polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
У тым жа 1901 годзе дзяржаўная камісія ацаніла будынкі комплекса ў 41 тысячу рублёў, а гарадская Дума разглядала прапанову губернатара пра пераробку пад турму былога кармеліцкага кляштара, але будынкі прызналі непрыдатнымі для гэтых мэтаў.
Упершыню босыя кармеліты з’явіліся ў Гродне ў 1650 годзе, калі віленскі кашталян А. Катовіч падараваў ордэну ўчастак зямлі насупраць праваслаўнай Часнахрэсцкай царквы, якая належала цэху гарбароў, а ў ст.
Касцёл Узвышэння Святога Крыжа і кляштар кармелітаў — страчаны помнік архітэктуры віленскага барока ў Гродне, комплекс касцёла і кляштара кармелітаў, пабудаваны ў 1738-1765 гадах і існавалы да 1903 года.
Гасцінічны комплекс быў адным з найбольш добраўпарадкаваных і камфартабельных устаноў падобнага тыпу, паколькі ў кожным нумары быў прадугледжаны поўны санвузел, тэлефон, тэлевізар, у будынку знаходзіліся рэстаран, кафэ, кругласутачны буфет.
У пачатку ХХ стагоддзя на месцы гасцініцы «Мінск» знаходзіліяся невялікі дом Шапіра , у якім размяшчалася гасцініца «Нова-Берлін» на 9 нумароў, якая належалая некаму Гордану, і дом Пераца з майстэрняй і крамай абутку М. Я.
18 снежня 2002 года камітэт стандартызацыі, метралогіі і сертыфікацыі пры Савеце міністраў Рэспублікі Беларусь сумесна з Міністэрствам спорту і турызму прысвоілі гасцініцы катэгорыю «4 зоркі».
У 1995 годзе гасцінічны комплекс «Мінск» увайшоў у структуру Кіраўніцтва справамі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, а ў 2001 годзе быў унесены ў дзяржаўны спіс гісторыка-культурных каштоўнасцей Рэспублікі Беларусь.
Калона, высечаная з суцэльнага граніту, прывезенага з кар’ера ў Жытомірскай вобласці Украіны, размешчана на асіметрычнай базе, з аднаго боку якой — гарэльефная шматфігурная кампазіцыя, з другога — ступеньчаты п’едэстал.
Застаўшыся адна, Веранік слухае таямнічы запіс, поўны розных гукаў: гукі скамечанай паперы, крокі, рыпенне дзвярэй, гукі чыгуначнай станцыі і абслугоўвання ў кафэ, фрагмент музыкі Ван дэн Будэнмаера і ў завяршэнне гукі аўтакатастрофы.
Аляксандр чытае Веранік сваё новае апавяданне: «23 лістапада 1966 года было самым важным днём у іх жыцці. Гэта быў той дзень, калі а трэцяй гадзіне раніцы яны абедзве з’явіліся на свет у двух розных гарадах, на двух розных кантынентах. У абедзвюх былі цёмныя валасы і зялёныя вочы. Ім было па два гады, і яны ўжо ўмелі хадзіць. Адна апяклася, дакрануўшыся да печы. А цераз некалькі дзён другая пацягнулася да печы, але своечасова адхапіла руку. Хаця яна не ведала, што можа апячыся».
У выніку ролю атрымала дваццацічатырохгадовая франка-швейцарка Ірэн Жакоб, якая да таго здымалася ў некалькіх малавядомых фільмах, а таксама сыграла невялікую ролю ў стужцы Луі Маля «Бывайце, дзеці».
З аднаго боку гэта звязана з тым, што актрыса не мела іншых яркіх роляў на момант здымкаў і стала асацыявацца з вобразам, створаным у фільме Кеслёўскага, з іншага ж боку — гераіні, якіх іграе Ірэн, практычна ўвесь фільм знаходзяцца ў кадры.
Пасля некаторых пошукаў удалося высветліць, што гэта фрагмент з цыкла фільмаў пра лялечнікаў, якія стварылі свае ўласныя тэатры, у прыватнасці туды ўвайшлі інтэрв’ю з і фрагменты з яго спектакляў.
