polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
У лютым 1947 года савецкія спецслужбы пачалі арышты сябраў Саюза беларускіх патрыётаў, да чаго спрычынілася здрада: да пастаўскай групы СБП увайшоў афіцэр МДБ Алег Стахоўскі, выдаўшы сябе за сябра антысаветчыка, і падштурхоўваў да тэрарызму.
Пра гэта Лідзія Мельнік успамінала так: «Я ўжо наперад ведала: мяне пашлюць валіць лес. Настроеная была прыняць найгоршае. Але, на здзіўленне, мне выпала працаваць на швейнай фабрыцы, у цэху шырспажыву».
У 1944 г. пасля другога прыхода саветаў пайшла вучыцца ў дзявяты клас Глыбоцкай сярэдняй школы, пра што ўспамінала так: «У верасні 1944 у Глыбокім адчыніліся дзве сярэднія школы: адна беларуская і адна расейская. Я пайшла, зразумела, у беларускую дзесяцігодку. Але беларускай нашая школа была болей па назве. Большасць прадметаў выкладалася па-расейску».
Пад час вучобы тут зблізілася з сяброўкай яшчэ па Глыбоцкай прагімназіі Марыяй Бабіч, якая вучылася ў Глыбоцкай педагагічнай навучальні разам з Васілём Мядзельцам, Антонам Фурсам і іншымі патрыётамі, якія потым заклалі ў вучнёўскім асяродку падпольную моладзевую арганізацыю Саюз беларускіх патрыётаў.
Пра свае мінулае Лідзія Мельнік успамінае так: «Калі нават не дасць лёс скончыць сваю жыццёвую дарогу там, дзе я хацела б, дзе яна пачыналася - на роднай зямлі, маёй апошняй думкай я буду з Табой, дарагая мая Маці-Беларусь!».
Адразу пасля пажару ўладальнік паўднёва-ўсходняга пляца мінскі мешчанін Окунь звярнуўся з праектам у Мінскую гарадскую ўправу на аднаўленне мураванага двухпавярховага дома, які галоўным фасадам выходзіў на вуліцу Багадзельную.
Доля торфу ў энергабалансе Беларусі ў цяперашні час складае каля 2-3 %, а ў мясцовых відах паліва, якія ўключаюць у сябе ўласныя нафту і спадарожны газ, а таксама драўнянае паліва, — каля 15 %.
Торф выкарыстоўваецца таксама для вытворчасці арганічных і арганамінеральных угнаенняў , біястымулятараў, кармавых дражджэй, фільтраў, сарбентаў, фарбавальнікаў драўніны, тарфянога воску, лекавых сродкаў, прадуктаў бытавой хіміі і інш.
Паводле ацэнкі Інстытута прыродакарыстання НАН Беларусі, Больш за 17 % тэрыторыі тарфяных радовішчаў, на якія прыпадае каля 25 % запасаў торфу, размешчана ў межах заказнікаў і нацыянальных паркаў.
Змяншэнне здабычы торфу ў Беларусі было выклікана яго параўнальна невысокай эканамічнасцю, абмежаванасцю тарфяных рэсурсаў, неабходнасцю захаваць торф для сельскагаспадарчых мэт, пераводам цеплавых электрастанцый і кацельняў на газ і мазут.
адной краіны Азіі — Казахстан (3: Казахскі НДІ аховы і карантыну раслін у Карасайскім раёне Алмацінскай вобласці, Усходне-Казахстанскі НДІ сельскай гаспадаркі ў Глыбокаўскім раёне і Інавацыйны еўразійскі ўніверсітэт у Паўладары);
На 1996 год асноўнымі кірункамі даследаванняў былі: распрацоўка бясшкодных для наваколля спосабаў і прылад аховы раслін ад шкоднікаў, хвароб і пустазелля; укараненне камп’ютараў у фітасанітарную дыягностыку; спосабы ацэнкі адабраных раслін на ўстойлівасць да патагенаў і шкоднікаў.
23 красавіка 2002 года Нацыянальная акадэмія навук Беларусі зацвердзіла Загад 41-К «Аб уключэнні арганізацый і прадпрыемстваў у склад Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі», паводле якога УП «БелНДІАР» перайшоў у склад НАНБ.
