polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
У выніку актыўнай сельскагаспадарчай дзейнасці мясцовых жыхароў узровень падземных вод панізіўся настолькі, што глеба стала няздольная да падтрымкі жыццядзейнасці раслін, і гэта прывяло да масавай гібелі раслін.
Блэндоўская пустыня размяшчаецца паміж , часткай горада Дамброва Гурніча з , на захадзе і вёскамі і на граніцы Сілезскага і Малапольскага ваяводстваў Польшчы; мяжуе на поўдні з гмінай Ключы, граніца праходзіць каля вялікага ляснога масіва.
У 1642 - 1644 гг. саскуэханцы мелі ўзброены канфлікт з англійскімі пасяленцамі ў Мэрылендзе, але гандаль з англічанамі і саслабленне алганкінаў у выніку англійскай каланізацыі ўсходняга ўзбярэжжа Паўночнай Амерыкі спрыялі пашырэнню іх тэрыторый на поўдзень.
Калі шукальнікі скарбаў гналіся за рэчамі, каштоўнымі з погляду сучаснай ім культуры, такімі як вырабы з каштоўных металаў, творы мастацтва і падобнае, то сучасныя «чорныя археолагі» не грэбуюць тымі знаходкамі, якія цікавілі раней толькі сапраўдных археолагаў.
Вілмаш Жалнаі ў 1890 гады, на аснове эксперыментальных вынікаў Вінце Варта і Лайаша Петрык, вывеў эксперыментальным шляхам своеасаблівую тэхніку рэдукцыраванага люстрына, так званы эазін.
На аснове планаў маладых мастакоў-прыкладнікоў (Шандар Апаці Абт, Хенрык Дарылек, Шандар Хідашы Піла, Лайоша Мак, Геза Нікельскі) вырабляліся дэкаратыўныя керамікі самастойнай скульптурнай каштоўнасці, часта з сімвалічным значэннем.
Вілмаш атрымаў залаты медаль на выстаўцы і быў узнагароджаны французскім урадам крыжам ганаровага легіёна за прадстаўленае там вынаходніцтва — фарфоравы фаянс, упрыгожаны высокатэмпературнай глазурай.
У перыяд паміж сусветнымі войнамі фабрыка перш за ўсё займалася вытворчасцю фарфоравых фігурак і дэкаратыўнага посуду, фарбаваных пад глазурай, але ў сярэдзіне 1920-х гадоў аднавілі тэхніку эазіна, хоць і ў спрошчанай форме.
30 жніўня 2016 года было абвешчана пра пагадненне паміж кампаніямі і , па запуску спадарожніка -10 ракетай-носьбітам 9 з паўторным выкарыстаннем першай ступенні, якая вярнулася на плаваючую платформу « » у красавіку 2016 года, пасля запуску грузавога карабля у рамках місіі забеспячэння -8.
Спадарожнік будзе знаходзіцца на арбітальнай пазіцыі 67 заходняй даўгаты і мусіць замяніць спадарожнікі і , якія былі запушчаны ў 1997 і 1999 гадах адпаведна і набліжаюцца да завяршэння тэрміна сваёй эксплуатацыі.
Але Роджэрс б’ецца і перамагае Старка, разбіўшы дугавы рэактар яго брані шчытом, а затым сыходзіць з параненым Бакі, кінуўшы свой шчыт, калі Тоні сказаў, што ён яго не варты, маючы на ўвазе, што Стыў з яго дапамогай абараняў забойцу Говарда, які і падарыў шчыт капітану ў мінулым.
У галоўных ролях — Крыс Эванс, Роберт Даўні-малодшы, Скарлет Ёхансан, Себасціян Стэн, Энтані Макі, Эмілі Ванкэмп, Дон Чыдл, Джэрэмі Рэнер, Чэдвік Боўзман, Пол Бетані, Элізабет Олсен, Пол Рад, Фрэнк Грыла, Даніэль Бруль і Уільям Хёрт.
