polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Таксама твор утрымлівае звесткі пра іншыя землі Еўропы — ад Ірландыі, Шатландыі і Англіі на захадзе, Белага Мора на поўначы, Візантыі і Скіфіі на поўдні, да Гардарыкі і Кіеўскай Русі на ўсходзе Еўропы, і Вялікай Краіны Асаў за Уральскімі горамі на тэрыторыі цяперашняй Заходняй і Усходняй Сібіры.
адміністрацыйную адказнасць — гэта абумоўлены здзяйсненнем правапарушэння суб'ектыўны абавязак правапарушальніка зведаць прадугледжаныя адміністрацыйным заканадаўствам неспрыяльныя, караючыя яго наступствы ўчыненага ім адміністрацыйнага правапарушэння.
Адміністрацыйная адказнасць рэалізуецца з дапамогай ужывання адміністрацыйнага спагнання да фізічнай асобы, якая ўчыніла адміністрацыйнае правапарушэнне, а таксама да юрыдычнай асобы, прызнанай вінаватай і якая падлягае адміністрацыйнай адказнасці ў адпаведнасці з заканадаўствам;
Рэалізуецца крымінальная адказнасць з дапамогай асуджэння ад імя Рэспублікі Беларусь па прыгаворы суда асобы, якая ўчыніла злачынства, і ўжывання на аснове асуджэння пакарання альбо іншых мер крымінальнай адказнасці".
Дысцыплінарная адказнасць узнікае ў сувязі з здзяйсненнем супрацьпраўнага вінаватага невыканання або неналежнага выканання працаўніком сваіх абавязкаў і рэалізуецца з дапамогай ужывання да яго мер дысцыплінарнага спагнання;
17-гадовы Майкл Мажо і 22-гадовая Дарлін Элізабэт Ферын падвергнуліся абстрэлу з агнястрэльнай зброі 4 ліпеня 1969 года на аўтастаянцы, размешчанай у парку «Блу-Рок-Спрингз» каліфарнійскага горада Вальехо.
У адлюстраваны на карціне момант дзяўчына, знаходзячыся ў верхнім пункце траекторыі арэляў, дазваляе ўдачліваму кавалеру зазірнуць у тайны сваёй сукенкі, хоць падобная шчодрасць абярнулася стратай туфліка, які ляціць у статую Гарпакрата — старажытнагрэчаскага бога маўчання і сакрэтаў.
Шапо бержэр на галаве дзяўчыны ўзмацняе іранічна-фрывольны сэнс карціны, паколькі ў тыя часы такія капялюшы асацыяваліся са сталай высакароднасцю жыхароў сельскіх памесцяў, прывязаных да прыроды і несапсаваных гарадскімі спакусамі.
Паводле ўспамінаў драматурга Шарля Кале, неназваны ім прыдворны Людовіка заказаў гэту карціну Габрыэлю-Франсуа Дуаену ў якасці сюжэтнага партрэта сваёй палюбоўніцы і сябе, прычым па першапачатковай задумцы арэлі павінен быць разгойдваць біскуп.
Да 940 года за тытул герцага Аквітаніі змагаўся Гільём Кудлаты, граф Пуацье, сын Эбля, які памёр у 932 годзе, і маркіз Готыі Раймунд Понс, а ў 940—961 Гільём Кудлаты і сын Раймунда Понса Раймунд , граф Руэрга.
У 927 годзе памёр спадчыннік Гільёма Аквітанскага, Гільём Малады, а затым памёр і яго брат Акфрэд, які прызначыў сваім спадчыннікам Эбля, які вярнуў у 902 годзе з дапамогай Гільёма графства Пуацье.
Пасля смерці ў 1137 годзе герцага Гільёма Аквітанію і Пуацье атрымала ў спадчыну яго старэйшая дачка, знакамітая Алеанора Аквітанская, якая прынесла свае ўладанні ў пасаг свайму мужу, каралю Францыі Людовіку .
У 1961 годзе павет Цзімо быў перададзены ў склад Акругі Яньтай , а паветы Цзяасянь і Цзяанань вернутыя ў склад акругі Чанвэй; Лаашанскі прыгарадны раён быў ператвораны ў павет Лаашань.
