polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
12 мая 2016 г. суддзя Цэнтральнага суда г. Мінска Вікторыя Шабуня прысудзіла З. Паліенку, які ў гэты час знаходзіўся ў жодзінскім СІЗА, штраф у 60 базавых велічынь за ўдзел у пікеце каля расійскага пасольства, які адбыўся 18 красавіка 2016 г.
Значная частка гэтага прыросту даводзіцца на тых, хто нарадзіўся ў Палесціне, аднак толькі легальная іміграцыя дала прырост у 376 тыс. чалавек, а колькасць нелегальных імігрантаў ацэньваецца яшчэ ў 65 тыс. чалавек, што ў сукупнасці складае 440 тыс. чалавек.
Гэтае яўрэйскае насельніцтва было галоўным чынам гарадскім: прыкладна 70-75 працэнтаў яго пражывала ў такіх гарадах, як Іерусалім, Яфа, Тэль-Авіў, Хайфа і ў іх прыгарадах.
«Артыкул 2: …стварыць такія палітычныя, адміністрацыйныя і гаспадарчыя ўмовы, якія забяспечаць усталяванне яўрэйскага нацыянальнага дому ў Палесціне, як выкладзена ў прэамбуле, і развіццё інстытутаў самакіравання.
садзейнічаць яўрэйскай іміграцыі і заахвочваць шчыльнае засяленне яўрэямі зямель, уключаючы дзяржаўныя землі і пустуючыя землі, якія не з’яўляюцца неабходнымі для грамадскіх патрэб, пры гэтым клапоцячыся пра тое, што правы і становішча іншых сектараў насельніцтва не будуць парушацца.
Перашкоды бежанцам з боку Вялікабрытаніі і нежаданне іншых краін прыняць яўрэйскіх бежанцаў прывялі да гібелі мільёнаў яўрэяў падчас Катастрофы ў перыяд Другой сусветнай вайны.
Пасля сусветнай вайны, на мірнай канферэнцыі ў Парыжы ў 1919, «Палесціна» была вызначана як вобласць, якая ўключае тэрыторыі, на якіх сёння размяшчаюцца Ізраіль, Палесцінская аўтаномія, Іарданія і паўночна-заходняя частка Саудаўскай Аравіі.
У выніку пагаднення, дасягнутага Лоўрэнсам, Фейсал атрымліваў трон караля Ірака, а яго брат Абдала станавіўся эмірам Трансіарданіі ў абмен на тое, што Заходняя Палесціна, ад Міжземнага мора да ракі Іардан, адводзілася для заснавання яўрэйскага нацыянальнага ачага.
Хаім Вейцман выказаў нязгоду з аддзяленнем Трансіарданіі ад падмандатнай тэрыторыі Палесціны, аднак брытанскі міністр па справах калоній Чэрчыль пасля гутаркі з Абдалой пацвердзіў Лондану змест пагаднення Лоўрэнса.
Нягледзячы на «квоты іміграцыі», пастаўленыя брытанскімі ўладамі, яўрэйскае насельніцтва вырасла да канца гэтага перыяду да 90 тыс. Балоты Ізрээльскай даліны і даліны Хефер былі асушаны і зямля стала прыдатнай для сельскай гаспадаркі.
На падставе рашэнняў канферэнцыі ў Сан-Рэма Ліга Нацый уручыла ў 1922 годзе Вялікабрытаніі мандат на Палесціну, тлумачачы гэта неабходнасцю «усталявання ў краіне палітычных, адміністрацыйных і эканамічных умоў для бяспечнага ўтварэння яўрэйскага нацыянальнага дому».
Прафесар кафедры эканомікі ўніверсітэта Ілінойс Фрэд Готэйл піша, што за перыяд 1922—1931 гады ў падмандатнай Палесціне назіраўся хуткі эканамічны рост, які суправаджаецца беспрэцэндэнтным для Блізкага Усходу ростам узроўню жыцця.
Палітолаг Мітчэл Бард адзначае, што ў тэксце мандата была адзначана «гістарычная сувязь яўрэйскага народа з Палесцінай» і абгрунтаванасць «узнаўлення яго нацыянальнага ачага» на гэтай тэрыторыі.
