органамі палітыка-тэрытарыяльных адзінак.
Славу вучылішча прымнажалі барцы Сяргей Губрынюк, Ігар Першачук, ватэрпалісты львоўскага «Дынама» Юрый Сідаровіч, удзельнік Алімпіяды ў Атланце Вадзім Калядны, бронзавыя прызёры летняй Алімпіяды ў Сеуле Мікалай Смірноў і Віктар Берандзюга; веласіпедыст Юрый Заяц, вясляр Алег Тарнаўскі, лёгкаатлет Міхаіл Раманюк, фехтавальшчык Сяргей Міндзіргасаў, лучніца Кацярына Палеха, футбалісты Васіль Рац, Анатоль Мушчынка, Юрый Макрыцкі.
За часы незалежнасці Украіны сярод выпускнікоў можна вылучыць фехтавальшчыцу Яну Шамякіну, што стала чэмпіёнкай ХХХ Алімпійскіх гульняў 2012 года ў Лондане, баксёра Андрэя Кацельніка, чэмпіёна свету ў 1-й паўсярэдняй вагавой катэгорыі па версіі , а пасля ўдзелу ў Алімпійскіх гульнях А. Кацельнік перайшоў у прафесійны бокс; на дзвюх Алімпіядах у Пекіне і Лондане спаборнічаў скакун у вышыню Дзмітрый Дзям’янюк.
Высокае майстэрства дэманструюць санкаркі Алена Стэцкіў і Анастасія Палусток, гандбалісткі Ірына Стэльмах і Таццяна Смбацян, лёгкаатлеты Крысціна Стуй і Віктар Шапавал, баксёр Іван Ільніцкі, гулец кіеўскага «Дынама» Мікалай Маразюк.
Вучылішча ўтворана на падставе рашэння выканкама Львоўскага абласнога авета дэпутатаў ад 5 лютага 1971 г. і адпаведна загаду Львоўскага абласнога аддзела народнай адукацыі ад 9 сакавіка 1971 г. 51-а «Аб адкрыцці ў г. Львове агульнаадукацыйнай школы-інтэрната спартыўнага профілю».
Складаецца з агульнаадукацыйнай школы-інтэрната спартыўнага профілю — ступеняў і вышэйшай навучальнай установы І ўзроўню акрэдытацыі, якая ажыццяўляе падрыхтоўку спецыялістаў з вышэйшай адукацыяй па спецыяльнасці «Фізічнае выхаванне».
Відэасістэма: Падтрымка 2 і 3 ( & , пераўтварэнні каардынат тэкстур, мапінг тэкстур, альфа-змешванне, згладжвання, цэл-шэйдынга і -буферызацыя), тэарэтычна можа ператвараць 120000 палігонаў у секунду (аднак, мае абмежаванне на рэндэру 6144 вяршыняў ці 2048 трыкутнікаў за адзін кадр).
Асаблівасці: два экраны , мікрафон, стылус, сумяшчальнасць з , убудаванае праграмнае забеспячэнне , што дазваляе ажыццяўляць абмен паведамленнямі 16-ці кансолям у адной з 4 чат-пакояў, гадзіннік, дата, будзільнік, каліброўка сэнсарнага экрана.
СВ УС Расіі складаюцца з органаў кіравання, арганізацый, устаноў, прадпрыемстваў і фарміраванняў родаў войскаў (мотастралковых і танкавых войскаў, ракетных войскаў і артылерыі, войскаў СПА) і спецыяльных войскаў (разведвальных, сувязі, РЭБ, інжынерных, РХБ абароны, тэхнічнага забеспячэння, аховы тылу, часцей і арганізацый тылу) і службаў УС.
Іванаве быў прапанаваны новы план рэфармавання, згодна з якім усе часці і злучэнні пастаяннай гатоўнасці павінны былі быць пераведзены на кантрактны спосаб камплектавання, астатнія ж часці і злучэнні, базы захоўвання, а таксама ваенныя ўстановы камплектаваліся б вайскоўцамі па прызыву.
Ва ўмовах нарастаючага крызісу даверу да войска 16 мая 1996 года Прэзідэнт РФ падпісаў указ 722 «Аб пераходзе да камплектаванню пасадаў радавога і сяржанцкага складу УС і іншых войскаў РФ на прафесійнай аснове», якія планавалі пераход арміі на прафесійную аснову да 2000 году.
Ад 1903 г. у Львове разгарнуў сваю дзейнасць Вышэйшы музычны інстытут імя М. Лысенкі, заснавальнікам і першым дырэктарам якога быў палітык, грамадскі дзеяч і кампазітар Анатоль Вахнянін.
