polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
12 студзеня 1940 года Волкаў быў прызваны на службу ў Рабоча-сялянскую Чырвоную Армію, служыў у горадзе Чырчык Ташкенцкай вобласці Узбекскай ССР на пасадзе старшыны палкавой роты 470-га стралковага палка 194-й стралковай дывізіі.
Удзельнічаў ў Смаленскам бітве, бітве за Маскву, на Курскай бітве, бітве за Дняпро, вызваленні Беларускай ССР, Прыбалтыкі, Польшчы, Вісла-Одэрскай аперацыі, баях у Германіі.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» гвардыі маёр Мікалай Волкаў быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» за нумарам 2936.
У 1934 годзе Воўкаў скончыў Краснаярскі 1-ы лесатэхнічны інстытут, пасля чаго працаваў спачатку настаўнікам, а з 1939 года — інспектарам Змяінагорскага раённага аддзела народнай адукацыі.
У кастрычніку 1917 года па просьбе галоўнакамандуючага узброеных сіл Італіі генерала Л. Кадорна, 10-я армія разам з часткамі Брытанскага экспедыцыйнага корпуса была перакінутая на Італьянскі тэатр вайны на ўзмацненне італьянскіх войскаў, сфармаваўшы разам Італьянскія экспедыцыйныя сілы.
У той перыяд, калі Вульфіла працаваў над перакладам Бібліі, плямёны, якія цяпер лічацца гоцкімі, былі намінальнымі арыянамі, то-бок датычна асобы і прыроды Хрыста яны прытрымліваліся вучэння .
«выбіраць і быць выбраным у органы кіравання таварыства, удзельнічаць у абмеркаванні пытанняў і ўносіць прапановы на агульных Сходах, удзельнічаць у прыняцці рашэнняў па пытаннях, аднесеных… да кампетэнцыі агульнага Сходу;
азнаёміцца са справаздачамі старшыні Кіраўніцтва і Рэвізійнай камісіі таварыства, а таксама атрымліваць ад іх іншую інфармацыю пра дзейнасць органаў кіравання таварыства і Рэвізійнай камісіі;
пісьмова апавясціць Кіраўніцтва пра пераход да яго права на зямельны ўчастак, які знаходзіцца ў межах таварыства і дадзены для вядзення калектыўнага садаводства, не пазней за 10 дзён з дня дзяржаўнай рэгістрацыі гэтага права».
Садаводчае таварыства — некамерцыйная арганізацыя, якая дзейнічае на падставе сяброўства грамадзян, выкарыстання даных для супольнага садаводства ўчасткаў у мэтах вырошчвання пладовых, ягадных, гароднінных і дэкаратыўных раслін, стварэння ўмоў для адпачынку.
Большая частка адмаўлялася перасяляцца, але падтрымлівала амерыканскую армію ў барацьбе з іншымі індзейцамі, наймалася на працу на чыгунку, што працавала з 1883 г., гандлявала з пасажырамі і здабытчыкамі.
У 1926—1931 гадах курс «Вышэйшая дапрызыўная ваенная падрыхтоўка студэнтаў» выкладаў будучы чатырохкратны герой Савецкага Саюза маршал Г. К. Жукаў, які на той момант быў камандзірам 39-га кавалерыйскага палка ў 7-ай Самарскай дывізіі.
Ваенны факультэт Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта — структурнае падраздзяленне Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, якое рыхтуе спецыялістаў у галінах псіхалогіі, хіміі, журналістыкі, правазнаўства, міжнародных адносін і геаграфіі па аспектах, звязаных з ваеннай справай.
Рапарт АБСЕ таксама звяртаў увагу на шматлікія парушэнні падчас выбараў, такія як хуліганскія атакі супраць апазіцыянераў, спробы застрашыць апанентаў улады і маніпуляцыі з выбарчымі бюлетэнямі.
