polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Армяне займалі бачнае месца ў складзе панавальнага класа Візантыі, з іх ліку выйшаў шэраг імператараў: Іраклій , Філіпік , Артавазд , Леў Армянін , Васіль Македанянін і заснаваная ім дынастыя, Раман Лакапін і Іаан Цымісхій .
Паводле падлікаў А. П. Каждана, у — стагоддзях армяне складалі 10—15 % кіруючай арыстакратыі, з улікам асоб і сем'яў, чыё армянскае паходжанне не цалкам верагоднае, гэтыя суадносіны робяцца істотна вышэй.
Тэрыторыі, размешчаныя ў лукавіне Еўфрата, падначальваліся Аршакідам толькі намінальна ўжо з 298 года, іх кіраўнікі падначальваліся непасрэдна імператару, у іх веданні знаходзіліся мясцовыя ваярскія кантынгенты.
У 571 годзе, ратуючыся ад пераследаў у дзяржаве Сасанідаў, мноства армян на чале з , знайшлі сховішча ў візантыйскай Малой Азіі і, у прыватнасці, у горадзе Пергаме, дзе яны ўтварылі буйную калонію.
У другой палове стагоддзі армяне ўтварылі тут сама меней 6 дзяржаў: у 1071 годзе Дзяржава Філарэта Варажнуні і Княства Мелітэны, у 1080 годзе княства ў Кілікіі, у 1083 годзе Эдэскае княства, прыкладна тады ж — Кесунскае княства і Княства Баль.
Мхітар Айрыванецы ў стагоддзі пісаў:«У гэты час Рубеніяны сталі панаваць у Кілікіі. Бог сам зрабіў правасуддзе нам прыгнечаным: Грэкі спынілі царства наша; але Бог даў зямлю іх армянам, якія ў ёй зараз валадараць».
На цяперашнюю вуліцу Леніна павінны былі выходзіць асноўныя адміністрацыйныя будынкі, а за імі размяшчаўся жылы пасёлак, які меркавалася падзяліць на дзве часткі — «Калонію імя першага прэзідэнта Польшчы Нарутовіча», дзе размяшчаліся хаты для найбольш важных чыноўнікаў, і «Калонію Тартак» (першапачаткова на гэтым месцы знаходзіўся лесапільны завод, цяпер вуліцы Вароўскага і Веры Харужай).
З'яўляецца працягам вуліцы Міцкевіча, пачынаецца ад вуліцы Леніна, з паўднёвага ўсходу прымыкаюць вуліцы Камуністычная, Крупскай, Чапаева, завяршаецца тупіком каля парку культуры і адпачынку імя 1 Мая.
17 студзеня 2011 года затрыманы ў Магілёве, падчас здачы сесіі ў магілёўскім універсітэце, за ўдзел у спробе падпалу будынка бабруйскага аддзялення КДБ у ноч з 16 на 17 кастрычніка 2010 г. У бок будынка былі кінутыя бутэлькі з запальнай сумессю.
Васьковіч быў асуджаны разам з студэнтам філіяла Беларускага дзяржаўнага эканамічнага ўніверсітэта ў Бабруйску Арцёмам Пракапенкам і навучэнцам хіміка-тэхналагічнага тэхнікума ў Бабруйску Паўлам Сырамолатавым на 7 гадоў пазбаўлення волі ў калоніі ўзмоцненага рэжыму.
першай палове чэрвеня 1918 года старшыні грузінскага ўрада і Грузінскага нацыянальнага савета ў Тыфлісе - Ной Рамішвілі і Ной Жарданія - наведалі Армянскі нацыянальны савет і заявілі Аветысу Агараняну, Рубену Качазнуні і Аляксандру Хацісаву, што «трэба падзяліць па этнічнай прыкмеце Борчалінскі павет», і прасілі даслаць для размежавання прадстаўнікоў.