У фільме «Капітан Амерыка: Грамадзянская вайна» Капітан Амерыка і яго Мсціўцы працягваюць абараняць свет, аднак пасля таго, як урад настаяў на законе аб рэгуляванні дзейнасці звышлюдзей, каманда падзялілася на два лагеры, адзін з якіх узначаліў Капітан Амерыка, а другі — Жалезны чалавек.
У ліпені 2015 года Файгі заявіў, што першапачаткова ў фільме павінна была з’явіцца Хоўп ван Дайн, якая атрымала касцюм Асы ў фінале фільма «Чалавек-мурашка», але з-за вялікай колькасці персанажаў фільма ад гэтай ідэі было вырашана адмовіцца.
Праз месяц у штаб-кватэры Мсціўцаў дзяржаўны сакратар Тадэус Рос нагадвае Мсціўцам пра катастрофы з іх удзелам: бітву за Нью-Ёрк, падзенне ., катастрофу ў Заковіі і выбух у Лагасе.
Каманда раздзяляецца: Тоні Старк падтрымлівае кантроль, таму што адчувае віну за стварэнне Альтрона і разбурэнне Заковіі, тым часам Роджэрс, не давяраючы дзяржаўнай праграме, лічыць, што Мсціўцы павінны заставацца свабоднымі.
У разгар спрэчак Стыў сыходзіць, таму што прыйшло паведамленне, што яго каханая з мінулага, Пэгі Картэр, памерла, і ён ляціць у Лондан на пахаванне, дзе сустракае Шэран Картэр, пляменніцу Пэгі, якую тая натхніла на ўступленне ў .
Прыблізна праз год пасля паражэння Альтрона ад рук Мсціўцаў каманда ў новым складзе, а менавіта: Капітан Амерыка, Чорная ўдава, Сокал і Пунсовая ведзьма спыняюць Кросбаўнса у час выкрадання біялагічнай зброі з лабараторыі ў Лагасе.
Праца над фільмам «Капітан Амерыка: Грамадзянская вайна» пачалася ў 2013 годзе, калі Маркус і Мак-Філі пачалі пісаць сцэнарый, абапіраючыся на абмежаваную серыю 2006 года Грамадзянская вайна аўтарства Марка Мілара і .
Скарлет Ёхансан, Фрэнк Грыла, Элізабет Олсен, Дон Чыдл, Джэрэмі Рэнер, Пол Бетані, Уільям Хёрт, Пол Рад, Эмілі Ванкэмп, Себасціян Стэн і Энтані Макі, якія раней сыгралі ў фільмах КСМ, таксама падпісалі кантракты на выкананне сваіх звыклых вобразаў у гэтай карціне.
Нягледзячы на пярэчанні Удавы, Роджэрс і Уілсан накіроўваюцца да ўкрыцця Бакі ў Бухарэсце, і спрабуюць абараніць яго ад нямецкага спецпрызна і таямнічага воіна ў касцюме пантэры.
У верасні 2015 года Марк Руфала, які выкончае ролю Бруса Бэнэра / Халка ў фільмах КСМ, заявіў, што яго персанаж першапачаткова прысутнічаў у сцэнарыі «Грамадзянскай вайны», але з-за канцоўкі фільма «Мсціўцы: Эра Альтрона» быў выразаны, таму што « не жадае адкрываць дзе ён і чаму».
Паводле слоў Марка, выключэнне Халка з сюжэту не з’яўляецца вялікай стратай, таму што «той не браў удзелу ў падзеях першакрыніцы, а ў выпадку заняцця Халкам якога-небудзь з бакоў барацьба паміж імі хутка б скончылася».
У пачатку 2014 года стала вядома, што Энтані і Джо Руса вернуцца ў якасці рэжысёраў трыквела, Крыстафер Маркус і Стывен Мак-Філі зноў напішуць сцэнарый, а Крыс Эванс у чарговы раз выканае ролю Капітана.
Маркус і Мак-Філі пачалі працаваць над сцэнарыем у канцы 2013 года, у той час як браты Руса пачалі працу над фільмам у лютым 2014 года, калі былі зноў наняты кіраўніцтвам , уражаным іх папярэднім фільмам пра Капітана Амерыку.
