polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Дзеянне гэтага фуэра было распаўсюджана саборам на ўсю тэрыторыю каралеўства і ў наступныя два стагоддзі «Фуэра Леона» стала асновай для стварэння большасці фуэрас, выдадзеных для гарадоў Леона, Галісіі і Астурыі.
Граф Санча Гарсія, які жадаў павялічыць свае ўладанні як за кошт Кордаўскага халіфата, так і за кошт Леона, яшчэ да гібелі графа Мененда Гансалеса захапіў леонскія землі паміж рэкамі Сеа і Пісуэрга, улада над якімі заўсёды аспрэчвалася Леонам і Кастыліяй.
Адзін з прадстаўнікоў гэтай сям’і, граф Радрыга Вела, неўзабаве стаў першым саветнікам Альфонса , а калі ў караля ў 1017 ці 1018 годзе нарадзіўся сын Бермуда, Радрыга атрымаў ганаровае права стаць хросным бацькам спадчынніка прастола.
У 1000 годзе паміж каралеўствам Леон, каралеўствам Навара і графствам Кастылія быў заключаны саюз супраць маўраў, аднак у гэтым жа годзе войска саюзнікаў пацярпела цяжкае паражэнне ад аль-Мансура ў бітве пры Серверы, у якой загінуў кароль Навары Гарсія Санчэс.
Яго смерць 10 жніўня 1002 года, якая адбылася пасля перамогі аб’яднанага войска хрысціян у бітве пры Калатаньясоры, не спыніла наступ маўраў на хрысціянскія дзяржавы поўначы Пірэнейскага паўвострава і ў канцы года сын і пераемнік аль-Мансура, хаджыб Абд аль-Малік аль-Музафар здзейсніў паход у Леон.
Пасля гэтага паходу рэгенты Леонскага каралеўства прынялі рашэнне заключыць мір з Кордаўскім халіфатам і ў лютым 1003 года ў Кордаве Пелая, пазашлюбны сын караля Бермуда , пацвердзіў умовы мірнага дагавора паміж Леонам і Кордаўскім халіфатам.
Храналогія далейшых падзей гісторыкамі пакуль дакладна не ўсталяваная, але вядома, што да 1020 года каралю Навары ўдалося зноў адваяваць у Альфонса вобласць паміж Сеа і Пісуэргай, а да 1022 годзе захапіць і некаторыя іншыя землі каралеўства Леон.
2 снежня 1022 года памерла жонка караля Альфонса , Эльвіра Менендэс, і кароль Леона прапанаваў Санча заключыць мір, які мусіў быў змацаваны шлюбам Альфонса з сястрой караля Навары, Уракай Гарсес.
Толькі смерць у 1008 годзе Абд аль-Маліка аль-Музафара і крызіс у Кордаўскім халіфаце, які пачаўся неўзабаве пасля гэтага, спынілі рэгулярныя напады маўраў на хрысціянскія дзяржавы Пірэнейскага паўвострава і дазволілі хрысціянам самім перайсці ў наступ на ўладанні мусульман.
На правах саюзніка Абд аль-Маліка аль-Музафара леонскае войска ўдзельнічала ў 1003 годзе ў паходзе на Барселонскае графства, у час якога маўры спачатку былі разбіты графам Барселоны Рамонам Барэлем і іншымі каталонскімі валадарамі ў бітве пры Торы, а затым 25 лютага нанеслі войску каталонцаў паражэнне ў бітве пры Альбесе.
У 1004 годзе паміж графам Партугаліі Мененда Гансалесам і графам Кастыліі Санча Гарсіяй узнік новы канфлікт наконт рэгенцтва над каралём Альфонса . За пасродніцтвам абодва прэтэндэнта звярнуліся да Абд аль-Маліка аль-Музафара, які прызнаў свайго саюзніка Мененда Гансалеса, які асабіста прыбыў у Кордаву, законным апекуном малалетняга караля Леона.
У 1008 годзе ён прыехаў у Кордаву, каб прасіць ваеннай дапамогі супраць караля Леона ў новага хаджыба, свайго далёкага сваяка Абд ар-Рахмана Санчуэла, атрымаў яе, узімку 1009 года выступіў з войскам маўраў у паход на Леон, але з прычыны моцных халадоў быў вымушаны вярнуцца, так і не пачаўшы ваенныя дзеянні.
