polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
У гэтай пастанове прадугледжвалася арганізацыя вышэйшай навучальнай установы з 4-х факультэтаў: гістарычнага, філалагічнага, біялагічнага і медыцынскага; перадача ў распараджэнне Універсітэта памяшканняў; стваралася камісія, якая павінна была выканаць пастаўлены план работ да 1 кастрычніка 1945 г.; сабраць прафесійны выкладчыцкі калектыў і абвясціць з 20 ліпеня 1945 г. набор студэнтаў .
Такім чынам, закарпатцы, якія жадалі атрымаць вышэйшую адукацыю, у большасці сваёй вучыліся ва ўніверсітэтах Прагі, Брно, Браціславы, Вены, Будапешта, Рыма і іншых гарадоў Еўропы.
Менавіта таму ЦК КПЗУ і НРЗУ звярнуліся ў цэнтральныя кіруючыя органы УССР (хоць дэ-юрэ Закарпацце яшчэ не ўваходзіла ў яе склад, але фактычна ўсе пытанні вырашаліся ў Маскве ці Кіеве).
Зварот не застаўся без увагі, і 18 кастрычніка 1945 г. ЦК КП У і Савет Народных Камісараў УССР прынялі сумесную пастанову «Аб адкрыцці дзяржаўнага ўніверсітэта ў г. Ужгарадзе».
24 снежня 1919 г. ў вырашэнні аўтаномнай дырэкторыі Падкарпацкай Русі было зафіксавана аб неабходнасці заснавання ў Ужгарадзе «рускага універсітэта», на якім павінны былі б дзейнічаць 3 факультэты: філасофскі, юрыдычны і тэалагічны.
У 1964 г. стварылі мужчынскую капэлу выкладчыкаў і супрацоўнікаў «Боян», у тым жа годзе ў с. Камяніца на маляўнічых схілах горнага хрыбта Сенаторыя быў пабудаваны спартыўна-аздараўленчы лагер «Іскра».
Больш за 30 супрацоўнікаў маюць ганаровыя званні Украіны, у прыватнасці — членаў-карэспандэнтаў, заслужаных дзеячаў навукі і тэхнікі, работнікаў народнай адукацыі, лекараў, вынаходнікаў і журналістаў.
Навучанне ва ўніверсітэце ў асноўным праводзілі спецыялісты, навукоўцы з іншых вну Савецкага саюза, паколькі на Закарпацці ў той час адчуваўся недахоп кваліфікаваных кадраў для ўніверсітэцкага навучання.
29 верасня — Амерыканскі хард-рокавы гурт « » ў гэтым годзе з трыо ператварыўся ў квартэт, пазбавіўся ад апошняга слова ў сваёй назве і ўпершыню запісаў сінгл, на якім вакалістам выступіў бубнач групы Дональд Брюэр .
Паглыбленне ў цэнтры кола, меркавана, мела вызначанае прызначэнне: калі ў гэту адтуліну ўставіць вертыкальны стрыжань, тое цень ад стрыжня, слізгаючы па праменях акружнасці, можа фіксаваць час, такім чынам, гэты петрогліфы з'яўляецца сонечнымі гадзінамі, узрост якіх вылічаецца 40 стагоддзямі і больш.
Здагадка асталёўваецца знаходкамі петрагліфаў на тэрыторыі Арменіі, калі ў 1966 годзе спачатку на Гегамскім нагор'і, а пасля, на Вардэніскім хрыбце і на схілах горы Арагац выявілася каля 30 000 наскальных малюнкаў.
Найстаражытныя цэнтры астранамічнай навукі ў Арменіі бяруць пачатак у Зодскіх залатаносных рудняў і цягнуцца ад паўднёвага берага возера Севан да райцэнтра Мартуні, а потым, павярнуўшы на поўдзень, працягваюцца па заходніх схілах Вардэніскага хрыбта ад Мартуні да Салімскага перавалу.
22 кастрычніка 2008 года ракета-носьбіт - была выкарыстаная для запуску першага індыйскага месяцавага зонда Чандраян-1, а 5 лістапада 2013 года — для запуска першага індыйскага міжпланетнага зонда Мангальян да Марса.
