polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Вядома адно наданне вялікага князя Жыгімонта Клаўку — 5 «чалавек» на рацэ Морачы, не раней за 1433 год са слуцка-капыльскага ўдзелу князя Алелькі Уладзіміравіча, калі той з сям’ёю быў у зняволенні.
Наданні ад вялікага князя Жыгімонта меў і сын Клаўкі — Сямён нъ Семенец), які трымаў прынамсі 2 «чалавек» у Гавязне паблізу Нясвіжа, напэўна, таксама вылучаных з уладанняў зняволенага князя Алелькі.
На думку Ліцкевіча, гэтыя Бакшты і Куцішкі трэба атаясняць з вёскай Бакшты Мядзельскага раёна і былой вёскай Куцішкі Пастаўскага раёна на поўнач ад гарадскога пасёлка Свір, па абодвух берагах Страчы.
Разам з вялікім князем слухаў імшу ў княжацкай «лажніцы» адной з веж «вялікага» Троцкага замка, калі забойцы ўварваліся і ўдарылі Жыгімонту ў галаву, слуга засланіў гаспадара, але быў выкінуты з вежы і загінуў.
Паводле Алега Ліцкевіча, Клаўка названы «нашым вярхоўным пасцельнічым» сярод сведак граматы вялікага князя Жыгімонта Кейстутавіча ад 2 лютага 1437 года, апублікаванай Мітрафанам Доўнар-Запольскім.
Непрыстасаванасць абарончага флоту ГДР да выканання новых задач у складзе блока НАТА (войны ў Югаславіі, Персідскім заліве, Афганістане, Лівіі і інш.) — у першую чаргу адсутнасць авіяносцаў і іншых буйных ваенных караблёў для далёкіх акіянскіх паходаў.
Недавер бонскага кіраўніцтва да старога кадравага касцяка арміі, флоту і дзяржаўнага апарату ГДР і агульная тэндэнцыя да замяшчэння кіруючых пасад заходненямецкімі прызначэнцамі: адміральскі склад быў звольнены са службы цалкам, а афіцэрскі і кадравыя унтэр-афіцэры — амаль цалкам.
Пасля ўваходжання ГДР у склад ФРГ 3 кастрычніка 1990 года злучэнні узброеных сіл ГДР, уключаючы Фольксмарынэ, перайшлі пад пачатак спецыяльна створанага камандавання «Бундэсвер Ост» на чале з дасланымі заходненямецкімі камандуючымі.
Асноўную сілу ФМ склалі малатанажныя судны — тарпедныя катары, супрацьлодкавыя катары, ракетныя катары, малыя ракетныя караблі, прыбярэжныя супрацьмінныя караблі, супрацьлодкавыя караблі, дэсантныя караблі, самалёты і верталёты марской авіяцыі.
Падобныя мерапрыемствы ў сучаснай ФРГ праходзяць ва ўмовах жорсткага супрацьстаяння з боку правых палітычных сіл, з вуснаў якіх гучаць патрабаванні забараніць нашэнне ваеннай формы ГДР як «знакаў таталітарнага рэжыму».
У яго ўвайшлі 2-я чырвонасцяжная армія, 15-я армія, 16-я армія, 10-я паветраная армія, Прыамурская армія СПА, 5-ы асобны стралковы корпус, Камчацкі абарончы раён, іншыя асобныя часці.
1 кастрычніка 1945 года на падставе дырэктывы Стаўкі ВГК ад 10 верасня 1945 фронт быў расфарміраваны, на базе яго войскаў і палявога ўпраўлення зноў створана Далёкаўсходняя ваенная акруга .
Наяўнасць у структуры інстытута Музея этнаграфіі і мастацкага промыслу з даўнімі навуковымі традыцыямі, якія сягаюць пачатку дзейнасці Навуковага таварыства імя Т. Шаўчэнкі ў Львове, вызначае спецыфіку гэтай навуковай ўстановы.
Інстытут створаны ў лютым 1992 годзе на базе Львоўскага аддзялення Інстытута мастацтвазнаўства, фальклору і этнаграфіі імя М. Рыльскага АН Украіны, якое функцыянавала на працягу дзесяці гадоў і было створана на базе Музея этнаграфіі і мастацкага промыслу АН УССР, фонды якога налічваюць звыш 90 тысяч экспанатаў і з'яўляюцца агульнанацыянальным здабыткам Украіны.
