polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Дзяржавы-саюзнікі Інданезіі, улучаючы Індыю, Малайзію і Японію, напісалі рэзалюцыю, якая ганіць Партугалію і тыморскія палітычныя партыі за кровапраліцце; яна была адхілена ў карысць праекта, падрыхтаванага Алжырам, Гаянай, Кубай, Сенегалам і пр. Рэзалюцыя ГА 3485 была прынята 12 снежня, у ёй утрымліваўся заклік да Інданезіі «адступіць без прамаруджвання».
Урады буйных краін, такіх як Кітай і ЗША, былі супраць далейшых дзеянняў; меншыя краіны, такія як Гвінея-Бісау, Ісландыя і Коста-Рыка, былі адзінымі дэлегацыямі, што прызывалі да цвёрдага ціску шляхам рэзалюцый.
У 1983 годзе Міжнародная амністыя апублікавала інструкцыі для ваеннага персаналу, у якіх апісвалася, як прычыняць фізічныя і маральна пакуты, і перасцярогі войскам «унікаць фатаграфавання падчас катаванняў ».
У сваіх мемуарах 1997 года («Незавершаная барацьба Усходняга Тымора: Усярэдзіне тыморскага супраціўлення») Канстансіа Пінта апісвае катаванні з боку інданезійскіх салдатаў: «З кожным пытаннем я атрымліваў два ці тры ўдары ў твар. Калі так моцна б'юць у твар, здаецца, што ён разломліваецца на часткі. Яны білі мяне па спіне і па баках рукамі, а потым — нагамі. яны псіхалагічна катавалі мяне; яны не білі, але пагражалі забіць мяне. Яны нават паклалі на стол зброю».
У кнізе Мішэль Цёрнер «Расказваючы пра Усходні Тымор: Персанальныя сведчанні 1942—1992» жанчына па імі Фаціма апісвае катаванні ў турме Дылі: «Яны прымушалі людзей сядаць на крэслы, ножкі якіх ставілі прысутнаму на пальцы ног. Гэта вар'яцтва, так. Салдаты змешвалі сваю мачу з ежай і давалі яе зняволеным. Яны выкарыстоўвалі электрашок і электрычныя машыны…».
Прадстаўнік Міжнароднага камітэта Чырвонага Крыжа паведамляў у 1979 годзе, што 80 адсоткаў насельніцтва аднаго з лагераў дрэнна харчуецца, а сітуацыя «дрэнная гэтак жа, як у нігерыйскай ».
Інданезія паведаміла, што яна працуе ў гэтым кірунку праз кіраваны ўрадам Інданезійскі Чырвоны Крыж, але аспрэчыла гэту інфармацыю, сказаўшы, што арганізацыя прадае атрымоўваную ёю донарскую дапамогу.
Калі групы, што выступалі за аўтаномію і незалежнасць, пачалі агітацыйную кампанію, некалькі выступаючых за інтэграцыю паўвайсковых усходне-тыморскіх груповак пачалі пагражаць гвалтам і, пазней, сталі яго ўжываць па ўсёй краіне.
16 мая 1999 года ў вёсцы Атара банда, што суправаджалася інданезійскімі вайскоўцамі, атакавала людзей, якіх яны злічылі актывістамі кампаніі за незалежнасць; у чэрвені іншая група напала на офіс МААНУТ у .
Галоўным адказам інданезійскага ўрада на крытыку карыстаных метадаў было падкрэсленне аб'ёму інвестыцый краіны ў развіццё ва Усходнім Тыморы аховы здароўя, адукацыі, камунікацый, транспартавання і сельскай гаспадаркі.
Усходні Тымор, тым не менш, заставаўся бедным усе стагоддзі партугальскага каланіяльнага кіравання і інданезійскі крытык Джордж Адытджондра выказвае пункт погляду, што канфлікт у раннія гады акупацыі прывёў да рэзкага падзення вытворчасці кавы і рысу, а таксама пагалоўя рагатай скаціны.
