polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Разам з мітрапалітам Паўлам служылі: архіепіскап Віцебскі і Аршанскі Дзмітрый, архіепіскап Пінскі і Лунінецкі Стэфан, епіскапы: Дзятлаўскі Пётр; Магілёўскі і Мсціслаўскі Сафроній; Брэсцкі і Кобрынскі Іаан; Гомельскі і Жлобінскі ; Тураўскі і Мазырскі Леанід; Барысаўскі і Мар’інагорскі Веніямін; Слуцкі і Салігорскі Антоній.
6 жніўня 2015 года, у дзень памяці свяціцеля Георгія Каніскага, мітрапаліт Мінскі і Заслаўскі Павел, Патрыяршы Экзарх усяе Беларусі, здзейсніў чын вялікага асвячэння Праабражэнскага сабора.
28 мая 2013 года ў склад сельсавета перададзены 16 населеных пунктаў (Асавец, Балашы, Варонічы, Гарадзілавічы, Грыгаркі, Губы, Дашкаўка, Жукавічы, Катлоўцы, Куляшы, Малькевічы, Навікі, Путрычы, Рэчкі, Стражы, Усцінавічы) Куранецкага сельсавета і 11 населеных пунктаў (Альшэўцы, Арпа, Асташкава, Валоські, Горная, Гутараўшчына, Ерхі, Івашынавічы, Карэкаўцы, Лявонавічы, Сосенка) Касцяневіцкага сельсавета, цэнтр сельсавета быў перанесены ў аграгарадок Крывое Сяло, а сельсавет перайменаваны ў Крывасельскі.
Сельсавет мяжуе з Куранецкім, Любанскім, Людвіноўскім, Ільянскім, Вязынскім і Асіпавіцкім сельсаветамі Вілейскага раёна і горадам Вілейка, таксама з Мядзельскім раёнам на поўначы.
Праз тэрыторыю сельсавета праходзяць рэспубліканскія аўтамабільныя дарогі: Ушачы — Вілейка, Мінск — Калачы — Мядзел, Барысаў — Вілейка — Ашмяны; развітая сетка мясцовых дарог.
М. С. Гарбачоў, які назіраў за вяртаннем карачаеўцаў на радзіму, паведамляў, што на месцах для перасяленцаў былі створаны льготныя ўмовы, але ў далейшым любы прыгнёт успрымаўся імі вельмі хваравіта.
Мужчынская народная вопратка ўключае кашулю, порткі, футра, бурку, бешмет і г. д. Жаночая вопратка надзвычай разнастайная, залежыць ад узросту і сацыяльнага становішча, звычайна складаецца з доўгай кашулі з выразам у грудзях і зашпількай на каўняры і нагавіц, падкнутых у боты.
У той жа час замест традыцыйнага для цяжкіх самалётаў штурвала на стратэгічным бамбавіку Ту-160 ўстаноўлена цэнтральная РУС, а бакавая ручка — сайдстык — прымяняецца на рэактыўных пасажырскіх лайнерах А320, А380, 100.
На штурвале могуць размяшчацца і дадатковыя пераключальнікі, і органы кіравання: клавішы кіравання радыёсувяззю, кіраванне трымерам, і г. д.; такое іх размяшчэнне забяспечвае зручнасць для пілота, т. к. ён можа кіраваць гэтымі сістэмамі, не здымаючы рук з штурвала.
У пейзажным стылі напісаныя цэлыя серыі палотнаў: «Зямля беларуская», «Край Прынёманскі», «Поры года», «Нёман каля Каложскай царквы», «Нёман. Крэйдавая гара», «Нёман каля Замкавай гары», «Навакольнае Гродна», «Нёманскія перспектывы», «Рака Котра», «Рака Ваўпянка».
Мастак таксама шмат працуе і над гістарычнымі кампазіцыямі: «Адам Міцкевіч і Аляксандр Пушкін у Пецярбургу», «Пушкін і Міцкевіч у Падмаскоўі», «Адам Міцкевіч і Тамаш Зан на Свіцязі», «Алаіза Цётка і Эліза Ажэшка».