Да канца стагоддзя на плошчы з'явілася два значныя будынка - купецкія сход (пабудавана 1882 па праекце архітэктара Уладзіміра Мікалаева, цяпер на месцы гэтага будынка Нацыянальная філармонія Украіны) і дом Славянскага.
У наступным годзе ў азнаменаванне 50-годдзя адмены прыгоннага права на Еўрапейскай плошчы, справа ад Купецкага сходу, усталяваны помнік імператару помнік Аляксандру са скульптурнымі групамі па баках працы італьянскага дойліда Этторэ Ксіменэса, знесены бальшавікамі ўжо праз 8 гадоў, у 1919 годзе.
Архітэктарам Андрэем Меленскім было палепшаны транспартныя зносіны паміж асобнымі часткамі горада, у прыватнасці паміж яго эканамічным цэнтрам - Падолам і Пячэркай з яго крэпасцю і Кіева-Пячэрскай лаўрай.
Ідэя падпісання сакрэтнага пратакола пра раздзел сфер інтарэсаў ва Усходняй Еўропе была выказана Сталіным у пачатку перамоў з Рыбентропам 23 жніўня 1939 г. Паводле ўспамінаў Уладзіміра Паўлава, які быў на той сустрэчы асабістым перакладчыкам Сталіна, Рыбентроп прывёз толькі тэкст асноўнага дагавора, але Сталін, разумеючы, што Гітлер у дадзенай сітуацыі будзе згодны на любыя саступкі, раптам заявіў: «Да гэтага дагавора неабходны дадатковыя пагадненні, пра якія мы нічога нідзе публікаваць не будзем»: Тут жа, у кабінеце Сталіна, быў складзены тэкст пратакола, які адрэдагавалі, надрукавалі і падпісалі.
Гэтыя словы Паўлава пацвярджаюцца і Рыбентропам, які на Нюрнбергскім працэсе заявіў, што Сталін абмяркоўваў «не магчымасць мірнага ўрэгулявання германа-польскага канфлікту ў духу пакта Брыяна-Келага, а даў зразумець, што калі ён не атрымае палову Польшчы і Прыбалтыйскія краіны яшчэ без Літвы з портам Лібава, тады я магу адразу выляцець назад».
24 снежня 1989 года З'езд народных дэпутатаў СССР, заслухаўшы дакладзеныя Якаўлевым высновы камісіі, прыняў рэзалюцыю, у якой асудзіў пратакол (адзначыўшы адсутнасць арыгіналаў, але прызнаўшы яго сапраўднасць, абапіраючыся на графалагічную, фотатэхнічную і лексічную экспертызу копій, і адпаведнасцб іх зместу наступным падзеям).
У 1948 годзе, у адказ на публікацыю зборніка Дзярждэпартамента ЗША «- », Саўінфармбюро апублікавала кнігу «Фальсіфікатары гісторыі», у якой высоўваліся сустрэчныя абвінавачванні краінам Захаду і змяшчаліся сцвярджэнні пра фінансаванне Германіі англійскімі і амерыканскімі фінансавымі коламі ў 1930-я гады.
У адрозненне ад выдання Дзярждэпартамента ЗША, які ўяўляў сабой зборнік архіўных дакументаў, савецкае выданне ўяўляла сабой аўтарскі тэкст; у ім не было прыведзена ніводнага дакумента цалкам і некалькі — у невялікіх вытрымках.
Пра гэты дагавор гаварыў Рыбентроп, а абаронца Геса Зайдль атрымаў машынапісную копію пратакола і паспрабаваў агучыць яе, але яму было адмоўлена пад маркай, што ён адмовіўся паведаміць суду крыніцу атрымання дакумента (пазней у сваіх успамінах ён згадаў, што атрымаў дакументы ад амерыканскай разведкі).
Хоць пратакол не з'яўляўся юрыдычнай падставай для перакройвання ўсходнееўрапейскіх граніц, ён прадвызначыў лёс трэціх краін і сведчыць пра супрацоўніцтва СССР з Германіяй у перадзеле Усходняй Еўропы.