Саслабелае ўзброенае супраціўленне заахвоціла інданезійскі ўрад адкрыць у 1988 годзе Усходні Тымор для паляпшэння яго камерцыйных перспектыў, улучаючы скасаванне забароны на падарожжы ў рэгіён журналістаў.
Эканамічнае жыццё ў гарадах перайшло пад кантроль бугіскіх, бутонскіх і макасарскіх прадпрымальнікаў-імігрантаў з Паўднёвага Сулавесі, тым часам як тавары з Усходняга Тымора экспартаваліся па дамоўленасці паміж вайсковымі ўрадоўцамі і інданезійскімі бізнесменамі.
Але ўлічваючы, што амаль 60 000 усходнетыморцаў загінулі падчас бітвы паміж аўстралійскімі і японскімі войскамі, якая адбылася пасля ўварвання ў Тымор японцаў у час Другой сусветнай вайны, некаторыя аўстралійцы былі ўпэўнены, што іх урад завінаваціў былой партугальскай калоніі.
Джэймс Дан, старэйшы саветнік па міжнародных адносінах до і падчас акупацыі, асуджаў пазіцыю ўрада, заяўляючы потам: «Тое, што разглядалася як важная стратэгічная пазіцыя ў 1941-м, у 1974-м неактуальнае і нязначнае».
Пасля прыезду яны падвяргаліся атакам тыморскага супраціўлення і сталі аб'ектам абурэння мясцовых жыхароў, бо для рэалізацыі праграмы трансміграцыі ўрад прысвоіў вялікія пляцоўкі зямлі.
662 сям'і трансмігрантаў пасяліліся ва Усходнім Тыморы ў 1993 годзе, тады як прыблізна 150 000 інданезійскіх пасяленцаў жылі ў Тыморы па стане на сярэдзіну 90-х, улучаючы тых, хто працаваў у сферы адукацыі і адміністрацыі.
Выкарыстанне Інданезіяй ваеннай сілы ва Усходнім Тыморы з'яўлялася парушэннем першай часткі статута ААН, якая абвяшчае: «Усе Члены Арганізацыі Аб'яднаных Нацый устрымліваюцца ў іх міжнародных адносінах ад пагрозы сілай ці яе прымянення супраць тэрытарыяльнай недатыкальнасці ці палітычнай незалежнасці любой дзяржавы…» Некаторыя назіральнікі пярэчаць, што Усходні Тымор не быў дзяржавай на час уварвання і таму не быў абаронены статутам ААН.
Навуковая і юрыстка Сьюзан Маркс зважае на тое, што, калі Усходні Тымор лічыўся партугальскай калоніяй, тады б «былі сумневы наконт ужывання гэтага пункта у кантэксце ўзброенага канфлікту паміж каланіяльнай сілай і яе калоніяй, але ці наўрад можа падпадаць пад сумневы тое, што яна ставіцца да ўжывання сілы адной суверэннай дзяржавы да калоніі іншай».
Наступныя інданезійскія дзеянні былі разбуральны для Усходняга Тымора і прывялі да гіганцкага знясілення рэсурсаў Інданезіі, а таксама падарвалі аўтарытэт Інданезіі на сусветнай арэне і ў выніку прывялі да паразы.
Шварц мяркуе, што той факт, што падтрымка вайскоўцаў толькі нязначна зменшылася ў выніку пралікаў разведкі і параз сярэдзіны 1970-х гадоў паказвае ступень дамінавання ваенных у інданезійскай палітыцы.
Усходні Тымор быў трэнавальным палігонам для афіцэрскага складу, што атрымаў навыкі ў вобласці тактык падаўлення сепаратыстаў у Ачэху і Папуа і быў грунтам забеспячэння дамінавання ваенных у Інданезіі.
У 2006 годзе Камісія па ўсталяванні праўды, прыняцці ўцекачоў і замірэнні ва Усходнім Тыморы выпусціла 2500-старонкавую справаздачу, якая вінаваціла інданезійскіх вайскоўцаў у выкарыстанні прымусовага голаду як зброі для знішчэння ўсходне-тыморскага мірнага насельніцтва, і што вялікай колькасці насельніцтва было «выяўна адмоўлена ў доступе да ежы ці яе крыніц».
