polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Традыцыйна ў святлафорах ў якасці крыніцы святла ўжывалася лямпа напальвання, прычым з-за патрабавання вузкай факусоўкі прамяня нітка лямпы павінна быць кароткай, а таму звычайна ўжываюць нізкавольтныя лямпы — 12-вольтавыя, вельмі падобныя на старыя лямпы фар аўтамабіляў або лямпы дыяпраектараў.
У Расіі выкарыстоўваюцца двухніткавыя лямпы: адна нітка асноўная з тэрмінам службы да 2000 гадзін, іншая рэзервовая з тэрмінам службы 300 гадзін, ўключаецца кіруючай схемай пры перагаранні асноўнай.
Таксама ў апошні час сталі прымяняцца святлодыёдныя святлафоры, у першую чаргу яны ўсталёўваюцца на прахадных святлафорах , дзе доступ да святлафораў ускладнены і высокая надзейнасць святлодыёдных матрыц значна палягчае эксплуатацыю святлафораў.
камплект, які складаецца з патрона з лямпай , і лінзавага камплекта, які складаецца з некалькіх лінзаў (звычайна ступеністых і выпуклых, магчыма, для лепшага выкарыстання светлавога патоку) і святлафільтраў адпаведнага колеру.
Асноўныя недахопы такой прылады — адносна нізкая эканамічнасць (магутнасць лямпы напальвання там звычайна складае 25 Вт, таксама сустракаюцца лямпы магутнасцю 15 і 35 Вт) з-за дрэннага выкарыстання светлавога патоку , і таксама магчымасць змешвання паказанняў пры трапленні сонечных прамянёў у лінзавыя камплекты (з-за гэтага немагчыма ўжываць люстэркі, якія моцна палепшылі б выкарыстанне светлавога патоку).
Гэта могуць быць як спецыяльна распрацаваныя лінзавыя камплекты для святлодыёдаў, так і звычайныя лямпавыя лінзавыя святлафоры, у якіх замест лямпы усталяваны замяшчаючы святлодыёдны камплект, які выпраменьвае ў цэлым святло ў шырокі сектар, які пакрывае ўсю плошчу лінзы, а замест каляровай лінзы — бескаляровая.
Такі святлафор, вядома, не адрозніваецца ад лямпавага устойлівасцю да хуліганаў, але вельмі эканамічны і практычна не патрабуе абслугоўвання, акрамя мыцця забруджаных і запыленых лінзаў (у той час як тэрмін службы пастаянна падпаленых лямпаў у святлафорах усяго каля 2000 г).
Характэрнай рысай чыгуначных святлафораў (акрамя большасці сціснутых негабарытамі карлікавых і тунэльных) з'яўляецца наяўнасць вельмі вялікіх па параўнанні з дыяметрам агнёў фонавых шчытоў, практычна заўсёды чорных, часам з аблямоўкай іншага колеру.
У Расіі формай шчыта (ромб ці квадрат, павернуты дыяганаллю вертыкальна, у адрозненне ад шчытоў іншай формы — круглых, прамавугольных, авальных) адрозніваюцца толькі паўтаральныя і загараджальныя святлафоры, прычым апошнія таксама адрозніваюцца чорна-белай спіральна-паласатай афарбоўкай мачты.
Па размяшчэнню святлафоры адрозніваюць мачтавыя, то ёсць якія маюць уласную мачту, падвесныя або кансольныя, то ёсць устаноўленыя на якой-небудзь канструкцыі над пуцямі, карлікавыя, то есць размешчаныя на невялікай вышыні над зямлёй, як правіла, на бетонным блоку або нізкім слупку, а таксама тунэльныя, замацаваныя на сцяне тунэлю.
Але ў цэлым прынята лічыць, што яны валодаюць некалькі горшай бачнасцю, могуць быць перакрытыя ходзячымі па пуцях людзьмі, замеценыя снегам и т. д. Аднак пры праходжанні чыгункі ў асветленай гарадской забудове ноччу часта як раз высока размешчаныя святлафоры аказваюцца горш бачнымі.
