polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Такая думка пра навуку і практыку ААЦ стыкнулася з яе цвёрдым адказам, у выніку чаго новыя евангелісты выйшлі з Армянскай апостальскай царквы і ў 1846 годзе афіцыйна зарэгістравалі сваю Армянскую евангелісцкую царкву.
Ніко́ла Караба́ціч (, ; нар. 11 красавіка 1984 года, Ніш, Сацыялістычная рэспубліка Сербія, Сацыялістычная Федэратыўная Рэспубліка Югаславія) — французскі гандбаліст, ігрок клуба «Пары Сен-Жэрмен».
Улетку 2003 года да далучыўся , і ў верасні быў адыграны першы канцэрт у складзе: Ян — спеў, лхз — гітара, Вова «Мядзведзь» Крутаў — гітара, — бас, Паша «Капітан» Емяльянаў — ударныя .
Яму спадабаліся 2 песні з дэма-запіса і ён прапанаваў паехаць у добрую польскую студыю, каб адну з песень бясплатна запісаць і выдацца на зборніку з лідарамі беларускага року, а таксама запрасіў гурт на фестываль Басовішча.
У Канстанцінопалі, сталіцы Усходняй Рымскай імперыі, Максіма адмовіліся прызнаць імператарам Захаду; спрабуючы ўмацаваць сваё становішча, ён прызначыў Эпархія Авіта вайсковым магістрам Галіі і адправіў яго ў Талозу, каб заручыцца падтрымкай вестгоцкага караля .
Максім выехаў з Рыма 31 мая 455 года, але быў схоплены натоўпам раз'юшаных гараджанаў, якія закідалі яго камянямі да смерці (паводле версіі гісторыка Іардана, ён быў забіты «нейкім рымскім салдатам па імі Урс») (вядома, што пазней два салдаты, рымлянін і , спрачаліся паміж сабой, хто з іх нанёс імператару смяротны ўдар).
Імператар выйграў; атрымаўшы ў якасці закладу пярсцёнак Максіма, ён паслаў з ім слуг у дом пераможанага, загадаўшы сказаць яго жонцы, што муж загадвае ёй неадкладна з'явіцца ў палац, каб вітаць імператрыцу Ліцынію Еўдаксію.
Ліцынія Еўдаксія не магла спадзявацца на істотную дапамогу ад Усходняй Рымскай імперыі: яе бацька Феадосій і цётка Пульхерыя да таго часу сканалі, і дзяржавай кіраваў незнаёмы ёй чалавек.
Паводле легенды, яна прасіла дапамогі ў вандалаў, жадаючы адпомсціць за Валентыніяна — паводле паведамлення Пракопія Кесарыйскага, Петроній Максім прызнаўся Ліцыніі, што забіў імператара з-за кахання да яе.
У прыватнасці, армія падзялілася на тры часткі, ідучы за трыма асноўнымі кандыдатамі: Максіміянам, які быў Аэцыя, сынам егіпецкага купца Дамніна, які пабагацеў у Італіі; будучым імператарам Маярыянам, які камандаваў арміяй пасля смерці Аэцыя і карыстаўся падтрымкай імператрыцы Ліцыніі Еўдаксіі; нарэшце, самім Петроніем Максімам, за якога выступаў рымскі сенат.
Са студзеня ці лютага 420 года па жнівень ці верасень 421 года Петроній Максім быў прэфектам горада Рыма, а пасля недоўгачасовага перапынку займаў гэту пасаду другасна ; знаходзячыся на гэтым пасту, Максім рэстаўраваў .
Пазнейшыя аўтары, такія як Пракопій Кесарыйскі і Георгій Кедрын, расказваюць пра сваяцтва Петронія Максіма з узурпатарам стагоддзя Магнам Максімам, але іх аповеды, на думку гісторыка Ральфа Мэзісена, — «чыстая спекуляцыя»".
Калі Валентыніян спытаў аднаго рымляніна, ці добра ён зрабіў для сябе, забіўшы Аэцыя, той яму адказаў, што не можа ведаць, ці блага гэта, затое выдатна ведае, што імператар левай рукой адсек сабе правую.
