polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Пачынаючы ад немаўлятка, якое яшчэ не ўмее размаўляць, праз дзяцей, школьнікаў, студэнтаў, дарослых і састарэлых мы назіраем як змяняюцца жаданні людзей рознага ўзросту і ў розных жыццёвых сітуацыях.
«Гэты фільм — спроба калектыўнага партрэту сучасных беларусаў — ад гадавалага дзіцяці да амаль 100-гадовых. Яны адказваюць на розныя пытанні. Пра перажытае гора. Пра тое, чаго баяцца. Пра нацыянальнае пачуццё. Пра самае важнае для іх. І пра мары».
У жніўні 1994 г. былы інжынер канструктарскага бюро Аляксандр Цэнцер за кошт прададзенага аўтамабіля «Масквіч 2141» набыў бензавоз «ГАЗ-53» і адчыніў першую ў Мінску кантэйнерную аўтазаправачную станцыю.
Баі падчас Першай сусветнай вайны ўпершыню непасрэдна закранулі мясцовасць 10-11 верасня 1914 г., калі ў Лісневічах цалкам згарэла 50 дамоў, а ў Пустамытах расейцы спалілі 5 дамоў.
эфекты нараджэння гама-квантамі падоўжна і папярочна палярызаваных электрон-позитронных пар, эфекты магнитотормозного дихроизма і двулуче-праламлення крышталяў ў цвёрдым гама-дыяпазоне , падаўленне эфекту Ландау-Памеранчука інтэнсіўным полем, эфект кручэння спіна электрона ў поле цыркулярна палярызаванай электрамагнітнай хвалі, індукаваны спінавай палярызаванасцю электрона;
эфект узнікнення цыркулярнай палярызацыі выпраменьвання каналіраваных пазітронаў пры руху пад малым вуглом да крышталічнай восі, радыкальнае паскарэнне акрэцыі рэчыва на мікраскапічную чорную дзірку ў прысутнасць дадатковых вымярэнняў, магчымасць павелічэння верагоднасці захопу часціц у рэжым каналіравання пры дапамозе разрыву крышталічнай рашоткі, эфекты падаўлення некагерэнтнага рассейвання і выпраменьвання часціц у крышталях.
Акрамя гэтага Віктар Васілевіч удзельнічаў у працах па маніторынгу ядзерных боепрыпасаў, даследаванню магчымасці лазернага падзелу ізатопаў і праблемы стварэння аб’ёмнага лазера на свабодных электронах.
Прафесар кіраваў распрацоўкай схемы паспяхова праведзенага першага эксперыменту па назіранні вуглавога размеркавання гама-квантаў, якія ўтвараюцца пры распадзе пазітронія ў магнітным полі, распрацаваў схемы эксперыментаў па рэалізацыі метаду лазернага паскарэння ў магнітным полі і назіранні незахавання прасторавай цотнасці ва ўзаемадзеянні палярызаванага атамнага пучка з электрамагнітнай хваляй.
У 1984—1986 гг. працаваў асістэнтам, малодшым і старшым навуковым супрацоўнікам кафедры ядзернай фізікі БДУ; у 1986—1993 гг. — старшым і вядучым навуковым супрацоўнікам Інстытута ядзерных праблем БДУ.
Навуковец кіруе навукова-даследчай працай студэнтаў і аспірантаў на кафедры ядзернай фізікі фізічнага факультэта БДУ, падрыхтаваў двух кандыдатаў навук, распрацаваў спецкурсы па фізіцы ядра, ядзерных рэакцый, ядзернай астрафізіцы, кінэтыцы фізічных і хімічных з’яў і працэсаў, кінэтыцы і дынаміцы ядзерных рэактараў.
У 1980 годзе скончыў з адзнакай фізічны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, а ў 1984 годзе — аспірантуру пры кафедры ядзернай фізікі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Сумесна з супрацоўнікамі лабараторыі распрацаваў тэарэтычныя асновы і матэматычныя мадэлі апісання працы магнітакумулятыўных генератараў і прылад пераўтварэння энергіі, а таксама аптымізаваў шэраг іх канструкцый.
