polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ён выкарыстоўваў сваё становішча, каб нападаць на караваны і паломнікаў, планаваў нават набег на Мекку, вынікам гэтай разбойніцкай дзейнасці стаў напад Саладзіна ў 1187 годзе на Іерусалімскае каралеўства.
Да Першага Крыжовага паходу Трансіарданія належала Фацімідам, чые нешматлікія прадстаўнікі беглі, як толькі з’явіліся першыя крыжакі, мясцовыя ж плямёны хутка склалі з крыжакамі мірнае пагадненне.
У 1100 годзе Балдуін здзейсніў першую экспедыцыю ў Трансіарданію, ён таксама арганізоўваў ваенныя экспедыцыі ў 1107 і 1112 гадах, а ў 1115 годзе пабудаваў крэпасць Манрэаль для кантролю за караваннымі шляхамі, які забяспечваў вялікі даход каралеўству.
Маўрыцыю , сіньёру Трансіарданскаму, спадчніцай якога стала яго дачка Ізабела, якая кіравала разам са сваім мужам Філіпам дэ Мільі, сіньёрам Наблуса, які быў вымушаны адмовіцца ад правоў на горад, каб стаць сіньёрам Трансіарданіі.
Хоць Батрок не адчуваў раскаяння аб выкраданні дзяцей, даведаўшыся сапраўдную прыроду Джакара і яго намеры выкарыстоўваць дзіцячыя душы, каб адрадзіць яго расу з комы, ён адчуваў, што яго «пачуццё гонару» было парушана шляхам падману, і ён зноў перайшоў на другі бок, дапамагаючы Капітану Амерыцы і Сокалу выратаваць дзяцей.
Калі Батрок пачаў з тыповага выхваляння, Кэп паказаў захапленне да Батроку, што ўжо чуў пра наемнике: «Батрок Скакун, а? Майстар савата, французскага мастацтва бокса нагамі!» Пазней, ён быў зноў найманы ГІДРАЙ і выкраў Шэрон Картэр для іх.
Ён прывабіў Капітана Амерыку на матч-рэванш, у якім ён настойваў, каб ГІДРА не ўмешвалася, і зноў прайграў; аднак, калі агенты ГІДРЫ гатовыя былі забіць і Кэпа, і яго, Батрок, раззлаваны на такіх «мужчын без гонару», перайшоў на другі бок, каб дапамагчы Кэпу супраць ГІДРЫ.
Ён змагаўся супраць Капітана Амерыкі, але калі Містэр Хайд вырашыў ажыццявіць сваю пагрозу, якая заб'е тысячы, Батрок, зноў паказваючы, што ёсць пэўная грань, якія ён не перасячэ, дапамог Капітану Амерыцы супраць Хайда, ратуючы горад.
У канчатковым рахунку, аднак, Батрок палічыў ўрадавую працу нездавальняючай і вярнуўся да сваёй наемнической жыцця, супрацьстаялі новаму Капітану Амерыцы, знаходзячыся на працы, каб скрасці рэчы з Арганізацыі Аб'яднаных Нацый.
Але пасля вяртання да зняволення ў федэральнай карна-папраўчай установе, Батрок зарэгістраваўся ў Сверхчеловеческом Законе аб Рэгістрацыі і быў пасланы ў звышчалавечыя навучальны цэнтр, размешчаны на Базе Марской Пяхоты Квантико ў Вірджыніі, каб навучыць пачаткоўцаў баявым мастацтвам, перш чым яго перавялі ў Лагер Хэманда.
Таскмастер шакаваны, што Тарантул і Батрок гетеросексуальны, перш чым моцна збіць нашчадкаў гэтых двух нягоднікаў, лёгка выкідваючы іх прэч ад будынка, адзначаючы, што ён «ненавідзіць этнічныя стэрэатыпы».
Хоць, як найміт, ён, не раздумваючы, выконвае любую колькасць злачынстваў для сваіх кліентаў, у Батрока ёсць моцнае пачуццё гонару; ён абернецца супраць любога кліента, які несправядліва падмануў яго ў здзяйсненні злачынства, на якое ён, магчыма, інакш не пагадзіўся б.
