polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
11 ліпеня прызначаны новы камандуючы арміяй — генерал-маёр К. К. Ракасоўскі, які прыбыў у штаб Заходняга фронту 17 ліпеня, але, ў сувязі з пагаршэннем становішча ў раёне Смаленска, быў пакінуты арганізоўваць абарону ў раёне Ярцава.
Пасля першага падзелу Рэчы Паспалітай у 1772 г. большая частка ваяводства адышла да Аўсрыйскай імперыі, у складзе Рэчы Паспалітай засталася невялікая тэрыторыя з мястэчкам Дубёнка і суседнімі вёскамі, якая і далей называлася Бэлзскім ваяводствам.
Першы фантанны прыток нафты атрыманы ў 1953 на Ельскай структуры, першы прамысловы на Рэчыцкім радовішчы ў 1964 (прамысловая распрацоўка яго пачалася ў 1965, за год было здабыта 39 тыс. т.).
Для інтэнсіфікацыі здабычы нафты на беларускіх радовішчах выкарыстоўваецца прагрэсіўныя тэхналогіі — падтрыманне пластавага ціску запампоўваннем вады, апрацоўка свідравін паверхнева-актыўнымі растворамі.
З усіх радовішчаў па нафтаправодах нафта ідзе да Рэчыцкага і Асташкавішкага радовішчаў, дзе праходзіць прамысловую падрыхтоўка, пасля чаго падаецца ў магістральны нафтаправод і нафтаперапрацоўчыя заводы.
Як паведамляе інтэрнэт-выданне «Таблоид», песня была самым прыкметным хітом спявачкі, пасля якой яна «змоўкла на чатыры гады, галоўнай падзеяй гэтых гадоў было нараджэнне дзіцяці і ператварэнне ў бландынку».
Аўтар пісаў, што Гагарына, выканаўшы песню, «набрыла на залатую дарожку», але, тым не менш, кампазіцыя хутчэй гучыць, як «песня Меладзэ», а не як «песня Гагарынай» і магла быць выканана і Верай Брэжневай, і гуртом «ВИА Гра».
«…але такая ўжо асаблівасць творчага метаду ўкраінскага прадзюсара… Складваецца адчуванне, што вялікі камбінатара можа тасаваць сваю калоду як заўгодна, але выцягваць адтуль раз за разам будзе толькі козыры. Зрэшты, і на такім благадатным фоне песня вылучаецца — занадта чапляе, занадта складана, занадта б’е наводмаш туды, куды трэба. Не „Любовь спасёт мир“, не, але на той жа арбіце круціцца», — адзначаў рэцэнзент.
Канстанцін Меладзэ казаў пра відэа: «У гэтым кліпе мы стараліся паказаць, што Паліна не толькі выдатная спявачка, але і прыгожая, вельмі артыстычная жанчына. Гэты кліп — свайго роду партфоліа, рэкламны ролік спявачкі Паліны Гагарынай».
У цэлым, «Спектакль окончен» атрымаў станоўчыя водгукі ад крытыкаў, музычных журналістаў і праграмных дырэктараў радыёстанцый, заняўшы дзевятае месца ў «Экспертным чарце» партала . за студзень 2012 года.
На сайце . пісалі, што «стыль Канстанціна Меладзэ, як заўсёды, вядомы»: у песні прысутнічае танцавальны рытм з ухілам у рэтра, этнічныя сэмплы з народным харавым вакалам у духу або і «пара англамоўных слоўцаў для завяршэння вобраза».
Кіраванне Палеалогаў — перыяд палітычнага і гаспадарчага заняпаду імперыі, захопу яе тэрыторыі туркамі-асманамі, якія ў маі 1453 узялі Канстанцінопаль, забілі Канстанціна і спынілі існаванне Візантыі.
Дакладнае паходжанне сямейства Палеалогаў (чыё імя азначае «гандляр старызной»; пасля пераасэнсоўвалася як «старажытны родам»; або «які гаворыць аб старым» ад «старажытны» + «слова») — невядомае: ёсць здагадкі, што гэта была грэчаская паводле паходжання дынастыя.
