polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Сапёр 200-га асобнага сапёрнага батальёна чырвонаармеец Уладзімір Амельяновіч ў баі каля населенага пункта Вільтаутен, размешчанага ў чатырох кіламетрах паўднёва-ўсход ад пасёлка Пількален — цяпер Дабравольска Калінінградскай вобласці, 28 снежня 1944 года і 10 студзеня 1945 года ў складзе групы пад кулямётна-мінамётным агнём зрабіў тры праходы ў сваіх мінных палях і драцяных загародах праціўніка.
26 сакавіка 1945 года сапёр 200-га асобнага сапёрнага батальёна яфрэйтар Уладзімір Амельяновіч каля населеных пунктаў Варген, Катцэнблік, Трэнк, размешчаных у шасці — васьмі кіламетрах на паўночны захад ад сталіцы Усходняй Прусіі горада Кёнігсберга, цяпер Калінінграда, удзельнічаў у інжынернай разведцы; зрабіў праход у драцяных загародах для агульнавайсковай разведкі.
Загадам па 192-й стралковай дывізіі ад 25 студзеня 1945 года за мужнасць і адвагу праяўленыя ў баях чырвонаармеец Амельяновіч Уладзімір Аляксандравіч узнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені.
За мужнасць і адвагу, праяўленыя ў лютаўскіх баях 1945 года, чырвонаармеец Амельяновіч Уладзімір Аляксандравіч 27 лютага 1945 года паўторна узнагароджаны ордэнам Славы 3 ступені.
Параўнальна зручна насіць галёшы як зменны абутак на прадпрыемствы, у тэатр, у школу, бо няма неабходнасці, ідучы па вуліцы, несці з сабой мяшок або пакет з абуткам, а для таго, каб пераабуцца, трэба проста зняць галёшы, што займае мала часу.
Пры прарыве абароны праціўніка 14 красавіка 1945 года на ўсход ад населенага пункта Ной-Барнім, размешчанага ў адзінаццаці кіламетрах на ўсход ад германскага горада Врыцэн, камандзір аддзялення 498-га стралковага палка сяржант Міхаіл Рагоўскі гранатамі разбіў кулямётнае гняздо, затым з аўтамата знішчыў шасцярых варожых салдат, палягчаючы прасоўванне сваёй пяхоце.
У баі за польскі населены пункт Загемюль, размешчаны ў чатырох кіламетрах на паўночны захад ад польскага горада Дейч-Кроне, 1 лютага 1945 года камандзір аддзялення 498-га стралковага палка сяржант Міхаіл Рагоўскі у ліку першых уварваўся ў Загемюль і аўтаматным агнём падавіў варожую кулямётную кропку.
Міхаіл Канстанцінавіч Рагоўскі (15 чэрвеня 1925, Любанскі раён, Мінская вобласць — 5 снежня 1981) — савецкі вайсковец, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, поўны кавалер ордэна Славы, камандзір аддзялення 498-га стралковага палка 132-й стралковай дывізіі 47-й арміі 1-га Беларускага фронту, сяржант.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 31 мая 1945 года за ўзорнае выкананне заданняў камандавання ў баях з нямецка-варожымі захопнікамі сяржант Рагоўскі Міхаіл Канстанцінавіч узнагароджаны ордэнам Славы 1-й ступені, стаўшы поўным кавалерам ордэна Славы.
Камандзір аддзялення 498-га стралковага палка сяржант Міхаіл Рагоўскі 15 студзеня 1945 года пры пашырэнні плацдарма на левым беразе ракі Вісла ў раёне на захад ад польскага горада Яблонна-Легьонава ў рукапашнай сутычцы знішчыў трох праціўнікаў.
Загадам па 132-й стралковай дывізіі ад 23 студзеня 1945 года за мужнасць і адвагу праяўленыя ў баях сяржант Рагоўскі Міхаіл Канстанцінавіч узнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені.
Ад базавай мадэлі паўночныя машыны адрозніваліся перадпускавым падагравальнікам, уцепленай кабінай з падвойным шкленнем, шынамі і гумавымі дэталямі з марозатрывалай гумы, дадатковым паліўным бакам ёмістасцю 40 л, фарай-пражэктарам, дадатковымі процітуманавымі фарамі.
