polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Яго маці, Маргарэт Грын Рыд, была дачкой багатага портлендскага прадпрымальніка, які разбагацеў дзякуючы валоданню прадпрыемствамі: першым газавым заводам у Арэгоне, першым на заходнім узбярэжжы заводам па вытворчасці чыгуну і гідратэхнічнымі будынкамі Портленда.
Робінсан праехалі праз рысу аселасці ў Бесарабіі, але ў Хелме яны былі арыштаваныя, утрымліваліся некалькі тыдняў у зняволенні, і, верагодна, былі б расстраляныя за шпіянаж, калі б не ўмяшанне амерыканскага амбасадара.
Праўда, знаходжанне ў Еўропе, дзякуючы Мэйбл, дазволіла Рыду пазнаёміцца з шэрагам выбітных дзеячаў культуры, такімі, напрыклад, як Пабла Пікаса і Артур Рубінштэйн.
Клуб быў абсалютна легальны і пастаянна крытыкаваў кіраўніцтва ўніверсітэта за тое, што яно не плаціла ўсім работнікам універсітэта пражытачны мінімум, і хадайнічалі аб стварэнні курсу аб сацыялізме.
Там ён прабыў крыху больш за тыдзень, даследуючы тое, што адбылося, выступаючы на мітынгах ад імя шахцёраў, напісаў яркі артыкул «Каларадская вайна» і прыйшоў да пераканання, што класавы канфлікт у грамадстве куды больш сур'ёзны, чым здавалася яму раней.
1916 год апынуўся для Джона напоўненым разнастайнымі падзеямі — жаніцьба з Луізай Браянт у лістападзе; аперацыя па выдаленню ныркі, праведзеная ў клініцы Джона Хопкінса ў Балтыморы, дзе Джон заставаўся да канца снежня.
У пачатку 1916 года Рыд пазнаёміўся з Юджынам О'ніл, будучым нобелеўскім лаўрэатам па літаратуры, і ў пачатку траўня, Джон Рыд, Луіза Брайант і Юджын разам арандавалі катэдж у Провінстаўне.
Лета 1914 года Джон правёў у Провінстаўне разам з Мэйбл Додж і яе сынам, дзе яны разам падрыхтавалі да выдання «Паўстаўшую Мексіку», а таксама правялі інтэрв'ю з прэзідэнтам Вільсанам на тэму Мексіканскай рэвалюцыі.
Тым летам Джон Рыд падтрымаў прэзідэнта Вудра Вільсана ў яго намеры балатавацца на другі тэрмін, так як Рыд лічыў, што Вільсан выканае сваё абяцанне і не дапусціць ўступлення ЗША ў вайну.
Яны падрыхтавалі і перадалі на захаванне матэрыялы сямейнага архіва Максіма Гарэцкага ў аддзел рукапісаў і рэдкай кнігі Цэнтральнай навуковай бібліятэкі імя Якуба Коласа АН БССР .
Калі пачалася Вялікая Айчынная вайна працавала на акопах пад Ленінградам, а ў канцы 1943 — пачатку 1944 гг. пачала выкладаць у школе, але пасля цяжкай аперацыі на горла, да пенсіі працавала рэгістратарам у паліклініцы.
Выкладаў іўрыт, памнажаў і распаўсюджваў падручнікі па яўрэйскай гісторыі і культуры, арганізоўваў яўрэйскую мастацкую самадзейнасць, адстойваў права яўрэяў на выезд у Ізраіль, актыўна ўдзельнічаў у мемарыяльных мерапрыемствах у «Яме» .
Кіпнісу прад'явілі наступнае абвінавачанне: стварэнне і кіраўніцтва падпольнай антысавецкай сіянісцкай арганізацыяй; незаконнае выкладанне мовы іўрыт; выраб і распаўсюд падручнікаў; удзел у антыўрадавых дэманстрацыях; актыўная дзейнасць у нелегальных сіянісцкіх арганізацыях «Гехалуц» і «Гашомэр Гацаір» у 1920-я гады на Украіне; прапаганда ў сваёй творчасці рэакцыйных ідэй яўрэйскага буржуазнага нацыяналізму.
