polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Паколькі расійская імператрыца Кацярына ІІ забараніла яго абвяшчэнне ў межах сваёй дзяржавы, што не дазволіла касацыйнаму дакументу набыць моц, і нават выступіла апякункай езуітаў, паступова ў Расійскай імперыі замацавалася новая езуіцкая іерархія.
У ноч з 28 на 29 верасня 1943 года Воранаў са сваім аддзяленнем на падручных сродках адным з першых пераправіўся праз Дняпро у раёне вёскі Глушэц Лоеўскага раёна Гомельскай вобласці Беларускай ССР.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» гвардыі старшы сяржант Аляксей Воранаў пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза.
У 2015 г. двухбаковыя кантакты значна актывізаваліся: адбыліся візіты ў Беларусь Прэзідэнта Рэзервовага банка Зімбабвэ Джона Мангудзіі і віцэ-прэзідэнта Зімбабвэ Эмерсана Мнангагвы, праведзены сустрэчы з Прэзідэнтам і Прэм’ер-міністрам Беларусі.
У верасні 2018 г. адбыўся візіт памочніка прэзідэнта па асаблівых даручэннях Віктара Шэймана ў Зімбабвэ, дзе ён сустрэўся з прэзідэнтам Зімбабвэ, кіраўніком Рэзервовага банка, міністрамі, якія адказваюць за міжнародны гандаль, сельскую гаспадарку, транспарт і інфраструктуру.
Дыпламатычныя адносіны паміж краінамі былі устаноўлены 16 красавіка 1992 г. Пасол Рэспублікі Беларусь у Паўднёва-Афрыканскай Рэспублікі акрэдытаваны ў Зімбабвэ па сумяшчальніцтве.
Праектаваўшыйся для аўтамабіля рухавік у некалькі спрошчаным варыянце ўсталёўвалі на «Волгу» ГАЗ-21, і ён стаў прататыпам ўсіх карбюратарных рухавікоў «Волг» і Уазаў, а ў 1990-я гады яго мадэрнізаваны варыянт ўсталёўваўся і на серыйную «палутарку» — «Газель».
Канструкцыя аўтамабіля ўтрымлівала цэлы шэраг незвычайных для свайго часу тэхнічных рашэнняў: герметычныя барабанныя тармазы, самаблакіруючыйся дыферэнцыял кулачковага тыпу, неразрэзны картэр задняга моста і гіпоідная галоўная перадача, тэлескапічныя амартызатары, верхняклапанны рухавік з фаркамерна-паходневым ўзгараньнем гаручай сумесі і электрамуфтой вентылятара сістэмы астуджэння, рысоры на гумовых падушках.
Намер наладзіць яго выпуск на Ульянаўскім заводзе наўзамен ГАЗ-ММ, так жа не меў наступстваў, так як падрыхтоўка яго вытворчасці патрабавала больш значных выдаткаў, чым мадэлі УАЗ-451Д грузападымальнасцю 800 кг.
21 верасня 1987 года ў склад сельсавета з Астровенскага сельсавета зноў перададзены 8 населеных пунктаў (вёскі Александрова, Бузаны, Вядзерава, Жыгалы, Клішы, Навасёлкі, Прыдзвінне і Шуты).
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 20 населеных пунктаў: вёскі Абухава, Александрова, Бузаны, Вядзерава, Данілаўка, Жаркі, Жыгалы, Замашэнне, Застарынне, Клішы, Купіна, Латыгава, Латышы, Навасёлкі, Панкратава, Плісы, Прыдзвінне, Пясочная, Руда і Шуты.
Пасля вайны непадалёк аэрадрома былі насаджаныя таполі, якія асушылі забалочаныя мясцовасці, дзе з часам былі пабудаваныя першыя збудаванні ваеннага прызначэння: казармы, сталовая, сховішча для тэхнікі.
Гэта было ў 1951 г., а ўжо ў 1952 г. пачалося інтэнсіўнае будаўніцтва жылога масіва — 110 фінскіх дамоў, трохпавярховага дома для кіруючага складу, інтэрната і 10 збудаванняў ваеннага прызначэння.