Пасля Другой сусветнай вайны Ціндаа зноў атрымаў статус «спецыяльнага горада», і гаміньданаўскія ўлады дазволілі ЗША выкарыстоўваць Ціндаа ў якасці базы Заходняга Ціхаакіянскага флоту.
Падставай да перадачы быў так званы «інцыдэнт у Цзюе», калі ў 1897 годзе два нямецкія місіянеры былі забіты ва ўсходнім Шоньдуне, і нямецкі ўрад выставіў ультыматум імператару, патрабуючы абароны хрысціян.
Перад пачаткам Першай сусветнай вайны нямецкія баявыя караблі пад камандаваннем адмірала фон Шпее пакінулі Ціндаа, каб дайсці да Германіі і пазбегнуць небяспекі блакавання іх у гавані ваенна-марскімі сіламі Антанты.
Імкненне Украіны да еўраінтэграцыі выявілася ў знешняй палітыцы краіны да канца 2004 года з прыходам да ўлады Віктара Юшчанкі, які зрабіў праграмныя заявы аб пастаноўцы чатырох галоўных задач: атрыманні статусу краіны з рынкавай эканомікай, уступленні ў СГА, атрыманне статусу асацыяванага члена ЕС, а затым — паўнапраўнага.
Разам з тым, нягледзячы на пастаянную падтрымку членства Украіны з боку еўрапарламентарыяў, тон рэзалюцый Еўрапарламента адлюстроўвае ацэнкі палітычнай сітуацыі і развіцця дэмакратыі ў краіне: калі рэзалюцыя 2005 года заклікае даць краіне выразную перспектыву з магчымасцю ўступлення ў ЕС, а ў рэзалюцыі лютага 2010 года, акрамя прызнання правы краіны падаць заяўку аб членстве, прапануецца даць Еўракамісіі мандат на распрацоўку плана дзеянняў па адмене візавага рэжыму для Украіны, то рэзалюцыя ад 25 лістапада 2010 года (пасля ўступлення на пасаду Прэзідэнта Украіны Віктара Януковіча) крытыкуе апошнія мясцовыя выбары, праблемы са СМІ, парушэнне правоў і свабод, а таксама ўмяшанне СБУ ў дэмакратычны працэс.
Турцыя пачала перамовы ў кастрычніку 2005 года і да гэтага часу яны адкрыты ў 13 раздзелах перамоў (апошні з іх: 22 — рэгіянальная палітыка і каардынацыя рэгіянальных інструментаў быў адкрыты ў лістападзе 2013 года).
Адкрыцце перамоў у васьмі раздзелах, ен заблакаваны Кіпр у сувязі з праз Турцыю запісаў так званага пратаколу па пагадненні аб асацыяцыі, што мае свае карані ў працягваецца падзеле Кіпра на Рэспубліку Кіпр і так званую Турэцкую Рэспубліку Паўночнага Кіпра.
Членам Саюза можа быць толькі вольная, незалежная, суверэнная, дэмакратычная дзяржава, еўрапейскія, паслядоўнікі міжнароднага права, аб развітой эканоміцы рынкавага кошту, здольнай канкураваць на адзіным, агульным рынку ўнутраным.
Акрамя таго, у Мадрыдзе ў 1995 годзе Еўрапейскі Савет прадпісана прыняць цалкам і безумоўна , а таксама мець спраўна дзеючую адміністрацыю і судовыя органы, здольныя правесці ў жыццё ез і супольнасці прававыя акты .
У стратэгічным дакуменце, прынятым еўрапейскай Камісіяй 5 лістапада 2008 года гаворыцца: Пашырэнне служыць рэалізацыі стратэгічных інтарэсаў ЕС аб стабільнасці, бяспекі і прадухілення канфліктаў.
8 верасня 2014 Еўрапейскі парламент рэзалюцыяй «сітуацыя ва Украіне і стан спраў у адносінах ЕС-Расія» пацвердзіў, што, у адпаведнасці з артыкулам 49 Пагаднення аб ЕС, Украіна, як і любая іншая еўрапейская краіна, мае еўрапейскую перспектыву і можа стаць сябрам ЕС пры ўмове, што будзе прытрымлівацца прынцыпаў дэмакратыі, паважаць асноўныя свабоды, правы чалавека, правы меншасцей і забяспечваць вяршэнства права.
