polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Апавядаючы пра гэтыя падзеі, гісторык Міхаіл Аталіят яўна называе варагаў, якія ваявалі ў гэтым выпадку на моры і на сушы, варагаў, «рускімі», што, на думку В. Р. Васільеўскага пэўна паказвае на тоеснасць гэтых паняццяў.
Наступнаму паўстанню, прадпрынятаму Нікіфарам Ватаніятам , Міхаіл вырашыў не супраціўляцца, адмовіўшыся ад парады свайго палкаводца Аляксея Камніна паслаць варагаў на задушэнне беспарадкаў.
Упершыню прысутнасць атрадаў вікінгаў на тэрыторыі Візантыі адзначана ва ўладарства імператара Феафіла , калі яны з поўначы дасягнулі Чорнага мора і пагражалі Херсону, сталіцы аднайменнай фемы.
Пасля гэтага пра варагаў пры двары візантыйскага імператара паведамляюць Бертынскія аналы, паводле іх да двара імператара Людовіка Набожнага ў Інгельгайме 18 мая 839 года прыбыла дэлегацыя ад візантыйскага двара, у складзе якой былі тыя, хто «свой народ называлі Рос» і чый кароль называецца каган .
Другі з іх, складзены ў 911 годзе, уключаў палажэнне пра магчымасці найму русаў на візантыйскую вайсковую службу: «Калі ж будзе набор у войска і гэтыя захочуць шанаваць вашага цара, і колькі б ні прыйшло іх у які час, і захочуць застацца ў вашага цара па сваёй волі, то хай так будзе».
У сувязі з аповедам пра падарожжа княгіні Вольгі да двара імператара Канстанціна у 955 або 957 годзе аўтар «Аповесці мінулых гадоў» згадвае пра раней выказаную імператарам просьбу аб прысылцы воінаў-варагаў , а ў «Аб цырымоніях» згадваюцца «ахрышчаныя росы» ў складзе палацавай варты.
Хоць пацверджанняў гэтаму няма, некаторыя гісторыкі думаюць, што русь брала ўдзел у кампаніях Нікіфара Фокі на Кіпры, Сірыі і Сіцыліі у канцы 950-х — пачатку 960-х гадоў.
Яшчэ пра адзін ваенны эпізод уладарання Нікіфара Фокі вядома са словаў Ліўтпранда Крэмонскага, які паведаміў пра адпраўку ў Італію флоту з хеландый, сярод якіх было дзве рускія і дзве гальскія.
Неўзабаве імператар Васіль стварыў корпус варажскай варты, таму Д. С. Ліхачоў прымае датаванне, названае летапісам і звязвае гэтыя дзве падзеі, аднак на думку А. А. Шахматава меў месца перанос падзей перыяду пачатку вялікага княжання Яраслава Уладзіміравіча, калі ў 1017 годзе варагі бясчынствавалі ў Кіеве.
Вершы Сноры Стурлусана і ўласныя вершы Харальда паведамляюць, што Харальд хадзіў у ваенны паход у «Афрыку», аднак у гэтым кантэксце слова варта разумець як абазначэнне арабаў або арабамоўных народаў.
Да 1034 года тычыцца апавяданне Георгія Кедрына пра знаходжанне варагаў на зімовых кватэрах у Фракісійскай феме, характэрны тым, што ў ім паказваецца строгасць дысцыпліны, устаноўленай у скандынаўскіх наёмнікаў.
Таксама верагодны ўдзел варагаў у войнах, якія ішлі ў Малой Азіі — узяцце Эдэсы Георгіем Маніякам і зняцце з яе аблогі Канстанцінам Каталакам у 1036 годзе і падаўленне бунту Адама Севастыйскага, сына апошняга цара Васпуракана Сенекерыма Арцруні у 1034 годзе.
Магчыма, апавяданне саг пра заваёвы Харальда ў «Ёрсалаланде», то-бок «зямлі Іерусаліма», сведчаць, што яго дружына ахоўвала хрысціянскіх паломнікаў ў гэты горад, што стала магчыма на пачатку валадарства халіфа аль-Мустансіра .
