polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
і 103 і 171 у. д.; мяжуе на поўначы з Паўночным Ледавітым акіянам, на захадзе з Енісейскай губерняй, мяжой з якой служаць рэкі Ілімцэя, прыток Ніжняй Тунгускі, і Анабара, якая ўпадае ў Паўночны Ледавіты акіян; паміж гэтымі рэкамі мяжой служыць уяўная ламаная лінія, паказаная на нашых картах так, што рэкі, што цалкам належаць Якуцкай вобласці — Алянёк і Вілюй — пададзены такімі, што бяруць пачатак у Енісейскай губерні.
4 студзеня 1955 года Д. Марошак разам з У. Казловым быў асуджаныя па артыкулах 72-а і 76 Крымінальнага кодэксу БССР («антысавецкая агітацыя і прапаганда» і «антысавецкая арганізацыйная дзейнасць») на 5 гадоў пазбаўлення свабоды з паражэннем у выбарчых правах на 3 гады.
Студэнты-медыкі былі прызнаны судом вінаватымі ў тым, што «они в разное время, начыная с 1951 года, среди окружающих их лиц проводили антисовецкую агитацию, они возводили клефету на мероприятия Партии и Советского Правительства по колхозному строительству и др.; клеветали на национальную политику в СССР и советскую лействительность, восхваляли порядки в капиталистических странах».
У забяспечваецца падзейная мадэль, адсочваюцца падзеі (загрузка старонкі, змена яе параметраў, падзеі мышы, клавіятуры і інш.) Анімацыя можа запускацца па вызначанай падзеі , што надае графіцы інтэрактыўнасць.
мова разметкі вектарнай графікі, якая маштабуецца, створаная Кансорцыумам Сусветнай павуціны і ўваходзіць у падмноства пашыраемай мовы разметкі , прызначанай для апісання двухмернай вектарнай і змяшанай вектарна/растравай графікі ў фармаце .
Прыклад, які апісвае зорку з 5 ліній, змяшчае радок даных з камандамі і , якія змяшчаюць у якасці аргументаў каардынаты пунктаў па і . У версіях да 1.2 ўключна апісанне шляхоў магчыма толькі ў пікселях.
атрымлівае ў спадчыну ўсе недахопы , такія як вялікі памер файла (зрэшты, апошняе кампенсуецца існаваннем сціснутага фармату , аднак яго выкарыстанне на дадзены момант ускладнена адсутнасцю ўласнага - для ).
Першы радок — стандартны -загаловак, аб’ява , якая паказвае версію і кадоўку знакаў :У другім і трэцім радках павінен размяшчацца загаловак , які вызначае тып дакумента :На жаль, у некаторых выпадках пры ўжыванні з убудаваным просмотрщиком ўтрыманне аб’явы можа быць крыніцай памылак.
Просты статычны -дакумент з контурам квадрата памерам 400 пікселяў і трыма напаўпразрыстымі коламі радыусам 104 пікселяў, па цэнтры квадрата, кожны круг ссоўваецца ад цэнтра квадрата прыкладна на полрадиуса.
Для практычнага ажыццяўлення праграмных мэт прадугледжвалася ствараць узброеныя атрады ў вёсках, каб супрацьстаяць пашырэнню партызанскага руху на акупіраванай тэрыторыі ў тыле 9-й нямецкай арміі.
У Сноўску стварыў партызанскі атрад, у сакавіку — красавіку камандаваў аб’яднаным атрадам Навазыбкаўскага павета, які ў складзе 1-й рэвалюцыйнай арміі ўдзельнічаў у баях з кайзераўскімі войскамі.
У кастрычніку — лістападзе камандаваў Багунскім палком, з лістапада 1918 года — 2-й брыгадай 1-й Украінскай савецкай дывізіі , якая вызваліла Чарнігаў, Кіеў і Фастаў ад войскаў Украінскай дырэкторыі.