Так, даючы ўказанне наконт канцэрта, дзе павінна саліраваць Вераніка, Кеслёўскі наступным чынам апісаў неабходную музыку: «Ведаю, што гэта мусіць быць прыгожая песня. Мы павінны паказаць, што гэта дзяўчына — геній».
У цёплых «восеньскіх» фарбах праламляюцца асаблівасці светаўспрымання галоўных гераінь, а абраная колеравая гама надае стужцы адчуванне цеплыні і інтымнасці, што дапамагае здзяйсненню рэжысёрскай задумы глыбокага пранікнення ва ўнутраны свет абедзвюх дзяўчат.
Аўтарства вышэй згаданага канцэрта як у сюжэце, так і ў цітрах фільма, а таксама на дыску з саўндтрэкам прыпісваецца выдуманаму галандскаму кампазітару канца стагоддзя Ван дэн Будэнмаеру.
Гаворачы аб адрозненнях паміж уласнай творчасцю і творчасцю створанага ім кампазітара, Прайснер адзначае, што «Ван дэн Будэнмаер выразна выяўляе сябе слухачам як праз музыку, так і праз выбар тэкстаў».
Польскія рэцэнзенты, усхваляваныя крахам сацыялістычнага строю ва Усходняй Еўропе, успрынялі «Падвойнае жыццё Веранікі» больш насцярожана, як крок Кеслёўскага ад сацыяльнай праблематыкі яго папярэдніх прац у бок «безадказнага» артхауса і «паверхневай метафізікі».
За межамі Польшчы новы фільм Кеслёўскага выдатна ўпісаўся ў стэрэатып еўрапейскага артхауса замаруджаным тэмпам дзеяння, стылізаванай кінематаграфіяй, мноствам самацытат і магчымасцю разнастайных інтэрпрэтацый таго, што адбываецца на экране.
У многіх сцэнах камеру і прадмет падзяляе шкляная перашкода — акно або шкляныя дзверы, у выніку чаго свет аказваецца праломленым пад нечаканым вуглом, прадметы — дзіўна скажонымі, экранныя прасторы множацца, у «карцінкі» ўзнікае «другое дно».
Жанчыны не ведаюць пра існаванне адна адной, але звязаны таямнічай эмацыйнай сувяззю, якую Кшыштаф Кеслёўскі падкрэслівае праз адлюстраванні, колеры, гукі і мноства іншых дэталяў, што ўтвараюць безліч тонкіх паралеляў паміж дзвюма гераінямі.
У абрамленні мігатлівай аператарскай працы Славоміра Ідзяка і таямнічай музыкі Збігнева Прайснера кінастужка ўяўляе сабой «адну з найбольш чыста метафізічных карцін», «незабыўную сімфонію пачуццяў».
Шварц непакоіўся, што дзеці могуць не зразумець яго прадстаўлення, але адбылося ўсё дакладна наадварот: дзеці выказвалі самую непасрэдную рэакцыю, а пасля выступлення паўтары гадзіны закідвалі Шварца пытаннямі, тлумачылі, як самі зразумелі казку.
Кінааглядальнік « » назваў Кеслёўскага гіпнатызёрам, які здольны заваражыць аўдыторыю нават фільмам з бессэнсоўным сюжэтам — «ды так, як не заварожваў ні адзін еўрапейскі фільм апошніх часоў».
Так, аглядальнік Міхня Мандуцяну ў сваёй рэцэнзіі сцвярджае, што «Падвойнае жыццё Веранікі» — гэта фільм пра музыку, бо музычнае афармленне тут багатае, поўнае значэння і іграе не менш важную ролю, чым акцёрскае майстэрства.
У адрозненні ад большасці лялькаводаў, якія апранаюць цёмныя пальчаткі, або карыстаюцца вяровачкамі і палачкамі, Шварц не хавае рукі падчас прадстаўлення, але маніпулюе лялькамі такім чынам, што глядач перастае звяртаць на іх увагу.