Сага пра аркнейцаў, апавядаючы пра наведванне візантыйскай сталіцы ярлам Рогнвальдам, прыводзіць звесткі пра воінаў варажскай варты, у прыватнасці пра Эйндрыдзі Юнага, які займаў у ёй адну з кіруючых пасад.
Пасля ваенных рэформ імператара Канстанціна , калі дыслакаваныя ў Канстанцінопалі атрады палацавай варты з выключна цырыманіяльнымі задачамі былі ператвораны ў баявыя падраздзяленні, склаўся падзел рэгулярнай часткі арміі на чатыры тагмы: схол, эскувітаў, (сфарміраваны ў перыяд сумеснага валадарства Канстанціна і яго маці Ірыны), ) на чале са сваімі даместыкамі.
трактаце «Пра цырымоніі» імператара Канстанціна Багранароднага , звесткі якога (разам з іншым трактатам таго ж аўтара, «Пра кіраванне імперыяй») часта з прычыны адсутнасці альтэрнатывы пашыраюць і на іншыя перыяды візантыйскай гісторыі, паведамляецца, што перад марской экспедыцыяй на Крыт ў 902 годзе 700 наёмнікам-русам было выплачана 7200 ругі, гэта значыць прыкладна 11 намісм на чалавека.
У 1050 годзе візантыйскае войска пад камандаваннем вялікага этэрыярха Канстанціна Арыяніта пацярпела паразу ад печанегаў пад Адрыянопалем, аднак падзенне сталіцы Македоніі было прадухілена своечасовым прыбыццём на дапамогу схаларый пад камандаваннем Нікіты Главы.
Пазней Намбіт згадваецца сярод удзельнікаў адной з бітваў з печанегамі і, хаця варагі відавочна не названы Аннай Камнінай пры аповедзе пра галоўную бітву печанежскай вайны канца 1080-х гадоў, на думку С. Блёндаля няма падстаў сумнявацца, што яны там былі.
У 1874—1875 гадах гэтае пытанне больш дэталёва даследаваў В. Р. Васільеўскі, які звярнуў увагу, што на візантыйскай службе «варага-англійская дружына» атрымала магчымасць ваяваць супраць нарманаў, з якімі імперыя вяла на пачатку ўладарання Аляксея вайну на Балканах.
Дакладныя часовыя межы з’яўлення англійскіх наёмнікаў у Візантыі не цалкам ясныя, бо паводле Ардэрыка англічане адплылі ў Візантыю і былі прынятыя Аляксеем ўжо ў 1060-я гады, што з’яўляецца відавочным анахранізмам.
Прааналізаваўшы прычыны такой частай змены структуры палацавай варты нямецкі візантыст прапанаваў тры магчымыя тлумачэнні: нелаяльнасць тых ці іншых падраздзяленняў новаму валадару, цяжкасць камплектавання этнічных атрадаў і жаданне імператара сфарміраваць зусім новае падраздзяленне.
Ва ўладарства Васіля простых сведчанняў пра ўдзел варажскай варты ў баявых дзеяннях не вядома, але, на думку ісландскага даследчыка , няма сумненняў, што менавіта дзякуючы ёй імператар мог захоўваць спакой ўнутры імперыі і паспяхова супрацьстаяць знешнім пагрозам.
Несумнеўным, на думку Блёндаля, з’яўляецца ўдзел варагаў у сірыйскай кампаніі Васіля у 999 годзе, калі, па словах арабскага храніста Ях’і Антыёхійскага русы падпалілі царкву ў Эмесе разам з жыхарамі, якія схаваліся там.
Пры Канстанціне Дуку варагі актыўна ўдзельнічалі ў баявых дзеяннях у Італіі — у 1066 годзе яны былі пасланы на абарону Бары і тады ж перамаглі Роберта Гвіскара ў марской бітве паблізу Брындзізі.
Самы вядомы паход атрада Харальда — экспедыцыя на Сіцылію пад камандаваннем Георгія Маніяка у 1038—1041 гадах супраць нарманаў, звесткі пра які захаваліся ў шматлікіх крыніцах, у тым ліку ў мастацкіх пераказах сагамі.
