polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Работа па стварэнні штурмавіка Су-25 пачалася ў канструктарскім бюро П. В. Сухога ў сярэдзіне 1970-х гадоў у ініцыятыўным парадку, калі стала ясна, што прынятае ў 1956 годзе рашэнне аб скасаванні штурмавой авіяцыі і перадачы яе функцый знішчальнікам-бамбардзіроўшчыкам з’яўляецца памылковым.
Прызначаны для непасрэднай падтрымкі сухапутных войск над полем бою днём і ноччу пры прамой бачнасці цэлі, а таксама для знішчэння аб’ектаў з зададзенымі каардынатамі кругласутачна ў любых метэаўмовах.
Названыя элементы спрыяюць павышэнню хуткасці рэзання, памяншаюць высілак рэзання і зношваемасць інструмента, паляпшаюць чысціню і размерную дакладнасць апрацаванай паверхні, палягчаюць адвод габлюшкі з зоны рэзання і г д. Гэтыя сталі выкарыстоўваюць у масавай вытворчасці для вырабу дэталяў на станках-аўтаматах.
Нізкавуглеродзістыя сталі марак Сталь08, Сталь08КП, Сталь08ПС ставяцца да мяккіх сталяў, якія ўжываюцца часцей за ўсё ў атажжоным стане для вырабу дэталяў метадам халоднай штампоўкі -
Сталі марак Сталь10, Сталь15, Сталь20, Сталь25 звычайна выкарыстоўваюць як цэментуемыя, а высокавугляродзістага Сталь60 … Сталь85 — для вырабу спружын, рысор, высокатрывалага дроту і іншых вырабаў з высокай пругкасцю і зносаўстойлівасцю.
Гэтыя сталі ужываюцца ў канструкцыях, вузлы якіх не падвяргаюцца гарачай апрацоўцы — каванню, гарачай штампоўцы, тэрмічнай апрацоўцы і г д. У сувязі з гэтым механічныя ўласцівасці гарачакачанай сталі захоўваюцца.
Гэтыя сталі прымяняюцца ў вырабах, якія падвяргаюцца гарачай апрацоўцы, тэхналогія якой залежыць ад іх хімічнага складу, а канчатковыя механічныя ўласцівасці вызначаюцца самой апрацоўкай.
Канструкцыйная сталь — сталь, якая ўжываецца для вырабу розных дэталяў, механізмаў і канструкцый у машынабудаванні і будаўніцтве і валодае пэўнымі механічнымі, фізічнымі і хімічнымі ўласцівасцямі.
Згодна з Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР ад 26 сакавіка 1946 года «Аб пераўтварэнні Народнага Камісарыята юстыцыі БССР у Міністэрства юстыцыі» Брэсцкі абласны суд стаў падпарадкоўвацца Міністэрству юстыцыі.
20 лютага 1960 года указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР Міністэрства юстыцыі было ліквідавана, і яго функцыі па кіраўніцтве раённымі народнымі і абласнымі судамі былі перададзены Вярхоўнаму суду БССР.
Праз пэўны перыяд часу Міністэрства юстыцыі аднавіла сваю дзейнасць, і пытанні кадравага, арганізацыйнага і матэрыяльна-тэхнічнага забеспячэння дзейнасці судоў Брэсцкай вобласці былі аднесеныя да кампетэнцыі рэгіянальнага падраздзялення Мінюста — Упраўлення юстыцыі Брэсцкага аблвыканкама.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета БССР ад 14 жніўня 1954 года ў абласным судзе быў утвораны прэзідыум, якому было дадзена права разгляду крымінальных і грамадзянскіх спраў у парадку нагляду па тых прыгаворах і рашэннях народных судоў, якія ўступілі ў сілу, а таксама перагляду ўласных прысудаў.
30 ліпеня 1866 года святаром Пятром Трускоўскім быў складзены рапарт аб пераходзе жыхароў сяла Мікалаеўшчына ў праваслаўе, адпраўлены архібіскупу мінскаму і бабруйскаму Міхаілу.
