polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Каланізацыя Амерыкі — гэта працяглы працэс заваёвы еўрапейцамі тэрыторыі Паўночнай і Паўднёвай Амерыкі, які праходзіў з моманту адкрыцця гэтай частцы света ў 1492 годзе да канца стагоддзя.
Працуючы з 2003 года на пасадзе Намесніка Кіраўніка Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, працягваў займацца рашэннем стратэгічных задач аграрнай эканомікі, адраджэння вёскі, развіцця яе сацыяльнай сферы, курыраваў пытанні кадравай і рэгіянальнай палітыкі.
Дэлегаты з’езда Аб’яднанай грамадзянскай партыі ў верасні 2019 года прынялі рашэнне адмовіць Ганне Канапацкай у паўторным вылучэнні кандыдатам у дэпутаты на выбарах у Палату прадстаўнікоў.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 7 лютага 1940 года за ўзорнае выкананне заданняў камандавання і паказаныя падчас гэтага мужнасць і гераізм, лейтэнанту Пінчуку Рыгору Сяргеевічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Залатая Зорка».
Згодна з аналізам за 2012 год у катэгорыі «Найбольш цытаваныя інтэрнет-парталы» выданне заняла 15-е месца ў катэгорыі «Найбольш цытаваныя медыя» і 10-е месца ў намінацыі «Найбольш цытаваныя загалоўкі ў прэсе».
6 верасня 2016 года тэлеканал МАТЧ-ТБ адмовіўся ад трансляцыі Паралімпійскіх гульняў 2016 з-за адсутнасці на гульнях расійскай зборнай, а адпаведна і цікавасці аўдыторыі Расіі.
На цырымоніі адкрыцця Паралімпійскіх гульняў 2016 член беларускай дэлегацыі Андрэй Фомачкін пранёс сцяг Расіі на працягу чвэрці круга па стадыёне, перш чым сцяг у яго адабралі арганізатары.
Пляцоўка акруглай формы дыяметрам 37—38 м, вышынёй 5—6 м. Умацавана 3 кальцавымі валамі вышынёй да 2,5 м, равамі і глыбінёй да 2,5 м. разамкнутымі ў паўночнай частцы для ўваходу.
Знойдзены фрагменты домніц, каменныя зерняцёркі, жалезныя наканечнікі стрэл, шылы, некалькі касцяных рэчаў, ляпны посуд у асноўным слоікападобнай формы, фрагменты посуду з сеткападобным арнаментам, ігла, даўжыня якой 12 см, дыяметр сячэння 0,4 см. Ігла мае вузкае кропляпадобнае вушка, канец загнуты.
Выяўлены інвентар — ганчарны посуд з лінейным арнаментам і неарнаментаваны, бранзалетападобныя скроневыя кольцы з завязанымі канцамі, вітыя і шырокасярэдзінныя пярсцёнкі, пасярэбряныя пранізкі.
Працаваў інжынерам-гідратэхнікам, кіраўніком саўгаса «Камаровічы» Петрыкаўскага раёна Гомельскай вобласці, галоўным аграномам калгаса «Савецкая Беларусь», галоўным аграномам, намеснікам старшыні — начальнікам аддзела па вытворчасці і перапрацоўцы прадукцыі раслінаводства РАПА Слаўгарадскага раёна Магілёўскай вобласці, дырэктарам племсаўгаса «Жалезінскі», старшынёй калгасаў «Зарэчанскі», «Зара» Слаўгарадскага раёна Магілёўскай вобласці, першым намеснікам старшыні — начальнікам упраўлення сельскай гаспадаркі і харчавання, старшынёй Аршанскага раённага выканаўчага камітэта.
Становішча з правамі чалавека ў Азербайджане мае патрэбу ў паляпшэнні, хоць дазволены некаторыя публічныя абмеркаванні пытанняў грамадска-палітычнага жыцця і функцыянуюць праваабарончыя арганізацыі.