Да 1972 года ў БелНДІАР стварылі 7 лабараторый: сельскагаспадарчай энтамалогіі, фітапаталогіі, вірусалогіі, фітагэльмінталогіі, імунітэту, прагнозаў і біялагічнага метаду аховы раслін.
«Інстыту́т ахо́вы раслі́н» — даследчае прадпрыемства Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі , заснаванае ў лютым 1971 года ў вёсцы Прылукі у якасці Беларускага навукова-даследчага інстытута аховы раслін.
Корпус Вартавых Ісламскай рэвалюцыі ( — - - - , Сэпахе пасдаране энгелабе эсламі, скар. КВІР, сустракаюцца абазначэння Рэвалюцыйная гвардыя і Пасдаран) — элітнае іранскае ваенна-палітычнае фарміраванне, створанае ў 1979 годзе з ваенізаваных атрадаў ісламскіх рэвалюцыйных камітэтаў, прыхільнікаў лідара іранскіх шыітаў вялікага аяталы Хамейні.
Дагавор ратыфікаваны 31 снежня 1945 і Прэзідыумам Вярхоўнага Савета СССР 13 студзеня 1946 г. Ён прадугледжваў стварэнне змешанай камісіі па дэмаркацыі граніцы з месцазнаходжаннем у Варшаве, якая пачала працу ў маі 1946 і закончыла дэмаркацыю граніцы ў красавіку 1947 г. 20 жніўня 1945 г. Вярхоўны Савет БССР прыняў пастанову аб перадачы Польшчы большасці зямель Беластоцкай вобласці.
У адпаведнасці з Дагаворам аб сяброўстве, узаемнай дапамозе і пасляваенным супрацоўніцтве ад 21 красавіка 1945 г. прадугледжвалася ўрэгуляванне пытання аб савецка-польскай граніцы ў духу сяброўства і згоды.
Дзяржаўная граніца паміж СССР і Польшчай была ўстаноўлена ў адпаведнасці з рашэннямі Крымскай канферэнцыі 1945 г. уздоўж «лініі Керзана» з адхіленнямі ад яе на карысць Польшчы ў некаторых раёнах на 5—8 км.
Пры гэтым дадаткова Польшчы саступаліся: тэрыторыя на ўсходзе ад «лініі Керзана» да рэк Заходні Буг і Салокія, на поўдзень ад з водступам на карысць Польшчы максімальна на 30 км ; частка тэрыторыі Белавежскай пушчы на ўчастку Няміраў—Ялаўка на ўсход ад «лініі Керзана», уключаючы Няміраў, Гайнаўку, Белавежу і Ялаўку, з водступам на карысць Польшчы максімальна на 17 км .
3 пункту гледжання міжнароднага права дагавор уяўляў сабой чарговы падзел тэрыторыі Беларусі, якая паводле рашэнняў Сан-Францыскай канферэнцыі 1945 г. была ўключана ў склад першапачатковых членаў ААН.
Паводле дагавора аб добрасуседстве і супрацоўніцтве паміж Рэспублікай Беларусь і Рэспублікай Польшча ад 23 чэрвеня 1992 г. бакі пацвердзілі існуючыя паміж імі граніцы, вызначаныя дагаворам ад 16 жніўня 1945 г.
Дагавор аб савецка-польскай дзяржаўнай граніцы паміж СССР і Польшчай, Савецка-польскі дагавор 1945 г. падпісаны 16 жніўня 1945 у Маскве намеснікам Старшыні СНК СССР В. М. Молатавым і Старшынёй Савета Міністраў Польскай Рэспублікі Э.
За нешырокім , але глыбокім ровам на выкідзе з яго зямлі былі пабудаваны драўляныя сцены зрубнай канструкцыі (прасочаны бярвёны 10 вянкоў пярэдняй і 5 вянкоў задняй сценкі), што ішлі ўздоўж вала.