У тэксце дакумента сцвярджаецца, што «Жыхары мястэчка Мінскага павету Мікалаеўшчыны… далучыліся да праваслаўнай царквы і… просяць, каб касцёл іхні… быў звернуты ў праваслаўную царкву і пры ёй было адчынена народнае вучылішча.» Таксама адзначана, што мястэчка знаходзіцца «сярод каталіцкага насельніцтва», касцёл у ім «драўляны, крэпкі, пабудаваны алтаром на ўсход, звонку прыгожы, з двума купаламі, годны да пераробкі ў праваслаўную царкву».
Аляксандр Лакотка адносіць храм да «узорнага» праекту драўляных цэркваў, у аснову якога былі пакладзены мясцовыя кампазіцыйныя прыёмы, аднак прапорцыі, формы і дэкор часам згадвалі рысы рускага праваслаўнага дойлідства.
Першы намеснік старшыні гарвыканкама — Андрэй Вацлававіч Жук (курыруе пытанні камунальнай гаспадаркі і жыллёвай палітыкі, прадпрыемстваў энергетыкі, газіфікацыі, прыродных рэсурсаў, зямельных рэсурсаў і геадэзіі);
Намеснік старшыні гарвыканкама — Зоя Вацлаваўна Кулеша (курыруе пытанні эканомікі, працы і занятасці насельніцтва, гандлю і грамадскага харчавання, камунальнай маёмасці і прыватызацыі, замежнаэканамічнай дзейнасці);
Намеснік старшыні гарвыканкама — Андрэй Георгіевіч Болтрык (курыруе пытанні адукацыі, культуры, аховы здароўя, фізкультуры і спорту, інфарміравання насельніцтва, супрацоўніцтва з палітычнымі партыямі, грамадскімі і рэлігійнымі арганізацыямі, рухамі і аб’яднаннямі);
Кіраўнік справамі — Віталь Віктаравіч Мамачкін (курыруе пытанні дакументацыйнага забеспячэння гарвыканкама і работы з насельніцтвам, рэгістрацыі актаў грамадзянскага стану, гаспадарчай дзейнасці гарвыканкама).
Гродзенскі гарадскі выканаўчы камітэт з’яўляецца выканаўчым і распараджальным органам на тэрыторыі горада Гродна і ажыццяўляе свае паўнамоцтвы ў адпаведнасці з Канстытуцыяй Рэспублікі Беларусь, Законам Рэспублікі Беларусь ад 4 студзеня 2010 года 108-З «Аб мясцовым кіраванні і самакіраванні ў Рэспубліцы Беларусь» і іншымі актамі заканадаўства.
Частка пасвечаная СССР апісвае функцыянаванне рэпрэсіўнай сістэмы ад лістапада 1917 года, эру сталінскіх чыстак у Савецкім Саюзе, дэпартацыі насельніцтва і барацьбу з палітычнымі апанентамі, якія праводзіліся з 1917 года.
Чорная кніга камунізму: злачынствы, тэрор, рэпрэсіі — кніга пра палітычныя і грамадзянскія рэпрэсіі ў камуністычных дзяржавах, генацыд, пазасудовыя пераследы, дэпартацыі і штучный голад.
Гэтак жа сцвярджаецца, што Хэ Цзянькуй знаходзіўся ў неаплатным адпачынку яшчэ з лютага 2018 года, яго эксперыменты з эмбрыёнамі зусім дакладна не праходзілі на тэрыторыі ўніверсітэта або ў аплачаныя ўніверсітэцкія гадзіны, і пра іх нічога не было вядома ні кіраўніцтву ўніверсітэта, ні адміністрацыі факультэта біялогіі.
Хэ Цзянькуй — кітайскі біёлаг і біяфізік, які заявіў 26 лістапада 2018 года, што шляхам уздзеяння на ген 5 дапамог стварыць першых у свеце людзей са штучна змененымі генамі — дзвюх дзяўчынак-двайнят Лулу і Нана, якія, як мяркуецца, неўспрымальныя да вірусу імунадэфіцыту чалавека.
Пашкоджанні канструкцый пры ўдарах староннімі прадметамі у выглядзе ўнутраных расколін і расслаенняў могуць быць нябачныя воку, але прыводзяць да зніжэння трываласці; разбурэнне пашкоджанай ўдарамі канструкцыі можа адбыцца ўжо пры адноснай дэфармацыі, роўнай 0,5 %.