Аператарам фільма выступіў паляк Славомір Ідзяк, з якім Кеслёўскі ўжо здымаў некалькі карцін, у тым ліку «Шнар», «Дэкалог, пяць» і яго поўнаметражную версію «Кароткі фільм пра забойства».
Зняўшы бясшумна двух чалавек, смелыя разведчыкі зайшлі ў тыл фашыстаў… Выявіўшы дакладна месцазнаходжанне агнявых кропак, разведчыкі раніцай вярнуліся ў полк, а праз паўгадзіны нашы артылерысты грамілі агнявыя кропкі праціўніка».
Памочнік камандзіра шабельнага ўзвода 58-га кавалерыйскага палка (16-я гвардзейская кавалерыйская дывізія, 7-й гвардзейскі кавалерыйскі корпус, 61-я армія, Цэнтральны фронт) гвардыі старэйшы сяржант Н. А. Сцяпанаў асабліва вызначыўся пры выкананні складаных задач у выведцы пры падрыхтоўцы да фарсіраванні ракі Дняпро 26 верасня 1943 года ля вёскі Ніўкі Гомельскай вобласці.
26 верасня 1943 года Мікіта Сцяпанаў пры падрыхтоўцы да фарсіравання Дняпра каля вёскі Ніўкі Брагінскага раёна Гомельскай вобласці, пераправіўшыся на супрацьлеглы бераг, захапіў палоннага, які даў каштоўныя выведвальныя звесткі.
Мікіта Андрэевіч Сцяпанаў (13 кастрычніка 1913 года, в. Васільеўка — 22 верасня 1953 года) — памочнік камандзіра шабельнага ўзвода 58-га кавалерыйскага палка (16-я гвардзейская кавалерыйская дывізія, 7-й гвардзейскі кавалерыйскі корпус, 61-я армія, Цэнтральны фронт), гвардыі старшы сяржант, Герой Савецкага Саюза .
Сцяпанаў пад покрывам ночы ўдваіх з таварышам пераправіўся на рыбацкай лодцы на правы бераг, дзейнічаючы асцярожна і смела, увайшоў у траншэю праціўніка, закалоў аднаго салдата нажом і аднаго захапіў у палон, і пераправіў яго на правы бераг Дняпра, даставіў у штаб палка.
Шляхецкія напады і рабаванні ў 16-17 стагоддзях былі часам настолькі жахлівымі, крывавымі і беспакаранымі, што нават польскі гісторык Уладзіслаў Лазінскі, распавядаючы пра іх, пісаў з абурэньнем: «Што за свет! Цёмны, дзікі, забойны. Свет без ўрада, без ладу, без справядлівасці, без міласэрнасці. Кроў у ім танней віна, чалавек танней каня. Свет, у якім лёгка забіць, цяжка не быць забітым…».
Што ж тычыцца паходжання назвы мястэчка і ракі Слаўка, найбольш верагодна, што яна паходзіць ад мянушкі «слаўныя», якое атрымалі мясцовыя жыхары за іх удзел у паходах князя Святаслава Уладзіміравіча, забітага паміж Сколем і Грэбенавым у час княжацкіх міжусобіц .
Паводле падання, што перадаецца тут з пакалення ў пакаленне, дружыннікі князя Святаслава, якія засталіся ў жывых, не вярнуліся ў родныя мясціны, а пасяліліся ў гарах ля рэчкі Опір, у прыватнасці, каля ўпадзення ў яе ракі Слаўкі.
Пасёлак размешчаны глыбока ва Украінскіх Карпатах за 28 км ад горада Сколэ, у маляўнічай даліне ракі Опір і яе правага прытоку Слаўка, сярод пакрытых лясамі і лугамі храбтоў Бяскідаў і Гарганаў, на схілах гор Трасцян , Ільзы , Пісанай або Даўбушанкі , Мянчэла , якія атачаюць пасёлак з усіх бакоў.
Даведзеныя да адчаю галечай, бяспраўем і панскай самаўпраўнасцю жыхары мястэчка і іншых навколішніх сеў прынялі актыўны ўдзел у паўстанні 1824—1826 гг. на Сколіўшчыне, якое прыцягнула ўвагу нават Івана Франка і Мікалая Усціяновіча.
