polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
У канцы 2004 года інданезійскі прафесар-палеаантраполаг Тэуку Якаб, вядучы спецыяліст у гэтай галіне ў сябе ў краіне, забраў большую частку касцяных рэштак, якія звязваюць з , з Нацыянальнага археалагічнага даследчага цэнтра ў Джакарце.
Гэта было зроблена з дазволу аднаго з кіраўнікоў праекта — інданезійца Панджыта Суджона, якога з Якабам звязвала сяброўства з часоў вызваленчай барацьбы супраць японскіх акупантаў, і насуперак пярэчанням аўстралійскага археолага Майка Морвуда, які ажыццяўляў агульную каардынацыю экспедыцыі.
У літаратуры падкрэсліваецца, што ацэнкі рабіліся на падставе касцявога матэрыялу жаночай асобіны; невядома, ці ёсць сярод знойдзеных ў пячоры Ліанг-Буа рэшткаў мужчынскія, і невядома таксама, ці быў характэрны для флорэскіх людзей палавы дымарфізм, пры якім мужчыны былі б істотна буйнейшыя за жанчын.
З 17 лістапада 2010 года ўступіў у дзеянне новы пералік аўтамабільных дарог агульнага карыстання федэральнага значэння, зацверджаны Пастановай Урада РФ ад 17.11.2010 928, які ўсталяваў для часткі дарог новыя нумары і назвы, якія адрозніваюцца ад нумароў і найменняў, выкарыстаных у ранейшым пераліку.
Аўтамабільныя дарогі федэральнага значэння знаходзяцца ва ўласнасці Расійскай Федэрацыі і фінансуюцца за кошт федэральнага бюджэту, ншых прадугледжаных заканадаўствам Расійскай Федэрацыі крыніц фінансавання, а таксама сродкаў юрыдычных асоб і фізічных асоб, у тым ліку сродкаў, прыцягнутых у парадку і на ўмовах, якія прадугледжаны заканадаўствам Расійскай Федэрацыі аб канцэсійных пагадненнях.
Затым нядоўгі час стажыраваўся ў ЗША, дзе сустракаўся з такімі архітэктарамі, як Эрых Мендэльсон, Людвіг Міс ван дэр Роэ, Рыхард Нойтра і Фрэнк Лойд Райт.
У 1958 годзе ў мястэчку Зальфельдэн федэральнай зямлі Зальцбург Аўстрыйскай Рэспублікі прайшоў першы чэмпіянат свету, у рамках якога афіцыйна была праведзена індывідуальная гонка на 20 км і неафіцыйна — эстафета 47,5 км у мужчын.
У чэрвені 2017 года стаў таксама прыцягвацца да асноўнай каманды, дэбютаваў у Вышэйшай лізе 10 верасня 2017 года ў хатнім матчы супраць «Слуцка» , выйшаўшы на замену ў другім тайме.
Леанід Дзмітрыевіч Малькевіч — удзельнік партызанскага руху ў Вілейскай вобласці ў гады Вялікай Айчыннай вайны, сувязны партызанскага атрада «Патрыёт» брыгады імя Будзённага Беларускага штаба партызанскага руху.
У ёй адлюстраваны асноўныя вехі біяграфіі Кузьмы Чорнага: дзіцячыя гады пісьменніка, ранні перыяд творчасці ў 1920-30-я гг., перыяд Вялікай Айчыннай вайны, значэнне спадчыны пісьменніка для беларускай культуры.
Экспануюцца прадметы побыту 1-й паловы 20 стагоддзя, асабістыя дакументы, фотаздымкі, прыжыццёвыя выданні пісьменніка, а таксама ілюстрацыі беларускіх мастакоў па матывах творчасці Кузьмы Чорнага.
У музеі Кузьмы Чорнага захоўваюцца асабістыя рэчы пісьменніка , абрус, вытканы яго маці Гліцэрыяй Міхайлаўнай, рукапісы, пераклады, дакументы з сямейнага архіва, сямейныя фотаздымкі, афішы спектакляў, газеты, прыжыццёвыя выданні і ўнікальны запіс голасу Кузьмы Чорнага.
