polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
У карабель патрапілі тры бомбы : адна адскочыла ад вежавай брані, але дзве іншых прабілі браню і прарабілі прыкладна 200-футавую дзіру ў яго левым борце, выклікаўшы таксама пажар і наступны ўзрыў у парахавым склепе вежы «», прычым узрыў адарваў яе.
У выніку «Тырпіц» заваліўся на борт, а затым перавярнуўся і прыкладна праз 10 хвілін пасля атакі затануў на захад ад Тромсё, у бухце Хокёйбатн, разам з ім на дно пайшло больш за 950 чалавек з прыкладна 1700, што знаходзіліся на борце.
28 кастрычніка з базы Лосімут у Шатландыі быў прадпрыняты чарговы налёт на «Тырпіц» пад назвай «Аперацыя » , аднак у апошні момант карабель быў схаваны аблокамі, і толькі адна бомба , разарваўшыся недалёка ад карабля, пагнула грабны вал.
Глоры і Сашу абвінавачваюць у продажы зброі терарыстычнай арганізацыі Хамас, па версіі абвінавачвання яны прадалі каля 200 кулямётных стужак для кулямёта «Маг», 20 ручных гранат, адзін пісталет і аўтамат, які лічыўся за Сашам.
Пасля новага штурму Сашы і Глоры прыйшлося здацца, суд прыгаварыў сяржанта Блахіна да трох месяцаў зняволення за страту зброі і непрыстойныя паводзіны, а сяржанта Глоры Кэмпбэла прызналі вінаватым у крадзяжы зброі, падбухторванні да незаконных дзеянняў, узброеным мецяжы, выкраданні салдат і нанясенні ім фізічнай шкоды і прысудзілі да 6 гадоў зняволення.
Па выніках краш-тэстаў паводле методыкі аўтамабіль атрымаў за бяспеку чатыры зоркі — да пяцізоркавага рэйтынгу не хапіла штрафных балаў знятых за патэнцыйна небяспечныя зоны для каленаў седакоў .
Як і папярэдніца, новая мадэль была заснавана на архітэктуры 1, распрацаванай сумесна , і , але пазней атрымала першыя кампаненты новай тэхналогіі , такія як новы 2,0-літровы бензінавы рухавік з непасрэдным упырскам паліва з сістэмай старт-стоп.
Мадыфікацыя 3 атрымала ў другім пакаленні такія паляпшэнні, як рэгуліроўка кіравання круцільным момантам, перагледжаныя поршні, аптымізаваныя перадатачныя лікі, палепшаныя тармазы, падвескі, паляпшэнні сістэмы рулявога кіравання.
У маторнай гаме еўрапейскіх машын бензінавыя чатырохцыліндравыя рухавікі 1,4 ; 1,6 і 2,0 і турбадызельны 1,6 л. Амерыканскія версіі — з рухавікамі 2,0 і 2,3 літры.
Штодня 11 кафедраў рыхтуюць каля 1500 студэнтаў і магістрантаў дзённага і завочнага аддзяленняў — спецыялістаў у галіне матэматыкі, механікі, сістэмнага аналізу і інфармацыйных тэхналогій.
Таксама, дзякуючы цеснага супрацоўніцтва з вядучымі -кампаніямі, такімі як , , , , і іншымі, студэнты маюць выдатную магчымасць праходзіць там вытворчую і пераддыпломную практыкі з далейшым працаўладкаваннем.
Цяпер у склад факультэта ўваходзяць 11 кафедраў і навучальных цэнтраў інфармацыйных тэхналогій, на якіх працуюць больш за 30 прафесараў і доктараў навук, каля 65 дацэнтаў і кандыдатаў навук.
Увечары таго дня, пасля жорсткага разгону акцыі пратэсту, на тэлеканалах СТБ і АНТ з’явіліся сюжэты ў якіх сцвярджалася, што аўтамабіль Кунцэвіча, прыпаркаваны 23 сакавіка на стаянцы каля Акадэміі навук па вуліцы Акадэмічнай, трапіў пад аператыўнае назіранне КДБ, які атрымаў інфармацыю «пра падрыхтоўку правакацый».
