polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Аднак крывавыя сутычкі ў цэнтры Будапешта, самасуды над працаўнікамі органаў дзяржбяспекі і актыўнасць антыкамуністычных колаў у Венгрыі пераканалі Кадара ў тым, што сітуацыя выйшла з-пад кантролю, і адзіным выхадам будзе супраца з Савецкім Саюзам і іншымі дзяржавамі сацлагера.
Таму 1 лістапада 1956 года Кадар і Ферэнц Мюніх з дапамогай савецкіх дыпламатаў пакінулі Венгрыю, а 2 лістапада 1956 года Кадар ужо вёў перагаворы з лідарамі краін АВД у Маскве.
7 лістапада 1956 года Кадар прыбыў у Будапешт услед за савецкімі войскамі, а на наступны дзень у 5:05 раніцы абвясціў пра пераход усёй улады ў краіне да ўзначаленага ім Рэвалюцыйнага рабоча-сялянскага ўрада.
Пашыраная памылка пра Кадара як пра зацятага праціўніка рэформаў Надзя не адпавядае рэчаіснасці: як і Надзь, Кадар быў аб'ектам пераследаў пры Ракашы і таму лічыў сябе паплечнікам кіраўніка ўрада.
Спачатку ён цалкам падтрымваў палітычны курс Надзя, скіраваны на лібералізацыю і дэмакратызацыю палітычнага жыцця ў краіне, вызваленне палітвязняў, скасаванне цэнзуры і прыцягненне да дзяржаўнага кіравання дружалюбных ВПП палітычных партый.
Ва ўмовах навіслай пагрозы савецкага ваеннага ўмяшання пасля абвяшчэння Надзям імкнення выйсця краіны з Арганізацыі Варшаўскага дагавора Янаш Кадар нават заявіў, што «ляжа пад першы рускі танк, што парушыць межы Венгрыі».
Таксама Кадар заявіў, што ракашысцкі лозунг «Хто не з намі, той супраць нас» будзе заменены больш дэмакратычным — «Хто не супраць нас, той з намі», што мела на ўвазе шырокую амністыю ўдзельнікам паўстання.
Імрэ Надзя, які схаваўся супольна з Дзьёрдзем Лукачам, Гезам Лашонцы і ўдавой Л. Райка Юліяй у пасольстве Югаславіі, таксама было абяцана, што яму будзе пададзена магчымасць свабодна пакінуць краіну.
Кадар, заняўшы пасты прэм'ер-міністра і лідара Венгерскай сацыялістычнай працоўнай партыі, створанай наўзамен былой ВПП, абвясціў 15 пунктаў сваёй праграмы, якія агадвалі захаванне сацыялістычнага і дэмакратычнага характару Венгерскай дзяржавы, захаванне яе суверэнітэту, спыненне вулічных баёў і аднаўленне парадку, падвышэнне жыццёвага ўзроўня насельніцтва, перагляд пяцігадовага плана ў інтарэсах працоўных, барацьба з бюракратыяй, развіццё венгерскіх традыцый і культуры, а таксама блізкая супраца з астатнімі сацыялістычнымі дзяржавамі, захаванне савецкага кантынгенту ў 200 000 вайскоўцаў і перамовы з АВД пра вывад войскаў з краіны.
Ва ўзросце 16 гадоў Янаш Чарманек перамог на адкрытым шахматным турніры, уладкаваным цырульнікаў, і быў узнагароджаны венгерскім перакладам кнігі Фрыдрыха Энгельса «», якая, па яго ўласным прызнанні, заахвоціла ў яго цікавасць да марксізму і змяніла склад думак.
Перакананы сацыяліст, Чарманек па прапанове сябра дзяцінства Янаша Фенакеля ўступіў у верасні 1931 года ў ячэйку імя Свярдлова забароненай Федэрацыі камуністычнай працоўнай моладзі , арганізацыі нелегальнай Кампартыі Венгрыі, атрымаўшы свой першы падпольны псеўданім — Барна .