Гэты факт паслужыў для шэрагу даследчыкаў падставай для правядзення аналогій паміж палітыкай СССР і палітыкай нацысцкага Трэцяга рэйха і для абвінавачвання Савецкага Саюза ў саўдзеле ў развязванні Другой сусветнай вайны.
Умовы савецка-германскіх пагадненняў змяшчае і так званая «прамова Сталіна на пасяджэнні Палітбюро 19 жніўня 1939 года», тэкст якой быў апублікаваны французскім інфармацыйным агенцтвам «Гавас» у лістападзе таго ж года.
Сакрэтны дадатковы пратакол да Дагавора аб ненападзе паміж Германіяй і СССР ад 23 жніўня 1939 года вызначаў «граніцы сфер інтарэсаў» бакоў «у выпадку тэрытарыяльна-палітычнай перабудовы абласцей, якія ўваходзяць у склад Прыбалтыйскіх дзяржаў » і Польскай Дзяржавы.
Паколькі сітуацыя ў Польшчы пагоршылася ў 1980 годзе з-за народных хваляванняў і дыфіцыту прадукцыі рознага кшталту, а ўмовы Варшаўскага дагавора прадугледжвалі інтэрвенцыю ў такіх выпадках, кіраўніцтва ГДР прызначыла 9-ю танкавую дывізію ў склад падраздзяленняў для ўварвання ў Польшчу.
У яго ўвайшлі біяграфіі 136 манахаў базыльянскага ордэна, у тым ліку уніяцкіх епіскапаў і мітрапалітаў з 1680 па 1718 гг. Твор часткова апублікаваны ў 1973 г. украінскім даследчыкам .
Пакупнікі маглі выбіраць паміж чатырохступеньчатай механічнай каробкай перадач з рычагом пераключэння перадач на падлозе або двухступеньчатай аўтаматычнай каробкай перадач з рычагом на цэнтральным тунэлі альбо пад рулявым колам.
Сілавая структура кузава гэтых версій была агульнай, але праёмы дзвярэй троху адрозніваліся, а кузаўныя панэлі дзвярэй не былі ўзаемазаменнымі: хэтчбек быў уніфікаваны з седанам, а ліфтбек — з паўнапрывадным універсалам.
У сваіх карыкатурах часу пратэстаў 2020—2021 года і наступнага палітычнага крызісу займаецца дыскрэдытацыяй пратэстоўцаў і простымі абразамі дзеячаў дэмакратычнага руху і беларускіх нацыянальных сімвалаў.
На круглым стале аб ролі кнігі з удзелам дзеячаў прапаганды і супрацоўнікаў сілавых структур у 2022 годзе заявіў, што не трэба баяцца абразіць, а таксама позваў за абразы ў суд, бо «ідзе мардабой, вулічныя баі, хто ўдзельнічаў — той ведае. І наогул ідзе вайна, дзе кнігі — гэта зброя».
Нягледзячы на мінулую блізкасць да беларускага адраджэнскага і дэмакратычнага руху, Карповіч вядомы найперш як аглядальнік і карыкатурыст у рэдакцыі газеты «СБ. Беларусь сегодня», дзе займаецца дыскрэдытацыяй праціўнікаў рэжыму Лукашэнкі, адпрацоўкай лініі прапаганды і апраўданнем палітыкі рэжыму.
Пасля таго як у 1667 годзе ў вёсцы Андрусава было заключана мірнае пагадненне паміж Рускім царствам і Рэччу Паспалітай, асобным пунктам якога было развіццё паштовых зносін, быў створаны паштовы тракт па напрамку Вільня—Масква.
Продкі беларусаў, як і іншыя народы, ў сваёй гаспадарчай і вайсковай дзейнасці ўжыццяўлялі сувязь з дапамогай ганцоў, якія прыносілі паведамленні як вусныя, гэтак і пісьмовыя.
Гісто́рыя по́шты Белару́сі налічвае больш за 1000 гадоў і ўключае перыяды, якія адпавядаюць паштовым сістэмам дзяржаў, у склад якіх уваходзіла тэрыторыя сучаснай Беларусі, і перыяд незалежнасці Рэспублікі Беларусь.