Сваяк пазнейшага імператара Алібрыя, Максім меркавана быў сынам праконсула Афрыкі Аніцыя Прабіна, унукам уплывовага палітычнага дзеяча і консула другой паловы стагоддзя і Аніцыі Фальтоніі Пробы.
Асноўную выгаду з гэтага супрацьстаяння выняў Максім, які ўступіў на прастол у выніку двух забойстваў: спачатку Аэцыя ў 454 годзе, а потым і заходняга рымскага імператара Валентыніяна 16 сакавіка 455 года.
З ліпеня 1941 да красавіка 1942 года — інструктар палітычнага аддзела Заходняга фронту, з чэрвеня 1942 года — рэдактар падпольнай газеты «Віцебскі рабочы», з красавіка 1943 года — рэдактар Беластоцкай падпольнай газеты «Вольная Праца», з 23 ліпеня 1943 па ліпень 1944 года — сакратар падпольнага абкама Камуністычнай Партыі Беларусі ў Беластоку.
У лютым 1935 года арыштаваны польскай паліцыяй, у верасні 1939 года вызвалены, з верасня 1939 да чэрвеня 1941 года — намеснік галоўнага рэдактара газеты «Знамя Свабоды», затым мабілізаваны ў Чырвоную Армію.
Да 1907 прытрымлівалася акцябрысцкага кірунку, замяняла неафіцыйны аддзел газеты «Витебские губернские ведомости», хоць аб'явіла сябе прыватнай незалежнай газетай; пазней — прыватная газета ліберальна-кадэцкага кірунку.
У 1905 — 1906 гг. выступала супраць узброенага паўстання, у фельетонным стылі высмейвала «Зборнік рэвалюцыйных песень», выдадзены ў Віцебску ў 1906 мясцовым камітэтам партыі сацыялістаў-рэвалюцыянераў.
«Грамадская тэорыя Сталыпіна» В. А. Кадзеева выступала за культурна-нацыянальную і тэрытарыяльную аўтаномію, якая, на думку аўтара, «не толькі не пацягне за сабой распаду, а, наадварот, маральна і юрыдычна больш цесна звяжа ўсе паасобныя часткі рускай дзяржавы, чым яны звязаны сёння».
«Белоруссъ» выступіў за адраджэнне нацыянальнай свядомасці, мовы і літаратуры беларусаў, але толькі з мэтай вызвалення тутэйшых католікаў з-пад польскага ўплыву і збліжэння Беларусі з Расіяй.
У тым жа нумары друкавалася рэцэнзія на апавяданне А. Пшчолкі, у якой аўтар Г. Т. раскрытыкаваў «беларускага бытапісальніка» за кансерватызм і рэакцыйныя тэндэнцыі ў паказе сялянскага жыцця.
Апрача мясцовых аўтараў, найперш Пшчолкі, газета перадрукоўвала апавяданні, нарысы і артыкулы Л. Талстога, А. Купрына, М. Горкага, М. Салтыкова-Шчадрына, У. Неміровіча-Данчанкі, А. Чэхава, У. Дарашэвіча і інш.
Надрукавала артыкулы бельгійскага драматурга М. Метэрлінка «Усеагульнае выбарчае права», у якім аўтар выкрываў крайнасці манархізму і анархізму, парламенцкую дэмакратыю тлумачыў толькі як «часовае вырашэнне» сацыяльна-палітычных праблем.
Акрамя таго, у алеі з пладоў ўтрымліваюцца -пінен, мірыстыцын, сляды неідэнтыфікаваных альдэгідаў, кетонаў, фенолаў, а таксама стэарынавая і пальміцінавая кіслоты і петрасілан.
У зеляніны яе маецца да 0,2 % аскарбінавай кіслаты, да 0,01 % караціну, тыямін, рыбафлавін, рэтынол, нікацінавая кіслата, багаты набор мінеральных соляў , флаваноіды, бялкі, вугляводы, пекцінавыя рэчывы, фітанцыды.
