polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Па іншай, Пушкіна атрымала ад Дантеса ліст, у якім той маліў аб спатканні нібыта для таго, каб абмеркаваць «важныя пытанні. Стэла Абрамовіч лічыць, што менавіта гэта спатканне, якое адбылося 2 лістапада, стала прычынай ананімнага пасквіля, якая справакавала выклік Пушкіным Дантеса на дуэль у лістападзе 1836 года. Іншыя даследчыкі адносяць дату спаткання на студзень 1837 года , і Пушкін нібыта даведаўся пра яго з ананімных лістоў, што паслужыла «апошнім штуршком» да дуэлі.
Ён адзначаў, што, як жонка «першага паэта Расіі», чалавека, які меў не толькі сяброў, але і ворагаў, Пушкіна з самага пачатку апынулася ў «нялёгкім становішчы»: адны хацелі бачыць у ёй дасканаласць, іншыя — «искали в его жене недостатки, которые могли бы унизить самолюбивого поэта».
Не апошнюю ролю ў фарміраванні гэтага ладу адыграла кніга Шчогалева «Дуэль і смерць Пушкіна», дзе аўтар сцвярджае, што асноўным зместам жыцця Пушкінай быў «свецкі-любоўны рамантызм».
Даследчыкі адзначаюць, што, у адрозненне ад сясцёр, Наталля Мікалаеўна ў лістах ніколі не закранала сваіх поспехаў у грамадстве, большая частка іх прысвечана дому, дзецям, выдавецкай дзейнасці мужа.
Называючы сваё становішча «ілжывым і сумніўным», Пушкін дадае: «Г-жа Гончарова боится отдать дочь за человека, который имел бы несчастье быть на дурном счету у государя…» У канцы ліста ён просіць дазволіць надрукаваць сваю забароненую раней трагедыю «Барыс Гадуноў».
У адказе Бенкендорф адзначае «добразычлівае задавальненне» Мікалая весткай пра жаніцьбу і адказвае, што за Пушкіным усталяваны нагляд, аднак падкрэслівае, што яму, як даверанай асобе імператара, даручана «назіранне» і «настаўленне парадамі».
Па словах паэта, «міжвольная туга гнала» яго з Масквы, прыводзіла яго ў адчай, што рэпутацыя вальнадумца, якая запацавалася за ім і збольшаная паклёпам, паўплывала на рашэнне старэйшай Ганчаровай.
Па ўспамінах брата Наталлі Мікалаеўны, Сяргея, «з Наталляй Іванаўнай у Пушкіна былі частыя непаразуменні, таму што Пушкіну здаралася прагаварыцца аб праявах набажнасці і пра імператара Аляксандра Паўлавіча», старэйшая ж Ганчарова была надзвычай набажная, а да нябожчыка імператара ставілася з глыбокай павагай.
Маці Наталлі Мікалаеўны — Наталля Іванаўна , у дзявоцтве Загражская, — была прапрапраўнучкай ўкраінскага гетмана Пятра Дарашэнкі ад яго апошняга шлюбу з Агафьяй Яропкінай.
Пасля смерці яе маці ў 1791 годзе клопат аб Наталлі Іванаўне ўзяла на сябе жонка Івана Аляксандравіча, Аляксандра Сцяпанаўна, і «прыклала ўсе намаганні, каб узаконіць нараджэнне Наталлі, агароджваючы яе ад усіх спадчынных правоў».
Наталля Іванаўна разам з адзінакроўнымі сёстрамі — Соф’яй і Кацярынай — карысталася заступніцтвам Наталлі Кірылаўны Загражскай, фрэйліны Кацярыны , і ўсе тры сястры былі прынятыя ў фрэйліны да імператрыцы Лізаветы Аляксееўны.
Пры двары на Наталлю Іванаўну, якая вылучалася незвычайнай прыгажосцю, што дасталася ёй, па сямейных паданнях, ад баранэсы Поссе, звярнуў увагу і закахаўся фаварыт імператрыцы Аляксей Ахотнікаў.
