polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ва ўказе сказана: «улічваючы агульнадзяржаўнае і міжнароднае прызнанне вынікаў дзейнасці Валынскага дзяржаўнага ўніверсітэта імя Лесі Украінкі і яго выдатны ўклад у развіццё нацыянальнай адукацыі і навукі, пастанаўляю: надаць ВДУ імя Лесі Украіны статус нацыянальнага і ў далейшым называць яго Валынскім нацыянальным універсітэтам імя Лесі Украінкі».
Дзейнасць навучальнай установы, прыпыненая Другой сусветнай вайной, была адноўлена ў 1946 г. У верасні 1951 г. на базе настаўніцкага інстытута быў створаны Луцкі дзяржаўны педагагічны інстытут, якому праз год прысвоілі імя Лесі Украінкі.
16 ліпеня 1993 г. прэзідэнт Украіны Леанід Краўчук падпісаў указ аб стварэнні на базе Луцкага дзяржаўнага педагагічнага інстытута імя Лесі Украінкі Валынскага дзяржаўнага ўніверсітэта, пакінуўшы яму імя Лесі Украінкі.
4 ліпеня 2012 г. Валынскі нацыянальны ўніверсітэт імя Лесі Украінкі па прапанове Міністэрства адукацыі, навукі, моладзі і спорту Украіны і Валынскай абласной дзяржаўнай адміністрацыі вну была перайменавана ва Усходнееўрапейскі нацыянальны універсітэт імя Лесі Украінкі.
Валынскі нацыянальны ўніверсітэт імя Лесі Украінкі — украінская дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова ступеня акрэдытацыі са статусам нацыянальнага ўніверсітэта, размешчаны ў горадзе Луцк, буйнейшы навуковы і адукацыйны цэнтр Валынскага рэгіёна.
1 жніўня 1966 года ў склад Сапоцкінскага пассавета перададзены населеныя пункты Баяры, Галынка, Маркаўцы, Перстунь, Пралейкі, з Навумавіцкага сельсавета ў склад сельсавета перададзены вёскі Валавічоўцы, Круляўшчына і Рацічы.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 16 населеных пунктаў: Баяры, Валавічоўцы, Гінавічы, Камісарава, Канюхі, Капланаўцы, Круляўшчына, Кулакоўшчына, Лабна-Агароднікі, Ліхасельцы, Навасёлкі, Перстунь, Польныя Багатыры, Рацічы, Сафіёва, Скрынікі.
Тады Альбрэхт, пры дапамозе Сігізмунда, паказаў прынцэсе сфальсіфікаванае блаславенне яе бацькі на іх шлюб, і 2 студзеня 1487 года ў інсбрукскай палацавай капэле адбыўся шлюб Кунігунды і Альбрэхта.
У сямейным жыцці ў першыя гады падман пры заключэнні шлюбу таксама ствараў паміж сужэнцамі нацягнутыя адносіны, тым больш, што першыя тры дзіцяці Кунігунды былі дочкамі, што для Альбрэхта, які жадаў спадчынніка, было цяжкім ударам.
Пасля прымірэння Кунігунды і Альбрэхта з Фрыдрыхам , якое адбылося ў 1492 годзе пры пасродніцтве Максіміліяна, і з нараджэннем у Кунігунды трох хлопчыкаў наладзіліся і адносіны ў сям'і баварскага герцага.
Кунігунда, разам са сваім старэйшым братам, будучым імператарам Свяшчэннай Рымскай імперыі Максіміліянам , былі адзінымі з шасці дзяцей імператара Фрыдрыха і яго жонкі Элеаноры Алены, якія дажылі да свайго паўналецця.
Прынцэса вучылася не толькі прынятым у той час для жаночай адукацыі дваранкі чытанню, пісьму, вязанню і вышыванню, але таксама рабіла поспехі ў выездцы і паляўнічым майстэрстве, а таксама ў астраноміі і матэматыцы.