У Інданезіі ўзялі верх нацыяналістычныя настроі, падмацаваныя агрэсіўнасцю ваенных колаў, у тым ліку разведкі Капкамтыб і спецназа Опсус, у выніку якіх кіраўніцтва Інданезіі ўзяло курс на анексію Усходняга Тымора.
Пасля партугальскай рэвалюцыі гваздзікоў 1975 года ва Усходнім Тыморы пасіліўся сепаратысцкі рух Рэвалюцыйнага фронта за незалежнасць Усходняга Тымора — ФРЭТЫЛІН, які выступаў за неадкладную незалежнасць.
23 ліпеня 2017 года дэбютаваў у асноўнай камандзе ў матчы 1/8 фіналу Кубка Беларусі супраць «Слуцка» , калі выйшаў на замену на 87-й хвіліне, правёў на полі 30 хвілін дадатковага часу і стварыў шэраг небяспечных момантаў.
У Кубке свету дэбютаваў у студзені 2015 года на этапе ў Обергофе, заняў 59-е месца ў спрынце, а таксама прыняў удзел у эстафеце, дзе зайшоў на тры штрафных круга і зборная Беларусі не фінішавала як адстаючая на круг.
24 сакавіка 2004 г. распараджэннем Кабінета міністраў Украіны быў створаны Львоўскі інстытут эканомікі і турызму — вядучая дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова ў галіне развіцця навукі аб турызме і падрыхтоўцы персаналу для вытворчасці і развіцця турыстычнай і гасцінічна-рэстараннай індустрыі.
Такія наборы з’явіліся ў пачатку пятнаццатага стагоддзя ў Еўропе ў якасці лыжак, што выкарыстоўваюцца за сталом (часта ў наборы іх было трынаццаць, дзе трынаццатая лыжка, якая паказвала Ісуса, звычайна згадвалася як лыжка 'Збавіцель' або 'Майстар').
Да сакавіка 1915 года — намеснік начальніка штаба 1-га Баварскага армейскага корпуса, затым — начальнік аператыўнага аддзела штаба 11-й Баварскай пяхотнай дывізіі, якія ваявалі на Заходнім фронце, а з лета 1916 на Усходнім фронце ў Галічыне, Сербі і Румыні.
29 мая 1916, за баявыя заслугі, Лееб атрымаў Рыцарскі Крыж Ваеннага Ордэна Максіміліяна Ёзэфа, які быў эквівалентам баварскаму , і яго атрыманне надало Леебу шляхецтва: 21 чэрвеня 1916 ён атрымаў тытул «Рытэр» , які змяніў яго імя, дадаючы тытул «Рытэр» да яго прозвішча і прыстаўку «фон».
Афіцэр старой школы, сумленны і бескампрамісны, чалавек высокіх маральных прынцыпаў, глыбока веруючы каталік, фон Лееб адкрыта выказваў незадаволенасць новым рэжымам і яго лідарамі, быў супраць мілітарызацыі краіны, знаходзіўся пад негалосным наглядам Гестапа.
Да моманту прыходу Гітлера да ўлады ў 1933 г. фон Лееб стаў генерал-лейтэнантам, камандуючым 7-й ваеннай акругай з цэнтрам у Мюнхене і камандзірам 7-й баварскай пяхотнай дывізіі рэйхсвера.
Назва ракі, па меркаванню учёных, адбываецца ад цюркскай родаплемянной назвы ай і старажытнацюркскай угуз «рака», гэта значыць «рака роду ай»; згодна папулярнай народнай этымалогіі назва ракі і горада адбываецца ад цюркскага ая — «прыгожы» і гөз/коз — «вока».
Леў Якаўлевіч Рохлін — генерал-лейтэнант, расійскі палітычны і ваенны дзеяч, дэпутат Дзяржаўнай думы РФ 2-га склікання, старшыня Камітэта Дзяржаўнай Думы РФ па абароне .
У 5 км на паўночны захад ад горада быў размешчаны аэрапорт, які быў супольнага базіравання ваеннай і грамадзянскай авіяцыі, які выкарыстоўваўся для транспартнага забяспечвання палігона на востраве Адраджэння і для пошукава-выратавальнага забяспечвання касмічных запускаў з касмадрома Байканур.
