polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Чырвонагвардзейцы сталі асноўнай сілай адбытага ў 1917 годзе паўстання салдатаў і матросаў у Сурабаі, дзе знаходзілася галоўная база галандскага вайскова-марскога флота; у ходзе паўсталымі былі створаны Саветы.
У маі 1925 года на пленарнай сесіі Цэнтральнага камітэта Камінтэрна інданезійскія камуністы атрымалі ўказанне сфармаваць антыімперыялістычны фронт з мясцовымі нацыяналістычнымі арганізацыямі, але экстрэмісты на чале з Алімінам і Муса патрабавалі неадкладнага пачатку рэвалюцыі дзеля скідання галандскага каланіяльнага панавання.
На канферэнцыі ў Прамбанане прафсаюзы, што знаходзіліся пад кантролем камуністаў, вырашылі, што рэвалюцыя павінна пачацца страйкам чыгуначных працоўных, якая будзе сігналам да ўсеагульнага страйку і рэвалюцыйнага паўстання.
Тан Малака, працавалы ў той час прадстаўніком Камінтэрна ва Усходняй Азіі і Аўстраліі, не быў згодзен з планам паўстання, часткова таму што КПІ, як ён лічыў, карысталася недастатковай падтрымкай мас.
Тымчасам, ІСДА склала саюз з мусульманскай арганізацыяй Сарэкат іслам; многія члены гэтай арганізацыі, прыцягнутыя ідэямі Снеўліта, уступілі ў «Сарэкат рак'ят» — групоўку ўсярэдзіне Сарэкат іслам, у якой пераважалі прыхільнікі марксізму.
На пятым кангрэсе Камінтэрна ў 1924 годзе было падкрэслена, што «прыярытэтным заданнем для камуністычных партый з'яўляецца атрыманне кантролю над прафсаюзамі», без гэтага перамога рэвалюцыі немагчымая.
Кіраўніцтва прыняло рашэнне узмацніць прапаганду ідэй партыі сярод членаў прафсаюзаў, павялічыць дысцыпліну ў партыйных шэрагах і патрабаваць абвяшчэння Савецкай рэспублікі Інданезія.
У кастрычніку 1946 года быў пашыраны ўрад у новую ўрадавую кааліцыю, , якая выступала ў падтрымку Лігадзьяцкага пагаднення з урадам Нідэрландаў, увайшлі Сацыялістычная партыя, Камуністычная партыя Інданезіі, Народная моладзь і Партыя працы Інданезіі.
У маі 1946 года новы ўрад утварыла кааліцыя , у якую ўваходзілі Сацыялістычная партыя, Народная моладзь, Камуністычная партыя Інданезіі, Мура, Партыя працы Інданезіі і іншыя масавыя арганізацыі.
У 1943 узначаліў Часовы ўрад свабоднай Індыі «Азад Хінд» і ўзброеныя сілы Нацыянальнай арміі, сфарміраваныя ў акупаваным японцамі Сінгапуры, галоўным чынам з індыйскіх ваеннапалонных і рабочых-мігрантаў.
На прэзідэнцкіх выбарах 2020 года Беларускі Чырвоны Крыж вылучыў у выбарчыя камісіі амаль 3 тысячы сваіх членаў, як мінімум на 363 участках з удзелам членаў Чырвонага Крыжа незалежныя назіральнікі зафіксавалі фальсіфікацыі.
18 мая 1923 года прадстаўнікі Чырвонага Крыжа Беларусі, Украіны, Арменіі, Грузіі і Чырвонага Паўмесяца Азербайджана заключылі дагавор пра стварэнне Саюза Таварыстваў Чырвонага Крыжа і Чырвонага Паўмесяца СССР.
У лютым 2021 года пісьменнік Саша Філіпенка, аўтар папулярнага ў свеце рамана «Чырвоны крыж», заклікаў Міжнародны камітэт Чырвонага Крыжа прарэагаваць на катаванні ў Беларусі і праінспектаваць турмы.
Пазней прэзідэнт Міжнароднага камітэта Петэр Маўрэр у эфіры швейцарскага радыё сказаў, што «не хоча лаяцца з пісьменнікам, творчасць якога шануе», аднак спаслаўся на «адсутнасць мандата» на наведванне беларускіх турмаў.
