polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Наступныя два гады Штарэмберг, які выступаў за супрацоўніцтва з Мусаліні дзеля захавання незалежнасці Аўстрыі ад Рэйха, паступова саступала свае пазіцыі на палітычнай арэне канцлеру Шушнігу, пакуль 14 сакавіка 1936 года не быў вымушаны пакінуць пасаду фюрэра Фронту.
Марока падзяляецца на чатыры фізіка-геаграфічных рэгіёны: Эр-Рыф, ці горны раён, які ляжыць паралельна міжземнаморскаму ўзбярэжжу; Атласкія горы, якія працягнуліся праз краіну з паўднёвага захаду на паўночны ўсход ад Атлантычнага акіяна да Эр-Рыфа, ад якога іх аддзяляе ўпадзіна Таза; рэгіён шырокіх прыбярэжных раўнін атлантычнага ўзбярэжжа; даліны, якія ляжаць на поўдзень ад гор Атласа і пераходзяць ў пустыню Сахара.
Тэрыторыя Марока размяшчаецца ў часавым поясе пад назвай Заходнееўрапейскі час з пераводам штогод часавай стрэлкі ў апошнюю нядзелю сакавіка ў 2:00 на 1 гадзіна наперад і ў апошнюю нядзелю кастрычніка ў 3:00 на 1 гадзіна назад ).
У маі 2018 года ў сувязі з траўмай Максіма Валадзько ў двух матчах выхадзіў у стартавым складзе барысаўчан у Вышэйшай лізе на пазіцыі левага абаронцы, адгуляўшы ў іх па 90 хвілін; пазней у тым жа месяцы падоўжыў кантракт з барысаўчанамі.
У 2016 годзе пачаў гуляць за дубль барысаўчан, 14 верасня таго ж года дэбютаваў у асноўнай камандзе ў матчы Кубка Беларусі супраць магілёўскага «Тарпеда» , выйшаўшы на замену ў другім тайме, а 28 кастрычніка дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў канцы матча з «Крумкачамі» .
Іменным указам, дадзеным Сенату 9 чэрвеня 1849 года, з тэрыторый, якія ўваходзілі ў склад Армянскай вобласці была ўтворана Эрыванская губерня:… ва ўвазе да ўяўлення Намесніка Каўказскага, разгледжанаму Каўказскім Камітэтам, прызнаючы карысным і патрэбным, для найпаспяховага руху спраў і найзручнага кіравання, утварыць у Закаўказскім краі яшчэ новую губерню, Мы Загадваем:
У склад гэтай, ізноў якая засноўваецца губерні, адлучыць: ад Тыфліскай губерні паветы: Эрыванскі, Нахічэванскі і Александропальскі, апроч пляцоўкі Ахалкалахскага, а ад Шэмахінскай губерні пляцоўку Мігрынскую і паселішча Капак Шушынскага павета.
Па Берлінскім трактаце Расія атрымала з армянскіх тэрыторый толькі Ардаган і Карс, а артыкул 16 замяняўся артыкулам 61, што кранае не ўсяго армянскага насельніцтва, а толькі тэрыторый армянскіх правінцый Асманскай імперыі.
Падобна рускім рэвалюцыянерам-народнікам, партыя лічыла тэрор асноўным сродкам рэвалюцыйнага змагання; з дапамогай тэрактаў і арганізацыі паўстанняў у турэцкай частцы заходняй Арменіі яна мела намер дамагчыся ўзнаўлення Вялікай Арменіі.
Быў змушаны падаць у адстаўку міністр унутраных спраў, армянін па паходжанні граф Ларыс-Мелікаў, бо прапанаваны ім праект рэформы ладу краіны быў падпалы рэзкай крытыцы на пасяджэнні Савета міністраў.
У рамках новай дзяржаўнай палітыкі галоўнакіравальны на Каўказе генерал Дандукоў-Корсакаў узяў курс на русіфікаванне: у школьнай адукацыі армянская мова стала выцясняцца рускай, пачаліся ўціскі Армянскай царквы.