У раёне станцыі Тараса Шаўчэнкі, у адпаведнасці з генеральным планам Кіева, плануецца адкрыць станцыю метро Падольская, Падольска-Вігураўскай лініі, акрамя таго на тэрыторыі Падольскага раёна гэтак жа плануецца адкрыць станцыю Суднабудаўнічая гэтай жа лініі, так жа, дзякуючы прадаўжэнню Сырэцка-Пячэрскай лініі, станцыі Мастыцкая, Вінаградар і Сінеазёрная ў заходняй часта раёне, у аднайменных жылых масівах.
На тэрыторыі раёна знаходзіцца каля 50 вытворчых прадпрыемстваў, сярод якіх некаторыя з сусветным імем: ЗАТ Кіеўскі завод шампанскіх вінаў «Сталічны», ЗАТ «Піўзавод на Падоле», ЗАТ «Кіеўскі вітамінавы завод», ААТ «Фармак».
У пачатку 2020 года рыхтаваўся да новага сезона з «Андэрдогам», аднак клуб не быў дапушчаны да Першай лігі, пасля чаго ў сакавіку нападнік папоўніў склад «Ашмянаў-БДУФК», дзе замацаваўся ў стартавым складзе.
Паводле Леві, тэза пра генацыд армян заснаваная на трох сумнеўных аргументах: рашэннях ваеннага трыбунала 1919 года, ролі ў разне армян і мемуарах Наім-бея, што змяшчаюць тэлеграмы Талаата пра знішчэнне армян.
Самай сур’ёзнай праблемай гэтага трыбунала Леві лічыць страту ўсёй яго дакументацыі і немагчымасць усталяваць адпаведнасць матэрыялаў, апублікаваных у турэцкай прэсе, арыгінальным судовым дакументам.
У якасці прыкладу Леві прыводзіць праведзены Дадранам аналіз абвінаваўчага заключэння па Вехіб-пашы, тым часам як па звестках Леві, фактаграфічныя матэрыялы суда, выключаючы гэта вінавачанне, згублены.
Аспрэчваючы мемуары Наім-бея, Леві спасылаецца на працу турэцкіх аўтараў Шынасі Арала і Сурэя Юджа , якія мяркуюць, што армяне наўмысна знішчылі арыгіналы, каб няможна было давесці фальшывасць дакументаў.
У 1919 годзе Вярхоўным камісарам ЗША ў Турцыі быў прызначаны адмірал Марк Брысталь , які быў шчыра перакананы, што Вільсанаўская Арменія як буфер паміж Іракам і Савецкай Расіяй служыць на карысць толькі Францыі і Вялікабрытаніі.
З першых жа дзён знаходжання ў Стамбуле Брысталь пачаў крытыкаваць дзеянні амерыканскіх арганізацый па дапамозе армянам і супрацівіўся спробам арганізацыі «Блізкаўсходняя дапамога» вывезці з Турцыі армянскіх сірот, заявіўшы, што «лепш ахвяраваць гэтымі сіротамі, калі гэта патрэбна для ўсталявання даверу».
Падчас масавага абмену насельніцтвам паміж Турцыяй і Грэцыяй, пачатага ў 1922 годзе, Брысталь ахарактарызаваў грэкаў і армян як «п'явак, якія на працягу стагоддзяў высмоктваюць кроў», і публічна заявіў, што ўсе хрысціяне павінны пакінуць Турцыю і пасяліцца ў іншым месцы.
Крытыкі гэтага аргумента паказваюць што асманскі перапіс 1844 года паказваў 2,4 мільёна армян, а 1881—1882 гадоў — армян, а гісторыкі, якія адмаўляюць генацыд, не ў стане вытлумачыць гэта змяншэнне армянскага насельніцтва да 1880 года.
у гэтай сувязі адзначае, што ў сваіх працах падпісанты ліста прытрымліюцца больш ліберальных крытэраў, так Бернард Льюіс толькі ў адной частцы кнігі « » выкарыстаў тэрмін «Турцыя» замест «Асманская імперыя» адзінаццаць разоў.
Пасля публікацыі заявы прафесар Сарбоны выказаў расчараванне ў тым, што падпісаў ліст, паслаўшы ліст Бернарду Льюісу, які адказаў, што прычынай гэтай заявы было нежаданне псаваць амерыкана-турэцкія адносіны і што заява заклікае Турцыю адкрыць свае архівы.