Ракета-носьбіт выкарыстоўваецца для запуску на нізкую калязямную, палярную, сонечна-сінхронныя арбіты індыйскіх касмічных апаратаў, а таксама для камерцыйных запускаў замежных спадарожнікаў; да з'яўлення падобныя камерцыйныя паслугі прапаноўвала толькі Расія.
Памілаваны А. Лукашэнкам і вызвалены 14 верасня 2011 г. Праваабарончая арганізацыя «Міжнародная амністыя» прызнала Аляксандра Атрошчанкава вязнем сумлення Выйшаўшы на волю, Аляксандр Атрошчанкаў паведаміў пра здзекі ў СІЗА КДБ, дзе на загад кіраўніцтва яму «зладзілі Гуантанама» – не давалі спаць уначы, выстаўлялі распранутым на мароз, трымалі ў інфармацыйным вакууме.
Аляксандр Сяргеевіч Атрошчанкаў — журналіст, грамадскі дзеяч, сябра арганізацыі «Зубр», прэс-сакратар штаба кандыдата ў прэзідэнты Андрэя Саннікава ў 2010 годзе, вязень сумлення, беларускі палітвязень.
Ёсць мяркаване, што «герой Шыпкі» — гэта ўдзельнік руска-турэцкай вайны 1877—1878 гг. Блужанцы апавядалі нам, што побач з царквой знаходзіўся склеп, дзе быў пахаваны фундатар з жонкай.
16 верасня 1945 года Папам Піем Міндсенці быў узведзены ў статус архібіскупа Эстэргама і прымаса Венгрыі, а праз паўгода ён стаў кардыналам-святаром з тытулам царквы Санта-Стэфана-Ратонда.
Пасля прыходу да ўлады ў краіне камуністычных сіл кардынал Міндсенці засяродзіў сваю дзейнасць на абароне Каталіцкай царквы ў краіне, так 23 мая 1948 года ён апублікаваў пратэст супраць нацыяналізацыі каталіцкіх школ.
Актыўная дзейнасць кардынала выклікала нянавісць да яго з боку камуністаў, 26 снежня 1948 года ён быў ізноў арыштаваны, у лютым 1949 года на сфабрыкаваным працэсе быў прызнаны вінаватым у здрадзе і шпіянажы і прысуджаны да пажыццёвага зняволення.
31 кастрычніка 1944 года новы веспрэмскі біскуп апублікаваў дэкларацыю з заклікам, скіраваным супраць фашысцкага ўрада Ферэнца Салашы, завошта быў кінуты ў турму і вызвалены толькі пасля сканчэння вайны ў 1945 годзе.
У рэцэнзіі на сінгл 2005 года «» Алег «О’К» Клімаў з «Музыкальнай газеты» апісваў музыку « » як «гітарны рок на англійскай мове, багаты па думцы, эфектны, які адсылае цябе да прог-музыкі … выдатны вакал. З аранжыровачнымі эмоцыямі, як і „ўхвалена“ ў такога роду музыцы, — бедна».
У цэлым гучанне калектыву параўноўваецца з творчасцю «», гурта брытанскага рока, усе ўдзельнікі якога падзялялі гэтую стылістычную блізкасць; як адзначаў сам галоўны рэдактар газеты пасля праслухоўвання прома-дыскаў 2005 года абодвух, «Пра „“ можна напісаць усё тое, што напісана пра „“. Можа, „жітэрсы“ крыху больш рэзкія. А палова складу „“ і зусім грае ў „ “… ці наадварот».
«Далей „“ — амаль нічога не змянілася — ратацыя „ “ на 50 %», — адзначыў галоўны рэдактар сайта «.» Янка Бусел па выніках годных і роўных выступленняў абодвух гуртоў запар у рамках вечарыны брытанскага року ў сакавіку 2005 года і дадаў, што вакал « » «бясспрэчна захапляе».