Вогнезямельцы Тайдо і Кос з жонкамі і дзецьмі (19-галовы Манг, дачка і малалетні сын у Тайдо і 14-гадовая дачка Мгу ў Коса), вядуць няхітрае жыццё прымітыўных астраўлян ХХ стагоддзя: плаваюць у чоўнах-кану з жэрдак і кары, на дне якіх раскладзены цяпельцы; харчуюцца дарамі мора; часам ажыццяўляюць вылазкі на астравы за палівам ды вялікай дзічынай — пінгвінамі, гуанака, маржамі (апошнія, дарэчы, ў паўднёвым паўшар’і не сустракаюцца — тут Маўр паўтарае геаграфічную памылку Жуля Верна).
А пакуль што Кос і Тайдо знаходзяць новую стаянку, дзе ў спакойнай бухце пад вадой расце цэлы лес з водарасцей-фукусаў, багаты самай разнастайнай спажывай: крабамі, чарапашкамі, медузамі, анемонамі і іннш.
У кароткачасовую вайну 1617 года паміж Венецыяй і герцагам Фердынандам Штырыйскім , Валенштайн сфарміраваў за свой рахунак атрад конніцы і прывёў яго да герцага, за што атрымаў ад яго вялікую ласку.
Па заканчэнні паходу, ён быў прызначаны камандзірам палка земскай міліцыі ў Маравіі; неўзабаве пабраўся другім шлюбам з дачкой графа Гараха, саветніка і любімца імператара, прычым атрымаў графскую годнасць, званне канцлера і начальства над мараўскай міліцыяй.
Хоць Валенштайн не звяртаў увагі на незадаволенасць венскага двара, але ўсё ж, атрымаўшы ад імператара загад ісці на дапамогу курфюрсту баварскаму, рушыў, нягледзячы на познюю пару года, у Баварыю; але, даведаўшыся па дарозе пра ўзяцце Рэгенсбурга пратэстантамі, вярнуўся назад і размясціўся ў Багеміі, на зімовых кватэрах.
Ворагі Валенштайна, карыстаючыся гэтым, імкнуліся выкрыць яго ў намеры, абапіраючыся на войскі, зрабіцца чэшскім каралём; а вельмі раздражнёны імператар запатрабаваў ад яго ачышчэння аўстрыйскіх уладанняў.
Калі ж курфюрст баварскі Максіміліян, які стаяў на чале варожай партыі, запатрабаваў, каб Валенштайн быў пазбаўлены звання галоўнакамандуючага, апошні склікаў ваенны савет і, выказаўшы сваю нязгоду з імператарам, заявіў гатовасць адысці ад спраў.
Павыкупляўшы ў Багеміі многія канфіскаваныя маёнткі і атрымаўшы ад імператара вялікі Фрыдландскі маёнтак на граніцы Сілезіі, у тым ліку Ліберац, Грабштэйн і Валечаў, Валенштайн стаў адным з найбагацейшых людзей у Аўстрыі.
У 1625 годзе, калі сродкі імператара для барацьбы з пратэстантамі зусім скончыліся, Валенштайн, які валодаў 30-мільённым станам, прапанаваў выставіць 50-тысячную армію за свой рахунак , пры ўмове быць яе галоўнакамандуючым і ўтрымліваць яе кантрыбуцыямі з непрыяцельскіх зямель.
З гэтай нованабранай арміяй ён разбіў Мансфельда, разграміў Мекленбург, Памеранію, Шлезвіг, Гальштынію, пры дапамозе Цілі нанёс рашучы ўдар датчанам, які вымусіў Хрысціяна заключыць у 1629 годзе мірны дагавор у Любеку.
Бяздзейнасць яго, аднак, працягвалася нядоўга; поспехі шведскага караля Густава Адольфа прымусілі імператара зноў звярнуцца па дапамогу Валенштайна, але той толькі пасля доўгіх просьбаў пагадзіўся прыняць начальства над арміяй.
Набраўшы новыя палкі, Валенштайн узяў Прагу, ачысціў Багемію ад саксонскіх войскаў; але, рушыўшы затым у Баварыю, ён, нягледзячы на трайную перавагу сіл, тры месяцы прастаяў пад Нюрнбергам, занятым Густавам-Адольфам, і ад бою ўхіляўся.
