polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
У 2004 Званімір Богдан прыняў удзел ва ўплывовым фестывалі , што пераважна збірае гурты ў жанры поп/рок музыкі і адбываецца ў Петраварадзінскай крэпасці; гэта выступленне стала знакавым для народнай музыкі і важным для дыялогу пакаленняў у сербскім грамадстве.
Новае развіццё бровар і брэнд « » атрымаў пасля таго, як яго ўласнікам у 1995 годзе стаў нідэрландскі піваварны гігант «», якія інвеставаў значныя сродкі ў мадэрнізацыю вытворчасці і маштабныя маркетынгавыя захады для ўзмацнення пазіцый гандлёвай маркі на ўнутраным і знешнім рынках.
Ужо цягам першых 10 гадоў дзейнасці бровара «Златы Базант» экспартаваўся ў 12 краін свету, уключаючы не толькі краіны Варшаўскага дагавора, але і Аўстрыю, Данію, Грэцыю, Ісландыю і нават Туніс і Уганду.
Ён паказаў у сваёй прамове на праследаванні Лотарам Карла і на тое, што яны аддюць суду Божаму вырашыць, хто з іх мае рацыю; але з прычыны таго, што ён працягваў варагаваць і спусташаць іх землі, «даведзеныя да крайнасці», яны вырашылі для забеспячэння дабрабыту дзяржавы, не кіруючыся беззаконнымі жаданнямі, замацаваць вернасць і братэрскую любоў узаемнай клятвай у прысутнасці воінаў.
У ёй адны бачаць раманскую мову вобласці Ліёна, але іншыя лакалізуюць дыялектную базу клятваў на паўночным усходзе Галіі; адны лінгвісты лічаць, што тэкст адлюстроўвае жывую гала-раманскую гаворку таго часу, іншыя ж лічаць значнай штучную латынізацыю тэксту.
Тэкст клятваў адлюстроўвае раннюю страту лацінскіх канцавых галосных, няўстойлівасць рэалізацыі фінальных галосных, якія сталі такімі ў раманскую эпоху , з'яўляецца ўнікальным сведчаннем прыдыхальных зычных, якія рана выпалі .
Страсбургскія клятвы сталі адным з самых ранніх сведчанняў таго, што адзіная лацінамоўная прастора, атрыманая ў спадчыну ад Рымскай імперыі і якая захоўвалася ў эпоху варварскіх каралеўстваў, пачала саступаць месца новым нацыям Еўропы — у гэтым выпадку французскай і нямецкай, мовы якіх пачынаюць выкарыстоўвацца напаўафіцыйна.
У 1925—1932 гадах Сокал наведвае класы Макса Швабінскага і Тавіка Францішка Шымана ў Пражскай акадэміі мастацтваў, затым ён з'язджае ў Парыж, дзе год праводзіць у майстэрні Францішка Купкі .
І толькі ў ліпені 1934 на гарадскім літаратурным вечары, прысвечаным 30-годдзю з дня смерці Чэхава, ізноў абвясцілі пра збудаванне ў Таганрогу помніка А. П. Чэхаву да яго 75-гадовага юбілею.
Ідэя стварэння помніка А. П. Чэхаву паўстала яшчэ ў царскай Расіі, калі ў ліпені 1904 года група жыхароў Таганрога звярнулася ў гарадскую думу з прашэннем адкрыць падпіску на помнік свайму выбітнаму земляку, тады ж пачаўся збор першых ахвяраванняў.
Мастацкае рашэнне для свайго часу адрозніваецца пэўнай адвагай у адлюстраванні аблічча пісьменніка: Антон Чэхаў намаляваны маладым чалавекам, які сядзіць на камені з кнігай, павярнуўшыся тварам да вуліцы, на якой нарадзіўся.
Напрыклад, у 2009 годзе рэгіянальныя мерапрыемствы прайшлі ў Львове, Івана-Франкоўску, Цярнопалі, Луцку, Харкаве, Данецку, Крэменчугу і Луганску, у 2010 — у Браварах, Харкаве, Львове, Івана-Франкоўску, Чарнаўцах, Дняпры і Херсоне.