Пэўных сведчанняў пра існаванне варажскай варты пры двары лацінскіх імператараў няма, аднак некаторыя звесткі крыніц можна разумець як указанне на прысутнасць у сталіцы ісландцаў, аднак не вядома, ці былі яны як-небудзь аб’яднаныя паміж сабой.
Па смерці Канстанціна у студзені 1055 года варагі згадваюцца ў сувязі з палацавымі падзеямі — няўдалай змовай Феадосія і барацьбой паміж Міхаілам Стратыётыкам і Ісакам Камнінам , прычым у апошнім выпадку варагі ваявалі на баку абодвух прэтэндэнтаў на ўладу.
У пасольстве Стратыётыка да Ісака Камніна удзельнічаў гісторык Міхаіл Псел, дзякуючы якому захавалася апісанне выгляду варагаў з асабістай аховы Камніна, якіх ён пераважнае называе «таўраскіфамі»:
У хроніцы Георгія Кедрына апісваецца эпізод, які адбыўся незадоўга да смерці Васіля , калі да яго двара з’явіўся нейкі Хрысахір, сваяк памерлага да гэтага часу князя Уладзіміра Святаславіча, разам з атрадам у 800 чалавек і выказаў жаданне паступіць на наёмную службу.
1-я армія Штраўсенбурга прыняла ўдзел у контрнаступленні ў Трансільваніі; маючы ў сваім распараджэнні ўсяго адзін корпус і некалькі дывізій, армія Штраўсенбурга здолела адціснуць румынскія войскі з тэрыторыі Аўстра-Венгрыі.
Новую царкву асвяцілі ў імя святога Мікалая і перанеслі з былой Мікалаеўскай царквы ўнікальны цудадзейны абраз свяціцеля Мікалая , падараваны раней існаваўшаму праваслаўнаму манастыру расійскім фельдмаршалам Б.
У 1600 г. мясцовы праваслаўны памешчык М. Валадковіч, жадаючы абмежаваць уплыў каталіцызму, заснаваў у 100 сажнях ад ужо існуючага манастыра яшчэ адзін мужчынскі прыстанак у імя Іаана Багаслова.
Працягнуў службу на пасадах начальніка штаба — намесніка камандзіра мотастралковага палка, намесніка камандзіра, камандзіра асобнай механізаванай брыгады, намесніка ваеннага камісара Гродзенскага абласнога ваеннага камісарыята, першага намесніка начальніка ўпраўлення сіл спецыяльных аперацый Генеральнага штаба Узброеных Сіл, намесніка камандуючага войскамі Заходняга аператыўнага камандавання.
У - стст, калі гандаль, пірацтва і служба пэўнаму манарху прыносілі значныя прыбыткі, вылучыўся пласт правадыроў, што ўваходзілі ў сваяцкія адносіны з прывілігіраванымі сем'ямі іншых народаў, бралі гучныя тытулы і эксплуатавалі суайчыннікаў.
28 ліпеня студыя «211» гасцінна адчыняе свае дзверы для рэалізацыі ўсіх творчых задум Віктара Бранюка, але гэта не перашкаджае апошняму зрабіць адзін з найважнейшых крокаў у асабістым жыцці.
21 лютага 2011 гурт згуляў грандыёзны «Естрадно-Сімфонічєскій Бомбічєскій» канцэрт з удзелам Ансамбля песні і танца Узброеных сіл Украіны пад кіраўніцтвам Дзмітрыя Антанюка.
Разам з гэтым, аповесць увабрала тэхніку магічнага рэалізму ды , змяшчае шмат эротыкі, дэтэктыўных элементаў і дасканала адлюстроўвае жыццё касмапалітычнай Вільні 1960-1980х гадоў.
У 1980 Гавяліс таксама выступіў як сцэнарыст фільма «Спаборніцтва з 9 да 9», у 1990 ён напісаў сцэнарый да кароткаметражнага дэтэктыўнага фільма «Двайнік», у 2005 па яго сцэнарыі выйшаў англійска-літоўскі фільм «Лес багоў» па аднайменнай аповесці Баліса Сруогі.