Арабскія пратэсты супраць іміграцыі яўрэяў прывялі да Палесцінскіх бунтаў і ў 1920 годзе, на аснове яўрэйскай арганізацыі самаабароны «Ха-Шамер» была сфарміравана новая яўрэйская ваенная арганізацыя — «Хагана» .
Брытанскі мандат у Палесціне — перыяд, на працягу якога на частцы тэрыторыі колішняй Асманскай імперыі на Блізкім Усходзе быў пастаўлены рэжым кіравання Вялікабрытаніі па мандаце Лігі Нацый.
У мірны час, да пачатку Афганскай вайны, скончыў Віцебскі вучэбна-авіяцыйны цэнтр ДТСААФ, затым Аткарский вучэбны авіяцыйны цэнтр ДТСААФ і ў 1972 годзе — экстэрнам — Сызранское вышэйшае ваеннае авіяцыйнае вучылішча лётчыкаў.
З 1994 года па 1995 год займаў пасаду намесніка старшыні Камітэта па сацыяльнай абароне ваеннаслужачых, асоб радавога і начальніцкага складу, звольненых у запас, адстаўку, і членаў іх сем'яў пры Савеце міністраў Беларусі.
Васіль Васільевіч Шчарбакоў (20 красавіка 1951, вёс. Казімірова, Полацкі раён, Віцебская вобласьць, Беларуская ССР — 28 чэрвеня 2010, Смаленск, Расія) — Герой Савецкага Саюза, намеснік старшыні Беларускага саюза ветэранаў вайны ў Афганістане .
«Можа быць, я не зусім здаровы на галаву, як і ўсё ў гэтай краіне. Аднак на здароўе не скарджуся і, наадварот, застаюся ў добрай вакальнай форме», — так пракаментаваў гэтую сітуацыю Лявон і ў дзень адмененага канцэрту спецыяльна наведаў гэты рэстаран.
29 ліпеня падчас атакі літоўскай конніцы шведскіх пазіцый кароль Карл Х Густаў быў паранены літоўскім гусарам Якубам Кавалеўскім.30 ліпеня на ваеннай нарадзе ў Варшаве было прынята рашэнне пакінуць сталіцу.
На бок Яна Казіміра вярнуўся са сваімі атрадамі вялікі каронны гетман Станіслаў Патоцкі, польны каронны гетман Станіслаў Лянцкаронскі, вялікі каронны маршал Ежы Себасцьян Любамірскі і іншыя польскія магнаты і ваяводы.
З-пад Львова ў Кракаўскае і Сандамірскае ваяводствы былі высланыя харугвы на чале са Стэфанам Чарнецкім і Габрыэлем Вайніловічам для уздыма шляхты і простага насельніцтва на паўстанне супраць іншаземных захопнікаў.
Новы генерал-губернатар Шведскай Лівоніі граф Магнус Дэлагарадзі павінен быў заняць усю поўнач Вялікага Княства Літоўскага з гарадамі Біржы і Коўна, асаблівая ўвага надавалася заняццю Жамойці, што забяспечвала набліжэнне шведскіх граніц да Усходняй Прусіі.
У студзені 1656 года шведскі кароль Карл Х Густаў, даведаўшыся пра вяртанне з Сілезіі Яна Казіміра Вазы і паўстанне ў Малапольшчы, на чале 7-тысячнай шведскай арміі пакінуў Прусію, распачаўшы новы паход супраць Польшчы.
Курфюрст брандэнбургскі Фрыдрых Вільгельм, сабраўшы сваю армію і аб'яднаўшыся з атрадамі польскіх ваяводстваў Прусіі, на чале 15-тысячнага войска сустрэў шведска-польскія войскі на мяжы Рэчы Паспалітай і Прусіі.
Дзьёрдзь Ракацы павінен быў стаць каралём Рэчы Паспалітай, а таксама атрымаць значную частку яе тэрыторый: Малую Польшчу, Вялікае Княства Літоўскае, Мазовію, Падляшша і Берасцейшчыну.
Шведскі кароль Карл Х Густаў, даведаўшыся 20 чэрвеня пра абвяшчэнне вайны, не паведамляючы сваім саюзнікам пра свае планы, пачаў хутка выводзіць свае войскі з Польшчы, каб выступіць супраць Даніі.