У час раскопак знойдзены прылады працы (зубіла, прабойнікі, долаты, свярдзёлак, верацёны, прасліцы, абломак касы, акоўка рыдлёўкі, сашнік, сярпы), узбраенне і рыштунак конніка , прадметы ўжытку (ключы, замкі, нажы, дужкі ад вёдзер, спражкі, падкоўкі, цвікі і інш.), упрыгажэнні (фрагмент бронзавага абразка-складня, бронзавыя, сярэбраныя і шкляныя бранзалеты, фібула, кольца з заходзячымі канцамі, абломак нацельнага крыжа), касцяныя вырабы (дзяржанні, накладкі, утулкі, граблі, гузікі, наканечнікі, розныя загатоўкі і паўфабрыкаты), рэшткі скураных вырабаў , вырабы з дрэва , фрагменты ганчарнай керамікі і інш.
Архітэктурныя дамінанты плошчы — Кафедра Святых Станіслава і Уладзіслава і Ніжні замак (зруйнаваны расійскімі ўладамі ў 1801 годзе, адбудаваны ў 2009 годзе), помнікі архітэктуры — стагоддзяў.
У 1946 г. праз навучэнку школы Лідзію Несцяровіч далучылася да нелегальнай беларускай арганізацыі «За Беларусь», якая пазней улілася да Саюза беларускіх патрыётаў: студэнты вырашылі папулярызаваць беларускую мову і культуру, ідэю незалежнасці Беларусі.
Пазней Тамара Барсук успамінала: «Як я зразумела, якіх-небудзь радыкальных, рэвалюцыйных мэтаў у СБП не ставілі. Хацелі адстойваць сваё права на родную мову, на сваю гісторыю, культуру, на сапраўды суверэнную дзяржаву».
Скончыла завочнае аддзяленне Віцебскага педінстытугу, выкладала ў пачатковай школе ў вёсцы Шчумялі Шаркоўшчынскага раёна Віцебскай вобласці У 1953 г. пабралася шлюбам з Іванам Лагуном.
Каля 95 % жыхароў краіны — венесуэльцы, народ, які ўтварыўся ад змяшэння іспанскіх заваёўнікаў і перасяленцаў з мясцовым насельніцтвам — індзейцамі аравакскай, карыбскай і іншых моўных сем'яў, а таксама з неграмі-рабамі, прывезенымі з Афрыкі.
Як і паўсюль у Паўднёвай Амерыцы, у сённяшняй Венесуэле назіраецца затуханне дэмаграфічнага выбуху: натуральны прырост за кошт маладога складу насельніцтва яшчэ вялікі , аднак на адну жанчыну ў сярэднім прыходзіцца ўсяго 2,3 дзіцяці.
Незалежныя эксперты кажуць пра 2,3 млн эмігрантаў па стане на верасень 2018, паводле найгоршага сцэнару да пачатку 2019 за мяжой — пераважна ў суседніх Эквадоры і Калумбіі — акажацца 4 млн.
Пасля гэтага працягваў жыць у Мінску, але пасля смерці дачкі Леанціны ад халеры, яны з жонкай пераехалі да дачкі Аляксандры ў Махноўку, якая знаходзілася на рацэ бліз мяжы Кіеўскай, Падольскай і Валынскай губерняў.
Непасрэднай медыцынскай практыкай займаўся ў бальніцы Мінскага духоўнага праваслаўнага вучылішча, а з 1840 года стаў штатным урачом Мінскай праваслаўнай духоўнай семінарыі, а яшчэ праз пяць гадоў пачаў выкладаць семінарыстам курс медыцыны.
Заходняя частка краіны ляжыць у маладым складкаватым поясе — гэта паўночна-ўсходняя ўскраіна Андаў, дзе Усходняя Кардыльера дзеліцца на два ланцугі: Сьера-дэ-Перыха і Кардыльера-дэ-Мерыда з найвышэйшым пунктам краіны — гарой Балівар.
Ланцужок пясчанікавых гор-тэпуі Сера-Пакарайма ідзе ўздоўж паўднёвай мяжы краіны ад масіва Рарайма на стыку Венесуэлы, Гаяны і Бразіліі на захад да гары Дуіда каля р. Касік’ярэ.
Рака Касік’ярэ сістэмы Арынока атрымала вядомасць дзякуючы з’яве біфуркацыі: Касік’ярэ злучае вярхоўі Арынока з вярхоўямі Рыу-Негру, і яе воды падзяляюцца паміж дзвюма рачнымі сістэмамі.