Сцяг тэрытарыяльнай абшчыны ўяўляе сабой прамавугольнае палотнішча, з ніжніх кутоў да сярэдзіны верхняга краю ідзе белы клін, на якім чырвоная гронка каліны з зялёным лістком, па баках на сінім фоне па жоўтым мячы з крылом, звернутым вастрыём ўверх.
У 1498 г. горад падвергнуўся турэцка-татарскаму нападу, паселішча было разбурана і спалена, з прычыны чаго горад у 1500 г. быў вызвалены на 8 гадоў ад падаткаў і на 3 гады ад іншых павіннасцяў.
Толькі за дзень 20 кастрычніка Кулікоў асабіста знішчыў 1 САУ «Фердынанд», 2 105-міліметровыя артылерыйскія гарматы, 2 кулямёта, 1 павозку, 2 конных запрэжках, каля 20 салдат і афіцэраў.
Да кастрычніка 1943 года старшы сяржант Васіль Кулікоў камандаваў гарматай 2-й батарэі 969-га артылерыйскага палка 60-й стралковай дывізіі 18-га стралковага корпуса 65-й арміі Беларускага фронту.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 9 лютага 1944 года за ў«зорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» старшы сяржант Васіль Кулікоў пасмяротна быў удастоены высокага звання Герой Савецкага Саюза.
2 кастрычніка 1926 года, на першым пасяджэнні сябры Горацкай філіі улічваючы, што «сувязь з Воршай дасканала немагчыма з-за недахопу сродкаў, працу рэарганізаваць у тым сэнсе, што ў Горках утварыць самастойную філію. У наступны момант гэта мае пад сабой грунт, затым што сілы ў Горках павялічыліся».
У стварэнні Горацкай філіі «Аршанскага Маладняка» вялікую ролю адыграў Міхаіл Ганчарык, доктар біялагічных навук, прафесар, заслужаны дзеяч навукі БССР, член-карэспандэнт АН БССР, выхаванец Беларуская сельскагаспадарчай акадэміі 1924 года.
Максім Гарэцкі, хоць афіцыйна і не ўваходзіў у Горацкую філію «Аршанскага Маладняка», аднак, як успамінаў М. Ганчарык, «…аказваў заўсёды добразычлівую і аўтарытэтную дапамогу „маладнякоўцам“ філіі… Асабліва быў карысным яго ўдзел у літаратурных вечарах, якія наладжваліся маладнякоўцамі, ці пры калектыўных разглядах творчасці паасобных сяброў філіі.».
У філію ўваходзілі Алесь Вечар, Юрка Гаўрук, Міхась Ганчарык, Паўліна Мядзёлка, Навум Сапранкоў, Уладзімір Прыбыткоўскі, Васіль Каваль, Герасімовіч , Віктар Бухаркін, Сяргейчык, Мурашка, Чыжанок, Шрубок, Янушка, Калядка, Сымончык, Змушка, Мільячэнка, Мятко, Алесь Дземядовіч, Саулік і іншыя.
Горацкая філія «Аршанскага Маладняка» — суполка паэтаў, празаікаў, перакладчыкаў і літаратуразнаўцаў якое існавала ў 1926—1928 гг. пры Беларускай акадэміі сельскай і лясной гаспадаркі ў Горках і ўваходзіла ў «Маладняк» .
26 верасня 1943 года сяржант Пераходу атрымаў задачу — у складзе групы разведчыкаў пераправіцца на супрацьлеглы бераг Дняпра і сабраць неабходныя дадзеныя аб інжынерных умацаваннях і размяшчэнні агнявых сродкаў на меркаваным участку фарсіравання, пры магчымасці замацавацца і прыкрыць агнём пераправу штурмавых груп.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года за мужнасць, адвагу і гераізм, праяўленыя ў барацьбе з нямецка-фашысцкімі захопнікамі, сяржанту Пераходу Івану Сяргеевічу пасмяротна прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка».