Фактычна яго пераследавалі за легальную па законах СССР дзейнасць (напрыклад, як «удзел у нелегальных дэманстрацыях» было трактавана калектыўнае ўскладанне кветак да помніка забітым нацыстамі яўрэям Мінска ў «Яме»).
1 снежня 1972 года па той самай крымінальнай справе быў арыштаваны палкоўнік у адстаўцы Яфім Давідовіч, у кватэры якога пры вобшуку знайшлі: франтавы пісталет ТТ і 8 патронаў Цфаніі Кіпніса, якія апошні пакінуў Давідовічу пры выездзе; асабістыя запісы Давідовіча пра антысемітызм у СССР; копіі яго лістоў у савецкія і партыйныя органы і прэсу; выразкі з апублікаваных у прэсе СССР антысеміцкіх артыкулаў з пазнакамі Давідовіча і да т. п. Па стане здароўя Я.
Пад ціскам пратэстаў міжнароднай грамадскасці Прэзідыум Вярхоўнага Савета БССР Указам ад 22 траўня 1973 года вызваліў Кіпніса і Давідовіча ад крымінальнай адказнасці, улічваючы ўдзел у вайне, заслугі ў працоўнай дзейнасці, узнагароджанне баявымі ордэнамі і медалямі СССР, прымаючы да ўвагі стары ўзрост і слабы стан здароўя, «кіруючыся прынцыпамі сацыялістычнага гуманізма» .
У 1946—1948 гг. Цфанія Кіпніс працаваў мастаком-пастаноўшчыкам Украінскага дзяржаўнага яўрэйскага тэатра, а ў 1948—1949 г. — галоўным мастаком Бірабіджанскага дзяржаўнага яўрэйскага тэатра.
Рыбакоў (у 2013 і 2015 гадах, для ўдзелу ў двухбаковых кансультацыях паміж міністэрствамі замежных спраў), старшыня Мінгарвыканкама М. А. Ладуцька (для ўдзелу ў цырымоніі перадачы права на правядзенне чэмпіянату свету 2013 года па веласіпедным спорце ад г.Мельбурна г. Мінску), дырэктар Дэпартамента знешнеэканамічнай дзейнасці МЗС Рэспублікі Беларусь Р.Собалеў і начальнік упраўлення Азіі, Аўстраліі і Акіяніі МЗС А. М. Грынкевіч .
У партыю ўваходзілі рок-музыкант Лявон Вольскі, мастак і паэт Міхал Анемпадыстаў, рок-музыкант і дызайнер Сяргей Скрыпнічэнка, пісьменнік і журналіст Севярын Квяткоўскі, дэпутат Вярхоўнага Савету РБ Лявон Тарасенка і іншыя.
Андрэй Рамашэўскі — старшыня Цэнтральнага Каардынацыйнага Камітэта, адзін з заснавальнікаў «Партыі аматараў піва», удзельнік шматлікіх палітычных перформансаў пачатку 90-х, палітычны зняволены.
Каардынаваў рух антыпрагібіцыянізму ў Беларусі — леварадыкальны рух за адмову мэтазгоднасці забаронаў у заканадаўстве, рэлігіі і грамадскай маралі, у тым ліку і адмову забароны на ўжыванне ўсіх відаў наркотыкаў.
Вызначыўся пры фарсіраванні Дняпра ў раёне г. п. Лоеў у кастрычніку 1943 г. Пад моцным агнём праціўніка гвардыі радавы К. Азалаў пераправіўся разам з аддзяленнем на правы бераг ракі і на працягу 2 гадзін стрымліваў націск ворага, што садзейнічала пераправе падмацаванняў.