Гэта быў заднепрывадны аўтамабіль, і выпускаўся ў 12 мадыфікацыях з чатырохцыліндравымі рухавікамі сямейства аб'ёмам 1,2; 1,4 і 1,6 л. На вяршыні гамы стаяў 1600 , рухавік якога абсталёўваўся двума карбюратарамі і развіваў 98 к.с.
Тэхнічнай асновай стаў 4, ад якога дастаўся поўны прывад з аўтаматычным блакіраваннем пры дапамозе віскамуфты, каробка перадач, і двухлітровы рухавік 463 з турбанаддзіманнем, які развіваў 247 к.с.
Першапачаткова прапаноўвалася толькі два рухавікі — аб'ёмам 1,4 і 1,6 л. У 1980 годзе дэбютаваў з маторам 1,8; які быў даступны як у атмасферным варыянце, так і з турбанаддзіманнем.
З-за доўгага перыяду агульнай польска-літоўскай дзяржаўнасці і нацыянальнай прыналежнасці, і палітыкі русіфікацыі Расійскай імперыі многія з літоўскіх дваран у стагоддзі падвергліся паланізацыі, і літоўская мова выкарыстоўвалася толькі беднымі і сярэднімі слаямі грамадства, а частка сярэдніх слаёў, як правіла, выкарыстоўвала польскі для свайго сацыяльнага прасоўвання.
Чакалася, што літоўская мова неўзабаве вымрэ, так як ўсходнія тэрыторыі сучаснай Літвы і паўночна-заходняй Беларусі сталі больш славянізаванымі, і многія выкарыстоўвалі польскую ці беларускую мовы ў паўсядзённым жыцці.
У пачатку стагоддзя выкарыстанне літоўскай мовы ў значнай ступені абмяжоўваецца літоўскімі сельскімі раёнамі; адзіная вобласць у Літве, дзе літоўскую мову выкарыстоўвалі ў якасці літаратурнай, была Малая Літва, што знаходзілася пад уладай Прусіі.
Некалькі фактараў паспрыялі нацыянальнаму руху: на літоўскую мову звярнулі ўвагу навукоўцы-лінгвісты; пасля адмены прыгоннага права ў Расійскай імперыі ў 1861 годзе, сацыяльная мабільнасць павялічылася, і з’явіўся клас літоўскай інтэлігенцыі, што паходзіла з літоўскай вёскі.
У канцы жніўня 1941 года група байцоў і камандзіраў, сярод якіх знаходзіўся і Касаеў, дайшла да Бялыніцкага раёна Магілёўскай вобласці Беларускай ССР і прыняла рашэнне пачаць баявыя дзеянні ў якасці партызанскага фарміравання.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 8 мая 1965 года «напярэдадн 20-годдзя Перамогі савецкага народа над фашысцкай Германіяй за адмысловыя заслугі ў барацьбе супраць нямецка-фашысцкіх захопнікаў у тыле праціўніка і праяўленыя пры гэтым адвагу і геройства» маёр Асман Касаеў пасмяротна быў ганараваны высокім званнем Героя Савецкага Саюза.
Выступаў з навуковымі дакладамі і чытаў лекцыі ў Маскве, Пецярбургу, Кіеве, Берліне, Патсдаме, Хельсінкі, Любляне, Варшаве, Сафіі і іншых універсітэцкіх цэнтрах.
У 1969 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю па тэме: «Зваротныя канструкцыі ў сучаснай балгарскай літаратурнай мове» (навуковы кіраўнік — доктар філалагічных навук, прафесар А. Я. Супрун).
Дзякуючы намаганням Ірэны Стжалкоўскай, супрацоўніцы Камітэту па кінематаграфіі, «Кароткі фільм пра забойства» прайшоў кваліфікацыйны адбор у конкурсную праграму Канскага кінафестывалю, дзе выклікаў бурную рэакцыю публікі.
На паказе, калі на экране адбывалася сцэна забойства таксіста, з глядацкай залы пачуліся крыкі: «Хопіць! Хопіць!» Клод-Мары Трэмуа з часопіса «» пісаў: «Ведаю адно: „Кароткі фільм пра забойства“ — шэдэўр. Гэта адзін з тых шакіруючых фільмаў, ад вобразаў якога вы не зможаце вызваліцца. Ёсць у гэтым нешта ад Дастаеўскага».