Як правіла, у любой чыгуначнай святлафорнай сігналізацыі ў цэлым патрабуецца досыць шмат розных паказанняў, а колькасць магчымых для прымянення колераў вельмі абмежавана — як правіла, ад трох да шасці (прычым шэсць — ужо на мяжы магчымасцяў чалавека па ўспрымання колераў у досыць складаных умовах бачнасці), таму, як правіла, выкарыстанне толькі аднаго агню якога-небудзь колеру ў маштабе ўсёй сістэмы сігналізацыі аказваецца немагчымым.
На чыгунках свету прымяняюцца светлафоры, якія выказваюць сігнал альбо толькі узаемным размяшчэннем агнёў, альбо толькі іх колерам , альбо як колерамі, так і размяшчэннем, прычым сістэмы сігналізацыі могуць быць як простымі, так і вельмі складанымі для вывучэння і ўспрымання.
Па эксплуатацыйных уласцівасцях асноўнае адрозненне тыповага чыгуначнага святлафора ад большасці святлафораў на аўтамабільных дарогах — значна больш вузкая накіраванасць асноўнага прамяня (у Расіі і постсавецкай прасторы — звычайна вугал разыходжання каля 3), паколькі ў большасці выпадкаў паказанне святлафора прызначана толькі для машыніста рухомага састава, які знаходзіцца на нейкім адным участку пуці.
Таксама адрозненне заключаецца ў тым, што адназначнае ўспрыманне паказанні святлафора на чыгунцы павінна адбывацца на вялікіх адлегласцях — парадку 0,8-1,5 км, што практычна выключае выкарыстанне якіх-небудзь фігур або сілуэтаў ў межах аднаго агню.
Напрыклад, у Расіі, асноўнае значэнне мае колер агнёў і мігценне, а таксама вызначана іх адноснае ўзаемнае становішча; пры гэтым усе агні святлафора, гарачыя адначасова, заўсёды размяшчаюцца на адной вертыкальнай лініі.
Калі вядома работа, якая здзяйсняецца крыніцай электрычнай энергіі пры перамяшчэнні адзінкавага электрычнага зарада па ўсім замкнутым электрычным ланцугу, то лёгка вызначыць работу, якая здзяйсняецца ім пры пераносе нейкага электрычнага зарада па гэтым ланцугу, бо велічыня работы прапарцыянальная велічыні зарада.
Электрарухаючая сіла крыніцы электрычнай энергіі роўная аднаму вольту, калі пры перамяшчэнні аднаго кулона электрычнасці па ўсім замкнёным ланцугу ім была здзейснена работа, роўная аднаму джоўлю: .
Напрыклад, калі электрарухаючая сіла якой-небудзь крыніцы электрычнай энергіі , то гэта трэба разумець так, што крыніца электрычнай энергіі, перамяшчаючы адзін кулон электрычнасці па ўсім замкнутым ланцугу, зробіць работу 220 Дж, бо
У электрычных машынах іншае электрычнае поле ствараецца ў металічных правадніках якара, які верціцца ў магнітным полі, а ў гальванічных элементах і акумулятарах — у месцы дотыку электродаў з электралітам пры іх хімічным узаемадзеянні.
Тэрмін «сіла току» можа ўвесці ў зман, бо сіла току не ёсць нейкая сіла ў літаральным сэнсе гэтага слова, а толькі інтэнсіўнасць руху электрычных зарадаў у правадніку, колькасць электрычнасці, якая праходзіць за адзінку часу праз плошчу папярочнага сячэння правадніка.
У выніку работы сіл старонняга электрычнага поля энергія гэтага поля пераходзіць у электрычным ланцугу ў якія-небудзь іншыя віды энергіі, напрыклад, у цеплавую энергію ў металічных правадніках, цеплавую і хімічную у электралітах, цеплавую і светлавую энергію ў электрычных лямпах і гэтак далей.
У шэрагу выпадкаў можна сустрэць іншыя сімвалы, напрыклад на малагабарытных штэкерах, прызначаных для падключэння да электроннай прылады сеткавага блока сілкавання (або на корпусе самой электроннай прылады, каля раз’ёма для падключэння штэкера) з указаннем палярнасці.