Апроч французскай, якую ўсё малодшыя Гончаровы ведалі вельмі добра (пазней Наталля Мікалаеўна прызнавала, што пісаць па-французску ёй значна лягчэй, чым па-руску), вывучаліся нямецкая і англійская мовы.
Абадоўская і Дзяменцьеў выказалі меркаванне, што лісты напісаны спецыяльна, што «это ещё одно звено в травле Пушкина», і, магчыма, да іх стварэння прыклаў руку вораг паэта Ідалія Палетыка, альбо напісаў іх сам Дантес пазней, жадаючы апраўдацца, і пакінуў у сваіх паперах.
Ён атрымаў выдатную адукацыю: цудоўна ведаў нямецкую, англійскую і французскую мовы , добра валодаў, у адрозненне ад астатніх членаў сям’і, рускай мовай, пісаў вершы, іграў на скрыпцы і віяланчэлі.
Наталля Мікалаеўна Ганчарова, у першым шлюбе Пушкіна, у другім — Ланская 1812, маёнтак Карыян, Тамбоўская губерня — 26 лістапада 1863 г., Санкт-Пецярбург) — жонка Аляксандра Сяргеевіча Пушкіна.
Магчыма, гэта было следствам раптоўнага адхілення яго ад усіх спраў па кіраванні маёнткам і свядомасці таго, што Апанас Мікалаевіч руйнуе сям’ю: за 40 гадоў той растраціў амаль 30 мільёнаў.
Восенню 1831 года Пушкіны пераехалі з Царскага Сяла ў Пецярбург і пасяліліся ў доме ўдавы Брыскарн на Галерной вуліцы, на той жа вуліцы жыў старэйшы брат Наталлі Мікалаеўны Дзмітрый.
У 1956—1958 гг. старшы навуковы супрацоўнік, загадчык сектарам Батанічнага сада Латвійскай ССР, у 1958—967 гг. — старшы навуковы супрацоўнік Цэнтральнага батанічнага сада Акадэміі навук БССР.
У 1972—1977 гг. В. Р. Анціпаў у на пасадах старэйшага навуковага супрацоўніка, загадчыка групы дэкаратыўнага садаводства у Беларускім НДІ бульбаводства і плодаагароднінаводства АН БССР у Мінскім раёне.
Доктарскую дысертацыю, прысвечаную вывучэнню механізмаў дзеяння прыродных і сінтэтычных мнагаатамных фенолаў і хінонаў пры ініцыяванні свабоднарадыкальных працэсаў у біялагічных сістэмах, абараніў у 1994 г. у Інстытуце хімічнай фізікі РАН па спецыяльнасці «Біяхімія».
Доктар хімічных навук па спецыяльнасці «біяхімія», абараніў ў 1994 г. дысертацыю «Механізмы дзеяння прыродных і сінтэтычных многаатамных фенолаў і хінонаў пры ініцыяванні свабоднарадыкальных працэсаў у біялагічных сістэмах» у Інстытуце хімічнай фізікі РАН.
Камандзір аддзялення 99-га асобнага сапёрнага батальёна кандыдат у члены ВКП старшы сяржант Барыс Суроўцаў пры фарсіраванні ракі Дняпро у раёне пасёлка гарадскога тыпу Радуль Рыпкынскага раёна Чарнігаўскай вобласці Украіны 15 кастрычніка 1943 года пераправіў на лодцы на правы бераг Дняпра стралковую роту.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 30 кастрычніка 1943 года за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм старэйшаму сяржанту Суроцаву Барысу Мікалаевічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка».
У 1945 годзе стаў саветнікам караля Георга і выконваў далікатныя даручэнні, злучаныя з зацікаўленнямі англійскай кароны і родных дынастый, завошта ў 1947 годзе атрымаў Каралеўскі Віктарыянскі ордэн, а ў 1948-м — галандскі ордэн прынца Насау-Аранскага.