У аўтамабілі быццам бы былі выяўлены дзве скрынкі «кактэйляў Молатава» — 40 бутэлек, напоўненых вадкасцю з пахам гаручай сумесі і з кнотам з ануч, а таксама банеры, налепкі, гукаўзмацняльная апаратура.
Пазней Кунцэвіч заявіў, ў СІЗА КДБ яго катавалі электрашокерам, каб даведацца напярэданні Дня Волі, дзе хаваецца Статкевіч, а таксама шантажавалі, пагражалі фізічнай расправай, аказвалі фізічны ціск.
Увечары 12 красавіка на дзяржаўным тэлеканале «Беларусь 1» у эфір выйшаў фільм пад назвай «Белы легіён чорных душ», які канал падаваў як сенсацыйнае журналісцкае расследаванне, якое мусіла раскрыць праўду аб тым, што рыхтавалася ў Мінску на 25 сакавіка.
Паводле версіі тэлеканала, затрымаўшы людзей на Дні Волі, «органы» выратавалі іх ад немінучага калецтва ці смерці падчас тэрактаў, пры гэтым ніякіх доказаў праўдзівасці інфармацыі прадэманстравана не было.
Маркерамі фільма сталі тэрарызм, экстрэмізм, ісламская дзяржава, фашызм, расавая перавага, нацыянальная сімволіка, нацысцкая свастыка, а таксама набор асацыяцый з Трэцім Рэйхам, у тым ліку калабаранты з Гітлерам пад беларускай нацыянальнай сімволікай.
Справа «Белага легіёна», таксама Справа патрыётаў — крымінальны працэс у Беларусі па абвінавачанні шэрагу асоб у навучанні і падрыхтоўцы да масавых беспарадкаў , а пасля яшчэ і ў стварэнні незаконнага ўзброенага фарміравання .
У выніку абвінавачванне ў навучанні і падрыхтоўцы да масавых беспарадкаў было прад'яўлена 35 чалавекам, 20 з якіх пазней былі яшчэ абвінавачаны ў стварэнні незаконнага узброенага фарміравання.
21 сакавіка затрыманы Андрэй Валер’евіч Бяляўскі, Яўген Канстанцінавіч Палтаржыцкі, Ян Мікалаевіч Міхалькоў , Юрый Яўгенавіч Гурын, Сяргей Пятровіч Барсток, спецназавец Вячаслаў Аляксандравіч Дукшт, намеснік начальніка па ідэалогіі Смаргонскага пагранічнага атрада Ілья Генадзевіч Грэк, Максім Сяргеевіч Сцяпанаў, Аляксей Анатолевіч Абрамаў, Віктар Канстанцінавіч Данілаў, Андрэй Вячаслававіч Дундукоў, Андрэй Ігаравіч Комлік-Ямацін, Міраслаў Уладзіміравіч Лазоўскі, Дзмітрый Мікалаевіч Новік, Цімур Віталевіч Пашкевіч, Уладзімір Сяргеевіч Румянцаў, Сяргей Сяргеевіч Стрыбульскі, Аляксандр Анатолевіч Яўдаха.
У падрыхтоўцы ўдзельнічалі інструктары са падраздзяленняў спецыяльнага прызначэння Расійскай Федэрацыі, праводзіліся абавязковыя медыцынскія курсы з атрыманнем сертыфікатаў «Чырвонага крыжа», практыкаванні па стральбе са спартыўнай і паляўнічай зброі, заняткі адзінаборствамі.
У летніках удзельнічалі таксама мужчыны старэйшых узростаў, пэўная іх частка была матывавана нядаўняй акупацыя Крыма Расій і ўзроеным канфліктам на ўсходзе Украіны з прарасійскімі баевікамі, асцярогамі, што Расія рана ці позна паспрабуе таксама ліквідаваць дзяржаўнасць Беларусі.
24 сакавіка затрыманы кіраўнік клуба «Патрыёт» у Бабруйску Мікалай Мікалаевіч Міхалькоў, Сяргей Уладзіміравіч Кулініч, палітычны актывіст і паплечнік экс-кандыдата ў прэзідэнты Мікалая Статкевіча, ваенны Аляксей Іванавіч Саскевіч .