Карчікяна, Г. Хацісава і Г. Карганава, якім Іраклій Цэрэтэлі ад імя Грузінскай нацыянальнай савета заявіў, што ў склад Грузіі павінны ўвайсці цаліком Ахалкалакскі, Казахскі і Барчалінскі паветы і Бамбакская пляцоўка Александропальскага павета, і што такія межы неабходны для жыццёвых зацікаўленасцей як Грузіі, так і армянскага народа, бо армяне, пасля Батумскага пагаднення, не могуць скласці наколькі-або жыццяздольнай дзяржавы і ім выгадней узмацніць Грузію, каб была на Каўказе моцная хрысціянская дзяржава, якая пры падтрымцы немцаў будзе бараніць і сябе і армян.
Але праз некалькі дзён грузінскі ўрад аднабакова, не дамаўляючыся і нават не папярэдзіўшы армянскі ўрад, абвясціў межы Грузіі, уключыўшы ў яе ўсе спрэчныя з армянамі вобласці і тым самым кінуўшы выклік армянскаму ўраду».
Армянскі бок таксама напамінаў грузінскаму пра тое, што яшчэ ў 1917 годзе падчас Закаўказскай Земскай Канферэнцыі ў Петраградзе грузінскія сацыялісты, якія ўзначалілі год праз урад незалежнай Грузіі, абяцалі кіраўніцтву армянскіх нацыяналістычных партый перагледзець шэраг адміністрацыйных меж у адпаведнасці з этнічным прынцыпам.
Аднак згодна цверджанню афіцыйнага Тыфліса ў 1919 годзе, паказаныя армянскім бокам дамоўленасці не з'яўляліся ўласна дамоўленасцямі, а хутчэй – толькі праявай канструктыўнай ініцыятывы, якая дакраналася размежаванні ў межах адзінай федэратыўнай дзяржавы вылучна для выгоды гаспадарча-эканамічнай дзейнасці і адміністравання.
Падобныя заявы – сцвярджалі прадстаўнікі грузінскага ўрада, – былі зроблены задаўга да абвяшчэння дзяржаўнай незалежнасці Арменіі і Грузіі і не могуць быць прымальныя пры вызначэнні дзяржаўных меж.
Да восені 1918 года Германія і Турцыя прайгралі вайну і вывелі войскі з Закаўказзя, ДРА і ГДР уступілі ў фізічны судотык, і перад імі ўстала патрэба вырашыць пытанне тэрытарыяльнага размежавання.
Грузінская фракцыя Закаўказскага сойма, паддаўшыся ціску, выходзіць з ЗДФР, нацыянальны савет Грузіі абвяшчае стварэнне Грузінскай Дэмакратычнай Рэспублікі , у той жа дзень у Тыфлісе Армянскі нацыянальны савет абвясціў стварэнне Дэмакратычнай рэспублікі Арменія .
4 чэрвеня 1918 Турцыя падпісала з ДРА і ГДР дагаворы «пра мір і сяброўства», паводле якіх да Турцыі, апроч Карскай, Ардаганскай і Батумскай абласцей, адыходзілі: ад Грузіі Ахалкалакскі павет і частка Ахалцыхскага павета; ад Арменіі Сурмалінский павет і часткі Александропальскага, Шарурскага, Эчміядзінскага і Эрыванскага паветаў.
24 снежня галоўнакамандуючы ўсімі армянскімі войскамі на барчалінскім фронце генерал "Дро" паслаў грузінскаму камандаванню ўльтыматум, які ўтрымваў вымогу неадкладнай перадачы Арменіі Ахалкалакскага павета.
Да 22 снежня на асноўным - Шулаверскім — кірунку армяне максімальна прасунуліся ўбок Тыфліса, дойдучы да ракі Храмі, а пасля таго як на наступны дзень часткі генерала Цулукідзэ, прарваўшы акружэнне, адышлі з Садахло, пад армянскім кантролем фактычна аказалася ўся спрэчная тэрыторыя Барчалінскага павета, выключаючы калонію Екацярыненфельд.
18 снежня — у першы ж дзень аб'явы Грузіяй мабілізацыі — камандуючым частак, якія адпраўляліся ў Екацярыненфельд, быў гвардзейскі афіцэр Валіка Джугелі, а камандуючым усіх новасфармаваных войскаў – генерал Ахмецелашвілі.