Пазней, Скакун з'явіўся ў якасці члена нешматлікай арміі зладзеяў, арганізаванай Кло, каб уварвацца ў Ваканду, якая ўключала Насарога, Радыеактыўнага чалавека, Канібала і злачынны Чорнага рыцара.
Чырвоны тэрор — комплекс карных мер, якія праводзіліся бальшавікамі падчас Грамадзянскай вайны ў Расіі супраць сацыяльных груп, якія былі абвешчаны класавымі ворагамі, а таксама супраць асоб, якія абвінавачваліся ў контррэвалюцыйнай дзейнасці.
З’яўляўся часткай рэпрэсіўнай дзяржаўнай палітыкі бальшавіцкага ўрада, прымяняўся на практыцы як шляхам рэалізацыі заканадаўчых актаў, так і па-за рамкамі якога-небудзь заканадаўства.
Пры гэтым бальшавікі і раней шырока выкарыстоўвалі тэрор і гвалт супраць «класавых ворагаў», яшчэ да афіцыйнага абвяшчэння дэкрэта ад 5 верасня 1918 года «Аб чырвоным тэроры».
Ва ўмовах крызісу бальшавіцкай улады, які паглыбляўся, Свярдлоў у сваім дакладзе заклікаў да «масавага тэрору», які неабходна праводзіць супраць «контррэвалюцыі» і «ворагаў савецкай улады» і выказаў упэўненасць, што «ўся працоўная Расія паставіцца з поўным адабрэннем да такой меры, як расстрэл контррэвалюцыйных генералаў і іншых ворагаў працоўных».
24 студзеня 1919 года на пасяджэнні Аргбюро ЦК была прынята дырэктыва, якая паклала пачатак масавага тэрору і рэпрэсіям у адносінах да багатага казацтва, а таксама «да ўсіх наогул казакаў, якія прымалі які-кольвек прамы або ўскосны ўдзел у барацьбе з савецкай уладай».
Згодна з пастановай СНК РСФСР ад 2 верасня 1918 года, «забеспячэнне тылу шляхам тэрору з’яўляецца прамой неабходнасцю», рэспубліка вызваляецца ад «класавых ворагаў шляхам ізалявання іх у канцэнтрацыйных лагерах», «падлягаюць расстрэлу ўсе асобы, датычныя да белагвардзейскіх арганізацый, змоваў і мецяжоў».
Чырвоны тэрор быў абвешчаны 2 верасня 1918 года Якавам Свярдловым у звароце УЦВК і пацверджаны пастановай Саўнаркама ад 5 верасня 1918 года як адказ на замах на Леніна 30 жніўня, а таксама на забойства ў гэты ж дзень Леанідам Канегісерам старшыні Петраградскай НК Урыцкага.
Часткай чырвонага тэрору лічыцца расстрэл царскай сям’і́, які быў ажыццёўлены ў ноч з 16 на 17 ліпеня 1918 года ў Екацярынбургу ў выкананне пастановы выканкама Уральскага абласнога Савета рабочых, сялянскіх і салдацкіх дэпутатаў.
У гады японскай акупацыі інданезійскія нацыяналісты за кошт супрацы з японскімі акупацыйнымі ўладамі здолелі закласці асновы будучай незалежнай дзяржавы, і пасля капітуляцыі Японіі, пакуль нідэрландская адміністрацыя яшчэ не вярнулася, 17 жніўня 1945 года была абвешчана незалежнасць Інданезіі.
Не ўсе інданезійцы падтрымвалі лідараў Рэспублікі Інданезія, і таму нідэрландскім уладам атрымалася дамовіцца з некаторымі мясцовымі сіламі пра стварэнне шэрага лаяльных да Нідэрландаў дзяржаўных утварэнняў.
Пад эгідай ААН зімой 1947—1948 гадоў было складзена Рэнвільскае пагадненне, якая агадвае ўтварэнне ў Інданезіі федэратыўнай дзяржавы, у якой Рэспубліка Інданезія была б адным са штатаў.
