polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Гэта тэорыя выгодна сумяшчае меркаваныя германскія і венгерскія карані жонкі Эдуарда Выгнанніка, якія згадваюцца шматлікімі сярэдневяковымі аўтарамі, а святая Маргарыта Шатландская апыняецца ўнучкай Святога Стэфана.
Слабасць гэтай гіпотэзы складаецца ў тым, што яна не тлумачыць, чаму смерць Іштвана Святога прывяла да дынастычнага крызісу ў Венгрыі: у выпадку, калі Агата была дачкой Іштвана, яго спадчыннікам павінен быў стаць сын Эдуарда і Агаты Эдгар Этэлінг.
У любым выпадку, калі б Агата была дачкой ці пляменніцай імператара Генрыха , яна была б па ўзросце была значна старэй за свайго мужа, а Эдгар, такім чынам, быў бы народжаны ёй у глыбокай старасці, што малаверагодна.
З біяграфіі Эдуарда Выгнанніка вядома, што ён падтрымліваў венгерскага караля Эндрэ , і суправаджаў яго ў яго паездцы з Кіева ў Венгрыю ў 1046 годзе, пасля чаго доўгі час знаходзіўся пры двары Эндрэ .
Гэта здагадка добра адпавядае сцвярджэнням Жэфрэя Гаймара і Роджэра Ховедэнскага аб тым, што Эдуард, пражываючы ў Кіеве, узяў у жонкі дзяўчыну з мясцовага знатнага роду, а таксама пра тое, што цесцем Эдуарда быў «рускі кароль».
Больш таго, калі бацька Яраслава Мудрага, Уладзімір , ажаніўся з візантыйскай прынцэсай Ганнай, ён узяў сабе хрысціянскае імя кіруючага імператара Васілія , а некаторыя з членаў яго сям’і атрымалі імёны іншых прадстаўнікоў візантыйскага імператарскага дому.
Вядомы спецыяліст па генеалогіі, Сабальч дэ Важай, грунтуючыся на больш дакладным перакладзе латыні Флорэнса Вустэрскага і здагадцы, што імператар, які згадваецца ў Англасаксонскай хроніцы, з’яўляецца Генрыхам , падтрымаў і шырока апублікаваў здагадку больш ранняга венгерскага гісторыка Ёзефа Херцага, што Агата была дачкой Людальфа, маркграфа Заходняй Фрызіі, старэйшага брата па маці імператара Генрыха .
Ідэя міжнароднага адказнага купона аказалася плённай: многія каланіяльныя дзяржавы перанялі паспяховы досвед СПС і, не маючы магчымасці па розных прычынах увесці ў межы сваіх каланіяльных імперый універсальную паштовую маркі ці прынамсі ўніфікаваць паштовыя тарыфы і набор паслуг пошты, увялі альтэрнатыўныя адказныя купоны.
Вялікабрытанія з красавіка 1927 г. распаўсюдзіла ў сваіх залежных тэрыторыях імперскі адказны купон , які з мая 1953 г. стаў адказным купонам Садружнасці , а 31 кастрычніка 1975 г. спыніў сваё існаванне.
З падзеннем каланіяльнай імперыі Іспаніі патрэба ў адпаведных купонах знікла, таму праекты згарнулі 15 красавіка 1973 г. Іспанія жа ў межах Іспана-амерыканскага паштовага саюза 1 кастрычніка 1937 г. увяла ў зварот - .
Гэты адказны купон распаўсюдзіўся ў Бразіліі, Калумбіі, Коста-Рыцы, на Кубе, Гаіці, у Эквадоры, Гватэмале, Гандурасе, Мексіцы, Панаме, Парагваі, Сальвадоры, Венесуэле, іспанскіх паштовых аддзяленнях у Андоры і Танжэры і, вядома, у самой Іспаніі.
Падобныя пачынанні, але без асаблівага поспеху, ажыццяўляліся і ў межах рэгіянальных міжнародных паштовых арганізацый — Арабскага паштовага саюза у 1956—1992 гг. і Заходнеафрыканскай канферэнцыі поштаў і тэлекамунікацый у 1978—2000 гг.
