polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Таксама з ініцыятывы гарадскіх уладаў праводзілася дэсаветызацыя тапаніміі: цэнтральны праспект Карла Маркса ў 2009 годзе быў перайменаваны ў гонар Францыска Скарыны, вуліца Фрунзэ стала называцца вуліцай Еўфрасінні Полацкай, вуліца Леніна — Ніжне-Пакроўскай.
Скончыў у 1978 годзе Беларускі інстытут механізацыі сельскай гаспадаркі , у 1988 годзе Мінскую вышэйшую партыйную школу, ў 1997 годзе Міжнародны інстытут менеджменту, аспірантуру ў ПДУ.
Мяжа непасрэднай службовай дзейнасці гэтага памежнага фарміравання у 1939 годзе пачыналася ад сутыку межаў Польшчы, Літвы і Усходняй Прусіі на поўначы і цягнулася па памежных лініях з Літвой, Латвіяй, Савецкім Саюзам, Румыніяй, Вугоршчынай і Славакіяй аж да Віслокі.
У рамках іх рэалізацыі, з вясны 1939 года пачалося, адначасова з правядзеннем частковай мабілізацыі 23 сакавіка 1939 года, перасоўванне батальёнаў і іх падраздзяленняў у розныя рэгіёны краіны і іх падначаленне аператыўным часткам.
Складзеная паміж міністрамі ўнутраных і ваенных спраў дамова прадугледжвала арганізацыю КАП у тры этапы: першы — з 1 лістапада 1924 гады, другі — да 1 сакавіка 1925 гады і трэці — да 11 сакавіка 1926 гады.
Самым гучным інцыдэнтам на польска-савецкім памежжы стаў напад на Стоўбцы, падчас якога дыверсійная банда са 100—150 чалавек пад камандаваннем афіцэраў Чырвонай Арміі напала на горад і разбурыла дзяржаўныя ўстановы.
12 верасня Міністэрства ваенных спраў пад кіраўніцтвам Уладзіслава Сікорскага выдала загад аб стварэнні КАП, а ў інструкцыі ад 17 верасня, распрацаванай Генеральным штабам пад кіраўніцтвам генерала Станіслава Галера, была распісана вайсковая структура падраздзялення.
Толькі да канца 1924 года служачыя КАП затрымалі каля 5 тысяч чалавек, якія спрабавалі нелегальна перасекчы мяжу ў СССР ці ў Польшчу, адбілі 89 нападаў розных бандыцкіх груповак, знішчылі 51 банду.
У выпадку пачатка ваенных дзеянняў дзейнасць Корпуса аховы памежжа спынялася, а яе падраздзяленні, у адпаведнасці з мабілізацыйным планам, павінны былі ўзмацніць падраздзяленні і часткі польскіх узброеных сілаў.
Пытаннямі, звязанымі з навучаннем кадраў, займаліся падафіцэрскія школы: кадравых падафіцэраў пяхоты, кадравых падафіцэраў кавалерыі, дрэсіроўкі службовых сабак, а таксама рота навучання падафіцэраў мытнай службы.
Сталы бандытызм быў моцна распаўсюджаны як на тэрыторыях Заходняй Беларусі, так і на населенай у большай меры ўкраінцамі Валыні, колькасць арганізаваных дыверсійных нападаў з тэрыторыі СССР і Літвы ўвесь час расло.
Ко́рпус ахо́вы паме́жжа — вайсковае фармаванне Войска Польскага, створанае для аховы савецка-польскай дзяржаўнай мяжы, якое дзейнічала ў 1924—1939 гадах на тэрыторыях Заходняй Беларусі і Украіны.
У 1990—1997 гг. У. М. Калтанюк на пасадзе дэкана лячэбнага факультэта Гродзенскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта, а з 1998 года — прафесар кафедры аператыўнай хірургіі і тапаграфічнай анатоміі.
12 сакавіка — стала вядома, што за 4 дні наступлення аб’яднаных войскаў Нігерыі, Нігера, Чаду і Камеруна на тэрыторыі Нігерыі вызвалена 36 населеных пунктаў ад баевікоў «Бока Харам».
