polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
У верасні 2020 года «Рух» абвясціў аб пераходзе паўабаронцы ў клуб расійскай Прэм’ер-лігі «Хімкі», аднак «Хімкі» не пацвердзілі трансфер і не заявілі футбаліста на чэмпіянат Расіі.
У юнацтве яна брала ўрокі ў вядомых музыкантаў свайго часу: у Заграбе з ёй займаўся скрыпкай Вацлаў Гумл, тэорыяй, кампазіцыяй і аркестроўкай — Чырыл Юнек і Драгуцін Кайзер, у Дрэздэне яна займалася кампазіцыяй пад кіраўніцтвам Персі Шэрвуда, у Мюнхене ёй давалі ўрокі Вальтэр Курвуазье і Генры Петры .
Была знаёмая са шматлікімі выдатнымі дзеячамі культуры свайго часу — асабліва цесныя сяброўскія сувязі ўсталяваліся ў яе, пачынаючы з 1914 года, з пісьменнікам Карлам Краусам (Пяячавіч паклала на музыку шэраг яго вершаў, была адданай чытачкай яго часопіса, пад яго ўплывам захапілася левай публіцыстыкай у дыяпазоне ад Аляксандра Герцэна да Карла Каўцкага; Краус апеў Пяячавіч у некалькіх вершах).
Ёй належаць таксама канцэрт і канцэртная фантазія для фартэпіяна з аркестрам, шэраг камерных ансамбляў (фартэпіянны квінтэт, фартэпіянны квартэт, фартэпіяннае трыа, два струнныя квартэты), дзве скрыпічных і адна віяланчэльная санаты, розныя фартэпіянныя п’есы, песні (у тым ліку на словы Фрыдрыха Ніцшэ, Райнера Марыі Рыльке, Рыкарды Гух).
У якасці трэнера праводзіў шматлікія семінары з актывістамі і лідарамі НУА, прафсаюзаў і палітычных партыяў па тэмах «Савет Еўропы і правы чалавека», Юрыдычная абарона сябраў прафсаюзаў", «Вядзенне калектыўных перамоваў», «Агульныя прынцыпы маніторынгу правоў чалавека», «Працэдуры прыватных зваротаў у Камітэт ААН па правах чалавека», «Права грамадзянаў пры затрыманні», ды іншых.
Кіраваў і ўдзельнічаў у праграмах, што праводзіліся Магілёўскім праваабарончым цэнтрам: «Праваабарончая грамадская прыёмная», «Развіццё Магілёўскага праваабарончага цэнтру», «Маніторынг судовых працэсаў у судах г. Магілёва», «Абарані сябе сам».
Прыём заявак: вызначаюцца шэсць маленькіх і сярэдніх гарадоў або рэгіёнаў, якія адпавядаюць крытэрыям культурнага і крэатыўнага патэнцыялу на тэрыторыі краін Усходняга партнёрства.
Падрыхтоўка шасці дэталізаваных справаздач: ствараюцца схемы мясцовых культурных і крэатыўных рэсурсаў і прапануюцца планы дзеянняў для развіцця культурнага і крэатыўнага патэнцыялу дакладнай мясцовасці разам з асноўнымі мясцовымі зацікаўленымі асобамі.
Развіццё доўгатэрміновай сеткі крэатыўных гарадоў і рэгіёнаў: у выніку - наданне значнасці ініцыятыве ў плане абмену перадавым вопытам і ведамі, абмену спецыялістамі і ініцыявання сумесных праектаў у межах рэгіёну, а таксама з іншымі крэатыўнымі гарадамі і рэгіёнамі Еўрапейскага Саюза.
Шамкір дэманструе не толькі гістарычную культурную спадчыну (рэшткі пышнага палаца Ахеменідаў перыяду ст. да н.э., Анненфельд — нямецкае паселішча пачатку ст. і ўзор нематэрыяльнай спадчыны ашугаў) — але і характарызуецца дынамічным развіццём інтэлектуальных рэсурсаў (сучасных адукацыйных устаноў, якія выхоўваюць цікавасць да гульні ў шахматы і іншых развіваючых гульняў).