Справаздача, засноўваючыся на інтэрв'ю з больш за 8000 сведак, а таксама інданезійскіх ваенных паперах і разведкі з міжнародных крыніц, абвяшчала, што Інданезія выкарыстоўвала хімічную зброю і напалм для атручвання ежы і водных рэсурсаў.
Паводле слоў Рамуш-Орты, войскі ваеннай арганізацыі , (, заманілі войскі Нацыянальнай арміі Інданезіі на вуліцы Дылі, і 400 дэсантнікаў былі забіты, як толькі яны спусціліся ў горад.
Радыё сцвярджала, што інданезійскія самалёты рассейвалі баявыя хімічныя рэчывы і некаторыя назіральнікі, улучаючы біскупа Дылі, сцвярджалі, што бачылі скінуты ў сельскай мясцовасці напалм.
Нягледзячы на тое, што інданезійская грамадская думка ў 1990-я гады паказвала разуменне становішча ў Тыморы, сярод інданезійцаў была шырока пашырана боязь, што незалежны Усходні Тымор можа дэстабілізаваць адзінства ўсёй Інданезіі.
Прабова, які знаходзіўся ў той час ужо ва ўпраўленні Інданезійскага стратэгічнага рэзерву, адправіўся ў выгнанне ў Іарданію, а вайсковыя аперацыі ва Усходнім Тыморы каштавалі збяднеламу інданезійскаму ўраду мільён долараў у дзень.
Інданезійскія нацыяналістычныя і ваенныя колы, асабліва з ліку лідараў і службы адмысловых аперацый, бачылі ў партугальскай рэвалюцыі зручны выпадак для інтэграцыі Усходняга Тымора з Інданезіяй.
Цэнтральны ўрад і армія былі напалоханы тым, што Усходні Тымор пад кіраваннем левых можа стаць базай для ўварвання ў Інданезію, а таксама што незалежны Усходні Тымор можа натхніць у архіпелагу сэцэсіянісцкія настроі ў інданезійскіх правінцыях.
Страх нацыянальнай дэзынтэграцыі быў і ў ваенных, блізкіх да Сухарта, і заставаўся потым адной з галоўных прычын, паводле якіх Інданезія не падавала Усходняму Тымору незалежнасці ці прынамсі аўтаноміі да канца 1990-х.
Як і сама ЧУУТ, асамблея звычайна лічыцца інструментам прапаганды, створанай інданезійскай арміяй; хоць міжнародныя журналісты і былі запрошаны асвятліць сустрэчу групы ў маі 1976 года, іх перасоўванне сур'ёзна абмежавалі.
Наступныя аўстралійскія ўрады лічылі добрыя адносіны і стабільнасць у Інданезіі, найбуйнейшым суседзе Аўстраліі, буферам для бяспекі поўначы Аўстраліі, але сітуацыя з Усходнім Тыморам ускладняла супрацу паміж краінамі.
Адстаўка Сухарта і змены ў палітыцы аўстралійскага прэм'ер-міністра Джона Говарда ў 1998 годзе паспрыялі паскарэнню прыняцця прапановы пра правядзенне рэферэндуму па пытанні незалежнасці Усходняга Тымора.
Пасля паспяховага заваявання незалежнасці, у выніку якой Заходні Тымор увайшоў у склад Інданезіі, першы прэзідэнт Інданезіі Сукарна не прэтэндаваў на кантроль над Усходнім Тыморам і, апроч агульных антыкаланіялісцкіх прамоў, не выступаў супраць партугальскага кіравання тэрыторыяй.
Адзінымі дзяржавамі, што прызнавалі Усходні Тымор правінцыяй Інданезіі, былі яна сама і Аўстралія, што распачала неўзабаве пасля анексіі Тымора перамовы пра падзел рэсурсаў у Тыморскім моры.
У дадатак да адвольных затрыманняў, катаванняў і пазасудовых забойстваў жанчыы сутыкаліся са згвалтаваннямі і сексуальнымі дамаганнямі, часам толькі за тое, што іх сваякі бралі ўдзел у руху за незалежнасць.
