polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Смерць, якая здарылася дакладна апісаным спосабам прывяла ў 1978 годзе да судовага разбору супраць «20 . 3 725», у якім звязаў адказнасць за якасць выпускаемай прадукцыі са параўнаваемым канструктыўным недахопам, і такім чынам пацвердзіў права прывесці доказы таго, што нябожчык Кірк Дэлі вылецеў са свайго не толькі таму што расчыніліся дзверы, але і ў сувязі з алкагольным ап’яненнем і не прышпіленымі рамянямі бяспекі.
Большасць вокнаў апускаюцца ў дзвярны каркас і адкрываюцца ўручную круцільнай ручкай, альбо электрапрывадам (у адрозненне ад пасведчання вокны, дзвярныя вокны астатніх пасажырскіх месцаў звычайна кіруюцца як на самых дзвярах, так і цэнтралізавана органам кіравання ў кіроўчага месца).
Праз суцэльнае бездарожаж таго ж года праз Гарадок было пачата будаўніцтва імперскага гасцінца, які злучыў з Венай Львоў, у 1773 г. адкрыта паштовая станцыя, а з 1775 г. — рух дыліжансаў.
Упершыню Гарадок узгадваецца ў Галіцка-валынскім летапісе ў 1213 г. як добра ўмацаваны горад Галіцкага княства, абшчына якога магла весці ўласную палітыку ў дачыненні да князя і прымаць актыўны ўдзел у дзяржаўным жыцці.
З-за адсутнасці цягавага прывада, прычапныя вагоны маюць значна меншую вагу, чым маторныя , таму на іх часта пераносяць частку электраабсталявання, з мэтай разгрузіць маторныя вагоны, хоць гэта і пазбаўляе апошнія аўтаномнасці, то ёсць магчымасці эксплуатацыі без прычапных вагонаў.
Так на ЭР1 і ЭР2 на прычапных вагонах знаходзяцца дынаматор, матор-кампрэсар і акумулятарная батарэя, а вось на ЭР10 і ЭР22 практычна ўсе асноўнае электраабсталяванне перанесена на маторныя вагоны.
Акрамя гэтага, адсутнасць на прычапных вагонах цягавага прывада і адпаведнай апаратуры робіць іх больш таннымі, чым маторныя, але наяўнасць у маторвагонным рухомым саставе высокай ўдзельнай колькасці прычапных вагонаў абмяжоўвае удзельную магутнасць цягніка і як следства — пускавое паскарэнне.
У адрозненне ад звычайных вагонаў, прычапныя вагоны могуць эксплуатавацца толькі сумесна з маторнымі, для чаго маюць адпаведную апаратуру, а па тарцах кузава ўстаноўлены электрычныя раздымы для злучэння ланцугоў кіравання.
Аднак у гутарковай прамовы прычапнымі вагонамі могуць называць і звычайныя , якія прычапляюцца да далёкіх цягнікоў у шляху следавання, далей у артыкуле апісваюцца толькі прычапныя вагоны, эксплуатаваныя ў складзе МВРС.
У пачатку 2016 года перайшоў у ровенскі «Верас», які па выніках сезона 2015/16 выйшаў у Першую лігу, але абаронца пакінуў каманду ды далучыўся да іншага першалігавага клуба — «Нафтавіка-Укрнафты».
На кантры-радыё «» была адпраўлена толькі 5 снежня, але гэта не перашкодзіла ёй дасягнуць першага радка галоўнага амерыканскага чарта кантры-песень , што стала 2 запар і 6 увогуле чарттоперам Свіфт у гэтым хіт-парадзе.
