polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
У гады Другой сусветнай вайны многія пісьменнікі трапілі за межы краіны (Юозас Балтушыс, Людас Гіра, Саламея Нерыс, Пятрас Цвірка і інш.), асобныя апынуліся на фронце , іх творчасць была прасякнута матывамі тугі па часова страчанай радзіме.
Паколькі Семірадскаму ўжо споўніўся 21 год, а ў вучні прымалі да 20 гадоў, яго залічылі толькі вольным слухачом, аднак ён вучыўся так добра, што ў 1866 годзе быў прыняты ўжо ў лік вучняў.
Выканаўшы праграму на Малы залаты медаль, Семірадскі атрымаў права ўдзельнічаць у конкурсе на Вялікі залаты медаль і ў лістападзе 1870 прадставіў на экзамен карціну «Давер Аляксандра Македонскага да лекара Філіпа».
Пры А. С. Суворыне «Новое время» мела супярэчлівую рэпутацыю: з аднаго боку, гэта была вялікая газета «еўрапейскага тыпу», у ей друкаваліся найбольш падрабязныя замежныя навіны, аб’явы найбуйнейшых кампаній, падрабязная хроніка, некралогі вядомых дзеячаў.
З іншага боку, чым далей, тым больш у рускім ліберальным грамадстве складвалася рэпутацыя «Нового времени» як сервільнай, рэакцыйнай і беспрынцыповай газеты, а слова «нововременец» станавілася намінальным (шмат у чым гэта было звязана з журналісцкай дзейнасцю В. П. Бурэніна, з антысеміцкімі выступамі на старонках газеты ў сувязі са справай Дрэйфуса) і т. п. Адмоўна ўспрымалі газету і параўнальна апалітычныя рускія мадэрністы 1900-1910-х , што не перашкодзіла многім з іх у 1914—1915 супрацоўнічаць у высокаганарарным часопісе «Лукамор’е» выдаваўся пры «Новом времени» .
Першыя падобныя маркі былі выпушчаныя ў Вікторыі і Новым Паўднёвым Уэльсе у 1897 г., а на тэрыторыі Беларусі — падчас руска-японскай вайны ў 1905 г., прычым яны мелі надбаўкі ў 3 капейкі на карысць сямей загінуўшых салдат.
Сярод шматлікіх прыкладаў даплатных марак можна назваць больш за 50 знакаў паштовай аплаты з наддрукоўкай « » на марках агульнага карыстання Паўночнага Барнеа, маркі Аўстрыі 1916 г. з наддрукоўкай «» і інш.
Раннім прыкладам такіх марак з'яўляецца выпуск у 1873 г. у ЗША дзевяці серый для канцылярыі Прэзідэнта, Міністэрства юстыцыі, ваеннага і іншых ведамстваў, якія пры аднолькавых малюнках і наміналах адрозніваліся колерамі.
Пазней пачалі з'яўляцца разнастайныя паштовыя паслугі, што прывяло да патрэбнасці ў з'яўленні новых відаў марак — для заказных, службовых лістоў, для дастаўкі газет і г. д. Адпаведна знакі паштовай аплаты і іншыя маркі падзяляюць у філатэлістычнай літаратуры на некалькі груп:
Іх налеплівалі, напрыклад, на лісты, калі іх ускрывалі, каб вызначыць атрымальніка або адпраўшчыка, як гэта было ў выпадку падобных марак ЗША 1920 г. Надпіс на гэтых марках паведамляў:« » .
Яшчэ адна вялікая падгрупа — маркі прадметнай тэматыкі, якія, як правіла, выпускаюцца серыямі ў некалькі штук і ўпрыгожваюцца малюнкамі раслін, жывёл, тэхнікі, рэпрадукцыямі мастацкіх твораў і г. д. Яны не з'яўляюцца ні стандартнымі, ні камемарацыйнымі.
Лічынкі пятага ўзросту маюць больш доўгія крылавыя лопасці, якія дасягаюць задняга краю чацвёртага сегмента брушка і афарбаваныя ў бледна-буры колер; даўжыня лічынак пятага ўзросту каля 5 міліметраў.