«Цудоўна згуртаваным блокам выглядалі і слухаліся „ “ і „“», — пісала . для «Музыкальнай газеты» ў справаздачы з вясновага трыб’юта « » у 2006 годзе, вылучыўшы «якасны брыт-рок», але і заўважыўшы, што «агульнанароднае прызнанне наўрад ці здарыцца», бо менталітэт іх суайчыннікаў «не пад тое заточаны», што адлюстравала і падобную выснову журналіста «Белорусской деловой газеты» Паўла Свярдлова.
Вольга Самусік, супрацоўніца «Музыкальнай газеты», апавядала на старонках выдання пра выступленне гурта на «Басовішчы-2005», ладна ацаніўшы яго «прыгожы брыт-рок»: «Адчувальная прэтэнзія на заходнее гучанне. Граюць хлопцы проста ачмурэць. „Басовішча“ — гэта ўжо не іх узровень. Не разумеем, навошта яны марнуюць тут свой музычны час, ім трэба пакараць еўрапейскія вышыні… „ “ — добры гурт, асабліва для тых, хто з’яўляецца сапраўдным брыт-рокерам-поперам».
Па выніках вераснёвага канцэрта ў 2006 годзе аглядальнік «Музыкальнай газеты» Слэп пісаў: «Склалася ўражанне, што гэтай музыцы ўжо цесна ў маленькім клубным памяшканні. Па напале эмоцый, якасці матэрыялу ды яго выканання было відавочна, што хлопцам ужо час выходзіць на вялікія пляцоўкі да вялікай аўдыторыі».
У справаздачы з невялікага клубнага канцэрта ад прома-групы «.» у пачатку красавіка 2008 года Дар’я «» Іванкова апавядала пра душэўна блізкіх да суайчыннікаў хлопцаў, якія «сталі зусім еўрапейскімі» і якія нават для вузкага кола людзей гралі, як «быццам для стадыёна».
На наступны год Андрэй Чарніцкі, заснавальнік «.», у артыкуле пра студзеньскі трыб’ют «2» залічыў брыт-рок калектыў у шэраг гуртоў, якія «заслужана занялі сваё месца ў сталічным мэйнстрыме», а Сяргей «» Будкін у 2010 годзе згадаў гурт сярод «моцных сераднякоў беларускага рока».
Альбом атрымаў у асноўным станоўчую крытыку: «добрая, грунтоўная, прадуманая і гожая праца. Ну і асобны рэспект афармленню», «яны маюць усё, што трэба — выдатныя галасы, неблагую лірыку, хвацкі гук, бездакорнае выкананне, пісьменную падачу», «„’'“ чапляе», «гэты калектыў і знаходзіцца якраз ці не за ўсіх бліжэй да стандартнай еўрапейскай традыцыі сумяшчэння рокавага інструментарыя з дастаткова папсовай мелодыкай», «меладычныя і меланхалічныя песні, прыгожыя гітары і распазнавальны высокі вакал Алега Вяля», «зачараванне „“ не толькі ў стылістычнай вытрыманасці, не толькі ў бездакорна якаснай аранжыровачнай і кампазітарскай працы, але і ў безумоўнай арганічнасці», «шматгалоссе, што часам прымушае ўспомніць ліверпульскую чацвёрку, надае гучанню паветранасць і адчуванне буйнога мазка».
«Вельмі слаўная праца, дзе адчуваецца індывідуальнасць», як было адзначана ў аглядзе года «Тузін Гітоў», была абрана ў некалькі топаў беларускіх альбомаў, выпушчаных у той час, а яе першы трэк «» быў выбраны ў топ лепшых сучасных беларускіх песень партала «».
Музыканты « », што пачыналі на рубяжы тысячагоддзяў у якасці гурту альтэрнатыўнага рока, праз перыяд інды-рок-, брыт-рок- і брыт-поп-рэпертуару 2000-х, у 2010-я сталі найбольш вядомыя як выканаўцы англамоўнага паўэр-попа.
Тым не менш, пасля выхаду альбома «» у 2012 годзе Алег Клімаў як калумніст «СБ. Беларусь сегодня» канстатаваў, што «гурт, які спачатку выконваў сумненькі інды-рок, дадаў агрэсіўнасці, нервовасці ў кампазіцыі, і зараз пад іх можна не толькі пазяхаць, але і адрывацца на танцполе».
