polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Цяперашні мікрараён Раснэ вырас як жылы масіў на поўнач ад калішняй Баторыеўкі паблізу карпусоў завода «Электрон», які выпускаў тэлевізары і ваенную радыёэлектроніку, а сёння выпускае трамваі і іншы грамадскі аўтатранспарт.
У адрозненне ад Сыхава, дзе забудова праводзілася згодна з прадуманай канцэпцыяй, Раснэ будавалася, хоць і па зацверджаным генеральным плане, але асобнымі фрагментамі — ў асноўным сіламі прамысловых прадпрыемстваў.
Архітэктурнае аздабленне станцыйнага комплексу звязана з сучаснымі высокатэхналагічнымі аб’ектамі навакольных будынкаў, у тым ліку перш за ўсё са стадыёнам на Крастоўскім востраве і пуцеправодам хуткаснай шашы.
Раён Навахрэстаўскага намыву прадугледжвае размяшчэнне сучасных будынкаў па аналогіі з намыўнымі тэрыторыямі «Марскі фасад» на Васілеўскім востраве і комплексам «Лахта-цэнтр» у Прыморскім раёне.
Для забеспячэння гідраізаляцыі будучай станцыі па перыметры зроблена сцяна ў зямлі глыбінёй 32 м і шырынёй 1 м. Контур станцыі мае даўжыню 174 м і шырыню 37 м. Падмурак станцыі зроблены метадам струйнай цэментацыі.
Станцыя «Зеніт» з’яўляецца важнай часткай інфраструктуры, неабходнай для правядзення матчаў Чэмпіянату свету па футболе 2018 года ў Санкт-Пецярбургу, яе прапускная здольнасць складзе 30-35 тысяч пасажыраў у гадзіну, але па патрабаванні транспартнай міліцыі падчас матчаў яна будзе зачынена на ўваход.
«Зеніт» стаў другой станцыяй Санкт-Пецярбурга, якая абсталявана травалатарамі, але ў адрозненне ад станцыі метро «Спорт», тут выкарыстоўваецца абсталяванне айчыннай вытворчасці, распрацаванае і вырабленае будаўнікамі метро Санкт-Пецярбурга.
14 жніўня 2020 года станцыя атрымала цяперашнюю назву на падставе рэкамендацыйнага рашэння Санкт-Пецярбургскай тапанімічнай камісіі, якое было выдадзена 10 ліпеня 2020 года, праз некалькі дзён пасля таго, як мясцовы футбольны клуб «Зеніт» заваяваў тытул чэмпіёна Расіі ў год 95-годдзя клуба.
Раней на месцы Янава было сяло Дэрэвач, затым назва змянілася на Залессе, гэта назва згадваецца ў дакументах 1370 г. Дакументы захавалі і дату ўтварэння і Янаўскага ставу, які адыграў не апошнюю ролю ў пазнейшыя часы.
Ульрых фон Вердум пісаў у сваім дзённіку ад 3 снежня 1670 г.: «Янаў калісці быў прыгожым мястэчкам, але татары цалкам яго спустошылі. Ёсць тут 10 або 12 дрэнных дамоў і 3 драўляных касцёла зноў тут адбудаваныя. Горад знаходзіцца над возерам, якое разам з іншымі азёрамі староства дае ў год 1200 талераў парафіі».
У часы Рэчы Паспалітай горад быў цэнтрам Янаўскага староства, у якое ўваходзілі 11 навакольных вёсак, у прыватнасці, Залессе, Парэчча, Страдч, Стаўкі, Біркы, Тычная, Сухалессе, Велікаполе, Карачынаў, Варацаў.
Найбуйнейшая ўрбанізваная зона ляжыць у сярэднім цячэнні Рэйна з адгалінаваннем на ягоны прыток Рур і вядома як Рэйн-Рурскі мегалаполіс з ядрамі ў Дортмундзе і Эсэне.
У 2016 каля 10 млн жыхароў Германіі не мелі годзе нямецкага грамадзянства, што складае большую палову ад агульных 22,5 % імігрантаў ці дзяцей імігрантаў (гэтыя людзі, незалежна ад іх сённяшняга грамадзянства, ці прынамсі адзін з іх бацькоў, прыехалі ў Германію пасля 1955 года).