Адзнакай «Выдатнік аховы здароўя Рэспублікі Беларусь» узнагароджваюцца медыцынскія і іншыя работнікі органаў і ўстаноў аховы здароўя незалежна ад ведамаснай падпарадкаванасці за ўзорнае стаўленне да працы, выдатнае выкананне сваіх абавязкаў па медыцынскім і санітарна-эпідэмічнага забеспячэнню насельніцтва, за клопат аб захаванні і аднаўленні здароўя грамадзян Рэспублікі Беларусь, якія маюць вялікія дасягненні ў навуковай працы ў галіне аховы здароўя, а таксама ў арганізацыі лячэбна-прафілактычнай дапамогі насельніцтву.
Знак «Выдатнік аховы здароўя Рэспублікі Беларусь» вырабляецца з латуні і мае форму васьміканцовай зоркі залацістага колеру, на паверхні якой знаходзіцца круг, пакрыты эмаллю белага колеру з выявай змеі і чары.
Заснаваная ў 1998 годзе ў мэтах заахвочвання медыцынскіх і іншых работнікаў органаў і ўстаноў аховы здароўя за ўзорнае стаўленне да працы, актыўны удзел у арганізацыі лячэбна-прафілактычнай дапамогі насельніцтву, развіццё медыцынскай навукі.
Царкву наведвалі дырэктары многіх таганрогскіх прадпрыемстваў з жонкамі і дзецьмі, у тым ліку заснавальнік броварнага завода ў Таганрогу Хрысціян Фрыдрыхавіч Біле з сям'ёй, дырэктар гарбарні Эміль Фэйт з жонкай Вольгай Тэсэн.
У 1990 годзе Міхаэль Рот скончыў школу ў Герынгене, у 1991 годзе пачаў навучанне ў Франкфурцкім універсітэце імя Гётэ ў горадзе Франкфурт-на-Майне, які скончыў ў 1997 годзе па спецыяльнасці «паліталогія».
На выбарах у бундэстаг у 1998 годзе ён упершыню быў выбраны членам парламента ад раёна Герсфельд з 51,7 % галасоў, а ў 2002 годзе яго зноў выбралі, але ўжо як прадстаўніка акругі Вера-Майснер — Герсфельд-Ротэенбург.
Газета зыходзіла з уяўлення аб нязменнасці існуючых сацыяльных адносін і падтрымлівала канцэпцыю Джэймса Міля аб суіснаванні ўсіх сацыяльных слаёў і палітычных груп для вырашэння практычных праблем у духу дэмакратычнага лібералізму.
Пасля паўстання 1863―1864 гадоў варшаўскі пазітывізм спрабаваў растлумачыць ідэю негвалтоўнага супраціву царызму, і збольшага гэта яму ўдалося: рамантычны вобраз узброенага змагара за незалежную Польшчу пацьмянеў.
Артыкулы і фельетоны Свентахоўскага, а таксама артыкулы прыцягнутых ім у газету вядомых польскіх пісьменнікаў, навукоўцаў і культурных дзеячаў, аказалі безуслоўны ўплыў на фарміраванне новага пакалення польска-літоўскай інтэлігенцыі.
Каля 1887 года кірунак газеты змяніўся ў сувязі з пачаткам супрацоўніцтва з газетай групы публіцыстаў сацыялістычных поглядаў (Л. Кшывіцкі, Ф. Дашынскі, К. Келез-Краузэ, Ю. Мархлеўскі, С. Мендэльсон, А. Варскі, Л. Васілеўскі, Л. Вянярскі).
«Мінскія губернскія ведамасці» сталі выходзіць з 1 студзеня 1837 года згодна з распараджэннем генерал-губернатара Смаленскага, Віцебскага і Магілёўскага аб выкананні цыркуляра міністэрства ўнутраных спраў грамадзянскім губернатарам аб арганізацыі губернскіх друкарняў і выданняў «Губернскіх ведамасцей».
З’яўляецца членам Прававога кансультатыўнага саветы пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь, Навукова-кансультатыўнага савета пры Канстытуцыйным судзе Рэспублікі Беларусь, намеснікам старшыні грамадскага савета пры Міністэрстве ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь.