30 сакавіка шведскі кароль з арміяй дайшоў да Віслы і паспрабаваў пераправіцца на левы бераг пад Сандамірам, але горад быў ужо ўзяты палкамі пад камандаваннем Ежы-Себасцьяна Любамірскага, хоць шведскі гарнізон працягваў утрымліваць гарадскі замак.
У той жа дзень апошнія рэшткі польскіх войскаў на чале з польным каронным пісарам Янам Сапегам, якія знаходзіліся на шведскай службе, перайшлі на бок Яна Казіміра і далучыліся да дывізіі С. Чарнецкага.
7 чэрвеня па загадзе караля Карла Х Густава яго брат Адольф Ёган і фельдмаршал Карл Густаў Урангель з часткай войска рушылі з Торуні на Новы Двур, каб авалодаць пераправамі праз рэкі Нараў і Віслу.
17 студзеня ў Кёнігсбергу шведскі кароль Карл Х Густаў і брандэнбургскі маркграф Фрыдрых Вільгельм заключылі ваенна-палітычны саюз, паводле ўмоў якога Прусія прызнавала вярхоўную ўладу Швецыі і павінна была ўдзельнічаць у вайне супраць Рэчы Паспалітай.
Сярод іх былі прымас Польшчы Анджэй Ляшчынскі, біскуп кракаўскі Пётр Гебіцкі, біскуп пазнаньскі князь Фларыян Чартарыйскі, біскуп вармійскі Вацлаў Ляшчынскі, ваявода пазнаньскі Ян Ляшчынскі, вялікі каронны канцлер Стэфан Карыцінскі і каронны падканцлер Анджэй Тшабіцкі.
Шведскі кароль Карл Х Густаў уступіў у перамовы з брандэнбургскім курфюрстам Фрыдрыхам Вільгельмам, князем Трансільваніі Дзьёрдзем Ракацы і запарожскім гетманам Багданам Хмяльніцкім супраць Рэчы Паспалітай.
25 чэрвеня 1656 года ў Мальбарку паміж шведскім каралём Карлам Х Густавам і Фрыдрыхам Вільгельмам, герцагам прускім і курфюрстам брандэнбургскім быў заключаны ваенны альянс супраць Рэчы Паспалітай.
Карл Х Густаў перадаў у спадчыннае валоданне курфюрсту брандэнбургскаму Фрыдрыху Вільгельму Пазнаньскае, Калішскае, Серадзскае і Лэнчыцкае ваяводствы, Вармію і Вялюнскую зямлю.
Тым часам шведскі пасланец Удэ Эдла даставіў у Стакгольм пасланне ад цара Аляксея Міхайлавіча, у якім адзначалася, што цар аддаў загад зімаваць сваім войскам у Вязьме, для таго, каб увесну пачаць наступ на каронныя гарады Рэчы Паспалітай.
У сувязі з гэтым, для Швецыі ўзнікала тэрміновая неабходнасць не ўступаючы ў адкрытае супрацьстаянне з Расіяй перашкодзіць развіццю яе поспехаў і паставіць пад свой кантроль стратэгічна важныя для Швецыі тэрыторыі.
Адначасова другая шведская армія генерала Генрыка Горна ўварвалася з Памераніі ў Каралеўскую Прусію і захапіла гарады Быдгашч, Члухаў і Тухоля, пасля чаго рушыла на Пуцк, аднак атака шведскага дэсанта да таго часу была ўжо адбіта.
Войскі ВКЛ з часткай каронных сіл і 2-тысячным татарскім атрадам палявога гетмана ВКЛ Вінцэнта Гасеўскага рушылі ва Усходнюю Прусію, каб прымусіць Фрыдрыха Вільгельма адмовіцца ад саюза са шведскім каралём.
Паводле меркавання шведскіх кіруючых колаў, для заключэння саюза польскі кароль Ян Казімір Ваза павінен быў адмовіцца ад прэтэнзій на Лівонію, пагадзіцца на шведскі пратэктарат над Курляндыяй і на саступкі ў Каралеўскай Прусіі — гэта забяспечвала б ператварэнне Балтыйскага мора ў «шведскае возера», што дало б Швецыі поўны кантроль над гандлем у рэгіёне.