25 лютага 2015 года Вярхоўны прадстаўнік ЕЗ у замежных справах і палітыцы бяспекі Федэрыка Магерыні ў эфіры брытанскага тэлеканала , адказваючы на пытанне, аб планах ЕЗ прыняць Украіну ў свой склад, заявіла:
16 верасня 2014 года Вярхоўная рада Украіны і Еўрапейскі парламент адначасова ратыфікавалі пагадненні аб асацыяцыі, у гэты ж дзень Пётр Парашэнка падпісаў закон аб ратыфікацыі гэтага пагаднення.
21 лістапада 2013 года Кабінет міністраў Мікалая Азарава заявіў аб прыпыненні падрыхтоўкі да заключэння пагаднення аб асацыяцыі з ЕС з мэтай „забеспячэння нацыянальнай бяспекі Украіны“ і аднаўлення страчаных аб’ёмаў вытворчасці і гандлёва-эканамічных адносін з Расійскай Федэрацыяй».
28 лістапада 2013 года падпісанне пагаднення аб асацыяцыі і зоне свабоднага гандлю на саміце Усходняга партнёрства ў Вільні не адбылося, што паслужыла адной з прычын масавых пратэстаў насельніцтва і наступнай змене ўлады ва Украіне.
Аднак пасля прэзідэнцкіх выбараў 19 снежня 2010 года, не прызнаныя АБСЭ, Эўразьвязам і краінамі Паўночнай Амерыкі дэмакратычнымі, і якія рушылі за выбарамі арыштам удзельнікаў апазіцыйнага мітынгу, міністры замежных спраў Швецыі, Чэхіі, Польшчы і Германіі ў сумеснай артыкуле заявілі, што працяг супрацоўніцтва з Прэзідэнтам Беларусі Аляксандрам Лукашэнкам «у сапраўдны момант выглядае пустой тратай сіл і часу».
І хоць Малдова не ўваходзіць у афіцыйную праграму пашырэння, у лістападзе 2010 года прэм’ер-міністр краіны Улад Філат заявіў, што Малдова падасць заяўку на ўступленне ў Еўрасаюз у 2011 годзе.
У ім, у прыватнасці, было адзначана, што Вярхоўная Рада Украіны разглядае ратыфікацыю пагаднення аб асацыяцыі не толькі як стымулюючы фактар для ажыццяўлення далейшых рэформаў ва Украіне, але таксама як чарговы крок на шляху да дасягнення канчатковай мэты еўрапейскай інтэграцыі — набыццё паўнапраўнага сяброўства ў Еўрапейскім Саюзе.
Аргументы прыхільнікаў: пашырэнне ЕС на Заходнія Балканы, будзе спрыяць стабілізацыі і развіццю рэгіёну, добрая эканамічная сітуацыя, вялікія эканамічныя рэформы і дэмакратызацыя, рашэнне праблемы албанскага меншасці, сяброўства ў ААН, сяброўства ў Савеце Еўропы, сяброўства ў АБСЭ, уступленне ў СГА, сяброўства ў , становішча на кантыненце еўропы, цесная сувязь і атаясненне сябе з культурай еўрапейскай.
Да гэтага часу ўдалося закрыць часова ў двух раздзелах , і яны працягваюцца ў наступных дзесяці раздзелах (у чэрвені 2014 года. адкрылі перамовы ў раздзелах: 3 — свабода руху капіталу, 31 — знешняй палітыкі, бяспекі і абароны, 32 — фінансавы кантроль).
Еўрасаюз неаднаразова асуджаў беларускі ўрад за аўтарытарнасць дзяржаўнага кіравання, неадпаведнасць выбараў агульнаеўрапейскім дэмакратычным нормам і цалкам рэальныя парушэнні правоў чалавека і грамадзяніна ў Рэспубліцы і нават уводзіў санкцыі ў дачыненні да краіны, з прычыны чаго Беларусь мае напружаныя адносіны з ЕС.