Да традыцыйных нацыянальных меншасцяў, чые продкі спрадвеку пражывалі на тэрыторыі краіны, у Германіі адносяць: датчан ; лужычан (60 000, зямля Саксонія, у горадзе Котбус лужыцкая мова з'яўляецца афіцыйнай); фрызаў ; цыган .
У студзені 1994 года Булахаў паспрыяў адстаўцы Станіслава Шушкевіча з пасады старшыні Вярхоўнага Савета, у лютым падтрымаў увядзенне прэзідэнцтва, а ў сакавіку, разам з парламенцкай большасцю, дамогся як найхутчэйшага правядзення прэзідэнцкіх выбараў — перад тым, як адбудуцца парламенцкія.
Журналіст і палітык Сяргей Навумчык пераказаў меркаваныя планы Дзмітрыя Булахава і Віктара Ганчара, паводле якіх пасля выбараў апошні меў быць прызначаны прэм’ерам, а Булахаў — старшынёй Канстытуцыйнага Суда; затым, калі пасля абвінавачванняў у парушэннях Канстытуцыі Лукашэнка адхіляецца ад улады, Ганчар абіраецца прэзідэнтам, а Булахаў узначальвае Вярхоўны Савет.
У 1995 годзе Булахаў скептычна выказаўся пра ініцыяваны Лукашэнкам рэфэрэндум, затым прадстаўляў Вярхоўны Савет 12-га склікання, які ўвайшоў у канфлікт з Лукашэнкам, у Канстытуцыйным Судзе.
У сакавіку 1990 года абраны народным дэпутатам у Вярхоўны Савет Беларусі, а праз тры месяцы, на першай сесіі Вярхоўнага Савета ўзначаліў Камісію ВС па заканадаўстве і аўтаматычна стаў членам Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР.
На пагорках сустракаюцца такія расліны, як ядловец, фісташка, сунічнае дрэва, фікус, карлікавыя пальмы і г. д. Сант-Антыёка — важнае месца для пералётных птушак, у тым ліку бакланаў, фламінга, рэдкіх відаў сокалаў.
У 2007 годзе Інстытут мяса-малочнай прамысловасці НАНБ распрацаваў для ААТ «Ашмянскі мясакамбінат» паўфабрыкаты з рубленага мяса для дзіцячага харчавання: катлеты «Школьныя» з лактулозай і «Здравачка» з марской капустай, дзіцячыя сасіскі з малаком, цяфцелі «Казка», сардэлькі «Лапачка» і пельмені «Сібірскія экстра».
На канец 2018 года прадпрыемства ўключала наступныя ўчасткі: цэх першаснай перапрацоўкі, цэх тэхнічных паўфабрыкатаў, цэх апрацоўкі скуры, кілбасны цэх з 4 аддзяленнямі , цэх паўфабрыкатаў з лініяй катлетаў і пельменяў, лядоўня на 500 тонаў, лабараторыя, газавая кацельня з хімічнай водаачысткай, сталярная і электрамеханічная майстэрні.
Фірмовая сетка налічвала 26 уласных крамаў «Пачастунак» у 7 гарадах Гродзенскай вобласці: 8 у Ашмянах, 7 у Смаргоні, 4 у Астраўцы, 3 у Гродна, 2 у Шчучыне і па адной у Іўі і Наваельні .
«Ашмянскі мясакамбінат» вырабляў кураціну, ялавічынныя ныркі, печань і сэрца, свіныя адбіўныя, вяндліну, грудзінку, катлеты, кілбаса, кумпяк, паляндвіцу, паштэт, пельмені, рулет, сардэлькі, сасіскі, стэйк, фарш, цяфцелі, шніцэль і шпік.
Для эканомікі Германіі пачатку ХХІ стагоддзя характэрная з'ява, што атрымала назву «надіндустрыялізацыі» — доля прамысловасці ў ВУП выключна вялікая ў параўнанні з іншымі развітымі краінамі свету, галоўным чынам за кошт прадукцыі машынабудавання і хімічнай прамысловасці.
Яго прадпрыемствы размешчаны амаль ва ўсіх гарадах ФРГ, сярод якіх самымі значнымі цэнтрамі з'яўляюцца Берлін, Мюнхен, Нюрнберг, Франкфурт, Кёльн, Гамбург, Кіль, Лейпцыг, Дрэздэн, Штутгарт, Вольфсбург.