Клычнія́з Аза́лаў — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, шабельнік 58-га гвардзейскага кавалерыйскага палка 16-й гвардзейскай Чарнігаўскай кавалерыйскай дывізіі (сфарміраванай у снежні 1941 года ў горадзе Уфе як 112-я Башкірская кавалерыйская дывізія) 7-га гвардзейскага кавалерыйскага корпуса 61-й арміі Цэнтральнага фронту, Герой Савецкага Саюза , гвардыі чырвонаармеец.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года за ўзорнае выкананне баявога задання камандавання ў барацьбе з нямецка-фашысцкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераічнасць гвардыі чырвонаармейцу Азалаву Клычніязу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
у горадзе на кароткі час спыняўся Аляксандр Македонскі; храмы Геліопаля, вядомыя сваімі поспехамі ў астраноміі і філасофіі, неаднаразова наведваліся Салонам, Піфагорам, Платонам і іншымі выдатнымі мыслярамі антычнасці.
Езекіль таксама гуляў словамі выкарыстоўваючы тапонім «Он» — біблейскую назву Геліопаліса ў часы Іосіфа; У іншых перакладах Бібліі фігуруе ў гэтым радку не тапонім «Он», а слова іўрыту «», якое азначае «вар'яцтва, несправядлівасць» і значыць месца называюць «храмам жорсткіх вар'ятаў».
Тым не менш, тэалагічная перавага геліопальскай касмагоніі, з якой супастаўляліся іншыя міфалагічныя схемы, не перашкодзіла фіванскім жрацам стаць галоўнай апорай агрэсіўнай знешняй палітыкі фараонаў дынастыі Новага царства.
Апошняя спроба аднавіць былую палітычную магутнасць Геліопаля была прадпрынята ў пачатку кіравання Эхнатона, які планаваў праводзіць радыкальныя пераўтварэнні, выкарыстоўваючы незадаволенасць жрацоў Ра-Харахтэ ўмацаваннем пазіцый жрэцтва Амона-Ра.
Аднак ужо ў пачатку Старажытнага царства Атум быў выцеснены падобным геліопальскім богам Ра і атаяснёны з ім у вобразе Ра-Атума (акрамя Ра і Атума, у Геліопалі таксама быў распаўсюджаны культ быка Мневіса).
Падчас рэвалюцыйных паўстанняў 1910 і 1911 гадоў руралес захавалі адданасць Парфірыё Дыясу, аднак з прычыны сваёй невялікай колькасці яны не маглі аказаць сур'ёзнага супраціву паўстанцаў.
Новымі праблемамі сталі дэзерцірства і карупцыя — начальнікі руралес прыпісвалі да сваіх частак «мёртвыя душы», павялічваючы фінансаванне, а афіцэры забеспячэння прадавалі зброю і амуніцыю мясцовым жыхарам.
Уладальнікам Кубка трэці раз у гісторыі стаў клуб «Дынама-Брэст», які ў фінале атрымаў валявую перамогу над барысаўскім БАТЭ і стаў першым у гісторыі Кубка Беларусі клубам, які атрымаў перамогу два разы запар.
правядзенне работ па праверцы паведамленняў аб устаноўцы выбуховых прылад, іх выяўленні, абясшкоджванні і знішчэнні, а таксама абясшкоджванне і знішчэнне неразарваўшыхся боепрыпасаў часоў Вялікай Айчыннай вайны, іншых неразарваўшыхся боепрыпасаў у населеных пунктах і на тэрыторыі Гомельскай вобласці;
Перад камандаваннем воінскай часці адразу ж была пастаўлена задача арганізаваць прыём першага прызыву ваеннаслужачых тэрміновай службы і на базе 626-га канвойнага палка 43 кд правесці пачатковую ваенную падрыхтоўку і вучэбны збор, а затым арганізаваць уводзіны асабістага складу ў службу па ахове грамадскага парадку ў г. Гомелі.
З 17 чэрвеня па 25 верасня 1991 года асабісты склад воінскай часці ў колькасці 75 чалавек выконваў задачы па ахове грамадскага парадку і забеспячэнні рэжыму надзвычайнага становішча ў г. Сцепанакерце Нагорна-Карабахскай аўтаномнай вобласці Азербайджанскай ССР .