З 1960-х гадоў патранажныя сёстры таварыства Чырвонага Крыжа даглядалі інвалідаў Другой сусветнай вайны, у 1960-я — 1980-я гады санітарныя інспектары і санітарныя дружынніцы займаліся павышэннем санітарнай культуры, прафілактыкай захворванняў і добраўпарадкаваннем населеных месц.
Мэтамі арганізацыі ёсць аказанне дапамогі ахвярам узброеных канфліктаў і катастроф, адзінокім, інвалідам і састарэлым, удзел у арганізацыі дапамогі насельніцтву ў экстрэмальных сітуацыях.
У другой палове 1940-х гадоў санітарна-эпідэміялагічныя атрады Таварыства Чырвонага Крыжа Беларусі ўдзельнічалі ў абеззаражванні тэрыторыі, ліквідацыі і прафілактыцы брушнога тыфу.
Пасля вайны да канверсійнай версіі пазадарожніка, якая атрымала гандлёвую марку 2 , ва ўсім свеце праявілі цікавасць сілавыя структуры, у тым ліку ваенныя, паліцыя, пажарныя, леснікі, а таксама цывільны сектар у асобе фермераў, геолагаў, медыкаў, паляўнічых, турыстаў і інш.
Першы масавы армейскі паўнапрывадны аўтамабіль-пазадарожнік з залежнай падвескай усіх колаў і спрошчаным адкрытым кузавам з выразамі замест дзвярэй быў створаны ў ЗША ўжо пасля пачатку Другой сусветнай вайны фірмамі , - і па тэндэры амерыканскай арміі.
Варта адзначыць, што ў Савецкім Саюзе падчас вайны ўсе амерыканскія легкавыя аўтамабілі такога тыпу называліся «вілісамі» , а пасля вайны за такім тыпам аўтамабіляў замацавалася зручнае у вымаўленні і напісанні слова джып, а тэрмін «пазадарожнік» быў прыдуманы і ўкаранёны ва ўжытак у пачатку 90-х шэрагам папулярных аўтамабільных выданняў, каб не ствараць праблем з карпарацыяй «Крайслер», якая валодае гандлёвай маркай .
У СССР у 1941—1945 гадах абмежаванай серыяй выпускаўся першы ў свеце паўнапрывадны седан ГАЗ-61-73 з камфартабельным закрытым кузавам ад «Эмкі», а з лета 1941 года — першы савецкі джып ГАЗ-64, празваны франтавікамі «іван-віліс» за падабенства з узору 1941 года, якія пастаўляліся ў СССР па Ленд-лізу ў пачатковы перыяд Вялікай Айчыннай вайны.
У Вялікай савецкай энцыклапедыі паняцце пазадарожны згадваецца ў артыкуле «Аўтамабіль»:Па праходнасці Аўтамабілі падзяляюцца на дарожныя, пазадарожныя і Аўтамабілі павышанай і высокай праходнасці.
У СССР і Заходняй Еўропе ў канцы 1950-х была мода на стварэнне паўнапрывадных мадэляў падвышанай праходнасці на базе звычайных легкавых седанаў і ўніверсалаў з узмоцненымі апорнымі кузавамі: ГАЗ-М72, Масквіч-410 і 411, 2 , і г. д.
У канцы 1960-х у ЗША з’явіўся першы «спартыўна-ўтылітарны аўтамабіль» — 1969 года, які адрозніваўся некалькі больш кампактнымі памерамі ў параўнанні з універсалам і здымным пластыкавым дахам.
Перад пачаткам Другой сусветнай вайны на ўзбраенні армій свету было некалькі аўтамабіляў з колавай формулай 44, а менавіта: амерыканскі поўнапрывадны «Мармон-Херынгтан», японскі «Курагане» , нямецкі «сярэдні пазадарожны» аўтамабіль «Хорх-91» , і савецкі ГАЗ-61 на базе «Эмкі» .
Разам з тым любы механічны транспартны сродак павінен быць «зарэгістраваны ва ўстаноўленым парадку»; калі транспартны сродак не адпавядае некаторым стандартам, то ён папросту не будзе зарэгістраваны, і, такім чынам, не зможа легальна выязджаць на дарогі агульнага карыстання.