Янаш Кадар (, , Фіумэ, Аўстра-Венгрыя — , Будапешт, Венгерская Народная Рэспубліка) — венгерскі дзяржаўны і палітычны дзеяч, фактычны кіраўнік Венгерскай народнай рэспублікі на пасту генеральнага сакратара Венгерскай сацыялістычнай працоўнай партыі ; у 1956—1958 і 1961—1965 гадах таксама займаў пасаду прэм'ер-міністра ВНР.
Аднак Кадар ператварыўся ў патэнцыйнага праціўніка кіраўніка краіны Мацьяша Ракашы, выказваючыся ў карысць пашырэння асабістых праў і свабод грамадзянаў Венгрыі і абмежавання ракашысцкага тэрору.
Пасля падзення рэжыму і вызвалення Венгрыі ад нямецкіх акупантаў у красавіку 1945 года Янаш Кадар быў абраны дэпутатам Часовага нацыянальнага сходу, а таксама членам Палітбюро ЦК Венгерскай камуністычнай партыі , а ў 1946 годзе — намеснікам генеральнага сакратара ЦК ВКП.
У сваіх успамінах былы начальнік кіравання кадраў генерал-лейтэнант Н. У. Пупышаў паведамляе, што ў кастрычніку 1944 года ў тыл нямецкіх войскаў у Венгрыі «былі высаджаны 10 партызанскіх груп, у якія нароўні з нашымі ваярамі ўваходзілі і венгры. У краіну вярнуліся з Савецкага Саюза частка палітэмігрантаў, у тым ліку А. Апра і Я. Кадар».
Прызначаны першым сакратаром аддзялення Венгерскай партыі працоўных у індустрыйным раёне Будапешта, Янаш Кадар неўзабаве робіцца адным з самых папулярных венгерскіх палітыкаў дзякуючы падтрымцы працоўных у пытаннях пашырэння самастойнасці прафсаюзаў, што дазваляе яму стаць членам урада Імрэ Надзя.
3 красавіка 1964 года за асабісты ўнёсак у справу барацьбы з фашызмам у гады Другой сусветнай вайны Янашу Кадару Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Залатая Зорка» .
Выхадзец цяпер харвацкай Рыекі ў складзе Транслейтаніи, якая ўваходзіла ў склад Аўстра-Венгрыі, па тагачасных законах роднага горада быў зарэгістраваны пры нараджэнні пад італьянскім імем Джавані Чарманек.
1959—1968 гг. — механік саўгаса, першы сакратар Мсціслаўскага райкама камсамола, камсорг абкама, сакратар камітэта камсамола, галоўны інжынер-механік вытворчага калгасна-саўгаснага ўпраўлення, начальнік раённага вытворчага ўпраўлення сельскай гаспадаркі ў Бабруйскім раёне,
Аляксей Сцяпанавіч Камай (нар. , в. Барсукі, Кіраўскі раён, Магілёўская вобласць, Беларуская ССР) — беларускі савецкі партыйны і дзяржаўны дзеяч, другі сакратар ЦК Кампартыі Беларусі .
У 1996—2000 гадах выбіраўся дэпутатам Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь 13-га склікання і Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь ад Быхаўскай выбарчай акругі.
У 2001 годзе скончыла дактарантуру Беларускага дзяржаўнага эканамічнага ўніверсітэта па спецыяльнасці «Эканамічная тэорыя» і паспяхова абараніла ў тым жа ўніверсітэце доктарскую дысертацыю на тэму «Эканамічныя адносіны занятасці і іх рэгуляванне ў Рэспубліцы Беларусь».
Абку́рванне — магічнае дзеянне ачышчальнага, апатрапеічнага характару, накіраванае на пазбаўленне ад нячыстай сілы, жыццёвых няшчасцяў і няўдач, вылечванне розных захвораванняў чалавека і свойскай жывёлы.
Здабыванне смецця станавілася своеасаблівым рытуалам — «адзін шустры сямейнік бяжыць у суседнюю хату, хапае смецце, з той жа хуткасцю бяжыць да другой хаты, там робіць тое ж, і так у трэцяй, і вяртаецца назад з роўнай паспешнасцю. Лепш, каб за гэты час ні з кім не сустрэцца, а калі хто трапіцца, не спыняцца і не адказваць на пытанні».