У 1982 г. сумесна з У. Р. Барышэўскім прадказаў эфект магнітатармознага з’яўлення электрон-пазітронных пар гама-квантамі высокіх энергій ў крышталях, неўзабаве выяўлены ў Еўрапейскім цэнтры ядзерных даследаванняў .
Асноўныя сілы 1-й арміі Рэненкампфа былі накіраваны не насустрач 2-й арміі Самсонава, а на адсячэнне Кёнігсберга, дзе па здагадцы камфронта схавалася частка 8-й арміі, і на пераслед «адступаўшых да Віслы» немцаў.
Са свайго боку, галоўнакамандуючы 2-й арміі Самсонаў вырашыў перахапіць «адступаўшых да Віслы» немцаў і настойваў перад камандаваннем фронту на перанясенні галоўнага ўдару сваёй арміі з паўночнага напрамку на паўднёва-заходняе.
Стаўка, у сваю чаргу, таксама палічыла аперацыю ва Усходняй Прусіі ў асноўным скончанай і працавала над планам наступу ўглыб Германіі, на Познань, у сувязі з чым камандуючаму фронтам Жылінскаму было адмоўлена ва ўзмацненні 2-й арміі Гвардзейскім корпусам.
Асноўнымі прычынамі паразы 2-й арміі стала зусім нездавальняючае камандаванне з боку штаба Паўночна-Заходняга фронту, не здолеўшы правільна ацаніць аператыўную сітуацыю ў перыяд 20—26 жніўня, а таксама памылкі камандуючага арміяй генерала Самсонава, які неапраўдана пашырыў паласу наступлення арміі і не здолеў забяспечыць аператыўнае кіраванне злучэннямі арміі ў ходзе сустрэчнай бітвы.
Асобных слоў у апісанні прычынаў паразы заслугоўвае дрэнная праца рускай армейскай разведкі, якая не здолела выявіць засяроджванне асноўных сіл 8-й германскай арміі супраць флангаў Самсонава, і поўнае грэбаванне ў штабе 2-й рускай арміі правіламі франтавой радыёсувязі.
За дзень да пераходу ў наступленне, нямецкія сувязісты перахапілі перададзеныя адкрытым тэкстам паведамленні штаба 2-й арміі ў адзін з карпусоў з падрабязнай дыспазіцыяй сіл арміі і ўказаннем бліжэйшых яе задач, што адразу адбілася на пастаноўцы Гіндэнбургам задач надыходзячым войскам.
29 жніўня адступленне пяці рускіх дывізій 13-га і 15-га карпусоў, якія займалі цэнтр фронту і якія трапілі пад галоўны ўдар нямецкай арміі, праходзіла пад растучым флангавым ціскам 1-га корпуса Франсуа і 1-га рэзервовага корпуса Белава.
На флангах 2-й арміі 1-м і 23-м карпусамі германскія атакі былі адбітыя, але ў цэнтры ў цэлым рускае адступленне прыняло бязладны характар, а пяць дывізій 13-га і 15-га карпусоў былі акружаны ў раёне Камусінскага/Канюшынскага лесу.
Было вырашана перакінуць па ракаднай чыгунцы праз Кёнігсберг галоўныя сілы 8-й арміі супраць 2-й рускай арміі Самсонава і паспрабаваць разграміць яе раней, чым яна злучыцца з часцямі 1-й арміі Рэненкампфа, супраць якой пакідалася дзве з паловай дывізіі.
У выніку чаго, цэнтральныя 13-ы і 15-ы карпусы, далей за ўсіх прасунуўшыяся на тэрыторыю Усходняй Прусіі, апынуліся адкрытымі для ўдараў у фланг і тыл з боку нямецкіх карпусоў.
Самсонаў у сваю чаргу атрымаў ад Артамонова памылковую інфармацыю аб сітуацыі і запланаваў на 28 жніўня ўдар сіламі 13-га корпуса генерала Клюева і 15-га корпуса генерала Мартаса у фланг заходняй германскай групоўкі, што яшчэ больш пагоршыла сітуацыю.