Палеало́гі — апошняя і найбольш даўгавечная дынастыя імператараў Візантыі, якая кіравала на працягу двух стагоддзяў — з часу выгнання Міхаілам з Канстанцінопаля крыжакоў у 1261 годзе да ўзяцця Канстанцінопаля туркамі ў 1453 годзе.
На парламенцкіх выбарах у Літве ў 2016 годзе партыя «Рух лібералаў» пад кіраўніцтвам Шымашуса заняла чацвёртае месца, атрымаўшы 9,45 %, гэта значыць атрымала ў сваё распараджэнне 14 мандатаў.
Паводле ўспамінаў мясцовых жыхароў, на момант наступлення чырвонаармейцаў Палчыньскі знаходзіўся ў свайго сябра на стражніцы «Гразі», аднак, дазнаўшыся пра сітуацыю, хутка вярнуўся на матацыкле і загадаў жаўнерам адступаць, а сам, засеўшы з кулямётам на вежы стражніцы, трымаў абарону, якая доўжылася гадзіну.
У ліпені 2011 г. пры расхінанні супрацьпажарнага рова непадалёку ад месца размяшчэння былой стражніцы былі знойдзены чалавечыя косці, пазней ідэнтыфікаваныя як парэшткі яе апошняга камандзіра Паўла Палчыньскага.
17 верасня 1939 г. пачаўся паход Чырвонай Арміі ў Заходнюю Беларусь, у ходзе якога жаўнеры стражніцы «Каменны Воз» уступілі ў бой з адзінкамі пятай стралковай дывізіі і трынаццатага аддзелу аховы памежжа НКУС.
Стра́жніца Ко́рпуса ахо́вы паме́жжа «Каме́нны Воз» — васямнаццатая стражніца Корпуса аховы памежжа часоў міжваеннай Польскай Рэспублікі, якая размяшчалася каля вёскі Хралы ў 1924—1939 гадах.
З. К. Магілеўчык быў старшынёй Беларускага навуковага таварыства гігіеністаў, членам праўлення Усесаюзнага навуковага таварыства гігіеністаў, Усесаюзнага і Беларускага навукова-тэхнічных таварыстваў гарадской гаспадаркі.
Уваходзіў у склад архітэктурнага савета Камітэта па справах будаўніцтва і архітэктуры Савета Міністраў СССР, прэзідыума Вучонага медыцынскага савета Міністэраства аховы здароўя БССР, Беларускага рэспубліканскага камітэта прафсаюзаў медыцынскіх работнікаў, рэдакцыйнай калегіі часопіса «Здравоохранение Белоруссии».
У час Вялікай Айчыннай вайны ў 1941—1943 гадах З. К. Магілеўчык на пасадзе загадчыка кафедрай гігіены ў Іжэўскім медыцынскім інстытуце, кансультант па санітарным пытанням медсанчастак абаронных заводаў, ваенных шпіталяў і Наркамата аховы здароўя Удмурцкай АССР.
Быў залічаны ў аспірантуру пры кафедры нармальнай анатоміі пад кіраўніцтвам Д. М. Голуба, якую скончыў у 1958 годзе, абараніўшы кандыдацкую дысертацыю на тэму «Развитие, строение и связи межреберных нервов у человека».
Дзяржаўная прэмія Рэспублікі Беларусь у галіне навукі і тэхнікі — за працу «Новы метад хірургічнага лячэння інсулінзалежнага цукровага дыябета шляхам ксенатрансплантацыі астраўковых клетак у сасудзістае рэчышча рэцыпіента »
Пасля таго, як сітуацыя ў Лівіі значна пагоршылася, 17 мая 2011 Савет Бяспекі ААН прыняў рэзалюцыю 1973, у якой асудзіў парушэнні правоў чалавека, у тым ліку адвольныя затрыманні, гвалтоўныя знікненні, катаванні і пакаранні смерцю.
Рэзалюцыя таксама зацвердзіла актыўныя меры, у тым ліку беспалётнаую зону, а таксама дазваляла інтэрвентам выкарыстоўваць усе неабходныя меры для «абароны грамадзянскіх асоб і населеных раёнаў».
У адказ на гэта Савет Бяспекі ААН прыняў 26 лютага 2011 рэзалюцыю 1970, у якой выказаў заклапочанасць з нагоды сітуацыі, якая склалася ў краіне, і наклаў эмбарга на пастаўкі зброі ў Лівію.
