polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
М. Бабенкі былі распрацаваныя эфектыўныя спосабы атрымання каменнавугальных пекаў, вугляродных валокнаў і цэлага шэрагу кампазіцыйных матарыялаў, якія знайшлі сваё выкарыстанне у абарончай прамысловасці, у прыватнасці, касмічнай і авіяцыйнай, і былі асветлены ў доктарскай дысертацыі .
У 1962—1968 гадах працаваў старшым навуковым супрацоўнікам, кіраўніком групы, начальнікам лабараторыі, начальнікам аддзела тэхналагічных лабараторый Дзяржаўнага навукова-даследчыцкага інстытута электроднай прамысловасці .
Паводле Найвышэйшага Указа, дадзенага Урадаўнічаму Сенату 11 ліпеня 1851 года Забайкалле, што складалася з дзвюх акруг — Верхнеудзінскай і Нерчынскай, было вылучана з Іркуцкай губерні і ператворана ў самастойную вобласць, прытым Чыта стала абласным горад, а Троіцкасаўск, Кяхта і Усць-Кяхта склалі асаблівае кіраўніцтва горада.
Памежныя казакі, Забайкальскі гарадавы казачы полк, станічныя казакі, тунгускі і бурацкія палкі, а таксама і насельніцтва, што жыло асела ў памежнай палосе, склалі Забайкальскае казачае войска, абавязанае выстаўляць 6 конных шасцісоценных палкоў.
У 1863 годзе Кяхцінскае кіраўніцтва горада ўвайшло ў склад Забайкальскай вобласці, а ў 1872 годзе вобласць падзялялася ўжо на 7 акруг, з якіх тры — з адным казачым насельніцтвам; асаблівае адміністрацыйнае і паліцэйскае кіраванне для казачага насельніцтва было скасавана.
Калі яго бацька стварыў апазіцыйную шматгадоваму кіраўніку краіны Мабуту партыю «Саюз за дэмакратыю і сацыяльны прагрэс» у пачатку 1980-х гадоў, Фелікс далучыўся да бацькі-дысідэнту.
У маі 2013 года адмовіўся ад пасады дакладчыка ў Незалежнай нацыянальнай выбарчай камісіі , сказаўшы: «Я не хачу ставіць сваю палітычную кар’еру ў дужкі» (артыкул 17 ННВК выключае членства для тых, хто з’яўляецца членам палітычнай арганізацыі).
Антон Фурс прыгадваў: «Алесь падшукаў сабе супольніка, маладога, такога ж зуха-хлопца, як сам. Будучы на працы за зонай, яны падлавілі-такі момант, перапаўзлі забараняльную паласу… Але праз колькі дзён абодваіх прывезлі на вахту, збітых да паўсмерці. Далёка яны не адышлі, папаліся. Дзіва што: ва ўсе бакі непраходная тайга, лагеры, вайсковыя заставы. Ды і мясцовае насельніцтва было зацікаўленае высачыць і злавіць збеглых зэкаў — за кожную галаву тады плацілі мукой, цукрам і іншымі дэфіцытнымі прадуктамі».
У 1686 годзе праз сіманію Усяленскі патрыярх Дыянісій выдаў Сінадальны ліст, у якім даваў права высвячаць Кіеўскага мітрапаліта Маскоўскаму патрыярху ў парадку аскезы, абранай саборам духавенства і вернікамі яго дыяцэзіі.
У абавязковым парадку мітрапаліт Кіеўскі павінен згадваць Усяленскага патрыярх Канстанцінопальскага як свайго Першаіерарха на любой службе, абвяшчаючы і пацвярджаючы сваю кананічную залежнасць ад мацярынскай Царквы, але ні адна з гэтых умоў не была выканана.
Свяшчэнны сінод Усяленскага Патрыярхату ў працэсе надання аўтакефаліі Украінскай Царкве на пасяджэнні 11 кастрычніка 2018 годзе адмяніў Сінадальны ліст 1686 года праз сіманію і грубыя парушэнні.