У прыватнасці, ва Усходнім Закаўказзі з'явіліся Шырванскае ханства, Карабахскае ханства, Эрыванскае ханства і г. д. Армянскія мелікствы Карабаха і армянскае насельніцтва Закаўказзя ў цэлым, асцерагаючыся Турцыі , бачылі ў Расіі адзіную хрысціянскую краіну, здольную абараніць іх ад мусульманскіх валадароў.
Пётр , помнячы пра няўдачу ў вайне 1710—1713 гадоў, не вырашыўся на сутыкненне з Турцыяй з-за Закаўказзя, таму ваяры Вахтанга , якія сабраліся разам з армянскімі атрадамі каля Гянджы, дарэмна чакалі прыходу рускіх войскаў.
Картлійскі цар Вахтанг , страціўшы кожную веру ў магчымасць Тахмаспа аднавіць уладу, звярнуўся за дапамогай да Расіі; у гэты ж час перамовы з Расіяй вёў і сам Тахмасп , які разлічваў на дапамогу за кошт саступкі паўночных правінцый.
Ісраэл Ары, сын армянскага меліка з Карабаха, аб'ездзіў шмат еўрапейскіх сталіц у пошуках падтрымкі армянскага вызвольнага руху, але памёр у 1711 годзе, гэтак і не ўбачыўшы ажыццяўлення мары армянскага народа.
У адказ на гэты закон у Эрывані, Александропалі, Эчміядзіне, Аштараку, Ахалцыху і іншыя населеных армянамі мясцовасцях Каўказа адбыліся людныя дэманстрацыі пратэсту, у Елізаветпалі, Тыфлісе, Шушы, Баку, Карсе, Камарлу, Лары адбыліся ўзброеныя сутыкненні армян з паліцыяй і войскамі.
Адной з пабочных мэт рэформы было імкненне дзяржавы абаперціся на мясцовых хрысціянаў як на магчымых хаўруснікаў супраць мусульманскага паўстанцтва, таму былое прыгоннае насельніцтва армянскіх і грузінскіх вёсак было цалкам вызвалена ад раяцкіх павіннасцей на карысць мясцовай мусульманскай эліце.
Парушэнне традыцыйных сувязяў з мусульманскім Усходам і ўмацаванне сувязей з Расіяй прывяло да таго, што моладзь з ліку хрысціянскіх народаў Закаўказзя ўсё часцей адпраўлялася завяршаць сваю адукацыю ва ўніверсітэты Расіі і нават Заходняй Еўропы.
Арменія ў складзе Расійскай імперыі — перыяд у гісторыі Арменіі з пачатку стагоддзя, калі Усходняя Арменія стала часткай Расійскай імперыі, па 22 красавіка 1918 года, калі была ўтворана Закаўказская дэмакратычная федэратыўная рэспубліка, а потым 28 мая 1918 года Першая Рэспубліка Арменія.
У стагоддзі дзякуючы тэрмальным водам Бадгастайн стаў модным курортам, які наведвалі манархі, багатыя грамадзяне і знакамітасці, уключаючы імператрыцу Аўстрыі Лізавету Баварскую, германскага імператара Вільгельма з яго канцлерам Ота фон Бісмаркам.
Гаўрыіл Іванавіч Салаўёў (23 сакавіка 1913, в. Алешуніна, цяпер Іванаўская вобласць — 8 мая 1982, Масква) — камандзір 3-га ўзвода 3-га эскадрону 60-га гвардзейскага кавалерыйскага палка 16-й гвардзейскай Чарнігаўскай кавалерыйскай дывізіі, сфарміраванай у снежні 1941 года ў горадзе Уфе як 112-я Башкірская кавалерыйская дывізія, 7-га гвардзейскага кавалерыйскага корпуса 61-й арміі Цэнтральнага фронту.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года за ўзорнае выкананне заданняў камандавання і праяўленыя мужнасць і гераізм у баях з нямецка-фашысцкімі захопнікамі гвардыі малодшаму лейтэнанту Салаўёву Гаўрылу Іванавічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка».