Пацярпеўшы затым паражэнне пад Лютцэнам, Валенштайн адступіў у Багемію, і, пераканаўшыся, што цяжка выцесніць шведаў з Германіі, вырашыўся дасягнуць гэтага пасродкам паступовага пазбаўлення іх саюзнікаў.
Апошні, даведаўшыся пра небяспеку, якая пагражае яму, і пра значэнне, якое нададзена Пільзенскаму збору, ізноў сабраў сваіх старэйшых афіцэраў і абвясціў, што вызваляе іх ад дадзенай клятвы, калі яны падазраюць яго ў намерах супраць імператару; разам з тым ён падпісаў рэверс, што «ніколі і ў думках не меў прадпрымаць штосьці супраць імператара і рэлігіі».
Тым часам палкоўнік Бутлер, начальнік канвою Валенштайна, быўшы падкуплены генераламі Пікаламіні і Галасам, 25 лютага 1634 года, з дапамогай двух афіцэраў, каменданта крэпасці шатландца Джона Гордана і яго суайчынніка маёра Уолтэра Леслі, па-здрадніцку забіў набліжаных Валенштайна фельдмаршала Крысціяна Ілава, генерала Адама Тэрцкі, палкоўніка Вільгельма Кінскі і ротмістра Ноймана.
Валенштайн належаў да старажытнай чэшскага дваранскага роду Вальдштайнаў, якая вызнавала пратэстанцкую веру, але пасля смерці бацькі, на 16-м годзе свайго жыцця, быў аддадзены ў езуіцкае вучылішча ў Ольмюцы і там перайшоў у каталіцтва.
Скончыўшы ўніверсітэт у Альтдорфе і здзейсніўшы затым падарожжа па Італіі, Францыі, Нідэрландах і Германіі, ён у 1606 годзе вярнуўся на радзіму, уступіў у шэрагі імперскіх войскаў, якія дзейнічалі ў Венгрыі, і за заслугі пры аблозе Грана атрымаў капітанскі чын.
Калі ў 1618 годзе разгарэлася паўстанне ў Маравіі і Багеміі, Валенштайн выратаваў з Ольмюца дзяржаўную казну, удзельнічаў са сфарміраваным ім кірасірскім палком у здушэнні паўстання і ачысціў усю краіну ад пратэстанцкіх войскаў, за што быў узведзены ў генерал-маёры з прызначэннем губернатарам Маравіі.
Для гэтага ён уступіў у перамовы з курфюрстам саксонскім і, працягваючы рашучыя ваенныя дзеянні супраць шведаў там, дзе мог біць іх па частках, даваў літасці іх пратэстанцкіх саюзнікаў у Германіі.
Але старэйшыя афіцэры, якія лічылі сябе больш на службе Валенштайна, чым імператара, і ведаючы, што з падзеннем першага яны могуць пазбавіцца яшчэ неатрыманай імі значнай грашовай сумы за ранейшую службу, пратэставалі супраць намеру Валенштайна і 12 студзеня 1634 года заключылі з ім дагавор , якім абавязваліся не пакідаць адзін аднаго, але пры ўмове не прадпрымаць нічога супраць імператара і каталіцкай царквы.
3 кастрычніка 1924 г. маёр Баляслаў Міргалоўскі быў пераведзены з пятнаццатага пяхотнага палка «Вілкаў» у Корпус аховы памежжа на пасаду камандзіра першага батальёна, які да канца месяца прыступіў да працы на абшарах Віленскага ваяводства.
Памежнікі з батальёна «Будслаў» пад кіраўніцтвам маёра Мечыслава Бачкоўскага 17 верасня 1939 г. распачалі баі з другой стралковай дывізіяй, 14-й і часткова 13-ым і 15-ым аддзеламі памежных войскаў НКУС, якія атакавалі мяжу з усходу.
Стражніца «Пагост» таксама ўступіла ў бой, падчас якога памерлі камандзір заставы і некалькі жаўнераў; з савецкага боку загінуў камандзір атакуючага аддзелу лейтэнант Пятроў, а яго намеснік, палітрук Канькоў, быў паранены.