Увечары таго ж дня ў эфіры тэлеканалаў АНТ і Беларусь-1 быў паказаны сюжэт з кадрамі затрымання былога ўдзельніка арганізацыі Віктара Данілава, у сюжэце «Белы легіён» названы фашысцкай арганізацыяй, а Данілава і іншых затрыманых абвінавацілі ў спробе арганізацыі масавых беспарадкаў на запланаваным Дні Волі.
Яны сталі працягам хвалі арыштаў грамадзян, якая пачалася пасля правядзення ў Беларусі так званых «маршаў недармаедаў» — акцый пратэсту супраць «Дэкрэта аб папярэджанні сацыяльнага ўтрыманства», выдадзенага Лукашэнкам.
Як заўважыў аглядальнік беларускай службы Радыё «Свабода» Віталь Цыганкоў, «дзясяткі людзей былі арыштаваныя ледзь не за тэрарызм. Але потым актывізавалася заходняя дыпламатыя, пачаліся кулуарныя сустрэчы. У выніку „патрыётаў“ вызваляюць, праўда, без ніякага прабачэння, але і без крымінальнай справы».
Былы лідар «Белага легіёну» Міраслаў Лазоўскі паведаміў, што яго профіль у Фэйсбуку быў узламаны, а невядомая асоба ад ягонага імя распаўсюджвала інфармацыю пра падрыхтоўку да вулічнай акцыі 25 сакавіка.
Спартыўна-патрыятычная беларуская арганізацыя «Белы легіён» была заснаваная ў 1996 годзе і ставіла сваёй мэтай абарону незалежнасці Беларусі, якая тады была пад пагрозай з-за падпісання саюзных пагадненняў з Расіяй.
22 сакавіка затрыманы лідар «Маладога фронту» Зміцер Вячаслававіч Дашкевіч і актывісты Сяргей Аляксандравіч Пальчэўскі і Арцём Русланавіч Леўчанка, якія ў гэты час усталёўвалі мэблю ў сям’і пісьменнікаў Уладзіміра Арлова і Валянціны Аксак.
Праз месяц яна зацяжарыла, і ў дваіх з яе якія нарадзіліся кацянят вушы былі дакладна такімі ж. Над імі пачалася селекцыйная праца, па завяршэнні якой некаторыя амерыканскія феліналагічныя арганізацыі прызналі новых котак як пароду, названую пасля амерыканскім кёрлам.
Для ваенна-палітычнага складу РСЧА замест нарукаўных шаўронаў прызначаліся чырвоныя зоркі некалькі затупленай формы і дыяметрам 5,5 см, акантаваныя чырвоным шоўкам шырынёй 3 мм, з залатымі сярпом і молатам унутры (для армейскіх камісараў 1-га рангу — залатыя зоркі без сярпа і молата, той жа формы і дыяметра, што і нарукаўныя зоркі камандармаў 1-га рангу).
У прыватнасці, на падставе пункта 10 раздзела раздзела 2 «Узаемаадносіны паміж ваеннаслужачымі» ажыццяўлялася дзяленне ўсіх ваеннаслужачых на групы ў адпаведнасці з іх службовым становішчам на:
Пункт 14 дадзенага Статута пералічваў персанальныя ваенныя званні, устаноўленыя Пастановамі ЦВК і СНК СССР ад года з дапаўненнямі, уведзеныя Пастановамі ЦВК СССР 104 і СНК СССР 1296 ад 5 жніўня 1937года, якія вызначалі персанальныя званні малодшы лейтэнант і малодшы ваентэхнік — «для асоб малодшага каманднага і начальніцкага складу, якія скончылі спецыяльныя кароткатэрміновыя курсы, а таксама для асоб, якія прайшлі ваенную службу ў парадку раздзела Закона аб абавязковай ваеннай службе», і малодшы палітрук — "для палітработнікаў з асоб малодшага каманднага складу і чырвонаармейцаў, якія не маюць адукацыі ў аб'ёме ваенна-палітычнага вучылішча».