Яшчэ пад канец красавіка 1656 года войскі вялікага гетмана літоўскага Паўла Сапегі аблажылі Варшаву, у якой знаходзіўся невялікі шведскі гарнізон пад камандаваннем фельдмаршала Арвіда Вітэнберга .
Польскі кароль Ян-Казімір Ваза загадаў Стэфану Чарнецкаму, які са сваёй дывізіяй пераследваў корпус Г. Стэнбака, рушыць на Чэнстахову, дзе да яго далучыліся аўстрыйскія атрады і літоўскія харугвы на чале з польным пісарам літоўскім князем Аляксандрам Палубінскім.
На ваенным савеце ў Ланьцуце 7-8 ліпеня было вырашана, што С. Чарнецкі са сваёй дывізіяй будзе пераследваць князя Дзьёрдзя Ракацы, а войскі Ежы-Себасцьяна Любамірскага і Станіслава Патоцкага не дазволяць трансільванскаму князю адступіць ў Трансільванію.
З Малапольшчы шведскі кароль Карл Х Густаў і трансільванскі князь Дзьёрдзь Ракацы рушылі на Замасць, дзе сядзелі ў турме Арвід Вітэнберг і іншыя шведскія камандуючыя, захопленыя ў палон пасля капітуляцыі Варшавы ў 1656 годзе.
Шведскія гарнізоны былі размешчаны ва ўсіх буйных і важных польскіх гарадах і замках (Познань, Каліш, Гнезна, Варшава, Кракаў, Брэст-Куяўскі, Лэнчыца, Серадз, Інаўроцлаў, Рава, Плоцк, Люблін, Сандамір і інш.).
Ужо 29 чэрвеня А. Вітэнберг, бачачы безвыходнасць свайго становішча, вырашыў зацягнуць час і пачаў перамовы з польскім каралём Янам-Казімірам Вазам, просячы дазволу звязацца са шведскім каралём, але атрымаў катэгарычную адмову.
Багдан Хмяльніцкі, незадаволены заключэннем перамір'я паміж Маскоўскім царствам і Рэччу Паспалітай і спыненнем баявых дзеянняў, пачаў патаемныя перамовы са шведскім каралём Карлам Х Густавам і трансільванскім князем Дзьёрдзем Ракацы.
8 кастрычніка ў баі пад Просткамі 12-тысячнае войска В. Гасеўскага ўшчэнт разграміла пруска-шведскае войска (3500 рэйтараў і драгунаў, 800 кавалерыі Радзівіла, 3 тысячы пяхоты) генерала Георга Фрыдрыха Вальдэка і князя Багуслава Радзівіла.
Неўзабаве ён атрымаў весткі пра тое, што польскі кароль змог сабраць пад сваім камандаваннем 22—24 тысячы чалавек, а вялікі гетман літоўскі і ваявода віленскі Павел Сапега на чале літоўскага войска рухаўся на Львоў на дапамогу польска-шляхецкай арміі.
У Берасці знаходзіліся войска Рэчы Паспалітай вялікага кароннага гетмана Станіслава Патоцкага і вялікага гетмана літоўскага Паўла Яна Сапегі, якія чакалі падыходу дывізіі польнага гетмана літоўскага Вінцэнта Гасеўскага.
Шведскі кароль Карл Х Густаў з 4-тысячным шведскім войскам падышоў да Паслэнка, дзе сустрэўся з курфюрстам брандэнбургскім Фрыдрыхам Вільгельмам, абмяркоўваючы планы ваеннай кампаніі супраць Рэчы Паспалітай.
Пакінуўшы Стакгольм, Карл Х Густаў разам з войскамі 19 ліпеня высадзіўся ў памеранскім порце Вольгаст, 10 жніўня рушыў да польскай граніцы на чале другой арміі і 14 жніўня пад Тучнам перайшоў польскую мяжу.
У сутычцы пад вялікім каронным гетманам быў забіты конь, але Патоцкі ўнікнуў бітвы з галоўнымі сіламі Ракацы і рушыў праз Краснік, Ужэндаў, Бэлжыцы і Люблін на Лукаў.