У запісах Пярэмышльскага земскага суда згадваецца, што шляхціц Іванка з Крыніцы пісьмова аформіў права сваёй жонкі Марусі на палову яго маёмасці ў Крыніцы і Слаўскім Пярэмышльскай акругі.
7 кастрычніка 2021 года ў матчы супраць мінскага «Дынама» быў выдалены з поля на 30-й хвіліне за грубую гульню, у выніку «Рух» саступіў лікам 1:3, а абаронца атрымаў дыскваліфікацыю на 6 матчаў і больш не з’яўляўся на полі ў сезоне 2021.
Паводле даных СМІ, сям’я была забяспечанай, аднак яе было цяжка назваць шчаснай: у прэсе паведамлялася, што маці і сястра-падлетак жылі за мяжой, бацька пражываў у беларускай сталіцы, аднак Уладзіслаў з 15 гадоў жыў у асобнай кватэры.
Скончыў дзесяць класаў школы, школу фабрычна-заводскага вучнёўства, аэраклуб і Ульянаўскую школу лётчыкаў-інструктараў Грамадзянскага паветранага флоту, пасля чаго працаваў пілотам-інструктарам у Кіраўскім аэраклубе.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 23 лютага 1948 года маёр Васіль Сярогін быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» за нумарам 8306.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года гвардыі малодшаму сяржанту Аляксандру Дзмітрыевічу Валогіну было прысвоена званне Героя Савецкага Саюзаза ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецка-фашысцкімі захопнікамі, паспяховае фарсіраванне Дняпра і праяўленыя пры гэтым адвагу і геройстваУказ Президиума Верховного Совета СССР «О присвоении звания Героя Советского Союза генералам, офицерскому, сержантскому и рядовому составу Красной Армии» от 15 января 1944 года // Ведомости Верховного Совета Союза Советских Социалистических Республик : газета.
Аляксандр Дзмітрыевіч Валогін (8 кастрычніка 1924, в. Пячэрскае, Сызранскі раён, Самарская вобласць — 17 кастрычніка 1943, Лоеўскі раён, Гомельская вобласць) — савецкі вайсковец, кулямётчык 118-га гвардзейскага стралковага палка 37-й гвардзейскай стралковай дывізіі 65-й арміі Цэнтральнага фронту, гвардыі малодшы сяржант.
Таксама ў краіне жывуць наступныя рэлігійныя меншасці: праваслаўныя, 4,9 % насельніцтва , іудзеі, мусульмане, бахаі, караімы (старажытнае адгалінаванне ад іудаізму, прадстаўленае ў Літве суполкай з Тракая), якія разам складаюць каля 1,6 % насельнікаў краіны.
Падчас Кастрычніцкай рэвалюцыі быў начальнікам Мінскага гарнізона, членам бюро ВРК Заходняга фронту, членам Паўночна-Заходняга абкама РСДРП , камісарам харчовага аддзела Абласнога выканаўчага камітэта Саветаў рабочых, салдацкіх і сялянскіх дэпутатаў Заходняй вобласці і фронту .
У канцы студзеня 1945 года, будучы камандзірам аддзялення ў складзе 176-й асобнай разведвальнай роты , старшыня Мікалай Лебедзеў з групай разведчыкаў пры выкананні баявой задачы ў населенага пункта Клайн-Раўтенберг знішчыў дваіх немцаў, чацвярых узяў у палон.
Удзельнічаў у баях Вялікай Айчыннай вайны ў складзе 176-й асобнай разведвальнай роты (137-я стралковая дывізія, 48-я армія, 1-ы Беларускі фронт, затым 2-гі Беларускі фронт) спачатку ў званні сяржанта, затым — старшыні.
Праз два месяцы 24 кастрычніка 1944 года, знаходзячыся ў складзе 2-га Беларускага фронту на тэрыторыі Польшчы, група разведчыкаў разам з Мікалаем Лебедзевым у 50 кіламетрах на поўнач ад Варшавы пад агнём ворага знішчыла кулямётны разлік фашыстаў і захапіла ў палон некалькі варожых салдатаў.