Яшчэ адзін з прытокаў сістэмы Арынока, рака Чурун, робіць галавакружны скачок з Аўян-Тэпуі, такім чынам утвараючы найвышэйшы ў свеце вадаспад — Анхель, вышынёй 979 метраў.
Аналітык Серкан Тота, заснавальнік і дырэктар , выказаў агульныя сумневам словах: «Няўжо нехта лічыць, што гібрыд партатыўнай і стацыянарнай кансолі ў 2016 годзе — гэта інавацыя? Найбольш мяне турбуе пытанне мэтавай аўдыторыі прылады. Хто купіць яго, акрамя асабліва адданых прыхільнікаў ? У няма нейкай асаблівасці, , і мне здаецца, што будзе складана перавабіць на свой бок казуальных геймераў, якія аддаюць перавагу мабільным гульняў. У Японіі, напрыклад, сегмент мабільных гульняў ўжо ў два ці тры разы больш, чым кансольных».
Згодом стало відомо, што док-станцыя будзе служыць толькі для падзарадкі, хоць да гэтага гучалі заявы пра падваенне магутнасці графічнага працэсара (у фінальнай версіі магутнасць у аўтаномным рэжыме памяншаецца для эканоміі энергіі сродкамі самой кансолі).
Два бесправадныя кантролеры , пад назвай -, могуць аддзяляцца ад кансолі, каб з дапамогай спецыяльных аксесуараў, што аб’ядноўваюць абодва кантролеры, выкарыстоўвацца як традыцыйны геймпад, або выкарыстоўвацца паасобку і працаваць падобна да або .
Продажы былі моцна звязаны з вядомымі гульнямі: : , 8 і , якія сталі самымі папулярнымі для гэтай сістэмы, з больш чым 8, 9 і 10 млн прададзеных экзэмпляраў адпаведна, да сакавіка 2018 года.
Прыналежнасць кансолі да якога-небудзь з пакаленняў гульнявых сістэм застаецца спрэчнай тэмай: некаторыя выданні адносяць яе да восьмага, іншыя ж абвяшчаюць пачаткам дзявятага, таксама яе называюць пераходнай паміж восьмым і дзявятым пакаленнямі, або ўвогуле выносяць за пакаленні.
Саюз беларускіх патрыётаў уключыў гурток «За Беларусь» з пастаўскай педвучальні, пасля чаго зацвердзіў Статут і сацыял-дэмакратычную праграму, якая прадугледжвала незалежнасць Беларусі, бела-чырвона-белы сцяг і герб «Пагоня».
Прычыну хуткага паражэння Бялевіч бачыць ва ўласнай неасцярожнасці тагачасных маладых патрыётаў і правакатарстве аднаго з удзельнікаў СБП Алега Стахоўскага, які аказаўся супрацоўнікам энкавэдыстаў.
У гэты перыяд былі адкрыты першыя кафедры: паляводства і раслінаводства, сельскай адміністрацыі, сельскай інжынерыі, пры ёй таксама адкрылі станцыю па выпрабаванню сельскагаспадарчай тэхнікі, быў пабудаваны хімічны корпус і павільён механізацыі, разбудоўваўся інтэрнат, быў закладзены вадаправод.
У жніўні 1942 г. навучальная ўстанова ў Дублянах працягнула сваю працу як дзяржаўныя прафесійныя сельскагаспадарчыя курсы ў Львове у падпарадкаванні аддзела навукі і навучання Генерал-губернатарства.
У інстытуце паступова ствараліся новыя факультэты: агранамічны, механізацыі сельскай гаспадаркі, землеўпарадкавальны, эканамічны, сельскай архітэктуры і будаўніцтва, часова працавалі факультэты плодагародніны, лесамеліярацыі, электрыфікацыі сельскай гаспадаркі.
Пасля заканчэння Другой сусветнай вайны на базе факультэта па рашэнні Савета Міністраў СССР і загадам міністра вышэйшай адукацыі СССР ад 30 верасня 1946 г. быў створаны Львоўскі сельскагаспадарчы інстытут.
