polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ластаўка Пярэдні віс Стойка на руках Куток Упор на напаўсагнутых Сцяг — можа выконвацца як статычнае практыкаванне з затрымкай корпуса цела ў гарызантальным становішчы адносна зямлі на час, утрымліваючыся рукамі за шведскую сценку, вертыкальную трубу; як практыкаванне на паўтор з узняццямі корпуса да гарызонту, ці да вертыкалі.
Выйсце Анёла Выйсце Прынца Выйсце сілай на 1 руку/2 рукі Дзіда Афіцэрскае выйсце Падыманне-пераварот пёрка, зваротным хопам, на 1 руцэ) Хада бога Сілавое выйсце на 2 рукі Адменнасці спаборніцтваў па вулічнай гімнастыцы
Турнікі і брусы пачалі актыўна ўсталёўвацца на дварах і прышкольных тэрыторыях яшчэ ў часы СССР, галоўным чынам, з мэтай пашырэння фізкультурных практыкаванняў сярод моладзі і тым самым спрыяння здароваму ладу жыцця і фізічнаму развіццю.
На гэта захапленне моладзі звярнулі ўвагу і ўлады многіх гарадоў, якія пачалі актыўна будаваць адмысловыя пляцоўкі з усімі патрэбнымі спартыўнымі снарадамі і элементамі для заняткаў вулічнай гімнастыкай.
28 снежня 2009 г. прэзідэнт Беларусі А. Лукашэнка падпісаў Указ 660 «Аб некаторых пытаннях стварэння і дзейнасці холдынгаў у Рэспубліке Беларусь», паводле якога кіраўнічая кампанія ўплывае на рашэнні даччыных прадпрыемстваў холдынга на падставе:
кіравання дзейнасцю даччыных кампаній холдынга — унітарных прадпрыемстваў, заснаваных кіруючай кампаніяй холдынга або ў адносінах да якіх кіруючая кампанія холдынга набыла статус заснавальніка на іншых падставах, прадугледжаных заканадаўчымі актамі, а таксама ўстаноў, створаных кіруючай кампаніяй холдынга;
Пастановай Прэзідыума УЦВК «Аб утварэнні на тэрыторыі РСФСР адміністрацыйна-тэрытарыяльных аб’яднанняў краявога і абласнога значэння» ад 14 студзеня 1929 года з 1 кастрычніка 1929 года Цвярская губерня была скасавана і ўтворана Заходняя вобласць з цэнтрам у горадзе Смаленску, у складзе, у якасці асноўнага масіва, ніжэйзгаданых адміністрацыйна-тэрытарыяльных адзінак: Смаленскай, Бранскай і Калужскай губерняў, Ржэўскага павета, паўднёвай часткі Асташкаўскага павета і валасцей Тысяцкай і Боркаўскай, Наваторжскага павета Цвярской губерні.
Была размешчана ў цэнтральнай Расіі, межавала з Маскоўскай і Смаленскай губернямі — на поўдні, Наўгародскай і Валагодскай губернямі — на поўначы, Пскоўскай губерняй — на захадзе і Яраслаўскай — на ўсходзе.
У момант ўтварэння Цвярская губерня ўключала 9 паветаў: Бежацкі, Вышневалоцкі, Зубцоўскі, Кашынскі, Наваторжскі, Асташкаўскі, Ржэўскі, Старыцкі, Цвярскі.
Вараб'ёвы, Жолабавы, Завалішыны, Зыкавы, Ігнацьевы, Ізвекавы, Ізедзінавы, Казарынавы, Казіны, Каліцееўскія, Калоўскія, Карабчэўскія, Каравулавы, Карда-Сысоевы, Карпоўскія, Каракіны, Кафтыравы, Кетрыц, Кіслоўскія, Клакачовы, Косцеравы, Свярчковы, Травіны.
Інстытут стаў першай ва УССР вышэйшай навучальнай установай фінансава-эканамічнага профілю, якой у сярэдзіне 1971 г. згодна з загадам міністра вышэйшай і сярэдняй спецыяльнай адукацыі УССР была прысвоена другая катэгорыя, а 1 верасня 1979 г. — першая.