У лютым 2016 года было абвешчана пра рашэнне пасля даздымак захаваць сцэны з Гвінет Пэлтрау, якая вярнулася да ролі Вірджыніі «Пепер» Потс, але ў выніку персанаж у фільме не з’явіўся.
Дзяржсакратар ЗША Рэкс Тылерсан у эфіры амерыканскага тэлеканала выказаў меркаванне, што адказнасць за паразу насельніцтва ляжыць на Расіі, паколькі менавіта яна ў свой час узяла на сябе адказнасць за працэс знішчэння запасаў хімзброі ў Сірыі і гарантавала поўную забарону яго вытворчасці.
Са слоў Тылерсана: , ці была Расія саўдзельнікам, ці яе спецыялісты апынуліся некампетэнтнымі, ці ж сірыйскі ўрад іх перахітрыў — не выканаў свае абавязацельствы перад міжнароднай супольнасцю.
Назіральнікі адзначаюць, што заява расійскага міністэрства абароны аб выбуху аб’екта, на якім выраблялася хімічную зброю, не падмацоўваецца ніякімі разведвальнымі дадзенымі, хоць расійскія войскі размяшчаюць тэхнічнымі сродкамі, здольнымі вырабляць аэрафотаздымку.
14 кастрычніка дырэктар Дэпартамента па пытаннях нераспаўсюджвання кантролю над узбраеннямі МЗС РФ Міхаіл Ульянаў на падставе фотаздымкаў пацярпелых у выніку інцыдэнту ў Хан-Шэйхуне дзяцей зрабіў выснову аб тым, што яны «падвергліся ўздзеянню псіхатропных рэчываў».
Хіматака 4 красавіка стала самым смяротным выкарыстаннем хімічнай зброі ў сірыйскай грамадзянскай вайне пасля хімічнага нападу на Гуту ў 2013 годзе, выклікаўшы вялікі рэзананс у міжнароднай супольнасці.
За камандаванне артылерыйскім падраздзяленнем або часцю, імкліва падавіўшымі артылерыю ворага, праўзыходзячую па сіле, або знішчыўшымі агнявыя кропкі праціўніка, якія перашкаджаюць прасоўванню нашых часцей, або разбурыўшы групу Дзотаў і ДОТ, або настойліва адбіўшымі атаку буйной групы танкаў, нанёсшы ёй цяжкі ўрон;
За камандаванне танкавым падраздзяленнем або часцю, паспяхова выканаўшымі баявую аперацыю, якія прычынілі вялікі ўрон жывой сіле і тэхніцы праціўніка і цалкам якія захавалі сваю матэрыяльную частку;
За камандаванне авіяпадраздзяленнем або часцю, настойліва і паспяхова ўчыніўымі шэраг баявых вылетаў, нанёсшымі жорсткі ўрон жывой сіле і тэхніцы праціўніка і без страт вярнуўшыміся на сваю базу;
Усе салдаты і сяржанты былі ўзнагароджаны ордэнам Славы, усе камандзіры ўзводаў ўзнагароджаны ордэнамі Аляксандра Неўскага, камандзіры рот — ордэнамі Чырвонага Сцяга, а камбату гвардыі маёру Емяльянову Б.
Знак ордэна Аляксандра Неўскага ўяўляе сабой выпуклую, пакрытую рубінава-чырвонай эмаллю, пяціканцовую зорку на фоне дзесяціканцовай правільнай фігуры, на паверхні якой размешчаны разбежныя паліраваныя прамяні.
Пасля распаду Савецкага Саюза ордэн быў захаваны ў сістэме дзяржаўных узнагарод Расійскай Федэрацыі пастановай Вярхоўнага Савета ад 20 сакавіка 1992 года 2557-, аднак да 2010 года расійскі ордэн не меў статута і афіцыйнага апісання, узнагароджання ім не праводзіліся.
Ордэнам Аляксандра Неўскага 1 быў узнагароджаны камандзір батальёна марской пяхоты 154-й марской стралковай брыгады старшы лейтэнант Іван Назарович Рубан за адбіванне атакі цэлага фашысцкага палка, падтрыманай танкамі, у раёне лукавіны Дона ў жніўні 1942 года .