У 988 годзе падчас хрысціянізацыі Русі кіеўскім князем Уладзімірам Святаславічам утворана першая хрысціянская царква на тэрыторыі Украіны з цэнтрам у горадзе Кіеве, пад назвай Кіеўская мітраполія Усяленскага патрыярхату Канстанцінопаля.
Пасля Берасцейскай уніі ў 1596 годзе адбылося раздзяленне праваслаўнай паствы на тэрыторыі Украіны, якая падзялілася на ўласна праваслаўных і грэка-католікаў пад кіраўніцтвам Рымскага прастола.
Прадстаяцель Праваслаўнай царквы Украіны Епіфаній у снежні 2020 года заявіў, што змяненне царкоўнага календара ва Украіне будзе магчыма пасля таго, калі да такога рашэння падрыхтуецца як царква, так і вернікі пасля правядзення асветніцкай працы.
У снежні 2021 года Епіфаній выказаў надзею, што на працягу наступных дзесяці гадоў большасць украінцаў зможа перайсці на святкаванне Каляд 25 снежня, і падкрэсліў, што асабіста падтрымлівае пераход святкавання Нараджэння Хрыстова па новаюліянскім календары, па якім святкуе дзевяць з пятнаццаці аўтакефальных цэркваў, і ён павінен адбывацца паступова.
Рыгор Баравік выхваў таленавітых вучняў, многія з якіх сталі народнымі і заслужанымі артыстамі, заслужанымі дзеячамі культуры Рэспублікі Беларусь, галоўнымі рэжысёрамі і мастацкімі кіраўнікамі драматычных тэатраў нашай краіны.
Сярод іх вылучаюцца спектаклі «Чатыры кроплі» , «Міколка-паравоз» паводле Міхася Лынькова, «Чайка» Антона Чэхава, «Пінская шляхта» Вінцэнта Дуніна-Марцінкевіча , «Дагарэла свечачка» Алеся Петрашкевіча , «Гэтыя незразумелыя старыя людзі» паводле Святланы Алексіевіч, «Рамонт» , «Тры сястры» Антона Чэхава, «На ўсіх адна бяда» Пятруся Макаля , «Сабачае сэрдца» Міхаіла Булгакава, «Эшалон» Міхаіла Рошчына , «Апошні шанц» Васіля Быкава .
Далейшаму творчаму развіццю Рыгора Баравіка паспрыяла паспяховае праходжанне стажыроўкі ў Маскве ў народнага артыста СССР, мастацкага кіраўніка МХАТ СССР, стваральніка тэатра «Современник» Алега Яфрэмава , а таксама вучоба ў аспірантуры пры Інстытуце мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклора Акадэміі навук БССР , падрыхтоўка і абарона кандыдацкай дысертаціі.
Працаваў галоўным рэжысёрам Беларускага рэспубліканскага тэатра юнага гледача, у 1985 годзе стаў стваральнікам і мастацкім кіраўніком Маладзёжнага тэатра БССР, шмат зрабіў для станаўлення і фарміравання гэтага творчага калектыву.
Займалася даследаваннем механізмаў стварэння сілікатных матэрыялаў, распрацоўкай новых відаў шкла і сіталаў са спецыяльнымі ўласцівасцямі, у тым ліку з выкарыстаннем недыфіцытных матэрыялаў і шлакаў.
Не жадаючы працягваць гэты род службы, У. Прусак пераехаў у Санкт-Пецярбург і паступіў у санкт-пецярбургскую гарадскую ўправу гарадскім архітэктарам па асведчанні гандлёвых фабрычных і заводскіх устаноў, а потым — памочнікам справавода будаўнічага аддзялення і справаводам інвентарнага стала.
З выкананых ім пабудоў варта адзначыць цэлы шэраг запасных станцыйных і пад’язных рэйкавых чыгуначных шляхоў з землянымі і іншымі працамі, пабудову чыгуначных мостаў і мноства абывацельскіх дамоў, галоўным чынам, у Пецярбургу.