7 жніўня 1920 года атрымаў мандат упаўнаважанага па справах арганізацыі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта ў Менску, курыраваў стварэнне медыцынскага факультэта, які быў адкрыты ў ліпені 1921 года.
Гэтая кніга сфакусавана на ўздзеянні грэчаскага арнаменту на кельцкае дэкаратыўна-прыкладное мастацтва, і стала адной з першых англамоўных прац, якая выкарыстала тэрміналогію, устаноўленую выкарыстоўваць тэрміналогію, устаноўленых ў яго працы «».
Вадзім Віталевіч Мілашэўскі нарадзіўся 26 чэрвеня 2003 года, вырас у поўнай сям’і, якая не знаходзілася ў сацыяльна небяспечным становішчы і пражывала ў прыватным доме на вуліцы Гагарына пасля пераезду з аграгарадка Дзераўная.
Паводле намесніка дырэктара па навучальнай працы Людмілы Старовойтавай, Вадзім Мілашэўскі быў ціхім і спакойным, «у школе ніякіх праблем з яго паводзінамі не было. Добра вучыўся, урокі не прапускаў. Нідзе і ніколі ні ў чым не быў западозраны».
Размовы пра тое, каб аб’яднацца і стварыць свой настаўніцкі звяз, даўно вяліся ў асяроддзі беларускіх настаўнікаў пачатку стагоддзя: так, у 1905 годзе ў Мінску ўжо адбыўся настаўніцкі з’езд.
На сходзе прысутнічалі 17 настаўнікаў шэрагу беларускіх губерняў: Сямён Самахвал, Алесь Райскі, Аляксандр Сянкевіч, Нікіфар Янкоўскі, Вікенцій Віяленцій, Фёдар Калечыц , Іосіф Міцкевіч , Канстанцін Міцкевіч, Адам Вайцяхоўскі , Іван Лапцэвіч, Аляксей Аляшкевіч, Уладзімір Міцкевіч , Антон Камароўскі , Адам Мілюк , Міхась Пальчэўскі , Іван Фёдараў , Алесь Філіповіч .
З’езд настаўнікаў Мінскай губерніі — другі з’езд беларускіх настаўнікаў, які адбыўся 9 ліпеня 1906 года ва ўрочышчы Прыстанька каля вёскі Мікалаеўшчына Стаўбцоўскага павета.
На сходзе былі выказаны думкі пра неабходнасць навучання дзяцей на беларускай мове, увядзенне бясплатнага навучання ў пачатковых школах, бяспраўнае становішча народнага настаўніка ва ўмовах царскага рэжыму, далучэнне да агульнарасійскага рэвалюцыйнага руху «Усерасійскі звяз настаўнікаў».
Як лічыць сябра Саюза журналістаў Беларусі Мікалай Панкратаў, галоўныя героі верша «… помнікі і абеліскі ў горадзе і на тэрыторыі нашага раёна. З канкрэтнымі імёнамі і ў імя іх памяці»
Зборнік вершаў «Божья заповедь», які благаславіў епіскап Магілеўскі і Мсціслаўскі Сафроній, дапамагае дзецям адшукаць ў сваім сэрцы вугалок для Бога, будзе абярэгам на іх жыццевай дарозе.
«Да 21 года жыла нармальным чалавечым жыццём, — піша ў аўтабіяграфіі паэтэса, — і раптам усё абвалілася: надзеі, мары. Цяжкая хвароба прыкавала мяне да ложка. І я вярнулася ў вёску. Але не гэта было страшным, а тое, што я не магла працаваць і з кожным годам усё больш слабела… Вось тут я ацаніла прымаўку: „Сябры пазнаюцца ў бядзе“. Мае сяброўкі забыліся пра мяне. Я разумела, што ў здаровых людзей іншае жыцце, іншыя інтарэсы, і як магла супакойвала сябе».
Яе вершы друкаваліся таксама ў часопісах «Нёман», «Рабочая смена», штотыднёвіку «Літаратура і мастацтва», «Первая встреча», «Надежда», «Камена» , у зборніках «Дзень паэзіі», у калектыўных выданнях Саюза пісьменнікаў Беларусі і інш.