Тады на тэрыторыі былога Савецкага Саюза дзейнічала ўсяго чатыры фінансава-эканамічных інстытуты — Казанскі, Ленінградскі, Маскоўскі і Цярнопальскай, іх галоўная задача складалася ў падрыхтоўцы кваліфікаваных спецыялістаў-эканамістаў для фінансавай сістэмы, прамысловасці, сельскай гаспадаркі і дзяржаўнай статыстыкі.
Першым крокам у станаўленні навучальнай установы быў загад Міністэрства вышэйшай і спецыяльнай адукацыі УССР ад 30 чэрвеня 1966 г. 418, згодна з якім з мэтай выканання пастановы ЦК Кампартыі Украіны і Савета міністраў УССР у Цярнопалі было адкрыта аддзяленне фінансава-эканамічнага факультэта Кіеўскага інстытута народнай гаспадаркі імя Д.С.
На працягу 1967/68 навучальнага года былі арганізаваныя тры формы навучання: дзённая, вячэрняя і завочная, а колькасць студэнтаў, якія вучыліся па спецыяльнасцях «фінансы і крэдыт» і «Бухгалтарскі ўлік» (да спецыялізацыі «Улік у сельскай гаспадарцы» дадалася спецыялізацыя «Бухгалтарскі ўлік у прамысловасці»), вырасла ад 75 да 515.
Месцы размяркоўваюцца з выкарыстаннем метаду д'Онта з выбарчым парогам 5% для самавылучэнцаў, 10% для двухпартыйных кааліцый, 15% для трохпартыйных кааліцый і 20% для кааліцый чатырох ці больш партыі.
Кандыдаты, якія атрымалі прывілеяваныя галасы больш як 5% выбаршчыкаў, пераходзяць у верхнюю частку свайго спісу, а ў выпадках, калі больш за аднаго кандыдата атрымлівае больш як 5% прывілеяваных галасоў, яны ацэньваюцца ў парадку атрымання галасоў.
Цяпер тэрмінам буш у Аўстраліі называюць амаль любую маланаселеную мясцовасць кантынента, незалежна ад тыпу расліннасці там (для абазначэння яшчэ менш населенай і бясплоднай выкарыстоўваецца тэрмін аўтбэк).
Францыя ў пачатку сучаснай эпохі станавілася ўсё больш цэнтралізаванай, французская мова пачала выцясняць іншыя мовы са службовага карыстання, і манарх пашырыў сваю абсалютную ўладу, хоць і ў адміністрацыйнай сістэме , ускладненай гістарычнымі і рэгіянальнымі парушэннямі ў сферы падаткаабкладання, прававой, судовай і царкоўнай сферах, а таксама мясцовымі прывілеямі.
Першапачаткова заходнефранкскія каралі выбіраліся свецкімі і царкоўнымі магнатамі, але рэгулярная каранацыя старэйшага сына кіруючага караля ў час жыцця бацькі ўсталявала прынцып мужчынскага першародства, які стаў кадыфікаваным у салічным законе.
13 сакавіка 1325 года Людвіг падпісаў дагавор з Фрыдрыхам, паводле якога апошні атрымліваў свабоду коштам адмовы ад прэтэнзій на германскі прастол і пад клятву пераканаць свайго брата Леапольда спыніць супраціўленне.
Фрыдрыху, аднак, не ўдалося прымусіць Леапольда прызнаць Людвіга імператарам, і ён вярнуўся ў Мюнхен у добраахвотны палон, нават нягледзячы на тое, што Папа Рымскі вызваліў яго ад клятвы.
Аднак 28 верасня 1322 года ў бітве пры Мюльдорфе армія Фрыдрыха была ўшчэнт разбіта, а больш за 1300 дваран з Аўстрыі і Зальцбурга, у тым ліку сам анты-кароль, былі ўзяты ў палон.
Пасля смерці свайго старэйшага брата Рудольфа у 1307 годзе і забойства бацькі ў 1308 годзе, Фрыдрых атрымаў у спадчыну прастол Аўстрыі і Штырыі, падзяліўшы ўладу са сваім малодшым братам Леапольдам .
