polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
У выніку імклівых манеўраў танкісты Навумава захапілі ў якасці трафеяў 15 бронемашын і бронетранспарцёраў, 11 грузавых, 3 легкавых і 2 штабных машыны, 17 матацыклаў, а таксама адбілі захоплены і пераабсталяваны немцамі танк Т-70.
Калі 27 жніўня ў ходзе распачатага наступлення ў Левабярэжнай Украіне са строю выйшаў камандзір танкавай роты, Кандраці Іванавіч, не лічачыся са сваёй пасадай, узяў камандаванне ёю на сябе.
24 чэрвеня 1944 года пасля магутнай артылерыйскай падрыхтоўкі танкі 15-й гвардзейскай танкавай брыгады з аўтаматчыкамі на брані пераадолелі па загадзя выкладзеным гацям забалочаныя ўчасткі, і разгарнуўшыся ў баявыя парадкі, пачалі наступ на апорны пункт нямецкай абароны Чорныя Броды.
Вораг аказваў жорсткае супраціўленне, абараняючы сваю базу забеспячэння, але 25 чэрвеня 1944 года 5 танкаў 2-га батальёна брыгады, кіраваныя гвардыі капітанам Навумавым, уварваліся на станцыю Чорныя Броды, і знішчыўшы 2 процітанкавыя прылады, 1 самаходную гармату і да 30 нямецкіх салдат, якія ўступілі ў перастрэлку з варожым бранецягніком.
Навумаў, камандуючы групай танкаў, ўварваўся ў населены пункт Яловікі у прыгарадзе Бабруйска і вызваліў яго ад праціўніка, знішчыўшы пры гэтым склад з боепрыпасамі, адзін варожы танк і 7 салдатаў праціўніка.
Група з чатырох «Мацільд», узмоцненая адной процітанкавай гарматай на працягу тыдня адбівала да дзесяці нападаў танкаў і пяхоты ворага, знішчыўшы пры гэтым 6 цяжкіх нямецкіх танкаў, 15 сярэдніх танкаў, 2 аўтамашыны з грузамі, станковы кулямёт і да 2-х рот пяхоты.
За ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым адвагу і геройства указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 22 жніўня 1944 года гвардыі капітану Навумаву Кандрацію Іванавічу было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
У Трэцім рэйху дэ-факта з 1933 года пасля абвяшчэння палітыкі «гляйхшальтунга» абедзве правінцыі Ніжняя і Верхняя Сілезія кіраваліся адной асобай — гаўляйтарам гау Сілезія.
У 1938 годзе абедзве правінцыі былі аб'яднаны ўжо афіцыйна ў адзіную правінцыю Сілезія, аднак неўзабаве пасля акупацыі Чэшскай Сілезіі і польскай кампаніі вермахта ў 1939 годзе тэрыторыя прускай Сілезіі была значна пашырана за кошт анексаваных рэгіёнаў.
У сувязі са значным пашырэннем агульнай плошчы правінцыі Сілезія ў студзені 1941 года яна зноў была падзелена на дзве — Ніжнюю Сілезію з акругамі Брэслау і Лігніц і Верхнюю з акругамі Опельн і Катавіц.
Каб прыцягнуць славянскую большасць на ўсходзе Сілезіі на свой бок, у 1919 годзе з тэрыторыі правінцыі Сілезія была вылучана акруга Опельн, якая ўтварыла новую самастойную правінцыю Верхняя Сілезія.
Пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай Прусія таксама атрымала тэрыторыі Сявежскага княства, якое таксама з'яўляецца часткай гістарычнай Сілезіі, стварыўшы на іх невялікую правінцыю Новая Сілезія.
Аднак ужо ў 1807 годзе тэрыторыя Новай Сілезіі пасля паражэння Прусіі ў вайне з Напалеонам нароўні з іншымі прускімі правінцыямі Паўднёвая Прусія і Новая Усходняя Прусія ўвайшла ў склад створанага па выніках Тыльзіцкага міру Варшаўскага герцагства.
