polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Вайна ў Паўднёвай Радэзіі (іншыя назвы — Вайна ў Радэзійскім бушы, Вызваленчая вайна народа Зімбабвэ, Другая Чымурэнга) 1965—1979 — узброеная барацьба карэннага афрыканскага насельніцтва брытанскай самакіравальнай тэрыторыі Паўднёвая Радэзія супраць еўрапейскіх каланістаў і ўладаў створаных на гэтай тэрыторыі непрызнанай дзяржавы Радэзія за сваё палітычнае раўнапраўе.
Удзельнічаў у 31-м і 32-м Сусветных кангрэсах эсперанта, якія прайшлі ў Берне, адказваючы за інфармацыйнае асвятленне і друк, а таксама ўваходзіў у мясцовы арганізацыйны камітэт 64-га Сусветнага кангрэса эсперантыстаў у Люцэрне.
Гісторык лічыў, што вежа была пабудавана вялікім асманскім архітэктарам Сінанам, які вядомы аўтарствам многіх фартыфікацыйных збудаванняў, у тым ліку, падобнай вежы ў албанскім порце Валона ў 1537 годзе.
Ва ўладкаванні Уплісцыхе гэтага часу прасочваюцца тыповыя рысы горада эліністычнага перыяду: загараджальны роў і сцены, якія абараняюць горад на тых участках, дзе няма натуральных перашкод; пракладзеныя дарогі; тунэль, які спускаецца да ракі; сістэма водазабеспячэння і адводу сцёкавых вод.
Пасля асваення чалавекам ўрадлівых зямель дадзенага рэгіёну ў эпоху бронзы, культавы цэнтр мясцовасці першапачаткова знаходзіўся на ўзгорку Катланісхеві, які размешчаны за 3 км на захад ад Уплісцыхе.
Выбар менавіта скалы або пагорка для пасялення чалавека або для стварэння культавага цэнтра натуральны, так як скалы і горы здаўна з'яўляліся сімваламі магутнасці і вечнасці з аднаго боку, а з іншага боку стромкія схілы скал ўяўляюць сабой натуральнае ўмацаванне.
У гэты перыяд рака Кура, якая ў найстаражытны перыяд гісторыі горада абмывала скалу з паўночна-паўночна-захаду, ужо змяніла рэчышча, і з паўночна-заходняга боку ўтварыўся вялікі ўчастак урадлівай зямлі, дзе таксама ўзнікла паселішча.
У эліністычны перыяд у Уплісцыхе акрамя старажытнага культу пакланення бажаству Сонца пакланяліся іншым нябесным свяцілам і ўсяму пантэону грузінскіх паганскіх багоў, уключаючы багоў зямлі, падзямелля, вады і іншых, прычым кожнае з бажаствоў мела сувязі з адпаведнымі культавымі будынкамі.
У 337 годзе, пасля абвяшчэння хрысціянства дзяржаўнай рэлігіяй у Грузіі, паміж паганскім Уплісцыхе і першымі хрысціянамі ўзнікла супрацьстаянне, якое скончылася тым, што жрацы і жыхары Уплісцыхе былі падвергнуты ганенням, частка памяшканняў горада былі разбураны і спалены, на месцы двух галоўных язычніцкіх храмаў узніклі хрысціянскія цэрквы.
Згадкі сярэднявечных грузінскіх гісторыкаў звязваюць заснаванне паселішча з міфалагічным «Упласам, сынам Мцхетаса», прычым дакладнасць гэтых крыніц у цэлым пацвярджаецца археалагічнымі матэрыяламі.
Тым не менш, у большасці папулярных крыніц замацавалася іншая трактоўка назвы, зробленая на базе сучаснай грузінскай мовы, у якой «Уплас» звязаны з агульным имянем «уладыка»: Уплісцыхе — «крэпасць уладара».