Па патрабаванні Папы Рымскага і нямецкіх князёў 7 студзеня 1326 года паміж Людвігам і Фрыдрыхам ва Ульме быў заключаны дагавор, паводле якога Фрыдрых прызнаваўся каралём і кіраўніком Германіі, а Людвіг павінен быў каранавацца імператарам Свяшчэннай Рымскай імперыі у Італіі.
114 гульцоў — усе, акрамя удзельнікаў адкладзеных матчаў стартавага раўнда, — пачалі турнір з адзінага кваліфікацыйнага раўнда ў фармаце матча на выбыванне, які праходзіў на працягу чатырох дзён з 3 па 6 чэрвеня 2017 года на арэне Гільд Хол у Прэстане, Англія.
Лёсаванне турніру прадвызначала немагчымасць сустрэчы гульцоў топ-32 нумароў пасеву раней за 1/16 фіналу, гульцоў топ-16 раней за 1/8 фіналу, гульцоў топ-8 раней чвэрцьфіналаў, гульцоў з першай чацвёркі сеяных раней паўфіналу і двух першых сеяных раней фіналу чэмпіянату Кітая.
Пераможцам турніру стаў Лука Брэсэль, які перайграў на сваім шляху Шона О'Салівана ў кваліфікацыі , Джымі Робертсана , Марку Фу , Майка Дана , Роні О’Салівана ў чвэрцьфінале , Лі Хана ў паўфінальным матчы і Шона Мёрфі ў фінальным паядынку .
Такім чынам, 22-гадовы бяльгіец выйграў першы прафесійны тытул у сваёй кар'еры і стаў першым снукерыстам з кантынентальнай Еўропы ў гісторыі снукера, які перамог на рэйтынгавым снукерным спаборніцтве.
Сілы Паўднёвага фронту ў аператыўным ўзаемадзеянні з караблямі Чарнаморскага флоту павінен быў з пачаткам баявых дзеянняў супраць узброеных сіл Румыніі і Германіі нанесці ўдар супрацьстаячаму праціўніку.
Падавіўшы яго абарону ў пагранічнай бітве, меркавалася высадзіць адначасова паветраны і марскі дэсант на тэрыторыю Румыніі і, падтрымаўшы яго імклівым наступленнем з фронту сіламі танкавых карпусоў і мотапяхоты, ажыццявіць захоп нафтавых палёў у Плаешці, пазбавіўшы асноўнага праціўніка — Германію нафты, неабходнай для авіяцыі, транспарту, танкавых і матарызаваных частак вермахта.
Дзеянні Паўднёвага фронту павінны былі падтрымаць на рацэ Дунай з выхадам у яго верхняе цячэнне — Дунайская рачная флатылія, з боку мора — марскі дэсант з караблёў і дэсантных судоў Чарнаморскага флоту, якім прадпісвалася захапіць порт Канстанцу.
У якасці сіл марской пяхоты меркавалася выкарыстоўваць узмоцнены 7-ы стралковы корпус, які праводзіў інтэнсіўную падрыхтоўку, уключаючы пасадку-высадку з дэсантных судоў пад прыкрыццём авіяцыі і Аператыўнай групы караблёў падтрымкі Чарнаморскага флоту.
Наступленне фронту таксама падтрымлівалася падводнымі лодкамі ЧФ, якія павінны былі весці аператыўную разведку акваторыі мора і ўзбярэжжа, спрыяць высадцы дыверсійна-разведвальных груп на ўзбярэжжы ў тыле румынскіх войскаў, таемна мініраваць вусце Дуная і выхады з румынскіх партоў, а таксама перашкаджаць дзеянням флатоў праціўніка.
Наступленне падтрымлівалася ВПС фронту, першачарговымі мэтамі якіх былі перадавыя прыгранічныя групоўкі сухапутных сіл Румыніі і Германіі, нафтаздабываючыя і нафтаперапрацоўчыя прадпрыемствы Плаешці, порт Канстанца, пункты базавання румынскіх і нямецкіх авіяцыі і флоту.