Пасля таго як брандэнбургскі курфюрст Фрыдрых Гогенцолерн у 1701 годзе абвясціў сябе каралём Прусіі Фрыдрыхам , тым самым ператварыўшы Прускае герцагства ў каралеўства, назва «Прусія» паступова распаўсюдзілася на ўсе ўладанні Гогенцолернаў як у граніцах Свяшчэннай Рымскай імперыі, так і за яе межамі, хоць фармальна яна адносілася толькі да ўладанняў прускага караля за межамі Свяшчэннай Рымскай імперыі.
Земляробствам, жывёлагадоўляй, лесаводствам і рыбнай лоўляй было занята 46,9 % працаздольнага насельніцтва; у горнай справе і апрацоўчай прамысловасці — 43,2 %, гандлем і транспартнай справай — 9,7 %.
Тэрыторыя Сілезіі амаль цалкам належала да басейна ракі Одэр, толькі на паўднёвым усходзе яе захоплівала Вісла, а на захадзе праз яе тэрыторыю працякалі рэкі, якія ўваходзяць у сістэму Эльбы: Ізер, Шпрэе і Чорны Эльстэр.
Па тэрыторыі правінцыі працякалі шматлікія прытокі Одэра: Ольза, Клодніц, Малапана, Вейда, Барч, Опа, Цына, Гоцэнплоц, Глацкая Нёйса, Олау, Вейстрыц і Кацбах.
Сёння асноўная частка былой правінцыі Сілезія размешчана на тэрыторыі сучаснай Польшчы і толькі вельмі невялікая яе заходняя частка знаходзіцца ў Германіі, уваходзячы ў склад федэральнай зямлі Саксонія .
Сёння асноўная частка былой правінцыі Сілезія размешчана на тэрыторыі сучасных Ніжнесілезскага і Апольскага ваяводстваў Польшчы і толькі вельмі невялікая частка ўваходзіць у склад Германіі як частка федэральнай зямлі Саксонія .
Будаванне плошчы было задумана галоўным архітэктарам горада Аляксандрам Таманянам у 1924 годзе, канчаткова аблічча плошчы сфармавалася да 1958 года, а замест запланаваных спачатку будынкаў у стылі канструктывізму выбудаваны будынкі ў стылістыцы сталінскага ампіру з выкарыстаннем нацыянальных асаблівасцей.
Плошча меркавалася адміністрацыйным цэнтрам горада і ўсёй Арменіі, а з новым культурным цэнтрам, Тэатральнай плошчай, яе павінен быў злучыць Паўночны праспект (фактычна праспект пракладзены толькі ў 2001 годзе, і з-за пабудаванага пазней будынка Нацыянальнай галерэі ён не даходзіць да плошчы, сканчаючыся на вуліцы Абавяна).
Пры смерці ад масіўнай кровастраты, калі пры жыцці губляецца 60 — 70 % крыві, трупныя плямы выяўленыя слаба, ніколі не захопліваюць ўсёй ніжняй паверхні трупа, маюць выгляд астраўкоў, абмежаваных адзін ад аднаго, бледныя, з’яўляюцца ў больш познія тэрміны.
Першыя трупныя плямы з’яўляюцца праз 1-2 гадзіны пры вострай смерці, пры аганальнай — праз 3-4 гадзіны пасля моманту наступлення біялагічнай смерці, у выглядзе бледных участкаў афарбоўвання скуры.
Ад такой памылкі засцерагае надрэз: пры сіняках выступае згуслая кроў, калі афарбоўванне адбываецца толькі ад гіпастазу, то, гледзячы па часе, які прайшоў пасля смерці — знаходзяць ці толькі простую гіперэмію, ці ж прамочванне адпаведных тканак крывяной сыроваткай.
Узнікаюць трупныя плямы за кошт таго, што пасля спынення сардэчнай дзейнасці і страты тонусу сасудзістай сценкі адбываецца пасіўнае перамяшчэнне крыві па сасудах пад дзеяннем сілы цяжару і канцэнтрацыя яе ў ніжэйразмешчаных участках цела.