Рэцэнзент часопіса « » Катрын Уімпфэн, падагульняючы меркаванні прэсы, адзначыла «Гэты фільм з’яўляецца трыумфальным уваходам Кшыштафа Кеслёўскага ў наша кінематаграфічнае калектыўнае несвядомае. Ад гэтага часу ўжо больш не магчыма не заўважаць гэты сур’ёзны і ў той жа час поўны адчаю голас з Усходу».
Ідзяк спрабаваў адмовіцца, бо не ўпадабаў сцэнарый гэтага фільма, але ў выніку саступіў Кеслёўскаму, паставіўшы аднак умову, што будзе выкарыстоўваць падчас здымак зялёныя пераходныя фільтры ўласнай вытворчасці.
Сцэна забойства таксіста ў кінематаграфічнай версіі даўжэйшая і больш радыкальная ў сваёй жорсткасці; акрамя таго ў тэлеверсіі пасля акту забойства адразу адбываецца вынясенне прысуду, тады як кінаверсія ўтрымлівае некаторыя пераходныя эпізоды.
Ён з абыякавасцю назірае, як два чалавекі даганяюць і збіваюць іншага, у грамадскім туалеце спіхвае чалавека ў пісуар, скідвае камень з моста на праязджаючыя аўтамабілі, ганяе галубоў, якіх корміць старая жанчына.
Музыка, што гучыць у «Кароткім фільме пра забойства» ўвайшла ў склад першага альбома Збігнева Прайснера — «Дэкалог» , у якім прадстаўлена музыка з аднайменнага тэлецыкла, і адпаведна з кінаверсій пятага і шостага фільмаў.
Атрымаўшы высокую ацэнку сярод слухачоў, музычныя кампазіцыі з «Кароткага фільма пра забойства» зноў з’яўляліся ў канцэртных альбомах Прайснера «Музыка Прайснера» і «Чатыры колеры Лодзі» , а таксама ў альбоме «Кеслёўскі» , які ўяўляе сабой кампіляцыю твораў Прайснера да фільмаў кінарэжысёра.
Кеслёўскі прапанаваў Міністэрству культуры Польшчы самім выбраць адзін са сцэнарыяў для стварэння яго кінаверсіі, пры той умове, што другім такім фільмам стане менавіта «Кароткі фільм пра забойства», заснаваны на пятай частцы тэлецыкла.
У адрозненні ад папярэдняга фільма, напоўненага палітычнымі рэаліямі свайго часу, пры напісанні сцэнарыя для «Дэкалога» аўтары вырашылі пазбягаць палітычных тэм, каб зрабіць фільм больш універсальным.
Польскія крытыкі высока ацанілі мастацкія якасці фільма, у прыватнасці майстэрскую аператарскую працу Славоміра Ідзяка, аднак адзначалі і слабасці працы Кеслёўскага і Пясевіча, сярод якіх празмерная ідэалістычнасць постаці адваката.
Прайснер, пад уплывам свайго суайчынніка Фрыдэрыка Шапена, «стварыў надзвычайную, элегічную і нібы поўную недаказанасці музыку. Жалобная мелодыя фартэпіяна зліваецца з дрыжачымі струннымі і адзінай трубой, каб надаць эмацыйную выразнасць халоднаму жаху, які сачыцца з экрана».
«Каро́ткі фільм пра забо́йства» — польскі псіхалагічны фільм, зняты ў 1987 годзе рэжысёрам Кшыштафам Кеслёўскім на аснове ўласнага сцэнарыя, напісанага ў суаўтарстве з Кшыштафам Пясевічам.
Праграмы-эквіваленты: . , , , , , і , а таксама, з некаторымі агаворкамі, (у тых выпадках, калі яго магчымасцяў дастаткова, а малы аб’ём і хуткасць працы пры невысокіх патрабаваннях да рэсурсаў больш важныя).
Для 2007 і наступных версій — працягласць базавай падтрымкі 5 гадоў пасля выпуску прадукту або 2 гады пасля выпуску наступнай версіі прадукту , пашыраная падтрымка будзе даступная на працягу 5 гадоў пасля заканчэння тэрміну базавай падтрымкі.
