polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Насельніцтва размеркавана па тэрыторыі краіны даволі раўнамерна, па сутнасці Бангладэш — вялікая вёска, з раскіданымі там-сям гарадамі, буйнейшыя з якіх — Дака , Чытагонг , Кхулна , Нараянганж.
У ХХІ ст сярэднегадавыя тэмпы росту насельніцтва істотна запаволіліся (гэта стала вынікам у тым ліку і дэмаграфічнай палітыкі, распачатай у 1980-х) і ў 2017 складаюць каля 1 % , ды ў абсалютных лічбах гэта ўсё адно + 1,5 млн чалавек штогод.
Яны павінны былі падрыхтаваць для дзіцяці некалькі камплектаў адзення і абутку з разлікам іх выкарыстання па прызначэнні да наступу школьнага ўзросту, то бок да сямі гадоў, розныя цацкі, зыходзячы з полу дзіцяці, бешык, сарпо для дачкі, яе мужа, свата і свацці, іншых блізкіх сваякоў іх зяця, а таксама харчовыя прадукты для правядзення застолля: рыс, муку, мяса, алей і інш.
Перамовы скончыліся паспяхова і шматнацыянальны атрад перайшоў на польскі бок, бо у сакавіку Эстонія, дзе дыслакаваўся атрад, заключыла мірны дагавор з бальшавікамі і збіралася інтэрнаваць беларускіх салдатаў, а на дадатак беларускае фінансаванне скончылася да такой меры, што атрад галадаў.
Летам 1920 г. падчас адсутнасці старшага брата Станіслава, які ездзіў у Варшаву для палітычных перамоў, Язэп кіраваў аддзелам і правёў выдатныя напады на тылы бальшавіцкіх войск на Палессі — пад Оўручам і Валеднікамі.
Падчас бітваў да аддзелу набіралі ўзятых у палон чырвонаармейцаў і дэзертыраў, дзякуючы чаму, нягледзячы на страты, ён павялічыўся да каля 1800 салдатаў пяхоты і 800 кавалерыстаў.
Загадам Вярхоўнага Камандвання Войска Польскага ад 28 верасня 1920 г. вайска генерала Булак-Балаховіча былі ідэнтыфікаваныя як Добраахвотніцкая Хаўрусная Армія , што дало статус асобнай хаўруснай арміі, якая дасягнула лічбы каля 20 тысяч салдат.
12 кастрычніка 1920 г. ў Рызе была падпісаная папярэдняя польска-савецкая мірная дамова, якая абавязвала польскі бок выдаліць са сваёй тэрыторыі або раззброіць антысавецкія ўзброеныя фармаванні да 2 лістапада.
Беларускі Палітычны Камітэт ператварыўся ва ўрад БНР, які прысвоіў Станіславу тытул Начальніка Беларускай Дзяржавы, але праз некалькі дзён войскі бальшавікоў пайшлі ў контрнаступленне і «балахоўцы» мусілі адступіць у Польшу — сам Язэп перайшоў граніцу 26 лістапада.
Ад мая 1918 г. Язэп належаў да Лужскага партызанскага кавалерыйскага палка Петраградскай дывізіі Чырвонай Арміі пад кіраўніцтвам брата Станіслава (пазней быў перайменаваны ў 3-і Петраградскі кавалерыйскі полк).
Пазней, з узмацненнем белага руху і адначасовым ростам рэпрэсій з боку органаў ЧК, перайшоў да «белых» разам з братам Станіславам і ваяваў у розных фармацыях — у тым ліку і ў арміі генерала Юдзеніча, дзе ён атрымаў рангу падпалкоўніка, і затым палкоўніка.
Пасля жаніцьбы, разам з братам Людвікам, пры дапамозе ўзятай у Мейштовічаў пазыкі, Нікадзім купіў маёнтак Юдуцыны пад Шаркоўшчынай, а ў 1887 годзе прадаў гэты маёнтак графу Лапацінскаму, падзяліўшы з братам інвентар.