4 сакавіка 1960 года ў склад сельсавета Прудзінкаўскага сельсавета перададзены 7 населеных пунктаў (Дзегцярова , Забелы , Забелы , Кавалеўшчына, Няверава і чыгуначныя будкі 669 км і 670 км), з Галубаўскага сельсавета — 7 населеных пунктаў (Барсукі, Застарыны, Зяленаўшчына, Князёва, Кулінчына, Ліцвінава і Цярэшкі).
8 красавіка 2004 года ў склад сельсавета з Шайтараўскага сельсавета перададзены 7 населеных пунктаў у межах былога калгаса «Кастрычнік» (вёскі Булаўкі, Вадва, Дадэкі, Казуліна, Прудзінкі, Стайкі і Філіпова).
Выкладач вакала з Растова-на-Доне Ядвіга Псэпкоўская заявіла, што яшчэ ў снежні адправіла на адрас расійскага адборачнага журы конкурсу «Еўрабачанне-2009» песню «Повзрослевшая любовь» ва ўласным выкананні.
Так як песня пісалася спецыяльна для ўкраінскага адбору на «Еўрабачанне-2009», то спачатку тэкст быў на ўкраінскай мове , але для расійскага адбору Канстанцін Меладзэ зрабіў пераклад 2 куплетаў, але прыпеў застаўся арыгінальным.
11 студзеня 1966 года да сельсавета далучана частка скасаванага Пажыжмаўскага сельсавета (7 населеных пунктаў: Балотнікі, Вяканцы, Гартынкова, Жусіны, Лапацішкі, Нявошы, Рачкуны).
11 лютага 1972 года ў склад сельсавета з Жырмунскага сельсавета перададзена вёска Сакалы, з Воранаўскага пассавета — населеныя пункты Бальсі і Цёмны Дол, у адміністрацыйнае падпарадкаванне Воранаўскага пассавета перададзены населены пункт Гартынкова.
19 красавіка 1973 года ў склад Бастунскага сельсавета перададзены населеныя пункты Балотнікі, Бальсі, Бастуны, Вяканцы, Занюны, Лапацішкі, Рачкуны, Сакалы і Цёмны Дол, у склад сельсавета з Паляцкішскага сельсавета перададзены населеныя пункты Абалішкі, Вялікія Даўгялы, Гольманцішкі, Гута, Даўгердзішкі, Ёні, Малыя Даўгялы, Подзітва, Працішкі, Татарка і Трумпішкі.
18 кастрычніка 2013 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Паляцкішскага сельсавета (12 населеных пунктаў: аграгарадок Паляцкішкі, вёскі Вайдагі, Даўгялы, Драбішуны, Дуцішкі, Мухлядзішкі, Порайсць, Таўзгіняны, Ясянцы, хутары Гута, Чэглікі, Юндзілішкі).
Па апавяданні Арыяна, параненага ў плячо Пора ўгаварылі злезці са слана, паслаўшы на ўгаворы старадаўняга сябра: "Аляксандр першы звярнуўся да яго, прапанаваўшы сказаць, чаго ён для сябе хоча. Пор адказаў: «Каб ты абыходзіўся са мною, Аляксандр, па-царску». Аляксандру спадабаўся гэты адказ: "Я гэта зраблю, Пор, дзеля мяне самога.
А ты папрасі дзеля сябе таго, што табе міла «. Пор адказаў, што ў ягонай просьбе заключана ўсё. Аляксандру гэтыя словы спадабаліся яшчэ больш; ён ўручыў Пору ўладу над яго індами і дадаў да яго ранейшых валадарстваў яшчэ іншыя, якія былі больш спрадвечных».
Гэты Геракл Мегасфена і Арыяна быў ідэнтыфікаваны некаторымі навукоўцамі як Крышна, і іншымі як яго старэйшы брат Баларама, якія абодва былі продкамі і бажаствамі-заступнікамі шарусенаў.
Ішвары Прасад і іншыя ягоныя паслядоўнікі знайшлі дадатковую падтрымку гэтай высновы ў тым, што частка шурасенаў павінна была міграваць на захад, у Пенджаб і сучасны Афганістан з Матхуры і Дваракі, пасля таго, як Крышна хадзіў на нябёсы і заснаваў там новыя царства.