Аргументы прыхільнікаў: пашырэнне ЕС на Заходнія Балканы, будзе спрыяць стабілізацыі і развіццю рэгіену, сяброўства ў ААН, сяброўства ў Савеце Еўропы, сяброўства ў АБСЭ, сяброўства ў , размяшчэнне на еўрапейскім кантыненце, цесная сувязь і атаясненне сябе з еўрапейскай культурай, наладжванне супрацоўніцтва з Міжнародным Крымінальным Трыбуналам для былой Югаславіі, наладжванне супрацоўніцтва з НАТА.
Аргументы праціўнікаў: слабая эканоміка, верагодна, не вытрымае канкурэнцыі, свабоднага, адзінага рынку, унікальныя беднасць яе паўдневай частцы Аўтаномнай Правінцыі Косава і , пагаршэнне адносін з краінамі, якія прызналі незалежнасць Косава і патрабаванне ад ЕС выразнай пазіцыі, калі прызнае Сербію ў яе ранейшых, пацверджаных на міжнародным узроўні межах з Косава, адсутнасць членства ў СГА.
Арменія раней заяўляла пра намеры ў дачыненні да еўрапейскай інтэграцыі і нават дэкларавала ўступленне ў ЕЗ доўгатэрміновай мэтай, удзельнічаючы ў праграме «Еўрапейскай палітыкі суседства» з 2004 года, а ва «Усходнім партнёрстве» — з моманту яго стварэння ў 2009 годзе.
Пры ўмове далейшай інтэграцыі з ЕС з’яўляецца эфектыўная рэалізацыя рэформаў, асабліва ў сферы дзяржаўнага кіравання і судовай сістэмы, паляпшэнне барацьбы з арганізаванай злачыннасцю і карупцыяй, паляпшэнне абароны правоў чалавека і правоў меншасцей, а таксама захаванне правоў уласнасці.
Аргументы праціўнікаў: палітычная нестабільнасць, пагроза адзінства краіны , глыбокія парывы этнічныя высокая злачыннасць, карупцыя, моцная структура банды, слабая эканоміка, верагодна, не вытрымае канкурэнцыі, свабоднага, адзінага рынку, адсутнасць членства ў СГА, 121 месца ў індэксе эканамічнай свабоды.
Албанія, Боснія і Герцагавіна, Чарнагорыя, Паўночная Македонія, Сербія ўдзельнічаюць у Працэсе стабілізацыі і асацыяцыі, адпаведным для Сістэм Еўрапейскіх пагадненняў, заключаных у 90-я гады з дзяржавамі Цэнтральна-Усходняй Еўропы.
Аргументы прыхільнікаў: пашырэнне ЕС на Заходнія Балканы будзе спрыяць стабілізацыі і развіццю рэгіену, сяброўства ў ААН, сяброўства ў Савеце Еўропы, сяброўства ў АБСЭ, сяброўства ў , становішча на кантыненце еўропы, цесная сувязь і атаясненне сябе з еўрапейскай культурай, вялікая грамадская падтрымка еўрапейскай інтэграцыі.
Аргументы прыхільнікаў: пашырэнне ЕС на Заходнія Балканы, будзе спрыяць стабілізацыі і развіццю рэгіену, сяброўства ў ААН, сяброўства ў НАТА, сяброўства ў Савеце Еўропы, сяброўства ў АБСЭ, уступленне ў СГА, сяброўства ў , размяшчэнне на еўрапейскім кантыненце, цесная сувязь і атаясненне сябе з культурай еўрапейскай.
Аргументы прыхільнікаў: пашырэнне ЕС на Заходнія Балканы, будзе спрыяць стабілізацыі і развіццю рэгіену, сяброўства ў ААН, сяброўства ў Савеце Еўропы, сяброўства ў АБСЭ, сяброўства ў , размяшчэнне на еўрапейскім кантыненце, цесная сувязь і атаясненне сябе з культурай ЕС, членства ў зоне еўра.
У значнай ступені іх тарыф залежыць ад прагрэсу ў працэсе нармалізацыі паміж Сербіяй і Косава — заключэнне пагаднення па гэтым пытанні 19.04.2013 года ў Бруселі і яго рэалізацыя з’яўляецца фактарам аб прагрэсе Сербіі.