Шальян адказаў Льюісу, што некарэктна — калі не сказаць несумленна — казаць, што прычынай непрызнання генацыду з боку Захаду з’яўляецца нястача сведчанняў, што даказваюць выпадкі генацыду супраць армянскага насельніцтва ў Анатоліі падчас вайны, калі насамрэч прычынай былі боязі ў дэстабілізацыі НАТА.
Яшчэ адным актыўным прыхільнікам перагляду паглядаў на тое, што адбылося, быў адмірал Колбі Чэстэр , які напісаў у 1922 годзе, што Асманскі ўрад за вялікія грошы перавозіў армян у самыя цудоўныя раёны Сірыі, дзе клімат напамінаў Фларыду.
Гэтыя сцвярджэнні ўтрымвалі элементы, надалей прынятыя прыхільнікамі тэорыі адмаўлення генацыду армян: мінімізацыя армянскіх страт, адмаўленне намеру забойства армян, вінавачанні ахвяр забойстваў і еўрапейцаў, падвышаная ўвага да турэцкіх страт.
Крытыкі гэтай тэзы зважаюць, што армянскія рэвалюцыйныя групы паўсталі, калі былі вычарпаны іншыя спосабы барацьбы за выжыванне армян і што гэтыя групы былі ўзорам і прадметам захаплення для радыкальных младатурак.
Крытыкі бачаць яшчэ менш сэнсу ў тэзе правакацыі, калі разглядаюцца падзеі пасля 1896 года і асабліва пасля 1908 года, калі, нягледзячы на лаяльнасць пераважнай большасці армянскага насельніцтва і працу армянскіх партый у парламенце Асманскай імперыі, дыскрымінацыя і забойствы армян не спыніліся .
адзначае, што гэты аргумент заснаваны на ўспрыманні дзеянняў Асманскай дзяржавы толькі ў якасці зваротных, ігнараванні дзяржаўнай ідэалогіі і завышэнні значэння армянскіх рэвалюцыянераў.
Пярэчачы тэзе правакацыі, адзначае, што ён супярэчыць храналогіі, бо першая дэпартацыя армян адбылася 8 красавіка 1915 года ў горадзе Зейтун і прыводзіць у прыклад Стэнфарда Шоу, які, апраўдваючы дзеянні турэцкіх улад у кнізе па гісторыі сучаснай Турцыі, ніяк не згадвае папярэднія армянскаму паўстанню ў Ване дэпартацыі і забойствы армян.
Спроба Турцыі падманным шляхам мінімізаваць лік армян, якія жылі ў Асманскай імперыі, перакручванне наступстваў і прычын рашэння пра дэпартацыю 1915 года прывяла да сістэматычнага і фундаванага Турцыяй перапісвання гісторыі.
Турэцкая гістарыяграфія складаецца з кемалісцкіх міфаў пра турэцкае засяленне Анатоліі тысячагоддзі назад, пра турэцкую культуру, якая паслужыў глебай для ўсіх еўраазіяцкіх культур, адмаўляе існаванне сярэднявечнага армянскага царства Кілікія.
Мерват Хацем , дырэктар Асацыяцыі даследаванняў Сярэдняга Усходу , скіраваў рэзкі ліст прэм'ер-міністру Турцыі Эрдагану, у якім выказаў заклапочанасць заявамі турэцкіх урадоўцаў пра намер адклікаць фінансаванне Інстытута турэцкіх даследаванняў, калі Квартаэрт публічна не адмовіцца ад сваіх ацэнак.
Паводле заявы Квартаэрта, члены савета дырэктараў Інстытута турэцкіх даследаванняў са здзіўленнем пазналі, што фінансаванне інстытута Турцыяй не знак даверу, а падарунак, які ў любы момант можа быць ануляваны.
Аналізуючы механізмы перамяшчэння грамадзянскага насельніцтва падчас войн 1912—1923 гадоў і міждзяржаўныя пагадненні пра абмен насельніцтвам, Мак-Карці прыходзіць да высновы, што армяне сталі часткай агульнай палітыкі «абмену насельніцтвам».
