polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Самыя вялікія калекцыі Саду — зёлкі Фішэра, Ледебура, Мертенса, Стэфана, Шумахера — і іншыя калекцыі меншага аб’ёму былі злучаныя ў адзін галоўны, або агульны, гербарый па сістэме Эндліхера.
Навуковыя заняткі, якія прынялі вялікія памеры, патрабавалі спецыялістаў, для чаго замест ранейшага дырэктара па навуковай і садовай частцы, былі заснаваныя тры пасады галоўных батанікаў, занятыя Рэгелем, Сяргеем Мацвеевічам Разанавым, які памёр у 1870 годзе, і Максімовічам.
У 1827 годзе, з заняткам рускімі войскамі Тэбрыза, імператар Мікалай загадаў адэскім аптэкара Совічу, причисленному да Батанічным садзе, далучыцца да атраду генерал-маёра Панкраццева і даследаваць у батанічным дачыненні заходнюю частку Азербайджанскай вобласці.
Сад заўсёды знаходзіўся ў цеснай сувязі з дакторскімі і навучальнымі ўстановамі сталіцы, служачы ім дапаможнікам пры выкладанні батанікі; тут чыталі лекцыі батанікі: Буксбаўм — першы батанік-спецыяліст, які кіраваў садам, які здзейсніў некалькі экскурсій па Расіі і ўзбагаціў аптэкарскімі гадавальнікі першымі рэдкімі відамі рускіх раслін, Фішэр, Сігезбек, Рудольф, Стэфан і іншыя; яны ж і кіравалі садам, які быў разведзены архіатэрам Блюментростом.
Хоць з 1864 года Сад не быў у стане адпраўляць на свае сродкі падарожнікаў, тым не менш калекцыі жывых раслін, а галоўнае гербарыі дастаўляліся асобамі, вандраваўшымі па даручэнні іншых навукоўцаў таварыстваў і бралі на сябе працу збіраць калекцыі і для Батанічнага саду.
Для выпрабаванні ўсходжасці насення і вызначэння прыдатнасці іх 15 снежня 1877 года па пачыну Баталіна, які да таго часу быў прызначаны галоўным батанікам, пры біялагічнай лабараторыі была адкрыта станцыя, куды кожны жадаючы за пэўную плату мог прыносіць насенне для даследаванні іх.
Услед за тым сталі выпісваць кнігі з-за мяжы, і набываліся адразу цэлыя бібліятэкі, як, напрыклад, бібліятэка прафесара Спецыялістаў, затым 900 тамоў батанічных твораў з былога Гарэнкскага саду, мноства кніг, купленых у Англіі, Германіі і Францыі дырэктарам Саду Фішэрам падчас яго камандзіроўкі ў 1824 годзе за мяжу.
У гэты час на яго звярнуў увагу кіраўнік Міністэрствам унутраных спраў граф Віктар Паўлавіч Качубей і задумаў пераўтварыць сад, зрабіўшы яго не толькі месцам гадоўлі лекавых траў, але, галоўным чынам, месцам навукі.
У кастрычніку 1888 года Сад пазбавіўся аднаго з стараннейшых сваіх дзеячаў М. М. Пржэвальскага, які памёр 20 кастрычніка ў Караколе, падчас свайго пятага падарожжа па Цэнтральнай Азіі.
У 1875 годзе адбылася важная перамена ў асабістым складзе Саду — дырэктар Саду, тайны саветнік Траутфеттер, па разладжанаму здароўю і згодна з прашэнні быў звольнены ад службы; яго месца заняў галоўны батанік Саду Рэгель, а малодшы кансерватар Баталін перамешчаны на пасаду загадчыка біялагічнай лабараторыі Саду.
Першая грашовая дапамога была Найвысока падаравана ў дзень адкрыцця Садка ў памеры 100 000 рублёў асігнацыямі; на гэтыя грошы былі набыты жывыя расліны з калекцый, якія знаходзіліся ў Санкт-Пецярбургу і яго ваколіцах.