Для вышэйшага камсаставу кутнікі выконваліся з залатога галуна шырынёй 1,5 см (для камандармаў 1-га рангу і Маршалаў Савецкага Саюза: 3-см залаты шаўрон, а таксама 1,5-см чырвоны шаўрон — для Маршалаў Савецкага Саюза; нарукаўныя зоркі дыяметрам 6 см — на шынялях, і 5 см — на фрэнчах і гімнасцёрках); для старшага і сярэдняга камандных саставаў — шаўроны з чырвонага сукна: для старшага — шырынёй 1,5 см , для сярэдняга камсаставу — шырынёй 0,75 см.
Загадам НКА СССР 19 ад года ў часцях РСЧА і РС ВМФ уводзіцца інстытут намеснікаў і памочнікаў палітрукоў, на якіх ўскладаюцца задачы па аказанні дапамогі палітрукам рот у палітычным выхаванні байцоў з складу свайго ўзвода.
Праз некаторы час Пастановай СНК 426 ад года, абвешчанага загадам НКА 045 ад 5 красавіка 1938 года, для зампалітрукоў уводзяцца персанальныя службовыя знакі адрознення, аналагічныя званню старшыні РСЧА (у ВМФ — аналагічныя службовым знакам адрознення галоўнага боцмана), з адметнымі знакамі ваенна-палітычнага складу РСЧА СССР — нарукаўнымі чырвонымі зоркамі .
У той жа час, у СУС-37 былі захаваны службовыя знакі адрознення для вайсковай пасады галоўны , якая з'яўлялася старшай карабельнай пасадай малодшага камсаставу для палубнай каманды на караблях і судах ВМС РСЧА (да 1935 года дадзеныя знакі адрознення таксама адпавядалі вышэйназванай пасадзе, якая адносілася да службовай У складзе карабельнай службы ВМС РСЧА галоўныя боцманы выконвалі абавязкі, аналагічныя абавязкам старшых боцманаў Расійскага імператарскага флоту.
Пастановай СНК СССР 2591 ад 2 снежня 1935 года для ваеннаслужачых ВМС РСЧА вызначаліся традыцыйныя для флоту нарукаўныя знакі адрознення, званыя «галунамі», і якія мелі 3 тыпу: вузкія — 0,6 см, сярэднія — 1,3 см і шырокія — 3,2 см. Шырыня прасветаў паміж галунамі складала 5 мм.
Усяму каманднаму і начальніцкаму складу ВМС РСЧА таксама было ўстаноўлена нашэнне над галунамі на абодвух рукавах, на адлегласці 2 см ад верхняга краю галуна — пяціканцовых зорак дыяметрам 3 см, вастрыём дагары, аднолькавага колеру з галунамі.
У дзеючай арміі сфарміравалася іерархія ваенных званняў каманднага складу, якая адказвала пабудове вайсковай структуры згодна з прынцыпам патраення: кожнае больш буйное фарміраванне ўключала ў сябе тры больш дробных фарміравання — стралковы ўзвод пад камандаваннем лейтэнанта складаўся з трох аддзяленняў, рота пад камандаваннем капітана — з трох узводаў, батальён пад камандаваннем маёра — з трох рот, полк пад камандаваннем палкоўніка — з трох батальёнаў.
Згодна з артыкулам 41 Закона «Аб усеагульным воінскім абавязку» ад года, пастановай СНК 2690 ад 1 верасня 1939 года, абвешчанага загадам НКА 226 ад года і зацверджанага пастановай СНК 1342 ад 26 ліпеня 1940 года, былі ўведзеныя воінскія званні падпалкоўніка і старшага батальённага камісара.
Акрамя нарукаўных знакаў адрознення, вызначаўшых званне, ваеннаслужачыя радавога і малодшага кам- і начскладаў ВМС РСЧА насілі на левым рукаве шынялёў, бушлатаў, фланэлевых кашуль і кіцелей вышэй локцевага згібу — спецыяльныя знакі па карабельнай спецыяльнасці , устаноўленыя вышэйзгаданымі Правіламі нашэння формы адзення асабістым складам ВМС РСЧА.