Акрамя звычайных арганічных валокнаў , для атрымання нітак вугляроду могуць быць выкарыстаны спецыяльныя валокны з фенольных смол, лігніну, каменнавугальных і нафтавых пекаў Акрамя таго, дэталі з карбону пераўзыходзяць па трываласці дэталі з шкловалакна, але, пры гэтым, абыходзяцца значна даражэй.
З прычыны дарагоўлі пры эканоміі сродкаў і адсутнасці неабходнасці атрымання максімальных характарыстык гэты матэрыял ўжываюць у якасці ўзмацняюць дапаўненняў у асноўным матэрыяле канструкцыі.
Па скасаванні ордэну езуітаў Віленская акадэмія стала «Галоўнай школай Вялікага Княства Літоўскага», пад уладай Расійскай імперыі — «Галоўнай віленскай школай і Імператарскім Віленскім універсітэтам» , у міжваеннай Польскай Рэспублікі — «Універсітэтам Стэфана Баторыя» , а ў незалежнай Літве — універсітэтам з літоўскай як адзінай афіцыйнай мовай выкладання.
У лютым 1947 года савецкая ўлада пачала арышты сябраў арганізацыі: у давер да пастаўскай групы ўвайшоў афіцэр МДБ Алег Стахоўскі, выдаўшы сябе за ўдзельніка антысавецкай арганізацыі, падштурхоўваў да тэрарызму.
Пра допыты і суд Яўген Сідаровіч успамінаў так: «Спачатку білі, а потым што: яны бачаць, што я нічога не ведаю — што з мяне выб’еш? Ён пісаў што хацеў. Ну а суд… пагналі нас, 30 можа чалавек, усе людзі глядзяць: маладыя, аброслыя — што за бандыты, куды? А потым ужо ў варанку вазілі і за гэтыя паслугі — 10 гадоў, без паражэння ў правах, бо непаўналетні».
У 1946 годзе далучыўся да нелегальнай беларускай арганізацыі «За Беларусь», якая пазней улілася да Саюза беларускіх патрыётаў: студэнты вырашылі папулярызаваць беларускую мову і культуру, ідэю незалежнасці Беларусі.
Цэнтральнае месца ў выданні прысвечана перыяду Вялікай Айчыннай вайны, у якім змешчаны спісы воінаў Чырвонай Арміі, што загінулі ў час абароны і вызвалення раёна і пахаваны на яго тэрыторыі; воінаў-землякоў, якія загінулі ці прапалі без вестак; партызан, падпольшчыкаў, удзельнікаў антыфашысцкага руху, асоб, якія садзейнічалі партызанскаму руху і падполлю.
З 1992 года, пасля гібелі шэйха аль-Мусаві і яго сям’і, шэйх Насрала ў якасці духоўнага лідара і «генеральнага сакратара» «Хезбала» прысвяціў сябе стварэнню ў рамках «Хезбала» магутнай ваеннай арганізацыі.
Мяркуюць, што менавіта яе ўзброены супраціў у канцы 1990-х стаў адным з асноўных фактараў, якія ў рэшце рэшт вымусілі ізраільцян прыняць рашэнне аб вывадзе сваіх войск у 2000 годзе, пасля 18-гадовай акупацыі.
У Рэзалюцыі 1559 таксама змяшчалася патрабаванне «распусціць і раззброіць ўсе ліванскія і неліванскія напаўвайсковыя фарміраванні » і «ўсталяваць кантроль ўрада Лівана над усёй ліванскай тэрыторыяй».
У ходзе ваеннага сутыкнення паміж Ізраілем і «Хезбала» з 12 ліпеня па 14 жніўня 2006 года ізраільцяне спрабавалі ўсталяваць дакладнае месцазнаходжанне і захапіць альбо ліквідаваць шэйха, для чаго высаджвалі дэсант у Паўднёвым Ліване, аднак гэтая аперацыя поспеху не мела.