У 2005 годзе скончылася будаўніцтва плаціны паблізу пасёлка Какарал, у выніку чаго ўзровень вады ў паўночнай частцы Аральскага мора стаў узніматься і дасягнуў абсалютнай адзнакі 42 м. Цяпер у Аральскім раёне адраджаецца рыбалоўства , арганізаваны выраб лодак.
У 1905 годзе расійскія купцы Лапшын, Рыткін, Красільнікаў, Макееў са сваімі лодкамі организовали буйныя рыбацкія саюзы і стварылі акцыянернае таварыства «Хіва» у Аральске, паклаўшы пачатак прамысловай лоўлі рыбы ў Аральскім моры.
У савецкі час у Аральске знаходзіліся тры зачыненых ваенных гарадка: Аральск-5 на поўдні горада, Аральск-6 і Аральск-8 у 6 км на паўночны захад ад горада, у раёне чыгуначных станцыі Жалгызагаш.
Ад станцыі Аральскае Мора на паўночны ўсход адыходзіць аднапуцёвая чыгуначная лінія працягласцю 32 км, абслугоўваючая распрацоўкі паваранай солі і сульфату натрыя ў раёне пасёлка Жаксыкылыш.
Расквартыраваныя ў гарадке «Урал» воінскія падраздзяленні былі функцыянальна звязаны з ваенным біяхімічным палігонам «Бархан» на Востраве Адраджэння, гарадок «Чайка» адносіўся да ракетных войскаў стратэгічнага назначэння, у гарадке «Бярозка» была расквартыравана авіяцыйная эскадрылля.
У канцы 1992 — пачатку 1993 гадоў, у сувязі з расфарміраваннем палігона «Бархан», асабовы састаў ваенных гарадкоў Аральск-5, Аральск-6, Аральск-7, Аральск-8 быў разам з сем’ямі быў перадыслакаваны ў Расію, а гарадкі прыйшлі ў заняпад.
У 1365 годзе быў выдадзены ўказ, паводле якога імя Фальера было сцёрта з фрыза ў зале Вялікага савета, дзе выбіты імёны ўсіх дожаў, і заменена надпісам: «На гэтым месцы было імя Марына Фальера, абезгалоўленага за здзесненыя злачынствы».
У напісаным на польскай мове гісторыка-філасофскай працы «Шляхта на Украіне» Ліпіньскі абгрунтаваў вырашальную ролю шляхты ў працэсе фарміравання ўкраінскай дзяржаўнасці і заклікаў яе змагацца за адраджэнне Украіны.
У 1912 годзе тут выйшаў зборнік яго фундаментальных навуковых прац і гістарычных дакументаў « » — своеасаблівы вынік яго гістарычных даследаванняў у ранні перыяд творчасці, куды ўвайшлі такія працы, як «Назва Русь і Украіна і іх гістарычнае значэнне», «Станіслаў-Міхаіл Крычаўскі», «Багданавым шляхам», «Дакументы Руіны» і інш.
У 1903 годзе паступіў на сельскагаспадарчы факультэт Ягелонскага ўніверсітэта ў Кракаве, але неўзабаве страціў цікавасць да сельскагаспадарчых навук і захапіўся гісторыяй і грамадскімі навукамі.
Вячаслаў Казіміравіч Ліпінскі 1882 — 14 чэрвеня 1931) — украінскі гісторык польскага паходжання, грамадска-палітычны дзеяч, філосаф і , сапраўдны член Навуковага таварыства імя Т. Шаўчэнкі , ідэолаг украінскага кансерватызму .
Яго бацька, Сямён Ігнатаў, быў кіраўніком прадпрыемства «Кнігараспаўсюджванне», членам Камуністычнай партыі Балгарыі, пазней — актывістам Балгарскай сацыялістычнай партыі і старшынёй Балгарскага антыфашысцкага саюзу.
У траўні 2006 года быў прапанаваны кандыдатам ў прэзідэнты Балгарыі ад «правых» на маючых адбыцца ў кастрычніку 2006 года прэзідэнцкіх выбарах, пазней кандыдатам ад «правых» быў абраны Недзелчо Беронаў, які атрымаў усяго 10 адсоткаў галасоў.