У верасні 1991 года асабісты склад часці прымаў удзел у забеспячэнні аховы грамадскага парадку пры правядзенні масавых мерапрыемстваў, звязаных з прыбыццём у НКАВ з міратворчай місіяй прэзідэнтаў РСФСР і Казахскай ССР Б.
Новае месца пастаяннай дыслакацыі воінскай часці ў г. Гомелі было вызначана Рашэннем Гомельскага абласнога савета народных дэпутатаў ад 16 жніўня 1990 года 197 «Аб размяшчэнні в/ч 5525 у горадзе Гомелі».
Яно прадпісвала перадачу да 1 верасня 1990 года на баланс гарвыканкама тэрыторыі і ўсіх будынкаў піянерскага лагера «Арлёнак» і выкананне да 1 лістапада 1990 года бягучага рамонта і рэканструкцыі будынкаў і пабудоў пад штаб, казармы, сталовую, пакой захоўвання зброі і г. д. з мэтай далейшага размяшчэння воінскай часці.
У сувязі з цяжкасцямі размяшчэння воінскай часці ў г. Гомелі, камандзірам 43 кд генерал-маёрам У. А. Барысенкам было прынята рашэнне аб арганізацыі ўцягвання асабістага складу ў баявую службу па ахове грамадскага парадку ў Кастрычніцкім раёне г. Магілёва.
У верасні 1990 года асабісты склад часці таксама прымаў удзел у складзе зводнага атрада 626 кп і 143-га асобнага спецыяльнага матарызаванага батальёна міліцыі у спыненні масавых беспарадкаў асуджаных у ВПК 19 г. Магілёва.
Яшчэ да афіцыйнага роспуску СССР і здабыцця Рэспублікай Беларусь незалежнасці, згодна Загаду МУС СССР 084 ад 28 лістапада 1991 года, 43-я канвойная дывізія ўнутраных войскаў МУС СССР была перададзена ў падпарадкаванне МУС Рэспублікі Беларусь і перайменавана ў 43-ю дывізію ўнутраных войскаў МУС Рэспублікі Беларусь, пры гэтым са складу дывізіі былі выведзеныя воінскія часці, якія дыслакаваліся на тэрыторыі РСФСР: 502-й канвойны полк , 649-й канвойны полк і 148-й асобны спецыяльны матарызаваны батальён міліцыі .
Пастановай СМ Рэспублікі Беларусь ад 24 сакавіка 1992 года 150 43-я дывізія ўнутраных войскаў МУС Рэспублікі Беларусь была перайменавана ва ўнутраныя войскі МУС Рэспублікі Беларусь.
Загадам МУС Рэспублікі Беларусь ад 13 мая 1992 года 016 была зацверджана арганізацыйна-штатная структура ўнутраных войскаў, згодна з якой, у прыватнасці, 145-ы асобны спецыяльны матарызаваны батальён міліцыі быў перайменаваны ў 3-ці асобны спецыяльны матарызаваны батальён міліцыі.
К. Смысловым дадзенае месца было прызнана нездавальняючым для пастаяннай дыслакацыі часці і аддадзена распараджэнне аб перадыслакацыі ўпраўлення часці назад у г. Гомель, а ўсяго асабістага складу — у размяшчэнне 626 кп у г. Магілёў.
Згодна Указу прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 26 кастрычнка 1994 года 162, з Міністэрства абароны Міністэрству ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь былі перападпарадкаваныя штабы і воінскія часці грамадзянскай абароны.
10 ліпеня 1995 года ў склад вайсковай часці 5525 быў уведзены 14-ы асобны аварыйна-выратавальны батальён , і з 12 па 24 ліпеня 1995 года адбылася перадыслакацыя воінскага злучэння на новае агульнае месца дыслакацыі — у ваенны гарадок Лешчынец у г. Гомелі.
У адпаведнасці з Указам прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 24 лістапада 2000 года 614 «Аб удасканаленні дзяржаўнага кіравання грамадзянскай абаронай Рэспублікі Беларусь» штабы грамадзянскай абароны былі перададзеныя з Міністэрства ўнутраных спраў Міністэрству па надзвычайных сітуацыях Рэспублікі Беларусь.