Працягваючы займацца развядзеннем аптэкарскіх траў, Імператарскі Батанічны сад меў з тых часоў галоўнаю мэтай навуковую дзейнасць, для чаго ён набываў на асігнаваныя яму грошы расліны жывыя і ў сухім выглядзе, насенне, заводзіў бібліятэку, музей.
Вялікая колькасць атрымліваюцца штогод гербарыяў, мноства іншых спраў па Садзе і невялікая колькасць вучоных батанікаў, якія маглі распрацоўваць гербарый — усё гэта перашкаджала дакладнаму вядзенню гэтай справы, так што да 1857 года гербарый быў разрознены, і толькі потым пачалася ўзмоцненая праца па сартаванні сухіх раслін.
З гэтага падарожжа было дастаўлена ў Сад 8 скрынь з жывымі і сухімі раслінамі і насеннем з Рыа-дэ-Жанэйра, Вальпараіса, з Сандвічавы выспаў, з выспы Нукагіва, з Камчаткі, Сіткі , Манільі і вострава Святой Алены.
У 1879 годзе ў асабістым складзе Саду адбылося змяненне: старэйшы кансерватар Саду Шмальгаузен пакінуў гэтую пасаду, будучы абраны экстраардынарным прафесарам батанікі ў Кіеўскі універсітэт; месца старэйшага кансерватара заняў памочнік дырэктара Дэрпцкага батанічнага саду — К. Ю.
22 сакавіка 1823 года выйшла Найвысокі загад змяніць будову саду згодна з прадстаўленаму плану, а менавіта: злучыць абодва аддзела — медыцынскі і батанічны — у адзін сад, перабудаваць і палепшыць будынак, нарэшце, перайменаваць Аптэкарскі сад у Імператарскі Батанічны сад.
У 1830 годзе была набыта за 12 000 рублёў багатая калекцыя жывых раслін Бразіліі ад батаніка Людвіга Рыдэля, падарожнічаць з 1821 года ў тых краінах разам з расійскім генеральным консулам у Бразіліі і членам Імператарскай акадэміі навук Рыгорам Іванавічам Лангсдорфам.
Побач з Садам было адкрыта вучылішча для дзяцей канцылярскіх служыцеляў Медыцынскай калегіі, першым дырэктарам якой быў штаб-лекар Парпура, пад вядзеннем якога знаходзілася таксама зноў заснаваная медыцынская друкарня .
Пры падставе Імператарскага Батанічнага саду ў ім не было ні адной кнігі, і толькі ў 1824 годзе зроблена першае і вельмі каштоўнае набыццё, а менавіта бібліятэка, пакінутая пасля смерці прафесара Сцяпана; яна складала ў сабе 637 твораў у 1 185 тамах.
Неўзабаве пасля паступлення Саду ў вядзенне Міністэрства дзяржаўных маёмасцяў кіраванне ім было часова даручана Рудольфу Эрнеставічу Траўтфетэру, зацверджаным у 1864 годзе ў званні загадчыка Садам, а ў 1866 годзе, згодна з палажэннем новага штата, дырэктарам.
Музей знаходзіўся спачатку пад вядзеннем Фішэра, затым пераходзіць да іншых асобам і, нарэшце, у 1870 годзе кансерватарам музея быў прызначаны А. Ф. Баталін, якому належыць бясспрэчная заслуга добраўпарадкавання музея.
З падарожнікаў, якія працавалі для Саду ў 1877 годзе, трэба адзначыць А. Регель, які адправіўся ў Семірэчанскі край, і натураліста Уоллеса, які сабраў калекцыі ў розных месцах трапічнай Амерыкі.
У першыя гады сваёй грамадскай дзейнасці А.Шумчанка актыўна меў зносіны з апазіцыйнымі палітыкамі: ён разам з М. Статкевічам быў ініцыятарам стварэння аб'яднанай сацыял-дэмакратычнай партыі, якая так і не ўзнікла.
Падчас восеньскага пратэста 2003 супраць зносу кіёскаў і пазбаўлення прадпрымальнікаў крыніцы даходу, быў арганізаваны пікет каля адміністрацыі Маскоўскага раёна г. Мінска, у выніку чаго А.Шумчанка быў арыштаваны на 5 сутак.