Пад канец ліпеня — пачатку жніўня ў Джак'якарце адбыліся дзве інданезійскія канферэнцыі, на якіх прадстаўнікі Рэспублікі Інданезія і іншых інданезійскіх дзяржаўных утварэнняў узгаднілі свае пазіцыі на будучых перамовах у Гаазе.
На канферэнцыі ў Гаазе бралі ўдзел прадстаўнікі Рэспублікі Інданезія, Нідэрландаў і Федэральнай кансультацыйнай асамблеі (якая прадстаўляла розныя дзяржавы, створаныя ў Інданезіі нідэрландцамі).
Кожны з бакоў прадставіў сваю аргументацыю і разлікі наконт таго, ці павінна будучая інданезійская дзяржава несці адказнасць па абавязках, зробленым каланіяльнай адміністрацыяй пасля таго, як яна капітулявала перад японцамі ў 1942 годзе, у прыватнасці інданезійцы не разумелі, чаму яны павінны сплачваць нідэрландскую вайну супраць іх саміх.
Інданезійскі бок лічыў, што ў склад Інданезіі павінна ўвайсці ўся тэрыторыя былой Нідэрландскай Ост-Індыі, нідэрландскі ж бок сцвярджаў, што Заходняя Новая Гвінея этнічна ніяк не злучана з астатнім архіпелагам.
Творчая спадчына Ерванда складаецца з складанкі сатырычных аповедаў ), аповесці , «Таварыш Панджуні» ), раманы , «Сям'я, гонар, маральнасць» , «Абдул Гамід і Шэрлак Холмс» , «Саліха Ханум» ), а таксама памфлеты і фельетоны.
З перакладаў на армянскую мову, выкананых ім, найболей вядомыя пераклады ўсіх трох раманаў Л. М. Талстога , а таксама шэраг твораў Дастаеўскага, Горкага, Марка Твена, Эміля Золя і іншых пісьменнікаў.
У 1915 годзе, калі ў Асманскай імперыі пачаўся генацыд армян, Ацян быў разам з некаторымі іншымі армянскімі дзеячамі культуры сасланы ў сірыйскую пустыню, пасля чаго адразу ж скіраваўся ў горад Дэйр-эз-Зор, дзе яму дзякуючы яго ведам французскай і турэцкай моў атрымалася атрымаць месца перакладчыка ў нямецкім консульстве.
У 1919 годзе ён вярнуўся ў Стамбул і жыў вылучна літаратурнай працай, а таксама быў вядомы сваёй грамадскай дзейнасцю, арганізуючы месцаванне ў прытулках якія падпалі дэпартацыі дзяцей-армянаў.
Іх тэматыка прывяла да яго канфлікту з асманскімі ўладамі, з прычыны чаго ён быў улучаны ў спіс «небяспечных асоб», таму ў жніўні 1896 года па прычыне армянскіх пагромаў таемна бег з Канстанцінопаля ў Афіны, пражыўшы за мяжой наступныя дванаццаць гадоў.
Камандзір 8-й гвардзейскай механізаванай брыгады гвардыі палкоўнік Сымон Крэмер у ліпені — жніўні 1944 года ўмела кіраваў баямі брыгады пры авалоданні Шяуляем і Елгавой і выхадзе да Балтыйскага мора.
У перыяд з 14 студзеня па 5 лютага 1945 года Аляксандр Ліпуноў з іншымі разведчыкамі выявіў размяшчэнне непрыяцеля і яго агнявых кропак у паласе наступлення 447-га стралковага Пінскага палка.
25 студзеня ў баі за мястэчка Дзембово, размешчанага ў дзесяці кіламетрах паўночна-захад ад польскага горада Ходзек, старшына Ліпуноў з групай разведчыкаў пракраўся ў тыл непрыяцеля, разведав колькасць і агнявыя сродкі гарнізона горада, захапіў двух «языкоў», пасадзейничаўшы, тым самым, разгрому гарнізона Дзембава.
Аляксандр Якаўлевіч Ліпуноў — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, памочнік камандзіра ўзвода разведкі 447-га стралковага Пінскага палка 397-й стралковай Сарненской Чырванасцяжнай ордэна Кутузава дывізіі 61-й арміі 1-га Беларускага фронту, старшына.