21 лютага пасол Лівіі Ібрагім Дабашы, які перайшоў на бок апазіцыі ўлады Кадафі, звярнуўся да ААН з просьбай устанавіць забарону на палёты на тэрыторыі Лівіі, каб адрэзаць Трыпалі ад паставак зброі і наймітаў, а таксама засцерагчы грамадзянскае насельніцтва ад паветраных удараў.
6 мая 1872 года расійскі дыпламат Іван Аляксеевіч Зіноўеў і міністр замежных спраў Румыніі Георгій Костафору падпісалі пагадненне аб чыгуначных вузлах, якое было ратыфікавана 9 студзеня 1873 года.
Кіраўнік дзяржавы адказвае на пытанні, якія тычацца прыярытэтаў унутранай і знешняй палітыкі краіны, узаемаадносін з рознымі дзяржавамі, праблем у эканоміцы, прамысловасці, сельскай гаспадарцы, сацыяльнай сферы і меры, якія прымаюцца для іх рашэння.
У ёй бралі ўдзел каля чатырох дзясяткаў журналістаў, якія прадстаўляюць найбольш буйныя дзяржаўныя і недзяржаўныя беларускія СМІ, папулярныя інтэрнэт-парталы, аўтарытэтныя замежныя мас-мэдыя, а таксама эксперты, сярод якіх — вядомыя палітолагі, эканамісты, прадстаўнікі партый, канфесій і грамадскіх аб’яднанняў.
У мерапрыемстве ўзялі ўдзел 260 журналістаў з 152 газет, 16 інфармацыйных агенцтваў, 3 інтэрнэт-выданні, 26 тэлеканалаў, 41 радыёстанцыя, уключаючы праграмы рэгіянальнага радыёвяшчання.
Пасля вызвалення Беларусі 1-ы сакратар Пінскага гаркама камсамола, з кастрычніка 1944 года ― памочнік 1-га сакратара Пінскага гаркама КП Беларусі, з кастрычніка 1946 года слухач Рэспубліканскай партыйнай школы пры ЦК КП Беларусі, пасля яе заканчэння ў кастрычніку 1948 года — памочнік 1-га сакратара і загадчык арганізацыйнага аддзела Пінскага абкама, з 1950 года — 1-ы сакратар Целяханскага райкама КП Беларусі.
З 20 верасня 1958 года ў органах дзяржбяспекі: начальнік 4-га ўпраўлення КДБ пры СМ Беларускай ССР, начальнік УКДБ пры СМ Беларускай ССР па Мінскай вобласці, намеснік начальніка Службы 1 2-га Галоўнага ўпраўлення КДБ пры СМ СССР, начальнік УКДБ па Стаўрапольскім краі, старшыня КДБ пры СМ Узбекскай ССР.
Не спрацаваўшыся з тагачасным кіраўніком рэспублікі Шарафам Рашыдавым, адкліканы ў Маскву і прызначаны старэйшым афіцэрам сувязі пры акруговым УМГБ ГДР у Эрфурце, затым намеснік старшыні Дзяржкамітэта СССР па замежнаму турызму.
У сваю чаргу сябры Лаціфы настойваюць на тым, што да ўцёкаў прынцэса была ў здаровым розуме, і яе цяперашні стан можа быць толькі вынікам працяглага ўтрымання ў зняволенні або гвалтоўнага прымянення да яе медыкаментаў.
Лаціфа бінт Махамед Аль Мактум — прынцэса ААЭ, член каралеўскай сям’і Дубая, дачка галавы Дубая, прэм’ер-міністра ААЭ шэйха Махамеда ібн Рашыда Аль Мактума і Хурыі Ахмед Аль Мааш з Алжыра, належыць да дома Аль-Фаласі.
Пры аўтарызацыі і аўтэнтыфікацыі выкарыстоўваюцца алгарытмы -2048, -2048 для шыфравання, пры перадачы паведамленняў пратакола ў сець яны шыфруюцца алгарытмам з ключом, які вядомы і кліенту і серверу.