Граф Сальданіі прымірыўся з каралём Леона і прыняў актыўны ўдзел у гэтай вайне: у 1009 годзе на чале атрада леонцаў ён як саюзнік халіфа Сулеймана і графа Кастыліі Санча Гарсіі ўдзельнічаў ва ўзяцці і разрабаванні Кордавы.
Да гэтага перыяду адносіцца адзінае ў гісторыі каралеўства Леон выкарыстанне яго манархам тытула «кароль Леона і Кастыліі» і аднаўленне ў тытулатуры Альфонса тытула «Імператар усёй Іспаніі» , якім надзяляе яго ў сваіх лістах да яго абат манастыра Санта-Марыя-дэ-Рыполь Аліба.
З падзей гэтага часу, акрамя адносін з Кастыліяй, найбольш значнымі з’яўляюцца скліканне ў 1012 годзе па ініцыятыве караля царкоўнага сабору ў горадзе Леон і напад нарманаў на Галісію ў 1015—1016 гадах.
Сталовыя як месца грамадскага харчавання могуць прадстаўляць сабой як самастойныя прадпрыемствы, для якіх грамадскае харчаванне з’яўляецца па статуту асноўным напрамкам дзейнасці, так і падраздзяленні, якія ствараюцца ўнутры арганізацыйнай структуры таго ці іншага ўстановы або прадпрыемства .
Стравы ў сталовай выбіраюцца з існуючага на сёння асартыменту з некалькіх прапанаваных варыянтаў першых, другіх і трэціх страў (таксама звычайна маюцца дадатковыя стравы/вырабы — салаты, булачкі і інш.).
Часам яны ажыццяўляюць таксама і прыём заказу ў адпаведнасці з прызначанай дыетай , аднак узаемаразлікі наяўнымі з гэтых сталовых выключаны ў сілу таго, што харчаванне ўваходзіць у аплату пуцёўкі.
На ранніх стадыях развіцця прыватнага прадпрымальніцтва, пры неразвітасці сістэмы дзяржаўнага кантролю за прававымі аспектамі прадпрымальніцкай дзейнасці і рэкламы некаторыя кафэ маглі мець шыльды «сталовых», фактычна не з’яўляючыся такімі ў кантэксце фактычнага складу іх дзейнасці.
Сталовая — разнавіднасць прадпрыемства грамадскага харчавання, «прадпрыемства харчавання, агульнадаступнае або якое абслугоўвае пэўны кантынгент, якое вырабляе і рэалізуе кулінарную прадукцыю.» для атрымання паўнавартаснага харчавання з 3 страў.
Сталовыя на прадпрыемствах і ў арганізацыях, акрамя арганізацыі грамадскага харчавання работнікаў, могуць выкарыстоўвацца таксама для правядзення ўрачыстых мерапрыемстваў, банкетаў і інш, прымаючы на сябе збольшага функцыі рэстарана.
Сітуацыяй скарыстаўся кароль Францыі Карл , які артымаў па спадчыне пасля згасання Анжуйскай лініі Валуа права на неапалітанскую карону (яго бабка Марыя Анжуйская была роднай сястрой Людовіка Анжуйскага і Рэнэ Добрага).
Альфонс быў вінаваты ў многіх злачынствах у час уварвання ў Папскую вобласць у 1485—1486 гадах і быў адным з ініцыятараў і ўдзельнікаў вераломнага забойства былых мяцежнікаў, якім раней Фердынандам крывадушна дараваў.
Пасля Другой сусветнай вайны вучыўся ў Смаргонскай сярэдняй школе, але толькі ўзімку бо цёплым часам мусіў рабіць у гаспадарцы: брата Уладзіміра забралі ў штрафны батальён Чырвонай Арміі .
Увосень 1949 г. у Смаргоні ў доме Цыбоўскіх праз свайго сябра Часлава пазнаёміўся з Расціславам Лапіцкім ды іншымі падземнікамі, пасля чаго актыўна ўключыўся ў антыкамуністычную дзейнасць у складзе мядзельска-смаргонскага антыкамуністычнага падполля.