Міжнародныя адказныя купоны друкуюцца ў фармаце, які дазваляе без цяжкасцей змяшчаць іх у паштовы канверт, на паперы з вадзянымі знакамі і іншымі сродкамі абароны і змяшчаюць сімволіку СПС.
Убачыўшы купон і высветліўшы падрабязнасці яго звароту, Понці заўважыў, што суадносіны пасляваенных абменных курсаў валют дазваляюць перапрадаваць купоны, набытыя ў краінах большай часткі Еўропы, у Злучаных Штатах.
Прадпрымальны дзялок заснаваў кампанію « » і схіліў некалькіх інвестараў да фінансавання прапанаванай ім аферы ў абмен на просты вэксаль, абяцаючы ім 50 % прыбытку ад трансатлантычнага гандлю ўжо праз 45 дзён.
На парыжскім кангрэсе СПС 1878 г. было заключана пагадненне паміж 13 паштовымі адміністрацыямі, у тым ліку Аргенціны, Бельгіі, Германіі, Іспаніі, Італіі, Люксембурга, Нарвегіі, Нідэрландаў, Партугаліі, Румыніі, Туніса, Францыі і Швейцарыі, аб выкарыстанні паштовых картак з аплачаным адказам.
Аднак няўзгодненая (бо, з прычыны розніцы суверэнітэтаў, яна і не магла быць узгодненай прынцыпова) фінансавая палітыка дзяржаў, некантраляванае змяненне абменных валютных курсаў і спекуляцыйная рызыка, якая магла стаць вынікам усяго гэтага, падаваліся перашкодамі, якія немагчыма пераадолець.
Ідэя аб тым, што, згуляючы на розніцы паштовых тарыфаў у розных краінах пры закупцы танных міжнародных адказных купонаў у адной краіне для наступнага абмену іх на паштовыя маркі на большую суму ў іншай , можна ў выніку атрымаць прыбытак, лягла ў аснову фінансавай піраміды, арганізаванай у 1920-х гг. амерыканцам італьянскага паходжання Чарлзам Понці , — па так званай «схеме Понці».
На купоне мог быць адзначаны і яго кошт падчас продажу (раней, у часы хаджэння лазанскага тыпу дызайну, гэта рабілася ў трэцім, цэнтральным, акенцы, але цяпер спецыяльнага месца для прастаўлення наміналу не прадугледжана).
Купоны можна выкарыстоўваць пры перапісцы з замежнымі навучальнымі або навуковымі ўстановамі, камерцыйнымі кампаніямі, міжнароднымі арганізацыямі, калі адпраўшчык разлічвае на адказныя лісты, і г. д. Нават калі паштовыя выдаткі не ўяўляюць для адрасата вялікай праблемы або яму па шэрагу прычын нязручна выкарыстоўваць купон, адпраўка яму МАК — знак таго, што адпраўшчык дбаў пра камфорт атрымальніка.
Піраміды абрынулася толькі пасля публікацыі ў часопісе « », які падлічыў, што для пакрыцця інвестыцый, зробленых у кампанію Понці, у звароце павінны былі знаходзіцца 160 млн купонаў — а ў тыя гады па ўсім свеце на руках іх было каля 27 000 асобнікаў.
Тэрмін дзеяння міжнароднага адказнага купона пекінскага ўзору 2 скончыўся 31 снежня 2009 г. Такое абмежаванне было ўведзена нядаўна: яшчэ ў 2001 г. быў абавязковы прыём купонаў, выпушчаных кожнай краінай-членам СПС з 1975 г. Аднак у 2002 г. палажэнне змянілася і тэрмін зменшыўся.
У той час міжнародны адказны купон абменьваўся на простую паштовую марку звычайнага тарыфу, якой аплачвалася наземная перасылка карэспандэнцыі ў іншую дзяржаву, паколькі гэта было яшчэ да з’яўлення авіяпошты.
Вядомасць прыйшла да Сіўцова пасля перамогі на Чэмпіянаце свету сярод андэраў у групавой гонцы, дзе беларус апярэдзіў Томаса Дэкера з Нідэрландаў і датчаніна Мадса Крыстэнсена.