22 верасня 2006 года Насрала выступіў перад сотнямі тысяч сваіх прыхільнікаў з Лівана, а таксама іншых арабскіх і мусульманскіх краін на адной з плошчаў паўднёвай частцы Бейрута, дзе адзначалася «боская перамога» ў 34-дзённай вайне з Ізраілем.
У чэрвені 2010 года прэм’ер-міністр Турцыі Рэджэп Эрдаган запрасіў Насрала наведаць Анкару, аднак шэйх адмовіўся ад рызыкоўнай паездкі з Лівана ў Турцыю праз Сірыю.
У 1977 годзе Хасан Насрала з дапамогай Шэйха Мухамада аль-Гаравая адправіўся ў Эн-Наджаф — цэнтр шыіцкай палітычнага жыцця ў Іраку — атрымліваць рэлігійную адукацыю, але ўжо на наступны год яго, як і многіх іншых радыкальна настроеных ліванцаў, выслалі з краіны.
Бацька, Сеед Абдул Карым, родам з вёскі Базурыйа, што ў раёне Гара-Амелі, паўднёвы Ліван, працаваў у адным з прыгарадаў Бейрута, а калі Хасану было 15 гадоў, ён разам з сям’ёй вярнуўся ў Базурыйа.
У 2005 годзе «Хезбала», прыняўшы ўдзел у выбарах у блоку з рухам «Амаль», атрымала большасць у выбарчай акрузе 2 , змагла правесці ў парламент 23 прадстаўнікоў і апынулася прадстаўлена ва ўрадзе (Мухамад Фнейш — партфель міністра энергетыкі і водных рэсурсаў).
Пасля пачатку Лівана-ізраільскай вайны 1982 года Насрала выйшаў з «Амаль» і стаў членам новай радыкальнай групоўкі «Хезбала» , якая змагалася супраць ізраільскай акупацыі поўдня Лівана і даліны Бека .
У 2004 годзе Насрала адыграў значную ролю ў дасягненні дамоўленасці паміж «Хезбала» і Ізраілем аб абмене палоннымі і целамі загінулых, у выніку якой дзесяткі арабаў былі вызвалены з ізраільскіх турмаў.
З 1944 года ў Фізічным інстытуце Акадэміі навук СССР — старшы навуковы супрацоўнік, а з 1945 года па сумяшчальніцтву працуе на нанова створанай кафедры акадэміка Д. У. Скабельцына на фізічным факультэце МДУ.
8 красавіка 2004 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаваных Зайкаўскага (вёскі Альгова, Вішнёўка, Зайкава, Лёшкава Сяло, Мядзведзева, Палова, Рудакова, Сцяпанавічы) і Хмяльніцкага (вёскі Азёркі, Альхавец, Аляксеева, Баркі, Бярозаўка, Вірок, Двухполле, Забарочча, Зімнік, Карабы, Лыськава, Палавейскае, Савецкая, Свабода, Селязні, Ствалкова, Украішча, Хацейка, Хмяльнік) сельсаветаў і частка скасаванага Газьбенскага сельсавета .
13 верасня 2018 года ў склад сельсавета перададзена частка тэрыторыі скасаванага Руднянскага сельсавета (вёскі Андрэева, Астапкавічы, Баркі, Газьба, Гаці, Лугаўскія, Рэпішча, Халіпы, Шмані).
Архітэктурныя дамінанты вуліцы — гарадская ратуша, Пятніцкая царква, езуіцкі касцёл Святога Казіміра, палацы Абрамовічаў, Гаштольдаў, Пацаў і Хадкевічаў, помнікі архітэктуры — стагоддзяў.
У 1996—1997 гадах новы руандыйскі ўрад на чале з Полем Кагамэ падтрымаў выступленне кааліцыі апазіцыйных рухаў пад агульным кіраўніцтвам Ларана Кабіла супраць дыктатара Заіра Мабуту Сесе Сека.
27 ліпеня 1998 г. ён заявіў, што высылае з краіны ўсіх замежных ваенных і грамадзянскіх чыноўнікаў і расфарміроўвае падраздзяленні кангалезскай арміі, якія ўкамплектаваны асобамі некангалезскага паходжання, абвінаваціўшы іх у намеры «аднавіць сярэднявечную імперыю тутсі» .
