polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Кодэкс Гертруды (таксама вядомы як Кодэкс Эгберта, Кодэкс Трыра або Малітоўнік Гертруды) — ілюмінаваны рукапіс, напісаны ў Сярэдневякоўі, які захоўваецца ў муніцыпальным музеі горада Чывідале, Італія.
Для перабудовы завода і арганізацыі вытворчасці паравозаў Аманда Струвэ запрасіў у кампаньёны свайго брата Густава Струвэ — інжынера, выдатнага спецыяліста па будаўніцтве ваенных аб'ектаў і для фінансавай падтрымкі — маскоўскага купца 1-й гільдыі А. І.
тэхнолаг, Якаўлеў Канстанцін Канстанцінавіч, дырэктар, Архіпенка Іван Іванавіч, Грыднеў Міхаіл Іванавіч, Шадрын Аляксандр Васільевіч, Сцяпанаў Аляксей Пятровіч, Ільяшэвіч Валянцін Аляксандравіч, Горын Яўген Фёдаравіч, Халадзілін Ігар Аляксандравіч, інжынеры Каломенскага паравоззабудоўчага завода, — за распрацоўку і асваенне паточнага метаду вытворчасці ў паравозабудоўлі сталі лаўрэатамі Сталінскай прэміі за выдатныя вынаходкі і карэнныя ўдасканаленні метадаў вытворчай працы за 1948 год.
У 2000-х гг. завод пачаў выпуск цеплавозаў ТЭП70БС , якія адрозніваюцца ад ТЭП70 перш за ўсё кузавам, магчымасцю энергазабеспячэння пасажырскага складу напругай 3 кВ і мікрапрацэсарнай сістэмай кіравання, і электравозаў пастаяннага току ЭП2К.
Таксама выпушчаныя 26 цеплавозаў ТЭП70У, уніфікаваных з ТЭП70БС, але маючых стары галоўны генератар ад ТЭП70, гэта значыць без энергазабеспячэння складу, і 12 двухсекцыйных грузавых цеплавозаў 2ТЭ70, якія маюць ўзмоцнены кузаў з межсекцыйным пераходам і поосное рэгуляванне сілы цягі.
Пасажырскія цеплавозы ТЭП60 і ТЭП70 выконваюць ільвіную долю пасажырскіх перавозак па неэлектрыфікаваных лініях у Расіі, на Украіне і ў Беларусі, а таксама эксплуатуюцца ў Казахстане.
Былі выпушчаныя два ТЭП80 — самых хуткасных у свеце пасажырскіх цеплавоза з арыгінальным экіпажам, два ЭП200 — хуткасных пасажырскіх электравозы пераменнага току з вентыльным цягавым прывадам на савецкай элементнай базе.
У цяперашні час асноўныя напрамкі дзейнасці прадпрыемства: праектаванне, вытворчасць і абслугоўванне дызеляў і дызель-генератараў для цеплавозаў, электрастанцый, вялікагрузных самазвалаў, судоў) і лакаматываў.
На заводзе ў Каломне пабудаваныя: першы рускі трохвосевы паравоз серыі Т , які стаў першым лакаматывам і для самога завода, першае ў свеце судна з дызельнай усталёўкай — буксір «Каломенскі дызель» , першы двухтактный ПДП-дызель сістэмы Карэйва і першы ў свеце серыйны цеплавоз Ээл.
Гэта было магчыма дзякуючы матрылакальнай сістэме, распаўсюджанай сярод іракезаў, калі мужчына быў вымушаны сяліцца сярод сваякоў жонкі, таму пераход ад аднога племені да іншага лічыўся звычайным.
Акрамя чыгуначнікаў і жывёлаводаў на поўдзень ад чыгуначных шляхоў развіўся значны чайнатаўн, а на ўсход быў сад, які быў вядомы як Кітайскае ранча (цяпер на гэтай зямлі месціцца гарадскі парк і гандлёва-выставачны цэнтр).