На французаў, якія дагэтуль цярпелі паражэнні, спадзявацца было нельга, і ён вырашыў звярнуцца да Карла . У 1529 годзе Карл заключыў пагадненне з папам: Клімент абавязаўся каранаваць Карла у Балонні імператарам Свяшчэннай Рымскай імперыі, а Карл наўзамен паабяцаў Папе паспрыяць аднаўленню ўлады Медычы ў Фларэнцыі.
Пасля Сусветнай вайны Грэнландыя актыўна асвойвалася амерыканскімі ваеннымі, тут былі пабудаваны 2 ваенныя базы, пачалі развівацца камерцыйнае рыбалоўства, прадпрымальнікі Даніі зацікавіліся мясцовымі горнымі рэсурсамі.
Развіццё пасляваеннай эканомікі і паступовая ўрабанізацыя з аднаго боку садзейнічалі паляпшэнню ўмоў жыцця інуітаў, але найбольш перспектыўныя пасады размяркоўваліся паміж дацкімі і замежнымі спецыялістамі.
У 1980 г. была заснавана Прыпалярная рада інуітаў — найбуйнейшая неўрадавая арганізацыя, што займаецца развіццём розных бакоў жыцця грэнландскіх інуітаў, а таксама каардынацыяй агульных дзеянняў з эскімосамі Канады і ЗША.
Плод — чырванавата-карычневы яблык дыяметрам 2-3 см у дзікіх формаў і да 5-7 см у культурных, з разгорнутымі пастаяннымі чашалісткамі вакол цэнтральнай ямкі, яны надаюць яму выгляд пустога яблыка.
З шырокага вывучэння літаратуры і асобнікаў раслін, прыйшоў да высновы, што «сапраўдная Радзіма» [мушмулы германскай знаходзіцца ў паўднёва-ўсходняй частцы Балканскага паўвострава, Малой Азіі, на Каўказе, у Крыму, Паўночным Іране і, магчыма, у Туркменістане.
Лісце дрэва цёмна-зялёнае, цэльнае, эліптычнае, цэльнакрайняе ці зубчастае па краі, з ніжняга боку густа пакрытае белымі валаскамі, 8-15 см даўжынёй і 3-4 см шырынёй, але восенню, перад падзеннем, змяняе афарбоўку на чырвоную.
Нягледзячы на сваю лацінскую назву, што ў перакладзе азначае нямецкая або германская мушмула, від з’яўляецца карэнным для Паўднёва-Заходняй Азіі і Паўднёва-Усходняй Еўропы, асабліва для Чарнаморскага ўзбярэжжа Балгарыі і Турцыі.
На летніх Алімпійскіх гульнях 2004 года ў Афінах Вікторыя Паўловіч здолела прайсці адзін раўнд спаборніцтваў у адзіночным разрадзе, але саступіла на стадыі 1/8 фіналу і выбыла з турніру.
У 2006 годзе на чэмпіянаце свету ў нямецкім Брэмене зборная Беларусі з Вікторыяй Паўловіч у складзе ў камандным турніры здолела дайсці да паўфіналу турніру, дзе саступіла зборнай Кітая і заняла трэцяе месца, прынёсшы Паўловіч першую ў яе кар'еры ўзнагароду сусветных першынстваў.
Пасля няўдалай спробы паступіць у Мінскі тэатральна-мастацкі інстытут, Алег Елізараў прайшоў падрыхтоўчыя курсы і ў 1990 годзе паступіў на мастацка-графічны факультэт Віцебскага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэта.
Прыкладна ў 1989-1990 годзе Юрый прыняў удзел разам з астатнімі ўдзельнікамі «Сектара» ў запісу песні «15 чалавек на куфар мерцвяка» (якая ўвайшла ў альбом «Пахмелле» 1990 года пад назвай «Куфар і мярцвяк») варонежскага музыканта Андрэя Колтакова.
Ён таксама цікавіўся творчасцю групы « » і ў інтэрв'ю распавядаў, што на гастролях асабіста меў зносіны з барабаншчыкам групы, а ў альбоме «Кашчэй Бессмяротны» выкарыстаў матывы іх песень « » і « ».