Неўзабаве, пасля бунту тутсі, палкоўнік Джэймс Кабарэрэ здзейсніў рэйд на сталіцу, захапіў транспартны Боінг і 3 жніўня з атрадам верных яму байцоў вылецеў з горада Гома на авіябазу горада Кітан.
Пры дапамозе раскватараваных там тутсі яму ўдалося павялічыць колькасць групоўкі да 3 тысяч байцоў і фактычна адкрыць другі фронт бунту на захадзе краіны, стварыўшы сур’ёзную небяспеку для сталіцы.
14 мая пасля спробы няўдалага паўстання ў Кісангані, калі мяцежнікі захапілі мясцовую радыёстанцыю і заклікалі пакончыць з засіллем Руанды, здарылася бойня ў Кісангані — расправа над некалькімі мяцежнымі салдатамі і двума сотнямі падазраваных удзельнікаў змовы.
20 ліпеня ў Прэторыі было падпісана мірнае пагадненне паміж прэзідэнтам Жазефам Кабіла і руандыйскім прэзідэнтам-тутсі Полем Кагамэ аб вывадзе 20-тысячны кантынгенту руандыйскай арміі, афіцыйным прызнанні арганізацый тутсі на тэрыторыі Конга, раззбраенні ўзброеных фармаванняў хуту.
Дадзеныя рэсурсы знаходзіліся ў руках Анголы, Зімбабвэ, Руанды і Уганды, якія ў гэтай сферы супрацоўнічалі з заходнімі дзяржавамі, а часам цалкам дзейнічалі ў іх інтарэсах.
Другая кангалезская вайна, таксама вядомая як Вялікая афрыканская вайна і Грамадзянская вайна ў ДР Конга — вайна на тэрыторыі Дэмакратычнай Рэспублікі Конга, у якой удзельнічала больш за дваццаць узброеных груп, якія прадстаўлялі дзевяць дзяржаў.
Да 2008 года ў выніку баявых дзеянняў і наступных падзей загінула 5,4 мільёна чалавек, у асноўным ад хвароб і голаду, што робіць гэтую вайну адной з самых кровапралітных у сусветнай гісторыі і самым смяротным канфліктам з часоў Другой сусветнай вайны.
Тым часам на поўдні краіны са снежня 1998 па красавік 1999 адбываюцца жорсткія баі з выкарыстаннем ваенна-паветраных сіл паміж фарміраваннямі апазіцыі і руандыйскімі войскамі з аднаго боку і намібійскага-зімбабвійскіх войскамі — з другога.
У 2012—2013 гадах у Конга бушавала новая вайна, на гэты раз паміж урадавымі войскамі прэзідэнта Кабіла пры падтрымцы міратворцаў ААН і паўстанцамі з «Руху 23 сакавіка», якіх падтрымлівалі Руанда і Уганда.
Паколькі Мэдэнічы здаўна славіліся сваімі крыніцамі са смачнай вадой, браты-юдэі Калішэры зладзілі тут вытворчасць піва і содавай вады, якую прадавалі па ўсёй тагачаснай Аўстра-Венгрыі.
Першая пісьмовая згадка пра Мэдэнічы датуецца 1395 г., калі мясцовы шляхціц Яхно атрымаў ад караля Ягайла грамату на валоданне разам з Мэдэнічамі яшчэ і мястэчка Заршын на тэрыторыі Польшчы.
Мядэнічы — пасёлак гарадскога тыпу ў Львоўскай вобласці Украіны ў складзе Драгобыцкага раёна, размешчаны ў 20 км на паўночны ўсход ад райцэнтра і за 60 км на поўдзень ад Львова.
У 1929—1946 гадах — загадчык сельскім урачэбным участкам ва Уздзенскім раёне Мінскай вобласці, урач паліклінікі 1 горада Барысава, неўрапатолаг 1-й Савецкай бальніцы Барысава, ардынатар, загадчык стацыянарам Беларускага навукова-даследчага інстытута фізіятэрапіі, артапедыі і неўралогіі, загадчык аддзела аховы здароўя Мінскага аблвыканкама .