Але да таго часу Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад года, абвешчанага загадамі НКА 112 ад года і НК ВМФ 233 ад года, уводзіліся генеральскія і адміральскія званні, дзякуючы чаму змянялася уся сістэма званняў вышэйшага каманднага складу Чырвонай Арміі і ВМФ СССР, таму гэта быў ужо наступны этап у гісторыі воінскіх званняў Савецкага Саюза.
Штаты ўяўлялі з сябе вышытыя чырвонымі ніткамі эмблемы роду службы, змешчаныя ў круг дыяметрам 10,5 см з чырвонай акантоўкай (для ваеннаслужачых звыштэрміновай службы — з жоўтай акантоўкай) — усяго 21 знак.
Персанальныя воінскія званні ваеннаслужачых сухапутных, паветраных і марскіх сіл РСЧА — воінскія званні, уведзеныя Пастановамі ЦВК СССР 19 і СНК СССР 2135 ад года «Аб увядзенні персанальных ваенных званняў начальніцкага складу РСЧА і аб зацвярджэнні Палажэння аб праходжанні службы камандным і начальніцкім складам РСЧА».
Курсанты ваенна-марскіх навучальных устаноў , паводле дадзеных Правілаў, замест штатаў насілі нарукаўны знак у выглядзе вышытага жоўтымі ніткамі якара з пераплятаючым яго канатам на прамавугольнай нашыўцы з чорнага сукна памерам 6 9 см без акантоўкі.
Курсанты вучылішчаў Берагавой абароны насілі нарукаўны знак у выглядзе вышытых жоўтымі ніткамі перакрыжаваных ствалоў гармат у ромбе з чорнага сукна памерам дыяганаляў 6 9,5 см з жоўтай 2-мм акантоўкай, размешчаным большай дыяганаллю вертыкальна.
Акрамя таго ўсім курсантам ВМУЗ'ов ВМС РСЧА вышэй локцевага згібу і ніжэй нарукаўнага якара прадпісвалася насіць чырвоныя шаўроны колькасцю ад 1 да 4 — па курсу навучання, на якім у дадзены перыяд навучаўся курсант.
Пастановамі СНК СССР 2590 і 2591 ад года для Сухапутных, Ваенна-паветраных і Ваенна-марскіх сіл Рабоча-Сялянскай Чырвонай Арміі былі ўведзены форма адзення і знакі адрознення радавога, каманднага і начальніцкага складаў РСЧА.
Той жа Пастановай СНК СССР 2591 для ваенна-палітычнага складу ВМС РСЧА ўсталёўваліся чырвоныя нарукаўныя зоркі дыяметрам 4 см, акантаваныя 2-мм залатым галуном, без сярпа і молата ўнутры.
Кошт дастаўкі газу па трубах апынулася значна танней у параўнанні з марскімі, аўтамабільнымі і чыгуначнымі перавозкамі, так як ажыццяўляецца па самым кароткім маршруце ад крыніцы газу да спажыўца, а таксама валодае больш нізкай сабекоштам транспарціроўкі газу.
Ён лічыў, што бомба вагай каля , скінутая з вышыні парадку , здольная разбурыць нават вельмі моцна ўмацаваныя падземныя збудаванні не толькі пры прамым трапленні, але і пры блізкім разрыве ў глыбіні грунта.
Сярод найбольш уражальных выпадкаў выкарыстання — разбурэнне бетоннага купала над падземным заводам ракет Фау-2 24 чэрвеня 1944 г., узрыў чыгуначнага тунэля каля г. Самюр 8 чэрвеня 1944 г. і знішчэнне супергарматы Фау-3.
Аднак у 1943 была паспяхова ўвасоблена іншая ідэя Уоліса — «Скачучая бомба» , пасля чаго аўтарытэт навукоўца вырас настолькі, што было дадзена зялёнае святло і іншым яго арыгінальным ідэям, у тым ліку «звышбомбе».
Ці дастаткова вялікая малекулярная маса, для таго каб малекула лічылася макрамалекулай, часта можна вызначыць па наступным крытэру: калі даданне або выдаленне аднаго або некалькіх звёнаў не ўплывае на малекулярныя ўласцівасці, малекула можа лічыцца макрамалекулай (такі крытэр аказваецца няўдалым, напрыклад, у выпадку біяпалімераў).