Першы ордэн Славы 3-й ступені стралок 176-й асобнай разведвальнай роты сяржант Н Лебедзеў М. А. атрымаў 13 жніўня 1944 года за падзеі папярэдняга дня, калі ён у складзе групы разведчыкаў пракраўся ў тыл ворага ў 20-25 км на поўнач ад горада Баранавічы, уварваўся ў варожую траншэю і паранены, захапіў у палон трох салдатаў праціўніка.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 24 сакавіка 1945 года за мужнасць, адвагу і гераізм, праяўленыя ў барацьбе з нямецка-фашысцкімі захопнікамі, Лебедзеў Мікалай Афанасьевіч узнагароджаны ордэнам Славы 1-й ступені .
Мікалай Афанасьевіч Лебедзеў (16 мая 1924, вёска Ацяеўка, Арлоўская губерня — 24 сакавіка 2002, Гомель) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, поўны кавалер ордэна Славы, ганаровы грамадзянін г. Гомеля.
Даследуе творчасць Сымона Буднага, Васіля Цяпінскага, Пятра Скаргі, Іпація Пацея, Мялеція Сматрыцкага, Андрэя Мужылоўскага, Касьяна Саковіча, Іосіфа Руцкага, Мікуліча і інш.
Аднак у час Рэфармацыі Пфальц прыняў пратэстанцтва, курфюрст Фрыдрых у 1619 годзе прыняў карону Багеміі, і за гэта ў 1623 годзе імператар Фердынанд перадаў Верхні Пфальц і тытул курфюрста яго стрыечнаму брату Максіміліяну Баварскаму.
Хоць паводле ўмоў Вестфальскага міру 1648 года Ніжні Пфальц быў вернуты сыну Фрыдрыха Карлу Людвігу, для яго быў створаны новы тытул курфюрста, а за кіраўніком Баварыі было пацверджана права ўдзелу ў выбарах імператара.
У 1799 годзе Карл Тэадор памёр бяздзетным, перажыўшы Карла Аўгуста Цвейбрукенскага, прызначанага яго пераемнікам па Тэшэнскім дагаворы, і таму Баварыя перайшла да Максіміліяна Іосіфа.
Ён заваяваў Верхнюю Аўстрыю, каранаваўся ў Празе каралём Багеміі, а ў 1742 годзе нават стаў імператарам Свяшчэннай Рымскай імперыі, аднак Баварыя апынулася акупаванай аўстрыйскімі войскамі, і вярнуцца ў Мюнхен Карл Альбрэхт здолеў толькі пасля таго, як прускі кароль Фрыдрых уварваўся ў Сілезію, і аўстрыйцам спатрэбілася перакінуць усе войскі на паўночныя граніцы.
У пачатку стагоддзя курфюрст Максіміліян увязаўся ў вайну за іспанскую спадчыну на баку Францыі і Іспаніі, аднак 13 жніўня 1704 года быў разбіты ў Гёхштэцкай бітве, пасля чаго Баварыя выйшла з вайны.
Па заключаным 7 лістапада 1704 года Ільбесгаймскім дагаворы Баварыя апынулася акупаванай Аўстрыяй і Пфальцам, і аўстрыйскую акупацыю не змагло скінуць нават буйное сялянскае паўстанне.
Клуб адчуваў цяжкасці з нападаючымі, у выніку чаго 17-гадовы Какорын дэбютаваў у расійскай Прэм’ер-лізе ў матчы 24-га тура супраць «Сатурна» і забіў гол у матчы, які скончыўся на карысць дынамаўцаў з лікам 2:1, стаўшы самым маладым аўтарам гола ў тым чэмпіянаце.
Алякса́ндр Алякса́ндравіч Како́рын (прозвішча пры нараджэнні — Карташо́ў; ; нар. 19 сакавіка 1991, Валуйкі, Белгародская вобласць) — расійскі футбаліст, нападнік кіпрскага клуба «Арыс» з Лімасола і былы ігрок нацыянальнай зборнай Расіі.
