polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
У цяперашні час ідзе планамернае адраджэнне брэнда, якому пайшоў на карысць выхад новага мультсерыяла, а таксама новай лініі фігурак ад «», відэагульні ад «» і камп'ютэрнага паўнаметражнага мультфільма, які быў выпушчаны 2007 года.
Пасля смерці караля ўладальнікам збораў, як тых, якія знаходзіліся ў будынку каралеўскай бібліятэкі, так і са збораў у бібліятэках іншых каралеўскіх рэзідэнцый, такіх як Казеніце і Лазенкі, стаў князь Юзаф Панятоўскі.
У 1803 ці ў 1809 у бібліятэцы налічвалася 158 тыс. тамоў таксама астранамічныя і матэматычныя інструменты, медалі , мінералы і помнікі старажытнасці якія на суму 25 тыс. злотых набыў Тадэвуш Чацкі.
Пасля зачынення калегіума ў 1834 годзе, зборы бібліятэкі калегіума, разам са зборамі бібліятэкі Панятоўскага былі вывезены ў Кіеў, дзе яны сталі асновай для бібліятэкі Кіеўскага імператарскага ўніверсітэта святога Уладзіміра.
Большая частка кніг мела пераплёты: выкананыя са скур афарбаваных у бронзавы, чырвоны ці зялёны колер, упрыгожаныя ажурнымі рамкамі ціснёнымі золатам, з размешчаным у цэнтры каралеўскім гербам, які з'яўляўся адначасова суперэкслібрысам.
Станіслаў Аўгуст валодаў таксама зборамі размешчанымі ў іншых каралеўскіх рэзідэнцыях: напрыклад у Лазенках, дзе знаходзілася 2128 тамоў ці ў Казеніце, дзе было 349 тамоў, галоўным чынам мастацкай літаратуры: паэзія, апісанні падарожжаў, раманы і аповесці.
Каралеўская бібліятэка з'яўляецца адзіным будынкам з комплекса Каралеўскага замка, які ацалеў у часы Другой сусветнай вайны, а ў яе інтэр'ерах захаваліся арыгінальныя архітэктурныя ўпрыгожванні.
У выніку пачалася смута, якая скончылася тым, што было прызначана адразу чатыры рэгенты: інфанты Педра і Хуан , а таксама маці Альфонса — Канстанса Партугальская, і бабуля — Марыя дэ Маліна, удава караля Санча .
Арыштаваная 2 лютага 1950 г. Ва ўспамінах Леакадзія Цыбоўская так апісвала допыты: «"Гэты Пахомаў быў найгоршым сярод следчых. Бралі на допыты заўсёды ўначы. Бабулькі ў камеры заставаліся і маліліся за мяне. Следчы вось так сядзіць, нешта піша, чытае, есьць бутэрброд, а потым зноў у мяне выпытвае, лаючыся пры гэтым самымі брыдкімі словамі. Аднойчы сказала яму: «З такімі пагонамі, з зорачкамі — і як можна так брудна выслаўляцца».
«Што мы перажылі, такога свет не бачыў. А што на Сібіры было?! Як прывезлі, пагналі. Бачу: стаяць кабеты голыя, і купкі вопраткі пры іх ляжаць. Мошкі іх грызуць. І цэлы дзень так голыя стаяць. Гэта былі расейскія манашкі. Яны на працу не ішлі. Там, у тым лагеры, 14-16 баракаў, а паміж баракамі сцежкі, то іх на тых сцежках паставілі. Дык я, калі ўпершыню ўбачыла — заплакала».
Пра нацыянальнае пытанне арганізацыі ўспамінала так: «"Размоў пра нейкія нацыянальныя пытанні, дзяржаўныя і гэтак далей не было. Гаварылі пра тое, што нас аб'ядноўвала — пра барацьбу з камуністамі».
Генрых таксама аказаў уплыў на Гелдэрн і Галандыю ў перыяд кіравання непаўналетніх Атона , графа Гелдэрна, сына сястры Генрыха Маргарыты, і Вільгельма , графа Галандыі, сына сястры Генрыха Мацільды.