Па словах арганізатараў, фестываль меў на мэце пазнаёміць «украінцаў з Беларуссю рознай, якой яны не ведаюць», «прадставіць ва Украіне свежую і актуальную беларускую культуру па-за стэрэатыпамі» і сумяшчаў у сабе мастацкія і грамадска-палітычныя складнікі.
Найвялікшую славу яму прынес цыкл раманаў ў жанры фэнтэзі «Песня Лёду і Агню», які выходзіў з 1996 году і пазней быў экранізаваны кампаніяй ў выглядзе папулярнага серыялу «Гульня тронаў».
На момант ліквідацыі храм быў адным з найбуйнейшых у горадзе, у будныя дні на службу прыходзіла па 30 чалавек, па нядзелях жа ён быў цалкам запоўнены людзьмі, што выклікала раздражненне ўлад, што праводзілі антыцаркоўную палітыку.
Найбольшая калекцыя захаваных асобнікаў хачкараў у Арменіі знаходзіцца на заходнім узьбярэжжы возера Севан, на Нарадускіх могілках, дзе можна ўбачыць каля 900 надмагільных камянёў розных эпохаў і стыляў.
У той час ужо існавала тэхналогія будаўніцтва хачкараў: на пастаменце — масіўным каменным блоку — выдзёўбвалі адтуліну, куды вертыкальна ўстаўлялі камень з ужо нанесенымі на яго надпісамі і ўзорамі.
У дагістарычны перыяд у гарах, ля вытокаў рэк, ля межаў паселішчаў, ля дарог узводзіліся каменныя стэлы — «вішапы» — якіх пакрывалі разьбой з выявамі птушак, скур і галоваў баранаў, клінапісамі.
У лістападзе 2010 года майстэрства стварэння хачкараў было ўнесенае ў рэпрэзентацыйны спіс нематэрыяльнай спадчыны ЮНЕСКА з фармулёўкай «Сімволіка і майстэрства хачкараў, армянскія каменныя крыжы».
Як адзначыў кіраўнік экспедыцыі Барыс Гаспаран: знаходка дае ўнікальную магчымасць з дапамогай аналізу ДНК вызначыць увесь генетычны код дзіцяці, паводле яго ж вызначэнне генетычнага кода мае велізарнае значэнне, бо дасць шмат новых і ўнікальных звестак пра генетычную эвалюцыю чалавека
У задняй частцы пячоры было адкрыта складское памяшканне з укапанымі ў адклады пасудзінамі для захоўвання харчовых запасаў і круглымі глінянымі пасудзінамі вытворчага прызначэння, а таксама здзейсненыя ў іх пахаванні чэрапаў.
У раскопах прымаюць удзелы навуковыя з Інстытута археалогіі і этнаграфіі Армянскай АН, Каліфарнійскага інстытута імя Лойда Котсена, Коркскага ўніверсітэцкага каледжа Ірландыі, Універсітэта штата Канектыкут , а таксама ўніверсітэтаў Хайфы і Тэль Авіва .
Гэта галоўным чынам збаны сярэдніх памераў і буйныя пасудзіны з шаравістай і яйкападобнай падставай, круглявымі днамі, раструбнай, невялікай цыліндрычнай ці лейкападобнай гарлавінай, пазбытай венца.
Кераміка ўяўляе сабою шаравістыя і выцягнутыя яйкападобныя буйныя пасудзіны пазбытыя гарлавіны, грушаватыя пасудзіны з закругленай падставай і горлачкам, якое звужаецца ці, наадварот, пашыраецца.
Тэхніка-тыпалагічныя адрозненні керамікі гэтых дзвюх, розных у храналагічным дачыненні пластоў мяркуе магчымасць наяўнасці дзвюх ранняй і пазней фаз у позным энеаліце Паўднёвага Каўказа.
Знаходжанне керамікі па тэхніка-технологичеким асаблівасцям паўтарае энеалітычны посуд, а па формах блізкай да ўзораў керамікі куро-аракскай культуры ў раскапаных пластах (пры гэтым у першым гарызонце колькасць падобных узораў узрастае), кажа пра зараджэнне керамікі куро-аракскай культуры з энеалітычнай.