«Суд адбываўся ў Маладзечне, у Галінове — былым афіцэрскім казіно. Доўжыўся, можа, дні два. Нас на суд прывялі ўсіх разам, 21 чалавека. І тут мы ўсе ўбачылі адзін другога. Там доўгага разбіральніцтва не было. Адчыталі толькі абвінавачанне і за што. Які параграф і ўсё. Усіх так па чарзе. Урэшце прысуды. У сваю абарону амаль нічога і не давалі сказаць. Лапіцкі выступаў. І ў апошнім слове ён папрасіў прабачэнне ў нас, што так сталася».
Пра навуку ў тыя часы ўспамінаў так: «Пры немцах заняткі былі, можа, адзін год, а потым рускія партызаны спалілі школу і ўжо далей ніякай школы не было. А школа была не летувіская, а беларуская. Гэта Смаргонь вайной была пад Летувой, а мы былі за Вяллёй, таму адносіліся да Беларусі. І займаўся я дома на гаспадарцы, а ў іншую школу не пайшоў».
Пакаранне адбываў у асноўным у Свярдлоўскай вобласці ў Паўднёвай Таліцы на лесапавале і будаўнічых работах разам з іншымі ўдзельнікамі арганізацыі Канстанцінам Іваноўскім і Эдуардам Сташкевічам.
Прэм’ер-міністр Джасінда Ардэрн сказала, што падазраваны планаваў працягнуць нападу ў трэцім месцы, магчыма, у мячэці ў Эшбертоне або ў цэнтры па догляду за дзецьмі ў Ан-Нуре ў Хорнбі; паводле яе слоў, «у аўтамабілі, у якім знаходзіўся злачынец, была зброя, і ён хутчэй за ўсё збіраўся працягваць атаку».
На магазінах, а таксама на яго зброі, былі напісаны імёны гістарычных постацяў, якія супрацьстаялі Асманскай імперыі і асоб, якія атрымалі тэрміны за забойства і напады з-за ксенафобіі, у якога дома захоўвалася кніга Гітлера «Майн кампф», а таксама назвы некаторых гістарычных падзей, звязаных з Асманскай імперыяй (бітва пры Кагуле, абарона Шыпкі, бітва пры Лепанто, бітва пры Пуацье, Венская бітва, аблога Акры, бітва пры Сарыкамышы, бітва пры Булаірэ).
За некалькі хвілін да страляніны ён слухаў некалькі песень, у тым ліку «Брытанскія грэнадзёры», традыцыйную брытанскую вайсковую маршевую песню, і «Сербія моцная», сербскую нацыяналістычную песню ў гонар Радавана Караджыча, які быў меркавана вінаваты ў генацыдзе супраць баснійскіх мусульман.
Пасля тэракту ў Крайстчэрчы, які забраў жыцці 50 чалавек, прэм’ер краіны Джасінда Ардэрн абвясціла аб увядзенні забароны на ўсе баявую паўаўтаматычную зброю і штурмавыя вінтоўкі.
У сакавіку 1998 года адбыўся візіт у Балгарыю Старшыні Савета Рэспублікі Нацыянальнага Сходу Рэспублікі Беларусь П.Шыпука для ўдзелу ва ўрачыстасцях з нагоды 120-х угодкаў Вызвалення краіны ад асманскага прыгнёту.
Падчас візіту быў падпісаны міждзяржаўны дагавор «Аб дружалюбных адносінах і супрацоўніцтве паміж Рэспублікай Беларусь і Рэспублікай Балгарыя», а таксама Пагадненне паміж Урадам Рэспублікі Беларусь і Урадам Рэспублікі Балгарыя аб супрацоўніцтве ў галіне адукацыі, навукі і культуры.
50-я стралковая дывізія (прыняла пад сваё камандаванне таксама адыходзячыя часці Паўночна-Заходняга фронту, у тым ліку курсантаў Віленскага пяхотнага вучылішча, рэшткі 5-й танкавай дывізіі, а таксама 84-ы полк чыгуначных войскаў НКУС)
12 ліпеня штаб арміі зноў апынуўся пад ударам, загінула вялікая колькасць работнікаў штаба, быў цяжка паранены камандуючы арміяй генерал-лейтэнант Ф. М. Рэмезаў, замест яго быў прызначаны генерал-лейтэнант В. П. Герасіменка.