1 студзеня 2005 г. уступіла ў сілу Пагадненне паміж Урадам Расійскай Федэрацыі і Урадам Рэспублікі Беларусь «Аб прынцыпах збірання ўскосных падаткаў пры экспарце і імпарце тавараў, выкананні работ, аказанні паслуг»
Платон Андрэевіч Крэнь (4 красавіка 1896, фальварак Ярашова, Слонімскі павет, Гродзенская губерня, цяпер у складзе в. Кузявічы, Баранавіцкі раён, Брэсцкая вобласць — 28 верасня 1962, в. Ярашова, Баранавіцкі раён, Брэсцкая вобласць) — беларускі паэт, мемуарыст, публіцыст, удзельнік Першай сусветнай і грамадзянскай войнаў.
13 лютага 2002 года ўтвораны зноў шляхам аб’яднання тэрыторыі скасаваных Каменіцкага (6 населеных пунктаў: вёскі Асавок, Казімірова, Каменічы, Прыцерпа, Цэзарова і Яноўка) і Пагарэльскага (5 населеных пунктаў: вёскі Амінавічы, Буда, Градзянец, Лазовае і Пагарэлае) сельсаветаў і вёскі Градзянка.
Градзянскі сельсавет размешчаны ў паўночнай частцы Асіповіцкага раёна і мяжуе з Лапіцкім, Ліпеньскім, Свіслацкім сельсаветамі Асіповіцкага раёна, Багушэвіцкім — Бярэзінскага і Лядскім — Чэрвеньскага раёна Мінскай вобласці.
Прыкладна за 13 гадоў да пачатку апісаных у кнізе падзей у некалькіх месцах на зямным шары ўзнікае шэсць «Зонаў» — абласцей, у якіх пачынаюць адбывацца дзіўныя з’явы, якія парушаюць вядомыя законы фізікі.
У сталкераў, як правіла, нараджаюцца дзеці са шматлікімі фізічнымі і біялагічнымі адхіленнямі ад нормы, прычым прычыны гэтага медыцына знайсці не можа (у прыватнасці, радыяцыі і хімічных дамешак у атмасферы Зоны няма).
Тым не менш ён не можа адмовіцца ад паходаў у Зону, што разбурыла яго жыццё — часткова з-за жадання атрымліваць вялікія грошы і не лічыць іх, але галоўным чынам — з-за магнетычнага прыцягнення Зоны, зразумелага толькі сапраўднаму сталкеру.
Сцярвятнік раскрыў Шухарту месцазнаходжанне Шара і расстаўленыя на шляху да яго пасткі, адна з якіх патрабуе «ахвяры» , не толькі з-за ўдзячнасці — ён спадзяецца, што Шухарт зможа вярнуць яму ногі.
Пасля выхаду фільму Таркоўскага так сталі называць праваднікоў, якія арыентуюцца ў розных забароненых і малавядомых іншым месцах і тэрыторыях; пазней сталкерамі сталі называць аматараў індустрыяльнага турызму, асабліва тых, хто наведвае пакінутыя аб’екты і населеныя пункты.
У канцы кнігі Шухарт плануе і ажыццяўляе сваю заключную місію ў Зоне: ён вырашай знайсці «Залаты Шар» — артэфакт, які паводле легенды можа выканаць найпатаемнейшае жаданне таго, хто яго знойдзе.
Мяркуецца, што Зоны створаныя прадстаўнікамі пазазямной цывілізацыі, і строіцца мноства гіпотэзаў, якія па-рознаму тлумачаць, што яны з сябе ўяўляюць і якім чынам патрэбныя іншапланецянам для кантакту з жыхарамі Зямлі.
Адзін з герояў кнігі, лаўрэат Нобелеўскай прэміі доктар Валянцін Пільман, вобразна мяркуе, што ўсе артэфакты — «пустышкі», «этакі», «бранзалеты» — гэта ўсяго толькі касмічнае смецце, пакінутае іншапланецянамі на планеце Зямля падчас выпадковага наведвання, падобна пустым банкам і бутэлькам, забытым пасля чалавечага пікніка на абочыне дарогі.