Іван Сяргеевіч Пераходу (20 студзеня 1907, Паўлаград, цяпер Днепрапятроўская вобласць — 19 кастрычніка 1943) — камандзір кулямётнага разліку 1181-га стралковага палка 356-й стралковай дывізіі 61-й арміі Цэнтральнага фронту, сяржант, Герой Савецкага Саюза.
У 1948 г. Васіль Лукашык якасці дэлегата беларусаў Швецыі ўдзельнічае ў Першым сусветным з’ездзе беларускай паваеннай эміграцыі, які праходзіў з 28 лістапада па 2 снежня ў Парыжы.
Праца па стварэнню суполкі ішла цяжка: расійская суполка цягнула беларусаў да сябе бо яны былі парафіянамі расійскай праваслаўнай царквы ў Стакгольме, а польская суполка — на падставе былога польскага грамадзянства беларусаў, большасць з якіх была з Заходняй Беларусі.
Але вынік цяжкай працы не быў марны і Васіль Лукашык разам з Язэпам Федарчуком здолелі атрымаць юрыдычную рэгістрацыю, выдаць статут Грамады па-беларуску і па-шведску, а пасля гэтага на працягу 30 гадоў арганізацыя ладзіць прысвечаныя Дню Волі 25-га Сакавіка штогадовыя вячэры, робіць сталыя сустрэчы і займаецца з’яднаннем беларускай дыяспары.
Восенню 1941 г. Лукашык разам з Сяргеем Хмарай, Іванам Гелдай, Васілём Вірам і Юркай Стасевічам удзельнічае у нелегальнай канферэнцыі часткі даваенных актывістаў Беларускай сялянскай-работніцкай грамады, якую сазваў іншы сябра БСРГ Юльян Саковіч.
Лукашык разам з Юльянам Саковічам і Іванам Гелдай прапануе цесна супрацоўнічаць з немцамі і карыстацца кожнай мажлівасцю для рэалізацыі нацыянальных патрэб, але супраць гэтага выступаюць іншыя ўдзельнікі канферэнцыі.
Васіль Лукашык збягае з Асвенціму і едзе ў Варшаву, дзе набывае фальшывыя дакументы, аднак падчас чарговай аперацыі немцаў гэта выкрываецца і яго адпраўляюць на прымусовыя працы ў Нарвегію.
Мікола Асіненка — дзеяч беларускага нацыянальнага супраціву, сябра беларускай моладзевай падпольнай паваеннай арганізацыі Саюз беларускіх патрыётаў , адзін з заснавальнікаў і старшыня Постаўскай групы СБП.
1 снежня 2009 года скасаваны, тэрыторыя далучана да Давыдаўскага (5 населеных пунктаў: аграгарадок Палессе, вёскі Віша, Мехаўшчына, Мыслаў Рог і Уюнішчы) і Мікалаеўскага (7 населеных пунктаў: аграгарадок Дуброва, вёскі Вялікі Бор, Зарэчча, Мартынаўка, Прытыка, Церабуліны, Язвін) сельсаветаў.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым адвагу і геройства гвардыі чырвонаармейцу Калдыкараеву Жумагалі прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Джумагалі Калдыкараеў — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, памочнік наводчыка супрацьтанкавага стрэльбы 7-га гвардзейскага знішчальна-супрацьтанкавага дывізіёна 7-га гвардзейскага кавалерыйскага корпуса 61-й арміі Цэнтральнага фронту, гвардыі чырвонаармеец.
Нягледзячы на тое, што пасля набыцця незалежнасці здабыча нафты моцна скарацілася — праўда, да канца 2017 зноў вырасла да 130 тыс.барэляў у дзень — дагэтуль экспартуецца каля 98 % забытай нафты .
Уключаюць у сябе: пагоны, эпалеты, знакі на галаўных уборах і на пятліцах , нагрудныя і нарукаўныя знакі — гаржеты, гузікі, нашыўкі, лычкі, шэўроны, канты і лампасы, іншыя элементы формы адзення .