З’яўляецца пляцоўкай для абмеркавання перспектыў развіцця галіны, вядзе дыялог з органамі дзяржаўнай улады, абараняе інтарэсы сваіх удзельнікаў, спрыяе развіццю мікрафінансавання ў Рэспубліцы Беларусь, уяўляе рух крэдытных саюзаў і МФА краіны на ўнутранай і міжнароднай арэне, садзейнічае фарміраванню і падтрыманні атмасферы ўзаемнага даверу і партнёрства паміж арганізацыямі, якія працуюць у галіне.
Створана ў лютым 2008 года з мэтай аб’яднання спажывецкіх кааператываў фінансавай узаемадапамогі Рэспублікі Беларусь, напрамкі і каардынацыі іх дзейнасці, садзейнічання развіццю мікрафінансавання.
Місія Асацыяцыі заключаецца ў каардынацыі дзейнасці яе членаў, абароне іх маёмасных і іншых інтарэсаў, стварэнні ў Рэспубліцы Беларусь неабходных умоў для развіцця і эфектыўнай дзейнасці сістэмы спажывецкіх кааператываў фінансавай узаемадапамогі і мікрафінансавых арганізацый як важнага сегмента крэдытна-фінансавай сістэмы краіны ў цэлым.
Тут ён выконваў наступныя абавязкі: сакратара будаўнічага аддзялення губернскага праўлення, саветніка таго ж праўлення, старшыні пажарнага камітэту, дырэктара губернскага турэмнага камітэту, члена і справавода наступных камітэтаў: губернскага царкоўна-будаўнічага, па пабудове праваслаўных цэркваў у паветах, па ўладкаванні памяшканняў для рымска-каталіцкага духавенства, па адшуканні спосабаў да асушэння вуліц і плошчаў у г. Коўне і па ўладкаванні ў ім маставых і тратуараў.
Праслужыўшы на гэтай пасадзе больш за 12 гадоў, ён 20 жніўня 1900 года быў праведзены ў тайныя саветнікі з прызначэннем памочнікам кіраўніка Кадыфікацыйным аддзелам пры на месца , які стаў кіраўніком Кадыфікацыйнага аддзелу.
Кудраўцаў, здароўе якога паправілася, папрасіў у Гасудара дазвол паступіць у дзейсную армію паляўнічым радавога звання ў , за ўдзел у баях быў узнагароджаны 4-й, 3-й і 2-й ступені, праз 8 месяцаў, 21 лютага 1878 года вырабленыў , з гэтым званнем служыў яшчэ каля 10 месяцаў.
Яго бацька Мікалай Фёдаравіч Кудраўцаў выходзіў з духоўнага саслоўя, быў кіраўніком Ніжагародскай, затым Саратаўскай і завяршыў службу ў чыне стацкага саветніка; 10 жніўня 1850 года ўнесены ў 3-ю частку дваранскай радаслоўнай кнігі Разанскай губерні.
22 верасня 1864 года на яго было ўскладзена справаводства асобай камісіі, створанай пры Міністэрстве ўнутраных спраў пад кіраўніцтвам графа , для абмеркавання, галоўным чынам, пытання пра далейшае існаванне Будаўнічага вучылішча.
Кудраўцаў перайшоў на службу ў паштовае ведамства на пасаду чыноўніка асобых даручэнняў класа, быў узведзены ў калежскага саветніка і праз год, 15 красавіка 1873 года, прызначаны выпраўляць пасаду памочніка маскоўскага , 15 кастрычніка 1874 года зацверджаны на гэтай пасадзе, але роўна праз год ізноў прылічаны да Міністэрства ўнутраных спраў.
Яўген Мікалаевіч Кудраўцаў — расійскі інжынер і архітэктар, дзяржаўны дзеяч Расійскай імперыі, удзельнік руска-турэцкай вайны 1877—1878 гадоў, калужскі віцэ-губернатар, сапраўдны тайны саветнік.
У мультсерыяле «Клуб Вінкс — Школа Чараўніц» галоўны вораг шасці фей Лорд Даркар — цёмны фенікс, паўсталы пасля доўгага сну з мэтай завалодаць абсалютнай сілай і адпомсціць за паражэнне 16-гадовай даўніны.