Канстытуцыйны Суд Азербайджана з'яўляецца вышэйшым органам канстытуцыйнага правасуддзя па пытаннях, аднесеных да яго разгляду Канстытуцыі, права на тлумачэнне і прымяненне Канстытуцыі Азербайджана.
Ураду Зінаваца таксама давялося вырашаць праблемы буйнога дзяржаўнага сектара эканомікі краіны, асабліва гіганцкага прамысловага канцэрна - , і ў 1985 годзе было прынята рашэнне аб яго частковай прыватызацыі.
У эпоху Адраджэння, якое на Беларусі пачалося з канца стагоддзя, развіццё асветы было звязана з пашырэннем гуманістычнага і рэфармацыйнага руху, барацьбой паміж праваслаўем, каталіцтвам і рэфармацыйным рухамі.
У стагоддзі ў Полацкім Сафійскім саборы створаны цэнтр летапісання Полацкай зямлі і самая старажытная на Беларусі бібліятэка, дзе захоўваліся і перапісваліся кнігі на стараславянскай і грэчаскай мовах, існавала школа.
Вядомыя помнікі асветы і пісьменства — крыж Лазара Богшы для Спаса-Ефрасіннеўскага манастыра ў Полацку, Барысавы камяні, берасцяныя граматы, знойдзеныя ў Віцебску і Мсціславе, найстаражытнейшае на землях усходніх славян Тураўскае евангелле .
Пасля ўтварэння Рэчы Паспалітай у 1569 годзе і перамогі Контррэфармацыі на тэрыторыі Вялікага Княства Літоўскага пачалі пашырацца сярэднія каталіцкія навучальныя ўстановы еўрапейскага ўзроўню — калегіумы.
Першай навучальнай установай такога тыпу быў Віленскі езуіцкі калегіум, заснаваны ў 1570 годзе, у 1579 пераўтвораны ў Віленскую езуіцкую акадэмію — першую вышэйшую навучальную ўстанову у Вялікім Княстве Літоўскім.
Пасля задушэння паўстання 1863—1864 гадоў былі закрыты Горыгорацкі земляробчы інстытут, Навагрудская гімназія, Свіслацкая і Маладзечанская прагімназіі, ліквідаваны польскія школы і амаль усе прыватныя вучылішчы.
Пасля паўстання 1830—1831 гадоў сістэма асветы была рэарганізавана ў кірунку ўзмацнення прынцыпаў «праваслаўя, самадзяржаўя, народнасці», у 1832 годзе быў закрыты Віленскі ўніверсітэт.
На пачатак 1860-х гадоў на тэрыторыі сучаснай Беларусі існавала 576 навучальных устаноў, у тым ліку першая вышэйшая — Горыгорацкі земляробчы інстытут, 12 сярэдніх, 45 няпоўных сярэдніх, 45 дзяржаўных і прыватных жаночых вучылішчаў і больш за 400 дзяржаўных, ведамасных і прыватных пачатковых школ, у якіх навучалася каля 16,5 тысяч чалавек .
Істотныя змены адбыліся ў адукацыі настаўнікаў: 80 % настаўнікаў гімназій і павятовых вучылішчаў мелі свецкую адукацыю, больш за 50 % скончылі вышэйшыя і спецыяльныя педагагічныя ўстановы.
Паспяхова скончыўшы базавую школу, маладыя людзі маюць магчымасць прадоўжыць навучанне ў каледжах, ліцэях і прафесійна-тэхнічных вучылішчах, дзе адначасова атрымліваюць сярэднюю адукацыю і прафесійную падрыхтоўку.
На Беларусі да з’яўлення пісьменства першасныя элементы асветы грунтаваліся на канонах і ведах народнай педагогікі і найбольш выяўляліся ў працоўным навучанні, у авалоданні навыкамі земляробства, будаўніцтва і разнастайных рамёстваў.