Пра падтрымку еўраінтэграцыі Украіны сваімі краінамі заявілі прадстаўнікі Польшчы, Эстоніі, Літвы, Грэцыі, Вялікабрытаніі, Ірландыі, Іспаніі, Партугаліі, Бельгіі, Румыніі, Венгрыі, Італіі, Люксембурга, Фінляндыі, Аўстрыі, Швецыі, Кіпра, Латвіі, Мальты, Славакіі, Славеніі, Балгарыі.
Прэзідэнт Малдовы Ігар Дадон у 2017 годзе заяўляў аб тым, што мае намер ануляваць Пагадненне з Еўрапейскім саюзам пасля чарговых парламенцкіх выбараў у выпадку, калі Партыя сацыялістаў атрымае большасць месцаў у парламенце.
Аргументы праціўнікаў: адна з самых бедных краін Еўропы, слабая эканоміка, верагодна, не вытрымае канкурэнцыі свабоднага адзінага рынку, палітычная нестабільнасць, высокая злачыннасць, карупцыя, моцная структура банды.
Аргументы праціўнікаў: слабая эканоміка, верагодна, не вытрымае канкурэнцыі, свабоднага, адзінага рынку, адсутнасць членства ў СГА, высокая злачыннасць, карупцыя, дыскрымінацыя, адсутнасць поўнай свабоды прэсы.
24 лістапада 2017 года Арменія і Еўрапейскі Саюз падпісалі Дагавор аб усёабдымнай і пашыраным партнёрстве, якое прадугледжвае шырокі спектр палітыка-эканамічных, фінансавых, гуманітарных пытанняў.
Дзякуючы свайму прызначэнню, а таксама характэрнаму архітэктурным вобразу, Гасціны двор панаваў на галоўнай вуліцы Петразаводска да 1940-х гадоў, калі быў разбураны падчас Вялікай Айчыннай вайны.
Крамер стаў губернскім механікам, затым атрымаў пасаду аланецкага , верагодна, за поспехі ў праектаванні і будаўніцтве шматлікіх завадскіх і цывільных аб’ектаў, сярод якіх Гасціны двор, а таксама рэканструкцыю ў 1789 годзе .
Двухпавярховы дом размясціўся на нарожным участку, значным у горадабудаўнічым плане, бо фарміраваў кут будучай і фіксіраваў кірункі галоўных вуліц цэнтральнай часткі Петразаводска — Пецярбургскай , Петрапаўлаўскай і цяперашняй Пушкінскай.
на тэрыторыі сучаснага завода былі страчаны, але захаваўся гэтак званы Дом горнага начальніка, які таксама быў пабудаваны па праекце аднаго з архітэктараў трыа Гаскойн-Бярэзін-Крамер, але хто менавіта аўтар, пакуль не вызначана.
У шэрагу выпадкаў яны суправаджаліся дэталевым вывучэннем такіх формаў доннага рэльефу, як малавядомыя раней каньены і плато Берынгава мора, глыбакаводныя жолабы мора Скоція ў Антарктыцы, асобныя падводныя горы і інш.
Вялікі аб'ём даследаванняў марскога дна дазволіў сярод фактараў асяроддзя, які вызначае біялагічную і прамысловую прадуктыўнасць, спецыяльна вылучыць групу геалагічных фактараў, супастаўную па сваёй значнасці з фізічнымі і хімічнымі.
Аналіз асаблівасцяў размеркавання падводных гор, а затым больш дробных узняццяў акіянічнага дна — абісальных пагоркаў, дазволіў прыйсці да фундаментальнай высновы, што апошнія гэтак распаўсюджаныя ў многіх глыбакаводных абласцях акіяна, што рэльеф абісальных пагоркаў можа разглядацца як адмысловы генетычны тып акіянічнага дна і займае найбольшую плошчу не толькі ў акіяне, але і на Зямлі ў цэлым.
Быў адным з ініцыятараў разгорнутага вывучэння планетарных апвелінгавых зон, а таксама развіцця дыстанцыйных метадаў даследавання прамысловых раенаў Сусветнага акіяна з дапамогай аналізу спадарожнікавых дадзеных.