У справаздачы пра гвалт над жанчынамі ў Інданезіі і Усходнім Тыморы піша: «Жанчыны неахвотна паведамляюць пра гвалт і сексуальныя дамаганні няўрадавым арганізацыям, не кажучы ўжо пра паліцыю ці армію».
Калі тагачасны прэзідэнт ЗША Біл Клінтан наведаў Інданезію ў 1994 годзе, 29 усходнетыморскіх студэнтаў пікетавалі паольства ЗША ў знак пратэсту супраць падтрымкі імі Інданезіі.
Большая частка ваенных сіл МСУТ была аўстралійцамі — на піку аперацыі ў ёй бралі ўдзел больш за 5500 вайскоўцаў з Аўстраліі, улучаючы брыгаду пяхоты з бранятанкавай і авіяцыйнай падтрымкай; у выніку 22 дзяржавы ўнеслі свой унёсак у МСУТ, лік войскаў у якіх налічваў больш 11 000 чалавек.
Злучаныя Штаты падавалі важную лагістычную і дыпламатычную падтрымку падчас крызісу, тым часам як крэйсер быў пасланы бараніць марскі флот МСУТ, а батальён марской пяхоты з 1000 чалавек, разам з бранятанкавай тэхнікай і артылерыяй адправіліся ва Усходні Тымор на борце для падавання стратэгічнага рэзерву ў выпадку значнага ўзброенага супраціўлення.
Яны абураліся з-за рэпрэсій тыморскага культурнага і палітычнага жыцця інданезійскай уладай, выпрабоўвалі змяшаныя пачуцці з нагоды эканамічнага развіцця Тымора Інданезіяй і гаварылі ў побыце на партугальскай, настойваючы на сваім партугальскім паходжанні.
У 1999 годзе даследнчыца Рэбека Уінтэрс выпусціла кнігу «Буіберэ: Голас усходне-тыморскіх жанчын», якая апісвае мноства асабістых гісторый гвалту і жорсткага абарачэння з ранніх дзён акупацыі.
Для Інданезіі ўручэнне прыза было прычынай сораму… У публічных заявах урад паспрабаваў адлучыць лаўрэатаў адзін ад аднаго, нехаця прызнаючы прэмію біскупа Белы, над якім, на думку ўрада, ёй можа ажыццяўляць нейкі кантроль, адначасна вінавацячы Рамуш-Орта ў адказнасці за зверствы падчас грамадзянскага супрацьстаяння ва Усходнім Тыморы і завучы яго палітычным апартуністам.
На цырымоніі ўзнагароджання старшыня Нобелеўскага камітэта Сеерстэда адказаў на гэтыя вінавачанні, паказаўшы, што падчас грамадзянскага канфлікту Рамуш-Орта нават не быў у краіне і пасля вяртання ён спрабаваў памірыць дзве партыі.
4 снежня 1975 года Аўстралія беспаспяхова дабівалася прыняцця рэзалюцыі ААН пра статус Усходняга Тымора, аўстралійскі ўрад эвакуяваў сваіх грамадзян і іншых замежных падданых з Дылі.
Зніжэнне страху пераследу натхніла рухі супраціўлення; антыінтэграцыйныя пратэсты суправаджалі кожны прыезд высокапастаўленых асоб ва Усходні Тымор, улучаючы прыезд папы Яна Паўла у 1989 годзе.
Вінавацячы па тэлебачанні лідараў у камунізме і сеючы нязгоды ў кааліцыі , інданезійскі ўрад ініцыяваў нестабільнасць ва Усходнім Тыморы і, на думку назіральнікаў, стварыў нагоду для далейшага ўварвання.
Узначаленыя Аўстраліяй аднавілі парадак і працягнулі вывад інданезійскіх войскаў з краіны, на два гады перадаўшы кантроль над дзяржавай , якая расследавала злачынствы, здзейсненыя ў рэгіёне ў 1999 годзе.
Тым часам як лідары вайскоўцаў папярэдзілі пра будучы крывавы канфлікт, інданезійскі пасол па адмысловых даручэннях Франсішку Лопеш ды Круш заявіў: «Калі народ адпрэчыць аўтаномію, ёсць імавернасць кровапраліцця ва Усходнім Тыморы».