У 90-я гг. Матроскін застаецца беражлівым гаспадаром і дэманструе незвычайны розум і вынаходлівасць, якія мяжуюць з выкрутлівасцю, што дазваляе яму добра ўпісацца ў новыя жыццёвыя рэаліі і нават праявіць прадпрымальніцкую ініцыятыву .
У кнізе «Цётка дзядзькі Фёдара», падчас дэбатаў перад выбарамі мэра Прастаквашына, кот відавочна сімпатызуе кандыдату, высказывающему падкрэслена рынкавую і капіталістычную пазіцыю, тлумачачы гэта Шарыку тым, што той ". за тых заступаецца, хто шмат працуе і шмат хоча мець. Ён за такіх, як я".
«Сіндромам ката Матроскіна» — дзе чаго купіць на зіму, каб дажыць да маладой травы, — называе Мікалай Алейнікаў няздольнасць звычайных людзей разабрацца ў якія наступілі пасля 1991 года новых палітыка-эканамічных адносінах.
На аснове твораў Успенскага былі створаны савецкія мультфільмы з удзелам Ката Матроскіна: («Трое з Прастаквашына», «Канікулы ў Прастаквашына», «Зіма ў Прастаквашына» (хоць першы мультфільм, дзе Матроскін з'явіўся ў 1975 годзе, называўся «Дзядзька Фёдар, сабака і кот: Матроскін і Шарык»)
21 снежня 2011 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Высакоўскага сельсавета (11 населеных пунктаў: аграгарадок Высокае, вёскі Аўтухоўка, Высокая Буда, Жэўжык, Клоў, Мяжэнін, Слабада, Торчанка, Яноўка, пасёлкі Красавічы і Новы Строй).
Сельсавет размешчаны на паўднёвым захадзе раёна, мяжуе з горадам Клімавічы, Родненскім, Гусаркаўскім і Лабжанскім сельсаветамі Клімавіцкага раёна, Касцюковіцкім, Краснапольскім і Чэрыкаўскім раёнамі Магілёўскай вобласці.
Аднак, магчыма і больш дробавая класіфікацыя, у якой да гейдельбергцаў адносяцца толькі еўрапейскія формы, прамежкавыя паміж чалавекам-папярэднікам і неандэртальцамі, у той час як афрыканскія формы, прамежкавыя паміж чалавекам-папярэднікам і чалавекам разумным, разглядаюцца як самастойны від , 1921.
Знойдзеныя рэшткі ўключалі чэрап, фрагмент верхняй сківіцы, крыж, вялікагалёначную костку і фрагменты сцегнавой косткі, а па некаторых дадзеных таксама іншыя косткі, якія належалі па меншай меры двум індывідам.
Усходняя марка, ці маркграфства Аўстрыя, заставалася пад намінальным сюзерэнітэтам Баварыі да 1156 года, калі імператар Фрыдрых Барбароса дараваў дзяржаве статус герцагства і незалежнасць ад Баварыі.
Тыпалагічна блізкую сітуацыю можна ўгледзець і ў сярэднім цячэнні Дзвіны, у якую справа і злева, адносна недалёка адна ад адной уцякаюць рэкі Обаль і Абалянка , абедзве назвы ад балцкага * «Рака ».
Пасля Вялікай Айчыннай вайны ў склад сельсавета ўваходзілі наступныя населеныя пункты: Кісялёва Буда, Красоўка, Новы Дзедзін, Новыя Пранічкі, Нязнань, Стары Дзедзін, Старыя Пранічкі, станцыя Шасцёраўка.
У 1965 годзе ў склад сельсавета з Мілаславіцкага сельсавета перададзены 8 населеных пунктаў (Звянчатка, Іванаўск, Кавалёўка 1-я, Кавалёўка 2-я, Папаратка, Сялец, Фёдараўка, Шасцёраўка).
Сельсавет размешчаны на паўночным усходзе раёна, мяжуе з Гусаркаўскім, Дамамерыцкім, Мілаславіцкім сельсаветамі Клімавіцкага раёна, Шумяцкім раёнам Смаленскай вобласці Расійскай Федэрацыі.