Доўгі час хімічная прамысловасць развівалася на аснове вугальнай сыравіны, таму вытворчасць азотных угнаенняў, выбуховых рэчываў, сінтэтычных смол, каўчуку, пластмас размешчана ў раёнах яго былой здабычы.
У ФРГ дамінуе канцэпцыя сацыяльнай рынкавай эканомікі: нават сярод еўрапейскіх дзяржаў Германія вылучаецца высокім узроўнем жыцця, сацыяльнай бяспекі, аховы здароўя, вышэйшай адукацыі, клопатам аб навакольным асяроддзі.
У сувязі з вычарпаннем мінеральна-сыравінных рэсурсаў, а таксама з узмацненнем экалагічных патрабаванняў да прамысловай вытворчасці ў краіне практычна зніклі вуглездабыўная, жалезарудная, медная, уранавая галіны.
У апошні час усё больш галін прамысловасці ФРГ залежаць ад імпарту першаснай сыравіны, паўфабрыкатаў і паліва, але іх адрознівае высокая прадукцыйнасць працы, што з'яўляецца адной з найвышэйшых у свеце.
У 2016 годзе на альтэрнатыўную энергетыку прыходзілася амаль 30 % выпрацоўкі спажыванай электраэнергіі (Ветракі — 12,3 %, біямаса — 7,9 %, сонечныя фотаэлементы — 5,9 %).
Пасля аб'яднання двух Германій краіна стала найбуйнейшым сельскагаспадарчым вытворцам Еўропы, аднак высокаінтэнсіўная сельская гаспадарка пакрывае патрэбы насельніцтва і прамысловасці не больш чым на 80 %.
На ўвесь свет вядомыя маркі спартыўнай вопраткі і абутку «Адыдас» (8 прадпрыемстваў і 25 даччыных фірмаў у Германіі, Францыі, Вялікабрытаніі, ЗША, Канадзе, Паўночнай Афрыцы) і «Пума» .
Вылучаўся сур’ёзным стылем паядынку, але пры гэтым праславіўся крайняй эканоміяй сіл і рухаў і вонкава абыякавымі паводзінамі падчас яго; валодаў рэдкай стрыманасцю, стоячы нерухома і дазваляючы быку наблізіцца практычна ўшчыльную, перш чым нанесці ўдар.
Атрымаў вядомасць неўзабаве пасля заканчэння Грамадзянскай вайны і, на думку некаторых, быў лепшым тарэра Іспаніі усіх часоў, стаўшы таксама адным з самых папулярных людзей у краіне: у Іспаніі выпускаліся яго фігуркі, яму прысвячаліся песні, у яго гонар быў названы новы гатунак лікёру.
Калона індыйскіх паліцэйскіх з Сіл цэнтральнага рэзерву паліцыі Індыі была атакаваная тэрарыстам-смяротнікам з пакістанскай ісламісцкай групоўкі Джаіш-е-Мухамад у Пулваме.
Махараджа Кашміра, большасць жыхароў якога складалі мусульмане, Хары Сінгх хацеў захаваць незалежнасць, аднак пачалося паўстанне, у яго ўмяшаліся атрады пуштунаў, якія ўварваліся з тэрыторыі Пакістана.
Па некаторых даных, да пачатку канфлікуту 2019 года на тэрыторыі штатаў Джаму і Кашмір дзейнічалі па меншай меры 300 тысяч індыйскіх вайскоўцаў (гэта фактычна трэць усяго асабовага складу ўзброеных сіл Індыі) і значны кантынгент паліцыі.
Кашмір быў падзелены: палова тэрыторый як штаты Джаму і Кашмір увайшла ў Індыю, невялікае ўтварэнне Азад Кашмір лічыцца «асацыяванай дзяржавай Пакістана», а поўнач — пакістанскім рэгіёнам Гілгіт-Балтыстан.
У той час, як пасля смерці Сталіна 5 сакавіка 1953 г. па ўсёй тэрыторыі СССР пачаліся масавыя амністыі, у Горлагу не толькі ўзмацніўся рэжым утрымання, але ахова атрымала дазвол расстрэльваць зняволеных без суду і следства на ўласнае меркаванне.