Герцаг выступіў заказчыкам ілюстраванага вопісу каштоўнасцей сваёй жонкі «Кніга скарбаў герцагіні Ганны Баварскай» — манускрыпта, выкананага мастаком Гансам Міліхам у 1555 годзе.
Назіраючы сур’ёзную неабходнасць у царкоўнай рэформе, герцаг прыняў дапамогу езуітаў і 7 ліпеня 1556 года 8 айцоў-езуітаў і 12 схаластыкаў прыбытку ў Інгальштат.
Герцаг усё ж браў удзел у справах дзяржаўнага кіравання, аднак быў пад моцным уплывам сваіх саветнікаў, сярод якіх на пачатковым этапе яго кіравання былі два каталікі, Георг Штокхамер і Вігулеус Хунт.
У гэтыя гады былі створаны палотны «Экстаз» , «Жахі вайны» , манументальныя скульптуры «Арол Звартноца» , «Меланхолія» , «Муза кібернетыкі» , «Вардан Маміканян» , «Давід Сасунцы» , які стаў знакам Ерэвана, прасторавыя карціны і іншыя шэдэўры.
Тут у 1228 годзе князь мазавецкі і куяўскі Конрад падараваў Тэўтонскаму ордэну Холмскую зямлю, а ў 1236 годзе аддаў Куявію свайму сыну Казіміру Куяўскаму, пасля смерці якога гэты горад з наваколлямі адышоў да яго сына яго, Уладзіслава Лакетка.
У пачатку стагоддзя ў Брэст-Куяўску дзейнічалі 2 рымска-каталіцкія касцёлы (з якіх адзін, закладзеная ў 1240 годзе, яшчэ захоўваў сваю першапачатковую архітэктуру), капліца, пачатковае вучылішча, багадзельня, турма і машынабудаўнічы завод.
Увесь гэты перыяд царква ў краіне заставалася фактычна без кіраўніка, паколькі Святы Прастол прынцыпова не выбіраў новага эстэргамскага архібіскупа, абмяжоўваючыся пачарговым прызначэннем некалькіх часовых апостальскіх адміністратараў « ».
Існаванне навучальнай установы пачалося з 1900 г., калі ў павятовым горадзе Аляксандраўск было створана сямікласне тэхнічнае вучылішча, якое рыхтавала спецыялістаў сярэдняй кваліфікацыі - тэхнікаў-механікаў.
З лістапада 1922 г. у адпаведнасці з новай сістэмай народнай адукацыі ва Украіне тэхнікум стаў навучальнай установай, якая рыхтавала інжынераў-механікаў для сельгасмашынабудавання і інжынераў для машынабудавання.
На працягу 10 гадоў, да пачатку Другой сусветнай вайны, дыпломы інжынераў атрымалі тут 782 чалавекі, якія ў далейшым працавалі як на запарожскіх заводах – камбайнавым, маторабудаўнічым і іншых, так і на заводах іншых гарадоў краіны - Краматорск, Кіраваград, Луганск і інш.
З ліку выкладчыкаў 24 чалавекі абраныя дзейснымі членамі і членамі-карэспандэнтамі галіновых акадэмій Украіны, 25 маюць ганаровыя званні заслужаных дзеячаў навукі і тэхнікі, заслужаных работнікаў адукацыі, лаўрэатаў дзяржаўнай прэміі.
Пасля вызвалення Запарожжа ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў у 1944 г. быў арганізаваны Запарожскі аўтамеханічны інстытут, які праз тры гады стаў Запарожскім інстытутам сельскагаспадарчага машынабудавання, а ў 1957 г.быў перайменаваны ў машынабудаўнічы інстытут.
Універсітэт сёння - гэта 6 інстытутаў, 12 факультэтаў, 60 кафедраў, 9 вучэбна-лабараторных карпусоў, 4 студэнцкія інтэрнаты на 2300 месцаў, бібліятэка з кніжным фондам больш за мільён асобнікаў, рэдакцыйна-выдавецкі аддзел, друкарня, дзве спартыўна-аздараўленчыя здраўніцы, санаторый-прафілакторый, медыцынскі цэнтр, спартыўны і харчовы комплексы, магутная адміністрацыйна-гаспадарчая частка і інш.