29 мая 1998 года, у рамках навукова-практычнай канферэнцыі ўнутраных войскаў МУС Рэспублікі Беларусь на тэму: «Вайсковая служба і Праваслаўная царква ў Рэспубліцы Беларусь», якая адбылася ў вайсковай часці 3310 , патрыяршы экзарх усяе Беларусі, мітрапаліт Мінскі і Слуцкі Філарэт выканаў дарэнне іконы святога заступніка вайсковай часці 5525 — Святога велікамучаніка Трыфана.
Загадам міністра ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь ад 6 верасня 1999 года 393 л/с у мэтах захавання і ўмацавання баявых традыцый злучэнняў і воінскіх часцей унутраных войскаў Герой Савецкага Саюза, падпалкоўнік Д. Н. Пенязькоў быў залічаны ганаровым салдатам у 1-ы ўзвод 1-й патрульнай роты.
У выкананне Распараджэння прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 2 снежня 1997 года 365 «Аб некаторых мерах па патрыятычным выхаванні моладзі», дзе воінская часць была абвешчана пазаштатным абласным цэнтрам патрыятычнага выхавання, 30 лістапада 1998 года быў створаны цэнтр патрыятычнага выхавання «Дзяржынец», які ўзначаліў былы ваеннаслужачы часці старшы прапаршчык запасу Ю.
Пры ўзнікненні абставін, якія прадстаўляюць пагрозу бяспецы грамадзян, дзейнасц арганзацый грамадскаму парадку, а таксама ў інтарэсах абароны Рэспублікі Беларусь злучэнне можа прыцягвацца для выканання іншых задач у адпаведнасці з Законам Рэспублікі Беларусь «Аб унутраных войсках МУС Рэспублікі Беларусь» і іншымі актамі заканадаўства Рэспублікі Беларусь.
За час сваёй службова-баявой дзейнасці вайсковая часць 5525 прайшла шляхам ад асобнага спецыяльнага матарызаванага батальёна міліцыі ўзводнага складу з месцам пастаяннай дыслакацыі ў г. Гомелі да асобнай спецыяльнай міліцэйскай брыгады батальённа-ротнага складу, чые падраздзяленні дыслакуюцца ў гарадах: Гомелі, Мазыры, Рэчыцы і Светлагорску.
У арганізацыйна-штатнай структуры воінскай часці адбыліся істотныя змены: была адноўлена 3-я патрульная рота, стралковая рота перайменавана ў 4-ю стралковую роту, з узвода матэрыяльна-тэхнічнага забеспячэння сфарміравана 7-я рота матэрыяльна-тэхнічнага забеспячэння, на базе падраздзяленняў былога 14 аавб сфармаваныя інжынерныя падраздзяленні:
У перыяд з 22 снежня 1990 года па 30 сакавіка 1991 года ў мэтах ўводу асабістага складу ў баявую службу і выпрацоўкі неабходных службовых і прафесійных якасцей і прававой практыкі была арганізавана стажыроўка асабістага складу ў Цэнтральным, Чыгуначным, Навабеліцкім і Савецкім РАУС г. Гомеля, на якую было выдзелена 66 ваеннаслужачых.
28 лютага 1994 года, згодна Загаду камандуючага ўнутранымі войскамі МУС Рэспублікі Беларусь, патрульная рота была перайменавана ў 1-ю патрульную роту, а таксама была сфарміравана 2-я патрульная рота з месцам дыслакацыі ў г. Мазыры , якая ўжо 6 верасня 1994 года была перадыслацыравана да ядра часці ў г. Гомель.
У студзені 1995 года была сфарміравана 3-я патрульная рота для выканання службова-баявых задач у 52 км ад пункта пастаяннай дыслакацыі ў г. Рэчыцы , але ўжо 28 красавіка 1995 года Загадам камандуючага ўнутранымі войскамі МУС Рэспублікі Беларусь гэтае падраздзяленне было скарочана ў поўным складзе.