Электроды 2-га роду — электрод, які складаецца з металу, пакрытага цяжкарастварымай соллю гэтага ж металу, пагружаны ў раствор солі, які змяшчае агульны аніён з нерастваральнай соллю (хлорсярэбряны электрод, каламельны электрод, метал-аксідныя электроды);
Электроды 3-га роду — электроды, якія складаюцца з двух нерастваральных ападкаў электралітаў: у менш растваральным ёсць катыён, які ўтворыцца з металу электрода, а ў больш растваральным — ёсць агульны аніёны з першым асадкам;
Правяраючы пункт гледжання Гальвани, А. Вольта зрабіў серыю досведаў і прыйшоў да высновы, што прычынай скарачэння цягліц служыць не «жывёльная электрычнасць», а наяўнасць ланцугу з розных праваднікоў у вадкасці.
У 1800 годзе А. Вольта ўпершыню публічна заяўляе аб сваіх адкрыццях на пасяджэнні Лонданскага каралеўскага грамадства, што праваднік другога класа знаходзіцца ў сярэдзіне і датыкаецца з двума праваднікамі першага класа з двух розных металаў. з Прычыны гэтага ўзнікае электрычны ток таго ці іншага напрамкі.
З'ява ўзнікнення электрычнага току пры кантакце розных металаў было адкрыта італьянскім физіёлагам, прафесарам медыцыны Балонскага ўніверсітэта — Луіджы Гальвані ў 1786 годзе: Гальвани апісаў працэс скарачэння мускулаў задніх лапак свежепрепарированной жабы, замацаваных на медных гручках, пры дакрананні сталёвага скальпеля.
Шчолачныя марганцево-цынкавыя элементы, у якіх у якасці электраліта выкарыстоўваецца паста на аснове гідраксіду калія, валодаюць цэлым шэрагам пераваг (у прыватнасці, істотна большай ёмістасцю, лепшай працай пры нізкіх тэмпературах і пры вялікіх токах нагрузкі).
У іх выявілася грамадзянская смеласць і ідэйна-мастацкая маштабнасць у асэнсаванні складаных абставін калектывізацыі на Палессі, жыцця Беларусі 1920—1930-х гадах, праўдзівасць і шчырасць аўтара ў спалучэнні з яго высокай прафесійнай культурай, глыбокім і тонкім псіхалагізмам, разуменнем душы беларускага селяніна.
Беларускім тэатрам імя Янкі Купалы ў 1966 годзе пастаўлены спектакль «Людзі на балоце» , Гомельскім абласным тэатрам і Тэатрам юнага гледача — «Подых навальніцы» ў 1978 годзе , а ў 1989 годзе — «Страсці эпохі» .
Віктар Тураў адзначаў, што на Беларусі ў гарадах захавалася мала дарэвалюцыйных пабудоў, а ў Смаленску, горадзе, які ён добра ведаў, рэжысёр без цяжкасцяў знаходзіў патрэбныя «дэкарацыі».
Рэжысёр Віктар Тураў разам з аператарам Дмітрыем Зайцавым паставілі на кінастудыі «Беларусьфільм» мастацкі фільм «Людзі на балоце» , за які ў 1984 годзе атрымалі Дзяржаўную прэмію СССР.
Для Расіі, Абхазіі, Азербайджана, Андоры, Арменіі, Беларусі, Грузіі, Ізраіля, Іарданіі, Ірака, Ірана, Казахстана, Кыргызстана, Латвіі, Філіпіныа, Літвы, Малдовы, Палесціны, Польшчы, Сірыі, Таджыкістана, Туркменістана, Узбекістана, Украіны, Францыі, Эстоніі і Паўднёвай Асеціі выкарыстоўваюцца толькі ўласныя карты кампаніі, якія абнаўляюцца раз у два тыдні; даныя для астатніх краін свету пастаўляе кампанія «НАВТЭК».
Да 2016 года ў адрозненне ад аналагічных праграм іншых кампаній, прадукты Яндэкса — гэта анлайн-праграмы, то-бок для іх паўнавартаснай працы абавязкова патрабуецца наяўнасці доступу да Інтэрнэта.
Пры наяўнасці ж Інтэрнэту пастаянны абмен данымі з серверам дазваляе не толькі абнаўляць даныя аб заторах на дарогах, але і перабудоўваць маршрут у залежнасці ад змен дарожнай сітуацыі, а таксама абменьвацца адкрытай стандартызаванай інфармацыяй паміж самімі карыстальнікамі.