Калі паміж дзяржаўным святам і іншым выхадным днём толькі адзін або толькі два працоўныя дні, то Кабінет міністраў Украіны звычайна рэкамендуе пазбегнуць гэтага разрыву, пераносячы гэтыя працоўныя дні на пэўную суботу (гэта значыць мець бесперапынны адпачынак, але кампенсаваць гэта працай у іншы дзень, які будзе выхадным).
Да пераходу Праваслаўнай Царквы Украіны і Украінскай Грэка-Каталіцкай Царквы на перагледжаны юліянскі каляндар у верасьні 2023 году ўсе рэлігійныя сьвяты адзначаліся паводле юліянскага календара, з таго часу Каляды афіцыйна сьвяткуюцца 25 снежня.
На тэрыторыі Пухавіцкага раёна (былых Пухавіцкай, Навасёлкаўскай, Амельнянскай і інш. воласцяў) да 1910 г. не было ніводнай лекавай установы, найблізкія лекавыя ўстановы знаходзіліся ў павятовым горадзе Ігумене і губернскім г. Мінску.
Неглядзячы на тое, што інтэрвенцыя не спыніла прасоўванне паўстанцаў на падкантрольны ўраду поўдзень, французскі прэзідэнт Жак Шырак заявіў, што яго войскі не ваююць з паўстанцамі, а абараняюць сваіх грамадзян і іншых замежнікаў.
У 1990 годзе Стэфані Бернасконі зняў мультсерыял «Прыгоды Тэнтэна», а ў 2011 годзе адбылася прэм’ера фільма «Прыгоды Тэнтэна: Таямніца „Аднарога“» Стывена Спілберга і Пітэра Джэксана.
Да так званай «краіны Підбужскай», якая належала да Самбарскай эканоміі, ўваходзіла 14 вёсак: Підбуж, Разагач, Мыта, Дольжкі, Нагуевічы, Смоліца, Ясеніца, Быстрыца і інш.
Так у 2002 годзе разглядалася прапанова галандскага аўтара навукова-папулярных кніг і астранома-аматара выкарыстоўваць імёны з кніг Толкіна ў якасці назваў так званых «аб’ектаў з рассеяным дыскам» у поясе Койпера.
Шуміліна Віцебскай вобласці ; ; генеральны план г. Мсціслава ; дэталёвы план цэнтральнай часткі г. Мсціслава з праектам рэгенерацыі гістарычнай зоны ; генеральны план г. Жодзіна ; генеральны план г. Хоцімска Магілёўскай вобласці ; генеральны план г. Белаазёрска Брэсцкай вобласці ; генеральны план г. Жыткавічы Гомельскай вобласці .
З 1972 працуе ў інстытуце «БелНДІПгорадабудаўніцтва» на пасадзе архітэктара , старэйшага архітэктара , кіраўніка групы архітэктараў , галоўнага архітэктара праектаў , галоўнага спецыяліста па архітэктуры .
У 1983 годзе скончыў спецыяльны факультэт падрыхтоўкі кадраў па перспектыўных кірунках навукі і тэхнікі пры Маскоўскім архітэктурным інстытуце па спецыяльнасці «архітэктура і горадабудаўніцтва».
У 1882 годзе, паводле новых пагадненняў паміж Апостальскай Сталіцай і расійскім урадам, магілёўскі мітрапаліт быў ўпаўнаважаны пераглядзець, разам з іншымі біскупамі, ранейшыя правілы, якія рэгулявалі дзейнасць акадэміі.
Па даручэнні мітрапаліта тагачасны рэктар акадэміі ксёндз Францішак Альбін Сымон правёў змены ў правілах — у асноўным захаваў статут Віленскай акадэміі 1839 года, узмацніўшы патрабаванні датычна надання вучоных ступеняў.
Каб атрымаць падвойную ступень доктара тэалогіі і кананічнага права, трэба было напісаць шырокую працу, якая закранала б праблемы тэалогіі і кананічнага права, а таксама здаць публічны іспыт з 70 пытанняў з гэтых навук.