Вырабляюцца метадам парашковай металургіі з кампазіцыйнага сплаву 5/217 і характарызуюцца высокімі магнітнымі ўласцівасцямі, выдатнай каразійнай устойлівасцю і добрай стабільнасцю параметраў пры тэмпературах да 350 , што забяспечвае ім перавагі на высокіх тэмпературах перад магніты
Да іх пераваг можна аднесці высокую тэмпературную стабільнасць у інтэрвале тэмператур да 550 , высокую часовую стабільнасць параметраў у спалучэнні з вялікай велічынёй коэрцитивной сілы, добрую каразійную ўстойлівасць.
Годнасцю магнитопластов з'яўляецца магчымасць атрымання складаных формаў вырабаў з высокай дакладнасцю памераў, а таксама высокая каразійная ўстойлівасць ў спалучэнні з вялікай велічынёй удзельнага супраціўлення і малай вагай.
Магніты з кампазіцыйнага матэрыялу маюць параўнальна са спеченными некалькі больш нізкія ўласцівасці, але не патрабуюць гальванічных пакрыццяў, лёгка апрацоўваюцца механічна, часцяком маюць прыгожы знешні выгляд афарбаваны ў розныя колеры.
Замяшчэнне ў складзе магнетыта часткі аксіду двухвалентнага жалеза на аксід кобальту пры сінтэзе ферыту па керамічнай тэхналогіі прывяла да стварэння цвёрдага раствора кобальтого і жалезнага ферытаў.
Барыевыя ферыты паступова мадыфікаваліся ў стронцыевыя, так як апошнія апынуліся больш тэхналагічнымі (не патрабавалі вельмі дакладнага рэгулявання тэмпературы спякання і экалагічна былі больш бяспечнымі).
У складзе ферытавых магнітаў змяшчаецца 85-90 % аксіду жалеза, які з'яўляецца адыходам металургічнай галіны (з ўстаноўкі рэгенерацыі травільных хларыдных раствораў Рутнера), што значна зрабіць таннейшым вытворчасць.
Легаванне такі сталі вальфрамам і хромам да 3 %, а пазней кобальтам да 6 % сумесна з хромам да 6 % дазволіла доктару Хонда з Тохокского універсітэта стварыць новы тып сталі — КЅ — з высокай намагнічанасць і значнай коэрцитивной сілай.
У 1930 годзе быў дасягнуты якасны скачок у атрыманні новай мікраструктуру цвярдзеючых сплаваў, і ў 1932 годзе за кошт легіравання сталі нікелем, алюмініем і меддзю доктар Г Міскіма атрымаў сталь МК.
Ўласцівасці магніта вызначаюцца характарыстыкамі размагничивающего ўчастка завесы магнітнага гістарэзісу матэрыялу магніта: чым вышэй рэшткавы індукцыя і кээрцытыўная сіла , тым вышэй намагнічанасць і стабільнасць магніта.
Асноўныя творы: «Жнівень» , «Сакавік» , «Шэры дзень» , «Зіма. Замяло» , «Яблані цвітуць» , «Ранняя вясна» , «Восеньская мелодыя» , «Растае снег» , «Пара веснавая» , «Веснавыя воды» , «Пяшчотная вясна» , «Ціхая ноч» , «Ветраны дзень» , а таксама «На Слонімшчыне», «Кастрычнік», «Калгасныя сажалкі», «Квітнеючы май», «Тарфяны масіў», «Наступ на балоты», «Дэпо», «Будаўніцтва калійнага камбіната», «Першынцы Салігорска», «Верасень. Надвячорак», «Надышоў красавік» і інш.
У выпадку мяккіх матэрыялаў адтуліна пад шуруп альбо зусім не свідруецца, альбо свідруецца дыяметрам, які складаюе 70 % ад дыяметра шурупа; у выпадку цвёрдых — вельмі пажадана папярэдняе свідраванне адтуліны на ўсю даўжыню крапежнага вырабы з запасам.
«Цела» дазваляе шурупу прыціскаць дэталь таўшчынёй у даўжыню цела да іншай дэталі, тады як самарэз без цела і папярэдняга свідравання толькі прашывае абедзве дэталі, патрабуючы папярэдняга сціску дэталяў.
Шрубы таксама падзяляюцца на катэгорыі паводле тыпа разьбы стрыжня, пры гэтым падраздзяленне ідзе паводле дыяметра разьбы, колькасці заходаў, кроку разьбы і, нарэшце, па велічыні вугла, які ўтвараецца пры вяршыні профілю.