Язэп Булак-Балаховіч (; 4 верасня 1894; в. Мейшты, цяпер Ігналінскі раён Літва — 11 чэрвеня 1923; дарога з Белавежы да Гайнаўкі ў Белавежскай Пушчы) — беларускі вайсковы дзеяч, афіцэр пехоты Рускай імператарскай арміі, палкоўнік Белай арміі, удзельнік Асобнага атрада БНР, намеснік камандзіра добраахвотніцкіх аддзелаў у складзе Войска Польскага другой Польскай Рэспублікі ў 1920 г. Брат Станіслава Булак-Балаховіча.
Чалавек засяліў тэрыторыю сучаснай Бразіліі не менш як 11 000 гадоў таму, прынамсі, столькі даюць археолагі Лузіі — самым старым чалавечым парэшткам, знойдзеным у штаце Мінас-Жэрайс.
На момант прыбыцця еўрапейцаў — усходняе ўзбярэжжа Паўднёвай Амерыкі было адкрыта партугальскім мараплаўцам Педру Кабралам у 1500 — тэрыторыя сучаснай Бразіліі была заселена шматлікімі індзейскімі плямёнамі агульнай кольскасцю каля 7 млн чалавек.
Каланізатары напачатку асвоілі ўзбярэжжа, пасля пачалі прасоўвацца ўглыб мацерыка і ўрэшце зайшлі далёка на захад ад "папскага мерыдыяна", што быў праведзены паміж партугальскімі і іспанскімі ўладаннямі ў Амерыцы.
Цягам наступных дзесяцігоддзяў натхняльнікам і ўскосным віноўнікам бразільскай незалежнасці стала Францыя: на пачатку стагоддзя ідэі Вялікай Французскай рэвалюцыі наэлектрызавалі лацінаамерыканскае паветра свабодай, а каталізатарам дэкаланізацыі сталі напалеонаўскія войны ў Еўропе: у 1808 партугальскі каралеўскі двор уцёк з акупаванага французамі Лісабона ў Рыа-дэ-Жанейра.
Пасля таго як у сакавіку 1985 года ў ЗША быў выкрыты КДБ высокапастаўлены супрацоўнік ЦРУ Олдрыч Эймс, ён перадаў сваім новым працадаўцам спіс усіх вядомых яму шпіёнаў і агентаў ЦРУ ў савецкіх спецслужбах, а таксама паведаміў звесткі, якія маглі дапамагчы ім выкрыць падвойных агентаў, што працавалі на англійскую разведку.
Па недаказаным сцвярджэнні Гардзіеўскага, 27 мая яго адвезлі ў загарадны дом КДБ, дзе дапытвалі каля пяці гадзін з выкарыстаннем нейкіх псіхатропных прэпаратаў, што душаць волю і развязваюць язык, аднак ён катэгарычна адмаўляў усе выстаўленыя яму вінавачанні.
Пасля гэтага яму было абвешчана, што пра далейшую яго працу ў Вялікабрытаніі не можа быць і гаворкі і што ён паступае ў дырэктыву аддзела кадраў ПГУ КДБ, пасля чаго атрымае новае прызначэнне ўсярэдзіне СССР.
Ён прыехаў з Масквы ў Ленінград, потым дабраўся да раёна мяжы з Фінляндыяй, дзе яго падабралі брытанскія дыпламаты і правезлі праз савецкія пагранічныя КПП у багажніку дыпламатычнай машыны.
Апынуўшыся ў Вялікабрытаніі, Гардзіеўскі пачаў дамагацца, каб яго сям'я атрымала права на ўз'яднанне з ім, аднак савецкія ўлады цягам шасці гадоў катэгарычна ў гэтым адмаўлялі.
Жонка і дочкі Гардзіеўскага выехалі з СССР у верасні 1991 года, аднак, уз'яднаўшыся з ім у Лондане, доўга разам не пражылі, Лэйла ініцыявала шлюбаразводны працэс і пайшла ад яго, забраўшы дзяцей.
Брытанскі гісторык спецслужбаў кембрыджскі прафесар Крыстафер Эндру заве Гардзіеўскага «самым буйным агентам брытанскай разведкі ў шэрагах савецкіх спецслужбаў пасля Алега Пянькоўскага».