Паўночная ж частка Барчалінскага павета была этнічна больш пярэстай: армяне складалі некалькі менш за траціну насельніцтва, пры гэтым з'яўляючыся найболей шматлікай этнічнай групай, апроч, там жыло шмат азербайджанцаў, а таксама значны лік немцаў і грузін.
24 снежня раніцай грузінская кавалерыя пры агнявой падтрымцы з бронецягніка перасекла Храмі і адбіла станцыю Ашагі-Сераль, а праз некалькі гадзін перайшоўшыя следам праз раку часткі грузінскай пяхоты занялі сяло Малыя Шулаверы і чыгуначны мост у сяле Імір.
У той жа час афіцыйны Тыфліс стаяў на непахіснасці паўднёвых меж Тыфліскай губерні як новых дзяржаўных меж Грузіі, урад Арменіі сцвярджаў, што мяжы былых імперскіх губерняў не варта прымаць да ўвагі, як не адпаведныя ні этнічным, ні гістарычным межам.
Забарона не тычылася Рукю, паколькі ваны Рукю плацілі даніну Кітаю і не займаліся пірацтвам.) Маштабы гандлю з Кітаем былі такімі, што яшчэ ў 1439 годзе імператар дазволіў рукюсцам пабудаваць асобную гандлёвую факторыю ў Цюаньчжоу.
Калі адносіны паміж дзвюма суседнімі дзяржавамі па нейкай прычыне пагаршаліся — напрыклад, паміж Кітаем і Японіяй з-за чарговага горада, разрабаванага японскімі піратамі, — то кіраўнікі Рукю выступалі ў ролі пасродніка для перавозу тавараў паміж варагуючымі бакамі.
У 1611 годзе, пасля таго, як Сё Нэю было дазволена вярнуцца на радзіму, яму і яго двару прыйшлося падпісаць мірны дагавор, які сцвярджае, апрача іншага, што дзяржава Рукю заўсёды была васалам Сацумы.
Астравы Амамі і Осіма былі далучаны да хана Сацумы (па гэтай прычыне ў сучаснай Японіі яны ўваходзяць у прэфектуру Кагасіму, а не Акінаву), але ванам Сё было дазволена працягваць кіраваць астатняй часткай архіпелага Рукю ў рамках, усталяваных Сацумай.
Каб пазбегнуць расчлянення заходнімі дзяржавамі (у 1854 годзе ЗША заключылі гандлёвы дагавор з Рукю, як з незалежнай дзяржавай; Расія часова акупавала Цусіму; да 1875 года Вялікабрытанія заяўляла пра свае правы на Банінскія астравы), японскім уладам трэба было тэрмінова арганізаваць эфектыўны кантроль над васаламі і вызначыць міжнародныя межы дзяржавы.
Хасі дамогся падтрымкі Кітая; 1421 годзе, калі Хасі атрымаў у спадчыну прастол Цюдзана, кітайскі імператар Чжу Дзі даў яму прозвішча Сё і тытул вана — гэта значыць кіраўніка — вострава.
Не маючы магчымасці ні прасоўвацца пры двары, ні ваяваць з дружалюбнымі Такугаве паўночнымі суседзямі, новы даймё Сацумы звярнуў позірк на поўдзень, на багатую, але слаба ўзброеную дзяржаву Рукю.
Пасля забойства Надзір-шаха ў 1747 годзе і ўнутраных закалот у Іране, насталых пры слабой Зендскай дынастыі, Эрыванскае ханства, як паказвае амерыканскі гісторык Тадэвуш Свентахоўскі, разам з іншымі ханствамі Закаўказзя і Азербайджана ўступіла ў паўвекавы перыяд фактычнай незалежнасці, пры намінальнай уладзе Зендаў.
Так у стагоддзі ў Ерэванскую вобласць былі паселены часткі цюркскіх кызылбашскіх плямён устаджлу, алпаут і байт, пры шаху Абасе былі паселены таксама плямёны ахча-кайюнлу хаджар; яшчэ раней тут зацвердзіліся курдскія плямёны чамішкізек, хнуслу і пазукі.