Выбар самарэза, шурупа або іншага вырабу з галоўкай таго ці іншага тыпу залежыць ад працэдуры мантажу, яе асаблівасцяў, якія выкарыстоўваюцца пры гэтым камплектуючых, а таксама ад якасці і характарыстык злучаных шурупамі матэрыялаў.
Абгон — цягнік, які прыбыў на станцыю, абганяецца іншым спадарожным, больш тэрміновым, цягніком; як правіла, абганяемы цягнік — грузавы, абганяючы — пасажырскі, альбо абганяемы — пасажырскі, абганяюць — хуткі.
На раз'ездах звычайна бывае пасажырскі будынак, сумешчаны з памяшканнем дзяжурнага па станцыі, платформы з пешаходнымі пераходамі для пасадкі-высадкі пасажыраў, прылады СЦБ і сувязі, стрелочные пасты, жылыя будынкі.
Вартасцямі папярочных раз'ездаў з'яўляюцца невялікая па даўжыні станцыйная пляцоўка, кампактнасць ў кіраванні, усе шляхі абязлічанага выкарыстання ; недахопамі — немагчымасць ажыццявіць безупыннае скрыжаванне цягнікоў.
Ф. Паскевічу ў пачатку 1840-х гг.: нібыта палкаводзец, які ваяваў раней на «рэальным Каўказе», ацаніў каларыт тагачаснай паўночна-ўсходняй ускраіны Гомеля, што абумовіла пераасэнсаванне ім гомельскіх рэалій з прыбярэжнымі ярамі і адхіламі, якія нагадвалі яму «каўказскія цясніны ў мініяцюры».
У 19 стагоддзі на прыбярэжных рвах і адхілах Дзядно, Цыганскі яр, Валатаўскі спуск густа размяшчаліся хаціны, мазанкі і нават звычайныя пячоры, у якіх жылі рыбакі, прачкі, бедныя рамеснікі.
У 1910—11 на сродкі Вольнага пажарнага таварыства тут была разбіта плошча і збудаваны трэк для велагонак , зімой заліваўся каток , былі пабудаваныя дэпо з вялікай пажарнай каланчой, казармы для служыцеляў, летні тэатр з адкрытай сцэнай, ратонда для аркестра, буфет.
Улічваючы працягласць каўказскай вайны 1817—1864 гг. і пастаяннага інфармацыйнага рэзанансу вакол яе, цалкам магчыма дапусціць, што гомельская мясцовасць была метафарычна пераасэнсована як Каўказ пад уплывам доўгі час няспыннай плыні інфармацыі пра азначаны канфлікт і яго наступствы.
Апісанне зямельных граніц у «Рэестры рэвізіі гаспадарскай Гомельскай воласці» 1560 г. не дае адназначнага адказу аб уласніцкай прыналежнасці будучага гомельскага Каўказа — мясцовасць знаходзілася або сярод «грунтоў» вёскі Ваўковічы, або адносілася да «грунту мест и застенков местских» Гомеля.
Меркаванне паэта Д. Новікава аб імавернасці старабалцкіх паралеляў назвы гомельскага Каўказа варта лічыць беспадстаўным, пакуль не знаходзіцца сведчанняў існавання адпаведнага тапоніма ў наваколлі Гомеля раней за ХІХ ст.
У 2001 годзе актывісты кіравальнай партыі БДП мітынгавалі побач з амерыканскім консульствам у Мумбаі з плакатам «Містар Прэзідэнт, не рабіце памылкі. Індыйцы — не коткі, індыйцы — ільвы», патрабуючы прыбраць котку з афіцыйнага сайта Белага дома.
Прадстаўнікі прэс-службы Белага дома тлумачылі параўнальна малую колькасць фатаграфій Індыі тым, што яе вельмі складана злавіць для фатаграфавання, «амаль гэтак жа складана, як », і тым, што яна замкнута і не любіць знаходзіцца ў цэнтры ўвагі.
