polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Існуе так званая «фундаментальная тэарэма покера», аўтарамі якой з’яўляюцца Дэвід Скланскі і Мэйсан Малмут : «Кожны раз, калі вы разыгрывае камбінацыю не так, як бы вы гулялі, калі б бачылі карты ўсіх вашых праціўнікаў, яны выйграюць; і кожны раз, калі вы разыгрываеце камбінацыю так, як паступілі б, бачачы ўсе іх карты, яны прайграюць. І наадварот: кожны раз, калі апаненты разыгрываюць свае камбінацыі не так, як яны б гэта зрабілі, бачачы ўсе вашы карты, вы выйграеце; і кожны раз, калі яны разыгрываюць рукі такім жа чынам, як калі б бачылі ўсе вашы карты, вы прайграваеце».
Гэтая тэарэма наўрад ці ўжываецца падчас гульні наўпрост, аднак яна падкрэслівае важнасць дзвюх рэчаў: якаснай ацэнкі карт суперніка і аптымальнага прыняцця рашэнняў з улікам гэтай ацэнкі.
Дэн Харынгтан у адрозненне ад іншых настаўнікаў покера разглядаў не толькі тэорыю, а і мноства жывых прыкладаў, узятых з асабістага вопыту, а знакамітай працай Дойла Брансона з’яўляецца кніга «Суперсістэма: курс па моцнай гульні ў покер».
Каб заблытаць апанентаў і атрымаць перавагу, гульцы выкарыстоўваюць цэлы шэраг стратэгічных прыёмаў, такіх як блеф (або паўблеф, сутнасць якіх заключаецца ў тым, каб адвесці ўвагу гульца ад рэальнага становішча спраў у раскладзе гульні), атрыманьне бясплатнай карты, чэк-рэйз, стыл .
Спосаб кіравання банкролам падбіраецца ў залежнасці ад стылю гульні і псіхалагічных асаблівасцей гульца, а таксама мэты гульні (для гульні на пастаяннай аснове прафесіяналу патрабуецца больш кансерватыўны метад банкрол-менеджменту).
У некаторых разнавіднасцях покера, якія называюцца Хай-Лоў выйгрыш можа дзяліцца пароўну паміж гульцамі, якія маюць на руках самую моцную камбінацыю з карт любога вартасці і самую слабую камбінацыю з няпарных карт вартасцю не больш за 8, напрыклад: Т 7 2 4 8 .
У выпадку, калі ў гульца скончыліся грошы ў працэсе торгу, ён працягвае ўдзельнічаць у гульні, але не ўдзельнічае ў далейшым торгу і на стале ўтворыцца дадатковы або пабочны банк , якія могуць выйграць толькі тыя сапернікі, што засталіся.
Роял-флаш або флэш-раяль : не з’яўляецца асобнай камбінацыяй, а з’яўляецца прыватным выпадкам стрэйт-флаша, старэйшым з усіх магчымых, і складаецца з пяці старэйшых карт адной масці, напрыклад: Т К Д В 10.
З прычыны таго, што гулец не ведае карт сваіх праціўнікаў, покер з’яўляецца гульнёй з няпоўнай інфармацыяй, як і многія іншыя картачныя гульні, у адрозненне ад, напрыклад, шахмат, у якіх абодва гульцы бачаць становішча ўсіх фігур на дошцы.
Пачатак спускной часткі размешчана на ухіле каля 50 ‰, далей велічыня спуску прыступкамі або плыўна памяншаецца ўздоўж стрэлачнай гарлавіны; пачатак пуцей падгорачнага парку, як правіла, таксама размешчаны на невялікім ухіле, здольным падтрымліваць прыблізна на пастаянным узроўні хуткасць сярэдняга вагона ў сярэдніх пагодных умовах.
Другая тармазная пазіцыя, акрамя інтэрвалаў, забяспечвае сумесна рэгуляванне хуткасці скочвання отцепа, трэцяя тармазная пазіцыя ажыццяўляе прыцэльна тармажэнне адчэпа у залежнасці ад занятасці падгорачнага пуці (адрозненні ў спосабе залежаць ад прымянення аўтаматыкі, альбо ручнога — «башмачнага» тармажэння).