Сяргй Аляксндравіч Балашэнка (нар. года, в. Стайкі, Магілёўскі раён, Магілёўская вобласць, БССР) — беларускі юрыст, доктар юрыдычных навук , прафесар , заснавальнік нацыянальнай школы экалагічнага права.
Быў экспертам Праграмы развіцця ААН «Будаванне патэнцыялу ў вобласці Стратэгічнай экалагічнай адзнакі ў вобласці рэалізацыі прыродаахоўных канвенцый Рэспублікі Беларусь» у 2009—2010 гадах.
Разведвальныя падраздзяленні 40-й Арміі не спраўляліся з функцыямі па знішчэнні караванаў якія забяспечвалі маджахедаў, паколькі яны не адпавядалі колькасці разведвальных падраздзяленняў і аддаленасці многіх караванных сцежак ад гарнізонаў, да якіх яны прыпісваліся.
Для камплектавання 334-га ааспп акрамя ваеннаслужачых самай 5-й абрспп былі прыцягнутыя ваеннаслужачыя з іншых фармаванняў спецыяльнага прызначэння:2-й абрспп, 4-й абрспп, 8-й абрспп, 14-й абрспп, 22-й абрспп і 1071-га вучэбнага палка.
Аснову афіцэрскага складу фарміруючайся брыгады склалі афіцэры, якія скончылі гадавыя курсы Ваенна-дыпламатычнай акадэміі і афіцэры, што служылі ў разведвальных падраздзяленнях Беларускай ваеннай акругі.
У 1989 годзе з асабістага дазволу Міністра абароны СССР ваеннаслужачым асобнай роты спецыяльнага прызначэння дазволена мець нарукаўны знак — чорная ліса і нагрудны знак, што з’яўлялася для УС СССР унікальнай з’явай.
У перыяд з 24 студзеня па 3 сакавіка 1990 года брыгада практычна ў поўным складзе удзельнічала ў баявых дзеяннях па нейтралізацыі членаў незаконных узброеных фарміраванняў у Армянскай ССР падчас Нагорна-Карабахскага канфлікту.
Выхадам са стварыўшайся сітуацыі ваеннае кіраўніцтва СССР палічыла адпраўку ў лютым двух наяўных на тэрыторыі Афганістана атрадаў спецыяльнага прызначэння на прыгранічныя да Пакістану ўчасткі.
Праз тры тыдні, 21 красавіка 334-й ааспп удзельнічаў у першым самастойным рэйдзе, у ходзе якога з-за неспрактыкаванасці камандзіраў падраздзяленняў і грубых памылак, дапушчаных камандаваннем атрада панёс цяжкія страты.
28 мая 2013 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Горкаўскага сельсавета (13 населеных пунктаў: аграгарадок Горкі, пасёлак Пралетарскі, вёскі Бярэзінка, Вуглы, Добрынка, Забалацце, Зарэчнае, Мядзведня, Навасёлкі, Пад’яменец, Паськава Горка, Селішча і Солан).
Яны ўтвараюцца рознымі спосабамі, што з’яўляюцца раўнапраўнымі, аднак сярод іх пераважае ўтварэнне шляхам далучэння да імя бацькі суфіксаў -овіч/-евіч, -авіч, -оўна/-аўна/-еўна.
Сучасныя імёны, якія ўжываюцца ў Беларусі, Расіі і Украіне, у пераважнай большасці запазычаны з іншых моў , з якіх яны трапілі ў беларускую мову праз грэчаскую і царкоўнаславянскую разам з прыняццем хрысціянства.
Для беларускай мовы ўласцівы народны іменнік, які характарызуецца адсутнасцю адной строга замацаванай формы, як у рускай праваслаўнай традыцыі , а таксама адсутнасцю паралельнага ўжывання імёнаў па бацьку разам з імёнамі .
Тамерлан і Алёна запісалі шэраг песень сумесна з вядомымі артыстамі амерыканскай -сцэны: выканаўца прымаў удзел у запісу рымейк-трэка «Хочу с тобой», над многімі трэкамі дуэта працаваў таксама выканаўца .