Паводле дадзеных афіцыйнага сайта Белага дома, котка была названа не ў гонар краіны ці тушы, а ў гонар бейсбольнага гульца Рубена Сьера «Эль Індыя», у той час, калі ён гуляў у камандзе , якая належала Бушу.
Прадстаўнік прэс-службы Лоры Буш на пытанне, навошта котцы трэба другое імя, адказвала што «Гэта Тэхас, тут ва ўсіх ёсць мянушкі. Губернатар усім дае мянушкі, нават сваёй котцы».
Маладзейшага рудага ката Эрні , названага так у гонар Эрнэста Хэмінгуэя, Буш з сабой не ўзяў, адправіўшы яго ў Брэнтвуд сябрам сям’і, бо Эрні драпаў мэблю і Буш асцерагаўся за каштоўную абстаноўку Белага дома.
Рамантычнае каханне — гэта тэрмін, але звычайна прымаецца як вызначэнне, што дазваляе вылучыць моманты і сітуацыі ў інтымных адносінах, калі адзін з удзельнікаў гэтых адносін уносіць свой маральны ўнёсак у іх.
Псіхолаг Чарлз Ліндхольм вызначыў падобнае каханне, як «…моцная цяга, якая складаецца з ідэалізацыі іншых, у тым ліку і ў эратычным кантэксце, з чаканнем захавання гэтай выявы ў будучыні».
Гісторыкі мяркуюць, што фактычнае англійскае слова «раман» развілося з народнага прыслоўя ў французскай мове і азначае «аповед у вершах»—маецца на ўвазе стыль гаворкі, пісьма і мастацтваў у элітных класах тагачасных навучальных устаноў.
Яна піша: «Калі маладыя жанчыны Поўначы выходзілі замуж, яны рабілі гэта без ілюзій кахання і рамантыкі. Яны дзеялі ў рамках размнажэння і падтрыманні чысціні крыві па фінансавых, прафесійных, а часам і палітычным зацікаўленасцям».
Дэвід Р. Шамвей, у сваёй кнізе Рамантыка, інтым і крызіс шлюбу, сцвярджае, што дыскурс інтымнасці паўстаў у апошняй траціне 20-га стагоддзя і што гэты дыскурс быў у стане вытлумачыць, як працуюць шлюб і іншыя адносіны.
У кантэксце рамантычных любоўных адносін, рамантычнае каханне, зазвычай, мае на ўвазе выраз рамантычных пачуццяў ці глыбокага і моцнага эмацыйнага жадання злучыцца з іншым чалавекам непасрэдна ці рамантычна.
Слова рамантыка распрацавана на грунце іншых значэнняў у іншых мовах, прыкладам, іспанскіх і італьянскіх вызначэнняў «авантурны» і «жарсны» пачатку стагоддзя, часам улучаючы значэнні «раман» ці «ідэалістычная якасць».
Як было адзначана вышэй, калыскай пяцідзясятніцтва з’яўлялася місія Сеймура на Азура-стрыт, але ў развіцці славянскага пяцідзясятніцтва галоўную ролю сыгралі муж і жонка Браўны Роберт Аляксандр і Мэры Бэрджэс, якія ўзначальвалі арганізаваную імі царкву «Радасная вестка» ў Нью-Ёрку.
У амерыканскім хрысціянскім выданні « » пра той факт ёсць наступная інфармацыя: Госпад паклікаў яго вярнуцца ў вёску, дзе ён нарадзіўся, размешчаную ў той частцы Польшчы, якая вядома як Беларусь, каб расказаць людзям пра Ісуса".
На гэтым служэнні студэнтка школы Агнэса Озман, паверыла ў сваё місіянерскае пакліканне і пажадала атрымаць духоўную сілу, падышла да выкладчыка Чарлза Пархема і папрасіла ўскласці на яе рукі, каб яна магла прыняць хрышчэнне Духам Святым са знакам іншых моў.
Пазней ён так апісаў гэты выпадак: «Ледзь я прамовіў тры тузіны фраз, як слава сышла на яе, ззянне як быццам атачыла яе галаву і твар, і яна пачала гаварыць на кітайскай мове і не магла казаць па-англійску тры дні».