У рамках Кубка свету гэты від біятлонных спаборніцтваў, паводле дадзеных Міжнароднага саюза біятланістаў, быў праведзены толькі адзін раз — на пятым этапе сезона 1996/1997 ў нямецкім Рупольдынгу.
За кожны промах уся каманда адпраўляецца на штрафны круг, роўны 150 м, за выключэннем гонкі патрулёў, якая праводзіцца ў рамках міжнародных спаборніцтваў сярод ваенных, у якой да агульнага часу праходжання дыстанцыі дадаецца штрафная хвіліна.
Праводзіцца ў рамках Сусветных зімовых ваенна-спартыўных гульняў і Лыжных чэмпіянатаў свету сярод ваеннаслужачых, дзе кваліфікуецца не як від біятлоннай гонкі, а як асобны від спаборніцтваў.
Спабо́рніцтвы вае́нных патрулё́ў — ранні від гонкі патрулёў — былі ўключаны ў праграму зімовых Алімпійскіх гульняў у 1924 годзе ў французскім Шамані як дэманстрацыйныя спаборніцтвы з наступным узнагароджаннем пераможцаў і прызёраў алімпійскімі медалямі.
Яшчэ тройчы — на зімовых Алімпіядах 1928, 1936 і 1948 гадоў — яны былі прадстаўлены ў якасці дэманстрацыйных спаборніцтваў, аднак у якасці асобнага алімпійскага віду спорту не былі прызнаныя.
Да Вялікай Айчыннай вайны ў Чырвонай Арміі сярод воінскіх часцей і падраздзяленняў сталі праводзіцца спаборніцтвы па лыжным спорце, у тым ліку і па прыкладному віду выкарыстання лыж, так званая «Гонка патрулёў» (камандныя спаборніцтвы, гонка на дыстанцыю 30 км са стральбой), лыжныя пераходы.
Частыя змены правілаў правядзення гэтага віду гонак, а таксама з’яўленне гонкі з агульнага старту канчаткова выцесніла камандную гонку ў канцы 90-х гадоў стагоддзя з календароў міжнародных біятлонных спаборніцтваў.
Пераможцам турніру ўпершыню стаў Марк Ален, які здабыў свой першы тытул Трайной кароны і стаў першым прадстаўніком Паўночнай Ірландыі, які перамога на адным з трох найбуйнейшых снукерных турніраў, з 1987 года .
На шляху да перамогі ён перайграў Луку Брэсэля , пераможцу двух апошніх розыгрышаў Роні О’Салівана ў чвэрцьфінале , Джона Хігінса ў паўфінальным матчы і Кайрэна Уілсана ў фінальным паядынку .
Такім чынам, Ніл Робертсан, які падчас Мастэрс займаў 15-ю пазіцыю, але падняўся з 20-га месца толькі пасля адкрытага чэмпіянату Шатландыі 2017 года, не прымаў удзелу на турніры ўпершыню з 2006 года.
Першапачаткова лічылася, што нараджэнне культуры адбылося на поўдні Месапатаміі, аднак у апошнія дзесяцігоддзі высоўваецца гіпотэза пра тое, што убейдскі тып керамікі ўзнік на тэрыторыі Турцыі і пазней распаўсюдзіўся на паўднёвы ўсход.
Для таго, каб гарантаваць, што Германія ніколі не зможа паставіць пад пагрозу свет зноў, яе цяжкая прамысловасць была часткова дэмантаваная, а яе асноўныя вуглездабыўныя рэгіёны былі вылучаны , або пастаўленыя пад міжнародны кантроль .
фарміраванне біпалярнай сістэмы свету, дзе галоўнымі сіламі сталі ЗША і СССР, а таксама распад каланіяльнай сістэмы, у выніку чаго Заходняя Еўропа пазбавілася ранейшага палітычнага вагі і многіх рынкаў збыту.
Адпраўной кропкай пасляваеннага руху за адзіную Еўропу прынята лічыць гаворка брытанскага дзяржаўнага дзеяча Ўінстана Чэрчыля «Трагедыя Еўропы», вымаўленую 19 верасня 1946 г. у Цюрыхскім універсітэце.