Іншыя вайсковыя часткі, размешчаныя ў гэтым мястэчку таксама рэціраваліся ў кірунку Будслава і на наступны дзень далучыліся да адыходзячых батальёнаў, сярод якіх было і кіраўніцтва рэзервоай роты.
У ліпені 1929 г. было прынята правіла, згодна з якім адзінкі Корпуса аховы памежжа атрымлівалі назву згодна з мясцовасцю іх размяшчэння, у выніку чаго першы памежны батальён быў пераназваны ў батальён «Будслаў».
Загадам ад 23 лютага 1937 года распачалася першая фаза рэарганізацыі Корпуса аховы памежжа «.3», адным з вынікаў якой стала рэфармаванне батальёна «Будслаў» шляхам надання яму статуса адміністрацыйнай адзінкі з адначасовай рэарганізацыяй камандавання.
Батальё́н Ко́рпуса ахо́вы паме́жжа «Бу́дслаў» — першы батальён Корпуса аховы памежжа часоў міжваеннай Польскай Рэспублікі, які размяшчаўся ў Будславе ў 1924—1939 гадах.
Падчас польскай абарончай вайны сфармаваў батальён у складзе 207-га пяхотнага палка, у складзе якога прымаў удзел у бітве за Львоў, а падчас пахода Чырвонай Арміі ў Заходнюю Беларусь — у абароне дзяржаўных межаў.
Сённяшняя канстытуцыя гарантуе грамадзянам Польшчы абарону правоў чалавека, свабоду рэлігіі, слова і сходаў, мультыпартыйную сістэму, а таксама скасоўвае некаторыя камуністычныя ідэі з мэтай пабудовы рынкавай эканомікі.
У 1993 г. распараджэннем прадстаўніка прэзідэнта Украіны ў Львоўскай вобласці Львоўскай духоўнай семінарыі была перададзена частка бальнічнага комплексу Львоўскай інфекцыйнай бальніцы - былога манастыра францысканак Святых Дароў па вул.
За час свайго існавання Львоўская духоўная семінарыя выпусціла 676 выпускнікоў, большасць з якіх нясуць пастырскае служэнне на тэрыторыі Украіны — у Львоўскай, Драгобыцкай, Цярнопальскай, Івана-Франкоўскай, Валынскай, Ровенскай, Кіеўскай, Палтаўскай, Чаркаскай, Чарнігаўскай, Адэскай і іншых епархіях ПЦУ, у праваслаўных прыходах у Германіі, Іспаніі, Аўстраліі, Амерыцы, Канадзе і іншых краінах свету.
Таму дзякуючы нястомнай працы і бесперапынным хадайніцтвам адміністрацыі духоўных школ рашэннем выканкама Львоўскага гарадскога савета ў 1998 г. у карыстанне духоўнай семінарыі было перададзена і правае крыло комплексу, якое раней належала кожвендыспансеру.
28 снежня 1999 г. рашэннем старшыні Львоўскай абласной дзяржаўнай адміністрацыі ўвесь комплекс будынкаў быў перададзены ў бязвыплатную поўную ўласнасць Львоўскім духоўны акадэміі і семінарыі.
З 2002 г. у акадэміі быў адкрыты інтэрнат на 60 месцаў з пакоем адпачынку і новы харчаблок з вялікай трапезнай, у якой праведзена гукавое абсталяванне для чытання жыццяў святых, там жа ўсталяваны кіёт з абразамі Хрыста Збавіцеля, Багародзіцы "Пачаеўскай" і свяціцеля Іаана Златавуста.
З верасня 2003 г. пры акадэміі пачало дзейнічаць рэгенцкае аддзяленне, якое рыхтуе кіраўнікоў хору, дзякаў-псаломшчыкаў з правам выкладання хрысціянскай этыкі ў агульнаадукацыйных школах.
Рашэннем І Усеўкраінскага праваслаўнага сабора ад 5 чэрвеня 1990 г. у Львове было заснавана Львоўская духоўная семінарыя - багаслоўскую спецыяльную навучальную ўстанову Украінскай праваслаўнай царквы Кіеўскага патрыярхата, якая павінна была рыхтаваць святароў, царкоўнаслужыцеляў і іншых царкоўных работнікаў для ўсіх абласцей Украіны.