У 1868 г. Манье пабудаваў жалезабетонны басейн, а з 1873 па 1885 гг. атрымаў патэнты на жалезабетонны мост, жалезабетонныя шпалы, жалезабетонныя перакрыцці, бэлькі, скляпенні і жалезабетонныя трубы.
Развіццё тэорыі жалезабетону ў Расіі ў першай палове 20 стагоддзя звязана з імёнамі А. Ф. Лолейта, А. А. Гвоздзева, В. В. Міхайлава, М. С. Барышанскага, А. П. Васільева, В. І.
Вылучаюць зборны жалезабетон (ж/б канструкцыі вырабляюцца ў завадскіх умовах, затым манціруюцца ў гатовае збудаванне) і маналітны жалезабетон , а таксама зборна-маналітны (зборныя канструкцыі выкарыстоўваюцца як пакідаем апалубка — спалучаюцца перавагі маналітных і зборных канструкцый).
Масіўныя перасеку валодаюць здольнасцю да нарошчвання трываласці бетону доўгі час, гэта значыць з улікам магчымага павелічэння нагрузак у далейшым (і нават ўзнікнення пагрозы прагрэсуючага разбурэння — тэрарыстычныя атакі, выбухі і г . д.) — яны маюць перавагу перад калонамі немасіўнымі.
Пры разліку жалезабетонных згінаемых членаў асноўнай мэтай з’яўляецца вызначэнне патрабаванай плошчы працоўнай арматуры ў адпаведнасці з зададзенымі высілкамі або вызначэнне сапраўднай апорнай здольнасці элемента па зададзеным геаметрычным і трывальныя параметрах .
Апісанне гэтых паднашэнняў зроблена больш ці менш фармалізаванай мовай: пазначана імя ахвяравальніка, сам дар , цытуецца надпіс на паднашэнні і, нарэшце, падаюцца «крыніцы», якія згадваюць ці апісваюць паднашэнне, якія не захаваліся да часу ўсталявання стэлы, каб ні ў кога не засталося сумненняў, што такія дары сапраўды былі калісь паднесеныя багіні.
Усё такія сведчанні носяць літаратурны характар, большасць з іх — гэта мясцовыя радоскія хронікі (паведамляюцца аўтары і назвы твораў, прычым з вядомых пісьменнікаў фігурыруе толькі Герадот і толькі аднойчы), а таксама лісты жрацоў да гарадскога Савету.
Японская рэпатрыяцыя Паўднёвага Сахаліна і Курыльскіх астравоў — рэпатрыяцыя японскага, айнскага карэйскага насельніцтва Паўднёвага Сахаліна і Курыльскіх астравоў, якія адышлі СССР ад Японіі ў выніку Другой сусветнай вайны.
Японія і Расія даследавалі тэрыторыю Сахаліна і Курыльскіх астравоў, заселеную айнамі і ў 1855 заключылі паміж сабой Сімодскі трактат, які вызначыў мяжу паміж Расіяй і Японіяй на Курылах па праліву Фрыза, а ў 1875 Пецярбургскі дагавор вызначыў, што Японіі належаць Курыльскія астравы на поўнач ад праліву Фрыза, а Сахалін застаецца за Расіяй.
На працягу першых чатырох дзён гуляліся па тры матчы кожнай групы , пераможцы якіх траплялі ў паўфінальную стадыю турніру, паядынкі якой гуляліся ў пяты і шосты гульнявыя дні, а фінал спаборніцтва праходзіў у сёмы апошні дзень .
2017 праходзіў пад эгідай арганізацыі Матчрум Спорт і быў акрэдытаваны сусветнай асацыяцыяй прафесійнага більярда і снукера , а таксама ўваходзіў у каляндар мэйн-тура ў якасці аднаго з запрашальных турніраў снукернага сезона 2017/2018.
5 удзельнікаў спаборніцтва гулялі на у пяты раз запар пасля таго, як спаборніцтва было адноўлена ў 2013 годзе: Джон Хігінс, Марк Сэлбі, Ніл Робертсан, Шон Мёрфі і Джад Трамп.