На паўночным захадзе ключавую ролю ў станаўленні пяцідзясятніцкага руху сыграў Станіслаў Нядзвецкі, які нарадзіўся ў Радашковічах у 1890 годзе, але ў пачатку стагоддзя эканамічныя праблемы на радзіме вымусілі будучага пастара шукаць сабе працу па-за межамі Расійскай імперыі.
Але ў адзін дзень Станіслаў Нядзвецкі паўдзельнічаў у сварцы на другім паверсе аднаго з рэстаранаў, якая перарасла ў бойку, у якой Станіслаў ударыў аднаго са сваіх апанентаў, які паляцеў з лесвіцы ды моцна ўдарыўся галавой.
Такім чынам, тады яшчэ маладым Станіславам Нядзвецкім зацікавілася паліцыя і перад ім паўстаў выбар: альбо застацца ды сесці ў турму, альбо, нягледзячы на асабістае нежаданне, з’ехаць у эміграцыю.
Тады частка абшчын на чале з кіраўніцтвам Царквы ХВЕ у 1945 годзе увайшла ў зарэгістраваны Саюз евангельскіх хрысціян баптыстаў са згодай адмовіцца ад «гаварэння на іншых мовах».
Пяцідзясятнікі лічаць, што ёсць дар маўлення на іншых мовах, які выяўляецца ў міжвольным маўленні на замежных мовах падчас евангелізацый, таксама як і дар праракавання, але ёсць таксама і малітва Святым Духам, якая ёсць маўленне на мовах «анёльскіх» .
Пяцідзясятнікі надаюць асобае значэнне хрышчэнню Святым Духам кожнага верніка, разумеючы яго як адменнае духоўнае перажыванне, што нярэдка суправаджаецца рознымі эмоцыямі, у момант якога на адроджанага верніка сыходзіць сіла Святога Духу.
Тое, што адбывалася на сходах пяцідзясятніцкіх прапаведнікаў было ўспрынята як дзеянні сатаны, і, як рэакцыя, сябры шэрагу пратэстанцкіх цэркваў у 1910 годзе склалі «Берлінскую дэкларацыю», у якой гаварылася, што пяцідзясятніцкі рух мае паходжанне не ад Бога, а ад д’ябла.
У 30-х гадах Дэвід Дзю Плесі сустрэўся з адным вядомым прапаведнікам-пяцідзесятнікам Смітам Віглсвартам, які сказаў яму, што магутнае абуджэнне, злучанае з выліваннем Духу Святога, неўзабаве наведае традыцыйныя цэрквы, і яму трэба ў ім удзельнічаць.
Яе ідэйныя вытокі ляжаць у рэлігійна-філасофскім руху рывайвялізму , які паўстаў у стагоддзі сярод паслядоўнікаў шэрагу пратэстанцкіх цэркваў ЗША, Англіі і іншых краін, і ў развітым у яго рамках «Руху святасці» .
Некаторыя пяцідзясятнікі пільнуюцца дактрыны «непярэчання злу» і не бяруць у рукі зброю ні пры якіх умовах (як яны лічаць, падобна Хрысту і апосталам, якія памерлі пакутніцкай смерцю, не ўжываючы якіх-небудзь сілавых метадаў абароны).
Першыя паслядоўнікі пяцідзясятніцкага руху з’явіліся ў 1920-я гады ў Заходняй Беларусі на тэрыторыі Палескага ваяводства ў выніку дзейнасці замежных місіянераў і рээмігрантаў з ЗША.
На працягу ўсяго часу свайго існавання важны бок пяцідзясятніцкага багаслоўя складае «навука аб набожнасці», якая клічыць паслядоўнікаў да справядлівага жыцця паводле Святога пісання: да адмовы ад алкаголю, курэння, наркотыкаў, азартных гульняў, да маральнасці ў пытаннях сям’і і шлюбу, працавітасці.
Па вяртанні ён выявіў, што студэнты школы, незалежна адзін ад аднаго чытаючы кнігу Дзей, прыйшлі да адной і той жа высновы: у пяці выпадках, апісаных у Дзеях, калі хрышчэнне ажыццявілі ўпершыню, зафіксавана гаварэнне на мовах:
Хрысціяне пяцідзясятніцкіх дэнамінацый вераць, што Дух Святой таксама дае дары слова мудрасці, слова ведаў, веры, вылячэнні, дзіву тварэння, прароцтвы, адрозніванні духаў, вытлумачэнні моў, паводле Бібліі1 Ліст Карынфянам.