Імпульсам для пратэстаў сталіся парламенцкія выбары, хаця агульныя перадумовы склаліся ў выніку негатыўнай сацыяльна-эканамічнай сытуацыі ў Грузіі і агульнай тагачаснай палітыкай Эдуарда Шэварднадзэ.
Гэта была першая рэвалюцыя на постсавецкай прасторы пасля развалу Савецкага Саюза, якая прычынілася да сур’ёзных палітычных трансфрамацый і дала пачатак цэлай хвалі рэвалюцый у былых савецкіх краінах: у Кыргызстане, Украіне, Малдове.
Халікаў 18 верасня 1943 г. пры наступленні на вёску Бярэзна першым уварваўся з другім узводам у вёску і агнём кулямёта знішчыў разлік мінамётнай батарэі і тут жа выкаціўшы кулямёт на вуліцу, адкрыў агонь па ворагу, які адыходзіў.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання і праяўленыя пры гэтым геройства і мужнасць гвардыі старшаму сяржанту Халікаву Цімірбулату Галяўтдзінавічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» .
У гады Вялікай Айчыннай вайны — гвардыі старшы сяржант, камандзір кулямётнага разліку 60-га гвардзейскага кавалерыйскага палка 112-й Башкірскім кавалерыйскай дывізіі (у далейшым перайменаванай у 16-ю гвардзейскую Чарнігаўскую кавалерыйскую дывізію), 7-га гвардзейскага кавалерыйскага корпуса 61-й арміі Цэнтральнага фронту.
28 верасня 1943 г. ноччу, са сваім кулямётным разлікам пад моцным кулямётным і мінамётным агнём праціўніка першым з эскадрону фарсіраваў раку Дняпро і тут жа ачысьціў агнём бераг і хмызнякі ад аўтаматчыкаў ворага, тым самым даў магчымасць фарсіраваць раку Дняпро іншым падраздзяленням палка».
Пасля дэмабілізацыі Г. Г. Халікаў працаваў на радзіме, быў старшынёй Сайранаўскага сельскага савета, старшынёй калгаса «Янгі Турмуш», ўпаўнаважаным Хажынаўскай ГЭС, старшынёй прамарцелі «Алга» Сайранаўскага сельсавета.
Цімірбулат Галяўтдзінавіч Халікаў (17 студзеня 1917, Кінзенбулатава — 17 чэрвеня 1958, Кінзенбулатава) — савецкі ваенны і адміністрацыйны дзеяч, Герой Савецкага Саюза.
Пасля працаваў дарадчыкам у вашынгтонскім Цэнтры стратэгічных і міжнародных даследаванняў , а таксама выкладчыкам амерыканскай знешняй палітыкі ў Школе паглыбленых міжнародных даследаванняў імя Пола Нітцэ пры ўніверсітэце Джонса Хопкінса.
Прэзідэнт Джымі Картэр напіша пасля ў сваіх успамінах, што яго захаплялі праніклівыя аналізы дарадчыка, глыбокія гістарычныя веды, шырокія гарызонты і канцэпцыі апошняга, якія здзіўлялі сваёй дальнабачнасцю і арыгінальнасцю.
У 1981 годзе за заслугі ў справе нармалізацыі амерыканска-кітайскіх дачыненняў і за ўнёсак у развіццё палітыкі па правах чалавека і па нацыянальнай бяспецы ЗША ён уганараваны прэзідэнцкім медалём свабоды.
Збігнеў Казімеж Бжазінскі (; 28 сакавіка 1928, Варшава — 26 мая 2017, Фолс-Чэрч, Вірджынія, ЗША) — амерыканскі палітолаг, сацыёлаг і дзяржаўны дзеяч польскга паходжання.
Перад уваходам на касцёльную тэрыторыю ў Сусветную вайну германскія войскі ў гонар «паспяховай пераправы нямецкай кавалерыі праз Вілію ў гэтым месцы ў 1915 г.» паставілі мемарыяльную каплічку ў выглядзе бутавай піраміды, якую з 2000-х гг. завяршае фігура Панны Марыі.