Справа ў тым, што ў перыяд руска-японскай вайны гэтыя два генерала ўжо камандавалі на сумежных участках, іх непрымірымыя рознагалоссі на поле бою вылілася ў публічны кулачны бой на Мукдэнскім вакзале пасля Ляаянскай бітвы.
Калі вострае суперніцтва генералаў можна аднесці да чуткаў, то адсутнасць узаемадзеянняў суседніх армій на полі бою відавочна (крыніцай чуткаў аб кулачным баі з’яўляюцца мемуары нямецкага генерала Макса Гофмана, былога ў гады Руска-японскай вайны ваенным агентам пры штабе японскай арміі).
Аднак гэтаму рашэнню запрацівілася германская Стаўка і насуперак планам Шліфена, які меркаваў пры неспрыяльным развіцці падзей на Усходнім фронце адступаць у глыб Германіі, але ні ў якім разе не здымаць войскаў з Заходняга фронту, каб гарантавана разграміць Францыю і пазбегнуць вайны на два фронты, прыняла рашэнне Усходнюю Прусію не здаваць і перакінуць у дапамогу 8-й арміі войскі з Заходняга фронту .
У гэтай бітве рускія разбілі 6-ю і 70-ю ландверные брыгады ў і , Гольца, пад Хохенштэйнам, пад , пад , , ; нарэшце, яны нанеслі паражэнне 2-й пяхотнай дывізіі пад , але асобныя поспехі рускіх не былі ўвязаныя ў агульную перамогу.
26 жніўня падышоўшыя ад Гольдапа 17-ы корпус Макензена і 1-ы рэзервовы корпус Белава з ландверной брыгадай атакавалі правафланговы 6-ы корпус 2-й арміі генерала Благавешчанскага і адкінулі яго ад Бішафсбурга да Ортэльсбургу.
План Шліфена, пакладзены ў аснову нямецкай стратэгіі, з якой Германія пачынала Першую сусветную вайну, зыходзіў з здагадкі, што «паравы каток» рускай арміі будзе пушчаны ў ход з затрымкай, неабходнай для яе мабілізацыі.
Пасля яе закрыцця ў 1918 г. ў будынку на Гогалеўскай змясціліся іншыя, савецкія, навучальныя ўстановы (2‑я школа 1‑й ступені і 7‑я школа 2‑й ступені, у канцы 1930‑х гг. – 13‑я школа, пасля Другой сусветнай вайны – прафесійна-тэхнічнае вучылішча 37 імя Шмырова).
Выпускніцы не мелі права на паступленне ва ун-т з-за скарочанага аб’ему выкладання ў гімназіі дакладных і прыродазнаўчых навук, таму жадаючыя маглі скончыць дадаткова 8-ы клас, у якім выкладалі педагогіку, методыку навучання ў пачатковых класах, праводзілі педагагічную практыку ў пачатковых школах.
У гімназію прымалі пераважна дачок дваран, чыноўнікаў, святароў (у 1900 г. было 413 навучэнак, з іх дзеці рабочых і сялян складалі 5%), якія пасля заканчэння гарадскіх або павятовых пачатковых вучылішчаў паспяхова вытрымлівалі конкурсныя экзамены.
Хоць некаторыя з іх пэўна прызначаліся на сваю вобласць царом, улада абласнога кіраўніка была спадчыннай і пераходзіла ад бацькі да сына ці ад дзеда па маці да ўнука, цар жа толькі зацвярджаў новага кіраўніка.
Ужо тады быў пабудаваны і заселены горад, размешчаны на поўдзень ад Бухена, паводле свайго прызначэння ён не быў крэпасцю, але хутчэй — караван-сараем для чыноўнікаў, гандляроў, рамеснікаў і г.д.
У сувязі з арыентацыяй егіпецкай знешняй палітыкі было ўведзена новае адміністрацыйнае дзяленне паўднёвай часткі Егіпта, і, найперш, адроджана акруга «Кіраўнік поўдня», якая аб’яднала некалькі паўднёвых номаў.