У апошні час па баках пуці спуску ўсталёўваюцца тэлеметрычныя датчыкі або аптычныя вымяральнікі хуткасці, у аснове якіх — відэакамера і вылічальная тэхніка, якія кантралююць хуткасць адчэпаў і выводзяць рэкамендуемую хуткасць на табло горочного святлафора.
Стрэлачная гарлавіна горак адрозніваецца высокімі патрабаваннямі па кампактнасці, паколькі, з аднаго боку падгорачны парк адной горкі можа мець больш за 30 пуцей, і стрэлачная гарлавіна займае досыць вялікую долю плошчы.
Яшчэ больш важна тое, што хуткасць роспуску абмяжоўваецца часам вызвалення папярэднім адчэпам маршруту для наступнага, а гэта значыць, што кожны стрэлачны перавод, як і гарлавіна ў цэлым, павінны быць наколькі магчыма кароткімі.
Таму ў горкавых стрэлачных гарлавінах, асабліва на іх пачатку, шырока прымяняюцца сіметрычныя стрэлачныя пераводы з перакладнымі крывымі вельмі малых радыусаў, а таксама здвоеныя або нават строеныя стрэлачныя пераводы.
Камплект сартавальных прылад з сартавальнай горкай складаецца з аднаго пуцей насоўвання, прафіляванай часткі горкі, падгорачнага парку, які пачынаецца стрэлачнай гарлавінай, таксама, як правіла, маюцца абыходныя пуці ад аднаго або некалькіх крайніх пуцей подгорочного парку да пуці насоўвання ў абыход гарба горкі.
Сартавальная горка у сартавальных станцыях — від чыгуначнай сартавальнай прылады для паскарэння расфарміравання саставаў з грузавых вагонаў, які выкарыстоўвае для перамяшчэння вагонаў зямное прыцягненне, то ёсць звальванне вагонаў і груп вагонаў з ўхілу.
Аноды — множны лік слова «анод»; гэтая форма ўжываецца пераважна ў металургіі, дзе прымяняюцца аноды для гальванікі, якія выкарыстоўваюцца для нанясення на паверхню вырабы пласта металу электрахімічным спосабам, альбо для электрарафініравання, дзе метал з прымешкамі раствараецца на анодзе і абложваецца ў вычышчаным выглядзе на катодзе.
Асноўнае распаўсюджванне атрымалі аноды з цынку (бываюць сферычныя, адліваныя і катаныя, часцей выкарыстоўваюцца апошнія), нікеля, медзі , кадмію , бронзы, волава (ужываюцца пры вытворчасці друкаваных плат у радыёэлектроннай прамысловасці), сплаву свінцу і сурмы, срэбра, золата і плаціны.
У той жа час пры працы гальванічнага элемента , лішак электронаў на адным з электродаў забяспечваецца не вонкавай крыніцай току, а ўласна рэакцыяй акіслення металу , то ёсць тут адмоўным, калі прытрымлівацца прыведзеным вызначэнні, будзе ўжо анод.
Пры працэсах электролізу (атрыманне элементаў з солевых раствораў і расплаваў пад дзеяннем пастаяннага электрычнага току), анод — электрычнаму станоўчы полюс, на ім адбываюцца акісляльна-аднаўленчыя рэакцыі , вынікам якіх, у пэўных умовах, можа быць разбурэнне анода, што выкарыстоўваецца, да прыкладу, пры электрарафініраванні металаў.
З пункту гледжання архітэктуры гмах пошты складаецца з кубічных аб'ёмаў з элементамі, тыповымі для стылю Ле Карбюзье: першы паверх знаходзіцца трошкі ў глыбіні, што падкрэслена больш цёмным колерам, і на першым плане бачныя канструкцыйныя слупы.
Будынак быў спраектаваны ў 1936 годзе архітэктарам Вандай Баэрнер-Пшэўлоцкай (хоць існуе папулярнае меркаванне, быццам будынак пошты ў Лідзе, як і ў польскім Быдгашчы, узведзены па праекце англійскіх архітэктараў).