Нягледзячы на войны, уварванні і перасяленні, армяне, цалкам імавернае, аж да стагоддзя, усё яшчэ складалі большасць насельніцтва Усходняй Арменіі, аднак гвалтоўнае перасяленне парадку 250 000 армян персідскім шахам Абасам рэзка скараціла армянскае насельніцтва рэгіёна.
Падчас першай руска-персідскай вайны Эрыванскую крэпасць двойчы абложвалі рускія , і абодва разы беспаспяхова; па Гюлістанскаму мірнаму дагавору Расія прызнала ханства «ў здзейсненай уладзе» Персіі.
Ханства было анексавана Расійскай імперыяй па завяршэнні руска-персідскай вайны 1826—1828 гадоў і аб'яднана з Нахічэванскім ханствам у адзіную Армянскую вобласць, стаўшы цэнтрам прыцягнення для армянскай іміграцыі.
У сакавіку 1828 з тэрыторый Эрыванскага і Нахічэванскага ханстваў была ўтворана Армянская вобласць, куды было дазволена перасяляцца армянам з Ірана і Турцыі, частка з якіх гэтым дазволам скарысталася і пры заступніцтве ўрадоўцаў царскай Расіі перайшлі на тэрыторыю наватворнай вобласці.
У канцы стагоддзя, пасля маштабнага перасялення ў Салдацкую слабаду навакольных салдатаў, мяшчан і купцоў, было вырашана пабудаваць у той жа слабадзе, каля цяперашняга Цэнтральнага рынку храм Раства Найсвяцейшай Багародзіцы.
Тагачасны гарадскі галава — купец М. П. Навумаў заступнічае перад мітрапалітам Гаўрыілам — кіраўніком Екацярынаслаўскай епархіі, якая курыравала ў той час тэрыторыю цяперашняга Растова, пра будаванне новай царквы.
Сабор быў пабудаваны ў перыяд з 1854 па 1860 год па тыпавым праекце архітэктара К. А. Тона і звонку падобен з іншымі храмамі, пабудаваным па яго праектах: храмам Хрыста Збавіцеля ў Маскве, незахаванымі да нашых дзён Увядзенскім храмам Сямёнаўскага палка ў Санкт-Пецярбургу і Святадухаўскім кафедральным саборам у Петразаводску.
Разам з ім на розныя тэрміны па крымінальнай справе аб «Масавых беспарадках» у сталіцы 19 снежня былі асуджаныя Алесь Кіркевіч, Зміцер Дрозд, Аляксандр Пратасеня і Уладзімір Хамічэнка.
10 красавіка 2012 года суд Маскоўскага раёна Мінска прыняў рашэнне аб прэвентыўным наглядзе тэрмінам на два гады за Паўлам Вінаградавым у сувязі з неаднаразовымі затрыманнямі і адміністрацыйнымі арыштамі.
Мяркуючы па позным эпічным творы «Цар Куты» , Нарам-Суэну даводзілася выпрабоўваць і гаркату паразы; у тэксце апісваецца, як ён тройчы пасылае войскі супраць варожай кааліцыі 70 цароў, у тым ліку і супраць Арманума , але ніводны ваяр не вяртаецца жывым.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 мая 1946 года за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецка-фашысцкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым адвагу і геройства гвардыі старэйшаму лейтэнанту Нячаеву было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Вясною-летам 2005 года гурт прымае ўдзел у шэрагу фэстаў і імпрэзаў, найбольш значнымі з якіх можна назваць фэст «Замак Гедыміна» ў Лідзе, Лошыцкі фэст у Мінску, гурт грае ў мінскім клубе «Рэактар» на разагрэве ў «Стары Ольса», прадстаўляе на выставе «СМІ ў Беларусі» радыёканал «Культура».
Восенню з найбольш значных імпрэзаў можна адзначыць удзел у фэсце сярэднявечнай культуры « », на дні беларускага пісьменства ў Камянцы, на рыцарскім фэсце «Беларусь сярэднявечная-2», дзе «Рокаш» цалкам рэабілітаваўся за мінулагодні не вельмі ўдалы выступ, на канцэрце «Сярэднявечныя каляды».