Адна з ваенізаваных груповак заявіла, што галасаванне за незалежнасць прывядзе да «мора агню», адсылаючы да «Бандунгскага мора агню», аднаго з эпізодаў інданезійскай вайны за незалежнасць ад нідэрландцаў.
Аўстралійскі прэм'ер-міністр Джон Говард радзіўся з генсакам ААН Кофі Ананам і лабіяваў прэзідэнта ЗША Біла Клінтана падтрымаць уступ ва Усходні Тымор узначаленых Аўстраліяй міжнародных міратворчых сіл для спынення хваляванняў.
Ні петыцыя 7 верасня 1975 года, што прызывала да інтэграцыі, ні наступная рэзалюцыя «Народнага сходу» ў маі 1976 года не маглі быць прызнаны «інфармаванымі і дэмакратычнымі працэсамі, праведзенымі бесстаронне, і заснаванымі на ўсеагульным выбарчым праве», як патрабавала рэзалюцыя 1541 , што ўсталявала дырэктывы норм самавызначэння.
Асвятленне забойстваў было жывым прыкладам таго, як выраслі новыя інданезійскія СМІ, і як усё больш і больш цяжка для «Новага парадку» кантраляваць інфармацыю, што паступае і зыходзіць з Інданезіі, а таксама тое, што пасля сканчэння «халоднай вайны» ўрад усё больш і больш падпадаў пад пільную ўвагу міжнароднай супольнасці.
Усё большы лік прадэмакратычна настроеных студэнцкіх груп і іх выданняў пачалі адкрыта і крытычна абмяркоўваць не толькі Усходні Тымор, але таксама і сам «Новы парадак» і агульную гісторыю, і будучыню Інданезіі.
Інданезія таксама ўзяла на сябе адказнасць за бяспеку, што выклікала турботу ва Усходнім Тыморы; аднак многія назіральнікі лічылі, што ў адваротным выпадку Інданезія забараніла б замежным міратворцам знаходзіцца ў Тыморы падчас галасавання.
Хоць у 1980-х сілы скараціліся да некалькіх сотняў узброеных людзей, надалей арганізацыя наладзіла кантакты з моладдзю, асабліва ў Дылі, пасля чаго аформілася няўзброенае грамадзянскае супраціўленне, што імкнулася да самавызначэння.
У 1996 годзе да Усходняга Тымора нечакана была прыцягнута сусветная ўвага, калі Нобелеўскую прэмію міру за «высілкі па справядлівым і мірным вырашэнні канфлікту ва Усходнім Тыморы» атрымалі біскуп Карлуш Белу і Жазэ Рамуш-Орта.
Нобелеўскі камітэт паказаў у сваім прэс-рэлізе, што ён спадзяецца, што ўзнагарода «стане стымулам да знаходжання дыпламатычнага вырашэння канфлікту ва Усходнім Тыморы, засноўваючыся на праве народаў на самавызначэнне».
Інданезі́йская акупа́цыя Усхо́дняга Тымо́ра — захоп і наступнае ўтрыманне ў 1975—1999 гадах тэрыторыі Дэмакратычнай Рэспублікі Усходні Тымор узброенымі сіламі Рэспублікі Інданезіі.
Інданезія ізалявала Усходні Тымор ад астатняга свету, з выняткам некалькіх гадоў у канцы 80-х і пачатку 90-х, заяўляючы пра тое, што пераважная большасць жыхароў Усходняга Тымора падтрымлівае інтэграцыю.
Гэтай пазіцыі прытрымлівася інданезійскія СМІ, сочачы за тым, каб прыняцце жыхарамі інтэграцыі з Інданезіяй было такім, што самім сабой разумеецца, і не з'яўлялася праблемай для большасці інданезійцаў.
Супраціўленне інданезійскай улады заставалася моцным: у 1996 годзе Нобелеўская прэмія міру была прысуджана двум грамадзянам Усходняга Тымора, Карлушу Белу і Жазэ Рамуш-Орту за іх спробы мірнага спынення акупацыі.