Бабру́йскае дзяржа́ўнае вучы́лішча алімпі́йскага рэзе́рву — сярэдняя спецыяльная навучальная ўстанова ў Бабруйску, створаная ў 1989 годзе на аснове спартыўнай школы-інтэрната для падрыхтоўкі спартыўных трэнераў.
З 1958 па 1962 гады Кэлхун праводзіў серыю эксперыментаў з шэрымі пацукамі ўжо ў штучным асяроддзі — выбудаваным у лабараторыі палігоне плошчай 12 м², вышынёй да 1,5 метра, падзеленым на 4 сазлучаных адзін з адным адсека, прычым два канчатковых адсека — першы і чацвёрты — не мелі кантактаў паміж сабой.
Каля 60 пацукоў, якія скучваліся ў цэнтральных адсеках, дэманстравалі разнастайныя формы дэвіянтных паводзін: павялічаную агрэсіўнасць, беспадстаўныя напады адзін на аднаго, знікненне цікавасці да спарвання, спробы спарвацца з усімі самкамі або нават з усімі пацукамі запар, незалежна ад полу.
На апошняй стадыі Кэлхун апісвае з’яўленне групы «мышэй-прыгажуноў» (мышы не ўступалі ў барацьбу за самак і тэрыторыю, не праяўлялі актыўнасці да размнажэння і толькі сілкаваліся, спалі і чысцілі поўсць…), адзначаючы такія паводзіны як анамальныя, аднак не ясны ўзрост гэтых мышэй.
У 1947—1949 гадах Кэлхун у рамках праекта па даследаванню экалогіі грызуноў, які праводзіўся ўніверсітэтам Джона Хопкінса, назіраў за шэрымі пацукамі ў іх натуральным асяроддзі — у агароджаным загоне пад адкрытым небам плошчай 10 тысяч квадратных футаў .
Хоць колькасць пацукоў у загоне такіх памераў пры бескантрольным размнажэнні тэарэтычна магла дасягнуць 5 тысяч, Кэлхун адзначыў, што памер папуляцыі за ўвесь час эксперыменту не перавышаў 200 асобін і стабілізаваўся на значэнні ў 150 асобін.
Па выніках даследавання Кэлхун зрабіў выснову, што пры перавышэнні пэўнай шчыльнасці насельніцтва і запаўненні ўсіх сацыяльных роляў у папуляцыі ўзнікае праслойка маладых «ізгояў», якая расце.
Вострая канкурэнцыя паміж імі і старэйшымі асобінамі прыводзіць да распаду сацыяльных сувязяў і катастрофы грамадства ў цэлым, і пераходу ў такі стан, калі пры нізкай смяротнасці нормай становіцца прымітыўныя «аўтыстычныя» паводзіны, якія вядуць да вымірання папуляцыі.
Кэлхун ставіў асноўнай задачай даследаванне паводзін мышэй ва ўмовах перанаселенасці: у мышэй быў неабмежаваны доступ да ежы і вады, але тэрыторыя, якая з’яўляецца не менш важным фактарам для нармальнага існавання, была зрэзаная да мінімуму.
Калі тэрыторыя не абмежаваная, рост папуляцыі ў ідэальных умовах можа працягвацца практычна бясконца без сацыяльных і генетычных наступстваў (прыкладам таму можа быць дэмаграфічны выбух папуляцыі трусаў у Аўстраліі).
Праекты прадпрыемстваў і комплексаў у гарадах Мінску (завод эндакрынных прэпаратаў, рэканструкцыя фабрыкі «Камунарка»), Волагдзе, Магнітагорску, Екабпілсе ў Латвіі , Андыжане ва Узбекістане ; конкурсныя і тыпавыя праекты харчовых прадпрыемстваў.
Археалагічныя помнікі, знойдзеныя падчас раскопак 1930 г., сведчаць аб тым, што тэрыторыя мястэчка і яго ўскраін была заселеная яшчэ ў пачатку жалезнага веку плямёнамі так званай Высоцкай культуры.