Ідэя стварэння гурта «Рокаш» з’явілася яшчэ пад канец 2003 году, калі чацвёрка сяброў, аб’яднаных агульнымі поглядамі на гісторыю, музыку, мову і лад жыцця вырашыла паспрабаваць свае сілы ў музычнай сферы.
«Рокаш» адыграў дваццаціпяціхвілінную праграму, у якую ўваходзілі наступныя песні: «Наша піва», «Карчма», «Хмяльны бранль», «Баляда пра ліцьвіна» і сярэднявечная кампазіцыя « ».
У студзені 1911 года школа была ператворана ў сельскагаспадарчае вучылішча ніжэйшай ступені; у жніўні 1918 года — у сярэдняе, з сакавіка 1921 года — у Мар’інагорскі сельскагаспадарчы тэхнікум.
Асноўнай сацыяльнай праблемай сучаснага грамадства гурт «КальЯн» лічыць наяўнасць фізічнага і духоўна-маральнага гвалту над асобна ўзятым чалавекам з боку дзяржавы і яго інстытутаў улады, мульцінацыянальных карпарацый, тэлебачання, цэркваў, рэлігійных сектаў і г.д.
Заваяванні Тыграна на Блізкім Усходзе прывялі да стварэння армянскай імперыі, межы якой распасціраліся ад Чорнага мора і ракі Куры на поўначы да Набатэі на поўдні, і ад Мідыі на ўсходзе да рымскай Кілікіі і Кападокіі на захадзе.
Каб насяліць новы горад, Тыгран засяліў яго вялікай колькасцю запалоненых яўрэяў, а таксама сілком перасяліў у Тыгранакерт насельнікаў спустошаных гарадоў Кападокіі, Камагены, Адыябены, Асірыі і Кардуены, якія былі ім заваяваны каля 77 года да н.э.
Горад быў пабудаваны такім чынам, што мог вытрымліваць працяглую аблогу: ён уяўляў сабою збудаванне, аточанае высокай 25 мятровай сцяной, якая была гэтак шырокай і тоўстай, што ўнутр яе былі ўбудаваны стайні для коней.
саветнікі Лукула прасілі палкаводца ўхіліцца ад бітвы, кажучы, што гэта адзін з чорных дзён Рыма, паводле іх у гэты дзень некалі рымская армія пад камандаваннем Цэпіёна яна было пабітаПлутарх «Жизнь Лукула»§ 27Когда Лукулл ещё только собирался переходить реку, некоторые из военачальников убеждали его остерегаться этого дня — одного из несчастных,так называемых «чёрных» дней года: в этот день некогда погибло в битве с кимврами римское войско, которым предводительствовал Цепион.
Бітва пры Тыгранакерце — бітва Трэцяй Мітрыдатавай вайны паміж войскамі Рымскай рэспублікі і Вялікай Арменіі, якая адбылася 6 кастрычніка 685 г. ад заснавання Рыма 69 года да н.э.
Нягледзячы на значную лікавую перавагу армян, яна скончылася іх знішчальнай паразай, пасля якога пачаўся імклівы распад дзяржавы Тыграна : адпадзенне васальных цароў, уварванне парфянскіх войскаў Фраата і нават паўстанне ўласных дзяцей Тыграна, што прывяло да яго капітуляцыі перад новым камандуючым рымлян Гнеем Пампеем.
Пасля працяглай і беспаспяховай аблогі горада, тады, калі Тыгран толькі падыходзіў да горада, ён паслаў каля 6000 вершнікаў у Тыгранакерт для вызвалення сваёй жонкі Клеапатры з абложанага горада.
Прыкладная колькасць рымскіх войскаў перад бітвай з Тыгранам паводле думкі армянскіх навукоўцаў складала 40—50 тысяч чалавек і складалася з рымлян, галаў, грэкаў і перайшоўшых на бок Лукула васальных ад Тыграна народаў.