ЗІЛ-130АН — бартавы з шасціцыліндравым рухавіком ЗІЛ-157Д магутнасцю 110 к. с. Шасі прызначалася для спецыялізаваных аўтамабіляў, якім ва ўмовах эксплуатацыі не патрабаваўся вялікі запас магутнасці.
ЗІЛ-138І — бартавы газабалонны для працы на сціснутым прыродным газе і бензіне АІ-93, з рухавіком ЗІЛ-138І магутнасцю пры працы на сціснутым газе 135 к. с. і максімальным круцільным момантам 33 кГс*м , пры працы на бензіне магутнасць складае 160 к.с.
ЗІЛ-130Д2 — шасі, абсталяванае камбінаваным тармазным кранам, цягава-счапной прыладай, пнеўма- і электравывадамі для падлучэння тармазной сістэмы і электрапрыбораў прычэпа, пад прамысловыя самазвалы-цягачы ЗІЛ-ММЗ-555А і ЗІЛ-ММЗ-45022 .
ЗІЛ-130Д3 — шасі, абсталяванае камбінаваным тармазным кранам, цягава-счапной прыладай, пнеўма- і электравывадамі для падлучэння тармазной сістэмы і электрапрыбораў прычэпа, пад самазвал-цягач .
ЗІЛ-130Б2 — шасі, абсталяванае камбінаваным тармазным кранам, цягава-счапной прыладай, пнеўма- і электравывадамі для падлучэння тармазной сістэмы і электрапрыбораў прычэпа, пад сельскагаспадарчыя самазвалы-цягачы ЗІЛ-ММЗ-554 і ЗІЛ-ММЗ-554М .
Акрамя паўночнай камплектацыі, у адрозненне ад серыйнага ЗІЛ-130В1 меў колавую базу 3800 мм і забяспечваўся двума запаснымі коламі, якія мацаваліся ў вертыкальнай стойцы ззаду кабіны, а таксама пятлёй для выцягвання, якая ўстанаўлівалася на задняй папярочке рамы.
ЗІЛ-138Д2 — газабалоннае шасі для працы на звадкаваным нафтавым газе, абсталяванае камбінаваным тармазным кранам, цягава-счэпнай прыладай, пнеўма- і электравывадамі для падлучэння тармазной сістэмы і электрапрыбораў прычэпа, пад прамысловы самазвал-цягач ЗІЛ-ММЗ-45023 .
У 1977 годзе канструкцыю ўнеслі шэраг змяненняў, якія дазволілі павялічыць грузападымальнасць з 5 да 6 т. Поўная маса прычэпа дасягала 8 т. У адпаведнасці з патрабаваннямі стандарту на размяшчэнне вонкавых святлотэхнічных прыбораў была змененае абліцоўванне радыятара і оптыка.
У сувязі з тым, што за апошнія 300 гадоў з дапамогай навуковага метаду былі дасягнуты ўражальныя поспехі ў самых розных галінах ведаў, у грамадстве складаецца меркаванне, што «навука — гэта добра і годна, а тое, што не з’яўляецца навукай — дрэнна».
Некаторыя даследчыкі пазначаюць комплекс гэтых паняццяў, якія скажаюць вобраз сапраўднай навукі, тэрмінам «дэвіянтная навука» , паказваючы, што гэтыя негатыўныя формы паразітуюць на целе навукі і вядуць да дэфармацый яе каштоўнаснага ядра.
Сацыякультурны выток папулярнасці псеўданавукі ў тым, што «яна рэалізуе спакусу простых рашэнняў, абслугоўвае сацыяльны запыт на агульнадаступную, зразумелую масам без спецыяльнай прафесійнай падрыхтоўкі расшыфроўку „непразрыстых“ з’яў прыроды і культуры».
Іншае распаўсюджанае вызначэнне псеўданавукі — «уяўная або ілжывая навука; сукупнасць перакананняў пра свет, памылкова разгляданая як заснаваная на навуковым метадзе ці як тая, што мае статус сучасных навуковых ісцін».