Крытыкі гэтага аргумента паказваюць, што, хоць праца Мак-Карці карэктна апісвае часта недаацэненыя гісторыкамі пакуты перамяшчаемых мусульманаў і паказвае, што этнічны нацыяналізм быў уласцівы не толькі ўраду младатурак, аднак, яго інтэрпрэтацыя армянскай праблемы вельмі спрэчная і неправамерна экстрапалюе гэту сітуацыю на армян.
На думку крытыкаў, Мак-Карці апісвае «абмен мусульманскага і армянскага насельніцтва» выходзячы з няслушных пасылак, што армяне мелі на той момант дзяржаву, з якой здзяйсняўся гэты абмен, і ўяўленні младатурак як урада, залучанага ў знішчэнне армян непераадольнай гістарычнай сілай.
Сцвярджэнне Мак-Карці пра немагчымасць унікнуць масавай гібелі армян у практыцы абмену насельніцтвам падрывае пазіцыі іншага спосабу адмаўлення, «тэзы правакацыі», бо мяркуе масавую гібель армян па-за залежнасцю ад жадання армянскіх рэвалюцыянераў справакаваць рэпрэсіі.
Пасля крытыкі Дадрана Леві, выкарыстоўваючы гэты артыкул у якасці прадмовы да кнігі, выправіў некаторыя памылкі, тым не менш Акчам знаходзіць мноства фактычных памылак і ў выпраўленым варыянце.
Крытыкуючы змястоўную частку артыкула, Акчам адзначае, што нягледзячы на палітычны характар гэтых органаў, сцвярджэнне Леві пра несправядлівасць «суда пераможцаў» з тым жа поспехам можна ўжыць да ўсіх аналагічных суднаў: Нюрнбергскаму працэсу, крымінальнаму суду па былой Югаславіі і інш.
Акчам адзначае, што, заяўляючы пра адсутнасць сведчанняў Вехіб-пашы, Леві не ведае, што прэса таго перыяду публікавала яго сведчанні цалкам, сведчанні Вехіб-пашы ўтрымваюцца ў архівах армянскага Патрыярхату Іерусаліма, і гэтыя тэксты цалкам супадаюць адзін з адным і дапасуюцца з выцемкамі са сведчанняў, што змяшчаюцца ў абвінаваўчым зняволенні.
Аналагічную магчымасць праверыць верагоднасць матэрыялаў трыбунала з дапамогай параўнання публікацый газет, успамінаў, архіваў армянскага Патрыярхату Іерусаліма і тэкстаў абвінаваўчых зняволенняў Акчам бачыць і для ўсіх іншых выпадкаў.
Выкладзеныя ў прыкладзеным тэксце рэкамендацыі былі расцэнены Робертам Ліфтанам і яго калегамі як грубае парушэнне акадэмічнай этыкі і прыклад метадаў, з дапамогай якіх турэцкі пасол у Вашынгтоне спрабуе адмаўляць генацыд армян.
Ва ўніверсітэт Прынстана была скіравана петыцыя «Супраць адмаўлення генацыду армян з боку турэцкага ўрада і навуковай карупцыі ў акадэмічнай супольнасці», дзе 150 інтэлектуалаў патрабавалі выключыць Лоўры з універсітэта.
Хоць Прынстанскі ўніверсітэт адмовіўся звольніць Лоўры, гэты скандал стаў нагодай для прыцягнення ўвагі да фактаў генацыду і адмаўлення генацыду армян, а таксама пашкодзіў рэпутацыі ўніверсітэта.
Наступнае выданне 1926 года ўлучала апісанне падзей, напісанае былым брытанскім віцэ-консулам у Бітлісе Сафрасцянам, паводле якога законныя акты самаабароны армян былі пададзены асманскім урадам як здрада і нагода для палітыкі знішчэння.
Пярэчачы супраць аргумента пра «ўсеагульнае знішчэнне», крытыкі прыводзяць прыклад, што з паўмільёна нямецкіх яўрэяў з’ехалі ці былі высланы; у Францыі з яўрэяў загінулі толькі , а лік загінулых еўрапейскіх яўрэяў супастаўна з лікам загінулых турэцкіх армян .