Апошні харэзмшах Джэлал ад-Дзін, замацаваўшыся ў Заходнім Іране, у 1227 годзе дасягнуў адноснага поспеху ў бітвах з мангольскімі войскамі, але ў выніку пацярпеў паражэнне і загінуў у 1231 годзе.
Да 1257 года была ўзята большасць ісмаіліцкіх крэпасцей, уключаючы Аламут і Меймундзіз; у 1258 г. захоплены Багдад, апошні халіф быў пакараны смерцю; у пачатку 1260 года манголы, якія ўварваліся ў Сірыю, занялі Дамаск і Халеб.
Дзяржава Хулагуідаў — прынятае ў айчынным усходазнаўстве абазначэнне дзяржавы, якая была заснавана чынгізідам Хулагу і кіравалася яго нашчадкамі; у заходняй гістарыяграфіі абазначаецца як , -.
Васаламі і даннікамі Хулагуідаў былі Грузія, Трапезундская імперыя, Канійскі султанат, Кілікійская Арменія, Кіпрскае каралеўства, дзяржава куртаў у Гераце; сталіцамі былі паслядоўна Мерагэ, Тэбрыз, Салтаніе, затым ізноў Тэбрыз.
Дзяржава, якая знаходзілася да 1290-х гадоў у цяжкім эканамічным стане, прадоўжыла сваё існаванне дзякуючы рэформам Газан-хана, праведзеным яго міністрам Рашыд ад-Дзінам, але толькі да 1335 года.
Пасля друку брацтвам на польскай мове ў 1608—1610 гг. палемічных твораў М. Сматрыцкага друкарня спецыяльным загадам ад 7 мая 1610 года Жыгімонта з лагера пад Смаленскам друкарня закрыта, арыштаваны вядучыя дзеячы брацтва, у тым ліку рэктар брацкай школы Лявонцій Карповіч.
Брацтва вымушана было ў 1611 годзе перанесці сваю выдавецкую дзейнасць за межы Вільні, арганізаваўшы друкарню ў мястэчку Еўе, якое знаходзілася пад шляхецкай юрысдыкцыяй, што ахоўвала брацтва ад уніяцкага ўмяшання.
22 кастрычніка - за дзень да паўстання- студэнты тэхналагічнага ўніверсітэта стварылі “Венгерскую федэрацыю студэнцкіх асацыяцый універсітэтаў і каледжаў” , выказалі свае патрабаванні і арганізавалі мітынг каля статуі Юзэфа Захарыяша Бема ў Будапешце ў знак салідарнасці з польскімі дэманстрантамі.
30 кастрычніка барацьбіты, пасля заняцця штаб-кватэры партыі на плошчы Рэспублікі, пачалі шукаць таемныя падземныя пакоі , таму што раней хадзілі чуткі пра тое, што палітычная паліцыя трымала і катавала зняволеных менавіта там.
31 кастрычніка дзяржаўнае радыё прызнала хлусню на працягу доўгага перыяду часу на карысць дыктатуры: «Мы хлусілі ўноч, мы хлусілі ўдзень, мы хлусілі ў кожнай даўжыні хвалі" .
7 лістапада ў гадавіну Кастрычніцкай рэвалюцыі ў Расіі паўстанцы вывесілі венгерскія, а таксама чырвоныя сцягі на ўсіх будынках, якія знаходзіліся пад іх кантролем, каб паказаць жаўнерам з СССР, што яны вядуць барацьбу супраць сапраўднай рабочай рэвалюцыі і жадалі правесці паралелі з расійскай рэвалюцыяй 1917 года.
Атрымаўшы паўнамоцтвы ад султана, Джэймс Брук высадзіўся ў Сараваку і правядучы невялікую вайсковую аперацыю і ўмелую дыпламатычную місію, за дзесяць дзён навёў парадак, спыніўшы мяцеж.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 24 сакавіка 1945 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і паказаныя пры гэтым мужнасць і гераізм» гвардыі капітан Міхаіл Катлавец пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза.