Культуролаг Максім Жбанкоў у аналізе 2008 года для Беларусі заключыў, што выйгрышнае становішча занялі артысты «без відавочнай палітычнай прапіскі», да якіх аднёс і « », прадстаўніка «новай гітарнай хвалі».
У запісцы са зборнага канцэрту-паніхіды па Курту Кабэйну ўвесну 2006 года Ганна Сівакова з «Музыкальнай газеты» назвала фаварытам « », які «ўвёў усіх у транс сваёй жывой, эмацыянальнай псіхадэлікай».
«Нягледзячы на багацце каманд, якія граюць у стылі брыт-рок, гэты музычны напрамак у нашай краіне доўгі час заставаўся ў цяні. І вось здарыўся прарыў», — сустракаў выхад дыска « , » Андрэй «» Чарніцкі.
Камітэт карэспандэнтаў «Еўрапейскага радыё для Беларусі» на чале з Машай Яр пры справаздачы з фэсту « » ў 2009 годзе паведаміў пра «прыгожыя мелодыі і гарманічныя хады» гурта, які прывёз «песні, падобныя на песні».
Пасля наведання аднаго з сумесных канцэртаў беларускіх брыт-рокераў восенню 2007 года Кацярына «_» Асіпчык з «.» станоўча ахарактарызавала якасць гуку і своеасаблівасць стылю «англійскіх спадароў», як назвала гурт Маша «Скака» Сказка адтуль жа, і выказала рэспект артыстам за знешні выгляд і музыку, адпаведныя брытанскай хвалі.
Пасля праслухоўвання «сапраўднай брыт-поп» праграмы « » на канцэрце ў Ліцэі БДУ ў лістападзе 2007 года ў карэспандэнта «.» Вікі «Кактус» Нарко стварылася ўражанне, што выступаў «не беларускі гурт, а вялікабрытанскія музыкі вельмі добрага ўзроўню».
Вольга Зінгер са слуцкай газеты «нфа-Кур’ер» у сваім рэпартажы з выступлення « » у 2013 годзе засведчыла, што выкананая ім праграма дазваляе прыняць думку музычных крытыкаў наконт самага брытанскага гурта Беларусі, адзначыўшы яго «відавочна высокі ўзровень».
У ходзе наступнага перыяду года « » актыўна працаваў у студыі над новымі музычнымі творамі, узбагачаў досвед падачы сваіх акустычнай і рокавай праграм, часта, як і ў мінулыя гады, ладзіў канцэрты разам з паплечнікамі, таксама прадстаўнікамі брытанскай хвалі, « » ды іншымі.
Як паведамляла Алена «» Сабалеўская праз «.» ды «Музыкальную газету», са з’яўленнем у 2007 годзе за сінтэзатарам Канстанціна Кармана гурт стаў граць па-новаму, дзесьці можна было правесці паралель з гуртом «Без Билета», а агульнае гучанне стала яшчэ больш глыбокім, рамантычным і насычаным.
Праслухаўшы альбом « , », яна ж яшчэ раз безумоўна прыпісала творчасць «мінскіх пабрацімаў гурта „“», як пісаў і карэспандэнт «Музыкальнай газеты» Сяргей Будкін у 2005 годзе, да брытанскай рок-сцэны, таму што «гурты, якія адносяць да брыт-попа маюць шмат агульнага, іх пазнаюць, такім чынам, да чагосьці аднаго іх можна прыпісаць… У „салонаў“ ёсць штосьці ў гучанні, блізкае ўсім гэтым калектывам, са сваімі асаблівасцямі, вядома, але распазнавальнае дакладна гэтак жа».
Музыку « » у рэцэнзіі гэтага жа альбома Таццяна Заміроўская са штотыднёвіка «БелГазета» апісала словамі: «брыт-рок з галавакружнымі перапляценнямі гармоній а-ля „ “, тэхнічнымі гітарнымі арпеджыа а-ля „“ і неўратычныя-пачуццёвымі інтанацыямі а-ля „“… Сякія-такія мелодыі „“ незразумелым чынам нагадваюць новы альбом „“ (які выйшаў пасля таго, як матэрыял гэтага дыска быў запісаны!)».