Паводле паведамленняў прэсы яны нібы жадалі прыцягнуць увагу да таго факта, што ў Польшчы дагэтуль ёсць месцы, названыя ў гонар камуністычных дзеячаў, якія, па іх меркаванню, не заслужылі такой павагі.
Паводле сваёй выдуманай біяграфіі, Батута нарадзіўся ў Адэсе ў 1898 годзе, прымаў удзел у грамадзянскай вайне ў Расіі, разам з Эрнэстам Хэмінгуэем удзельнічаў у грамадзянскай вайне ў Іспаніі.
Вядомы як прыклад самай вялікай раскрытай фальсіфікацыі ў Вікіпедыі на сённяшні дзень (акрамя фальсіфікацыі ў англійскай Вікіпедыі з удзельнікам , які згадваўся ў Бі-Бі-Сі).
У 2000 годзе прэзідэнт Італіі Карла Адзеліа Чампі памілаваў злачынца, які быў перавезены ў Турцыю, дзе ён зноў быў арыштаваны, таму што раней быў прысуджаны да пажыццёвага зняволення за забойства журналіста Абдзі Ипекчы ў 1979 годзе.
Мехмет Алі Агджа — турэцкі экстрэміст і тэрарыст, член турэцкай ультра-нацыяналістычнай тэрарыстычнай арганізацыі «Шэрыя ваўкі», які здзейсніў замах на Папу Рымскага Яна Паўла 13 мая 1981 года.
Так, калі войскі антыгітлераўскай кааліцыі 9 чэрвеня захапілі буйны горад Кунейтра, вішысты, выкарыстоўваючы перавагу ў танках, адбілі яго 15 чэрвеня, пры гэтым захапіўшы ў палон брытанскі батальён.
Удалым рашэннем брытанскага камандавання была атака ў цэнтральную Сірыю з пустыні на мяжы з Іарданіяй, дзе паспяхова дзейнічалі сілы Брытанскага Арабскага легіёна, якія захапілі горныя праходы з мінімальнымі стратамі і ўзялі горад Пальміра 3 ліпеня (вулічныя баі там адрозніваліся бязлітаснасцю, было захоплена 165 палонных).
Далей размяшчаецца Паўночнае пласкагор'е, вышыня якога змяняецца ад 400—600 м да больш за 1000 м. Найбольш высокай з'яўляецца цэнтральная частка пласкагор'я — плато Джос, вышэйшая кропка якога — гара Шэрэ .
У 1999 г. абараніў доктарскую дысертацыю па спецыяльнасці «фізічная хімія» на тэму "Фотаіндуцыраваны перанос зарада ў мікрагетэрагенных сістэмах на аснове паўправаднікоў і малекулярна-організаваных структур ".
Асноўныя навуковыя інтарэсы Свірыдава Дзмітрыя Вадзімавіча звязаны з хіміяй нанаструктураваных і малекулярна-арганізаваных сістэм; прыкладным фотакаталізатарам, прыкладной фотахіміі, электракаталізатарам.
У апошнія гады ў рамках адпаведных цыклаў работ пад яго кіраўніцтвам былі ўпершыню даследаваны заканамернасці фотакаталітычных паводзін квантава-размерных малекулярных нанокрышталёў, устаноўлены асноўныя механізмы структуравання вугляродных нанофаз, якія ўтвараюцца пры іённым апрамяненні палімераў, створаны новыя практычна перспектыўныя фотакаталізатары і фотакіруемыя функцыянальныя пакрыцця і мікрадазатары з фотаадрэсацыяй, прапанаваныя хематронныя сістэмы на аснове электраправодных палімераў (у тым ліку і ў камбінацыі з поліэлектралітнымі мікракапсуламі), распрацаваны асновы метаду фотокаталітычнай літаграфіі мікроннага і субмікроннага дазволу.
Аўтар кніг «Хімія: ўвядзенне ў спецыяльнасць», «Матэматычныя метады ў хіміі», «Матэматычнае мадэляванне фізіка-хімічных працэсаў», «Іённая імплантацыя ў палімеры», а таксама кіраўнікоў у калектыўных манаграфіях «: , », «», «», « », « », выдадзеныя ў ЗША і Нідэрландах, а таксама звыш 90 навуковых артыкулаў.