Пасля адступлення шведска-брандэнбургскай арміі з-пад Варшавы велікапольскае апалчэнне на чале з ваяводам падляшскім Пётрам Апалінскім разбіла пад Сьрэмам шведскія атрады графа Вржэсавіча і вызваліла горад Каліш.
Каб вымусіць брандэнбургскага курфюрста адмовіцца ад саюзу са Швецыяй, у Прусію на пачатку кастрычніка 1656 года было выпраўлена 10-тысячнае войска ВКЛ пры падтрымцы 2 тысяч татараў В. Гасеўскага.
У канцы студзеня 1657 года трансільванскі князь Дзёрдзь Ракацы на чале 25-тысячнай арміі, якая складалася з венграў , немцаў, трансільванцаў, малдаван, сербаў і валахаў, пачаў уварванне ў Польшчу з Трансільваніі.
17 студзеня Ян Казімір Ваза загадаў віцебскаму ваяводзе Паўлу Яну Сапегу, які стаяў з войскамі Вялікага княства Літоўскага у Берасці, падысці да Сандаміра, каб злучыцца з польскай арміяй.
У Кракаўскае ваяводства быў выпраўлены палкоўнік Габрыэль Вайніловіч з двума палкамі, які разбіў некалькі дробных атрадаў шведаў і вызваліў горад Вісніч, а пад канец студзеня падышоў да Кракава.
Фрыдрых Вільгельм Брандэнбургскі абяцаў разарваць ваенны саюз са шведскім каралём і згадзіўся вывесці свае гарнізоны з большасці польскіх гарадоў, пакінуўшы іх толькі ў Познані, Косцяне і Курніку.
Пасля адрачэння каралевы Крысціны , увосень 1654 года шведскі ўрад прыйшоў да высновы, што ён не можа далей пасіўна назіраць за развіццём поспеху расійскіх войскаў у Рэчы Паспалітай у час вайны 1654—1667 гадоў, і шведская дзяржава павінна ўмяшацца, але пытанне аб форме ўмяшання заставалася адкрытым.
У 1655 годзе магнаты і шляхта Вялікай Польшчы звярнуліся з просьбай аб абароне да курфюрста Брандэнбурга , а брандэнбургскі агент у Варшаве паведамляў, што прымас і шэраг сенатараў гатовыя бачыць курфюрста на польскім троне.
Польны каронны гетман Станіслаў Лянцкаронскі, прыкрываючы ўцёкі Яна Казіміра, з невялікім войскам рушыў з Кракава пад Тарнаў, дзе аб'яднаўся з харугвамі Станіслава Патоцкага.
Брандэнбургскі курфюрст і герцаг Прусіі Фрыдрых Вільгельм Гогенцолерн, васал Рэчы Паспалітай, 12 лістапада 1655 года ў склаў абарончы саюз з Польшчай і абавязаўся выправіць на дапамогу польскім ваяводам у Прусію 14-тысячную армію.
16 ліпеня пад Падгайцамі С. Чарнецкі злучыўся з дывізіяй вялікага кароннага гетмана і войскамі вялікага кароннага маршалка Ежы-Себасцьяна Любамірскага, які вярнуўся з Трансільваніі, спустошыўшы ўсе радавыя землі Дзёрдзя Ракацы.
29 верасня вялікі каронны гетман Станіслаў «Рэвера» Патоцкі пацярпеў паражэнне ў бітве пад Гарадком ад сілаў аб'яднанай руска-казацкай арміі баярына Васіля Шарамецева і гетмана Войска Запарожскага Багдана Хмяльніцкага.
Пад канец 1656 года на тэрыторыі Рэчы Паспалітай шведы кантралявалі частку Каралеўскай Прусіі і Паўночнай Мазовіі, Тыкоцін і Райгруд у Падляшшы, Познань, Косцян і Курнік у Велікапольшчы, Ловіч і Кракаў.
20 лістапада 1656 года шведскі кароль Карл Х Густаў заключыў новую саюзную дамову з брандэнбургскім курфюрстам Фрыдрыхам Вільгельмам, прызнаўшы яго сюзерэнныя правы на Усходнюю Прусію.