Заснаваны указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 29 ліпеня 1942 г. адначасова з ордэнамі Суворава і Кутузава для ўзнагароджвання каманднага саставу Чырвонай Арміі за выдатныя заслугі ў арганізацыі і кіраўніцтве баявымі аперацыямі і за дасягнутыя ў выніку гэтых аперацый поспехі ў баях за Радзіму.
Ордэнам Аляксандра Неўскага ўзнагароджваліся камандзіры Чырвонай Арміі, якія праявілі ў баях за Радзіму ў Айчыннай вайне асабістую адвагу, мужнасць і храбрасць і ўмелым камандаваннем забяспечваюць паспяховыя дзеянні сваіх часцей.
За палтаўскі клуб у сезоне 2008/09 правёў толькі 8 матчаў у чэмпіянаце і 3 матчы ў Кубку Украіны, які здолеў выйграць разам з камандай, выйшаўшы на замену ў фінальным матчы з данецкім «Шахцёрам» .
У 1975 годзе Уладзімір Рамашкін скончыў дырыжорска-харавое аддзяленне Саранскага музычнага вучылішча імя Л. П. Кірукова , у 1980 годзе — дырыжорска-харавы факультэт Казанскай кансерваторыі , у 1986 — аспірантуру пры НДІМЛГЭ .
Уладзімір Іванавіч Рамашкін (; , Дубенскі раён, Мардоўская ССР, СССР — 29 жніўня 2002 Саранск) — дзеяч макшанскага, каратайскага, церуханскага і эрзянскага культурнага адраджэння канца стагоддзя, фалькларыст, музыкант, кінадакументаліст.
Яе лепшымі ролямі былі: Дэздэмона у п’есе «Атэла» У. Шэкспіра, Настасія Піліпаўна ў спектаклі па рамане «Ідыёт» Ф. М. Дастаеўскага, Марта у п’есе «Хто баіцца Вірджыніі Вулф?» Эд.
Мясцовая прырода натхніла яго на стварэнне некалькіх серый малюнкаў, якія былі выдадзены асобнымі кнігамі : «Жыццё ў цяжкіх абставінах» , «З Лафатэнскіх астравоў» і «Вядзьмарства» .
Увосень 1907 года Кітэльсен здзесніў паездку ў гарады Нутадэн і Р'юкан для агляду выдатных прамысловых і энергетычных новабудоўляў кампаніі «Норск Гідра», пасля якой на працягу канца 1907-га і пачатку 1908 года піша серыю карцін «Казкі вадаспаду» — пяць вялікіх акварэляў, якія ў казачнай форме распавядаюць гісторыю гэтага будаўніцтва.
Калі Кітэльсен працаваў вучнем гадзіншчыка, яго гаспадар пазнаёміў Кітэльсена з заможным мецэнатам і аматарам мастацтва , які дапамог яму паступіць у школу мастацтваў у Крысціяніі і аплаціў навучанне.
Пасля стажыроўкі ў майстэрні Мемлінга ў Бругэ і, верагодна, наведвання Італіі паступіў на службу да двара «іх каталіцкіх вялікасцяў» у Таледа, дзе яму было прызначана гадавое дараванне ў 50000 (у 2,5 разы больш, чым атрымліваў яго супернік Хуан дэ Фландэс).
Незадоўга да смерці Ізабелы Кастыльскай мастак, відаць, пакінуў Іспанію ў свіце яе зяця Філіпа Прыгожага, пасля чаго пабываў у Фландрыі і, як мяркуюць, у Лондане, дзе выканаў вядомы партрэт Генрыха і жаночы партрэт, як лічыцца, Кацярыны Арагонскай.
У 1917 годзе ў доме месціўся інтэрнат упаўнаважанага і Упраўленне ўсерасійскага земскага саюза пры 2-й арміі, канцылярыя фінансава-статыстычнага ўліку Усерасійскага земскага саюза камандавання Заходняга фронту, канцылярыя гарбарнага аддзела Усерасійскага земскага саюза камандавання Заходняга фронту.