Аднак пры новым наступе праціўніка, у ходзе Данбаска-Растоўскай абарончай аперацыі абарона войскаў фронту была прарваная, а 5 кастрычніка 1-я танкавая армія вермахта выйшла да Азоўскага мора ў Бердзянска, ахапіўшы абараняючыяся часці двух армій фронту з поўначы і адрэзаўшы ім адыход на ўсход.
У першыя тыдні вайны войскі фронту дзейнічалі супраць румынскіх войскаў у паласе шырынёй 700 км ад г. Ліпканы на румынскай мяжы да Адэсы, праводзячы абарончую аперацыю ў Малдове і кантактуючы на поўначы з войскамі Паўднёва-Заходняга фронту.
Камандуючым войскамі фронту прызначаны генерал арміі Іван Цюленеў, які 22 чэрвеня выехаў у Вінніцу, дзе размяшчалася Палявое Упраўленне Паўднёвым фронтам, якое было створана на базе Упраўлення Маскоўскай ваеннай акругі.
Паўднёваму фронту ставілася аператыўна-стратэгічная мэта раптоўным прэвентыўным сканцэнтраваным ударам аб’яднаных сіл сухапутных войскаў, авіяцыі і флоту з шырокім прыцягненнем паветрана-дэсантных частак і сіл марскога дэсанту знішчыць прыгранічную супрацьстаячую групоўку праціўніка і ажыццявіць імклівае наступленне на захад — паўночны захад пад прыкрыццём горных хрыбтоў Карпат.
Аднак ужо 28 лістапада 1941 года у выніку паспяховага контрнаступлення войскі фронту ў хаду Растоўскай наступальнай аперацыі ізноў вызвалілі Растоў, нанёсшы вермахту першае значнае паражэнне на Усходнім фронце.
У ліпені 1942 года, пасля буйнога паражэння савецкіх войскаў пад Харкавам, Растоў-на-Доне быў здадзены практычна без бою, з прычыны чаго Паўднёвы фронт быў расфарміраваны, а яго часці перададзены ў склад Паўночна-Каўказскага фронту.
Аднак, пасля ўцечкі несанкцыянаванага нізкаякаснага файла ў Інтэрнэт, кіраўніцтва лэйбла вырашыла паскорыць гэты працэс і выпусціла песню на кантры-радыё і на на 12 дзён раней запланаванага тэрміну, 4 жніўня 2010 года.
Глава ДБУ «Рытуал» у інтэрв’ю «РІА Навіны» ад 2017 года гаварыў, што кошт аднаго ўчастку можа складаць некалькі мільёнаў рублёў, таксама ў будынках на могілках можна размясціць каля 120 чалавек для памінальнай вячэры.
Пры стварэнні могілак на тэрыторыі сядзібы ў 1962 у іх склад увайшоў гай, але ў 1966 яго вылучылі пад выкарыстанне ў рэкрэацыйных мэтах, такім чынам тэрыторыя могілак скарацілася з 34 да 14 га .
Ён атрымаў у спадчыну франконскія ўладанні бацькі, а ў 978 годзе пасля паражэння карынтыйскага герцага Генрыха Малодшага ў Вайне трох Генрыхаў быў зроблены сваім дзядзькам, імператарам Атонам герцагам Карынтыі.
Пасля смерці імператара Генрыха у 1024 годзе ён быў абраны германскім каралём, заснаваўшы імператарскую дынастыю, якая кіравала ў Свяшчэннай Рымскай імперыі да смерці імператара Генрыха у 1125 годзе, калі род згас.
У артыкуле сцвярджалася, што такім чынам беларускія ўлады хочуць пераадолець настроі беларусаў, «абсалютная большасць якіх жадае ўз’яднання са сваёй вялікай радзімай — Расіяй», а на беларускай мове ў Беларусі размаўляюць толькі выкладчыкі, дыктары і апазіцыянеры.
Аўтар сцвярджала, што беларусы не з’яўляюцца нацыянальнай групай, а толькі мясцовай ідэнтычнасцю ў складзе рускага народа, а ў канцы артыкула заклікала бацькоў не дапусціць, каб іх дзяцей вучылі беларускай мове, бо гэта прыкмета «нізкага паходжання»:
У тым жа годзе быў апублікаваны артыкул гісторыка Валерыя Чарапіцы з Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Янкі Купалы, у якім ён сцвярджаў, што «заходнерусізм выступаў за выратаванне беларусаў праз яднанне ў рамках праваслаўнай царквы і адзінай Расіі».