Прыход у будаўніцтва і ў канструкцыі бетону і стандартызацыі звярнулі і сучасных архітэктараў да стварэння верхавых садоў і садоў на дахах (як сродак сыходу ад стандартнай манатоннасці і падтрымкі экалагічных патрабаванняў).
Таксама ў музеі існуюць тэматычныя залы, дзе выстаўлены старажытнасці розных краін: Кітая, Індыі, Ірака, Конга і г. д. У музеі прадстаўлены побач рэлігійныя прадметы розных культур: старонка з «Блакітнага Карана» стагоддзя, еменская Тора 1498 года і дзве гатычныя Бібліі стагоддзя.
У 2014 годзе было абвешчана, што Луўр Абу-Дабі арэндуе ў французскіх музеяў «Цудоўную Феран’еру» Леанарда да Вінчы, карціны Маціса, аўтапартрэт Ван Гога, «Напалеона на перавале Сен-Бернар» Жака-Луі Давіда, «Вакзал Сен-Лазар» Клода Манэ.
Будаўніцтва пачалося 26 мая 2009 года, на ўрачыстай цырымоніі прысутнічалі прэзідэнт Францыі Жак Шырак і Мухамад ібн Зайд аль-Нахаян, наследны прынц эмірата Абу-Дабі.
Сярод некалькіх літургічных абрадаў, якія існавалі ў Заходняй Еўропе да стагоддзя, дзвюма найбольш уплывовымі былі рымскі абрад, распаўсюджаны ў Італіі, галіканскі абрад, які выкарыстоўваўся на большай частцы Заходняй Еўропы, за выключэннем Пірэнэйскага паўвострава і Брытанскіх астравоў.
Сакраментарый Геласія з'яўляецца найважнейшым узорам меравінгскіх ілюмінаваных рукапісаў з захаваных і спалучае ў сабе традыцыі позняй антычнасці з варварскімі элементамі перыяду вялікага перасялення народаў, што збліжае меравінгскае мастацтва з больш вядомым астраўным мастацтвам Вялікабрытаніі і Ірландыі.
Ні адзін з рукапісаў не ўтрымлівае імя Геласія, аднак з гэтым папам кнігу звязвае вельмі старажытная традыцыя, якая ідзе ад сведчання паэта і багаслова стагоддзя Валафрыда Страбона, які прыпісвае стварэнне сакраментарыя папе Геласію.
Сакраментарый Геласія складаецца з трох дагрыгарыянскіх частак, адпаведных літургічнаму году, і ўтрымлівае імшы для нядзель і святаў, малітвы, сакраменты, малітвы пры асвячэнні вады і алею, малітвы пры асвячэньні цэркваў і для прыёму манашак.
Адным з асноўных адрозненняў «Перакладу новага свету» ад многіх іншых перакладаў Бібліі з’яўляецца шырокае выкарыстанне імя Бога ў форме Іегова: 6973 разоў у Старым Запавеце і 237 — у Новым.
У "Перакладзе новага свету ў абзацы вылучаюцца не асобныя вершы, а іх групы, каб чытач мог сачыць за пераходам ад адной думкі да другой. Тыя часткі Пісання, якія былі напісаны ў вершаванай форме, "Пераклад новага свету перадае строфамі, але без захавання рыфмы ці рытму ў тэксце перакладу.
Яшчэ па-над тэкстам перакладу выкарыстоўваюцца калантытулы з асноўнымі думкамі старонак над якімі яны размешчаны, а замест паралельных месцаў (вершаў з іншых кніг Бібліі з думкамі аналагічнымі пэўнаму вершу) у «Новым свеце» выкарыстоўваюцца 125 тыс. перахросных спасылак, якія прывязаны не да цэлых сціхоў, а асобных думак, слоў ці фраз.
У канцы асноўнага тэксту Святога Пісання ў «Перакладзе новага свету» звычайна знаходзіцца бібліяграфія з кароткай інфармацыяй па кожнай асобнай кнізе Бібліі, напрыклад, хто, дзе і калі напісаў гэту кнігу.