Да прыкладу, Чалавек-павук гэтага сусвету атрымаў суперздольнасці ад генетычна мадыфікаванага павука, а не ад радыеактыўнага, і яго альтэр-эга, Пітэр Паркер, які першапачаткова быў фатографам для газеты , цяпер вэб-майстар у газеце на палову стаўкі.
Былыя грамадзяне СССР, якія трапілі ў палон падчас Другой Сусветнай вайны, вызваленыя саюзніцкімі войскамі з канцэнтрацыйных лагераў Германіі, адпраўленыя ў Турцыю па ўласным жаданні, і затым иммигрировавшие ў Штаты;
Казахі з КНР, якія прыязджаюць у ЗША праз Японію, Тайвань, якія перасякаюць Ціхі акіян, якія застаюцца на вучобу або працу на Ціхаакіянскім узбярэжжы, а затым атрымліваюць магчымасць жыццядзейнасці ў краіне;
Казахская дыяспара ў ЗША папаўняе свае шэрагі, дзякуючы міжэтнічных шлюбаў, а таксама прадастаўлення амерыканскімі ўладамі магчымасці для пражывання і дзейнасці навукоўцам і спецыялістам з Казахстана.
У 1872 годзе на аснове сюжэта «» Гогаля кампазітар піша аперэту «Арыф» — першую ў гісторыі армянскай класічнай музыкі, у 1873 годзе аперэту «Кёса кёхва» , які быў пастаўлены ў тым жа годзе ў тэатры Вардавяна.
Найбольш вядомыя яго музычныя творы для спектакляў «Ружа і лілея» , «Ара Выдатны, ці Любоў і радзіма» Т. Галемчяна, «Сандухт» Т. Тэрзяна, «Трдат Вялікі і Рыгор Асветнік» З. Тхляна.
У гэтым перыядзе яго творчасці асабліва характэрная музыка для пастаноўкі «Вардан Маміканян — ратаваннік Айчыны» Р. Сефечяна, прадстаўленне якой ператварылася ў палітычны мітынг супраць рэжыму, што існаваў у Асманскай імперыі.
У сваіх творах кампазітар па-майстэрску спалучае метады еўрапейскага музычнага выразу з лада-меладычнымі элементамі заходне-армянскай гарадской народнай музыкі, армянскай духоўнай музыкі, з мелодыямі ўсходняй музыкі ў цэлым, выяўляючы высокае майстэрства паліфоніі.
Папулярызацыі «Леблебіджы» і іншых аперэт Чухаджана спрыяла таксама прафесійная аперэтачная трупа Сераўбе Бенкляна — арганізатара першай на Блізкім Усходзе ўвесь час дзейнай прафесійнай аперэтачнай трупы.
У 1860-х гадах пачаў бароцца разам з іншымі перадавымі прадстаўнікамі армянскага насельніцтва Турцыі за развіццё сваёй нацыянальнай культуры, з'яўляўся кіраўніком прагрэсіўна настроеных музыкантаў-армян, якія прапагандавалі перадавую еўрапейскую музычную культуру, формы арганізацыі музычнай адукацыі, а таксама музычна-грамадскага жыцця.
Браў удзел у арганізацыі армянскіх музычных таварыстваў, у прыватнасці, супрацоўнічаў з музычнай арганізацыяй „Армянская ліра“ — першай у сваім родзе ў музычнай гісторыі Блізкага Усходу, і разам з Габрыэлем Еранянам браў удзел у арганізацыі музычнага часопіса „“ .
Кампазітар планаваў паставіць оперу цаліком у наступным 1869 годзе, аднак як з-за неспрыяльных умоў Асманскай імперыі, так і з-за адсутнасці патрэбных матэрыяльных рэсурсаў, ажыццявіць гэту ідэю не атрымліваецца.
Тыгран Геворгавіч Чухаджан сакавіка 1898, ) — армянскі , , , музычна-грамадскі дзеяч, , заснавальнік армянскага опернага мастацтва, армянскага музычнага тэатра, адзін з заснавальнікаў армянскай нацыянальнай прафесійнай музычнай школы.