У касцёле 3 алтары: галоўны — Найсвяцейшай Тройцы (вялікі абраз змешчаны ў цэнтры чатырохкалоннай кампазіцыі, у інтэркалумніі выявы ўкленчыўшых анёлаў), левы бакавы з фігурай Пана Езуса, правы — з фігурай Маці Божай.
У тыя гады дабудавалі апсіду з сакрыстыямі, над галоўным фасадам узнесліся 2 чацверыковыя двух’ярусныя вежы-званіцы пад шатровымі дахамі, аконныя праёмы набылі спічастую форму, а касцёлу былі нададзены таксама іншыя рысы неаготыкі.
У адпаведнасці з уласным кодэксам паводзін, ён імкнецца не ўдзельнічаць у палітычных інтрыгах каралёў і чарадзеяў, аднак у выніку аказваецца ўцягнуты ў складаны вузел супрацьстаяння паўночных каралеўстваў і магутнай паўднёвай імперыі Нільфгаард.
Атрымаўшы ад сваіх прыёмных бацькоў сімвалічныя дары-ўменні: вядзьмарнае — валодаць мячом і чарадзейскае — магіяй, зведаўшая ў далейшым цяжкія выпрабаванні, Цыры становіцца нароўні з Геральтом галоўным героем сагі.
На аснове твораў цыкла былі зняты два тэлесерыялы і амерыканскі ад ), выпушчаны тры гульні для розных гульнявых платформ («Вядзьмар», «Вядзьмар 2: Забойцы каралёў» і «Вядзьмар 3: Дзікае Паляванне»), напісана і пастаўлена рок-опера, выдаваліся коміксы.
Найбольш прыўзнятыя часткі тэрыторыі — Балтыйская града з вышынямі да 294 м, якая працягнулася з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход уздоўж мяжы з Беларуссю, і Жамойцкае ўзвышша на захадзе.
Зусім маладым Ададжан пераехаў у Лос-Анджэлес, Каліфорнія, дзе асноўную ролю ў яго выхаванні гуляла яго бабуля, пасля смерці якой ён страціў веру, і перастаў маліцца перад сном, як раней.
Ён наведваў пачатковую школу імя Алекса Пілібаса ў Лос-Анджэлесе, армянскую прыходскую школу, разам з будучымі калегамі па гурце Даронам Малакянам і Сержам Танкянам, хоць яны не былі знаёмыя падчас навучання з-за розніцы ва ўзросце.
Шаво Ададжан (; 22 красавіка 1974, Ерэван, Армянская ССР; поўнае імя Шаварш Ададжан) — амерыканскі музыкант армянскага паходжання, басіст амерыканскага рок-гурта , а таксама хіп-хоп групы .
Найбольш аргументаванай выглядае гіпотэза, згодна з якой назоў паходзіць ад імя міфічнага пачынальніка пэўнай рэлігійнай традыцыі — вярхоўнага жраца Крыва , культ якога быў характэрны для большасці балцкіх народаў.
на аснове таго, што асноўная частка тэрыторыі, якая раней насялялася крывічамі, практычна дакладна паўтарала паўночныя і паўночна-ўсходнія этнаграфічныя і лінгвістычныя межы тэрыторыі рассялення беларускага народа, прапаноўвалі атаясамліваць паняцці "Беларусь" і "Крывія".
на тэрыторыі Крывіі, гэта значыць на тэрыторыі рассялення крывічоў склалася Полацкае княства, насельніцтва якога называлася крывічамі ў летапісах пад 1127, 1129, 1140, 1162 гг. У іх жа князі Полацка неаднаразова называюцца "крыўскімі князямі".
Кры́вія — беларуская гістарычная вобласць, размешчаная ў верхнім і сярэднім цячэнні Заходняй Дзвіны,а таксама ў вярхоўях Дняпра і Волгі, якая характарызуецца актыўным балта-славянскім сінтэзам.