Як у ачышчальнай, так і ў медыцынскай магіі вядучая роля належыць абкурвання раслінамі, сярод якіх — чартапалох, блёкат пры зубным болю, свянцоныя на Яна зёлкі, травы ўрочнік, падпуднік і інш.
Аўтар і сааўтар больш за 300 навуковых і навукова-метадычных прац, у тым ліку двух падручнікаў, 3 навучальных дапаможнікаў па абароне раслін з грыфам Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь, 1 даведніка, зацверджанага НТС Міністэрства сельскай гаспадаркі і харчавання Рэспублікі Беларусь, 12 лекцый, якія шырока выкарыстоўваюцца ў навучальным працэсе сельскагаспадарчых ВНУ Рэспублікі Беларусь.
424, ч. 2 КК РБ, да трох гадоў пазбаўлення волі з адтэрміноўкай на 2 гады і штрафу ў памеры 7350 руб., і з пазбаўленнем права займаць пасады, звязаныя з выкананнем арганізацыйна-распарадчых і адміністрацыйна-гаспадарчых абавязкаў, на тэрмін 5 гадоў.
Саскевіч П. А. з’яўляецца старшынёй Рэспубліканскай навукова-метадычнага савета па завочным навучанні вышэйшых і сярэдніх спецыяльных устаноў адукацыі ў галіне сельскай гаспадаркі, сябрам рэдкалегіі Рэспубліканскага навукова-практычнага часопіса «Земляробства і абарона раслін», Вучонага Савета акадэміі.
Акрамя навуковых даследаванняў, ім распрацавана больш за 20 рэкамендацый для сельскагаспадарчых арганізацый, з іх 6 зацверджаны МТС Міністэрствам сельскай гаспадаркі і харчавання Рэспублікі Беларусь.
У 2014 г. абараніў дысертацыю на суісканне навуковай ступені доктара сельскагаспадарчых навук на тэму «Навуковыя асновы павышэння прадуктыўнасці тэхнічных культур у сістэме біялагічных і тэхналагічных фактараў».
Навуковыя даследаванні ў галіне навукова абгрунтаванай сістэмы абароны тэхнічных культур ад шкоднікаў, хвароб і пустазелля, што дазваляе істотна знізіць узровень шкоды шкоднымі арганізмамі і павысіць прадуктыўнасць аграцэнозаў.
Арабскі гісторык стагоддзя Сібт ібн аль-Джаўзі паведамляў, што да спусташэння горада туркамі ў 1064 годзе насельніцтва армянскай сталіцы дасягала чалавек, з якіх частка была выразана, а з тых, хто выжыў, былі ўзяты ў палон.
Пра напад візантыйцаў у 1044 годзе армянскі гісторык Вардапет Арыстакес пісаў: «У гэтыя дні рамейскія войскі ў сваім напоры чатырохразова ўрываліся ў Арменію, пакуль мячом, агнём і ўзяццем у палон не звярнулі ўсю краіну ў бязлюддзе. Калі я ўспамінаю пра гэтыя бедствы, дух мой бянтэжыцца, думкі спыняюцца, жах выклікае дрыготку ў руках, і я не ў сілах працягваць аповед, бо горкі аповед мой, ён годны вялікіх слёз!».
Ані завуць горадам 1001 царквы, праз яго пралягала некалькі гандлёвых шляхоў, а яго рэлігійныя будынкі, палацы і фартыфікацыйныя збудаванні былі аднымі з самых тэхнічна і мастацка дасканалых у свеце.
У наступных двух экспедыцыях , удзельнічаў ў пераносе фрэсак з сцен сабора і дакументацыі знаходак, выстаўленых у цяперашні час у Галерэі Фарас імя Казімежа Міхалоўскага ў Нацыянальным музеі ў Варшаве.