Пасля выкрыцця Мак-Лэйна і Бёрджэса пад падозранне МІ-5 трапіў і Блант, але, нягледзячы на гэта, у 1956 годзе ён стаў камандорам Віктарыянскага ордэна і атрымаў дваранства .
Энтані Фрэдэрык Блант (, 26 верасня 1907 года, Борнмут, Вялікабрытанія — 26 сакавіка 1983 года, Лондан) — брытанскі гісторык мастацтва і мастацтвазнаўца, агент савецкай разведкі , у гады вайны супрацоўнік контрразведкі 5 .
Пра яго працу на савецкую разведку грамадскасці стала вядома ў 1979 годзе, калі пра гэта заявіла Маргарэт Тэтчэр; контрразведка даведалася пра гэта раней, але гэта заставалася ў таямніцы і ён атрымаў імунітэт у абмен на супрацу.
У памен на гарантыі імунітэту ён прызнаў сябе вінаватым і даў сведчанні, аднак яго шпіёнская чыннасць засталася таямніцай да лістапада 1979 года, калі прэм’ер-міністр Маргарэт Тэтчэр раскрыла гэту інфармацыю на пасяджанні Палаты абшчын.
У 1951 годзе савецкі рэзідэнт у Лондане Юрый Модзін прапанаваў Бланту бегчы ў СССР, на што той катэгарычна адмовіўся: «Я вельмі добра ведаю, як жыве ваш народ, і для мяне падобнае жыццё невыноснае і немажліве».
На працягу наступных дзён да сербаў падцягнуліся часці 2-й сербскай арміі, якая прыкрывала больш зручную для вядзення наступу раўнінную мясцовасць паўночнай Сербіі і адпаведна лепш абароненую Радамірам Путнікам.
У пачатку стагоддзя ў фондах бібліятэкі налічваецца каля мільёна найменняў кніг, у тым ліку рукапісаў за час ад антычнасці да Сярэднявечча, кніг эпохі пачатку кнігадрукавання, і тысячы марскіх і сухапутных карт.
Чын нарачэння здзейснілі Мітрапаліт Мінскі і Слуцкі Філарэт, Архіепіскап Магілёўскі і Мсціслаўскі Максім, Епіскапы Віцебскі і Аршанскі Дзімітрый, Гомельскі і Жлобінскі Арыстарх, Гродзенскі і Ваўкавыскі Арцемій, Пінскі і Лунінецкі Сцяфан, Полацкі і Глыбоцкі Глеб, Тураўскі і Мазырскі Пётр, Ціхвінскі Канстанцін.
12 студзеня 2012 года рашэннем Сінода Беларускай Праваслаўнай Царквы прызначаны кіраўніком спраў Беларускага Экзархату з вызваленнем ад пасады старшыні Камісіі па кананізацыі святых Беларускай Праваслаўнай Царквы.
На карце бачнасці можна заўважыць, што ў Еўропе, Заходняй Афрыцы і Паўднёвай Амерыцы розныя фазы зацьмення назіраліся падчас узыходу Месяца; ва Усходняй Азіі і ў Аўстраліі — падчас заходу Месяца.
Паколькі зацьменне з’яўляецца цэнтральным і, апроч таго, адбылося ля апагею арбіты Месяца, дзе ён рухаецца па нябеснай сферы найбольш марудна, яно стала самым доўгім поўным месячным зацьменнем у стагоддзі.
У 1358 годзе для вызначэння вялікалітоўска-мазавецкай мяжы была створана двухбаковая камісія, куды вялікі князь Кейстут прызначыў сваіх князёў і баяр Патрыкея, Войшвіла, Айкшу, Алізара і Васку Кірдзеевіча .
Напэўна ў сувязі з вызначэннем мяжы, мазаўшане каля 1360 года пачалі будаваць замак паблізу Райгорада, на тэрыторыі якую Ордэн лічыў сваёй, таму да месца будаўніцтва падышло ордэнскае войска на чале з маршалам, які сярод іншага запытаў мазаўшан ці не быў тут Кейстут, на яны адказалі: «Не Кейстут, але Патрык і яго сын» .