Падчас Вялікай Айчыннай вайны былі пабудаваны газаправоды ад Бугуруслана і Пахвістнева да Куйбышава (160 км, дыяметр трубы 300 мм; будаўніцтва вялося вязнямі лагераў Упраўлення асобага будаўніцтва НКВД), а таксама ад Елшанки да Саратава.
Паколькі Шанхай уваходзіў у сферу зацікаўленасцяў заходніх краін, ЗША, Вялікабрытанія і Францыя адпачатку спрабавалі схіліць Японію да спынення баявых дзеянняў, аднак тая працягвала мабілізоўваць сілы.
12 лютага па ініцыятыве заходніх дзяржаў было абвешчана дзённае перамір'е для дапамогі пацярпелым грамадзянскім жыхарам, а Японія падала кітайцам новы ўльтыматум, па якім тыя павінны былі адвесці войскі на 20 кіламетраў ад канцэсійнай мяжы.
Раён традыцыйна лічыцца адным з найбольш «прыгарадных» раёнаў Нью-Ёрка, наваколлі ва ўсходнім Куінсе больш нагадваюць наваколлі акругі Насау ў штаце Нью-Ёрк у сваёй паўночна-заходняй частцы.
Калі б кожны раён Нью-Ёрка стаў незалежным горадам, то Бруклін і Куінс сталі б трэцім і чацвёртым гарадамі па колькасці насельніцтва ў ЗША, саступаючы Лос-Анджэлесу і Чыкага.
Як і сама Капская вобласць, фінбош, які ўваходзіць у яе склад цягнецца ў прыбярэжнай паласе шырынёй 100—200 км уздоўж узбярэжжа Атлантычнага і Індыйскага акіянаў ад г. Кланвільям на захадзе да Порт-Элізабэт на ўсходзе, займаючы 50 % плошчы Капскай вобласці і змяшчае 80 % яе відаў раслін.
Падобны, але менш разнастайны відамі тып расліннасці сустракаецца ў Міжземнамор'і , цэнтральным Чылі, паўднёвым усходзе і паўднёвым захадзе Аўстраліі, у амерыканскім штаце Каліфорнія, дзе як і ў месцах вырастання фінбоша пераважае міжземнаморскі клімат .
Ашалёўка кузава хопера для гарачых акатышаў, агламерату коксу ў адрозненне ад іншых тыпаў вагонаў не жорстка злучаецца з апорным каркасам бакавых і кантавых сцен, што выключае карабленне кузава пад дзеяннем высокіх тэмператур і забяспечвае лёгкую замену пры пашкоджаннях.
Адкрытыя хоперы, як правіла, маюць дыстанцыйную аўтаматызаваную сістэму разгрузкі грузу на абодва бакі чыгуначнага шляху, кіраваную з дапамогай сціснутага паветра, які паступае ад сілавы ўстаноўкі лакаматыва.
Прыцягваючы тэхнічных кансультантаў з Вялікабрытаніі, выпрацавалі рашэнне выкарыстоўваць даступныя камерцыйныя вузлы і агрэгаты, скамбінаваў іх з распрацаванымі зноўку корпусам, падвескай, шасі і вузламі сілавой устаноўкі.
Танк выкарыстоўваўся аўстралійскімі войскамі да 1945 года, выключна ў вучэбна-трэніровачных мэтах, так як ужо ў 1943 годзе сталі даступныя больш дасканалыя танкі «Шэрман» вытворчасці ЗША.
На такіх балках маюцца пляцоўкі для ўсталёўкі рэек, а таксама адтуліны пад балты рэйкашпальнага злучэння (пры забіванні ў адтуліны драўляных пробак выкарыстоўваюцца таксама кастыльныя і шурупныя змацаванні).
У чыгуначным шляху шпалы звычайна ўкладваюцца на баластны слой верхняга складу шляху і забяспечваюць нязменнасць узаемнага размяшчэння рэйкавых ніцяў, успрымаюць ціск непасрэдна ад рэек альбо ад прамежкавых змацаванняў і перадаюць яго падшпальную аснову .