Карт і Таёта «Панарамы Эверэста» — мультымедыйны справаздачу пра ўзыходжанні на Эвэрэст з панарамнымі фотаздымкамі этапаў узыходжання, гукавым суправаджэннем і элементамі інтэрактыўнай трохмернай графікі.
Першапачатковае імкненне Яндэкса ахапіць увесь спектр даступных аперацыйных сістэм для мабільных прылад было пасля адкінута; цяпер намаганні распрацоўшчыкаў сканцэнтраваны на аперацыйных сістэмах , і .
для забеспячэння сціснутым паветрам высокага і нізкага ціску кавальска-штамповачнайвытворчасці агрэгатаў квазіўдарнага і ўдарнага дзеяння, а таксама для фарміравання газапаветранай сумесі для работы награвальных, тэрмічных печаў.
На магістральных газаправодах устанаўліваюць газаперапамповачныя станцыі, у якіх для прывада кампрэсара часта служыць турбавальный рухавік, які сілкуецца газам з газаправода — напрыклад, газаперапамповачны агрэгат ГПА-Ц-6,3 У, зроблены на базе рухавіка НК-12СТ.
ККД такіх установак высокі ў параўнанні, напрыклад, з электрычнымі, таму што няма шматступенчатанага пераўтварэння цеплавой энергіі гарэння газу ў энергію пары, затым у механічную, электрычную з трансфармацыяй у некалькіх падстанцыях і толькі потым на кручэнне кампрэсара — са стратамі на ўсіх ступенях.
Нарэшце камандуючы ВПС Польшчы генерал Заяц адказаў, што, хоць стварэнне такога падраздзялення з'яўляецца добрай ідэяй, польскія ВПС не маюць падыходзячых транспартных сродкаў і базы для падрыхтоўкі такога атрада.
Верагодна, яно звязаная з тым, як некаторыя салдаты знікалі з сваіх страявых частак на ноч, каб добраахвотна прыняць удзел у правядзенні спецыяльных аперацый, аб якіх гаворыцца, што « з'яўляюцца бясшумна, там, дзе іх не чакаеш, сеюць хаас у стане праціўніка, і знікаюць туды, адкуль яны прыйшлі, застаўшыся незаўважанымі, нябачнымі».
37 працавалі ў разведцы, 50 былі радыстамі, 24 былі кадравымі афіцэрамі, 22 былі лётчыкамі, 11 былі спецыялістамі супрацьтанкавай барацьбы, 3 былі навучаны падробцы дакументаў, 169 праводзілі таемныя аперацыі і ўдзельнічалі ў партызанскай барацьбе, і 28 былі эмісарамі пры польскім урадзе.
Ціхацёмныя першапачаткова праходзілі навучанне ў Шатландыі ў рамках падрыхтоўкі да місіі для ажыццяўлення падтрымкі польскаму падполлю ў акупаванай Польшчы: іх вучылі падрываць будынкі і масты.
У 1968 годзе ў брыгадзе былі сфарміраваныя яшчэ чатыры дывізіёна, а ў 1969 годзе ў брыгадзе налічвалася ўжо 20 падраздзяленняў, якія дыслакаваліся на 15 пазіцыях.
У 1968 годзе за высокую баявую гатоўнасць, выдатныя паказчыкі ў баявой і палітычнай падрыхтоўцы, часць была ўзнагароджана Памятным Чырвоным Сцягам ЦК КП Беларусі, Савета Міністраў і Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР.
У. А. Гіляроўскі у кнізе «Москва и москвичи» у главе «На трубе» успамінаў: «Считалось особым шиком, когда обеды готовил повар-француз Оливье, ещё тогда прославившийся изобретенным им „салатом оливье“, без которого обед не в обед и тайну которого он не открывал. Как ни старались гурманы, не выходило: то, да не то».