Усё той жа намарх Амені расказвае, што ён, сумесна са спадчыннікам стальца Амені з 400 воінамі ездзіў за золатам у Нубію, і ў Аравійскую пустыню, на ўсход ад Коптаса, і кожны раз шчасліва вяртаўся са скарбамі.
На 43 годзе валадарства Сенусерт распачаў яшчэ адзін вялікі паход у Нубію, дзе егіпецкая армія пад асабістым камандаваннем Сенусерта ўпершыню прайшла ў Куш — шырокую вобласць, якая ляжыць за 2-м парогам .
Але гэтая кампанія мела чыста разведвальны характар і не суправаджалася сур’ёзнымі бітвамі, бо Амені — намарх Антылоп’ега нома, з надпісаў у чыёй грабніцы вядома пра гэты паход, хваліцца, што ён не страціў ні аднаго чалавека.
Яшчэ ў канцы валадарства Сенусерта былі абласныя кіраўнікі, якія выяўлялі на сценах сваіх грабніц бітвы паміж егіпцянамі, аж да аблогі крэпасцей, па прыкладу сваіх валадарных папярэднікаў, часоў дынастыі.
У кнізе Савіна «Масква футбольная» са спасылкай на футбольны каляндар-даведнік Масквы 1922 года прыводзіцца інфармацыя аб складах груп «Б» і «В» чэмпіянату сталіцы, дзе можна знайсці першыя згадванні аб камандзе рабочых чыгуначнага дэпо Масква-Пасажырская Казанскай чыгункі пад назвай «Гурток футбалістаў Казанскай дарогі» , якая з’явілася ў 1922 годзе.
Фактычна ў асяроддзі заўзятараў «Лакаматыва» кожны год двойчы адзначаюць дзень нараджэння каманды, паколькі 12 жніўня знаходзіцца па тэрмінах побач з Днём чыгуначніка, які адзначаецца ў першую нядзелю жніўня.
У перыяд навучання ў Мінскіх духоўных школах нёс послух: з лістапада 1996 г. — выкладчык і памочнік інспектара; са жніўня 1998 г. — старэйшы памочнік інспектара; з 1999 г. — загадчык Рэгенцкай школай і старэйшы памочнік інспектара .
4 ліпеня 1997 г. намеснікам Успенскага Жыровіцкага манастыра епіскапам Навагрудскім і Лідскім Гурыем пастрыжаны ў манаства з імем Павел у гонар святога апостала Паўла, 12 ліпеня — рукапаложаны ў сан іерадыякана.
Анатоль Мікалаевіч Хутаранскі нарадзіўся 15 верасня 1919 года ў сям’і служачага ў мястэчку Тамашпіль Тамашпільскай воласці Ямпальскага павета Падольскай губерні Украінскай Сацыялістычнай Савецкай Рэспублікі, цяпер пасёлак гарадскога тыпу, адміністрацыйны цэнтр Тамашпільскага раёна Вінніцкай вобласці Украіны.
Анатоль Мікалаевіч Хутаранскі (15 верасня 1919, Томашпіль, цяпер Вінніцкая вобласць, Украіна — 21 лістапада 1943, Новае Жыццё, Гомельская вобласць, сёння Рэспубліка Беларусь) — савецкі вайсковец, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, камандзір роты 253-га асобнага танкавага палка 11-й арміі Беларускага фронту, старшы лейтэнант, Герой Савецкага Саюза .
Камандзір роты танкаў Т-34 253-га асобнага танкавага палка старшы лейтэнант Хуторанскі 15 лістапада 1943 года з ротай у ліку першых пераадолеў раку Сож у раёне вёскі Новае Жыццё Веткаўскага раёна Гомельскай вобласці Беларускай ССР, знішчыў некалькі гармат і мінамётаў праціўніка і замацаваўся на дасягнутым рубяжы.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 26 красавіка 1944 года за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецка-фашысцкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм старэйшаму лейтэнанту Хутаранскаму Анатолю Мікалаевічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза .
20 лістапада (дадзеныя Імяннога спісу беззваротных страт афіцэрскага складу 235 Гомельскага танкавага палка) або 21 лістапада 1943 года, яшчэ не акрыяўшы ад ранення, сышоў з санчасткі і выпрасіў у камандзіра палка дазвол ўдзельнічаць у баі, павёў роту ў атаку.
Аляксей Сяргеевіч Агафонаў (24 студзеня 1911, в. Забарочча, Вязнікаўскі павет — 22 лістапада 1943, Гомельскі раён) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, камандзір аддзялення 16-га гвардзейскага асобнага сапёрнага эскадрону 15-й гвардзейскай кавалерыйскай дывізіі 7-га гвардзейскага кавалерыйскага корпуса 61-й арміі Цэнтральнага фронту, Герой Савецкага Саюза , гвардыі старшы сяржант.
Камандзір аддзялення 16-га гвардзейскага асобнага сапёрнага эскадрону (15-я гвардзейская кавалерыйская дывізія, 7-й гвардзейскі кавалерыйскі корпус, 61-я армія, Цэнтральны фронт) гвардыі старшы сяржант Аляксей Агафонаў асабліва вызначыўся ў час разведкі пераправы праз раку Дняпро ў раёне пасёлка гарадскога тыпу Камарын цяпер Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі.
Пахаваны ў вёсцы Навінкі Калінкавіцкага раёна Гомельскай вобласці, пазней перапахаваны ў брацкую магілу ў ліку дваццаці сямі вайскоўцаў на грамадзянскім могілках вёскі Карма Калінкавіцкага раёна Гомельскай вобласці Беларусі.
24 верасня 1943 года пад шквальным агнём непрыяцеля, гвардыі старшы сяржант Агафонаў прабраўся да ракі, ўплаў пераадолеў яе, разведаўшы месца для пераправы і падыходы да Дняпра, і прабыўшы суткі ў варожым тыле, даставіў камандаванню падрабязныя звесткі.
30 снежня 2011 году А. Лукашэнка падпісаў Распараджэнне 335 аб продажы дзяржаўных 99,2% акцый завода ўкраінскаму публічнаму АТ «Мотор Січ» і беларускаму ЗАТ «Сістэмы інвэстыцый і інавацый» .
Пасля распада СССР ў рамках скарачэння ўзбраенняў самалёты Ту-22МЗ былі выведзены на тэрыторыю Расіі, а 571-ы авіярамонтны завод перададзены ў падпарадкаванне Міністэрства абароны Рэспублікі Беларусь.
У 2012—2016 гг. інвестары абавязаліся заінвеставаць у завод, па меншай меры, $12 млн, стварыць больш за 300 працоўных месц, адрамантаваць два інтэрнаты, а таксама даць каля 20 млрд на развіццё гарадскога пасёлка Балбасава.
З 1992 па 1999 гады прафесарам быў распрацаваны цэлы шэраг прыбораў для электроннай прамысловасці Беларусі, у тым ліку больш за 10 тэстараў для метралагічнай атэстацыі параметраў інтэгральных аналагавых і аналога — лічбавых мікрасхем, якія былі ўкаранёны на НВА «Інтэграл».
з 1973 года па 2001 год былі створаны прынцыпова новая вучэбная лабараторыя па электроніцы на базе універсальных модуляў і практыкумы «Ядзерная электроніка», «ЭВМ на лініі з эксперыментам», «Аналога-лічбавая схематэхніка і системотехника»;
Прафесарам Віталем Ямным была праведзена велізарная праца па распрацоўцы комплекснай праграмы падрыхтоўкі спецыялістаў у галіне ядзернай энергетыкі і наладжванні сувязяў з партнёрамі ў РБ і Расіі для прыцягнення вядучых спецыялістаў СНД у галіне ЯЭУ да чытання лекцый на кафедры, а таксама арганізацыі навучання студэнтаў на вядучых навучальных базах Обнінска, Севастопаля, Ніжняга Ноўгарада.