З тапонімам "Крывія" і этнонімам "крывічы" звязана паходжанне назваў шэрагу сельскіх населеных пунктаў Гродзеншчыны, Міншчыны, Віцебшчыны і іншых рэгіёнаў Беларусі і сумежных краін.
Памочнік камандзіра узвода пешай разведкі 270-га гвардзейскага стралковага палка (89-я гвардзейская стралковая дывізія, 37-я армія, Стэпавы фронт) гвардыі сяржант Анатоль Бажэнаў 28 верасня 1943 года з групай пешых разведчыкаў пад моцным неприятельским агнём адным з першых фарсіраваў раку Дняпро у раёне вёскі Келеберда Крэменчуцкага раена Палтаўскай вобласці Украіны.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 20 снежня 1943 года за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і геройства гвардыі сяржанта Баженову Анатолю Васільевічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» .
Анатоль Васільевіч Бажэнаў — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, памочнік камандзіра узвода пешай разведкі 270-га гвардзейскага стралковага палка 89-й гвардзейскай стралковай дывізіі 37-й арміі Стэпавага фронту, гвардыі сяржант.
Пасля пажару 1368 года, у якім згарэў першапачатковы драўляны сабор Андронікава манастыра, на месцы сучаснага сабора быў пабудован драўляны Спаскі сабор з падлогаю з плінфы, фрагмент якой быў выяўлены пры раскопках у 1993 годзе.
Існуе меркаванне, што захаваныя белакаменныя рэльефы з фрагментамі зааморфных і раслінных кампазіцый, архаічных па сваёй стылістыцы і выкананню, сведчаць аб існаванні на тэрыторыі манастыра каменнага храма, пабудаванага паміж 1360—1380 гадамі.
У 1779 годзе архітэктар Якаўлеў дакладваў аб неабходнасці аднаўлення сценапісу і папраўкі іканастаса ў саборы, а таксама знаходзіў патрэбным прабіць акно з заходняга боку і два акны ўнізе паміж царквою і паперцю і прыбудаваць з паўночнага боку паперць, падобную на тую, што ўжо абкружала храм з паўднёвага і заходняга бакоў.
У 1813 годзе пад наглядам архітэктара Жукава ў саборы былі папраўлены скляпенні і зроблен жалезны дах, у 1818—1820 гадах — зроблен новы іканастас; у 1837 годзе жывапісец Л. Жукаў распісаў сабор унутры і звонку, а ў 1846—1850 гадах, па праекту архітэктара , былі перабудаваны паперці, устроены два прыдзелы з поўначы і поўдня ад сабора, зроблен шатровы верх над ім і значна перароблена нутро будынка.
У стагоддзі было прынята некалькі спроб змяніць сістэму лонданскага кіравання або за кошт пашырэння Сіці на ўсю сталічную тэрыторыю шляхам стварэння новага лонданскага графства, або шляхам стварэння 10 муніцыпальных карпарацый, якія б адпавядалі парламенцкім бюро сталіцы.
У канчатковым выніку, закон аб мясцовым кіраванні 1888 года і ўвядзенне саветаў графстваў падалі сістэму для стварэння новай тэрытарыяльнай адзінкі, улада якой ахоплівала б вобласць пашырэўшага Лондана.
1Лонданскі Сіці і сталічныя бора Бермандсі, Бэтнал-Грын, Фінсберы, Холбарн, Сент-Мэрылебан, Сент-Панкрас, Шордыч, Саўтуарк, Стэпні і Вэстмінстэр.
Пры гэтым існавалі дзве асноўныя тэндэнцыі развіцця руху: маладыя рэжысёры, як Анджэй Вайда, даследавалі героіку польскага народа , а іншая група аналізавалі польскі характар праз іронію, гумар і развянчанне нацыянальных міфаў.
