polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
У 1974 годзе П. Пуко быў асуджаны на 5 гадоў калоніі як арганізатар групы, яго аднавернік і паплечнік Зігмунд Атрахімовіч атрымаў 2 гады калоніі, жонкі асуджаных атрымалі папярэджанне суда, а дачка Пуко Раіса, якая падтрымлівала погляды бацькоў, праходзіла як сведка ў гэтай справе.
У майскім выпуску 2021 года штомесячнай перадачы Сведкаў Іеговы у раздзеле «Відэапаштоўка» быў сюжэт пра Беларусь і мясцовых Сведкаў Іеговы з акцэнтам на Сведкаў з горада Кобрына.
Відавочна, што матэрыял рыхтаваўся да пандэміі -19, бо з канца сакавіка 2020 года Сведкі Іеговы ў Беларусі адмовіліся ад традыцыйных размоў ад дома да дома і на вуліцы, а таксама ад сумесных сустрэч афлайн на час пандэміі.
У 2019 г. Сведка Іеговы Дзмітрый Мазоль быў закліканы на вайсковыя зборы і атрымаў адмову ад вызвалення на ўдзел у гэтых зборах ад ваенкамата г. Пінск , ваенкамата Брэсцкай вобласці , Генеральнага штабу УС РБ і міністра абароны РБ .
У 1945 годзе на тэрыторыі Заходняй Беларусі Валянціна Гарноўская, якая прытрымлівалася поглядаў Сведкаў Іеговы, але да 1967 года не была адной з іх, таксама была арыштавана за распаўсюджанне сваіх поглядаў і правяла доўгі час у турмах і спецпасяленнях.
У лістападзе 2020 года тэкставыя публікацыі былі загружаны ў анлайн бібліятэку Вартавой вежы ў раздзелы «Брашуры» і «Буклеты», пры гэтым знешняе афармленне самой бібліятэкі засталося на рускай мове.
26 снежня 1962 года да сельсавета далучана частка скасаванага Чэхскага сельсавета (14 населеных пунктаў: Авены, Бабраўнікі, Валейкуны, Газа, Грэбалы, Загазь, Карлаўшчызна, Мацкелы, Мельнікі, Мясляны, Побалі, Рудзішкі, Сасанішкі і Шульнікі).
26 лютага 2013 года ў склад сельсавета перададзеныя ўсе населеныя пункты — вёскі Быстрыца, Вайдацішкі, Жарнэлі, Ігнацова, Катлоўка, Кланішкі, Крыжоўка, Ліпкі, Навасады, Падварышкі, Петраполь, Повакша, Раголішкі, Ракішкі, Рудзішкі, Санаклі, Санова, Слабодка, Трокенікі 1, Трокенікі 2, хутары Асіноўка, Валэйкішкі, Даўнарышкі, Жвірблі, Лінамаргі, Люццянова, Міхайлова, Півені, Сымонішкі — ліквідаванага Трокеніцкага сельсавета.
У грамаце ад 30 мая 1529 г. вялікі князь адзначыў заслугі Палазовіча і загадаў усе прыбыткі з Рэчыцкай мытніцы, корчмаў мядовых, піўных і вінных накіроўваць на рамонт і будаўніцтва замка.
У жніўні 1561 года пры наданні Рэчыцы новага прывілею вялікі князь і кароль Жыгімонт Аўгуст вызваліў мяшчан «от работ замков украинных», пакінуўшы за імі «замок свой Речицкий и теж острог около места перекопы по давному поспол з волощаны робити».
Вершы, апавяданні друкаваліся на старонках абласных газет «Заря», «Народная трыбуна», рэспубліканскіх «Чырвоная змена», «Звязда», «Белорусская нива», «Настаўніцкая газета», «ЛіМ», часопісаў «Першацвет», «Маладосць» і інш.
Гэтаму спрыялі пастаянныя творчыя кантакты з больш сталымі пісьменнікамі, актыўная работа ў мясцовай літаратурнай сябрыне «Ясельда», цеснае супрацоўніцтва з многімі перыядычнымі выданнямі рэспублікі.