Электрычныя зарады ў стацыянарным электрычным полі нідзе не назапашваюцца і нідзе не знікаюць, бо пры ўсякім прасторавым пераразмеркаванні зарадаў непазбежна павінна было б змяніцца стацыянарнае электрычнае поле, і адпаведна ток перастаў бы быць пастаянным у часе.
работа , здзейсненая крыніцай электрычнай энергіі пры пераносе электрычнага зарада па ўсім замкнёным ланцугу, роўная суме работ, зробленых ёю пры пераносе гэтага зарада па ўнутраным і вонкавым участках гэтай ланцуга.
Старонняе электрычнае поле, наяўнае ў крыніцы электрычнай энергіі пастаяннага току, бесперапынна дзейнічае на электрычныя зарады праваднікоў, якія ўтвараюць разам з ім замкнёны ланцуг, і стварае ў ім пастаянны электрычны ток.
Іаністары — гібрыд кандэнсатара і хімічнай крыніцы току, здольныя назапашваць і аддаваць даволі вялікую колькасць электрычнай энергіі, напрыклад, каб электрамабіль з іаністарамі праехаў некаторую адлегласць.
Выяўлены рэчы культуры штрыхаванай керамікі і днепра-дзвінскай культуры — абломкі штрыхаванага і гладкасценнага посуду, прасліца, бронзавы наканечнік стралы, бронзавыя фібулы першых стагоддзяў нашай эры і інш.
У Сярэдневякоўі востраў, гэтак як і астатнія кікладскія астравы, быў акупаваны Венецыяй і большасць жыхароў перайшла да каталіцтва; у выніку, на астраве захоўваецца высокі працэнт каталікоў у параўнанні з рэштай Грэцыі, пераважна праваслаўнай краіны.
У зборнік увайшла прадмова Рылеева і 17-ць дум і гістарычныя даведкі да іх з выдання 1825 года — «Вешчы Алег», «Вольга пры магіле Ігара», «Святаслаў», «Святаполк», «Рагнеда», «Баян», «Мсціслаў Удалы», «Міхаіл Цвярскі», «Дзімітрый Данской», «Курбскі», «Смерць Ярмака», «Барыс Гадуноў», «Дзмітрый Самазванец», «Багдан Хмяльніцкі», «Артамон Мацвееў», «Пётра Вялікі ў Астрагожску», «Дзяржавін».
Запуск першага антрапагеннага аб'екта на арбіту Зямлі, савецкага «Спутнік-1» 4 кастрычніка 1957 года, і першая пасадка на Месяцы ў межах амерыканскай місіі «Апалон-11» 20 ліпеня 1969 года часта прымаюцца ў якасці арыенціраў для гэтага пачатковага перыяду.
Савецкая Касмічная Праграма дасягнула многіх першых крокаў, у тым ліку першая жывая істота на арбіце ў 1957 годзе, першы палёт чалавека ў космас у 1961 годзе, першы выхад у адкрыты космас 18 сакавіка 1965 года, першая аўтаматычная пасадка на іншае нябеснае цела ў 1966 годзе і запуск першай арбітальнай станцыі у 1971 годзе.
Адміністрацыя Абамы прапанавала перагледзець «Сузор'е» ў 2010 годзе, каб засяродзіцца на развіцці здольнасці да пілатуемых місій за межамі нізкай калязямной арбіты , якія прадугледжваюць падаўжэнне эксплуатацыі МКС пасля 2020 года, перанос разпрацовак ракет-носьбітаў для пілатуемых экіпажаў ад НАСА ў прыватны сектар, развіццё тэхналогій для выхаду місій за межы НКА, такіх як пункты Лагранжа, Месяц, калязямныя астэроіды і Фобас або арбіты Марса.