У перыяд 1974—2002 Якабельскі займаў пасаду кіраўніка Лабараторыі нубіялогіі ў Цэнтры міжземнаморскай археалогіі Варшаўскага ўніверсітэта, адначасова узначальваў Майстэрню архітэктурна-археалагічнай дакументацыі.
Якабельскі з'яўляецца супрацоўнікам Інстытута міжземнаморскіх і ўсходніх культур Польскай акадэміі навук, аўтарам шматлікіх публікацый, шматгадовым рэдактарам ​​серыі навучальных дапаможнікаў, у тым ліку , , і .
Левыя партызаны, узброеныя кулямётамі, гранатамі і пераноснымі ракетнымі ўсталёўкамі, нечакана з’явіліся ў цэнтры Багаты і захапілі Палац Правасуддзя, калі ўсярэдзіне будынку знаходзілася, па меншай меры, некалькі сот чалавек.
Тым часам у ЗША новае пакаленне амерыканцаў 70-х гадоў ужо не здавольвалася толькі адной марыхуанай, яно патрабавала нечага мацнейшага, і хутка на амерыканскіх вуліцах з’явіўся новы наркотык — какаін.
Паміж ЗША і Калумбіяй быў дасягнуты дагавор, паводле якога калумбійскі ўрад абавязаўся выдаваць амерыканскаму правасуддзю какаінавых баронаў, якія займаліся перапраўкай наркотыкаў у Злучаныя Штаты.
18 жніўня 1989 года на перадвыбарчым мітынгу быў застрэлены вядомы калумбійскі палітык Луіс Карлас Галан, які абяцаў у выпадку абрання яго прэзідэнтам краіны пачаць непрымірымую вайну з гандлярамі какаінам, ачысціць Калумбію ад наркабаронаў, экстрадаваўшы іх у ЗША.
Гэта рабілася таму, што апыніся гандляры наркотыкамі ў любой калумбійскай турме, яны маглі бы, як і перш, бесперашкодна працягваць кіраваць сваімі бандамі проста з месцаў зняволення і вельмі хутка апынуліся бы на волі.
Пасля заканчэння адукацыі Савала пайшоў на працу ў прыватны сектар, дзе стаў памочнікам кіраўніка « », а таксама быў фінансавым аналітыкам часопіса « » кампаніі « », якая спецыялізуецца на навінах у вобласці эканомікі.
Пасамакуоды з’яўляюцца ўсходнімі алганкінамі, якія мігрыравалі на ўсходняе ўзбярэжжа Паўночнай Амерыкі каля 3 тысяч гадоў таму і асімілявалі папярэднія індзейскія народы.
19 чэрвеня 1920 года ў Тыфлісе забіты былы прэм'ер-міністр Азербайджана Фаталі хан Хойскі, як вінаваты, на думку кіраўнікоў аперацыі, у разні армян ў Баку ў верасні 1918 года.
17 красавіка 1922 года ў Берліне падчас сямейнай прагулкі забітыя былы валі Трапезунда Джэмал Азмі (вядомы ў прыватнасці тым, што ўтапіў 15 000 армян, і стваральнік арганізацыі Тэшкілят-і Махсуса , якая непасрэдна ажыццяўляла генацыд - Бехаэдзін Шакір, а таксама целаахоўнік апошняга.
Яны высочваліся армянамі, але забойства іх у рамках аперацыі «Немезіс» не адбылася: Энвер-паша перабраўся ў Савецкую Расію, затым перайшоў на бок басмачоў у Сярэдняй Азіі і быў забіты ў баі 4 жніўня 1922 года недалёка ад Бухары Якавам Мелькумавым .
Аперацыя «Немезіс» — акцыя адплаты партыі «Дашнакцуцюн» па забойстве лідараў Асманскай імперыі, якія мелі дачыненне да арганізацыі генацыду армян, а таксама лідараў Азербайджанскай Дэмакратычнай Рэспублікі, датычных, па сцвярджэннях арганізатараў, да разні армян ў Баку ў 1918 годзе.