Ужо Длугаш частку звестак пра гарадзенскага «князя» Патрыкея адносіў да ўяўнага сына вялікага князя Кейстута — Патрыкея Кейстутавіча, уласна Длугаш і стварыў гэту асобу, якая і цяпер жыве ў гістарыяграфіі.
Адразу пасля заканчэння вучылішча ў верасні 1886 года быў прылічаны да Міністэрства ўнутраных спраў і ў хуткім часе быў адкамандзіраваны ў распараджэнне віцебскай губернскай царкоўна-будаўнічай прысутнасці, у якасці тэхніка па пабудове цэркваў і для складання праектаў.
З падзеннем коштаў на нафту на працягу 1980-х гадоў Нігерыя спрабавала не адставаць ад сваіх плацяжоў па крэдыце, але ў канчатковым рахунку была вымушана абвясціць дэфолт па сваіх асноўных пагашэннях запазычанасці.
Тым не менш, пасля перамоў з уладамі Нігерыі, у кастрычніку 2005 года Нігерыя і яе крэдыторы з Парыжскага клуба дасягнулі дамоўленасці, паводле якой Нігерыя выкупіла свой абавязак з дысконтам каля 60%.
Нігерыя ўвайшла ў гісторыю ў красавіку 2006 года, стаўшы першай афрыканскай краінай, якая цалкам пагасіла сваю запазычанасць, паводле ацэнак 30 мільярдаў долараў, перад Парыжскім клубам.
Нігерыя класіфікуецца як змешаная эканоміка развіваючага тыпу, і ўжо дасягнула статусу сярэдняга даходу паводле дадзеных Сусветнага банка, з яе запасамі прыродных рэсурсаў, добра развітой фінансавай, юрыдычнай сістэмамі, сувязьзю, транспартым і фондавай біржай, якая з'яўляецца другой паводле велічыні ў Афрыцы.
Яе асноўныя галіны: хімічная прадукцыя і ўгнаенні, гума; лесаматэрыялы; лёгкая (вытворчасць абутку, бавоўна, апрацоўка шкур і скуры, вытворчасць тэкстылю); цэмент і іншыя будматэрыялы; харчовая прамысловасць .
15 кастрычніка 1943 года Мешчаракоў з перадавой групай пераправіўся праз Дняпро у раёне пасёлка Лоеў Гомельскай вобласці Беларускай ССР і прыняў актыўны ўдзел у баях за захоп і ўтрыманне плацдарма на яго заходнім беразе, знішчыўшы вялікую колькасць агнявых кропак праціўніка.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 30 кастрычніка 1943 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» лейтэнант Павел Мешчаракоў быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» за нумарам 2205.
Італьянскае камандаванне, пры дапамозе раптоўнасці, хацела авалодаць панавальнымі вышынямі і пераваламі, аднак аўстра-венгерская армія без асаблівых праблем перайшла на загадзя падрыхтаваныя рубяжы абароны.
Рагачоўскае рэальнае вучылішча было адкрыта ў 1906 годзе на сродкі гарадскіх мецэнатаў Іолшыных, у тым ліку Варвары Аляксееўны Іолшынай, якая частку сваіх грошай пакінула ў спадчыну для выплаты стыпендый навучэнцам вучылішча ўжо пасля яе смерці.
Аляксей Мікалаевіч Азерын (8 красавіка 1924, с. Дурасава, Качкуроўскі раён, Рэспубліка Мардовія — 13 студзеня 1944, Калінкавічы, Гомельская вобласць, Беларусь) — савецкі вайсковец, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза, камандзір аддзялення 237-га гвардзейскага стралковага палка (76-я гвардзейская стралковая дывізія, 61-я армія, Цэнтральны фронт), гвардыі сяржант.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецка-фашысцкім захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм гвардыі сяржанта Азерыну Аляксею Мікалаевічу пасмяротна прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Сяржант Азерын у ноч на 28 верасня 1943 года з групай воінаў на падручных сродках пераадолеў раку Дняпро у раёне сяла Мысы , выбіў ворага з траншэі, што садзейнічала пераправе праз раку іншых падраздзяленняў палка.