Драўляным шпалам уласцівыя многія асаблівасці: пругкасць, лёгкасць апрацоўкі, высокія дыэлектрычныя ўласцівасці, добрае счапленне з друзавым баластам, малая адчувальнасць да ваганняў тэмпературы.
Леў Сяргеевіч Хадановіч (15 лістапада 1923, вёска Струмень, Кармянскі раён, Гомельская вобласць — 30 ліпеня 2007 горад Пінск, Брэсцкая вобласць) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, поўны кавалер ордэна Славы, старшыня, памочнік камандзіра узвода пешай разведкі 718-га стралковага палка 139-й стралковай дывізіі 49-й арміі 2-га Беларускага фронту.
Разведчык 718-га стралковага палка сяржант Хадановіч у ноч на 23 ліпеня 1944 года, знаходзячыся ў разведцы ў раёне населенага пункта Каробчыцы , знішчыў 2-х карэктоўшчыкаў і здабыў каштоўныя звесткі аб дыслакацыі войскаў праціўніка.
Памочнік камандзіра узвода пешай разведкі старшыня Хадановіч 13 лютага 1945 года ў баі каля населенага пункта Хвалебна на чале групы разведчыкаў пранік у размяшчэнне непрыяцеля і захапіў «языка», а таксама здабыў каштоўныя звесткі аб пярэднім краі абароны праціўніка.
У ноч на 1 снежня 1944 года памочнік камандзіра узвода пешай разведкі старшы сяржант Хадановіч, пераадолеўшы водную мяжу ў раёне населенага пункта Монтвіца , умела дзейнічаў у складзе ўзвода пры падаўленні кулямётнай кропкі і захопе двух «языкоў».
у грузавых цягніках пасля стаянкі цягніка больш за 30 мін, дзе маюцца аглядчыні вагонаў або работнікі, якія навучаныя выканання аперацый па апрабаванні аўтатармазоў, і на якіх гэты абавязак ўскладзены.
Таксама ў пуці прытрымлівання ў устаноўленых месцах вырабляецца праверка тармазоў на эфектыўнасць — машыніст тармажэннем памяншае хуткасць на пэўную велічыню, пры гэтым правяраецца даўжыня шляху тармажэння.
паўцвёрдыя — працуюць з любога зараднай ціску, не рэагуюць на зніжэнне ціску ў тармазной магістралі тэмпам мяккасці, вырабляюць ступеністы водпуск, пры якім кожнай велічыні павышэння ціску ў тармазной магістралі адпавядае пэўная велічыня зніжэння ціску ў тармазных цыліндрах;
У іх паветра паступае ў тармазныя цыліндры і цісне на поршань, які пераўтворыць ціск паветра ў высілак, якое перадаецца праз тармазную рычажную перадачу на тармазныя калодкі, прыціскаючы іх да вобада колы, альбо да тармазнога дыска на восі.
У рэжыме перыкрышы ў прямадзейных тармазах ўцечкі паветра з тармазнога цыліндру кампенсуюцца з запаснога рэзервуара, а запасны рэзервуар можа папаўняцца з тармазной магістралі праз зваротны клапан.
Пры павышэнні ціску ў тармазной магістралі тармазны цыліндр разраджаецца ў атмасферу альбо цалкам, пры раўнінным рэжыме працы паветраразмеркавальніка, альбо на прыступку, прапарцыйную павышэнню ціску ў тармазной магістралі пры горным рэжыме працы і адбываецца дазарадка запаснага (варта памятаць, што рэзервуар не запасны́, а запа́сны, таму як не ён важдаецца пра запас, але ў ім важдаецца запас паветра) рэзервуара.
Экстранае тармажэнне можна выклікаць і прымусова — пастаноўкай ручкі крана машыніста ў становішча «Экстранае тармажэнне», альбо адкрыццём стоп-крана — у гэтым выпадку тармазная магістраль таксама напроста злучаецца з атмасферай.