Акрамя таго, сярод хрысціян рознага кірунку, нярэдка сустракаюцца паслядоўнікі вучэння пра адзінасць Бога (Коратка: Бог Айцец, Бог Сын, Бог Дух Святы — не ёсць тры розных асобы, а адзін Бог, які з’явіўся ў целы, у асобе Ісуса Хрыста. Матфея 1:20, 1-е Цімафея 3:16)).
Вікікрыніцы — свабодная бібліятэка — праект некамерцыйнага фонду «Вікімедыя», які мае мэтай стварэнне пастаянна папаўняемай бібліятэкі свабодна распаўсюджваных тэкстаў на ўсіх магчымых мовах.
Гістарычна выкарыстанне сіметрыі ў фізіцы прасочваецца са старажытнасці, але найбольш рэвалюцыйным для фізікі ў цэлым, мабыць, стала ўжыванне такога прынцыпу сіметрыі, як прынцып адноснасці , які стаў затым як бы ўзорам для ўвядзення і выкарыстання ў тэарытычнай фізіцы іншых прынцыпаў сіметрыі (першым з якіх стаў, відаць, прынцып агульнай каварыянтнасці, які з’яўляюцца дастаткова прамым пашырэннем прынцыпу адноснасці і які прывёў да агульнай тэорыі адноснасці Эйнштэйна).
Набыў вядомасць дзякуючы даследаванням дацкіх балотных людзей, такіх як чалавек з Толунда і чалавек з Гробала — муміфікаваных парэшткаў людзей жалезнага і бронзавага вякоў, знойдзеных захаванымі ў тарфяніках.
За першыя 24 гадзіны « » атрымала аўдыторыю звыш 20 млн чалавек на радыёстанцыях і была загружана больш за 100 тыс. раз на тэрыторыі Злучаных Штатаў, папярэдне акупаваўшы першыя радкі ў онлайн-краме .
Праз дзень з моманту рэлізу песня была праслухана больш за 7.9 мільёнаў разоў па ўсім свеце ў сэрвісе струменевых праслухванняў , адпаведна заняўшы першае месца ў сусветным рэйтынгу праслухоўванняў.
" " згадаў, што спявачка адмовілася ад ладу амерыканскай мілай дзяўчынкі, запісаўшы палову альбома пра вядомых людзей, з якімі яна канфліктавала, і палову пра каханага, які яе ад гэтых канфліктаў адцягваў.
Альбом узначаліў шматлікія хіт-парады, сярод якіх Вялікабрытанія, Новая Зеландыя, Канада, Аўстралія, Нідэрланды і Ірландыя, дасягнуў 2 ступені ў Германіі і 3 — у Японіі.
У жніўні 2017 года Тэйлар Свіфт выдаліла ўсе запісы з сваіх сацыяльных сетак, а 23 жніўня абвясціла, што рэліз яе шостага студзійнага альбома «» адбудзецца 10 лістапада 2017 года.
На гэтых мерапрыемствах у агульнай колькасці апынуліся 500 фанатаў, якія, акрамя магчымасці пачуць усе песні загадзя, гутарылі са спявачкай, атрымоўвалі ад яе інфармацыю наконт стварэння альбома і фатаграфаваліся з ёй.
Над альбомам разам са спявачкай працавалі Джэк Антонаф, Макс Марцін, Шалбэк, Алі Паямі, Эдвард Крыстафер Шыран, Найвэдзіус Уілбер, Оскар Гёрас, Оскар Холтар і .
Трэк дасягнуў 4 месца ў галоўным хіт-парадзе ЗША «» 100, стаў #3 у Аўстраліі, дзе мае плацінавую сертыфікацыю, #7 у Вялікабрытаніі і Канадзе, дзе мае залатую сертыфікацыю.
Праз тое, што пласцінка выклікала велізарны ажыятаж, сервер некаторы час быў перагружаны, спрабуючы забяспечыць новым альбомам спявачкі больш за 800 000 чалавек, што прывяло да ўзнікнення тэхнічных непаладак.