З 6 сакавіка па 15 жніўня 1919 года Шчорс камандаваў 1-й Украінскай савецкай дывізіяй, якая ў ходзе наступу вызваліла ад Арміі УНР Жытомір, Вінніцу, Жмерынку, разбіла галоўныя сілы Арміі УНР у раёне Сарны — Роўна — Броды — Праскураў, а затым летам 1919 года абаранялася ў раёне Сарны — Наваград-Валынскі — Шапятоўка ад войскаў Польшчы і Арміі УНР, але была вымушана адыходзіць на ўсход.
З 21 жніўня 1919 года Шчорс — камандзір 44-й стралковай дывізіі , якая абараняла Карасценскі чыгуначны вузел, што забяспечыла эвакуацыю Кіева і выхад з акружэння Паўднёвай групы 12-й арміі.
Мікалай Аляксандравіч Шчорс .1895, Сноўск — , каля вёскі Бялошыца, Карасценскі раён, Жытомірская вобласць, пахаваны ў Самары) — удзельнік Грамадзянскай вайны 1918—1920 гадоў.
У сувязі з тым, што сярод тых, каго ўшаноўваюць у свяцілішчы, ёсць некалькі японскіх военачальнікаў, прызнаных міжнародным трыбуналам ваеннымі злачынцамі, свяцілішча шмат разоў аказвалася ў цэнтры увагі міжнароднай прэсы, а наведванне яго японскімі палітычнымі лідарамі нязменна робіцца падставай для міжнародных скандалаў і афіцыйных пратэстаў, галоўным чынам з боку Кітая і Паўднёвай Карэі.
У ліку святых, якіх ушаноўваюць у межах сінтаісцкіх рэлігійных цырымоній у храме Ясукуні, — прыгавораныя да пакарання смерцю праз павешанне за здзейсненыя ваенныя злачынствы Хідэкі Тадзё, Сэйсіра Ітагакі, Хэйтара Кімура, Кэндзі Даіхара, Іванэ Мацуі, Акіра Мута, Кокі Хірота і іншыя.
У выніку гэтага ў Кітаі, які быў акупаваны Японіяй у першай палове стагоддзя, і ў абедзвюх Карэях, якія былі японскай калоніяй, храм лічыцца сімвалам японскага мілітарызму, а ўшанаванне яго афіцыйнымі асобамі Японіі расцэньваецца як рэцыдыў мілітарызму і абраза памяці ахвяр японскай агрэсіі.
24 сакавіка сілы Кадафі па-ранейшаму ўтрымлівалі асноўныя ўсходнія і заходнія ўезды горада і вялікую частку Адждабіі, за выключэннем цэнтра, а таксама адганялі паўстанцкія войскі ад ускраін горада з дапамогай мінамётнага і артылерыйскага агню.
8 красавіка 2004 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Марчанскага сельсавета (вёскі Вадзянікі, Горкі, Гукалы, Дубраўка, Кудзіны, Марчанкі і Саладухі) і частка скасаванага Газьбенскага сельсавета (вёскі Андрэева, Астапкавічы, Баркі, Газьба, Гаці, Лугаўскія, Рэпішча, Халіпы, Шмані).
13 верасня 2018 года сельсавет скасаваны, тэрыторыя перададзена ў склад Езярышчанскага сельсавета (вёскі Балотніца, Бібіна, Вадзянікі, Горкі, Гукалы, Дарахі, Дубраўка, Задрачча, Кудзіны, Ляхаўка, Марчанкі, Прудок, Рудня, Саладухі), Мяжанскага сельсавета (вёскі Андрэева, Астапкавічы, Баркі, Газьба, Гаці, Лугаўскія, Рэпішча, Халіпы, Шмані) і Бычыхінскага сельсавета .
Калі ў Расіі адбылася Першая руская рэвалюцыя 1905—1907 гг. Рапапорт пачаў друкаваць артыкулы, звязаныя з асаблівасцямі функцыянавання дэмакратыі ў Англіі: «Воспитание избирателя в Англии», «Борьба женщин за права», «Роль общественного мнения в английском законодательстве», «Очерки реформ и социальных движений», «„Свобода совести“, „Свобода слова“, „Свобода собраний“», «Фабричное законодательство», «Газеты и партии», «Монархия и демократия », «Женское дело», «Билль о детях», «Религия и социализм», «Выборы и их результаты», «Английская аристократия и отношение к ней народа» і інш.