У верасні 1985 года, выкарыстоўваючы атрыманую ад Гардзіеўскага інфармацыю пра савецкі шпіянаж, урад Вялікабрытаніі абвясціў персонамі нон грата 31 агента вонкавай разведкі КДБ, што дзейнічалі пад дыпламатычным ці журналісцкім прычыненнем.
Пасля таго як у 1984 годзе ўрад Вялікабрытаніі абвясціў начальніка Лонданскай рэзідэнтуры А. Гука персонай нон грата, выканаўцам абавязкаў рэзідэнта стаў Л. Нікіценка, а Гардзіеўскі быў прызначаны яго намеснікам.
Як ён кажа, канчаткова расчараваўся ў ролі, якую СССР гуляў у свеце, пасля ваеннага падаўлення Пражскай вясны 1968 года, неўзабаве пасля чаго прыцягнуў да сябе ўвагу брытанскай разведкі ў Даніі.
Успамінаў, што штуршком да яго пераходу на антысавецкія пазіцыі «… было ўсведамленне сталінскіх і зусім савецкіх злачынстваў, якое пачалося з прамовы Хрушчова ў 1956 годзе. Гэта вельмі моцнае ўражанне на мяне вырабіла, проста ўзрушальнае».
28 лютага 2005 года Гомельскі аблвыканкам выключыў з даных па ўліку і рэгістрацыі адміністрацыйна-тэрытарыяльных і тэрытарыяльных адзінак як фактычна неіснуючы пасёлак Чырвоны Змагар.
Па вяртанні ў Ташкент, ён адразу ж уключыўся ў актыўны кінапрацэс, працуючы над стварэннем дакументальных і мультыплікацыйных фільмаў, якіх у агульнай складанасці ён адздымаў больш за трыццаць як дакументаліст, і адзінаццаць як аніматар.
Прыкметны яе ўдзел у працы ААН — прадстаўнік Шры Ланкі з'яўляўся намеснікам Генсакратара ААН па пытаннях раззбраення і ўзначальваў камітэт ААН па раззбраенні, другі прадстаўнік Шры Ланкі — старшыня камітэта ААН па барацьбе з міжнародным тэрарызмам.
Каломба выступае за ўмацаванне цэнтральнай ролі ААН як універсальнай прылады ўрэгулявання міжнародных адносін, за лікавае пашырэнне складу Рады Бяспекі, якое ўлічвае як геаграфічны фактар, так і справядлівае прадстаўніцтва развітых і развіваючыхся дзяржаў.
Шры Ланка традыцыйна выступае за стварэнне ў розных раёнах свету, у тым ліку ў Паўднёвай Азіі, зон, вольных ад ядзернай зброі, за наладжванне эфектыўнага міжнароднага супрацоўніцтва ў барацьбе з тэрарызмам, за далучэнне ўсіх дзяржаў да міжнародна-прававых актаў па барацьбе з ім.
Дыпламатычныя адносіны паміж Рэспублікай Беларусь і Дэмакратычнай Сацыялістычнай Рэспублікай Шры-Ланка ўсталяваны 20 лістапада 2000 г. У 2004 годзе ў Мінску адкрыта Ганаровае консульства Шры-Ланкі.
Шры-Ланка — член узначальваемай Вялікабрытаніяй Садружнасці з 1948 года, «План Каломба» — з 1950 года, ААН — з 1955 года, Руху недалучэння — з 1961 года, Паўднёва-Азіяцкай арганізацыі рэгіянальнага супрацоўніцтва з 1985 і шмат якіх іншых міжнародных арганізацый.
Юрый Беленькі ўдзельнічаў у распрацоўцы ды прыняцці Дэкларацыі аб дзяржаўным суверэнітэце Беларусі, падрыхтоўцы законапраектаў на пазачарговай сесіі Вярхоўнага Савета 24—25 жніўня 1991 года, на працягу якой абвясцілі незалежнасць Беларусі.
Уваходзіў у склад Ценявога кабінета Апазіцыі Беларускага Народнага Фронту «Адраджэньне», у красавіку 1995 г. браў удзел у галадоўцы дэпутатаў БНФ супраць ініцыяванага Лукашэнкам рэферэндума.
Сааўтар канцэпцыі па пераходу БССР да рынкавай эканомікі , канцэпцыі эканамічнай рэформы ў Рэспубліцы Беларусь , асноўныя кірункі рэформ для выхаду з крызісу , Закона аб банках, а таксама банкаўскіх і іншых законапраектаў.