Крэатыўныя гарады і рэгіёны — гэта ініцыятыва Праграмы ЕС і Усходняга партнёрства «Культура і крэатыўнасць», асноўная мэта якой — дапамога малым і сярэднім гарадам, а таксама рэгіёнам краін Усходняй Еўропы развіваць свой творчы патэнцыял.
Утвораны ў 2008 у Мінску ўжо вядомымі беларускімі музыкамі Ігарам Загумёнавым і Аляксеем Ефрэменка, ударнікам, які зарэкамэндаваў сабе ў складзе некалькіх знакамітых беларускіх рок- і метал-гуртоў .
Развіццё познеантычнага і раннехрысціянскага мастацтва на тэрыторыі Ілірыі ішло пад уплывам галоўных гарадоў правінцыі, перш за ўсё Дырахія, ад якога пачыналася — шлях, які з 148 г. да н.э.
У царкоўнай архітэктуры сярэднявечча ў цэнтры і на поўдні пераважалі збудаванні візантыйскага тыпу, характэрынмі прыкладамі якіх з’яўляюцца цэрквы ў вёсках Ляўдары і Мбор’я , цэрквы ў горадзе .
Ад антычнай эпохі захаваліся рэшткі абарончых збудаванняў, грамадскіх і жылых дамоў, мазаік і керамікі на месцах грэчаскіх калоній — Апалоніі Ілірыйскай, Бутрынта, Дурэса і інш.
Спосаб імітацыі пазалоты на дрэве, роднасны хахламскому, выкарыстоўваўся ніжагародскімі рамеснікамі ў афарбоўцы драўлянай посуду яшчэ ў 1640—1650 гадах, да з'яўлення стараверства.
У буйных ніжагародскіх рамесных вёсках Лыскава і Мурашкіна, у заволжскім «сялішцы Семеноўскае» вырабляўся драўляны посуд — браціны, каўшы, стравы для святочнага стала — афарбаваная «на алавянае справу», гэта значыць з ужываннем алавянага парашка.
Багацце лесу, блізкасць Волгі — галоўнай гандлёвай артэрыі Заволж'я — таксама спрыяла развіццю промыслу: гружаныя «трэскавым» таварам, суда накіроўваліся ў Гарадзец, Ніжні Ноўгарад, Макар'еў, якія славіліся сваімі кірмашамі, а адтуль — у Саратаўскую і Астраханскую губерні.
У цяперашні час у хахламской роспісу два цэнтра — горад Сямёнаў, дзе знаходзяцца фабрыкі «Хахламскі роспіс» і «Сямёнаўскі роспіс», і вёска Сёміна Кавернінскага раёна, дзе працуе прадпрыемства «Хахламскі мастак», якое аб'ядноўвае майстроў вёсак Кавернінскага раёна: Сёміна, Кулігіна, Навапакроўскае і інш.
Мастацтва Хахламы ўспадкавала ад заволжскіх майстроў «класічныя формы» такарнай посуду, пластыку разьбяных формаў каўшоў, лыжак, а ад іканапісцаў — жывапісную культуру, майстэрства «тонкай пэндзля» і, што не менш важна, сакрэт вырабу «залатога» посуду без прымянення золата.
1943 — атрад Лівенцава загадам Цэнтральнага штаба партызанскага руху быў ператвораны ў 1-ю Бабруйскую партызанскую брыгаду, якая дзейнічала на тэрыторыі сучасных Магілёўскай і Гомельскай абласцей Беларусі.
Тым часам, пагаршэнню эканамічнай сітуацыі ў краіне ў канцы 80-х спрыяў і той факт, што ў запалу палітычнага змагання аказаліся забыты штодзённыя патрэбы — ураджай заставаўся непрыбраным, нягледзячы на штотыднёвыя выступы М. І.
Рыжкова па тэлебачанні (асабліва негатыўна ў гэтым дачыненні выказвалася кіраўнікі сталіц — Гаўрыіл Папоў, Сяргей Станкевіч і Анатоль Сабчак) і ўсё гэта — вінавачанні ў адрас саюзнага ўрада, палітычнае змаганне вакол канцэпцый эканамічнага аздараўлення краіны — «500 дзён» Станіслава Шаталіна і Рыгора Яўлінскага, на якой настойвалі радыкалы, з аднаго боку, і ўрадавай, распрацаванай Саветам Міністраў М. І.