Яго сын Абубакар, або Соні Бара, не мог падтрымаць раўнавагі паміж інтарэсамі жывёлагадоўцаў-язычнікаў і ісламскім купецтвам і, згодна з вуснай традыцыяй, быў скінуты ў 1493 годзе правадыром племя санінке і ваенным начальнікам у войску Алі Бера Махамедам Аскіяй, падчас доўгага праўлення якога імперыя дасягнула вяршыні сваёй магутнасці.
Стваральнікам Сангайскай імперыі выступіў Сонні Алі Бер, які паміж 1462 і 1492 гадамі значна пашырыў межы дзяржавы, пасля сямігадовай аблогі авалодаў Джэнэ і выбіў туарэгаў з Тамбукту .
У сучасным рэльефе сярод генетычных тыпаў найбольшае распаўсюджанне атрымала водна-ледавіковая раўніна на гіпсаметрычным узроўні 165—180 м. Плоская паверхня прарэзана лагчынамі стоку адталых ледавіковых вод, тэрмакарставымі западзінамі, блізу рачных далін ярамі, набываючы спадзістахвалісты характар са змяненнем адносных вышыняў да 5 м. Над водна-ледавіковай раўнінай узвышаецца некалькі марэнных град, якія ствараюць максімальны гіпсаметрычны ўзровень 190—230 м. Да іх прымеркавана абсалютная вышыня раёна 236 м .
Ледавіковыя комплексы значна дэнудзіраваны і характарызуюцца сярэднехвалістым і ўзгоркавым рэльефам з адноснымі перавышэннямі да 10 м. Абсалютныя вышыні вагаюцца ад 180 да 230 м. Спадзістахвалістая паверхня ўскладнена западзінамі да 60—70 м у папярочніку, пагоркамі вышынёй да 4—5 м, забалочанымі лагчынамі стоку адталых вод.
Пухавіцкая раўніна — геамарфалагічны раён, які размешчаны ў цэнтральнай частцы Перадпалескай правінцыі ў вярхоўях рэк Нёман і Пціч, выцягнуты ў кірунку з поўначы на поўдзень на 70 км, з захаду на ўсход на 100 км.
Мяжуе на поўначы з Мінскім узвышшам, на захадзе з Капыльскай градой і Стаўбцоўскай раўнінай, на поўдні з Бабруйскай і Салігорскай, на ўсходзе з Цэнтральнабярэзінскай раўнінамі.
У кірунку з захаду на ўсход павялічваецца глыбіня залягання крышталічнага фундамента ад 100 да 600 м. У разрэзе платформавага чахла верхняга пратэразоя, дэвона, мела, палеаген-неагена, перакрытыя антрапагенавымі адкладамі магутнасцю 80—120 м.
21 чэрвеня 2010 года каманда астраномаў пад кіраўніцтвам Пола Кроўтэра , прафесары астрафізікі з Універсітэта Шэфілда , пры даследаванні скупнасці зорак 136 выявіла зорку, маса якой значна перавышае масу Сонца.
Астрафізікі з Інстытута астраноміі імя Аргеландара ў Боне на грунце мадэлявання працэсу фармавання зорак у гэтай частцы туманнасці Тарантула выказалі здагадку, што 1361 сфармавалася ў выніку зліцця некалькіх драбнейшых зорак з масай менш класічнай мяжы масы адзінкавай зоркі .
Малодшы сын Генрыха Льва, Атон Браўншвайгскі , змагаўся з Гогенштаўфенамі за тытул імператара і ў выніку займеў у гэтым — пасля гібелі яго праціўніка Філіпа Швабскага ён у 1209 годзе быў каранаваны імператарскай каронай.
Аднак ён не стрымаў дадзены Папе абяцанняў і заявіў прэтэнзію на вярхоўныя правы над Італіяй, Папа Інакенцій у лістападзе 1210 года адлучыў яго ад царквы і ў 1212 годзе прызнаў законным германскім каралём Германіі Фрыдрыха Гогенштаўфена.