Эскізны праект рэканструкцыі створаны ў «Творчай майстэрні архітэктара Крамарэнкі В. В.» і БРПІ аўтарскім калектывам у складзе У. А. Будаева, В. У. Крамарэнкі і А. Д. Фактаровіча.
У 1907—1913 гадах сярод іншых у доме жыла дваранка, сябра савета Мінскага дабрачыннага таварыства Ядвіга Адамаўна Кастравіцкая (наймала з прыслугай на 2-м паверсе 6 пакояў з кухняй і перадпакоем агульнай плошчай 456 кв. арш. за 900 р. у год).
У 1998 годзе будынак перададзены Белдзяржуніверсітэту, які размясціў тут навучальна-гасцінічны комплекс Інстытута перападрыхтоўкі і падвышэння кваліфікацыі суддзяў, працаўнікоў пракуратуры, судоў і ўстаноў юстыцыі.
У 1909—1911 гадах з сям’ёй з 4 чалавек і прыслугай на 1 паверсе 7 пакояў з кухняй і прадпакоем у доме жыў віцэ-губернатар Мінска, Сяргей Паўлавіч Межакоў-Каютаў.
У верасні 2021 года на паседжанні КДК АБФФ да астатняга тэрміну дыскваліфікацыі было прынята рашэнне аб адтэрміноўцы на два гады, такім чынам абаронца зноў атрымаў магчымасць выступаць ва ўнутраных спаборніцтвах.
Ужо ўлетку таго ж года быў пераведзены ў асноўную каманду «Віцебска», у складзе якой дэбютаваў 25 кастрычніка ў матчы супраць «Зоркі-БДУ» , выйшаўшы на замену ў канцы сустрэчы.
Музычны стыль гурта адныя крытыкі называюць сумессю гранжу, фолку і рэгі, іншыя ж чуюць у музыцы «Саду» элемэнты панку, арт-року, джазу і савецкай эстрады, трэція лічаць, што стыль гурта ўнікальны і не падддаецца азначэнню.
Паводле згадак аднаго з арганізатараў фэсту Юрыя Раманава, «Садъ» стаў тады галоўным правалам «Будь спока!» з прычыны адсутнасці клавішных, драм-машынкі і гуку астатніх інструментаў удзельнікаў гурта
усе ваеннаслужачыя і асобы вольнанаёмнага складу, якія прымалі ў шэрагах Узброеных Сіл Саюза ССР удзел у баявых дзеяннях на франтах Вялікай Айчыннай вайны, партызаны Вялікай Айчыннай вайны, удзельнікі падполля, а таксама іншыя асобы, узнагароджаныя медалямі «За Перамогу над Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг», «За Перамогу над Японіяй».
Узнагароджанне юбілейным медалём «Трыццаць гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.» распаўсюджана на працаўнікоў тылу, удастоеных у гады вайны ордэнаў або медалёў СССР за працоўныя заслугі або ўзнагароджаных медалямі:
Юбілейны медаль «Трыццаць гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.» носіцца на левым боку грудзей і размяшчаецца пасля медаля «Дваццаць гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.».
На адваротным боку медаля размешчаны: у верхняй частцы па акружнасці надпіс «УЧАСТНИКУ ВОЙНЫ» або «УЧАСТНИКУ ТРУДОВОГО ФРОНТА», у сярэдзіне — надпіс «ХХХ гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.», у ніжняй частцы — рэльефная выява сярпа і молата на стужцы.
Юбіле́йны меда́ль «Тры́ццаць гадо́ў Перамо́гі ў Вялі́кай Айчы́ннай вайне́ 1941-1945 гг.» заснаваны Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 25 красавіка 1975 года ў азнаменаванне 30-годдзя Перамогі над фашысцкай Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне 1941-1945 гг. Аўтарамі малюнка медаля былі мастакі В. А. Ермакоў і В. П. Зайцаў , а таксама А. Г. Мірашнічэнка .
На адным боку медаля на фоне святочных агнёў салюту ў гонар Перамогі савецкага народа ў Вялікай Айчыннай вайне размешчана рэльефная выява скульптуры А. В. Вучэціча «Радзіма-Маці» з помніка-ансамбля героям Сталінградскай бітвы.