Ён паведамляе, што гэта птушка з Аравіі, жыве 500 гадоў разам са сваім бацькам, а калі той памірае, прылятае ў храм бога Сонца ў егіпецкім горадзе Геліопалі і там хавае цела аднаго з бацькоў.
У іўдзейскай кабале ёсць некаторыя тлумачэння падзей, якія адбыліся ў Ган Эдэн , дзе гаворыцца, што Хава накарміла плёнам ад Дрэва спазнанняў дабра і зла мужа Адама і ўсіх жывёл і птушак і звяроў.
З усіх насельнікаў каўчэга толькі фенікс ляжаў, сціпла прыкарнуўшы ў кутку, і на пытанне Ноя: «Чаго ты не патрабуеш сабе ежы?» — адказваў: «— Я бачыў, як шмат у цябе клопатаў з іншымі, і не адважыўся турбаваць цябе.» — Крануты гэтымі словамі, Ной сказаў: «—Ты пашкадаваў маёй працы, спачуваючы маім засмучэнням. Ды пашле табе Усявышні жыццё вечнае!»
Гарад распачала раскопкі на гары Кармель у Палестыне, дзе, працуючы ў цесным кантакце з палеантолагам Даратэяй Бейт, яна адкрыла пласты перыядаў ніжняга палеаліту, сярэдняга палеаліту і эпіпалеаліта ў пячорах Табун, Эль-Вад, Схул, Шугба і Кебара.
Яе раскопкі ў пячорах Лівана праводзіліся сіламі амаль выключна працоўных-жанчын, набраных з мясцовых вёсак, хоць яна працавала з археолагам-мужчынам Францыскам Турвілем-Пятрэ на раскопках пячоры Кебара, помніка Кебарскай культуры.
Калі яе бацька ў 1921 годзе быў прызначаны каралеўскім прафесарам медыцыны ў Оксфардзе, Гарад вырашыла атрымаць дыплом па антрапалогіі ў музеі Піт-Рыверса пры Оксфардскім універсітэце, дзе яе выкладчыкам стаў Роберт Рэйналф Марэт.
Менавіта Марэт, як лічыцца, натхніў Гарад на тое, каб стаць археолагам і вывучаць дагістарычную эпоху, і пасля яна два гады працавала з вядучым французскім археолагам у галіне дагістарычнай эпохі абатам Анры Брэйлем.
Брэйль да таго часу ўжо наведваў Гібралтар і парэкамендаваў Гарад пачаць даследаванні ў пячоры Вежы Д’ябла, якая знаходзілася ўсяго ў 350 метрах ад Форбс-Куэры, дзе некалькі раней быў знойдзены чэрап неандэртальца.
Гарад пакінула Ньюнхэм пасля заканчэння другога курса і паступіла на вайсковую службу, перайшоўшы перад гэтым у каталіцызм, у складзе валанцёрскай Каталіцкай жаночай лігі і займалася арганізацыяй палявых кухняў для французскіх салдатаў; была дэмабілізавана ў 1919 годзе.
Важнасць гары Кармель у якасці археалагічнага помніка дагістарычнай эпохі была адкрыта толькі па той прычыне, што англічане палічылі яе добрай крыніцай якаснага каменя для рэалізацыі іх планаў па ператварэнні Хайфы ў галоўны порт у Палестыне.
Пасля працы на шэрагу іншых акадэмічных пасад яна стала дыснэеўскім прафесарам археалогіі ў Кембрыджы ў 1939 годзе, займаючы гэтую пасаду да 1952 года, за выключэннем перапынку ў канцы Другой сусветнай вайны, калі яна служыла ў Жаночым дапаможным корпусе брытанскіх ВПС у падраздзяленні аналізу фотаздымкаў.
У 1949 годзе яна адправілася ў Францыю для ўдзелу ў раскопках на атлантычным узбярэжжы і пасля амаль да канца жыцця, нягледзячы на выхад на пенсію, удзельнічала ў археалагічных экспедыцыях у Францыі і паўднёвым Ліване.
У 1925-1926 гадах яна займалася раскопкамі ў Гібралтары, а ў 1928 годзе ўзначаліла экспедыцыю ў Паўднёвы Курдыстан, якая займалася раскопкамі пячор Хазар-Мерд і Зарзі.