У 1983 годзе паступіў у аспірантуру Мінскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута імя А. М. Горкага, якую скончыў у 1986 годзе, датэрмінова абараніўшы кандыдацкую дысертацыю па методыцы выкладання матэматыкі.
Працаваў настаўнікам матэматыкі ў СШ 34 і 170 г. Мінска, сакратаром камітэта камсамола БДУ, выкладчыкам кафедры геаметрыі, тапалогіі і методыкі выкладання матэматыкі, дацэнтам гэтай жа кафедры.
Жука створаны вучэбна-навукова-інавацыйны кластар, які забяспечвае інтэграцыю патэнцыялаў адукацыі, навукі і эфектыўнай практыкі, у склад якога ўваходзяць установы адукацыі, якія адносяцца да розных узроўняў адукацыі, навуковыя і навукова-метадычныя арганізацыі, грамадскія аб’яднанні, педагагічныя класы.
Аляксандр Іванавіч Жук — беларускі педагог, доктар педагагічных навук , прафесар , рэктар Беларускага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэта , галоўны рэдактар часопісаў «Адукацыя і выхаванне», «Весці БДПУ».
У 1983 г. абараніла кандыдацкую дысертацыю на тэму «Рост культурно-технического уровня рабочих промышленности БССР. 1971—1980 гг.» (навуковы кіраўнік — д.г.н., прафесар, член-карэспандэнт АН БССР Іван Ягоравіч Марчанка) па спецыяльнасці 07.00.02 «Гісторыя СССР».
З 1978 г. працуе ў Істытуце гісторыі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі: з 1978 г. — малодшы навуковы супрацоўнік, з 1985 г. — старшы навуковы супрацоўнік, з 1999 г. — загадчык аддзела гісторыі Беларусі ХІХ — пачатку ХХ ст.
з 2006 г. — загадчык сектара гістарыяграфіі і метадаў гсітарычнага даследавання аддзела гісторыі беларускай дзяржаўнасці, з 2010 г. — загадчык аддзела гісторыі беларускай дзяржаўнасці, з 2014 г. — загадчык аддзела гістарыяграфіі і метадаў гістарычнага даследавання.
Жылая забудова цэнтральнай часткі вёскі Слабада Смалявіцкага раёна , інтэрнат на 172 месцы , спецыяльнае канструктарска-тэхналагічнае бюро з вопытнай вытворчасцю Мінскага радыётэхнічнага інстытута па вул.
Казлова , акушэрскі корпус на 130 коек 6 клінічнай бальніцы , акушэрскі корпус на 130 коек 5-й клінічнай бальніц у Мінску, прафілакторый—піянерскі лагер на 160 месцаў у раёне хутара Барок Валожынскага раёна .
Асноўныя творчыя працы: гандлёвы цэнтр, магазіны «Кветкі», «Тытунь», «Кнігі», плавальны басейн міжнароднага класа у раёне Красная Горка ў Новасібірску , рэканструкцыя грамадскіх будынкаў школ, гасцініцы, кінатэатра, Дома Культуры г. Керчы і Сімферопаля , забудова комплексу адміністрацыйна-вытворчых, навукова-даследчых, навучальных будынкаў па вул.
Да кастрычніка 1943 года гвардыі старшы лейтэнант Фёдар Говараў камандаваў агнявым узводам 276-га гвардзейскага лёгкага артылерыйскага палка 23-й лёгкай гвардзейскай артылерыйскай брыгады 5-й артылерыйскай дывізіі 4-га артылерыйскага корпуса прарыву 61-й арміі.
23 кастрычніка 1943 года ўзвод Говарава прыняў на сябе асноўны ўдар нямецкай контратакі ў раёне вёскі Красны Рог Лоеўскага раёна Гомельскай вобласці Беларускай ССР і знішчыў вялікую колькасць салдат і афіцэраў праціўніка.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 9 лютага 1944 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» гвардыі старшы лейтэнант Фёдар Говараў пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза.
У 1972—2006 гадах працаваў у майстэрскай раённай планіроўкі, архітэктурна-канструктарскім аддзеле і архітэктурна-планіровачнай майстэрні БелНДІПгорадабудаўніцтва, з 1988 года — галоўны архітэктар праектаў.