Ён дасягнуў 13 месца ў ЗША, апынуўся на 9 радку ў Аўстраліі і Канадзе, а таксама на 15 пазіцыі у Вялікабрытаніі; 7 снежня было абвешчана, што песня стане паўнапраўным сінглам у Вялікабрытаніі.
У 1936 годзе пры штабе Квантунскай арміі быў створаны атрад «Асана» (узброенае падраздзяленне з белаэмігрантаў, якія прайшлі ваенную падрыхтоўку, пад камандаваннем японскага палкоўніка Асано, прызначаны для ўдзелу ў распараджэнні разведвальна-дыверсійнай дзейнасці і ваенных дзеянняў супраць СССР).
Акрамя таго, у 1936 годзе начальнік штаба Квантунскай арміі генерал Акамура выклікаў да сябе атамана Р. М. Сямёнава, якому даручыў весці разведку ў Забайкаллі і МНР, а таксама пачаць ваенную падрыхтоўку манголаў, якія былі ў распараджэнні.
У 1941 годзе, пасля пачатку Вялікай Айчыннай вайны, Квантунская армія згодна з зацверджаным японскім камандаваннем планам «Кантакуэн» разгарнулася на маньчжурскай граніцы і ў Карэі, чакаючы зручнага моманту для пачатку баявых дзеянняў супраць СССР у залежнасці ад сітуацыі на савецка-германскім фронце.
Аднак, асноўная частка ваеннай тэхнікі была распрацаваная ў 1930-я гады і да канца Другой сусветнай вайны істотна састарэла, а ў сувязі з абмежаванасцю людскіх рэсурсаў Японіі да 50 % асабовага склада сухапутных часцей было набрана з прызыўнікоў малодшых узростаў, якія не мелі дастатковай ваеннай падрыхтоўкі, і абмежавана прыдатных рэзервістаў старэйшага ўзросту.
Да 9 жніўня 1945 года Квантунская армія мела ў сваім складзе: 1-ы фронт , 3-і фронт , 17-ы фронт , асобную 4-ю армію, 2-ю і 5-ю паветраныя арміі і Сунгарыйскую ваенную флатылію.
Сфарміравана ў 1931 годзе на базе гарнізона Квантунскай вобласці (на паўднёва-заходнім ускрайку Ляадунскага паўвострава — Квантунскім паўвостраве, права на выкарыстанне якога Японія атрымала па ўмовах Портсмуцкага мірнага дагавора 1905 года пасля паражэння Расіі ў Руска-японскай вайне) з мэтай падрыхтоўкі агрэсіі супраць Кітая, СССР і Манголіі.
18 верасня 1931 года Квантунская армія атакавала Кітай і да пачатку 1932 года акупавала яго паўночна-ўсходнюю частку — Маньчжурыю, пасля чаго ажыццяўляла ваенную падтрымку створанай 9 сакавіка 1932 года марыянетачнай дзяржавы Маньчжоу-го: уварвалася ў кітайскую правінцыю Жэхэ і дайшла да Вялікай сцяны.
Апроч праблем са стадыёнам у Куйёнге (дзе, апроч іншага, існаваў нахіл глебы, з-за якога гульцам на адным боку галоўнага корта даводзілася пры выйсці да сеткі даслоўна падымацца ў гару), на папулярнасць Адкрытага чэмпіянату Аўстраліі пад канец 1970-х і пачатку 1980-х гадоў адмоўна ўплывала прафесіяналізацыя тэніса.
Крыс Эверт прапусціла гэты турнір шэсць разоў падрад на піку кар'еры, Марціна Наўрацілава — чатыры разы; Бёрн Борг аніразу не прыняў удзелы ў Адкрытым чэмпіянаце Аўстраліі пасля 1974, а Джымі Конарс пасля 1975 года.
У выніку пераможцамі Адкрытага чэмпіянату Аўстраліі рабіліся гульцы, якія ні на адным іншым турніры Вялікага шлема не маглі б прэтэндаваць на перамогу: у жаночым адзінкавым разрадзе ў 1978 годзе перамагла Крыс О'Ніл, а ў 1979 годзе Барбара Джордан, у мужчынскім адзінкавым разрадзе ў 1980 годзе быў першым Браян Цічэр.