Асноўны недахоп пнеўматычнага тормазу — хуткасць распаўсюджвання ўздзеяння ад крана машыніста да паветраразмеркавальнікаў, а такім чынам і спрацоўвання тармазоў па саставу, не можа перавышаць хуткасці гуку .
Такім чынам, простымі пераключэннямі сілкавання лініі ЭПТ («плюс» у лінію для тармажэння, «мінус» у лінію для перакрышы, абясточванне лініі для водпуску) можна лёгка кіраваць тормазамі ўсяго складу, выконваць ступеністае тармажэнне або адпачынак з вялікай дакладнасцю.
Для кантролю ў лінію падаецца пераменны ток частатой 625 Гц ад пераўтваральніка, які не праходзіць праз вентылі з-за іх высокага індуктыўнага супраціву, а вяртаецца праз кантакты галоўкі хваставога вагона і зваротны провад на лакаматыў і ўзбуджае кантрольнае рэле ЭПТ.
Для сінхроннага спрацоўвання ўсіх тармазоў складу, нягледзячы на хуткасць распаўсюджвання тармазной і адпускной паветраных хваляў, можна выкарыстоўваць электрычнае кіраванне пнеўматычнымі тармазамі — такі тормаз называецца электрапнеўматычным .
У метрапалітэнах былога СССР ЭПТ не ўжываецца, так як там рабочым тормазам з'яўляецца электрычны рэастатны, на грузавых вагонах таксама адсутнічае з прычыны складанасці ўкаранення і недастатковай надзейнасці ў доўгасастаўных цягніках, на заходнееўрапейскіх цягніках таксама адсутнічае — на іх устаноўлены аўтатармазы тыпу са ступеністым водпускам.
Пры перапалюсоўцы вентыль тармажэння адпускае, так як ён уключаны праз дыёд, які прапускае ток толькі пры «плюсе» у провадзе, і застаецца прыцягнутай толькі вентыль водпуску, які забяспечвае рэжым перакрышы — ў тармазных цыліндрах ўтрымліваецца набраны ціск.
У гэтым выпадку паралельна тармазной магістралі ідзе электрычны провад, па якім і перадаюцца сігналы на паветраразмеркавальнікі (апошні пры гэтым завецца электрапаветраразмеркавальнікам, з-за наяўнасці ў канструкцыі электрычнай часткі).
У гэтым выпадку неабходна альбо знайсці і ліквідаваць няспраўнасць, альбо прытрымлівацца без ЭПТ , альбо ўключыць дубляванае сілкаванне ЭПТ — спецыяльным выключальнікам прамы і зваротны драты злучаюцца наўпрост на лакаматыве і сілкаванне ЭПР ідзе не па адным провадзе, а па двух.
З канца 2009 года з-за росту велічыні запазычанасці дзяржаўнага і прыватнага сектара па ўсім свеце і адначасовага паніжэння крэдытных рэйтынгаў шэрагу краін ЕС інвестары сталі баяцца развіцця даўгавога крызісу.
У розных краінах да развіцця даўгавога крызісу прывялі розныя прычыны: дзесьці крызіс быў выкліканы аказаннем экстранай урадавай дапамогі тым кампаніям банкаўскага сектара, якія знаходзіліся на мяжы банкруцтва з-за росту рынкавых «бурбалак», або спробамі ўрада правесці стымуляванне эканомікі пасля таго, як рынкавыя «бурбалкі» лопнулі.
Развіццю крызісу спрыяла і структура еўразоны , якая таксама негатыўна адбілася на здольнасці кіраўніцтва еўрапейскіх краін рэагаваць на развіццё крызісу: у краінах-сябрах еўразоны ёсць адзіная валюта, але няма адзінага падатковага і пенсійнага заканадаўства.
Характэрна, што з-за таго, што ва ўласнасці еўрапейскіх банкаў знаходзіцца значная доля дзяржаўных аблігацый краін, сумневы ў плацежаздольнасці асобных краін прыводзяць да сумневаў у плацежаздольнасці іх банкаўскага сектара і наадварот.