1 сакавіка — у выніку нападу баевікоў ісламісцкай групоўкі «Бока Харам» на нігерыйскі горад Мафа і падвойнага тэракту ў горадзе Майдугуры на паўночным усходзе Нігерыі загінулі па меншай меры 85 чалавек.
2 студзеня — у Міністэрстве абароны Нігера паведамілі, што ў ходзе маштабнай аперацыі з выкарыстаннем наземных і паветраных сілаў у раёне возера Чад урадавая армія знішчыла больш за 200 баевікоў радыкальнай групоўкі «Бока харам».
27 ліпеня — баевікі радыкальнай групоўкі «Бока харам» на матацыклах прыбылі ў адну з вёсак у штаце Борна на паўночным усходзе Нігерыі і адкрылі агонь па людзях, якія вярталіся з пахавальнай цырымоніі.
18 чэрвеня — баевікі радыкальнай ісламісцкай арганізацыі «Бока харам», якая пратэстуе супраць еўрапейскага тыпу выкладання ў мясцовых школах, уварваліся ў мясцовую школу і застрэлілі з аўтаматаў 9 школьнікаў.
5 ліпеня — па паведамленні прадстаўнікоў дзяржаўнай службы бяспекі Нігерыі, у штатах Баўчы, Борна, Кадуна, Кано, Ёбе і Адамава было арыштавана больш за 100 членаў Бока Харам.
Мадура павіншаваў ваеннае кіраўніцтва краіны: «Я хачу павіншаваць вас з цвёрдай, лаяльнай і смелай пазіцыяй, з якой вы кіравалі разгромам невялікай групы, якая спрабавала напоўніць Венесуэлу гвалтам. Я хачу павіншаваць Вярхоўнае ваеннае камандаванне з яго адвагай у абароне міру».
6 лютага апазіцыйны дэпутат Франклін Дуартэ заявіў агенцтву -, што венесуэльская армія заблакавала адзін мост на мяжы з Калумбіяй, па якім планавалася арганізаваць пастаўкі гуманітарнай дапамогі з пункта ў памежным горадзе Кукута.
Мясцовае аддзяленне Чырвонага Крыжа адмовілася ўдзельнічаць у дастаўцы грузу з Калумбіі, спаслаўшыся на неабходнасць «гарантаваць выключна гуманітарны характар ​​місіі» і выконваць «прынцыпы нейтральнасці і непрадузятасці».
Палітычны крызіс у Венесуэле' — абвастрэнне ўнутрыпалітычнага крызісу ў Венесуэле, якое адбылося ў студзені 2019 года, калі Спікер Нацыянальнай асамблеі Хуан Гуайдо на фоне шматтысячных мітынгаў пратэсту, што пачаліся пасля інаўгурацыі Нікаласа Мадура на другі прэзідэнцкі тэрмін, абвясціў сябе выконваючым абавязкі прэзідэнта.
Тым часам Нікалас Мадура абвясціў аб пачатку найбуйнейшых у гісторыі краіны грамадзянска-ваенных вучэнняў «200-годдзе Ангастуры-2019», у якіх прымалі ўдзел узброеныя сілы і народнае апалчэнне Венесуэлы.
Вучэнні прымеркаваны да 200-гадовага юбілею Ангастурскага кангрэса, скліканага па ініцыятыве Сымона Балівара ў Ангастуры, сталіцы вызваленых ад Іспаніі правінцый Венесуэлы, 15 лютага 1819 года.
Тым часам маёр арміі Венесуэлы Уга Энрыке Пара Марцінес на мяжы з Калумбіяй заявіў аб прызнанні Гуайдо прэзідэнтам, а некалькі байцоў Нацыянальнай гвардыі Венесуэлы на двух браняваных машынах пратаранілі часовыя загароды, устаноўленыя на мяжы з Калумбіяй, і прарваліся на тэрыторыю суседняй краіны.
Гуайдо заклікаў ваенных зрынуць рэжым Мадура (пасля яго заклікаў улады Венесуэлы абмежавалі доступ да сацсетак, праз якія перадавалася відэазапіс выступлення) і неўзабаве група ваенных перакрыла дарогу ў раёне транспартнай развязкі Альтаміра непадалёк ад базы ВПС «Ла Карлота».