З энцыклапедый «», «», «», « » і « » толькі апошняя паведамляе, што гэтыя падзеі могуць быць кваліфікаваны як генацыд (у рэдакцыі красавіка 2015 года «Брытаніка» кваліфікавала падзеі як генацыд, які аспрэчваецца Турцыяй).
Кац згаджаецца з тым што армяне страцілі ад 550 да 800 тысяч чалавек і крытыкуе высілкі турэцкага ўрада, злучаныя з адмаўленнем армянскай трагедыі, аднак сцвярджае, што туркі бачылі ў армянах толькі нацыяналістычную пагрозу, і як толькі гэта пагроза спынілася, спыніліся і забойствы армян.
Танер Акчам падчас канферэнцыі, што праходзіць у Глендэйле ў чэрвені 2011 года, заявіў пра тое, што яму пры ўмове захавання прыватнасці паведамілі з Стамбула, што навукоўцам, гатовымі адмаўляць факт генацыду армян, былі выплачаны велізарныя сумы грошай.
«Калі б вы працавалі над тэмай генацыду армян і выкарысталі дадзены тэрмін, вы б неадкладна страцілі працу. Гэта і з'яўляецца асноўнай прычынай таго, што ніводны турэцкі вучоны не скарыстае тэрмін „генацыд“, хоць ёсць мноства журналістаў і грамадскіх дзеячаў, якія выкарыстоўваюць гэты тэрмін. Калі б я захацеў працаваць у Турцыі, тое не здолеў бы знайсці ніякай працы ў турэцкіх універсітэтах. Ніводны з іх не ўзяў бы мяне на працу, бо іх пасля гэтага адразу пачалі б „тэрарызаваць“ урад, грамадства і СМІ».
Ізраэль Чарні, дырэктар Інстытута халакосту і генацыду ў Іерусаліме, правёў уласнае даследаванне, паслаўшы анкеты кожнаму з падпісантаў заяву, дзе быў зададзены шэраг падрабязных пытанняў: што яны думаюць пра смерць армян у Турцыі, ці адмаўляюць яны генацыд армян, ці лічаць яны, што армяне перакручваюць факты і што яны думаюць пра падпісантаў адкрытага ліста.
Вынікі апытання Чарні ацэньвае як: «такія, што ўражальна паказалі, што прынамсі некаторыя даследчыкі прызналі, што мелі месца масавыя забойствы армян, у ісце не паддаючы сумневу факт генацыду армян, хоць ніхто з іх не пагадзіўся з выкарыстаннем слова „генацыд“; некаторыя прызнавалі, што адбываецца наўмыснае заблытванне пытання і адмаўленне з боку туркаў».
Вядомыя даследчыкі генацыду , , Роберт Мелсан, і Майкл Марус прызнаюць, што генацыд армян адбыўся, але быў не таго ж парадку, што Халакост, які яны ўспрымаюць як ірацыянальны і ўнікальны.
Вучнем Томаса ў Прынстанскім універсітэце быў Стэнфард Шоу, які ў сваю чаргу кіраваў падрыхтоўкай дысертацый Джасціна Мак-Карці і Хіта Лоўры ў Каліфарнійскім універсітэце.
На дадзеную прапанову прэзідэнт Арменіі Роберт Качаран адказаў, што развіццё двухбаковых адносін — справа ўрадаў, а не гісторыкаў, і прапанаваў нармалізацыю адносін паміж дзвюма краінамі без якіх-небудзь прадумоў.
Міністр замежных спраў Арменіі у зваротнай заяве адзначыў, што «па-за Турцыяй, навукоўцы — армяне, туркі і іншыя, вывучылі гэтыя праблемы і зрабілі ўласныя незалежныя высновы. Самы вядомы сярод іх — ліст прэм'ер-міністру Эрдагану ад Міжнароднай асацыяцыі навукоўцаў генацыду ў маі 2006 года, у якім яны разам і згоднена пацвярджаюць факт генацыду і звяртаюцца да турэцкага ўрада з просьбай прызнаць адказнасць папярэдняга ўрада».