Галоўны герой кнігі Рэдрык Шухарт, жыхар Гарманта, становіцца сталкерам, гэта значыць зарабляе на жыццё, выносячы з Зоны артэфакты, якія валодаюць незвычайнымі ўласцівасцямі і прадаюцца за вялікія грошы.
Адна з асноўных тэмаў — маральны выбар тых, у чые рукі патрапляюць артэфакты Зоны, то, як імі скарыстаецца чалавецтва, якое, строга кажучы, дрэнна разумее, у чым прызначэнне гэтых небяспечных рэчаў, невядома навошта пакінутых прышэльцамі.
Упершыню духавы аркестр быў арганізаваны як дзіцячы калектыў пры Палацы культуры піянераў і школьнікаў Яфімам Васільевічам Юстусам, а ў 30-я гады -га стагоддзя рэарганізаваны ў духавы аркестр пры Гомельскім парку культуры і адпачынку ім.
У 1987 годзе аркестр па рашэнню Гомельскага абласнога выканаўчага камітэта атрымаў статус прафесійнага калектыву, па рэкамендацыі прафесійнага журы на чале з заслужаным артыстам Рэспублікі Беларусь Ю.
Пасля Вялікай Айчыннай вайны было шмат спробаў адрадзіць сімфанічны аркестр у сценах Гомельскага музычнага вучылішча, да гэтага прыкладалі намаганні Вальтэр Мнацаканаў, Георгій Шпанькоў, Валянцін Краўцоў.
17 студзеня 1969 года Барунскі сельсавет утвораны зноў у Ашмянскім раёне Гродзенскай вобласці БССР з цэнтрам у вёсцы Баруны ў складзе 34 населеных пунктаў (вёскі Аляны, Антанова, Баруны, Біюцішкі, Бразгалішкі, Вайцехава, Вашчынікі, Гейстуны, Гінеўцы, Гіргіляны, Дайнаполе, Загарняты, Зубаўшчына, Зялёны Бор, Каецяняты, Кастына, Курган, Кураўшчына, Кутараўшчына, Макаўшчына, Пятровічы, Смаленка, Трасечаняты, Федзевічы, Чараны, Чаркасы, Чэрнушка, Шанцілаўшчына, Шапавалы, хутары Зара, Карпуцішкі, Кузьмішкі, Рудэнішкі і Свілаўка), якія ўваходзілі ў склад Куцавіцкага сельсавета.
30 мая 1988 года ў склад сельсавета з Семярніцкага сельсавета перададзены 13 населеных пунктаў (вёскі Бянюны, Гарэцкаўшчына, Гудаўшчына, Палуды, Равы, Сідляроўшчына, Шальціны, хутары Барадоўшчына, Засценне, Лігі, Мар’янова, Місюнішкі і Студзянец).
М. Р. Прыгодзіч з’яўляецца старшынёй экспертнага савета па мовазнаўстве вышэйшай атэстацыйнай каміссіі Рэспублікі Беларусь, членам секцыі філалогіі вучэбна-метадычнага аб’яднання ВНУ Рэспублікі Беларусь, членам вучонага савета філалагічнага факультэта, намеснікам старшыні Камітэта па прысуджэнні прэміі імя У.Пічэты , а таксама намеснікам галоўнага рэдактара часопіса «Веснік БДУ» , часопіса «Роднае слова», членам рэдкалегіі часопіса «Беларуская мова і літаратура»
Даследуе праблемы гісторыі словаўтварэння ў беларускай мове, графіка-арфаграфічныя і палеаграфічныя асаблівасці помнікаў беларускага пісьменства, інавацыйныя працэсы ў сучаснай беларускай літаратурнай мове.
Удзельнічаў у падрыхтоўцы «Энцыклапедыі літаратуры і мастацтва Беларусі», «Беларускай энцыклапедыі» , галіновай энцыклапедыі «Беларуская мова», энцыклапедыі «Республіка Беларусь».
Пасля заканчэння філалагічнага факультэта Белдзяржуніверсітэта па спецыяльнасці «беларуская мова і літаратура, руская мова і літаратура», працаваў выкладчыкам, старшым выкладчыкам і дацэнтам кафедры беларускай мовы.