У гэтай сітуацыі 8 лютага 1954 г. Радаслаў Астроўскі звольніў з пасады старшыні Галоўнага Штабу БВР Людвіга Зарэчнага, а на ягонае месца прызначыў маёра Уладзіміра Сеньку.
Аднак Людвіг Зарэчны адмовіўся выконваць гэты загад і 18 лютага 1954 года выпусціў «Зварот да ўсіх сяброў БВР і ўсяе беларускае грамадзкасьці», дзе інфармаваў аб далейшай дзейнасці БВР і скліканні ўсеэміграцыйнага з’езду.
Нягледзячы на гэта, 7 верасня 1957 года ў Дуйсбургу адбыўся Другі ўсеэміграцыйны з’езд БВР, на які прыехаў 41 дэлегат — галоўным чынам з Вялікабрытаніі, але таксамі і з Іспаніі, Францыі, Аўстрыі, Аргенціны, Канады і Аўстраліі.
Так, 28 сакавіка 1953 году каля вёскі Запруды на Кобрыншчыне адбыўся бой паміж аддзелам МГБ і дэсантнікамі Руху, якімі кіраваў беларускі вайсковец-партызан Сымон Міхальчук, старэйшы лейтэнант БВР.
27 лютага 1952 году кіраўнік Арганізацыйнага бюра Галоўнага Штабу БВР Людвіг Зарэчны выдаў адозву, скіраваную да беларускіх вайскоўцаў на эміграцыі, у якім змяшчаўся заклік далучацца да «вайскова-палітычнага цэнтру вызвалення Беларусі», які меў бы каардынаваць беларускі антысавецкі рух.
Неўзабаве ў Лянгенфэльд ў Германіі пачала выходзіць газета «Незалежная Беларусь» «Інфармацыйны бюлетэнь Галоўнага Штабу БВР»: іх выдаваў палітычна-прапагандовы аддзел Галоўнага Штабу БВР.
Спявачка , уладальнік прыза глядацкіх сімпатый у 2011 годзе, у шэрагу калонак на БелаПАН згаджалася з крытыкай рэалізацыі ўручэння прэміі ад шэрагу журналістаў, прыводзячы і свае прыклады халатнасці арганізатараў, і акцэнтавала ўвагу на неабходнасці большай празрыстасці ў галасаваннях, плюралізму ў працэсе намініравання канкурсантаў і фарміраванні складу журы, сталасці ў правілах конкурсу, прыцягнення спецыялістаў альтэрнатыўных тэлеканалаў і СМІ да яго арганізацыі, тым не менш выводзячы значнасць і важнасць праекта ў нацыянальным маштабе ў цэлым.
Напачатку 2013 года Зміцер Падбярэзскі з Радыё Свабодная Еўропа/Радыё Свабода ў сваёй калонцы на Хартыі'97 панаракаў, што арганізатары прэміі ў сваіх намінацыях «не заўважаюць» дастаткова папулярных, але часткова зацэнзураваных у краіне артыстаў: Сяргея Міхалка, Лявона Вольскага, Аляксандра Кулінковіча.
У 2014 годзе Аляксандр Чарнуха, рэдактар «-.», па выніках асвятлення трох цырымоній рэзка негатыўна ацаніў рэалізацыю прысваення ўзнагародаў музычнай прэміі: «Год за годам мы назіралі за каласальнымі недапрацоўкамі, памылкамі і прафанацыямі: узнагароду за найлепшую песню года атрымлівае Ларыса Грыбалёва, якая сядзіць у журы, Ірыну Дарафееву блытаюць з Іскуі Абалян, у Валерыя Дайнэка абрываецца фанаграма, і аказваецца, што ён не ведае слоў песні».