Засноўваючыся на данясеннях амерыканскіх місіянераў, якія апісалі зверствы асманскіх салдат над армянскім насельніцтвам замест пераследу адступалых рускіх войскаў, Маргента прыйшоў да высновы, што падзеі ў Ване паслужылі толькі нагодай для пачатку мэтнага знішчэння армянскага насельніцтва Турцыі.
У сувязі з гэтай заявай Яір Арон адзначае, што пасля гэтага турэцкі ўрад яшчэ некалькі разоў заяўляў пра чарговае «адкрыццё архіваў», тады як у рэчаіснасці доступ да дакументаў абмежаваны.
Хізер Рэй таксама згодна, што навукоўцам ужо даўно адмоўлена ў доступе да асманскіх архіваў: «У канцы 1980-х быў пададзены доступ да некаторых архіваў з боку турэцкага ўрада, але здаецца, што матэрыял быў абмежаваны, і ўрад прыняў вельмі выбарчы падыход да тых, каму быў дазволена вывучыць матэрыял».
Так прэм'ер-міністр Вялікабрытаніі Дызраэлі спрабаваў прадставіць балгарскія забойствы як «кававую плётку», урад Солсберы замоўчваў пра масавыя забойствы 1894—1895 гадоў, Германія ў 1915 годзе займалася масавымі фальсіфікацыямі з мэтай абяліць сябе і свайго саюзніка Турцыю.
Дзве найболей уплывовыя краіны на Блізкім Усходзе, ЗША і Вялікабрытанія, у змове з Турэцкай Рэспублікай, прыкладалі ўсе магчымыя высілкі для адмаўлення масавых забойстваў армян, і ўсё ж праблема генацыду армян не страціла актуальнасць.
Рычард Аванісян адзначае, што важную ролю ў гэтай публікацыі згуляў Хіт Лоўры, дырэктар Інстытута турэцкіх даследаванняў, у якім многія з тых, хто падпісалі гэты ліст, атрымвалі гранты.
Армянская асамблея ЗША прааналізавала спіс 69 і паказала, што большасць з іх не з’яўляюцца спецыялістамі па перыядзе, адпаведнаму генацыду, а таксама, што больш важна, што большая колькасць з’яўляліся атрымальнікамі грантаў з турэцкіх афіцыйных крыніц.
Дадран прыводзіць шматлікія прыклады, што паказваюць, што артыкул Леві поўны сумнеўных сцвярджэнняў і абмылаў, у некаторых выпадках свядомых, і што яна паказвае дрэнныя веды Леві турэцкай, а тым больш асманска-турэцкай мовы.
армяне з добраахвотніцкіх атрадаў завуцца не «расійскія армяне», а «армяне з Каўказскага рэгіёна», каб чытач не зразумеў, што гэта былі не грамадзяне Асманскай імперыі без абавязанняў у адносінах да яе;
У выданнях Брытанікі да 1969 года ўлучна ў артыкуле пра Талаата быў тэкст пра яго адказнасць, як міністра ўнутраных спраў, за дэпартацыю армян і гібель большасці з Пазнейшыя рэдакцыі выключылі гэтыя словы і паказваюць Талаата як «», на якога былі спісаны злачынствы, якія ён не мог запабегчы.
Адмаўленне генацыду армян адрозніваецца ад іншых формаў аспрэчання генацыду, што ажыццяўляецца прыватнымі асобамі ці арганізацыямі, тым, што афіцыйна падтрымліваецца Турэцкай і Азербайджанскай рэспублікамі, таксама афіцыйнай гістарыяграфіяй гэтых краін.
Турэцкая Рэспубліка прызнае шматлікія армянскія ахвяры, аднак усебакова падтрымлівае адмаўленне генацыду армян, прыкладам, фундуе ўніверсітэты, што забяспечваюць падтрымку турэцкай пазіцыі.
Турэцкая Рэспубліка афіцыйна і ўсебакова падтрымлівае адмаўленне генацыду армян, таксама выдаткоўвае значныя сродкі на піяр-кампаніі па адмаўленні генацыду армян, падтрымвае і фундуе ўніверсітэты, што забяспечваюць праўдападобнасць турэцкай пазіцыі.