7 чэрвеня з Масквы прыбыла камісія, але яна складалася з вышэйшага кіраўніцтва МУС і МДБ на чале з генералам Кузняцовым, а асноўнай задачай камісіі з’яўлялася падрыхтоўка задушэння паўстання.
Пасля працяглых перамоваў з кіраўнікамі паўстанцкіх камітэтаў 1 ліпеня 1953 г. генерал Кузняцоў даў каманду войскам увайсці на тэрыторыю Горлагу і адкрыць агонь на знішчэнне з усіх відаў зброі.
З пачатку 1990-х гадоў Рыгор Клімовіч актывізаваў сваю грамадскую дзейнасць, ён стаўся пастаянным удзельнікам разнастайных форумаў, прысвечаных ахвярам савецкага рэжыму, ладзіў публічныя выступы , выступаў у разнастайных сродках масавай інфармацыі.
Стаў ганаровым прэзідэнтам некалькіх фондаў і арганізацыяў, якія займаюцца апякунствам ахвяраў палітычных рэпрэсіяў, каардынаваў ветэранаў ГУЛАГу ў Беларусі, працаваў дзеля матар’яльнай і маральнай дапамогі ім.
У сваёй публікацыі «Паўстанне духу» як прыклад прыводзіў Нарыльскае паўстанне, у якім па яго ацэнках брала ўдзел больш за пяць тысячаў беларусаў, чацвёра з якіх узначалілі паўстанцкія камітэты: «Прыкра, што ў Беларусі дагэтуль ня ведаюць пра паўстанне, у якім беларусаў загінула больш, чым зняволеных іншых нацыянальнасцяў».
Пра палітычную сітуацыю ў апошнія гады казаў так: «Сёння ізноў вяртаюцца былыя часы. Я ізноў адчуваю цікаўнасць КГБ да маёй асобы. Але дарэмна яны спадзяюцца на поспех сваёй справы. Я веру ў будучыню, калі бачу дзейнасць новых беларускіх змагароў за волю.»
Адразу пасля паўстання Рыгору Клімовічу даручылі напісаць гімн паўстання: «Калі пасля задушэння паўстання нас везлі на баржы ўверх па Енісеі, мы былі перакананыя, што нас вязуць на знішчэнне. Таму кіраўнікі нацыянальных грамадаў зняволеных на агульным сходзе прынялі рашэнне стварыць гімн паўстанцаў, каб аб паўстанні засталася памяць. Вершы даручылі скласьці мне, беларусу, на матыў украінскай песні на расейскай мове, як зразумелай усім зняволеным».
У гэты перыяд ён вёў актыўную, наколькі гэта было магчыма ў сітуацыі паднагляднасці, дзейнасць па падтрыманні сувязяў паміж вязнямі-ветэранамі ГУЛАГу, а таксама параспаўсюджванні праўдзівай інфармацыі аб рэпрэсіях савецкага рэжыму — сам Рыгор Клімовіч гэта характарызаваў як «пасіўнае дысідэнцтва».
Але аўтарства вершаў было выкрытае і за гэтыя вершы Рыгор Клімовіч быў скіраваны ў Горлаг пад Нарыльскам, які ў тыя часы неафіцыйна лічыўся лагерам смерці, а афіцыйна быў лагерам асабліва строгага рэжыму ўтрымання.
Але праз тры месяцы пасля арышту за адсутнасцю дастатковых доказаў Рыгор Клімовіч быў выпушчаны на волю, бо адзін з удзельнікаў арганізацыі, украінец Дужынскі, усю адказнасць узяў на сябе.
На пачатку 1943 г. разам з сябрам едзе ў Маскву, але там яго арыштоўвае НКВД па абвінавачванні ў «шпіёнстве»: яму імкнуліся інкрымінаваць забойства кіраўніка аднаго з партызанскіх аддзелаў, які ў 1942 годзе базаваўся паблізу Гомеля.
Прыблізна 5 брыгад афганскіх падраздзяленняў, уключаючы войскі Афганскай Нацыянальнай Арміі, супрацоўнікаў Афганскай Нацыянальнай Паліцыі, Афганскай памежнай службы і Афганскай паліцыі грамадзянскага правапарадку.