Іншы гісторык Аляксандр Бендзін называе палітыку віленскага генерала-губернатара М. Мураўёва, за сваю жорсткасць больш вядомага як «Мураўёў-вешальнік», «этнічнай мадэрнізацыяй мясцовага рускага насельніцтва», у яго ўспрыманні нацыянальная беларуская ідэалогія носіць штучны характар, а заходнерусізм для беларусаў арганічны і натуральны.
Бахаўскі заяўляе, што заходнія навінавыя агенцтвы «як правіла, не цытуюць навіны пра Расію па матэрыялах , і іншых „бог-ведае-якіх-агенцтваў“» і, паводле яго слоў, «у сваёй дзейнасці яны выкарыстоўваюць толькі матэрыялы Інтэрфакса, ІТАР-ТАСС, РІА-Навіны і да т.п.», паколькі «апошнія таксама могуць быць са зрухам, але іх прафесійны ўзровень усё ж вышэйшы».
У 2012 годзе на сайце агенцтва быў апублікаваны артыкул былога начальніка аддзела па справах моладзі Кастрычніцкага раёна Віцебска Андрэя Герашчанкі, звольненага з дзяржслужбы за антыбеларускія выказванні аб штучнасці беларускай мовы, культуры і адмаўленне існавання беларускай нацыі.
У артыкуле адмаўляецца гістарычная роля такіх асоб як Тадэвуш Касцюшка, Кастусь Каліноўскі і роду Радзівілаў, перадача «Падарожжа дылетанта» была абвінавачана ў русафобіі і нянавісці да Расіі.
10 мая 2012 года агенцтва размясціла на сваім сайце інфармацыю, паводле якой кіпрская кампанія, назва і бенефіцыяр якой не раскрываюцца, набыла долю ў агенцтве, у сувязі з чым Мадэст Колераў пакінуў агенцтва, а новым галоўным рэдактарам агенцтва зноў стаў Віген Акапян.
Сам Караткевіч у іншай публікацыі на сайце агенцтва названы пісьменнікам-русафобам за тое, што ён напісаў раман «Каласы пад сярпом тваім» аб барацьбе беларусаў з Расійскай імперыяй, а культурная палітыка беларускай дзяржавы паланафільскай і русафобскай.
У верасні 2016 года быў апублікаваны матэрыял, у якім помнік Аляксандру Неўскаму ў Віцебску, устаноўка якога падтрымлівалася ў публікацыях агенцтва, быў раскрытыкаваны старшынёй віцебскай грамадскай арганізацыі «Расійскі культурны цэнтр „Русь“» Ігарам Патапавым за адсутнасць «рускага духу».
Кампанія «МАСМИ-Россия» у лістападзе — снежні 2006 года правяла 11-е даследаванне аўдыторыі Рунэту «Анлайн-манітор», паводле якога больш чытаюць кіраўнікі (28,3 % сярод чытачоў агенцтва супраць 20,3 % у сярэднім па Рунэце).
Па прафесійнай прыкмеце ў аўдыторыі агенцтва пераважаюць журналісты, прадстаўнікі органаў улады, супрацоўнікі прамысловых прадпрыемстваў, будаўнічых і тэлекамунікацыйных кампаній, транспартнікі, банкіры, юрысты і г.д.
7 снежня па справе аб распальванні міжнацыянальнай варожасці быў таксама затрыманы дацэнт кафедры гуманітарных дысцыплін БДУІР Юрый Паўлавец, вядомы прыхільнік заходнерусізму і «рускага свету», які пісаў матэрыялы длы газеты «Советская Белорусия», сайтаў , «Западная Русь», «Русская Правда» ды іншых.
Кампаніі належаць інфармацыйныя агенцтвы «-Волгаинформ» , «Северинформ» , « — Архангельские новости» , рэгіянальныя праекты «Город_24» , - , - , «-Балтика» , «-Алтай» , «-Приморье» і іншыя.