Пасля смерці цесця ў 1106 годзе ён далучыў частку саксонскіх зямель, аднак тытула герцага Саксоніі не атрымаў — імператар Генрых , асцерагаючыся ўзмацнення Вельфаў, перадаў тытул Лотару Суплінбургскаму.
Аднак спадчыннік Генрыха Чорнага, Генрых Горды , ажаніўся са спадчынніцай Лотара, які стаў у 1125 годзе кіраўніком імперыі, дзякуючы гэтаму атрымаў шматлікія ўладанні на поўначы Германіі, якія раней належалі родам графаў Суплінбурга, Браўншвайга і Нортгайма.
Аднак з яго чатырох сыноў двое, Конрад і Гуга Абат у 859 годзе перайшлі на службу да свайго стрыечнага брата — караля Заходне-Франкскага каралеўства Карла Лысага, ад якога атрымалі ўладанні наўзамен страчаных.
Вельф памёр бяздзетным, завяшчаўшы свае ўладанні маці, Іміцы , дачцэ Фрыдрыха Люксембургскага, графа Мозельгау, якая стала абатысай манастыра Вайнгартэн у Альтдорфе, радавога манастыра Вельфаў.
Яны падзялілі лёс сястры падчас паўстання сыноў Людовіка Набожнага — у 830 годзе яны былі гвалтоўна пастрыжаны па загадзе Лотара , старэйшага сына імператара Людовіка, і адпраўлены ў манастыр у Пуацье.
Спадчыннік Генрыха Гордага, Генрых Леў, у 1142 годзе здолеў атрымаць Саксонію, а ў 1156 годзе новы імператар, Фрыдрых Барбароса, перадаў яму і Баварыю, але без Аўстрыі, узведзенай у статус герцагства.
Нашчадства пакінуў малодшы з сыноў Генрыха Льва — Вільгельм , які меў адзінага сына Атона Дзіцё , які атрымаў былое алаідыяльнае ўладанне сваёй сям’і (ва ўсходняй частцы Ніжняй Саксоніі і ў паўночнай частцы Саксоніі-Анхальт) ад імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі Фрыдрыха 21 жніўня 1235 года ў якасці імперскага лена пад назвай герцагства Браўншвайг-Люнебург.
Генеалогія яго нашчадкаў вядомая толькі па двух дакументах — «Генеалогіі Вельфаў» , напісанай у 1125/1126 годзе, і «Вайнгартэнскай гісторыі Вельфаў» , створанай крыху пазней — у 1160-х гадах.
Вельфы — адна з найстарэйшых еўрапейскіх дынастый франкскага паходжання, прадстаўнікі якой займалі прастолы мноства еўрапейскіх дзяржаў, у прыватнасці розных германскіх і італьянскіх княстваў, а таксама Расіі і Вялікабрытаніі .
Адзін з вязняў абезскага лагера Ясны ўспамінаў: «Бракавала палатна, матэрыялу для дэкарацый, фарбаў. Але лагер не мог адняць густ у аднаго з таленавітых выпускнікоў Маскоўскага архітэктурнага інстытута Лёвы Рымінскага. Ён літаральна згаладаўся па творчай працы. Цудоўнае спалучэнне ўмоўнасці, часам гратэску, некалькі рэалістычных мазкоў — і лёгка, вытанчана ствараецца фон, на якім разгортваецца дзеянне».
Рымінскі стварыў дэкарацыі да спектакля «Мадэмуазель Нітуш» Эрвэ, пастаўленаму ў 1945 г. Разам з мастаком Васілём Пракошавым ён афармляў канцэртныя праграмы і стаў ініцыятарам адкрыцця выстаўкі мастакоў у Абезі.
Увесну 1945 года пачалося ўзвядзенне будынка КДБ і тэатра (цяпер вядомы як клуб імя Дзяржынскага; арх. М. П. Паруснікаў і Г. П. Баданаў), але Паруснікаў заявіў тагачаснаму кіраўніцтву, што будынак немагчыма пабудаваць без архітэктара, які б увесь час курыраваў будоўлю, але ён можа прылятаць у Мінск не часцей, чым раз на месяц, і што ў яго такі архітэктар ёсць — адзін з яго найлепшых і ўлюблёных вучняў Леў Рымінскі, а на яго асуджанасць, у выглядзе выключэння, можна не зважаць.