Пячора была адкрыта навуковым супрацоўнікам інстытута археалогіі і этнаграфіі НАН РА археолагам Барысам Гаспаранам, у ёй былі шмат птушыных гнёздаў, дзякуючы чаму за пячорай замацавалася альтэрнатыўная назва — Птушыная.
З іншых знаходак першага пласта вылучаюцца керамічныя знаходкі: таўстасценнага пясочна-саламянага посуду і танкасценнай кухоннай і параднай пясочна-саламянай і саламяным посудам Выяўленая ў першым пласце кераміка з'яўляецца класічным узорам керамікі куро-аракскай культуры.
Яно мела гандлёвыя сувязі з рознымі тэрыторыямі па ўсім Блізкім Усходзе, сведчаннем гэтага з'яўляецца знойдзеная ў пячоры кераміка чатырох тыпаў, і толькі адзін з іх лічыцца посудам мясцовай вытворчасці.
У пячоры, што знаходзіцца на вышыні каля 1080 м над узроўнем мора, вывучальнікамі было выяўлена некалькі культурных пластоў, улучаючы комплекс эпохі медзяна-каменнага стагоддзя з глінабітнымі будынкамі, датаваны 4200-3500 гадамі да нашай эры.
Знаходкі, зробленыя ў пячоры, сведчаць пра зараджэнне цывілізацыі на тэрыторыі сучаснай Арменіі на 800 гадоў раней, чым лічылася раней, то бок прыкладнае ў той жа час, што і на тэрыторыях Паўднёвага Ірана.
Падчас раскопаў, праводжаных у пячоры Арэне Дыянай Зардарян, быў выяўлены старажытны абутак, які знаходзіўся разам з казінымі рагамі ў акуратна апрацаванай яме глыбінёй 45 см і дыяметрам 44-48 см. Абутак ідэальна захаваўся шмат у чым дзякуючы адменнаму мікраклімату пячоры і знаходжанню пад тоўстым пластом экскрэментаў авечак, дзейнічалым як цвёрдая пячатка.
Яна ўключае працы Гагена , створаныя паміж 1889 і 1899 годамі; Рэнуара , Юбера Рабера, Анры дэ Тулуз-Латрэка, Маціса, Манэ, Сезана, Дэга , Жан-Батыст-Каміль Каро, Поля Сіньяка, Марыса Утрыло, Себасцьяна Бурдона, Агюста Радэна, Эжэна Будэна, Жоржа Руо, П’ера Банара, Каміля Пісаро, Жака Кало, Адзілона Рэдона, Анарэ Дам'е, Гюстава Маро, Эжэна Кар’ера, Шарля-Франсуа Дабіньі, Марыса дэ Вламінка, Жана Эдуара Вюяра, Андрэ Дэрэн, Рауля Дзюфі, Сюзаны Валадон, Эжэна Фрамантэна, Жана Както і г.д.
У музеі захоўваюцца карціны такіх аўтараў як Тыцыян, Тынтарэта, Даменіка Венецыяна, Паала Веранезэ, Пальма Старэйшы, Караваджа, Каналета, Алесандра Маньяска, Віторэ Карпача, Лука Камб'яза, Бернарда Строццы, Піранезі, Амедэо Мадыльяні, Ёсіп Томінц і інш.
У галандскай і фламандскай калекцыях прадстаўлена больш за 120 карцін такіх аўтараў як Вінцэнт ван Гог, Еранім Босх, Ян ван Гоен, Рэмбрант, Рубенс, Ян Торап, Альберт Кёйп, Ёс ван Клевэ, Ян Брэйгель Малодшы, Ёган Бартальд Ёнкінд, Карэл Вілінк, Кес ван Донген, Аларт ван Эвердынген.
Асновай музейнай экспазіцыі з’яўляюцца карціны і гравюры вядомых еўрапейскіх: Маціс, Пікаса, Рэнуар, Дэга, Сезан, Рубенс, Рэмбрант, Ван Гог, Кандзінскі і інш.
З’яўляўся правадзейным членам некалькіх навуковых арганізацый, як то Сербская акадэмія навук і мастацтваў і Югаслаўская акадэмія навук і мастацтваў (у 1991 годзе пераназвана ў Харвацкую акадэмію навук і мастацтваў).