У ёй Чэрчыль заклікаў еўрапейцаў пакончыць «з нацыянальнымі звадамі», перш за ўсё з франка-германскім антаганізмам, і ўтварыць на кантыненце «нешта накшталт Злучаных Штатаў Эўропы».
Працэс развіцця і ператварэння гэтых еўрапейскіх супольнасцяў у сучасны Еўрапейскі саюз адбываўся шляхам адначасовых структурнай эвалюцыі і інстытуцыйнай трансфармацыі ў больш згуртаваная блок дзяржаў з перадачай ўсё большай колькасці функцый кіравання на наднацыянальны ўзровень (так званы працэс еўраінтэграцыі, або паглыблення саюза дзяржаў), з аднаго боку, і павелічэння колькасці ўдзельнікаў еўрапейскіх супольнасцяў з 6 да 28 дзяржаў .
Дакументы, выяўленыя на 8 траўня 2009 гады з дапамогай ,_1955 паказваюць, што Більдэрбергскай групай ў 1955 годзе, было выказана падтрымкай адзінай еўрапейскай валюты і для агульнага рынку ў Еўропе з больш нізкімі тарыфнымі стаўкамі, чым тыя, за межы агульнага рынку і больш пан-еўрапейскай інтэграцыі, на аснове тагачасных шасці членаў еўрапейскай супольнасці вугалю і сталі, «асабліва ў дачыненні да прамысловага выкарыстання атамнай энергіі».
Міжурадавая канферэнцыя па Агульнаму рынку і Еўратам сканцэнтравана на эканамічным адзінстве, што прыводзіць да Рымскіх дамоваў, якія заключаюцца ў 1957 годзе і ўсталявалі Еўрапейскую эканамічную супольнасць і Еўрапейскую супольнасць па атамнай энергіі .
18 красавіка 1951 г. ФРГ, Бельгія, Нідэрланды, Люксембург, Францыя, Італія падпісалі ў Парыжы Дамову аб Еўрапейскім аб'яднанні вугалю і сталі тэрмінам на 50 гадоў.
Дагавор уступіў у сілу ў ліпені 1952 г. Яго асноўныя мэты: стварэнне агульнага рынку вугалю і сталі, мадэрнізацыя і павышэнне эфектыўнасці вытворчасці ў вугальнай і металургічнай прамысловасці, паляпшэнне ўмоў працы і рашэнне праблем занятасці ў гэтых галінах.
Паставіўшы пад міжнародны кантроль здабычу вугалю і вытворчасць сталі, удзельнк дамовы вырашалі дзве задачы: яны спрыялі мадэрнізацыі нацыянальнай гаспадаркі , а таксама ліквідавалі магчымасць падрыхтоўкі адной з краін да новай вайны.
На тэрыторыі Еўропы адзінымі дзяржаўнымі ўтварэннямі, параўнальнымі па памерах з Еўрапейскім саюзам, былі Заходняя Рымская імперыя, Франкская дзяржава, Свяшчэнная Рымская імперыя.
Мірныя сродкі некаторай кансалідацыі еўрапейскіх тэрыторый, якія выкарыстоўваліся павінны быць прадастаўлена дынастычным саюзам; менш распаўсюджанымі былі канфедэрацыі на ўзроўні краін, такіх, як Рэчы Паспалітай і Аўстра-Вугорскай імперыі.
У кангрэсе Экс-ла-Шапель 1818 года, цар Аляксандр, як самы перадавы інтэрнацыяналіст тых дзён, прапанаваў нешта накшталт пастаяннага Еўрапейскага саюза і нават прапанаваў ўтрыманне міжнародных ваенных сіл, каб забяспечыць прызнаныя дзяржавы з падтрымкай супраць змены вядучай улады шляхам гвалту.
У траўні 1948 г. у Гаазе адбыўся Кангрэс Еўропы, на якім прадстаўнікі 16 еўрапейскіх краін, а таксама назіральнікі з ЗША і Канады абмяркоўвалі разнастайныя інтэграцыйныя планы - аж да неадкладнага стварэння федэратыўнай дзяржавы.
Рэальным вынікам Кангрэса стала стварэнне Савета Еўропы ў якасці першай агульнаеўрапейскай арганізацыі, які пачаў дзейнічаць у траўні 1949 г. Першапачаткова ён займаўся супрацоўніцтвам у сферы эканомікі, сацыяльнага развіцця, культуры, заканадаўства, навукі і тэхнікі.