Званні Героя Савецкага Саюза прысвоены Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 7 красавіка 1940 года за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з фінскай белагвардзейшчынай і праяўленыя пры гэтым доблесць і мужнасць звыш 90 воінам арміі.
8 ліпеня 1941 года адыходзячая на ўсход 13-я армія атрымала новую паласу абароны ў раёне Магілёва; у гэты ж дзень быў смяротна паранены яе камандуючы генерал-лейтэнант П. М. Філатаў , новым камандуючым прызначаны генерал-лейтэнант Ф. М. Рэмезаў.
У выніку нямецкага наступу на Маскву 13-я армія, абараняўшаяся на сеўскім накірунку, была акружаная, да 18 кастрычніка 1941 года выйшла з акружэння, пры гэтым яе колькасны склад складаў менш адной дывізіі.
17 чэрвеня аператыўная група штаба 13-й арміі на чале з падпалкоўнікам С. П. Івановым прыбыла ў Баранавічы, у той жа дзень яна перабазавалася ў Навагрудак, дзе да 21 чэрвеня абсталявала ЗКП арміі.
26 лютага 1943 года 91-я брыгада часткай сіл 2-га батальёна выйшла ў раён вёскі Пляцень , маючы задачай ударам ў фланг знішчыць праціўніка, які абараняўся вёскі Чарнушкі і Чорная, і авалодаць імі.
У 1982 годзе ў Беластоку выйшла яе праца «Сучасныя беларускія пісьменнікі ў Польшчы», а ў 1984 годзе ў Лондане — кніга «Мініяцюры» Сакрата Яновіча па-беларуску і па-англійску ў яе перакладзе Шырын Акінэр і з яе прадмовай.
Насяляе лугі розных тыпаў, узлескі, абочыны дарог, лясныя высечкі, паляны, берагі рэк, стэпы, пусткі, пашы, сельскагаспадарчыя ўгоддзі, сады, паркі, тэрыторыі населеных пунктаў і г. д. Адзначаны таксама на малапрыгодных для развіцця відаў клады біятопах — пяшчаных марскіх узбярэжжах Чорнага мора і спадарожных ім саланчаках.
На Алімпійскіх гульнях 1992 года ў Барселоне 21-гадовы Масяйкоў і 20-гадовы Дзмітрый Даўгалёнак прынеслі Аб’яднанай камандзе адзінае золата ў веславанні на байдарках і каноэ.
З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны эвакуіравалася ў Саратаў дзе спачатку працавала ўчастковым педыятрам, потым урачом, начальнікам аддзялення эвакашпіталя ў горадзе Уфа, у 1943—1944 гг. — урачом у вайсковай частцы.
Паводле дадзеных, рэлігійныя беларусы ўяўляюць сабою дэмаграфічна разнастайную групу, з перавагай жанчын, са стабільным сямейным становішчам, з высокім узроўнем адукаванасці і кваліфікаванай занятасці, якая мае ў якасці асноўных матываў звароту да рэлігіі ўплыў сацыяльнага атачэння і пошук асабістага сэнсу.
Традыцыйныя секцыі на канферэнцыях: гісторыя релігіі, філасофія рэлігіі, сацыялогія рэлігіі, культуралогія рэлігіі, антрапалогія рэлігіі, псіхалогія рэлігіі, метадалогія рэлігіязнаўства, нетрадыцыйная рэлігійнасць.
Вобраз жудасна моцнай дзяўчынкі, якая жыве без аніякіх клопатаў без бацькоў, можа на руках падняць каня і лічыць, што хадзіць спінай уперад — звычайная справа, стаў любімым для мільёнаў дзяцей ва ўсім свеце.
Піпі Доўгаяпанчоха — персанаж шэрагу дзіцячых кніг шведскай пісьменніцы Астрыд Ліндгрэн, дзіўная дзяўчынка, якая жыве ў маленькім гарадку ў Швецыі ў невялікім доме з садам.