У 2014 годзе быў апублікаваны артыкул, у якім сцвярджалася, што на працягу многіх гадоў улады Беларусі праводзяць палітыку беларусізацыі, якая прадугледжвае зьнішчэнне рускамоўнай тапанімікі, рэвізію афіцыйнай гістарыяграфіі, а таксама актыўную палітычную міфатворчасць.
У жніўні 2016 года на з’явіўся артыкул, які асуджаў фестываль «Славянскі базар у Віцебску» за адыход ад інтэграцыі постсавецкай прасторы, а пераможца таго года Аляксея Гроса за тое, што той апрануў на выступленне вышыванку, спеў песню з рэпертуара амерыканскай групы « », а затым асмеліўся прапанаваць весці канцэрты фестывалю на беларускай і англійскай мовах.
У 2009 годзе латвійскі журналіст і палітык Інара Мурніецэ ў нацыянальна-кансерватыўным штотыднёвіку сцвярджала, што «актыўна абараняў палітыку Крамля падчас расійска-грузінскай вайны, дае аднабаковую інфармацыю пра працэсы ў Малдове, ва Украіне і ў іншых месцах, а пытанне суайчыннікаў выкарыстоўвае для прасоўвання палітычных інтарэсаў Расіі».
У 2013 годзе на сайце агенцтва з’явіліся матэрыялы супраць устаноўкі ў Віцебску помніка Альгерду, князю віцебскаму і вялікаму князю літоўскаму, які «з’яўляецца прамым выклікам праваслаўю і пагрозай адзінай культурна-гістарычнай прасторы Саюзнай дзяржавы Расіі і Беларусі», а таксама прасоўвалася ўстаноўка помнікаў Аляксандру Неўскаму і княгіні Вользе.
У топ-10 інфармацыйных агенцтваў па цытаванасці ў сродках масавай інфармацыі ў 2006 годзе, складзеным кампаніяй «Медиалогия», агенцтва займае чацвёртае месца сярод федэральных інфармацыйных агенцтваў Расіі.
У 2011 годзе быў апублікаваны артыкул Уладзіміра Зотава, у якім аўтар, змешваючы пытанні палітыкі і грамадскага жыцця, спрабуе даказаць, што нібыта ў Беларусі ўціскаецца ўсё рускае.
У распаўсюджаным паведамленні Міністэрства замежных спраў Туркменістана туркменскія дыпламаты неаднаразова выказалі сваё непрыманне агенцтва, сцвярджалася, што яно сістэматычна распаўсюджвае непраўдзівую, неаб’ектыўную інфармацыю пра іх краіну.
з’яўляецца асноўнай пляцоўкай для выступу рознага роду публіцыстаў і палітолагаў, якія з’яўляюцца адэптамі «рускага адзінства» і адмаўляюць існаванне Беларусі, беларускай мовы і беларусаў як самастойнай нацыі.
6 снежня 2016 года ў Брэсце АМАПам быў затрыманы аўтар артыкула Дзмітрый Алімкін па падазрэнні ў здзяйсненні злачынстваў па артыкуле 130 Крымінальнага кодэкса «Распальванне расавай, нацыянальнай або рэлігійнай варожасці або розні».
недзяржаўнае федэральнае інфармацыйнае агенцтва , якое распаўсюджвае навіны Расійскай Федэрацыі — Расіі і сумежных дзяржаў Еўропы, Сярэдняй Азіі і Закаўказзя ад уласных карэспандэнтаў, даччыных агенцтваў і партнёраў.
Заява міністра адукацыі Беларусі Міхаіл Жураўкоў, зробленая 21 студзеня 2015 года, што вывучаць геаграфію і гісторыю Беларусі трэба на беларускай мове, была пададзена агенцтвам як забарона на выкладанне гэтых прадметаў на рускай мове.
У 2009 годзе было створана інфармацыйнае агенцтва «», якое накіравана на вытворчасць эканамічнай інфармацыі і прадстаўлення вялікай колькасці экспертных ацэнак і меркаванняў пра кірункі развіцця ў эканоміцы.