Акрамя ідэй федэрацыі, канфедэрацыі альбо мытнага саюза, арыгінальнае развіццё Еўрапейскага саюза на аснове наднацыянальнага фонду, які б мог «зрабіць вайну неймавернай і матэрыяльна немагчымай» і ўмацаванне дэмакратыі сярод сваіх членаў , як выкладаў Роберт Шуман і іншыя лідары ў дэкларацыі Шумана і Еўрапейскай дэкларацыі .
Гэты прынцып быў у цэнтры Еўрапейскага аб'яднання вугля і сталі , Дамова аб Парыжы , а затым Рымская дамова , якая ўстанавіла Еўрапейскую эканамічную супольнасць і Еўрапейскую супольнасць па атамнай энергетыцы .
Іншыя рашэнні знакавыя на працягу гэтага перыяду ўключалі ўсталяванне перавагі еўрапейскага права над нацыянальным заканадаўствам і «Малочныя прадукты» рашэнне, якое абвясціла, што агульныя прынцыпы міжнароднага права, узаемнасці і адплаты былі забароненыя ў рамках Еўрапейскай супольнасці.
З-за разбуральных наступстваў вайны і замежнай акупацыі многія людзі звярнуліся да ідэі ў той ці іншай форме адзінай Еўропы, у прыватнасці Уільям Пэнн, абат Шарль-дэ-Сен-П'ер, Віктар Гюго, Джузэпэ Мадзіні, у апошні час Тэадор дэ Корвін Шыманоўскі, і Рыхард фон Куденхов-Калергі.
Між тым, Нарвегія, Ісландыя і Ліхтэнштэйн далучыліся да Еўрапейскай эканамічнай зоны , арганізацыя, якая дазволіла дзяржавы Еўрапейскай асацыяцыі свабоднага гандлю, каб увайсці ў адзіны еўрапейскі рынак.
Тым не менш, у 1965 годзе было дасягнута пагадненне аб аб'яднанні трох суполак у рамках аднаго набору інстытутаў, і, такім чынам, Дагавор аб зліцці быў падпісаны ў Брусэлі і ўступіў у сілу 1 ліпеня 1967 і абвясціў аб стварэнні Еўрапейскай Супольнасці.
Прызначаны прэзідэнт Камісіі Жак Дэлор пад старшынствам прыняў еўрапейскі сцяг супольнасці ў 1986 г. У першым буйным пераглядзе дамоваў з моманту дамовы аб далучэнні, лідары падпісалі Адзіны еўрапейскі акт у лютым 1986 гады Тэкст разглядаў інстытуцыйныя рэформы, уключаючы пашырэнне паўнамоцтваў суполак - у прыватнасці, у дачыненні да знешняй палітыкі.
Аднак дзеці час ад часу заставаліся лінгвістычна ізаляваныя ад сваіх настаўнікаў — на школьным двары, на вуліцы ці ў школьным аўтобусе, — і гэта стварыла ўрадлівую глебу для іх зносінаў паміж сабой.
Яны не маглі зразумець, аб чым дзеці кажуць адзін адаму, таму папрасілі дапамогі звонку, і ў чэрвені 1986 года нікарагуанскае міністэрства адукацыі звязалася з Джудзі Кегл, лінгвістам з Масачусецкага тэхналагічнага інстытута, якая вывучае мовы жэстаў.
Калі Кегл і іншыя даследчыкі пачалі аналізаваць мову, яны заўважылі, што маленькія дзеці ўзялі піджынападобныя формы зносін старэйшых дзяцей і ўзвялі іх на больш высокі ўзровень складанасці, з дзеясловамі і іншымі канвенцыямі граматыкі.
З’яўляецца аўтарам шэрагу кніг і артыкулаў, якія галоўным чынам засяроджаны вакол праблем беларускай ідэнтычнасці, палітычнага патэнцыялу беларускіх цэркваў, беларускай дзяржаўнай ідэалогіі і метадалогіі сацыяльных навук.