Гуралі не валодаюць адзінай самасвядомасцю і не ўтвараюць геаграфічнага і культурнага адзінства, хоць у перыяд нямецкай акупацыі Польшчы нацысцкая адміністрацыя спрабавала вылучыць гуралей у і дала ім некаторыя прававыя прывілеі ў параўнанні з астатнімі палякамі.
Агульныя рысы традыцыйнай культуры абумоўлены асаблівасцямі горнай тэрыторыі: пераважае адгонная жывёлагадоўля, лесаздабыча і промыслы па перапрацоўцы драўніны; зрубныя непабеленыя, крытыя гонтай, саломай або драніцай хаты з галерэяй па фасадзе; разнастайнасць малочных прадуктаў, у прыватнасці сыроў , а таксама каш, страў з бульбы, ячнай і аўсянай мукі; адзенне і абутак з сукна, футра і скуры (футравыя і суконныя камізэлькі, суконныя мужчынскія штаны, чугі, скураныя пастолы-керпцы, суконныя боты і чаравікі .
Адраджаюцца выйшадшыя з ужытку старадаўнія разнавіднасці смычковых — генсле, злабцокі і інш Распаўсюджаны інструментальныя ансамблі , якія выконваюць у асноўным танцавальную музыку; характэрна таксама гульня «да слыху» — на вяселлях, падчас каляндарных абрадаў і інш.
Жывуць у горных абласцях на поўдні Польшчы , на паўночным захадзе Славакіі (у рэгіёнах , Ліптаў, Спіш, Орава, у асноўным раёны , і , Жылінскага краю, і Прэшаўскага краю) і паўночным усходзе Чэхіі (Цешынская Сілезія — акругі Фрыдак-Містак, Опава і Брунталь Мараўска-Сілезскага краю).
У сусветнай літаратуры ўпершыню апісанне гуралей даў польскі пісьменнік Генрык Сянкевіч у гістарычным рамане «Патоп» , дзе ён адзначае факт выратавання гуралямі караля Яна Казіміра ад шведскіх інтэрвентаў у студзені 1656 года, пасля яго вяртання з Сілезіі.
Перламутраўка Аглая распаўсюджаная па ўсёй тэрыторыі Усходняй Еўропы, адсутная толькі на большай частцы стэпавай зоны Украіны і ў Прыкаспійскай нізіне, а таксама на поўнач ад падзоны сярэдняй тайгі.
У 2009 годзе Саюз турызму Хігасікагавы па прапанове Міёсі арганізаваў штогадовую выставу лялек, што праходзіць у кастрычніку: на выставе прадстаўлены лялькі з розных рэгіёнаў свету ў традыцыйных касцюмах.
Ледзянёва сцвярджае, што нягледзячы на ​​тое, што палітычныя і эканамічныя рэформы пасля распаду СССР змянілі расійскую штодзённасць, практыкі блату ўсё роўна заставаліся ключавымі для разумення сацыяльных і эканамічных праблем постсавецкай рынкавай эканомікі.
З пункту гледжання квантавай тэорыі, адзінкавы акт рассейвання святла разглядаецца як паглынанне часціцай рэчыва падаючага на яго фатона з энергіяй , імпульсам і палярызацыяй , а затым выпраменьванне фатона з энэргіяй ’, імпульсам ’ і палярызацыяй ’.
У рамках хвалевай тэорыі выпраменьвання падаючая светлавая хваля ўзбуждае ў часціцах асяроддзя вымушаныя ваганні электрычных зарадаў, якія становяцца крыніцамі другасных светлавых хваль, якія ў сваю чаргу рассейваюць у бакі частку энергіі падаючай хвалі.
Ідэя гурта стала зараджацца ў 1998 годзе, калі на нефармальных магілёўскіх тусоўках «Кніжнік» і «Задуньковье» стаў з'яўляцца 14-гадовы паэт Цімафей Яравікоў, які пісаў тэксты адразу для некалькіх маладых магілёўскіх гуртоў.