«Рэйтан на сойме 1773 года» — карціна, напісаная Янам Матэйка пад назвай «Рэйтан на сойме 1773 года» ў 1866 годзе і паказвае падзеі красавіка 1773 года, калі Тадэвуш Рэйтан спрабаваў сарваць сойм і не дапусціць падзелу Рэчы Паспалітай.
Горкага , Палац піянераў і школьнікаў і школа-інтэрнат для дзяцей са слабым слыхам у Севастопальскім парку , 2-я чарга будаўніцтва Дзяржаўнага мастацкага музея Беларусі , 9—10-павярховы жылы дом з крамай «Дом абутку» у Бабруйску; Мемарыял воінскай славы на Лудчыцкай вышыні ў Быхаўскім раёне , прыбудова да будынка Нацыянальнага мастацкага музея Беларусі , гіпермаркет «Гіпа» па пр. Ракасоўскага .
Ён адправіўся ў Карс па некалькіх прычынах: па-першае, як журналіст, па просьбе стамбульскага знаёмага журналіста для расследавання серыі самагубстваў юных дзяўчат; па-другое, у надзеі сустрэць жанчыну, якую ён ведаў.
За гэтыя тры дні Ка гутарыць з такімі людзьмі, як былы камуніст, прыхільнік свецкай улады, фашысцкі нацыяналіст, верагодны ісламскі экстрэміст, умераныя ісламскія дзеячы, маладыя курды, ваенныя, супрацоўнікі сакрэтнай службы і паліцыі, актор-рэвалюцыянер.
У 1996 годзе на базе лабараторый і аддзелаў Інстытута тэхнічнай кібернетыкі НАН Беларусі было ўтворана навукова-даследчае аб’яднанне «Кібернетыка» у складзе Інстытута тэхнічнай кібернетыкі АН Беларусі, навукова-інжынернага прадпрыемства «Інфармацыйныя тэхналогіі», навукова-інжынернага прадпрыемства «Геаінфармацыйныя сістэмы», інжынернага прадпрыемства «Навуковае прыборабудаванне» і навукова-інжынернага прадпрыемства «Сістэмы аўтаматызацыі».
Інстытут быў вызначаны міжгаліновай галаўной арганізацыяй па ўжыванні матэматычных метадаў і вылічальнай тэхнікі для аўтаматызацыі працэсаў тэхнічнай падрыхтоўкі вытворчасці ў машынабудаванні.
Скончыў рэальнае вучылішча ў Вільні, пасля чаго ў 1878 годзе паступіў у Будаўнічае вучылішча у Санкт-Пецярбургу, якое скончыў у 1883 годзе са званнем грамадзянскага інжынера і чынам класу.
Паводле 21-га артыкула, «Усе прыродныя багацці, чыгункі, службы паветраных перавозак, пошта і ўстановы сувязі, як і асноўныя заводы і прадпрыемствы, парты і банкі краіны належаць выключна дзяржаве. Дзяржава мае бараніць і развіваць на пераважнай аснове дзяржаўную ўласнасць».
37-ы артыкул прадугледжвае, што «Дзяржава мае заахвочваць установы, прадпрыемствы і арганізацыі краіны ажыццяўляць капітальныя або дамоўныя сумесныя пачынанні з замежнымі карпарацыямі і асобамі, засноўваць і кіраваць прадпрыемствамі розных відаў у спецыяльных эканамічных зонах».
Як піша японскі гісторык М. Сіматамаі ў манаграфіі «Кім Ір Сэн і Крэмль: Паўночная Карэя эпохі халоднай вайны : Выданне МГІМО-Універсітэт», 2009 г. на старонках 82-84, праект канстытуцыі будучай КНДР абмяркоўваўся ў Маскве з удзелам І.
Таксама ўпершыню ў Канстытуцыі былі адлюстраваны паўнамоцтвы Кім Чэн Іра як кіраўніка дзяржавы: у артыкул 100 было ўнесена палажэнне аб тым, што «старшыня Дзяржаўнага камітэта абароны з’яўляецца вышэйшым кіраўніком Карэйскай Народна-Дэмакратычнай Рэспублікі».