Камандзір разведвальнага аддзялення 435-й асобнай разведвальнай роты, малодшы сяржант Мікалай Патаповіч з байцамі даручанага яму падраздзялення 6 лютага 1945 года пры выкананні баявога задання ў тыле праціўніка пад населеным пунктам Цыльтендорф, размешчаным у шаснаццаці кіламетрах на поўдзень ад германскага горада Франкфурт-на-Одэры, уступіў у вымушаны бой з перавышаючымі сіламі праціўнікаў.
16 красавіка 1945 года ў складзе разведвальнага ўзвода камандзір разведвальнага аддзялення 435-й асобнай разведвальнай роты сяржант Патаповіч пранік у размяшчэнне непрыяцеля ў раёне вёскі Візэпаў, размешчанай на поўнач ад германскага горада Фюрстэнберг.
Разведчык 435-й асобнай разведвальнай роты чырвонаармеец Мікалай Патаповіч 29 ліпеня 1944 года з групай байцоў пранік у размяшчэнне непрыяцеля каля горада Марыямполе і захапіў цягач з боепрыпасамі, ліквідаваўшы суправаджаўшую яго прыслугу.
Загадам па 362-й стралковай дывізіі ад 30 верасня 1944 года 0104 за мужнасць і адвагу праяўленыя ў баях чырвонаармеец Патаповіч Мікалай Іосіфавіч узнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені.
Загадам па 33-й арміі ад 4 сакавіка 1945 года 055 за мужнасць і адвагу праяўленыя ў баях малодшы сяржант Патаповіч Мікалай Іосіфавіч узнагароджаны ордэнам Славы 2-й ступені.
Першая частка Грамадзянскага кодэкса ўстанаўлівае агульныя пачатку грамадзянскага заканадаўства і рэгулюе, у прыватнасці: узнікненне грамадзянскіх правоў і абавязкаў, юрыдычныя асобы, даверанасць, прадстаўніцтва, права ўласнасці, іскавую даўнасць, абарону правоў уласнасці і іншых рэчавых правоў, здзелкі і дамовы, забеспячэнне абавязацельстваў і г .
Трэцяя частка кодэкса рэгулюе пытанні атрымання ў спадчыну і міжнароднага прыватнага права, у прыватнасці, артыкулы дадзенай часткі ўсталёўваюць парадак адкрыцця спадчыны, асоб, якія могуць быць пакліканы да ўспадкоўванні, парадак атрымання ў спадчыну па законе і па завяшчанні, розныя пытанні прыняцця і пераходу права атрымання ў спадчыну.
Артыкула кодэкса, прысвечаныя міжнароднаму прыватнаму праву рэгулююць прававое становішча замежнікаў у Расіі, розныя пытанні ажыццяўлення здзелак з удзелам замежнікаў, што найбольш важна — вызначае дастасавальнае права пры калізіі законаў, якая мае месца ў названай сітуацыі.
Чацвёртая частка кодэкса змяшчае артыкулы, якія рэгулююць пытанні аўтарскага і сумежных правоў, якія раней регуляваліся асобным Законам, а таксама іншыя пытанні інтэлектуальнай уласнасці, у прыватнасці, тэрміны дзеяння розных выключных правоў на творы, вынаходкі і іншыя аб'екты інтэлектуальнай уласнасці.
Рэгулюе правы вытворцаў баз дадзеных, камп'ютэрных праграм, стваральнікаў селекцыйных дасягненняў, тапалогій інтэгральных мікрасхем, правы ўладальнікаў таварных знакаў, карысных мадэляў, прамысловых узораў, пытанні рэгістрацыі дадзеных аб'ектаў інтэлектуальнай уласнасці.
Многія нормы гэтай частцы кодэкса з'яўляюцца дыспазітыўнымі, гэта значыць, могуць быць зменены па жаданні бакамі здзелкі, шэраг артыкулаў прама паказвае на такую магчымасць і апісвае розныя варыянты праваадносін.