Стэпавыя надзелы інтэнсіўна апрацоўвалі пакуль не пачыналася падзенне ўраджайнасці і засмечванне пустазеллем, потым пакідалі і зноў апрацоўвалі пасля натуральнага аднаўлення ўрадлівасці глебы.
Упершыню нагайбакі былі вылучаны як самастойная народнасць, адрозная ад татар і рускіх казакаў, падчас перапісаў 1920 г. і 1926 г. Аднак на афіцыйным узроўні атрымалі статус малога карэннага народа толькі ў 2000 г.
Яго найбліжэйшае акружэнне склалі генералы Флёрыян Сівіцкі , Чэслаў Кішчак , Уладзімеж Аліва , сакратар ЦК ПАРП па сілавых структурах Мірослаў Мілеўскі, сакратар па ідэалогіі Марыян Ажахоўскі, міністр замежных спраў Стэфан Альшоўскі, віцэ-прэм'ер Мячыслаў Ракоўскі (з іх першыя трое былі чланамі , астатнія чацвёра прадстаўлялі партыйна-ўрадавае кіраўніцтва).
Суправаджалася рэпрэсіямі, падчас якіх дзясяткі людзей загінулі і да 10 тысяч чалавек падвергліся пазбаўленню свабоды (у цэлым, аднак, маштаб рэпрэсій разглядаецца як адносна ўмераны).
У канчатковым выніку ваеннае становішча не вырашыла праблем, якія стаялі перад краінай , не спрыяла пераадоленню сацыяльна-палітычнага і эканамічнага крызісу і не прадухіліла змяненне грамадскай сістэмы ў Польшчы на мяжы 1980—1990-х гадоў.
Прынцыповае рашэнне аб увядзенні прамога ваеннага кіравання выспела да пачатку восені 1981 года (такія дзеячы «партыйнага бетону», як генерал дзяржбяспекі Мірослаў Мілеўскі, сакратар ЦК па ідэалогіі Стэфан Альшоўскі, член палітбюро Уладзіслаў Кручак настойвалі на гэтым яшчэ ў лістападзе 1980).
3 снежня 1981 у Радаме адбылося пасяджэнне прэзідыума Усяпольскай камісіі «Салідарнасці», на якім было прынята рашэнне аб падрыхтоўцы 24-гадзіннай забастоўкі пратэсту з перспектывай усеагульнай бестэрміновай стачкі.
Гданьская суднаверф імя Леніна, Шчэцінская суднаверф імя Варскага, Кракаўскі металургічны завод імя Леніна, Катавіцкі металургічны камбінат, Люблінскі аўтамабільны завод, шэраг іншых прадпрыемстваў былі захоплены ўзброенай сілай.
У першыя ж дні ваеннага становішча больш за 3 тысяч вядучых актывістаў — уключаючы Леха Валенсу, Анджэя Гвязду, Марыяна Юрчыка, Яна Рулеўскага, Севярына Яворскага, Анджэя Разплахоўскага, Гжэгажа Пальку, Яцака Кураня, Караля Мадзялеўскага, Адама Міхніка, Браніслава Гэрэмака — былі затрыманы ЗОМА і СБ і накіраваны ў цэнтры інтэрнавання.
Рышард Куклінскі заяўляў, быццам бы ўжо ў снежні 1980 года маршал Агаркаў Недагаркаў азнаёміў генерала Тадэвуша Гупалоўскага з планам уводу савецкіх, усходнегерманскіх і чэхаславацкіх войскаў на тэрыторыю Польшчы.
13 і 26 чэрвеня ва Уроцлаве адбыліся першыя масавыя акцыі радыкальнай апазіцыйнай арганізацыі Змагарная Салідарнасць , якая абапіралася на тэхнічную інтэлігенцыю і студэнцтва.
4—10 снежня «Радамскую платформу» падтрымалі рэгіянальныя прафцэнтры «Салідарнасці» і прафарганізацыі найбуйнейшых прамысловых прадпрыемстваў краіны (найбольш радыкальны настрой быў прадэманстраваны на Шчэцінскай суднаверфі імя Варскага).