Шэраг нарысаў Рапапорт прысвячае праблемах эканамічнага жыцця Англіі: «Английские капиталы в Румынии», «О коммерческой службе в иностранных государствах», «Регулирование биржевых оборотов в Англии», «Продовольственная потребность», «Морская торговля Англии в 1916 году», «Усиленные выпуски денег и цены на продукты» і інш.
У далейшым ён стаў актыўна супрацоўнічаць і з іншымі расійскімі перыядычнымі друкаванымі выданнямі — «Слово», «Страна», «Вестник финансов», «Образовании», «Книги недели», «Мир Божий», «Вестник Европы», «Речь» і «Русская мысль».
Рапапорт — аўтар артыкулаў для «Политической энцыклопедии», якая выдавалася асобнымі выпускамі на працягу 1906—1907 гг. Значная частка артыкулаў, якія мелі дачыненне да Англіі, яе калоніям і дамініёнам, належалі яму: «Англиканская церковь», «Англия», «Аргайлы», «Армия спасения», «Бальфур Артур Джемс», «Бартон Эдмунд» , «Бернс Д.», «Бирмингем», «Брайан В. Д.», «Брайс Джемс», «Британский институт социальных услуг», «Бродгерст Генри», «Бродрик Вильям», «Буры», «Бутс Вильям», «Бутс Чарлз» і інш.
Дэбют яго адбыўся ў 1883 годзе, калі ён стаў публікаваць артыкулы ў руска-яўрэйскай друку, супрацоўнічаць з сатырычнымі ілюстраванымі часопісамі «Новости», «Неделя» и «Северный вестник».
Чукоўскі, характарызуючы яго кнігу «Деловая Англия», пісаў «… сейчас прочёл я в „Мире Божьем“ заметку о его книге „Деловая Англия“, где его сравнивают с Дионео и говорят, что перед Дионео он совсем дурак и неуч… Я бы на месте рецензента утешил обоих и сказал бы, что оба они равно никуда не годны» .
Трэба таксама адзначыць, што ў той жа час ён знаёміў і англічан з эканомікай і культурай Расіі, друкуючы матэрыялы ў англійскім друку: « », « », « », «», « », « », « », «», « », падпісваючыся псеўданімам «, ».
Камандзір роты лейтэнант Ермакоў у ноч на 18 кастрычніка 1943 года адным з першых у дывізіі пераадолеў са сваім падраздзяленнем Дняпро і, нягледзячы на ўпартае супраціўленне праціўніка, накіраваўся наперад, захапіў паўночную ўскраіну вёскі Бывалькі і замацаваўся на занятым рубяжы.
Фрол Андрэевіч Ермакоў (15 жніўня 1915, вёска Жукава, Калужская губерня — 20 кастрычніка 1943 г., вёска Бывалькі, Гомельская вобласць) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, камандзір роты 1281-га стралковага палка (60-я стралковая дывізія, 18-ы стралковы корпус, 65-я армія, Цэнтральны фронт), лейтэнант.
Нарадзіўся 15 жніўня 1915 года ў вёсцы Жукава (цяпер — Ульянаўскага раёна Калужскай вобласці; па іншых дадзеных — у вёсцы Несцераўка Новасергіеўскага раёна Арэнбургскай вобласці) у сям’і селяніна.
Усё навучанне стала весціся на рускай мове, новы дырэктар у адказ на жаданне навучэнцаў працягнуць навучанне па-беларуску аблаяў навучэнцаў «фашыстамі і нацыяналістамі» і прымусіў іх надалей вучыцца па-руску.
Пра гэтыя змены Алеся Фурс успамінала так: «Педвучэльня ніколі не пераўзыходзіла семінарыю ні ў аб’ёмах, ні якасцю навучання. Наадварот, сярод выкладчыкаў былі людзі з нізкай кваліфікацыяй. На добры лад, чаму было не выкарыстаць тых спецыялістаў, хто меў высокую кваліфікацыю, хто працаваў раней у семінарыі. Зрабілі наадварот: іх арыштавалі. Апынуўся ў МГБ наш колішні дырэктар Пётра Шчасны. Дарма мы, навучэнцы, збіралі подпісы ў яго абарону, насілі ў МГБ. Як пасля высветлілася, на таго-сяго з колішніх сяброў СБМ энкавэдысты пазаводзілі справы».