Тыпалагічныя аналагі — літоўскія азёрныя назвы тыпу , балцкія рачныя назвы тыпу Табола паблізу цячэння ракі Масквы (Таболка і Таболаўка — яе правыя прытокі, Табола — на поўдні ад яе вусця).
Назва балцкага паходжання, калі толькі гэта назва аўтэнтычная (складальнік спісу рэк дняпроўскага басейна П. Маштакоў у сваім каталогу не згадвае і не пазначае ракі Маскі, не знайшоўшы яе, такім чынам, на даўнейшых картах).
Корань - таксама ў назве ракі Масква , дзе ён пашыраны пашыральнікам - -, які на Павоччы ён таксама ў рачных назвах Пратва, Смядва, а на захадзе ад іх у назвах дняпроўскіх рэк Цітва, Водва.
Бронзавая прызёрка Алімпійскіх гульняў 2016 года ў індывідуальным шматбор’і, чэмпіёнка свету ў практыкаваннях з абручом , шматразовая прызёрка чэмпіянатаў свету і Еўропы, іншых міжнародных спаборніцтваў.
А ў 1944 годзе ўзровень вадасховішча паднялі яшчэ, для таго, каб запрацавала Нова-Цвярэцкая ГЭС у Новацвярэцкім канале, прарытым на поўдзень ад горада паміж вадасховішчам і р. Цверцай.
Царква Святога Іаана Канэа , таксама вядомая як Царква Святога Іаана Багаслова — храм Македонскай праваслаўнай царквы, які размешчаны на скале над пляжам Канэа ў горадзе Охрыд і выходзіць на Ахрыдскага возера.
У 1964 годзе ў час рэстаўрацыі было выяўлена некалькі фрэсак, што дазволіла атрымаць мастацтвазнаўцам дастатковую колькасць інфармацыі аб гісторыі сярэдневяковага мастацтва ў Македоніі .
28 мая 2013 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Маяцкага сельсавета (7 населеных пунктаў: Боркі, Ветка, Клешава, Леткаўшчына, Маяк, Мусічы і Шулякі), у склад Гацукоўскага сельсавета перададзены 12 населеных пунктаў .
Статутам Банка вызначана, што АТ «Укрэксімбанк» заснавана для прыцягнення знешніх і ўнутраных крэдытных рэсурсаў у эканоміку Украіны, прадстаўленне і атрыманне крэдытаў ад імя і па даручэнні Кабінета Міністраў Украіны , фінансавання і забеспячэння экспартна-імпартных аперацый прадпрыемстваў, абслугоўванне дзяржаўнага знешняга доўгу Украіны, ажыццяўленне аперацый на грашовым, валютным і фондавым рынках, ажыццяўленне комплексу мерапрыемстваў па фінансаванні інвестыцыйных праектаў, прадстаўлення банкаўскіх паслуг, супрацоўніцтва з міжнароднымі фінансавымі арганізацыямі, укараненне іншых відаў дзейнасці, ажыццяўленне іншых аперацый у адпаведнасці з заканадаўствам і патрабаваннямі Статута.
Місія банка — садзейнічаць развіццю эканомікі Украіны і бізнесу кліентаў, пераважна экспартаарыентаваных і імпартазамяшчальных галін эканомікі, шляхам крэдытавання і банкаўскага абслугоўвання фінансавых аперацый кліентаў, падтрымкі нацыянальнага экспарцёра і выкананне функцыі фінансавага агента Урада Украіны.
Укрэксімбанк (, , поўная назва: Публічнае акцыянернае таварыства «Дзяржаўны экспартна-імпартны банк Украіны») — украінскі банк і ўніверсальная крэдытна-фінансавая ўстанова, 100 % акцый якой належыць дзяржаве ў асобе Кабінету Міністраў Украіны.
Па дадзеных брытанскага часопіса , у 2014 годзе Укрэксімбанк займаў адзінаццатую пазіцыю ў рэйтынгу найбуйнейшых банкаў Цэнтральнай і Усходняй Еўропы і 388-ю ў рэйтынгу тп-1000 сусветных банкаў.