«Касавокае шчасце» , у савецкім пракаце «Шэсць пераўтварэнняў Яна Пішчыка» — гісторыя няўдачлівага героя, які па непаразуменні апынуўся ў выпраўленчай установе і толькі там адчуў сябе на сваім месцы.
Тэрмін «Брытанскія экспедыцыйныя сілы» часта выкарыстоўваецца толькі ў адносінах да тых войскаў Вялікабрытаніі, якія прысутнічалі ў Францыі да канца Першай бітвы пры Іпры, якая завяршылася 22 лістапада 1914 года.
Да канца 1914 года, пасля бітваў пры Монсе, Ле-Като, Эне і Іпры старая рэгулярная армія каралеўства была практычна цалкам знішчаная, хоць яе салдаты змаглі аказаць пэўную дапамогу французам і разам з імі спыніць наступленне германскай арміі.
Паколькі рэгулярная армія панесла ў першыя месяцы вайны цяжкія страты, іх давялося папаўняць за кошт фарміраванняў Тэрытарыяльных войскаў, а затым і за кошт добраахвотнікаў, якіх называлі «Новай арміяй Кітчэнера» .
Склад Тэрытарыяльных войскаў быў таксама пашыраны: у батальёнах фарміраваліся падраздзяленні другой і трэцяй ліній абароны, было таксама сфарміраваны восем новых дывізій, дадаткова да 14-і існуючых яшчэ ў мірны час.
Згодна з умовамі Сардэчнага пагаднення, у выпадку пачатку еўрапейскай вайны Вялікабрытанія была абавязаная адправіць на кантынент Брытанскі экспедыцыйны корпус, які складаўся б з шасці пяхотных дывізій і пяць кавалерыйскіх брыгад, якія павінны былі быць арганізаваны ў корпус і корпус.
Адносна яе парадкавага нумара існуе пэўная блытаніна: пасля таго, як 2-я армія была накіраваная ў Італію ў канцы 1917 года, 4-я армія была перайменавана ў 2-ю армію, як раз у той час, калі Роўлінсан камандаваў войскамі пры Іпры.
Пасля вяртання генерала Пламера з Італіі Роўлінсан некаторы час займаў пасаду пастаяннага ваеннага прадстаўніка пры Вярхоўным Ваенным Савеце ў Версалі, але ўжо ў пачатку красавіка 1918 года ён прыняў пад сваё камандаванне рэшткі войскаў 5-й арміі генерала Гофа, якая незадоўга да гэтага была разгромлена.
Брытанская армія займала толькі невялікі ўчастак гэтага велічэзнага фронту: а менавіта, на поўнач ад даваеннай бельгійскай мяжы да ракі Сома ў Францыі, даўжыней у 32 кіламетры ў 1914 годзе, які затым узрос да больш чым 190 кіламетраў у 1918 годзе.
Імператар Германіі Вільгельм , які надзвычай грэбліва ставіўся да БЭС, нібыта выдаў загад ад 19 жніўня 1914, дзе патрабаваў «бязлітасна вынішчыць. падступных англічан і зрушыць гэтую нікчэмную шайку генерала Фрэнча».
З’яўляецца працягам завулка Глінкі, пачынаецца ад вуліцы Чалюскінцаў, з паўночнага захаду прымыкае Невельскі завулак, перасякае вуліцу Прамысловую, ізноў з паўночнага захаду прымыкаюць Іжэўская вуліца і завулак Мянжынскага, з паўднёвага ўсходу — вуліца Пляханава, абрываецца схілам даліны Струшні.
У ліпені 1372 года Амадэй выступіў супраць міланскіх Вісконці ў складзе кааліцыі, на чале якой стаялі Папа Грыгорый , кіраўнікі Манферата, Эстэ і Карары, каралева Неапаля, а таксама Генуэзская і Фларэнційская рэспублікі.
Амадэй быў выдатным палкаводцам і кіраўніком, які істотна пашырыў тэрыторыю Савойскага графства і паспяхова манеўраваў паміж дзвюма вялікімі дзяржавамі, Францыяй і Свяшчэннай Рымскай імперыяй.