У акадэміі было ўстаноўлена 40 вакансій для кандыдатаў з выхаванцаў усіх дыяцэзіяльных семінарый, у Віленскай епархіяльнай семінарыі — 50 і ў армяна-каталіцкім аддзеле — 7; акрамя таго, акадэмічныя лекцыі маглі наведваць паслушнікі віленскіх манастыроў.
У акадэміі прызначана 7 прафесараў, 4 ад’юнкты і 3 лектары і адкрыты кафедры Святога Пісьма, біблейскай археалогіі і герменеўтыкі; багаслоўя дагматычнага, маральнага і пастырскага; логікі і маральнай філасофіі; царкоўнай гісторыі; гамілетыкі тэарэтычнай і практычнай з польскай славеснасцю; славеснасцю лацінскай, грэчаскай і рускай, усеагульнай і рускай гісторыі і моў старажытнаяўрэйскай, французскай і нямецкай.
Асяроддзе міністра імкнулася адмежаваць будучых царкоўных дзеячаў ад уплыву Вільні, дзе абстаноўка пасля паўстання 1830—1831 гадоў не спрыяла чаканаму свецкай уладай выхаванню духавенства.
Апошняе пасяджэнне адміністрацыі Віленскай акадэміі адбылося 20 кастрычніка 1842 года, а ўжо 16 лістапада 1842 года айцец-рэктар Ігнацы Галавінскі правёў у Санкт-Пецярбургу пасяджэнне адміністрацыі новай Акадэміі.
Пасля Кастрычніцкай рэвалюцыі 1917 года, каб зберагчы акадэмію, у лютым 1918 года рэктар Ідзі Радзішэўскі з аднадумцамі стварыў у Петраградзе Аргкамітэт па арганізацыі каталіцкага ўніверсітэта на тэрыторыі незалежнай ад Савецкай Расіі Польскай Рэспублікі.
23 кастрычніка 1918 года мітрапаліт магілёўскі Эдвард Роп перадаў зноў утворанаму Люблінскаму ўніверсітэту права Петраградскай акадэміі адкрыць багаслоўскі факультэт у 1918—1919 навучальным годзе.
З Акадэміі выйшла 62 біскупы, якія на працягу многіх гадоў вызначалі характар рэлігійнага жыцця, а таксама маральны і інтэлектуальны ўзровень духоўнага жыцця Расіі, Украіны, Беларусі, Польшчы, Літвы і Латвіі.
18 снежня 1844 года Акадэмію наведаў Мікалай , уганараваў назвай «Імператарская» і падначаліў ёй усе каталіцкія духоўныя семінарыі ў імперыі, а таксама вызначыў штогадовы бюджэт памерам у 40.150 рублёў.
Прафесары заснавалі парафіяльныя , былі капеланамі розных устаноў, прэфектамі Санкт-Пецярбурга, выконвалі функцыі парафіяльных святароў і ініцыявалі будаўніцтва касцёлаў і капліц, у тым ліку ў Ольгіна, Гатчыне і Колпіна.
Перанос Акадэміі з Вільні ў Пецярбург быў зроблены без узгаднення з Апостальскай Сталіцай, таму яе існаванне выклікала там моцную занепакоенасць на працягу шэрагу гадоў, да таго часу, пакуль біскуп-ардынарый не атрымаў у адназначнай форме, у рамках з Расіяй ад 1847 года, права вырашальнага голасу ва ўсіх справах Акадэміі.
Пасля закрыцця ў 1867 годзе Варшаўскай рымска-каталіцкай духоўнай акадэміі ў Санкт-Пецярбургскую акадэмію сталі паступаць і выхаванцы духоўных дыяцэзіяльных семінарый Царства Польскага.