Шалёныя нафтадаляры дазволілі ствараць нябачаную раней гарадскую інфраструктуру і імпартаваць харчаванне ў любой неабходнай колькасці, і гэта азначала, што рост насельніцтва больш не мусіць падтрымлівацца адпаведным селььскагаспадарчым асваеннем тэрыторыі.
Акрамя таго ёсць значная колькасць эмігрантаў іншых этнічных груп з Азіі і Афрыкі: індусаў — 1,4 млн, пакістанцаў — 1,5 млн, бангладэшцаў — 0,4 млн, філіпінцаў — 500 000.
Адрозненне сацыльнай устаноўкі ад стэрэатыпу заключаецца ў тым, што стэрэатып — любая думка, шырока прынятая аб канкрэтных тыпах людзей або пэўных спосабах паводзін, прызначаных для прадстаўлення ўсёй групы гэтых асоб або паводзін у цэлым.
Стэрэатып у асноўным гэта кагнітыўнае стварэнне, разнавіднасць сацыяльных ведаў, сацыяльная ўстаноўка ж акрамя кагнітыўных мае яшчэ матывацыйную, а таксама, як ўбачым ніжэй, і іншыя функцыі.
Акрамя таго, у адрозненне ад стэрэатыпу сацыяльная ўстаноўка не абавязкова адрозніваецца нерухомасцю, асабліва стойкай устойлівасцю: ўстаноўкі, асабліва сацыяльна-палітычныя, здольныя мяняцца, асабліва пад уплывам змяненняў у патрэбах, ў матывах, у ведах і вопыце людзей.
Неабходна адрозніваць паняцце «ўстаноўка» ад блізкіх яму паняццяў — напрыклад, вызначэнне ўстаноўкі, дадзенае грузінскім даследчыкам Д. Узнадзэ, ад тэрміналогіі сацыяльнай ўстаноўкі.
Узнадзэ вызначае ўстаноўку як цэласны дынамічны стан суб’екта, стан гатоўнасці да пэўнай актыўнасці, стан, які абумоўліваецца двума фактарамі: патрэбай суб’екта і адпаведнай аб’ектыўнай сітуацыяй.
Дадзенае азначэнне не звязана з аналізам сацыяльных фактараў, дэтэрмінуючых паводзіны асобы, з засваеннем індывідам сацыяльнага вопыту; устаноўка ў кантэксце канцэпцыі Узнадзэ ў большай ступені звязана з рэалізацыяй найпрасцейшых фізіялагічных патрэбаў чалавека.
Акрамя таго, паводле меркавання Д. Бема, не ацціцюд уплывае на паводзіны, а паводзіны аказваюць уздзеянне на ацціцюд; даследчык тлумачыць гэта тым, што чалавек спачатку назірае за паводзінамі, і толькі пасля гэтага фармуецца ўстаноўка, г. зн.
У. Томас і Ф. Знанецкі — даследчыкі, якія ўвялі ў навуковы ўжытак тэрмін «сацыяльная ўстаноўка» ў сваім пяцітомным даследаванні «Польскі селянін у Еўропе і Амерыцы», — вызначылі гэты тэрмін як псіхалагічны працэс, які разглядаецца ў адносінах да сацыяльнага міру і ўзяты перш за ўсё ў сувязі з сацыяльнымі каштоўнасцямі.
Паводле М. Сміта, сацыяльная ўстаноўка ёсць пэўная дыспазіцыя індывіда, у адпаведнасці з якой тэндэнцыі яго думак, пачуццяў і магчымых дзеянняў арганізаваны з улікам сацыяльнага аб’екта.
Адрозненне паміж паняццямі «ўстаноўка» і «стаўленне» ў тым, што стаўленне, паводле В. Мясішчава, выцякае з ўсёй гісторыі развіцця чалавека, яно выяўляе яго асабісты вопыт і ўнутрана вызначае яго дзеянні, яго перажыванні; пры гэтым устаноўку варта разглядаць як пэўную дыспазіцыю — гатоўнасць да пэўных паводзінаў у канкрэтнай сітуацыі, зыходзячы з сацыяльнага досведу.