Па некаторых звестках, першапачатковы рэцэпт салаты такі: 2 рабчыка, цялячы язык, чвэрць фунта паюсной ікры, паўфунта свежай салаты, 25 штук адварных ракаў, паўбанкі пікула, паўбанкі соі-кабуль, два свежых агурка, чвэрць фунта каперсаў, 5 яек укрутую.
20 лютага 1938 года Васілевіцкі раён утвораны зноў у складзе Палескай вобласці, у яго склад было ўключана 15 сельсаветаў: Бабіцкі, Васілевіцкі, Дуброўскі, Залатушскі , Какуевіцкі, Караваціцкі, Ліскаўскі, Сведскі , Узнажскі сельсаветы Рэчыцкага раёна; Нахаўскі сельсавет Мазырскага раёна; Зеляноцкі і Ліпаўскі сельсаветы Даманавіцкага раёна; Кабылеўскі, Маканавіцкі, Хобненскі Хойніцкага раёна.
16 верасня 1959 года раён скасаваны, гарадскі пасёлак Васілевічы, Бабіцкі, Васілевіцкі , Дуброўскі, Першамайскі сельсаветы перададзены Рэчыцкаму раёну, Зеляноцкі, Ліпаўскі, Нахаўскі, Чкалаўскі, Хобненскі сельсаветы і вёска Навінкі Васілевіцкага сельсавета — Калінкавіцкаму раёну.
У склад раёна ўключаны 15 сельсаветаў: Бабіцкі, Васілевіцкі, Галоўкаўскі, Глінна-Слабадскі, Залатушскі , Замосцеўскі, Заходскі, Зашчобскі, Кабылеўскі, Крынкаўскі, Ліскаўскі, Лозкаўскі, Маканавіцкі, Навінкаўскі і Нахаўскі.
Прадуцэнты -амілазы сканструяваны на аснове бактэрый . кланаваных і мадыфікаваных шляхам сайт-спецыфічнага мутагенеза структурнага гена амілазы, дэтэрмінуецца сінтэз термастабільнага фермента з унікальнымі ўласцівасцямі.
На кафедры створаны унікальныя вектары для трансфармацыі раслін з генамі фітапатагенных бактэрый роду е: (мадыфікаваны ген 5-енолпірувілшыкімат-3-фасфатсінтазы з бактэрый, вызначае ўстойлівасць да гліфасату), .
У сумесных даследаваннях з Інстытутам генетыкі НАН Беларусі гэтыя генетычныя канструкцыі выкарыстаны для атрымання трансгенных раслін рапсу, лёну і бульбы, якія характарызуюцца каштоўнымі прыкметамі.
На аснове геномных даследаванняў распрацаваны малекулярныя метады дыягностыкі найважнейшых фітопатагенных бактэрый, што дазволіла выявіць у Беларусі найбольш небяспечны патаген пладовых дрэў і сумесна з інстытутамі пладаводства і аховы раслін распрацаваць рэкамендацыі па дыягностыцы патагена, метадам барацьбы і паспяховай лакалізацыі інфекцыі.
Працаваў на пасадах малодшага навуковага, старэйшага навуковага, вядучага навуковага супрацоўніка, а таксама на выкладчыцкіх пасадах, прайшоўшы шлях ад асістэнта да прафесара і загадчыка кафедры малекулярнай біялогіі, у арганізацыі якой прымаў самы актыўны ўдзел .
А. М. Еўтушэнкаў выявіў гены, мутацыі у якіх узмацнялі сінтэз і сакрэцыю пектатліяз, што дазволіла сканструяваць прадуцэнты пекталітычных ферментаў, дэпанраваныя ва Ўсесаюзную калекцыю прамысловых мікраарганізмаў і атрымаць аўтарскія пасведчанні на штамы-прадуцэнты.
А. М. Еўтушэнкаў у 1993—1995 гадах атрымаў Міжнародны навуковы грант для даследаванняў у Інстытуце біяхіміі і біяфізікі Польскай акадэміі навук у лабараторыі бактэрыяльнай генетыкі , у 1994—1995 гадах — двухгадовы даследчы грант фонду Сораса.