Львоўская праваслаўная багаслоўская акадэмія — вышэйшая багаслоўская навучальная ўстанова Праваслаўнай царквы Украіны, якая рыхтуе святароў, царкоўнаслужыцеляў і іншых царкоўных работнікаў, знаходзіцца ў Львове.
Таксама саланчак вядомы як кліматападзел: кучава-дажджавыя аблокі, што ўлетку ўзнікаюць на ўсходнім беразе Уюні, не заходзяць за яго заходні бераг, зусім недалёка ад якога пачынаецца пустыня Атакама.
Ёсць дзве версіі: першая гаворыць пра тое, што яго асляпіў шклом візантыйскі імператар Мануіл Камнін у час пасольскай місіі ў 1171 годзе, іншая — што слепата стала следствам удару па галаве, атрыманага паміж 1176 і 1192 годам.
Мікола Конан пасля сканчэння Глыбоцкай педнавучальні быў накіраваны працаваць настаўнікам у вёску Залессе, недалёка ад Глыбокага, але ў хуткім часе паступіў у Мінскі педагагічны інстытут імя Горкага на завочнае аддзяленне.
Улетку 1953 браў удзел у Нарыльскім паўстанні: «Увесь наш лагер 5 на працу не выйшаў. Забастовачны камітэт выставіў патрабаванні выклікаць для перамоваў прадстаўніка з Масквы. Усё ж прыбыў да нас пасланец з Масквы. У выніку перамоваў нашыя патрабаванні як быццам былі прынятыя да ўвагі. Тады мы выйшлі на працу. Аднак на тым не скончылася. Пасля стала вядома, што было забіта каля 20 чалавек з ліку паўстанцаў».
Пачатковую адукацыю атрымаў у польскай школе ў роднай вёсцы: «У школе гучала толькі польская мова. Але дома бацька вучыў нас роднай. Бацька намагаўся з людзьмі гаварыць толькі па-беларуску. Нас, Конанаў, у Лужках па-вулічнаму клікалі беларусамі, а малых, мяне і брата, адпаведна, беларусікамі».
У Другую сусветную вайну падчас нямецкай акупацыі скончыў 5-й і 6-й клас, пра што Мікола Конан успамінаў так: «Адразу мы адчулі, што школа ў нас стала сапраўды беларускай. Не скажу, вісеў у нас у школе вялікі партрэт фюрэра з надпісам: «Гітлер - асвабадзіцель».
З верасня 1943 г. пасля ўдалай здачы экзаменаў пачынае вучыцца ў адкрытай у Глыбокім гімназіі, дзе падчас вучобы быў залічаны ў склад мясцовай суполкі Саюзу Беларускай Моладзі .
У 1944 г. пасля прыхода савецкіх войскаў працягнуў вучобу ў Глыбоцкай педагагічнай навучальні, дзе неўзабаве была створана нелегальная арганізацыя Саюз беларускіх патрыётаў, галоўнай мэтай якой было развіццё беларускай культуры.
Але пра існаванне СБП Мікола Конан у гэты момант не ведаў: «Усё маё дачыненне да СБП было хіба ў тым, што я на просьбу аднакурсніка Васіля Мядзельца, просьбу даверліва-сакрэтную, надрукаваў пад капірку экзэмпляраў пяць тэксту прысягі, якую прымалі тыя, хто ўступаў у гэтую арганізацыю. Я цалкам згаджаўся з тым, што прачытаў. Мог успрыняць тое, як выпісаную аднекуль удалую цытату, якая спадабалася Васілю, можа, нават як ягоную думку. Але ні ў якім разе я не звязваў гэта з якой арганізацыяй ці акцыяй».
Вызвалены ў верасні 1954 г., вярнуўся ў Беларусь, але ў хуткім часе разам з іншым сябрам Іванам Бабічам пераехаў працаваць у Інту , што было павязана са спатканым на радзіме адмоўным стаўленнем да сябе з боку мясцовай адміністрацыі.