Пры складанні інструкцый па складзе горадабудаўнічых праектаў ВБН 38-82 і БНБ 1.03.01-96 настойваў на абавязковасці ўключэння прадпраектнага этапу, даказваючы перавагі метаду сітуацыйнага горадабудаўнічага планавання ў параўнанні з абезасобленым нарматыўным метадам планавання развіцця тэрыторый.
Асноўныя працы: праект рэканструкцыі раёна піянернай забудовы ў Наваполацку , забудова мікрараёна Аэрапорт у Полацку ; у аўтарскім калектыве: генпланы Светлагорска і Маладзечна , ПДП цэнтральных раёнаў Светлагорска , Бярозы , Брэста , Маладзечна , праект рэгенерацыі раёна гістарычнай забудовы Брэста .
Выкананыя ў ролі кіраўніка творчых калектываў працы: генеральныя планы гарадоў, праекты дэталёвай планіроўкі раёнаў, праекты рэгенерацыі і эскізы забудовы гарадскіх цэнтраў, сярод якіх гарады Мінск і Брэст, Полацк і Маладзечна, Светлагорск, Наваполацк, Нясвіж і інш.
Да чэрвеня 1944 года старшы сяржант Мікалай Кліменка быў механікам-вадзіцелем самаходнай артылерыйскай ўстаноўкі 713-га самаходна-артылерыйскага палка 29-га стралковага корпусу 48-й арміі 1-га Беларускага фронту.
25 чэрвеня 1944 года ў раёне вёскі Забалоцце Рагачоўскага раёна Гомельскай вобласці Кліменка гусеніцамі сваёй самаходкі знішчыў 6 цяжкіх кулямётаў, экіпаж штурмавой гарматы і 88-міліметровую супрацьтанкавую гармату, пасля чаго першым уварваўся ў вёску.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 23 жніўня 1944 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» старшы сяржант Мікалай Кліменка пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза.
Давід Абрамавіч Кудравіцкі — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, камандзір роты 29-га гвардзейскага стралковага палка 12-й гвардзейскай стралковай дывізіі 61-й арміі Цэнтральнага фронту, Герой Савецкага Саюза, гвардыі лейтэнант.
У 1986 годзе ў складзе саўгаса «Халмянскі» , размяшчаліся 2 фермы буйной рагатай жывёлы, сярэдняя школа, Дом культуры, бібліятэка, комплексны прыёмны пункт бытавога абслугоўвання насельніцтва, фельчарска-акушэрскі пункт, аптэка, аддзяленне сувязі, магазін.
Разам з Чаравачыцамі і Грушавам, а таксама маёнткамі, якія ў папярэднія часы былі падараваны князямі Кобрынскімі сваім васалам і Кобрынскаму Спаскаму манастыру , яны ўтварылі Кобрынскі павет у складзе Падляшскага ваяводства.
33 былыя васалы князёў Кобрынскіх у 1528 годзе выстаўлялі ў войска 62 коннікаў, 18 баяр ішлі ў войска асабіста, 14 коннікаў выстаўлялі 8 баяр з Чаравачыц і Грушава.
У 2-й палове 1899 г. ад імя мінскай групы партыі была складзена адозва да навучэнскай моладзі з заклікам да ўсеагульнага пратэсту ў сувязі з увядзеннем часовых правіл аб аддачы студэнтаў на ваенную службу.
французы прапанавалі ідэю аб штогадовым правядзенні Міжнароднай музейна-выставачнай, культурна-адукацыйнай акцыі «Ноч музеяў» і ў тым жа годзе на гэтую ідэю адгукнуліся музеі з 47 краін, якія падпісалі канвенцыю Савета Еўропы.
Гэты дзень святкуецца з 1977 года, калі генеральная канферэнцыя , якая праходзіла ў Маскве і Ленінградзе, прыняла рашэнне па прапанове савецкай дэлегацыі аб усталяванні штогадовага прафесійнага свята.