Нацыянальны ўніверсітэт «Запарожская палітэхніка» — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова політэхнічнага профілю са статусам нацыянальнага ўніверсітэта, якая знаходзіцца ў Запарожжы.
У яго склад увайшлі дэпутаты, абраныя ад Закаўказзя ва Усерасійскі заснаваўчы сход, і прадстаўнікі мясцовых палітычных партый, у тым ліку 27 прадстаўнікоў партыі «Дашнакцуцюн».
Падчас палітычных дэбатаў дашнакская фракцыя прапанавала пакінуць Закаўказзе ў складзе Расіі на правах аўтаноміі, падзеленай на нацыянальныя кантоны, а ў адносінах з Турцыяй — настойваць на самавызначэнні Заходняй Арменіі.
Пасля правалу сепаратных Трапезундскіх перагавораў і з прычыны турэцкага наступлення, у выніку якога турэцкія войскі аднавілі кантроль над Заходняй Арменіяй, перайшлі мяжу 1914 года і пагражалі акупацыяй усяго Закаўказзя, 9 красавіка на пасяджэнні Закаўказскага сойма, нягледзячы на супраціў армянскай дэлегацыі, было прынята рашэнне абвясціць Закаўказзе самастойнай Дэмакратычнай Федэратыўнай Рэспублікай.
У Нацыянальны савет ўвайшлі 15 членаў: Арам Манукян, Аветыс Агаранян, Нікол Агбалян, . О. Карджыкян , Рубен Тэр-Мінасян і А. Бабалян ; А. Стамбалцян і А. Тэр-Аганян ; М. Гарабекян і Г. Тэр-Газаран ; С. Аруцюнян і М. Бабаджанян ; С. Маміканян, Т. Бегзадзян і П. Закаран .
Прадстаўнікі Армянскага нацыянальнага савета ўваходзілі ў склад Закаўказскага камісарыята — кааліцыйнага ўрада Закаўказзя, створанага ў Тбілісі 15 лістапада 1917 года з удзелам грузінскіх меншавікоў, эсэраў, армянскіх дашнакаў і азербайджанскіх мусаватыстаў, — камісарам фінансаў быў прызначаны . О. Карджыкян , камісарам харчу — Г. Тэр-Газаран.
13 снежня 1917 гады новы галоўнакамандуючы Каўказскім фронтам генерал-маёр Лебядзінскі утварыў добраахвотніцкі армянскі корпус, камандуючым якога быў прызначаны генерал Фама Назарбекаў, а начальнікам штаба — генерал Вышынскі.
На перамовах Турцыя падала яшчэ цяжэйшыя ўмовы, чым агадваў Брэст-Літоўскі дагавор, — Закаўказзе павінна было саступіць Турцыі дзве траціны тэрыторыі Эрыванскай губерні, Ахалцыхскі і Ахалкалакскі паветы Тыфліскай губерні, а таксама кантроль над Закаўказскай чыгункай.
Металазнаўства ўмоўна падзяляюць на тэарэтычнае, якое разглядае агульныя заканамернасці будовы і працэсаў, што адбываюцца ў металах і сплавах пры розных уздзеяннях, і прыкладное, якое вывучае тэхналагічныя працэсы апрацоўкі , а таксама канкрэтныя класы металічных матэрыялаў.
Распрацоўваюцца пытанні павышэння якасці металапрадукцыі, удасканалення тэхналогіі яе апрацоўкі, укаранення новых спосабаў уздзеяння на структуру і ўласцівасці металаў і сплаваў, стварэння новых матэрыялаў і інш.
Асобнай увагі заслугоўвае будынак чыгуначнага вакзала, узведзены па тыпавому для таго часу плану (падобныя збудаванні ёсць і на іншых станцыях на чыгунцы Львоў - Луцк), акрамя адной дэталі — другі паверх тут з'яўляецца жылым.
Паводле меркавання музычнага журналіста Віктара Сямашкі, якое выказана ім у адным з выпускаў радыёцыклу «Беларускі 1960-1970-ых», факт арганізацыі такога роду акцыі ва ўмовах СССР унікальны і беспрэцэдэнтны.