9 мая 2010 года міністры фінансаў лідзіруючых краін Еўропы адрэагавалі на змену інвестыцыйнай абстаноўкі стварэннем Еўрапейскага фонду фінансавай стабільнасці з рэсурсамі памерам у 750 млрд.
У кастрычніку 2011 года і лютым 2012 года лідарамі еўразоны былі ўзгодненыя меры прадухіленне эканамічнага краху, у тым ліку было заключана пагадненне аб спісанні банкамі 53,5 % даўгавых абавязацельстваў урада Грэцыі, які належыць прыватным крэдыторам, павелічэнне аб’ёмаў сродкаў Еўрапейскага фонду фінансавай стабільнасці да каля €1 трлн.
Таксама з мэтай павышэння даверу інвестараў прадстаўнікамі краін-лідараў ЕС было заключана пагадненне аб бюджэтна-падатковай стабільнасці , у рамках якога ўрад кожнай краіны прымаў на сябе абавязацельствы па ўнясенні ў канстытуцыю паправак аб абавязковасці збалансавана бюджэту.
Еўрапейскі даўгавы крызіс, або крызіс суверэннага доўгу ў шэрагу еўрапейскіх краін — пазыкавы крызіс, які ахапіў у 2010 годзе спачатку перыферыйныя краіны Еўрасаюза , а затым распаўсюдзіўся практычна на ўсю зону еўра.
У той час як аб’ёмы выпуску дзяржаўных аблігацый істотна ўзраслі толькі ў некалькіх краінах еўразоны, рост дзяржаўнай запазычанасці стаў успрымацца як агульная праблема ўсіх краін Еўрасаюза ў цэлым.
Гэта прывяло да рэзкага павелічэння стаўкі даходнасці ад дзяржаўных аблігацый Іспаніі і значна абмежавала доступ краіны да рынкаў капіталу, што прывяло да неабходнасці аказання фінансавай дапамогі іспанскім банкам і правядзення шэрагу іншых мер.
Пасля праходжання выпрабаванняў да 2002 года праект яго давядзення да ўводу ў эксплуатацыю быў адменены са спасылкай на выяўленыя тэхнічныя недахопы і з-за палітычна-эканамічных прычын, і ў далейшым для выкарыстання на расійскіх магістральных высакахуткасных лініях «Расійская чыгунка» стала арыентавацца на набыццё замежнага высакахуткаснага рухомага складу, а для арганізацыі хуткіх прыгарадных і прыгарадна-гарадскіх зносінаў і аэраэкспрэсаў — на расійскія электрацягнікі ЭД4, ЭМ2 і таксама на замежныя тыпу «Ластаўка» і інш.
У пачатку 1960-х гадоў на Кастрычніцкай чыгунцы скончылі падрыхтоўчую працу па арганізацыі руху дзённых лакаматыўных хуткасных цягнікоў-экспрэсаў на лініі Масква — Ленінград: былі выкладзеныя больш цяжкія рэйкі, стрэлачныя пераводы былі замененыя на ўзмоцненыя, прыменена новая аўтаблакіроўка.
Як адна з альтэрнатыўных магчымасцяў высакахуткаснага чыгуначнага руху і для адпрацоўкі высокіх хуткасцяў на чыгуначных пуцях, у 1970-х гадах праходзілі выпрабаванні вагона-прататыпа рэактыўнага цягніка, які не мае маторнай цягі калясак колавых пар.
Пасля адрачэння Яна, Фрыдрых дапамог таму бегчы ў Шафгаўзен, які належаў яму, што выклікала канфлікт герцага з імператарам Сігізмундам, які на Канстанцкім саборы ў маі 1415 года, нягледзячы на маленні Фрыдрыха аб памілаванні, абвясціў няміласць Фрыдрыху і канфіскацыю яго зямель.
Пры падтрымцы штырыйскіх войскаў і мясцовага апалчэння цірольскіх гарадоў удалося даць адпор імперскаму ўварванню ў Ціроль, аднак Фрыдрых быў вымушаны адмовіцца ад Ааргау — найстарэйшага радавога ўладання Габсбургаў, якое ў 1417 годзе ўвайшло ў склад Швейцарыі.