У 1853 г. частка чумашаў была пераселена ў рэзервацыю, створаную для прадстаўнікоў некалькіх прыбярэжных індзейскіх народаў, але ў 1863 г. яна фактычна была ліквідавана, а яе члены пераселены ў новую, меншую па плошчы рэзервацыю.
Нават у найбольш талерантных краінах, напрыклад, Бразіліі эскадроны смерці і скінхэды тэрарызуюць гарады: у перыяд з 1980 па 2000 год афіцыйна зарэгістраваны 1960 забойстваў гомасексуалаў на глебе нянавісці.
Пасол Вялікабрытаніі ў Беларусі Фіёна Гіб растлумачыла рашэнне вывесіць сцяг садзейнічаннем прасоўванню правоў ЛГБТ-супольнасці і жаданнем звянуць увагу грамадскасці на ЛГБТ-людзей і дыскрымінацыю, з якой яны сутыкаюцца.
20 мая Міністэрства ўнутраных спраў Беларусі апублікавала на сваім сайце матэрыял пад назвай «Мы за сапраўднае!» , у якім выказала шкадаванне аб тым, што над пасольствам Вялікабрытаніі быў вывешаны вясёлкавы сцяг — сімвал гомасексуалаў, назвала аднаполыя адносіны падробкай і заявіла, што Беларусь абапіраецца на падмурак традыцыйных інстытутаў сям’і і шлюбу.
22 мая ў перадачы «Размова з прэзідэнтам» на тэлеканале «Беларусь-1» міністр унутраных справаў Ігар Шуневіч сярод іншага патлумачыў рэакцыю МУС на вывешванне сцягу на пасольстве Вялікабрытаніі.
Ён заявіў, што «не рэагаваць на падобнага кшталту падзеі мы не маем ніякага права», бо «гэта ўнутраная справа, у тым ліку нашага міністэрства», дадаўшы, што «праблема пранікнення ў наша грамадства ўсіх неўласцівых, ненатуральных і іншых дэструктыўных асаблівасцей, ідэалогіі, і да т. п., безумоўна, адбываецца, і большых імунітэтаў, на жаль, апроч нашай гісторыі і рэлігіі, няма».
Услед за гэтай ініцыятывай у жніўні 2004 года французскі ўніверсітэцкі лектар і актывіст кампаній за правы чарнаскурых, геяў, лесбіянак, бісексуалаў і транссексуалаў, Луі-Жорж Тэн прапанаваў адзначаць аналагічны дзень у сусветным маштабе.
Асноўнай задачай мусіла стаць прыцягненне грамадскай увагі да геяў, лесбіянак, бісексуалаў і транссексуалаў , асабліва ў тых краінах, дзе пытанні сексуальнасці дагэтуль лічацца табу, а ЛГБТ-людзі падвяргаюцца дыскрымінацыі.
Прызнанне гэтага дня ставіць пэўныя абавязацельствы перад міжнароднай супольнасцю, якая ўжо аб'ядналася ў барацьбе са шматлікімі іншымі формамі дыскрымінацыі і сацыяльнага гвалту, але пакуль яшчэ ў большасці дзяржаў не аказала шырокай падтрымкі ў барацьбе за роўныя правы назалежна ад сексуальнай арыентацыі ці гендарнай ідэнтычнасці.
Хоць падобная кампанія немагчымая ў краінах, дзе гомасексуальнасць пераследуецца, у больш талерантных дзяржавах людзі павінны выступіць з пратэстам «ад імя прыгнечаных», заявілі арганізатары мерапрыемстваў, якія праходзілі 17 мая ў дзяржавах, што падтрымалі ініцыятыву правядзення гэтага памятнага дня.
Да 17 мая 2005 года, пасля кампаніі, якая доўжылася год, «апеляцыю » падпісалі каля 24 тысяч чалавек з такіх арганізацый, як Міжнародная асацыяцыя лесбіянак і геяў , Міжнародная камісія па правах геяў і лесбіянак , Сусветны кангрэс ЛГБТ-іўдзеяў, Кааліцыя афрыканскіх лесбіянак і т.п.