Са свайго маёнтка ў Гошчы А. Кісель вёў перамовы з Багданам Хмяльніцкім ў канцы вясны - пачатку лета 1648 г. Лісты ён пасылаў з дапамогай манахаў Гашчанскага мужчынскага манастыра, пераважна праз Пятронія Ласка.
Першая згадка ў летапісах аб Гошчы датуецца 1152 г. У сярэднявеччы вялікія князі літоўскія падарылі зямлю на рацэ Гарынь, паміж Корцам і Астрогам, ахрышчанаму былому мусульманіну Мурзе-Кірдзей-Хану.
Самая вялікая ярэйская іміграцыя на тэрыторыю геаграфічнай вобласці Македонія адбылась у перыяд уладарства Асманскай імперыі, калі пасля выгнання з Іспаніі і Партугаліі ў 1492 годзе вялікая колькасць яўрэяў прыбыла на Балканы.
Акрамя гарадоў цяперашней гістарычнай Македоніі размешчанай цяпер амаль цалкам у Грэцыі , яўрэі-сефарды з Пірынэйскага паўвострава ў стагоддзі масава перасялялісь у Біталу, які тады насіў грэчаскую назву Манасцір, а таксама ў іншыя гарады асманскай Македоніі.
Ва ўзросце 10 гадоў большасць дзяцей пакідалі навучанне для матэрыяльнай падтрымкі свіх сем’яў: хлопчыкаў ў якасці вучняў аддавалі да майстроў, а дзяўчынак прыцягвалі да традыцыйных «жаночых заняткаў».
Першае ўжыванне ў рэстаране вядома ў 1974 годзе, калі біяхімік , па даручэнні ўладальніка рэстарана ў Раане, гатаваў у вакууме фуа-гра, якое пры гэтым захоўвала тэкстуру і не губляла тлушч.
Пасля работ Пралю і Гусо гатаванне ў вакууме хутка стала папулярным у першаразрадных рэстаранах, ужо з пачатку 2000-х гадоў практычна кожны рэстаран з зоркай Мішлен меў апарат для гатавання ў вакууме.
У 1960-я гады спосаб паўторна адкрыты амерыканскімі і французскімі інжынерамі і першапачаткова ўжываўся ў лабараторыях для даследаванняў, а затым для прамысловай засцярогі прадуктаў ад сапсавання, асабліва ў шпіталях.
Су-від , або гатаванне ў вакууме — спосаб гатавання ежы, калі прадукт вакуумуюць у адмысловым пластыкавым пакеце і павольна гатуюць пры параўнальна нізкай і дакладна кантраляванай тэмпературы, звычайна пагружаным у награваную ваду.
Беларускае купецтва падтрымлівала гандлёвыя сувязі з Рыгай, Караляўцом , Варшавай, Гданьскам, Люблінам, Торунем, Гнезнам, Ноўгарадам, Псковам, Бранскам, Смаленскам, Масквой, Кіевам, Луцкам, Уладзімірам, Канстанцінопалем, Ясамі, венгерскімі гарадамі.
Адзін з галоўных гасцінцаў праходзіў праз усю Беларусь з захаду на ўсход — ад Берасця да Оршы праз Камянец, Шарашова, Новы Двор, Ружану, Слонім, Моўчадзь, Мір, Нясвіж, Койданава, Менск, Барысаў, Начу, Бобр, Талачын, Коханаў.
Паводле дагавора 1229 і дагавораў полацкіх князёў Гердзеня 1263 і Ізяслава 1265 з Інфлянцкім ордэнам купецтва Полацка і Віцебска магло свабодна гандляваць у Рызе, Любеку, на Готландзе.
Пасля Вялікіх геаграфічных адкрыццяў яго гандлёвая дэейнасць пашырылася на краіны Амерыкі, Азіі, Афрыкі; ствараліся вялікія гандлёвыя кампаніі, што імкнуліся ўстанавіць гандлёвую манаполію і нават ваенна-палітычнае панаванне ў цэлых краінах і раёнах свету: брытанская і нідэрландская Ост-Індскія, Расійска-Амерыканская .
Прыгавор Дэнісу Крыстэнсену ў маі 2019 года быў на той момант адзіным выпадкам, калі Сведкам Іеговы давалі турэмнае зняволенне «за працяг дзейнасці забароненай арганізацыі» ў якасці пакарання.