Высадзіўся на чарнаморскім узбярэжжы, захапіў некалькі балгарскіх гарадоў, аблажыў Варну, і вымусіў балгарскага цара Іаана-Аляксандра вызваліць палоннага візантыйскага імператара Іаана Палеалога, які даводзіўся Амадэю стрыечным братам.
1 кастрычніка ён зноў пераправіўся праз Днепр у раёне вёскі Галкі Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларускай ССР і прыняў актыўны ўдзел у захопе і ўтрыманні плацдарма на заходнім беразе ракі.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» гвардыі старшына Іван Казачук быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» за нумарам 3033.
рэгіянальнай геалогіі (падрыхтоўка студэнтаў спецыяльнасці «Геалогія» па спецыялізацыях «Геалагічная здымка, пошукі і разведка карысных выкапняў», «гідрагеалогія і інжынерная геалогія»);
глебазнаўства і геаінфармацыйных сістэм (падрыхтоўка студэнтаў спецыяльнасці «Геаінфармацыйныя сістэмы », «ГІС ваеннага прызначэння» ; падрыхтоўка студэнтаў спецыяльнасці «Геаграфія» па спецыялізацыі «Геаграфія глебаў», «зямельныя рэсурсы»);
Яго імя звязана са змяненнем рэдакцыйнай палітыкі, прыцягненнем журналістаў з ліку студэнтаў, карэнным змяненнем дызайну і выхадам на масавы рынак: у гэты перыяд максімальныя наклады дасягалі 100—150 асобнікаў.
У моцны бок змяніўся і змест весніка: старонка навін, пасланні галоўнага рэдактара, цікавыя інтэрв’ю з выкладчыкамі і студэнтамі, надзённыя артыкулы, рэдакцыйныя праекты , гумарыстычная геаграфічная паэзія.
У 1923 годзе на педагагічным факультэце арганізаваны «кабінет мясцовага краю», загадчыкам якога стаў А. А. Смоліч, а пад кіраўніцтвам М. Ф. Бліадухо створаны кабінет мінералогіі і крышталяграфіі.
У параўнанні з 2008/09 навучальным годам колькасць месцаў, выдзеленых для геаграфічнага факультэта, скарацілася на 28 %, што абумоўлена павелічэннем агульнай колькасці студэнтаў БДУ і закрыццём шэрагу інтэрнатаў на рамонт.
Факультэт рыхтуе спецыялістаў па дысцыплінах: геаграфія , геаграфія , геалогія і разведка месцазнаходжаняў карысных выкапняў, ГІС , ГІС , гідраметыяралогія, геаэкалогія, космааэракартаграфія .
Яго абаронцы сцвярджаюць, што Аберландэр не ўдзельнічаў у аніводным з ваенных злачынстваў, не належаў да нацыскай партыі, не быў палітычным актывістам, ніколі не меў аніякага рангу, які б даваў яму магчымасць неяк уздзейнічаць на падначаленых.
Таксама бывае бацьвіньнік з рыбай, у якім выкарыстоўваюць: шпінат і шчаўе — па 250 грамаў, хлебны квас — 1 літр, свежыя агуркі — 2, адварную рыбу — 250 грамаў, лімонную цэдру — 1 чайная лыжка, зялёную цыбулю — 75 грамаў, корань хрэна — 50 грамаў і кроп.
Стаў адным са студэнцкіх лідараў — ён выдатна выступаў на мітынгах, вадзіў студэнцкія дэманстрацыі да прэзідэнцкага палаца Малаканьянгу, у якім яму трэба было пасяліцца праз чвэрць стагоддзя.
У 40-х, па абвінавачванні ў забойстве палітычнага суперніка свайго бацькі, быў арыштаваны і прысуджаны да пажыццёвага зняволення, але на паўторным працэсе так умела абараняўся, што пасля перагляду справы абвінавачванне было знята.