За гэты час гвардыі малодшы сяржант А. Р. Папугаеў, які стаў ужо адным з ветэранаў 32-га гвардзейскага стралковага палка, на камсамольскім сходзе быў абраны камсамольскім арганізатарам аднаго з стралковых батальёнаў.
У баях з нямецка-фашысцкімі захопнікамі малодшы сяржант А. Р. Папугаеў з 16 студзеня 1942 года на Заходнім фронце на пасадзе камандзіра разліку 82-міліметровага мінамёта 32-га гвардзейскага стралковага палка 12-й гвардзейскай стралковай дывізіі 49-й арміі.
У ноч з 28 на 29 верасня 1943 года гвардыі малодшы сяржант А. Р. Папугаеў на падручнымм сродку адным з першых у падраздзяленні пераадолеў водны рубеж ля вёскі Глушэц Гомельскай вобласці Беларускай ССР.
12 студзеня 2011 года рэдакцыяй «Аўтарадыё» атрымана прадпісанне РУП «БелГІЭ» Міністэрства сувязі і інфарматызацыі Рэспублікі Беларусь аб спыненні дзеяння дазволу на права выкарыстання радыёчастаснага спектру і забароне на эксплуатацыю радыёэлектронных сродкаў.
Пастанова камісіі анулюе права «Аўтарадыё» на наземнае эфірнае радыёвяшчанне «ў сувязі з невыкананнем „Аўтарадыё“ творчай канцэпцыі і распаўсюджваннем у эфіры 16 снежня 2010 года інфармацыі, якая змяшчае публічныя заклікі да экстрэмісцкай дзейнасці».
Журналіст Паўлюк Быкоўскі канстатаваў, што «Аўтарадыё» было пазбаўлена частот нібыта за прапаганду экстрэмізму, хоць перадвыбарная рэклама ўзгаднялася з Цэнтральнай выбарчай камісіяй.
Па выніках перагляду Дзмітрый Аляксандраў, суддзя Вышэйшага гаспадарчага суда, які вынес рашэнне аб закрыцці радыёстанцыі, стаў суб’ектам забароны на паездкі і замарожвання актываў Еўрапейскім Саюзам як частка Чорнага спісу Еўрасаюза.
«Аўтарадыё» — першая незалежная радыёстанцыя ў незалежнай Беларусі, -станцыя, якая працавала ў Мінску на частаце 105,1 МГц з 7 жніўня 1992 года да 12 студзеня 2011 года, калі была ануляваная ліцэнзія.
Частата «Аўтарадыё» 105,1 МГц, якая вызвалілася з прычыны пазбаўлення ліцэнзіі, была аддадзеная радыё «Сталіца», і дзяржаўная радыёстанцыя пачала на ёй вяшчанне 15 красавіка 2012 года.
Чашачка зялёная травяністая, даўжынёй 10-22 мм, унізе трубчастая, вышэй сярэдзіны рэзка шырока званочкава-пашыраная, з пяццю шырокімі трохкутнымі зубцамі, рэзка звужанымі ў кароткае вастрыё; пры пладах павялічаная, даўжынёй 21-32 мм, цвярдзее, званочкавая, з перацяжкай вышэй сярэдзіны, у ніжняй частцы пашыраная і тут густаатагнута-валасістая.
Вяночак пяцілопасцевы, даўжынёй 20-45 мм, варонкападобны, брудна-жоўты або радзей бялёсы, з сеткай пурпуровых жылак, а ў зеве і ў верхняй частцы трубкі пурпурна-фіялетавы, з тупымі, некалькі няроўнымі лапасцямі адгіну.
Пры выкарыстанні сушылак тэмпература награвання матэрыялу не павінна перавышаць 60 С. Добрая сыравіна не павінна мець вільготнасць больш 13-14 %, попелу не больш за 20 %, у тым ліку попелу, нерастваральнага ў дзесяціпрацэнтнай салянай кіслаце, не больш за 10 %, алкалоідаў не менш 0,05 %, арганічнай прымешкі не больш за 1 %, мінеральных прымешак не больш за 0,5-1 %, пажоўклага, пабурэлага і чорнага лісця блёкату не больш за 3-5 %, іншых частак блёкату не больш за 4-5 %, здробненых частак лісця блёкату не больш 8-9 %.