Раніцай 12 снежня 1981 года Войцех Ярузельскі патэлефанаваў кіраўніцтву СССР і сказаў наступнае: «…у ноч з 12 на 13 снежня г.г. на ўсёй тэрыторыі ПНР будзе ўведзена ваеннае становішча. Усю адказнасць за гэты крок я ўскладаю на сябе…» У камітэтах ПАРП, упраўленнях Службы бяспекі МУС і армейскіх часцях распячатваліся запячатаныя пакеты.
Акрамя апазіцыйных актывістаў, падвергліся інтэрнаванню некаторыя члены ранейшага партыйна-дзяржаўнага кіраўніцтва, на якіх ваенныя ўлады ўсклалі адказнасць за крызіс — перш за ўсё Эдвард Герак, Пётр Ярашэвіч, Здзіслаў Грудзень.
У нумары былі апублікаваны указы Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР «Аб узнагароджанні ордэнам „Перамогі“ Маршала Савецкага Саюза Сталіна Іосіфа Вісарыёнавіча за выключныя заслугі ў арганізацыі ўсіх узброеных сіл Савецкага Саюза і ўмелае кіраўніцтва імі ў Вялікай Айчыннай вайне, якая скончылася поўнай перамогай над гітлераўскай Германіяй», «Аб прысваенні звання Героя Савецкага Саюза Сталіну Іосіфу Вісарыёнавічу», а таксама матэрыял «3 ліпеня — усенароднае беларускае свята».
У 4 ад 21 студзеня з’явіўся нумар тэлефона — 10, з 5 ад 27 студзеня пачалі пісаць «М.Камянец» , а у 7 ад 10 лютага ў газеце з’явіўся чырвоны колер у гонар выбараў.
Вертыкальныя нагрузкі перадаюцца з дапамогай цэнтральнага падпятніка і бакавых склізгуноў, якія служаць для абмежавання бакавой гайданкі вагона, а таксама зніжэння звілістага руху пры праходжанні крывых участкаў пуці.
Наводчык станковага кулямёта 280-га стралковага палка 185-й стралковай дывізіі радавы Ф. А. Гупінец разам з разлікам 26 студзеня 1945 года ў баі за населены пункт Задке падавіў 2 агнявыя кропкі і 12 праціўнікаў, забяспечыўшы прасоўванне нашай пяхоты.
За мужнасць і гераізм, праяўленыя ў баях, Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 мая 1946 года малодшы сяржант Гупінец Філіп Аляксеевіч узнагароджаны ордэнам Славы 1-й ступені.
Кулямётны разлік малодшага сяржанта Ф. А. Гупінца 20 красавіка 1945 года ў вулічным баі ў горадзе Бернал падавіў 2 агнявыя кропкі, адбіў контратаку, знішчыўшы 17 праціўнікаў.
За час існавання на фэсце выступалі: Зміцер Сідаровіч , Ігар Сімбіроў, Зміцер Бартосік, Андрэй Мельнікаў, Міхась Булавацкі, Таццяна Барысік, Алесь Чумакоў , Уладзімір Пузыня, Вячка Красулін , Аляксей Галіч, Кася Камоцкая, Раман Абрамчук, Сяргей Скурат, Уладзімір Рунцэвіч, Зміцер Захарэвіч, Славамір Адамовіч, Ганна Чумакова, Мікола Рудакоўскі, Таццяна Беланогая, Таццяна Матафонава, Раман Яраш, Віталь Быль, Юлія Літвінава, Цімафей Авілін, Анатоль Кудласевіч, Ілья Арыстаў, Адась Матафонаў, Тамаш Сідаровіч, Вічка Крывічка , Аляксей Жораў, Аляксей Карпенка, Таццяна Маслоўская, Эдуард Адамовіч, Цімафей і Васіль Хадневічы, гурт «Балцкі субстрат» і іншыя.
Выступалі барды Таццяна Беланогая, Ганна Чумакова, Раман Абрамчук, Ігар Сімбіроў, Аляксей Жораў, Таццяна Матафонава, Зміцер Сідаровіч, Аляксей Галіч, Андрэй Мельнікаў.
Выступалі запрошаныя: барды Андрэй Мельнікаў і Ганна Чумакова з Гомеля, паэтэса Таццяна Барысік з Магілёва, Аляксей Галіч з Мінска, Цімафей і Васіль Хадневічы са Свіслачы.