У 1629 г. ад Жалкеўскага Броды пераходзяць да Станіслава Канецпольскага, які ў 1631 г. займае пасаду вялікага гетмана кароннага Рэчы Паспалітай і ператварае Броды ў сваю рэзідэнцыю.
Ужо ў снежні таго ж года спецыфікацыя версіі 0.92 была разгледжана кансорцыумам 3, а з выхадам 1 кастрычніка 1996 года версіі 1.0 быў рэкамендаваны ў якасці паўнапраўнага сеткавага фармату.
Фармат валодае больш высокай ступенню сціску для файлаў з вялікай колькасцю колераў, чым , але розніца складае каля 5-25 %, што недастаткова для абсалютнай перавагі фармату, так як невялікія 2-16-каляровыя файлы фармат сціскае з не меншай эфектыўнасцю.
Сцены кабіны цяпло - і абсталяваная прыладай чырвонай міпорай, матамі з капронавага валакна або полістырольным пенапластам і абабітыя цвёрдай драўнянавалакністай плітой, папярова-слаістым пластыкам, профільнымі алюмініевымі лістамі.
Кабіна машыніста — спецыяльнае асобнае памяшканне на лакаматыве, якое служыць рабочым месцам лакаматыўнай брыгады і ў якім размешчаны органы кіравання, апаратура і прыборы, неабходныя для абслугоўвання сілавы ўстаноўкі і для рэгулявання працы рухавікоў .
Каляскі складаюць аснову вагонных хадавых частак і з'яўляюцца адным з найважнейшых вузлоў грузавых і пасажырскіх вагонаў, якія забяспечваюць узаемадзеянне рухомага складу з верхнім будынкам шляху чыгуначнага палатна.
Дзякуючы магчымасці размяшчэння ў калясках некалькіх паслядоўна размешчаных прыступак рысор у спалучэнні з рознага роду гасителями ваганняў і прыладамі, якія забяспечваюць устойлівасць становішча кузава, ствараюцца ўмовы для дасягнення добрай плыўнасці ходу вагона.
Кожная такая секцыя можа быць як самаходнай (гэта значыць з магчымасцю выкарыстання ў якасці асобнага лакаматыва), так і разлічанай толькі на выкарыстанне сумесна з іншымі секцыямі (напрыклад, у выпадку размяшчэння недублюемага абсталявання ў розных секцыях).
Прынцып дзеяння гідраўлічных гасителей заключаецца ў паслядоўным перамяшчэнні вязкай вадкасці пад дзеяннем расцягваюць або сціскальных сіл з дапамогай поршневай сістэмы з адной паражніны цыліндру ў іншую.
Такая канструкцыя неабходна для таго, каб у выпадку зходу цягніка з рэек ён не перавярнуўся і для прадухілення эфекту тэлескапічнасці (вагоны ўваходзяць адзін у аднаго пры лабавым сутыкненні цягніка з якім-небудзь перашкодай, наносячы сур'ёзныя пашкоджанні пасажырам).
У фрыкцыйных гасителях ваганняў сілы трэння ўзнікаюць пры вертыкальным і гарызантальным перасоўванні клінаў гасільнік, якія труцца аб фрыкцыйныя планкі, умацаваныя на калонках бакавін калясак.
Ранні , які вызначаецца аднастайнымі пахаваннямі з ляжалымі на спіне і афарбаванымі охрай касцякамі, арыентаванымі галавой на ўсход, керамічнымі пасудзінамі з высокім горлам, накольчатым і штампаваным арнаментам, вырабамі з каменю, косці і ракавін пры амаль поўнай адсутнасці металічных вырабаў.
Другі : узнікненне лакальных адрозненняў, у Прычарнамор’і з’яўляюцца пахаванні галавой на захад, яйкападобныя пасудзіны з нізкім горлам, чыгуны з плоскім дном, шнуравы арнамент, медныя вырабы.