Сітуацыя змянілася, калі 19 верасня 2019 года суддзя Ленінскага раёнага суда г. Саратаў Дзмітрый Ларын даў ад 2 да 3,5 гадоў калоніі шасці Сведкам Іеговы: прысудзіў Канстанціна Бажэнава і Аляксея Будэнчука да 3 гадоў і 6 месяцаў пазбаўлення свабоды, Фелікса Махамадзіева да 3 год, Рамана Грыдасова, Генадзя Германа і Аляксея Мірэцкага да 2 год.
14 жніўня 2019 года Міхаіл Фядотаў, кіраўнік Савета пры Прэзідэнце Расіі па развіцці грамадзянскай супольнасці і правах чалавека, сустрэўся ў Сургуце са Сведкамі, якія скардзіліся на катаванні.
Па выніку сустрэчы ён заявіў: «Мая выснова: мы павінны дакапацца да ісціны. Я далёкі ад таго, каб загадзя згаджацца з любым з бакоў гэтай гісторыі, але што цалкам відавочна — што катаванні абсалютна недапушчальныя, а паведамленні аб катаваннях павінны быць правераны максімальна поўна, усебакова і вычарпальна.» 10 верасня 2019 года дзярждэпартамент ЗША ўвёў санкцыі супраць начальніка Следчага Камітэта Расіі па Ханты-Мансійскай АА Уладзіміра Ермалаева і старшага следчага СКР Сцяпана Ткача.
Вядомай міжнароднай акцыяй Сведкаў Іеговы па напісанню лістоў у абарону сваіх правоў стала напісанне лістоў да У. Пуціна, Д. Мядзведзева, і яшчэ некаторых чыноўнікаў высокага рангу ў адказ на рашэнне Міністэрства юстыцыі РФ 15 сакавіка 2017 г. падаць іск у Вярхоўны суд Расіі аб прызнанні ўсіх аб’яднанняў Сведкаў Іеговы ў РФ экстрэмісцкімі арганізацыямі.
Некалькі разоў гэты хэштэг быў самай папулярнай тэмай сацыяльнай сеткі У Кантакце; і ў гэты час шэраг рускамоўных СМІ апублікавалі артыкулы супраць абвінавачвання Сведкаў Іеговы ў экстрэмізме.
Цікава, што кампанія па напісанню лістоў суправаджалася распаўсюджаннем непацверджанай інфармацыі аб тым, што Кіруючая Рада Сведкаў Іеговы не рае выкладаць інфармацыю пра кампанію ў сацыяльныя сеткі.
20 красавіка 2017 года рашэннем Вярхоўнага суда Расійскай Федэрацыі дзейнасць рэлігійнай арганізацыі «Кіраўнічы цэнтр Сведкаў Іеговы ў Расіі» і ўсіх яго 395 рэгіянальных аддзяленняў прызнана экстрэмісцкай і забаронена на тэрыторыі Расіі.
У 2018 годзе Еўрапейскі суд па правах чалавека прыняў да разгляду скаргу 365 забароненых рэгіянальных аддзяленняў арганізацыі і асобных Сведкаў Іеговы на дыскрымінацыю ў Расіі запытаў пазіцыю расійскіх уладаў на гэты конт.
З 2017 года на 18 лютага 2023 г. у Расіі пад следствам у абвінавачванні ў экстрэмізме знаходзіліся ці адбывалі пакаранне, вынесенае судом 681 вернік гэтай канфесіі, з якіх 30 былі аштрафаваны, 159 атрымалі ўмоўны тэрмін пакарання, 100 накіраваны ў калонію, 114 знаходзіліся ў заключэнні і 14 пад дамашнім арыштам, 6 чалавек памёрлі, знаходзячыся пад следствам.
Генеральны сакратар Канферэнцыі каталіцкіх біскупаў у Расіі ксёндз Ігар Кавалеўскі заявіў: «Цэрквы, такія як наша, не лічаць Сведкаў Іеговы хрысціянамі і не ўступаюць з імі ў дыялог, аднак, варта адрозніваць багаслоўскія праблемы ад юрыдычных правоў … Сведкі Іеговы маюць такое ж права на абарону іх годнасці і свабоды веры, як і іншыя грамадзяне».