Пасля службы ў арміі Юрый працаваў каля трох гадоў інспектарам ДАІ, а апошнія месяцы кантракту дослуживал у пазаведамаснай ахове, затым працаваў фрэзероўшчыкам, аператарам станка з ЧПУ на варонежскім «Видеофоне» і грузчыкам.
Песні Хоя ведаў увесь СССР, прычым прыхільнікі першае час не ўяўлялі як знешне выглядае іх кумір, карыстаючыся гэтым па краіне ездзілі шматлікія двайнікі і давалі канцэрты пад фанаграмы групы.
Гэтую ж песню пры запісу апошняга альбома «Паўсталы з Пекла» гукарэжысёр групы Андрэй Дзялкоў парэкамендаваў ўключыць у наступны альбом , але Юрый пераканаў гукарэжысёра не рабіць гэтага, баючыся не дажыць да наступнага альбома.
За сваю творчую кар'еру вялікіх грошай Клінскіх так і не запрацаваў з-за росквіту «пірацтва», што адбілася на колькасці прададзеных ліцэнзійных дыскаў, якія складаюць прыкладна 1 % ад усей колькасці.
Нягледзячы на тое, што пазнейшыя тэксты групы былі больш стрыманымі, у большасці прыхільнікаў і прадстаўнікоў музычнай індустрыі «Сектар Газу» асацыяваўся з нецэнзурнай лексікай і похабными песнямі.
На сцэне ён умеў зменьваецца — там ён быў бескампрамісным і жорсткім, а ў жыцці быў добрым і вяселым, чалавекам вялікай душы, але ў сукупнасці валодаў неверагодна магутнай энергетыкай і харызматычнасцю.
З сярэдзіны 90-х паступова адыходзіць ад створанага ім іміджу, некалькі змяняючы стыль групы і кардынальна свой — замест касухі, камізэлькі са скуры, пальчатак без пальцаў , ірваных джынсаў, старых маек, армейскай абутку і іншай рок-атрыбутыкі цяпер паўстаюць погляду дарагія туфлі, штаны, пуловеры і кашулі.
На працягу паўгода ён выступаў сольна пад назвай «Сектар Газу», атрыманым дзякуючы мянушцы часткі Левабярэжнай раена Варонежа, вядомага напружанай экалагічнай сітуацыяй і крымінагеннай абстаноўкай.
Адносна свайго іміджу ў Юрыя Хоя была вельмі цікавая пазіцыя — ён стараўся менш апавядаць аб групе, лічачы, што адсутнасць поўнай інфармацыі выклікае ў слухача большы ажыятаж, спрыяючы разрастання чутак і легенд аб «Сектары Газу».
Штаты з’яўляюцца асноўнымі адміністрацыйнымі адзінкамі дзяржавы, а таксама валодаюць пэўнымі паўнамоцтвамі і правамі, якія замацаваны ў Канстытуцыі ЗША, такіх як рэгуляванне ўнутрыдзяржаўнага гандлю, ход , стварэнне , а таксама пытанні аб ратыфікацыі .
Акрамя таго, кожны штат уплывае на колькасць выбаршчыкаў, якія галасуюць у Калегіі выбаршчыкаў, органе, які абірае прэзідэнта ЗША: гэтая колькасць эквівалентна колькасць прадстаўнікоў і сенатараў Кангрэса ад штата.
Пяць з іх (Амерыканскае Самоа, Амерыканскія Віргінскія астравы, Гуам, Паўночныя Марыянскія астравы і Пуэрта-Рыка) маюць пастаяннае неваенізаванаяе насельніцтва, а астатнія дзевяць з’яўляюцца ненаселенымі.
Атол Пальміра лічыцца ўключанай тэрыторыяй, гэта значыць, што ён у поўнай меры выкарыстоўвае канстытуцыю; іншыя тэрыторыя з’яўляюцца , і там не прымяняецца паўнавартасная канстытуцыя.
Першым штатам, які ратыфікаваў дзеючую канстытуцыю стаў Дэлавэр, які зрабіў гэта 7 снежня 1787 года, а найноўшым штатам з’яўляюцца Гавайскія астравы, прынятыя ў Саюз 21 жніўня 1959 года.