Галоўны рэдактар газеты «Безнең гәҗит» Ільфат Файзрахманаў лічыць, што «інфармацыю, якая тычыцца татараў і Татарстана, агенцтва, галоўным чынам, прадстаўляе з негатыўнага боку і часта скажае факты».
28 ліпеня 1942 года рашэннем Стаўкі ВГК ў Паўночна-Каўказскі фронт былі перададзеныя войскі скасаванага Паўднёвага фронту, а ў яго складзе створаны Прыморская і Данская аператыўныя групы войскаў.
Паўночна-Каўказскі фронт першага фарміравання быў утвораны 20 мая 1942 года на падставе дырэктывы Стаўкі ВГК ад 19 мая 1942 года з войскаў былога Крымскага фронту, часцей, злучэнняў і ўстаноў, падпарадкаваных глаўкаму Паўночна-Каўказскага напрамку.
Адзін з дэлегатаў, актыўны ўдзельнік праекта «Туран Йолу», Хаджы Самі захоплена распавядаў пашы: «У 1916 годзе, я, просты і сціплы турак, падняў увесь Кіргізстан супраць рускіх. Перад тваёй славай і папулярнасцю ў Туркестане не ўстоіць ніхто!».
Гэта пачуццё рэзка ўзмацнілася пасля таго, як паўпрад ў Бухары К. К. Юрэнеў не дазволіў вяртаючымуся з Афганістана Джэмаль-пашы спыніцца ў Бухары, каб сустрэцца з Энвер-пашой.
Савецкая ўлада ў сярэдзіне 1921 года адправіла Энвер-пашу ў Бухару, дзе ён павінен быў прадстаўляць інтарэсы Савецкай Расіі ў перамовах з членамі ўрада БНСР, так як ён сам прапанаваў сябе ў якасці саветніка Чырвонай арміі па фарміраванні нацыянальных частак у яе складзе і ўзаемадзеянні з басмачамі супраць эміра.
За гэты час ён зразумеў, што на самай справе адбываецца ў Туркестане, пераканаўся ў недружалюбнасці басмачэй, якія лічылі джадзідзізм млада-бухарцэў нават большай пагрозай, чым непасрэдна рускіх бальшавікоў.
У канцы кастрычніка 1921 года, маючы на руках інфармацыю аб складзе, колькасці і дыслакацыі частак Чырвонай арміі на тэрыторыі БНСР, ён прыняў рашэнне процідзейнічаць бальшавікам і падняць панісламіскі рух за вызваленне Сярэдняй Азіі ад бальшавікоў, для чаго ўзяў на сябе місію аб’яднання атрадаў басмачэй у барацьбе з савецкай уладай, і перайшоў у ўсходнюю частку бухарскай дзяржавы, дзе ўзначаліў басмацкія сілы ў гэтым рэгіёне.
Гэтаму спрыяў і створаны яшчэ раней па яго ініцыятыве падпольны антысавецкі Камітэт нацыянальнага аб’яднання на чале з Вярхоўным муфтыем Ташкента Садрэтдзінам-хаджой Шарыфхаджаевым.
Канчатковай мэтай панцюркістаў было пераканаць цюркамоўнае насельніцтва Каўказа, Ірана, Крыма, Паволжа і Туркестана аддзяліцца ад Расіі ці Ірана — і далучыцца да новай мега-дзяржавы «Туран».
Пасля кансультацый з мясцовымі ўладамі Бухары і з урадам БНСР ён напісаў у Маскву ліст з патрабаваннямі павагі незалежнасці БНСР і вываду войскаў Чырвонай Арміі з тэрыторыі Бухары.
Ужо ў гэты час ён стаў выношваць планы пераходу на бок басмачэй, падзяліўшыся імі падчас таемных сустрэч з кіраўніком антысавецкага Туркестанскага нацыянальнага савета, башкірам Ахмед-закі Валідавым, які перасцерагаў яго ад прамой канфрантацыі з бальшавікамі.
Савецкія прадстаўнікі неаднаразова прапаноўвалі яму мір і прызнанне яго ўлады ў Усходняй Бухары, аднак Энвер-паша заняў непрымірымую пазіцыю і патрабаваў поўнага сыходу савецкіх войскаў з усяго Туркестана.