Жрацы на пачэсным месцы ўсталёўвалі статуэтку багіні., пачыналі званіць у званочкі і грамець у бразготкі, круціць колы, шыпы якіх, зачапляючы кляпала, утваралі жахлівы грохат, выпякалі свяшчэнныя хлябы з адбіткамі гліняных пячатак, рэзалі ахвярных жывёл і, акрапіўшы мяса святой вадой, варылі на свяшчэнным агні, свяшчэнным віном з вялікага склепа здзяйснялі ўзліванні ў гонар бажаства, пелі гімны, узносясы хвалу ўладыке і дзякавалі госпаду за даденыя ім жыццё і дастатак, з надыходам змяркання у якім-небудзь храме прадстаўлялі Містэрыю
Збудаванне памяшканняў ва Уплісцыхе адбывалася ў два этапы: спачатку адбывалася грубае выдзёўбванне скальнай пароды, затым адбывалася тонкая прыцірка каменя да патрабаванай формы — працэс, які нагадвае працу скульптара.
Пячор, якія цалкам можна аднесці да гэтай эпохі, ва Уплісцыхе няма, бо многія старажытныя збудаванні ў Уплісцыхе пазней перабудоўваліся і перарабляліся, аднак археалагічны матэрыял сведчыць аб рэгулярным культавым выкарыстанні многіх памяшканняў, пачынаючы з гэтага перыяду.
Сярод даследчыкаў помніка няма адзінага меркавання аб тым, ці варта лічыць усе культавыя збудаванні храмамі ў класічным сэнсе гэтага слова, аднак большасць навукоўцаў сыходзяцца ў тым, што яны мелі менавіта рэлігійнае прызначэнне.
Медалём «Ветэран Узброеных Сіл СССР» узнагароджваюцца ваеннаслужачыя Савецкай Арміі, Ваенна-Марскога Флота, пагранічных і ўнутраных войскаў, якія бездакорна праслужылі ў Узброеных Сілах СССР 25 і больш каляндарных гадоў.
Заснаваны беларускімі музычнымі журналістамі Змітром Безкаравайным (у мінулым «Музыкальная газета», «БелГазета» — кіраўнік праекта), Змітром Падбярэзскім , Алегам «О’К» Клімавым і Сяргеем Будкіным для сістэматычнага апісання і ацэнкі дыскаў беларускіх артыстаў і папулярызацыі беларускай музыкі.
За час свайго існавання група прыняла ўдзел у розных музычных фестывалях, адыграла сольныя канцэрты на сцэнах Расіі, Украіны, Літвы, Латвіі, Польшчы, Германіі, Бельгіі, Галандыі, Іспаніі, Партугаліі, Францыі, Швейцарыі і Англіі.
Пасля канферэнцыі кіраўнікоў урадаў краін, якія ўваходзяць у склад Брытанскага Садружнасці Нацый, які быў праведзены ў Лусаке 1-7 жніўня 1979 гада, брытанскі ўрад прапанаваў Абэлю Музарэве і кіраўнікам Патрыятычнага фронту на канстытуцыйнай канферэнцыі ў Ланкасэрхаўзе.
Прадстаўнікі брытанскага ўрада прапанавалі, каб першыя выбары ў незалежным Зімбабвэ былі праведзены пад кіраўніцтвам Вялікабрытаніі, каб надаць магчымасць Радэзіі ў поўнай меры ўзмацніць незалежнасць закону і справядлівасці і абраць новы ўрад.
Крытыкамі адзначаліся філігранная распрацоўка дэталяў у яе акцёрскай манеры, майстэрства сцэнічнай гаворкі і вывастраная сцэнічная форма, а таксама падкрэслівалася імкненне актрысы надаць класічным выявам сучаснае гучанне.
Шмат гуляла ў спектаклях па п’есах рускіх пісьменнікаў (Кручыніна у «Без віны вінаватыя» Астроўскі, Панова у «Любові Яравой» Трэнёва, Марыя Мікалаеўна у «Рускіх людзях» Сіманава, Рыма у «Ядзе» Луначарскага), асабліва Максіма Горкага; найбольш вядомыя выкананне роляў Насты у «На дне» і Рашэль у «Васе Жалязновай».