У той час як назіранне за аб'ектамі ў космасе, вядомае як астраномія, было яшчэ да надзейна запісанай гісторыі, менавіта развіццё буйных і адносна эфектыўных ракет на працягу сярэдзіны дваццатага стагоддзя дазволіла фізічнаму засваенню касмічнай прасторы стаць рэальнасцю.
Агульныя абгрунтаванні даследавання космасу ўключаюць у сябе пашырэнне навуковых даследаванняў, нацыянальны прэстыж, аб'яднанне розных народаў, забяспячэнне будучага выжывання чалавецтва і развіццё ваенных і стратэгічных пераваг у дачыненні да іншых краін.
У той час, як даследаванне космасу ажыццяўляецца ў асноўным астраномамі з дапамогай тэлескопаў, фізічнае засваенне касмічнай прасторы праводзіцца з дапамогай як безпілотных робатызаваных касмічных апаратаў, так і пілатуемых касмічных палётаў.
У 2000-я гады Кітайская Народная Рэспубліка ініцыявала паспяховую праграму пілатуемага касмічнага палёту, у той час як Еўрапейскі Саюз, Японія і Індыя таксама планавалі ў будучыні пілатуемыя касмічныя палёты.
Кітай, Расія, Японія і Індыя выступаюць за пілатуемыя палёты на Месяц на працягу 21 стагоддзя, у той час як Еўрапейскі Саюз выступае за пілатуемыя палёты як на Месяц, так і на Марс у 20—21 стагоддзі.
Пасля першых 20 гадоў даследаванняў фокус зрушыўся з разавых рэйсаў да аднаўляльных апаратных сродкаў, такіх як праграма « », а таксама ад канкурэнцыі да супрацоўніцтва як з Міжнароднай касмічнай станцыяй .
Станаўленне верхняпалеалітычнай традыцыі ў Дзянісавай пячоры 50-40 тыс. гадоў назад адбывалася па усць-каракольскому варыянту развіцця, да якога таксама ставяцца індустрыі Усць-Каракола, Ануя-3, Цюмечына-4 і, мабыць, пячоры Страшная.
У культурных пластах пачатковай стадыі верхняга палеаліту Дзянісавай пячоры знойдзены мініяцюрныя іголкі з прасвідравнымі вушкам, вастрыі-праколкі, пранізкі з сіметрычнымі радамі глыбокіх колцавых нарэзак, пацеры і кольцы з біўня маманта, падвескі з зубоў марала і лісіцы, плоскія пацеры-колцы са скамянелай шкарлупіны яйкаў страуса, ракавіны прэснаводных малюскаў з прасвідраванай адтулінай у падставе, падвескі з мяккага вырабнога каменя, кольцы з белага мармуру і бранзалет з цёмна-зялёнага хларыталіту.
Трасалагічнае і тэхналагічнае вывучэнне каменных упрыгожванняў паказала, што пры іх вырабе выкарыстоўваліся шліфоўка на абразівах, паліроўка скурай, а таксама унікальныя для палеалітычнага часу тэхналогіі — хуткаснае станковое свідраванне і ўнутраннае расточванне інструментам у выглядзе рашпіля.
Пячора размешчана ў правым борце даліны ракі Ануй за 6 км ніжэй па цячэнні ад вёскі Чорны Ануй, за 1,8 км ніжэй яе левага прытоку — ракі Каракол і за 40 км вышэй па цячэнні раённага цэнтра Саланешнае Алтайскага краю.
Вышыня Дзянісавай пячоры над узроўнем мора 670 м, над сучасным узроўнем ракі — 28 м. Уваход у пячору экспануецца на паўднёва-заходнюю і заходнюю часткі падножжа гары Сасновай у складзе Ануйского хрыбта.
Шырыня і вышыня па меры выдалення ад перадуваходнай часткі павялічваюцца і ў найбольш шырокай яго часткі складаюць прыблізна 10-11 м. Грот мае некалькі адгалінаванняў, два з якіх з'яўляюцца непасрэдным працягам пячоры.