Напярэдадні гэтага дня ў многіх краінах свету праходзіць міжнародная акцыя «Ноч музеяў», асноўная мэта якой — папулярызаваць мастацтва, паказаць рэсурс, магчымасці, патэнцыял сучасных музеяў, прыцягнуць увагу моладзі.
Акрамя традыцыйных экспазіцый і выстаў, яны да таго ж у большасці імкнуцца падрыхтаваць да фестывалю спецыяльную праграму: аўтарскія экскурсіі, лекцыі, майстар-класы, гістарычныя рэканструкцыі, інсталяцыі, кінапаказы, арт-праекты, канцэрты класічнай і джазавай музыкі, тэатралізаваныя шоу, квэсты і многае іншае, чаго не ўбачыць у музеях у звычайныя дні.
Гэты фармат ні ў якім разе не з’яўляецца абавязковым, музеі самі вызначаюць час працы і цану квіткоў, так што ў кожным горадзе атрымліваецца свая «Ноч музеяў» з уласнымі традыцыямі і ўмовамі працы.
Ідэя свята ўзнікла яшчэ ў 1970-х гг., калі ў Еўропе ў майскія дні музеі традыцыйна адчынялі дзверы для бясплатнага наведвання, а часам, калі наведвальнікі не паспявалі агледзець экспазіцыю, нават працягвалі час працы.
Ноч музеяў — гэта ўнікальная магчымасць па-новаму зірнуць на музейную справу, зазірнуць у выставачныя залы ў незвычайны час, адсачыць актуальныя тэндэнцыі ў мастацтве, дакрануцца да помнікаў гісторыі і культуры.
13 кастрычніка 1961 года у склад сельсавета з Якаўчыцкага сельсавета перададзены вёскі Багны, Баляўшчына, Вялікія Сяхновічы , Грыцэвічы , Карды, Мацеевічы, Новыя Дворы, Семенаўцы, у склад Якаўчыцкага сельсавета перададзены вёскі Агароднікі, Барздзілы, Вандалін, Вежкі, Мацясы, Пруск, Свішчы, Стаўпы, Якаўчыцы.
4 студзеня 1965 года ў склад сельсавета са Сцяпанкаўскага сельсавета перададзены 5 населеных пунктаў , якія 31 сакавіка 1965 года вернуты ў склад Сцяпанкаўскага сельсавета Брэсцкага раёна.
11 мая 2012 года да сельсавета далучана частка тэрыторыі скасаванага Якаўчыцкага сельсавета (вёскі Агароднікі, Барздзілы, Вандалін, Вежкі, Малыя Якаўчыцы, Мацясы, Свішчы, Стаўпы).
Кола, якое знаходзіцца з таго боку, куды адбываецца паварот, паварочваецца на большы вугал, так, каб кропка перасячэння восяў пярэдніх колаў знаходзілася на восі задніх колаў (у гэтым выпадку ўсе колы круцяцца вакол адной кропкі і не адбываецца бакавога слізгацення шын).
З-за вялікай вагі жняяркі, і асаблівасцяў кампаноўкі, на пярэднюю частку самаходнага збожжаўборачнага камбайна прыпадае асноўная частка вагі, таму пярэднія колы выконваюць вядучымі і вялікага памеру.
27 сакавіка 1959 года да сельсавета далучана частка скасаванага Гозскага сельсавета (18 населеных пунктаў: Авены, Вада, Валейкуны, Гоза, Загазь, Зялёнка, Кудра, Лучка, Масляны, Мацкелы, Мельнікі, Навадрожкі, Нарэйшышкі, Побалі, Рудзішкі, Сасанішкі 1, Сасанішкі 2, Шульнікі).
11 верасня 1959 года ў склад сельсавета ўключаны 26 населеных пунктаў (Альхоўка, Бабарыха, Баравыя, Бялькішкі, Галыніха, Голы Бор, Дубнікі, Завідзіненты, Залуцкоўшчызна, Крываносы, Купшчызна , Купшчызна , Малая Недрашля, Недрашля , Недрашля , Радзюшы-Тушча, Радзюшы , Радзюшы , Ройсцішкі, Руднішкі, Сіні Ручай, Страча-Мацееўшчызна, Стрыпялішкі, Супраненты, Хацілкі і Чорны Бор), якія да 31 жніўня 1959 года знаходзіліся ў адміністрацыйным падпарадкаванні Свірскага пассавета Свірскага раёна.