Рэспубліканскі ўрад і армія, Антыфашысцкія працоўныя і Сялянскае апалчэнне, якія былі звязаны з Камуністычнай партыяй , Міжнародныя брыгадв, Рабочая партыяй марксісцкага аб'яднання і іспанскія анархісцкія баявікі, такія як Жалезны Калона, ваявалі супраць Франсіска Франка падчас грамадзянскай вайны.
Тысячы людзей з многіх краін адправіліся ў Іспанію каб падтрымаць антыфашысцкія рухі, далучыўшыся да такіх падраздзяленням, як Брыгада Аўраама Лінкальна, брытанскі батальён, батальён Даброўскага, батальён Макензі-Папіна.
Вядомыя антыфашысты, якія працавалі на міжнародным узроўні супраць Франка, ўключалі ў сябе: Джорджа Оруэла , Эрнэст Хэмінгуэй (прыхільнік міжнародных брыгад, які напісаў «За каго тэлефануе звон" пра гэты вопыт) , і журналістка Марта Гэлхарн.
Пасля таго, як 3 жніўня 1921 года Італьянская сацыялістычная партыя падпісала дагавор аб супакаенні з Нацыянальнай фашысцкай партыяй, а прафсаюзы прынялі стратэгію прымірэння, члены працоўнага руху, не пагадзіліся з гэтай стратэгіяй.
Антыфашызм можна ўмоўна падпадзяліць на: левы антыфашызм, які выступае супраць фашызму пад сцягам левых ідэалогій ; ліберальны антыфашызм, які выступае з пункту гледжання класічнага лібералізму, анархізму і антытаталітарізму; хрысціянскі антыфашызм, які бачыць у фашызме перш за ўсё ворага традыцыйных хрысціянскіх каштоўнасцяў.
Гэты памятны дзень адзначаецца з 1964 года ў гонар загінулых удзельнікаў антыфашысцкіх дэманстрацыяў - французскага школьніка Даніэля Феры і іракскага хлопчыка Фадыла Джамаля , савецкіх маладагвардейцаў Алега Кашавога, Любові Шаўцовай, Дзмітрыя Агурцова, Віктара Субоціна, Сямёна Астапенка, расстраляных у гэты дзень нацыстамі.
У цяперашні час антыфашызм стаў неад'емнай часткай шматлікіх палітычных і культурных плыняў, у прыватнасці анархізму, большасці галін субкультуры скінхэдаў, хардкор руху і яго адгалінаванняў і іншых плыняў, так ці інакш роднасных культуры панк.
Правінцыя Любляна, акупаваная італьянскімі фашыстамі, убачыла дэпартацыю 25 000 чалавек, што складае 7,5% ад агульнай колькасці насельніцтва, запоўніўшы канцэнтрацыйны лагер Раб і канцлагер Гонарс і іншыя італьянскія канцлагера.
З 1961 года Сацыялістычная адзіная партыя Германіі выкарыстоўвала тэрмін «Антыфашысцкая абарона» у якасці афіцыйнай назвы Берлінскай сцяны, што рэзка адрозніваецца ад урада Заходняга Берліна, якое часам ставілася да яго як да «Сцяна сораму».
8 кастрычніка 1944 года каля населенага пункта Луостары Р. П. Жулега з байцамі адбіў контратаку варожай групы, якая спрабавала захапіць штаб палка, дзе знаходзіўся Баявы Сцяг часткі, збярог мост ад выбуху.
14 кастрычніка 1944 гады Р. П. Жулега з групай разведчыкаў пракраўся ў тыл праціўніка ў 4 кіламетрах паўднёва-захад ад горада Петсама, падарваў аўтамашыну з гітлераўцамі, траіх паланіў.
Памочнік камандзіра узвода пешай разведкі 35-га гвардзейскага стралковага палка гвардыі старшы сяржант Г. П. Жулега 11 чэрвеня 1944 года ў раёне возера Чапр на чале групы захопу, прайшоўшы складаную сістэму абароны праціўніка, пракраўся ў траншэю, забіў 4 праціўнікаў і аднаго ўзяў у якасці «языка», які даў каштоўныя звесткі.