Трэці : павелічэнне лакальных адрозненняў, пахаванні без охры і ўстойлівай арыентацыі, кераміка з плоскім дном, вялікія медныя вырабы , касцяныя ўпрыгожванні з молатападобнымі шпількамі, вазы з суцэльнымі коламі.
Удастоены ганаровага звання «Заслужаны работнік адукацыі Рэспублікі Беларусь» , узнагароджаны Гранд-прэміяй спецыяльнага Фонду Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь па сацыяльнай падтрымцы таленавітых навучэнцаў і студэнтаў.
Адмовы аргументаваліся тым, што М. Наскавец нібыта «судзімы» (хаця ён быў рэабілітаваны яшчэ ў 1989 годзе, а артыкул, па якім ён быў асуджаны, у тым самым годзе быў выключаны з крымінальных кодэксаў усіх рэспублік СССР).
У матэрыялах справы былі некалькі даносаў і наступныя артыкулы Наскаўца: «О проекте Конституции СССР и её авторах» , «О преимуществах социализма, советском царизме и правах человека» (1978, накіраваны ў Вярхоўны Савет СССР і Савет Міністраў СССР), «Могильщики советского народа и государства» (1979, накіраваны ў рэдакцыю часопіса «Проблемы мира и социализма»), «Над кем потешается советский царизм?» , «О приключения белоруса в поисках правды в Белоруссии» , «Почём сморчки нынче?» , «Директивы социально-экономического разоружения» (1980, накіраваны ў рэдакцыю газеты «Советская Россия», Савет Міністраў СССР ды іншыя інстанцыі).
Вызначэннем Талгарскага раённага суда Алмацінскай вобласці быў пераведзены на прымусовае «лячэнне» з установы ЛА 155/7 Алмацінскай вобласці ў псіхбальніцу агульнага тыпу па месцы жыхарства ў Мінскую вобласць .
Вызначэннем суда Мінскага раёна ад 21 сакавіка 1988 года прымяненне прымусовых мер «медыцынскага характара» да М. Наскаўца спынена, бо «адпала неабходнасць у іх прымяненні ў выніку змены характара захворвання».
Пасля заканчэння ў 1961 годзе Беларускага інстытута народнай гаспадаркі трапіў па размеркаванні працаваць у Казахстан, дзе працаваў галоўным бухгалтарам і эканамістам на сельскагаспадарчых прадпрыемствах.
У 1977 годзе, калі адбывалася «усенароднае абмеркаванне» праекта новай Канстытуцыі СССР, вырашыў прыняць у ім удзел і даслаў свае заўвагі «О проекте Конституции СССР и ее авторах» з крытыкай брэжнеўскай палітыкі ў рэдакцыю газеты «Правда».
З лета 1943 года ў званні падпалкоўніка Гарагляд камандаваў 205-й знішчальнай авіядывізіяй, якая ў кастрычніку 1944 года была пераўтворана ў 22-ю гвардзейскую знішчальную авіяцыйную дывізію .
Указам Прэзідыума Вярхоўнай Парады СССР ад 23 лютага 1948 года за «мужнасць і воінскую доблесць, праяўленыя ў гады Вялікай Айчыннай вайны» гвардыі падпалкоўнік Леанід Гарагляд быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Залатая Зорка» за нумарам 8307.
У 1983 годзе за казань ў Віцебскім Казанскім саборы пра пакутнікаў за веру ў СССР быў пазбаўлены рэгістрацыйнай даведкі ад упаўнаважанага Савета па справах рэлігій пры Савеце Міністраў СССР, што цягнула за сабой пазбаўленне месца служэння.
У 1973 годзе скончыў Маскоўскую духоўную семінарыю, у 1977 — Маскоўскую духоўную акадэмію (са ступенню кандыдата багаслоўя за работу «Раннехрысціянскія апокрыфы ды іх хрысталагічны змест»).