12 лістапада 1991 года падчас мемарыяльнай імшы па забітым інданезійскімі войскамі юнаку дэманстранты колькасцю 2500 чалавек разгарнулі сцяг і плакаты з лозунгамі за незалежнасць; дэманстрацыя была шумнай, але мірнай.
15 верасня 1999 года Савет бяспекі ААН выказаў заклапочанасць пра пагаршэнне сітуацыі ва Усходнім Тыморы і выпусціў рэзалюцыю 1264, якая закліквала міжнародны міратворчы кантынгент аднавіць мір і бяспеку для абароны і падтрымкі місіі ААН і для аблягчэння аперацый па аказанні гуманітарнай дапамогі датуль, пакуль міратворчыя сілы ААН не будуць ухвалены і дыслакаваны на тэрыторыі Тымора.
Пасля перамогі ў снежаньскіх выбарах урад Фрэйзера вырашыў, што гандаль з Паўднёва-Усходняй Азіяй і палітычныя сувязі з ёй занадта важныя для таго, каб быць пастаўленымі на кон з-за «безнадзейнай справы».
Аўстралія ўстрымлівалася пры галасаваннях за рэзалюцыі ААН ад 1976 і 1977 года, а ў 1978 годзе стала адзінай дзяржавай, што афіцыйна прызнала Усходні Тымор правінцыяй Інданезіі.
Генерал інданезійскай арміі настойліва сцвярджаў, што яго салдаты трымаюць сітуацыю пад кантролем, а потым выказаў свае эмоцыі пра Усходні Тымор выкананнем хіта 1975 года на імпрэзе для жонак вайскоўцаў.
Прыбыццё тысяч салдатаў міжнародных войскаў ва Усходні Тымор прывяло да таго, што незаконныя ўзброеныя фармаванні беглі праз граніцу ў Інданезію, адкуль ажыццяўлялі потым адзінкавыя выбегі супраць МСУТ.
У канцы 1998 года аўстралійскі ўрад напісаў Інданезіі ліст, апавяшчаючы пра змену аўстралійскай знешняй палітыкі ў дачыненні праблемы і раячы пачаць рэферэндум пра незалежнасць цягам наступных дзесяці гадоў.
Дыпламаты з Інданезіі і Партугаліі тым часам працягвалі праводзіць кансультацыі, патрэбныя па рэзалюцыі ГА ААН 1982 года і арганізавалі серыю сустрэч для таго, каб вырашыць праблему, якую міністр замежных спраў Алі Алатас назваў «каменьчыкам у інданезійскім чаравіку».
Пераможцам турніру стаў чатырохразовы чэмпіён свету Джон Хігінс, які перайграў на сваім шляху Марка Уільямса , Алістэра Картэра ў чвэрцьфінале , Марка Алена ў паўфінальным матчы і другога нумара сусветнага рэйтынгу Сцюарта Бінэма ў фінальным паядынку .
Такім чынам, замест яго на турнір патрапіў Марк Уільямс, які займаў 13-ы нумар у рэйтынгу пасля Шанхай Мастэрс, бо Джо Пэры, які знаходзіўся на адзінаццатым месцы, ужо кваліфікаваўся на турнір праз аднагадовы рэйтынг, а Марка Фу, які займаў дванаццатае месца, атрымаў запрашэнне ад .
Такім чынам, напрыклад, Джо Пэры, які займаў дзявятую пазіцыю ў рэйтынгу перад турнірам, кваліфікаваўся на яго толькі паводле вынікаў аднагадовага рэйтынгу, бо пасля Шанхай Мастэрс займаў адзінаццатае месца ў афіцыйным рэйтынгу.
Першы прыз, які атрымаў пераможца спаборніцтва, склаў £200,000, стаўшы найбуйнейшым першым прызам у гісторыі снукерных турніраў, якія праходзілі па-за тэрыторыяй Вялікабрытаніі, а таксама перасягнуўшы прызавыя пераможцаў усіх турніраў сезона, апроч чэмпіянату свету і Мастэрс.