Гершановіча падрыхтавана першая савецкая зводка «Прамысловая акеанаграфія» , у якой манаграфічна абагульнены багаты вопыт даследаванняў навакольнага асяроддзя ў цеснай ўзаемасувязі з біялагічнай прадуктыўнасцю мораў і акіянаў, размеркаваннем і ўзнаўленнем жывых рэсурсаў.
Гершановіч актыўна развіваў экспедыцыйныя даследаванні Сусветнага акіяна, арганізуючы і беручы ўдзел у экспедыцыях у Берынгавым моры, Аляскінскім заліве, Паўночнай Атлантыцы, Антарктыцы і Паўднева-Усходняй частцы Ціхага акіяна.
З 1956 года працаваў ва Усесаюзным навукова-даследчым інстытуце марской рыбнай гаспадаркі і акіянаграфіі , дзе на працягу 35 гадоў, працаваў спачатку старшым навуковым супрацоўнікам, з 1969 года загадваў лабараторыяй прамысловай акіяналогіі, а з 1986 года займаў пасаду галоўнага навуковага супрацоўніка аддзела марской экалогіі.
Давід Яўхімавіч Гершановіч (, Узляны, ў Пухавіцкім раёне, Мінская вобласць, Беларусь — , , Расійская Федэрацыя) — доктар геолага-мінералагічных навук, заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі РСФСР, прафесар.
Галіцкія князі процідзейнічалі аб’яднанню Кіева і Валыні ў адных руках каб захаваць уласнае княства, з пераменным поспехам змагаліся супраць венграў, падтрымлівалі прэтэндэнтаў у барацьбе за Кіеў, удзельнічалі ў паходах супраць полаўцаў.
Сыны Расціслава спачатку жылі пры двары Яраполка Ізяславіча на Валыні, але ў 1084—1086 гадах дамагліся вылучэння сабе з тагачаснага вялікага Валынскага княства Перамышля і Церабоўлі, абараніўшы іх у 1099 годзе ад прэтэнзій вялікага князя кіеўскага Святаполка Ізяславіча.
Падзеі твора, які адбываюцца ў 1957 годзе і ў сучаснасці, звязаныя з таямнічым знікненнем 13-гадовага яўрэйскага хлопчыка Давідка, які ў вачах прыяцеляў быў кімсьці накшталт чараўніка і месіі.
Абодва апошніх — множны лік ад «ваяр з дзідай», але таксама і ад «грамадзянін», што паходзіла ад імя Квірына , першапачаткова сабінскага бажаства, чыё свяцілішча знаходзілася на Квірынале, адным з сямі ўзгоркаў, на якіх паўстаў горад.
Цяпер будынак ратушы часам выкарыстоўваецца муніцыпалітэтам, а таксама тут праводзяцца цырымоніі шлюбу, а ў падвальных памяшканнях, якія яшчэ старэйшыя за будынак, знаходзіцца рэстаран « ».
Кола прыхільнікаў адраджэння Уніі пачало складацца ў Брэсце падчас рэлігійнага ўздыму ў краіне на мяжы 1989-90 гг. сярод берасцейцаў, якія цікавіліся гісторыяй хрысціянства і свайго роднага гораду, у якім была абвешчана Берасцейская царкоўная Унія 1596 года.
5 студзеня 1993 года адбыўся сход вернікаў, на якім было прынята рашэнне ўтварыць у Брэсце грэка-каталіцкую рэлігійную суполку, ухвалены яе статут і падрыхтаваныя дакументы для яе афіцыйнай рэгістрацыі ў органах улады.
Рашэннем ад 22 сакавіка 1993 года Брэсцкі аблвыканкам зацвердзіў статут і зарэгістраваў кіруючыя органы грэка-каталіцкай суполкі ў Брэсце, а 25 сакавіка 1993 года было выдадзена пасведчанне аб рэгістрацыі.
Аднак, як мяркуе , прафесар універсітэта Джона Хопкінса, амерыканскага эксперта па Блізкім Усходзе, прычыны рэвалюцыі і наступнай за ёй грамадзянскай вайны ў Лівіі варта шукаць не столькі ў эканамічнай, колькі ў палітычным жыцці краіны.