Пра гэта Алеся Фурс успамінала так: «Партызаны спалілі школу ў Казянах, яны былі супраць таго, каб пад нямецкай акупацыяй вучыліся дзеці. Не магла, і цяпер не магу зразумець гэтага. Новае пакаленне не павінна было ўмець чытаць, пісаць. Ці цэлы народ трэба было пакінуць у цемры?».
Падчас навучання ў пастаўскай семінарыі, дзе ў гэты час выкладалі Барыс Кіт, Пётра Шчасны, Сяргей Мацука, далучаецца да беларускага нацыянальнага руху і ў 1943 г. становіцца сябрам Саюза Беларускай Моладзі .
Алеся Фурс прыгадвала: «Было прывабна надзець эсбээмаўскую форму, хоць на прыдзірлівае вока, можа, і благую, пашытую з таннай тканіны. Мы з ахвотай маршавалі ў калоне па вуліцах Паставаў, спяваючы свае родныя песні. Не прапускалі ніводнага сходу, якой-небудзь вечарынкі, што праводзіліся ў нашай суполцы СБМ. Асабіста я і мае сябры разумелі СБМ толькі як асяродак, дзе гартаваліся патрыятычныя пачуцці моладзі, любоў да роднага, беларускага. Нічога не прышчаплялася нам нацыянал-фашыстоўскага, ніякай непрыязні да іншых людзей і народаў».
У лютым 1947 года савецкая ўлада пачала арышты сябраў СБП: у давер да сябраў пастаўскай групы раней увайшоў афіцэр МДБ Алег Стахоўскі, які выдаваў сябе за ўдзельніка антысавецкай арганізацыі і падштурхоўваў да тэрарызму, а на дадатак канспірацыя арганізацыі была слабай.
Увосень 1945 года студэнтамі Пастаўскага педагагічнага вучылішча, Міколам Асіенкам, Алесем Дзікім, Алесем Адамовічам была заснаваная падпольная уполка «За Беларусь», якая пазней улілася да Саюза беларускіх патрыётаў.
Алеся Фурс прысутнічала пры самым заснаванні гэтай арганізацыі, разам з сябрамі шыла для СБП бел-чырвона-белы сцяг: «Рыхтуючыся да гэтай падзеі, я намалявала „Пагоню“. Старалася за гэтай працай, як ніколі. Як бы кідала выклік тым, ад каго пакутавала, хто ненавідзеў гэты наш старадаўні герб».
Рэабілітаваная 23 лістапада 1992 г. Падтрымлівала сувязі з некаторымі былымі сябрамі СБП, брала ўдзел у напісанні артыкулу ўспамінаў да кнігі «Гарт. З успамінаў пра Саюз Беларускіх Патрыётаў».
Адкрыццё кенэвікскага чалавека паказвае на наяўнасць іншай расы, чым амерыканоіды, у Амерыцы ўжо ў глыбокай старажытнасці і на тое, што выхадцы з Азіі, якія праніклі на кантынент па Берынгаву праліву, зусім не былі такімі этнічна аднастайнымі, як гэта меркавалася раней.
Кенэвікскі чалавек — шкілет дагістарычнага чалавека, які выпадкова выяўлены двума падлеткамі, што назіралі за спаборніцтвамі гідрапланаў на беразе ракі Калумбія блізу горада амерыканскім штаце Вашынгтон 28 ліпеня 1996 года.
20 мая 1960 года ў склад сельсавета з Бешанковіцкага сельсавета перададзены 25 населеных пунктаў (Асінаўка, Бараўцы, Бараўцы-Крывіна, Верхняе Крывіна, Дабрыгоры, Дубавое, Дубраўка, Кошчава, Красныя Буднікі, Крывіна, Крывое Сяло, Макаравічы, Малое Крывіна, Малыя Маскалёнкі, Мікіцёнкі, Навумаўка, Новыя Ранчыцы, Паліцы, Пірагі, Пліскунова, Рудыя, Русілкі, Стары Марыянфельд, Старыя Ранчыцы і Хмяльнік), з Рубежскага сельсавета — вёска Буднікі, цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Верхняе Крывіна.