26 лютага 2013 года ў склад сельсавета былі перададзеныя ўсе населеныя пункты — вёскі Александрыя, Асташышкі, Будраны, Вераб’і, Вялікае Сяло, Вялікая Страча, Вялікія Стаўпяняты, Гінкішкі, Горшавічы, Гудалі, Гурнікі, Ёдзі, Жукойні Жалядскія, Казаноўшчына, Кайміна Горная, Кісялі, Клюшчаны, Косцевічы, Лакцяны, Лысая Гара, Малая Страча, Малыя Стаўпяняты, Масцяны, Падкасцёлак, Папялішча, Пашкуны, Пілімы, Пятрашышкі, Рудня, Салаўі, Селевічы, Сенюці, Спонды, Страчанка, Сухарышкі, Талаі, Трашчаны, Яцкуны, хутары Акартэлі, Барок, Барэйшыха, Будышкі, Галубіна, Глінішча, Глушыца 2, Дамброва, Загалодна, Знахары, Кавалеўшчына, Качаржышкі, Кіркішкі, Лядцы, Ніўе, Пагулянка, Шаркаўшчына, Янова — ліквідаванага Спондаўскага сельсавета.
8 красавіка 2004 года да сельсавета далучана частка скасаванага Першамайскага сельсавета (6 сельскіх населеных пунктаў у межах былога калгаса «Першае мая»: Белева, Бранцава, Клюшнікава, Ленькавічы, Наваселле і Хімінічы).
На пасадзе правінцыяла прыкладаў шмат намаганняў для развіцця школьнай справы езуітаў (пераадоленне негатыўных наступстваў Паўночнай вайны, абмежаванне фізічных пакаранняў у школах, падрыхтоўка настаўніцкіх кадраў у дакладных навуках, накіраванне маладых езуітаў на вучобу за мяжу і г.д.) і умацавання маёмаснага становішча ордэна ў даручанай яму правінцыі.
У 1978 г. ЦК КПБ і СМ БССР прынялі пастанову “Аб стане і мерах паляпшэння аховы помнікаў гісторыі, мастацтва і архітіэктуры ў БССР”, адпаведна якой у рэспубліцы былі створаны чатыры архітэктурна-археалагічных запаведніка, дзяржаўная інспекцыя па ахове помнікаў і навукова-рэстаўрацыйныя вытворчыя майстэрні (раней адказнасць за захаванне нерухомых, як і рухомых помнікаў неслі музеі).
Асноўнымі дарэвалюцыйнымі актамі былі цыркуляры міністэрства ўнутраных спраў, артыкулы крымінальнага заканадаўства , будаўнічага статута , статут духоўнай кансісторыі, а таксама палажэнне аб Імператарскай Археалагічнай камісіі .
У верасні-снежні 1918 г. былі выдадзены дэкрэты СНК РСФСР “Аб забароне вывазу і продажы за мяжу прадметаў асаблівай мастацкай і гістарычнай значнасці” і “Аб рэгістрацыі, прыёме на ўлік і ахове помнікаў мастацтва і старажытнасці, якія знаходзяцца ва ўласнасці прыватных асоб, таварыстваў і ўстаноў”, якія мелі на мэце ўсталяванне татальнага кантролю за ўсімі культурнымі каштоўнасцямі аж да адчуджэння іх на карысць дзяржавы (гэтыя дэкрэты адразу ж пачалі дзейнічаць у т. л. і ва ўваходзіўшых у склад РСФСР Віцебскай і Магілёўскай губернях).
Першыя заканадаўчыя акты аб ахове помнікаў з’явіліся яшчэ ў эпоху антычнасці, напрыклад эдыкт рымскага імператара Маёрана , які забараняў пад пагрозай суворага пакарання разбіранне старажытных будынкаў.