Аднак, армія Лукула знаходзілася ў ваеннай кампаніі ўжо больш 5 гадоў і Апіян, як і Плутарх, спасылаюцца на ваенныя табліцы, дзе колькасць рымскай арміі дакладна паказана, — на момант бітвы ў арміі Лукула было не больш 25000 чалавек.
Арыентоўная колькасць армянскіх войскаў, што знаходзіліся каля Тыгранакерта, паводле думкі армянскіх навукоўцаў складала 70-80 тысяч чалавек, і яна была надзвычай пярэстая па сваім нацыянальным складзе, у яе ўваходзілі: армяне, іберыйцы, мідыйцы, албаны, арабы — жыхары Адыябены і Гордыены.
Рымская армія Лукула ў паходзе на Тыгранакерт, па словах Апіяна, налічвала 2 адборныя легіёны і 500 вершнікаў, але, паводле думкі армянскіх навукоўцаў, такое ці малаімаверна, наўрад быў бы распачаты паход у Арменію з такой маленькай арміяй.
А. Гайдукоў у лісце з СІЗА КДБ паведамляў, што абвінавачваецца ў тым, што «мог пагражаць нацыянальнай бяспецы, што характарызуецца як замах на канстытуцыйны лад Рэспублікі Беларусь; навязванне Рэспубліцы Беларусь палітычнага курсу, які не адпавядае яе нацыянальным інтарэсам. Характар магчымай шкоды можа выражацца ў дэстабілізацыі сацыяльна-палітычнай сітуацыі. У тым, што шукаў фінансаванне на сваю дзейнасць у фондзе пасольства ЗША ».
Разам з аднадумцамі спрабаваў зарэгістраваць міжнародную арганізацыю «Саюз маладых інтэлектуалаў», якая дэкларавала ў сваім статуце прасоўванне наватарскіх ідэй у розных сферах і нават магчымае стварэнне ўласнай палітычнай партыі.
13 лістапада 2012 г. КДБ была распаўсюджаная інфармацыя аб спыненні супрацьпраўнай дзейнасці грамадзяніна РБ, які займаўся па заданні замежнай выведкі зборам і перадачай інфармацыі палітычнага і эканамічнага характару.
Беларускі Хельсінкскі камітэт і Праваабарончы цэнтр «Вясна» выступілі з сумеснай заявай, дзе гаворыцца, што асуджэнне А. Гайдукова з’яўляецца неабгрунтаваным і палітычна матываваным.
1 КК РБ (усталяванне супрацоўніцтва са спецыяльнай службай, органам бяспекі або разведвальным органам замежнай дзяржавы) і прысудзіў да 1,5 гадоў пазбаўлення волі ў калоніі агульнага рэжыму.
25 сакавіка 2009 г. на Дзень Волі, намесніцу старшыні Маладога Фронту Н. Дашкевіч і актывіста МФ Дзяніса Карнова невядомыя людзі ў цывільным гвалтам схапілі ў Мінску каля станцыі метро «Каменная горка», вывезлі за горад, пагражалі, затым выкінулі з машыны напачатку Н. Дашкевіч, затым пад г. Дзяржынскам у лесе быў высаджаны з машыны Д. Карноў.
Абвінавачанне грунтавалася на канфіскаваных падчас ператрусаў на кватэрах маладафронтаўцаў друкаваных матэрыялах, а таксама на раздрукоўках тэлефонных размоў і аўдыёзапісе сходаў 29 верасня 2006 г., 25-га, 29 студзеня, 1, 4 лютага 2007 г. З. Хведарука абвінавачвалі ў тым, што ён кіраваў Першамайскай радай «Маладога Фронта», А. Корбана — у кіраўніцтве Партызанскай рады, А. Янушэўскага — Завадской, Б.
Суддзя Руслан Аніскевіч прызнаў моладзевых актывістаў вінаватымі ва ўчыненні крымінальнага злачынства і вынес наступныя пакаранні: З. Хведарук — штраф у памеры 40 базавых велічынь , А. Корбан, А. Янушэўскі, Б.
Першы раз была затрыманая ў 15 гадоў, 5 жніўня 2005 г., за удзел у пікеце Маладога Фронту каля польскай амбасады ў падтрымку абранага кіраўніцтва Саюза палякаў на Беларусі на чале з Анжалікай Борыс.