Віды сацыяльных установак у першым выпадку вылучаныя зыходзячы з сітуацыі ўзаемадзеяння індывіда з аб’ектам, а таксама канкрэтызацыі ім аб’ектаў; у другім — зыходзячы з эмацыйнага складніку сацыяльнай ўстаноўкі ў адносінах да аб’екта.
На працягу шэрагу гадоў з’яўляўся выканаўцам праэкта праграмы Саюзнай Дзяржавы «Удасканаленне сістэмы забеспячэння насельніцтва і галін эканомікі Расійскай Федэрацыі і Рэспублікі Беларусь інфармацыяй аб існуючых і прагназуемых пагодна-кліматычных умовах, стане і забруджванні прыроднага асяроддзя» на 2007—2011 гады".
Ім распрацаваны пытанні тэорыі, методыкі і практыкі колькаснай ацэнкі ўмоў асяроддзя і тэхнагеннай трансфармацыі прыродных біятопаў па дадзеным відавой разнастайнасці мікрамаммалій, устаноўлены заканамернасці дынамікі фаўністычных асацыяцый у галацэне і даказана магчымасць іх выкарыстання ў хранастратыграфіі познеладавікоўя — галацэна тэрыторыі Беларусі.
А. М. Горкага, які скончыў з адзнакай ў 1990 г. З 1991 па 2004 гг. вучыўся і працаваў на факультэце прыродазнаўства Беларускага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэта ў якасці аспіранта, асістэнта, старэйшага выкладчыка, дацэнта, намесніка дэкана.
Як спецыяліст у галіне эвалюцыйнай геаграфіі з’яўляецца адным з распрацоўшчыкаў для ВАК Рэспублікі Беларусь пашпарта спецыяльнасці «Геамарфалогія і эвалюцыйная геаграфія» і праграмы-мінімуму кандыдацкага экзамену па спецыяльнасці «Геамарфалогія і эвалюцыйная геаграфія» .
Чытаў лекцыі ў Мінскім філіяле Маскоўскага дзяржаўнага сацыяльнага ўніверсітэта, Дзяржаўным інстытуце перападрыхтоўкі кадраў «Газ-Інстытут», Магілёўскім дзяржаўным універсітэце, Беларускім дзяржаўным тэхналагічным універсітэце.
Пры яго актыўным удзеле распрацаваны і ўкаранёны ў навучальны працэс адукацыйныя стандарты Рэспублікі Беларусь і навучальныя планы па спецыяльнасці «Геаграфія » ; адукацыйныя стандарты Рэспублікі Беларусь для другой ступені вышэйшай адукацыі па спецыяльнасцях «Гідралогія сушы, водныя рэсурсы, гідрахімія» і спецыяльнасці «Метэаралогія, кліматалогія, аграметэаралогія» .
Іваноў Д. Л. з’яўляецца аўтарам і сааўтарам больш за 150 апублікаваных навуковых, вучэбных і вучэбна-метадычных прац, у тым ліку 11 падручнікаў, навучальных і і вучэбна-метадычных дапаможнікаў, 3 манаграфій, больш за 60 навуковых артыкулаў.
На працягу больш чым дваццаці пяці дзён, без артылерыі, капітан Нікола Джурышыч і яго гарнізон з 700-800 харватаў адбіваў дзевятнаццаць поўнамаштабных спробаў штурму і трымаўся ва ўмовах бесперапыннай бамбардзіроўкі.
12 ліпеня Сулейман Цудоўны напісаў Фердынанду ў Осіеке ліст, у якім запэўніў яго, што асманская экспедыцыя накіравана не супраць яго, а супраць імператара Карла . Аднак пасля гэтага Сулейман Цудоўны перасёк раку Драва і, замест таго, каб ісці звычайным маршрутам на Вену, павярнуў на захад, у землі, якія належалі Фердынанду.
У ходзе аблогі абараняліся войскі Габсбургскай манархіі пад кіраўніцтвам харвацкага капітана Міколы Джурышыча абаранілі форт Кёсэг сіламі ўсяго 700-800 харвацкіх салдатаў без артылерыі і спынілі наступ асманскай арміі пад кіраўніцтвам султана Сулеймана Цудоўнага і Ібрагім-пашы Паргалы з 120,000-200,000 салдат на Вену.