З гэтага сезона абаронца спадабаўся Аляксандру Тарханаву і стаў трэніравацца з асноўным складам самарскага клуба, а 10 верасня 2000 года ўпершыню згуляў у галоўнай камандзе ў Сочы ў кубкавай сустрэчы супраць «Жамчужыны» .
Дзмітры Лазоўскі абраны акадэмікам Беларускай акадэміі архітэктуры , акадэмікам Беларускай інжынернай акадэміі , акадэмікам Міжнароднай акадэміі навук вышэйшай школы , акадэмікам Міжднароднай інжынернай акадэміі .
Працаваў прафесарам рыторыкі ў калегіумах у Оршы (1788—1789, у 1794—1798 - яшчэ і ўзначальваў там настаўніцкую семінарыю) і Магілёве , а таксама прафесарам філасофіі і матэматыкі ў Полацкім езуіцкім калегіуме .
Пасля выгнання езуітаў з межаў Расійскай імперыі выехаў у Рым, дзе ўдзельнічаў у ХХ Генеральнай кангрэгацыі Таварыства Ісуса і стаў асітэнтам новаабранага генерала Луіджы Фортыса.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 18 верасня 1943 года гвардыі капітан Барыс Гушчын быў удастоены звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» за нумарам 1754.
Каб падтрымаць сваіх выпускнікоў, прафесар Фрэдэрык Тэрман , які працаваў на электра-інжынернай кафедры, вырашыў, што патрэбна зацікавіць выпускнікоў, каб яны не ад’яжджалі ў іншыя рэгіёны ЗША, а заставаліся ў Каліфорніі.
Далучыўся да Таварыства Ісуса ў Італіі у 1762 г. Бацькоўскае выхаванне і асяроддзе спрыяла таму, што і астатнія яго дзвяць братоў звязалі сваё жыццё з касцёлам, а чацвёра з іх — Антаніна , Гаэтана , Франчэска і Луіджы, як і ён сам сталі езуітамі.
У 1980 г. абараніла кандыдацкую дысертацыю на тэму «Адбор і семантычная апрацоўка лексікі сродкамі буржуазнай прапаганды», у якім дала апісанне чатырохпазіцыйнай лінгвасеміатычнай мадэлі, плана зместу складанага моўнага знака , якое дазволіла выявіць механізм семантычнага маніпулявання зместам моўнага знака і ідэалагічнага кантролю над зместам лексічных адзінак мовы.
Працягнуўшы працу над тэарэтычным асэнсаваннем семантычнага механізму мовы і выйшаўшы на ўзровень сказа, тэксту, а затым і макратэксту, пабудавала аўтарскую каузальна-генетычную тэорыю плана зместу складанага моўнага знака , якая з’явілася асновай для нараджэння шэрагу новых якасных методык аналізу тэксту як сацыялагічнага дакумента.
У 1973 годзе скончыла Мінскі педагагічны інстытут замежных моў, у 1978 аспірантуру Мінскага педагагічнага інстытута замежных моў і дактарантуру БДУ ў 1994, стажыравалася на кафедры англійскай мовы філалагічнага факультэта МДУ у 1981 і у 1996 годзе на кафедры камунікацыі і кафедры грамадскіх навук Школы мас-медыя Хамберсайдскага універсітэта , была ўдзельніцай гадовай школы Інстытута федэралізму ўніверсітэта г. Фрыбургу у 1993 годзе і у 1995 годзе сацыялагічнай летняй школе Цэнтральна-Еўрапейскага ўніверсітэта , вучылася па Праграме Фулбрайта на кафедры палітычнай адукацыі і адміністравання Каледжа адукацыі і чалавечага развіцця ўніверсітэта штата Мінесота .
На факультэтах журналістыкі, філасофіі і сацыяльных навук БДУ, у шэрагу універсітэтаў Вялікабрытаніі і ЗША чытае лекцыі па такіх спецыяльных дысцыплінах, як «Тэхналогія палітычнай журналістыкі», «Камунікатыўная лінгвістыка», «Дыскурсныя методыкі ў сацыялагічным даследаванні» і інш.