Заканадаўства па музейнай справе і ахове помнікаў — сукупнасць дзяржаўных актаў, норм адміністрацыйнага, крымінальнага і грамадзянскага права, а таксама службовых палажэнняў і інструкцый, якія рэгулююць працэс аховы і выкарыстання гісторыка-культурнай спадчыны.
Першым беларускім дзяржаўным актам у адносінах да рухомых і нерухомых помнікаў была пастанова СНК БССР ад 1923 г. “Аб рэгістрацыі, прыёму на ўлік і ахове помнікаў мастацтва, мінуўшчыны, побыту і мясцовасцей прыроды, якія з’яўляюцца ўласнасцю ўстаноў і таварыстваў, а таксама прыватных асоб”, які на доўгі час вызначыў правіла абыходжання з помнікамі ў БССР.
«…Цячэ ў нас, продкі, ваша кроў. Мы — ваш працяг, а вы — пачатак Няскончаных жыцця вякоў. Мы паўтараем той парадак — Прыступкай повязі часоў Свае адмеціны пакінем, Не парушаючы асноў — Галоўных, без чаго мы згінем…» Галоўны герой тут просты селянін, які добра знае сэнс жыцця, беражэ спадчыну і шчыра выхоўвае гэтае пачуцце у нашчадкаў.
Вершы друкаваліся на старонках альманахаў «Брама», «Славянская ліра — 2017», «Славянская ліра — 2018», «Под небом Рязанским», часопісе «Вожык», рэспубліканскіх газет «Літаратура і Мастацтва», «Культура», «Белорусская нива», абласной газеты «Зямля і людзі», у раённым друку і інш.
Паэзія Л. Андрэевай вызначаецца лірызмам, спавядальнасцю, у ёй дамінуе тэма кахання, прага высокага духоўнага ідэалу, роздум пра наш час, абавязак перад беларускім народам, клопат аб лёсе беларускай мовы.
Пераклады вершаў Г. Ахматавай, А. Блока, М. Някрасава, А. Майкава, К. Сіманава, С. Шчыпачова і іншых паэтаў, аўтараў папулярных рускіх рамансаў стагоддзя разам з яе вершамі ўвайшлі у кнігу «І боль, і мары, і любоў» .
Паэтэса вельмі любіць беларускую мову і перажывае, што знікаюць на вёсках беларускамоўныя школы, што амаль няма беларускамоўных класаў у гарадах, а кнігі на беларускай мове выдаюцца мізэрнымі тыражамі, зніжаюцца тыражы і беларускіх часопісаў, а ўсе раённыя газеты перайшлі на рускую мову.
У 2009 годзе выдала кніжку-алфавіт для дзяцей «Мая сям’я ад А да Я», у другой кнізе для дзяцей «У сваім краі, як у раі» на простых будзённых прыкладах знаёміць дзяцей з багаццем роднай мовы, вучыць ганарыцца і даражыць усім сваім: сваёй мовай, сваёй Радзімай, сваім радаводам.
Анатоль Зэкаў — лаўрэат літаратурных прэмій імя Васіля Віткі і «Залаты Купідон», аналізуючы гэту кнігу адзначаў: «Паэзія Лідзіі Андрэевай чыстая, як настоенае на зелках баравое паветра, і празрыстае, к ранішнія росы. У ей не заблытаешся, як у нейкім мудрагелістым лаберынце, бо вершаваныя радкі не кружляюць па абсягах думак і пачуццяў, а пад мернае рытмічнае перагукванне слоў выводзяць нас на шырокі прасцяг разваг над нашым існаваннем у гэтым складаным і супярэчлівым свеце. Паэтка не бае канкрэтных рэцэптаў, хіба што падштурхўвае чытача да ўсведамлення свайго высокага прызначэння на зямлі…» .
Лідзія Андрэеўна Мініч (Андрэева; нар. , вёска Рэкта, Клімавіцкі раён, Магілёўская вобласць) — беларуская паэтэса, перакладчыца, член Саюза беларускіх пісьменнікаў, кандыдат сельскагаспадарчых навук, дацэнт.
Пасля заняцця горада 31 жніўня 1654 года рускім войскам шклоўскі гарадскія ўмацаванні былі агледжаны, падноўлены і апісаны царскімі ваяводамі: «С приходной стороны, с севера выкопали новый ров и поставили надолбы, которые шли от Днепра до Заугольной башни».