Да цяперашняга часу ў адкладах цэнтральнага залы выяўленыя астанкі не менш 117 відаў плейстоценовых жывёл (карсак, стэпавы тхор, малы пячорны мядзведзь, пячорная гіена, шарсцісты насарог, плейстацэнавы асёл, як, першабытны бізон, дзэрен, сайга, архар, дзікі конь, чырвоны воўк, марал), а таксама тундратаежных відаў .
Параўнанне ДНК неандэртальца з Дзянісавай пячоры з ДНК сучасных афрыканцаў выявіла наяўнасць невялікай колькасці афрыканскіх мутацый у алтайскіх неандэртальцаў, якіх няма ў еўрапейскіх неандэртальцаў.
Для індустрыі з гэтых слаёў Дзянісавай пячоры характэрныя прыкметы левалуазскага расшчаплення, пераважнае выкарыстанне адшчэпаў у якасці нарыхтовак прылад, перавага ў наборы прылад скрэблаў і зубчата-выемчатых формаў.
З адкладанняў ва Усходняй галерэі пячоры генетыкі вылучылі неандертальскую і дзянісаўскую мтДНК, пры гэтым сляды ДНК неандэртальцаў і дзянісаўцаў знайшлі ў пластах 14 і 15, што паказвае на сумеснае існаванне гэтых двух відаў на працягу доўгага часу.
У 1939 годзе ён скончыў сямігадовую школу, у 1940 году — школу фабрычна-заводскага вучнёўства пры Гомельскім паравозарамонтным заводзе па спецыяльнасці токара па металу, пасля чаго застаўся працаваць на гэтым заводзе.
Указам Прэзідыума Вярхоўнай Савета СССР ад 2 мая 1945 года за «ўзорнае выкананне заданняў камандавання ў барацьбе супраць нямецкіх захопнікаў, праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм і за асаблівыя заслугі ў развіцці партызанскага руху» Барыс Калач быў удостоены высокага звання Героя Савецкага Саюзу з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Залатая Зорка».
8-восевы сіметрычны галоўны фасад, расчлянёны прамавугольнымі на 1-м лучковымі на 2-м паверхах аконнымі праёмамі, дэкарыраванымі фігурнымі ліштвамі, паверхі расчлянёны філёнгавым поясам, цокаль крапаваны прамавугольнымі нішамі, вуглы — лапаткамі.
З прычыны таго, што сера з'яўляецца стратэгічнай сыравінай для хімічнай і ваеннай прамысловасці, у 1952 годзе Міністэрства хімічнай прамысловасці СССР прыняло рашэнне аб будаўніцтве вялікага сернага камбіната і рабочага пасёлка для рассялення будаўнікоў і эксплуатацыйнікаў камбіната.
У 1960 годзе Савет Міністраў СССР Пастановай 315 прыняў рашэнне аб падваенні магутнасці горна-хімічнага камбіната, а 24 чэрвеня 1963 года Дзяржплан СССР прыняў рашэнне аб далейшым павелічэнні магутнасці вытворчасці.
Набліжэнне бальшавікоў да Усходняй Прусіі занепакоіла Германію, таму дзеля падмацавання яна накіравала валанцёрскую брыгаду на адбіццё чыгункі, якая злучала Ліепаю, Мажэйкі, Радзівілішкі і Кейданы.
Германія, якая абавязалася паводле ўмоў перамір’я падтрымліваць незалежнасць Літвы, дапамагала ў арганізацыі добраахвотніцкіх адзінак на літоўскай тэрыторыі, аднак гэтых намаганняў было недастаткова.
Літоўцы атрымалі магчымасць вызваліць войскі на паўночным усходзе краіны, і да 3 мая Асобны панявежскі добраахвотніцкі полк пры падтрымцы 18-га палка саксонскіх добраахвотнікаў захапіў , і Дзявалтаў.
Распрацаваў мадэль эўрыстычнага навучання на аснове дыялогу, якая ўключае функцыі дыялогу як метадалагічнага прынцыпу рэалізацыі эўрыстычнага навучання (маральна-развіццёвая, кагнітыўная, эмацыйна-каштоўнасная, творча-рэфлексіўная); сістэму праектавання дыялогу ў асноўных структурных кампанентах эўрыстычнага навучання; сістэму рэалізацыі эўрыстычнага навучання ў вочнай, дыстантнай і вочна-дыстантнай формах.