На прыгарадных дызель-цягніках магчыма даехаць да гарадоў і пасёлкаў: Жлобін, Буда-Кашалёва, Добруш, Рэчыца, Васілевічы, Хойнікі, Калінкавічы, Рагачоў, Чырвоны Бераг, Магілёў, Жыткавічы, Славечна.
Модны маскоўскі рэжысёр і знакаміты аператар ужо прыехалі ў Беларусь, на пад'ездзе расійскія кіназоркі… І пачынаючым прадзюсарам цяпер свеціць сутыкненне з бандытамі і турма за махлярства.
Як, напрыклад, , якая грае ролю заможнай гаспадыні кватэры, акцёры Аляксандр Ефрэмаў , Іван Шчатко, а таксама ўдзельнікі гурта « », пісьменнік Алег Грушэцкі, вядомыя акцёры мінскіх тэатраў.
25 кастрычніка ў мінскім кінатэатры удзельнікі незалежнага творчага аб'яднання «Без Буслоў Артс» прадставілі прадстаўнікам кінапракатных арганізацый да фільма (кароткі відэатрэйлер, прызначаны для рэкламавання будучага фільма﻿﻿).
Для тых раслін, насенне якіх распаўсюджваюцца, праходзячы праз страўнік жывел, характэрна ўтрыманне ў каляплодніку недаспелых пладоў такіх рэчываў, якія з’яўляюцца для жывел нясмачнымі , неядомымі ці нават атрутнымі.
Маецца два асноўных тыпы змены каляплодніка: працэс зменаў прыводзіць да абязводжвання тканак — ці каляплоднік разрастаецца , што звязана з павелічэннем колькасці клетак, іх памерам і ўтварэннем міжклеткавых прастор .
У многіх раслін хларафіл тканак руйнуецца, у той час як антацыяны, караціноіды і іншыя пігменты сінтэзуюцца, у сувязі з чым афарбоўка паверхні плоду нярэдка змяняецца з зяленай на жоўтую, аранжавую або чырвоную.
Англійскі тэрмін у 1967 годзе ўвёў ва ўжытак Майкл Скрывэн, які паказаў, што такая ацэнка істотна адрозніваецца ад іншых варыянтаў ацэнкі з гледзішча інфармацыі, якую атрымліваюць суб’екты адукацыйнага працэсу.
Пол Блэк і Дылан Уільям на падставе аналізу шматлікіх публікацыяў паказалі, што фармавальнае ацэньванне — найлепшая стратэгія для забеспячэння матывацыі і адказнасці вучняў, а таксама іх вучэбных дасягненняў.
На першым семінары, які ў Мінску праводзіла педагог з Польшчы Данута Стэрна, удзельнікі прынялі рашэнне па-беларуску назваць тэхналогію «актыўная ацэнка» з увагі на патэнцыял актывізацыі пазнавальнай дзейнасці навучэнцаў.
Актыўная ацэнка ў шырокім сэнсе — тэхналогія навучання, заснаваная на якаснай зваротнай сувязі, дзякуючы якой вучні могуць пастаянна бачыць і разумець свае поспехі, усведамляць няўдачы і ўхіляць прабелы ў ведах і ўменнях, авалодваць працэдурамі самаацэнкі, г. зн.
Паломнікамі на Будслаўскі фэст з'яўляюцца вернікі з іншых краін: Расіі, Літвы, Польшчы, Славеніі, Украіны, Італіі, якія прыязджаюць па чыгунцы, на асабістым транспарце, аўтобусамі, якія заказваюць прыходы, па вадзе , на веласіпедах.
Праграма свята ўключае сустрэчу і прывітанне паломнікаў святарамі, Святыя Імшы, якія ідуць адна за адной, начную працэсію са свечкамі, маладзёжнае малітоўнае чуванне, пакланенне найсвяцейшым дарам, гадзіны малітвы Маці Божай, святы Разарый, літанію да Божай Маці і інш.