Існуе блізкі тэрмін «уседарожнік», больш дакладна вызначаючы прызначэнне аўтамабіляў падвышанай праходнасці: рух як па дарогах з палепшаным пакрыццём, так і па дарогах зусім без пакрыцця, але ўсё ж па дарогах.
Напрыклад, уладыкі Шыкірыпат і Кучумакік выклікалі крывацёкі ў людзей, Ах-Альпух і Ах-Алькала выклікалі жаўтуху , Шык і Патан выклікалі гарлавыя крывацёкі са смяротным зыходам у падарожнікаў.
У эпічным творы народа кічэ «Попаль-Вух» двайняты Хун-Ахпу і Шбаланке (дзеці Шкік, дачкі вышэйзгаданага Кучумакіка, якая панесла іх ад сліны чэрапа Хун-Хун-Ахпу) спускаюцца ў Шыбальбу і прыносяць у ахвяру яе уладароў, адпомсцўшы за бацьку Хун-Хун-Ахпу і дзядзьку Вукуб-Хун-Ахпу.
Першым пераможцам турніру стаў Марк Кінг, які перайграў на сваім шляху да тытула Ігара Фігейрэду , Ляна Вэньбо , Фергала О'Браена , Курта Мэфліна , Хусэйна Вафаі Аюры ў чвэрцьфінале , Кайрэна Уілсана ў паўфінальным матчы і Бары Хокінса ў фінальным паядынку .
Такім чынам, 42-гадовы англічанін, які выйшаў у рэйтынгавы фінал упершыню з 2004 года, выйграў свой першы рэйтынгавы турнір у кар'еры, а таксама падняўся ў рэйтынгу з 35-й на 22-ю пазіцыю.
Апроч таго, Кінг, якому было 42 гады і 7 поўных месяцаў, стаў самым узроставым пераможцам рэйтынгавага спаборніцтва з 1989 года (калі Даг Маўнджой перамог на Класік ва ўзросце 46 гадоў і 7 поўных месяцаў).
Турнір стаў другім спаборніцтвам новай «Серыі хатніх нацый», якая была заснавана ў сезоне 2016/2017 і ўключала ў сябе таксама адкрыты чэмпіянат Англіі, адкрыты чэмпіянат Шатландыі і адкрыты чэмпіянат Уэльса, а таксама першым розыгрышам адкрытага чэмпіянату Паўночнай Ірландыі.
З аматараў на турніры ўдзельнічалі Зак Сурэці, Адам Стэфанаў, Пітэр Лайнс, Дэвід Лілі, Эшлі Х'юджыл, Стывен Холуарт і Марк Дэвіс, якія прымалі ўдзел у - перад сезонам і мелі высокія пазіцыі ў аматарскім рэйтынгу, а таксама аматары з Паўночнай Ірландыі Джордан Браўн і Патрык Уолес, якія атрымалі спецыяльныя запрашэнні ад арганізатараў.
Красовер спалучае ў сабе шэраг канструктыўных асаблівасцяў, універсальны двухаб'ёмны кузаў, палепшаныя параметры геаметрычнай праходнасці, вялікі дарожны прасвет, поўны прывад (тым не менш, існуюць і мадэлі з прывадам толькі на адну вось і недарагія монапрывадныя мадыфікацыі мадэляў з поўным прывадам )і кіравальнасць легкавой машыны.
Кузава красовераў, як правіла, звычайныя апорныя, у машын з больш выяўленымі пазадарожнымі магчымасцямі часта прысутнічае "інтэграваная рама", па сутнасці, узмоцненыя суцэльныя ланжэроныя падлогі.
Жадаючы задаволіць патрабаванні рынку , вытворцы выпускаюць машыны з вельмі спрошчанымі сістэмамі поўнага прывада і монапрывадныя камплектацыі красовераў, дзякуючы гэтаму з'явіўся тэрмін «паркетныя пазадарожнікі» або проста «паркетнікі», так як іх эксплуатуюць у асноўным у гарадскіх умовах, а іх праходнасць на грунтавых дарогах ледзь лепш, чым у простых легкавых аўтамабіляў.
Да пачатку 2000-х гадоў, пасля таго як выявіўся запыт рынку на машыны, якія спалучаюць у сабе легкавую кіравальнасць і пашыраныя пазадарожныя здольнасці, паняцце «красовер» распаўсюдзілі і на больш буйныя машыны, канструкцыя якіх не прадугледжвала асобнай рамы, толькі ўзмоцнены «інтэграванай рамай» апорны кузаў.
Гэта дазваляла пры захаванні «легкавых» паводзін на дарозе, нармальнага аб’ёму салона і невысокай масы прыкметна палепшыць магчымасці машыны на бездаражы, зрабіўшы, такім чынам, рамныя джыпы не патрэбнымі для большасці прымяненняў.
Справа ў тым, што прынцып апорнага кузава для малых мадэляў пазадарожнікаў настолькі ўвайшоў у моду, што рамныя канструкцыі для ўласных патрэб пакінулі толькі кампаніі, чые маркі славяцца да нашых дзён.
Сам жа тэрмін «красовер» упершыню пачаў выкарыстоўвацца аўтакампаніямі толькі ў сярэдзіне 1990-х гг. у дачыненні да аўтамабіляў, якія сёння называюцца «ўседарожнікамі», бо прыкладна да 2000-х большасць аўтамабіляў, разлічаных на легкавое паўсядзённае кіраванне, будаваліся на легкавых платформах, а для перамяшчэння ў больш складаных дарожных умовах прызначаліся класічныя ўсюдыходы-пазадарожнікі рамнай канструкцыі.
Красо́вер — аўтамабіль павышанай праходнасці, у большай ступені аб'ядноўвае ў сабе якасці , уседарожніка, але таксама мае недахопы і перавагі іншых класаў аўтамабіляў, пераважна аўтамабіляў з кузавамі універсал, хэтчбэк і мінівэн .
У вонкавым магнітным полі напружанасці магнітны момант валодае патэнцыяльнай энергіяй , дабаўленне якой у гамільтаніян электрона ў вонкавым электронна-магнітным полі з патэнцыяламі і прыводзіць да ўраўнення Паўлі:
Прапанаванае першапачаткова на аснове эўрыстычных меркаванняў ураўненне Паўлі аказалася натуральным следствам рэлятывісцкі-інварыянтнага ўраўнення Дзірака ў слабарэлятывісцкім прыбліжэнні, у якім улічваюцца толькі першыя члены раскладання па адваротных ступенях скорасці святла.
25 мая 1991 г. быў прыняты Канстытуцыйны закон «Аб асновах эканамічнай незалежнасці Азербайджанскай Рэспублікі», артыкул 14 якога ўстанавіла прававую аснову незалежнай банкаўскай сістэмы і абарот нацыянальнай грашовай адзінкі Азербайджана ў цэлым, а таксама вызначыла статус і паўнамоцтвы цэнтральнага банка Азербайджана.
У адпаведнасці з гэтым Канстытуцыйным законам 11 лютага 1992 года была падпісана дэкрэт Прэзідэнта Азербайджанскай Рэспублікі аб заснаванні Нацыянальнага банка Азербайджанскай Рэспублікі на аснове устаноў Дзяржбанка СССР, Прамбудбанк СССР і Аграпрамбанка СССР.
Створаны на аснове устаноў Дзяржбанка СССР, Прамбудбанк СССР і Аграпрамбанка СССР у адпаведнасці з дэкрэтам Прэзідэнта Азербайджанскай Рэспублікі ад 11 лютага 1992 года аб заснаванні Нацыянальнага банка Азербайджанскай Рэспублікі.
Пераможцам турніру стаў Марка Фу, які перайграў на сваім шляху да тытула Сандэрсана Лэма , Ліама Хайфілда , Робіна Хала , Ніла Робертсана , Марка Дэвіса ў чвэрцьфінале , Юя Дэлу ў паўфінальным матчы і Джона Хігінса ў фінальным паядынку .