9 ліпеня 1965 года ў адміністрацыйнае падпарадкаванне Бешанковіцкага пассавета перададзены вёска Ніжняе Крывіна, жылыя пасёлкі «Сельгастэхнікі», ветлячэбніцы, лясніцтва і льнозавода.
8 красавіка 2004 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Рубежскага сельсавета (15 населеных пунктаў: Галыні, Ганкавічы, Гарбачы, Гракава, Дубкі, Застарынне, Заходна, Казінае Сяло, Карабова, Малыя Галыні, Пажарышча, Раманава, Рубеж, Целяпні і Целяпы).
Утвораны 3 красавіка 1959 года як Некрашунскі сельсавет у складзе Свірскага раёна Маладзечанскай вобласці шляхам аб’яднання скасаваных Караняцкага і Кемелішкаўскага сельсаветаў і часткі скасаванага Жукойненскага сельсавета (10 населеных пунктаў: Баране, Барова, Белая Вада, Дубрава, Клеўе, Марціянава, Падольцы, Судзішкі, Якабішкі, Ясень).
26 лютага 2013 года сельсавет быў ліквідаваны, усе населеныя пункты — вёскі Барані, Белая Вада, Буйкі, Буцюрмы, Варзяны, Вялікія Свіранкі, Гадзілуны, Караняты, Малыя Свіранкі, Падольцы, Паляны, Попішкі, Ясень, хутары Барова, Вартачы, Дудка, Замэчак, Ізары, Камянічнік, Лявелішкі, Марцінова, Патока, Радзі, Ройсцішкі, Таборы — перададзеныя ў склад Кемелішкаўскага сельсавета, які быў перайменаваны ў Рытанскі сельсавет.
У кастрычніку 1990 г. падчас візіту ў Мінск міністра замежных спраў Польшчы К. Скубішэўскага яго беларускі калега П. Краўчанка заявіў аб непрыняцці беларускім бокам праекта Дэкларацыі аб асновах міждзяржаўных адносін, які быў прапанаваны польскім бокам.
Прычынай адмовы сталі патрабаванні, высунутыя беларускімі ўладамі, які заявілі, што БССР не падпісвала савецка-польскі дагавор аб дзяржаўнай граніцы ад 16 жніўня 1945 г. і не можа прызнаць яго сапраўдным для Беларусі.
Беларускія дыпламаты адмаўляліся прымаць прапанаваную Польшчай фармулёўку аб недатыкальнасці і нязменнасці ў будучыні беларуска-польскай граніцы, якая была вызначана савецкім і польскім урадамі ў 1945 годзе.
10 кастрычніка 1991 падчас візіту ў Польшчу старшыня ўрада Беларусі Вячаслаў Кебіч падпісаў з старшынёй польскага ўрада Янам Бялецкім Дэкларацыю аб добрасуседстве, узаемаразуменні і супрацоўніцтве.
Дыпламатычныя адносіны ўрады ўстанавілі 2 сакавіка 1992 падчас прыезду міністра замежных спраў Беларусі Пятра Краўчанкі ў Варшаву, дзе бакі таксама падпісалі Консульскую канвенцыю.
23 чэрвеня 1992 года старшыня Вярхоўнага Савета Беларусі Станіслаў Шушкевіч падпісаў у Варшаве Дагавор аб добрасуседстве і супрацоўніцтве на 15 гадоў, паводле якога бакі пацвердзілі граніцу, якая існавала паміж абедзвюма дзяржавамі; а таксама адкрыў беларускае пасольства.
Двухбаковыя адносіны з’яўляюцца важнымі для Беларусі і Польшчы, перш за ўсё з-за геаграфічнай і гісторыка-культурнай блізкасці, а таксама дзякуючы наяўнасці значных меншасцяў — беларускай у Польшчы і польскай у Беларусі.