З 2017 года ў канфлікт Гандзюк з прарасійскімі сіламі рэгіёна былі ўцягнутыя праваахоўнікі, якія адкрыта падтрымлівалі, ахоўвалі і аказвалі арганізацыйную дапамогу сепаратысцкім рухам Херсоншчыны.
Кацярына Віктараўна Гандзюк — палітычная і грамадская дзяячка, дэпутат Херсонскага абласнога савета склікання і Херсонскага гарадскога савета склікання, в. а. кіраўніка справамі выканаўчага камітэта Херсонскага гарадскога савета, саветнік Херсонскага гарадскога галавы, Нацыянальны валанцёр ААН, аспірантка Нацыянальнай акадэміі дзяржаўнага кіравання пры Прэзідэнце Украіны, грамадская актывістка ў сферы доступу да публічнай інфармацыі, каардынатар Цэнтра палітычных студый і аналітыкі ў Херсонскай вобласці.
Сайт стаў пляцоўкай, якая асвятляе праблемы мясцовай палітыкі, а пазней стаў адзіным у рэгіёне СМІ, сфакусаваным на маніторынгу дзяржаўных закупак і выдаткоўванні публічных фінансаў.
2 снежня 2017 года актывісты ў Херсоне сарвалі лекцыю дэпутата Мікалаеўскага абласнога савета Максіма Невінчанага, які таксама з’яўляецца старшынёй Мікалаеўскага тэрытарыяльнага Савета грамадскай арганізацыі «Украінскі выбар».
Працуючы памочнікам па пытаннях прававой абароны Упраўлення Вярхоўнага камісара ААН па справах бежанцаў у Херсонскай вобласці, арганізавала валанцёрскі рух па зборы грошай для куплі абутку дзецям перасяленцаў.
Улічваючы актыўную жыццёвую пазіцыю, на працягу доўгага часу Кацярына Гандзюк знаходзілася ў сістэмным канфлікце з прарасійскімі сіламі рэгіёна, сярод якіх арганізацыя «Украінскі выбар» Віктара Медведчука, КПУ, КОБ, Рух Экстэрытарыяльных Суполак.
З 2012 года, працуючы ў праекце «Маладыя футбольныя валанцёры: Спорт і валанцёрства для мэт развіцця тысячагоддзя» ПРААН, займалася развіццём спорту ў сельскіх раёнах Херсоншчыны, працуючы са школьнікамі і школьнымі настаўнікамі фізкультуры.
У красавіку 2018 года Кацярына Гандзюк таксама апублікавала інфармацыю аб тым, што амаль 200 «журналістаў» з падробленымі пасведчаннямі атрымалі ў абласной паліцыі дазвол на валоданне траўматычнай і газавай зброяй у 2014—2018 гадах.
Сваімі смелымі дзеяннямі спрыяў пераадоленні ракі іншымі стрелковыми падраздзяленнямі палка: у рукапашнай сутычцы ў траншэі ворага знішчыў да 50 салдат і афіцэраў праціўніка і ўтрымліваў плацдарм да пераправы асноўных сіл.
В. Сталіна і атрыманы падзячны ліст ад генерал-маёра танкавых войскаў Ліпадаева у якім гаворыцца: «Паведамляю, што на сродкі, сабраныя працоўнымі Мягіна-Кангаласкага раёна, пабудаваны танк „Герой Савецкага Саюза Папоў“ і перададзены войскам генерала-палкоўніка тав. Рыбалка ».
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецка-фашысцкім захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм першаму з якутаў, чырвонаармейцу Папову Фёдару Кузьмічу пасмяротна прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Фёдар Кузьміч Папоў (8 снежня 1921, цяпер Батарынскі наслег, Мягіна-Кангаласкі ўлус, Якуція — 13 кастрычніка 1943 г., Лоеўскі раён Гомельскай вобласці Беларусі) — чырвонаармеец, Герой Савецкага Саюза.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 30 кастрычніка 1943 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» старшы лейтэнант Еўдакім Воўкаў пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза.