Рыгор Прохаравіч Жулега (1 студзеня 1921, Гомельская вобласць — 22 чэрвеня 1973, Калінінградская вобласць) — памочнік камандзіра узвода пешай разведкі 35-га гвардзейскага стралковага палка, гвардыі старшы сяржант.
Існуе легенда, што ў 1916 годзе менавіта ў гэтым кафэ адбылася сустрэча Луцкевічаў з прадстаўнікамі польскіх і літоўскіх колаў, пасля якой браты прыйшлі да высновы, што трэба арыентавацца не на аднаўленне Рэчы Паспалітай або Вялікага княства Літоўскага, а на стварэнне незалежнай Беларусі, што яны і паспрабавалі ажыццявіць у 1918 годзе пад сцягам БНР.
«За сваю гісторыю „Крамбамбуля“ была гламурнай, была дурняватай, а зараз сітуацыя прымусіла нас стаць больш сур'ёзнымі. Гэтая песня будзе адкрываць альбом, бо гэта кшталту прадмовы, уводзінаў у тэму. Яна аб тым, што сёння мы ладзім аттапырку, а заўтра, магчыма, трэба будзе ісці змагацца за родны край», — растлумачыў Лявон Вольскі.
На адкрыцці прысутнічалі памочнік Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь Аляксандр Якабсон, намеснік старшыні Мінгарвыканкама Ігар Карпенка, Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Баліварыянскай Рэспублікі Венесуэла ў Рэспубліцы Беларусь Амерыка Дыяс Нуньес і супрацоўнікі пасольства, Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Казахстан у Рэспубліцы Беларусь Ергалі Булегенаў, Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Сацыялістычнай Рэспублікі В'етнам у Рэспубліцы Беларусь До Ван Май, кіраўнік адміністрацыі Фрунзенскага раёна Барыс Васільеў, прадстаўнікі праўладных арганізацый «Белая Русь», БРСМ, іншых грамадскіх аб'яднанняў і палітычных партый Мінска.
У свой час Чавес наведваў дом-новабудоўлю 31 па вуліцы Казіміраўскай, дзе азнаёміўся з беларускімі тэхналогіямі ўзвядзення буйнапанэльных жылых дамоў, што дало штуршок маштабнаму супрацоўніцтву Беларусі і Венесуэлы ў будаўнічай сферы.
Зыходзячы з таго, што рэалізацыя ў розніцу вядзецца праз прадпрыемствы рознічнага гандлю, якія патрабуюць ўтрымання гандлёвых плошчаў, шырокага штата работнікаў, вялікай колькасці тавараў у наяўнасці ў зале і на складзе, кошт прадукцыі ўзрастае.
Існавалі тры гільдыі купцоў: абарот купца 3 гільдыі не перавышаў 5 тыс. рублёў у год, абарот купца 2 гільдыі не перавышаў 100 тыс. рублёў у год, купец 1 гільдыі гандляваў у год не менш, чым на 100 тыс. рублёў.
Часцей за ўсё для пацвярджэння факта пакупкі на прадпрыемствах рознічнага гандлю выкарыстоўваюць касавы апарат (за выключэннем выпадкаў, калі выкарыстанне касавага апарата не ўяўляецца магчымым або пры продажы праз гандлёвы аўтамат), які друкуе 2 чэка.
Па традыцыі, галоўны мастак распрацоўваў кампазіцыю мініяцюры, а яго вучні і чаляднікі прарысоўвалі контуры чорнымі або каляровымі чарніламі, а затым — малявалі саму мініяцюру, не ствараючы ілюзіі трэцяга вымярэння .
Падчас праўлення султана Мехмеда у палацы Тапкапы ў Стамбуле быў створаны студыя «Накашанэ-і-Рум», якая таксама функцыянавала як акадэмія для стварэння ілюмінаваных рукапісаў, якія выкарыстоўваліся як султанам, так і прыдворнымі.
Светапогляд, які ляжыць у аснове асманскага мініяцюрнага жывапісу, таксама адрозніваўся ад светапогляду еўрапейскай рэнесанснай традыцыі: мастакі ў асноўным не імкнуліся маляваць людзей, жывёл або нежывыя прадметы рэалістычна, хоць растучы рэалізм ўсё ж выяўляецца ў творах пачынаючы з канца стагоддзя.