23 мая міністр замежных спраў Беларусі Уладзімір Макей, адказваючы на пытанні журналістаў пасля адкрыцця форума «Мінскі дыялог» адмовіўся каментаваць крытыку Міністэрства ўнутраных спраў на адрас брытанскага пасольтва, аднак заявіў, што, выступаючы з той ці іншай заявай, «трэба думаць пра наступствы».
Тэн выказаў надзею, што гэты дзень дапаможа змяніць да лепшага жыццё тых людзей, якія ў гэтым маюць найбольшую патрэбу: «Мы хочам паказаць, што барацьба з гамафобіяй — гэта справа не толькі саміх геяў, лесбіянак і транссексуалаў, гэта барацьба — таксама справа ўлад і воля ўсяго грамадства».
Для заснавання Міжнароднага дня барацьбы з гамафобіяй арганізацыйным камітэтам была апублікавана напісаная Луі-Жорж Тэнам петыцыя «За міжнародны дзень барацьбы з гамафобіяй», звернутая да ААН і ўрадаў і парламентаў усіх краін.
Патрабаванні Генеральнага штаба аб павелічэнні колькасці самалётаў у палявых авіяцыйных атрадах да 8, аб наданні па аднаму атраду рэзервовым карпусам і па другому атраду арміям, аб фарміраванні спецыяльных артылерыйскіх авіяцыйных атрадаў былі выкананы недастаткова: усяго з 5 авіяцыйных батальёнаў было сфарміравана пры мабілізацыі 34 палявых авіяцыйных атрада і 7 крэпасных авіяцыйных атрадаў.
Ахоўнае ўзбраенне, акрамя рэвальвераў і карабінаў экіпажа на іх адсутнічалі, што зрабіла германскія апараты лёгкай здабычай для французскіх хуткасных «Маранаў» і «Вуазэнаў», аснашчаных кулямётамі.
У пачатку 1915 года гэты самалёт стаў навалай нямецкіх лётчыкаў, аднак французаў часта падводзілі ненадзейныя кулямёты «Кольт» (З-за гэтага недахопу французы неўзабаве адмовіліся ад сваёй даволі перспектыўнай вынаходкі; акрамя самалёта дэфлектары нідзе больш не ўжываліся).
Удалае прымяненне аэрастатаў і самалётаў на імператарскіх манеўрах у сакавіку 1911 года, поспехі выпрабавальных стрэльбаў па аэрастатах, а таксама паведамленні аб высокіх дасягненнях Францыі ў вобласці ваеннай авіяцыі паказалі Генеральнаму штабу, што самалёт больш прыдатны для разведкі, чым аэрастат.
У канцы 1912 года Галоўная інспекцыя артылерыі паказвала, што Францыя, апярэджваючы Германію ва ўжыванні самалётаў для патрэб артылерыі, тым самым да вядомай ступені кампенсавала сваё існуючае ў той час адставанне ў цяжкай артылерыі.
За выключэннем Баварскага батальёна, яны падпарадкоўваліся зноў заснаванай Інспекцыі авіяцыі; апошняя, разам з Інспекцыяй паветраплавання, уваходзіла ў склад Інспекцыі ваенных паветраных і аўтамабільных паведамленняў, якая, у сваю чаргу, была падпарадкавана Галоўнай інспекцыі ваенных паведамленняў.
Фры́дрых Мары́я Альбрэ́хт Вільге́льм Карл (; , замак Грос-Зеелавіц, Жыдлаховіцэ, Маравія — , Мадзьяравар) — эрцгерцаг Аўстрыйскі, герцаг Цешынскі, военачальнік, галоўнакамандуючы аўстра-венгерскай арміі падчас Першай сусветнай вайны.