Грэгары ў 1800 годзе выступіў супраць сістэмы, па якой стыпендыяты Каралеўскага каледжа хірургаў у Эдынбургу па чарзе дзейнічалі ў якасці хірургаў ў Каралеўскім лазарэце, у выніку чаго малодшыя хлопцы былі выключаныя.
Пасля заканчэння прафесійнай адукацыі ў Эдынбургу, ён з 1790 года працягваў дзейнасць у анатамічным лекцыйным тэатры, дзе, нягледзячы на значную апазіцыю, якая часткова тлумачыцца некансерватыўным характарам яго вучэння, ён прыцягваў вялікую аўдыторыю на сваіх лекцыях, на якіх некаторы час яго памочнікам быў малодшы брат Чарлз.
Яго працы ўключаюць «Прынцыпы хірургіі» , «Анатомію чалавечага цела», якая вытрымала некалькі выданняў і была перакладзеная на нямецкую, і «Заўвагі пра Італію», апублікаваны яго ўдавой у 1825 годзе.
Пасля дэмабілізацыі ў 1946 годзе паступіў на вучобу ў Віцебскі медыцынскі інстытут, які скончыў у 1951 годзе і быў накіраваны ў аспірантуру на кафедру паталагічнай фізіялогіі Першага Ленінградскага медыцынскага інстытута імя І.
З 1955 г. у Беларускім навукова-даследчым інстытуце гематалогіі і пералівання крыві — старшы навуковы супрацоўнік, кіраўнік патафізіялагічнага аддзела, у 1974—1988 гг. дырэктар інстытута і галоўны гематолаг БССР.
Быў членам Вучонага савета Міністэрства аховы здароўя БССР і іншых вучоных саветаў, членам рэдакцыйнага савета часопіса «Гематология и трансфузиология», членам Праўлення Усесаюзнага навуковага таварыства гематолагаў і трансфузіёлагаў, старшынёй праўлення Рэспубліканскага навуковага таварыства гематолагаў і трансфузіёлагаў.
Тут Шурык міжволі становіцца саўдзельнікам выкрадання студэнткі-спартсменкі Ніны, пасля чаго сам, з маленькай дапамогай свайго сябра Эдзіка, ратуе яе і адпраўляе зламыснікаў за краты.
Спіс прэтэндэнтаў на ролю быў нязграбны высокі чалавек: Аляксандр Лянькоў, Віталь Саломін, Сяргей Ніканенка, Яўген Жарыкаў, Уладзімір Коранеў, Генадзь Каралькоў, Іван Бортнік, Валерый Носік, Усевалад Абдулаў, Аляксей Эйбажэнка, Барыс Амарантаў, Аляксандр Збруеў, Алег Відаў, Андрэй Міронаў .
Ніводзін з іх не задаволіў рэжысёра, лепившего характар персанажа са свайго: сарамлівы, сціплы, недарэчны, не ўмее мець зносіны з дзяўчатамі, але бясконца добры, спагадны і заўсёды гатовы дапамагчы.
Прыдатным выканаўцам ролі Гайдай палічыў маладога ленінградскага акцёра Дзям’яненка, у рэальным жыцці таксама сарамлівага і замкнёнага; дзеля ролі ён пагадзіўся нават змяніць колер валасоў.
Ён даволі хутка заключыў дагаворы з правадырамі 12 плямёнаў аб пратэктараце, гэта значыць аб пераходзе іх пад уладу Германіі, а ў 1888 годзе ўзяў ў султана Занзібара ўсю прыбярэжную частку Танзаніі ў арэнду на 50 гадоў.
развівалася спачатку праз кааперацыйныя сувязі паміж грэкамі і фінікійцамі, затым часткова як канкурэнтны, культурна кансалідаваны адказ на ранейшую фінікійскую экспансію і дамінаванне ў срэбным гандлі, які праводзіўся з сечаным срэбрам.