Па такіх прыкметах, як надвочнічны валік, будынак скулавой вобласці, нізкі лоб гэта тыповы неандэрталец, але ў яго маецца і шэраг прагрэсіўных рысаў: намячаецца падбародкавы выступ, развітыя соскападобныя адросткі скроневай косткі, больш высокі звод чэрапа, чым у большасці неандэртальцаў, невялікія зубы.
Каб узмацніць значэнне практычнага боку справы, ён увёў вялікі эмпірычны матэрыял, самастойна распрацаваныя практыкаванні, якія заканчвалі кожную главу пад назвай «Практыка тэорыі», ўзоры прамоў, напісаных у трох асноўных родах красамоўства: дарадчым, судовым ўрачыстым.
У адрозненне ад Саарэса, які абмяжоўваўся выкладаннем толькі рытарычнай тэорыі, Лаўксмін уключыў у кнігу матэрыял «навукі аб доказе» — логікі, што было выклікана яго перакананнем пра цесную сувязь гэтых навук.
Займаў пасаду віцэ-правінцыяла Літоўскай правінцыі Таварыства Ісуса , а таксама выязджаў у Рым для ўдзелу ў Х і ХІ Генеральных кангрэгацыях, якія збіраліся для абрання генерала ордэна .
Брэйль чытаў лекцыі па этнаграфіі ў Фрайбургскім універсітэце ; у 1910 годзе стаў ганаровым прафесарам дагістарычнай этнаграфіі ў Інстытуце палеанталогіі чалавека, а ў 1929 годзе яму было прысвоена званне прафесара першабытнай гісторыі Калеж дэ Франс.
Абат Анры Эдуар Праспер Брэйль (; , Мартэн, дэпартамент Манш, Францыя — , Л’Іль-Адам, дэпартамент Валь-д’Уаз, Францыя) — французскі каталіцкі святар, археолаг, антраполаг, этнолаг і геолаг, спецыяліст па палеаліту і гісторыі першабытнага мастацтва.
Вывучаў наскальны жывапіс у далінах Сомы і Дардонь, вывучаў першабытныя стаянкі ў Іспаніі, Партугаліі, Італіі, Ірландыі, Эфіопіі, Паўднёвай Афрыцы, Брытанскім Самалі і Кітаі.
Неўзабаве залатых сніджэтаў сталі выпускаць на ўсіх гульнях (папярэдне накладваючы такія чары, якія не дазвалялі ім пакідаць межы поля), а ў камандах з’явіўся яшчэ адзін гулец — лавец, задачай якога было злавіць птушку.
У кнізе «Гары Потэр і Патаемная зала» падчас матчу Грыфіндор — Слізэрын адзін з бладжэраў, зачараваны дамавым эльфам Добі, раптам «забыўся», што на поле ёсць і іншыя гульцы, і стаў ганяцца толькі за грыфіндорскім лаўцом Гары Потэрам.
Чэмпіянат Хогвартса праводзіўся па кругавой сістэме ў адзін круг (каманды ўсіх факультэтаў гуляюць адзін з адным па аднаму разу на працягу навучальнага года), гэта значыць усяго за сезон праводзіцца 6 афіцыйных матчаў, а кожны факультэт удзельнічае ў трох гульнях.
Падчас фінальнага матчу і перад ім прадаваліся розныя талісманы і сувеніры: разеткі, якія выкрыквалі імёны гульцоў зборных, капялюшы ў ірландскім трылістніке, балгарскія шалікі, расшытыя львамі, фігуркі гульцоў і амныноклі.
З правага боку бульвару рух аўтамабільнага транспарту ад Ратушы і вуліцы Вялікай у паўночным кірунку двухбаковы, ад перакрыжавання вуліц Троцкай, Дамініканскай і Віленскай з левага боку — у адным кірунку, у бок скрыжавання з вуліцай Рудніцкай.
Разумеючы негатыўныя наступствы сучасных дэмаграфічных тэндэнцый, урад Японіі летам 2018 прыняў новы візавы план, які дазволіць прыцягнуць да 2025 года каля паўмільёна нізкакваліфікаваных рабочых, недахоп якіх ужо адчуваецца.