АТ «Укрэксімбанк» паспяхова супрацоўнічае з вядучымі міжнароднымі фінансавымі арганізацыямі, такімі як Сусветны банк, ЕБРР, , , , з буйнымі замежнымі банкамі і фінансава-крэдытнымі ўстановамі.
5 мая 2009 ўступіла ў сілу пастанова Кабінета Міністраў Украіны ад 15 красавіка 2009 375, згодна з якой Укрэксімбанку зменена яго поўная назва з адкрытага акцыянернага таварыства на публічнае акцыянернае таварыства шляхам унясення адпаведных змяненняў у Статут банка.
«Дзяржаўны экспартна-імпартны банк Украіны» быў створаны 3 студзеня 1992 года згодна з Указам Прэзідэнта Украіны 29 і 23 студзеня таго ж года банк атрымаў сваю першую ліцэнзію ад Нацыянальнага банка Украіны.
20 жніўня 1924 года падзелены на 10 сельсаветаў: Апалінскі, Гацукоўскі, Гольчыцкі, Грозаўскі, Грэскі, Мусіцкі, Пукаўскі, Старыцкі, Труханавіцкі і Шышчыцкі.
Грозаўскі, Пукаўскі, Старыцкі, Труханавіцкі сельсаветы перададзены Капыльскаму раёну, Задашчэнскі, Селецкі і Слабадскі сельсаветы — Пухавіцкаму раёну, Гацукоўскі, Грэскі, Мусіцкі, Палікарпаўскі , Першамайскі, Шышчыцкі сельсаветы — Слуцкаму раёну.
Па выніках сезона 2010 года «Партызан» страціў месца ў Вышэйшай лізе, і ў сувязі з забаронай для легіянераў на выступ у Першай лізе Ледэсма быў аддадзены ў арэнду мінскаму «Дынама», дзе стаў адным з лідараў каманды.
У сезоне 2013/14 гуляў на Кіпры за клуб «Этнікас», а ўлетку 2014 года перабраўся на Мальту, дзе ў складзе розных клубаў стаў чэмпіёнам, уладальнікам Кубка і Суперкубка Мальты.
У 2004—2006 гадах выступаў у Партугаліі, пасля чаго на кароткі час вярнуўся ў Бразілію, каб потым перабрацца ў склад літоўскага «Каўнаса», разам з якім двойчы стаў чэмпіёнам Літвы, у 2008 годзе стаў таксама найлепшым бамбардзірам чэмпіянату.
Аўтар тытульных лістоў шэрагу выданняў («Новы расійскі песеннік, або Збор розных песень з прыкладзенымі нотамі і якія можна спяваць на галасах, граць на Гуслях, Клавікордах, скрыпках і духавых інструментах», Санкт-Пецярбург, 1792; «Правілы паэзіі» Н. Ф. Остолопова і іншыя).
У 1800 годзе быў абраны Імпэратарскай Акадэміяй мастацтваў у акадэмікі за прадстаўленыя ёй гравюры «Даччынае каханне рымлянкі» з карціны Г. Рэні і «Раніца галандскай дамы» з карціны Франса ван Мірыса Старэйшага.
Лабенскім двухтомніку, прысвечаным маляўнічай калекцыі Эрмітажа, Сандэрсу належаць 48 гравюр з 75 (Леанарда да Вінчы, Тыцыян, Рубенс, Рафаэль, ван Дэйк, Рэмбрант, Веласкес, Пусэн і інш.), а таксама гравіраваныя партрэты Кацярыны і Аляксандра.
Акрамя таго, Гаўрыла Дзяржавін прыцягнуў Сандэрса да працы ў галіне кніжнай графікі: з яго віньеткамі выйшлі ў 1804 г. дзяржавінскія «Анакрэантычныя песні», за імі рушылі ўслед «Лірычныя творы» Васіля Капніста і «Неспрактыкаваная муза» Ганны Бунінай.