Юлія «» Тынявіцкая для «.» па прыездзе з «Басовішча-2005» таксама пісала пра арыентацыю «вельмі цікавага гурту» на «„“ і кампанію»; у тым годзе калектыў, як адзначыла для «Музыкальнай газеты», «выразна вытрымаў стыль, па-туманна-альбіёнаўскі», адыграўшы на вечары, прысвечаным творчасці «».
Першы сінгл пад назвай « » з будучага поўнафарматнага альбома быў выпушчаны 5 красавіка 2010 года спачатку на кітайскі рынак з адметнай вокладкай, каб падтрымаць падпісанне новага бубнача, у той час як яго сусветны выхад адбыўся на пяць дзён пазней.
Перамога ў адборы за месца ў зборніку грамадскай кампаніі «Будзьма беларусамі!» і «Еўрапейскага радыё для Беларусі» « / /» па часе супала з удзелам у праекце «Тузін. Перазагрузка» вэб-партала «Тузін Гітоў» і «Будзьма беларусамі!», дзеля чаго гурт пераспяваў сваю песню « » на беларускай мове, лірыку да якой паэтычна пераклаў літаратар Віталь Воранаў, і гэта стала першым спевам хлопцаў па-беларуску.
Пасля спроб пайграць разам з сесійнымі клавішнікамі, у тым ліку на сцэне падчас імпрэзы «Акустыка вясны» ў сакавіку, пад канец 2007 года колькасць афіцыйных удзельнікаў гурта павялічваецца, бо Канстанцін Карман прыпыняе існаванне свайго гурта «» і далучаецца да « » на пастаяннай аснове.
У гурце ўжо быў свой басіст, а паколькі Канстанцін Карман нядаўна купіў сінтэзатар «» падчас дзелавой паездкі ў Шатландыю, то ён стаў клавішнікам, які спявае вакальныя партыі, а таксама складае спевы.
Падчас яго гурт выканаў песні з альбома, творы мінулых гадоў і некалькі кавер-версій сваіх жа песень на беларускай мове, а таксама прэзентаваў цалкам новы спеў-дуэт з Ірэнай Катвіцкай, вакалісткай этнічных джазавых калектываў «-» і «» — «Гарэла Сасна», праца над запісам якога распачалася яшчэ ў 2010 годзе.
На трапілі «» « » і « » «» з арыгінальным афармленнем вокладкі, на якую былі змешчаны два звязаныя шнуркамі дзіцячыя чаравікі як сімвал таго, што раней было два гурты, але з гэтага часу яны аб’яднаны.
«Хлопцы з „“ заўсёды захапляліся творчасцю не вельмі вядомай, але ўлюбёнай у пэўных колах каманды „“. А сёння яны дагналі іх у майстэрстве, сталі побач і ў чымсьці нават абышлі», — крытык Алена Сабалеўская з «Музыкальнай газеты» падсумавала жыццёвы шлях гуртоў у сваім аглядзе на дыск.
У сярэдзіне 2013 года музыкі прыпынілі супрацоўніцтва і некаторыя людзі з апошняга складу гурту, уключаючы франтмена і сузаснавальніка Алега Вяля, які лічыцца адным з найлепшых рок-выканаўцаў у Беларусі, сфарміравалі беларускамоўны рок-гурт «», за якім у 2017 годзе з’явілася нараджэнне сольнага электроннага праекта музыкі «».
Кружэлка ўключыла ў сябе «» з аднайменным загалоўным сінглам, а сама кампазіцыя «» трапіла ў брытанскі зборнік альтэрнатыўнага рока « » выдавецтва « », выхад якога датуецца 14 лістапада 2005 года.
Калегі музыкантаў, прадстаўнікі грандж-сцены з гурта «», на пытанне «Музыкальнай газеты» пра каманды, якія ім даспадобы, у другім студзеньскім нумары 2005 года вылучылі «выдатныя калектывы» « » і «», таму што «яны граюць арыгінальную музыку».