У 1411 годзе, пасля смерці іншага бяздзетнага брата, Леапольда , пасля чарговага падзелу габсбургскіх зямель, Фрыдрыху адышла таксама Пярэдняя Аўстрыя — Форарльберг і група невялікіх уладанняў, раскіданых па Эльзасе, Швабіі і паўночнай Швейцарыі.
У 1402 годзе Фрыдрых быў прызнаны герцагам, аднак толькі пасля смерці свайго старэйшага брата Вільгельма ў 1406 годзе ён, падзяліўшы землі з астатнімі братамі, атрымаў уласныя ўладанні — Ціроль.
Разьбой упрыгожвалі іканастасы, алтары, амбоны, арганы, сцены палацаў і храмаў: іканастас Мікалаеўскай царквы ў Магілёве , алтары Будслаўскага касцёла бернардзінцаў, Воўпаўскага касцёла Іаана Хрысціцеля, Навамышскага Праабражэнскага касцёла, Порплішчанскай Спаса-Праабражэнскай царквы, створаныя ў ст.
Сродкі да існавання качэўнікі маглі атрымліваць з самых розных крыніц — качавая жывёлагадоўля, гандаль, розныя рамёствы, рыбалоўства, паляванне, розныя віды мастацтва , наёмная праца ці нават ваеннае рабаванне, альбо «ваенныя заваёвы».
У сучасным свеце, у сувязі з істотнымі зменамі ў гаспадарцы і жыцці грамадства з’явілася і досыць часта ўжываецца паняцце неакачэўнікі, то бок сучасныя, магчыма, вельмі паспяховыя людзі, якія вядуць качавы або паўкачавы лад жыцця ў сучасных умовах.
Па родзе заняткаў многія з іх з’яўляюцца артыстамі, навукоўцамі, палітыкамі, спартсменамі, шоўменамі, каміваяжорамі, мэнэджарамі, выкладчыкамі, сезоннымі работнікамі, праграмістамі, гастарбайтэрамі, экспатамі, падарожнікамі і гэтак далей .
Падобнае, але не тоеснае значэнне мае слова намады, намадзізм, і менавіта ў сілу гэтага падабенства значэнняў, у рускамоўным і, магчыма, іншых лінгва-культурна непадобных аседлых грамадствах (персідскім, сіна-кітайскім, і многіх іншых, якія гістарычна пакутавалі ад ваенных экспансій качавых народаў) існуе седзентарысцкі фенамен падспуднай гістарычнай непрыязнасці, які прывёў да відавочна наўмыснай тэрміналагічнай блытаніны «качэўнік-жывёлавод», «намад-падарожнік», «валацуга-трэвелер» і інш.
На падставе моўнай блізкасці да урала-алтайскай сям’і і расавай прыналежнасці, некаторыя гісторыкі лічаць продкаў сучасных японцаў старажытных конных воінаў-лучнікаў, якія заваявалі астравы, выхадцамі з урала-алтайскага качавога асяроддзя.
У сучасны час гэта людзі, якія пастаянна або часова знаходзяцца ў адпаведных культурах і вядуць качавы лад гаспадаркі, або культурна-этнічна належаць да традыцыйнай качавой культуры і тыпу гаспадаркі, звязанымі з цюркскім словам і вызначэннем Қоч, Қош .
Калі прытрымлівацца аселага погляду, то «кожная сям’я і народ так ці інакш пераязджае з месца на месца», вядуць «качавы» лад жыцця, гэта значыць могуць класіфікавацца ў сучасным рускамоўным сэнсе як качэўнікі , або намадаў, калі гэтай блытаніны пазбягаць.
Універсальны крыты вагон мадэлі 11-260 адрозніваецца ад вагона мадэлі 11-217 тым, што аб'ём яго кузава павялічаны ад 120 м3 да 140 м3, ўнутраная драўляная ашалёўка сцен і даху кузава заменена палімерным пакрыццём, шырыня дзвярнога праёму павялічана да 3973 мм, дзвярны накіроўвалы рэек знаходзіцца ўнізе, на парозе дзвярнога праёму, стойкі сцен маюць П-вобразны профіль і ашалёўка бакавых сцен па вышыні выканана з трох лістоў.