10 лістапада 2008 г. судом Ленінскага раёна г. Мінска, суддзя Міхаіл Хома, Н. Дашкевіч была асуджаная на трое сутак адміністрацыйнага арышту за ўдзел у пікеце 7 лістапада 2008 г., які быў праведзены насупраць будынку КДБ.
18 снежня 2010 г. З.Дашкевіч і маладафронтавец Эдуард Лобаў былі затрыманыя (затрыманне З. Дашкевіча і Э. Лобава было прэвентыўнай мерай міліцыі напярэдадні выбараў прэзідэнта, якія мусілі прайсці на наступны дзень).
03 жніўня 2011 г. Н. Дашкевіч за ўдзел у пікеце ў абарону зняволенага лідара Маладога Фронту З. Дашкевіча, які адбыўся 02 жніўня 2011 г. каля Горацкай папраўчай калоніі 9, дзе ён адбываў пакаранне, была асуджаная ў Дрыбінскім раённым судзе на 12 сутак адміністрацыйнага арышту.
У гэты ж перыяд у розны час за горад «невядомымі» гвалтоўна былі вывезеныя: 6 снежня 2008 г. лідар «Еўрапейскай Беларусі» Яўген Афнагель, 19 снежня 2008 г. лідар руху «Маладая Беларусь» былы палітычны зняволены Артур Фінкевіч, 27 лістапада 2009 г. актывіст «Еўрапейскай Беларусі» Уладзімір Лемеш, 05 снежня 2009 г. лідар «Маладога Фронту» З. Дашкевіч.
11 верасня 2011 г. Н. Дашкевіч за ўдзел у акцыі, прысвечанай беларускаму нацыянальнаму сцягу, судом Цэнтральнага раёна г. Мінска, суддзя Наталля Вайцяховіч, была асуджаная на 11 сутак адміністрацыйнага арышту.
Паводле яго меркавання, рускі Пачакун — сумны, гультаяваты і млявы, але пры гэтым сімпатычны і аптымістычны: ён «звесіў нос і паклаў ручкі на жывоціку» ў чаканні змен да лепшага, паколькі «у краіне даўно пануе застой і няма ўмоў ні для палітычнай, ні для грамадзянскай, ні для інвестыцыйнай актыўнасці».
Падобнае меркаванне выказаў сацыёлаг Аляксей Рошчын, які адзначыў, што вобраз Пачакуна, пры ўсёй сваёй прывабнасці, адлюстроўвае таксама і прыхаванай незадаволенасць людзей: «Гэта знак усеагульнага згалення, як інтэлектуальнага, так і духоўнага, паколькі ў Расіі не адбываецца нічога цікавага».
Галандскае выданне адзначыла, што «ў Расіі, дзе чалавек бяссільны супраць бюракратыі, бясконцае чаканне з'яўляецца важнай часткай паўсядзённага жыцця», а ва ўмовах калі «сацыяльныя праблемы не могуць быць вырашаны легітымным парламентам, незалежнай судовай сістэмай ці дэманстрацыямі», інтэрнэт-сатыра застаецца адзіным спосабам выказвання незадаволенасці ўладай, што абумовіла папулярнасць мема.
Рэпарцёр Ізабель Мандро звязвае папулярнасць вобраза як з успамінамі пра савецкія часы, «калі трэба было з ранняй раніцы займаць чэргі перад гастраномамі ці месяцамі чакаць мэблю», так і з няўдачамі расійскіх рэформаў.
24 лютага 2017 года народны дэпутат Украіны Барыслаў Бяроза прынёс у сесійную залу Вярхоўнай Рады фігуру «Пачакуна», якую перад пачаткам пасяджэння і выступленнямі членаў Кабінета міністраў паставілі на парламенцкую трыбуну.
У студзені 2017 года, пасля размяшчэння фатаграфіі скульптуры на сайце ., яна стала папулярным мемам у Рунэце пад назвай «Ждун», ва Уанэце пад назвай «Почекун» і ў Байнэце пад назвай «Пачакун».