Будслаўскі фэст — штогадовая ўрачыстасць у гонар ушанавання абраза Маці Божай Будслаўскай, які захоўваецца ў касцёле Унебаўзяцця Найсвяцейшай Дзевы Марыі ў в. Будслаў Мядзельскага раёна Мінскай вобласці.
Абраз славіцца шматлікімі цудамі, а Будслаў вядомы як месца яўлення вернікам Найсвяцейшай Дзевы Марыі, якое, паводле легенды, адбылося 2 ліпеня 1588 г. 28 лістапада 2018 года фэст уключаны ў Рэпрэзентатыўны спіс нематэрыяльнай культурнай спадчыны чалавецтва ЮНЕСКА.
28 лістапада 2018 г. на 13-й сесіі Міжурадавага камітэта па ахове нематэрыяльнай культурнай спадчыны ЮНЭСКА у г. Порт-Луі было прынятае адзінагалоснае рашэнне аб уключэнні беларускага элемента нематэрыянай культурнай спадчыны «Урачыстасць у гонар ушанавання абраза Маці Божай Будслаўскай » у Рэпрэзентатыўны спіс нематэрыяльнай культурнай спадчыны чалавецтва.
З 1860-х гадоў сам факт допуску да конкурсу на залаты медаль стаў падставай для прысваення званняў класных мастакоў першай і другой ступеняў; званне некласнага мастака стала прысвойвацца за дэманстрацыю мастацкай пісьменнасці.
Класны мастак — фармальны ўзровень кваліфікацыі мастака ў Расійскай Імперыі; выкарыстоўваўся Імператарскай Акадэміяй мастацтваў і Маскоўскім вучылішчам жывапісу, разьбярства і дойлідства да рэформы 1893 года.
Ураганы з’яўляюцца сур’ёзнай пагрозай для тэрыторыі летам і ранняй восенню, у верасні 1989 года тры чвэрці будынкаў пацярпелі ад напору ўрагана «Х’юга»; агульная сума шкоды наблізілася да 3 мільярдаў долараў.
Афіцыйнае адкрыццё Вышэйшай гандлёвай школы адбылося 2 кастрычніка 1899 года ў памяшканні тэатра Станіслава Скарбэка (сучасны будынак Нацыянальнага акадэмічнага ўкраінскага драматычнага тэатра імя М. Занькавецкай).
У 1947 г. шляхам аб'яднання Львоўскага інстытута савецкага гандлю і Інстытута савецкага кааператыўнага гандлю быў створаны Львоўскі гандлева-эканамічны інстытут, які спецыялізаваўся на падрыхтоўцы спецыялістаў для сістэмы спажывецкай кааперацыі — бухгалтараў, эканамістаў, таваразнаўцааў.
У структуры ўніверсітэта функцыянуюць таксама Украінскі інстытут «Укаапінфармпраект», навукова-даследчая лабараторыя эканамічнай ацэнкі, бізнэс-цэнтр «Інтэрэканоміка», Цэнтр англійскай мовы, Цэнтр французскай мовы, выдавецтва, бібліятэка, архіў, аддзел міжнароднага супрацоўніцтва і стратэгічнага развіцця, навучальны комплекс «Акадэмія», у склад якога ўвайшлі кааператыўныя тэхнікумы, каледжы, вучылішчы і звыш 40 львоўскіх агульнаадукацыйных школ.
Насельніцтва сярэднедняпроўскай культуры напачатку вырабляла гаршкі, кубкі, слоікі, чашы з шарападобным, яйцападобным тулавам, слоікападобныя і -падобныя пасудзіны з плоскім ці патоўшчаным дном, прамым і адагнутым венчыкам, а таксама вялікія пласкадонныя пасудзіны з выпуклым тулавам і прамой адагнутай вонкі шыйкай, пазней — разнастайныя гаршкі з высокай і кароткай адагнутай шыйкай, выпуклым тулавам, часам з патаўшчэннем пад краем венчыка.
Верхняя частка посуду звычайна ўпрыгожвалася адбіткамі шнура, лінейнага і зубчастага штампа, наразнымі лініямі, пазногцевымі ўцісканнямі, зашчыпамі і іншымі элементамі, якія ўтваралі гарызантальныя і дыяганальныя рады арнаментаў, трохкутныя кампазіцыі.