Сярод выстаўленых прац: «Партрэт маці», «Крыгаход на Усе», «Каля Абезі», «каля станцыі Уса», «Буравая свідравіна», а таксама пяць эскізаў да аперэты «Мадэмуазель Нітуш» і адзін да спектакля «Простая дзяўчына».
Стрыечная сястра Льва, вядомая кінаактрыса , з якой яны выраслі разам, успамінала пра яго так: «…Лёвушка быў самавітым, сарамлівым, марудлівым. Яго трэба было абараняць — пакуль ён паварочваўся, яму разбівалі нос».
У Астахавых, знаёмых па Смаленску, Таццяна і Леў пазнаёміліся з архітэктарам Міхаілам Паруснікавым, які, убачыўшы ў хлопца здольнасць да лепкі і малявання, параіў паступаць у Маскоўскі архітэктурны інстытут, але спачатку пайсці працаваць памочнікам дзясятніка на будоўлю.
Дзякуючы высокай хуткасці, добрай аэрадынаміцы і моцнаму ўзбраенню, . адразу заваяваў папулярнасць сярод пілотаў і вярнуў перавагу ў небе над знішчальнікамі — біпланамі саюзнікаў, тыпу і .
Памошнік камандзіра сапёрнага ўзвода 446-га стралковага палка старшы сяржант Іван Макаранка ў перыяд з 14 па 17 красавіка 1945 года ў раёне населеннага пункта Хоэн-Вутцаў забяспечваў пераправу войскаў праз раку Одэр.
Камандзір аддзялення сапёрнага ўзвода 446-га стралковага палка чырвонаармеец Іван Макаранка 16 сакавіка 1944 года ў раёне вёскі Терэбжуў-Гура ў ваколіцах беларускага горада Пінска замяніў камандзіра сапёрнага ўзвода, і ўмела кіраваў чатырма групамі сапёраў, якія зрабілі праходы ў мінных палях праціўніка.
Іван Раманавіч Макаранка (2 чэрвеня 1907, Гута, Веткаўскі раён, Гомельская вобласць — 16 мая 1971, Веткаўскі раён, Гомельская вобласць) — камандзір сапёрнага ўзвода; памошнік камандзіра сапёрнага ўзвода 446-га стралковага палка 397-й стралковай дывізіі 61-й арміі, старшы сяржант, поўны кавалер ордэна Славы.
Памошнік камандзіра сапёрнага ўзвода 446-га стралковага палка малодшы сяржант Іван Макаранка ў перыяд з 5 па 13 чэрвеня 1944 года ў раёне горада Пінска арганізаваў будаўніцтва перапраў праз рэкі Стыр, Прыпяць, Ясельда і асабіста зняў сорак тры супрацьтанкавыя міны.
Загадам па 397-й стралковай дывізіі ад 31 сакавіка 1944 года 011 за мужнасць і адвагу праяўленыя ў баях чырвонаармеец Макаранка Іван Раманавіч узнагароджаны Ордэнам Славы 3-й ступені.
Пасля далучэння Тэхаса і Нью-Мексіка да ЗША пачаўся канфлікт паміж паўднёвымі атабаскамі і амерыканскай арміяй і каланістамі ў 1848—1886 гг. Ён скончыўся прымусовым перасяленнем апачаў і наваха ў федэральныя рэзервацыі.
Флюараграфія (сінонімы: рэнтгенфлюараграфія, рэнтгенфатаграфія, радыёфатаграфія) — прафілактычнае рэнтгеналагічнае даследаванне, якое заключаецца ў фатаграфаванні бачнай ценявой выявы са святлівага флуарэсцэнтнага экрана на фотастужку ці перакладам яе на аблічбаваную выяву , якая утвараецца ў выніку праходжання рэнтгенаўскіх прамянёў праз цела чалавека, нераўнамернасці паглынання іх больш/менш шчыльнымі тканкамі і адлюстравання выявы на экране.