З непрыхаванай радасцю Папа Леў падкрэсліваў задаволенасць Апостальскай Сталіцы станам спраў у пецярбургскай навучальнай установе, а кардынал , тагачасны дзяржаўны сакратар Рымскай Курыі, пісаў у 1892 годзе:
Утвораны зноў 26 сакавіка 1987 года ў складзе Асіповіцкага раёна Магілёўскай вобласці БССР з цэнтрам у горадзе Асіповічы з населеных пунктаў, якія ўваходзілі ў склад скасаванага Замошскага сельсавета (15 населеных пунктаў: вёскі Агула, Акцябр, Асіповічы , Асіповічы , Брадзішча, Булгары, Вялікая Гарожа, Замошша, Засялечча, Літвінава, Лучыцы, Малая Гарожа, Паляна, Прудок, Ясянец), і 10 населеных пунктаў Пратасевіцкага сельсавета (вёскі Восава, Дзераўцы, Дубралёва, Задняя Града, Заручэўе, Кляпчаны Мост, Малоціна, Ставішча, Ягаднае і пасёлак Дзераўцы).
13 лютага 2002 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Пратасевіцкага (11 населеных пунктаў: вёскі Восава, Дзераўцы, Дубралёва, Задняя Града, Заручэўе, Кляпчаны Мост, Малоціна, Прудок, Ставішча, Станцыя Дзераўцы, Ягаднае) і Вяззеўскага (13 населеных пунткаў: вёскі Агула, Акцябр, Брадзішча, Булгары, Вялікая Гарожа, Замошша, Засялечча, Літвінава, Лучыцы, Малая Гарожа, Станцыя Асіповічы , Станцыя Асіповічы і Ясянец) сельсаветаў.
Камандуючы аўстралійскімі сіламі на Блізкім Усходзе, генерал-маёр Джон Кэнтвел, заявіў, што аперацыя «нанесла моцны ўдар па паўстанцкім сілам і ўнесла вялікі ўклад у забеспячэнне бяспекі сіл , засяроджаных у правінцыі Кандагар і суседніх раёнах» і таксама павысіць бяспеку ў правінцыі Урузган.
Наступленне ў Шах Валі Кот — аперацыя войскаў падчас вайны ў Афганістане, якая праводзілася аўстралійскім кантынгентам міжнароднай кааліцыі сумесна з Афганскай Нацыянальнай Арміяй, пры паветранай падтрымцы амерыканскай авіяцыі, з 10 па 14 чэрвеня 2010 года.
20 мая 1960 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Задзежскага сельсавета і частка скасаванага Каркалецкага сельсавета (21 населены пункт: Азернікі, Бажкі, Барадуліна, Высоцкія, Гаі, Глазкі, Грыбоўцы, Казлоўшчына, Каркалец, Леснікова, Мурзы, Мядзведзі, Мядзведзі 2-я, Навінне, Палыкаўшчына, Піскуны, Плігаўкі, пасёлак торфазавода, Садкоўшчына, Чарняўшчына і Чыстаполле).
Пасля вызвалення працаваў навуковым супрацоўнікам Беларускай доследнай станцыі па жывёлагадоўлі і разам з будучым докторам сельскагаспадарчых навук Андрэем Гайко надрукаваў у 1940 годзе ў Дзяржаўным выдавецтве БССР брашуру «Племянная ферма ардэнаноснага саўгаса „Крынкі“».22 ліпеня 1941 года быў прызваны ў армію Дрысненскім РВК Полацкай вобласці.
З гэтых дакументаў таксама бачна, што яго жонка Журбік Кацярына Ігнацьеўна, якая жыла ў Мінску, у 1945—1948 гг. некалькі разоў рабіла запыты ў Кагановіцкі РВК г. Мінска аб лёсе мужа.
Кандыдат філалагічных навук Віктар Жыбуль лічыць, што паэт "… пакінуў невялікую, але цікавую літаратурную спадчыну, у ёй канцэнтраваліся авангардысцкія пошукі беларускай паэзіі 1920-х гг.(.
16 ліпеня 1954 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Багушоўскага сельсавета, 11 красавіка 1960 года — частка скасаванага Рымавецкага сельсавета (34 населеныя пункты: Багуслаўка, Багушоўка, Воўчая Яма, Гародчына, Градка, Двор Глуша, Дворышча, Дзеўчына, Заручэўе, Звязда, Каменка, Карабаўшчына, Карчма, Кіслаўшчына, Клін, Красная Дуброва, Красная Зара, Красная Ніва, хутар Красная Ніва, Красны Агарод, Круглоніва, Ленінцы, Лужанец, Ляды, Масты, Мужымасць, Новы Агарод, Падчэрня, Палошкава, Пасека, Рымаўцы, Трусаўшчына, Фартуны і Ясёны).