Па словах усходазнаўца, за гады кіравання Кадафі, краіна ператварылася «ў бязлітасную тыранію, а ўсе багацці дзяржавы асядалі ў кіраўніка і яго дзяцей. Раздробны гандаль быў знішчана, і многія сферы дзейнасці для лівійцаў былі забаронены».
Паводле яго слоў: «Страх правілаў і паралізаваў краіну, у якой рэвалюцыйныя камітэты былі над законам, а блазнам і пастаянныя эксцэнтрычныя выхадкі Кадафі — палатка, якую ён усюды браў з сабой, размовы на міжнародных форумах, жанчыны-целаахоўнікі ў кансерватыўным мусульманскім грамадстве, і чатыры ўкраінскіх медсёстры, якія ўсюды былі з ім — ішлі нага ў нагу з тэрорам супраць дысідэнтаў, якія адважыліся выступіць супраць яго дэспатыі.»
Магчыма, што значную ролю ў дэстабілізацыі сітуацыі згулялі супярэчнасці паміж плямёнаміКсения Светлова «Думать, что сейчас закончится война и начнется демократическая Ливия, — большая ошибка» //., 24.03.2011.
Бразілія, Расія, Кітай і Індыя не падтрымлівалі ваенную аперацыю супраць суверэннай краіны, тады як ФРГ не хацела ўдзельнічаць у якой бы там ні было ваеннай аперацыі супраць Лівіі, але лічыла, што нешта варта рабіць.
Ігар Юргенс, старшыня праўлення Інстытута сучаснага развіцця акцэнтуе ўвагу на тым, што Лівія са старажытных часоў існавала як тры падзеленых геаграфічна племя, пры гэтым Кадафі, як лічыць эксперт, за апошні час нанёс сур’ёзны ўдар па двух з трох частак Лівіі, таму фактычна заставаўся лідарам толькі адной частцы — Трыпалітаніі.
Іншыя эксперты звяртаюць увагу на істотна іншы расклад сілаў: па словах былога пасла Расіі ў Лівіі Уладзіміра Чамова, увесь захад Лівіі і цэнтр не менш чым на 80 % падтрымліваюць Кадафі, усход ж апазіцыйныВладимир Чамов, экс-посол России в Ливии//Эхо Москвы, 24.03.2011 г.
Адначасова прадстаўнік Ваеннага савета Місраты Саід Алі Гліван заявіў, што сілы 32-й брыгады Хаміс — самага дзеяздольнага злучэння войскаў Кадафі — былі коштам высокіх страт паўстанцаў выбіты са Злітэна.
Вулічныя баі мелі месца і ў Бенгазі, дзе мяцежнікі спалілі мясцовую радыёстанцыю, а 20 лютага, пасля таго як пала ваенная база ў цэнтры, горад апынуўся пад поўным кантролем апазіцыі.
Былы пасол Расіі ў Лівіі Уладзімір Чамаў лічыць, што на ўсходзе Лівіі заўсёды існавала магутная апазіцыя Кадафі, незадаволеная размеркаваннем не ў сваю карысць сродкаў унутры краіны, якое стала адбывацца пасля прыходу палкоўніка да ўлады.
войскам рэвалюцыянераў удалося ўзяць пад свой кантроль галоўны памежны пераход на мяжы Лівіі з Тунісам — Рас-Адждыр, што адкрывае шлях для паставак гуманітарнай дапамогі ў Трыпалі, які тады адчуваў недахоп прадуктаў харчавання і медыкаментаў.
Дырэктар Інстытута праблем глабалізацыі Міхаіл Дзялягін лічыць увесь лівійскі канфлікт штучна сканструяваным, сапраўдную прычыну падзей ён бачыць у вайне за рэсурсы, якая вядзецца на глабальным узроўні.
30 мая: Пераходны нацыянальны савет Лівіі праз абвясціў аб пераўтварэнні паўстанцкіх атрадаў у Нацыянальную вызваленчую армію, назва якой павінна будзе спрыяць росту прафесіяналізму і дысцыплінаванасці ў шэрагах паўстанцаў і будзе насіць пакуль часовы характар.