У польскі час у доме знаходзіліся: сядзіба гродзенскага павятовага староства, міністрэрства грамадскіх прац, міністэрства фінансаў, гарадскі музей, казіно для гарадскіх чыноўнікаў, ашчадная каса Гродзенскага павета, рэдакцыя «Газеты польскай зямлі Гродзенскай».
Пётр Вярлыга меркаваў, што Ксяндзоў у той час «як раз быў на вяршыні, як Джымі Смітс нумар два» і што «ён „выціскаў“ з „Юности“ тое, што словамі не перадаць, моцны імправізатар і гэта было вельмі вялікай стратай».
Хутка рытм-гітарыст Вярлыга сышоў з ансамбля, Пётр стаў супрацоўнічаць з тэатрам ценяў у БРТІ, у складзе зборнай КВЗ «Мінск» стаў чэмпіёнам СССР, а ў сярэдзіне 1970-х гадоў разам з эксперыментальным тэатрам пачаў ствараць нешта накшталт рок-опер.
Захаваўся запіс таго выступу, дзе выстаўляецца ўвесь новы склад: на гітары Яўген Канавалаў, рытм-гітара — Уладзімір Бяляеў, бас-гітара — Яўген Адстаўноў, ударныя інструменты і кіраўнік ансамблю — Ігар Крупеня, другая сола-гітара — Генадзь Старыкаў.
Разам музыканты выправіліся ў Ялту, як сведчыць Карастылёў: «Рок-гурт прыехаў з гітарамі, з апаратурай, мы выйшлі. Тут адразу ж мясцовыя жыхары пытаюцца адкуль мы. З Прыбалтыкі? Не, з Мінска. А-а, з Мінска, з Беларусі… Што там можа быць? Прыбалтыка „гудзела“ тады. Потым, калі мы заігралі, ажыятаж быў. Тысячы ці дзясяткі тысяч людзей, бітком забітыя веранды, яны пачалі біцца за нас. Памятаю, прыходзіў і Мулявін з хлопцамі да нас, як да зорак. Сапраўды, прадставілі годна Беларусь».
Аляксандр Сільвановіч здолеў аб’ездзіць СССР у складзе зборнай каманды з вялікай праграмай, разлічанай на 3—4 месяцы, якая ўяўляла сінтэз сімфанічнага аркестру і новых сучасных выканаўцаў з розных рэспублік.
Менавіта ў «Алгарытмах», як выявілася падчас конкурсу, гралі найлепшы арганіст — Вячаслаў Ксяндзоў, ён выступаў з тамбурынам на шыі, найлепшы бубнач — Міхал Голат і найлепшая салістка — Ларыса Лаўрышкова, студэнтка БПІ, якая на той момант ужо паспела з’ездзіць з ансамблем на сібірскія гастролі.
Райскі адзначаў, што «Ансамбль „Алгарытмы“ гучаў настолькі зладжана, што мог бы паспяхова канкурыраваць са многімі прафесійнымі калектывамі. Асабліва хочацца вызначыць выканаўцу на сола-гітары Яўгена Канавалава, не спрабуючы падаць сябе знешнімі эфектамі, ён прыкоўвае да сябе ўвагу сваёй яскравай музыкальнасцю. Яго „13 маршрут“ — найлепшы з твораў, напісаных удзельнікамі фестывалю».
У савецкай краіне праводзіліся шматлікія агляды самадзейнасці, спаборніцтвы ў эстрадным жанры, конкурсы ВІА, але каб выносіць у назву фестывалю «капіталістычнае» англійскае слова «» і збіраць у межах фестывалю гурты выключна аднаго гэтага напрамку — такое здарылася ўпершыню.
Бас-гітарыст Мурат Смольскі распавядаў, што тады беларускіх народных песень у эфіры было вельмі многа ў розным выглядзе, а любым музычным калектывам для таго, каб іх выпусцілі на сцэну, абавязкова трэба было ўключаць у рэпертуар фальклорныя творы.
Пра ўзнікненне гурта Мурат Смольскі адзначыў, што калектыў узнік са студэнтаў у 1968 годзе ў Політэхнічным інстытуце фактычна пасля таго, як было абвешчана пра першы конкурс біт-ансамбляў у Мінску.
У выніку ўсё было зладжана з размахам: пачынаючы ад надрукаваных па заказе ў тыпаграфіі білетаў і картак з эмблемай фестывалю ў выглядзе графічнага прамяністага сонца, заканчваючы запрашэннем у журы Барыса Райскага, кіраўніка эстраднага аркестра Белтэлерадыё.
Валерый Дайнэка аб тым, чаму ў журы была запрошана афіцыёзная фігура такога маштабу, меркаваў, што Райскі быў калекцыянерам, шыкоўным музыкантам і «шанхайцам», з той рускай кампаніі музыкантаў, разам з і іншымі, якая калісьці жыла там у эміграцыі і калі дазволілі ўлады ― вярнулася.
Граматы таксама атрымалі: найлепшы рытм-гітарыст фестывалю — Алег Герасіменка , найлепшы сола-гітарыст фестывалю — Яўген Канавалаў , найлепшы арганіст фестывалю — Вячаслаў Ксяндзоў , найлепшы ўдарнік фестывалю — Міхаіл Голад , найлепшая салістка фестывалю — Ларыса Лаўрышкова , найлепшы саліст — Юрый Ражаў , за найлепшы ўласны твор — Яўген Канавалаў .
Менавіта «Рэфлексы» прадставілі на фестывалі ў біг-біт апрацоўках самыя нечаканыя творы: французскую мелодыю Алімпіяды-68, якая прагучала з тэлеэкранаў падчас зімовых Алімпійскіх гульняў у Грэноблі; песню індыйскага госця з оперы Рымскага-Корсакава «».
Пасля вайны вярнуўся да пісьменніцкай дзейнасці, рэдагаваў літаратурныя дапаўненні, перакладаў з рускай, , беларускай, украінскай, а таксама рэдагаваў адноўлены часопіс «», які выдаваўся ў Любліне.
Сярод першых пастановак ерэванскага тэатра былі творы армянскай класікі «Карынэ» Тыграна Чухаджана і «Кум Моргана» Аляксандра Шырванзадэ, апроч гэтага, тэатрам было пастаўлены шэраг спектакляў сусветнай класікі.
Тапаграфія Бенгальскага заліва спрыяе ўтварэнню паўночна-заходніх мусонаў, якія прыводзяць да з'яўлення цыклонаў і трапічных цыклонаў замест раўнамерных ападкаў, у выніку чаго кожны год з кастрычніка па студзень узбярэжжа знаходзіцца пад ударамі стыхіі.
Будучы студэнтам Уроцлаўскага ўніверсітэта, А. Баразенка праходзіў у якасці абвінавачванага па «справе 14-ці» яшчэ на пачатку 2008 г. Крымінальная справа за ўдзел у акцыі ў падтрымку прадпрымальнікаў, якая адбылася 10 студзеня 2008 г., была ўзбуджаная адразу па двух артыкулах Крымінальнага кодэкса РБ : па ч. 1 арт.
Статус падазраванага, а пасля і абвінавачанага, па дадзенай крымінальнай справе атрымалі 14 моладзевых актывістаў: Міхась Пашкевіч, Таццяна Цішкевіч, Міхась Субач, Алесь Чарнышоў, Алесь Стральцоў, Вінаградаў Павел, Аляксей Бондар, Аляксандр Баразенка, Максім Дашук, Арцём Дубскі, Уладзімір Сяргееў, Міхась Крываў, Антон Койпіш і Кім Андрэй.
Большасць гэтых актывістаў, у тым ліку і Баразенка, напачатку былі прыцягнутыя да адміністрацыйнага арышту тэрмінам да 15 сутак за ўдзел у мітынгу прадпрымальнікаў, а Цішкевіч правяла за кратамі ажно 20 сутак.
Эўракамісар Беніта Ферэра-Вальднэр заклікала беларускія ўлады вызваліць А. Баразенку, зазначыўшы, што «важна, каб Беларусь заставалася краінай без палітычных зняволеных і паважала свабоду выказванняў, аб’яднанняў і сходаў».