Затым Сандэрс перабраўся ў Вільню і ў 1810 годзе стаў прафесарам гравіравання ў Віленскім універсітэце, дзе акрамя навучання розным тэхнікам графікі таксама чытаў курс гісторыі мастацтва — першы ў Расіі і адзін з першых у Еўропе.
Акрамя двух эстампаў, якія даставілі яму званне акадэміка, і гравюр з карцін Эрмітажа ў выданні 1805 года, найважнейшымі яго працамі могуць лічыцца « » з карціны Фра Барталамеа, «Цырульнік» па арыгінале Готфрыда Схалькена, а таксама партрэты князя Баграціёна , князя А. А. Безбародкі, вялікай князёўны Кацярыны Паўлаўны, А. Л. Нарышкіна, архітэктара Джакама Кварэнгі.
Ліва аль-Кудс, ці Брыгада аль-Кудс — лаяльнае ўраду Сірыі вайсковае фарміраванне сфарміраванае ў правінцыі Алепа ў верасні 2013 г. інжынерам Мухамедам аль-Саідам .
Упершыню ўдзел у вайне «Брыгада аль-Кудс» прыняла ў канцы 2013 г., калі яе байцы ўзаемадзейнічалі з «Сілами тыгра» ў ходзе , у выніку якой урадавыя войскі прасунуліся на паўночным усходзе Алепа, заняўшы стратэгічна значную прамысловую зону Шэйх Наджар і зняўшы аблогу з цэнтральнай турмы Алепа.
На прэміі МузТВ-2012 быў намінаваны ў катэгорыі «Прарыў года», таксама быў намінаваны ў трох катэгорыях — «Дэбют», «Відэа» і «Дызайн» , — на прэміі «Стэпавы воўк» 2012 года.
Іван Дорн атрымаў музычную адукацыю па класу фартэпіяна, стаў лаўрэатам і пераможцам шматлікіх музычных конкурсаў, сярод якіх: маскоўскі конкурс «Запалі сваю зорку» — 1-е месца, «Жамчужына Крыма» — прыз глядацкіх сімпатый; «Чарнаморскія гульні»: 2001 год — заняў 3-е прызавое месца, 2005 год — заняў 2-е прызавое месца; «Юрмала 2008».
Іван актыўна займаўся спортам, стаў уладальнікам многіх спартыўных званняў: «Майстар спорту », «Кандыдат у майстры спорту па бальных танцах», 2-гі разрад па плаванні, 3-і дарослы па лёгкай атлетыцы.
Восенню 2012 года Іван Дорн запісаў саўндтрэк да рэаліці-шоу канала Ю «Топ-мадэль па-руску» з Ірынай Шэйк, узяўшы за аснову музычнай тэмы прыпеў з сваёй песні «Бигуди», а таксама версію «Праздник к нам приходит» для рэкламнага роліка -.
У іншых грамадствах існавала ўяўленне аб атрыманні кіраўніком ад багоў у момант каранацыі нейкай боскай, свяшчэннай сілы: «мана» ў народаў Палінезіі, «царскасць» у дзяржавах Месапатаміі ды інш.
Гэтыя ўяўленні традыцыйна захоўваліся на працягу ўсяго Сярэднявечча (параўн. хрысціянскую традыцыю разумення кіраўніка як «памазанніка Божага»), а ў некаторых культурах іх рэшткі можна ўбачыць і цяпер.
Флангі прыкрываліся невялікімі атрадамі сфармаванымі з памежнай варты, казакоў і апалчэння: правы фланг — кірунак уздоўж Чарнаморскага ўзбярэжжа да Батуму, а левы — супраць курдзкіх раёнаў, дзе з абвяшчэннем мабілізацыі туркі пачалі фармаваць курдскую ірэгулярную конніцу, і персідскага Азербайджана.
Паводле інвентарызацыі 1910 года ўвесь першы паверх займалі гандлёвыя ўстановы, у тым ліку аптэкарская, мануфактурная, шпалерная, галантарэйная, ювелірная і канцылярскіх тавараў крамы, а таксама бакалейная і лаўка, дзе гандлявалі .