Румынія ляжыць на мяжы Усходняй і Паўднёвай Еўропы — вельмі зручнае геаграфічнае становішча, калі ўлічыць яшчэ і выхад да Чорнага мора на ўсходзе, а таксама, Дунайскі транс’еўрапейскі шлях.
Каля 20 хрыбтоў маюць адзнакі вышэй за 2000 м. У Паўднёвых Карпатах знаходзіцца найвышэйшы пункт Румыніі — гара Малдавяну, вышынёй 2544 м. Унутры Карпацкай дугі ляжыць Трансільванскае плато з вышынямі 300—500 м. Паміж Паўднёвымі Карпатамі і Дунаем цягнецца Ніжнедунайская нізіна, крайні захад адносіцца да Панонскага басейна.
Шляхтенок А. С. «Материалы к фауне жалоносных перепончатокрылых г. Мозыря и предложение по созданию энтомологического заказника.» Научно-практическая конференция «Современные экологические проблемы устойчивого развития Полесского региона и сопредельных территорий: наука, образование, культура».
Шляхтенок А. С., Агунович Р. Г. «Методические рекомендации по организации действий органов и подразделений по чрезвычайным ситуациям при реагировании на обращения, связанные с угрозой нападения и ликвидацией гнезд жалоносных перепончаторылых насекомых».
У прыватнасці, 24 кастрычніка 1872 г. быў адкрыты ўчастак венгерскай Паўночна-Усходняй чыгункі Чоп — Каралёва, якая ішла праз Бацёва, а 4 снежня 1872 г. быў адкрыты адгалінаваны ўчастак Бацёва — Мукачэва венгерскай Паўночна-Усходняй чыгункі.
У пачатку 2022 года рыхтаваўся да новага сезона з «Рухам», а ў сакавіку, пасля таго як брэсцкі клуб зняўся з Вышэйшай лігі, далучыўся да казахстанскага «Ардабасы», які ўзначальваў былы трэнер «Руха» Аляксандр Сяднёў, і неўзабаве падпісаў кантракт з клубам.
Ануфрыем Бежынскім, сынам Фелікса Бежынскага, якому ў 1755 г. Патоцкімі было перададзена ва ўласнасць мястэчка Селішчы , да якога Патоцкімі у 1720 г. быў перанесены " " з Губкава, размешчанага на процілеглым беразе ракі Случ, якое было моцна разбурана шведскім войскам, а затым спустошана тыфам.
У 2018 блізу Себхі зафіксаваны сутыкненні паміж войскамі ЛНА і плямёнамі тубу, дружалюбным УНЗ, канкурэнту Палаты прадстаўнік, якой падпарадкоўваўся фельдмаршал Хафтар.
Бітва за Себху — эпізод грамадзянскай вайны ў Лівіі, калі паміж Палатай прадстаўнікоў Лівіі , ісламарадыкаламі і Урадам нацыянальнай згоды з канца студзеня па сакавік 2019 года вяліся баі за кантроль над горадам Себха.
Так, Эберт аб’яднаў у адно цэлае серую фільмаў «», абагульніў фільмы «», дзесяць серый тэлецыкла «Дэкалог», трылогію «Тры колеры», а таксама прысвяціў адну рэцэнзію рэтраспектыве кінематаграфічных прац Бастэра Кітана.
15 сакавіка 1948 г. абраны віцэ-старшынёй у Часовую ўправу Хрысціянскага аб’яднання беларускіх работнікаў , якое згуртавала прыхільнікаў Беларускай Цэнтральнай Рады Радаслава Астроўскага.
Быў старшынёй гэтай арганізацыі да яе заняпаду: з канца 1948 г. па 1950 г. ды з чэрвеня 1954 г. па 1966 г. Уваходзіў у рэдакцыйную калегію часопіса «Аб’еднанне», дзе пісаў пад псеўданімам Старшы Праваднік, а таксама ў склад Галоўнай дэлегатуры БЦР у Вялікабрытаніі.
Як пісала ў сваіх успамінах Надзея Дземідовіч, Барыс Суравы «быў першым дырэктарам і выкладаў нам гісторыю Беларусі. Гэта быў малады чалавек, меў дзіцятка гадоў чатырох. Спяваў вельмі прыгожа. Было відно, што ён вельмі любіў сваю працу, сваіх вучняў, сваю гісторыю».