Метад рэнтгенадыягностыкі сухотаў, пнеўманіі, плеўрыту, раку і іншых новаўтварэнняў лёгкіх (таксама фіброзу, склерозу, наяўнасці вадкасцей у анатамічных поласцях), які амаль не шкодзіць здароўю.
Лічбавая дазваляе спрасціць працу з выявай (малюнак можа быць выведзены на экран манітора, раздрукаваны, перададзены па сетцы, захаваны ў медыцынскай базе дадзеных), паменшыць дозы выпраменьвання і выдаткі на дадатковыя матэрыялы .
Рэнтгенаскапія — прасвечванне рэнтгенаўскімі прамянямі анатамічнай зона за флуарэсцэнтным рэнтгенаўскім экранам ці прасвечванне з дапамагой электронна-аптычнага пераўтваральніка , якое назіраецца ў першым выпадку на самім экране, а ў другім — на экране кінескопа.
Рэнтгенаграфія — методыка рэнтгенадыягностыкі паталагічных змяненняў пры падазрэнні на іх, шляхам засвечвання плёнкі ценявой выявай ад рэнтгенаўскіх прамянёў ці аблічбавання яе ПЗС-матрыцай на камп'ютар .
Месца рассялення этнічных беларусаў — г.Ташкент, Ташкенцкая і Самаркандская вобласці, дзе пражываюць каля 2/3 агульнай колькасці беларусаў, пры гэтым у дадзеных рэгіёнах яны не маюць кампактных месцаў пражывання.
Другі этап перасялення беларусаў — спецыялісты, якія ўдзельнічалі ў аднаўленні г.Ташкента адразу пасля землятрусу 1966 года, а таксама пераезд у 1970—1975 гадах спецыялістаў з Беларусі ў сувязі з адкрыццём Ташкенцкага трактарнага завода.
23 чэрвеня 1944 г. першым падняўся ў атаку, з чатырма байцамі захапіў мост праз раку Лучоса і ўтрымліваў да падыходу асноўных сіл, забяспечыўшы хуткую пераправу войскаў 5-га гвардзейскага стралковага корпуса.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 24 сакавіка 1945 года за мужнасць і гераізм, праяўленыя пры ўзяцці мастоў праз Лучоса гвардыі лейтэнанта Міхаілу Іванавічу Дружыніну прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Залатая Зорка» .
Львоўскі яўрэй Маурыцый Алерханд запісаў у сваім дзённіку з дзень пагрому, што бачыў каля 20 украінцаў, якія білі яўрэяў палкамі і бізунамі, ён апазнаў іх па блакітна-жоўтых павязках і праклёнах на ўкраінскай мове.
Адзін з выжылых львоўскіх яўрэяў, асабліва запомніў чалавека, апранутага ў прыгожую вышыванку, які ў турме «Брыгідкі» біў яўрэяў кіем з жалезнай булавешкай — вочы, кавалкі скуры і мазгі ляцелі ва ўсе бакі, — калі кій зламаўся, ён узяў абпаленае палена, а немцы ўсё гэта фатаграфавалі.
Арганізаваная акцыя нямецкіх акупацыйных уладаў, пазней называная некаторымі «львоўскімі днямі Пятлюры» — адбыліся збіццё, рабаванні і забойствы яўрэяў падрыхтаванай для гэтай мэты групай украінцаў.
У аснове кампазіцыі ляжыць вядомая карціна эпохі Адраджэння Рафаэля Санці «Сіксцінская мадонна», толькі замест біблейскіх персанажаў мастак малюе простых людзей, сведак чумы стагоддзя — фашызму.
У артыкуле таксама згадвалася прапанова старшыні камітэта Дзярждумы па эканамічнай палітыцы, інавацыйным развіцці і прадпрымальніцтве Анатоля Аксакова аб стварэнні рэестра асоб, якія атрымліваюць даход ад размяшчэння відэаролікаў ў блогах.
У сакавіку 2021 года ў інтэрв’ю Дудзю Рудскі заявіў, што яму некалькі разоў «прапанавалі расійскі пашпарт», ад якога ён адмовіўся, пасля чаго неаднаразова заўважаў цікавасць з боку прадстаўнікоў расійскіх праваахоўных органаў.