Акрамя таго, публікуецца дадатак, які тлумачальныя артыкулы наконт прычын выкарыстання імя Бога ў форме Іегова ў кнігах Бібліі, выбару пэўных слоў у перакладзе такіх біблейскіх з’яў, як душа, геена, тартар, а таксама карты да некаторых кніг Бібліі, яўрэйскі каляндар, схема эквівалентаў грашова-вагавых адзінак, узгаданых у Бібліі і асноўныя падзеі жыцця Ісуса Хрыста паводле чатырох Евангелляў у храналагічным парадку.
Таксама ёсць дадатак «Тэмы для біблейскіх размоў», дзе да кожнай тэмы прыводзяцца некалькі думак са спасылкамі на біблейскія тэксты, каб дапамагчы чытачу, пераважна Сведку Іеговы, выкарыстоўваць Біблію ў размовах з людзьмі па розным пытанням.
За аснову перакладу тексту Новага Запавету на англійскую мову была ўзята праца прафесараў Кембрыджскага ўніверсітэта Брука Весткота і Фентана Хорта, , у якой былі ўзяты да ўвагі старажытнагрэчаскія тэксты і іх раннія пераклады, Ватыканскі, Сінайскі, Александрыйскі кодэксы і кодэксы Яфрэма і Безы.
Дадаткова, ў перакладзе былі выкарыстаны: старалацінскі пераклад, Вульгата, выпраўленыя лацінскія тэксты «Сіксціна» і «Клемянціна», копцкія і сырыйскія пераклады (К’юртонскі рукапіс, Філаксенійскі, Гераклійскі, Палесцінскі, Сінайскі кодэксы, Пешыта), папірусы Чэстэра Біці, Бодмера, армянскі пераклад, , «Эмфэтык Даяглот», грэчаскія тэксты Бовера, Мерка, Нестле — Аланда і аб’яднаных біблейскіх таварыстваў.
Няпоўнае выданне даступны на: батакскай , батакскай , бенгальскай, бразільскай жэставай, варай, венда, гуаран, грэнландскай, ібанскай, сока, італьянскай жэставай, калумбійскай жэставай, каталонскай, кечуа , кечуа , кечуа , кечуа , ккуйю, клуба, кконга, кхмерскай, латышскай, літоўскай, лозі, ломвэ луа, майя, макуа, мангольскай, мексіканскай жэставай, ндэбеле, неасаламонк, непальскай, нзема, ньюнгве, панапе, пап'ямента , персдскай, польскай жэставай, рускай жэставай, свац, сейшэльскай крэольскай, таджыкскай, тлапанек ток-пісін, тохалабал, тэлугу, тэтум, туркменскай, уйгурскай , урду, хіры-моту, цоцыль, чангана, чоль, чытонга, чыяа
Ёсць албанскі пераклад 1994 г., англійскі пераклад «Эмфэтык Даяглот» , асетынскі «Ног Фӕдзӕхст ирон ӕвзагыл» , іспанскі « . , » , літоўскі « — , », , македонскі , польскі пераклад С. Буднага, французскі пераклад Клода Трэсмантана, харвацкі « » Івана Мація Шкары ды інш.
Таксама некаторыя крытыкі сумняваюцца, што Ісус і яго паслядоўнікі прамаўлялі ўслых імя Бога, па прычыне таго, што фарысеі скарысталіся б такой нагодай, каб абвінаваціць Ісуса ў блюзнерстве і парушэнні традыцый іўдаізма
Джэйсан Бідун, прафесар рэлігіязнаўства Ўніверсітэту Паўночнай Арызоны , параўноўваў некалькі перакладаў Бібліі на англійскую мову (акрамя ПНС ён даследаваў : , : , : , : , : , : , : е и Біблію караля Якава) адзначыў, што ПНС з’яўляецца самым дакладным з гэтых перакладаў, пры тым што сам прафесар згодны не з усімі рашэннямі перакладчыкаў «Новага свету».
Назва «Пераклад новага свету» заснавана на цытаце з 2 Пятра 3:13, дзе гаворыцца пра «новае неба і новую зямлю», які, згодна з поглядамі Сведкаў Іеговы, уяўляюць сабой новы нябесны ўрад і новае чалавечае грамадства на зямлі.