Заўважна скарацілася абнаўленне асноўных фондаў, вытворчасць сродкаў вытворчасці і выразна ўзрасла дыферэнцыяцыя прыбыткаў груп насельніцтва, што прывяла да змены маштабу цэн ужо ў 1988 годзе.
Калі Міхаіл Гарбачоў прыступіў да рэформаў, Мікалай Рыжкоў падтрымаў яго курс, бачачы сваё заданне ў стварэнні «рынкавага сацыялізму», да якога вынікала рухацца «эвалюцыйным шляхам».
Нарадзіўся ў сям’і працоўнага шахцёра Івана Фёдаравіча Рыжкова ў сяле Дылееўка (Арцёмаўская акруга УССР, цяпер мястэчка Піўнічнага пасялковага савета Тарэцкага гарадскога савета Данецкай вобласці Украіны).
Андропаў даручыў члену ПБ Гарбачову, кандыдату ў члены ПБ Доўгіх і сакратару ЦК па эканоміцы Рыжкову старанна вывучыць становішча, якое склалася ў эканоміцы, і падрыхтаваць прапановы па яе рэфармаванні», — пісаў Рыжкоў у сваіх мемуарах.)
За гэты час распрацаваў і ўпершыню рэалізаваў тыпавыя схемы апорных канструкцый, якія сталі стандартамі ў вышынным будаўніцтве — «апорная труба», «труба ў трубе», «труба з нахільнымі брусамі» і да т. п. Дзякуючы Хану, з’явілася магчымасць будаваць вышынныя дамы складаных формаў — піраміды, няправільныя прызмы і г. п. .
У 1730 г. шатландцы Людовік Грант і Аляксандр Камінг упэўнілі Майтоя, правадыра паселішча Тэліка ў Тэнесі, прыняць тытул караля або імператара ўсіх чэрокі і садзейнічалі канцэнтрацыі ўлады ў яго руках.
Пасля абвяшчэння незалежнасці ЗША амерыканскія перасяленцы пры падтрымцы рэвалюцыйных улад пачалі без усялякага кантролю захопліваць землі чэрокі, стваралі атрады добраахвотнікаў для абароны і атак на паселішчы індзейцаў.
29 снежня 1835 г. частка правадыроў падпісала дагавор у Новай Эчоце, у якім дала згоду на перасяленне ўзамен на новыя землі ў Аклахоме, 5 млн долараў у якасці кампенсацыі і 300 тысяч долараў для ўладкавання.
калі пачалася пісьмовая гісторыя чэрокі, яны актыўна ўдзельнічалі ў ваенных канфліктах з іншымі індзейскімі народамі, выступалі на баку брытанцаў у войнах з Францыяй, пазней ваявалі з амерыканскімі пасяленцамі і арміяй ЗША.
Захаваўся будынак прыватнага плантатара-чэрокі Джозефа Вана, узведзены ў 1804 г. Ён уяўляе сабою тыповую плантатарскую сядзібу, каля якой калісьці мясціліся драўляныя хаціны для неграў-рабоў.
Па рэкамендацыі барона Будберга фон Кегельна, у адным з маёнткаў якога ўсе гэтыя гады працягвала жыць сям'я Хагенаў, падлетак у чэрвені 1810 года быў прыняты чаляднікам і вучнем у малярную майстэрню Оберга ў Дэрпце.
Затым ішоў да іх знаёміцца, і хоць не заўсёды сустракаў сардэчны прыём, але калі шанцавала, Хаген ужо не адставаў ад сваёй «ахвяры», літаральна прымушаючы мастакоў дзяліцца сакрэтамі свайго майстэрства.
Ён яшчэ паспрабаваў вярнуць сабе зрок, калі скарыстаўшыся выпадкам, адправіўся з дачкой на тры гады ў Італію, дзе юная Джулія ўдасканальвалася ў жывапісу, але ўсё было дарэмна.
У Санкт-Пецярбургу Хаген пазнаёміўся з паэтам Васілём Жукоўскім, які высока цаніў яго творчасць, і дзякуючы якому, многія пейзажы Хагена сталі набываць у свае прыватныя калекцыі сталічныя арыстакраты.