Уладзімір Сцяпанавіч Русак (нар. , вёска Муцькавічы, Навамышскі раён, Баранавіцкая вобласць — 20 красавіка 2019) — праваслаўны дыякан, публіцыст, дысідэнт у СССР, палітычны зняволены ў СССР.
Акрамя таго, вядомы і вывучаны спецыялістамі іншыя падобныя статуэткі: вырабленая са слановай косці, што захоўваецца ў Бостанскі музей , стэатытавая статуэтка ў Мастацкім музеі Уолтэрса ў Балтымары , тэракотавая статуэтка з Гарціны каля Кноса, бронзавая статуэтка ў Берліне.
Статуэткі сталі важнымі ў тлумачэнні рэлігійных уяўленняў мінойцаў, паказанні на глыбокую старажытнасць іх культуры, пазней выкарыстоўваліся даследчыкамі і грамадскімі дзеячамі ў якасці доказу тэорыі матрыярхату.
у 1997 годзе заключаны кантракт на пастаўку 34 танкаў Т-80У, аднак, паводле інфармацыі Стакгольмскага інстытута даследавання праблем міру пастаўка танкаў Т-80 у Егіпет не ажыццяўлялася, акрамя таго, па стану на 2014 год танкі Т-80 адсутнічаюць у наменклатуры ўзбраення Арміі Егіпта.
Ад Т-64А захаваліся гармата, боепрыпасы, механізм зараджання (адрозны ад аўтамата зараджання, які стаяў на Т-72 і яго мадыфікацыях), асобныя вузлы і сістэмы, а таксама элементы бронеаховы.
Спатрэбілася распрацоўка новых вядучых і накіроўваючых колаў, апорных і падтрымліваючых каткоў, гусеніц з абгумавымі бегавымі дарожкамі, гідраўлічных амартызатараў і тарсіённых валаў з палепшанымі характарыстыкамі.
Вобласць цікавасцей Бельтынга — культ вобразаў , праблемы візуальнай рэпрэзентацыі, цялеснасць і выява, фетыш і шэдэўр, фантазія і ўспрыманне ў мастацтве Сярэдневякоўя, Адраджэння, Новага часу, уключаючы новейшую фатаграфію, кіно, музейную і галерэйную практыку.
Яшчэ дзве персанальныя выстаўкі мастака былі арганізаваны ў галерэі сучаснага мастацтва «Ў» – «Рэакцыя на чужое» і «Самакантроль» , а таксама «Хрустальная серыя» і «Суп часу. Накіды» у галерэі прасторы «КХ» у Брэсце.
Працаваў куратарам праграмы культурных мерапрыемстваў праваабарончай арганізацыі , арт-дырэктарам і куратарам галерэі цэнтра ЦЭХ , а таксама быў адным з ініцыятараў і сакіраўніком даследчага праекта «Статус. Роля мастачак і мастакоў у змене грамадства» .
Вучыўся ў 2002—2003 гадах у Беларускім дзяржаўным універсітэце культуры і мастацтваў па спецыяльнасці «менеджмент сацыякультурнай дзейнасці» і два з паловай гады ў 2004—2007 гг. у Беларускім дзяржаўным педагагічным універсітэце імя М. Танка па спецыяльнасці «сусветная і айчынная мастацкая культура / фальклор».
У 1837, 1844 і 1864 гадах прымаліся новыя «Палажэння патрабаванняў да дысертацый», змянялася колькасць экзаменаў, наменклатура спецыяльнасцей, з'явіўся дазвол пісаць дысертацыі на рускай мове, а не на лацінскай, як гэта было раней.
Новаўвядзенні закранулі і разрады навук: ступень доктара без спецыялізацыі захавалася толькі для юрыстаў , таксама былі заснаваныя новыя ступені (доктар матэматычных навук, доктар прыродазнаўчых навук, доктар агульнай славеснасці і доктар ўсходняй славеснасці).