Падчас навуковай стажыроўкі ў замежных універсітэтах і навуковых цэнтрах, выканала і абараніла праекты па сучасным даследчым тэхналогіям дыскурсу і тэкстаў СМІ, аналізу феномену даверу СМІ ў посткамуністычных краінах Цэнтральнай і Усходняй Еўропы.
Ірына Фролаўна нарадзілася 19 чэрвеня 1951 года ў Мінску у сям’і Ф. П. Шмыгава — беларускага вучонага-гісторыка і дыпламата, удзельніка Сан-Францыскай канферэнцыі 1945 г. у складзе дэлегацыі БССР.
У аснове сюжэту фільма, падзеі якога адбываюцца на фоне халоднай вайны 1950-ых гадоў у Польшчы, Берліне, Югаславіі і Парыжы, гісторыя вялікага і цяжкага кахання паміж маладой танцоўшчыцай Зулай і піяністам Віктарам.
Спачатку звычайна ўжывалі толькі конную цягу, аднак у 1917 з'явілася магчымасць ужываць і механічную цягу — быў распрацаваны і ўкаранёны ў вытворчасць артылерыйскі цягач «-» з бензінавым рухавіком магутнасцю 100 конскіх сіл.
Таксама былі ўсталяваныя рысоры на хадавую частку, удасканаленыя прычапныя прылады і колы новага ўзору з адліванымі гумовымі абадамі, што павялічыла хуткасць буксіроўкі каляскі — з 7-8 да 20 км/г.
Для абароны сваіх эканамічных інтарэсаў у канцы 1950-ых — сярэдзіне 1970-ых гг. Ісландыя вяла так званыя «трасковыя войны» супраць рыбалоўных кампаній іншых краін на марской тэрыторыі, абвешчанай ісландскай.
Калі ён выказаў жаданне далучыцца да езуіцкага ордэна, яны параілі яму адправіцца ў колішнія землі Вялікага Княства Літоўскага, якія ў выніку першага падзелу Рэчы Паспалітай апынуліся пад уладай расійскай кароны.
Неўзабаве ён быў прызначаны рэктарам нанова адчыненага езуіцкага калегіума ў Турыне, а яшчэ крыху пазней, у 1829 годзе, атрымаў прэстыжную пасаду віцэ-правінцыяла Таварыства Ісуса ў Італіі.
У шаснаццацігадовым узросце Ян, малодшы з трох сыноў у сям’і, скончыў у родным гарадзе гімназію і паступіў у вышэйшую школу , дзе на працягу чатырох гадоў пад кіраўніцтвам прафесара Давіда Якаба ван Ленэпа вывучаў класічныя мовы і літаратуру.
Галоўнай заслугай Ротана на пасадзе генерала Таварыства Ісуса стала аднаўленне шэрагу важных правіл і традыцый езуітаў, што існавалі да 1773 года штогадовыя пасланні, строгія і дакладна вызначыныя правілы допуска да обетам в ордене і г.д.
спартыўна-тэхнічныя і ваенна-прыкладныя віды спорту , якія развіваюць рэспубліканскія дзяржаўна-грамадскія аб’яднанні «Добраахвотнае таварыства садзейнічання арміі, авіяцыі і флоту Рэспублікі Беларусь», "Беларускае фізкультурна-спартыўнае таварыства «Дынама», дзяржаўная установа «Спартыўны камітэт Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь».
АСК вызначае як уласна нарматывы, якія павінен выканаць спартсмен для атрымання звання, так і ўмовы, у якіх гэтыя нарматывы павінны выконвацца: узровень спаборніцтваў, кваліфікацыю суддзяў, узровень супернікаў.
У чэрвені 2001 года разам з клубам атрымаў перамогу ў Кубку Расіі, адзначыўшыся галявой перадачай у фінальным матчы, дзе «Лакаматыў» перагуляў махачкалінскі «Анжы» ў серыі пенальці.