Аўгуст Маціяс Хаген — адзін з яркіх прадстаўнікоў нямецкай рамантычнай школы пейзажыстаў стагоддзя, які жыў у Ліфляндыі, бацька мастачкі , цесць астранома і прафесара , дзед віцэ-адмірала , прадзед авіяканструктараў , і .
Першыя ўрокі музыкі атрымала ад чэшскай пары Карліцкіх: спявачкі нямецкага тэатра ў Заграбе і альтысткі Нанет Карліцкай і Фердынанда Карліцкага — першай скрыпкі Заграбскай оперы.
Пасля ўдзелу ў балгарскім дзяржаўным перавароце 1934 года прыхільнікі Звяна заявілі пра свой намер неадкладна заключыць саюз з Францыяй і імкнуцца да аб'яднання Балгарыі ў складзе Югаславіі.
Па словах саміх музыкаў, такая тэхніка запісу была прадыктаваная не столькі акустычнымі дамаганнямі, колькі ідэалогіяй самога матэрыялу, закліканага выказаць галоўную творчую місію — зварот да нечага натуральнага, чыстага і першатворнага ў чалавечай душы, да таго, што існуе па-за сацыяльнымі ўмоўнасцямі і нормамі.
Перад тым як сабрацца ў « », яго ўдзельнікі гралі ў брыт-поп гурце «Папарис» , склад якога быў сфармаваны ў канцы 2005 года: Аляксей Варсоба , Сяргей Краўчанка , Павел Кудрын , Аляксандр Багдановіч , Іван Барзенка .
Самі музыкі ў інтэрв'ю кажуць, што слухачоў адрознівае здольнасць успрымаць прыгажосць і боль навакольнага свету, сувязь з ім, разуменне таго, што кожны з нас — гэта частка цэлага, бесперапыннага, як паветра або вада, рэчыва жыцця.
Крытыкі адзначаюць, што уяўляе сабой з'яву, якое складана ўпісаць у рамкі якіх бы то ні была стылістычных формаў, паколькі музыка трыа — гэта сумесь сучаснай акадэмічнай, эксперыментальнай музыкі, джаза, фолка, нойза.
Гэты дакумент быў апублікаваны 18 лістапада 2015 года пасля кансультацый з грамадскасцю, з удзелам краін-партнёраў, міжнародных арганізацый, сацыяльных партнёраў, грамадзянскай супольнасці і навуковых колаў.
Акрамя таго, перагледжаная ЕПС прапануе пераарыентаваць адносіны з партнёрамі і прымаць дыферэнцыраваны падыход краін-суседзяў, што дазволіць паважаць іх розныя імкненні і ўдзяляць увагу тым палітычным прыярытэтам, якія абодва бакі разглядаюць у якасці асноватворных для партнёрства.
Еўрапейская палітыка суседства з'яўляецца часткай знешняй палітыкі Еўрапейскага Саюза і нацэлена на ўмацаванне адносін і збліжэнне Еўропы з яе суседзямі для іх агульнай выгады і ў іх агульных інтарэсах.
ЕПС распачалася ў 2003 годзе і развівалася на працягу 2004 года з мэтай пазбегнуць з'яўлення новых раздзяляльных ліній паміж пашыраным Еўрапейскім Саюзам і яго суседзямі і з нагоды ўмацавання дабрабыту, стабільнасці і бяспекі абодвух бакоў.
У 1990 г. яна была абрана старшынёй жаночага савета Сацыял-дэмакратычнай партыі федэральнай зямлі Верхняя Аўстрыя, гэту пасаду палітык займала да 2005 г. У 1991—1995 гг. дэпутат і віцэ-прэзідэнт зямельнага парламента Верхняй Аўстрыі.
Ба́рбара Пра́мер (, 11 студзеня 1954, Отнанг-на-Гаўсруку, Аўстрыя — 2 жніўня 2014, Вена, Аўстрыя) — аўстрыйскі дзяржаўны дзеяч, старшыня Нацыянальнага савета Аўстрыі .
Сігнэ Баўманэ ініцыявала і курыравала шэраг незалежных анімацыйных праграм і разам з Патрыкам Смітам і Білам Плімптанам стала арганізатарам , групы незалежных нью-ёркскіх аніматараў, якія самастойна выдавалі і распаўсюджвалі -дыскі са сваімі працамі.