Мяркуюць, што агульная вышыня брамы была да 25 м. За Дняпроўскай брамай, уверх па рацэ, прасла сцяны змыкалася з глухой 4-вугольнай вежай, якая мела даўжыню грані «мераю 3 сажня без полуаршина» .
Акрамя праезных вежаў, а таксама глухіх і невялікіх всжаў — «выводов» шклоўскі гарадскія ўмацаванні мелі і «выводы пушечные» — бастыёны, якія прыкрывалі вялікія вежы Таямнічую, Казлоўскую і Угорскую каля іх падножжа.
Паводле вопісу 1657, на сценах горада стаялі «кобылины на вертлюгах» , 20 палкавых гармат і 20 грохаўніц, 93 пішчалі зацінныя, мушкеты і ручніцы з запасам ядраў, куль, волава і свінцу.
Пасля пераносу ўмацаванага цэнтра з гарадзішча Стары Шклоў на бераг Дняпра і спынення жыцця на гарадзішчы далейшае развіццё «места Шклова» адбывалася на ажыўленым водным гандлёвым шляху з поўдня на поўнач.
3 усходу горад быў надзейна прыкрыты Дняпром, які тут дасягае шырыні больш за 150 м; з поўдня і захаду, дзе працякала р. Шклоўка, дзякуючы дамбе з плацінай утварылася вялікае возера, якое прыкрывала горад і Шклоўскі замак.
Займаўся напісаннем і распаўсюджаннем лістовак, падтрымліваў сувязь з партызанамі Мінскай вобласці і Дзяржынскім камуністычным падполлем, дапамагаў уцёкшым з палону чырвонаармейцам выйсці з горада.
Маякоўскага—Дзянісаўская ў г. Мінску ; рэканструкцыя комплексу гасцініцы «Мінск» (2001—2002, у складзе аўтарскага калектыва пад кіраўніцтвам архітэктара В. Руцкога); комплекс будынкаў Нацыянальнага банка Беларусі (2-я чарга будаўніцтва — прыбудова; 2001—2002, у суааўтарстве з В. Руцкім, А. Грышанам); рэканструкцыя будынка з надбудовай мансарднага паверху пад адміністрацыйны па вул.
Беларуская, 4 ; лыжна-ролеравая траса па пр. Пераможцаў (2000—2004, у складзе аўтарскага калектыва пад кіраўніцтвам архітэктара В. Руцкога); крыты футбольны манеж па пр. Пераможцаў і спартыўна-аздараўленчы цэнтр у яго складзе (2002—2004, абодва ў складзе аўтарскага калектыва пад кіраўніцтвам архітэктара М. Л. Гаўхфельда); універсальны спартыўны цэнтр ААТ «Александрыйскае» Шклоўскага раёна (2005—2007, у сааўтарстве В. І. Цішкевічам, А. Лышчанка-Якубоўскай, Ж. Кавалеўскай, І. Яцына, А. С. Кобрусевым); шматпавярховы жылы дом 2 па ў квартале вул.
Гарэцкага (2008—2011, у сааўтарстве В. І. Цішкевічам, Ж. Кавалеўскай, І. Яцына, А. С. Кобрусевым); інтэрнаты маласямейнага тыпу ў квартале вуліц Гарэцкага, Шаранговіча, лесапарк «Мядзведзіна» (2009—2010, А. Лышчанка-Якубоўскай, Ж. Кавалеўскай, А. С. Кобрусева); шматфункцыянальныя спартыўныя комплексы ў Ашгабадзе ; рэканструкцыя комплексу аб’ектаў стадыёна «Дынама» ў Мінску, шматузроўневы паркінг з гандлёвым цэнтрам па вул.
Казлова, 17 для размяшчэння Палаца культуры будаўнікоў г. Мінска (2008—2011, у сааўтарстве В. І. Цішкевічам, Ж. Кавалеўскай, А. С. Кобрусевым); Палац Незалежнасці у граніцах вул.