Пры больш дэталёвым абследаванні аб’ект апынаецца касмічным суднам, што належыць клінгонам — ганарлівай і ваяўнічай расе, прадстаўнікі якой вырашылі аб’яднаць разрозненыя дамы, каб адрадзіць былую веліч Імперыі.
Асноўнымі персанажамі сезона з’яўляюцца келпіанін Сару , навуковец Пол Сцемец , кадэт Сільвія Цілі , клінгонскі ваяр Вок , з розумам афіцэра флоту Эша Тайлера, Піліпа Джоржіў і капітан Лорка .
Дзеянні развіваюцца ў 2255 годзе, за 10 гадоў да падзей «Арыгінальнага серыяла», экіпаж карабля -1031 адпраўляецца ў вандраванне, каб вывучаць глыбокі космас, адкрываючы новыя светы і цывілізацыі.
11 чэрвеня 2015 года з’явіліся паведамленні, што тры лідара баевікоў, звязаных з «Аль-Каідай», былі забітыя ў сутыкненнях з прыхільнікамі ІД у Дэрне, таксама было забіта каля 16 прыхільнікаў ІД, у тым ліку лідар баявікоў з Лівіі і дзесяць замежнікаў.
Была прынята рэзалюцыя, у якой удзельнікі мітынгу, у прыватнасці, патрабуюць неадкладна спыніць усе працы па будаўніцтве завода, прыцягнуць да адказнасці службовых асоб, якія дапусцілі будаўніцтва гэтай вытворчасці і доўгае складаванне тысяч тон свінцовага попелу ў Івацэвіцкім раёне.
Брэсцкі абласны камітэт прыродных рэсурсаў і аховы навакольнага асяроддзя ў маі пачаў адміністрацыйны працэс па факце перавышэння выкідаў забруджвальных рэчываў у атмасфернае паветра на заводзе, які на той час працаваў у рэжыме пусканаладкі.
Пратэсты супраць будаўніцтва акумулятарнага завода прадпрыемства ТАА «АйПаўэр» на прамысловай пляцоўцы «Аэрапорт» у свабоднай эканамічнай зоне «Брэст» пачаліся ў студзені 2018 г. На заводзе плануецца наладзіць поўны цыкл вытворчасці свінцова-кіслотных акумулятарных батарэй.
У жніўні 2018 г. Брэсцкі гарвыканкам забараніў 8 мітынгаў, якія планаваліся правесці ў парку Воінаў-інтэрнацыяналістаў, на падставе таго, што каля сцэны ў парку будуць праводзіцца рамонтныя работы.
11 мая ў Адміністрацыю прэзідэнта Беларусі была накіравана заява і прыкладзеныя да яе 2665 подпісаў за адстаўку кіраўнікоў Брэста, Брэсцкага раёна і вобласці ў сувязі са стратай даверу.
Мікалай Аляксандравіч Назарчук (, хутар Трафімаў Лясок непадалёку ад в. Санюкі, цяпер ў Ельскім раёне Гомельскай вобласці — , Мінск, Беларусь) — беларускі жывапісец, графік, педагог.
Каманда, складзеная ў асноўным з нядаўніх дублёраў клубаў Вышэйшай лігі, а таксама з некалькіх вопытных ветэранаў і мясцовых ігракоў, адразу заявілася ў Другую лігу чэмпіянату Беларусі.
Піт Паўлаў — гітарыст гурта . — распавёў, што чарапашая тэматыка паўстала даволі нечакана: музыкі везлі ў Польшчу Народны Альбом, а па тэлебачанні Барыс Ельцын прамаўляў нейкія глупствы.
Тады нарадзілася мініяцюра: «Выходзіць Ельцын і заяўляе: расійская дзяржаўнасць трымаецца на трох кітах. Яго пытаюць: на якіх? А ён адказвае: на першым, другім і трэцім.» Музыкі пасмяяліся, а праз некалькі дзён Лявон прынёс тэкст песні.