Паўнамоцнае Прадстаўніцтва падпарадкоўвалася Народнаму камісарыяту замежных спраў БССР, уваходзіла ў склад дыпламатычнага корпуса РСФСР і карысталася дыпламатычным імунітэтам і прывілеямі, падтрымлівала афіцыйныя кантакты з НКЗС РСФСР) і дыпламатычнымі прадстаўніцтвамі іншых краін, акрэдытаваных у Маскве.
З 22 жніўня 1921 года кіраўніком НКЗС БССР становіцца А.Чарвякоў, які стаў ажыццяўляць агульнае кіраўніцтва дзейнасцю Паўнамоцнага прадстаўніцтва БССР пры ўрадзе РСФСР.
Паўнамоцнае прадстаўніцтва Беларускай Савецкай Сацыялістычнай Рэспублікі пры Савеце Народных Камісараў Расійскай Савецкай Федэратыўнай Сацыялістычнай Рэспублікі — дзяржаўны дыпламатычны орган, які ўваходзіў у сістэму выканаўчай улады і ажыццяўляў сваю дзейнасць пад кіраўніцтвам Савета Народных Камісараў БССР.
22 ліпеня 1960 года да сельсавета далучана тэрыторыя Сялецкага сельсавета, у склад Пашкаўскага сельсавета перададзены 3 населеныя пункты , у склад Вендаражскага сельсавета — 10 населеных пунктаў (Барсукі, Вясёлы, Гуслішча, Гуслянка, Жабін Паўднёвы, Жабін Паўночны, Залессе, Навасёлкі, Паддуб’е і Ямніца), у склад Дашкаўскага сельсавета — 6 населеных пунктаў (Красніца-, Красніца-, Мяжысеткі, 12 раз’езд, Чарназёмаўка і Ялоўка).
М. Пульнер пераказаў паданне ў наступным выглядзе:«Па рацэ Сожу , — апавядае старая легенда, — неяк спускаліся плытагоны. Набліжаючыся да месца размяшчэння цяперашняга Гомеля, яны заўважылі вялікія мелі і, жадаючы папярэдзіць ідучых следам пра небяспеку, закрычалі «Го, — мель, Го, — мель! Адсюль і пайшло імя Гомелю».
С. М. Лебедзеў прывёў такую версію падання:«Узвышша, на якім стаіць Гомель, размяшчаецца на лукавіне ракі Сож, па якой у даўнія часіны сплаўлялі вялікую колькасць плытоў. У верхняй частцы лукавіны былі вялікія мелі, дастаўляючы плытагонам значныя непрыемнасці. Плытагоны, якія плылі паперад, убачыўшы пасяленне на ўзвышшы і ведаючы, што тут ёсць небяспечныя мелі, крыкам засцерагалі таварышаў, якія плылі ззаду: «Го! Го! — мель! мель!».
Мяркуючы па картаграфічных матэрыялах канца — пачатку с. , на ўчастку р. Сож між сучасным гомельскім рачным портам і ярам Кіеўскі спуск існаваў буйны востраў, які падзяляў раку на вузкія рукавы, чым мог ускладняць перамяшчэнне плытоў і іншых плаўсродкаў.
Занятак сплавам лесу па р. Сож у раёне Гомеля з пісьмовых крыніц вядома не пазней за 1738 г., застаючыся актуальным аж да 1980-х гг. Такім чынам, паданне сфарміравалася на аснове знаёмых гамяльчанам рэаліяў, перанесеных па сюжэце ў больш старажытныя часы.
указанняў на гэтае падання няма, яго з'яўленне варта адносіць да перыяда не раней за першую палову ХХ в. На позняе паходжанне падання ўказвае і тое, што ў ім абыгрываецца форма «Гомель», якая зацвердзілася на працягу другой паловы — ст.
Згодна з паданнем тапонім «Гомель» паходзіць ад папераджальных выкрыкаў «Го! Мель!», якімі плытагоны, сплаўляючы лес па лукавіне ракі Сож, паведамлялі сваім таварышам пра небяспеку сесці на мель.