Нацыянальны склад насельніцтва аднародны: 98,1 % складаюць японцы, якія называюць сябе ніхондхін , а сваю мову — ніхонга ; невялікая колькасць карэйцаў , кітайцаў ; яшчэ каля 1% філіпінцаў, в'етнамцаў, а таксама бразільцаў і перуанцаў японскага паходжання.
У 1895 годзе стаў членам Бюро па прыкладной батаніцы Вучонага камітэта Міністэрства земляробства і дзяржаўных маёмасцяў (цяпер — Усерасійскі інстытут раслінаводства імя М. І. Вавілава, Санкт-Пецярбург).
Членамі Бюро без забеспячэння, якія бралі пасільны ўдзел у працах Бюро ў гэты перыяд, былі прызначаныя ў 1894 годзе — асістэнт па кафедры батанікі Імператарскай Ваенна-медыцынскай акадэміі В. К. Варліх і прафесар Імператарскага Санкт-Пецярбургскага універсітэта Х.
Гобі, у 1895 годзе — выкладчык пладаводства Ляснога інстытута А. С. Грабніцкі і ардынатар Клінічнага інстытута Вялікай княгіні Алены Паўлаўны А. В. Пель; у 1896 годзе — малодшы кансерватар Імператарскага Санкт-Пецярбургскага батанічнага саду Г. І.
Адам Станіслававіч Грабніцкі-Дактаровіч (; 6 студзеня 1858, Цётча Лепельскага павета Віцебскай губерні Расійскай імперыі, цяпер Ушацкі раён Віцебскай вобласці Беларусі — 13 кастрычніка 1941, Роюс паблізу Ігналіны, цяпер Ігналінскі раён Літвы) — біёлаг, батанік, навуковец-садавод і памолаг.
Увайшоў у гісторыю расійскага садоўніцтва вядомай працай «Атлас пладоў», які выдадзены пад яго рэдакцыяй і з удзелам у апісанні 46 з 114 распаўсюджаных у Расіі сартоў яблыні і іншых пладовых парод.
У 1972 годзе набыў маёнтак Арэхаўна «па рашэнні Віцебскай злучанай палаты крымінальнага і грамадзянскага суда ад 4 мая 1872 года», верагодна, у выніку сумнага лёсу былога ўладальніка — стрыечнага брата Адама Отана Грабніцкага.
Нягледзячы на адносна нязначную "шырыню", усходнія раёны Аргенціны атрымліваюць нашмат больш ападкаў, чым заходнія, ў трапічных і субтрапічных шыротах; ва ўмераным поясе сітуацыя адваротная: перанос паветраных масаў змяняецца на заходні, што ператварае Патагонскія Анды ў адзін з вількотных куткоў мацерыка, сама ж Патагонія вельмі засушлівая.
На паўночным усходзе, паміж рэкамі Парана і Уругвай, ляжыць гэтаксама створанае рэкамі Аргенцінскае Міжрэчча, на поўнач ад якога ўзыходзяць лававыя прыступкі Бразільскага пласкагор’я.
У сваім прывілеі канцлер запісаў:А значыць, да гонару і хвалы Усемагутнага Бога, Найсвяцейшай Дзевы Марыі і Усіх Святых, на маёй уласнай зямлі, месцы і плошчы ў горадзе Вільні на рацэ Віленка побач з касцёлам і кляштарам бернардзінцаў св.
Францыска, трэцяга правіла, за свой уласны кошт, з мноствам упрыгожванняў, золатам, срэбрай і вопраткай я забяспечыў, упрыгожыў, з розумам і прадпрымальнасцю, каб зрабіць вечную і незваротную аснову з маіх уласных дабротаў для жыцця і адзення 24 манашак у гэтым кляштары.
На пражыццё і адзенне 24 манашак Сапега запісаў мястэчкі Стары Лепель, Белы Лепель з вёскамі Стаі, Лепль, а таксама Бела, Бароўна, Залессе, Слабада, Зорніца, Зежлін, Пелевіж у Полацкім ваяводстве і Кежы ў Віленскім.