Пасля няўдалай асманскай аблогі Вены ў 1529 годзе, Фердынанд у 1530 пачаў контратаку, каб перахапіць ініцыятыву і адпомсціць за разбурэнні, нанесеныя 120-тысячнай арміяй Сулеймана.
Сулейман Цудоўны быў вымушаны затрымаць прасоўванне арміі на чатыры тыдні і зняў аблогу з пачаткам жнівеньскіх дажджоў, адмовіўшыся ад наступу на Вену, якое ён жадаў зрабіць, і вырашыўшы вяртацца дадому.
Васіль Сямёнавіч Чурумаў (3 сакавіка 1918 г., Міхайлаўка — 5 мая 1945 года, на тэрыторыі Чэхаславакіі, пахаваны ў г. Угерске-Градзіштэ) — гвардыі старшы сяржант Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза .
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года Чурумаву Васілю Сямёнавічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка».
Фармальна ж працэс утварэння рэспубліканскага Наркамата дзяржбяспекі быў замацаваны Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета Беларускай ССР ад 3 снежня 1943 года (НКДБ БССР часова, да вызвалення Мінска ў ліпені 1944 года размяшчаўся ў г. Гомелі).
падрыхтоўка нарматыўных даведнікаў па тапаніміі Рэспублікі Беларусь з мэтай дасягнення адзінства і стабільнасці напісання геаграфічных назваў ва ўсіх сферах дзейнасці, а таксама ў мэтах стварэння поўнага рэестра стандартызаванай нацыянальнай тапаніміі і яе перадачы спосабам транслітарацыі на лацінскую і рускую графікі;
падрыхтоўка нарматыўна-прававых дакументаў , скіраваных на фарміраванне і рэалізацыю адзінага падыходу да напісання, найменавання і перайменавання геаграфічных аб’ектаў, на забеспячэнне статуса нарматыўнасці даведнікаў і слоўнікаў, на ажыццяўленне перадачы тапаніміі памежных краін на беларускую мову;
За перыяд дзеяння камісіі распрацавана канцэпцыя нацыянальнай праграмы па ўпарадкаванню напісання ўласных геаграфічных назваў на беларускай і рускай мовах «Стандартызацыя беларускай тапаніміі» ; створана шэраг нарматыўна-прававых дакументаў, у т.л.
«Інструкцыя па транслітарацыі геаграфічных назваў Рэспублікі Беларусь літарамі лацінскага алфавіта» , інструкцыя па перадачы беларускіх геаграфічных назваў на рускую мову, тэхнічныя кодэксы ўстаноўленай практыкі са спосабамі і правіламі перадачы геаграфічных назваў і тэрмінаў Украіны, Латвійскай Рэспублікі, Літоўскай Рэспублікі на беларускую мову.
Яе першачарговая задача — адраджэнне, захаванне і ўпарадкаванне беларускай тапаніміі, выпрацоўка навуковых крытэрыяў адносін да тапонімаў і іх лёсу, правілаў перадачы беларускай тапаніміі на іншыя славянскія і неславянскія мовы, прынцыпаў вяртання тапонімаў, якія маюць гістарычна-культурнае значэнне, выданне зборнікаў і метадычных дапаможнікаў па тапанімічнай праблематыцы.
Рэдактар навуковага альманаха «Гродзенскія запісы. Старонкі гісторыі і культуры», член рэдакцыйных калегіяў выданняў «Веснік Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта», часопіса Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь «Роднае слова», «Веснік Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта", « », «Русский язык».
Мае больш за 600 апублікаваных прац, у тым ліку больш за 30 кніг і 6 брашураў (з іх 5 манаграфіяў, 5 слоўнікаў, 18 навучальных дапаможнікаў і падручнікаў для ВНУ і сярэдніх спецыяльных вучылішчаў).