Віталь Артыст, франтмен «Без Билета», таксама пахваліў абедзве каманды ў 2006 годзе: «Я вельмі рады, што давялося прадстаўляць нашу краіну з такімі гуртамі, як „“ і „ “. У Алеццы мы па-сапраўднаму „запалілі“. З гэтага часу там будуць больш паважаць беларусаў».
«Што „ “ — музыка не для мас, вядома ўжо даўно», — пісала пра гурт у 2007 годзе Алена Сабалеўская з «Музыкальнай газеты», сцвердзіўшы меркаванне Алега «О’К» Клімава, выказанае за два гады да таго.
Пасля наведання вясновага грандж-сэйшна 2006 года Ганна Сівакова з «Музыкальнай газеты» абрысавала выступ гурта так: «Незвычайна прыгожая, філасофская, эмацыйная музыка. Шкада, не для ўсіх прымальная».
«.» апісаў артыстызм « » на фоне сумеснага канцэрта « » з « » у чэрвені таго ж года амаль аднолькавым чынам: «Творчасць не для ўсіх, у нейкай меры арыстакратычная, якае не прэтэндуе на масавасць».
Прэзентацыя новага « » была зладжана ў дзень яго выпуску 1 лістапада 2008 года ў клубе «» з удзелам Вадзіма Ісава пры падтрымцы фальклорнага гурту «-» з Ірэнай Катвіцкай і Русяй.
Дыск « » 2008 года азначаўся для «Тузіна Гітоў» як «меладычная, рамантычная і напоўненая светлым сумам, але дужа рытмічна збітая поп-музыка», а канцэртная праграма «» асвятлялася Сяргеем Будкіным, музычным аглядальнікам «Будзьма беларусамі!», ужо як «меладычная рок-музыка».
Аляксандр Філімонаў, аўтар «.», у 2013 годзе, падсумаваўшы думкі ўсіх крытыкаў, канстатаваў, што гурт «дэманструе беражлівыя адносіны да спадчыны пост-рока, брыт-попа, паўэр-попа».
Першапачаткова на дыску планавалася выдаць адзінаццаць спеваў; асноўнымі ў ім павінны былі стаць тэмы высакароднасці, шчодрасці, сілы духу, прагі да жыцця з крыхой дзівацтваў і самаіроніі.
Афіцыйнае відэа да аднайменнага вядучага сінгла «», у якім быў прадстаўлены новы выгляд гурта з Канстанцінам Карманам, было знята рэжысёрам Анатолем Вечарам у лютым 2008 года, і гатовы ролік 16 сакавіка быў паказаны па тэлебачанню ў праграме « движение+».
У тыя гады Артур Лучкоў і Алег Вяль таксама гралі ў брыт-рок гурце «», дзе за бас-гітарай спяваў Канстанцін Карман, да таго ж абодва англамоўныя музычныя калектывы часта выступалі разам на зборных канцэртах і сумесна ездзілі па фестывалях, так што музыкі добра ведалі адзін аднаго.
У дадатак да рэгулярных канцэртаў, а іх было дадзена ў 2007 годзе каля трыццаці, музыкі паспяхова ўдзельнічалі ў розных музычных конкурсах, такіх як «Музычны плэй-оф» , «Залатая акустыка» , «Рок-спарынг» .
Па выніках апошняга конкурсу пад канец 2007 года Алена «» Сабалеўская з партала «.» прадказала, што пра музыкаў гурта, які, на думку Сяргея Ясючэні, дырэктара « », выбіўся ў трэнды, «будуць пісаць усё радзей і радзей, таму што пісалі пра іх вельмі шмат».
На сваім трэцім выступленні на штогадовай імпрэзе «Акустыка вясны», якое адбылося ў сакавіку 2013 года, гурт даў паслухаць са сцэны свой свежы матэрыял, які пазней будзе афіцыйна выдадзены ўжо іншым калектывам Алега Вяля «» на сінгле « »: новую песню на беларускай мове « » і хіт амерыканскай спявачкі Ланы Дэль Рэй «», які будзе пераспяваны па-беларуску і стане яго адзінай такой кавер-версіяй.