У 1910 годзе пераехала ў расійскае Закаўказзе і пасялілася ў Баку, дзе стала членам Бакінскай армянскай трупы, у складзе якой атрымала слыннасць ролямі Афеліі і Дэздэмоны у, адпаведна, «Гамлеце» і «Атэла» Уільяма Шэкспіра і Соны і Сусан у, адпаведна, «Злым духу» і «Намусе» Шырванзадэ.
У 1917 годзе пераехала ў Тыфліс , дзе стала гуляць у мясцовых тэатрах і была членам Армянскага драматычнага таварыства; з 1921 года, пераехаўшы ў Ерэван, стала адной з вядучых актрыс 1-га Дзяржаўнага тэатра Арменіі, .
На рэверсе медаля надпісы: па акружнасці — «ЗА ДОБЛЕСТНЫЙ ТРУД», а ў цэнтры — «В ВЕЛИКОЙ ОТЕЧЕСТВЕННОЙ ВОЙНЕ 1941—1945 ГГ.», у верхняй частцы — серп і молат, у ніжняй частцы — пяціканцовая зорачка.
Дробныя і сярэдняй велічыні рыбы з вельмі сціснутым з бакоў высокім целам, маленькім канчатковым высоўным ротам, узброеным дробнымі шчацінкападобнымі зубамі, якія часам маюць трахвяршынавыя астрыі.
А менавіта, сярод элементаў першага слупка матрыцы выбіраюць ненулявы, перамяшчаюць яго на крайняе верхняе становішча перастаноўкай радкоў і адымаюць атрыманы пасля перастаноўкі першы радок з астатніх радкоў, дамножыўшы яе на велічыню, роўную адносінах першага элемента кожнай з гэтых радкоў да першага элементу першай радкі, абнуляючы тым самым слупок пад ім.
На другім этапе ажыццяўляецца так званы зваротны ход, сутнасць якога заключаецца ў тым, каб выказаць усе атрыманыя базісныя зменныя праз нябазісныя і пабудаваць фундаментальную сістэму рашэнняў, альбо, калі ўсе зменныя з'яўляюцца базіснымі, то выказаць у лікавым выглядзе адзінае рашэнне сістэмы лінейных ураўненняў.
Так як гэтая сістэма атрымана шляхам элементарных пераўтварэнняў над зыходнай сістэмай , то па тэарэме аб эквівалентнасці пры элементарных пераўтварэннях сістэмы і раўназначныя, то ёсць мноства іх рашэнняў супадаюць.
Гэта метад паслядоўнага выключэння пераменных, калі з дапамогай элементарных пераўтварэнняў сістэма ураўненняў прыводзіцца да раўнасільнай сістэмы трохкутнага выгляду, з якой паслядоўна, пачынаючы з апошніх , знаходзяцца ўсе зменныя сістэмы.
Тады, згодна з уласцівасці элементарных пераўтварэнняў над радкамі, асноўную матрыцу гэтай сістэмы можна прывесці да ступеньчатага выгляда (гэтыя ж пераўтварэнні трэба ўжываць да слупка свабодных членаў):
На другім запрошаныя швейцарскія мастакі Эміль Жылеран-старэйшы і Эміль Жылеран-малодшы склалі агульны малюнак і з дапамогай сучнасных матэрыялаў аб'ядналі і размалявалі часткі старажытнага твора.
Пярэднія крылы белыя, з 18-20 чорнымі кропкамі, размешчанымі трыма няправільнымі падоўжнымі радамі; у вяршыні крыла гэтыя 3 рады злучаныя вельмі дробнымі чорнымі крапінкамі; заднія крылы з абодвух бакоў, гэтак жа як і пярэднія з ніжняй боку, — попельна-шэрыя; даўжыня каля 20 мм.
Дарослыя вусені, вядомыя ў некаторых мясцовасцях пад назвай майскага чарвяка, дасягаюць 1,8 см даўжыні, бруднавата-жоўтага колеру з чорнай галавой і чорнымі груднымі нагамі; на спінным баку знаходзяцца 2 падоўжных шэрагі чорных плям, побач з якімі знаходзіцца па 2 чорных кропкі; такія ж кропкі знаходзяцца з бакоў вусеня.