Упэўненыя, што сучаснае чалавечае грамадства жыве ў свае апошнія дні пасля чаго настане новы свет, Сведкі Іеговы вераць, што ў такі пераломны час асабліва патрэбны пераклад Бібліі, які дапаможа лепш яе зразумець.
За аснову перакладу тексту Яўрэйскіх Пісанняў на англійскую мову была ўзята праца Рудольфа Кітэля « », апублікаваная ў 1906 г. і пазней перапрацаваны і выданы ў 1977 г. пад назвай « » , у які ўваходзіла мноства стражытных яўрэйскіх тэкстаў і іх ранніх перакладаў, старажытнаяўрэйскі кансанантны тэкст, масарэцкі тэкст і Ленінградскі кодэкс.
Напрыклад, у вядомым выказванні Хрыста «грукайцеся, і адчыняць вам» грэчаскі дзеяслоў «стукайцеся» перадае працяглае дзеянне, і з гэтай прычыны ў ПНС ён перадаецца «працявайце грукацца», каб пазначыць, што гаворка ідзе не аб аднакратным, а аб працяглым і ўпартым дзеянні.
У бягучай версіі адметнасцю з’яўляюцца адмова ад лексікі, якая патрабуе тлумачэння (напрыклад, замена тэрмінаў «сістэма рэчаў» на «свет» «шэол» і «гадэс» на «магіла», «доўгацярпенне» на «цярпенне»), напісанне лічбамі, а не словамі лічэбнікаў і дапрацаваны тэкст перакладу.
Акрамя таго, пры перакладзе Старога Запавету на англійскую мову былі выкарыстаны такія крыніцы як: Кумранскія рукапісы, арамейскія таргумы, Самарыцянскае Пяцікніжжа, Септуагінта, старалацінскі, коптскі, эфіопскі, армянскі пераклады, Вульгата, грэчаскія пераклады Акілы, Феадатыёна, Сімаха, сірыйская Пешыта, старажытнаяўрэйскі тэкст Гінсбурга, Каірскі кодэкс, Алепскі кодэкс і Пецярбургскі кодэкс прарокаў.
Самі Сведкі Іеговы сцвярджаюць: «Сёння ніхто з людзей не ведае дакладна як гэта імя гучала па-яўрэйску… Многія вучоныя аддаюць перавагу форме „Яхвэ“, але поўнай упэўненасці, што гэта форма правільная, няма».
Адна з прычын такога шырокага выкарыстання імя Іегова ў перакладзе Бібліі звязана з праблемай непаслядоўнасці, характэрнай для розных перакладаў і наяўнасці іншых перакладаў, дзе тэтраграматон паслядоўна перадаваўся як Ягова.
Так прапаведнік Царквы хрысціян веры еванглельскай Парублёў заявіў, што ў Сведкаў Іеговы атрымаўся «даволі перакручаны пераклад Слова Божага. Нягледзячы на абурэнне біблейскіх лінгвістаў і знаўцаў яўрэйскай і грэчаскай моў, Вартавая вежа працягвае выпускаць пераклад Бібліі і рабіць падобныя пераклады на іншыя мовы».
У назвах кніг і нумарацыі раздзелаў і сціхоў Камітэт «Перакладу новага свету» трымаўся масарэцкай традыцыі, а не Септуагінце, паводле традыцыі якой быў зроблены рускі Сінадальны пераклад ці беларускі пераклад Васіля Сёмухі.
На думку кансультанта Інстытута пераклада Бібліі, доктара філалагічных навук А. С. Дзясніцкага тое, як Пасланне Апостала Паўла да Калосцаў раздзел 1, сціхі 16 і 17 перакладзены ў ПНС, з’яўляецца найбольш яскравым выпадкам змены тэксту.
Прапанова падрыхтаваць свой пераклад Бібліі была зроблена адным з членаў Кіруючай рады Сведкаў Іеговы ў 1946 г. Сярод асноўных прычын, якія спарадзілі неабходнасць у новым перакладзе, былі названы такія: