polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Яшчэ падчас фармавання і ходу 2-й эскадры на Далёкі Усход на Чарнаморскім флоце Расіі цыркулявалі чуткі, што магчымая адпраўка на тэатр ваенных дзеянняў і караблёў Чарнаморскага флота .
Падзеі 9 студзеня 1905 года ў Санкт-Пецярбургу, воплеск рэвалюцыйнага тэрору, улучаючы дзёрзкае забойства маскоўскага кіраўніка горада і генерал-губернатара Вялікага князя Сяргея Аляксандравіча, рабілі ўнутранае становішча ў Імперыі трывожным і выбухоўным.
У красавіку 1904 года гэтыя разрозненыя групы з'ядналіся ў адзіную падпольную арганізацыю сацыял-дэмакратаў — Севастопальскую партыйную арганізацыю ці, як яе коратка звалі матросы — «Севастопальскую цэнтралку».
Нарастальныя рэвалюцыйныя настроі на флоце — хваляванні салдатаў севастопальскай прыгоннай артылерыі напачатку чэрвеня 1905 года і выступу ў іх абарону матросаў браняносцаў «Кацярына » і «Тры свяціцелі» — прымусілі Цэнтралку перасунуць тэрміны пачатку паўстання на лета 1905 года.
Вясной у Адэсе больш месяца доўжылася «ўсеагульная стачка», што ахапіла ўсе адэскія заводы, фабрыкі і дробныя майстэрні, якая паралізавала гарадское жыццё і моцна ўскладніла побытавыя ўмовы жыхароў.
Яўрэйскае насельніцтва горада, што складала ў Адэсе самую значную нацыянальную меншасць — да 40 % насельніцтва, ці да 170 тыс. чалавек у абсалютнай велічыні, устрывожанае паведамленнямі пра яўрэйскія пагромы, што адбыліся ў некаторых гарадах Поўдня Расіі, з бояззю чакала пагрому і ў Адэсе.
У панядзелак года працоўныя завода сельскагаспадарчых машын Іагана Гена, што ўжо больш месяца праводзілі да таго моманту страйк з эканамічнымі вымогамі, вырашылі правесці супольную сустрэчу для абмеркавання бягучых спраў і планаў на будучыню.
М. Голікаў са словамі «Ану, хто тут бунтуе каманду?» паспрабаваў увайсці ў батарэйнае памяшканне, ён быў сустрэты ў дзвярах лаянкай і пагрозамі ўзброеных зараджанымі вінтоўкамі Р. М. Вакуленчука, А. М. Мацюшэнка і іх таварышаў.
Варта, што рухалася за камандзірам, выпусціла з-пад увагі спачатку затрыманых матросаў, якія, скарыстаўшыся гэтым, уцяклі з юта праз тыя самыя люкі на палубе, праз якія на ют прабіраліся матросы, верныя прысязе.
М. Голікаў загадаў варце, чые вінтоўкі таксама былі зараджаны, стаць перад абаімі выхадамі з батарэйнага памяшкання, затуляючы сабой афіцэраў, і страляць у кожнага, хто паспрабуе наблізіцца да афіцэраў.
Разам з прызыўнікамі папярэдніх двух гадоў (тэрмін службы на флоце Расійскай імперыі складаў тады сем гадоў) — 1902 і 1903 гадоў — якія таксама лічыліся маладымі матросамі, доля «навабранцаў» складала 56 %.
Перспектыва таго, што будуць пакараны зусім выпадкова адабраныя іх таварышы, якія зусім не з'яўляліся завадатарамі бунту, ізноў вывела матросаў, якія ўжо было падпарадкаваліся волі камандзіра, з падпарадкавання — з натоўпу ўзмацніліся крыкі, пагрозы, праклёны.
Гісторык А. А. Кілічэнкаў завастрыў увагу на гэтым моманце: не рэвалюцыйныя ідэі сацыял-дэмакратаў і нават не нясвежае мяса для баршчу канчаткова вывелі каманду з падпарадкавання — бунт пачаўся тады, калі матросы западозрылі камандаванне браняносца ў намеры пакараць невінаватых; менавіта жаданне запабегчы несправядлівай з пункту гледжання каманды кары, «пакласці жыццё за сябра свайго» і стала асноўнай прычынай матроскага бунту.
А. Шульц і лейтэнант Н. Ф. Грыгор'еў, трумавы механік паручнік А. М. Каваленка, інжынер-тэхнолаг Мікалаеўскага карабельнага завода А. Н. Харкевіч паспрабавалі атуліцца ў розных карабельных памяшканнях — з шаснаццаці штатных афіцэраў браняносца на юце памкнуліся толькі дзесяць.
Сярод матросаў прагучаў заклік: «Браткі, што яны робяць з нашымі таварышамі? Забірай вінтоўкі і патроны! Бі іх, хамаў! Хопіць быць рабамі!» Матросы з крыкамі «Ура!», кінуліся ў батарэйнае памяшканне, узломліваючы з вінтоўкамі і скрыні з патронамі.
На палубе юта засталося не больш за семдзясят матросаў , усе астатнія атуліліся ў батарэйным памяшканні, якое з'яўлялася сумежным з адкрытай палубай юта і перакрывала выйсці з яе, і ўзбройваліся захоўнай там зброяй.
Не маючы выразнага плана далейшых дзеянняў, паўсталыя павялі карабель у Адэсу, дзе мелі намер папоўніць запасы вугалю, вады і харчу, падтрымаць антыўрадавыя выступы, што праходзілі ў горадзе, і сустрэцца з галоўнымі сіламі Чарнаморскага флота, якія, як меркавалі паўсталыя, далучацца да паўстання.
Ацэнкі паўстання ў Расіі змяняліся ў адпаведнасці са зменай панавалай у краіне ідэалогіі — ад негатыўных у імперскай Расіі да абсалютнай гераізацыі паўстання і яго ўдзельнікаў у рэспубліканскай і савецкай, прытым кожны раз розныя аспекты паўстання ў гэтыя перыяды асвятляліся неаб'ектыўна.
На борце знаходзіліся таксама 23 працоўныя Мікалаеўскага карабельнага завода, якія выйшлі ў мора для знішчэння розных завадскіх недаробак (у паўстанні яны ўдзелу не прымалі, пакінулі борт браняносца ў Адэсе года).
Па дадзеных Дэпартамента паліцыі і матэрыялах суднаў, праведзеных пасля паўстання, вядома, што з каманды браняносца 24 чалавекі бралі ўдзел у рэвалюцыйным руху, ведалі пра паўстанне на Чарнаморскім флоце.
Не адпавядаюць рэчаіснасці палажэнні савецкай гістарыяграфіі, што на флот на тэхнічныя спецыяльнасці заклікалі амаль вылучна пісьменную працоўную моладзь — так, на браняносцы «Пацёмкін» па тэхнічных службах служылі 250 чалавек (з іх 50,8 % былі пісьменнымі — самы высокі паказнік пісьменнасці па службах), з якіх працоўнымі былі 102 чалавекі, 91 чалавек быў хлебаробамі, 9 — службоўцамі, па астатніх матросах няма дадзеных.
Паўсталыя матросы вялі па іх агонь з вінтовак (адзін са страляючых пасля сцвярджаў, што выпусціў да сарака патронаў) — яны меркавалі, што ў ваду маглі скокнуць толькі тыя, каму было чаго асцерагацца — афіцэры ці — і таму цалкам заслугоўвалі смерці.
П. Кардашоў такім апісаў сярэднестатыстычнага матроса, які служыў на браняносцы: малады чалавек 23—25 гадоў, які служыў на флоце першую палову з адведзеных службе сямі гадоў, не меў досведу праходжання службы на іншых караблях, апроч толькі што ўведзенага ў лад «Пацёмкіна», праваслаўны, рускі, з сялян, выхадзец з паўднёвых губерняў Еўрапейскай Расіі, не меў сфармаваных рэвалюцыйных паглядаў.
У дзве гадзіны дня года браняносец у суправаджэнні мінаносца 267, які павінен быў займацца ўсталёўкай мішэняў, зняўся з Севастопаля і на наступную раніцу прыбыў да Тэндроўскай касы, якая знаходзілася ад Адэсы на прыкладна 100 марскіх міль — традыцыйнага месца навучальных збораў флота для правядзення стрэльб з гармат галоўнага калібру.
Паўста́нне на браняно́сцы «Князь Пацё́мкін Таўры́часкі» (таксама вядомае як «абурэ́нне», «непадпарадкава́нне», «адкрытае супраціўле́нне», «бунт», «мяце́ж») — адна з заўважных падзей рэвалюцыі 1905—1907 гадоў у Расіі і першы выпадак узброенага мяцяжу цэлай воіскай часткі падчас гэтай рэвалюцыі.
Вялікае значэнне ў стагоддзі надавалася добраўпарадкаванню горада — у 1830-я гады вуліцы горада пачалі актыўна брукаваць ў асноўным на грошы ад «каменнага збору» — збору грошай з праязджаючых праз мінскія заставы.
У 1872 годзе быў закладзены Аляксандраўскі сквер, у 1874 годзе там быў адкрыты першы гарадскі фантан, а ў горадзе пачаў працу вадаправод, які дзейнічаў ад воданапорнай вежы каля Аляксандраўскага сквера.
Самыя вядомыя збудаванні гэтага перыяду — Дом урада БССР, Вялікі тэатр оперы і балета, Дом афіцэраў, галоўны будынак Акадэміі навук , Палац піянераў і будынак ЦК КПБ і Дзяржаўная бібліятэка .
Да пачатку Другой сусветнай вайны былі таксама пабудаваны Дом друку, Дом партыйных курсаў, будынак Політэхнічнага інстытута, корпус Інстытута фізічнай культуры, гасцініца «Беларусь», будынак школы 4 , цэнтральны дом фізкультуры і стадыён «Дынама» , які умяшчаў тады 10 000 гледачоў.
У 1934 годзе былі прадстаўлены накіды генеральнага плана развіцця Мінска і толькі ў 1938 годзе быў канчаткова зацверджаны генеральны план развіцця горада, распрацаваны ў Ленінградзе пад кіраўніцтвам Уладзіміра Вітмана, у аснове якога ляжалі ідэі стварэння радыяльна-кальцавой планіроўкі вуліц і серыі зялёных рэкрэацыйных зон па берагах ракі Свіслач, а таксама перабудовы хаатычна забудаваных раёнаў Старога горада.
Першае вядомае каменнае збудаванне ў Мінску — падмурак незавершанага храма другой паловы стагоддзя — будаваўся нетыповым для Кіеўскай Русі метадам, хоць архітэктурны план храма падобны з культавымі будынкамі полацкай архітэктурнай школы.
У аснову гэтага плана былі закладзеныя ідэі, агучаныя яшчэ ў плане 1938 года: фарміраванне радыяльна-кальцавой структуры вулічнай сеткі, развіццё зялёнай зоны па берагах Свіслачы, фарміраванне цэнтра горада ў раёне плошчы Леніна і Ленінскага праспекта .
Ранейшая планіроўка вуліц захоўвалася вельмі доўга, аднак пасля пажару 1547 года сістэма вуліц і плошчаў была часткова перагледжана, а рынак быў перанесены з ранейшага месца перад замкам на цяперашнюю плошчу Свабоды, размешчаную ў некалькіх сотнях метраў на поўдзень.
У 1934 годзе вуліцы пачалі асфальтаваць; першымі былі заасфальтаваныя Прывакзальная плошча, вуліцы Кірава, Леніна, Свярдлова, Савецкая і пачатковы адрэзак цяперашняга праспекта Незалежнасці.
У 1871 годзе праз горад прайшла чыгунка, а ў 1873 годзе ў горадзе перасекліся дзве чыгуначныя магістралі, што прывяло да з'яўлення раёнаў пасялення чыгуначнікаў і будаўніцтва вакзала на тагачаснай паўднёва-заходняй ўскраіне горада.
Раёны горада прыкметна адрозніваліся па нацыянальнай і маёмаснай прыкмеце — чорнарабочыя і дробныя рамеснікі жылі ў прадмесцях, а яўрэйская бяднота — у раёне вуліцы Няміга і на поўнач ад яе.
У — стагоддзях была пабудавана двухпавярховая мураваная ратуша, а таксама некалькі каменных культавых збудаванняў у стылі барока : каталіцкія езуіцкі касцёл Панны Марыі 1709 года, касцёлы кляштараў бэрнардынаў і бэрнардынак (апошні ператвораны ў Кафедральны сабор Сашэсця Святога Духа Беларускага экзархату РПЦ), касцёл святога Тамаша Аквінскага, праваслаўная царква Пятра і Паўла, уніяцкая царква Святога Духа).
У 1965 годзе Саветам Міністраў БССР быў зацверджаны новы план развіцця і рэканструкцыі горада, распрацаваны ў 1963 годзе пад кіраўніцтвам Людмілы Гафо, Яўгенам Заслаўскім і іншымі архітэктарамі.
У — стагоддзях стаў актыўна забудоўвацца і засяляцца раён Верхняга рынку, а ў пачатку стагоддзя новыя межы горада былі абнесены земляным валам з бастыёнамі па лініі сучасных вуліц Раманаўская слабада, Гарадскі вал, праспект Незалежнасці, Янкі Купалы.
20 лютага 1988 года сесія народных дэпутатаў НКАВ звярнулася да Вярхоўных Саветаў Армянскай ССР, Азербайджанскай ССР і СССР з просьбай разгледзець пытанне пра перадачу вобласці, у якой армяне складалі большасць насельніцтва, у склад Арменіі.
Сітуацыю напальвала тое, што ў гэты час у Баку і прылеглых раёнах ужо знаходзіліся першыя групы ўцекачоў-азербайджанцаў з Кафанскага і Мегрынскага раёнаў Армянскай ССР, што распаўсюджвалі чуткі пра нібы перажытыя жахі і ўжывальны да іх гвалт.
15 мая ў Баку адбыўся першы агульнагарадскі мітынг антыармянскай скіраванасці на плошчы імя Леніна , які сабраў каля 15 тысяч чалавек і ледзь не завяршыўся нападам асабліва агрэсіўных удзельнікаў на прадстаўнікоў рэспубліканскай улады.
Армянскі пагром у Баку — хваляванні на этнічнай глебе ў горадзе Баку, сталіцы Азербайджанскай ССР, 13—20 студзеня 1990 года, якія суправаджаліся масавым гвалтам у дачыненні армянскага насельніцтва, рабаваннямі, забойствамі, падпаламі і знішчэннем маёмасці.
Паўсюдна ўзнікалі масавыя бойкі, а таксама распачыналіся спробы нападу натоўпу на ваярскія падраздзяленні і асобных вайскоўцаў, на раённыя аддзяленні МУС і паляўнічыя крамы дзеля захопу зброі і боепрыпасаў.
Лічынкі асобных хадоў не робяць, а жывуць у маткавых хадах, зробленых самкай, і сілкуюцца сокам дрэва, а таксама міцэліем грыба , споры якога захоўваюцца ў кішачніку самкі і заносяцца пад кару разам з экскрэментамі.
Пашкоджвае ўсе пладовыя і многія лясныя культуры: бярозу, вольху, яблыню, грушу, ясень, бук, дуб, граб, грэцкі арэх, абрыкос, айву, алычу, вішню, глог, інжыр, кізіл, персік, сліву, цёрн, чаромху, чарэшню, ляшчыну і іншую.
па ўсёй Рымскай імперыі; асаблівай папулярнасцю карысталася ў памежных правінцыях, дзе стаялі рымскія легіёны, салдаты якіх былі галоўнымі прыхільнікамі культу Мітры, што лічыўся богам, які прыносіць перамогу; захаваліся рэшткі шматлікіх свяцілішчаў-мітрэўмаў паблізу рымскіх лагерных стаянак.
Звесткі пра містэрыі даюць уяўленне пра іх агульны характар, прытым ужо старажытныя апалагеты хрысціянства адзначалі агульныя рысы паміж імі і хрысціянствам, аднак гэта падабенства да гэтага дня застаецца прадметам спрэчак.
Здушыць хваляванні ўлады змаглі толькі ў 1906 годзе, скіраваўшы на Каўказ экспедыцыю пад камандаваннем генерала , які выявіў неўтаймаваную жорсткасць і, па цверджаннях расійскай прэсы, адкрыта заступаўся за татар зусім і за сваіх сваякоў ханоў Нахічэванскіх асабліва ў разаніне армян.
У гэтых дакументах ад імя армян заяўлялася пра ўстанову нейкага Армянскага нацыянальна-вызвольнага фронту Паўночнага Каўказа, што нібы ставіў сваёй мэтай далучэнне земляў Паўночнага Каўказа да Арменіі.
Сярод гэтых дакументаў фігуравала «Гістарычная даведка», быццам бы апублікаваная ў 1992 г. у Сцепанакерце ад імя Ф. В. Шалава-Каведзяева, актывіста Дэмакратычнай Расіі, які служыў тады намеснікам міністра замежных спраў Расіі.
У гэтым дакуменце права армян на паўднёвыя землі Расіі апраўдваліся спасылкамі на наяўныя нібы археалагічныя і гістарычныя матэрыялы (грубая фабрыкацыя гэтага дакумента пацвярджаецца не толькі тым, што такія матэрыялы цалкам адсутнічаюць, але і тым, што нават армянскія радыкалы-рэвізіяністы ніколі не вырашалі заходзіць у сваіх прэтэнзіях так далёка).
Выяўляючы абурэнне воплескам антыармянскай прапаганды на поўдні Расіі, часткай якой і з’яўляліся адзначаныя вышэй матэрыялы, армянская абшчына прыводзіла дадатковыя сведчанні ў карысць таго, што крыніца гэтай прапаганды знаходзілася ў Баку.
Адным з іх з’яўляўся ліст, што паступіў у рэдакцыю газеты «Советская Россия» нібы ад рускай абшчыны Баку, які папярэджваў рускіх супраць «армянскай небяспекі»; у ім гаварылася, у прыватнасці, пра планы стварэння «Вялікай Арменіі» ад мора і да мора, а таксама пра імкненне армян звесці хрысціян з мусульманамі і пра тое, што армяне нібы перашкаджалі аб’яднанню Паўночнага і Паўднёвага Азербайджанаў.
Па выразе Фёдара Лук’янава, галоўнага рэдактара часопіса «Россия в глобальной политике», «Армянафобія — інстытуцыйная частка сучаснай азербайджанскай дзяржаўнасці, і, вядома, Карабах у цэнтры гэтага ўсяго».
Як піша брытанскі журналіст Том дэ Ваал, які выдаў у 2005 годзе дакументальную кнігу «Чорны сад» пра гісторыю карабахскага канфлікту, «першай у сучаснай савецкай гісторыі выбліскам масавага гвалту» стаў — хваляванні на этнічнай глебе ў горадзе Сумгаіт Азербайджанскай ССР у лютым 1988 г., якія суправаджаліся масавым гвалтам у дачыненні армянскага насельніцтва, рабаваннямі, забойствамі, падпаламі і знішчэннем маёмасці.
Ужо тады акадэмік Зія Буніятаў, якога Том дэ Ваал заве ў сваёй кнізе «самым вядомым армянафобам у Азербайджане», уславіўся сваім артыкулам «Чаму Сумгаіт», у якой звінаваціў саміх армян у арганізацыі пагрому.
Суворын у ісце падтрымаў генацыд турэцкіх улад у адносінах да армян, а «Новое время» імкнулася апраўдаць дамэтнасць дзеянняў турэцкага ўрада ў адносінах да збунтаваных армянскіх «разбойнікаў» і «рэвалюцыянераў».
«Для Расіі рускі печкавы збан даражэй, чым усё „армянскае пытанне“, для якога не жадаем ахвяраваць нават гэтым збанвм… Колькі рэжуць, рэжуць армян і ніяк не выражуць… дакладна іх непачаты край», — казаў А. С. Суворын.
Даследчыца з Турцыі Ясемін Кіліт Аклар у працы, прысвечанай выкладанню гісторыі ў Азербайджане, робіць выснову, што афіцыйныя азербайджанскія падручнікі гісторыі здольныя выклікаць нянавісць і пачуццё этнічнай і нацыянальнай перавагі перадусім у адносінах да армян, а таксама да рускіх і іранцаў.
Па інфармацыі, наяўнай у Ф. В. Шалава-Каведзяева, яшчэ ўвесну 1992 гады цягніком Баку — Масква ў паўднёвыя рэгіёны Расіі дастаўляліся цэлыя мяшкі са шматлікімі асобнікамі правакацыйных брашур і ўлётак, якія шырыліся потым улетку 1992 года на поўдні Расіі.
Як паказвае гісторык Ёрг Бабероўскі, адной з перадумоў варожага дачынення да армян, якая выявілася ў расійскім Закаўказзі ў апошнія дзесяцігоддзі стагоддзя, стала неппрадстаўленасць мусульманскага насельніцтва ў мясцовых органах улады.
Гэтыя меры, спрадвечна скіраваныя супраць яўрэяў, у Закаўказзі закранулі перадусім мусульманаў, хочучы, прыкладам, у Баку яны, быўшы асноўнымі ўладальнікамі ўласнасці, складалі каля 80 % электарату.
На наступны дзень пасля побытавага канфлікту ў кафэ паміж новарасійскім казачым атаманам У. Пятрушам і адным з мясцовых маладых людзей у Новарасійск прыбыла калона аўтобусаў з узброенымі людзьмі з г. Сочы і Таманскага аддзела Кубанскага казачага войска.
Натоўп пагромнікаў, па сведчанні сведак, учыніў хваляванні ў раёне Цэмдаліна — білі вітрыны крам, кафэ, ламалі аўтамабілі, нападалі на людзей армянскай нацыянальнасці і проста неславянскага выгляду.
Усе палітычныя партыі Азербайджана павінны выступіць з выразнай пазіцыяй супраць любых формаў расізму, дыскрымінацыі і ксенафобіі і паслаць выразны палітычны сігнал у карысць разнастайнасці і плюралізму, яны таксама павінны ўнікаць згадванні негатыўнага адцення пры абмеркаванні пытанняў, што маюць дачыненне да армян.
Антыармянскія выказы Вялічкі і Чаўчавадзэ цытуе ў сваёй кнізе «Лжэгісторыя» азербайджанскі акадэмік, дырэктар Інстытута гісторыі Акадэміі навук Азербайджана Іграр Аліеў.
Найболей зацятым армянофобам лічыўся пісьменнік і публіцыст чарнасотнікавага кірунку , у якога сучаснікі адзначалі «зацяты нацыяналізм і баявое армянафобства», якое гарманічна спалучалася з антысемітызмам.
У гэтай сувязі, у прыватнасці, паказваецца на рэгулярныя пратэстныя акцыі так званай «Арганізацыі вызвалення Карабаха», якая выступае супраць аднаўлення якіх б там ні было кантактаў паміж Азербайджанам і Арменіяй і за рашэнне канфлікту вылучна сілавымі метадамі.
расійскі дыпламат, Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол у адстаўцы, у 1992—1996 гг. кіраўнік пасярэдніцкай місіі Расіі, паўнамоцны прадстаўнік Прэзідэнта РФ па Нагорным Карабаху, удзельнік і сустаршыня Мінскай групы АБСЕ ад Расіі) неаднаразова заяўляў пра наяўнасць у Азербайджане вызначаных сіл, што інспіруюць антыармянскія настроі, у тым ліку на ўзроўні дзяржаўнага кіраўніцтва.
які даследаваў станаўленне азербайджанскай нацыянальнай самасвядомасці ў канцы 1980-х — пачатку 1990-х гадоў, адзначаў, што «Карабахскі крызіс і нарастальная армянафобія спрыялі фармаванню ўстойлівага вобразу ворага, які ў пэўнай ступені паўплываў на характар новай ідэнтычнасці ».
Тэрмін «армянафобія» выкарыстоўваецца аўтарамі артыкулаў у энцыклапедыях і слоўніках, даследчыкамі ў вобласці паліталогіі і сацыялогіі, палітычнымі дзеячамі, прадстаўнікамі грамадскіх арганізацый
ужо ў падручніку для першага года навучання быў сфармаваны вобраз армян, як галоўных ворагаў Азербайджана і ўсяго «цюрка-мусульманскага свету» пры гэтым, у дачыненні армян таксама выкарыстоўваюцца разнастайныя негатыўныя эпітэты .
Армянафобія — адна з праяў этнічнай ксенафобіі, варожае стаўленне, няцерпнасць да армян як этнічнай групы; негатыўная ўсталёўка па дачыненні да армян ці Арменіі, ідэалогія негатыўнага стаўлення да армян.
Вялікі рэзананс у СМІ атрымваюць некаторыя публічныя выказы дзяржаўных і грамадскіх дзеячаў Азербайджана, што сведчаць пра нацыянальную няцерпнасць, — такія, як заява старшыні пра тое, што «Хлусня і здрада ў крыві ў армян».
Загадчык аддзелам партыйных і камсамольскіх органаў ЦК Ігнацьеў спецыяльнай пастановай ад 11 ліпеня 1951 года быў прызначаны прадстаўніком ЦК у міністэрстве дзяржаўнай бяспекі.
З 9 жніўня 1951 па 15 сакавіка 1953 міністр дзяржаўнай бяспекі СССР (пры ім раскручвалася «Справа лекараў» і «Мінгрэльская справа») адначасова ўзначальваў аддзел ЦК КПСС, а затым асабіста Кіраванне Аховы МДБ пасля адхілення шматгадовага начальніка аховы Сталіна генерала М. С. Уласіка.
Найбольшымі вуліцамі прадмесця былі Новазахар’еўская , Дзяменцьеўская , Рыгораўская , Вірская, Новамяшчанская, Старамяшчанская, Кірылаўская, Суражская і Каменная вуліцы, Койданаўскі тракт, Кавальскі і Дабрамысленскі завулкі.
Лазар Майсеевіч Кагановіч (; , вёска Кабаны, цяпер Чарнобыльскі раён, Кіеўская вобласць, Украіна — ) — расійскі рэвалюцыянер, савецкі дзяржаўны і партыйны дзеяч, блізкі паплечнік Сталіна.
У чэрвені 1917 гады прымае ўдзел у пасяджэннях Усерасійскай канферэнцыі ваенных арганізацый пры ЦК РСДРП у Петраградзе, дзе яго абіраюць у склад Усерасійскага бюро ваенных арганізацый.
Пасля вяртання з войска, Кагановіча зноў арыштоўваюць і накіроўваюць на фронт, але ў Гомелі намаганнямі мясцовых бальшавікоў яго вызваляюць, і са жніўня 1917 года ён становіцца ў Гомелі старшынёй Палескага камітэта РСДРП , што адыграла значную ролю ў прыходзе бальшавікоў да ўлады у Гомелі і Магілёве.
У 1915 годзе Лазар Кагановіч арыштаваны і высланы ў родную вёску Кабаны, пасля чаго перайшоў на нелегальнае становішча і разам з жонкай Марыяй перабраўся ў Юзаўку , дзе пасля Лютаўскай рэвалюцыі стаў намеснікам старшыні Юзаўскага Савета і старшынёй саюза гарбароў.
Дрэвы не толькі перакрыўляюцца ў падветраны бок, але і развіваюць свае галіны толькі на гэтым баку, так як маладыя парасткі з наветранага боку гінуць ад высушвальнага дзеянні ветру; у выніку атрымліваюцца крывыя дрэвы з аднабокай кронай.
Да крывалесся можна аднесці і стланікі — формы дрэў і кустоў, якія сцелюцца па паверхні: усе непрыхаваныя зімой снегам галінкі адміраюць, і дрэвы атрымліваюць нізкую, крывую, як бы абрэзаную на ўзроўні снегавога покрыва форму.
Лісце шчыльнае, буйное, 10-20 см даўжынёй і 4-10 і да 15 см шырынёй, суцэльнае, эліптычнае або шырока-авальна-яйкападобнае, ля аснавання звужанае і клінаватае, на вяршыні прывостранае, па баках з загнутымі наперад, тупаватымі або завостранымі, невялікімі зубцамі па 15-30 з кожнага боку, зверху бліскучае, цёмна-зялёнае, голае, знізу больш бледнае, з густым вельмі тонкім апушэннем.
У радыёэфірным песня стала самай праслухоўванай у ЗША за апошнія 22 гады, паўтарыўшы адпаведны рэкорд упершыню пасля «» , якая 28 жніўня 1993 года таксама ўсяго толькі за 4 тыдні дасягнула пазіцыі 1.
Алекс Петрыдыс з апісаў яе як «значную баладу, якая з’яўляецца цудоўным прыкладам у сваім родзе» і меркаваў, што песні «пра пакутнае каханне сталі адметнай прыкметай эпічных балад Адэлі, якія зрабілі яе сусветнай зоркай».
Таксама яна адзначыла, што «Адэль робіць тое, што яна робіць лепш усіх, прыкладаючы ўсе высілкі для гучнага напеву эмацыйных апавяданняў пра каханне і страту, гэтак жа як і ў альбоме „21“, але гэтым разам з трохі большым самапрабачэннем».
Ніл Мак-Кормік з назваў «» «прыгожай песняй пра страту і шкадаванне», дадаўшы, што «яна хапае Вас за той від памяці, які кожны слухач захоўвае дзе-небудзь у сваім сэрцы і звязвае з уласнай драмай Адэлі».
Эма Паўэл з газеты напісала: «Праслухаўшы „“ упершыню, фанаты — у тым ліку знакамітасці — тысячамі выйшлі ў сацыяльныя сеткі, каб пахваліць песню, называючы яе „магічнай“, а іншыя пісалі, што яны былі даведзены ёю да слёз.».
Дэвід Сміт : «Хрыплыя бэк-вакалы і мінімум ударных пакідаюць досыць месцы для яе голасу, велізарнага і якое разбівае сэрца. Адэль магла б быць больш прадпрымальнай у прамоўшэне, але большая частка яе прывабнасці складаецца ў тым, што яна, быццам бы прыйшла з іншага часу, калі эпічныя гастролі і шумная раскрутка ў СМІ і сацыяльных сетках былі цалкам непатрэбнымі датуль, пакуль вы мелі вялікую песню. І яе „“, як раз і ёсць такая вялікая песня.».
Рычы сам жартаўліва адказваў на сваёй старонцы ў «Прывітанне Адэль, гэты ты мяне шукаеш?», скарыстаўшы пакадравае параўнанне з іх двух музычных кліпаў, у якім ён і Адэль робяць той жа самы выраз твару падчас тэлефоннага званка з амаль дакладна такога ж колеру і дызайну тэлефона.
Сама Адэль знайшла гэту сітуацыю смешнай, а таксама і заявіла на ранішнім шоу радыё 1, што яна жадала захаваць канкурэнтную паралель з іншым выканаўцам, распавёўшы вядучаму канала Ніку Грымшау, што гэты музычны свет « , ».
Амерыканская асацыяцыя стратыфікавала песню ў 4-кратным плацінавым статусе, тыраж у студзені перавысіў 3,7 млн копій і яна пратрымалася 10 тыдняў на пазіцыі 1 у ЗША (стаўшы 31-й песняй, якая прабыла на першым месцы 10 і больш тыдняў у ЗША).
У чарце, які датуецца 23 красавіка 2016 года, песня знаходзілася ўжо 21 тыдзень на пазіцыі 1 у , пабіўшы рэкорд, які раней належаў Кэлі Кларксан з песняй і Селін Дыён з песняй для ўсіх жанчын-спявачак пачынаючы з 1961 года, калі гэты чарт быў упершыню запушчаны (адначасова ён стаў трэцім сярод усіх хітоў, з улікам спевакоў і гуртоў).