Джон Джэрард у сваёй кнізе «» піша, што «Лісце, насенне і сок, пры прыёме ўнутр выклікаюць неспакойны сон, падобны сну п’янага, які доўга цягнецца і з’яўляецца смяротным для пацыента. Мыццё ног у адвары блёкату, а таксама часта водар яго кветак наводзіць сон».
Ніжняе лісце на доўгіх хвосціках, даўгавата-яйкападобнае або эліптычнае, выемчата-перыстанадрэзанае, да часу цвіцення адмірае; сцябловае— сядзячае, паўсцеблаабдымныя, даўгавата-ланцэтнае, выемчата-лопасцевае або надрэзанае, з трохкутнымі або трохкутна-ланцэтнымі, завостранымі або вострымі, большай часткай з чатырма—пяццю лопасцямі або надрэзамі; прыкветкавае — сядзячае, даўгаватае або вузкаланцэтнае, з нешматлікімі зубцамі або цэльнакрайняе.
Насенне шматлікае , цёмна-карычневае або буравата-шэрае, круглявае або злёгку пупышкападобнае, пляскатае, з дробнаячэістай паверхняй, даўжынёй каля 1,5 мм; вага 1000 насенін 0,5—0,9 г. Плоданасіць у ліпені — верасні.
Алкалоіды блёкату чорнага валодаюць атрапінападобным дзеяннем, то ёсць аказваюць дзеянне на гладкую мускулатуру, пашыраюць , павышаюць , выклікаюць , душаць залозавага апарата, пачашчаюць скарачэнні сэрца.
Сімптомы атручвання: маторнае ўзбуджэнне, рэзкае пашырэнне зрэнак, гіперэмія скурных пакроваў асобы і шыі, сухасць слізістай рота, ахрыпласць голасу, часты пульс, галаўны боль, моцная смага, расстройства мовы і глытання, зрокавыя галюцынацыі, трызненне, эпілептычныя сутаргі са стратай прытомнасці.
Прызначэнне рэчываў анціхалінэстэразнага і халінаміметычнага дзеяння , марфіну і слабымі растворамі акісляльнікаў , прызначэнне адсарбуючых сродкаў з наступным прамываннем страўніка і правядзенне сімптаматычнай тэрапіі, накіраванай на аднаўленне жыццёва важных функцый арганізма.
У Расіі і сумежных краінах блёкат чорны распаўсюджаны галоўным чынам у сярэдняй і паўднёвай паласе еўрапейскай часткі Расіі, у Заходняй і Усходняй Сібіры, Сярэдняй Азіі, на Каўказе, ва Украіне, у Беларусі, дзе часцей сустракаецца на поўдні, і Прыбалтыцы, як заносны від на Далёкім Усходзе Расіі.
Натуральны арэал вельмі вялікі, уключае поўнач Афрыкі , умераную і трапічную зоны Азіі (Малая Азія, Сярэдняя Азія, Пярэдняя Азія, Каўказ і Закаўказзе, Кітай, Індыйскі субкантынента), амаль усю Еўропу .
З прычыны таго, што вышыня драўляных фермаў была нашмат большай за вышыню падвеснага пралётнага збудавання, каб захаваць суднаходны габарыт, праезная частка была паднята прыкладна на 2,2 м, былі дабетанаваны прырэчышчавыя падпорныя сценкі моста, падсыпаны пад’язныя дарогі да яго на абодвух берагах.
23 сакавіка 2011 года дэлегацыя Брэста на чале са старшынёй Брэсцкага гарвыканкама Аляксандрам Палышанковым правяла кансультацыі з польскімі партнёрамі па пытанні будаўніцтва і далейшага функцыянавання міжнароднага турыстычнага пешаходнага пераходу «Брэст — Цярэспаль».