Аддзелам з Лунінеччыны і Піншчыны прыйшлося самаліквідавацца ці адступіць да сваіх украінскіх саюзнікаў на пагранічча ў Століншчыне і Камень-Кашыршчыне, дзе яны змагаліся разам з аддзеламі Бульбы-Бараўца.
Аддзел атамана Бякеты быў знішчаны Арміяй Краёвай каля Беліцы ў Лідчыне, а аддзелу атамана Таўпекі прыйшлося адысці ў Аўгустоўшчыну пасля бою, у якім ад разрыву гранаты адарвала руку Юрке Стасевічу.
Праз некаторы час аддзелы Харэўскага і Перагуда паспяхова змагаліся з савецкімі войскамі дзякуючы захопу першагатунковай зброі пакінутай немцамі каля Любяшава: кожнаму хапіла па нямецкім аўтамаце, былі здабытыя лёгкія кулямёты і шмат гранатаў, але цяжкія мінамёты і кулямёты давялося закапаць у схоўках.
Так, аддзел Харэўскага змагаўся на Берасьцейшчыне і Піншчыне, каля канала Агінскага, на поўнач ад Косаўшчыны да Высацка ў Століншчыне, Лахвы і Камень-Кашырска, супрацуючы разам з аддзеламі Тараса Бульбы-Бараўца, якія дзейнічалі на поўдзень ад Прыпяці.
Да 1947 г. партызаны з аддзела атамана Перагуда змагаліся таксама і з польскімі нацыяналістычнымі партызанамі, якія забівалі беларусаў і палілі беларускія вёскі, прымушаючы тых эміграваць з камуністычнай Польскай Народнай Рэспублікі ў СССР.
Напярэдадні нямецка-савецкай вайны 1941—1945 гадоў нямецкае вайсковае камандаванне меркавала, што падчас захопу Палесся будзе немажлівае выкарыстанне танкаў і яго трэба будзе абысці, таму вайсковая выведка Абвер атрымала заданне звярнуць пільную ўвагу на гэтую тэрыторыю будучага «палескага катла», дзе мелі апынуцца савецкія войскі.
Каб вырашыць гэтую праблему ў Абверы было вырышана выкарыстаць беларускія і ўкраінскія нацыяналістычныя арганізацыі, дзейнічаючыя на былой польскай тэрыторыі: «Украінскае Нацыянальнае Вызваленне» Тараса Бульбы-Бараўца і «Беларускі Народны Фронт» Шчорса-Гадлеўскага.
Ужо ў першыя дні нямецка-савецкай вайны, пакуль немцы яшчэ на дайшлі да Палесся, беларусы ўжо загаспадаравалі на вялікім абшары, стварыўшы аддзелы Беларускай Самаабароны, якая пераняла ўладу ў цэлых раёнах.
Навязанню сувязі паміж патрыятычнымі групамі і атрадамі садзейнічала неабходнасць барацьбы з савецкімі марадзёрамі і партызанамі, якія правакавалі немцаў на карныя меры, гвалцілі сялянак і рабавалі сялянаў.
Такім чынам беларускія атрады ў 1942 годзе на тэрыторыі Слонімшчыны, Ружаншчыны, Целяханшчыны і Піншчыны налічвалі ўжо больш за 3000 чалавек, а савецкая партызанка там мела значна меншыя сілы.
Напачатку скрытна забіваліся найбольш свядомыя і дасведчаныя беларускія партызаны і іх кіраўнікі: пад покрыўкай загібелі ад нямецкіх войскаў, «вылетаў у Маскву», правакацый і падкідваннем немцам карыснай для знішчэння беларускіх партызанаў інфармацыі, але потым пачаліся адкрытыя забойства, калі забітых абвінавачвалі ў сувязі з нямецкімі спецслужбамі.
Калі Язэп Урбановіч на свае вочы ўбачыў адно з такіх забойстваў, ён адразу паведаміў аб выдарэнні Беларускую Народную Грамаду, парадзіў ратавацца сябрам і дзеячам беларускага партызанскага руху, а таксама запэўніў у сваёй нявіннасці.