Яшчэ да таго, як непрыяцель захапіў Вільню, манашкі па загаду біскупа пакінулі горад і схаваліся на Падляшшы, у Юхнавіцах, але перад гэтым схавалі ў садзе больш каштоўныя рэчы — срэбра, посуд і прылады.
Непрыяцель знайшоў і забраў частку схаваных манашкамі скарбаў і цалкам разрабаваў касцёл, але не крануў цудатворны вобраз Маці Божай, потым разрабаваў склеп, забраў каштоўную труну Льва Сапегі і абабраў трупы яго і яго сваякоў, якія цягнулі па вуліцах.
Магчыма, некаторыя з гэтых фактаў маглі мець месца, паколькі манашкі перанеслі свае келлі на другі бок кляштара, манастырскія вокны прама насупраць збора замураваны, а сцены вакол кляштара бернардзінак узведзены вышэй.
Таксама тут у 1944 годзе былі схаваны самыя каштоўныя рэчы з калекцыі Віленскага беларускага музея: Ператранспартаваць скрыні ў касьцёл было нялёгкай справай, але калектыў музэю прылажыў усе свае сілы, і гэта было зроблена.
Размешчаны ў Старым горадзе, паблізу ансамбля касцёлаў бернардзінцаў і Святой Ганны, на процілеглым боку вуліцы Майронё каля скрыжавання вуліц Бярнардзіну і Андрыуса Волана , па адрасе вуліца Швянта Мікала , 9 .
Ансамбль манастыра, які ўключае будынкі касцёла, кляштара і яго гаспадарчых пабудоў, агароджу, браму са званіцай і рэшткі галерэі, уключаны ў Рэгістр культурных каштоўнасцей Літоўскай Рэспублікі і ахоўваецца дзяржавай як аб’ект нацыянальнага значэння .
Воля нябожчыка была ўрачыста выканана і 21 ліпеня адбылося пышнае пахаванне знакамітага канцлера ў прысутнасці караля Уладзіслава , саноўнікаў, войска, прадстаўнікоў духоўных ордэнаў і незлічоных натоўпаў народу.
Распаўсюджана паданне, што Леў Сапега, які ў 1594 годзе набыў у Валовічаў кавалак зямлі з палацам , праз акно назіраў за манашкамі з Зарэчча, якія са свайго беднага і сціплага кляштара, па шчыкалатку ў гразі і штурхаючыся з мінакамі, пад дажджом ішлі праз мост на службу ў бернардзінскі касцёл.
Гетман злітаваўся над беднымі манашкамі, бачачы, якія прыкрасці ім даводзіцца цярпець, ходзячы па некалькі разоў на дзень у чужую царкву, і неўзабаве задумаў высакародна дапамагчы ім, пабудаваўшы жаночы кляштар з касцёлам.
Але знайшлі дабрадзея ў асобе віленскага ваяводы і гетмана вялікага літоўскага Паўла Яна Сапегі, які прыпісваў усе свае перамогі апецы «Мадонны Сапегаў», у 1661 годзе ён амаль нанова адбудаваў і вялікім коштам упрыгожыў касцёл і кляштар, а Казімір Леў Сапега пакінуў завяшчаннем касцёлу св.
Дэкрэтам ад 25 чэрвеня 1640 года Уладзіслаў загадаў перанесці кальвінскі збор за гарадскі вал, каб у будучым прадухіліць спрэчкі і бойкі з-за блізкасці касцёла да кальвінскага збору і школы.
Касцёл стаў пахавальняй для Льва Сапегі, яго жонак Дароты Фірлей і Альжбеты Радзівіл, сыноў Крыштофа і Яна Станіслава, а таксама іншых прадстаўнікоў роду Сапегаў, іх жонак і дзяцей.
Менавіта ў хэйанскую эпоху ў Японіі развівалася канцэпцыя эмацыйных адносін да рэчаў, у тым ліку да шырм, імкненне бачыць у рэчах прыгажосць і зачараванне , што адбілася і ў мастацтве наступных стагоддзяў.