Заходнія абенакі (сакокі, кавасук, місіквоі, пеквакет, вініпесаўкі, вавенок і інш.) насялялі поўнач Новай Англіі, поўдзень Квебека, атлантычнае ўзбярэжжа паўднёвага ўсходу Канады.
Да гэтага часу выпуск вырабаў значна павялічыўся ў параўнанні з 1945 г. Міністэрствам лёгкай прамысловасці БССР у 1953 г. было прынята рашэнне аб будаўніцтве ў г. Баранавічы новага корпуса швейнай фабрыкі.
Асноўная прадукцыя : адзенне для хлопчыкаў дзелавога стылю, мужчынскія, жаночыя і дзіцячыя вырабы палітовага і касцюмнага асартыментаў, некаторыя віды лёгкай адзення, бялізна пасцельная, сталовая і інш.
Патрабаванні венгерскіх рэвалюцыянераў - спіс з шаснаццаці пунктаў, складзены 22 кастрычніка 1956 года групай венгерскіх студэнтаў, якія змяшчалі ключавыя патрабаванні нацыянальнай палітыкі.
Студэнты былі затрыманыя, і калі гараджане сабраліся каля радыёвяшчальнай станцыі, каб папрасіць аб іх вызваленні, паліцыя дзяржаўнай бяспекі адкрыла агонь па бяззбройным натоўпе, што стала пачаткам венгерскай рэвалюцыі 1956 году .
Мы патрабуем перагляду і пераарыентавання венгерска-савецкіх і венгерска-югаслаўскіх адносін у галіне палітыкі, эканомікі і культуры, на аснове поўных палітычных і эканамічных роўнасці і неўмяшання ва ўнутраныя справы адзін аднаго з дапамогай іншых.
Мы патрабуем поўнага прызнання свабоды меркаванняў і выказванняў, свабоды прэсы і радыё, а таксама стварэння штодзённай газеты для арганізацыі (Венгерскай федэрацыі студэнцкіх асацыяцый універсітэтаў і каледжаў).
Студэнты тэхналагічнага ўніверсітэта Будапешта арганізоўваюць як мага хутчэй мясцовыя аддзяленні , і склікаюць у Будапешце ў суботу 27 кастрычніка Парламент Моладзі, на якім уся моладзь нацыі павінна быць прадстаўлена сваімі дэлегатамі.
Да жніўня 1944 года лейтэнант Анатоль Дзюбко камандаваў батарэяй 589-га лёгкага артылерыйскага палка 78-й лёгкай артылерыйскай брыгады 27-й артылерыйскай дывізіі прарыву 10-й гвардзейскай арміі 2-га Прыбалтыйскага фронта.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 24 сакавіка 1945 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і паказаныя пры гэтым мужнасць і гераізм» лейтэнант Анатоль Дзюбко быў удастоены вызокага звання Героя Савецакга Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Залатая Зорка» за нумарам 5463.
29 жніўня 1944 года, калі назіральны пункт атрылерыстаў і стралковае падраздзяленне апынуліся у акружэнні на паўночным захадзе ад горада Мадана, Дзюбко прыняў камандаванне на сябе і арганізаваў кругавую абарону.
Такі спосаб перамяшчэння называецца брахіяцыяй; прыстасаванне да яго выклікала шэраг анатамічных змен: больш гнуткія і доўгія рукі, рухомы плечавы сустаў, сплошчаную ў пярэдне-заднім кірунку грудную клетку.
Чалавек таксама ўваходзіць у гэты таксон; таму ў беларускамоўнай літаратуры тэрмін «чалавекападобныя малпы» выкарыстоўваюць тады, калі гаворка не тычыцца чалавека непасрэдна, у адваротным выпадку звычайна выкарыстоўваецца тэрмін «гаміноіды».
метадамі малекулярнай філагенетыкі была выяўлена парафілія пангід; пад уздзеяннем ідэй кладыстыкі, якая не прызнае парафілетычныя таксоны, традыцыйнае сямейства было скасавана, а роды, што ўваходзілі ў яго, уключаны ў сямейства гамінід.