Культурны пласт таўшчынёй да 0,5 м. Знойдзены крамянёвыя і каменныя вырабы, фрагменты ганчарнага посуду, астэалагічныя рэшткі; прылады працы фінальнага палеаліту і мезаліту: наканечнікі стрэл, разцы, скрабкі, праколкі, рубячыя прылады, цёслы і інш.
Культурны пласт таўшчынёй да 0,5 м. Выяўлены 2 акруглыя ямы дыяметрам 1,46 м і 1,2 м, глыбінёй 0,3 і 0,36 м. Знойдзены крамянёвыя і каменныя вырабы, фрагменты ганчарнага посуду, астэалагічныя рэшткі; мезалітычныя прылады працы: скрабкі, разцы, праколкі, скрэблы, цёслы, нажы, геаметрычныя мікраліты, вастрыі, пласціны-ўкладышы.
рабрыстыя, і іх фрагменты, сколы падпраўкі нуклеусаў, лусачкі, пласціны са скошаным рэтушшу канцом, адшчэпы з рэтушшу, разцы розных тыпаў, скрабкі канцавыя на пласцінах, цёслы, вастрыё з рэтушаванай асновай.
На горадабудаўнічым савеце 17 красавіка 1951 года пры разглядзе эскізнага праекта комплексу Уладзімір Адамавіч Кароль адзначыў: «Я надаю гэтай забудове важнае значэнне. Яна фарміруе адно з самых характэрных месцаў горада. Увесь гэты комплекс у хуткім часе будзе гучаць чароўнай сімфоніяй у архітэктуры сталіцы».
Парадак атрымання ў спадчыну трона ў Тайландзе быў даволі складаным, і прынц Ананда Махідон быў першым у лініі пераемнасці, але яго супернік, прынц Чулачакрапонгсэ, быў раней выключаны з атрымання ў спадчыну і лічыў гэта выключэнне незаконным.
Разборы працягваліся амаль 9 гадоў, і ў выніку асабісты сакратар манарха і два яго пажа былі прызнаныя вінаватымі ў забойстве, пры гэтым сакратар і адзін з пажаў толькі пасля апеляцыі абвінавачванні на рашэнне першаснага суда.
З красавіка 1925 года — у Смаленску: намеснік рэдактара газеты «Працоўны шлях», з лістапада 1925 — старшыня губернскага праўлення саюза сельскагаспадарчых і лясных рабочых, адначасова рэдактар газеты «Смаленская вёска».
Быў абраны старшынёй павятовага выканкама; адначасова са студзеня 1918 па май 1920 года ўзначальваў павятовы райкам, кіраваў аддзелам адукацыі, затым аддзелам юстыцыі, рэдагаваў газету «Думы бедняка».
Але падлог быў настолькі відавочным, што, калі, праз пару дзён, генерал абвясціў сябе прэзідэнтам, па закліку Ларана Гбагбо жыхары Абіджана паўсталі і коштам жыцця некалькіх дзясяткаў чалавек узялі штурмам прэзідэнцкі палац.
Дакумент прадугледжваў: неадкладнае і канчатковае спыненне ўсіх баявых дзеянняў; раззбраенне і роспуск апалчэнцаў; рэформу дзейнасці незалежнай выбарчай камісіі; запрашэнне ААН прыняць удзел у арганізацыі ўсеагульных выбараў.
Баевікі „Новых сіл“ і апазіцыйныя партыі не давяралі паўднёваафрыканцам, разглядаючы іх як прадузятых пасярэднікаў, але пагадзіліся зноў раззброіцца і вярнуцца ва ўрад прымірэння.
У той жа час падрыхтоўка да прэзідэнцкіх выбараў ішла павольна, нават калі набліжаўся канец пяцігадовага прэзідэнцкага тэрміну Гбагбо — 30 кастрычніка 2005 года, згодна з Канстытуцыяй.