Сечанае срэбра магло рабіцца з выкарыстаннем срэбнага посуду, рымскага або візантыйскага царкоўнага начыння і іншых сярэбраных прадметаў, такіх як рэлікварыі або абклады для кніг і ювелірных вырабаў з розных абласцей.
Цысіярданскі корпус — найбуйнейшая вызначаная канцэнтрацыя даманетных скарбаў з сечанага срэбра, пацверджвае фінікійскія і больш шырокія блізкаўсходнія карані развіцця і распаўсюджвання першых срэбных манет у грэчаскім свеце і заходняй традыцыі.
Сечанае срэбра — фрагменты выразаных і сагнутых сярэбраных прадметаў, апрацаваных у зліткі альбо для зручнасці пераноскі да плаўлення для паўторнага выкарыстання, або проста для выкарыстання ў якасці валюты па вазе.
У сярэднявеччы населены пункт быў досыць магутным горадам-крэпасцю, пра што сведчыць і апісанне, зробленае падарожнікам, паслом Ульрыхам Вердумам, што пабываў тут 1 снежня 1671 г. У той час паселішча было абнесена валам, на якім уверсе стаялі трывалыя сцены з дрэва.
Ім прыйшлося прыступіць да баявой работы ва ўмовах недастатковага вопыту экспедыцыйных аперацый, абмежаваных магчымасцяў па далёкім забеспячэнні, забеспячэнню і задзейнічанню інфраструктуры аддаленага ТВД.
Акрамя гэтага, самі расійскія вайскоўцы былі невысокага меркавання пра баяздольнасць сірыйскай арміі, а ўзаемадзеянне з Іранам і шыіцкіх рухам Хезбала значна ўскладняла каардынацыю намаганняў.
Нават пасля сур’ёзных інвестыцый у сірыйскую інфраструктуру расійскі Генеральны штаб працягваў абмяжоўваць склад уведзенага вайсковага кантынгенту зыходзячы з прынцыпу мінімальнай неабходнасці.
Праз групоўку войскаў у Сірыі прайшлі ўсе камандуючыя войскамі ваенных акругаў, агульнавайсковых армій і армій ВПС і СПА, камандзіры дывізій, а таксама 95% камандзіраў агульнавайсковых брыгад і палкоў.
З 22 верасня 2014 года ЗША і шэраг іншых заходніх і арабскіх дзяржаў разгарнулі ваенную аперацыю ў Сірыі, з афіцыйна заяўленай мэтай барацьбы супраць тэрарыстычнай арганізацыі «Ісламская дзяржава», а таксама звязаных з «Аль-Каідай» групавак «Фронт ан-Нусра» і «Хорасан»; аперацыя праводзілася без афіцыйнай згоды сірыйскага кіраўніцтва.
Уначы 7 красавіка 2017 г. пасля хімічнай атакі ў Ідлібе, па сірыйскай авіябазе «Эш-Шайрат» у мухафазе Хомс быў нанесены авіяўдар крылатымі ракетамі «Тамагаўк».
З самага пачатку грамадзянскага супрацьстаяння ў Сірыі вясной 2011 года Расія аказвала дыпламатычную падтрымку Башару Асаду, блакуючы у Савеце Бяспекі ААН праекты антысірыйскіх рэзалюцыяў заходніх і арабскіх краін, якія прадугледжвалі накладанне санкцый альбо нават ваенную інтэрвенцыю супраць урада Башара Асада.
Акрамя нанясення авіяўдараў па джыхадзісцкім фарміраванням, ЗША дапамаглі курдам на поўначы Сірыі стварыць баяздольныя фарміраванні, якія правялі паспяховае наступленне на тэрыторыі, падкантрольнай «Ісламскай дзяржаве».
Амерыканскае камандаванне таксама не хавала, што адна з мэтаў прысутнасці амерыканскіх войскаў у Сірыі — процівага іранскаму ўплыву, «Хезбале», праіранскім шыіцкіх групоўкам, якія падтрымлівалі рэжым Асада.