У 2008 годзе на свята прыехалі Андрэй Мельнікаў з Гомеля, Ганна Чумакова, Аляксей Галіч, Зміцер Сідаровіч з Мінску, Мікола Рудакоўскі з Рэчыцы, Ігар Сімбіроў з Асіповічаў, Тацяна Барысік з Магілёва.
Ад 2006 года сустрэча адбываецца толькі на прыродзе ў лесе за р. Таль на Коласавай паляне, дзе ў пачатку 1930-х гадоў стаяла «стража» — хата-леснічоўка, дзе любіў бываць Якуб Колас.
У ходзе баёў за гады Вялікай Айчыннай вайны з ліку ваеннаслужачых гвардзейскага злучэння Залатой Зоркай Героя Савецкага Саюза былі ўзнагароджаны 29 чалавек і больш за 140 тысяч ваеннаслужачых — ордэнамі і медалямі.
28 сакавіка 1944 года за ўдзел у вызваленні горада Мікалаева гэтаму корпусу было прысвоена ганаровае найменне «Мікалаеўскі», а 5 красавіка 1945 года пасля ўзяцця горада Будапешта — ён стаў яшчэ і Будапешцкім.
19-я гвардзе́йская Мікала́ева-Будапе́шцкая чырванасцяжная о́рдэна Суво́рава асобная механізаваная брыгада — адно з найбуйнейшых падраздзяленняў Узброеных Сіл Рэспублікі Беларусь.
Дэметрый прапанаваў Макавеям мноства хабараў з мэтай заручыцца падтрымкай яўрэяў супраць свайго саперніка, — у тым ліку перадачу даходаў Пталемаіды на карысць Іерусалімскага Храма, але ўсё дарма.
Мясцовы арабскі географ аль-Мукадасі наведаў Ака ў 985 г., у перыяд эры ранніх Фацімідаў і апісаў яго, як умацаваны прыбярэжны горад з вялікай мячэццю, у якім маецца вялікі аліўкавы гай.
Умацаванні былі пабудаваны раней аўтаномным эмірам Ібн Тулунам Егіпецкім, які анексаваў горад у 870-х гг., і забяспечвалі адносную бяспеку гандлёвым суднам, якія прыбывалі ў гарадскі порт.
Калі ў 1047 г. горад наведаў персідскі падарожнік Насір Хасроў, ён адзначыў, што вялікая Пятніцкая мячэць была пабудавана з мармуру, размяшчалася ў цэнтры горада, а адразу на поўдзень ад яе знаходзілася «магіла Прарока Саліха».
Тым не менш Ака заставаўся значным у ваенным плане горадам на працягу перыяду ранніх Абасідаў; у 861 г. халіф Аль-Мутавакіль выдаў указ ператварыць Ака ў буйную ваенна-марскую базу, абсталяваўшы горад ваеннымі караблямі і баявымі часцямі.
Наступнай згадкай Ака з’яўляецца назва "Аак", выяўленае ў выбітым на сцяне Карнакскага храма Амона ў Фівах спісе гарадоў, заваяваных у час першага ваеннага паходу Тутмоса (прыкладна 1456 г. да н.э., паводле іншых звестак 1468 г. да н.э.).
знойдзеных пры раскопках у Эль-Амарне старажытнаегіпецкіх клінапісных архівах перапіскі ханаанскіх цароў, таксама згадваецца месца, названае Ака; роўна як і ў ранейшых па часе «тэкстах праклёнаў».
Услед за паражэннем, нанесеным візантыйскай арміі Іраклія мусульманскай арміяй Халіда ібн аль-Валіда ў бітве пры Ярмуку і капітуляцыяй хрысціянскага Іерусаліма перад халіфам Амарам, Ака пачынаючы з 638 г. перайшоў пад уладу Праведнага халіфата.
У 1799 годзе дзякуючы свайму яўрэйскаму саветніку Хаіму Фархі і англійскаму адміралу Сіднею Сміту змог супрацьстаяць аблозе горада, прадпрынятай генералам Банапартам на чале 13-тысячнай арміі.