24 студзеня было падпісана канкрэтнае пагадненне, якое прадугледжвала ажыццяўленне дзяржаўнымі органамі рэформаў (тычыліся ўмоў абрання прэзідэнта, прымянення закона ад 23 снежня 1998 г. аб сельскіх землях, рэкамендацый па СМІ, арміі, правоў і свабод чалавека, раззбраення і дэмабілізацыі) і неадкладнага змянення размеркавання паўнамоцтваў у адпаведнасці з Канстытуцыяй (абмежаванне ролі кіраўніка дзяржавы, які губляў права прызначаць прэм’ер-міністра, а таксама фарміраванне Урада нацыянальнага прымірэння з перадачай паўстанцам пасад у міністэрствах абароны і ўнутраных спраў).
Мандат аперацыі уключаў: назіранне за ўзброенымі групамі і спыненнем агню; праграму раззбраення, дэмабілізацыі, рэінтэграцыі, рэпатрыяцыі і рассялення; абарону персаналу Арганізацыі Аб’яднаных Нацый і грамадзянскага насельніцтва; падтрымку ажыццяўлення мірнага працэсу; прасоўванне правоў чалавека; выкарыстанне патэнцыялу грамадскай інфармацыі і падтрыманне правапарадку.
Асноўнай паўстанцкай арганізацыяй у грамадзянскай вайне стала групоўка „Новыя сілы“, створаная ў снежні 2002 года як кааліцыя больш дробных фракцый: Патрыятычнага руху, Народнага руху Вялікага Захаду і Руху за справядлівасць і мір.
На яго баку выступілі таксама розныя арганізацыі, у тым ліку левацэнтрысцкая партыя „Івуарыйскі народны фронт“ і нацыяналістычнае апалчэнне „Альянс юных патрыётаў за нацыянальны ўздым“ , у склад якога трапіла Федэрацыя студэнтаў і школьнікаў Кот-д’Івуара.
Ён заставаўся кіраўніком дзяржавы больш за 30 гадоў, падтрымліваў цесныя сувязі з былой метраполіяй, ствараў спрыяльныя ўмовы для прыватнага прадпрымальніцтва і замежных інвестыцый, стараўся захоўваць этнічны баланс, не пакідаючы ні адну буйную народнасць без прадстаўніцтва ў вышэйшых органах улады, а таксама перанёс сталіцу з Абіджана ў родны Ямусукра.
У сярэдзіне восені ліпеньскі дагавор апынуўся пад пагрозай: 12 кастрычніка Гбагбо абвясціў, што не збіраецца ўносіць папраўкі ў 35 артыкул, пакуль апазіцыянеры не раззброяцца; у сваю чаргу праціўнікі дзеючага ўрада вынеслі супрацьлеглыя патрабаванні.
На наступны дзень кіраўніцтва „Новай сілы“ абвясціла аб выхадзе з мірнай ініцыятывы, паколькі недалёка ад дэмаркацыйнай лініі апалчэнцы перахапілі два грузавікі са зброяй, прызначаных для івуарыйскай арміі.
Міжнародная крызісная група, аднак, прадставіла дадзеным паведамленням некаторыя доказы: крыніцы ў буркінійскім урадзе паведамілі, што па паветры апазіцыянерам дастаўлялася зброя, а заходняя разведка даказала, што частка зброі, якая выкарыстоўвалася ў першапачатковых нападах паўстанцаў, паходзіць з запасаў прэзідэнцкай гвардыі Буркіна-Фасо.
Адначасна пачаўся рост міжэтнічнай і сацыяльнай напружанасці, бо ў Кот-д’Івуар лінуў паток мігрантаў з бяднейшых афрыканскіх краін , якія станавіліся рабочымі на плантацыях кавы і какавы.
У пачатку лістапада 2006 года Савет Бяспекі пагадзіўся яшчэ раз адкласці выбары, падоўжыўшы тэрміны паўнамоцтваў Гбагбо і Бані на адзін „новы і канчатковы“ пераходны перыяд працягласцю адзін год.
Ён меў выгаднае стратэгічнае становішча — населены пункт звязаны чыгункай з Буркіна-Фасо і аўтамабільнымі дарогамі з гарадамі Абіджан і Ямусукра, а таксама суседнімі дзяржавамі Малі, Гана і Буркіна-Фасо.