Такім чынам, 38-гадовы снукерыст з Ганконга выйграў свой трэці рэйтынгавы турнір у кар'еры, першы прафесійны турнір з 2015 года (пасля перамогі на нізкарэйтынгавым адкрытым чэмпіянаце Гібралтара) і першы рэйтынгавы турнір за тры з паловай гады (пасля перамогі на адкрытым чэмпіянаце Аўстраліі ў ліпені 2013 года).
Турнір стаў трэцім спаборніцтвам новай «Серыі хатніх нацый», якая была заснавана ў сезоне 2016/2017 і ўключала ў сябе таксама адкрыты чэмпіянат Англіі, адкрыты чэмпіянат Паўночнай Ірландыі і адкрыты чэмпіянат Уэльса, а таксама 23-м розыгрышам адкрытага чэмпіянату Шатландыі, які таксама меў назву « » і праходзіў з 1981 да 2004 года і ў сезоне 2012/2013 у рамках серыі .
Сярод ісмаілітаў існавала прамангольская партыя, да якой належалі вядомы персідскі навуковец Насір ад-Дзін ат-Тусі і ўрач Мувафік ад-Даўлэ, дзед Рашыд ад-Дзіна, знакамітага міністра дзяржавы Хулагуідаў.
У 1254 годзе ён быў у Алмалыку і Улуг-Іве ў кіраўніцы Чагатайскага ўлуса Эргэнэ-хатун, а ў верасні 1255 года яго прымаў каля Самарканда мангольскі намеснік Маверанахра Мас'уд-бек, сын Махмуда Ялавача.
Не апошнюю ролю адыгрывала пазіцыя Берке, брата Бату, які заявіў: «Мы ўзвялі Менгукана, і чым ён нам адплаціў за гэта? Тым, што адплачвае нам злом супраць нашых сяброў, парушае нашы дагаворы… і прэтэндуе на ўладанні халіфа, майго саюзніка… У гэтым ёсць нешта гнюснае».
Тым не менш, яшчэ ў жніўні 1252 года з Манголіі выступіў авангард пад камандаваннем Кіт-Буга-наёна колькасцю ў 12 тысяч, які з сакавіка 1253 года дзейнічаў супраць ісмаілітаў у Кухістане і аблажыў крэпасць Гірдэкух.
Візіру і сахіб-дывану, пакінутым на сваіх пасадах, а таксама іншым чыноўнікам, прызначаным Хулагу, было загадана «аднавіць Багдад, ачысціць горад ад забітых і мёртвых жывёл і зноў адкрыць базары».
Адной з нагод для блізкаўсходняга паходу паслужыла скарга, пададзеная Мункэ жыхарамі Казвіна і горных раёнаў Персіі на шкоду, якую нанеслі ім ісмаілітамі-нізарытамі (вядомымі на Захадзе як асасіны, а на Усходзе — як мульхіды, гэта значыць ератыкі).
Паводле Рашыд ад-Дзіна, «з-за таго, што многія з тых, хто шукаў правасуддзя на несправядлівасць ератыкоў, перадалі сябе на найвысакародную волю, Менгу-каан у год быка адправіў у вобласці таджыкаў супраць ератыкоў свайго брата Хулагу-хана».
Рашучасць мангольскага камандуючага ўварвацца ў Сірыю была, верагодна, падмацавана весткамі пра палітычную нестабільнасць у рэгіёне, у прыватнасці, канфліктам паміж аюбідскімі князямі і мамлюкскім Егіптам.
Нарэшце, у саюз з манголамі ўступіў кароль Кілікійскай Арменіі Хетум , які ў 1248 г. адпраўляе свайго старэйшага брата Смбата Спарапета у мангольскую сталіцу Каракарум, а пазней, па запрашэнні вялікага хана Мункэ, сам адправіўся ў дарогу.
І па сведчанні манаха Магакіі , армянскага гісторыка стагоддзя, колькасць войскаў Хулагу даходзіла да 70 тысяч: «прыйшлі з усходу… сем ханскіх сыноў, кожны з туманам вершнікаў, а туман азначае 10 000».
На шляху арміі была праведзена старанная падрыхтоўка: цераз рэкі наведзены масты, выпраўлены дарогі; плямёны, якія качавалі на тэрыторыі, праз якую павінна была рухацца армія, сагнаны са сваіх месцаў; нарыхтаваны велізарныя сховішчы харча і фуражу.