1 красавіка 1960 года да сельсавета далучана частка скасаванага Старасельскага сельсавета (14 населеных пунктаў: вёскі Аўсянікі, Баркі, Блажэўшчына, Вялікія Ліпавічы, Вятны, Вяцера, Вяціцераўка, Горы, Гразіна, Кавельшчына, Малыя Ліпавічы, Навіны, Стараселле і пасёлак Вяцера), цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Пуські.
10 кастрычніка 2013 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Антапольскага сельсавета (28 населеных пунктаў: вёскі Антаполле, Бабоўка, Бараўцы, Барок, Барсукі, Баяры, Белая Дуброва, Бельнякі, Будзілава, Будзішча, Восава, Дайлідаўка, Жукі, Жучкі, Замачак, Камянец, Коравічы, Мар’іна, Мялешкавічы, Падмошша, Рыжанкі, Сабалі, Слабодка, Слідчаны, Тоўпіна, Хаўчы, Хмялёўка і Церабені).
Пасля Першай сусветнай вайны калонія была аддадзена ў арэнду буйным кампаніям, якія прымушалі мясцовае насельніцтва працаваць у нечалавечых умовах на плантацыях гевеі, кавы, не плацячы грошай і нават беручы ў заложнікі сем’і рабочых.
У маі 2013 года, пасля перамогі «Церака» над самарскімі «Крыламі Саветаў» у матчы апошняга тура Прэм’ер-лігі стала вядома, што галоўны трэнер грозненской каманды Станіслаў Чарчэсаў пакідае свой пост.
23 лютага 000 года ва ўзросце 36 гадоў і 174 дзён правёў свой апошні матч за зборную ў таварыскай гульні супраць Ізраіля, які завяршыўся паразай Расіі 4:1, стаўшы самым узроставым футбалістам, выступаў за зборную Расіі.
Сезон 1988 года правёў у складзе маскоўскага «Лакаматыва», але перад пачаткам сезона 1989 зноў вярнуўся ў маскоўскі «Спартак», цяпер ужо як асноўны варатар дапамог камандзе ў першым жа сезоне заваяваць тытул чэмпіёна СССР.
У 1992 годзе выклікаўся ў склад зборнай СНД, у складзе якой правёў два таварыскіх матчы супраць Ізраіля і Даніі, прапусціўшы ў кожным з іх па галу і быў уключаны ў заяўку зборнай на чэмпіянат Еўропы 1992 года ў Швецыі.
Як прызнаваўся сам брамнік, выступленні ў бундэслізе, у клубе, які змагаецца за выжыванне, дапамаглі яму ў адточванне прафесійнага брамніцкага почырку — імгненнае прыняцце рашэнне і мінімізацыя памылак.
Стратэгічныя планы Цэнтральных дзяржаў у Персіі складаліся ў тым, каб паспрабаваць адрэзаць сваіх праціўнікаў ад іранскай і азербайджанскай нафты і стварыць супраць іх адзіны фронт ісламскіх краін.
З дапамогай Турцыі, якая абвясціла краінам Антанты джыхад, Германская імперыя збіралася прыцягнуць на свой бок мусульманскія краіны Цэнтральнай Азіі — Іран, Афганістан, паўночна-заходнюю частку Індыі ; а таксама Егіпет.
З дапамогай сваіх людзей у іранскім урадзе туркі спадзяваліся падняць усеагульнае паўстанне супраць рускіх і англічан і атрымаць згоду на ўвод у Персію турэцкіх войскаў, што дало б магчымасць скаардынаваць дзеянні персідскай жандармерыі і турэцкай арміі.
Мэта аперацыі была дасягнутая, аднак у гэты час у Эль-Куце туркамі была блакаваная дзесяцітысячная групіроўка брытанскіх войскаў пад камандаваннем генерала Таўнсэнда, і корпус Баратава па просьбе англічан працягнуў наступленне.
1 лістапада абвясціла вайну Турцыі Расія, 5 лістапада — Брытанская імперыя, саюзнік Расіі па Антанты, а 8 лістапада падраздзяленні турэцкай 3-яй арміі (3-я і 5-я пяхотныя дывізіі, узмоцненыя курдскімі коннымі атрадамі), уварваліся на тэрыторыю Іранскага Азербайджана.