Лічачы, што той «не ведаў усёй навукі», праз некаторы час перасоўваецца ў Трапезунд, дзе яго настаўнікам стаў вядомы навуковец Ціхік, як піша сам Шыракацы, чалавек «абазнаны ў армянскай пісьмовасці».
29 ліпеня 2017 года разам з шэрагам іншых футбалістаў «Крумкачоў» адмовіўся ехаць на матч супраць «Віцебска» з прычыны затрымкі выплат заробку і неўзабаве па пагадненні бакоў пакінуў каманду.
Аўксенцій Філіпавіч Юртаў (; , в. Калейкіна, Мензялінскі павет, Уфімская губерня — , с. Андрэеўка, Уфімскі павет, Уфімская губерня) — расійскі эрзянскі асветнік, педагог, этнограф.
У 1879-ым едзе наведаць брата ў Мюнхен і паступае там на архітэктурны факультэт Мюнхенскай акадэміі мастацтваў, у 1880—1885 гадах вучыцца і сканчае факультэт малярства той жа Акадэміі ў Фрыца Каўльбаха, магчыма таксама ў Ота Зейца.
28 чэрвеня 1944 г. атрад фарсіраваў Прыпяць каля в. Скрыгалаў Мазырскага раёна, пераадолеў драцяную загароду і міннае поле, выявіў размяшчэнне сіл ворага, 29 чэрвеня 1944 г. заняў в. Конкавічы Петрыкаўскага раёна, што садзейнічала поспеху наступлення Чырвонай Арміі і вызваленню Петрыкава.
Мікалай Палікарпавіч Чалы (7 ліпеня 1915, г. Куп’янск, Харкаўская губерня, Расійская імперыя, цяпер Харкаўская вобласць Украіны — 2 ліпеня 1944, в. Дарашэвічы, Мазырскі раён, БССР, цяпер Петрыкаўскі раён, Беларусь) — камандзір групы хвалевікоў 66-га асобнага атрада дымамаскіроўкі і дэгазацыі Дняпроўскай ваеннай флатыліі, малодшы лейтэнант.
Нягледзячы на тое, што, па прызнанні самога мастака, вучылішча ён не скончыў, у 1915 годзе яму быў уручаны Дыплом першай ступені і нададзена званне «вучоны малявальшчык», якое давала права выкладаць маляванне, чарчэнне і правапіс у гімназіях.
Для таго, каб колькасць варыянтаў лозунга «Пралетарыі ўсіх краін, яднайцеся!» на розных мовах можна было ў будучыні змяняць, Дубасаў прапанаваў размясціць іх на вітках стужкі, якая абвівала пучкі каласоў.
Аднак яго эскіз герба, на думку камісіі, меў сур'ёзны недахоп: надпіс «Пралетарыі ўсіх краін, яднайцеся!» быў зроблены толькі на рускай мове, а яе неабходна было адлюстраваць на мовах усіх рэспублік, якія ўваходзілі ў Саюз.
Адначасова ён працягваў займацца пошукамі іншай працы, пакуль летам яму не трапілася аб'ява ў газеце «Известия», якая паведамляла пра конкурс на найлепшы эскіз паштовай маркі, прысвечанай пяцігоддзю Кастрычніцкай рэвалюцыі і ўтварэнню РСФСР.
У будучыні Іван Дубасаў стварыў праекты Маршальскай Зоркі і такіх узнагарод, як ордэн «Мацярынская слава» трох ступеней , медаль «За аднаўленне вугальных шахтаў Данбаса» , медаль «За аднаўленне прадпрыемстваў чорнай металургіі поўдня» і іншых, эскізы шматлікіх ганаровых грамат.
Сярод членаў журы з вызначальнымі галасамі былі прадстаўнікі Дзяржзнака — Уладзімір Мікалаевіч Адрыянаў, загадчык мастацка-рэпрадукцыйнага аддзела, і Аляксандр Яфімавіч Сухіх, галоўны тэхнік, які ўзначальваў мастацка-графічную частку.
У конкурсе ўдзельнічалі больш за сто мастакоў, сярод якіх былі некалькі буйных майстроў, напрыклад, такія вядомыя графікі, як Дзмітрый Ісідоравіч Мітрохін і Сяргей Васільевіч Чахонін.
Аднак пасля руплівага адбору найлепшых малюнкаў і гарачых дэбатаў наконт апошніх, меркаванне большасці членаў журы з вызначальнымі галасамі сышлося на тым, што найлепшай працай з'яўляецца малюнак Івана Іванавіча Дубасава пад дэвізам «РСФСР 1917—1922».
Адметнай асаблівасцю новых грошай стала тое, што на іх упершыню ў практыцы грашовага абарачэння быў змешчаны партрэт Уладзіміра Ільіча Леніна, выкананы мастаком Альфрэдам Рудольфавічам Эберлінгам і гравіраваны мастаком Блюмам.
Дубасавым былі створаны эскізы аверса 50 чырвонцаў, у 1926 годзе — 1 чырвонца, а ўжо ў 1928 і 1932 гадах у абарачэнне паступілі білеты ў 2 і 3 чырвонцы адпаведна, арыгіналы якіх былі цалкам выкананыя Іванам Дубасавым.
З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны стала зразумела, што для фінансавання ваенных выдаткаў дзяржаве патрэбна прыцягненне грашовых сродкаў насельніцтва, таму ўрад ужо 12 красавіка 1942 года прыняў рашэнне аб выпуску аблігацый Дзяржаўнай ваеннай пазыкі.
Ім быў зроблены эскіз селяніна-сейбіта для трох чырвонцаў, а ў 1924 годзе ён прыняў удзел у стварэнні арыгіналаў папяровых бон, якія выпускаліся наміналам у 1, 2, 3, 5, 20 і 60 капеек.
На першым намаляваў рабочага-каменячоса, які высякаў на пліце тэкст «РСФСР 1917—1922», а на другім мастак выканаў алегорыю — Чалавецтва, якое вітала рэвалюцыю ў выглядзе аголенай чалавечай фігуры, да якой Іван Іванавіч дамаляваў сумку паштальёна.
Напрыклад, на эскізе білета ў 25 чырвонцаў з выявай плаціны Дняпроўскай ГЭС ён паставіў нумарацыю «ИД 161040», што мела наступнае значэнне: эскіз выкананы Іванам Дубасавым 16 кастрычніка 1940 года.
У 1913 годзе на конкурсе ілюстрацый да Евангелля, які праводзіўся сярод выхаванцаў вучылішча, Іван, выканаўшы працу ў старажытнарускім стылі, заняў першае месца і быў узнагароджаны Велікоднай граматай.
Асноўнай мэтай з’яўляецца садзейнічанне развіццю ў Беларусі кіберспорту як новага віду спартыўнай спаборніцкай дзейнасці і спецыяльнай практыкі падрыхтоўкі чалавека да спаборніцтваў на базе камп’ютарнай тэхнікі, праграмнага забеспячэння, інтэрактыўных прылад і іншых магчымасцяў камп'ютарных тэхналогій, а таксама ўцягванне ў кіберспорт шырокіх слаёў насельніцтва Беларусі.
Акрамя таго, садзейнічае развіццю кіберспорту ў Беларусі як масавага віду спорту, які прапагандуе агульначалавечыя каштоўнасці і здаровы лад жыцця, і эфектыўных формаў фізічнага выхавання дзяцей і падлеткаў, з выкарыстаннем камп’ютарных тэхналогій, накіраваных на фарміраванне здаровага, фізічна і духоўна дасканалага, маральна-ўстойлівага маладога пакалення Беларусі.
МЭТА'18: — кіберспартыўны турнір у дысцыпліне (арганізаваны сумесна з асацыяцыяй «Беларуская федэрацыя футбола» 10 лютага 2018 года на пляцоўцы фан-дома ХК «Дынама-Мінск»).
21 мая 1975 года Галоўны камітэт Выстаўкі дасягненняў народнай гаспадаркі СССР узнаградзіў «ДПЗ-11» дыпломам 1-й ступені за ўкараненне электракаагуляцыйных збудаванняў для ачысткі прамысловых сцёкавых вод, а распрацоўшчыкаў — залатым, сярэбраным і бронзавым медалямі.