Блізкаўсходні паход манголаў пад камандаваннем Хулагу — адзін з найбуйнейшых заваявальных паходаў мангольскай арміі, накіраваны супраць іранскіх ісмаілітаў-нізарытаў, халіфата Абасідаў, сірыйскіх Аюбідаў і мамлюкаў Егіпта; паколькі вялікую ролю ў дзеяннях супраць блізкаўсходніх мусульман адыгралі цэнтральнаазіяцкія хрысціяне-нестарыяне, а саюзнікамі манголаў былі ўдзельнікі Сёмага крыжовага паходу, некаторымі гісторыкамі названы Жоўтым крыжовым паходам.
Але гэта можа быць толькі фігура маўлення, якая азначае, «вельмі вялікае войска», з-за таго, што той жа выраз сустракаецца ў Джувейні пад 1246 годам, калі Гуюк адпраўляў Ілджыдая на вайну супраць ісмаілітаў.
Хулагу прасунуўся да Тэбрыза, дзе ў жніўні прыняў мусульманскіх валадароў, якія прыбылі выказаць пакору і павіншаваць з перамогамі, у прыватнасці Саада, сына атабека Абу Бакра з Фарса, і братоў Із ад-Дзіна Кей-Кавуса і Рукн ад-Дзіна Кылыч-Арслана з Канійскага султаната.
Частка трафеяў, захопленых пры разгроме нізарытаў і абасідаў, была перапраўлена на захоўванне ў замак на востраве Шахі возера Урмія, частка — пасланы вялікаму хану Мункэ разам з весткамі пра заваяванні ў Іране і Іраку і планамі ўварвання ў Сірыю.
Бібліёграф-дылетант якому было даручана скласці вопіс бібліятэкі, проста браў кнігі з паліц, ставіў у каталозе парадкавы нумар, для таго, каб ўлічыць агульную колькасць кніг, паказваў прозвішча аўтара, скарочана, а часам і не зусім дакладна запісваў назву кнігі, і ўказваў яе фармат.
У якасці прыкладу можна назваць такія малавядомыя сучаснаму чытачу публікацыі, як «Смерць Паўла Яна Сапегі» С. Тупіка , «Праўдзівая рэляцыя аб навагрудскай дыспутацыі» , «Трыбунал Вялікага Княства Літоўскага» , «Вянок неўміручасці. З нагоды скону Кацярыны Радзівіл» Вітанскага , «Аб Заходняй Расіі» , «Гаворка Пінскага пасла Куржанецкіх на сойме 1793 г.» , «Слоўнік старажытнасцяў» Р. Пірамовіча , і інш.
У «Каталозе» значацца такія фундаментальныя бібліяграфічныя працы па гісторыі Вялікага княства Літоўскага і Польшчы, як «Бібліяграфічныя кнігі» Яўхіма Лялевеля , «Бібліяграфічна-гістарычны нарыс літаратуры і навукі ў Польшчы» , «Гісторыя польскай літаратуры», прадстаўленая апублікаванымі работамі .
Пад полагам высокіх старых адзіночных дубоў у паўднёва-ўсходнім драўняным масіве сустракаецца ліпа, конскі каштан, граб, елка, а таксама групы іншаземных відаў — лістоўніца Кемпфер, піхта аднаколерная, спірэя Біяра, хвоя чорная аўстрыйская.
Гетман Іван Самойлавіч пачынае збудаванне земляной крэпасці, а затым гетман Іван Мазепа зводзіць абарончыя сцены з вежамі, цэрквамі вакол лаўры, дае вялікія сродкі на царкоўнае будаўніцтва.
Палкоўнікі Войска Запарожскага таксама прадастаўляюць сродкі на развіццё і ўпрыгажэнні Пячэрскага, Нікольскага, Выдубіцкага, Міхайлаўскага Златаверхняга манастыроў, на развіццё ўкраінскай нацыянальнай культуры; яе распаўсюджвалі і Лаврская школа, лаўраўская друкарня і іканапісная майстэрня.