20 снежня 1982 года ў склад новаўтворанага Гарохаўскага сельсавета перададзены 33 населеныя пункты (вёскі Аколіца, Астравы, Гародчына, Гарохаўка, Двор Глуша, Дворышча, Каменка, Кіслаўшчына, Кліны, Красновічы, Круглоніва, Лагадаўка, Ленінцы, Лужанец, Макараўка, Мартынаўка, Масты, Мачулкі, Палошкава, Пасека, Пятровічы, Рагаселле, Рымаўцы, Спорнае, Сулева, Фартуны, Харошыя, Ясёны і пасёлкі Дзеўчын, Красная Зара, Красны Агарод, Ляды і Трусаўшчына), у адміністрацыйнае падпарадкаванне Глушанскага пассавета — пасёлак Дачнае і вёска Карабаўшчына.
20 лістапада 2013 года да сельсавета далучана частка скасаванага Гарохаўскага сельсавета (10 населеных пунктаў: вёскі Аколіца, Астравы, Гарохаўка, Лагадаўка, Макараўка, Мартынаўка, Мачулкі, Пятровічы, Рагаселле, Спорнае).
Утвораны 14 красавіка 1964 года ў складзе Камянецкага раёна Брэсцкай вобласці БССР з цэнтрам у гарадскім пасёлку Камянец з пералічэннем у яго склад 13 населеных пунктаў (Вугляны, Голы Барок, Жданкі, Камароўшчына, Мартынюкі, Мурыны Вялікія, Мурыны Малыя, Падрачаны, Пруска Багуслаўская, Пруска Валгінова, Радасць, Чабахі, Чамяры ), якія знаходзіліся ў адміністрацыйным падпарадкаванні Камянецкага пассавета, і 11 населеных пунктаў (Бабічы, Багачы, Горы, Жылічы, Завадзькавічы, Зянькі, Ліпна, Мікалаева, Палінаўка, Робенка і Сюлкі) Ратайчыцкага сельсавета.
15 красавіка 1985 года ў склад сельсавета з Рэчыцкага сельсавета перададзены 7 населеных пунктаў (вёскі Вялікі Лес, Грудавікі, Дварцы, Лескі, Мачульскія, Паўлюкоўшчына і Перасек), у склад Відамлянскага сельсавета перададзены 3 населеныя пункты .
19 мая 1986 года скасаваны, населеныя пункты перададзены ў склад Войскага (11 населеных пунктаў: Бабічы, Багачы, Горы, Жылічы, Завадзькавічы, Зянькі, Ліпна, Мікалаева, Палінаўка, Робенка і Сюлкі) і Рэчыцкага (16 населеных пунктаў: Вугляны, Вялікі Лес, Голы Барок, Грудавікі, Дварцы, Жданкі, Камароўшчына, Лескі, Мартынюкі, Мачульскія, Паўлюкоўшчына, Перасек, Пруска Багуслаўская, Пруска Валгінова, Чабахі і Чамяры 1) сельсаветаў.
Выкарыстанне кантэйнераў-цыстэрнаў дазваляе аптымізаваць лагістычныя аперацыі па перавозках вадкіх хімічных і харчовых грузаў, а таксама звадкаваных газаў за кошт больш нізкай кошту чыгуначнага тарыфу па параўнанні з перавозкай у вагонах-цыстэрнах.
кантэйнер — стандартызаваная шматабаротная тара, прызначаная для перавозкі грузаў аўтамабільным, чыгуначным, марскім і паветраным транспартам і прыстасаваная для механізаванай перагрузкі з аднаго транспартнага сродку на іншае.
Кантэйнер-цыстэрна — мультымадальная транспартная адзінка, прызначаная для перавозкі вадкіх хімічных і харчовых прадуктаў, а таксама звадкаваных газаў трыма відамі транспарту: марскім , чыгуначным і аўтадарожным.