грэчаскі нацыяналізм у цэлым сфарміраваўся, хоць і існаваў галоўным чынам як ідэалогія, а не палітычны рух, таму што некаторыя грэчаскія дзяржавы былі яшчэ ў саюзе з Персідскай імперыяй.
Народныя рухі, якія заклікаюць да эназіса (уключэнню разрозненых грэчаскіх маланаселеных тэрыторый у вялікую грэчаскую дзяржаву) прывялі да далучэння Крыта , Іанічных астравоў і Дадэканеса (гл.
Ні апеляцыя ў Трацейскі суд пры Віцебскім акруговым аддзеле працы, ні станоўчая экспертыза на прафпрыдатнасць з удзелам аўтарытэтнай камісіі, ні падтрымка з боку прафсаюза работнікаў мастацтва, пракуратуры, народнага суда не дапамаглі мастаку дамагчыся справядлівасці і аднавіцца на пасадзе выкладчыка тэхнікума.
Як сведчыць Барыс Крэпак : На сённяшні дзень захавалася некалькі асобнікаў, адзін з якіх — з аўтографам мастака на пярэднім форзацы: «Глубокоуважаемому Дмитрию Ермолаичу Блохину от автора гравюр Зиновия Горбовца. 12 августа 1929 г. Москва».
У лістападзе 1927 года разам з Саламонам Юдовіным, Меерам Аксельродам і Акімам Шаўчэнкам браў удзел у выстаўке «Гравюра СССР за 10 гадоў», якая адбылася ў маскоўскім Музеі прыгожых мастацтваў.
У экспазіцыі былі прадстаўлены ксілаграфіі настаўніка Гарбаўца — Паўла Паўлінава, а таксама творы вядучых савецкіх майстроў таго часу: Арыстарха Лентулава, Яўгена Лансерэ, Роберта Фалька і іншых.
У 1926 годзе вядомы краязнаўца Мікола Каспяровіч прывёў Гарбаўца ў Віцебскае акружное таварыства краязнаўства, каб той прыняў удзел у выхадзе ў свет унікальнага выдання — кнігі нямецкага мастацтвазнаўцы Альберта Іпеля «Беларускае мастацтва».
У сувязі з гэтым у цяперашні час існуе некалькі версій адносна Марціна Хінтана, а менавіта: — існавала два містыфікатары — Доўсан і Хінтан, якія працавалі асобна, і Хінтан быў аўтарам падробкі прылады працы з косці выкапнёвага слана, якую наўмысна падкінуў навукоўцам, каб выклікаць недавер да «пілтдаўнскага чалавека»; — Хінтан падазраваў Сміта Вудварда і самастойна даследаваў магчымасці штучнага састарвання і афарбоўкі костак; — Хінтан быў саўдзельнікам тых падзеяў і дапамагаў у вырабе пілтдаўнскіх падробак.
Некаторыя даследчыкі лічаць яго датычным да фальсіфікацыі, у прыватнасці Луіс Лікі быў настолькі ў гэтым упэўнены, што ў 1971 годзе адмовіўся прыехаць на сімпозіум, арганізаваны ў гонар французскага святара.
У 2012 годзе паўднёва-афрыканскі палеантолаг Фрэнсіс Текерэй зрабіў здагадку, што Тэяр дэ Шардэн быў адным з містыфікатараў ў справе «пілтдаўнскага чалавека», але меў на ўвазе проста жарт, які, нягледзячы на гэта, навуковая грамадскасць ўспрыняла цалкам сур’ёзна.
Тэкерэй таксама сцвярджае, што існуе ліст аб пілтдаўнскай знаходцы, напісаны дэ Шардэнам, і што ліст захоўваецца ў банку з указаннем аб апублікаванні толькі пасля смерці ўсіх асоб, якія маюць дачыненне да адкрыцця.
Пры гэтым раман быў надрукаваны задоўга да апублікавання Доўсанам знаходкі і не выяўлена ніякіх пацверджанняў таго, што пісьменнік наведваў пілтдаўнскія раскопкі раней той даты (Дойл скончыў раман і адаслаў яго ў выдавецтва ў снежні 1911 года, у красавіку 1912 г. ён ужо выйшаў у друк, а Доўсан зрабіў афіцыйную заяву з нагоды адкрыцця толькі ў снежні 1912 года).