Яечкі прыкрытыя жоўтай сліззю , утваральнай над купкай яечкаў род шчытка, які прымае пасля шаравата-буры колер; купкі гэтыя даўгаватай формы, 4-5 мм у дыяметры і заключаюць 15-65 падоўжана-авальных жаўтлявых яек.
Праз 3,5—4 тыдні пасля кладкі вылупляюцца жаўтлявыя вусені з цёмна-бурай галавой, якія застаюцца зімаваць пад шчытком, з'ядаючы харыён яек і падгрызаючы трохі пад сабой кару.
У другой палове мая вусені пасяляюцца на вяршынях галін, уладкоўваючы вялікія гнёзды з павуціння; гняздо паступова пашыраецца і захоплівае ўсё новае і новае лісце, так што колькасць вусеняў у гняздзе можа даходзіць да 1000; часам гусеніцы ахутваюць усё дрэва запар павуціннем.
Распаўсюджана ў Еўропе, на Брытанскіх астравах, у Фінляндыі, Швецыі; у Азіі — у Карэі, Японіі, сібірскай частцы Расіі, Манчжурыі , Іране, Пакістане; у Паўночнай Амерыцы — у Брытанскай Калумбіі і ЗША .
рабочыя, спецыялісты народнай гаспадаркі, работнікі навукі і культуры, дзяржаўных устаноў і грамадскіх арганізацый, ваеннаслужачыя, пенсіянеры і іншыя асобы, якія ўнеслі сваёй працай уклад у эканамічнае і сацыяльна-культурнае развіццё горада, пражываючыя, як правіла, у Кіеве ці яго прыгарадах не менш за 10 гадоў;
удзельнікі абароны Кіева ў перыяд Вялікай Айчыннай вайны, узнагароджаныя медалём «За абарону Кіева», партызаны і падпольшчыкі, якія змагаліся з ворагам у Кіеве і яго наваколлях, асобы, якія прымалі ўдзел у вызваленні горада ў складзе Узброеных Сіл СССР, незалежна ад месца іх пражывання ў цяперашні час.
Член Палітбюро ЦК КПСС, першы сакратар ЦК Кампартыі Украіны У. В. Шчарбіцкі ўручыў медаль Генеральнаму сакратару ЦК КПСС, Старшыні Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР Л. І.
Іх абвінавацілі ў напісанні на сцяне Стаўбцоўскага райвыканкама надпісаў «Жыве Беларусь!» І «Пазняк — наш прэзідэнт», на помніку Ф.Дзяржынскаму надпісу: «Кат», у замене над райвыканкамам афіцыйнага сцяга на нацыянальны, і вывешванні ў горадзе дзясятка бел-чырвона-белых сцягоў.
23 снежня 1997 г. выканаўчы дырэктар Х'юман Райтс Вотч звярнуўся да А. Лукашэнкі з заклікам спыніць пераслед і незаконныя арышты сяброў арганізацыі «Малады фронт» Вадзіма Лабковіча, Аляксея Шыдлоўскага і Вадзіма Кабанчука.
Народны паэт Беларусі Рыгор Барадулін 14 снежня 1997 г. напісаў і прысвяціў сябрам Маладога Фронту, якія знаходзіліся ў зняволенні, Аляксею Шыдлоўскаму, Вадзіму Лабковічу і Вадзіму Кабанчуку верш «Люблю Беларусь!».
Рассеяўшы большую частку з іх і бачачы, што яшчэ група немцаў насядае на няго, інсцэніраваў здачу ў палон і калі яны падышлі да яго на блізкую адлегласць — трох з іх забіў, а астатніх захапіў у палон і даставіў на камандны пункт палка.
За мужнасць і адвагу, праяўленыя ў баях, загадам камандуючага войскамі 19-й арміі 0176/н ад 17 красавіка 1945 года малодшы сяржант Далідовіч Аляксандр Ільіч узнагароджаны ордэнам Славы 2-й ступені.