«Тыгран Чухаджан быў першым кампазітарам, які ўжыў еўрапейскую музычную тэхніку да ўсходняй музыкі. Яго высока арыгінальныя ідэі, свежасць музычнай мовы, яркасць — усё прасякнута святлом Усходу. Яго поўныя ўлады і зачаравання, адрозніваюцца сваёй дасканаласцю гармоніі і ўзаемадапаўнення»
Паводле аўтараў «Кароткай гісторыі оперы» і «Оксфардскага опернага слоўніка», з’яўляючыся актыўным прыхільнікам вызвалення Арменіі ад турэцкага ярма, Чухаджан унёс дух нацыяналізму ў сваё мастацтва.
У 1980-я гады, да выхаду на экраны другога «Тэрмінатара», Галівуд астыў да камп’ютарных эфектаў, у прыватнасці, з-за больш чым сціплых касавых збораў «Трона» , цалкам пабудаванага на выкарыстанні найнавейшых дасягненняў камп’ютарнай графікі.
У «Парку юрскага перыяду» упершыню пры дапамозе удалося замяніць каскадзёраў; у тым жа фільме ўпершыню ўдалося бесперапынна злучыць (скура і мышцы дыназаўраў былі створаныя пры дапамозе камп’ютарнай графікі) з традыцыйнай здымкай і аніматронікай.
Такое медыя можа быць дынамічным і статычным, а таксама двухмерным , хаця часцей гэты тэрмін ужываецца для трохмернай камп’ютарнай графікі , якую выкарыстоўваюць для стварэння персанажаў, сцэн і спецэфектаў у фільмах і тэлебачанні, што называецца «-анімацыяй».
У камп’ютарных гульнях звычайна выкарыстоўваецца камп’ютарная графіка, якая апрацоўваецца ў рэальным часе, але перыядычна дадаюцца і ўнутрагульнявыя кінематаграфічныя ўстаўкі, зробленыя з дапамогай на .
Паводле меркавання савецкага боку, пачатак канфлікту паклалі патрабаванні японскага боку аб прызнанні ракі Халхін-Гол граніцай паміж Маньчжоу-го і Манголіяй, хоць мяжа праходзіла за 20-25 км на ўсход ад яе.
Асноўнай прычынай такога патрабавання было жаданне забяспечыць бяспеку чыгункі Халун-Аршан — Ганьчжур, якая будавалася японцамі ў гэтым раёне ў абыход Вялікага Хінгана, да граніцы СССР у раёне Іркуцка і возера Байкал, з-за таго, што месцамі адлегласць ад дарогі да мяжы было ўсяго два-тры кіламетры.
Паводле слоў савецкага гісторыка М. Новікава, для абгрунтавання сваіх прэтэнзій японскімі картографамі былі сфабрыкаваны падробленыя карты з мяжой па Халхін-Голе і «выдадзены спецыяльны загад аб знішчэнні шэрагу аўтарытэтных даведкавых японскіх выданняў, на картах якіх прыводзілася правільная мяжа ў раёне ракі Халхін-Гол», але расійскі гісторык К. Я.
Чарэўка адзначае, што адміністрацыйная мяжа па рэчышчы Халхін-Гола была пазначана на карце, выдадзенай на аснове расійскіх тапаграфічных здымак 1906 г. і на фізічнай карце Знешняй Манголіі Генштаба Кітайскай рэспублікі 1918 года.
Неўзабаве пасля прыбыцця ў чэрвені ў раён ваеннага канфлікту начальнікам штаба савецкага камандавання быў прапанаваны новы план баявых дзеянняў: вядзенне актыўнай абароны на плацдарме за Халхін-Голам і падрыхтоўка моцнага контрудару па супрацьстаялай групоўцы японскай Квантунскай арміі.
Да раёна баявых дзеянняў сталі сцягвацца неабходныя сілы: войскі падвозіліся па Транссібірскай чыгуначнай магістралі да Улан-Удэ, а далей па тэрыторыі Манголіі яны ішлі паходным парадкам на 1300—1400 км.