Згодна Указу прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 21 студзеня 2004 года 21, на базе 3-га асобнага спецыяльнага міліцэйскага батальёна была сфарміравана 6-я асобная спецыяльная міліцэйская брыгада.
6-я асобная спецыяльная міліцэйская брыгада ўнутраных войскаў Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь — злучэнне ўнутраных войскаў МУС Рэспублікі Беларусь, падраздзяленні якога дыслакуюцца ў чатырох гарадах Гомельскай вобласці: Гомелі, Мазыры, Рэчыцы і Светлагорску.
У жніўні 1990 года ўпраўленне часці і падраздзяленні забеспячэння (20 ваеннаслужачых, якія прыбылі пасля вучэбнага збору з г. Магілёва) былі перадыслакаваны ў п. Прыбор Гомельскага раёна ў будынак СПТВ 185 для падрыхтоўкі жылых памяшканняў, дзе павінен быў быць размешчаны асабісты склад часці.
У лютым 1997 года была сфарміравана сапёрна-піратэхнічная група для аператыўнага рэагавання па сігналу «Аб’ект замініраваны» (для выканання задач па выяўленні, абясшкоджванні і знішчэнні неразарваўшыхся боепрыпасаў і нестандартных выбуховых прылад).
На момант 2015 года, злучэнне выконвала практычна ўвесь спектр задач, пастаўленых перад унутранымі войскамі МУС Рэспублікі Беларусь, было ўкамплектавана на 2/3 ваеннаслужачымі кантрактнай службы, прапаршчыкамі і афіцэрамі.
У адпаведнасці з Загадам начальніка Упраўлення ўнутранымі войскамі МУС Рэспублікі Беларусь ад 9 кастрычніка 1992 года, быў прызначаны і прыступіў да выканання абавязкаў камандзіра воінскай часці маёр В. П. Лапчанка.
20-тысячная крымска-татарская арда пад правадырствам перакопскага мурзы Тугай-бея па Кучманскаму шляху ўступіла на Кіеўшчыну і размясцілася «кошам» пад вёскай Ахматавам, у ваколіцах Чаркас.
Польскія дывізіі пад камандаваннем вялікага гетмана кароннага Станіслава Канецпольскага, вялікага стражніка кароннага Яна Аджывольскага і князя Іераміі-Міхаіла Вішнявецкага, сканцэнтраваныя пад Ставішчам, Бузоўкай і Корсунем, выступілі супраць татарскай арды.
Вясной 1648 года перакопскі мурза Туга-бей прыняў актыўны ўдзел у нацыянальна-вызваленчай вайны на Украіне пад кіраўніцтвам запарожскага гетмана Багдана Хмяльніцкага супраць польска-шляхецкага панавання.
25-26 мая 1648 г. у запарожскі гетман Багдан Хмяльніцкі пры падтрымцы татарскай конніцы Туга-бея другі раз разграміў 20-тысячную польскую армію пад камандаваннем каронных гетманаў Мікалая Патоцкага і Марціна Каліноўскага.
Паводле дамоўленасці, Багдан Хмяльніцкі забраў сабе ў якасці трафея ўсе зброю і боепрыпасы праціўніка, а Тугай-бей атрымаў усіх польскіх палонных, якія былі адпраўленыя ў Крым.
Акрамя таго, пра просьбе Багдана Хмяльніцкага і з дазволу крымскага хана Іслям Гірэя Тугай-бей летам 1648 і вясной 1649 гадоў знаходзіўся з 15-тысячным войскам на качэўях на Сініх Водах, выконваючы функцыі рэзерву казацкага войска.
усе ваеннаслужачыя і асобы вольнанаёмнага штатнага складу часцей і злучэнняў Чырвонай Арміі, Ваенна-Марскога Флота і войскаў НКУС, якія прымалі непасрэдны ўдзел у баявых дзеяннях супраць японскіх імперыялістаў у складзе войскаў 1-га Далёкаўсходняга, 2-га Далёкаўсходняга і Забайкальскага франтоў, Ціхаакіянскага флоту і Амурскай рачной флатыліі;
Медаль «За перамогу над Японіяй» носіцца на левым боку грудзей і пры наяўнасці іншых медалёў СССР размяшчаецца пасля юбілейнага медаля «Сорак гадоў Перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941-1945 гг.».