уласна кажучы, які аб'яднаў былых пангід і гамінід таксон разглядаўся ў самім гэтым артыкуле як падсямейства гамініны , а пад словамі «сямейства » разумелася ўсё надсямейства у яго звычайным аб'ёме; але гэта ў хуткім часе было выпраўлена К. Гроўвзам).
Іван Сцяпанавіч Зайцаў (9 кастрычніка 1926 года, вёска Чонкі, Гомельская воласць, Гомельскі павет, Гомельскай губерні, РСФСР (цяпер пасёлак Чонкі, чонкаўскага сельсавета Гомельскага раёна, Гомельскай вобласці) — 16 красавіка 1945 года горад Зелаў, ландкрайс Лебус, правінцыя Брандэнбург, Прусія, Германія — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, камандзір стралковага аддзялення 9-й стралковай роты 105-а стралковага палка 301-й стралковай дыізіі 5-й ударнай арміі 1-а Беларускага фронта, сяржант.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 31 мая 1945 года за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецка-фашыстскімі захопнікамі і паказаныя пры гэтым мужнасць і гераізм сяржанту Зайцаву Івану Сцяпанавічу пасмяротна нададзена званне Героя Савецага Саюза.
Са снежня 1939 па сакавік 1940 года быў адкамандзіраваны з курсаў на фронт Савецка-фінскай вайны, дзе ваяваў у пасады начальніка аператыўнага аддзела штаба 9-ай арміі, а потым — намесніка начальніка штаба 9-ай арміі па тыле.
Па сканчэнню Ваеннай акадэміі імя М. В. Фрунзэ ў 1931 годзе быў скіраваны ва Уральскую ваенную акругу, дзе быў прызначаны на пасаду начальніка штаба палка, у маі 1932 года — на пасаду начальніка аддзялення штаба 45-й стралковай дывізіі.
Міхаі́л Сярге́евіч Малі́нін ( года, сяло Палуціна, Галіцкі павет, Кастрамская губерня, цяпер Антропаўскі раён, Кастрамская вобласць — 24 студзеня 1960 года, Масква) — савецкі военачальнік, генерал арміі.
Служыў чырвонаармейцам у 6-м запасным стралковым палку ў Кастрамской губерні, неаднаразова браў удзел у баявых аперацыях па падаўленні контррэвалюцыйных мяцяжоў і сялянскіх выступаў на тэрыторыі губерні ў гады Грамадзянскай вайны.
Пакет 2015 228, які ўключае ў сябе адаптыўную падвеску паменшаную на 10 мм, шыны на унікальных літых 18-цалёвых дысках, з механічнай рулявой рэйкай і спартыўнымі тармазамі (чатырох-поршневыя пярэднія супарты, двух-поршневыя заднія супарты, 13,4/13,6-цалёвыя пярэднія/заднія тармазныя дыскі, цёмна-сінія супарты з лагатыпам ), сталі даступнымі з ліпеня 2014 года для абодвух мадэляў купэ 228 з 6-ступеньчатай механічнай і 8-ступеньчатай спартыўнай аўтаматычнай каробкамі перадач.
Назва, прысвоеная 2-й серыі, вынікае ў адпаведнасці з рацыянальнай сістэмай пазначэнняў мадэляў — няцотныя лікі прысвойваюцца традыцыйным чатырохдзверным мадэлям, у той час, як цотныя — спартыўным купэ і кабрыялетам.
Сапраўдны поспех прыйшоў да Рэйчэл пасля выхаду сінгла « », які дасягнуў шостага месца ў галоўным амерыканскім чарце 100, ўзначаліў і дасягнуў дзясяткі лепшых у некалькіх хіт-парадах па ўсім свеце.
13 лютага 2008 года ў г. Ерэване быў падпісаны Канцэсійны дагавор пра перадачу дзяржаўнага ЗАТ «Армянская чыгунка» ў кіраванне ЗАТ «Паўднёва-Каўказская чыгунка», якое з'яўляецца 100%-й даччынай кампаніяй ААТ «Расійскія чыгункі».