Але не ўдалося ўратавацца ад забойства атрадамі НКУС атаману Канстанчуку з Белавежскай пушчы, сувязному БНП і дзеячу БНГ Уладзімеру Альшэўскаму, камандзіру савецкага атраду на Ружаншчыне маёру Канстанціну Нішчакову (быў забіты 28 траўня 1943 г. аб чым пазней падрабязна пісаў сам Лінькоў), аддзелу атамана Івана Лясніка каля Вялікага Балота , аддзелу атамана Патрубейкі , аддзелу атамана Лявона, а таксама атаману Сувораму (сапраўднае імя — Барыс Лукашук, дзейнічаў ў раёне Пінска, Лунінца, Камень-Кашырска і Давыд-Гарадка) і іншым атаманам і іх аддзелам.
Калі раней беларускія партызаны з асобных партызанскіх атрадаў, Беларускай Самаабароны ці БНП змагаліся пераважна з савецкімі «акружэнцамі» і марадзёрамі, то ў 1942 годзе з’явіліся першыя сур’ёзныя савецкія дэсантныя групы.
У другой палове 1942 г. у раёне Целяханаў была скінутая з самалёта дыверсійная група капітана НКУС Топкіна і хоць той не ўдалося адразу падначаліць сабе беларускія атрады, услед за гэтай групай скідваліся іншыя спецатрады НКГБ і НКУС.
Таму ўжо ў наступным годзе савецкім дэсантнікам і партызанам удалося знішчыць кіраўніцтва БНП і падпарадкаваць сабе многія яе аддзелы, хоць сама арганізацыя разраслася і налічвала больш за 5 тысяч чалавек, дзейнічаючых на Піншчыне, Берасцейшчыне і Гарадзеншчыне.
У 1943 годзе ў раёне Косава, Быценя і Ружан было скінута 5 вялікіх дэсантных груп НКУС пад кіраўніцтвам палкоўніка спецвойскаў НКУС Рыгора Лінькова, які меў заданне ад П.Панамарэнкі нягайна ліквідаваць беларускую незалежную партызанку.
Пры дапамозе камуніста Язэпа Урбановіча, які ня ведаў пра заданне Лінькова, апошні арганізаваў сустрэчу з камандзірам БНП Іванам Шанько, дзе мелася абмеркаваць пастаўкі савецкай зброі.
Іван Шанько пагадзіўся на сустрэчу, бо было вядома, што падобныя перамовы праводзіліся атрадамі Тараса Бульбы-Бараўца, а таксама таму, што пасярэднік Урбановіч быў вядомы як беларускі патрыёт і былы вучань Віленскай Беларускай Гімназіі.
На сустрэчы Лінькоў патрабаваў, каб Шанько перадаў яму ўсё кіраўніцтва над партызанскімі атрадамі, але той адмовіўся і быў застрэлены выстралам у грудзі, а прыбыўшы разам з ім ад’ютант Мікалай Скрундзь быў схоплены.
Кожны з атаманаў уплываў адразу на некалькі іншых аддзелаў Партызанкі, якія не маглі вылучыць сваіх прадстаўнікоў з прычыны «адсутнасці палітычна вырабленых людзей», але з большага трымаліся прабеларускага кірунку.
На нарадзе была падтрымана ідэя Беларускай Народнай Грамады аб «засадзе ператрывання», то бок чакання зручнага моманту для збройнага супраціву, а таксама было вырашана нападаць першымі толькі на марадзёраў і на тыя аддзелы, якія і пасля першага папярэджання прадоўжваюць правакаваць нямецкія ўлады на расправу з мясцовымі жыхарамі ці проста іх рабаваць.
Галоўны Штаб БНП ачоліў палкоўнік Іван Шанько — былы лейтэнант Чырвонай Арміі, які стаў камандзірам партызанскага аддзелу з Ружаншчыны і атрымаў падвышэнне рангі ад Лавы атаманаў.
Да моманту другой канферэнцыі нямецкае кіраўніцтва ўжо паспела сябе дыскрэдытаваць, таму было вырашана намагацца трымаць нейтралітэт з савецкімі партызанамі ці нават прабаваць супрацоўнічаць з імі супраць немцаў.