Раскрыў дыялогавы кампанент адукацыйных стандартаў, мэт, структуры, зместу эўрыстычнага навучання, сістэмы кантролю адукацыйных вынікаў эўрыстычнай дзейнасці школьнікаў, які заснаваны на пастаноўцы вучнем пытанняў да фундаментальнага адукацыйнага аб’екта , доказе ці абвяржэнні сцвярджэння настаўніка пры параўнанні пярвічнага прадукту вучня з культурна-гістарычным аналагам , адначасовым доказе і абвяржэнні сцвярджэння настаўніка пры стварэнні навучэнцам абагульненага адукацыйнага прадукту .
Распрацаваў механізм узаемадзеяння педагагічных і інфармацыйных тэхналогій у навучальным працэсе, які забяспечвае рэалізацыю дыялогавай мадэлі эўрыстычнага навучання ў вочна-дыстантнай форме за кошт арганізацыі настаўнікам гарызантальных і вертыкальных дыялогаў.
У 2002 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю «Метад эўрыстычнага дыялогу як сродак актывізацыі навучальна-пазнавальнай дзейнасці навучэнцаў», а ў 2009 годзе доктарскую дысертацыю «Мадэляванне сістэмы эўрыстычнага навучання на аснове дыялогу».
З’яўляўся намеснікам старшыні аргкамітэта ўсерасійскіх конкурсаў «Дыстанцыйны настаўнік года», «Дыстанцыйная школа года», «Дыстанцыйная педагагічная практыка», Усерасійскіх вучнёўскіх дыстанцыйных канферэнцый Цэнтра дыстанцыйнай адукацыі «Эйдас», членам рэдакцыйнай калегіі зборнікаў навуковых прац лабараторыі метадалогіі і тэорыі зместу адукацыі УРАА «Інстытут зместу і метадаў навучання» , выданняў Навуковай школы чалавекаадпаведнай адукацыі.
Маўчанне вучня разглядаецца ў двух ракурсах: маўчанне як стадыя, калі сказаць свайго няма чаго, і маўчанне як кампетэнтнасць, дзе вучань «адкрывае» сябе — сэнсы, мэты, місію — і стварае свае веды.
Паводле даных Навуковай электроннай бібліятэкі е., А. Д. Кароль з’яўляецца лідарам Індэкса навуковага цытавання ў Беларусі ў галіне «Народная адукацыя. Педагогіка» па спецыяльнасці «Агульная педагогіка, гісторыя педагогікі і адукацыі».
Рэктар Гродзенскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Янкі Купалы , рэктар Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта , аўтар канцэпцыі дыялагізацыі адукацыі, сістэмы эўрыстычнага навучання на аснове дыялогу.
З’яўляецца пастаянным аўтарам прац у навуковых выданнях з высокім імпакт-індэксам, навуковых часопісаў «Педагогіка» , «Пытанні філасофіі», «Пачатковая школа», «Школьныя тэхналогіі», «Народная адукацыя».
26-29 сакавіка 1945 года ў ходзе знішчэння варожай групоўкі на беразе праліва Вай дэ-Штрэве каля населеных пунктаў Швабах і Лангенберг, размешчаных у 12-і кіламетрах на поўнач ад горада Шчэцін, намеснік камандзіра стралковага аддзялення 1350-га стралковага палка чырвонаармеец Рыгор Нагорны прыцэльным агнём знішчыў тры варожых кулямёта і знішчыў больш за дзесяць праціўнікаў, спрыяючы выкананню агульнай баявой задачы.
1-2 сакавіка 1945 года падчас прарыва абароны ворага каля населенага пункта Іахан, размешчанага за 62 кіламетры на поўнач да Ландсберга, чырвонаармеец Нагорны меткім агнём знішчыў вялікую колькасць праціўнікаў, 4 сакавіка 1945 года ў баі за германскі горад Штадгард разам з іншымі байцамі падраздзялення знішчыў два кулямёты і падавіў яшчэ дзве агнявыя кропкі праціўніка.