Перавозка ў танк-кантэйнерах ажыццяўляецца па тэхналогіі «ад дзвярэй да дзвярэй» без прамежкавага пераліву прадукту пры змене выгляду транспарту, што забяспечвае павышаную бяспеку перавозкі і захаванасць які перавозіцца грузу.
Знакі адрознення ваеннаслужачых сталі размяшчаць на спецыяльных клапанах з сукна, абрамленым пунсовым кантам, які нашываўся на сярэдзіне рукава шыняля і гімнасцеркі; колер поля клапана адпавядаў роду войскаў сіл.
У верхняй часткі клапана размяшчалася пяціканцовая зорка з сукна пунсовага колеру, ніжэй якой вертыкальна нашываліся знакі службовага становішча — два ромба вышынёй 1,7 і шырынёй 0,8 см з медзі, пакрытай цёмна-чырвонай эмаллю ў каманднага складу і сіняй у адміністрацыйна-гаспадарчага.
Вялікія комплексныя адзінкі войскаў і сіл запатрабавалі ўвядзення асобных, персанальных званняў, таму для камандавання брыгадай было ўведзена воінскае званне камбрыг, дывізіяй камандаваў камдзіў, а корпусам — камандаваў адпаведна камкор.
Перадумовай да стварэння персанальнага воінскага звання «камдзіў» з’яўлялася правядзенне ваеннай рэформы 1924 года, у выніку якой згодна з загадам РВС, 807 ад , увесь камандзірскі склад быў падзелены на 14 службовых катэгорый і 11-й катэгорыі з групы вышэйшага каманднага складу адпавядала тыпавая камандна-страявая пасада «Камандзір дывізіі», які ў якасці знакаў адрознення службовага становішча меў у пятліцы два ромбы.
Поспехі абароннай прамысловасці Саюза прывялі да масавай механізацыі і матарызацыі УС Саюза, змена конніцы на матарызаваных стралкоў і ўзмацненне ролі авіяцыі прывялі да змены дактрыны вядзення вайны — гэта ўсё адбілася на структуры пабудовы узброеных сіл дзяржавы рабочых і сялян.
пастановай ЦВК і СНК СССР «АБ увядзенні персанальных воінскіх званняў начальніцкага саставу Рабоча-Сялянскай Чырвонай Арміі і аб заснаванні палажэння аб праходжанні службы камандным і начальніцкім складам РСЧА», уведзена персанальнае званне «камдзіў».
Камюніке ад імя арміі ў прамым эфіры зачытаў лейтэнант Онда Абіанг Кэлі, які паведаміў, што ў бліжэйшыя гадзіны будзе створаны Нацыянальны савет рэстаўрацыі для «аднаўлення дэмакратыі».
Каля 300 чалавек, адгукнуўшыся на заклік пучыстаў, выйшлі на вуліцы горада, сабраўшы стыхійны мітынг каля будынка дзяржаўнай радыёвяшчальнай станцыі, аднак неўзабаве яны былі разагнаны вернымі ўраду часцямі і паліцыяй з ужываннем слезацечнага газу.
Пазней, каля 11:00 раніцы, міністр па справах камунікацый Габона Гі-Бертран Мапонга заявіў, што чацвёра з пяці галоўных путчыстаў былі арыштаваны, а яшчэ адзін абвешчаны ў вышук і што сітуацыя ў сталіцы цалкам пад кантролем урада.
Пазней стала вядома, што пры штурме радыёвяшчальнай станцыі ў перастрэлцы з органамі правапарадку былі забіты 2 пучыста, яшчэ 7, уключаючы лідара бунту лейтэнанта Онда Абіанг Кэлі, былі арыштаваны, адзін здолеў схавацца і абвешчаны ў вышук.
У гэты ж час у Лібрэвілі каля 10:00—10:30 раніцы было чуваць інтэнсіўную стральбу, як аказалася пазней, гэта паліцэйскія падраздзяленні верныя ўраду штурмавалі захопленую пучыстамі радыёвяшчальную станцыю, якой таксама ўтрымліваліся закладнікі.