За правядзенне пікета 10 снежня 1996 года, падчас якога выступалі ў абарону Славаміра Адамовіча арыштаванага за за верш «Забі прэзідэнта!» і раздавалі ўлёткі з Дэкларацыяй правоў чалавека, быў затрыманы і дастаўлены ў РУУС.
У сакавіку 1997-га за ўдзел у арганізаваным сацыял-дэмакратычнай моладдзю пікеце супраць прымусовага размеркавання ў чарнобыльскую зону студэнтаў быў асуджаны 10-цю суткамі адміністрацыйнага арышту.
пазбаўленне праціўніка ініцыятывы і магчымасці: а) распачаць штосьці супраць тылу нашых армій, якія дзейнічаюць на Вісле; б) узмацняць за кошт пакінутых у Усходняй Прусіі войскаў сваю армію, прызначаную для нанясення галоўнага ўдару ў Польшчы.
21 і 28 красавіка 1945 года ў раёне пятнаццаці кіламетраў на паўднёвы ўсход ад германскага горада Бонсдарф з даручанай яму гарматы камандзір разліку Пётр Ляўкоў — 885-ы стралковы полк — разбіў бронетранспарцёр, тры аўтамашыны, рассеяў звыш за ўзвод праціўнікаў, чым садзейнічаў наступленню стралковага батальёна Чырвонай Арміі.
Камандзір разліку 76-мм гарматы 885-га стралковага палка чырвонаармеец Пётр Ляўкоў у баях за плацдарм на рацэ Нараў 12 кастрычніка 1944 года пры прарыве абароны праціўніка ў раёне вёскі Напрукі, размешчанай у пяці кіламетрах на поўдзень ад польскага горада Ружаны, камандуючы байцамі, падавіў два кулямёта.
Пётр Маркавіч Ляўкоў — савецкі вайсковец, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, поўны кавалер ордэна Славы, камандзір разліку 76-міліметровай гарматы 885-га стралковага палка 290-й стралковай дывізіі 3-й арміі 2-га і 1-га Беларускіх франтоў, сяржант.
16 студзеня 1945 года каля вёскі Бараве, што ў 20-ці кіламетрах на поўдзень ад польскага населенага пункта Краснаселля, пры адбіцці контратакі праціўніка разлік Пятра Ляўкова ліквідаваў чатыры кулямёта з прыслугай і шмат варожых салдатаў і афіцэраў.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 мая 1946 года за ўзорнае выкананне заданняў камандавання ў баях з нямецка-варожымі захопнікамі сяржант Ляўкоў Пётр Маркавіч узнагароджаны ордэнам Славы 1-й ступені, стаўшы поўным кавалерам ордэна Славы.
Загадам па 290-й стралковай дывізіі ад 13 лістапада 1944 года за мужнасць і адвагу, праяўленыя ў баях, чырвонаармеец Ляўкоў Пётр Маркавіч узнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені.
А. Касмінскі, паказаў, што «манастыры былі гультаяватымі гаспадарамі, якія жылі галоўным чынам за кошт рэнтаў. Яны імкнуліся пераважна да вышэйшых і сярэдніх класаў грамадства і адыгрывалі нікчэмную ролю як установы сацыяльнага забеспячэння».
Стралок таго ж палка і дывізіі яфрэйтар Ліснеўскі 21 ліпеня 1944 года ў ліку першых пераправіўся праз раку Заходні Буг у 20 кіламетрах на паўднёвы захад ад горада Любомль Валынскай вобласці, адбіваў контратакі праціўніка.
Камандзір стралковага аддзялення малодшы сяржант Ліснеўскі пры прарыве варожай абароны каля населенага пункта Лебус 16 красавіка 1945 года першым уварваўся ў траншэю ворага і разам з аддзяленнем знішчыў 4 кулямёты і каля 20 праціўнікаў.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 мая 1946 года за мужнасць, адвагу і гераізм, , малодшы сяржант Ліснеўскі Віктар Пятровіч узнагароджаны ордэнам Славы 1-й ступені.