Пісьменнік захапляўся спірытызмам, і гэта прывяло да яго канфлікту з навукай і супрацьстаяння з прадстаўнікамі процілеглых поглядаў — матэрыялістамі, або, як іх называў сам Дойл, «дэструктыўнымі і пагардлівымі эвалюцыяністамі».
У прыватнасці, Артур Кіт яшчэ падчас першага паказу 18 снежня 1912 года выказаў меркаванне аб тым, што скронева-ніжнясківічны сустаў чэрапа падобны да сустава сучаснага чалавека і «малпападобны» ікол несумяшчальны з ім.
Пасля, у чэрвені 1913 года, са злепкаў пілтдаўнскіх фрагментаў, якія паступілі ў Музей Англійскага каралеўскага хірургічнага каледжа, ён самастойна змадэляваў чэрап і выявіў, што чарапной поласці ў рэканструкцыі Сміта Вудварда яшчэ да таго ж і не хапае мінімум 250—300 см³.
Гэта не спыніла Артура Кіта, і ён, адстойваючы сваё меркаванне, паказаў на анатамічныя неадпаведнасці ў рэканструкцыі Вудварда замежным навукоўцам, удзельнікам Міжнароднага медыцынскага кангрэса, які праходзіў у жніўні 1913 года ў Лондане, і надрукаваў адпаведны матэрыял у «Таймс».
У далейшай працяглай дыскусіі навукоўцы звярнулі ўвагу на тое, што форма знойдзенага чэрапа, будова вушэй і скронева-ніжнясківічнага сустава характэрныя для істоты супрацьлеглай чалавекападобнаму тыпу, у адрозненне ад неандэртальцаў.
Акрамя таго, згулялі сваю ролю і расісцкага кшталту меркаванні аб тым, што найбольш раннія знаходкі выкапняў чалавечых астанкаў павінны быць зроблены менавіта ў Заходняй Еўропе як нібыта «найбольш прагрэсіўным» рэгіёне свету.
Завяршыла карціну апошняя знаходка, зробленая Доўсанам ў пачатку 1915 года на адлегласці каля двух міль ад папярэдніх, у Шэфілдскім парку, — два скамянелыя абломкі чалавечага чэрапа і карэнны зуб, якія, па яго здагадцы, належалі яшчэ адной асобіне .
З усяго гэтага яны зрабілі выснову, што «пілтдаўнскі чалавек» — гэта нахабная падробка і вытанчаны навуковы падман, аб чым і паведамілі грамадскасці 30 лістапада 1953 года публікацыяй у «Таймс».
Касцяныя фрагменты , выяўленыя ў 1912 годзе ў жвіровым кар’еры Пілтдаўна , былі прадстаўлены як скамянелыя астанкі раней невядомага старажытнага чалавека — «адсутнага звяна» ў эвалюцыі паміж малпамі і чалавекам.
На працягу сарака гадоў ўзор заставаўся аб’ектам спрэчак, пакуль у 1953 годзе майстэрскую падробку ўсё ж не выкрылі і не ўстанавілі, што гэта чэрап цалкам развітога сучаснага чалавека, наўмысна злучаны з трохі падпілаванай ніжняй сківіцай арангутана і апрацаваны біхраматам калія для імітацыі старажытнай афарбоўкі.
На ёй гісторыкі, геолагі і антраполагі абмяркоўвалі спрэчныя погляды сучасных навукоўцаў адносна знаходкі і шляхі аднаўлення працы па аналізе пілтдаўнскага матэрыялу з выкарыстаннем найноўшых тэхналогій, паколькі канчаткова і дакладна не ўстаноўлена, па якіх матывах і хто менавіта здзейсніў падробку.
Хоць даследаванні ўсё яшчэ працягваюцца, навукоўцы лічаць, што яны сабралі дастаткова доказаў, каб звузіць пералік з больш чым 15 падазраваных, абвінавачаных у махлярстве, у тым ліку вядомага пісьменніка Артура Конан Дойла, да аднаго чалавека — Чарлза Доўсана, археолага-аматара, які першым выявіў косткі.