20 мая 1948 года міністр аўтамабільнай і аўтатрактарнай прамысловасці СССР Г. С. Харламаў падпісаў Указ 77, якім прадпісаў «у дэкадны тэрмін утварыць і накіраваць камісію для выбару пляцовак пад будаўніцтва падшыпнікавага завода 11 у г. Мінску».
21 горад у 6 краінах Еўропы — суседнія Латвія , Польшча , Расія (13: Волагда, Вялікі Істок, Дальнягорск, Екацярынбург, Лесазаводск, Масква, Находка, Перм, Уладзівасток, Усурыйск, Хабараўск, Цюмень і Чалябінск) і Украіна , а таксама Балгарыя і Эстонія .
Таксама на заводзе выпускалі: прывадныя ролікавыя ланцугі для трактароў, дэталі ровараў, свердзелы, мэблевую фурнітуру, адкрывалкі бляшанак і пляшак, а таксама дэталі для чыгуначнага палатна, пакоўку і раскатныя кольцы.
Урэшце МПЗ аказваў праз сваю лабараторыю, выпрабавальню і цэх перавозак паслугі: хіміка-спектральнага аналізу металаў; вымярэння ўнутраных зазораў, дакладнасці кручэння і геаметрычнай дакладнасці падшыпнікаў; вымярэння рэшткавай намагнічанасці і шурпатасці паверхні; памераў і норм дакладнасці ролікаў, лінейных памераў для ўнутраных і вонкавых паверхняў; пасажырскіх перавозак мікрааўтобусамі і грузаперавозак да 40 тонаў, здачы ў наём аўтавышкі, аўтакрана, пагрузчыка і экскаватара.
661 ролікавы — 491 радыяльны сферычны 2-радны , 116 радыяльных ігольчатых, 12 радыяльна-ўпорных канічных, па 9 упорна-радыяльных сферычных і ўпорных, 7 радыяльных цыліндрычных, 5 радыяльных 1-радных тараідальных, 4 упорна-радыяльныя сферычныя 1-радныя і 3 радыяльныя сферычныя 2-радныя;
Плутарх паведамляе, быццам амазонкі жывуць у той частцы Каўказскага хрыбта, якая прасціраецца да Гірканскага мора (вобласць Мазкута, якая прасціралася ўздоўж Каспійскага ўзбярэжжа ад утокі Куры да ракі Самур), а ў некаторыя эпохі - ад Дзярбента (Чола, ці Чора, - па якіх вобласць насіла таксама і гэтую назву), што яны не з’яўляюцца непасрэднымі суседзямі албанаў , што іх аддзяляюць ад албанаў гелы і легі .
Паводле ўспамінаў ваеннага камісара 27-й стралковай дывізіі Андрэя Паўлавіча Кучкіна, Шаранговіч валодаў выдатнымі ваеннымі здольнасцямі, быў ініцыятыўным і адважным камандзірам.
За баявыя адрозненні ў баях Грамадзянскай вайны Шаранговіч быў узнагароджаны двума ордэнамі Чырвонага Сцяга РСФСР (Загад Рэвалюцыйнага ваеннага савета Рэспублікі 585 у 1920 годзе; Загад Рэвалюцыйнага ваеннага савета Рэспублікі 12 ад 20 студзеня 1922 года).
Традыцыю адзначаць дзень смерці Ісуса замест дня яго ўваскрасення грунтуецца на звестках аб тым, што раннім хрысціянам было характэрна адзначаць гэты дзень адзін раз штогод, а не праводзіць таінства або рытуал Еўхарыстыі, характэрнае для большасці іншых хрысціянскіх канфесій.
Пры гэтым святкаванне Вячэры Сведкамі Іеговы не заўжды супадае з іўдэскім святам Песах, бо, як тлумачыцца на афіцыйным сайце Сведкаў Іеговы «у сучасным яўрэйскім календары пачатак месяца нісан вызначаецца па астранамічнаму маладзіку, аднак у першым стагоддзі такі метад не выкарыстоўваўся. У той час лічылася, што месяц пачынаецца з першага з’яўлення над Іерусалімам новага месяцавага сярпа, а гэта магло здарыцца праз дзень або больш пасля з’яўлення астранамічнага маладзіка. Гэта розніца з’яўляецца адной з прычын, па якіх дата святкавання Вячэры ўспаміны ў Сведкаў Іеговы не заўсёды супадае з датай святкавання сучаснага яўрэйскага Песаха».