У адрозненне ад Таксіла, змагаўся супраць Аляксандра Македонскага ў бітве на Гідаспе , мяркуюць, бітва праходзіла на месцы сучаснага Монга , які цяпер з’яўляецца часткай сучаснай краіны Пакістана.
Індыйскія крыніцы не згадваюць яго, хоць сучасныя навукоўцы выказалі здагадку, што ён, магчыма, быў кіраўніком Пуру, племені, якое, як вядома, засяляла паўночна-заходнюю Індыю з Ведыйнага перыяду.
Пэўны заняпад карынфскай тэхнікі прыпадае на стагоддзе да нашай эры, ён адбыўся ў сувязі са стратай канкурэнцыі з ганчарамі Атыкі, дзе арыенталізавальны стыль ўжо быў выцеснены чорнафігурным вазапісам.
Дывановы протакарынфскі стыль распаўсюджваецца і на мініяцюрную кераміку, цяпер яна таксама пакрываецца суцэльным мудрагелістым узорам з выявай жывёл, а напаўненне пустых месцаў адбываецца за кошт прыўнясення кветкавых матываў.
Менавіта ў Карынфе зарадзіўся стыль мастацтва, у тым ліку і вазапісу, які пазней даследчыкі назавуць карынфскім, або арыенталізавальным, пад уплывам імпартаваных з Усходу тканін з маляўнічымі мудрагелістымі ўзорамі.
На пачатковым этапе гэтыя стылі нават суіснавалі адзін з адным: сярод чыста геаметрычных элементаў — ліній і зігзагаў — з’яўляліся прымітыўныя фігуры міфалагічных жывёл, а таксама кветкавыя матывы.
Дыета суб’ектаў, блізкіх да сваёй «ідаальнай» вагі, была скарэктавана такім чынам, каб падтрымліваць баланс каларыйнасці, тым часам дыеты сб’ектаў з нестачай і лішкам вагі карэктаваліся так, каб наблізіць іх да «ідэальнай» вагі.
Апроч таго, клінічны персанал Лабараторыі фізіялагічнай гігіены рэгулярна праводзіў серыю антрапаметрычных, фізіялагічных і псіхалагічных тэстаў, каб характарызаваць фізічнае і псіхалагічнае здароўе кожнага ўдзельніка ў нармальных умовах.
Калі суб’ект адхіліўся б ад сваёй крывой на нейкім тыдні, яго каларыйнасць на наступным тыдні была б скарэктавана, зменай колькасці хлеба і бульбы, каб вярнуць яго да крывой; аднак карэктыроўкі звычайна былі нязначнымі.
36 добраахвотнікаў у эксперыменце: Уільям Андэрсан, Гаральд Блікенстаф, Вендэл Бероўз, Эдвард Коўлз, Джордж Эбелінг, Карлайл Фрэдэрык, Джаспер Гарнер, Лестэр Глік, Джеймс Грэм, Эрл Хэкман, Роска Хінкль, Макс Кампельман , Сэм Лег, Філіп Лільенгрэн, Говард Латс, Роберт Мак-Калаг, Уільям Мак-Рэйнальдс, Дэн Мілер, Л. Уэслі Мілер, Рычард Мандзі, Даніэль Пікак, Джэймс Плаўгер, Вудра Рэйнватар, Дональд Сандэрс, Седрык Шолберг, Чарлз Сміт, Уільям Стэнтан, Рэйманд Самерс, Маршал Сатан, Кенэт Татл, Роберт Вілвак, Уільям Уолес, Франклін Уоткінс, У. Эрл Вейгандт, Роберт Уілаўбі і Джэральд Уілснэк.
Яго даследаванні былі засяроджаны на праблемах фізіялогіі сардэчна-сасудзістай сістэмы, рэгуляцыі тэмпературы, абмену рэчываў і харчавання, старэння і сардэчна-сасудзістай эпідэміялогіі.
Важным чыннікам паспяховасці эксперыменту была дастатковая колькасці здаровых добраахвотнікаў, гатовых да гадавога ўтаргненню ў асабістае жыццё, пазбаўлення харчавання, фізічных і псіхалагічных праблем, неабходных для завяршэння даследавання.