Асманскія мастакі ў сваіх творах як бы намякалі на бясконцую і трансцэндэнтную рэальнасць (гэта значыць на Алаха — згодна з пантэістычнага пункту гледжання, уласцівага суфізму): у выніку чаго атрымліваліся стылізаваныя і абстрактныя выявы.
У выніку, мастакі гэтых двух акадэмій стварылі дзве розныя школы жывапісу: мастакі з Накашанэ-і-Рума спецыялізаваліся на дакументальных кнігах, у той час як «персідскія майстры», дэманстравалі публіцы і нейкую частку асабістага жыцця уладароў .
Разуменне перспектывы ў асманскай мініяцюры адрознівалася ад такога ў «суседнем» еўрапейскам жывапісе эпохі Адраджэння: намаляваная сцэна часта ўключала розныя часавыя перыяды ў рамках аднаго малюнка.
Выкладанне вядзецца на рускай мове, а таксама прадугледжваецца абавязковае вывучэнне англійскай мовы, нацыянальнай і сусветнай гісторыі, культуры і літаратуры; нямецкай, іспанскай, польскай і кітайскай моў на факультатывах і кружках.
Сярод танцаў, выкананых артыстамі ансамбля — «Картулі» , жаночы танец «Самаія» , «Кінтауры», «Даўлуры», аджарскія танцы «Гандаган» і «Харумі», азербайджанская танец «Джэйрані», асяцінскія «Сімд» і «Жартоўны танец», «Ілауры», танец Хонга, «Хеўсурскі танец» і іншыя нумары.
«Грузінскія артысты балета — сама дасканаласць. Гэта не танец — гэта палёт. Бура на сцэне! Іх танец кідае выклік законам гравітацыі. Саюз мужчынскай бравады і жаночай грацыёзнасці. Феерыя танцораў, якія ўзлятаюць ў паветра з калейдаскапічнай геаметрыяй і ваеннай дакладнасцю.»
Пачынаючы з 1948 года ансамбль пачаў гастраляваць па гарадах СССР, затым таксама выязджаў на гастролі ў Польшчу, Румынію, ЗША, Фінляндыю, Францыю, Чэхаславакію, Аўстрыю, Балгарыю, Венгрыю, Данію, Венесуэлу, Калумбію, на Кубу.
Дагавор прадугледжваў ажыццяўленне «стварэння і эксплуатацыі сістэмы электроннага збору платы ў рэжыме свабоднага шматпалоснага руху за праезд транспартных сродкаў па азначаных дарогах Рэспублікі Беларусь».
Паводле падпункта 4.5 Указа прадугледжвалася, што «кіраванне працай сістэмы электроннага збору платы ажыццяўляе замежнае ТАА «Капш Тэлематык Сэрвісіз» , якое выдае кіроўцам адпаведныя бартавыя прылады аплаты.
Згодна з падпунктам 4.6 «грашовыя сродкі, атрыманыя ад спагнання платы за праезд па платных дарогах, падлягаюць залічэнню на рахунак ДУ «Белаўтастрада» і пасля сплаты кампаніі « » плацяжоў у адпаведнасці з інвестыцыйным дагаворам і згодна Дадатку да гэтага Указа пералічваюцца ў рэспубліканскі бюджэт».
Існавала магчымасць аплаты праз паліўныя карты 7 прадпрыемстваў: УП «Беларуснафта» , ДУ «Белаўтастрада», «Берліа», «ДКВ Еўрасэрвіс» , «Е100» , «ЕўраВаг» і «ЕўраШэл» .
У канцы стагоддзя аўстрыйскі мастацтвазнавец Алаіз Рыгль прыняў сучасную форму «позняя антычнасць» , пасля чаго тэрмін набыў папулярнасць сярод нямецкамоўных гісторыкаў у пачатку стагоддзя, а таксама замацаваўся ў навуковым абароце дзякуючы сацыялагічным даследаванням Макса Вебера.
Рымская імперыя пацярпела значныя сацыяльныя, культурныя і арганізацыйныя змены, пачынаючы ад праўлення Дыяклетыяна, які завёў звычай падзелу імперыі на Усходнюю і Заходнюю палову, дзе кіравалі розныя імператары.