Усе асуджаны па артыкуле 7 Закона СССР ад 25.12.58 («Призывы к насильственным свержению или изменению советского государственного и общественного строя или к насильственному нарушению единства территории Союза ССР», тагачасны аналаг «антысавецкай агітацыі і прапаганды»).
У 1957 годзе паехаў на Міжнародны фестываль моладзі ў Маскву, дзе пазнаёміўся з прадстаўнікамі дэлегацыі Ізраіля, супрацоўнікамі ізраільскага пасольства, атрымаў ад іх літаратуру пра Ізраіль і супраць антысемітызму.
29 мая 1968 года быў арыштаваны Маісей Саламонавіч Грынблат , інжынер-энергетык на пенсіі, які капіраваў і распаўсюджваў яўрэйскую літаратуру, у тым ліку атрыманую ад Рубіна самвыдавецкую кнігу Аркадзя Цімора пра Шасцідзённую вайну «Письма русскому другу».
Рубін шмат разоў выклікаўся на працяглыя допыты па справе, у тым ліку на вочную стаўку з Грынблатам, але ўсе факты захоўвання, памнажэння ці перадачы літаратуры іншым асобам адмаўляў, а з дому ўсю літаратуру вынес адразу ж пасля арышта Грынблата.
У час вайны Рубін страціў усіх блізкіх: старэйшы брат служыў у войску і ў 1944 годзе прапаў без вестак на фронце; бацька быў забіты ў першыя дні вайны; старэйшая сястра Тамара ўцякла з гета, але была арыштаваная і забітая за ўдзел у антынацысцкім падполлі; маці і малодшая сястра Беці загінулі ў выніку адной з нацысцкіх «акцый» па вынішчэнні яўрэяў.
«Антысавецкая агітацыя і прапаганда» ў разуменні КДБ заключаліся ў прыватных размовах пра палітычнае становішча і праявы антысемітызма ў СССР, чытанні і распаўсюдзе літаратуры пра Ізраіль , капіраванні выдадзенай у першыя паслярэвалюцыйныя гады брашуры Максіма Горкага пра антысемітызм і іншыя падобныя дзеянні.
Зараджальшчык 76-міліметровай гарматы 969-га стралковага палка чырвонаармеец Васіль Гутнік 5 жніўня 1944 года пры фарсіраванні ракі Вісла каля населенага пункта Даротка, размешчанага ў 60-і кіламетрах на паўночны захад ад польскага горада Радамысль, даставіў у лодцы боепрыпасы на левы бераг.
Камандзір разліку 76-міліметровай гарматы 969-га стралковага палка сяржант Васіль Гутнік ў баі за пашырэнне плацдарма на левым беразе ракі Одэр разам з байцамі знішчыў два кулямёта, даўшы магчымасць стралковым падраздзяленням выбіць праціўніка з чыгуначнай станцыі.
11 верасня 1944 года пры адбіцці атакі праціўніка ў раёне населенага пункта Валовіце-Кента, які знаходзіцца ў 30-і кіламетрах на поўнач ад польскага горада Сандамір, наводчык 76-міліметровай гарматы 969-га стралковага палка Васіль Гутнік ў складзе разліку падбіў два варожых танка.
Васіль Васілевіч Гутнік (10 снежня 1921, Магілёўская вобласць — 5 жніўня 1994, Кемераўская вобласць) — зараджальшчык; наводчык; камандзір разліку 76-міліметровай гарматы 969-га стралковага палка 273-й стралковай дывізіі 1-га Украінскага фронту, сяржант.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 28 снежня 1963 года за ўзорнае выкананне заданняў камандавання ў баях з нямецка-варожымі захопнікамі сяржант запасу Гутнік Васіль Васілевіч пераўзнагароджаны ордэнам Славы 1-й ступені, стаўшы поўным кавалерам ордэна Славы.
Валрый Мікалевіч Гадунў — прафесар, дырэктар Інстытута перападрыхтоўкі і павышэння кваліфікацыі суддзяў, супрацоўнікаў пракуратуры, судоў і ўстаноў юстыцыі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, загадчык кафедры грамадзянскага права юрыдычнага факультэта БДУ.