Рэстаўратары імкнуліся захаваць столькі арыгінальных элементаў, колькі было магчыма, таму яны выкарыстоўвалі арыгінальныя вырабы з дрэва і апрацоўвалі іх адмысловымі матэрыяламі для павышэння даўгавечнасці.
Яна сказала: «Паўночны малдаўскі стыль гэтай царквы робіць яе падобнай з цэрквамі Букавіны. У цяперашні час у нас няма іншай царквы такога тыпу, у якой бы была такая вышыня і падобныя добрыя прапорцыі».
Асобам, якія ўзнагароджаны медалямі «За абарону .», уручаецца медаль з надпісам на адваротным боку «УЧАСТНИКУ ВОЙНЫ», а асобам, узнагароджаным медалём «За доблесную працу ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.» — з надпісам на адваротным боку «УЧАСТНИКУ ТРУДОВОГО ФРОНТА».
Медаль пры дапамозе вушка і кальца злучаецца з пяцікутнай калодкай, абцягнутай шаўковай муаравай стужкай шырынёй 24 мм з трыма падоўжнымі вузкімі чорнымі палоскамі, якія чаргуюцца з чатырма вузкімі палоскамі аранжавага колеру і адной — чырвонага колеру шырынёй 10 мм.
Юбіле́йны меда́ль «Со́рак гадо́ў Перамо́гі ў Вялі́кай Айчы́ннай вайне́ 1941-1945 гг.» заснаваны Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 12 красавіка 1985 года ў азнаменаванне 40-годдзя Перамогі над фашысцкай Германіяй у Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг. Аўтары малюнка медаля — мастакі А. Г. Мірашнічэнка і В. А. Ермакоў.
Юбілейны медаль «Сорак гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.» носіцца на левым боку грудзей і размяшчаецца пасля юбілейнага медалю «Трыццаць гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гг.».
Вясной 2002 прымаюць удзел у радыёпраграме «Музычны рынг» на радыё «Сталіца», дзе прайграюць па рашэнні журы, але набіраюць самую вялікую колькасць балаў ад слухачоў за ўсю нядоўгую гісторыю перадачы.
У чэрвені таго ж года, выступаюць на разагрэве ў Лепрыконсаў на прэзентацыі альбома «Все ребята — перцы!» у Маскве, тады ж адбылася спроба падпісаць кантракт з лэйблам «Союз рекордс», але апошнія групай не зацікавіліся.
У 2005 годзе гурт запісвае і выпускае альбом «Седна», і прадпрымае апошнюю спробу падпісацца пад , аднак гэтым планам не наканавана было ажыццявіцца; дэлегуюць кантракт свайму ўкраінскаму падраздзяленню, якое неўзабаве зачыняецца з-за фінансавых цяжкасцяў.
У верасні 2010 года група выпускае альбом «4», які выкладзены для вольнай запампоўкі на афіцыйным сайце гурта, аднак крызіс у калектыве прыводзіць да таго, што ў лютым 2012 Юрый Карагада аб'яўляе аб роспуску калектыва.
Натхнёны поспехам Тур дэ Франс і Джыры д'Італія, а таксама для павелічэння продажаў сваіх арыгінальных выданняў Хуан Пуёль, дырэктар газеты «» арганізуе першую Вуэльту Іспаніі ў 1935 годзе.
16 кастрычніка 1978 года яна стала трэцяй жанчынай, першай полькай і першай еўрапейкай, якая паднялася на вяршыню Эверэста, а 23 чэрвеня 1986 года — першай жанчынай, якая ўзышла на другі васьмітысячнік свету К2 (трыумф быў азмрочаны гібеллю Ліліян і Морыса Барардаў з яе каманды, якія загінулі пры спуску).
У 1995 годзе італьянскія альпіністы Фаўста дэ Стэфані, Марка Галезі і Сільвіа Мандзінелі знайшлі на паўднёва-заходняй сцяне цела, якое, як мяркуецца, належала Вандзе Руткевіч.
Працаваў у трасце «Карагандапрамбуд» на розных пасадах: інжынер цэнтральнай будаўнічай лабараторыі, майстар, прараб будаўнічага кіравання 1, старэйшы прараб ПМК-4, начальнік будаўнічых упраўленняў 6 і 3 у Сарані, начальнік ПМК-4.