Пасля згасання ў 1091 годзе са смерцю Сцяпана дынастыі Трпіміравічаў у суседняй Харватыі, кароль Ласла прад’явіў прэтэнзіі на харвацкі трон па праве свайго сваяцтва з харвацкім каралеўскім домам (ён быў братам каралевы Алены і, адпаведна, шваграм Дзмітара Звоніміра).
Універсітэт створаны ў адпаведнасці з пастановай Кабінета міністраў Украіны ад 27 жніўня 2009 г. і загадам Міністра адукацыі і навукі Украіны ад 1 верасня 2008 г. на базе двух вну: Мукачэўскага тэхналагічнага інстытута і Мукачэўскага гуманітарна-педагагічнага інстытута.
Першым рэктарам быў прызначаны заслужаны дзеяч навукі і тэхнікі Украіны, доктар хімічных навук, прафесар Юрый Вікенцьевіч Мігалін, які кіраваў універсітэтам да 2013 г. Універсітэт выводзіць свае вытокі з дзейнасці навучальнай установы, якая функцыянавала з 1914 г. як Мукачэўская венгерская каралеўская дзяржаўная народашкольная семінарыя.
Мукачэўскі тэхналагічны інстытут пачаў дзейнічаць з 1995 г., калі ў Мукачэва быў адкрыты філіял Тэхналагічнага універсітэта Падолля з Хмяльніцкага, які пачаў падрыхтоўку ў горадзе спецыялістаў з вышэйшай адукацыяй па эканамічных і тэхналагічных спецыяльнасцях.
Мукачэўскі гуманітарна-педагагічны інстытут быў створаны ў 2003 г. паводле рашэння Закарпацкага абласнога савета, згодна з якім Мукачэўскі гуманітарна-педагагічны каледж быў рэарганізаваны ў Мукачэўскі гуманітарна-педагагічны інстытут.
Пастановай рэкамендавана Кабінету Міністраў Украіны распрацаваць з прыцягненнем грамадскасці, а таксама актыўных удзельнікаў добраахвотніцкіх фармаванняў, якія ўдзельнічалі ў Рэвалюцыі Годнасці , і зацвердзіць у месячны тэрмін з дня прыняцця пастановы комплексны план мерапрыемстваў па святкаванні на дзяржаўным узроўні Дня ўкраінскага добраахвотніка.
У прыватнасці прадугледжана правядзенне штогод мерапрыемстваў па ўшанаванні подзвігу ўкраінскіх добраахвотнікаў; правядзенне ў навучальных установах, воінскіх частках, установах культуры тэматычных мерапрыемстваў, гутарак аб масавых акцыях грамадзянскага пратэсту ва Украіне, якія адбываліся ў лістападзе 2013 — лютым 2014 года, і аб удзеле ў іх добраахвотнікаў.
Дзень устаноўлены 17 студзеня 2017 г. Вярхоўнай Радай Украіны з мэтай ушанавання мужнасці і гераізму абаронцаў незалежнасці, суверэнітэту і тэрытарыяльнай цэласнасці Украіны, садзейнічання далейшаму ўмацаванню патрыятычнага духу ў грамадстве, узмацнення грамадскай увагі і клопату да ўдзельнікаў добраахвотніцкіх фармаванняў і на падтрымку ініцыятывы грамадскасці.
Нягледзячы на вельмі складанае становішча, Мірон і Віктар не адчаіліся і здолелі наладзіць самы просты, але неабходны для выжывання быт: з дапамогай трэння атрымалі агонь, які ратавалі ад навальніцы; спражку папругі прыстасавалі пад нож; узвялі будан, злучыўшы вершаліны алешын; адгарадзілі затоку — садок для рыбнай гаспадаркі.
Тут ажыццяўляецца падрыхтоўка дактароў і магістраў ветэрынарнай медыцыны, якія займаюцца прафілактыкай, дыягностыкай і лячэннем хвароб жывёл, птушак і рыб, павышэннем іх прадукцыйнасці, кантролем за якасцю прадуктаў харчавання і сыравіны.
Біёлага-тэхналагічны факультэт — рыхтуе спецыялістаў для жывёлагадоўлі заходняга рэгіёну Украіны па спецыяльнасцях тэхналогіі вытворчасці і перапрацоўкі прадукцыі жывёлагадоўлі і водных біярэсурсаў, спецыялізацый у сферы менеджмента, пчалярства, зверагадоўлі, птушкагадоўлі.