Ад пачатку эксперымент планаваўся ў супрацоўніцтве з і Сістэмай службы прызыву ЗША, каб прыцягнуць добраахвотнікаў, адабраных з ліку адмаўленцаў дзеля сумлення, ужо далучаных да праграмы Цывільнай грамадскай службы у ваенны час.
Мэты даследавання былі дваякія: па-першае, зрабіць вычарпальную справаздачу на тэму чалавечага голаду на грунце лабараторнага мадэлявання цяжкага масавага голаду і, па-другое, ужыць атрыманыя навуковыя вынікі, каб дапамагчы саюзнікам у аказанні першай дапамогі ахвярам голаду ў Еўропе і Азіі ў канцы Другой сусветнай вайны.
На пачатку 1944 года было прызнана, што мільёны людзей у сур’ёзнай небяспецы масавага голаду, і неабходна інфармацыя пра наступствы напаўгаладання і ўплыў розных рэабілітацыйных стратэгій, каб аказанне пасляваеннай дапамогі было эфектыўным.
Даследаванне было раздзелена на тры фазы: 12-тыднёвая кантрольная фаза, калі рабіліся фізіялагічныя і псіхалагічныя назіранні для выяўлення зыходнага ўзроўню кожнага суб’екта; 24-тыднёвая фаза галадання, калі спажыванне калорый у кожнага суб’екта было рэзка зніжана, у выніку кожны губляў у сярэднім 25 % вагі цела; і, урэшце, фаза аднаўлення, калі добраахвотнікі харчаваліся па розных рэабілітацыйных дыетах.
Мінесотскі галадальны эксперымент , таксама вядомы як Мінесотскі напаўгаладальны эксперымент , Мінесотскі галадальна-аднаўляльны эксперымент , Галадальнае даследаванне — клінічнае даследаванне, праведзенае Універсітэтам Мінесоты з 19 лістапада 1944 да 20 снежня 1945 года, для выяўлення фізіялагічных і псіхалагічных наступстваў цяжкіх і працяглых абмежаванняў харчавання і эфектыўнасці дыетычных рэабілітацыйных стратэгій.
Канечная справаздача выйшла дужа познага, каб сур’ёзна ўплываць на пасляваенныя намаганні па аднаўленні ахвяр голаду, але папярэднія брашуры з ключовымі вынікамі эксперымента былі выдадзены і шырока ўжываліся супрацоўнікамі па аказанні дапамогі ў Еўропе і Азіі на працягу некалькіх месяцаў пасля спынення ваенных дзеянняў.
Олаф Мікельсен адказваў за хімічныя аналізы, праведзеныя ў Лабараторыі фізіялагічный гігіены падчас эксперымента, і за штодзённы рэжым харчавання суб’ектаў, у тым ліку нагляд за кухняй і яе персаналам.
Для кожнага суб’екта крывая вагі і часа была ўзята квадратычнай ў часе з мінімумам, размешчаным праз 24 тыдні, і ў гэты момант вага павінна быць роўнай канечнай мэтавай вазе цела (мінімум там, дзе крывая мае нулявы нахіл; гэта адпавядае адзначанаму вышэй «плато»).
метадысты, прэсвітарыяне, баптысты і па адным іўдзеі, епіскапале, евангелісце-рефарматары, вучні Хрыста, кангрэгацыяналісце і місіянеры евангелічнага завету, а таксама два дабраахвотнікі, якія не паведамілі свае веравызнанні.
Праз розныя зыходныя метабалічныя характарыстыкі, рацыён кожнага ўдзельніка цягам напаўгаладальнага эксперыменту карэктаваўся, каб забяспечыць каля 25 % агульнага змяншэння вагі за 24 тыдні.
За гады свайго існавання гістфак пераўтварыўся ў рэгіянальны цэнтр падрыхтоўкі кфаліфікаваных кадраў па спецыяльнасцях «Гісторыя», «Гісторыя. Сацыяльна-палітычныя дысцыпліны», «Гісторыя. Сусветная і айчынная культура», «Гісторыя. Рэлігіязнаўства», «Гісторыя. Замежная мова », «Гісторыя », якія працуюць ва ўстановах адукацыі, культуры, архівах і іншых установах, органах дзяржаўнага кіравання пераважна Брэсцкай вобласці.