Протаіерэй Усевалад Чаплін і віцэ-прэзідэнт Кангрэса яўрэйскіх рэлігійных суполак і арганізацый Расіі, рабін Зіновій Коган заявілі, што забарона дзейнасці абшчын проста прывядзе да пераходу Сведкаў Іеговы да падпольнай дзейнасці.
6 лютага 2020 г. у Арэнгбурскай калоніі 1 супрацоўнікі аховы нанеслі пабоі Сведкам Іеговы Будэнчуку, Махамадзіеву, Мірэцкаму, Грыдасаву і Герману, асуджаным на розны тэрмін Ленінскім райсудом Саратава.
У гэты ж дзень у тым жа горадзе падчас ператрусу паліцыя нанесла траўмы непаўналетняму Сведку Іеговы Аляксандру Карпаву, пабоі былі зафіксаваны медэкспертам і адвакат Карпава падаў скаргу ў следчы аддзел на дзеянні паліцэйскіх.
Так у сакавіку 2004 года рашэннем Галовінскага раённага суда Масквы пасля шматгадовага судовага разбору, распачатага ў верасні 1998 года, была ліквідавана маскоўская абшчына Сведкаў Іеговы, а яе дзейнасць была забаронена.
У чэрвені 2010 года Еўрапейскі суд па правах чалавека задаволіў пададзены Сведкамі Іеговы пазоў і ўсталяваў факт парушэння артыкулаў 6, 9 і 11 Еўрапейскай канвенцыі ў вырашэнні расійскага суда аб забароне дзейнасці абшчыны, абавязаўшы Расію выплаціць сведкам Іеговы 20 тысяч еўра за маральную шкоду і 50 тысяч еўра на пакрыццё судовых выдаткаў.
13 ліпеня следчае ўпраўленне СК РФ па Варонежу і Варонежскай вобласці заявіла аб правядзенні 110 ператрусаў у мясцовых Сведкаў Іеговы; на афіцыйным сайце Сведкаў Іеговы ў Расіі гэту навіну дапоўнілі інфармацыяй аб тым, што ператрусы прайшлі ў мінімум 60 сем’яў і што 3 чалавекі паведамілі пра пабоі з боку супрацоўнікаў праваахоўных органаў.
24 лістапада было праведзена 10 ператрусаў у дамах Сведкаў Іеговы ў Маскве, па выніках якіх 5 чалавек адправілі ў ізалятар часовага ўтрымання і яшчэ аднаго ў бальніцу з разбітай галавой.
25 лістапада прэс-сакратар Крамля Д. Пяскоў заявіў у сувязі ператрусамі ў Маскве: «Па-ранейшаму арганізацыя застаецца забароненай у Расійскай Федэрацыі, уваходзіць у гэты спіс забароненых арганізацый, таму большага тут сказаць няма чаго. Па законе гэтая арганізацыя забароненая.»
7 кастрычніка Майскі раённы суд Кабардзіна-Балкарыі апраўдаў Сведку Іеговы Юрыя Заліпаева, якога абвінавачвалі ў распаўсюджанні экстрэмісцкай літаратуры і закліках да гвалту супраць прадстаўнікоў іншых рэлігій у сувязі з ператрусам, які расійскія сілавікі правялі ў Зале Царства Сведкаў Іеговы г. Майскі 20 жніўня 2016 года і падчас якога знайшлі забароненую літаратуру, прычым самі Сведкі Іеговы мелі відэазапісы, якія пацвярджалі, што літаратуру падкінулі самі сілавікі.
31 сакавіка суддзя Абінскага райсуда Вольга Хомчанкава асудзіла Сведку Іеговы Алега Данілава да трох гадоў калоніі агульнага рэжыму за ўдзел у экстрэмісцкай дзейнасці; пры гэтым 23 сакавіка падчас допыту сведкі абвінавачвання атаман станіцы Холмскай, у якой жыве Данілаў, і ўчастковы інспектар не маглі патлумачыць што дрэннага забіў падсудны, а супрацоўнік ФСБ Бочын у якасці доказу экстрэмісцкай дзейнасці прывёў плакат з біблейскімі цытатамі і самаробныя паштоўкі.