Наводчык кулямёта 1063-га стралковага палка малодшы сяржант Аляксандр Далідовіч 22 чэрвеня 1944 года падчас прарыва абароны ворага на рацэ Свір, у 10 кіламетрах на захад ад горада Ладзейнае Поле Ленінградскай вобласці, у складзе групы разведчыкаў пераправіўся праз раку, усталяваў размяшчэнне некалькіх варожых агнявых кропак і ўдзельнічаў у падаўленні пяці з ніх.
4 красавіка 1945 года група разведчыкаў на чале з сяржантам Аляксандрам Далідовічам пад ураганным артылерыйска-мінамётным агнём ворага пераадолела драцяныя загароды, пранікла ў варожыя траншэі і знішчыла вялікую колькасць гітлераўцаў, што аблягчыла захоп населеннага пункта Погарш, размешчанага ў пяці кіламетрах на поўнач ад горада Гдыня.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 31 мая 1945 года за ўзорнае выкананне заданняў камандавання з баях з нямецка-фашысцкімім захопнікамі сяржант Далідовіч Аляксандр Ільіч узнагароджаны ордэнам Славы 1-й ступені, стаўшы поўным кавалерам ордэна Славы.
За мужнасць і адвагу, праяўленыя ў баях, загадам па 272-й стралковай дывізіі ад 8 сакавіка 1945 года малодшы сяржант Далідовіч Аляксандр Ільіч узнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені.
За мужнасць і адвагу, праяўленыя ў баях, загадам па 272-й стралковай дывізіі ад 6 ліпеня 1944 года малодшы сяржант Далідовіч Аляксандр Ільіч узнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені.
Іншым метадам атрымання ўстойлівай інтэрферэнцыйнай карціны для святла служыць выкарыстанне паветраных праслоек, заснаванае на аднолькавай рознасці ходу дзвюх частак хвалі: адной — адразу адлюстраванай ад унутранай паверхні лінзы і другой — якая прайшла паветраную праслойку пад ёй і толькі затым адбілася.
Пры асвятленні лінзы зверху монахраматычным святлом утворыцца цёмная пляма ў месцы дастаткова шчыльнага судотыку лінзы і пласцінкі, акружаная цёмнымі і светлымі канцэнтрычнымі кольцамі рознай інтэнсіўнасці.
Ён таксама выканаў першы дэманстрацыйны эксперымент па назіранні інтэрферэнцыі святла, атрымаўшы інтэрферэнцыю ад дзвюх шчылінных крыніц святла ; пазней гэты вопыт Юнга стаў класічным.
Неўзабаве пасля зыходу з «Іслачы» вярнуўся на радзіму, папоўніўшы склад «Дабл-Ю Канекшн», у складзе гэтага клуба стаў уладальнікам Кубка і Кубка лігі, а таксама срэбраным прызёрам чэмпіянату.
У пачатку 2019 года ў паслугах абаронцы былі зацікаўлены армянскія клубы «Арарат-Арменія» і «Арарат», аднак у красавіку ён зноў стаў трэніравацца з «Іслаччу» і неўзабаве афіцыйна вярнуўся ў каманду.
У англамоўным даследаванні Абросімава сумесна з Ірынай Куламіхінай разбіраюць гіпертэкставыя творы Рыдкіна і ўгледжваюць у іх эстэтычныя паказчыкі, якія стасуюцца з «нулявой ступенню пісьма» — мовай, свабоднай ад знакаў ідэалогіі.
У чэшскім даследаванні, прысвечаным медыяпаэзіі і біякібермастацтву, доктар навук піша, што Юрый Рыдкін стварае мульцімадальную паэзію, выкарыстоўваючы штучны інтэлект і развіваючы інтэртэкставую гульню.
Пры даследаванні працаў Рыдкіна крытык абапіраецца на тэорыю лінгвіста і семіётыка аб трохмернасці прасторы мовы і бачыць у -дыялогах Рыдкіна з ботамі прагматыку аўтарскага жэсту, падрабязна аналізуе яго паэтычны бот-цыкл «1968-2018», прысвечаны пяцідзесяцігоддзю Майскіх падзей у Францыі 1968.