восень 1939 г. - пасля далучэння заходнеўкраінскіх зямель да Савецкай Украіне і ўтварэннем раёнаў у складзе новаўтворанай Ровенскай вобласці, Млыніў стаў раённым цэнтрам і быў аднесены да катэгорыі вёсак.
У мінулым бака з'яўляліся ляснымі вандроўнікамі, якія займаліся збіральніцтвам, паляваннем і рыбалоўствам, спыняліся каля вёсак земляробаў-банту для абмену прадуктамі або часовай працы на палетках за натуральную плату.
Распрацаваны тэарэтычныя асновы ўзаемадзеяння гусенічных рухавікоў з тарфяна-балотнай глебай, рэкамендацыі па праектаванні трактароў на гусенічным хаду і магчымасці прымянення шарнірна-сучлененых машын.
Вялікае значэнне для адукацыйнага працэсу БІМСГ мела выданне навучальнага дапаможніка «Асновы тэорыі і разліку трактара і аўтамабіля» пад рэдакцыяй В. А. Скотнікова, у якім знайшлі адлюстраванне класічныя палажэнні тэорыі трактара і аўтамабіля.
Дапаможнік быў дапушчаны Дзяржаўным аграпрамысловым камітэтам СССР у якасці навучальнага для падрыхтоўкі інжынераў-механікаў, выдадзены тыражом 28 тыс. экзэмпляраў і з’яўляецца адным з асноўных навучальных дапаможнікаў па тэорыі трактара і аўтамабіля ў цяперашні час.
Асноўныя палажэнні кандыдацкай і доктарскай дысертацый В. А. Скотнікава выкладзеныя ў яго кнізе «Праходнасць машын», у якой падрабязна апісаны ўласцівасці праходнасці машын і іх паказчыкі, разгледжаны асаблівасці ўзаемадзеяння з грунтам колавых рухавікоў, а таксама сістэматызаваныя звесткі па агратэхнічных уласцівасцях хадавых сістэм машын і іх уздзеяння на глебу.
Пад кіраўніцтвам В. А. Скотнікова распрацаваны дзяржаўны стандарт СССР па абмежаванні ўзроўню ўздзеяння хадавых сістэм на глебу (ДАСТ 26955-86 «Тэхніка сельскагаспадарчая мабільная. Нормы ўздзеяння рухавікоў на глебу»), які быў прыняты ў 1986 годзе і дзейнічае па сённяшні дзень.
З 1966 года на педагагічнай рабоце ў Беларускім інстытуце механізацыі сельскай гаспадаркі: дацэнт кафедры «Трактары і аўтамабілі», сакратар парткама, прарэктар па навукова-даследчай працы, з 1977 па 1988 год — рэктар інстытута.
Уздоўж мяжы працягласцю 700 км па Пруту былі абсталяваны 8 пунктаў пераходу праз мяжу: Мойкань — Перарыта, Стынка — Касцешты, Ясы — Унгень, Унгень — мост Унгень, Албіца — Леўшэнь, Фэлчыў — Ціганка, Аанча — Кахул, Галац — Джурджулешты.
18 ліпеня 2015 года згуляў за барысаўскую каманду ў першым матчы 1/16 Кубка Беларусі супраць шклоўскага «Спартака» , у той сустрэчы каманда барысаўчан была прадстаўлена ў асноўным дублёрамі.
У 2015 годзе падчас урачыстасцей да 250-годдзя Міхала Клеафаса Агінскага, арганізаваных пры падтрымцы Пасольства Рэспублікі Польшча ў Рэспубліцы Беларусь, адбылася прэзентацыя невядомых лістоў і дакументаў роду Агінскіх з перакладам на беларускую мову, пра што была публікацыя ў «Звяздзе» ад 4 лістапада 2015 года.
У 2008 годзе атрымала дыплом за найлепшую дысертацыю, прысвечаную польскай тэматыцы, на конкурсе навуковых работ пад патранатам Надзвычайнага і Паўнамоцнага Пасла Рэспублікі Польшча ў Рэспубліцы Беларусь.
Алёна Шарэпа-Лапіцкая нарадзілася ў 1918 у Разані, куды сям’я выехала ў эвакуацыю падчас Першай сусветнай вайны, ў шматдзетнай сям'і праваслаўнага святара Аляксандра Лапіцкага з роду Лапіцкіх.