Факультэт харчовых тэхналогій — на факультэце вядзецца падрыхтоўка спецыялістаў для працы на прадпрыемствах мясной і малочнай прамысловасці, у забойных і перапрацоўчых цэхах, фермерскіх гаспадарках, лабараторыях ветсанэкспертызы пераважна ў заходнім рэгіёне Украіны.
Факультэт эканомікі і менеджменту — ажыццяўляе падрыхтоўку спецыялістаў па спецыяльнасцях у сферы маркетынгу, менеджменту, знешнеэканамічнай дзейнасці і менеджменту арганізацый з улікам асаблівасцяў прафесійнай дзейнасці выпускнікоў у сельскай гаспадарцы і сферы перапрацоўкі сельскагаспадарчай прадукцыі.
Факультэт ветэрынарнай гігіены, экалогіі і права — з'яўляецца арганізацыйным і вучэбна-навуковым структурным падраздзяленнем універсітэта, які навучае спецыялістаў па кірунках «Біятэхналогія», «Права», «Ветэрынарная гігіена, санітарыя і экспертыза», «Экалогія».
Касцёл, які змяніў капліцу, пачаў узводзіцца з дрэва ў стылі польскага міжваеннага неабарока на сродкі рабочых шклозавода і яго ўладальніка Юліуса Столе ў 1931 годзе ва ўсходняй частцы паселішча.
У 1946 г. далучылася да нелегальнай беларускай арганізацыі «За Беларусь», якая пазней улілася да Саюза беларускіх патрыётаў: студэнты вырашылі папулярызаваць беларускую мову і культуру, ідэю незалежнасці Беларусі.
25 сакавіка 1946 г. разам з іншымі сябрамі СБП прымала прысягу на вернасць беларускаму народу: «У мяне былі шчырыя гутаркі з Антонам Фурсам наконт таго, як гвалтам выцясняецца з нашай навучальні беларуская мова, як нас спрабуюць дэнацыяналізаваць. І я згаджалася з ім, што нельга з гэтым мірыцца, патрэбна неяк процідзейнічаць. Я была ў ліку першых, з каго пачынаўся Саюз Беларускіх Патрыётаў».
Была асуджаная на 10 год савецкіх канцлагераў, пакаранне адбывала ў Комі АССР, Кіраўскай вобласці, у Азерлагу пад Тайшэтам, працавала на будаўніцтве чыгункі Тайшэт-Брацк, потым у Мардоўскай АССР.
Дзед меў вясковую мянушку «Сліпий» : паводле падання, яна паходзіла ад аднаго з продкаў, якога ў 1709 г. маскавіты асляпілі за тое, што ён ваяваў пад Палтавай супраць цара Пятра І на баку гетмана Івана Мазепы і шведскага караля Карла .
Потым ён паступіў у Львоўскую духоўную семінарыю ў 1911 г., дзе, сустрэўшыся з мітрапалітам Андрэем Шаптыцкім, папрасіў рады: ці мо жаданне пачаць універсітэцкія студыі можа быць перашкодай да святарства?
Як адзначае біёграф Іосіфа Сліпога біскуп Іван Хама, мітрапаліт Андрэй, убачыўшы прыродныя таленты Іосіфа, пасылае яго вучыцца ў Інсбрук, у Аўстрыю, у багаслоўскую калегію «Канізіянум».
Вандраваў па Заходняй Еўропе, да Святой Зямлі, прымаў актыўны ўдзел ва ўніяцкіх кангрэсах у Веляградзе , Празе, Пінску, у 1936 г. арганізаваў уніяцкі з’езд у Львове.
У 1918 г. у Інсбруку Іосіф Сліпы абараняе доктарскую працу на тэму «Паняцце аб вечным жыцці ў евалгеллі св. Яна»; у 1921 г. — хабілітацыйную працу «Вучэнне візантыйскага патрыярха Фоція аб Святой Тройцы».