Таксама быў госцем-выкладчыкам у Ягелонскім універсітэце, Варшаўскім універсітэце, Вроцлаўскім універсітэце, Універсітэце Адама Міцкевіча ў Познані, Беластоцкім універсітэце, Каледжы Св.
Гэтая тэхналогія была шырока распаўсюджаная ў архітэктуры, найбольш вядомае: пазалота купалаў Ісакіеўскага сабора Санкт-Пецярбурга і шпіль званіцы Петрапаўлаўскага сабора ў Санкт-Пецярбургу быў вызалачаны агнявым спосабам у 1735 г і 1744 гадах.
Па заканчэнні школы яна наведвала курсы сакратароў, працавала афіцыянткай, але ў 1957 годзе па запрашэнні былога аднакласніка вырашыла рэалізаваць сваю даўнюю мару наведаць Афрыку і адправілася працаваць у Кенію.
Лікі таксама папрасіў яе заняцца вывучэннем шымпанзэ ў Нацыянальным парку Гомбе-Стрым у Танзаніі, ён спадзяваўся, што на падставе дадзеных гэтых назіранняў стане магчымым зрабіць высновы аб жыцці першабытных людзей.
Яна першай высвятліла, што шымпанзэ выкарыстоўваюць прымітыўныя прылады: галіны, якімі яны дастаюць тэрмітаў з тэрмітнікаў і мёд з дуплаў, і камяні, якія яны выкарыстоўваюць замест малатка і кавадла, каб разбіваць арэхі.
У сваіх назіраннях за шымпанзэ Джэйн прывяла першыя дакументаваныя прыклады таго, што дзікая жывёла не проста выкарыстоўвае прадмет у якасці прылады, але сапраўды змяняе яго ў адпаведнасці са сваімі патрэбамі, дэманструючы тым самым зародкі вырабу прыладаў.
Хоць Джэйн не вучылася ва ўніверсітэце і не мела нават ступені бакалаўра, тым не менш, дзякуючы яе незвычайна значным даследаванням і спецыяльна атрыманаму дазволу яна была дапушчаная да суіскання доктарскай ступені па эталогіі ў каледжы Дарвіна ў Кембрыджскім універсітэце ў 1962 годзе і паспяхова абараніла доктарскую дысертацыю ў 1964 годзе.
Разам з Даян Фос, вядомай сваім жыццём сярод гарыл, і Біруце Галдзікас, якая вывучала арангутанаў, яна з’яўляецца адной з трох даследчыц, якія распачалі ў пачатку 60-х гадоў працяглыя даследаванні чалавекападобных малпаў.
Сярод шымпанзэ Джэйн можна назваць Дэвіда, першага, што наблізіўся да яе; Галіяфа, сябра Дэвіда, былога важака зграі; Майка, важака зграі; старую «цётку» Джыджы; пажылога Містэра Макгрэгара і матулю Фло з яе дзецьмі.
Гудал таксама з’яўляецца членам праўлення самага буйнога запаведніка шымпанзэ па-за Афрыкай, размешчанага ў Фларыдзе, а таксама былым прэзідэнтам арганізацыі «Абаронцы правоў жывёл» , размешчанай у Эдынбургу, Шатландыя, і якая пратэстуе супраць выкарыстання жывёл у медыцынскіх досведах, заапарках, спорце і жывёлагадоўлі.
Яна шырока вядомая дзякуючы свайму больш чым 45-гадоваму вывучэнню сацыяльнага жыцця шымпанзэ ў Нацыянальным парку Гомбе-Стрым у Танзаніі і як заснавальніца міжнароднага Інстытута Джэйн Гудал.
Выхадцы з Расіі стварылі «Брацтва для пахавання праваслаўных рускіх грамадзян і для аховы і ўтрыманні ў парадку іх магіл у Чэхаславакіі» , якое ўзяло на сябе ўзвядзенне могілкавай капліцы пасля таго, як памяшканне, дзе раней адпявалі праваслаўных, была пераабсталявана ў крэматорый.
Алексіем і шматлікім праваслаўным духавенствам з Чэхаславакіі, Францыі, Югаславіі і Прыкарпацкай Русі, у прысутнасці прадстаўнікоў чэхаславацкага ўрада, дыпламатычнага корпуса і мноства гасцей.