Скончыў юрыдычны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта ў 1976 годзе па спецыяльнасці «Правазнаўства» і адразу паступіў у аспірантуру юрыдычнага факультэта па спецыяльнасці «Грамадзянскае і сямейнае права».
Камітэт падкрэсліў, што накладаючы на ​​чалавека, які не з’яўляецца выдаўцом абавязацельствы, выкладзеныя ў артыкуле 22 Закона аб сродках масавай інфармацыі, дзяржава тым самым абмяжоўвае свабоду выказвання меркаванняў.
Крук быў асуджаны Астравецкім раённым судом на 1 міліён 50 тысяч рублёў за паклёп падчас выбарчай кампаніі ў парламент у 2010 г. Кіраўнік спраў райвыканкаму М.Зімніцкі аказваў ціск на аднаго з выбаршчыкаў, які паставіў подпіс за вылучэнне І.
Іван Фёдаравіч Крук – дэпутат Астравецкага райённага савета, кандыдат у дэпутаты на парламенцкіх выбарах ў 2016 г., праваабаронца, член ПЦ «Прававая дапамога насельніцтву», каардынатар грамадскай кампаніі «Астравецкая атамная – гэта злачынства!», сябра АГП, актывіст Руху «За Свабоду», палітвязень Беларусі.
Крук быў абвінавачаны ў здзяйсненні гвалтоўных дзеянняў у адносінах да супрацоўнікаў міліцыі па арт.363 ч. 2 КК РБ (супраціўленне супрацоўніку міліцыі ці іншай асобе, якая ахоўвае грамадскі парадак), і асуджаны на шэсць месяцаў арышту.
Крук ініцыяваў збор подпісаў у Астраўцы пад адкрытым лістом да генеральнага пракурора РБ, ЦВК і еўрапейскіх структураў з фактамі парушэнняў выбарчага заканадаўства падчас прэзідэнцкіх выбараў у 2010 г. і з патрабаваннем спыніць рэпрэсіі адносна ўдзельнікаў падзей 19 снежня ў Мінску.
Каб прадухіліць яго сустрэчу з сябрамі і паплечнікамі пры выхадзе з калоніі, быў вызвалены на гадзіну раней прызначанага тэрміну, вывезены міліцыяй за 50 кіламетраў у Пастаўскі раён і там адпушчаны.
Кандыдат у дэпутаты ў Палату прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь 5-га склікання ў 2012 г. Паводле рашэння партыі АГП зняў сваю кандыдатуру і заклікаў да байкоту выбараў.
У яе ўваходзілі: армія самога Абас-Мірзы — 20 000 , у лік якой уваходзіў і рускі батальён , сфармаваны з рускіх палонных і дэзерціраў, а таксама групоўкі сына — Алі-Нага-Мірзы Казбінскага — і сына цара Кахеціі — царэвіча Аляксандра.
Пра колькасць войскаў эрыванскага сердара Хусейн-хана, што бралі ўдзел у бітве, крыніцы нічога не паведамляюць, аднак, калі ўзяць да ўвагі агульны лік супрацьстаялых рускаму атраду сіл , то цалкам абгрунтавана можна меркаваць, што сілы сердара складаліся з 5000 пяхоты і кавалерыі.
Дзве лёгкія рускія гарматы, якія рухаліся паміж замыкальнымі калонамі 40-га егерскага палка, карцечным агнём наносілі непрыяцелю адчувальную шкоду, аднак іранцы штораз працягвалі здзяйсняць лютыя атакі.
Па словах В. А. Пота: «Мужнасць салдатаў саракавога палка перасягала любое ўяўленне», а апошнія чатыры вярсты да Эчміядзінскай раўніны для 40-га палка і артылерыі, што дзейнічала з ім, «былі сапраўды жудасныя».
Красоўскі адказаў, што застанецца з імі, і, загадаўшы дзвюм ротам 40-га егерскага палка пад камандаваннем маёра Шчогалева: «Не саступаць ні кроку», закамандаваў рэзерву: «Хлопцы! Ратуйце гармату! За мной! Наперад!».