Акрамя таго, быў заснавальнікам і прэзідэнтам Таварыства матэматыкаў і фізікаў Харватыі, заснавальнікам і галоўным рэдактарам часопіса « », прэзідэнтам Югаслаўскага нацыянальнага камітэта па матэматыцы, Балканскага матэматычнага таварыства, Саюза югаслаўскіх таварыстваў матэматыкаў, фізікаў і астраномаў.
Пасля заканчэння Другой сусветнай вайны і стварэння Сацыялістычнай Федэратыўнай Рэспублікі Югаславія правёў маштабнае турнэ па пяці буйных амерыканскіх ВНУ: чытаў лекцыі ў Гарвардскім універсітэце, Чыкагскім універсітэце, Каліфарнійскім універсітэце, Інстытуце перспектыўных даследаванняў у Прынстане і Калумбійскім універсітэце.
Джу́ра Ку́рапа — сербскі югаслаўскі матэматык, доктар фізіка-матэматычных навук, правадзейны член Сербскай акадэміі навук і мастацтваў, на працягу шматлікіх гадоў прафесар Бялградскага ўніверсітэта.
Кансультацыі Стодалы згулялі важную ролю пры стварэнні Генры Зоэлі у 1903 годзе яго першай шматступеннай турбіны і Гансам Хольцвартам ў 1905 годзе першай гатовай да вытворчасці газавай турбіны.
З 1877 года вывучаў машынабудаванне ў Політэхнічнай школе ў Будапешце, затым, ў 1878 годзе ў Політэхнічным інстытуце ў Цюрыху, дзе атрымаў дыплом з адзнакай ў 1881 годзе.
У 1903 годзе апублікаваў кнігу : , у якой разгледжана тэрмадынаміка турбін, паднятыя тэмы газадынамікі, вібратрываласці, супраціўлення матэрыялаў элементаў канструкцый, у тым ліку хуткаабарочваюшчыхся, канцэнтрацыі механічных напружанняў на адтулінах.
Шырокую вядомасць у Расіі ёй прынесла справа аб падазрэнні ў карупцыі ў асяроддзі першага прэзідэнта РФ Барыса Ельцына : сцвярджалася, што прадстаўнікі расійскага кіраўніцтва атрымлівалі хабары ад швейцарскай будаўнічай фірмы, якую ўзначальваў будучы прэзідэнт Рэспублікі Косава Бехджэт Пацолі і якая атрымала буйны кантракт на рэканструкцыю будынкаў маскоўскага Крамля.
Гэта была не адзіная яе гучная справа на пасадзе генпракурора: таксама ў свой час яна замарозіла рахункі былога прэм'ер-міністра Пакістана Беназір Бхута і дамаглася арышту 118 мільёнаў долараў на рахунках брата экс-прэзідэнта Мексікі Рауля Салінаса.
У жніўні 1999 года Савет бяспекі ААН прызначыў яе на пасаду абвінаваўцы ў Міжнародны трыбунал па былой Югаславіі , які расследаваў ваенныя злачынствы падчас Балканскіх канфліктаў, а таксама ў Міжнародны трыбунал па Руандзе , што займаўся расследаваннем генацыду ў Руандзе.
29 сакавіка 2009 года паміж Сенненскім райвыканкамам і замежным таварыствам з абмежаванай адказнасцю «БелФ'ючэрс» быў падпісаны пратакол аб намерах адрадзіць сядзібна-паркавы комплекс дваран Свяцкіх і стварыць там культурна-дзелавы цэнтар.
Вышукальніцкія працы павінны былі пачацца ў красавіку, адмыслоўцы Полацкага дзяржаўнага ўніверсітэта павінны правесці ацэнку тэхнічнага стану захаваных частак сядзібы для азначэння аб'ёму будаўнічых прац і выдаткаў на рэканструкцыю.
Але з-за адсутнасці фінансавых сродкаў рамонт будынка ажыццёўлены не быў, а мемарыяльную дошку са згадваннем імя Янкі Купалы з будынка сядзібы знялі і змясцілі на захоўванне ў мясцовы сельсавет.