Беларускі этнограф Павел Шпілеўскі ў сваёй кнізе «Падарожжа па Палессі і Беларускім краі» пісаў: «Наваколлі Брэста з цярэспальскага ўезду вельмі маляўнічыя. Праязджаючы праз крапасныя валы, мы былі здзіўлены цудоўным ланцуговым мостам. Гэты мост падобны да Ланцуговага, што каля Летняга саду; адрозненне ў тым, што Брэсцкі даўжэйшы і ланцугі на ім з суцэльных дратоў, а на пецярбургскім — з літога чыгуну».
Заданні ўключалі: пераклад слова, словазлучэння і сказа; выбар слушнага сэнсу рэдкаўжывальнага слова з 3-х варыянтаў адказу; тлумачэнне сэнсу ўстойлівых словазлучэнняў, прывядзенне прыкладу іх выкарыстання і называнне сінанімічных выразаў; працяг цытаты з верша, паэмы або песні; называнне аўтара і назвы твора прадугледжвала атрыманне дадатковых балаў.
26 верасня 1943 года кулямётчык 4-га эскадрону 58-га гвардзейскага кавалерыйскага палка 16-й гвардзейскай кавалерыйскай дывізіі Іскандэр Даутаў ў ліку першых пераправіўся праз раку Дняпро ля вёскі Ніўкі Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларусі і, уварваўшыся ў траншэю праціўніка, знішчыў некалькі фашыстаў у рукапашным баі.
У адзін з момантаў бою гітлераўцы пасадзілі каля сотні аўтаматчыкаў у лодкі з мэтай зайсці па рацэ ў тыл 4-га эскадрону і не даць магчымасці пераправіцца іншым падраздзяленням 58-га гвардзейскага кавалерыйскага палка.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года Даутаву Іскандэру Садыкавічу пасмяротна было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза за ўзорнае выкананне баявога задання камандавання ў барацьбе з нямецка-фашысцкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм.
Іскандэ́р Сады́кавіч Дау́таў — кулямётчык 4-га эскадрону 58-га гвардзейскага кавалерыйскага палка 16-й гвардзейскай Чарнігаўскай кавалерыйскай дывізіі, гвардыі радавы, Герой Савецкага Саюза.
У тым жа годзе Пупараў быў пасланы на барацьбу з у Арэнбург, а потым — у Казань, з 1831 года быў лекарам Казанскай губерні, з 1841 года — гарадавым лекарам у Казані, з 1844 года — павятовым лекарам у Царовакакшайску і затым — урачом у маёнтку Бахмецева ў Чыстапальскім павеце.
З 1846 года ён быў акушэрам Яраслаўскага медычнага кіравання, з 1847 года — інспектарам Вятского медычнага кіравання, а з 1851 года займаў такую ж пасаду ў Цверы; звольнены ў 1866 годзе і пражыў у Цверы да смерці.
Да неалітычнага комплексу належаць таксама вырабы з косці і рога: запаліраваная падвеска акруглай формы з адтулінай для падвешвання, амулет з ікла дзіка, рог тура з папярочнымі надрэзамі і прабітай адтулінай, абломкі востраканечнікаў і інш.
Увечары 12 сакавіка 2017 года актывіст Вячаслаў Касінераў у знак пратэсту супраць міліцэйскага бязмежжа, праследавання актывістаў, журналістаў і простых грамадзян за ўдзел у мірных акцыях накінуў пятлю на шыю скульптуры гарадавога.
Раней разгарэўся скандал, калі 20 мая 2018 года на сайце МУС быў размешчаны каментарый, які тычыўся дзеянняў пасольства Вялікабрытаніі, якое 17 мая, у Міжнародны дзень барацьбы з гамафобіяй, трансфобіяй і біфобіяй, вывесіла ЛГБТ-сцяг.
Канцэпцыя помніка належыць міністру ўнутраных спраў Ігару Шуневічу, які настаяў на прысутнасці ў кампазіцыі двух яе характэрных элементаў: маленькага беспароднага сабачкі, які ўтульна прыстроіўся каля ног гарадавога, і ліхтара, які па начах будзе гарэць над іх галовамі.