Для забеспячэння панавання ў паветры сюды былі перакінуты новыя савецкія мадэрнізаваныя знішчальнікі І-16 і «Чайка», якімі ўпершыню ў свеце былі выкарыстаны баявыя некіраваныя ракеты «паветра-паветра», пазней выкарыстаныя для стварэння сістэм залпавага агню.
Так, у выніку бою 22 чэрвеня, які атрымаў шырокую вядомасць у Японіі (у гэтым баі збіты і ўзяты ў палон вядомы японскі лётчык-ас Такэа Фукуда, які праславіўся падчас вайны ў Кітаі), была забяспечана перавага савецкай авіяцыі над японскай і ўдалося захапіць панаванне ў паветры.
Баі на Халхін-Голе — неабвешчаны лакальны ўзброены канфлікт, які доўжыўся з вясны па восень 1939 года каля ракі Халхін-Гол на тэрыторыі Манголіі недалёка ад мяжы з Маньчжоу-го паміж СССР, МНР з аднаго боку і Японскай імперыяй і Маньчжоу-го з іншай.
Раніцай 17 мая камандзір 57-га адмысловага стралковага корпуса камдзіў М. У. Фякленка паслаў да Халхін-Гола групу савецкіх войскаў у складзе трох мотастралковых рот, сапёрнай роты і артылерыйскай батарэі РСЧА.
Уначы 8 мая група японцаў колькасцю да ўзвода з ручным кулямётам паспрабавала скрытна заняць выспу пасярэдзіне рэкі Халхін-Гол, якая належала МНР, але пасля кароткай перастрэлкі з пагранічнікамі МНР адступіла, страціўшы 3 салдат забітымі і аднаго палонным .
14 мая разведатрад 23-й японскай пяхотнай дывізіі (300 вершнікаў пры падтрымцы звяна з пяці лёгкіх пікіруючых бамбардзіроўшчыкаў) атакаваў 7-ю памежную заставу МНР і заняў вышыню Дунгур-Або.
Для каардынацыі дзеянняў савецкіх войскаў на Далёкім Усходзе і часцей Мангольскай народна-рэвалюцыйнай арміі з Чыты ў раён ракі Халхін-Гол прыбыў камандуючы 1-й Асобнай Чырванасцяжнай арміяй камандарм 2-га рангу Р. М. Штэрн.
У японскай гістарыяграфіі тэрмін «Халхін-Гол» ужываецца толькі як назва ракі, а сам ваенны канфлікт называецца «інцыдэнтам каля Намон-Хана», па назве невялікага пасёлка ў гэтым раёне маньчжура-мангольскай граніцы.
Олівер Дз'ю сцвярджае, што здабыццё серыяй культавага статуса сярод прыхільнікаў артхауса Вялікабрытаніі звязана з маргінальнасць гэтых фільмаў: яны не толькі не з'яўляюцца англамоўнымі, але таксама і адносяцца да занядбоўных «нізкіх» жанрах, такім як гангстарскі баявік або фільм жахаў, а ў дадатак перапоўненыя эксцэсамі сэксуальнага і гвалтоўнага характару.
Такім чынам, маркетынгавая стратэгія прасоўвання серыі абапіралася на існуючую ў англамоўнай асяроддзі асацыяцыю паміж неангламоўнымі фільмамі і экзотыкай экранных празмернасцяў, якая планамерна перабольшваецца пракатчыкамі па параўнанні з рэальнай распаўсюджанасцю і папулярнасцю падобных фільмаў у Азіі.
Аднак адваротны ўплыў тэрміна на кінематограф Паўднёва-Усходняй Азіі аказаўся значным і фактычна прывяло да яго пераходу ў ролю своеасаблівага ўзору, прытрымліванне, інтэрпрэтацыі або спрэчка з якой вызначаюць аблічча многіх фільмаў, напоўненых ілюзіямі і упісаных у кантэкст агульнага развіцця мясцовага кіно.
Азіяцкі экстрым — жанр кінематографа, які ўзнік у Паўднёва-Усходняй Азіі ў канцы 1990-х гадоў, які адрозніваецца хуткім і гладкім мантажом у стылі , падвышанай сентыментальнасцю і ўсёахопнай гратэскнасцю аж да адчування сюррэальнасці таго, што адбываецца, часта з экстрэмальным гвалтам і псіхічна нездаровымі галоўнымі героямі.