Аперацыя «Маштарак» — найбуйнейшая з пачатку ваенных дзеянняў у Афганістане ў 2001 годзе наступальная аперацыя , якая пачалася ў ноч з 12 на 13 лютага 2010 года ў правінцыі Гільменд у паўднёвым Афганістане.
Паводле папярэдніх даных, прыблізна 2 500 або больш афганскіх салдат удзельнічала ў аперацыі, а агульная колькасць байцоў павялічылася да 15 000, калі падключыліся амерыканскія, брытанскія і іншыя войскі кааліцыі.
Генерал Мухамад Зазаі, камандуючы войскамі Афганістана на поўдні краіны, паведаміў, што сілы афганцаў і кааліцыі ўзялі кантроль над 11 з 13 запланаваных раёнаў і працягваюць павольна прасоўвацца наперад.
12 лютага за некалькі гадзін да аперацыя паўночы афганскі прэзідэнт Хамід Карзай даў асабістае адабрэнне на аперацыю, якая адтэрміноўвана на працягу 24 гадзін, паколькі афганскія чыноўнікі вялі перамовы з паўстанцамі.
У другі дзень аперацыі брытанскія войскі захапілі Шавал, горад, які на працягу мінулых двух гадоў быў пад кантролем паўстанцаў, які выкарыстоўваўся імі як вучэбна-баявы лагер, дзе вырабляліся выбуховыя прылады і навучалі падрыўной справе.
Камандуючы сіламі НАТА ў Афганістане амерыканскі генерал Стэнлі Маккрыстал выказаў афганскаму прэзідэнту Хаміду Карзаю глыбокае шкадаванне ў сувязі з «трагічнай стратай жыццяў».
Найбольш інтэнсіўныя баявыя дзеянні 16 лютага праходзілі на поўдзень ад цэнтра горада ля базару Кару Чрэх, дзе вайскоўцы роты «А» 1-га батальёна 6-га палка марской пяхоты падвяргаліся агню праціўніка на працягу дня.
Прыбыццё ў Анголу кубінскіх ваенных спецыялістаў дало магчымасць МПЛА ў самыя кароткія тэрміны сфарміраваць 16 пяхотных батальёнаў і 25 зенітных і мінамётных батарэй узброеных сіл Народнай Рэспублікі Ангола .
У жніўня 1981 г. матарызаваныя калоны ПАР колькасцю да 5 тыс. чалавек пры падтрымцы цяжкай артылерыі, самалётаў і верталётаў ўварваліся ў ангольскім правінцыю Кунене, прасунуўшыся ў асобных участках на 150-200 км.
Праз год, у канцы 1982 года, ангольскі і паўднёваафрыканскі ўрады пачалі перамовы аб спыненні агню, але 31 студзеня 1983 года часці арміі ПАР праніклі ў правінцыю Бенгела і ўзарвалі гідраэлектрастанцыю, што прывяло да новага вітка эскалацыі канфлікту.
Да канца сакавіка 1976 года ўзброеным сілам Народнай Рэспублікі Анголы пры прамой падтрымцы 15-тысячная кантынгенту кубінскіх добраахвотнікаў і дапамогі савецкіх ваенных спецыялістаў атрымалася выцесніць з тэрыторыі Анголы войскі ПАР і Заіра.
Паколькі марксісцкая МПЛА супрацоўнічала з , 14 кастрычніка армія ПАР уварвалася на тэрыторыю Анголы з поўдня, аказваючы падтрымку УНІТА — каб засцерагчы свой акупацыйны рэжым у Намібіі.
Кузняцовым здолелі прарвацца ў раён на ўсход ад Мінска, але толькі 28 ліпеня яны здолелі выйсці з акружэння на поўнач ад Рагачова разам з атрадам 204-й матарызаванай дывізіі і 274-м стралковым палком 24-й Самара-Ульянаўскай Жалезнай дывізіі.