У 2015 годзе прымаў удзел у здымцы , рэкламнай кампаніі і фестывалі , стаў пераможцам прэміі «Лайк-2015», якая праходзіла ў рамках фестывалю «Видфест», у намінацыі «Лайк за лайфстайл».
сапраўднае імя Іван Раманавіч Рудской; нар. , сяло Ганніўка, Вэрхнёдніпроўскі раён, Днепрапятроўская вобласць) — украінскі лэцплэер і відэаблогер, адзін з самых запатрабаваных відэаблогераў па меркаванні выдання «Газета. Ру».
У гэты перыяд Ганна прымала ўдзел у многіх спектаклях Джавані Паізіела, у тым ліку стала першай выканаўцай ролі Разіны ў оперы «», прэм’ера якой адбылася 26 верасня 1782 года ў Зімнім палацы Пецярбурга.
Верагодна, Ганну Давія патрэбна ідэнтыфікаваць з Ганнай Да Вія, якая была дачкою Асвальда і Маддалены Да Вія з Неб’ю , нарадзілася 16 кастрычніка 1743 і была ахрышчана на наступны дзень у ў правінцыі Белуна.
Як адзначае , ужо ў 1789 яна стала часткай трупы імператарскага тэатра, што выконвала оперу «Ілжывы палюбоўнік» Джавані Паізіела на сустрэчы імператрыцы Кацярыны і імператара Іосіфа у Магілёве.
У гэтыя гады муж заўсёды спявае побач з ёю, яны дадаюць да сваіх імёнаў тытул «віртуозы пакояў дабрадзейнай імператрыцы Усёй Русі» , якім будуць карыстацца на працягу ўсяго свайго далейшага жыцця.
1 лютага 1784 хадайнічала аб звальненні са службы па хваробе раней заканчэння тэрміну кантракта, аднак 1 красавіка 1785 з ёю быў заключаны новы кантракт на тры гады, з пенсяй 3300 рублёў, бенефісам і 500 рублямі «ваяжных грошай».
Вярнуўшыся на радзіму ў 1787 годзе, Ганна адчувае цяжкасці з тым, каб упісацца ў тэатральныя рэаліі: у чэрвені яна спявае ў , восенню — у Венецыі, у «Служанцы духа» і «Амерыканскім сіраце» .
У студзені 1785 у Варшаве Ганна Давія выканала галоўную ролю ў оперы «Прыслужніца-спадарыня» Д. Паізіела, а потым, па вяртанні ў Пецярбург, спявала партыя Джаніны ў оперы «Уяўныя спадчыннікі» Джузэпэ Сарці.
З таго часу і да 2007 года ён займаўся палітычнай і грамадскай дзейнасцю: узначальваў раённую і абласную арганізацыі Партыі БНФ, абіраўся дэпутатам Мінскага раённага і Ждановіцкага сельскага саветаў, быў кандыдатам у дэпутаты Палаты Прадстаўнікоў Нацыянальнага Сходу.
Арагонскі Крыжовы паход ці Крыжовы паход супраць Арагона з’яўляўся часткай вайны Сіцылійскай вячэрні, якая была абвешчана Папам Марцінам супраць караля Арагона, Педра Вялікага ў 1284 годзе і працягваўся да 1285 года.
З-за папярэдніх перамог Педра на Сіцыліі, Папа абвясціў крыжовы паход супраць яго і афіцыйна зрынуў яго як караля, на падставе таго, што Сіцылія была ўладаннем Папы: дзядуля Педра і яго цёзка, Педра аддаў каралеўства ў валоданне Святога Прастола.
У большасці крыніц пра яго жыццё сцвярджалася, што ён нарадзіўся ў Замінскім раёне Джызацкай вобласці Узбекістана, але яго бацькі былі з ваколіцы Істараўшана, вёскі Яхтан Ганчынскага раёна Таджыкскай ССР.
У 1981 годзе Мірзіяеў скончыў Ташкенцкі інстытут ірыгацыі і меліярацыі (Ташкенцкі інстытут ірыгацыі і механізацыі сельскай гаспадаркі , атрымаў адукацыю па спецыяльнасці «інжынер-механік».