Віталь Яўгенавіч Ямны (нар. 17 сакавіка 1940, с. Сыніўка, Ліпавадалінскі раён, Сумская вобласць, УССР, СССР) — доктар тэхнічных навук, прафесар Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, загадчык кафедры ядзернай фізікі БДУ ў 1990—2013 гадах.
Навуковы сакіраўнік і выканаўца сумеснага навуковага праекта Беларускага рэспубліканскага фонду фундаментальных даследаванняў і Расійскага гуманітарнага навуковага фонду «Метадалагічныя, метадычныя і тэхналагічныя асновы інтэграцыі нацыянальных адукацыйных стандартаў агульнай і вышэйшай славянскай матэматычнай адукацыі» .
Міжнародны эксперт па выніках распрацоўкі праекта "Распрацоўка і апрабацыя новых модуляў асноўнай адукацыйнай праграмы бакалаўрыяту па групе спецыяльнасцей «Адукацыя і педагогіка» , у рамках Федэральнай мэтавай праграмы развіцця адукацыі Расійскай Федэрацыі на 2011—2015.
2011 — пасля абароны дысертацыі на тэму «Інтэграцыя тэорыі і практыкі навучання студэнтаў матэматыцы як сродак павышэння якасці матэматычнай падрыхтоўкі» па спецыяльнасці 13.00.02 — тэорыя і методыка навучання і выхавання прысуджана вучоная ступень доктара педагагічных навук.
Наталля Уладзіміраўна Броўка — доктар педагагічных навук, кандыдат фізіка-матэматычных навук, прафесар Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, прафесар Беларускага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэта імя Максіма Танка.
Місіянеры займаліся хрысціянізацыяй мясцовага насельніцтва, абаранялі правы індзейцаў на зямлю перад іспанскімі каланістамі, прыцягвалі дарослых да жыцця ў місіі і распаўсюджвалі веды пра сельскую гаспадарку, жывёлагадоўлю і г. д. Адваротнымі вынікамі іх дзейнасці былі эпідэміі хвароб, ад якіх у оланяў не было імунітэту, і асіміляцыя выжылых.
Паводле новых правілах прэтэндэнтам дазвалялася толькі адзін раз удзельнічаць у конкурсе, навучэнцы па класе жанравага жывапісу павінны былі ўдзельнічаць адначасова з навучэнцамі па класе гістарычнага жывапісу, прычым гістарычным жывапісцам не было прадстаўлена права на свабодны выбар сюжэту карціны.
Традыцыйна да конкурсу на вялікі залаты медаль Імператарскай Акадэміі мастацтваў, які даваў права на шасцігадовае пенсіянерства у Італіі, дапушчаліся самыя таленавітыя выпускнікі Акадэміі, узнагароджаныя да пачатку конкурсу малым залатым медалём Акадэміі «За поспех у маляванні».
Астатнія выпускнікі Акадэміі, якія атрымоўвалі дыплом на званне мастака, маглі паступіць на службу выкладчыкамі мастацтваў і атрымлівалі чын Х класа грамадзянскай службы – калежскага сакратара з гадавым даходам у 135 рублёў.
Выхад мастакоў з Акадэміі, які адбыўся ў след за гэтым, стаў першым дэманстрацыйным выступленнем прыхільнікаў новай нацыянальнай школы рэалістычнага жывапісу супраць класічнага, акадэмічнага кірунку ў выяўленчым мастацтве стагоддзя.
Вырашыўшы, што новыя правілы ставяць жанравых і гістарычных жывапісцаў у няроўнае становішча, канкурсанты 8 кастрычніка 1863 гады падалі ў Савет Імператарскай Акадэміі мастацтваў пісьмовае прашэнне з просьбай даць ім свабодны выбар сюжэту па жаданні ўдзельнікаў, калі зададзеная Саветам тэма не адказвае асабістым схільнасцям мастака.