У кастрычніку Генрых працягнуў баявыя дзеянні супраць Льежскага біскупства, аднак гэтым разам кампанія была менш удалай: 13 кастрычніка 1213 года ён пацярпеў разгромнае паражэнне ў бітве пры Стэпе ад атрадаў льежскай гарадской міліцыі, падмацаваных часцямі, якія прыбылі з графства Лоан.
Уражанне, аказанае гэтай перамогай на сучаснікаў, можна ацаніць па «Гутарках пра цуды» Цэзарыя Гайстэрбахскага: ён піша пра найвялікшую бойку дэманаў, якія захапілі на полі бітвы вялікую здабычу.
У пачатку 1192 года імператар Генрых абвясціў, што праз рознагалоссі, якія мелі месца ў час выбараў у верасні, права прызначэння біскупа перайшло да яго па праве сюзерэна, і што яго выбар паў на Лотара Хо стадскага, льежскага каноніка, як і абодва Альберта.
У адказ на рашэнне імператара Альберт Брабанцкі адправіўся ў Рым, дзе Папа Цэлесцін пасвяціў яго ў дыяканы і паслаў да архібіскупа Рэймса, які 19 верасня 1192 года пасвяціў Альберта ў святары, а на наступны дзень у біскупы.
Герцаг Брабанта прыбыў у Святую зямлю 22 верасня, а ўжо ў кастрычніку таго ж года ўдзельнічаў ва ўзяцці Сідона і Бейрута і разам з архібіскупам Майнца Конрадам Вітэльсбахскім аблажыў стратэгічна важную крэпасць Тарон .
Нягледзячы на тое, што аблога была паспяховай і Тарон быў гатовы капітуляваць, аблога была знята: войска дасягнулі чуткі пра смерць імператара і, улічваючы, што адзінаму сыну Генрыха было тры гады і прадбачачы барацьбу за імператарскі прастол Конрад Вітэльсбахскі і яго бароны паспяшаліся ў Германію.
У сваёй палітыцы Генрых імкнуўся да пашырэння ўладанняў паміж Шэльдай і Рэйнам і да кантролю над гандлёвым шляхам з Бругэ ў Кёльн, што заўважна па значнай колькасці населеных пунктаў, якія атрымалі пры Генрыху статус горада.
Тым не менш, пасля перамогі Філіпа-Аўгуста над Іаанам Беззямельным і пасля перамогі ў Германіі кандыдата Гогенштаўфенаў Філіпа Швабскага над Атонам Браўншвайгскім, якога падтрымлівала Англія, Генрых змяніў бок і зблізіўся з французскім каралём і Гогенштаўфенамі.
Правы нададзеныя Генрыхам абмяжоўвалі сітуацыі, у якіх з іх мог спаганяцца падатак; рэгламентавалі пытанні судаводства; вызвалялі жыхароў Вілвардэ ад вайсковай павіннасці па-за граніцамі герцагства.
У 1221 годзе статус горада быў нададзены Херэнталсу, праз год жыхары Ваўра атрымалі правы, супастаўныя з правамі жыхароў Лёвена, у 1229 годзе свой «крымінальны кодэкс» атрымаў Брусель, а Эйндхавен стаў горадам у 1232.
Бернарда на Шэльдзе ; больш таго, ён стаў штогод, пачынаючы з 1221 года, выплачваць пэўную суму вікарыю алтара Трох каралёў у кёльнскім саборы, а ў 1224 годзе перадаў дзесяціну некалькіх вёсак брусельскім канонікам.
Тым не менш, з пункту гледжання палітычнай кампанія Генрыха была вельмі паспяховай: паводле заключанага пры пасродніцтве графа Фландрыі мірнага дагавора граф Лоана абавязаўся выплаціць 800 марак срэбрам і пакуль гэта сума не выплачана цалкам, прызнаць сумеснае з Генрыхам валоданне Сінт-Тройдэнам.
1224 годзе ён вызваліў ад падаткаў жыхароў Бюнсвейка ў абмен на абавязацельства выкарыстоўваць яго герб у час ваенных аперацый: падобная шчодрасць звязана з неаднаразовымі спробамі захапіць ці забіць чалавека з уплывовым гербам.