«Наша цярпенне вычарпана, мы не можам больш мірыцца з тым, што тэрыторыя Калумбіі выкарыстоўваецца для нападаў на Венесуэлу. Па гэтай прычыне я вырашыў разарваць усе палітычныя і дыпламатычныя адносіны з фашысцкім урадам Калумбіі », — абвясціў ён.
27 лютага газета паведаміла са спасылкай на даныя даследчай кампаніі і заявы Міністэрства нафты Венесуэлы, што амерыканскія санкцыі супраць дзяржаўнай нафтавай кампаніі прывялі да рэзкага скарачэння паставак венесуэльскай нафты ў ЗША, аднак не змаглі абрынуць увесь нафтавы экспарт Венесуэлы, якая змагла кампенсаваць страты на амерыканскім рынку пастаўкамі ў Індыю і краіны Еўрасаюза.
13 красавіка дзяржаўны сакратар ЗША Майк Пампеа і міністр замежных спраў Бразіліі Эрнэст Араужо заклікалі Кубу, Расію і Кітай спыніць аказваць дапамогу дзейнаму прэзідэнту Венесуэлы Нікаласу Мадура.
Пампэа і Араужо, па паведамленні Дзярждэпартамента ЗША, «паабяцалі працягнуць працаваць разам для супрацьстаяння палітычнаму, эканамічнаму і гуманітарнаму крызісу ў Венесуэле, а таксама яго ўплыву на суседзяў Венесуэлы».
Хуан Гуайдо, які ўзначаліў Нацыянальную асамблею Венесуэлы 5 студзеня 2019 года, 8 студзеня адмовіўся прызнаць Нікаласа Мадура законна абраным прэзідэнтам і прапанаваў сфармаваць пераходны ўрад, заявіўшы ад імя парламента, што Мадура ўзурпаваў пасаду прэзідэнта, а краіна фактычна стала дыктатурай.
На мяжы з Бразіліяй аднаму грузавіку з гуманітарнай дапамогай удалося пераехаць на тэрыторыю Венесуэлы, але, даехаўшы да таго месца, дзе ваенныя Венесуэлы выставілі ачапленне, ён быў вымушаны разгарнуцца і з’ехаць назад.
Сам Гуайдо, насуперак забароне пакідаць краіну, прыбыў на верталёце ў Калумбію, а затым разам з прэзідэнтам Калумбіі Іванам Дуке Маркесам прыехаў на мяжу з ВенесуэлайГуаидо прибыл на границу с Венесуэлой со стороны Колумбии.
Раней генеральны пракурор Венесуэлы Тарэк Вільям Сааб паведаміў аб пачатку папярэдняга расследавання ў дачыненні да Гуайдо, звязанага з «актамі гвалту, якія адбыліся ў краіне пачынаючы з 22 студзеня».
9 красавіка прэзідэнт Бразіліі Жаір Балсанару ў інтэрв’ю радыёстанцыі дапусціў, што яго краіна можа прыняць удзел ва ўзброеным уварванні ў Венесуэлу: «Мы не павінны дапусціць, каб Венесуэла ператварылася ў новую Кубу ці Паўночную Карэю».
2 лютага кіраўнік Упраўлення стратэгічнага планавання Галоўнага камандавання ВПС Венесуэлы генерал Франсіска Эстэбан Янсэнса Радрыгес заявіў аб пераходзе на бок Гуайдо і заклікаў іншых ваенных узяць з яго прыкладСМИ: генерал ВВС Венесуэлы признал Гуайдо исполняющим обязанности президента // ТАСС, 02.08.2019.
1 лютага Хуан Гуайдо заявіў у інтэрв’ю газеце «», што венесуэльская апазыцыя пасля прыходу да ўлады прызнае толькі тыя міжнародныя пагадненні, якія былі ўхвалены Нацыянальнай асамблей.
6 сакавіка ўлады Венесуэлы абвінавацілі пасла ФРГ Даніэля Крынера ва ўмяшанні ва ўнутраныя справы краіны, абвясцілі яго персонай нон грата і запатрабавалі ад яго пакінуць Венесуэлу на працягу 48 гадзін.