Пасля Першай сусветнай вайны, у 1920 годзе згодна з Рапальскім дагаворам Пула разам з усім паўвостравам Істрыя перайшла Італіі, у той час як астатняя Далмацыя ўвайшла ў склад Каралеўства сербаў, харватаў і славенцаў, пазней Каралеўства Югаславія.
У канцы 2014 года Камісія па найменні і перайменаванні праспектаў, вуліц, плошчаў і іншых складовых частак горада Мінска прапанавала назву «Малая Сляпянка» для праектуемай станцыі чацвёртай лініі мінскага метрапалітэна.
Нягледзячы на вельмі жорсткае заваяванне і знішчэнне часткі мясцовага насельніцтва, асноўную масу заваяванага насельніцтва Фрыуля працягвалі складаць народныя масы гала-раманскага паходжання, адхіленыя ад удзелу ў палітычным жыцці краіны, якой зараз кіравалі прадстаўнікі германскай знаці.
Адносіны паміж дзвюма дзяржавамі працягвалі заставацца складанымі аж да падзення Карантаніі ў 820 годзе, нават нягледзячы на тое, што абедзве краіны аб'ядноўвала барацьба супраць адзінага непрыяцеля на ўсходзе — Аварскага каганата, які спыніў сваё існаванне ў 803 годзе.
12 кастрычніка 1997 г., неўзабаве пасля акцыі «Марш пустых каструляў», В. Кабанчук быў арыштаваны за ўдзел у акцыях апазіцыі 10 сакавіка і 23 сакавіка 2007 г. з нагоды Дня Волі.
23 снежня 1997 г. выканаўчы дырэктар Хьюман Райтс Вотч звярнуўся да А. Лукашэнкі з заклікам спыніць пераслед і незаконныя арышты сяброў арганізацыі «Малады фронт» Вадзіма Лабковіча, Аляксея Шыдлоўскага і Вадзіма Кабанчука.
Народны паэт Беларусі Рыгор Барадулін 14 снежня 1997 г. напісаў і прысвяціў сябрам «Маладога Фронта», якія знаходзіліся ў зняволенні, Аляксею Шыдлоўскаму, Вадзіму Лабковічу і Вадзіму Кабанчуку верш «Люблю Беларусь!»
Падставай для крымінальнай справы паслужыла нататка ў «Пагоні» падчас прэзідэнцкай кампаніі 2001 г. (Да крымінальнага пераследу за паклёп на прэзідэнта восенню гэтага ж 2002 года быў прыцягнуты В.Івашкевіч рэдактар газеты «Рабочы».) Падчас знаходжання ў папраўчай ўстанове адкрытага тыпу М.Маркевіч працаваў вахцёрам на лесапілцы мясцовага прадпрыемства.
Мікалай Мікалаевіч Маркевіч — беларускі палітычны і грамадскі дзеяч, журналіст, дэпутат Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь , член Беларускай асацыяцыі журналістаў, былы палітзняволены.
Дэпутат Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь , член Камісіі па пытаннях экалогіі і рацыянальнага выкарыстання прыродных рэсурсаў і Камісіі па пытаннях галоснасці, сродкаў масавай інфармацыі і правоў чалавека.
З улікам калектыўных зваротаў грамадзян з просьбай увекавечыць імя Вайніловіча ў гарадской прасторы, якія паступілі яшчэ ў 2015 годзе, «за» было сабрана 2.236 подпісаў, «супраць» — усяго 113.
Грамадскасць і каталіцкая супольнасць доўгі час дамагаліся ўвекавечання імя беларускага гаспадарчага, культурнага і палітычнага дзеяча Эдварда Вайніловіча, шырока вядомага як фундатара касцёла Святога Сымона і Святой Алены , узведзенага ў памяць аб заўчасна памерлых дзецях.