Рыгор Фёдаравіч Нагорны (5 снежня 1925, вёска Пранчакі, Ляхавіцкі раён, Брэсцкая вобласць — 3 лістапада 1963, Баранавічы, Брэсцкая вобласць) — савецкі вайсковец, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, поўны кавалер ордэна Славы, кулямётчык; намеснік камандзіра стралковага аддзялення 1350-га стралковага палка 234-й стралковай дывізіі, чырвонаармеец.
Намеснік камандзіра стралковага аддзялення 1350-га стралковага палка чырвонаармеец Рыгор Нагорны 26 лютага 1945 года ў баі за населены пункт Швансьбек, размешчаны за 69 кіламетраў на поўнач ад германскага горада Ландсберг, наступаючы у ланцугу стралкоў, з кулямёта забіў да дзесяці праціўнікаў, гранатамі разбіў два агнявыя пункты.
Кулямётчык 1350-га стралковага палка чырвонаармеец Рыгор Нагорны 21 студзеня 1945 года ў баі на подступах да горада Цютц непрыкметна падкраўся да варожага дзоту і закідаў яго гранатамі, забяспечыўшы прасоўванне наперад сваіх падраздзяленняў.
Грунтоўна менш папулярным, але тэхнічна развітым форумным рухавічком з’яўляецца , напісаны на з выкарыстаннем фрэймворка , няшмат больш слабай функцыянальнасцю, чым , аднак мае магчымасці, якіх няма ва ўсіх астатніх форумных рухавічкоў для іміджбордаў (рэгістрацыя, магчымасць ставіць тэгі, замест таго, каб пісаць на адной акрэсленай дошцы і т. д.).
У адрозненне ад традыцыйных -падобных іміджбордаў, для -падобных галерэй асноўная мэта — не-іерархічная семантычная структура, у якой карыстальнікі могуць публікаваць змесціва і дадаць тэгі, анатацыі, пераклады і каментарыі.
Нельга было зарэгістраваць дзіця Юркам або Юрком, аднак у савецкія часы, асабліва ў часы калектывізацыі і індустрыялізацыі, лёгка можна было зарэгістраваць дзіцё Трактарам , Акцябрынай, Бісектрысай і Канстытуцыяй.
Уладзімір (размоўнае: Валодзік, Валодзька, Валодусь, Валадар, Валодша, Ладзік, Уладзік, Ладысь, Уладысь, Уладамір, Ладамір, Ладша; стараславянскае) — той, хто валодае сусветам, мірам;
Камандзір разліку 76-мм гарматы 1054-га стралковага палка старшына У. М. Марчанка з артылерыстамі даручанага яму разліку ў баях за ўтрыманне плацдарма на левым беразе ракі Одэр каля польскага горада Ортвіч 6 лютага 1945 года агнём з гарматы прамой наводкай паразілі 3 танкі і 3 кулямётныя кропкі праціўніка.
Камандзір разліку 76-мм гарматы 1054-га стралковага палка старшы сяржант У. М. Марчанка 26 жніўня 1944 года ў баі ля вёскі Альбіна пры спробе праціўніка прарваць кальцо акружэння агнём з гарматы ліквідаваў 3 гарматы, кулямёт і да 20 варожых салдат.
Разам з жылымі дамамі вуліца паступова забудоўвалася аб'ектамі сацыяльнай інфраструктуры і прамысловасці: дзіцячы сад, універсам, ГСКБ па збожжаўборачнай і кормаўборачнай тэхніцы, а з 1990-х гадоў — рэстаран, кафэ, кулінарыя, Гомельскі гарадскі камбінат школьнага харчавання, фізкультурна-аздараўленчы комплекс.
З пабудовай Гомельскага завода самаходных камбайнаў ВА «Гомсельмаш» на месцы прыватнай забудовы ў 1980-я гады пачынаюць будавацца дзевяціпавярховы панэльныя дамы, 12-павярховы дом з убудаванымі аб'ектамі сацыяльнай інфраструктуры.