У насавой частцы фюзеляжа размешчана двухмесная кабіна экіпажа па тандэмнай схеме: лётчык-аператар знаходзіцца ў асобнай пярэдняй кабіне, за ім камандзір экіпажа , кабіна якога для выгоды агляду прыпаднятая на 0,3 м над кабінай аператара, бартавы тэхнік можа размяшчацца на адкідным сядзенні ў грузавой кабіне за кабінай лётчыка.
Экіпаж знаходзіцца ў герметызаваных кабінах, забяспечаных сістэмай кандыцыянавання або сістэмай жыццезабеспячэння , для прадухілення траплення заражанага паветра і радыёактыўнага пылу ў іх падтрымліваецца невялікі залішні ціск.
Крэсла лётчыка браніраванае адкідное, крэсла аператара не браніраванае, лабавое шкло браніраванае, плоскае і люстраное, забяспечаныя шклоачышчальнікамі і сістэмай опрыску , бакавыя выпуклыя шклы арганічныя, не браняваныя.
Цэнтральная секцыя фюзеляжа складаецца з грузавой кабіны, у якой могуць размясціцца да васьмі дэсантнікаў, і задняй конусападобнай часткі для размяшчэння абсталявання і ніш уборкі асноўных стоек шасі.
У лагеры беларускія патрыёты падтрымлівалі адзін другога і трымаліся разам, аднак праз дрэннае харчаванне і цяжкую працу ў вугальнай шахце ў канцы 1951 г. Аляксандр Дзікі захварэў на сухоты і быў адпраўлены на лекаванне ў лагерны сангарадок.
Сама навучальня існавала яшчэ пры немцах, а пасля іх адыходу была моцна русіфікаваная новым савецкім кіраўніцтвам, што выклікала пратэст нацыянальна свядомага Аляксандра Дзікага і ён разам з іншымі навучэнцамі стварыў нелегальную беларускую арганізацыю «За Беларусь», якая пазней улілася да Саюза беларускіх патрыётаў.
У лютым 1947 года савецкая ўлада пачала арышты СБП: у давер да пастаўскай групы ўвайшоў афіцэр МДБ Алег Стахоўскі, які выдаваў сябе за антысаветчыка і падштурхоўваў да тэрарызму, акрамя таго канспірацыя арганізацыі была слабай.
Адразу пасля выхаду на пенсію разам з сям'ёй вярнуўся ў Беларусь і пасяліўся Полацку, дзе, як і ў іншых мясцінах Віцебшчыны, ўжо жылі былыя сябры Саюза беларускіх патрыётаў з тых хто перажыў канцлагеры і вярнуўся.
Па меры паляпшэння прыладаў з часам рубілы станавіліся менш, набывалі больш вытанчаную форму, а скрэблы, вырабленыя на буйных крэмневых адшчэпах, відаць, служылі для сашкрабання мяса з костак і для аздаблення скураў жывёл.
Верхнія пласты ў Табуне складаюцца пераважна з гліны і дробназярністага пяску, што кажа аб надыходзе вільготнага і больш халоднага клімату па меры фарміравання новага ледніка; гэта прывяло да ўтварэння шырокай прыбярэжнай паласы, пакрытай густымі лясамі і балотамі.
Сярод тыповых мустьерскіх прылад сустракаюцца падоўжаныя наканечнікі, адшчэпы крэменю рознай формы, якія выкарыстоўваюцца ў якасці скрабкоў, іншыя вострыя прылады для рэзкі і пілавання.
Таксама ролю штурмавікоў эфектыўна здольныя выконваць ударныя верталёты Мі-28Н і Ка-52 (карабельная версія Ка-52К «Катран» атрымала новую РЛС «Арбалет» здольную наводзіць ракеты на дзясяткі кіламетраў, што дазволіла верталёту потым заходзіць у небяспечную зону 10-20 кіламетраў ад мэты дзе яго можа збіць СПА малой далёкасці).