З імем гэтага прадстаўніка старадаўняга роду звязаная легенда аб скарбе Напалеона: нібы Караль знайшоў золата і каштоўнасці агульнай вагай амаль 800 пудоў, якія, пакідаючы Маскву, французскі імператар утапіў у Стаялым або, як яго яшчэ завуць, Семлеўскім возеры.
Пасля смерці ў першай кнізе караля Роберта Баратэана разгортваецца барацьба за ўладу паміж уплывовымі сем’ямі і іх прыхільнікамі — спачатку ў выглядзе палацавых інтрыг, потым у выглядзе грамадзянскай вайны.
Дэйенэрыс Таргарыен, апошняя прадстаўніца дынастыі Таргарыенаў, якія некалі кіравалі Вестэрасам, але былі звергнутыя і выгнаныя Робертам Баратэонам, спрабуе знайсці прыхільнікаў, каб вярнуць Жалезны Трон.
Важная сюжэтная лінія, у цэнтры якой знаходзіцца юнак-бастард, звязана з падзеямі на краяняй поўначы Вестэраса, дзе гіганцкая сцяна абараняе паўднёвыя каралеўствы ад дзікіх земляў па той бок сцяны.
Існуе некалькі больш старажытных харвацкай-глаголічных надпісаў (Пломінская пліта, Валунская пліта і Кркскі надпіс, якія датуюцца стагоддзем), але яны саступаюць Башчанской пліце па аб'ёме і захаванасці.
Джынджыч, які ніколі не карыстаўся вялікай папулярнасцю сярод сербскіх палітыкаў, працягваў заставацца ў цені, аднак арганізаваў паспяховую выбарную кампанію аднаго з кандыдатаў Воіслава Каштуніцы.
Па ініцыятыве Джынджыча ў чэрвені 2001 года Міжнароднаму трыбуналу па ваенных злачынствах у былой Югаславіі быў тайна перададзены зрынуты прэзідэнт Слабадан Мілошавіч у абмен на заходнюю фінансавую дапамогу, што выклікала абурэнне значнай часткі сербскага грамадства і прэзідэнта Югаславіі Воіслава Каштуніцы.
Хаця падчас Грамадзянскай вайны осэйдж захоўвалі нейтралітэт, а потым аказвалі амерыканцам дапамогу ў кампаніі супраць шаенаў і арапаха, у 1871 г. іх прымусілі прадаць землі ў Канзасе і перасяліцца ў Аклахому.
30 чэрвеня 2018 года Мікалай Дзядок, разам з 17 іншымі анархістамі, быў затрыманы групай спецназу САХР і супрацоўнікамі ГУБАЗіК падчас разгону нефармальнай сустрэчы анархістаў у лясным масіве пад Крупкамі.
12 ліпеня 2018 года Мікалая Дзядка затрымалі ля ўласнага дому байцы АМАП, калі ён ішоў на суд да журналіста Змітра Галко, даставілі ў Фрунзенскі РУУС, а потым у суд Фрунзенскага раёна, дзе ён атрымаў штраф у 10 базавых велічынь паводле артыкула 17.10 КаАП «Дэманстраванне нацысцкай сімволкі».
Яго абвінавацілі ў распаўсюджванні экстрэмісцкай прадукцыі: размяшчэнні на сваёй старонцы ў ілюстрацыі з выявай сімволікі , якая судом Цэнтральнага раёна Мінска была ўнесена ў рэспубліканскі спіс экстрэмісцкіх матэрыялаў.
Не сабраўшы дастатковай колькасці доказаў, якія б пацвярджалі дачыненне Дзядка да справы, яму працягнулі тэрмін утрымання ў ізалятары часовага ўтрымання, але ўжо па іншай справе, «Аб нападзе на Дом прафсаюзаў».
24 верасня 2010 года адбыўшы больш за 20 сутак пад арыштам, Мікалай Дзядок быў абвінавачаны ва ўдзеле ў несанкцыянаванай акцыі каля Генштабу Беларусі, і 1 кастрычніка яму было прад’яўленае абвінавачанне паводле арт.
4 сакавіка 2019 года Мікалая Дзядка затрымалі каля суда Фрунзенскага раёна Мінска адразу пасля таго як яму быў прысуджаны штраф паводле артыкула 17.11 КаАП «Распаўсюджванне экстрэмісцкіх матэрыялаў» за пост у сацсетках.