Фёдар Пятровіч Сянько — Намеснік Старшыні Савета Міністраў Беларускай ССР , Старшыня Дзяржаўнага камітэта Беларускай ССР па сельскай гаспадарцы і харчаванню (16 ліпеня 1990 года, 132- — пастановай Вярхоўнага Савета Беларускай ССР ад 20 лютага 1991 года 618- Дзяржаўны камітэт Беларускай ССР па сельскай гаспадарцы і харчаванню ператвораны ў Міністэрства сельскай гаспадаркі і харчавання Беларускай ССР)
Уладзімір Іванавіч Бародзіч — Міністр транспарту Беларускай ССР / Рэспублікі Беларусь (16 ліпеня 1990 года, 133- — пастановай Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь ад 5 лютага 1993 года 2172- Міністэрства транспарту Рэспублікі Беларусь скасавана)
Міхаіл Уладзіміравіч Мясніковіч — Намеснік Старшыні Савета Міністраў Беларускай ССР, Старшыня Дзяржаўнага камітэта Беларускай ССР па эканоміцы і планаванню , Першы намеснік Старшыні Савета Міністраў беларускай ССР / Рэспублікі Беларусь
Мікалай Цімафеевіч Гулёў — Міністр лёгкай прамысловасці Беларускай ССР / Рэспублікі Беларусь (17 ліпеня 1990 года, 146- — пастановай Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь ад 10 студзеня 1992 года 1389- Міністэрства лёгкай прамысловасці Рэспублікі Беларусь скасавана)
Іван Міхайлавіч Грыцук — Міністр сувязі і інфарматыкі Беларускай ССР / Рэспублікі Беларусь, у адпаведнасці з Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 3 жніўня 1994 года 18 — Міністр сувязі Рэспублікі Беларусь
Іосіф Аркадзьевіч Антановіч — Міністр мантажных і спецыяльных будаўнічых работ Беларускай ССР / Рэспублікі Беларусь (17 ліпеня 1990 года, 152- — пастановай Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь ад 10 студзеня 1992 года 1389- Міністэрства мантажных і спецыяльных будаўнічых работ Рэспублікі Беларусь скасавана)
Мікалай Іванавіч Дубовік — Старшыня Дзяржаўнага камітэта Беларускай ССР / Рэспублікі Беларусь па паліву і газіфікацыі (18 ліпеня 1990 года, 154- — пастановай Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь ад 10 студзеня 1992 года 1389- Дзяржаўны камітэт Рэспублікі Беларусь па паліву і газіфікацыі скасаваны)
Юрый Аляксандравіч Пуплікаў — Старшыня Дзяржаўнага камітэта Беларускай ССР па справах будаўніцтва (18 ліпеня 1990 года, 159- — пастановай Вярхоўнага Савета Беларускай ССР ад 20 лютага 1991 года 618- Дзяржаўны камітэт Беларускай ССР па справах будаўніцтва ператвораны ў Дзяржаўны камітэт Беларускай ССР па архітэктуры і будаўніцтве), Старшыня Дзяржаўнага камітэта Беларускай ССР / Рэспублікі Беларусь па архітэктуры і будаўніцтву
Анатоль Максімавіч Дарафееў — Старшыня Дзяржаўнага камітэта Беларускай ССР / Рэспублікі Беларусь па экалогіі , Міністр прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя Рэспублікі Беларусь
Іван Альбінавіч Кенік — Намеснік Старшыні Савета Міністраў Беларускай ССР / Рэспублікі Беларусь, Старшыня Дзяржаўнага камітэта Беларускай ССР / Рэспублікі Беларусь па праблемах наступстваў катастрофы на Чарнобыльскай АЭС
Мікалай Васілевіч Навіцкі — Міністр будаўніцтва Беларускай ССР (23 ліпеня 1990 года, 171- — пастановай Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь ад 10 студзеня 1992 года 1389- Міністэрства будаўніцтва Рэспублікі Беларусь скасавана)
Уладзімір Аляксандравіч Заламай — Намеснік Старшыні Савета Міністраў Беларускай ССР / Рэспублікі Беларусь , Дзяржаўны сакратар па справах Садружнасці Незалежных Дзяржаў , Намеснік Старшыні Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь — Дзяржаўны сакратар па справах Садружнасці Незалежных Дзяржаў
Мікалай Мікалаевіч Косцікаў — Намеснік Старшыні Савета Міністраў Беларускай ССР / Рэспублікі Беларусь , Старшыня Дзяржаўнага камітэта Беларускай ССР / Рэспублікі Беларусь па матэрыяльна-тэхнічным забеспячэнні (25 ліпеня 1990 года, 180 - — пастановай Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь ад 10 студзеня 1992 года 1389- Дзяржаўны камітэт Рэспублікі Беларусь па матэрыяльна-тэхнічным забеспячэнні скасаваны)
Аляксандр Рыгоравіч Сталяроў — Старшыня Дзяржаўнага камітэта Беларускай ССР / Рэспублікі Беларусь па тэлебачанні і радыёвяшчанню (25 ліпеня 1990 года, 181- — пастановай Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь ад 10 студзеня 1992 года 1389- Дзяржаўны камітэт Рэспублікі Беларусь па тэлебачанні і радыёвяшчанню скасаваны; з 6 красавіка 1994 года, 210)
Эдуард Іванавіч Шыркоўскі — Старшыня Камітэта дзяржаўнай бяспекі Беларускай ССР (30 кастрычніка 1990 году, 369- — пастановай Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь ад 10 студзеня 1992 года 1389- Камітэт дзяржаўнай бяспекі Рэспублікі Беларусь выключаны з структуры Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь)
Сяргей Сцяпанавіч Лінг — Намеснік Старшыні Савета Міністраў Беларускай ССР / Рэспублікі Беларусь, Старшыня Дзяржаўнага камітэта Беларускай ССР / Рэспублікі Беларусь па эканоміцы і планаванню , Намеснік старшыні Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь, Міністэрства эканомікі Рэспублікі Беларусь
Адам Пятровіч Басюкевіч — Міністр воднай гаспадаркі і аднаўлення зямель Беларускай ССР / Рэспублікі Беларусь (21 чэрвеня 1991 года, 876- — пастановай Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь ад 10 студзеня 1992 года 1389- Міністэрства воднай гаспадаркі і аднаўлення зямель Рэспублікі Беларусь скасавана)
Пётр Васілевіч Крэчка — выконваючы абавязкі Старшыні Дзяржаўнага мытнага камітэта Рэспублікі Беларусь (11 лістапада 1991 года, 416 — пастановай Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь ад 16 студзеня 1992 года 1427- Старшынёй Дзяржаўнага мытнага камітэта Рэспублікі Беларусь прызначаны Шкурдзь Г. М.)
Пётр Рыгоравіч Чавус — міністр па справах абароны Рэспублікі Беларусь , выконваючы абавязкі Міністра абароны Рэспублікі Беларусь (20 студзеня 1992 года, 23 — пастановай Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь ад 22 красавіка 1992 года 1602- Міністрам абароны Рэспублікі Беларусь прызначаны Казлоўскі П. П.)
Валянцін Васільевіч Герасімаў — начальнік Беларускага тэрытарыяльнага энергетычнага аб'яднання , Міністр энергетыкі Рэспублікі Беларусь (16 студзеня 1992 года, 1424- — пастановай Савета Міністраў Рэспублікі Беларусь ад 14 сакавіка 1994 года 145 Міністэрства энергетыкі Рэспублікі Беларусь скасавана)
Канстытуцыяй Рэспублікі Беларусь ад 15 сакавіка 1994 года засноўвалася пасада Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, замест Савета Міністраў ствараўся Кабінет Міністраў Рэспублікі Беларусь.
У адпаведнасці са структурай Савета Міністраў Беларускай ССР, зацверджанай пастановай Вярхоўнага Савета Беларускай ССР ад 11 ліпеня 1990 года 126-, у склад Савета Міністраў уваходзілі Старшыня Савета Міністраў, яго намеснікі, міністры, старшыні дзяржаўных камітэтаў, кіраўнік справамі Савета Міністраў.
У артыкуле даюцца звесткі аб складзе Савета Міністраў Беларускай ССР/Рэспублікі Беларусь пад старшынствам Вячаслава Кебіча, які дзейнічаў у чэрвені 1990 — ліпені 1994 гадоў (апошні Савет Міністраў Беларускай ССР і першы ўрад пасля абвяшчэння Дэкларацыі Вярхоўнага Савета Беларускай ССР ад 27 ліпеня 1990 года 193- «Аб дзяржаўным суверэнітэце Беларускай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі»).
Члены Савета Міністраў, даты вызвалення ад пасады якіх не пазначаны, дзейнічалі на момант адстаўкі ўрада (іх паўнамоцтвы спыняліся з моманту прызначэння ў новым складзе ўрада іх жа або іншых асоб).
Пасля даты прызначэння або вызвалення ад пасады членаў Савета Міністраў стаіць нумар адпаведнага пастановы Вярхоўнага Савета Беларускай ССР/Рэспублікі Беларусь, пастановы Савета Міністраў або ўказа Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь .
Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 8 жніўня 1994 года 29 у сувязі з уступленнем Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь на пасаду і фарміраваннем Кабінета Міністраў Рэспублікі Беларусь паўнамоцтвы Савета Міністраў прызнаныя спыненымі.
Пахавальны інвентар — жалезныя нажы, шыла, бронзавыя бранзалеты з патоўшчанымі канцамі, спіралепадобны пярсцёнак, авальная спражка, фрагменты глінянай керамікі, у тым ліку слоікападобнай формы з шурпатай паверхняй.
Акрамя крытыкі ў адрас праграмы размежавання Шарона, Рыўлін таксама апынуўся ў цэнтры парламенцкага скандалу ў 2010 годзе, калі адмовіўся прыняць рэкамендацыю камісіі кнесета зняць парламенцкую недатыкальнасць з дэпутата ад партыі Балада Ханін Заабі, якая прыняла ўдзел у Флатыліі свабоды, якая спрабавала прарваць ізраільскую марскую блакаду сектара газу.
У адпаведнасці з асаблівасцямі франшызы сталыя Пікачу могуць эвалюцыянаваць, то бок ператварыцца ў зусім новы выгляд пакемона, названы Райчу, але толькі калі ў трэнера ёсць асаблівы Камень маланкі .
Яе персанажамі з'яўляюцца асаблівыя істоты — пакемоны, якіх гульцы, якія завуцца трэнерамі пакемонаў, могуць лавіць, навучаць, падарожнічаць разам з імі па гульнявым свеце і ваяваць супраць іншых трэнераў.
Адзін з распрацоўнікаў гульні, Дзюн'іці Масуда, адзначыў, што імя для Пікачу было стварыць складаней усяго, бо распрацоўнікі хацелі, каб імя было мілагучным як у японскай, так і ў англійскай мовах.
Хоць Тадзіры разумеў, што хлопчыкам і дзяўчынкам падабаецца Пікачу, ідэя зрабіць гэтага пакемона талісманам прыналежала не яму, і пазней ён заяўляў, што дзеці аддавалі перавагу канцэнтраваць сваю ўвагу толькі на Пікачу і з-за гэтага не так моцна сачылі за адносінамі паміж іншымі галоўнымі персанажамі анімэ.
Пікачу, што з'яўляецца адным з асаблівых істот выдуманым сусветам — пакемонам, быў створаны японскім гульнявым дызайнерам Хэнам Сугіморы разам з камандай распрацоўнікаў і ўпершыню з'явіўся ў камп'ютарных гульнях і , а потым і ў наступных сіквелах.
23 жніўня 2016 кіраўнік Паралімпійскага камітэта Беларусі Алег Шэпель заявіў, што беларускія спартсмены на адкрыцці Паралімпіяды панясуць беларускія і расійскія сцягі, чыя каманда была раней у поўным складзе дыскваліфікавана Міжнародным паралімпійскім камітэтам на падставе дакладу Мак-Ларэна, дзе сцвярджалася, што ўжыванне допінгу падтрымлівалася ў Расіі на дзяржаўным узроўні.
У прэс-службе Міжнароднага паралімпійскага камітэта адзначылі, што Расія не мае права выступаць на Паралімпійскіх гульнях у 2016 годзе ў Рыа-дэ-Жанэйра, таму, калі беларускія спартсмены панясуць расійскія сцягі падчас цырымоніі адкрыцця, то гэта будзе разглядацца як палітычны пратэст, а ў дачыненні да адпаведных спартсменаў і / або нацыянальнага паралімпійскага камітэта будуць прынятыя пэўныя захады.
Пазней з інтэрв’ю прэс-сакратара Прэзідэнта Беларусі Наталлі Эйсмант стала вядома, што беларуская дэлегацыя планавала несці вялікі расійскі сцяг на чале калоны побач з беларускім, але ён быў канфіскаваны прадстаўнікамі Міжнароднага паралімпійскага камітэта.
На адкрыцці Летніх Паралімпійскіх гульняў 2016 у Рыа-дэ-Жанэйра, якое адбылося 7 верасня на стадыёне «Маракана», беларускі спартыўны функцыянер Андрэй Фомачкін выйшаў разам з беларускай камандай са сцягам Расіі, прайшоў са сцягам па стадыёне некалькі дзясяткаў метраў, перад тым як яго забралі.
У 1896 годзе вядомы расійскі ўсходазнавец ўпершыню выказаў дапушчэнне, што пад пластом старажытнага Армавіра знаходзіцца старажытны урарцкі горад, што атрымала пацверджанне падчас наступных археалагічных раскопаў.
Гарадскія пабудовы знаходзіліся таксама на некалькіх выдаленых узгорках па тэрыторыі гаспадарчай зоны Аргішціхінілі і займалі агульны плошча каля 1000 гектараў, агульная даўжыня арашальных каналаў у наваколлі горада складала не менш 40 кіламетраў.
Збудаванне каналаў запатрабавала вымання каля 160 тысяч кубаметраў зямлі, а збудаванне крэпасцей — абчэсвання больш 40 тысяч кубаметраў базальта, таму навукоўцы мяркуюць, што пры збудаванні каналаў і крэпасцей, напэўна, выкарыстоўвалася праца шматлікіх ваеннапалонных.
Праз 4 гады вайсковыя дзеянні вярнуліся ў Закаўказзе, і да 776 года ўрарты цалкам кантралявалі Арарацкую даліну, што дало магчымасць заснаваць горад Аргішціхінілі ў цэнтры даліны, прытым, галоўным чынам, не ў вайскоўцаў, а ў гаспадарчых мэтах.
Невысокі пакаты ўзгорак, які быў абраны для будовы Аргішціхінілі, не дазваляў узвесці такія магутныя абарончыя ўмацаванні, якімі былі абсталяваны Тушпа, Русахінілі, Эрэбуні, Тэйшэбаіні і іншыя ўрарцкія гарады.
Тым не менш, для абароны ад неарганізаванага ворага вакол узгорка былі збудаваны сцены класічнага ўрарцкага ўзору: сцены былі выкладзены з сырцовай цэглы на падмурку з буйных базальтавых блокаў, лінія фасада разбівалася контрфорсамі, а на вуглах крэпасці знаходзіліся масіўныя вежы.
Паводле разлікаў навукоўцаў запасы збожжа, што захоўваліся ў свірнах Аргішціхінілі, складалі не менш 5000 тон, плошчы гаспадарак занятыя пад дзяржаўныя пасевы збожжавых складалі каля 5000 гектараў.
Паводле летапісу Аргішці , Аргішціхінілі быў пабудаваны на месцы краіны Азы , і, сапраўды, археалагічныя раскопы пацвердзілі наяўнасць пад урарцкімі пластамі пласты энеалітічных селішчаў — тысячагоддзяў да н.э.
Не захавалася дадзеных пра вайсковыя дзеянні ўрартаў супраць краіны Азы, магчыма, што пасля паспяховых вайсковых кампаній папярэдніх гадоў супраць умацаванняў вакол Арарацкай даліны, мясцовае насельніцтва яе пакінула напярэдадні ўрарцкага нашэсця.
Шырока была развіта кавальская справа, апроч шматлікіх вырабаў з жалеза і бронзы (сельскагаспадарчыя прылады, зброя, кацялкі, упрыгожванні і да т.п.) археолагі выявілі каменныя і керамічныя формы для вырабу гэтых вырабаў.
На гэты аўтамабіль усталёўваўся фарсіраваны 5-літровы рухавік 8 62, канструктыўна падобны з серыйным 4,4-літровым агрэгатам 6244, абсталяваны сістэмай - і васьмю індывідуальнымі дросельнымм засланкамі.
Падвеска аўтамабіля амаль цалкам зробленая з алюмінія (за выключэннем мадэляў з маторамі 8, дзе выкарыстоўваўся чыгун), што добра паўплывала на кіравальнасць аўтамабіля, паменшыўшы яго вагу.
Асноўныя змены заключаліся ў тым, што 6-цыліндравыя маторы атрымалі кіраванне абодвума размеркавальнымі валамі сістэмы -, 8-цыліндравыя — сістэму для ўпускных клапанаў і двухступеньчатыя каталітычныя нейтралізатары адпрацаваных газаў, якія дазволілі задаволіць патрабаванням 4 2005 года.
У 1969—1990 гадах працаваў у ЦК КПСС — узначальваў сектар аўтамабільнай прамысловасці аддзела машынабудавання, потым працаваў у пасады намесніка начальніка аддзела машынабудавання, з 1985 г. узначальваў аддзел машынабудавання ЦК.
Нубар-паша прымаў кіроўны ўдзел у аказанні дапамогі армянам, якія прыбывалі ў падлозе-незалежны Егіпет з дэспатычнай Турцыі, спрыяў развіццю армянскага перыядычнага друку, арганізацыі армянскіх школ, цэнтраў культуры і асветы ў многіх армянскіх злучынах.
Праграма Нубар-пашы выходзіла з таго, што заходнія армяне не прэтэндуюць на палітычную незалежнасць, але імкнуцца набыць грамадзянскія свабоды і права, якія забяспечваць іх бяспеку, гонар іх жонак і дачок, недатыкальнасць маёмасці.
Аўтар праграмы лічыў, што ўсе якія папярэднічалі спробы рэформаў не мелі поспеху, таму што ўжыццяўляліся турэцкімі ўрадоўцамі, якія паводзіліся рэлігійным фанатызмам і асабістымі інтарэсамі.
Мкрціч Мелікян быў жанаты на роднай сястры Пагос-бея Юсуфяна, іншага армяніна са Смірны, які стаў міністрам і асабістым сакратаром хедыва Мухамеда Алі, поўнаўладнага кіраўніка Егіпта.
З гэтай назвай гурт грае сімбіёз і з правакацыйнымі востра-сацыяльнымі тэкстамі і, нягледзячы на ​​поўную адсутнасць падтрымкі з боку СМІ, дасягае ў клубах і на фестывалях яшчэ большага прызнання сярод беларускай моладзі, чым «».
Нягледзячы на ​​тое, што асноўная частка творчасці «» — альтэрнатыўны рок з элементамі этнікі і электронікі, на Беларусі праект найбольш вядомы шырокай аўдыторыі сваімі лёгкімі кампазіцыямі, якія з 2006 года актыўна ратуюцца айчыннымі -станцыямі.
Як сімвал прабачэння і прымірэння ён паслаў свайму сыну меч і пярсцёнак — рэгаліі імператарскай улады, якія заставаліся ў яго да апошняга моманту, бацькаўскае блаславенне і просьбу пахаваць яго ў Кафедральным саборы Шпаера, побач са сваімі продкамі.
Падчас паходу Генрыха у Саксонію супраць графа Дытрыха, які парушыў пастанову аб міры ад 1103 года, малады Генрых у ноч на 12 снежня 1104 года тайна пакінуў войска, адправіўся ў Баварыю і тым самым вымусіў імператара вярнуцца.
Паняцце «сіманія», якое было ўведзена ў абарот Гумбертам з Сільвіі Кандзіды і першапачаткова разумелася як продаж духоўных інсігній і пасад за грошы, пазней стала ўключаць з і продаж зямельных уладанняў у абмен на царкоўную пасаду.
Акрамя таго, у сярэдзіне стагоддзя духавенства звярнулася да ідэалаў беднаты і чысціні ў апостальскім сэнсе, — у гэты перыяд быў уведзены інстытут цэлібату, які аўтаматычна апярэджваў магчымасць перадачы зямель па спадчыне.
Спатрэбіўся прынмсі год, каб князі сышліся на асобе Германа Зальмскага, які ў 1081 годзе быў выбраны ў Оксенфурце антыкаралём саксонцамі і швабамі і 26 снежня каранаваны ў Гослары архібіскупам Зігфрыдам Майнцкім.
Так, у 1060 годзе яна не змагла звярнуць на сваю карысць барацьбу за венгерскі трон, а выбар Папы Аляксандра і антыпапы Ганорыя прывёў да чарговага расколу і супрацьстаяння паміж Прастолам Святога Пятра і Свяшчэннай Рымскай імперыяй.
Агнеса лёгка раздавала ленныя ўладанні нямецкім князям: Рудольф Райнфельдэнскі атрымаў герцагства Швабскае і права кіраваць Бургундыяй, Атон Нортгаймскі — герцагства Баварскае, Бертольд — герцагства Карынтыйскае.
Паколькі біскупы і архібіскупы адчувалі сябе не толькі духоўнымі асобамі, але і адначасова імперскімі князямі, якія мелі ганаровыя прывілеі, у жаданні Папы размяркоўваць царкоўныя пасады яны ўбачылі непасрэдную пагрозу і для сябе, і для дзяржаўна-царкоўнай сістэмы , якая пачала фарміравацца яшчэ пры Саксонскай дынастыі, а таксама пагрозу дзяржаўнай уладзе.
Пасля адлучэння Генрыха многія нямецкія князі, якія былі раней яго прыхільнікамі, адступіліся ад яго і запатрабавалі на дзяржаўным сходзе ў Трэбуры ў кастрычніку 1076 гады вырашыць гэту праблему да лютага наступнага года.
Гэта прывітанне ты заслужыў, сейбіт варожасці, ты, каго праклінаюць, — замест таго, каб бласлаўляць у кожнай святой мясціне і царкве… Архібіскупаў, біскупаў і святароў ты топчаш, нібы рабоў, пазбаўленых волі… Хрыстос заклікаў нас на трон імперыі, але не цябе на папскі прастол.
Ты заняў яго хітрасцю і зманам, забыўшы свае манаскія зарокі, ты з дапамогай золата набыў заступнікаў, з дапамогай заступнікаў — войска, і з дапамогай войска — прастол свету, і, заняўшы яго, ты парушыў мір… Я, Генрых, ласкай божай кароль, з усімі нашымі біскупамі заклікаю да цябе: «Падзі, падзі!»
У перапынках паміж аблогамі Генрых павінен быў час ад часу вяртацца ў Паўночную Італію — як для абароны раёнаў, якія знаходзіліся пад заступніцтвам імператара, так і для барацьбы з Мацільдай Тасканскай, даверанай асобай Грыгорыя і галоўным сапернікам імператара ў гэтай частцы Італіі.
Грыгорый жа, асцерагаючыся з’яўлення ў Італіі не толькі Генрыха, але і ўсяго нямецкага войска, вярнуўся ў добра ўмацаваную крэпасць у Каносе, якая належала яго прыхільніцы маркграфіні Мацільдзе Тасканскай.
Так дзяржаўная ўлада перайшла ў рукі змоўшчыкаў, да якіх — апроч ужо згаданых Ана Кёльнскага і графа Эгберта Браўншвайгскага — належалі таксама Атон Нортгаймскі, архібіскупы Зігфрыд Майнцкі і Адальберт Брэменскі.