Назва нейтраль была дадзена французскімі каланістамі, якія ўсталявалі кантакты з карэнным насельніцтвам на поўдзень ад Антарыа і ўздоўж Ніягары ў 1610 г. Яе паходжанне тлумачыцца тым, што тутэйшыя жыхары захоўвалі нейтралітэт у войнах паміж іракезамі і гуронамі.
Гусан Айказун , сапраўднае імя Гагік Сцяпанавіч Назаран — армянскі гусан, кампазітар, аўтар песень, мастацкі кіраўнік музычнага ансамбля «Айказунк», заслужаны дзеяч культуры Рэспублікі Арменія , член саюза добраахвотнікаў «Еркрапа».
Мары́я Я́каўлеўна Фру́мкіна (народжаная Малка Янкелеўна Ліўшыц, у першым шлюбе Фрумкіна, у другім — Віхман, партыйны і літаратурны псеўданім Эстэр) — удзельніца яўрэйскага сацыял-дэмакратычнага і камуністычнага руху, палітычны дзеяч, публіцыст.
А, менавіта: калі пачаць з восені, калі амплітуда ваганні праходзіць праз значэнне нуль, гэта на 13 сутак пазней дня восеньскага раўнадзенства, а затым дасягае вышэй згаданага максімуму +7,931 секунды, гэта 4 студзеня, калі Зямля праходзіць кропку перыгелія, і да вясны, калі амплітуда зноў праходзіць нулявое значэнне, гэта пазней дня вясновага раўнадзенства таксама на 13 сутак, адставанне складзе з выкарыстаннем інтэгральнага вылічэння
Цяпер, калі атрыманую суму падзелім папалам, атрымаем станоўчую амплітуду ўраўненні часу, абумоўленую эліптычнасцю арбіты, роўную 7 хвілінах і 34,41 секунды (гл Сапраўдная механіка руху Зямлі вакол Сонца і формула сапраўдных сонечных сутак).
Сярэднія сонечныя суткі не схільныя перыядычным зменаў, як сапраўдныя сонечныя суткі, але іх працягласць манатонна змяняецца ў сувязі з змяненнем перыяду восевага кручэння Зямлі і з змяненнем працягласці трапічнага года, павялічваючыся прыкладна на 0,0017 секунды ў стагоддзе.
Варта адзначыць, што тут у якасці адзінкі вымярэння пазначана менавіта секунда СІ, пэўная з выкарыстаннем унутрыатамнага перыядычнага працэсу, а не сярэдняя сонечная секунда, якая па вызначэнні роўная 1/86 400 часткі сярэдніх сонечных сутак і, такім чынам, таксама не з'яўляецца пастаяннай.
У сувязі з назапашваннем папраўкі да працягласці сутак у сярэднім сонечным часу па адносінах да раўнамернаму атамнага часу, часам даводзіцца дадаваць да атамнай шкале так званую вісакосную секунду, каб аднавіць прывязку гэтай шкалы да сонечнай шкале часу .
Цікава, што калі ён знаходзіцца паблізу перыгелія, Сонца для назіральніка на паверхні планеты можа на працягу 8 дзён рухацца ў зваротным кірунку, таму, строга кажучы, прывязка вызначэння сонечных сутак да кульмінацыі ў гэтым выпадку не зусім карэктная.
Сярэднія сонечныя суткі на Месяцы роўныя сярэдняму сінадычнаму месяцу (сярэдняга прамежку паміж двума аднолькавымі фазамі Месяца, напрыклад, поўнямі) — 29 сутак 12 гадзін 44 хвіліны 2,82 секунды.
Сапраўдныя сонечныя суткі могуць адхіляцца ад сярэдніх на 13 гадзін у абодва бакі, што звязана як з нераўнамернасцю руху Зямлі па арбіце, так і з нахілам арбіты Месяца да экліптыкі, з эліптычнасцю яго арбіты і з нахілам восі вярчэння Месяца да плоскасці арбіты .