Мікалай правёў больш за 2 дні ў ізалятары часовага ўтрымання, пасля чаго суд Цэнтральнага раёна Мінска прысудзіў яму 25 базавых велічынь штрафу за ўдзел у акцыі «Свабоду палітвязням».
10 чэрвеня 2019 года ў судзе Фрунзенскага раёна суддзя М. Ярохіна прызнала Міколу Дзядка вінаватым у «публічным дэманстраванні і распаўсюджванні экстрэмісцкіх матэрыялаў» і пакарала штрафам у памеры 50 базавых велічынь .
16 верасня 2019 года суд Фрунзенскага раёна ізноў пакараў Міколу Дзядка за абрэвіятуру «АСАВ» у сацыяльнай сетцы Укантакце, прызначыўшы яму штраф у памеры 40 базавых велічынь, працэс вёў суддзя Е.
9 студзеня 2020 года суд Фрунзенскага раёна пакараў Міколу Дзядка паводле артыкула 23.34 за ўдзел у несанкцыянаванай акцыі ў абарону незалежнасці Беларусі ў Мінску 21 снежня 2019 года.
На наступны дзень актывіста даставілі ў суд Маскоўскага раёна Мінска, дзе высветлілася што ў дзень нанясення надпісу Мікалай Дзядок знаходзіўся за межамі Беларусі, аб чым быў штамп у ягоным пашпарце.
Працуе ў якасці журналіста ў газеце «Новы час», піша для іншых выданняў , вядзе шэраг блогаў у сацсетках і канал у месэнджэры , а таксама відэаблог , прысвечаны «рэвалюцыйнаму палітычнаму аналізу, сацыяльнай барацьбе і анархізму ў Беларусі».
Дэпутат Бундэстага Германіі і прадстаўнік парламенцкай групы Саюз 90/Зялёныя ў Еўрапарламенце Мануэль Сарацын узяў шэфства над палітычным зняволеным Мікалаем Дзядком 24 чэрвеня 2015 года.
24 лістапада 2020 года сумеснай заявай 11 арганізацый, сярод якіх Праваабарончы цэнтр «Вясна», Беларускі Хельсінскі камітэт, Беларускі ПЕН-цэнтр, Дзядок быў прызнаны палітычным зняволеным.
22 жніўня 2015 года Аляксандр Лукашэнка памілаваў шасцярых палітвязняў — Мікалая Дзядка, Ігара Аліневіча, Міколу Статкевіча, Яўгена Васьковіча, Арцёма Пракапенку і Юрыя Рубцова.
Прымаў актыўны ўдзел у нацыянальным руху славацкай эміграцыі, пісаў артыкулы для прэсы, быў адным з заснавальнікаў Славацкай лігі ў Амерыцы, актыўна падтрымаў стварэнне незалежнай дзяржавы Чэхаславакія, арганізаваў збор грошай у фонд амерыканскіх славакаў за стварэнне Чэхаславакіі, падпісаў Пітсбургскае пагадненне паміж чэхамі і славакамі аб стварэнні адзінай дзяржавы Чэхаславакіі.
Будучы святаром, клапаціўся аб славацкіх імігрантах, ініцыяваў у Уілкс-Барэ будаўніцтва новага касцёла, стварэнне бібліятэкі, могілак, некалькі школ, спартыўнай залы і пляцовак, якія выкарыстоўваюцца да гэтага часу.
Падчас Першай сусветнай вайны, у 1914—1915 па запрашэнні ўрада Сербіі займаўся расследаваннем злачынстваў аўстра-венгерскай, нямецкай і балгарскай арміі ў дачыненні да мірных жыхароў, але ў Балгарыі вынікі расследавання Райса адхіляюцца на падставе таго, што ён не фатаграфаваў ахвяраў «балгарскіх зверстваў», робячы іх для аўстра-венгерскіх і нямецкіх — больш таго, што ён быў адным з першапраходцаў судовай фатаграфіі і той факт, што падчас вайны ён ваяваў у шэрагах сербскай арміі, ставіць пад сумнеў яго бесстароннасць як эксперта.