На чэмпіянат Кітая 2016 года былі запрошаны топ-10 снукерыстаў сусветнага рэйтынгу, 4 снукерысты, якія мелі найвышэйшы аднагадовы рэйтынг , але не ўваходзілі ў топ-10 сусветнага рэйтынгу, а таксама два снукерысты, якія атрымалі спецыяльнае запрашэнне ад Кітайскай асацыяцыі більярда і снукера .
Сіба Кокан ці Кацусабура ); — ) — японскі мастак і гравёр перыяду Эда, вядомы пад псеўданімам Кокан за свае карціны ў стылі , што капіраваў жывапісныя галандскія стылі, метады і тэмы, а таксама за сваімі гравюрамі ў стылі ўкіё-э, якія ён ствараў пад імем Харушыге.
Як і многія іншыя мастакі перыяду Эда, Коканам выкарыстоўвалася вялікая разнастайнасць іншых імёнаў у розных кропках ў сваёй кар'еры, хоць «Сіба Кокан», «Сузукі Харушыге», і блізкія да іх варыяцыі з'яўляліся значна часцей.
Першапачаткова, ссыльныя ўтрымліваліся ў Акка, але потым умовы зняволення змякчыліся, адносіны з мясцовым насельніцтвам наладзіліся, і сем'і вернікаў сталі сяліцца ў Хайфе і Акка і займацца разнастайнымі рамёствамі.
Пасля смерці Бахаулы у 1892 годзе, калі кіраўніцтва справамі рэлігіі перайшло да яго старэйшага сына Абдул-Баха, цэнтр веры канчаткова замацаваў сваё месцазнаходжанне: пахавальня Бахаулы знаходзіцца недалёка ад Акка, што вызначае асаблівае значэнне гэтай кропкі зямнога шара для веруючых бахаі.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 23 студзеня 1945 года за «ўзорнае выкананне заданняў камандавання і паказаныя пры гэтым мужнасць і гераізм» старшы лейтэнант Анатоль Каваленка быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Залатая Зорка» за нумарам 7387.
Пазней Прэзідыум Цэнтральнага савета па фізкультуры і спорту прыняла пастанову «Аб уключэнні ППС у Адзіную Ўсесаюзную спартыўную класіфікацыю», што давала спартсменам права на атрыманне спартыўнага разраду, званні майстры спорту і кандыдаты ў майстры спорту.
Намеснік камандзіра эскадрыллі 74-га гвардзейскага штурмавога авіяпалка 1-й гвардзейскай авіядывізіі гвардыі старшы лейтэнант Акрэсцін да канца снежня 1943 г. выканаў 381 баявы вылет, знішчыў больш за 40 танкаў, 2 бронеаўтамабілі, 2 самалёты і вялікую колькасць іншай баявой тэхнікі і жывой сілы праціўніка.
Пад фелоняй бачная зялёная епітрахіль, упрыгожаная двума жоўтымі прастакутнікамі, ніжэй – двума жоўтымі коламі з зялёным контурам, унізе – зноў двума жоўтымі прастакутнікамі з чырвоным контурам і жоўтымі крыжыкамі.
Праца была знойдзена ў саборы Фараса на тэрыторыі старажытнай Нубіі ў сучасным Судане групай польскіх археолагаў падчас адной з археалагічных экспедыцый, праведзеных у 60-х гадах стагоддзя пад эгідай ЮНЕСКА .
Супастаўляючы вопратку епіскапаў Пахораса на фрэсках у Фарасе з іншымі археалагічнымі і іканаграфічнымі крыніцамі, можна зрабіць выснову, што адны іерархі былі монафізітамі, а іншыя – мелькітамі.
Мінарэт паўстаў з нябыту праз 700 гадоў, калі ў 1943 годзе Абдула Хан Малекяр, губернатар Герата, упершыню зрабіў фатаграфіі мінарэта і паведаміў аб ім Ахмеду Алі Каазаду, прэзідэнту Афганскага гістарычнага таварыства.