Грамадзянскі кодэкс Расійскай Федэрацыі — кодэкс федэральных законаў Расійскай Федэрацыі, якія рэгулююць грамадзянска-прававыя адносіны, які мае прыярытэт перад іншымі федэральнымі законамі і іншымі нарматыўнымі прававымі актамі ў сферы грамадзянскага права.
Ад 2 да 3 тысяч чалавек з вёсак Пятроўцы-дэ-Сус, Пятроўцы-дэ-Йос, Купка, Карчешць і Сучэвень, несучы белыя сцягі і рэлігійную атрыбутыку, накіраваліся да румынскай мяжы.
Паводле савецкіх дадзеных, колькасць забітых склала 44 чалавекі (17 з Пятроўцы-дэ-Йос, 12 з Трэсцян, 5 з Купкі і Сучэвені, 3 з Пятроўцы-дэ-Сус, 2 з Апрышэні).
Ніжнія Пятроўцы: Захар Бойчу, Ана Феадаран, Георгій Феадаран, Мікалай Феадаран, Фёдар Феадаран, Мацей Гаўрылюк, Іван Пэтрэчану, Стеван Павел, Рахіль Пажога
Але выпадкі уцёкаў працягваліся: у Румынію перабраліся жыхары вёсак Махала, Астрыца і Гарэча у студзені 1941 года, а ў ноч на 6 лютага масавы пераход вырашылі здзейсніць каля 500 чалавек з вёсак Махала, Катул-Астрыца, Буда, Сіроўцы, Гарэча-Урбана і Астрыца.
Раніцай у 6:00 завязалася чарговая перастрэлка: група завадатараў на чале з Н.Мерцікарам, Н.Нікай і Н.Ісак былі забітыя, каля 57 чалавек выбраліся ў вёску, 44 чалавек былі арыштаваныя і аддадзеныя пад суд.
Румынскія ўлады сцвярджаюць са спасылкай на Нацыянальны архіў Бухарэста, што ахвяр было больш і што напад было спланаваны савецкімі пагранічнікамі: яны прыводзяць паказанні сведак пра больш чым 200 ці нават 2000 ахвяраў, забітых з стралковай зброі, і мноства параненых, якіх, нібыта, дабівала кавалерыя шаблямі.
Румынскія ўлады лічаць трагедыю ў Фынтына-Албэ рэпрэсіяй супраць румынскага народа, арганізаванай савецкімі ўладамі, і патрабуюць ад Расіі і Украіны прабачэнні за здзейсненыя дзеянні.
У Малдавіі штогод праводзяцца памятныя мерапрыемствы на гадавіну трагедыі: малдаўскія актывісты кожны год збіраюцца перад пасольсвам Расіі з патрабаваннем прынесці прабачэнні і прызнаць віну ў гібелі мірных грамадзян.
Аховай савецка-румынскай мяжы займаўся 97-й Чарнавіцкі памежны атрад НКУС, які кантраляваў участак працягласцю ў 7,5 км на поўдзень ад Чарнаўцоў (ён жа прыняў першыя баі ў пачатку Вялікай Айчыннай вайны супраць румынскіх і нямецкіх войскаў).
Афіцыйныя дадзеныя архіваў КДБ кажуць толькі аб 48 забітых грамадзянах, але румынскія ўлады, грунтуючыся на сведчаннях тых, хто выжыў, сцвярджаюць аб шматлікіх ахвярах, з якімі распраўляліся асабліва жорсткімі метадамі, і пра масавыя арышты і дэпартацыя, праведзеных НКУС.
Самымі вядомымі эпіфітамі з'яўляюцца імхі, лішайнікі, архідэі і прадстаўнікі сямейства брамеліевых, але эпіфіты могуць быць знойдзеныя практычна ў любой таксанамічнай групе раслін; больш за тое, тэрмін «эпіфіт» часта выкарыстоўваецца і для бактэрый.
Самыя багатыя і развітыя супольнасці эпіфітаў сустракаюцца ў трапічных лясах , але імхі і лішайнікі з'яўляюцца вельмі звычайнымі эпіфітамі ўмеранага і нават арктычнага кліматычнага пояса.