Пасля гэтага ён разгарнуў актыўную дзейнасць па каардынацыі басмацкага руху, і быў прызнаны эмірам Сейід Алім-ханам галоўнакамандуючым усімі басмацкімі атрадамі Бухары і Хівы і часткі Туркестана.
Ён вырашыў уступіць у прамы, афіцыйны кантакт з расійскімі бальшавікамі і выкарыстоўваць каналы сувязяў паміж нямецкімі вайсковымі коламі і бальшавікамі, з мэтай арганізаваць і ўзначаліць у Сярэдняй Азіі барацьбу супраць Вялікабрытаніі.
Пасля падпісання Турцыяй Мудраскага перамір’я ў 1918 годзе Энвер разам з Талаат-пашой і Джэмаль-пашой збег у Германію на нямецкай падводнай лодцы, дзе жыў пад псеўданімам Алі-бей.
Ахмед Джэмаль-паша ўзяў на сябе місію выкарыстання атрадаў басмачэй для аперацый супраць англічан, і прыбыў у Ташкент з паўнамоцтвамі ад савецкага ўрада з групай турэцкіх афіцэраў.
Урад Савецкай Расіі спадзяваўся выкарыстаць ГАРІ для абароны сваіх інтарэсаў у Сярэдняй Азіі і на Каўказе, і Энвер-Паша пагадніўся на азначаную праграму ўзаемадзеяння, пры гэтым стратэгічнай мэтай было процідзеянне англічанам.
Брытанскі гісторык Х'ю Томас лічыў, што продкі народа лунда прыйшлі ў Цэнтральную Афрыку з паўднёвага ўсходу і першасна ўяўлялі сабою вандроўныя ваенныя фарміраванні, якія здзяйснялі напады на земляробаў і практыкавалі канібалізм.
Без устаўнога -- у гідронімах (у аднаасноўных тыпу літоўскага гідроніма / , у двухасноўных тыпу прускага - «Яршовае возера», яцвяжскага Ясельда), таксама на моўнай перыферыі: латышскае «поплаў», літоўскае , «месца, якое залівае вада» (адсунулася, каб саступіць вытворным ад «весці»: «правадыр», «нагода; кіраванне»).
Паводле падзелу з дзядзькамі у 1382 годзе атрымаў разам з братамі Остэрланд, марку Ландсберг, Пляйсенланд, некаторыя гарады ў Цюрынгіі і матчыныя спадчынныя ўладанні — Кобург.
Асноўныя эпізоды легенды пра Аляксандра, якія вядомыя ў мусульманскай традыцыі, сабраныя ў «Шараф-намэ»: нараджэнне Аляксандра, атрыманне ім ў спадчыну македонскага трона, вайна супраць чарнаскурых, якія захапілі Егіпет, вайна з персамі, якая скончылася паражэннем і смерцю Дара , шлюб Аляксандра з дачкой Дарыя і паломніцтва ў Мекку.
Далей Нізамі распавядае аб знаходжанні Аляксандра на Каўказе і яго візіце да царыцы Нусабе з Барды — горада, які размяшчаўся ў непасрэднай блізкасці ад роднага горада Нізамі Гянджы, і яе амазонках.
К часу завяршэння паэмы ўлада дынастыі Шырваншахаў у Гянджы аслабла, таму Нізамі прысвяціў паэму малеку Ахара Носрат-аль-Дзін Біскін бін Махамаду, якога ён згадвае ва ўводзінах да «Шараф-намэ».
Паэма складаецца з дзвюх фармальна незалежных частак, напісаных рыфмаванымі куплетамі маснаві і з выкарыстаннем метра «мотакарэб» , якім напісана паэма «Шах-намэ»: «Шараф-намэ» і«Ікбал-намэ» або інакш «Кераб-намэ» .
«Іскандэр-намэ» (; таксама выкарыстоўваюцца назвы «Іскендэр-намэ», «Іскандар-намэ» і іншыя) — пятая па ліку паэма класіка персідскай паэзіі Нізамі Гянджэві з яго зборніка «Хамсэ», напісаная паміж 1194 і 1202 гадамі на персідскай мове.