Камандуючы 3-й арміяй генерал-лейтэнант Кузняцоў і член Ваеннага савета армейскі камісар 2-га рангу Бірукоў з баямі вывелі з акружэння 498 узброеных чырвонаармейцаў і камандзіраў часцей 3-й арміі і арганізавалі выхад з акружэння 108-й і 64-й стралковых дывізій…
У ліпені — жніўні армія ўдзельнічала ў Арлоўскай аперацыі 1943, а ў верасні — пачатку кастрычніка — у Бранскай аперацыі 1943, пры завяршэнні якой выйшла на левы бераг р. Сож у раёне г. Прапойск .
12 студзеня 1925 г. савецкі салдат Ян Троіцкі быў абменены на сяржанта Ясіноўскага, жаўнера роты «Сейлавічы» батальёна «Стоўбцы», які трапіў на савецкую тэрыторыю 6 лістапада 1924 г.
16 студзеня 1925 г. на адрэзку 17 дзяржаўнай мяжы за незаконнае яе перасячэнне былі затрыманы дзве асобы, якія патлумачылі, што ехалі з Сібіры ў Баранавіцкі павет да сваіх родных.
17 студзеня 1925 г. падчас абыходу мяжы польскі патруль сустрэў бальшавіцкі патруль, камандзір якога спытаў «калі ў Польшчы будзе рэвалюцыя, таму што Польшча павінна быць «чырвонай»», пасля чаго сышоў.
26 студзеня 1925 г. у раёне памежнай роты «Рубяжэвічы» мела месца самагубства грамадзянскай асобы Аляксандры Качановіч, якая застрэлілася з рэвальвэру капрала Рамуальда Мацкевіча з першай роты батальёна.
27 студзеня 1925 г. на савецкім боку, у тым раёне дзяржаўнай мяжы, які падпарадкоўваўся роце «Рубяжэвічы», насупраць 63-й і 64-й памежных стражніцаў бальшавіцкія ўлады ажыццявілі перагрупоўку сваіх войскаў: утвораныя аддзяленні колькасцю па 15—30 чалавек перамяшчаліся ўздоўж мяжы, верагодна для таго, каб пазнаёміцца з мясцовасцю, праводзілі частыя трывогі і стрэлы.
Ён стаў адміністрацыйнай адзінкай для камандавання палка «Сноў», эскадрона кавалерыі «Стоўбцы», аднайменных роты сапёраў, ветэрынарнай лякарні, выведвальнай пляцоўкі і станцыі паштовых галубоў.
Акрамя гэтага, адбыліся арганізацыйныя змены падраздзялення: з батальёна «Івянец» да «Стоўбцаў» у якасці пятай роты перайшла трэцяя памежная рота «Стасеўшчына», а застава «Лазовіцы» трэцяй памежнай роты «Смолічы» батальёна «Клецк» была пераведзена ў склад другой роты «Сейлавічы» стаўбцоўскага батальёна.
У ліпені 1929 г. было прынята правіла, у адпаведнасці з якім адзінкі Корпуса аховы памежжа атрымлівалі назву згодна з мясцовасцю іх размяшчэння, у выніку чаго восьмы памежны батальён быў пераназваны ў батальён «Стоўбцы».
Іншыя службы батальёна, а таксама штаб камандавання, размешчаныя ў Стоўбцах, пакінулі горад раніцай 17 верасня, адыходзячы на захад, пры гэтым адбыліся сутыкненні з аддзяленнямі 11-й кавалерыйскай дывізіяй пад камандаваннем Андрэя Нікіціна.
На пачатку 1930-х г. адбылася рэарганізацыя частак Корпуса аховы памежжа «.2», адным з вынікаў якой стала заснаванне кулямётных ротаў замест колішніх кулямётных узводаў, што і было здзейснена ў Стоўбцах.
Батальё́н Ко́рпуса ахо́вы паме́жжа «Сто́ўбцы» — восьмы батальён Корпуса аховы памежжа часоў міжваеннай Польскай Рэспублікі, які размяшчаўся ў Стоўбцах у 1924—1939 гадах.
17 верасня 1939 г. батальён «Стоўбцы» пад кіраўніцтвам падпалкоўніка Станіслава Краеўскага распачаў баі з атакуючымі яго шостай і саракавой кавалерыйскімі дывізіямі, а таксама з шаснаццатым аддзяленнем памежных войскаў НКУС.
Усе падпарадкаваныя гэтаму батальёну адзінкі абараняліся, але хутка былі знішчаны: 3-я памежная рота гэтага падраздзялення згубіла камандзіраў усіх сваіх стражніцаў, а 1-я і 2-я роты страцілі больш за палову жаўнераў.