Канакоў бачыць у творчасці Рыдкіна біхевіярысцкае даследаванне, аб’ектам якога стала ўся сучасная руская паэзія, а сам аўтар свядома ператварыўся ў бота рускай літаратуры дзеля дэманстрацыі ўсёй глыбіні адчужэння, якое ахапіла сучасных людзей.
Крытык адзначае, што, нягледзячы на праграмныя заявы Рыдкіна аб неабходнасці эмансіпацыі машыннага, аб зліцці біялагічнага і кібернетычнага, у яго тэкстах адчуваецца нешта вельмі чалавечае.
На думку літаратурнага крытыка і літаратуразнаўцы , у кіберпаэме «Ботие» прысутнічае спалучэнне і спантаннае чаргаванне розных фрагментаў мовы, што ператварае выказванне аўтара ў дынамічную і драматычную з’яву як складаны і незавяршальны працэс віртуалізацыі быцця і цялеснасці ў пункце перакрыжавання дыскурсаў, у пагранічнасці.
Крытык адзначае, што Рыдкін як медыямастак сумяшчае пасродкам сучасных тэхналогій сваю фотавыяву з разнастайнымі суб’ектамі, прадметнымі канфігурацыямі і візуальнымі цытатамі, лёгка змяняючы пол, узрост і параметры цела, раздвойваючыся, растройваючыся і разувасабляючыся, пранікаючы туды, куды фізічна трапіць немагчыма.
Паэт, літаратурны рэдактар аналізуе паэму «Софт» як тэкст, напісаны стансавымі строфамі, дзе аўтар прыдумляе электронныя неалагізмы тэхнагеннай эры і ўспрымае знаходжанне лірычнага героя у кампутарным свеце як зацьменне, як смерць.
У рамках «бот-паэзіі», як яе абазначыў літаратурны крытык , Рыдкін правёў шэраг мастацкіх дыялогаў са штучным інтэлектам віртуальнага галасавога памочніка «Аліса», сеткавага бота «Уільям Шэкспір» і іншых праграм.
Працы паэта экспаніраваліся на выставе «Паэзія любымі сродкамі», якая была прысвечана новым -тэхналогіям у паэзіі, створанай пры дапамозе інтэрнэт-пошукавікоў, разнастайных аб’ектаў, газетных артыкулаў і іншага.
Літаратурный крытык , аналізуючы «Размову з ботам», параўноўвае праграму-суразмоўцу паэта — з віртуальнай Галатэяй і бачыць у яе непрадказальных і смелых выказваннях прыкметы фемінізму, які з цягам часу павінен стаць віртуальным падмуркам для эмансіпацыі ўжо рэальных жанчын.
Публікаваўся ў друкаваных і сеткавых выдавецтвах: «», «», «», «», «», «», «», «», «», «», «», «», «», «», «», « », «Дыскурс», «Кастапраўда», «Артыкуляцыя», «Новая рэальнасць», «Наша філасофія», «Постмадэрн», на сайце выдавецтва «».
Значны ўклад у тэорыю вейвлетаў зрабілі Гупілаўд, Александэр Гросман і Жан Марле, якія сфармулявалі тое, што сёння вядома як , Жан Олаф-Стромберг з раннімі працамі па дыскрэтных вейвлетах , Інгрыд Дабешы, якая распрацавала артаганальныя вейвлеты з кампактным носьбітам , Стэфан Мала, які прапанаваў кратнамаштабны метад , Наталі Дэлпарт, якая стварыла часава-частотную інтэрпрэтацыю неперарыўнага вейвлет-пераўтварэння , Ньюланд, які распрацаваў гарманічнае вейвлет-пераўтварэнне, і многія іншыя.
злічальная вага — для хуткага падліку значнага колькасці невялікіх аднародных раўнаважкіх вырабаў вузлоў-агрэгатаў, гаек, шайбаў, нітаў, шарыкаў, гузікаў і да т. п.); на злічальную вагу значную колькасць вырабаў ўраўнаважваюць невялікім лікам такіх жа вырабаў у пэўным суадносінах ; Злічальную вагу ўжываюць на заводах, складах, харчовых прадпрыемствах і да таго падобнае.