Брат Алег, які адседзеў 10 год за ўдзел у Саюзе беларускай моладзі (па іншых звестках — за ўдзел у антыкамуністычнай падпольнай арганізацыі) ў горадзе Ліда, расказваў сястры, што адзін з яе вершаў, «Першая конніца», стаў народнай песняй, якую вязні спявалі.
З 1995 па 2003 год — дырэктар Рэспубліканскага ўнітарнага эксперыментальна-вопытнага сельскагаспадарчага прадпрыемства «Усход» Кіраўніцтва справамі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.
20 верасня 2002 года ў склад сельсавета з Бакштаўскага сельсавета перададзены 22 населеныя пункты (Біцеўцы, Вялікая Нявіша, Даліняны, Догелі, Драбушы, Збражкі, Казулішкі, Карэвічы, Кронькі, Лычкаўцы, Малая Нявіша, Малыя Казлы, Прымакі, Псярцы, Рагелеўцы, Стадаляны, Трайгі, Трудавая, Хадэлі, Шайбакі, Шэрмічы, Яскевічы).
28 жніўня 2013 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Бакштаўскага (20 населеных пунктаў: аграгарадок Бакшты, вёскі Вялікія Пугачы, Гуменнікі, Клешнякі, Малыя Пугачы, Маляцічы, Мацюкі, Мінюцеўка, Мякішы, Плёткі, Савічы, Скелдычы, хутары Барэйшышкі, Бігаўшчына, Вуглы, Заброддзе, Занявіша, Зарэчча, Пясчына, Рачкаўшчына) і Галавічпольскага (24 населеныя пункты: аграгарадкі Галавічполе, Гурнофель, вёскі Алешкаўцы, Банюкі, Баяры, Ваейкаўцы, Вялікае Сяло, Вялікія Казлы, Галасавічы, Глебаўцы, Карабкі, Касцянева, Красная, Лазаўцы, Лялюшаўцы, Маркаўцы, Моцеўцы, Навумаўцы, Новыя Гернікі, Пільчукі, Русанаўцы, Русачкі, Свірыды, Старыя Гернікі) сельсаветаў.
Сяргей Ёрш прыводзіць наступную версію смерці: «У 1996 годзе яго перавялі ў вар’ятню пад Казлоўшчыну. Нават сваякоў не папярэдзілі пра гэта. Неўзабаве Уладзімір там загінуў. Нібыта зімою ён выйшаў за тэрыторыю, заблукаў у лесе і замёрз. Яго шукалі, але знайшлі толькі ў траўні, калі сыйшоў снег… Такую версію прапанавалі санітары сваякам Салаўя. Труну не адкрывалі. Прывезлі ў Жыровічы і пахавалі. На ягонай магіле і сёння няма помніка…».
У пачатку 1946 года далучыўся да стварэння патрыятычнай падпольнай беларускай арганізацыі «Чайка», якая планавала змаганне за нацыянальныя правы, годнасць, культуру, мову, гісторыю, свабоду і незалежнасць Беларусі.
Як складаная частка альбома 2012 года «» песня «''» была заўважана і ў другі раз, атрымаў добрую прэсу: «„’'“ чапляе» , «цудоўная „’'“» — і, на думку Змітра Падбярэзскага з сайта ., стала доказам разнастайнасці рэпертуару ўсёй плыты.
На думку крытыка Зміцера Падбярэзскага з ., які прыйшоў да высновы, што музыкі вельмі моцна пераасэнсавалі паняцце рок-н-ролу ў сваім сінгле, «''» — «адна з тых песень, у якіх гурт з гэтак няпростай назвай цалкам пераканаўча дэманструе сваё ўменне выразна арганізаваць музычны матэрыял і ці ледзь не ў першую чаргу — вакальныя партыі і падаць яго адпаведным чынам».
Заняўшы грошы ў дзядзькі Істмена, маладыя мастакі самі выпусцілі першы выпуск коміксу, які па пачатковай задумцы павінен быў быць пародыяй на чатыры папулярных коміксаў 80-х: «» і « » ад « », «» ад Дэйва Сіма і «» ад Фрэнка Мілера.