Змены канструкцыі кузава вагона дазваляюць больш поўна выкарыстоўваць грузападымальнасць вагона і тым самым павысіць эфектыўнасць яго эксплуатацыі, а таксама забяспечыць надзейнасць кузава і лепшую прыстасаванасць вагона да пагрузачна-разгрузачных аперацыях.
Лабавыя бэлькі рамы вагона выкананы без паглыбленняў пад разетку аўтасчэпкі і маюць пасадкавыя месцы на лабавым лісце для пастаноўкі на вагон буферных шклянак пры неабходнасці злучэння вагонаў з аўтасчэпкай з вагонамі заходнееўрапейскіх ж. .
У вагонаў мадэлі 11-217 каркас кузава без раскосаў, вонкавая ашалёўка гафрыраваная металічная таўшчынёй 3 мм знізу і 2,5 мм зверху, унутраная – з вільгацятрывалай фанеры таўшчынёй 10 мм.
Крыты вагон для халоднакатанай сталі забяспечаны кузавам з магутнай апорнай рамай, здымнымі кажухамі — дахамі для абароны грузу ад атмасферных уздзеянняў і унутраным абсталяваннем з рухомых і стацыянарных лажаментаў, стоек і ўпартых бэлек для мацавання рулонаў і пачкаў ліставай сталі.
Нягледзячы на наяўнасць у дастатковай колькасці больш сучасных і магутных танкаў у УС СССР на той час і пастаянную мадэрнізацыю лёгкай бронетэхнікі, у матастралковыя і паветрана-дэсантныя падраздзяленні АКСВА яны не накіроўваліся, танкавы парк АКСВА заставаўся без зменаў усе 9 гадоў вайны, што было абумоўлена адсутнасцю сучасных танкаў у частках СА УС СССР на паўднёвых межах СССР і абмежаваным лікам процітанкавых сродкаў у афганскіх маджахедаў.
Мільфлёры былі шырока распаўсюджаныя ў шпалерным ткацтве ўсяго франка-фламандскага рэгіёну, але верагодна, што першапачаткова яны з'явіліся ў Францыі, у прыватнасці ў Турэні — правінцыі, якая традыцыйна лічыцца галоўным цэнтрам выпрацоўкі такіх шпалераў.
Як мяркуецца, мільфлёры з'явіліся пад уплывам традыцыйнага звычаю, што існаваў у Францыі: маршрут працэсіі ў дзень Свята Цела Хрыстова ўпрыгожваўся тканінамі са мноствам прымацаваных да іх жывых кветак.
На сінім фоне прадстаўлены кветкі, сярод якіх гваздзікі, гладыёлусы, ружы, цюльпаны, язмін, браткі, барвенак, крокусы, ландыш, першацветы, касачы, фіялкі, лілеі, півоні, гіяцынты, цыкламены, рамонкі і іншыя.
Таксама танк ужываўся ў многіх бітвах пасля Другой сусветнай вайны: ён актыўна выкарыстоўваўся Арміяй абароны Ізраіля, Узброенымі Сіламі Сірыі і войскамі іншых блізкаўсходніх краін у час войнаў 1950—1970 гадоў, а менавіта: Вайны за незалежнасць Ізраіля 1948—1949 гадоў, Суэцкага канфлікту 1956 года, Шасцідзённай Вайны 1967 года і іншых канфліктаў.
Сын Баліяна Старога Ібеліна (паводле легенды, нашчадак графа Шартрскага, але хутчэй пізанец ці апуліец, у 1141 годзе атрымаў ад караля Фулька замак Ібелін; памёр у 1150 годзе) і Эльвіс дэ Рамла (дачка Бадуэна, сеньёра Рамлы і Мірабеля; у другім шлюбе за канетаблем Манасье д’Ержам, памерла каля 1158 года).