гатовая прадукцыя — вырабы і паўфабрыкаты ўласнай вытворчасці, прынятыя заказчыкам або на склад арганізацыі, якія з'яўляюцца прадуктам з цалкам скончанай апрацоўкай , адпаведныя дзеючым стандартам або зацверджаным тэхнічным умовам.
валавая прадукцыя вартасная ацэнка ўсіх відаў прадукцыі, вырабленай прадпрыемствам, і ў дадатак да элементаў, якія ўваходзяць у склад таварнай прадукцыі, уключае змена рэшткаў незавершанага вытворчасці за адпаведны перыяд, кошт сыравіны і матэрыялаў заказчыка і некаторыя іншыя элементы;
Ўяўляе сабой сукупнасць прадуктаў, якія з'явіліся вынікам вытворчасці асобнага прадпрыемства , галіны прамысловасці, сельскай гаспадаркі або ўсяго народнай гаспадаркі краіны ці ўсяго свету за пэўны прамежак часу.
Частка чацвертая — паўстае як абагульненне, у якім аўтар сцвярджае неадменнасць пошуку непрымусовых формаў жыцця дзеля здзяйснення ідэалу сацыяльнай творчасці і вырашэння праблемы беларускай ідэнтычнасці.
Варта адзначыць і тое, што час змены парадыгмы ў еўрапейскім мысленні на пачатку 20 стагоддзя супаў з палітычнымі і сацыяльнымі пераўтварэннямі ў Беларусі, дзе ў гэты перыяд адбываецца фарміраванне ўласнай ідэнтычнасці, праяўлянае ў культуры Адраджэннем, а ў палітыцы — імкненнем да пабудовы незалежнай дзяржавы.
Тэкст Ігната Абдзіраловіча «Адвечным шляхам» ёсць мастацкім подле сваёй формы (метафарычнасць, значная колькасць эмацыйна-афарбаванай лексікі, апавядальная інтанацыя) і філосафічным подле зместу, што дазваляе вызначыць яго, з прыналежнасці да жанру, як філосафічнае эсэ.
«Адве́чным шля́хам» — філасофскае эсэ, напісанае пад псеўданімам Ігнат Абдзіраловіч у 1921 годзе ў Вільні, у якім глыбока раскрыты драматызм гістарычнага лёсу беларусаў, іх неадольнае імкненне захаваць незалежнасць свайго духу.
Частка дэталяў — сядзенні, поручні і іншыя элементы ўнутранага аздаблення — пастаўлялі кубінскія прадпрыемствы, на месцы збіралі і гідрамеханічныя каробкі перадач, імпартуемыя з Чэхаславакіі.
Падвеска колаў залежная, пярэдняя — на двух пнеўмабалонах з двума падоўжнымі рэактыўнымі штангамі і двума амартызатарамі, задняя — на чатырох пнеўмабалонах з двума падоўжнымі, двума А-падобнымі рэактыўнымі штангамі і чатырма амартызатарамі.
261 — версія мадэлі 260 для краін з левабаковым рухам і канструктыўна з’яўлялася яе «люстраной копіяй», але з-за асаблівасцяў размяшчэння рухавіка ў канструкцыі было немагчыма ўсталяваць сярэднія дзверы, таму мадэль выпускалася толькі ў двухдзверным варыянце 2-0-2.
На базе аўтобуса 260 пабудаваны паўночнакарэйскі тралейбус «Чхаліма-951», калі падчас эканамічнага крызісу 1990-х у КНДР з-за катастрафічнага недахопу паліва эксплуатуемыя ў Пхеньяне аўтобусы 260 было вырашана перарабіць у тралейбусы.
5-6 лютага 2014 года ў Лаосе адбыліся першае пасяджэнне Беларуска-Лаоскай сумеснай камісіі па двухбаковым супрацоўніцтве, першы раўнд кансультацый паміж міністэрствамі замежных спраў Беларусі і Лаоса на ўзроўні намеснікаў міністраў, а таксама ўрачыстыя мерапрыемствы, прысвечаныя 20-годдзю ўстанаўлення дыпламатычных адносін.