Сквер імя Эдварда Вайніловіча — сквер у цэнтры Мінска, размешчаны ў межах гасцініцы «Мінск», колішніх даходных дамоў Уніхоўскага і Абрампольскага, Чырвонага касцёла, адміністрацыйнага будынка і вул.
У верасні 1945 года Упраўленнем грамадзянскай інфармацыяй і асветы была выдадзена дырэктыва «Аб напрамку творчай дзейнасці ў кіно і тэатры», у якой вызначалася якім прынцыпам варта прытрымлівацца дзеячам гэтых мастацтваў.
Па сведчанні амерыканскага тэатразнаўца Эрла Эрнста, прызначанага адразу пасля вайны экспертам па тэатру пры Штабе акупацыйных войскаў, работнікамі тэатральнай секцыі Кіравання «быў прагледжаны ўвесь рэпертуар японскіх тэатраў, асабліва традыцыйны тэатр дзерурі і кабукі», і пасля кансультацыі з японскімі навукоўцамі «секцыя прыйшла да высновы, што большасць найбольш папулярных п'ес традыцыйнага тэатра заснавана на феадальнай ідэалогіі і не падыходзіць для народа, які мае намер назаўсёды адмовіцца ад вайны і ўстаць на шлях дэмакратыі».
Тэатрам было прадпісана штогод абнаўляць рэпертуар мінімум на адну траціну, прычым англійская пераклад новых п'ес было неабходна падаваць у Аддзел грамадзянскай цэнзуры пры Кіраванні за тыдзень да меркаванай прэм'еры.
Асацыяцыя займалася забеспячэннем труп рэквізітам і вяла перамовы з акупацыйнымі ўладамі аб вызначанае пастаноўках; ствараліся прыватныя і грамадскія школы для навучання акцёраў і музыкаў — «Ногакудзюку» і «Ногаку есэйкай», выдаваўся часопіс «Але» .
«Зваротны курс» у палітыцы ЗША ў галіне культуры выказаўся ў незаконных пераследах дзеячаў культуры, імкненні паскорыць працэс амерыканізацыі японскага грамадства і агульным узмацненні кантролю над культурным жыццём.
З чэрвеня 1949 года па люты 1950 года прайшла першая хваля «чысткі чырвоных»: рэпрэсіі, накіраваныя супраць работнікаў асветы, сустракалі супраціў з боку вучняў і іх бацькоў; бывалі выпадкі, калі цэлыя школьныя класы, пратэстуючы супраць звальнення настаўніка, сыходзілі ў горы, адмаўляючыся вярнуцца.
Напрыклад, вялікі рэзананс атрымаў выхад у 1952 годзе поўнага перакладу на сучасную японскую мову класічнага рамана Мурасакі Сікібу «Гэндзі-моногатарі», выкананага Дзюн'ітіра Танідзакі.
На выпадак працягу супраціву Японіі пасля заняткі яе калоній і лакальных ўдарных аперацый , што запатрабавала б кровапралітных баёў і было не пад сілу адным ЗША, у ЗША быў распрацаваны агульны план падзелу Японіі з падзелам краіны на зоны вядзення баявых дзеянняў і акупацыі, а ў СССР меўся аператыўны план савецкай акупацыі, пачынаючы з высадкі на Хакайда двух стралковых дывізій, якая павінна была рушыць услед за Маньчжурскай і Паўднёва-Сахалінскай сухапутнымі, Курыльскай і трыма карэйскімі тактычнымі дэсантнымі аперацыямі Савецка-японскай вайны згодна з загадзе, аддадзеным галоўнакамандуючым савецкімі войскамі на Далёкім Усходзе маршалам Васілеўскім, але адкладзены да новых указанняў Стаўкі.
Але асновай канкрэтнай палітыкі ў дачыненні да Японіі з'явіўся дакумент, падрыхтаваны дзяржаўным дэпартаментам ЗША з удзелам ваеннага і марскога міністэрстваў і апублікаваны 23 верасня 1945 года пад назвай «Асноўныя прынцыпы палітыкі ЗША ў дачыненні да Японіі ў пачатковы перыяд акупацыі».