У маі 2011 года, пасля абвастрэння сітуацыі ў Сірыі, Еўрасаюз упершыню ўвёў пакет санкцый у дачыненні да Сірыі, якія прадугледжвалі забарону на ўвоз у краіну «зброі і іншых сродкаў, якія могуць прымяняцца для рэпрэсій» з мэтай «прымусіць сірыйскі ўрад адмовіцца ад сілавога падаўлення незадаволенасці грамадзян і правесці сапраўдныя дэмакратычныя пераўтварэнні».
Нанясеннем авіяўдараў па аб’ектах на сірыйскай тэрыторыі ў рамках ваеннай аперацыі супраць «Ісламскай дзяржавы» ажыццяўляла Цэнтральнае камандаванне Узброеных сіл ЗША.
Згодна Бі-бі-сі, у красавіку 2013 года, ЗША заявілі аб павелічэнні аб’ёмаў «гуманітарнай дапамогі несмяротнага характару» ССА, і мелася «неафіцыйная інфармацыя» аб правядзенні ў Іарданіі, падрыхтоўкі яе «байцоў пад кіраўніцтвам амерыканскіх ваенных інструктараў».
Замежны ўдзел у грамадзянскай вайне ў Сірыі — дыпламатычная, эканамічная, ваенная і іншая падтрымка або крытыка адной з бакоў у грамадзянскай вайне ў краіне з боку замежных дзяржаў, арганізацый і грамадзян.
У жніўні 2012 г. прэм’ер-міністр Францыі Жан-Марк Эйра паведаміў, што Францыя перадала «прадстаўнікам сірыйскага супраціву» сродкі сувязі і асабістай аховы, а таксама «некаторае абсталяванне».
«Мне вельмі падабаецца кантраснасць, і, стварыўшы музыку такога манументальнага маштабу, я хацеў зрабіць нешта простае. Да таго ж мне падабаецца фартэпіяна. І мне здаецца, што адной з форм музыкі, якая можа быць адначасова і простай, і складанай — з’яўляецца фартэпіяннае сола. Я вельмі люблю ўсю музыку, запісаную , асабліва славуты „“. Калі я слухаў яго ўпершыню шмат гадоў таму, гэта сталася выдатным досвед для мяне. Магчыма, менавіта гэта натхніла мяне на стварэнне нечага падобнага».
Разважаючы пра крыніцы натхнення ў сваёй творчасці Прайснер адзначае: «Куды важней тое, з кім вы праводзіце час і што вас натхняе. Асабіста для мяне музыка не з’яўляецца крыніцай натхнення. Я цікаўлюся літаратурай, філасофіяй, жыццём, жывапісам, людзьмі. Мне давялося расці сярод народнай музыкі. Яна запамінальная, і з яе можна многае пачарпнуць. Але калі ты пішаш музыку, то ніколі не можаш сказаць скуль яна бярэцца».
Пасля скасавання Чырвонаслабодскага раёна 8 жніўня 1959 года пассавет у складзе Старобінскага раёна (за выключэннем населеных пунктаў Ракіні, Талмачова і Эвалінава, якія перададзены ў склад Капыльскага раёна), з 25 снежня 1962 года — у складзе Любанскага раёна.
25 снежня 1962 года населеныя пункты Баравая, Вялікі Рожан, Добрая Лука, Новы Рожан і Чырвоныя Хутары Чудзінскага сельсавета Ганцавіцкага раёна Брэсцкай вобласці перададзены ў Любанскі раён Мінскай вобласці, 27 снежня 1962 года яны ўвайшлі ў склад Чырвонаслабодскага пассавета.
30 сакавіка 2006 года да пассавета далучана тэрыторыя скасаванага Першамайскага сельсавета (населеныя пункты Белае Балота, Вішнёўка, Вялікая Альшанка, Гарохаўцы, Дошнава, Дубраўка, Камсамольскі, Малая Альшанка, Навінкі, Падазернае, Першамайск, Язвіны).
Ужо ў 1816 годзе быў заснаваны багаслоўскі факультэт пры зноў створаным Варшаўскім універсітэце, рэктарам якога, у працяг цэлай першай эпохі яго існавання, быў святар ; акрамя таго, існавала ў Варшаве семінарыя, у якой вучыліся маладыя людзі, што жадалі прысвяціць сябе духоўнаму званню.