Прадпісанні з новымі правіламі правядзення конкурсу атрымалі чатырнаццаць гістарычных і жанравых жывапісцаў, узнагароджаных да гэтага часу малым залатым медалём Акадэміі: Багдан Веніг, Аляксандр Грыгор'еў, Мікалай Дзмітрыеў, Фірс Жураўлёў, Пётр Забалоцкі, Іван Крамской, Аляксей Карзухін, Карл Лемах, Аляксандр Літоўчанка, Канстанцін Макоўскі, Аляксандр Марозаў, Міхаіл Пяскоў, Мікалай Пятроў і Мікалай Шустаў.
У прызначаны час а 10 гадзіне раніцы года ўсе чатырнаццаць прэтэндэнтаў былі выкліканы ў канферэнц-зала Акадэміі, дзе віцэ-прэзідэнт Акадэміі князь Р. Р. Гагарын абвясціў сюжэт да конкурсу са скандынаўскіх саг: «Баль у Валгале».
Абражаныя ігнараваннем сваіх прашэнняў акадэмісты ў ноч перад конкурсам на агульным сходзе вырашылі, што ў выпадку, калі іх просьба не будзе задаволена, яны адмовяцца ад удзелу ў конкурсе і кожны з іх падасць прашэнне пра выпуск з Акадэміі па сямейных ці любых іншых акалічнасцях з выдачай ім дыпламоў аб заканчэнні ў адпаведнасці з узнагародамі Акадэміі, які ўжо меліся ў іх.
Прашэнне было разгледжана на пасяджэнні Савета, дзе абураныя дзёрзкасцю канкурсантаў члены Савета прынялі рашэнне аднавіць ранейшыя правілы і прызначыць усім прэтэндэнтам, як гісторыкам, так і жанрыстам адзін сюжэт на біблейскую або антычную тэму.
Тады ініцыятыўная група асабіста наведала з прашэннямі некалькі ўплывовых членаў Савета, у тым ліку рэктара Акадэміі па архітэктуры прафесара К. А. Тона і рэктара па жывапісе і разьбярстве прафесара Ф. А. Бруні.
Перадгісторыяй жанру з’яўляюцца «гатычны» рыцарскі раман сярэдзіны стагоддзя «Гібельны пагост», французскія «трагічныя гісторыі» — стагоддзяў, у цэнтры ўвагі якіх выступаюць апантанасць д’яблам і іншыя інфернальныя тэмы , англійскія гатычныя раманы «Франкенштэйн» Мэры Шэлі, а таксама «Манах» М. Г. Льюіса і «Мельмант-бадзяга» Чарлза Мэт’юрына), казкі нямецкіх рамантыкаў , псіхалагічныя навелы Эдгара По і Амброза Бірса.
Часта, але не заўсёды, у літаратуры жахаў апавядаецца пра надзвычайнае ў літаральным сэнсе; маецца абмежаваны набор тэматызаваных персанажаў, пазычаных, як правіла, з нізавай міфалогіі розных народаў: вампіры, зомбі, ваўкалакі, прывіды, дэманы і інш.
Пірлінгу даецца вельмі станоўчая характарыстыка: «Старэйшым у канвікце, альбо рэгентам, быў ксёндз Пірлінг, немец па нацыянальнасці, які, аднак, гаварыў на чыстай польскай мове. Тут таксама прысутнічалі некалькі канвіктарскіх ксяндзоў: Гаво, Менэ, Плакен — французы і два палякі: Цеханавецкі і Фелькерзамб. З іх толькі Гаво і Цеханавецкаму мы не сімпатызавалі, а астатніх любілі, а больш за ўсіх рэгента, які быў высокі і хударлявы, яшчэ дастакова малады, з прывабным і ясным тварам і на дзіва лёгка выклікаў да сябе прыхільнасць».
Стаць удзельнікамі конкурсу могуць аўтары твораў выяўленчага мастацтва ў любых відах, жанрах і мастацкіх тэхніках і аўтары твораў літаратуры аб выяўленчым мастацтве, створаных за тры гады, што папярэднічаюць тэрміну заканчэння прыёму заявак.