Тым не менш, некаторыя аддзелы БНП бралі ўдзел у акцыях супраць польскай і савецкай партызанкі на Палессі разам з Палескай Сеччу УПА: атрады Харэўскага, Перагуда, Патрубейкі і Суворага дапамагалі атрадам Тараса Бульбы-Бараўца ў барацьбе з польскімі прасавецкімі партызанамі ў раёне Дубровіцы, Вялікай Глушы, Камень-Кашырска і Любяшова.
У гэты час на Браншчыне, Магілёўшчыне і Смаленшчыне дзейнічалі незалежныя партызанскія аддзелы пад кіраўніцтвам беларускіх дзеячаў, з якімі Беларуская Народная Партызанка прабавала наладзіць сувязь.
На Смаленшчыну быў накіраваны складзены амаль з «усходнікаў» аддзел былога капітана Чырвонай Арміі атамана Кавалёва, але атрад удалося знішчыць у Цэнтральнай Беларусі дыверсійнымі атрадамі НКУС.
Тым не менш перамовы з эсэрамі былі праведзены ў Віцебску з дапамогай бурмістра Усевалада Родзькі, а паводле Васіля Віра на перамовах усе «ўсходнікі» размаўлялі па-расейску, але стаялі за незалежнасць Беларусі і лічылі сябе беларусамі.
Тым не менш, украінцаў-«бульбаўцаў» такім чынам падмануць не ўдалося і калі мела адбыцца запланаваная раней сустрэча атрадаў дзеля супольнай акцыі, то савецкія агенты ня ведалі патрэбнага адказу на гасла следапытаў УПА, якія потым зажадалі выйсця наперад атамана Суворага і, выкрыўшы правакацыю, уцяклі адстрэльваючыся.
Сярод іншых метадаў было перакідванне партызанаў за сотні кіламетраў у іншы раён, захоп сям’і партызана ў палон і далейшы яе расстрэл у разе калі партызан выказвае незадаволенне ці збягае, або звыклы расстрэл самога непадуладнага партызана.
Былыя ўдзельнікі і сябры БНП эмігравалі да Канады, ЗША, Венесуэлы, Балівіі, Парагваю, Аргентыны і Бразіліі, дзе арганізавалі Саюз былых удзельнкаў збройнай барацьбы за вызваленне Беларусі.
У 1942 годзе з будучай БНП навязала кантакт іншая канспірацыйная арганізацыя — Беларуская Народная Грамада , якая праз сваіх сяброў намагалася ўсталяваць кантакты паміж рознымі аддзеламі БНП і аб’яднаць іх пад адзінае кіраўніцтва.
Ноччу, перад пачаткам агульнага наступу разлік ўручную выкаціў 76-мм палкавую гармату на адкрытую пазіцыю для стральбы прамой наводкай і замаскіраваў яго, а з пачаткам наступлення - адкрыў агонь, разбурыўшы будынак, у якім знаходзіўся фінскі камандны пункт.
Бізнес-цэнтр у Гродне , грамадска-дзелавы цэнтр у г. Салігорску , мікрараён 116 у г. Навазыбкаў Бранскай вобласці , бізнес-цэнтр «Багіра» ў Краснадарскім краі , мікрараён «Пскоўскі» ў Ноўгарадзе , адміністрацыйныя будынкі ТАА ГД «Ждановічы» , гасцініца, офісы, прыдарожны сэрвіс па трасе у Смаленскай вобласці , аб’екты гандлю і абслугоўвання гісторыка-культурнага комплексу «Лінія Сталіна» , гасцініца на пагранпераходзе «Пясчатка» Камянецкага раёна , рэканструкцыя гандлёвага дома «Сорыя» ў Бабруйску , аўтацэнтр ГАЗ на МКАД, забаўляльны сямейны цэнтр у Смаргоні , офісы, СТА ў свабоднай эканамічнай зоне «Мінск» і інш.
29 верасня 1943 года падчас баёў за беларускую вёску Усохі , падраздзяленні 62-га гвардзейскага кавалерскага палка апынуліся пад варожым агнём, тады камандзір разліку Тафцізан Мінігулаў добраахвотна вызваўся знішчыць агнявыя кропкі праціўніка.