Ад'ютант Красоўскага штабс-ротмістр Урангель тут жа прапанаваў генералу свайго каня, але паколькі ад'ютанту ён быў патрэбны для выканання яго абавязкаў, Красоўскі адмовіўся і прыняў каня, якія знаходзіўся пры 40-м палку і прапанаваўся паручнікам Пажыдаевым.
Генерал уважліва агледзеў поле бою і выявіў, што ў тым кірунку, куды накіравалася персідская кавалерыя, дзве лёгкія рускія гарматы моцна выдаваліся наперад і з невялікім прыкрыццём у 35 чалавек стрымлівалі атакі іранцаў.
Красоўскі з 30 егерамі накіраваўся да тых гармат і, прыбыўшы на месца, загадаў зрабіць яшчэ па адным стрэле і адступіць, але да таго часу персідская кавалерыя ўжо з'явілася ў непасрэднай блізкасці ад рускай пазіцыі.
Да 7 гадзін раніцы казачыя сотні і першая калона з дзвюма коннымі гарматамі ўсталі на скалістае ўзвышша паміж паселішчамі Ушаган і Аштаракам і спыніліся на прывал у чаканні ар'ергарда з правіянцкім абозам.
Галоўныя батарэі былі ўсталяваны на Ашаканскім узвышшы процілеглага берага, адкуль прастрэльваліся працяглая пляцоўка шляху, што вёў да Эчміядзіна, і подступы да ракі — адзінай воднай крыніцы.
Атрымаўшы весткі пра ўварванне персідскай арміі ў Эрыванскае ханства, Паскевіч палічыў, што туды ўварвалася толькі частка персідскіх сіл і што ваенны атрад генерала Красоўскага ў сілах і сам даць рады з непрыяцелем, але паступіла падрабязнае данясенне аб Аштаракскай бітве, і Паскевіч тут жа загадаў , , , , , , Данскім казачым Ілавайскага, Шамшава і Карпава палкам з 30 гарматамі злучыцца ў Нахічэвані і пад сваім пачаткам агульнымі сіламі высоўвацца на дапамогу атраду Красоўскага.
Абгрунтоўваючы дадзенае цверджанне, Ібрагімбейлі пісаў, што «атрад у 2800 чалавек пры ўсіх умовах, не ў стане быў бы адолець 30-тысячны варожы корпус, узмоцнены 22 гарматамі», а «дваранска-буржуазная гістарыяграфія царскай Расіі не памянула пра ўдзел у складзе рускіх войскаў азербайджанскай конніцы, грузінскай і армянскай пешых дружын».
Ф. Паскевіч, апісваючы агульнае становішча спраў у рускай арміі на Каўказе, рапартаваў Мікалаю , што спякота працягвалася, падножнага корму не было, коні былі зняможаныя, а ⅓ арміі знаходзілася ў шпіталях.
Аднак у манастыры не ведалі, што Абас-Мірза адвёў свае войскі за р. Зангу, і былі здзіўлены, што Лапцеў дайшоў да прызначанага месца без стрэльб, палічыўшы за магчымае, што ўсе пасланыя Красоўскім шныпары былі перахоплены і іранцы ўладкавалі засаду.
Гэтым разам з манастыра ўсё ж адказалі тым жа, і Красоўскі, пакінуўшы ў манастыры ўвесь 40-ы егерскі полк, выйшаў на сустрэчу з Лапцевым і, злучыўшыся з апошнім, раніцай скіраваўся ў лагер пры Джэнгулях.
Варта таксама адзначыць, што паспяховаму праходу атрада Красоўскага спрыялі правільныя дзеянні рускай артылерыі, якая займала найбольш выгадныя вышыні, і гарматы пад прыкрыццям стралкоў наколькі маглі стрымлівалі атакі непрыяцеля.
Обер-аўдытар Бялоў, які знаходзіўся пры ім, «чалавек выдатнай сілы і адвагі», здолеў прарвацца праз шэрагі атакоўных іранцаў і паведаміць ваеннаму старшыне Данскога Сяргеева палка Шурупаву, які знаходзіўся недалёка, пра крытычнае становішча атраднага камандзіра.