Відавочнай перавагай эпіфітаў, асабліва ў шчыльна зарослай дрэвамі мясцовасці, ёсць магчымасць не залежаць ад глебы і знаходзіцца бліжэй да крыніц святла; таксама эпіфіты менш з'ядаюцца траваеднымі жывёламі.
Эпіфіт слоў эпідэ — «на», і фітон — «расліна») — любая расліна, якая пасяляецца на іншай , і пры гэтым атрымлівае пажыўныя рэчывы з навакольнага асяроддзя, а не з субстрата, на якім існуе.
Адразу пасля нападу на Мэцью яго сябры і мясцовыя ЛГБТ-актывісты заявілі паліцыі, што ён быў геем, напад быў відавочна здзейснены на глебе гамафобіі, і яны не дазволяць ігнараваць гэты факт.
Аднак гарадскі суд пастанавіў, што, паводле Першай папраўкі да Канстытуцыі ЗША, якая гарантуе ўсім грамадзянам свабоду слова, ніхто не мае права забараняць Фелпсу і яго актывістам выказваць свой пункт гледжання, тым больш што ён матываваны іх рэлігійнымі перакананнямі.
Тады сяброўка Мэцью Рамэйн Патэрсан і арганізаваны ёю рух «Белыя анёлы» выкарысталі іншую тактыку: апрануўшыся ў белыя балахоны з ружовымі трохвугольнікамі, яны кольцам абкружылі гамафобаў, ізаляваўшы іх ад прэсы і публікі і зрабіўшы нябачным з вокнаў суда іх пратэст.
Кэл Рэруча, абвінаваўца на працэсе, са шкадаваннем успамінаў: «Самае сумнае, што гэтыя людзі не далі годна пахаваць Мэцью. Я ніколі не бачыў людзей, у якіх настолькі шмат нянавісці».
Дзяўчыны спачатку пацвярджалі іх сведчанні, але калі даведаліся, што Шэпард не проста збіты, а памёр ад атрыманых траўмаў, і што ім пагражае абвінавачванне ў саўдзеле ў забойстве, а таксама ў дачы лжывых сведчанняў, адклікалі алібі і выступілі супраць абвінавачваных.
Калі гэта версія правалілася, Хендэрсан і Мак-Кіні сталі сцвярджаць, што хацелі толькі абрабаваць Мэцью, але не забіваць, а матывам для нападу была не гамафобія, а прага да нажывы і некантралюемая агрэсіўнасць, выкліканая наркотыкамі.
Калі перад Раселам Хендэрсанам паўстала пагроза быць прысуджаным да смяротнага пакарання за забойства з асаблівай жорсткасцю, ён ва ўсім прызнаўся і даў падрабязныя сведчанні супраць саўдзельніка ў абмен на захаванне свайго жыцця.
Напад на Мэцью Шэпарда выклікаў абурэнне шматлікіх людзей у ЗША і іншых краінах і даў пачатак грамадскаму руху за ўключэнне сексуальнай арыентацыі і гендарнай ідэнтычнасці ў лік матываў, па якіх здзяйсняюцца злачынствы на глебе нянавісці.
Нарэшце, у 2009 годзе «Акт Мэцью Шэпарда і Джэймса Бёрда-малодшага», які прыраўноўваў гамафобію, трансфобію і сексізм як матывы для нападаў да расізму і нацыяналізму, быў зацверджаны заканадаўцамі і 28 кастрычніка падпісаны Баракам Абамам.
Вярнуўшыся ў ЗША, ён вучыўся ў каледжы Катоба ў Солсберы, затым у Касперы, а ў 1998 годзе паступіў на першы курс бакалаўрыята па паліталогіі і міжнародных адносінах ва Універсітэце Ваёмінга ў Ларамі.
Былая дзяўчына Мак-Кіні Крысцін Прайс і адзін з яго сяброў заявілі, што Ааран быў бісексуалам і таму не меў нянавісці да прадстаўнікоў секс-меншасцей, але сам абвінавачваны катэгарычна абверг здагадкі пра якія-небудзь сувязі з мужчынамі, сказаўшы, што ставіцца да гэтага з грэблівасцю і агідай.