1 красавіка 1997 г. Р. Кійко быў зняволены і абвінавачаны ў хуліганскіх дзеяннях падчас святкавання Дня Волі 23 сакавіка 1997 г., якое вылілася ў той дзень у сутычкі з міліцыяй.
Рыго́р Іва́навіч Кійко́ (нар. , вёска Цалуйкава Луганскай вобласці, Украінская ССР — 2 кастрычніка 2014, Мінск, Беларусь) — беларускі мастак, ветэран партыі БНФ , адзін з ініцыятараў стварэння мемарыялу ў Курапатах, сябра Беларускага саюза мастакоў, удзельнічаў ў працы мастацкай суполкі «Пагоня», палітвязень Беларусі, вязень сумлення.
У 1990 г. асвоілі выраб пласцін з электратэхнічнай сталі на аўтаматызаванай лініі, набытай у нямецкага прадпрыемства (Кройцталь, Арнсбергская акруга, зямля Паўночны Рэйн — Вестфалія).
Таксама выпускаліся: камплектныя трансфарматарныя падстанцыі для электрыфікацыі жытла і ў прамысловасці; падстанцыі ўласных патрэб для электрастанцыі, нафта- і газаздабычы, цеплаапрацоўкі бетону і электрыфікацыі чыгункі; станцыі катоднай абароны ад карозіі магістральных трубаправодаў; маламагутныя трансфарматары для станкабудавання і аснашчэння шахт і марскіх суднаў; электразварачныя прылады; рубільнікі; дроселі для вулічнага асвятлення; зараднікі і пусказарадныя прылады для аўтамабіляў.
На 1999 г. Мінскі электратэхнічны завод вырабляў: сілавыя масленыя трансфарматары ; маламагутныя сухія трансфарматары ; электрападстанцыі для электрастанцый, нафтаздабыўной прамысловасці і цеплаапрацоўкі бетону і грунту; прылады катоднай абароны магістральных трубаправодаў і падземных металічных збудаванняў;побытавыя зараднікі і пусказарадныя прылады; зварачныя трансфарматары; масленыя электраабагравальнікі.
У холдынг увайшлі 11 ААТ: «Аптычнае станкабудаванне і вакуумная тэхніка» , «Вітаўтаматыка» , «Завод сродкаў комплекснай аўтаматызацыі» , «Лідскі завод электравырабаў» , Астравецкі завод «Радыёдэталь» , «Ратон» , «Смаргонскі завод аптычнага станкабудавання» , «Спецаўтаматыка» , «Спецмантажаўтаматыка» , «Спецпрамаўтаматыка» , «Спецрадыёналадка» .
Станам на 2016 год вырабляе сілавыя масленыя і сухія трансфарматары; камплектныя ; антырэзанансныя, рухавіковыя, сеткавыя і ; устаноўкі катоднай абароны; дызельныя электрастанцыі; аўтазараднікі акумулятараў; пусказарадныя прылады і стартавыя дроты для аўтамабіляў; зварачныя паўаўтаматы; электраабагравальнікі.
Яе бацька Чхвэ Тхэ Мін быў жанаты шэсць разоў , сем разоў мяняў імёны, займаўся дастаткова падазроным рэлігійным бізнесам, заснаваўшы ўласную царкву «Енсеге», якая іспаведуе сумесь хрысціянства і традыцыйнага карэйскага шаманізму.
Два фонды Чхвэ Сун Сіль актыўна атрымлівалі ахвяраванні ад буйных фірмаў — фармальна на развіццё спорту і прапаганду карэйскай масавай культуры за мяжой, а на самай справе грошы сыходзілі ў кішэню кіраўніцтва.
Калі скандальнай сітуацыяй зацікавіліся СМІ, быў знойдзены выкінуты камп’ютар сакратарыята Чхвэ Сун Сіль, дзе ўтрымліваліся шматлікія канфідэнцыйныя дакументы, якія Пак Кын Хэ перадавала сяброўцы для азнаямлення і рэдагавання, а таксама спіс дзіўных асоб, якія ўваходзілі ў блізкае кола прэзідэнта, сярод якіх былі шаманкі, варажбіткі, сектанты і жыгала.