У 1992 г. яна была перайменавана ў Вышэйшы музычны інстытут імя М. Лысенкі, у 2000 годзе — у Львоўскую дзяржаўную музычную акадэмію імя М. Лысенкі, якая ў 2007 г. указам Прэзідэнта Украіны ад 13 верасня 2007 г. атрымала нацыянальны статус.
Спецыяльная музычная ўстанова пад назвай «Інстытут спеваў пры таварыстве св. Цэцыліі», як правобраз сучаснай акадэміі, пачаў дзейнічаць у Львове яшчэ ў 1826 г. Заснаваў яго сын геніяльнага аўстрыйскага класіка Вольфганга Амадэя Моцарта — Франц Ксаверый Моцарт, які быў цэнтральнай фігурай Галіцкага музычнага жыцця на працягу трыццаці гадоў.
Рэвалюцыйныя падзеі «Вясны народаў» 1848—1849 гг. прыпынілі дзейнасць Інстытута музыкі, і толькі ў 1853 г. пры адноўленым Галіцкім музычным таварыстве адрадзілася дзейнасць гэтай музычнай навучальнай установы ўжо ў якасці кансерваторыі.
З 1844 года Інстытут музыкі стаў паўнавартасна функцыянаваць як шматпрофільная музычная навучальная ўстанова, пра што сведчыць афіцыйны дзяржаўны рэестр «» за 1844 г., раздзел «Установы адукацыі і выкладання» ».
Геаграфічнае становішча Украіны дазваляе краіне кантраляваць сухапутныя, паветраныя транспартныя шляхі паміж краінамі Усходняй і Цэнтральнай Еўропы; марскія транспартныя шляхі ў акваторыі Чорнага і Азоўскага мораў; транспартныя калідоры ўнутранымі воднымі магістралямі паміж акваторыямі Балтыйскага і Чорнага мораў трубаправодны транспарт вуглевадародаў у краіны Еўропы з усходу .
У 1929—1974 гадах узначальваў ГДЛ — АКБ, дзе пад яго кіраўніцтвам былі створаны вопытныя ўзоры першага ў свеце электратэрмічнага ракетнага рухавіка, а пачынаючы з 1930 года — вялікі лік вадкасных ракетных рухавікоў .
Магутныя ВРР канструкцыі В. П. Глушко былі ўсталяваны на большасці першых і другіх прыступак савецкіх ракет-носьбітаў і многіх баявых ракет; яны забяспечылі вывад на арбіту першых савецкіх штучных спадарожнікаў Зямлі, палёты Ю.
У 1974—1989 гадах, узначальваючы ў якасці генеральнага канструктара НВА «Энергія» і будучы старшынёй Савета галоўных канструктараў, ажыццяўляў агульнае кіраўніцтва працамі шматлікіх прадпрыемстваў і арганізацый па ключавых праектах, звязаных з савецкай пілатуемай касманаўтыкай.
Галоўны канструктар касмічных сістэм , генеральны канструктар шматразовага ракетна-касмічнага комплексу «Энергія — Буран», акадэмік АН СССР , лаўрэат Ленінскай прэміі, двойчы лаўрэат Дзяржаўнай прэміі СССР, двойчы Герой Сацыялістычнай Працы .
Амаль увесь 1918 год Ян Крушэўскі правёў у статусе камандзіра роты ў 2-ім пяхотным палку польскіх узброеных сілаў, а ў непрацяглы час ад лістапада 1918-га да студзеня 1919 г. знаходзіўся на пасадзе начальніка батальёна ў лагеры рэкрутаў пад Яблонай.
У перыяд часу ад красавіка 1919 да кастрычніка 1926 года ён камандаваў некаторымі падраздзяленнямі Пяхотнай брыгады легіёнаў: спачатку адным з батальёнаў, потым — першым пяхотным палком, а пачынаючы ад кастрычніка 1920 года займаў пасаду начальніка гэтага вайсковага фармавання.
У гэты час Яну Крушэўскаму было прысвоена званне падпалкоўніка, што падцверджана загадам ад 11 чэрвеня 1920 г. 31 сакавіка 1924 года ён атрымаў павышэнне, стаўшы палкоўнікам і атрымаўшы дзявяты нумар у корпусе пяхотных афіцэраў.