Янсан заявіла: «У школе я ненавідзела пісаць эсэ, а потым мы купілі кампутар дадому, і раптам я выявіла, што на самой справе адчувала сябе шчаслівай, калі я пісала» У 1998 годзе Ганна-Марыя пачала пісаць свой першы раман, прымушэннем для якога з’явілася гісторыя адной 80-гадовай пацыенткі, над якой здзекаваўся сын.
Забаўляльны раман Ганны Янсан пра душэўны цырульніку Анжаліцы Лагермарк пачаўся ў 2014 годзе з лёсу багіні ў Салонг д’Амур, за якой рушыла ўслед свякроў без межаў, Танец кахання ў дысбалансе і невыказнае гісторыя кахання.
Застаўся на сезон 2019 у складзе «Нёмана» ў якасці другога брамніка, аднак у сувязі з хваробай Сяргея Курганскага правёў першыя два матчы ў Вышэйшай лізе — супраць «Гомеля» і салігорскага «Шахцёра» .
У 2013 годзе стала першай жанчынай, узнагароджанай прэміяй Юрыя Захаранкі «Рыцар года — З адкрытым забралам», якая ўручаецца праваабаронцамі і аргкамітэтам па стварэнні руху ветэранаў баявых дзеянняў у Афганістане «Абаронцы Айчыны».
М. В. Караблёў абіраўся вучоным сакратаром Вучонага савета Гродзенскага медыцынскага інстытута, членам праўлення Усесаюзнага навуковага таварыства фармаколагаў, членам прэзідыума Беларускага навуковага таварыства фармаколагаў.
М. В. Караблёву належаць навуковыя працы па ўплыве дытыякарбамінавай кіслаты на арганізм жывёл, фармакалагічных і таксікалагічных ўласцівасцей яе і іншых біялагічна актыўных злучэнняў, вывучэнні і пошуку сродкаў барацьбы з гіпаксіяй і інш.
Хутчэй за ўсё, кампанія планавала зрабіць выключна аркаднай платформай для 2 жанраў — менавіта таму сумяшчальная з картрыджамі для папярэдніх мадэляў і мае поўную сумяшчальнасць з гульнявой прыстаўкай .
Францыя павінна саступіць некаторыя паўночныя тэрыторыі, такія як жалезарудныя шахты ў Брыё і прыбярэжную паласу, якая ідзе ад Дзюнкерка ў Булонь-сюр-Мэр, у Бельгію або Германію.
Як меркавалася, каб пакінуць магчымасць далейшых перамоваў з Англіяй у будучым, Брытанскія калоніі не павінны былі быць забраныя, але «невыносная гегемонія» Брытанскай імперыі ў сусветных справах павінна была скончыцца.
9 верасня 1914 года, у першыя дні нямецкага наступлення на Захадзе, калі Германія разлічвала разграміць Францыю хутка і рашуча, асабовы сакратар канцлера Курт Райцлер распрацаваў чатырохстаронкавую праграму Часовыя Палітычныя Кіруючыя прынцыпы пасля заключэння Міру , якая ў далейшым атрымала назву Вераснёўская праграма .
З боку геапалітыкі сама па сабе — гэта дакументальнае прадстаўленне імперскіх мэтаў вайны і паказвае сапраўдныя маштабы нямецкіх планаў тэрытарыяльнай экспансіі ў двух накірунках, на Усход і на Захад.
Джонатан Стайнберг выказаў здагадку, што калі б план Шліфена ажыццявіўся, іГерманіі атрымала рашучую перамогу, як і ў Франка-Прускую вайну 1870 года, быў бы рэалізаваны, і такім чынам, усталяваў бы германскую гегемонію ў Еўропе.
Як заключыў гісторык Рафаэль Шэк, «Урад, урэшце рэшт, ніколі ні да чаго сябе не абавязваў. Ён распарадзіўся правесці неафіцыйныя слуханні Вераснёўскай праграмы, каб даведацца пра меркаванне эканамічнай і ваеннай эліты».