У 1997 годзе Крысціян Керн перайшоў на працу ў офіс найбуйнейшага пастаўшчыка электраэнергіі ў Аўстрыі « », дзе ён быў першым памочнікам старшыні савета, а з 1999 — кіраўніком аддзела стратэгічнага маркетынгу і кіравання продажамі.
прыпыненне любых выплат НАКу за выключэннем выплат, звязаных з падрыхтоўкай беларускіх спартсменаў да Алімпійскіх гульняў у 2020 годзе ў Токіа і Зімовых Алімпійскіх гульняў 2022 года ў Пекіне;
звярнуцца да міжнародных федэрацый з просьбай забяспечыць, каб усе дапушчаныя да спаборніцтваў беларускія спартсмены маглі ўзяць удзел у кваліфікацыйных спаборніцтвах маючых адбыцца Алімпійскіх гульняў без якой-небудзь палітычнай дыскрымінацыі;
Улічваючы заявы і сведчанні, якія паступілі ў МАК, а таксама адказы, прадстаўленыя НАК Беларусі, МАК прыйшоў да высновы, што існае кіраўніцтва НАК Беларусі належным чынам не абараніла беларускіх спартсменаў ад палітычнай дыскрымінацыі ўнутры НАК, спартыўных федэрацый, спартыўнага руху.
Аляксандр Лукашэнка, які ўзначальваў НАК з 1997 года, пакінуў пасаду 26 лютага 2021 года на Алімпійскім сходзе Нацыянальнага алімпійскага камітэта, на якім старшынёй быў выбраны ягоны сын Віктар Лукашэнка.
Нацыянальны алімпійскі камітэт Рэспублікі Беларусь — самастойнае, незалежнае грамадскае аб’яднанне, статус і роля якога вызначаюцца Алімпійскай хартыяй і Законам Рэспублікі Беларусь «Аб фізічнай культуры і спорце».
Робячы націск на карыстанні, Ранганатан перафакусаваў увагу да пытанняў доступу, напрыклад месца размяшчэння бібліятэк, правілаў карыстання, гадзін і дзён працы, а таксама якасці кадравага забеспячэння і такіх рутынных спраў, як бібліятэчная мэбля, кантроль тэмпературы і асвятлення.
Ранганатан быў перакананы, што ўсе людзі з любых сацыяльных асяродкаў павінны мець доступ да бібліятэчнага абслугоўвання, і што сутнасцю карыстання бібліятэкай з'яўляецца адукацыя, на якую ўсе маюць права.
Гэты прынцып цесна звязаны з другім законам, але ён акцэнтуе ўвагу на кнізе, маючы наўвазе, што кожная кніга у бібліятэчнай калекцыі мае чалавека ці групу людзей, якія знойдуць гэту кнігу карыснай.
Другі закон бібліятэказнаўства - "кожнаму чытачу свая кніга" - мае наўвазе, што бібліятэкары абслугоўваюць самыя розныя катэгорыі карыстальнікаў, набываюць літаратуру, каб задаволіць самыя розныя патрэбы, і не асуджаюць карыстанікаў за тое, што яны выбіраюць чытаць.
Гульцу трэба, кіруючы галоўным героем і выкарыстоўваючы здольнасць слізгаць па сценах, правесці яго праз узроўні, што ўтрымліваюцт розныя пасткі, такія як цыркулярныя пілы, іголкі і соль, і дасягнуць .
Паміж 1602 і 1796 гадамі кампанія адправіла амаль мільён еўрапейцаў на гандаль у Азію на 4.785 судах, і з іх намаганнямі было прывезена больш за 2,5 мільёна тон азіяцкіх гандлёвых тавараў.
У супрацьлегласць гэтаму, уся астатняя разам узятая частка Еўропы адправіла толькі 880 тыс. чалавек з 1500 па 1795 гады, а флот англійскай Ост-Індскай кампаніі, бліжэйшы канкурэнт Галандскай Ост-Індскай кампаніі, быў на другім месцы з вялікім адрывам па агульным аб'ёмам перавозак з 2690 караблаямі і прыкладна з адной пятай частцы па галандскага танажу грузаў.