Як і гістарычны прататып ён мае розныя пагоны: у тыя часы на службу галоўным чынам бралі былых салдатаў — на адным плячы заставаўся армейскі пагон, з якім ён звальняўся, а на іншым — паліцэйскі, які яму выдавалі.
Рашэнне ўсталяваць скульптуру мінскаму гарадавому было прынята пры правядзенні рэканструкцыі будынка 1914 года, у якім у наш час размяшчаецца музей МУС, і прымеркавана да 100-годдзя міліцыі Беларусі, якое адзначалася ў 2017 годзе.
2 сакавіка 2017 года адбылося ўрачыстае адкрыццё скульптурнай кампазіцыі і музея, у якім прынялі ўдзел Міністр унутраных спраў Ігар Шуневіч, Міністр культуры Барыс Святлоў, старшыня Следчага камітэта Іван Наскевіча, старшыня Мінгарвыканкама Андрэй Шорац і іншыя адказныя асобы.
З’яўленне скульптуры прымеркавана да 100-годдзя беларускай міліцыі, якая вядзе сваю гісторыю ад бальшавікоў — з 4 сакавіка 1917 года, калі баявыя атрады рабочых пад кіраўніцтвам Міхаіла Фрунзэ захапілі ў Мінску паліцэйскую ўправу і раззброілі паліцэйскіх, узяўшы горад пад свой кантроль.
16 лістапада блогер Яўген Ліпковіч запусціў на . збор подпісаў за знос скульптуры, названай «маламастацкім творам», абгрунтаваўшы гэта тым, што яна «правакуе жыхароў і супрацоўнікаў міліцыі на неадэкватныя дзеянні».
За гэты час апублікавана больш за 100 навуковых і навукова-метадычных артыкулаў прысвечаных праблемам аховы прыроды, экалагічнай адукацыі і выхавання школьнікаў на ўроках і ў пазакласнай рабоце па геаграфіі.
У 1981 годзе абараніла кандыдацкую дысертацыю на тэму «Фарміраванне адказных адносін да прыроды і прыродаахоўнай дзейнасці ў вучняў 4-8 класаў », навуковы кіраўнік — прафесар, доктар геаграфічных навук В. А. Жучкевіч і прафесар, кандыдат педагагічных навук Т. М. Курыленка.
Тут фартуна канчаткова адвярнулася ад імператара — у кастрычніку 1092 года Генрых пацярпеў паразу пад сценамі Каносы; гарады Мілан, Крэмона, Лодзі, П'ячэнца заключылі абарончы і наступальны саюз супраць імператара і ўзялі пад свой кантроль альпійскія перавалы, так што на гэты раз Генрых апынуўся адрэзаным ад Германіі, вымушаны быў вярнуцца ў Венецыю і на працягу трох гадоў, з 1093 па 1096 год, не мог вярнуцца ў Германію.
У «Штаденскіх аналах» таксама ўказваецца: «Конрад, сын Генрыха ад першага шлюбу, паўстаў супраць свайго бацькі па наступнай прычыне. Кароль Генрых зненавідзеў каралеву Адельхайду, сваю жонку, ды так, што нянавісць была яшчэ мацней, чым запал, з якой ён яе перш любіў. Ён зняволіў яе, і з яго дазволу многія здзяйснялі над ёй гвалт. Як кажуць, ён упаў у такое вар'яцтва, што нават згаданага сына пераконваў увайсці да яе. Так як той адмаўляўся апаганіць пасцель бацькі, кароль, угаворваючы яго, пачаў сцвярджаць, быццам ён не яго сын, а аднаго герцага, на якога названы Конрад быў надзвычай падобны тварам».
Даследчыкі мяркуюць, што гэты шлюб быў патрэбны бацьку Еўпраксіі Усеваладу для ўзмацнення сваіх пазіцый перад Еўропай у супрацьстаянні з пляменнікам Яраполкам, які быў жанаты на нямецкай графіне Кунігундзе.