Місіяй ЗАТ «Паўднёва-Каўказская чыгунка» з'яўляецца развіццё агульнанацыянальнай транспартнай кампаніі, што дынамічна развівае эфектыўнасць і якасць паслуг праз вызначаныя стратэгічныя мэты.
Дзейнасць ЗАТ «ПКЧ» скіравана на поўнае задавальненне платаздольнага попыту на транспартныя паслугі; развіццё маршрутаў у сацыяльна значных кірунках; развіццё транзітных перавозак; паляпшэнне стану інфраструктуры і сістэмы тэхнічнага абслугоўвання; рамонт будынкаў, збудаванняў і рухомага састава; рэалізацыя плана аднаўлення і праграмы мадэрнізацыі; падвышэнне роўня бяспекі руху на чыгунцы і паскарэнне прац па знішчэнні магчымых аварый; укараненне новых сістэм кіравання; фармаванне гнуткай тарыфнай палітыкі і палітыкі павелічэння прыбытковай базы.
Пасля распаду СССР ЗКЧ падзялілася на Абхазскую, Армянскую і Грузінскую чыгункі, пляцоўка ад азербайджана-грузінскай мяжы да станцыі «Беюк-Касік» была перададзена Азербайджанскай чыгунцы.
Да Армянскай чыгункі адышлі лініі, размешчаныя на тэрыторыі Арменіі, лінія, якую абслугоўвала Азербайджанская чыгунка да Армянскай чыгункі не пераходзіла, бо была закрыта і фактычна разабрана ў лістападзе 1989 года.
У марзе Гегаркунік прыгарадны рух ажыццяўляецца толькі ў летні час, цягнікі далёкага руху курсіруюць толькі праз Арарацкую, Армавірскую, Арагацотнскую, Шыракскую, Ларыйскую і Тавушскую вобласці.
Армя́нская чыгу́нка — сістэма чыгунак, якая ахоплівае 9 з 10 марзаў Арменіі, знаходзіцца пад кіраваннем ЗАТ «Паўднёва-Каўказская чыгунка» — адмыслова створаным у Арменіі 100%-м даччыным таварыствам ААТ «РЖД».
Працягвая развіваць наступленне, полк пераадолеў пяць ліній варожых траншэяў і мінныя палі, пасля чаго выйшаў да вёскі Ленхефен (цяпер не існуе, знаходзілася у 37 кіламетрах на паўночным захадзе ад цяперашняга Баграціёнаўска).
У раёне гэтай вёскі, Кавалёў , які дзейнічаў разам з невялікай групай байцоў свайго палка, знішчыў і ўзяў у плен некалькі дзясяткаў салдатаў і афіцэраў ворага, захапіў 6 гармат і 14 кулямётаў.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 31 мая 1945 года «за мужнасць і гераізм, праяўленыя ў баях за Берлін» капітан Іван Гаманкоў быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» за нумарам 8774.
У экспазіцыі прадстаўлены ўнікальныя прадметы археалогіі ранняга жалезнага веку і сярэднявечча , выяўленыя падчас раскопак на тэрыторыі Пухавіцкага раёна, дакументы і кнігі з асабістай бібліятэкі сям’і народнікаў-рэвалюцыянераў Бонч-Асмалоўскіх, якія з’яўляліся гаспадарамі маёнтка — дзе цяпер размешчаны музей, матэрыялы пра землякоў-удзельніц грамадзянскай грамадзянскай вайны 1918—1920 гг. і Вялікай Айчыннай вайны, прадметы вязняў лагераў смерці, асабістыя рэчы і ўзнагароды воінаў, партызан і Герояў Савецкага Саюза, кампазітара І.
М. Лучанка, калекцыя малюнкаў і карцін мастака-партызана Г. Ф. Бржазоўскага, рукапісныя творы пісьменніка-земляка Васіля Гарбацэвіча, прадметы ручной апрацоўкі лёну і вырабы з яго — пачатку ХХ стст.