У 2014 годзе 31-гадовы хаўбэк перайшоў у азербайджанскую каманду «Габала» на правах арэнды, якую ўзначальваў Юрый Сёмін, пад кіраўніцтвам якога Ізмайлаў гуляў у «Лакаматыве» і зборнай Расіі.
Асноўнай мэтай рэалізацыі гэтай ідэі ў музеі было прыцягненне працаўнікоў музейнага комплекса, жыхароў навакольных вёсак і гасцей узея да духоўнай гісторыі беларускага народа, адраджэння культурнай спадчыны праваслаўных абшчын Пухавіцкай зямлі.
Падчас фестывалю адбыліся такія падзеі, як пасадка новых дрэў на Алеі сяброўства ў Каложскім парку, канцэрт арганнай музыкі ў Лютэранскай кірхе, паказ міжнацыянальных кінастужак на пляцоўцы кінатэатра «Красная зорка» пад адкрытым небам, футбольны матч паміж камандай старшыні Гродзенскага гарвыканкама і камандай прадстаўнікоў дыпламатычных місій, міжнародная літаратурная вечарына, выставы «Музей пад адкрытым небам» і «Вокны Фэсту».
У рамках Фестывалю адбылася цырымонія ўзнагароджання пераможцаў Рэспублканскага конкурсу сярод журналстаў сродкаў масавай нфармацы на лепшае асвятленне пытанняў мжнацыянальных мжканфесянальных адносн, мжкультурнага дыялогу ў Рэспублцы Беларусь супрацоўнцтва з суайчыннкам за мяжой.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 23 лютага 1945 года гвардыі капітану Нячаеву Вячаславу Філіпавічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка».
Нямецкая Усходне-Азіяцкая эскадра пад камандаваннем адмірала фон Шпее, якая базіравалася на Цындаа, зышла з порта на пачатку вайны, каб дайсці да Германіі і пазбегнуць небяспекі яе блакавання ў гавані ваенна-марскімі сіламі Антанты; у порце заставаліся аўстрыйскі браняпалубны крэйсер «Кайзерын Элізабэт», германскі бязбронны крэйсер «Кармаран» і яшчэ некалькі караблёў паменш.
31 кастрычніка японцы пачалі інтэнсіўны артылерыйскі абстрэл горада (за тыдзень было выкарыстана 100 гармат, выпушчана 43 500 снарадаў) і пабудову аблогавых збудаванняў, такіх жа, якія яны выкарыстоўвалі дзесяць гадоў таму пры ўзяцці Порт-Артура.
Ён планаваў заправіцца палівам у адным з нейтральных партоў і працягнуць атакаваць японскі флот, але з-за недахопу паліва выкінуў мінаносец на бераг, пасля чаго экіпаж быў інтэрнаваны кітайскімі ўладамі.
У 1819 годзе сэр Рафлз, брытанскі губернатар Явы і прадстаўнік Брытанскай Ост-Індыйскай кампаніі, убачыў у Сінгапуры падораны самой прыродай шанец стварыць выгодны порт і заключыў дагавор з султанам Джахора аб стварэнні ў Сінгапуры гандлёвай зоны з дазволам іміграцыі розных этнічных груп.
У часы малайска-партугальскай вайны ў 1613 годзе Сінгапур падвергнуўся нападу з боку партугальскага войска, невялікае паселішча, што існавала ў той час, было спалена і востраў абязлюдзеў на два стагоддзі, працягваючы намінальна адносіцца да султаната Джахор.
Выдатна прявіўшы свае здольнасці і заваяваўшы высокі аўтарытэт сярод братоў-езуітаў, Тадэвуш Бжазоўскі быў прызначаны сакратаром Таварыства Ісуса і працаваў пад непасрэдным кіраўніцтвам выдатных езуіцкіх дзеячаў — Габрыэля Лянкевіча, Францішка Караў і Габрыэля Грубера.