Таксама папулярныя куырдак (смажаныя кавалачкі печані, нырак, лёгкіх, сэрца, кішак і да т. п. з бульбай), кеспе , сорпа , ак-сорпа , «сірне» (прыгатаваная на сподзе маладая смажаная бараніна з цыбуляй і бульбай) і «палау» , сальма (суп з мяснога булёна і тэсту ад бесбармака або хатняй локшыны).
Да мясных страў таксама ставіцца і казахскі варыянт мантыі з мяса з гарбузом, традыцыйным спосабам падрыхтоўкі якіх з'яўляецца гатаванне на пару на асаблівым шматслойным драўляным падносе, які ўстанаўліваецца на казан з кіпячай вадой замест вечка.
Раней да асноўных страў таксама ставіўся калі-то папулярны ў качэўнікаў фаршаваны страўнік,запекаемый ў попеле або закапаны пад вогнішчам на пашу ў стэпе , але цяпер дадзенае страва з'яўляецца рэдкасцю сярод аселага насельніцтва, яго часцей рыхтуюць якія жывуць у стэпе разам са сваім быдлам.
Традыцыйны хлеб трох відаў: баурсаки — смажаныя ў кіпячым алеі ў казане круглыя ці квадратныя кавалачкі тэсту,тандырные аладкі — печыва на ўнутранай баку тандырной печы і шельпек — аладкі якія смажацца ў кіпячым алеі.
Найбольш распаўсюджанымі з'яўляюцца баурсаки і шельпеки, так як яны лёгка рыхтуюцца ў паходных умовах — у казані, і цяпер традыцыйна рыхтуюцца для любога свята, несумненна з'яўляючыся дадатковым упрыгожваннем святочнага стала, у той час, як тандырный хлеб патрабуе тандырных печаў і пяклі яго ў асноўным у месцах аселых (горада на Вялікім Шаўковым Шляху, некаторых зімовых стойбішча з пашамі , цяпер больш распаўсюджана ў сельскай мясцовасці.
Можна таксама пералічыць: «талкан» (нацыянальны казахскае страва, ставіцца да закусак, рыхтуецца з прожаренное, добра высушанай, патоўчанае пшаніцы. Ужываецца з халодным або гарачым малаком, ці гарачай гарбатай. Часта перад ужываннем змешваецца з цукрам.), «жарма», «жент», «балауыз», «балкаймак».
У 1996 г. абараніў доктарскую дысертацыю «Лексічныя лакуны і сродкі іх кампенсацыі (супастаўляльнае сістэмна-функцыянальнае даследаванне беларускай і рускай моў)», пасля чага быў прызначаны на пасаду намесніка дэкана філалагічнага факультэта па навуковай рабоце і міжнародных сувязях.
Пад уплывам Магдалены Радзівіл выйшаў са складу польскай нацыяналістычнай Нацыянальнай Лігі і да пачатку Першай сусветнай вайны займаўся выключна доктарскай практыкай на пасадзе галоўнага ўрача шпіталя Чырвонага Крыжа Мінскага таварыства дабрачыннасці.
Фрэска з'яўляецца часткай большай кампазіцыі, на якой прысутнічаюць таксама макурыйскі кароль Георгій і Святая Марыя і немаўлём, была напісана на заходняй сцяне капліцы, якая знаходзіцца ў паўднёвым нефе сабора.
Разам з палоннымі з Вермахта і з вайскоўцамі дзяржаў-саюзніц гітлераўскай Германіі знаходзіліся ў лагерах ваеннапалонных у першае пасляваеннае дзясяцігоддзе, пасля чаго былі рэпатрыяваны ў Румынію.
Звесткі пра колькасць ваеннапалонных УС Германіі і яе саюзнікаў у лагерах НКУС СССР на 22 красавіка 1956 г. (У гэту табліцу не ўваходзяць калабарацыяністы з грамадзян СССР, а звесткі даюцца па нацыянальным паходжанні палонных, а не іх краіне пражывання.)
Вызваленне палонных пачалося ў 1946 г. і расцягнулася да 1956 г. Пасля вяртання ў Румынію некаторыя вайскоўцы атрымалі новыя турэмныя пакаранні ад новай камуністычнай улады за ўдзел у вайне супраць СССР.