«Палажэннем аб вытворчасці ў вучоныя ступені» 1844 г. быў зменены парадак здачы магістарскіх і доктарскіх выпрабаванняў; акрамя таго, колькасць разрадаў навук, з якіх прысуджалася ступень магістра, павялічылася да 22, а латынь, як абавязковая мова дысертацый па класічнай філалогіі, была адменена (доктарскія дысертацыі па медыцыне пісаліся на лацінскай мове да 1859 года).
Да 1819 года ў Расійскай імперыі навуковая ступень доктара адносілася да класа Табеля аб рангах , па статусе быў ніжэй калежскага асесара, але вышэй калежскага сакратара, тытулаваўся «Ваша благароддзе» і даваў права на асабістае дваранства.
Меркавалася, што гэта будзе стымуляваць магістраў да абароны доктарскіх дысертацый, паколькі ў той час з-за вялікай складанасці працэдуры абароны абсалютная большасць прафесараў мелі ступень магістра, а званне прафесара само па сабе ўжо давала чын класа стацкага саветніка (званне экстраардынарнага прафесара — чын калежскага саветніка клас), хоць і без права нашэння мундзіра.
13 студзеня 1934 года і ў сакавіку 1937 гадоў пастановамі саўнаркома былі адноўлены вучоныя ступені кандыдата навук (больш спрошчаная па патрабаваннях прысуджэння чым аналагічная ў свой час ступень магістра) і доктара навук, устаноўленыя кандыдацкія экзамены і вызначаны парадак абароны дысертацый па аналогіі дарэвалюцыйнай сістэмы акадэмічных ступеней і з аглядкай на нямецкую сістэму акадэмічных ступеней.
Аб'ём магістарскай і доктарскай дысертацыі ў другой палове — пачатку ХХ стагоддзяў гуманітарнага профілю, як правіла, складаў 200-400 старонак, дысертацыі фізіка-матэматычных факультэтаў — не перавышалі 200 старонак.
Па дысертацыі прызначаліся два афіцыйныя апаненты (як правіла, з ліку прафесараў дадзенага факультэта, апаненты з іншых універсітэтаў не запрашаліся), афіцыйнымі апанентамі маглі быць нават выкладчыкі, якія не мелі аналагічнай вучонай ступені.
Практыка прысуджэння навуковых ступеней (іншая назва - вучоныя ступені, таксама ўжываецца як акадэмічныя ступені, часам як навуковыя тытулы) вядзе гісторыю з часоў першых заходнееўрапейскіх універсітэтаў.
Ступені доктара папярэднічала ступень ліцэнцыята , для атрымання якой неабходна было здаць экзамены і абараніць пісьмовую працу, а ступені магістра — ступень бакалаўра , які надаваўся асобам, якія паспяхова здалі экзамен па спецыяльнасці.
Не варта змешваць ступень кандыдата ўніверсітэта і сучасную ступень кандыдата навук - першая хутчэй адпавядае сучаснай ступені магістра, якая прысуджаецца па заканчэнні ўніверсітэта, тады як ступень магістра таго часу была вышэй за ступень кандыдата ўніверсітэта, па ўзроўню і складанасці атрымання яе можна параўнаць з сучаснай ступенню кандыдата навук або доктара філасофіі.
Працэдура падрыхтоўкі і публічнай абароны дысертацыі на суісканне вучонай ступені магістра і доктара прадугледжвала здачу вусных і пісьмовых экзаменаў, прадстаўленне працы, яе экспертыза на факультэце і далейшая публічная абарона дысертацыі, з удзелам спачатку аднаго, а праз год трох афіцыйных і неафіцыйных апанентаў.
У 1819 годзе Міністэрствам народнай асветы было зацверджана адзінае абавязковае для ўсіх універсітэтаў імперыі Палажэнне, у якім вызначаліся навукі, па якіх праводзіліся экзаменацыйныя выпрабаванні на прысуджэнне навуковых ступеней і згодна з якім ступень кандыдата ўніверсітэта прысуджалася ўсім выпускнікам, якія на выдатна скончылі курс.