Першыя сур’ёзныя прыкметы крызісу праявіліся, калі суддзя Вярхоўнага суда і суддзя па выбарах, якія лічыліся блізкімі да Мадура, беглі ў ЗША ўсяго за некалькі дзён да інаўгурацыі 10 студзеня.
Пратэстоўцы ў венесуэльскім горадзе Урэнья на мяжы з Калумбіяй падпалілі пусты аўтобус, паспрабавалі разагнаць яго і накіраваць у бок паліцыянтаў, аднак праз некалькі метраў аўтобус спыніўся каля будынку, якое таксама апынулася ахоплена полымем.
Паведамлялася таксама, што, па звестках, атрыманых амерыканскай разведкай, адзін з вышэйшых чыноўнікаў Мадура і міністр абароны Уладзімір Падрыні Лопес папрасілі кіраўніка дзяржавы скласці паўнамоцтвы, пагражаючы пайсці ў адстаўку, калі ён гэтага не зробіць.
19 красавіка Хуан Гуайдо заявіў пра старт заключнай фазы Аперацыі «Свабода» па адхіленні ад улады прэзідэнта краіны Нікаласа Мадура 1 мая і заклікаў грамадзян Венесуэлы прыняць удзел у акцыі пратэсту, прызначанай на гэтую дату.
10 лютага палкоўнік сухапутных войскаў Венесуэлы Рубен Альберта Пас Хіменэс прызнаў Хуана Гуайдо часовым прэзідэнтам і заклікаў войска прапусціць у краіну гуманітарную дапамогу з ЗША.
17 сакавіка віцэ-прэзідэнт Венесуэлы Делсі Радрыгес паведаміў у , што Нікалас Мадура запатрабаваў ад усіх міністраў краіны сысці ў адстаўку з мэтай рэструктурызацыі ўрада.
Гэтая няўмелая, папулісцкая сацыяльная палітыка Уга Чавеса і Нікаласа Мадура прывяла — як толькі цана на нафту ўпала чарговы раз — да немінучага і найбольш моцнага ў гісторыі краіны эканамічнага крызісу.
Яе высокі ўзровень выліваўся ў гады дабрабыту (1970-я, 2000-я, калі Венесуэла належала да ліку найбольш развітых краін Лацінскай Амерыкі); доўгатэрміновае падзенне цаны прыводзіла да крызісаў .
Эканамічны дабрабыт пачатку 2000-х суправаджаўся ростам дабрабыту сацыяльнага, нябачаным скарачэннем беднасці, аднак празмерныя нафтавыя грошы выключна траціліся і ніякай «падушкі бяспекі» не стваралася.
Афіцыйныя ўрадавыя звесткі па інфляцыі не публікуюцца, але, паводле ацэнак заходніх эканамістаў, у 2018 годзе ўзровень інфляцыі складаў 100 000 %, а рознічныя цэны ўзрасталі прыкладна ўдвая кожны месяц.
Металургія: На базе радовішчаў баксітаў і жалезных руд + таннай электрычнасці ГЭС Гуры створаны металургічныя камбінаты ў С’юдад-Гуаяне — раёне новага асваення; яшчэ адзін камбінат працуе ў Маракайба.
Іван Дубовіч паказвае вялікую эрудыцыю, спасылаецца на разнастайныя крыніцы: «рускія і маскоўскія летапісы», саборнікі, пралогі, творы гісторыкаў (Мацея з Мяхова, Марціна Кромера, Мацея Стрыйкоўскага, Цэзара Баронія ды іншых).
Вуліца Піліма — вуліца ў цэнтральнай частцы Вільнюса, якая праходзіць заходняй мяжой Старога Горада і звязвае скрыжаванне Партовай, Ягайлы і Ісландскай вуліц з Чыгуначнай вуліцай.
У 1970-х занепакоенасць з нагоды энергетычнай самадастатковасці і ўдзелу замежнага капіталу ў апрацоўчых сектарах падштурхнула ліберальны ўрад прэм'ер-міністр П'ера Трудо да прыняцця Нацыянальнай энергетычнай праграмы і стварэння Агенцтва па наглядзе за замежнымі інвестыцыямі.
У 1980 годзе прэм'ер-міністр Браян Малруні адмяніў Нацыянальную энергетычную праграму і змяніў назву агенцтва па наглядзе за замежнымі інвестыцыямі на «Інвестмент Канада» з мэтай заахвочвання замежных інвестыцый.
Канадска-амерыканскае пагадненне аб свабодным гандлі 1988 года ліквідавала тарыфы паміж дзвюма краінамі, а Паўночнаамерыканскае пагадненне аб свабодным гандлі ў 1992 годзе распаўсюдзілася і на Мексіку.
Атлантычнае ўзбярэжжа Канады ўтрымлівае велізарныя марскія радовішчы прыроднага газу, а правінцыя Альберта вядомая буйнымі нафтавымі і газавымі рэсурсамі: велізарныя запасы бітумінозных пяскоў ў раёне Атабаска робяць Канаду трэцяй па велічыні ў свеце краінай па запасах нафты пасля Венесуэлы і Саудаўскай Аравіі.
Нягледзячы на тое, што ў ХХ стагоддзі рост вытворчасці, горназдабыўной прамысловасці і сектара паслуг ператварыў краіну з пераважна сельскагаспадарчай ў прамысловую і гарадскую, сярод іншых развітых краін свету Канада вылучаецца праз важнасць свайго сыравіннага сектара, у якім лесанарыхтоўка і нафтавая прамысловасць з'яўляюцца самымі прыбытковымі галінамі.
У лісце свайму сябру, першаму дырэктару сярэдняй школы Ігнацію Міцкевічу ён пісаў: «Як толькі прыеду на Беларусь, займуся мікалаеўшчынскімі справамі. Школу трэба паставіць, зрабіць яе на зайздрасць людзям».
З 1964 года ў школе працуе літаратурны кружок для пачынаючых паэтаў «Маладыя каласкі», у якім вучыліся беларускія паэты і пісьменнікі Алесь Рыбак, Алесь Камароўскі, Яўген Хвалей, Сымон Белы.
У Мікалаеўшчынскай школе ў розныя часы навучаліся такія дзеячы беларускай культуры, як Канстанцін Міцкевіч, Язэп Лёсік, Антось Галіна, Мікола Маляўка, Алесь Сянкевіч і іншыя.
Дзяржа́ўная ўстано́ва адука́цыі «Мікала́еўшчынская сярэ́дняя шко́ла імя́ Яку́ба Ко́ласа» — сярэдняя навучальная ўстанова ў вёсцы Мікалаеўшчына Стаўбцоўскага раёна Мінскай вобласці.
Пад яго рэдакцыяй выйшлі трохтомная «Гісторыя швейцарскай літаратуры» , двухтомная «Гісторыя аўстрыйскай літаратуры стагоддзя» і першы том «Гісторыі літаратуры Германіі стагоддзя» .
Уладзімір Дзянісавіч Сядзельнік (30 лістапада 1935, в. Запясочча Тураўскага раёна, цяпер Жыткавіцкі раён — 13 снежня 2016, Масква) — літаратуразнавец-германіст, спецыялізаваўся на швейцарскай, аўстрыйскай і нямецкай літаратуры, доктар філалагічных навук, прафесар, член Саюза пісьменнікаў Расіі, Асацыяцыі перакладчыкаў, Саюза германістаў Расіі, Заслужаны работнік асветы РСФСР, галоўны навуковы супрацоўнік Інстытута сусветнай літаратуры імя А. М. Горкага.
Нафтаперапрацоўчая прамысловасць Беларусі — галіна паліўна-энергетычнага комплекса Рэспублікі Беларусь, якая спецыялізавана на выпуску маторнага масла і кацельна-пячнога паліва, прадуктаў хіміі і нафтахімічнай прамысловасці і інш.
У яго маёнтак уваходзілі драўляны панскі дом, касцёл, купальня, выкладзеная цэглай, плаціна, праз якую праходзіла дарога Шумячы — Мсціслаў, падземны таемны ход даўжынёй каля 70 м, шмат ворнай зямлі, выпасаў, лесу.
Спецыяльнае канструктарскае бюро заводу распрацавала прылады, што дагэтуль не выпускалі ў СССР: прылады механізавання машынаў ліцця пад ціскам у складзе робатаў і маніпулятараў, прылады механізавання абрубання і зачысткі, абсталяванне заліўкі чорных і каляровых стопкаў, аўтаматычныя фармовачныя лініі.
Гадавая магутнасць заводу склала 300 кавальска-прэсавых машынаў і 30 аўтаматычных ліній, што ўключалі: крывашыпна-каленныя чаканачныя прэсы і прэсы для халоднага выціскання металу, аўтаматы прэсавання і калібравання вырабаў з металапарашкоў, лістазгінальныя машыны з паваротнай балкай, прылады каляпрэсавага механізавання, лініі вытворчасці сетак са стальнага дроту.
18 ліпеня 1985 года Міністэрства станкабудаўнічай і інструментальнай прамысловасці СССР ухваліла Загад 298 аб стварэнні вытворчага аб’яднання «Кавліцмаш» на аснове 2 заводаў у Пінску: завода вузлоў ліцейных ліній і завода кавальска-прэсавых аўтаматычных ліній.
14 кастрычніка 1991 года Савет міністраў Рэспублікі Беларусь зацвердзіў Пастанову 385 аб перадачы прадпрыемства «Кавліцмаш» у распараджэнне Міністэрства прамысловасці Рэспублікі Беларусь.
Сярэдні ўзрост супрацоўнікаў знізіўся з 49 да 41 года за кошт маладых выпускнікоў 4 універсітэтаў Беларусі: Беларускага нацыянальнага тэхнічнага, Гомельскага дзяржаўнага тэхнічнага, Беларуска-Расійскага і Палескага дзяржаўнага .
«Кавліцмаш» асвоіў выпуск 94 найменняў вузлоў для самазвалаў «БелАЗ», з іх: 25 вузлоў для самазвалаў грузападымальнасцю 130—360 тонаў, 17 дэталяў і 18 вузлоў на цыліндры падвесак для самазвалаў грузападымальнасцю 30—45 тонаў.
Харыс асабліва адзначаў, што небяспечныя не толькі найбольш агрэсіўныя фундаменталісцкія формы рэлігіі, але і «ўмераная» рэлігійнасць, якая з'яўляецца, па сутнасці, першым крокам да таго ж фундаменталізму.
Згаджаючыся з тым, што рэлігія існавала на працягу чалавечай гісторыі ў сілу аб'ектыўных прычын — кагнітыўных установак чалавека, — Харыс сцвярджае, што чалавецтву пад сілу адмовіцца ад рэлігіі гэтак жа, як яно, з цягам гісторыі, адмовілася ад іншых састарэлых практык, такіх, як рабства.
Пазіцыя Дэнета некалькі адрозніваецца ад абсалютнага непрымання рэлігіі Харысам і Докінзам: Дэнет дапускае існаванне ў чалавека некаторых апрыёрных установак, якія з'яўляюцца для чалавека сакральнымі і прымаюцца на веру, але распаўсюджвае іх толькі на пытанні этыкі.
У 2006 годзе былі выдадзеныя «Ліст да хрысціянскай нацыі» Харыса, «Разбурэнне заклёну» філосафа Дэніэла Днета і «Бог як ілюзія» брытанскага этолога Рычарда Докінза, якая стала адным з галоўных бестселераў года ў ЗША; у 2007 годзе — «Бог не каханне» Крыстафера Хітчэнса і «Бог: няўдалая гіпотэза» Віктара Стэнджэра.
Новы атэізм — умоўная назва сістэмы поглядаў шэрагу навукоўцаў, філосафаў і грамадскіх дзеячаў, у аснове якой ляжаць ўяўленне аб рэлігіі як пра хваробу сучаснага грамадства, з якой трэба актыўна змагацца, і абвяржэнне базавых палажэнняў рэлігіі з дапамогай навуковага метаду.
Жыхары Альгера арганізуюць яркія святкаванні страснога тыдня, у першыя дні жніўня — масавыя рэлігійныя шэсці ў гонар Дзевы Марыі, падчас Новага года і дня ўнебаўзяцце Найсвяцейшай Дзевы Марыі — карнавал і феерверкі.
Паводле прагнозаў , да 2020 года энергетычная магутнасць ветраўстановак магла складаць 289 МВт, але с няздольнасцю канцэрна Белэнерга сплачваць рознцу прыватным уласнікам памж зяленым тарыфам генерацыяй на прыродным газе каля 4,55 центау ЗША, а таксама няздольнасцю існуючых станцый канцэрна эффектыўна следаваць на існуючых магутнасцях за генерацыяй на ВЭУ , дазвол на будаўнцва новых ВЭУ, працуючых па зялёнаму тарыфу быў скасаваны ў два с паловай разы, пачыная з 2018 года.
Па дзяржаўнай праграме да 2020 г. было прадугледжана стварэнне да 300 МВт магутнасцяў на ветраэнергаўстаноўках з выпрацоўкай да 500 млн кВт*г , на пачатак 2011 патэнцыял ветраэнергетыцы па гэтай жа дзяржаўнай праграме ў Белару быу ацэнены у 2,4 млрд кВт*ч з усталяванай магутнасцю 1,6 ГВт з каэфіцыентам выкарыстання ўсталяванай магутнасці каля 17 %.
Абсалютнай большасцю галасоў прадстаўнікоў вызначае кірункі дзейнасці, змяняе Статут, абірае старшыню, яго 1-га намесніка, Раду, Кантрольна-рэвізійную камісію і Камітэт па прафесійнай этыцы.
усебаковае садзейнічанне ажыццяўленню і рэалізацыі прынцыпаў свабоды слова і друку, пашырэнню інфармацыйнай прасторы, умацаванню прававой базы дзейнасці ўсіх бакоў інфармацыйнага працэсу;
Па здушэнні нацыянальна-вызваленчага паўстання 1863—1864 гадоў у 1864 годзе Мураўёў-Вешальнік з мэтай русіфікацыі зямель колішняга Вялікага Княства Літоўскага загадаў перайменаваць вуліцу ў Іванаўскую .
На судовым працэсе ў Мінску, каб выратаваць Ніну, Мікола Асіненка адмаўляў яе ўдзел у СБП, але тая заявіла, што была ў арганізацыі і хоча раздзяліць з сябрамі іх лёс: «Я была ў СБП і не адракаюся ад гэтага. Была і застаюся разам з маімі сябрамі».
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 12 населеных пунктаў: вёскі Давыдава, Дубрава, Зашчырына, Канчаны, Каралёва, Мотужы, Муквяціца, Нарушова, Савейкі, Сенькава, Урагава, Цеплюкі.
Згодна са сваім статутам, медаль уручаецца за пажыццёвыя заслугі ў працы дзеля здзяйснення ідэалаў Акта 25 сакавіка 1918 г., у тым ліку за даследаванні і папулярызацыю беларушчыны, здабыццё і ўмацаванне дзяржаўнай незалежнасці Беларусі, барацьбу за свабоду і дэмакратыю ў Беларусі.
Пасля паступіла ў настаўніцкую семінарыю ў Паставах: «У семінарыі мне адкрывалася столькі дагэтуль малавядомага, а то і невядомага, такога ж цікавага, узварушлівага для душы пра нашу Беларусь! У нас, аказваецца, была вартая захаплення гісторыя. Нас нікому не рыхтавалі прыслужваць. Немцам мы ніколі не прыслужвалі. Нас вучылі быць патрыётамі Беларусі».
З вяртаннем саветаў прыйшла і русіфікацыя, як успамінала Людміла Краснадубская: «Мяне, як і іншых навучэнцаў, зразумела, затурбавала, што мы нібыта не ў Беларусі вучыліся. Усяго і было беларускага, што ўрокі роднай мовы і літаратуры. Па-беларуску з намі размаўлялі толькі выкладчыкі гэтых прадметаў».
У Глыбоцкай педнавучальні далучылася да нелегальнай беларускай моладзевай арганізацыі Саюз беларускіх патрыётаў, якая планавала развіваць беларускую культуру: «Сваю таямніцу мне даверылі Васіль Мядзелец і Антон Фурс. Да хлопцаў гэтых я з дзяўчатамі часам заходзіла. Хлопцы неякі адкрылі мне, што сярод навучэнцаў ёсць такая арганізацыя — Саюз Беларускіх Патрыётаў. Растлумачылі, што ў яе чыста патрыятычныя, чыста культурна-асветныя задачы — трэба ж неяк процідзейнічаць той русіфікацыі, якая вядзецца ў навучальні. Вядома, я выказала згоду далучыцца».