На наступны дзень ацалелыя часткі «Глыбокага» сабраліся ў Мосары і працягнулі адступленне да мяжы з Латвіяй, аднак на падыходзе да Глыбокага, у выніку раптоўнага сутыкнення з падраздзяленнямі 5-й стралковай дывізіі палкоўніка Кузьмы Галіцкага 30 польскіх жаўнераў былі ўзяты ў палон, а астатняя частка палка апынулася разрозненай.
Загадам камандавання ад 23 лютага 1937 года была распачата першая фаза рэканструкцыі Корпуса аховы памежжа «.3», адным з вынікам якой стала рэарганізацыя палка «Глыбокае» шляхам уваходжання ў яго склад батальёна «Слабодка» і нядаўна ўтворанага батальёна «Беразвечча», а таксама рэфармаванне кіраўніцтва падраздзялення.
Пасля скасавання брыгады «Вільна», полк стаў падпарадкоўвацца непасрэдна камандаванню Корпуса аховы памежжа, а яго склад пашырыўся за кошт уключэння кавалерыйскага эскадрона «Друя» і станцыі паштовых галубоў «Паставы».
26 жніўня, па сканчэнні мабілізацыі, эскадроны былі ператранспартаваны да чыгуначнай станцыі Русец, на паўночны ўсход ад Велюня, дзе ўвайшлі ў склад кавалерыйскага згуртавання «Фелікс».
Кіраўніцтва паўбрыгады знаходзілася спачатку ў мястэчку Падсвілле, але 15 студзеня наступнага года было перанесена ў Глыбокае, у прадмесце Беразвечча, дзе размясцілася ў будынках былога базыльянскага кляштара.
Улетку 1929 г., у выніку дзеяння правіла, паводле якога адзінкі Корпуса аховы памежжа атрымлівалі назвы згодна з мясцовасцямі іх размяшчэння, трэцяя паўбрыгада была пераназвана ў полк «Глыбокае», які стаў падпарадкоўвацца камандаванню брыгады «Вільна», але склад палка пры гэтым застаўся нязменным.
Полк Ко́рпуса ахо́вы паме́жжа «Глыбо́кае» — пяхотнае падраздзяленне Корпуса аховы памежжа часоў міжваеннай Польскай Рэспублікі, якое размяшчалася ў Падсвіллі і Глыбокім у 1927—1939 гадах.
Пасля завяршэння ўсеагульнай мабілізацыі, полк аднавіў сваю дзейнасць пры дапамозе адноўленых батальёнаў «Лужкі» і «Падсвілле», але адзін з батальёнаў — «Слабодка» — так і не быў рэканструяваны.
Дэмакратызацыя савецкай дзяржавы і легалізацыя незалежных прафсаюзаў разам з абвастрэннем сацыяльна-эканамічнай сітуацыі ў СССР далі штуршок для развіцця незалежнага прафсаюзнага руху ў Беларусі.
Так, у 1989 годзе пры садзейнічанні сябра Беларускага народнага фронту «Адраджэньне» Віктара Івашкевіча быў створаны аргкамітэт па стварэнні Працоўнага саюза Беларусі, які аб’ядноўваў працоўных Мінска, Барысава і Салігорска.
Пазней на базе аргкамітэта быў створаны першы незалежны ад савецкай улады Незалежны прафсаюз гарнякоў Беларусі, у якім аб’ядналіся салігорскія гарнякі, рабочыя з кар’ераў Мікашэвічаў, Рубы, Крычава, Петрыкаўскага керамзіту і Мінскага метрабуду.
Беларускі рэспубліканскі савет прафсаюзаў, у сваю чаргу, у 1990 годзе правёў свой 17-ы з’езд, на якім прыняў рашэнне дыстанцыявацца ад дзяржавы і перайменавацца ў Федэрацыю прафсаюзаў Беларусі.
Паступова прафсаюзы ўсё больш укараняюцца ў сістэму дзяржаўнай улады, і ім надаюць паўнамоцтвы, уласцівыя для выканаўчай улады, такія як арганізацыя культурнага вольнага часу рабочых і сацыяльнае страхаванне.