20 верасня 1943 года камандзір разліку мінамёта 62-га гвардзейскага кавалерыйскага палка (16-я гвардзейская кавалерыйская дывізія, 7-й гвардзейскі кавалерыйскі корпус, 61-я армія, Цэнтральны фронт) гвардыі сяржант Тафцізан Мінігулаў асабліва вызначыўся падчас баёў за населенага пункта Чарныш у ходзе якога ён асабіста знішчыў 18 праціўнікаў.
Тафцізан Тагіравіч Мінігулаў (Міндзігулаў; , Кусеева, Бурзян-Тангаураўскі кантон, Башкірская АССР — , Усохі, Брагінскі раён, Гомельская вобласць, Беларуская ССР) — гвардыі сяржант Рабоча-сялянскай Чырвонай арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны.
У час вайны камандзір разліку мінамёта 62-га гвардзейскага кавалерыйскага палка 16-й гвардзейскай кавалерыйскай дывізіі (7-й гвардзейскі кавалерыйскі корпус, 61-я армія, Цэнтральны фронт) гвардыі сяржант Т. Г. Мінігулаў асабліва вызначыўся пры фарсіраванні Дняпра.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года гвардыі сяржант Тафцізан Тагіравіч Мінігулаў быў пасмяротна узнагароджаны званнем Героя Савецкага Саюза з уручэннем медаля «Залатая Зорка» і ордэна Леніна.
Таму, карыстаючыся падтрымкай расійскіх уладаў, С. Чарневіч працягваў прыкладаць вялікія намаганні па захаванні Таварыства Ісуса, здзейсніўшы, у прыватнасці, аб’езд усіх падпарадкаваных яму езуіцкіх пляцовак .
У выніку ў 1779 г. магілёўская і мсціслаўская рэзідэнцыі былі пераўтвораны ў калегіумы, а 2 лютага 1780 г. па заканчэнні будаўніцтва асобных вучэбных памяшканняў адбылося ўрачыстае адкрыццё навіцыята.
Гэта, а таксама вельмі ўдалы візіт групы полацкіх езуітаў на чале з Станіславам Чарневічам у Пецярбург, канчаткова пераканалі імператрыцу ў неабходнасці ўзяць Таварыства Ісуса пад сваю апеку, каб выкарыстоўваць яго як апірышча на беларускіх землях і сродак прасоўвання народнай асветы ў імперыі.
Значным дасягненнем С. Чарневіча і ўсіх беларускіх езуітаў стаў візіт імператрыцы ў Полацк , пад час якога члены ордэна маглі ў чарговы раз прадэманстраваць сваё майстэрства ў выяўленні вернападданіцкіх пачуццяў і, дзякуючы гэтаму, яшчэ больш умацаваць сваё становішча ў краі.
Ведаючы аб волі рымскага пантыфіка і не чакаючы яе афіцыйнага абвяшчэння, віцэ-правінцыял Мазавецкай правінцыі Казімір Сабалеўскі, якому падпарадкоўваліся беларускія езуіты, пад канец кастрычніка 1773 г. склаў свае паўнамоцтвы і прызначыў віцэ-правінцыялам С. Чарневіча.
На гэтай пасадзе новы кіраўнік апальнага ордэна на ўсходзе Беларусі прадэманстраваў бязмежную адданасць сваёй арганізацыі, выдатныя палітычныя і арганізатарскія здольнасці і шмат у чым прадвызначыў далейшыя поспехі езуіцкага ордэна ў Расійскай імперыі, справядліва заслужыўшы характарыстыку «выратавальнік Таварыства».
Тэра прэта ўзгадвалася ў навуковых працах з 1870 г. Першапачаткова лічылася, што яна з'яўляецца тыповай для Амазоніі, але пазнейшыя апісанні паказалі перавагу неурадлівых вышчалачаных глеб.
Яна фарміравалася ў выніку шматвяковага кампаставання раслінных, жывёльных і чалавечых рэчываў, накшталт неядомых частак культурных раслін, з'едак, побытавага смецця, костак, панцыраў чарапах, фекалій і г. д. Вызначальную ролю ў фарміраванні адыгралі ўкрапванні драўнянага вугля.