14 кастрычніка 1930 года палкоўнік Крушэўскі ўзначаліў найбуйнейшую польскую памежную службу — Корпус аховы памежжа, якой ён кіраваў ажно да ўсеагульнай мабілізацыі стражнікаў у верасні 1939 г. У сувязі з пачаткам кіравання гэтай структурай прэзідэнт Польскай Рэспублікі Ігнацы Масціцкі 10 лістапада 1930 года надаў Яну Крушэўскаму званне брыгаднага генерала са старшынствам ад наступнага 1 студзеня і першым нумарам у корпусе генералаў.
Ян Крушэўскі нарадзіўся 18 чэрвеня 1888 года ў вёсцы Аляксандрава цяперашняга Мазавецкага ваяводства ў сям’і землеўладальнікаў Казімера Крушэўскага і Вікторыі Калоўскай.
Ад жніўня 1914-га да ліпеня 1917 года служыў у польскіх легіёнах, дзе дасягнуў поспеху ў камандаванні шэрагам падраздзяленняў: чацвёртым узводам пры першай кадравай роце, адной з ротаў у пяхотным палку 1 і афіцэрскай школай пры 1 брыгадзе польскіх легіёнаў.
У верасні 1939 года, пасля адхілення ад камандавання Корпусам аховы памежжа, генерал узначаліў аператыўнае злучэнне ў рэзервовай арміі «Прусы», але неўзабаве быў захоплены ў нямецкі палон і па вызваленні эміграваў у Францыю.
Ян Казі́мер Крушэ́ўскі (; 18 чэрвеня 1888, Аляксандрава, Мазавецкае ваяводства, Царства Польскае — 28 сакавіка 1977, Лаі-ан-Валь, Францыя) — польскі ваенны дзеяч, брыгадны генерал Войска Польскага, трэці камандзір Корпуса аховы памежжа .
1798—1800 гады — упаўнаважаны мясцовым грамадствам мешчанін, верагодна, войт Ануфрый Іванавіч Гарошка, абараніў у Сенаце гарадскі статус Торчына, выратаваўшы тым самым месцічаў ад запрыгоньвання, якога дамагаўся ў Сенаце генерал Т. І.
10 ліпеня 1540 года — па хадайніцтве біскупа Юрыя Фальчэўскага кароль Жыгімонт І у сувязі з развіццём мястэчка надаў яму магдэбургскае права і статус горада, дазволіў праводзіць штотыднёвыя таргі і тры вялікія кірмашы на год
17 чэрвеня 1993 г. лесатэхнічны інстытут паспяхова прайшоў акрэдытацыю і атрымаў дзяржаўную ліцэнзію на адукацыйную дзейнасць на чацвёртым адукацыйна-кваліфікацыйным ўзроўні.
Пастановай Кабінета Міністраў Украіны ад 13 жніўня 1993 г. 646 на базе Львоўскага лесатэхнічнага інстытута імя Пятра Паграбняка быў створаны Украінскі дзяржаўны лесатэхнічны ўніверсітэт.
6 лістапада 1954 г. загадам міністра вышэйшай адукацыі СССР былі аб'яднаны лесамеліярацыйны факультэт Львоўскага сельскагаспадарчага інстытута і лесагаспадарчы факультэт лесатэхнічнага інстытута.
Распрацоўка пачалася з таго, што ў 1999 годзе чацвёра інжынераў з каманды ад , Кевін Бахус, Шэймус Блэклі, Тэд Хасе і лідар каманды Отта Беркеш, правялі мазгавы штурм з мэтай прыдумаць як зрабіць ПК паўнавартаснай ігральнай платформай.
Геймпад пад назвай спраектаваны так, каб у любы момант лёгка пераключыцца з аднаго тыпу кіравання на іншае, а ўсе элементы кіравання былі аднолькава даступныя, аднак досыць грувасткі у параўнанні з кантролерамі іншых кансоляў.
Таму ў верасні 1975 г. установу рэарганізуюць у Луцкі філіял Львоўскага політэхнічнага інстытута, філіял налічваў тады два факультэты і чатыры кафедры, на якіх ажыццяўлялася падрыхтоўка інжынерна-тэхнічных кадраў па 12 спецыяльнасцях.
1 красавіка 1991 г. на базе Луцкага філіяла Львоўскага політэхнічнага інстытута стварылі самастойнаю вышэйшаю навучальнаю ўстанову - Луцкі індустрыяльны інстытут, у склад якога ўвайшлі чатыры факультэта і 17 кафедраў.
Паступова адбываўся якасны рост выкладчыцкага складу і навуковы патэнцыял установы, умацоўваліся яяе сувязі з вядучымі вну краіны, з вытворчасцю, ствараліся ўласныя навуковыя школы, расла матэрыяльна-тэхнічная база.