Камандзір аддзялення, узвода пешай разведкі 1223-га стралковага палка чырвонаармеец Сяргей Лупікаў 15 жніўня 1944 г. ў складзе разведвальнай групы пераправіўся праз раку Бобр у раёне польскага горада Асавец і разведаў варожую агнявую сістэму.
Памочнік камандзіра узвода пешай разведкі 1223-га стралковага палка сяржант Сяргей Лупікаў у баях за вёску Альтхаўзэн і за польскую вёску Гручна у перыяд з 4 па 6 лютага 1945 года замяніў выбыўшага са строю камандзіра ўзвода.
За тры дні баёў ўзвод пад камандаваннем сяржанта Лупікаў знішчыў да трох дзясяткаў і ўзяў у палон сто семдзесят два гітлераўца, з іх тры афіцэра, акрамя гэтага ўзвод Лупікава вывеў са строю дзве гарматы і чатыры кулямёта.
У ноч на 27 сакавіка 1945 года ўзвод пад камандаваннем сяржанта Сяргея Лупікава разведаў чатыры пераправы праз раку Ісача, што забяспечыла магчымасць савецкім перадавым частках ўварвацца ў польскі горад Гдыня.
Сяргей Агафонович Лупиков (26 кастрычніка 1923, Бяседавічы Хоцімскі раён, Магілёўская вобласць — 31 сакавіка 1995, Магілёў) — камандзір аддзялення; памочнік камандзіра; камандзір узвода пешай разведкі 1223-га стралковага палка 369-й стралковай дывізіі 2-га Беларускага фронту, сяржант.
Загадам па 369-й стралковай дывізіі 096 ад 21 жніўня 1944 года за мужнасць і адвагу праяўленыя ў баях чырвонаармеец Лупікаў Сяргей Агафонавіч узнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені.
Сярод выдадзенага пры падтрымцы Паўла Мажэйкі — невядомыя раней творы Васіля Быкава, эсэ Віктара Шалкевіча, грунтоўны даведнік «Біяграфія гарадзенскіх вуліц», падручнік па гісторыі Гродна «Гродназнаўства».
У 2016 годзе заснаваў у Гродне прастору «Цэнтр гарадскога жыцця», якая спачатку дзяліла памяшканне з прыватнай галерэяй «Крыга» на вуліцы Савецкай, а пазней пераехала ў асобнае памяшканне на вуліцы Кірава.
У Цэнтры адбываліся культурніцкія імпрэзы: навуковыя канферэнцыі, мастацкія і фотавыставы, прэзентацыі кніг, кінапаказы, курсы беларускай мовы «Мова Нанова», канцэрты і адукацыйныя мерапрыемствы, «Беларускія ялінкі» для дзяцей.
30 траўня 2006 года ў рамках міністэрскай сустрэчы Руху недалучэння адбылася сустрэча Міністра замежных спраў Рэспублікі Беларусь Сяргея Мікалаевіча Мартынава з Міністрам замежных спраў Малайзіі Саед Хамід Албарам.
10 мая 2012 года ў г. Шарм-Эль-Шэйху ў рамках міністэрскай сустрэчы Каардынацыйнага бюро Руху недалучэння адбылася сустрэча намесніка Міністра замежных спраў С. Ф. Алейніка з намеснікам Міністра замежных спраў Малайзіі А.Каіланам.
Адбыліся сустрэчы ў міністэрствах замежных спраў, сельскай гаспадаркі і аграрнай прамысловасці, міжнароднага гандлю і прамысловасці, абароны, вышэйшай адукацыі, а таксама ў Парламенце Малайзіі, Нацыянальнай гандлёва-прамысловай палаце і з кіраўніцтвам буйных кампаній.
11-13 сакавіка 2015 года дэлегацыя Міністэрства па падатках і зборах Рэспублікі Беларусь на чале з намеснікам Міністра Элай Сяліцкай наведала Малайзію для правядзення кансультацый па праекце Пагаднення аб пазбяганні двайнога падаткаабкладання і папярэджанні ўхілення ад выплаты падаткаў у дачыненн да падаткаў на даходы і маёмасць.