У лютым 1947 года савецкія спецслужбы пачалі арышты ўдзельнікаў арганізацыі, да гэтага спрычынілася тое, што да пастаўскай групы СБП увайшоў афіцэр МДБ Алег Стахоўскі, які выдаваўшы сябе за ўдзельніка антысавецкай арганізацыі падштурхоўваў да тэрарызму.
Людміла Краснадубская была арыштаваная ў лютым 1947 г. і паводле артыкулу 63- КК БССР асуджаная на 10 гадоў пазбаўлення волі ў савецкіх канцлагерах з 5-гадовым тэрмінам пазбаўлення праў.
Пра навучанне ў польскіх школах Людміла Краснадубская пазней успамінала так: «Усё тут было прасякнута польскім духам. Я гэта адчула, хоць была тады зусім дзіцем. Такая тут была варожасць да ўсяго беларускага. За беларускае слова, сказанае на перапынку — на ўроку, ясная справа, размаўляць трэба было толькі па-польску — вучню запісвалі штраф 5 грошай, каб затым бацькі разлічваліся».
Але сям’я была вымушана вярнуцца ў Казахстан праз пераследы ўладаў: «Стала ясна, што ў Беларусі ў мяне няма ніякіх перспэктываў. Беларусь савецкая мяне цураецца, як непажаданага, варожага элементу».
Спосабы ўводу: кнопка , кнопка сілкавання, крыжавіна , кнопкі дзеянняў , бакавыя кнопкі , 2 аналагавых сцікаў, кнопкі і , кнопкі рэгулявання гучнасці ; таксама ёмісты сэнсарны экран і задняя сенсарны панэль з -.
У лістападзе 2011 года на канферэнцыі 2011 былі раскрыты падрабязнасці — камплекту сродкаў распрацоўкі для стварэнне дадаткаў і гульняў для , , , і іншых будучых прылад, прызначаны для незалежных распрацоўшчыкаў.
На пачатку жніўня 2011 года кампанія «» бясплатна надала некаторым незалежным распрацоўшчыкам, а ў сярэдзіне жніўня таго ж года аб’яўлена афіцыйная цана на « » для распрацоўкі гульняў для « » — 1 900 еўра, калі такія камплекты для 2 і 3 каштавалі каля 20 000 еўра, а для — 15 000 еўра.
У 1522 годзе іспанскі кароль Карл прызначыў Картэса генерал-капітанам і губернатарам заваяваных земляў, да таго ж зрабіўшы яго буйнейшым землеўладальнікам; але ўжо ў 1528 з Іспаніі прыбыла аўдыенсія — адміністрацыйны каланіяльны орган, падпарадкаваны непасрэдна каралю.
Бацькі мелі кавалак зямлі і былі заможнымі, таму пасля савецкай акупацыі ў верасні 1939 г. яны ўважаліся за «кулакоў»: на сям'ю абрынуліся вялізныя падаткі, а бацька быў на нейкі час арыштаваны.
Пачатковую адукацыю Лідзія Мельнік атрымала ў савецкай вясковай школе, пра што ўспамінала так: «Нярэдка ў школу завітвалі правяральшчыкі, упаўнаважаныя. Перад імі настаўнікі наагул стараліся і прозвішча майго не называць, а калі іншы раз без гэтага нельга было, то якія позіркі я заўважала на сабе, як выразна пераглядваліся між сабой дарослыя».
Лідзія Мельнік скончыла сёмы класы, вытрымала экзамены і паступіла ў першую падрыхтоўчую клясу Глыбоцкай прагімназіі, якая толькі што адчынілася: «І ў школе ў Дзісне, і ў прагімназіі, дзе я змагла правучыцца толькі год, я па-сапраўднаму адчула, што я беларуска, жыву ў Беларусі, што ў маёй Радзімы даўнія карані, у нас багатая спадчына. Я толькі ўваходзіла ў жыццё, а ўжо ўва мне абуджаўся — кажучы словамі Максіма Багдановіча — «за краіну радзімую жах».