Скончыў у 1986 годзе архітэктурнае аддзяленне Мінскага архітэктурна-будаўнічага тэхнікума, у 1994 годзе архітэктурны факультэт БДПА па спецыяльнасці «Архітэктура» (выкладчыкі архітэктурных дысцыплін Г. У. Палянская, А. М. Калантай).
Часцей за ўсё гэта месцы грамадскага адпачынку: адпачынак на пляжы мы бачым у першым і шаснаццатым выпуску, спартыўныя гульні — у чацвёртым, шостым трынаццатым, адпачынак у парку — у другім, круіз на цеплаходзе — у сёмым, у трэцім, шостым і восьмым выпусках мы бачым такія віды загараднага адпачынку, як паездка ў вёску ці на турбазу, у дзявятым — прагляд тэлевізара, у другім, адзінаццатым, чатырнаццатым і пятнаццатым, адпаведна канцэрт, цыркавое выступленне, музейную экскурсію і навукова-тэхнічную выстаўку і зноў канцэрт.
У канцы жніўня 2012 года, у сувязі з прыняццем закона «Аб абароне дзяцей ад інфармацыі, якая наносіць шкоду іх здароўю і развіццю», у Расіі пачалося абмеркаванне, што мультсерыял можа быць аднесены да катэгорыі «для дарослых» і адпаведна з 1 верасня 2012 расійскія тэлеканалы змогуць паказваць яго толькі пасля 23 гадзін.
Музычнае афармленне мультфільма прадстаўлена значнымі савецкімі і замежнымі песнямі і інструментальнымі мелодыямі, сярод якіх сустракаюцца як выпушчаныя раней, так і ўзятыя з фондаў або запісаныя адмыслова для мультфільма.
Закончыў Калініградскае медыцынскае вучылішча, служыў у Савецкай арміі, працаваў памочнікам дырэктара па культурна-выхаваўчай рабоце прафтэхвучылішча ў Данбасе, закончыў факультэт журналістыкі Кіеўскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Т. Шаўчэнкі.
Салідныя калектыўныя зборнікі: «Берасцейскія карані», «Нашчадкам слова застаецца», «Брэстчына вачыма журналістаў», «Зямля берасцейская», «Брэсцкія ўрокі Машэрава» і многія іншыя — гэта найперш яго клопат, яго вялікі не толькі арганізацыйны, але і творчы ўклад.
Першыя згадванні гэтай фразы адносяцца да стагоддзя, але папулярнасць у сучасным значэнні яна атрымала пасля прамовы амерыканскага прэзідэнта Рычарда Ніксана 3 лістапада 1969 на фоне пратэстаў супраць В’етнамскай вайны, у якой ён заклікаў электарат падтрымаць яго стратэгію «в’етнамізацыі» — паступовай перадачы кантролю над ходам баявых дзеянняў ад амерыканскіх войскаў да паўднёвав’етнамскіх і заключэнні «ганаровага міру».
У сваёй прамове Ніксан супрацьпаставіў сваю стратэгію палітычнага рэалізму ідэалізму пратэстуючых, падкрэсліўшы, што хуткі вывад войск з В’етнама, якога яны патрабуюць, прывядзе да паразы ў вайне і стане пагрозай міру ў свеце.
Няўдалая спроба нямецкіх войскаў глыбокім флангавым манеўрам прарвацца ўглыб Францыі, у так званым «бегу да мора», прымусіла кайзераўскае кіраўніцтва перайсці да абароны ад Паўночнага мора да швейцарскай мяжы і замацавацца за суцэльнай лініяй акопаў і ўмацаваных пазіцый, якія паступова ўсё больш і больш ускладняліся.
Адначасова французскае вышэйшае камандаванне, разумеючы эканамічную важнасць багатых рэгіёнаў Бельгіі і абласцей на паўночным усходзе Францыі, якія апынуліся пад акупацыяй, спрабавала скарыстацца сітуацыяй і, нягледзячы на ўласную спустошанасць у жывой сіле і тэхніцы, правесці наступальную аперацыю на гэтым стратэгічным накірунку і паспрабаваць вызваліць рэгіён Артуа.