Першы вядомы выпадак святкавання Вячэры Сведкамі Іеговы на тэрыторыі Беларусі быў 30 сакавіка 1923 года, калі на святкаванне ў Дамачава сабралася 20 чалавек, а ў наступным годзе — 27 чалавек.
Спачатку адзін з прысутных выступае з прамовай, у якой тлумачыцца сэнс мерапрыемства, потым тым, хто прысутнічае перадаюць па чарзе прэсны хлеб без дадатковых інгрэдыентаў і сухое чырвонае віно.
Пры гэтым толькі частка прысутных, якая мае надзею цараваць з Хрыстом на небе, прымае ад сімвалаў, а астатнія Сведкі, якія спадзяюцца жыць вечна на зямлі, проста прысутнічаюць на мерапрыемстве.
У сувязі з гэтым на афіцыйным сайце арганізацыі на шэрагу моў былі выкладзены відэазіпісы прамоў, прысвечаных Ісусу і святкаванню Вячэры, а сходы заахвоцілі правесці святкаванне праз відэаканферэнцыі ў ці , каб вернікі не выходзілі з дому.
Згодна рэпартажу на афіцыйным сайце гэтай канфесіі, «Яшчэ да Вячэры браты з 11 філіялаў (у Анголе, Беніне, Гане, Дэмакратычнай Рэспубліцы Конга, Замбіі, Зімбабвэ, Камеруне, Кот-д’Івуары, Малаві, Мазамбіку і Сенегале) звязаліся з тэле- і радыёкампаніямі і дамовіліся на трансляцыю прамовы больш чым у 36 месцаў на тэрыторыі 16 краін».
Вядучая фігура ў гэтай арганізацыі, Фрыдрых Роберт Фельман, апублікаваў шэраг эстонскіх легенд і міфаў на нямецкай мове, карыстаючыся эстонскімі народнымі паданнямі і зборнікам фінскай міфалогіі Ганандэра , «На досвітку і ў прыцемках» ; гэтыя публікацыі па гэты дзень лічацца аднымі з самых прыгожых сюжэтаў гэтага рэгіёну, якія маюць народнае паходжанне.
У 1219 годзе паселішча Лінданісэ было захоплена дацкімі крыжакамі пад кіраўніцтвам Вальдэмара , пасля чаго горад атрымлівае назву Рэвель, а Вышгарад становіцца рэзідэнцыяй замежных уладароў.
На дадзены момант з 2,35 км сцены захаваліся 1,85 км і 26 вежаў з 40, што з’яўляецца рэдкасцю для еўрапейскіх гарадоў, дзе крапасныя сцены былі часта цалкам разабраны з-за непатрэбнасці.
Гэты спрытны і падпалены марамі юнак уладкоўваецца то ў вынаходніка лекаў, дзе піша мноства вершаў, то ў вядомую французскую фірму цыгарэт, то ў малодшага брата ў гандаль бухгалтарам, то ў французскае агенцтва перакладчыкам, то дарэктарам, тое ў гімназію Скютара, дзе ў яго браў урокі Петрос Дуран.
Акрамя таго, у мультфільм уключаныя элементы кельцкай міфалогіі: напрыклад, Кром Круах — дахрысціянскае ірландскае боства, — ці адсылка да паэтычнага жанру , у якім паэт спатыкае ў сне ці ў відзежы прарочыцу.
Аднойчы, пачуўшы ад манахаў пра брата Эйдана, найлепшага ілюстратара кніг, ён пажадаў пазнаёміцца з гэтым майстрам і яго кнігай, «чые старонкі маюць неверагодную моц перамяніць цемру ў святло».
Хлопчык распавядае Ашлінг пра свой намер выправіцца ў пячору Кром Круаха; фея спрабуе адгаварыць яго, каб хлопчык не загінуў, як увесь яе народ, аднак Брэндан пераконвае Ашлінг, што крышталь неабходны, інакш кніга не зможа быць скончаная.