З такой жа цэглы пабудавана пасля ўсю новую Пячэрскую крэпасць на велізарным тэрыторыі плато - Васількоўскага і Шпіталёвага ўмацавання, казармы, абарончыя вежы, сцены, новы арсенал, а яшчэ - інстытут высакародных дзяўчын, быкі ланцуговага моста праз Дняпро.
А потым, 1051 г. манахі Антоній Пячэрскі і Феадосій Пячэрскі заснавалі ў выкапаных паблізу княжацкай вёскі Берастава ў пячорах праваслаўны манастыр - будучую Кіева-Пячэрскую Успенскую лаўру.
Займаючы тэрыторыю гістарычных мясцовасцяў і ўрочышчаў на правым беразе Дняпра, сучасны Пячэрскі раён увабраў у сябе Ўладзімерскую горку, Перавесішчэ-Хрэшчатык, Ліпкі, Кіева-Пячэрск, Угорскае ўрочышча, Аскольдава магіла, Берастава, Наводнічы, Звярынец, Выдубічы, Верхняя Тэлічка, Сапёрная Слабодка, горы: Лысая, Чорнуя, Багрынава, даліны Клова і часткова Лыбідзі.
У пасляваенныя гады аднымі з першых масава былі забудаваны катэджамі наваколлі - Багрынавай гары, Старанавадніцкая вуліца, потым пачалося масавае будаўніцтва шматпавярховых жылых дамоў у паўднёвай частцы раёна - вуліцы Бастыённай, Кіквідзе, бульвар Дружбы Народаў.
У склад Пячэрскага раёна ўваходзяць тэрыторыі: Чорная гара, Верхняя Тэлічка, Сапёрнае Поле, Звярынец, Пячэрск, Чэрэпанава гора, Берастава, Клоў, Бесарабка, Ліпкі, Лаўра
З 1961 года выкладала ў Ерэванскай кансерваторыі (з 1970 года прафесар, 1977—1979 гадах — загадніца кафедрай сольнага спеву), адначасна ведала кафедрай сольнага спеву Ерэванскага мастацка-тэатральнага інстытута .
Дом падзяляўся на тры флігелі, сярэдні — чатырохпавярховы, а два крайнія — 2-х павярховыя, з чатырма ганкамі, з іх — два зашклёныя, у гэтым доме 30 пакояў з кухняю, у ёй студня з меднаю помпаю і трубою з кранамі, якая праходзіць у пральню; у гэтай апошняй уладкована печка з цэглы, і ў яе памешчаны медны кацёл або апарат для грэння вады для мыцця бялізны, ва ўсім доме некалькі калідораў, 8 камораў, 49 вокнаў, 28 печаў і камінаў, 49 дзвярэй.
У пакоях, выключаючы ніжні паверх, падлогі фарбаваныя, сцены вытынкаваныя і выбеленыя, дзверы двойчатыя на жалезных завесах і гаках з унутранымі замкамі, у вокнах рамы венецыянскія падвойныя.
У 40-х гадах ХІХ стагоддзя сядзібны комплекс уключаў у сябе наступныя пабудовы: «Дом жылы панскі драўляны на мураваным фундаменце», а таксама «эканамічную хату, свіран з сутарэннямі, стайню, 2 хлявы для буйной жывёлы, аўчарнік, адрыну для складвання сена, гумно і хату для мельніка».
Комплекс пабудоў застаўся ранейшым — дадаўся толькі піваварны завод, але на месцы струхлелых драўляных будынкаў былі збудаваны новыя мураваныя будынкі сядзібнага дома, млына вадзянога, піваварнага і крухмальнага заводаў, а таксама драўлянага свірана на мураваных сутарэннях.
Ва ўмовах нарастаючага бюракратызму і перагружанасці дроб­нымі справамі органы ўлады Расійскай імперыі ўжо былі не ў стане аператыўна вырашаць важнейшыя пытанні заканадаўчага і адміністрацыйнага характеру.
Яшчэ больш складаная сітуацыя была з разглядам праблем, якія ўзнікалі на ўскраінах імперыі, дзе існавала «асаблівая» сістэма кіравання з «асаблівым» адміністрацыйна-тэрытарыяльным падзелам і «асаблівымі» пасадамі.