У першую чаргу ён аднавіў сцены, памер якіх быў меншы ў параўнанні з перыядам крыжакоў, затым ён запрасіў яўрэяў, мусульман і французаў ізноў асесці ў горадзе і стварыў для іх адпаведныя ўмовы.
У 1187 годзе Саладзін узяў горад амаль без бою, але ўжо ў 1191 годзе падчас 3-га крыжовага паходу пасля двухгадовай аблогі Ака быў адваяваны войскамі крыжакоў пад камандаваннем французскага караля Філіпа Аўгуста і англійскага караля Рычарда Львінае Сэрца.
Урад Судана задзейнічаў арганізаванае з мясцовых арабамоўных качэўнікаў апалчэнне «Джанджавід» , якія рэгулярна здзяйснялі напады на чарнаскурых фермераў, спальваючы пры гэтым цэлыя вёскі і здзяйсняючы іншыя віды гвалту.
Адзін з бакоў канфлікту складаецца ў асноўным з узброеных сіл Судана, паліцыі і «Джанджавід», груп суданскага апалчэння, якія набіраюцца ў асноўным сярод арабізаваных карэнных афрыканцаў і невялікай колькасці бедуінаў паўночнага племя рызейгат; большасць іншых арабскіх груп у Дарфуры застаецца неўцягнутымі.
Хоць урад Судана публічна адмаўляў, што падтрымліваў «Джанджавід», шматлікія звесткі пацвярджаюць сцвярджэнні, што ён забяспечыў фінансавую дапамогу і зброю, а таксама скаардынаваў сумесныя атакі.
З-за суровага клімату ішла зацятая канкурэнцыя за зямельныя і водныя рэсурсы паміж жывёлагадоўцамі і чарнаскурымі земляробамі, якая вылілася ў міжэтнічную барацьбу за выжыванне ў няпростым рэгіёне.
18 кастрычніка ў Трыпалі адбыўся саміт з удзелам дэлегацый Лівіі, Судана, Чада, Егіпта і Нігерыі, а таксама прадстаўнікоў двух паўстанцкіх груповак Дарфура, дзе была зроблена спроба ўрэгуляваць крызіс сіламі саміх афрыканцаў.
Дарфурскі канфлікт — ваенны канфлікт у рэгіёне Дарфур на захадзе Судана, які пачаўся ў лютым 2003 года, калі паўстанцкія групы пачалі барацьбу з урадам Судана, які яны абвінавацілі ва ўціску неарабскага насельніцтва.
Гэта прывяло да гібелі сотняў тысяч мірных жыхароў і абвінавачванні прэзідэнта Судана Амара аль-Башыра ў генацыдзе, ваенных злачынствах і злачынствах супраць чалавечнасці ў Міжнародным крымінальным судзе.
Увечары 29 верасня 2007 года больш за 1000 узброеных баевікоў суданскай вызваленчай арміі напалі на ваенную базу афрыканскіх міратворцаў у горадзе Хасканіта і пасля шматгадзіннага бою, захапіўшы на базе зброю, яны спалілі яе дашчэнту.
Крызіс прыняў міжнародныя маштабы, калі больш за сто тысяч бежанцаў, якія пераследваліся атрадамі «джанджавідаў», хлынулі ў суседні Чад, што прывяло да сутыкненняў паміж «джанджавідамі» і чадскімі памежнікамі.
Кіраўніцтва Судана і сумесная місія Арганізацыі Аб’яднаных Нацый і Афрыканскага саюза ў Дарфуры звязвалі масавыя забойствы з зямельнымі канфліктамі з-за правоў на занятак сельскай гаспадаркай, якія ўзніклі паміж неарабскімі племяннымі фермерамі-масалітамі і арабскімі плямёнамі бедуінаў, якіх урад лічыць адказнымі за напады.
30 жніўня 2020 года чатыры групоўкі (Рух за справядлівасць і роўнасць, Суданскі альянс, Збро сіл вызвалення Судана і адна фракцыя ВРС) падпісалі з новымі ўладамі Джубінскае мірнае пагадненне.
Па ладзе жыцця насельніцтва Дарфура дзеліцца на жывёлагадоўцаў-качэўнікаў, сярод якіх пераважаюць араба-суданцы, і аселае земляробчае насельніцтва, прадстаўленае чорнасукрымі народнасцямі.