другі аспект прадугледжвае наяўнасць у індывіда ўменняў быць паспяховым, адказным аўтарам звычайных, аўдыя- і відэатэкстаў, якія ён размяшчае на сайтах, у блогах, на , на форумах, абнародуе падчас інтэрнэт-канферэнцый, вэбінараў і г.д.
Дакументы ЮНЕСКА сведчаць, што медыяадукацыя функцыянуе як сістэма, якая стала неад'емнай часткай, з аднаго боку, агульнаадукацыйнай падрыхтоўкі моладзі, з другога — масавых інфармацыйных працэсаў.
Медыяадукацыя — частка адукацыйнага працэсу, накіраваная на фармаванне ў грамадстве медыякультуры, падрыхтоўку асобы да бяспечнага і эфектыўнага ўзаемадзеяння з сучаснай сістэмай масмедыя, уключаючы як традыцыйныя , так і найноўшыя (камп'ютарна-апасродкаваныя дачыненні, інтэрнэт, мабільная тэлефанія) медыя з улікам развіцця інфармацыйна-камунікацыйных тэхналогій.
Прызнаючы адрозненні ў падыходах і развіцці медыяадукацыі ў розных краінах, рэкамендуюць, каб яна была ўведзена ўсюды, дзе магчыма, у межах нацыянальных навучальных планаў, у дадатковай, нефармальнай адукацыі і самаадукацыі на працягу ўсяго жыцця чалавека.
У Рэкамендацыях Еўрапарламента і Савета Еўропы аб ключавых кампетэнцыях навучання на працягу жыцця сфармуляваны 8 груп базавых кампетэнцый, сярод якіх ёсць і інфармацыйная, якая ўключае свядомае і крытычнае карыстанне тэхналогіямі інфармацыйнага грамадства для працы, вольнага часу, зносінаў; камунікацыю і ўдзел у карпарацыйных сетках праз інтэрнэт.
У дакуменце прапановаў у галіне адукацыйнай палітыкі Асамблеі НДА вылучаны цэлы раздзел, прысвечаны медыяадукацыі, як прыярытэтным кірунку і сфармуляваны рэкамендацыі грамадскаму сектару.
Праграма навучання педагогаў медыйнай і інфармацыйнай граматнасці абапіраецца на сучасныя тэндэнцыі канвергенцыі радыё, тэлебачання, інтэрнэту, газет, кніг, электронных архіваў і бібліятэк на адну агульную платформу і створана з улікам патрэб педагогаў для інтэграцыі ў афіцыйную сістэму іх падрыхтоўкі.
Пачынаючы з 60-х гадоў ХХ стагоддзя, у педагагічнай навуцы вядучых краін свету сфарміраваўся кірунак «медыяадукацыя», закліканы дапамагчы школьнікам лепш адаптавацца ў інфармацыйным свеце, асвоіць мову сродкаў масавай інфармацыі і камунікацыі, умець аналізаваць медыятэксты.
Медыяграматнасць — гэта актыўнае або пасіўнае ўспрыманне і выкарыстанне матэрыялаў медыя, уключаючы іх крытычнае ўспрыманне і ўсвядомленую ацэнку, разуменне метадаў, якія выкарыстоўваюць медыя і іх ўплыў.
Асаблівую ўвагу мяркуецца надаваць падрыхтоўцы настаўнікаў, каб матываваць іх да ўкаранення ў працэс навучання, а таксама каб даць ім адпаведныя педагагічныя метады, навучальныя праграмы і рэсурсы.
З 1963 па 1966 гады — намеснік загадчыка аддзела будаўніцтва і гарадской гаспадаркі Мінскага прамысловага абкама КПБ, з 1965 года — загадчык аддзела будаўніцтва і гарадской гаспадаркі Мінскага гаркама КПБ.
З 1990 па 2010 год з’яўляўся таксама старшынёй Камітэта па мясцовым аблігацыйных пазыках пры Праўленні адкрытага акцыянернага таварыства «Белбізнесбанк», старшынёй назіральнага Савета закрытага акцыянернага таварыства «Інвест-Сістэм».