Падаць заяўкі могуць грамадзяне Рэспублікі Беларусь, а таксама замежныя грамадзяне і асобы без грамадзянства, якія пастаянна пражываюць на тэрыторыі краіны, маюць прафесійную адукацыю ў галінах выяўленчага мастацтва, дызайну, мастацтвазнаўства або не маюць такой, але з’яўляюцца членамі творчых саюзаў.
Лаўрэатам 2017 года ў намінацыі «Жывапіс» пераможцам стаў народны мастак Беларусі, лаўрэат Дзяржаўнай прэміі, загадчык кафедры малюнка Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў Уладзімір Тоўсцік.
Нацыянальная прэмія ў галіне выяўленчага мастацтва — беларуская прэмія ў галіне сучаснага выяўленчага мастацтва, якая з’явілася ў 2017 годзе згодна з Загадам Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь ад 09.08.2016 129.
ўжываецца з мэтай сачэння за ўзгадваннямі брэнда анлайн, рэпутацыяй брэнда, канкурэнтамі, для ажыццяўлення тэхнічнай падтрымкі ў сацыяльных сетках, для пошуку новых кліентаў.
Працаваў намеснікам дырэктара па знешнеэканамічных сувязях малога прадпрыемства «Дубль В», начальнікам аддзела знешнеэканамічных сувязяў вытворча-камерцыйнай фірмы «УТВ», эканамістам планава-эканамічнага аддзела сумеснага прадпрыемства «ФрэБор» у горадзе Барысаве.
Павел Уладзіміравіч Уцю́пін (нар. 17 снежня 1976, с. Папоўка, Харольскі раён, Прыморскі край, РСФСР, СССР) — беларускі эканаміст і дзяржаўны дзеяч, Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Рэспублікі Беларусь у Рэспубліцы Казахстан .
Але ўрад Каліфорніі, а потым і федэральныя ўлады ЗША, да якіх адыйшоў гэты штат, былі вымушаны перайсці да палітыкі дагавораў і стварэння рэзервацый, дзе абарыгены маглі захоўваць выбраны лад жыцця.
Першыя кантакты паміж ёкутамі з аднаго боку і іспанскімі салдатамі і місіянерамі з другога адбыліся ў 1772 г. і 1776 г. На поўдні Каліфорніі з’явіліся іспанскія місіі, якія займаліся хрысціянізацыяй і зменай ладу жыцця абарыгенаў.
Узброеных фарміраванняў на тэрыторыі калоніі немцы напярэдадні вайны ў Тагалендзе не ўтрымлівалі, прысутнічалі толькі 693 прадстаўнікоў паліцэйскіх сіл пад камандаваннем гауптмана Георга Пфалера і каля 300 каланістаў, якія ўтваралі парамілітарныя падраздзяленні самаабароны.
У той жа дзень, выконваючы абавязкі губернатара Тагаленда, маёр фон Дорынг накіраваў тэлеграму на імя Робертсана з прапановамі прытрымлівацца нейтралітэту ў адпаведнасці з артыкуламі і Акта Конга.
Фон Дорынг таксама згадваў пра ўзаемазалежнасці ў эканамічным плане ўсіх калоній у Заходняй Афрыцы і недапушчэння развязвання ваенных дзеянняў, якія пацягнуць страты сярод мірнага насельніцтва.
Аднак, 6 жніўня лонданскі ўрад адкінуў прапановы аб нейтралітэце, і Браян дасягнуўшы паразумення з кіраўніцтвам Французскай Дагамеі аб гатоўнасці сумесна дзейнічаць у вайне, патрабаваў праз парламенцёра капітуляцыі нямецкай калоніі ў 24-гадзінны тэрмін.
Тагале́ндская кампа́нія — кароткачасовая ваенная кампанія, якая пачалася з уварвання франка-брытанскіх войскаў на тэрыторыю нямецкай афрыканскай калоніі Тагаленд, што доўжылася на захадзе Афрыканскага кантынента ў часы Першай сусветнай вайны.