Выключаючы кароткі перыяд жыцця ў Падуі , Еўпраксія аж да 1093 года заставалася ў Вероне, дзе ў 1092 годзе памёр яе нованароджаны сын і дзе адбываюцца асноўныя падзеі ўскладнення адносін з Генрыхам.
14 жніўня 1089 магдэбургскі архіепіскап Гартвіг ў Кёльнскім саборы вянчаў 39-гадовага Генрыха і маладую кіяўлянку Еўпраксію, якая пасля звароту ў каталіцтва прыняла імя Адэльгейда .
Еўпраксія Усеваладаўна (у заходнееўрапейскіх крыніцах: Адэльгейда, , Пракседа, ; / — ) — дачка Усевалада Яраславіча, сястра Уладзіміра Манамаха, другая жонка імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі Генрыха .
У тым жа годзе, дзякуючы ўдалай дыпламатыі рымскага Папы Урбана , праціўнікі Генрыха заключаюць палітычны і ваенны саюз — 43-гадовая Мацільда Тасканская ўступае ў шлюб з 17-гадовым Вельфом .
Адной з мэтаў арганізацыі было, як сфармуляваў раней былы канцлер Ігнат Зайпель на аснове каталіцкага сацыяльнага вучэння, у прыватнасці энцыклікі « » і булы « » , стварэнне карпаратыўнай дзяржавы.
11 верасня 1933 года ў сваёй прамове на Трабрэнплац ў Вене Дольфус заявіў: «Перыяд праўлення партый скончыўся! Мы не прымаем ураўняльнасць і тэрор, мы хочам у Аўстрыі нямецкую дзяржаву, якая грунтуецца на сацыяльных, рэлігійных, карпаратыўных пачатках з моцнымі, аўтарытарным кіраўніцтвам».
У 1918 годзе, пасля заканчэння Першай сусветнай вайны, распаду шматнацыянальнай Аўстра-Венгерскай імперыі і ліквідацыі аўстрыйскай манархіі, у маладой Аўстрыйскай рэспубліцы вылучыліся тры асноўных палітычных лагера: сацыял-дэмакраты, кансерватыўная Хрысціянска-сацыяльная партыя і пангерманская Народная партыя «Вялікай Германіі» .
Нягледзячы на захаваную магчымасць пераадолець крызіс парламенцкімі метадамі, 4 сакавіка канцлер Дольфус дамогся ад хрысціянска-сацыяльнай большасці самароспуску парламента і стаў правіць на падставе закона аб прадастаўленні надзвычайных паўнамоцтваў.
Устараніўшы сацыял-дэмакратаў і прафсаюзы з палітычнай сцэны, урад Дольфуса кансалідаваў саюз кансерватыўных сіл і царквы і прыняў «Майскую канстытуцыю» , запазычаную ў рэжыму Мусаліні.
27 ліпеня 1934 года Штарэмберг звярнуўся з прамовай памяці Дольфуса, у якой звярнуў увагу на агульныя контуры сваёй палітычнай праграмы: Аўстрыю ён назваў «барыкадай Еўропы» супраць бальшавізму і «недапушчальнага, крымінальнага дэмагагичнага нацыяналізму», і заклікалі змагацца «супраць варварства дваццатага стагоддзя».
Новы ўрад Шушнига Штарэмберг абвясціў «Святой спадчынай» забітага канцлера, паабяцаўшы не дапусціць ні найменшага кампрамісу з нацыстамі, каб ніякія саступкі «не змаглі б паўплываць на нашу поўную незалежнасць і свабоду, гонар і годнасць».
Сімвалам Айчыннага фронту становіцца Кастыльны крыж, крыж з папярочнымі бэлькамі на ўсе чатыры бакі, для студэнтаў ўводзіцца нагрудны знак «Будзьце адзіныя», а члены фронту цяпер абавязаны вітаць адзін аднаго словамі .
Пасля смерці Дольфуса Аўстрыю і фронт мог узначаліць кіраўнік Хеймвера князь Эрнст Рудзігер Штарэмберг, які сыграў вядучую ролю ў падаўленні паўстання нацыстаў і падзяляў ідэі Дольфуса.