Тэса Хофман адзначае, што пасля наўмысных разбурэнняў да 1970-х у 1990-х з’явілася «разбуральнае аднаўленне» пад падставай археалагічных раскопаў і некваліфікаванай рэстаўрацыі, у прыватнасці пры раскопах горада Ані.
У апошні час адзначаюцца станоўчыя змены ў дачыненні да армян і іншых меншасцей у турэцкім грамадстве, у прыватнасці адноўлены некаторыя армянскія помнікі: манастыр «Сурб Хач» на востраве Ахтамар, «Святы Кіракос» у Дыярбекіры, слова «генацыд» пры апісанні падзей 1915 года перастае быць табуяваным, і г.д.
Кіроўная эліта складалася галоўным чынам з былых функцыянераў Іціхат, многія з якіх асабіста бралі ўдзел у знішчэнні армян, і знаходзілася ў кааліцыі з рэгіянальнымі лідарамі і завадовымі правадырамі мусульман, якія атрымалі вялікі прыбытак ад дэпартацыі армян і грэкаў.
армяне і туркі стагоддзямі жылі ў міры, які быў парушаны вонкавымі сіламі ў асобе амерыканскіх місіянераў, Расіі і армянскіх рэвалюцыянераў, якія імкнуліся разбурыць тэрытарыяльную цэласць Асманскай імперыі;
У адказ дырэктар Нацыянальнага архіва Арменіі Аматуні Вірабян неаднаразова заяўляў, што архівы Арменіі адкрыты для любых даследчыкаў, у тым ліку і працуючых у наш час у ім турэцкіх гісторыкаў, а кажучы пра закрытыя архівы, турэцкія і пратурэцкія дзеячы маюць на ўвазе бастонскі прыватны архіў Дашнакцуцюн, да якога дзяржава Арменія не мае ніякага дачынення.
У кастрычніку 2000 года, калі ў Палаце прадстаўнікоў ЗША разглядалася чарговая рэзалюцыя па генацыдзе армян, у газеце «Міліет» турэцкі палітык Мустафа Шукру Элекдаг наракаў, што заява 69 навукоўцаў была бескарыснай, бо ніхто з іх, з выняткам Джасціна Мак-Карці, не хоча падпісваць новую дэкларацыю.
У 1986 годзе турэцкае выданне «Энцыклапедыя Брытаніка», якое сцвярджала, што ў паўднёвай Анатоліі ў стагоддзі існавала армянская дзяржава, было звінавачана ў крымінальным злачынстве супраць турэцкай нацыі.
Генеральны пракурор дзяржаўнага суда бяспекі заявіў што гэта «супярэчыць гістарычным фактам» і прыстрашыў рэдактару выдання Партураглу 4,5 гадамі турмы, што азначае, што Брытаніка таксама была падвергнута ціску па пытанні генацыду армян.
19 сакавіка 1985 года ў газетах і група з 69 амерыканскіх гісторыкаў, якія спецыялізаваліся па турэцкай тэматыцы, у ліку якіх былі вядомыя даследчыкі, на правах рэкламы апублікавала заяву, у якой яны заклікалі Кангрэс ЗША не прымаць рэзалюцыю па генацыдзе армян.
Палітыка Турцыі ў дачыненні генацыду армян была сфармулявана Мустафой Кемалем Атацюркам, які ў праграмнай прамове ў Анкары ў 1919 годзе прывёў усе класічныя апраўданні гвалтоўнай агрэсіі: вінаватасць ахвяры; усё было не так дрэнна, іншыя паступілі б яшчэ горш.
Асноўныя аргументы рэвізіяністаў, супрацьстаялых дамінантным у акадэмічнай супольнасці паглядам на генацыд армян, зводзяцца да заніжэння колькасці армянскіх ахвяр, адмаўленню мэтанакіраванай палітыкі па знішчэнні армян, перабольшанню ўдзелу саміх армян у антыасманскіх акцыях і забойствах мусульман.