У ХХ стагоддзі пачалі ўтварацца нацыянальныя прафсаюзныя цэнтры, напрыклад, такія як Вялікі нацыянальны саюз трэд-юніёнаў, які быў створаны ў 1834 годзе, але спыніў сваё існаванне ўжо ў 1835 годзе.
Таксама працягваўся працэс цэнтралізацыі прафсаюзаў: у 1948 годзе міжраённая канферэнцыя прафсаюзаў БССР стварыла Беларускі рэспубліканскі савет прафесійных саюзаў, які аб’ядноўваў у сабе ўсе галіновыя прафсаюзы БССР.
У 1901 годзе аформіўся прафсаюз друкароў у Гомелі, у 1904 годзе — прафсаюз гарбароў ў Віцебску, ў 1905 годзе — прафсаюз чыгуначнікаў, работнікаў пошт і тэлеграфаў, крэдытных і гандлёва-прамысловых устаноў практычна ва ўсіх гарадах Беларусі.
Прафесійны саюз — гэта добраахвотнае грамадскае аб’яднанне, якое аб’ядноўвае грамадзян, звязаных агульнымі інтарэсамі па роду дзейнасці, як у вытворчай, так і невытворчай сферах, для абароны працоўных, сацыяльна-эканамічных правоў і інтарэсаў.
Пасля таго, як Беларусь атрымала незалежнасць, у рэспубліцы ўтварылася два асноўныя прафсаюзныя цэнтры — Федэрацыя прафсаюзаў Беларусі і Беларускі кангрэс дэмакратычных прафсаюзаў.
У ліпені 2015 года падпісаў двухгадовы кантракт з шатладнскім «Данды Юнайтэд», аднак не здолеў замацавацца ў складзе і ў студзені 2016 года быў выстаўлены на трансфер, а ў маі таго ж года разарваў кантракт з клубам.
Урочышчы: Балачыха, Барыскава Лаза, Волкавая Гара, Гала, Голікаўшчына, Гара, Каўбаня, Каціўшчына, Лявадкі, Лысая Гара, Сытнэ, Трубайла, Туркіўшчына, Царыцынэ, Чайка.
12 ліпеня 2021 года сумеснай заявай дзесяці арганізацый, у тым ліку Праваабарончага цэнтра «Вясна», Беларускай асацыяцыі журналістаў, Беларускага Хельсінскага камітэта, Беларускага ПЕН-цэнтра, быў прызнаны палітычным зняволеным.
Першую цацку вывастрыў з дрэва майстар В. П. Звёздачкін, а распісаў яе прафесійны мастак С. В. Малюцін, які на той час па даручэнні ўладальніка крамы-майстэрні ілюстраваў дзіцячыя кніжкі.
Падрабязныя апісанні «вод гаючых» маюцца ў пуцявых нататках нямецкага вучонага Ульрыха фон Вердума, якія ён зрабіў у 1670—1672 гг., падарожнічаючы ў «зямлю рускую» праз Польшчу.
У сваім дзённіку даследчык пісаў: «у 1670 г. непадалёк ад вёскі Шкло невялікі пяшчаны пагорак пасля землятрусу з вялікім шумам праваліўся, а з ямы рынула столькі вады, што заліло побач ляжачае поля. Потым на месцы пагорка ўтварылася возера, якое мае каля 600 крокаў па акружнасці, там яшчэ і цяпер можна ўбачыць свежыя абрывы праваленай зямлі. Вада празрыстая і вельмі глыбокая, а на пах і смак аддае салетрою. Без сумневу, што сярністыя крыніцы, якія маюцца тут пад зямлёй і выклікалі гэты землятрус».
Першыя згадкі аб паселішчы адносяцца да 1456 г. У захаваным акце перадачы Яварыўскіх зямель каралём Казімірам галіцкаму баярыну Пятру Шаматульскаму ўказваліся межы: «ад ракі Шкло да крыніцы „Ванячка“ і вакол яго да Шклоўскага лесу».
Шкло — пасёлак гарадскога тыпу ў Львоўскай вобласці Украіны ў складзе Яварыўскага раёна, размешчаны на аднайменнай рацэ ў 12 км на ўсход ад райцэнтра і за 30 км на захад ад Львова.