У Вярэйках, за 150 м ад касцёла, пры гасцінцы, ад якога адгаліноўваецца дарога ў Кузьмічы, Аляксандра паставіла помнік мужу, на якім выбіты наступныя словы на польскай мове: «Аляксандр Толь Светчын са знакамітага баярскага роду, дзяржаўны дзеяч, кавалер шматлікіх ордэнаў. Яго жыццё пад трыма манархамі была напоўнена сямейнай і грамадскай дабрадзейнасцю. Заўсёды справядлівы, шанавны сваім родам і грамадзянамі, жыў з верай у Бога і з Богам. Нарадзіўся 27 жніўня 1774 г., памёр 13 снежня 1838 г.».
На памятнай дошцы, размешчанай насупраць амбону, называліся заснавальнікі храма: «Гэты касцёл збудаваны па жаданні памерлай маці стольнікавай старадубаўскай дачкой яе Аляксандрай з Біспінгаў Святчынавай, стараннямі мужа яе. Саветніка і Кавалера, Аляксандра, сына Міхаіла Светчына».
У 1868 годзе святыня была перабудавана па праекце архітэктара Мікалая Ціхвінскага ў рэтраспектыўна-рускім стылі, зменены дэкор над праёмамі, а таксама завяршэнне вежы-званіцы, над сяродкрыжжам з’явілася цыбулепадобная глаўка.
Фармальна статус рэзервацый ніколі не адмяняўся федэральнымі ўладамі ЗША, але ў 1907 - 1936 гг. тэрыторыі, што знаходзіліся пад кантролем плямён, фактычна былі падзелены на прыватныя і абшчынныя, заахвочвалася перасяленне іншых, у тым ліку чарнаскурых мігрантаў.
Існаванне сучасных федэральна прызнаных рэзервацый і племянных тэрыторый фарміравалася ў выніку прыняцця законаў 1887 г. і 1934 г., якія вылучылі агульныя правілы надання зямель для рэзервавання, карыстання імі, унутранага самакіравання і адміністрацыйнага нагляду.
Федэральны ўрад ЗША здзяйсняе давернае кіраванне рэзервацыямі праз спецыяльнае агенцтва Бюро індзейскіх спраў , якое плануе землекарыстанне і зямельнае занаванне, арганізуе перагаворы аб арэндзе, лесанарыхтоўках і здабычы карысных выкапняў.
Нягледзячы на назву "вёска", туземныя вёскі — гэта не сельскія населеныя пункты, а пэўныя тэрыторыі, дзе дзейнічае абшчыннае кіраванне карэнных народаў, і якія могуць уключаць часткі гарадоў.
Насельнікі рэзервацый не выплочваюць федэральныя падаходныя падаткі за мэтанакіраванае карыстанне зямлёй знутры рэзервацыі, даходы, атрыманыя ад федэральнага ўрада, мясцовыя падаткі на нерухомасць, падаткі штатаў з продажу.
Фармацэўтычная прадукцыя распрацоўваецца па поўнаму інавацыйнаму цыклу, ад фармулёўкі тэхнічнага задання да серыйнай вытворчасці сумесна з НДІ ФХП БДУ ў рамках Дзяржаўных навукова-тэхнічных праграм «Новыя лекавыя сродкі » і «Фармацэўтычныя субстанцыі і лекавыя сродкі» .
Гэты падраздзел займаецца распрацоўкай, даследаваннем і вытворчасцю харчовых інгрэдыентаў, якія карэктуюць і ўзбагачаюць профіль, а таксама харчовых канцэнтратаў для хлебапякарнай і мясной галін.
Выкарыстанне ў распрацаваных прыборах найноўшых электронных кампанентаў, тэхналогій і праграмных сродкаў, разнастайных канструктыўных выкананняў (вымяральны комплекс у выглядзе крэйт-сістэмы, платы пашырэння персанальнага камп'ютара, асобны малагабарытны корпус) і інтэрфейсаў забяспечваюць карыстачу зручнае, недарагое, але якаснае і эфектыўнае рашэнне розных вымяральных задач, арганічна ўпісваецца ў сучасныя камп’ютарныя тэхналогіі.