Калі ў 1787 годзе імператар Іосіф забараніў пахаванні пры касцёлах у межах горада, прыгарадныя Ольшанскія могілкі, па рашэнні гарадскіх улад, сталі цэнтральнымі для ўсёй правабярэжнай часткі Прагі.
Могілкі значна разрасліся і з брацкіх могілак для беднякоў ператварылася ў вельмі прэстыжнае месца, дзе хавалі прадстаўнікоў самых знатных родаў Чэхіі, дзякуючы чаму захавался багатых пахавальняў і раскошных надмагілляў.
У наступным годзе сюды перанеслі з ліквідаваных Карлінскіх вайсковых могілак рэшткі 45 «храбрых расійскіх афіцэраў, якія ад атрыманых імі ран у бітве пад Дрэздэнам і Кульмам у жніўні месяцы 1813 года ў горадзе Празе памерлі».
4 сакавіка акруговы адміністрацыйны суд Кіева задаволіў хадайніцтва аб прызнанні супрацьпраўнымі і адмене рашэнняў Вярхоўнага Савета Крыма аб прызначэнні Сяргея Аксёнава на пасаду старшыні Савета міністраў, а 5 сакавіка Шаўчэнкаўскі раённы суд Кіева пастанавіў затрымаць Сяргея Аксёнава.
З’яўляўся членам навуковага савета «Гідрабіялогія, іхтыялогія і выкарыстанне біялагічных рэсурсаў» пры іхтыялагічнай камісіі Міністэрства рыбнай гаспадаркі СССР, членам вучонага савета Інстытута біялогіі АН БССР і вучонага савета Беларускага навукова-даследчага інстытута рыбнай гаспадаркі.
«Музеум» з'яўляўся закрытай установай, яго мэта складалася ў зборы, захоўванні і вывучэнні калекцый і іх выкарыстання як навучальных дапаможнікаў для навучэнцаў Дзямідаўскага Выйскага тэхнічнага вучылішча.
Гісторыка-краязнаўчы музей Ніжняга Тагіла — галоўны і найстарэйшы музей Ніжняга Тагіла, размяшчаецца на праспекце Леніна на беразе Тагільскай сажалкі ў Ленінскім раёне горада, у Цэнтры горада.
Паводле Канстытуцыі Расійскай Федэрацыі, Расія з’яўляецца федэратыўнай дзяржавай і складаецца з раўнапраўных суб’ектаў Расійскай Федэрацыі, на цяперашні час з 89 суб’ектаў — рэспублік, краёў, абласцей, гарадоў федэральнага значэння, аўтаномных абласцей, аўтаномных акруг.
У 1787 на сродкі генерала польскіх войскаў Ігнація Мараўскага ў беліцкай рэзідэнцыі быў узведзены новы драўляны касцёл, які з дазволу віленскага біскупа Ігнацыя Якуба Масальскага ў тым жа годзе асвяціў дамініканец кс.
Па стану на пачатак сусветнага канфлікту ў Еўропе, у склад Германскага Камеруна уваходзіла тэрыторыя сучаснага Камеруна, частка Нігерыі, Чада, Габона, Рэспублікі Конга і Цэнтральна-Афрыканскай рэспублікі.
Нямецкая калонія з усіх бакоў межавала з каланіяльнымі валоданнямі Антанты: на паўночным захадзе — з Брытанскім Камерунам, на паўднёвым усходзе — з Бельгійскім Конга, на ўсходзе — з Французскай Экватарыяльнай Афрыкай.
Працэс дэмаркацыі межаў паміж каланіяльнымі валоданнямі дзяржаў яшчэ працягваўся, у 1911—1912 было дасягнута пагадненне аб мяжы паміж французскімі калоніямі ў Габоне, Сярэднім Конга, Убангі-Шары і Чадзе.
На пачатку Першай сусветнай вайны, нямецкая каланіяльная адміністрацыя, спасылаючыся на Берлінскую канферэнцыю 1884 года паспрабавала заключыць пагадненне з адміністрацыямі калоній Вялікабрытаніі і Францыі, згодна з якім ваенныя дзеянні на тэрыторыі Афрыкі весціся не павінны былі.