Абвяшчаючы галоўнай задачай дасягненне палітычнай і эканамічнай роўнасці, забеспячэнне правоў чалавека, ён адправіў у турму па розных крымінальных абвінавачваннях большасць апазіцыйных яму дзеячаў, у прыватнасці — генеральнага сакратара Ліберальнай партыі Бенігна Акіна, а таксама вядомых прадстаўнікоў акадэмічных колаў, журналістаў, прамыслоўцаў, нярэдка звяртаючыся да экспрапрыяцыі іх уласнасці.
У 1981 годзе Маркас выдаў «пракламацыю нумар 2045», адмяніўшы ваеннае становішча, якое дзейнічала з 1972 года, і дамогся ўражлівай перамогі на выбарах, якія, праўда, амаль цалкам байкатавала апазіцыя.
Маркас перамог свайго суперніка Макапагала, у імгненне вока змяніўшы сваёй партыі і стаўшы кандыдатам Партыі нацыяналістаў, прытрымліваючыся прыкладу У. Чэрчыля (у залежнасці ад палітычнай кан’юнктуры, пераходзячы з Кансерватыўнай партыі ў Ліберальную і назад), але тым самым ставячы своеасаблівы рэкорд філіпінскага палітыканства.
Пераабраны ў 1969 годзе пераважнай большасцю галасоў на другі тэрмін, Маркас абвясціў намер вырашыць найбольш сур’ёзныя і цяжкія праблемы: ліквідаваць беднасць, сацыяльную няроўнасць, пераадолець застой у сельскагаспадарчай вытворчасці.
З мерапрыемстваў, прынятых у першы тэрмін знаходжання Маркаса на пасадзе прэзідэнта, вылучаецца «праграма развіцця інфраструктуры», якая, у адрозненне ад ранейшай эканамічнай палітыкі, у роўнай ступені закранула ўсе асноўныя астравы Філіпінскага архіпелага.
Фасады страцілі стужкавае шкленне — яно было папросту закладзена цэглай, поле сцяны зроблена рэльефным, над галоўным уваходам у будынак на велічэзныя пілястры прастакутнага перасеку ўсталяваны цяжкавагавы партал.
Агульны аб'ём растоўскага Дома Саветаў складае 370 тысяч кубаметраў, што робіць яго адным з самых вялікіх будынкаў на Паўночным Каўказе і самым вялікім адміністрацыйным збудаваннем на поўдні Расіі.
Навукова-метадычную дапамогу ў распрацоўцы Атласа аказалі Інстытут гісторыі Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі і Дэпартамент па архівах і справаводстве Міністэрства юстыцыі Рэспублікі Беларусь.
Нароўні з гэтым прысутнічаюць карты асобных рэгіёнаў, планы гарадоў, схемы ваенных бітваў, буйнамаштабная Генеральная карта «Беларускія землі ў ХІ стагоддзі», рэпрадукцыі 22 старажытных карт.
Першапачаткова планаваліся да выдання толькі тры тамы, але падчас працы быў сабраны багаты гістарычны і картаграфічны матэрыял, таму з’явілася неабходнасць падзяліць другі том і адбіць у ім больш падрабязна перыяд да 1795 года.
Таму ў Першую сусветную вайну Эрзурум звязваў разам турэцкі фронт на Каўказе, дазваляў маніпуляваць сіламі і рэзервамі, тут знаходзілася галоўная тылавая база і цэнтр упраўлення 3-й арміі.
Ён і раней уяўляў сабой магутную цвярдыню, але пры дапамозе немцаў туркі мадэрнізавалі старыя фартыфікацыі, узвялі новыя, дадалі кулямёты і артылерыю, і да канца 1915 года Эрзурум ўяўляў сабой велізарны раён, які цяжка непраходныя горы ў спалучэнні з магутнымі фартыфікацыйнымі збудаваннямі ператваралі ў непрыступную крэпасць.