1 сакавіка 2012 года Міжнародны крымінальны суд выдаў ордэр на арышт міністра абароны Судана М. Хусейна па абвінавачванні ў здзяйсненні ваенных злачынстваў і злачынстваў супраць чалавечнасці ў Дарфуры ў 2003—2004 гадах.
Навуковае даследаванне помнікаў Тагарскай культуры пачалося з 1722 г. У самастойную археалагічную культуру вылучана С. А. Цеплаухавым ў 1920-я гг. Сваю сучасную назву атрымала ад наймення вострава на рацэ Енісей, дзе з канца ст.
Першапачаткова кафедра была часткай класічнага аддзялення гісторыка-філалагічнага факультэта, а ў 1907 годзе, пры актыўным удзеле Раманава, яна была ператворана ў самастойнае аддзяленне гісторыі і тэорыі мастацтваў таго ж факультэта.
Мікалай Ільіч Раманаў ліпеня 1867, Масква — 17 чэрвеня 1948, Масква) — расійскі і савецкі мастацтвазнавец, доктар мастацтвазнаўства, прафесар , дырэктар Дзяржаўнага музея вытанчаных мастацтваў , заслужаны дзеяч мастацтваў, аўтар многіх кніг па гісторыі заходнееўрапейскага і рускага мастацтва.
18 мая 1910 года Мікалай Раманаў быў прызначаны захавальнікам Аддзялення прыгожых мастацтваў і класічных старажытнасцяў Румянцаўскага музея, прымаў удзел у арганізацыі новага памяшкання для карціннай галерэі і гравюрнага кабінета.
З 1917 года Мікалай Раманаў працягнуў сваю працу ў Маскоўскім універсітэце, быў прафесарам кафедры тэорыі і гісторыі мастацтваў, якая да 1921 года заставалася часткай гісторыка-філалагічнага факультэта, а затым — факультэта грамадскіх навук .
Новая стратэгія павінна была злучыць у адзіны набор існуючыя и будучыя распрацоўкі для прадастаўлення магчымасці карыстальнікам працаваць з Сусветным павуціннем з бязправадных прылад, якія валодаюць доступам у Інтэрнэт, як са стацыянарных камп’ютараў.
Унікальным для Берлінскага мастака — роспіс асновы арнаментам са змяняльнымі адзін аднаго кубікамі з меандрам і крыжыкамі пад адзінкавымі ключавымі фігурамі; такая звычка ўласцівая толькі яму і яго вучням.
Берлінскі вазапісец — умоўнае імя, дадзенае атычнаму грэчаскаму вазапісцу, якога даследчыкі, разам з Клеафрадам, называюць адным з найвялікшых вазапісцаў пачатку 5 стагоддзя да н. э.
Кампаненты размяшчаюцца аналагічна: сіні ў малодшых бітах , зялёны пачынаючы з біта 8 , чырвоны пачынаецца з біта 16 , а старэйшы байт не выкарыстоўваецца (ён выкарыстоўваецца ў якасці альфа-канала, толькі калі гэта прама паказаць).
І ў яшчэ прасочваецца наступная тэндэнцыя ў бітнасцях больш за 8: кампанент сіні размяшчаецца ў малодшых бітах/першае байтах, у наступных, а старэй/далей за ўсіх, і калі ёсць альфа-канал, то ён знаходзіцца ў самых старэйшых бітах/апошніх байтах.
Вы можаце таксама сустрэць наступныя назвы бітнісцяў: для дзвюх біт, для чатырох, для 16 біт, для 24-х і 32-ух біт з паўпразрыстасцю, для вялікіх бітнасцяў і, магчыма, іншыя.
А -файлы ў меншай бітнасці захоўваюцца ў большай ступені не для адлюстравання на або -прыладах, а для кампактнасці па параўнанні з 24-бітнымі і 32-бітнымі фарматамі калі выкарыстоўваецца малую колькасць колераў.
Колер жа ў любым выпадку можна задаць толькі ў каляровай мадэлі (як пры непасрэдным ўказанні ў пікселі, так і ў табліцы колераў), але ў битностях 16 і 32 можна атрымаць з глыбінёй да 16 і 32 біт адпаведна.