Гэта была магутная кампанія, якая валодала квазідзяржаўнымі паўнамоцтвамі, у тым ліку магчымасць весці вайну, заключаць у турму і выконваць прысуды, весці перамовы, чаканіць сваю ўласную манету і ўсталёўваць калоніі.
Сляды пасялення старажытнага чалавека былі выяўлены ў розных раёнах Армянскага нагор'я: у Арзні, Нурнусе і іншых месцах былі выяўлены стаянкі з каменнымі прыладамі, а ў Разданскай цясніне, Лусакерце і інш.
У 301 годзе пры Тырыдаце Арменія прыняла хрысціянства ў якасці дзяржаўнай рэлігіі, што спрыяла далейшаму ўцягванню яе ва ўсходнерымскі культурны свет і адыходу ад Ірана, з якім яна была цесна звязана пачынаючы з ст.
На поўначы Арменіі было выяўлена больш за 20 рознаўзроставых познаашольскіх помнікаў , размешчаных, галоўным чынам, у перадгор'ях вулканічнага Джавахецкага хрыбта, найболей падобных з матэрыяламі месцазнаходжанняў даліны ракі Раздан .
Каб пазбегнуць смерці ці няволі ад тых, хто забіў яго родзіча Гагік , кароль Ані разам з некаторымі суродзічамі сыйшоў у цясніны Таўрскіх гор, а пасля ў Тарсус у рэгіёне Кілікія.
Протаармянскае насельніцтва, што знаходзілася ў меншасці, растварыліся ва ўратах, хурытах і лувійцах, захаваўшы пры гэтым аснову сваёй мовы і ўспрыняўшы вялікі пласт запазычанняў з іншых моў.
Пасля марзбанскага перыяду Арменія была заваявана арабамі і быў утвораны Армянскі эмірат — аўтаномнае княства Арабскага халіфата, да якога былі далучаны таксама армянскія землі захопленыя раней Усходнерымскай імперыяй .
Мяркуецца, што частка яго насельніцтва размаўляла на протаармянскай мове, ва ўсялякім разе ўсе наступныя армянскія дзяржавы ўспадкавалі землі Урарту, што дае сучасным армянам падставу лічыць гэтую дзяржаву сваёй старажытнай бацькаўшчынай.
З часам некаторыя раёны Багратунскай Арменіі аддзяліліся, сталі незалежнымі каралеўствамі і княствамі, як Каралеўства Васпуракана, кіраванае дынастыяй Арцруні, якая, праўда, адначасова прызнавала вяршэнства Багратуні.
У Швейцарыі Гібан адрокся ад каталіцтва, напісаў большую частку сваёй першай кнігі, завязаў сяброўскія адносіны з Жоржам Дэвердзю і закахаўся ў Сюзану Кюршо, але вымушаны быў з ёю расстацца, сустрэўшы адмоўнае стаўленне бацькі.
Падзенне Рымскай імперыі, яго прычыны, перанос цэнтра жыцця на ўсход, у Візантыю, імператар Юстыніян, яго жонка, партыі цырка, паўстанне Ніка, каланізацыя германцамі Брытаніі — асноўныя сюжэты гэтай кнігі.
Былі значна скарочаны вольнасці гарадоў: яны пазбаўляліся правы прымаць да сябе і падаваць правы падданым князёў, паўнамоцтвы гарадскіх судоў абмяжоўваліся гарадскімі сценамі, раней атрыманыя гарадамі ад князёў лены вярталіся ранейшым уладальнікам.
Хоць удзел Генрыха ў складанні гэтых двух актаў, якія з'яўляліся асноватворнымі канстытуцыйнымі актамі імперыі аж да 1806 года, быў мінімальным, гэтыя акты былі прыняты менавіта ў часы яго кіравання.
Першы сур'ёзны канфлікт паміж Фрыдрыхам і папствам быў вырашаны ў лістападзе 1220 года: Папа каранаваў Фрыдрыха у якасці імператара, прызнаў Генрыха каралём Германіі, а наўзамен Генрых быў канчаткова пазбаўлены спадчынных правоў на Сіцылійскае каралеўства.