Ноччу і раніцай 16 ліпеня ў сталіцы краіны Анкары знішчальнікі -16 змоўшчыкаў наносілі авіяўдары па Прэзідэнцкаму палацу і будынку парламента, калі ў ім ішло паседжанне дэпутатаў.
Адначасова путчысты ўзялі пад свой кантроль міжнародныя аэрапорты, масты праз Басфор ў Стамбуле, будынак Партыі справядлівасці і развіцця ў Анкары, розныя дзяржустановы і галоўныя офісы тэлекампаній.
Прэзідэнту Эрдагану ўдалося выйсці ў тэлеэфір праз адну з незахваченных на той момант тэлекампаній з заявай аб незаконнасці ваеннага перавароту і заклікам да турэцкага народа выйсьці на вуліцы Анкары і Стамбула для процідзеяння путчыстам, што і было ажыццёўлена народнымі масамі.
Паводле яго слоў, за пераваротам стаяць прыхільнікі палітыка Фетхуллаха Гюлена, які хаваецца ад турэцкага правасуддзя ў ЗША, у той час як вышэйшае кіраўніцтва арміі выступала за прэзідэнта.
Дзякуючы таму, што ўся паліцыя і частка арміі краіны засталіся вернымі ўраду, а таксама масавай падтрымцы народа і духавенства, путчыстам не ўдалося ўтрымаць захопленыя аб'екты і ўладу, а выкарыстоўваная імі баявая авіяцыя была нейтралізавана.
13 ліпеня 2016 года, менш чым за два дні да спробы перавароту, прэзідэнт Турцыі падпісаў законапраект, які прадстаўляе турэцкім вайскоўцам імунітэт ад судовага пераследу падчас удзелу ва ўнутраных аперацыях па забеспячэнню бяспекі.
Эрдаган паспеў пакінуць гатэль незадоўга да таго, як той падвергнуўся штурму путчыстамі, а пасля дабраўся да бліжэйшага аэрапорта і менш чым праз гадзіну даляцеў да Стамбула ноччу 16 ліпеня, калі беспарадкі ў гэтым горадзе сціхлі.
Па завяршэнні так званага "мірнага працэсу" з тагачаснымі лідарамі турэцкіх курдаў, Рэджэп Таіп Эрдаган быў вымушаны пайсці на стварэнне тактычнага саюза з «армейскай элітай», якую ён актыўна выцясняў з палітычнага жыцця краіны на працягу 2007-2008 гадоў.
Каля 23:00 захопленыя турэцкія сродкі масавай інфармацыі] перадалі камюніке аб пераходзе ўлады ў краіне ў рукі так званага «Мірнага савета» і аб увядзенні каменданцкай гадзіны і ваеннага становішча.
Актыўнае ўмяшальніцтва арміі ў палітычныя працэсы, якія адбываюцца ўнутры краіны, заўсёды было адной з асаблівасцяў гісторыі сучаснай дзяржавы Турцыі, якая была створана ў 1923 годзе.
Спроба дзяржаўнага перавароту ў Турцыі – падзея, якая адбылася з вечара 15 па 16 ліпеня 2016 года ў Турцыі, калі частка турэцкіх ваенных зрабіла спробу здзейсніць ваенны пераварот у краіне, узяўшы пад свой кантроль шэраг стратэгічна важных аб'ектаў у Анкары, Стамбуле, Коньі, Мармарысе і Малат’і.
Узброеныя сілы Грэцыі былі прыведзены ў поўную баявую гатоўнасць – гэта першы і на дадзены момант адзіны ў гісторыі выпадак, калі краіна-член блока НАТА была прыведзена ў поўную баявую гатоўнасць з-за небяспекі ад іншай краіны-члена блока.
Пасля таго, як у 2003 годзе Рэджэп Таіп Эрдаган стаў прэм'ер-міністрам Турцыі, ён пачаў адкрыта праводзіць курс на перафарматаванне ваенна-грамадзянскіх адносін, у ходзе якога ваенныя адыходзілі ад удзелу ў палітычным жыцці, як і ў любой дэмакратычнай краіне.