Пак Кын Хе стала першай у гісторыі Рэспублікі Карэя жанчынай-прэзідэнтам, а таксама першым у паўднёвакарэйскай гісторыі прэзідэнтам краіны, які быў адпраўлены ў адстаўку ў выніку імпічменту.
Нарадзілася 2 лютага 1952 года ў Тэгу, была першым дзіцём ад шлюбу будучага прэзідэнта Пак Чон Хі і Юк Ен Су , пасля ў сям’і Пак Чон Хі нарадзіўся яшчэ і сын, Пак Чы Ман, і дачка — Пак Ен.
Пасля Пак Кын Хэ атрымала ступень ад тайваньскага ўніверсітэта кітайскай культуры ў 1987 годзе, Карэйскага вядучага навукова-тэхнічнага інстытута у 2008 годзе і ўніверсітэта Соган у 2010 годзе.
Апошні раз яна была абраная ў парламент у 2008 годзе, тэрмін дзеяння яе дэпутацкіх паўнамоцтваў скончыўся ў красавіку 2012 года, пасля чаго яна абвясціла, што больш не будзе балатавацца ў парламент.
Пасля гэтага на парламенцкіх выбарах 2012 года Сэнуры атрымала пераканаўчую перамогу, што спрыяла вылучэнні Пак Кын Хэ ў якасці кандыдатуры на прэзідэнцкіх выбарах 2012 года.
Пасля замаху на Пак Чон Хі 15 жніўня 1974 года, падчас якога сам прэзідэнт не пацярпеў, але была смяротна паранена і неўзабаве памерла яго жонка Юк Ён Су, аўдавелы Пак Чон Хі больш не ўступаў у шлюб, і роля «першай лэдзі» краіны неафіцыйна перайшла да яго старэйшай дачкі Пак Кын Хэ.
У кастрычніку 2016 года высветлілася, што на працягу ўсяго праўлення прэзідэнт Пак Кын Хэ знаходзілася пад уплывам блізкіх сяброў, якія ў многіх выпадках дыктавалі ёй важныя палітычныя рашэнні і мелі доступ да сакрэтных дакументаў.
У гэты перыяд прадстаўнікі ПВК выйгралі больш за 40 выбараў розных узроўняў, што многія палітолагі звязваюць выключна з заслугамі Пак Кын Хэ, якая атрымала неафіцыйны тытул «Каралева выбараў».
У 1981 годзе Пак Кын Хэ вучылася ў прэсвітэріянскім каледжы і духоўнай семінарыі, дзе вывучала хрысціянства на працягу аднаго семестра, пасля чаго прысвяціла сябе палітычнай кар’еры.
У 2007 годзе Пак планавала вылучыць сваю кандыдатуру ў прэзідэнты краіны, але на ўнутрыпартыйных выбарах пацярпела паражэнне ад Лі Мен Бака, які пасля атрымаў перамогу на прэзідэнцкіх выбарах.
Згодна з асобнай руска-турэцкай канвенцыяй, падпісанай па заканчэнні Крымскай вайны, кожная з чарнаморскіх дзяржаў магла мець для берагавой службы па шэсць паравых судоў даўжынёй да 50 метраў па ватэрлініі і водазмяшчэннем да 800 тон, а таксама па чатыры лёгкіх паравых або парусных судна водазмяшчэннем да 200 тон.
Ф. Ліхачова прыбыў атрад з карветаў «Зубр», «Рысь» і «Удаў», а да канца красавіка 1858 года прыбыў другі атрад, які складаўся з карветаў «Буйвал», «Вяпрук» і «Воўк», пад камандаваннем капітана 1-га рангу А. Х.
У канцы стагоддзя Чарнаморскі флот быў адроджаны як паравы браняносны флот, прычым будуючыяся ў Мікалаеве і Севастопалі браняносцы былі больш магутнымі і буйнымі, чым караблі аналагічнага класа на Балтыцы.
Прычына гэтага крыецца ў тым, што міжнародныя пагадненні забаранялі праход ваенных караблёў праз Басфор і Дарданэлы, і ў штабах рэгулярна будаваліся планы па іх захопу, а кантралючая іх Асманская імперыя і Вялікабрытанія, якая стаяла за ёй, лічыліся больш верагоднымі праціўнікамі, чым вельмі аддаленая Японія або дружалюбная Германія.