Луцкі нацыянальны тэхнічны ўніверсітэт — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова тэхнічнага профілю ступеня акрэдытацыі са статусам нацыянальнага ўніверсітэта, размешчаны ў горадзе Луцк.
Ф. Лунец у Беларускім навукова-даследчым інстытуце неўралогіі, нейрахірургіі і фізіятэрапіі — малодшы навуковы супрацоўнік, старэйшы навуковы супрацоўнік, кіраўнік лабароторыі гіпаксіі галаўнога мозгу .
Ф. Лунец працаваў у Беларускім дзяржаўным універсітэце на пасадзе прафесара кафедры фізіялогіі чалавека і жывёл біялагічнага факультэта, у 1977—1985 гг. яе загадчыка і адначасова загадчыка аддзела біяэнергетыкі навукова-даследчай лабараторыі эксперыментальнай біялогіі.
Нягледзячы на тое, што большую частку свайго часу Альфонс праводзіў у Парыжы, інтарэсы і дзейнасць яго былі накіраваны галоўным чынам на ўпарадкаванне ўладанняў у паўднёвай Францыі і іх развіццё пасля альбігойскіх войнаў.
Вялікай заслугай Альфонса дэ Пуату з'яўляўся яго ўнёсак у заключэнне Парыжскага дагавора 1259 года, паводле якога Генрых Англійскі адмаўляўся ад сваіх правоў на Нармандыю, Мэн, Анжу і Пуату.
Існуюць традыцыйныя ўяўленні, нібы пігмеі фізічна непаўнавартасныя, сексуальна ненаедныя, ядуць забароненыя прадукты, не абмежаваны культурнымі забабонамі, не адчуваюць сорам, гультаяватыя і г. д. Практыкуецца кліентэла, у якой тва выступаюць у якасці залежнага боку.
Продкі тва фактычна ператварыліся з адрозных этнічных груп у расава-сацыяльныя, паколькі мелі шчыльныя эканамічныя і культурныя зносіны, запазычылі мову і многія звычаі банту, але працягвалі жыць у адрозных паселішчах ці частках вялікіх паселішчаў, мелі самакіраванне, спецыялізаваліся на паляванні і збіральніцтве.
Аднак у астатнім мясцовыя групы тва захоўваюць ізаляваны адна ад іншай лад жыцця, размаўляюць на мовах асноўнай масы насельніцтва таго раёна, які насяляюць, або карыстаюцца блізкімі да іх дыялектамі.
Як і суродзічы ў Руандзе, яны пазбаўлены права на зямельную маёмасць, не ўзгадваюцца ў Канстытуцыі як супольнасць, прадстаўленая ў прапарцыянальнай сістэме кіравання, фактычна пазбаўлены магчымасці займацца мясцовым самакіраваннем.
Продкі пігмеяў і банту пачалі ўзаемадзейнічаць толькі каля 5000 гадоў таму, калі протабанту паступова мігрыравалі з Заходняй Афрыкі ў Цэнтральную Афрыку, прычым гэта ўзаемадзеянне доўгі час мела абмежаваны характар.
У старой частцы Камп’еня, размешчанай на левым беразе Уазы, захаваліся: руіны гарадскіх умацаванняў з брамай капліцы , раманская царква , руіны бенедыкцінскага (13-14 стст., заснавана Карлам Лысым у 876 як абацтва Нотр-Дам з капэлай, пабудаванай па прыкладзе Ахенскай капэлы да 877; у 9-10 стст. тут каранаваліся французскія каралі, некаторыя з іх пахаваны ў абацтве; разбурана ў 1822 і 1940), , багадзельня Св.
Камп’енскі лес з «Малым паркам», прамой алеяй, альтанкай Марыі Луізы , дарогай, якая вядзе да паляўнічага доміка імператрыцы Яўгеніі ; у в. Сен-Жан-о-Буа знаходзіцца ўмацаваная гатычная царква бенедыкцінскага абацтва .
Каля Камп’еня, на поўдзень і паўднёвы ўсход: у с. — руіны гала-рымскіх тэрм, храма і тэатра ; у в. — протаготычная царква Нотр-Дам (сяр. 11 ст., рэберная скляпенні хораў, 1122, — адны з першых у Францыі); у г. — замак герцагаў Валуа ; у в. П’ерфон — (кан. 14 — пач. 15 стст., адноўлены ў 1857—1870 як рэзідэнцыя Напалеона арх. Э. Э. Віяле-ле-Дзюкам).