Гурт выйграе майскі трэцьфінал па галасаванні гледачоў, вынікі якога зацвердзіў гітарыст-педагог Уладзімір Угольнік, і сам фінал конкурсу «ИдиНаРок» у чэрвені з прызам запісаць песню на прафесійнай музычнай студыі.
Хлопцы граюць на вялікіх пляцоўках падчас святкавання Дню горада Мінска і на фестывалі «Амбасовішча», які быў праведзены амбасадай ЗША ў Беларусі ў верасні, і толькі з-за махінацый з падлікам галасоў спыняюцца ў паўфінале міжнароднага конкурсу « », у якім яны ўдзельнічалі на працягу другой часткі 2007 года.
У верасні 2010 года гурт робіць двайны рэліз: выхад новага рок-н-рольнага інтэрнэт-сінгла «''» быў падтрыманы эксперыментальным рэміксаў « », на які трапілі шэсць песень з дзвюх апошніх сінглаў у транс, драм-н-бэйс, даўнтэмпа ды іншых стылёвых апрацоўках ад шэрага дыджэяў мінскай электроннай сцэны.
Сяргей Будкін, аўтар «Будзьма беларусамі!» і рэдактар «Тузін Гітоў», у 2014 годзе паспачуваў гурту, музыкі якога пасля прэзентацыі альбома «апынуліся ў няпэўным стане», бо ён «меў усё, акрамя хіба што шанцавання».
Алег Клімаў, карэспандэнт газеты «Культура», рэфлектаваў наконт заняпаду гурта: «шчыра шкада папярэдніх каманд Алега, што згінулі заўчасна», у 2017 годзе, выказваючы думку, што Алег Вяль не дацярпеў да таго моманту, каб яго дзецішча «трывала ўмацавалася на клубнай канцэртнай сцэне».
Пад канец вясны 2006 года Артур Лучкоў таксама вызваліўся ад пабочных абавязкаў у «», а сам год гурт правёў на сцэне і, акрамя канцэртаў па Беларусі, прыняў удзел у замежных фестывалях «» , «» , «» .
Да таго ж музыканты з’явіліся на супольным канцэрце з удзелам « », «Крама», «.», «» і шэрагу іншых знакамітых беларускіх рок-калектываў у падтрымку выпуску серыі зборнікаў «Песьні свабоды», які адбыўся на плошчы Бангалор 25 жніўня 2006 года.
У снежні 2009 года Аляксей Кузняцоў пакінуў гурт (пазней Алег Вяль скажа, што сыход музыкі адбыўся з-за таго, што яны не гралі з гэтым бубначом добра ў гармоніі), і ўжо ў наступныя месяцы Уладзімір Агаян, прыхільнік гурту, які выйграў кастынг, стаў яго пераемнікам.
Праз чатыры месяцы пасля доўгіх пошукаў і эксперыментаў на яго месца прыходзіць гітарыст Вадзім Ісаеў з Жодзіна, знаёмства з якім адбываецца праз «Музыкальную газету» і прыход якога робіць калектыў больш згуртаваным і цэласным.
Атрымаўшы некаторы досвед ігры дуэтам « ½ » вясной 2013 года, Алег Вяль і Аляксандр Сцепановіч разам з двума іншымі музыкантамі ў выніку бяздзейнасці « » восенню стварылі новы беларускамоўны рок-гурт «».
Заснавальнік сайта «-.» Віталь Радзівонаў у сваім запісе з фэсту «Жывы Гук -» летам 2009 года папракнуў гурт за нуднасць канцэртнай праграмы, паставіў яму ў прыклад гурт « », але ўжо праз год як член журы « » засведчыў прагрэс «дарослага і вядомага» калектыву, выступленне якога спадабалася.
Па ўражаннях ад жывых выступленняў гурта карэспандэнты «.» і «Музыкальнай газеты» Юлія «» Тынявіцкая і Алена «» Сабалеўская адзначалі харэаграфію, пазітыўную энергію і вакальныя здольнасці Канстанціна Кармана, «прыемны голас» адзначаў і з «.».