У 1938 годзе ёй быў уведзены навуковы тэрмін «Гравеціянская культура» для абазначэння культуры палеаліту, якая існавала 19-26 тысяч гадоў таму, узоры якой былі выяўленыя ў многіх краінах Заходняй і Цэнтральнай Еўропы.
Дораці Эні Элізабет Гарад — брытанскі археолаг, першая жанчына, якая ўзначаліла кафедру ў Оксбрыджы, шмат у чым дзякуючы яе наватарскай навуковай працы ў вывучэнні перыяда палеаліта; з 1938 па 1952 год — ў Кембрыджскім ўніверсітэце.
Для працы з ломам і металічнымі адходамі пляцоўка складавання павінна быць не менш за 200 м2, а зямельны ўчастак або яго доля з пад'язнымі шляхамі для аўтатранспарту і/або пад'язнымі чыгуначнымі шляхамі-моц на праве ўласнасці або арэнды прадугледжваецца наступных памераў:
У савецкім прысудзе было напісана: «…варожа настроеная да савецкай улады, увосень 1945 уступіла ў падпольную арганізацыю СБП. Прыняла прысягу на вернасць беларускаму народу. Размнажала тэксты прысягі для тых, хто ўступаў у арганізацыю. Прадастаўляла кватэру для правядзення нелегальных зборышчаў і сама актыўна ўдзельнічала ў іх. Для канспірацыі практычнай дзейнасці мела мянушку Таполя. Захоўвала антысавецкую літаратуру. Разам з Асіненкам Мікалаем зрабіла сцяг для арганізацыі. Збірала сяброўскія ўнёскі з сяброў арганізацыі».
Арганізацыя планавала пашырэнне беларускай культуры, сярод асноўных палажэнняў праграмы СПБ былі сапраўдная беларуская дзяржаўнасць і самастойнасць, дзяржаўнасць беларускай мовы, бела-чырвона-белы сцяг і герб Пагоня.
Ангеліна Бароўка — 11 лістапада 1999) — дзяячка беларускага нацыянальнага супраціву, сябра і скарбнік пастаўскай групы беларускай моладзевай падпольнай паваеннай арганізацыі Саюз беларускіх патрыётаў .
Важна, што, як было сказана, у рэлікварыі ўтрымліваліся святыя мошчы , самага папулярнага святога ў сярэднявечнай Шатландыі, і з стагоддзя лічыцца «Брэкбенахам Святога Калумбы», святым баявым прапарам шатландскай арміі, хоць цяпер гэта ставіцца пад сумнеў навукоўцамі.
Стыль характарызуецца сумессю пікцкіх мастацкіх канструкцый і ірландскіх мастацкіх традыцый (магчыма, спачатку прывезены ў Шатландыю ірландскімі місіянерамі ў шостым стагоддзі), злітых з англасаксонскімі метадамі апрацоўкі металаў, мастацкі рух цяпер класіфікуецца як астраўное або .
Сярэбраныя пласціны на пярэдняй сценцы і вечка куфара ўпрыгожаны звярамі, якія скачуць, варочаюцца і кусаюць свае хвасты на плямістым полі, характэрным для звярынага стылю ў кельцкім мастацтве.
З 1909 года загадваў медыка-санітарным бюро пры губернскім медыцынскім савеце, з 1910 года займаў пасаду санітарнага ўрача мінскага губернскага ўрачэбнага аддзялення, з верасня 1913 года — адначасова памочніка мінскага губернскага ўрачэбнага інспектара.
Камісарам аховы здароўя БССР часова прызначаны С. В. Балкавец , які ўзначальваў лячэбны аддзел Народнага Камісарыята аховы здароўя БССР у ліпені-жніўні 1920 года, а затым санітарна-супрацьэпідэмічны аддзел.
С. В. Балкавец удзельнічаў у правядзенні першага губернскага з’езда ўрачоў , у 1912 годзе — ва Усерасійскім з’ездзе бактэрыялогіі і санітарных урачоў, у ліпені 1913 года — у з’ездзе каўказскіх урачоў і прыродазнаўцаў, у красавіку 1917 года дэлегаваны на урачоў у Маскве.