Адкрыты чэмпіянат Аўстраліі па тэнісу — адзін з чатырох турніраў Вялікага шлема, цяпер які праводзіцца ў аўстралійскім горадзе Мельбурн на кортах мясцовага спартыўнага комплексу «Мельбурн Парк».
Асноўныя сеткі спаборніцтва традыцыйна праводзяць у двухтыднёвы адрэзак у канцы студзеня — пачатку лютага, выяўляючы пераможцаў у дзевяці разрадах: у пяці — у дарослых і чатырох — у старшых юніёраў.
Пры гэтым, да 1970-х гадоў, калі былі знойдзены першыя рэшткі афарскага аўстралапітэка, было шырока распаўсюджана меркаванне, што павелічэнне аб’ёму мозгу папярэднічае пераходу да хады на дзвюх нагах.
Звязана гэта было з тым, што самыя старажытныя рэшткі прадстаўнікоў трыбы валодалі дастаткова вялікім мозгам (напрыклад, у - 1470, , рэшткі якога былі знойдзены за некалькі гадоў да адкрыцця астанкаў самкі афарскага аўстралапітэка, якую назвалі Люсі, валодаў мозгам аб’ёмам ~800 см³).
Падчас трэцяга палявога сезона ў 1975 годзе было знойдзена некалькі добра захаўшыхся сківіц з зубамі, а затым — групавое пахаванне як мінімум 13 асобін аўстралапітэка , уключаючы дарослых, падлеткаў і дзяцей.
Знаходка дала новыя сведчанні прамахаджэння аўстралапітэкаў і выявіла чалавекападобныя рысы ў анатоміі зубоў і сківіц у спалучэнні з надзвычай прымітыўным будовай астатніх частак чэрапа і мозгам, параўнальным па аб’ёме з мозгам шымпанзэ.
Першыя знаходкі парэшткаў афарскага аўстралапітэка былі зробленыя недалёка ад эфіёпскага паселішча Хадар Міжнароднай афарской даследчай экспедыцыяй пад кіраўніцтвам Морыса Тайеба і Дональда Джохансана.
У сезоне 1976 года далі новы выкапнёвы матэрыял раскопкі, якія доўжыліся на ўчастку 333, таксама знойдзены адзін з лепшых вядомых узораў сківіц аўстралапітэка на новым участку на процілеглым беразе ракі Аваш.
Аднак ёсць здагадкі, што гэтыя аўстралапітэкі жылі пераважна на дрэвах (пацверджанне гэтаму — анатамічны будынак рук , ног і плячэй, які дазваляў ім з лёгкасцю хапацца за галіны і лазіць па дрэвах).
У лютым 1992 года ў Хадары групай Джохансана зроблена некалькі прыкметных знаходак: фрагменты шкілета, уключаючы лепшыя вядомыя ўзоры локцевай косткі і костак прыдалоння аўстралапітэка і практычна поўны чэрап дарослага самца .
Пад яго кіраўніцтвам і пры непасрэдным удзеле выканана шырокая праграма даследаванняў цеплаабмену ў аднафазных і двухфазны патокаў пры дакрытычных і звышкрытычных параметрах, а таксама пры фазавых ператварэннях хімічна рэагавальнагу чатырвокісу азоту — новага тыпу цепланосбіта і працоўнага цела атамных электрастанцый.
Ліпень-жнівень 1917 года — перыяд адзінаўладдзя, які пачаўся згортваннем рэжыму «двоеўладдзя» пасля ліпеньскіх падзей, калі, дзякуючы жорсткім метадам, Часоваму ўраду ўдалося на некалькі месяцаў адціснуць Саветы, і які завяршыўся «карнілаўшчынай».
Для гэтага перыяду характэрна фарміраванне аўтарытарнага рэжыму з засяроджваннем ўсей улады ў міністра-старшыні Часовага ўрада А. Ф. Керанскага, які згарнуў курс на дэмакратызацыю грамадскага ладу шляхам узмацнення карных функцый дзяржавы.