14 лютага 2017 года Надзвычайны і Паўнамоцны Пасол Беларусі ў Сацыялістычнай Рэспубліцы В'етнам Уладзімір Гошын уручыў даверчыя граматы Прэзідэнту Лаоскай Народна-Дэмакратычнай Рэспублікі Бунянгу Варачыту.
Таксама дзеючыя рэчывы рэгулятараў росту спрыяюць развіццю каранёвай сістэмы культуры, павелічэння ўтварэння ў лісці хларафіла, дзякуючы чаму афарбоўка становіцца больш насычанай і цёмнай.
У 1895 годзе ў склад МУС быў наступным: савет міністра, адукаваны на агульным падставе, але з некаторым адступленнем па справах земскага аддзела; галоўнае ўпраўленне пошт і тэлеграфаў; галоўнае ўпраўленне па справах друку, ведающее цэнзуру, а роўна якая мае нагляд за прамысловымі ўстановамі, якія адносяцца да друку, і за кніжнай гандлем; земскі аддзел, медыцынскія дэпартамент і савет, дарадчы ветэрынарны камітэт, ператвораны ў красавіку 1901 года ў Ветэрынарнае ўпраўленне МУС Расійскай імперыі, статыстычны савет і цэнтральны статыстычны камітэт, тэхнічна-будаўнічы камітэт, канцылярыя міністра і дэпартаменты агульных спраў, гаспадарчы, паліцыі і духоўных спраў замежных спавяданняў.
З іншага боку, у 1832 г. да міністэрства ўнутраных спраў далучана, у выглядзе дэпартамента, галоўнае ўпраўленне духоўных спраў замежных спавяданняў, у 1862 г. перададзена ў вядзенне МУС цэнзура, у 1865 г., пры пераўтварэнні Міністэрства шляхоў зносін, — справы будаўнічай паліцыі, у 1868 г. у яго склад увайшло скасаванае Міністэрства пошт і тэлеграфаў Расійскай імперыі, кіраванне якімі і раней, да 1830 г., таксама ўваходзіла ў склад МУС.
У прыватнасці, у падпарадкаванні гэтага дэпартамента складаліся: справы аб раскольніках і наогул пра секты, якія ўзнікаюць у нетрах праваслаўнай царквы; справы аб дзяржаўных злачынствах; справы аб нядоімках, так як клопат аб спраўным паступленні падаткаў ўскладалася на агульную паліцыю; справы аб забеспячэнні замежнікаў відамі на пражыванне ў Расіі і пра высылку замежнікаў; справы па сцвярджэнні статутаў розных таварыстваў і клубаў і вырашэння публічных лекцый, чытанняў, выстаў і з'ездаў, і многае іншае.
З 1843 г. МУС загадвае статыстычнай часткай, у 1861 г. пры ім утвораны асаблівы земскі аддзел; палажэнне 12 ліпеня 1889 г. аб земскіх участковых начальнікаў прадаставіла яму судовыя функцыі і судовага нагляду.
У 1880 г. было створана адмысловае Міністэрства, злучаушае у сабе гэтак разнастайныя часткі, як пошта і духоўныя справы замежных спавяданняў; але ўжо ў наступным годзе яно было скасавана, а яго справы вернутыя ў вядзенне МУС.
Гаспадарчы дэпартамент ведаў справы па народным харчаванні, грамадскаму прызрэнню, гарадскому грамадскаму кіраванні і земскаму гаспадарцы, па сцвярджэнні царкоўных таварыстваў, брацтваў і папячыцельств, па выдаленню з мяшчанскіх таварыстваў заганных членаў, па вырашэнні навукоўцаў з'ездаў і многія іншае.
Будынак на набярэжнай Фантанкі узведзены ў 30-х гадах стагоддзя па праекце выдатнага італьянскага архітэктара Карла Росі пры ўдзеле Язэпа Шарлемань, з’яўляецца складовай часткай ансамбляў плошчы Астроўскага з Александрынскім тэатрам, вуліцы Дойліда Росі і плошчы Ламаносава.