Прывёў дадзеныя аб неўспрымальнасці арганізма да хваробы пры пэўных умовах, выказаўся за неабходнасць пастаянных санітарных і думскіх лекараў, за санітарнае добраўпарадкаванне Магілёва, правільную рэгістрацыю захворвання і смяротнасці, паляпшэнне водазабеспячэння.
Вермеер выкарыстоўваў тэхніку імпаста, каб падкрэсліць картуш колеру матавай охры на глобусе, які заклікае адкрываць белыя плямы на карце свету, што таксама сімвалізуе тэму «азарэння», нароўні з усходнім дыванам і прыспушчанай фіранкай.
Некаторыя мастацтвазнаўцы мяркуюць, што мадэллю для «Астранома» і «Географа» мог паслужыць сучаснік Вермеера і выхадзец з Дэлфта Антоні ван Левенгук, якому ў час напісання карцін было каля 36 гадоў.
Напрыклад, першапачаткова географ глядзеў на стол, а не ў акно, таму што яго галава знаходзілася лявей, чым у канчатковым варыянце; цыркуль у руцэ быў накіраваны вертыкальна ўніз; на зэдліку ў ніжнім правым вугле ляжаў аркуш паперы, выдаленне якога прывяло да пацямнення гэтага ўчастку.
Армія княства была абмежавана 30 000 чалавек, на княжацкіх грошах павінен быў быць сімвал Асманскай імперыі, дамнітар не меў права засноўваць дзяржаўныя ўзнагароды і заключаць дагаворы з іншымі дзяржавамі.
Астатнія рэформы былі накіраваны на паляпшэнне становішча сялянства, каб пазбегнуць іх масавых паўстанняў, якія адбываліся ўсё часцей, на павелічэнне тэмпаў развіцця капіталістычных прадпрыемстваў і на ўмацаванне ўлады манарха.
Францыя жадала прызначыць на пасаду дамнітара лаяльнага да сябе манарха, Турцыя збіралася цалкам падпарадкаваць гэту дзяржаву сабе, а ў Італіі абмяркоўвалася пытанне аб перадачы Аб’яднанага княства Аўстра-Венгрыі ў абмен на Венецыю.
Пры гэтым, паводле меркавання новага кіраўніцтва краіны, для таго, каб княства здабыло незалежнасць, неабходна было наладзіць адносіны з праціўнікамі Францыі, Вялікабрытаніі і Турцыі — Расіяй і Прусіяй.
Гэта тлумачылася недахопам сіл і зброі ў рэгіёне ў расійскай арміі, у выніку да баёў была прыцягнута нешматлікая армія княства, якая знаходзілася на расійскім забеспячэнні, у тым ліку ў забеспячэнні зброяй.
Да 1866 годзе на тэрыторыі Аб’яднанага княства 94,9 % насельніцтва належалі да Румынскай праваслаўнай царквы, 3 % вызнавалі іўдаізм, 1 % належаў да Румынскай каталіцкай царквы, 0,7 % з’яўляліся пратэстантамі, 0,2 % належалі да Армянскай апостальскай царквы, яшчэ 0,2 % — Армянскай каталіцкай, і невялікая колькасць насельніцтва з’яўляліся мусульманамі.
Бісмарк, які быў заступнікам Караля , заклікаў яго не спяшацца з абвяшчэннем незалежнасці і ператварыць Аб’яднанае княства ў «Бельгію Паўднёва-Усходняй Еўропы», гэта значыць стаць нейтральным бокам.
У Валахіі знаходзіліся жудзецы Арджэш , Брэіла , Бузэу , Вылча , Горж , Джурджу , Долж , Дымбавіца , Ілфаў , Кэлэрашы , Мехедынці , Олт , Прахава , Тэлеарман і Яламіца .
На Берлінскім кангрэсе 13 ліпеня 1878 года, у Берлінскім дагаворы , дзе пераглядаліся вынікі руска-турэцкай вайны 1877—1878 гадоў паводле Сан-Стэфанскага мірнага дагавора, Румынія паўторна была прызнана незалежнай дзяржавай.