Першае пісьмовае згадванне аб паселішчы, дзе мінскаму купцу Церашковічу дазвалялася весці «гандаль вадой і сушай» без дадатковых падаткаў і збораў, змешчана ў адпаведнай грамаце вялікага князя Казіміра і датуецца 1480 г. З 1545 г. мястэчка знаходзілася ва ўласнасці каралевы Боны Сфорцы.
У 10 гадоў Ціма Беларускіх паступіў у Рэспубліканскую гімназію-каледж пры Беларускай дзяржаўнай акадэміі музыкі і вучыўся там да 9-га класа, пасля чаго паступіў у лінгвагуманітарны каледж.
На відэахостынгу «» за кароткі перыяд ён набраў 7 млн праглядаў, трапіў у найбуйнейшы расійскі музычны чарт «Яндекс. Музыка», дзе дасягнуў першага месца, а па выніках года ў сацыяльнай сетцы «УКантакце» заняў 11-е месца ў рэйтынгу найбольш праслухоўваных песень.
Прадстаўнікі лэйбла, на якім выдаецца Ціма Беларускіх, пракаментавалі выбар псеўданіма наступным чынам: «Па-першае, мы з Беларусі. Заўжды хацелася нейкай павышанай увагі да нашай краіны ў плане музыкі. Заўжды яна неяк недаацэньвалася, недаглядалася, недаслухвалася. Таму мы вырашылі, што псеўданім адразу мусіць паказваць, хто і адкуль. Па-другое, так супала, што „Ціма“ гэта амаль па-англійску „каманда“ . Мы ўсе з Беларусі і мы разам працуем над адной справай».
Газета «Наша Ніва» звяртае ўвагу, што прозвішча Беларускіх — не беларускага паходжання і ўвогуле аксюмаран, паколькі падобнае формаўтварэнне характэрна для прозвішчаў прыгонных сялянаў, што ўтвараліся ад назваў памешчыцкіх родаў, а ў Беларусі дваранаў Беларускія ніколі не было.
У 1820 Якуб Офенберг, праўнук Яна Эбергарда Фрэдэрыка Ежага, набыў у Ігуменскім павеце фальварак Лочын і вёску Сёмкава Слабодка ў Ігната і Антаніны з Завішаў Есьманаў.
У Лочыне працавала паравая лесапілка, ажыццяўлялася меліярацыя, недалёка ў лесе былі заснаваны новыя паселішчы: засценкі Барсукі і Блыхава, які пазней Часлаў Офенберг назваў у гонар бацькі Віктаравым.
20 ліпеня 1950 г., разам з іншымі ўдзельнікамі мядзельска-смаргонскага антыкамуністычнага руху, асуджаны судам ваеннага трыбуналу Беларускай Вайсковай Акругі на 25 гадоў зняволення ў канцлагерах.
Пад ягоным уплывам актыўна ўключыўся ў антыкамуністычны падпольны вучнёўскі рух: удзельнічаў у сходах падпольшчыкаў, у друкаванні і распаўсюджванні ўлётак з заклікамі аказваць супраціў прымусовай калектывізацыі, змагацца супраць камуністычнага рэжыму.
Адкрыццё еўразійскай «прымешкі» сярод афрыканцаў пацвярджае першапачатковае зацвярджэнне аўтараў артыкула, якія даследавалі астанкі чалавека з Моты , пра тое, што 6-7% радаводу заходніх і цэнтральнаафрыканскай груп былі «еўразійскімі»».
21 жніўня 1989 года скасаваны, тэрыторыя (13 населеных пунктаў: вёскі Белыя Лугі, Варонча, Горбатавічы, Куневічы, Літараўшчына, Мінакі, Падгайна, Равіны, Раманы, Саленікі, Трасейкі, Труднава, Цінявічы) далучана да Цырынскага сельсавета.
Хаця гэтая версія дапамагла б патлумачыць, чаму клад застаўся закапаным, яна не можа даць адказ на пытанне, чаму такі прыкметны кальцападобны курган быў абраны ў якасці месца, дзе быў схаваны такі вялікі і каштоўны скарб.
Мак-Лаўд і Міес лічаць, што абруч мог уяўляць сабою «храмавы абруч» ці «святы прысяжны абруч», існаванне якіх у паганскія часы зафіксавана ў старажытнаскандынаўскай літаратуры і знаходзіць пацверджанне ў археалогіі.
Акрамя таго, як яны мяркуюць, надпіс мог служыць доказам існавання пакланення «маці-багіням» сярод готаў, што паўтарае добра задакументаванае пакланенне «маці-багіням» у іншых рэгіёнах на нямецкім поўначы.
Мак-Лаўд і Міес таксама мяркуюць, што з’яўленне абодвух агульнанямецкіх тэрмінаў, якія пазначаюць «святасць» , можа дапамагчы растлумачыць адрозненне паміж двума паняццямі на гоцкай мове.
Тэйлар сцвярджае, што кальцападобны курган, у якім гэтыя рэчы былі знойдзены, верагодна, знаходзіцца на месцы язычніцкага храма, і на падставе аналіза знойдзенага надпіса, можна меркаваць, што яны былі часткай ватыўнага скарба.
Ён называў дату закладання скарбу сыходзячы з таго факту, што пераход да хрысціянства готаў уздоўж Дуная, як лічыцца, быў практычна завершаны на працягу некалькіх пакаленняў пасля таго, як яны перасяліліся сюды ў 238 годзе.
У больш позніх даследваннях навукоўцы прапанавалі некалькі больш познія тэрміны: прыхільнікі тэорыі Атанарыха казалі пра пачатак 4-га стагоддзя, а даследчыкі Канстантынэску і Тамеску ўказвалі на пачатак 5 стагоддзя.
У гады Вялікай Айчыннай вайны знаходзіўся ў радах Чырвонай Арміі, ваяваў на Курскай дузе, быў камандзірам гарматы, збройнікам і начальнікам армейскіх артылерыйскіх рамонтных майстэрняў.
«Допыты вялі следчыя Пахомаў і Зырын . Асабліва не катавалі, але вымучвалі вечаровымі і начнымі допытамі. Садзілі на прымацаваную да падлогі табурэтку, рукі на каленях і нельга было задрамаць, бо адразу следчы біў пад сківіцы: „Не спаць!“. У камеры сачылі праз вочка, таксама каб не спаў. Інакш урываліся і білі».
У 1974 г. адкрыты першы магазін і сталовая, уведзена ў дзеянне першая артэзіянская свідравіна, за два месяцы пабудаваны і здадзены ў эксплуатацыю будынак музычнай школы, якая стала на некаторы час агульнаадукацыйнай і 56 вучняў — дзяцей будаўнікоў, якія яшчэ жылі ў суседніх вёсках, — уступілі ў яе класы, запрацавала ЛЭП-35, здадзена ў эксплуатацыю першая кацельня пасёлка, 30 снежня здадзены першы жылы дом 6 з газавымі плітамі.
Найстарэйшымі дакументамі, якія захоўваюцца ў архіўным аддзеле гарвыканкама, ёсць пагаспадарскія кнігі Варашскага сельскага савета дэпутатаў працоўных за 1947-1949 гг. Па іх дадзеных да Варашскага сельскага савета ў 1947-1949 гг. акрамя вёскі Вараш ўваходзіла яшчэ пяць хутароў.
Такім чынам, Місурата, якая выступіла на баку паўстанцаў, з аднаго боку апыналася ў тыле ўрадавай арміі, а з другога боку сама перарэзала тэрыторыі падкантрольныя Кадафі, і як бы была перашкодай на дарозе войскам Кадафі на Бенгазі.
Пад уплывам поспехаў паўстанцаў на ўсходзе краіны, а таксама ў знак салідарнасці з жыхарамі Бенгазі, рушылі ўслед дэманстрацыі, а затым ўспыхнулі паўстанні і на захадзе Лівіі.
Перад тварам шматлікіх мецяжоў войскі Кадафі засяродзілі свае сілы для барацьбы з паўстанцамі ў Трыпалітаніі, што дазволіла паўстанцам з Кірэнаікі распачаць адносна паспяховы ў пачатку марш на Трыпалі праз багатыя нафтай раёны.
Паўсталым на руку шмат у чым згулялі кантэйнеры з порта, якія былі размешчаны ў цэнтры горада на асноўных скрыжаваннях і напоўнены пяском, такім чынам танкавыя сілы войскаў Кадафі апынуліся скаваны і ў выніку завязлі ў вулічных баях.
У турніры разыгрывалася дзве пуцёўкі ў Першую лігу 2020, аднак пазней колькасць месцаў была павялічана да трох дзякуючы спыненню існавання мінскага «Тарпеда», якое выступала ў Вышэйшай лізе і пасля свайго зняцця пакінула вакансію ў Першай лізе на наступны год.
У чалавека эвалюцыяй закладзены механізм для прадухілення выбару партнёра з нізкім узроўнем нараджальнасці, дрэнным гарманальным здароўем ці неэфектыўнай імуннай сістэмай на аснове бачных прыкмет твару і цела, якія могуць папярэдзіць аб гэтых адхіленнях.
Часткова разабраныя андроіды гуляюць на падсвядомых страхах спрашчэння, замены і знішчэння: механізм з чалавечым фасадам і механічным інтэр’ерам гуляе на нашым падсвядомым страху, што мы ўсе проста бяздушныя машыны.
«Чым больш арганізм падобны да чалавека, тым мацнейшая агіда да яго недахопаў, таму што дэфекты сведчаць аб захворванні, больш чалавека-падобныя арганізмы больш цесна звязаны з людзьмі генетычна, і верагоднасць заразіцца хваробай праз бактэрыі, вірусы і іншыя паразіты ўзрастае з павелічэннем генетычнага падабенства".
Іншымі словамі, робата, які захрас у жудаснай даліне, больш не судзяць па стандартах робата, які робіць звычайную працу прыкідваючыся чалавекам, а замест таго судзяць па мерках чалавека, які дрэнна выконвае працу паводзячы сябе як нармальныя чалавек.
Сустрэча з вельмі чалавекападобным «жывым» робатам можа быць на столькі ўразлівай і пераканаўчай, што яна кідае выклік паняццю чалавека аб асаблівасці і экзістэнцыяльнай абароне і выклікае экзістэнцыяльную трывогу.
Тым не менш, у тым жа эксперыменце было выяўлена, што хоць блытаніна ўспрымання супала з жудаснай далінай, але гэта не выклікала пачатак уздзеяння жахлівай даліны на сацыяльныя і эмацыйныя рэакцыі падыспытных.
Берліё і яго калегі паказалі, што твары ў сярэдняй кропцы паміж чалавечымі і не-чалавечымі стымуламі выклікалі ўзровень жудасці, які адрозніваўся ад, звычайна, лінейнай мадэлі, якая грунтуецца на ступені падабенства да чалавека.
Ён паказаў, што жудасная даліна, якую згенерыравалі Карл МакДорман і Хіросі Ісігура – праз ацэнкі падыспытнымі фатаграфій, якія змянялісь ад робата крыху падобных да чалавека, потым да дужа падобнага, потым да чалавека – можа быць выраўнена праз даданне дзіцячых, мульцяшных асаблівасцяў да аб’ектаў, якія раней пападалі ў даліну.
Эліс і Льюіс сцвярджаюць, што зман узнікае пад час узаемадзеяння непашкоджанай сістэмы свядомага прызнання з пашкоджанай сістэмай падсвядомага прызнання, што прыводзіць да канфлікту, калі індывід ідэнтыфікуецца, але застаецца незнаёмым у будзь-якім эмацыйным сэнсе.
З’явы, якія адносяць да жудаснай даліны могуць быць разнастайнымі, задзейнічаць розныя органы пачуццяў і маюць мноства, магчыма, перакрываючыхся прычын, якія вар’ююцца ад эвалюцыйных або вывучаных схем ранняга ўспрымання асобы да культурна-абумоўленых псіхалагічных канструктаў.
Нейрафізіёлагі адзначылі «калі чаканні мозгу не выконваюцца, мозг . выдае памылку прадказання. З ростам распаўсюджання штучных дапамоджнікаў, магчыма, нашы сэнсорныя сістэмы пераналадзяцца з улікам гэтых новых сацыяльных партнёраў. Ці, магчыма, мы прымем рашэнне, што рабіць робатаў па нашаму падабенству так дасканала гэта не лепшая ідэя, у рэшце рэшт».
Грунтуючыся на ўжо праведзенай працы ў робататэхніцы, гэта даследаванне мае намер пабудаваць канцэптуальную мадэль жудаснай даліны з дапамогай 3-персанажаў, згенераваных у рухавіку гульні ў рэжыме рэальнага часу.
ў 2011 таксама ўвялі паняцце непрыступнай жудаснай сцяны, якая прапануе меркаванне, што выяўленне гледачом дэфектаў у рэалізме будзе ісці ў нагу з новымі тэхналогіямі эмітацыі рэальнасці.
Высновы даследаванняў Анжэлы Тынвел аб жахлівай даліне, яе псіхалагічных прычынах і аб тым як дызайнеры могуць прадухіліць жахлівае ў чалавекападобных віртуальных персанажах прадстаўлены ў яе кнізе «Жудасная Даліна ў гульянях і анімацыі» .
выкарыстоўвалі два наборы картак, якія ахопліваюць дыяпазон ад вельмі механічнага да вельмі чалавечага тыпу: спачатку 80 незалежна абраных выяў твараў робата знойдзеныя ў Інтэрнэце, а потым твары людзей.
Іх аналіз прапанаванаў механізму жудаснай даліны, як блытаніну ўспрымання мяжы катэгорый, але высветлена, што хоць блытаніна адбываецца ў жудаснай даліне, але потым не ўплывае на сацыяльныя і эмацыйныя рэакцыі.
У 2011 годзе даследчыкі з Каліфарнійскага ўніверсітэта ў Сан-Дыега і Каліфарнійскага інстытута тэлекамунікацый і інфармацыйных тэхналогій вымералі актыўнасць мозгу чалавека, звязаную з жудаснай далінай.
У адным даследаванні з дапамогай , група вучоных кагнітывістыкі і робататэхнікі выявілі вялікія адметнасці ў адказах мозгу на жудасных робатаў у , па абодва бакі мозгу, асабліва ў тых абласцях, якія злучаюць частку візуальнай кары галаўнога мозгу, якая апрацоўвае цялесны рух з часткай маторнай кары, якая, як лічыцца, утрымлівае люстраныя нейроны.
На рэалістычны 3 твар малпы глядзелі менш, чым на рэальную фатаграфію або нерэалістычны 3 твар, гэта было вытлумачана як прыкмета таго, што малпы знайшлі рэалістычны 3 твар агідным або палічылі іншыя два малюнкі больш прывабнымі.
Як і варта было чакаць ад жудаснай даліны, пабольшаны рэалізм можа прывесці да зніжэння станоўчай рэакцый, і гэта даследаванне паказала, што ні спецыфічныя кагнітыўныя працэсы чалавека, ні чалавечая культура не тлумачаць жудасную даліну.
З павелічэннем распаўсюджання віртуальнай рэальнасці, дапоўненай рэальнасці і фотарэалістычнай камп’ютарнай анімацыі, тэрмін «даліна» быў ужыты у папулярнай прэсе ў дачыненні да стварэнняў, праўдабадабенства якіх набліжаецца да неадрознасці ад рэальнасці.
Канцэпцыя жудаснай даліны прапануе, што чалавекападобныя аб’екты, якія выглядаюць амаль, але не зусім, як сапраўдныя чалавечыя істоты выклікаюць невытлумачальнае пачуццё жудасці і агіды ў назіральніках.
Выраз твару гэтай змяі быў агідны і раз’юшаны; зрэнка была вертыкальнай шчыліны ў страката-меднай вясёлкавай абалонцы вока; сківіцы былі шырокімі ў аснове, а нос завяршаецца ў праекцыі трохкутнікам.
Такі пераклад быў непераднамеранай спасылкай на канцэпцыю Эрнста Джэнтша аб жудасным, якая была ўведзена ў яго эсэ 1906 года і распрацавана З.Фрэйдам у 1919 ў эсэ пад назвай «Жудаснае»
Зыходная гіпотэза Моры сцвярджае, што пакуль аблічча робата робіцца больш чалавечым, эмацыйны водгук у некаторых назіральнікаў становіцца ўсё больш пазітыўным і чулым, пакуль не дасягне кропкі, за якой рэакцыя хутка пераўтвараецца на моцную агіду.
Назва адлюстроўвае ідэю аб тым, што робат, які выглядае амаль як чалавек, здаецца занадта «дзіўным» для некаторых людзей, выклікае пачуццё жудасці, і, такім чынам, не можа выклікаць эмпатычнага адказу, неабходнага для прадуктыўнага ўзаемадзеяння паміж чалавекам і робатам.
15 ліпеня 1793 года выступіў з драматычнай прамовай, у якой ён прапанаваў каралю Станіславу Аўгусту Панятоўскаму разам з усім соймам выгнанне ў Сібір, чымся падпісанне дамовы аб ганебным падзеле.
1 ліпеня 1793 года, калі ён выказаў перакананне, што палітыка Кацярыны імкнецца ператварыць Рэч Паспалітую ў правінцыю Расіі, Юзаф быў заключаны ў турму па загаду рускага пасланца Якава Сіверса.
Юзаф Кімбар уласнага герба «Секеш» — стольнік упіцкі, пасол на Гарадзенскім сойме , стараста тарвідоўскі , суддзя і пісар гродскі ўпіцкі , падчашы , падстолі , стольнік упіцкі .
На западзе ад лужычанаў размяшчалась племя ніжычаў, на поўначы размяшчаліся любушане, плоні і іншыя плямёны, землі на поўдні ад лужычан займалі мільчане, на ўсходзе знаходзіліся вобласці рассялення сілезскіх плямёнаў .
Племя лужычанаў сфарміравалася ў выніку перасялення славянаў, верагодна, з Сілезіі ў міжрэччы Одэра і Эльбы, якія прынеслі ў дадзены рэгіён торнаўскую культуру , змяшаўшыся тут з плямёнамі, якія жылі тут ужо з стагоддзя, якія прадстаўлялі сукаўска-дзедзіцкую культуру, да якой адносіліся суседнія з лужычанамі мільчане, слубяне, жаравяне і іншыя плямёны.
Лужычане — сярэднявечныя заходнеславянскае племя, якое разам з далямінцамі, мільчанамі, сорбамі, нішанамі, сусельцамі і ііншымі плямёнамі уваходзілі ў адно з буйных аб'яднанняў палабскіх славянаў — племянны саюз лужыцкіх сербаў.
А. Далгаплоск накіраваны на завод сінтэтычнага каўчуку СК-1 у Яраслаўлі і прызначаны начальнікам спачатку цэхавай, потым начальнікам і навуковым кіраўніком Цэнтральнай навукова-даследчай лабараторыі.
У 1946 годзе пераехаў у Ленінград, дзе да 1961 г. працаваў намеснікам дырэктара па навуковай рабоце ва Усесаюзным навукова-даследчым інстытуце сінтэтычнага каўчуку імя С. В. Лебедзева.
А. Далгаплоск на пасадзе загадчыка лабараторыяй, а з 1988 года — дарадца пры дырэкцыі і навуковы кіраўнік лабараторыі ў Інстытуце нафтахімічнага сінтэзу імя А. В. Тапчыева.
Тэракты на Шры-Ланцы 21, 22 і 26 красавіка 2019 года — серыя з дзевяці выбухаў у трох каталіцкіх цэрквах і чатырох гатэлях у некалькіх гарадах Шры-Ланкі, уключаючы сталіцу Каломба.
На працягу 2001—2005 гг. па праекце групы архітэктараў быў пабудаваны новы комплекс збудаванняў у складзе корпуса Львоўскай духоўнай семінарыі, багаслоўска-філасофскага факультэта Украінскага каталіцкага ўніверсітэта, гаспадарчага корпуса семінарыі і будынка студэнтату айцоў-рэдэмптарыстаў на гэтай тэрыторыі.
Цяпер комплекс будынкаў семінарыі складаецца з навучальнага корпуса; царквы-капліцы святога роўнаапостальнага князя Уладзіміра, асвячоная 15 красавіка 2000 г. уладыкам Любамірам і некалькіх будынкаў гаспадарчага прызначэння.
Большасць яе выкладчыкаў былі арыштаваныя і сасланыя ў сталінскія лагера; памяшканні, маёмасць і бібліятэка акадэміі былі канфіскаваныя, а выпускнікі і студэнты семінарыі рассеяны па ўсёй тэрыторыі Украіны і далёка за яе межамі.
Пасля атрымання блаславення епіскапа на навучанне семінарыст штодня хадзіў на свецкую працу, а па вечарах у пэўных месцах сустракаўся з выкладчыкам (дзеля бяспекі нават бацькам семінарыст не паведамляў пра яго вучобу і святарскую хіратонію).
Семінарыя ў Львове заснавана імператарам Іосіфам 30 жніўня 1783 г. Называлася яна тады Генеральнай духоўнай семінарыяй ў Львове і была прызначаная выхоўваць уніяцкіх святароў са ўсёй тагачаснай імперыі Габзбургаў — Галічыны, Закарпацця, Славакіі, Югаславіі, Сяміграддзя і Харватыі.
У 1954 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Влияние удаления коры больших полушарий головного мозга на газовый обмен у собак» і быў абраны старэйшым навуковым супрацоўнікам, загадчыкам фізіялагічнай лабараторыяй Цэнтральнай навукова-даследчай лабараторыі 2-га Маскоўскага медыцынскага інстытута.
З’яўляецца аўтарам больш за 200 навуковых прац, сааўтарам 2-х падручнікаў па фізіялогіі чалавека, шэрагу метадычных і праграмных дакументаў па выкладанню нармальнай фізіялогіі ў вышэйшых навучальных установах.
О возможном участии гемического компонента системы транспорта кислорода в обеспечении прооксидантно-антиоксидантного равновесия в динамике нормального менструального цикла: сборник / И. К. Жмакин, О. А. Балбатун // Кислород и свободные радикалы : Материалы междунар.
Ён прымаў удзел у рабоце Цэнтральнай праблемнай вучэбна-медыцынскай камісіі па фізіялогіі Міністэрства аховы здароўя СССР, міжнароднай камісіі па каардынацыі выкладання фізіялогіі ў сацыялістычных краінах.
Нарадзіўся ў сям’і Канстанціна Жмакіна , урача-акушэра-гінеколага, доктара медыцынскіх навук, і яго жонкі — Алены Міхайлаўны, якая паходзіла са старадаўняга роду Мусіных-Пушкіных.
У чэрвені 1958 г. перавёз да сябе ў Казахстан Софію Лапыцьку, удзельніцу мядзельска-смаргонскага антыкамуністычнага падполля, якім кіраваў брат Расціслаў, з якой пазнаёміўся праз сваю маці.
У 1944 г. вучыўся ў Віленскай духоўнай семінарыі, дзе далучыўся да падпольнай Віленскай патрыятычнай арганізацыі, якая ўтварылася сярод навучэнцаў Віленскай беларускай гімназіі і Віленскай семінарыі.
Падчас нямецкай акупацыі ў Другую сусветную вайну вучыўся ў Пастаўскай настаўніцкай семінарыі, скончыў курсы кіраўнікоў Саюзу беларускай моладзі ў Альбярціне, быў кіраўніком СБМ у Лідзе, сябрам БНП.