Маладзёжная амерыканская аўдыторыя прыцягваецца гэтым падобна да таго, як гэта прывяло да папулярнасці свабодных замежных фільмаў у Амерыцы 1960-х гадоў, задушанай цэнзурнымі абмежаваннямі.
Класічнымі ўзорамі азіяцкага экстрыму лічацца фільмы японскага рэжысёра Такасі Міікэ, напрыклад, «Кінапроба» , а таксама «Трылогія аб помсце» паўднёвакарэйскага рэжысёра Пак Чхан Ука , «Востраў» паўднёвакарэйскага рэжысёра Кім Кі Дука і дылогія «Каралеўская бітва» японскага рэжысёра Кіндзі Фукасаку .
Канструкцыя 335 у асноўным паўтарала мадэль 326, толькі з-за выкарыстання больш цяжкага і моцнага матора была павелічана колавая база, падоўжылі маторны адсек і ўзмацнілі пярэднюю падвеску і трансмісію.
За мужнасць і гераізм, праяўленыя ў барацьбе з нямецка-фашысцкімі захопнікамі ў тыле ворага, Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 жніўня 1944 года, Кухараву Фёдару Якаўлевічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» .
Каб ажывіць гульню, арабскія майстры пачалі выкарыстоўваць — штучна сфармаваныя ўмоўныя пазіцыі, звычайна больш-менш сіметрычныя, у якіх шансы гульцоў былі, як і ў пачатковай пазіцыі партыі, прыкладна роўнымі.
Табіі былі распаўсюджаны паўсюль, прымяняліся вельмі шырока, аб чым гаворыць такі факт: калі ў кнігах прыводзіліся фрагменты з партый, якія граліся з пачатковай пазіцыі, без табій, гэта заўсёды адзначалася асобна.
Захаваліся «шахматныя легенды», у якіх драматычная гісторыя (напрыклад, гульца, які ставіў на кон нешта апошняе, асабліва каштоўнае, і аказваўся ў становішчы, якое выглядала безнадзейным) спалучалася з задачай, рашэнне якой звычайна дасягалася нечаканай і прыгожай камібнацыяй .
Конь : аналагічна шахматнаму каню — адно поле ў любы бок па гарызанталі ці вертыкалі і потым адно поле па дыяганалі (гэта адзіная фігура, правілы хода якой не змяніліся за ўвесь перыяд ад чатурангі да сучасных шахмат).
У пачатку партыі фігуры размяшчаюцца ў супрацьлеглых баках дошкі, поўнасцю аналагічна класічным шахматам за выключэннем таго, што каралёў і ферзёў можна было памяняць месцамі (але каралі і ферзі ў любым выпадку павінны былі стаяць адзін насупраць другога).
Існавала дастаткова цікавая форма гульні ў шатрандж: майстар распрацоваў пазіцыю і прапаноўваў жадаючым згуляць з ім з гэтай пазіцыі на стаўку, прычым праціўніку прапаноўвалася самому абраць, якім колерам гуляць.
Акрамя таго, гулец аб’яўляецца пераможцам у выпадку ўзяцця апошняй фігуры праціўніка , у асобных правілах шатранджа магла была быць абвешчана нічыя, калі праціўнік у адказ таксама браў апошнюю фігуру).
За аповед у адной з праграм пра планы Святланы Алексіевіч напісаць кнігу «Цынкавыя хлопчыкі» быў звольнены з тэлебачання, у 1983 годзе ўладкаваўся памочнікам галоўнага рэжысёра па літаратурнай частцы Тэатра-студыі кінаакцёра пры Дзяржкіно БССР, з 1987 года — кіраўнік літаратурна-драматычнай часткі Нацыянальнага акадэмічнага тэатра імя Янкі Купалы.
У 1993 годзе эміграваў у ЗША, браў удзел у жыцці беларускай грамады ў Чыкага, пісаў літаратуразнаўчыя артыкулы, укладальнік зборніка драматургіі беларускай эміграцыі «Урачыстасць у садзе» .