За двое сутак бесперапынных баёў рускія карпусы змялі левы паўночны фланг турэцкай абароны, і 14 студзеня выйшлі ў тыл Кепрыкейскай пазіцыі праціўніка, пагражаючы яе камунікацыях з Эрзурумом.
Камандуючы 3-й турэцкай арміі Махмут Каміль-паша, каб стрымаць націск рускіх, перакінуў на поўнач часці з паўднёвага фланга, у рэшце рэшт, прыслабіўшы яго максімальна, чым скарыстаўся Юдзеніч.
Юдзеніч накіраваў у прарыў з свайго рэзерву Сібірскую казачую брыгаду генерала Радаца, і яна імклівым кідком 19 студзеня з ходу ўварвалася ў крэпасць Гасан-кала, не дазволіўшы адыходзячым туркам заняць у ёй абарону.
Для гэтага камандуючы ўжыў новаўвядзенне, ствараючы штурмавыя атрады — на важнейшых напрамках палкам пяхоты перадаваліся гарматы, дадатковыя кулямёты і сапёрныя падраздзяленні, каб разбураць доўгачасовыя ўмацаванні ворага.
Хрыбет Дэве-Бойну быў наогул ператвораны ў адзіную фартыфікацыённую пазіцыю — на ім у 2 лініі былі ўзведзены 11 фартоў: каменных шмат’ярусных вежаў з байніцамі для гармат, прыстасаваных для кругавой абароны.
Задума Юдзеніча складалася ў тым, каб прарваць фронт на паўночным правым флангу і, абышоўшы самыя магутныя абарончыя пазіцыі турак, ударыць на Эрзурум з заходняга, унутранага боку хрыбта Дэве-Бойну у фланг і тыл 3-й турэцкай арміі.
У канцы 1915 года завяршылася Дарданэльская аперацыя, пасля якой у туркаў вызвалялася значная ваенная групоўка, якую турэцкае камандаванне планавала перакінуць на рускі фронт, каб пераламаць ход баявых дзеянняў на сваю карысць.
Гэта разумеў Юдзеніч і, апярэджваючы прыбыццё на Каўказ турэцкіх падмацаванняў, сам вырашыў перайсці ў наступ, спадзеючыся разграміць 3-ю турэцкую армію і захапіць Эрзурум, а затым і важны партовы горад Трабзон.
Для ўдзелу ў штурме прыцягваліся 2-гі Туркестанскі корпус і 1-ы Каўказскі, а рэзерв склалі Сібірская і 2-я Арэнбургская казачыя брыгады: усяго 60 тысяч чалавек, 166 палявых гармат, 29 гаўбіц і цяжкі дывізіён з 16 марцір калібра 152 мм.
У цэнтры фронту, наносячы дапаможны ўдар на Хныс і Муш, турак атакаваў 4-ы Каўказскі корпус Дэ-Віта, Прыморская група генерала Ляхава наступала на ўзбярэжжа, Батумскі атрад караблёў павінен быў сарваць турэцкія перавозкі праз Трапезунд.
Іх аднеслі да кентаўра-прароку, які сказаў, што ў будучыні Кор выратуе Арландыю і Нарнію, што вельмі не спадабалася лорду-канцлеру Бару, які адправіў хлопчыка ў Тархістан, дзе яго прытуліў рыбак Аршыш.
Пагатоў «Пры адсутнасці заявы аднаго з бакоў пра спыненне дагавора па сканчэнні тэрміну яе дзеяння ён лічыцца працягнутым на той самы тэрмін і на тых самых умовах, якія былі прадугледжаныя дагаворам».
Згодна з 901-м артыкулам, «Маёмасць, перададзеная ў давернае кіраванне,. адлюстроўваецца ў давернага кіраўніка на асобным балансе, і па ёй вядзецца самайстойны ўлік. Для разлікаў па дзейнасці, звязанай з даверным кіраваннем, адчыняецца асобны банкаўскі рахунак».