Яны былі закліканы ліквідаваць адасобленасць Сібіры, Беларусі, Літвы, Правабярэжнай Украіны, Польшчы, Каўказа ад унутраных губерняў Расійскай імперыі і садзейнічаць уніфікацыі іх адміністрацыйна-тэрытарыяльнага ўладкавання з цэнтральнымі губернямі.
Выданне пачынаецца вялікай прадмовай , у якой сфармуляваныя мэты выдання: праслаўленне багатых выяўленчых магчымасцяў чэшскай мовы і садзейнічанне пашырэнню біблейскіх тэкстаў сярод усіх славянскіх народаў.
Існуе меркаванне, што гравюры запазычаны з лацінскай Бібліі 1498 года, выдадзенай таксама ў Венецыі; аднак большасць ілюстрацыі была папулярнай у чэшскіх рукапісных кнігах папярэдніх стагоддзяў.
29 лістапада 1864 г. атрад амерыканскіх добраахвотнікаў на чале з Джонам Чывінгтанам атакаваў лагер шаенаў і арапаха ў Сэнд-Крык, нягледзячы на тое, што іх правадыр Чорны Кацёл прытрымліваўся міру.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 23 лютага 1976 года за вялікія поспехі, дасягнутыя ў выкананні плану развіцця сельскай гаспадаркі краіны Ралько Уладзімір Антонавіч узнагароджаны ордэнам Леніна і другім залатым медалём «Серп і Молат».
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 18 студзеня 1958 года за вялікія поспехі, дасягнутыя ў выкананні плану развіцця сельскай гаспадаркі краіны Ралько Уладзіміру Антонавічу прысвоена званне Героя Сацыялістычнай Працы з уручэннем ордэна Леніна і залатога медаля «Серп і Молат».
Пачатак 2013 года адзначыўся прыхільнасьцю гурта да акустычнага выканання сваіх песень, выданнем акустычнага сінгла «Не трывай» і акустычным канцэртам у малой зале КЗ «Мінск» напярэдадні дня ўсіх закаханых.
Калі пункты ўсіх звёнаў кінематычнага ланцуга рухаюцца ў адной або паралельных плоскасцях, то такі кінематычны ланцуг называецца плоскім, у адваротным выпадку кінематычны ланцуг — прасторавы, паколькі кропкі яго звёнаў апісваюць плоскія крывыя ў непаралельных плоскасцях або прасторавыя крывыя.
Лік ступеняў свабоды прасторавага кінематычнага ланцуга, які складаецца з рухомых звёнаў і кінематычных пар пятага класа ў колькасці 5, чацвёртага — 4, трэцяга — 3, другога — 2 першага — 1 будзе:
Жыве ў Арменіі, магчыма, таксама на крайнім паўднёвым захадзе Азербайджана, на ўсходзе Анатоліі , у паўночна-усходнім куце Ірака і на паўночным захадзе Ірана на ўсход да Тэбрыза і на поўдзень да цэнтральнай часткі гор Загрос.
Згодна з Дзяржаўнай праграмай будаўніцтва і развіцця сеткі метрапалітэнаў на 2006-2010 гады, станцыя павінна была быць пабудавана да 2008 года, аднак у пачатку 2010 года, тэрыторыя забудовы была толькі огрожена плотам, актыўнае будаўніцтва станцыі пачалося ў канцы 2010 года.
У маі 1945 г. С. М. Данілаў стаў загадчыкам кафедрамі будовы арганічных злучэнняў і высокамалекулярных злучэнняў у Ленінградскім дзяржаўным універсітэце, адначасова ў 1947—-1949 гг. дырэктар Навукова-даследчага хімічнага інстытута пры ўніверсітэце.
У 1918—1945 гг. С. М. Данілаў працаваў памочнікам і намеснікам рэдактара часопіса «Журнал Русского физико-химического об­щества. Часть химическая», у 1935—1951 гг. быў членам рэакцыйнай калегіі часопіса «При­рода», з 1946 па 1978 г. галоўным рэдактарам часопіса «Журнал общей химии» і адказным рэдактарам выдання «Труды Ленинградского хи­мико-технологического института им. Ленсовета».