Экспазіцыя расказвае пра партызанскі рух на тэрыторыі Пухавіцкага раёна ў гады Другой сусветнай вайны, пра брыгады 2-ой і 3-вой Мінскіх «Беларусь», «Буравеснік», партызанскіх атрадах імя Сталіна «Помснік», пра пісьменніка, падпольшчыка ў гады вайны Макара Паслядовіча і іншых вядомых людзей краю.
Музей расказвае пра дзіцячыя, школьныя гады, службе ў Савецкім Войску і подзвігу Мікалая Чэпіка ў далёкім Афганістане, пра 5-ую брыгаду спецыяльнага прызначэння, пра ваяроў-інтэрнацыяналістах, пра гісторыю Блужы, яе людзях.
Працавала загадчыкам Новагалоўчыцкага дзіцячага сада; настаўнікам Новагалоўчыцкай сярэдняй школы Петрыкаўскага раёна Гомельскай вобласці; настаўнікам, дырэктарам Чыркавіцкай сярэдняй школы Светлагорскага раёна Гомельскай вобласці; намеснікам загадчыка па вучэбна-выхаваўчай рабоце аддзела адукацыі Светлагорскага раённага выканаўчага камітэта; загадчыкам гарадскога вучэбна-метадычнага кабінета аддзела адукацыі Светлагорскага гарадскога выканаўчага камітэта; начальнікам аддзела адукацыі Светлагорскага раённага выканаўчага камітэта; старшынёй Светлагорскага раённага Савета дэпутатаў.
З'яўлялася дэпутатам Светлагорскага раённага Савета дэпутатаў дваццаць трэцяга, дваццаць чацвёртага, дваццаць пятага і дваццаць шостага скліканняў, дэпутатам Гомельскага абласнога Савета дэпутатаў дваццаць шостага склікання.
Скончыла Гомельскі дзяржаўны ўніверсітэт імя Ф. Скарыны, педагог, матэматык; Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь, спецыяліст у галіне дзяржаўнага і мясцовага кіравання.
чэрвень—снежань 1983 г. — намеснік міністра сельскай гаспадаркі Беларускай ССР — старшыня рэспубліканскага вытворча-навуковага обхъединения па аграхімічным абслугоўванні сельскай гаспадаркі «Белселгасхімія»,
30 красавіка Грахоўскі правёў закрытае пасяджэнне выканкама, пасля якога былі дадзены першыя выразныя рэкамендацыі раёнам 30-кіламетровай зоны: абмежаваць знаходжанне дзяцей па-за памяшканняў, правесці герметызацыю калодзежаў, перавесці малочныя статкі на стойлавае ўтрыманне, забяспечыць іх кармамі з чыстых раёнаў і шэраг іншых.
Аляксан́др Ада́мавіч Грахо́ўскі (, в. Дубрава, Гомельская вобласць, Беларуская ССР — , г. Гомель) — беларускі савецкі партыйны і дзяржаўны дзеяч, першы сакратар Гомельскага абкама КП Беларусі , старшыня Гомельскага аблвыканкама .
Выраблялі рыбалоўныя прылады, зброю, складаныя лодкі з некалькіх парод дрэў, простую кераміку, плялі кашы, ткалі і г. д. Важную ролю меў гандаль з суседнімі народамі, а потым — з еўрапейцамі.
Аўтамабіль здольны праехаць прыкладна ад 130 да 160 км, з сістэмай « +» — каля 200 км (У такім рэжыме аўто выключае сістэму кандыцыяніравання і абмяжоўвае максімальную хуткасць на адзначцы 90 км/г.).
Згодна з Энцыклапедыі Іраніка, прыкметны ўплыў на развіццё азербайджанскіх музычных традыцый і тэрміналогіі аказалі іранскія музычныя элементы, у сваю чаргу азербайджанскія музычныя элементы сустракаюцца ў іранскай музыкі, асабліва ў танцавальных рытмах.
Гэтыя традыцыі аж да пачатку стагоддзя насілі вусны характар, з аднаго боку, ідучы каранямі ў народную бытавую творчасць, а з другога, набываючы рысы прафесійнага мастацтва, асабліва выразныя ў мугамате і творчасці ашуга.