2007 год стаў годам выпуску другога сінгла, які разам з канцэртна-спаборніцкай актыўнасцю за гэты час прынясе намінацыю ў катэгорыі «Прарыў года» на цырымоніі «Рок-каранацыя-2007» у наступным лютым.
На пытанне Вольгі Асокінай з «Бабруйскага кур’ера» пра што іх песні, Канстанцін Карман у 2012 годзе адказаў так: «Гэта вынаходства ўласнай рэальнасці. Мы закранаем вечныя тэмы, якія заўсёды будуць актуальныя».
На працягу прыкладна 4,5 тысяч гадоў наносная дзейнасць Дона 4,7 млн тон рачных наносаў — глей, гліна, пясок) прыводзіла да паступовага павелічэння дэльты, якая высоўвалася ў мора з сярэдняй хуткасцю каля 8 м у год.
Сучасная дэльта Дона плошчай 538 кв. км пачынаецца ніжэй горада Растоў-на-Доне ад станіцы Ніжне-Гнілаўскай, дзе ад ракі направа адгаліноўваецца несуднаходны рукаў Мёртвы Данец.
Такім чынам, сучасная дэльта Дона ўяўляе сабою плоскую алювіяльную раўніну з нешматлікімі азёрамі, абвалаванымі нерасцілішчамі, сенажацямі, шырокімі плаўнямі, зарослымі трыснягом, рагозам, чаконам.
4 чэрвеня 2016 года дэбютаваў у Вышэйшай лізе, адгуляўшы ўвесь матч супраць брэсцкага «Дынама» , і з таго часу замацаваўся ў асноўным складзе мінчан на пазіцыі апорнага паўабаронцы.
Асноўная ўвага ў «Ашхарацуйц» нададзена апісанню краін Пярэдняй Азіі — Арменіі, Іберыі, Алуанку, Малой Азіі, Сірыі, Ірана, Месапатаміі, Азіяцкай Сарматыі.
Ва ўступным артыкуле «Запіска пра эпоху стварэння „Геаграфіі“, што прыпісваецца Майсею Харэнскаму» , Сен-Мартэн паказвае, што «Геаграфія» ўтрымвае цэлы шэраг звестак, назваў і словаўжыванняў, якія не маглі з'явіцца раней стагоддзя, а таму не магла быць напісана Харэнацы; Сен-Мартэн датаваў тэкст каля 950 года.
Да красавіка 1945 года гвардыі старшы лейтэнант Аляксандр Філімонаў камандаваў танкавай ротай 55-га гвардзейскага танкавага палка 12-й гвардзейскай механізаванай брыгады 5-га гвардзейскага механізаванага корпуса 4-й гвардзейскай танкавай арміі 1-га Украінскага фронту.
1 мая 1945 года ў раёне гарадоў Лукенвальде і Беерыц яна, знаходзячыся на левым флангу мотастралковай брыгады, адбівала атаку нямецкай групоўкі, якая спрабавала прарвацца на захад, падбіўшы ўвогуле 15 танкаў і самаходных артылерыйскіх гармат.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 27 чэрвеня 1945 года за «мужнасць і гераізм, праяўленыя на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі», гвардыі старшы лейтэнант Аляксандр Філімонаў быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» за нумарам 9088.
Быў таксама узнагароджаны ордэнамі Айчыннай вайны 1-й і 2-й ступеняў, Працоўнага Чырвонага Сцяга, Чырвонай Зоркі, беларускім ордэнам «За службу Радзіме» 3-й ступені і шэрагам медалёў.
Гейзерых з 80-тысячным войскам у маі 429 года пераправіўся праз Гібралтар і, не сустрэўшы сур'ёзнага супраціву, прайшоў меней чым за год адлегласць ад Гінгіса да Карфагена, то бок каля 2 тысяч км.
Паколькі тэкст дамовы да нас не дайшоў, можна толькі меркаваць, што Гейзерых, у сваю чаргу, абавязаўся пастаўляць востра неабходны Італіі аліўкавы алей і зерне, а таксама абараняць межы ад бербераў.