Большай часткай травы, радзей паўкусты, кусты або дрэвы; лісце ў іх часта замяняецца кладодзіямі, шчаціністымі, ігольчастымі або пласціністымі; сапраўднае лісце з'яўляецца ў выглядзе невялікіх лускавінак.
У склад раёна ўключаны 37 сельсаветаў, з іх 18 сельсаветаў скасаванага Чырванабудскага раёна: Андрэеўскі, Баршчоўскі, Быкоўскі, Васільеўскі, Дубраўскі, Завідаўскі, Кругавец-Калінінскі , Кузьмініцкі, Ленінскі, Ніўкінскі, Новажыццёўскі, Плутоўскі, Усоха-Будскі, Усохскі, Уцеўскі, Церахоўскі, Чырванабудскі і Чырвонакастрычніцкі; 8 сельсаветаў скасаванага Добрушскага раёна: Агародня-Гомельскі, Агародня-Кузьмініцкі, Кармянскі, Навашляхаўскі, Новажыццёўскі, Пераростаўскі, Селішчанскі, Харошаўскі; 11 сельсаветаў скасаванага Насовіцкага раёна: Гадзічаўскі, Гардуноўскі, Глыбоцкі, Івакаўскі, Краўцоўскі, Макаўскі, Маркавіцкі, Паддабранскі, Пракопаўскі, Рагі-Ілецкі, Чарацянскі.
30 снежня 1927 года да раёна далучаны Навакрупецкі і Старакрупецкі сельсаветы Гомельскага раёна, якія адначасова былі аб’яданы ў адзін Крупецкі сельсавет; тады ж у выніку ўзбуйнення і рэарганізацыі ў складзе раёна зацверджаны 19 сельсаветаў: Агародня-Гомельскі нацыянальны рускі, Баршчоўскі, Васільеўскі, Гардуноўскі нацыянальны рускі, Глыбоцкі, Дубраўскі, Кармянскі, Краўцоўскі, Кругавец-Калінінскі, Крупецкі, Кузьмініцкі нацыянальны рускі, Ленінскі нацыянальны рускі, Маркавіцкі, Пераростаўскі, Пракопаўскі, Усоха-Будскі, Уцеўскі, Харошаўскі нацыянальны рускі, Церахоўскі нацыянальны рускі, адначасова вёска Паддабранка набыла статус мястэчка.
27 верасня 1938 года вёска Церахоўка набыла статус гарадскога пасёлка, Церахоўскі сельсавет скасаваны, мястэчка Паддабранка аднесена да паселішчаў сельскага тыпу і замест местачковага Савета ўтвораны Паддабранскі сельсавет.
16 ліпеня 1954 года скасаваны Краўцоўскі, Паддабранскі, Пясочна-Будскі, Цярухскі сельсаветы, утвораны Студзёнагуцкі сельсавет, які 8 красавіка 1957 года перададзены Гомельскаму раёну.
25 снежня 1962 года раён скасаваны, гарадскі пасёлак Церахоўка, Баршчоўскі, Васільеўскі, Гардуноўскі, Глыбоцкі, Грабаўскі, Дубраўскі, Кругавец-Калінінскі, Кузьмініцкі, Ленінскі, Маркавіцкі, Насовіцкі, Пракопаўскі, Усохабудскі, Уцеўскі сельсаветы перададзены Добрушскаму раёну.
Ю́рый Пятро́віч Смірно́ў — дэпутат Вярхоўнага Савета Беларускай ССР — скліканняў, загадчык аддзела навукі і навуковых устаноў ЦК КПБ, памочнік Першага сакратара ЦК КПБ БССР П. М. Машэрава.
У 2000 годзе быў створаны папячыцельскі савет, сустаршынямі якога сталі архіепіскап Максім і кіраўнік вобласці Барыс Батура, у склад савета ўвайшлі кіраўнікі многіх прадпрыемстваў Магілёва, якія на працягу некалькіх гадоў штомесяц пералічвалі сродкі на будаўніцтва.