ВПС Францыі нанеслі некалькі паветраных удараў па мэтам ў раёне гарадоў Эль-Зінтан і Місурата, знішчыўшы на стаянках па меншай меры 5 лёгкіх штурмавікоў Г-2 Галеб і два ўдарныя верталёты Мі-35.
28 чэрвеня: Зінтанскі ваенны савет заявіў аб рэйдзе на поўдзень, на ваенную базу Эль-Кааа, якая знаходзіцца ў 25 км ад Зінтану, у выніку чаго рэвалюцыянеры захапілі велізарную колькасць ваеннай тэхнікі, у тым ліку 2 танка Т-55.
11 верасня: ноччу войскі Кадафі нанеслі ўдар артылерыяй і рэактыўнымі ўстаноўкамі «Град» па наваколлі Бені-Валіда пасля таго, як войскі ПНС адступілі напярэдадні і праводзілі перагрупоўку ў некалькіх кіламетрах ад горада.
2 красавіка: заходняя кааліцыя выпадкова нанесла авіяўдар па групе апазіцыянераў на ўсходняй ускраіне лівійскага горада Марса-эль-Брэг, знішчыўшы пры гэтым не менш за дзесяць праціўнікаў урада Кадафі.
10 ліпеня: праціўнікі лідара Лівіі Муамара Кадафі перакрылі нафтаправод, што забяспечваў нафтай завод у раёне горада Зувара , з мэтай перашкодзіць забеспячэнні ўрадавых сіл на захадзе краіны.
11 жніўня: развіваючы наступленне пасля ўзяцця Бір-аль-Ганем, рэвалюцыянеры завалодалі мястэчкам Наср і, па словах саміх рэвалюцыянераў, наблізіліся да Эз-Завіі на адлегласць 25 кіламетраў.
У ноч на 1 мая: ахвярамі авіяўдараў НАТА сталі самы малодшы з сямі сыноў лівійскага лідара Муамара Кадафі — 29-гадовы Саіф аль-Араб, а таксама трое ўнукаў кіраўніка дзяржавы.
17 ліпеня: сілам мяцежнай брыгады «Шчыт Пустыні» атрымалася ўзяць аддалены горад Катрун на поўдні Лівіі, аднак ужо ў 20-х чыслах пачалося контрнаступленне войскаў Кадафі.
Раз у 12 гадоў у Праяграджы адбываюцца масавыя індуцкія рэлігійныя фестывалі «Кумбх-мела», святкаванні збана нектару бессмяротнасці, у час якога у рэках веруючыя змываюць з сябе грахі і хваробы.
Раней Францыя двойчы брала ўдзел у фіналах Еўра: у 1984 годзе, у хатнім для сябе Еўра, французы абгулялі зборную Іспаніі, а праз 16 гадоў французская каманда выйграла зноў, адолеўшы ў фінале зборную Італіі .
Зборная Партугаліі ніколі ў сваёй гісторыі чэмпіянаты Еўропы не выйгравала, а ў фінале была толькі аднойчы: у хатнім для сябе Еўра партугальцы прайгралі галоўнай сенсацыі турніру — зборнай Грэцыі.
Зборная Партугаліі заваявала права на выхад у фінал, калі 6 ліпеня перамагла зборную Уэльса з лікам 2:0 у асноўны час; зборная Францыі выйшла ў фінал пасля сваёй перамогі 7 ліпеня над зборнай Германіі з лікам 2:0 у асноўны час.
Фінал чэмпіянату Еўропы па футболе 2016 — футбольны матч, які адбыўся 10 ліпеня 2016 года на стадыёне Стад дэ Франс у Сен-Дэні, Францыя, які вызначыў пераможца чэмпіянату Еўропы 2016.
Каэфіцыент праламлення змяняецца прапарцыйна колькасці цукру ў сіропе і можа выкарыстоўвацца для вызначэння канцэнтрацыі з дапамогай ліку Брыкс, канцэнтрацыю таксама вызначаюць па шчыльнасці, глейкасці або жа з дапамогай цукровага палярыметра .
Даўжыня ручкі таксама можа быць рознай ад 0,5 да 1-1,5 м. Максімальная даўжыня ручкі падхватніка можа дасягаць 8 — 10 метраў пры лоўлі матылькоў, якія жывуць у кронах лясных дрэў.