polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
У будынку знаходзіліся найлепшы ў горадзе магазін адзення і галантарэі Кагана, галантарэйная крама Фельдмана, паштовае прадстаўніцтва, рэстаран «» і рэстаран-кабарэ «Парадзіз» Пятрыніча, які праславілі «фурданцэркі» і выдатны аркестр.
Калі Кеппі кідаецца на пэўныя прадметы, ворагаў або негульнявых персанажаў, Марыё можа завалодаць імі, афіцыйна гэта называецца «зашапкуванням», дазваляючы яму выкарыстаць унікальныя здольнасці.
На працягу ўсёй гульні Марыё збірае манеты, у тым ліку унікальныя для кожнага каралеўства, якія будуць выдаткаваныя на такія прадметы, як новыя капелюшы і строі, некаторыя з якіх неабходны для выканання пэўных мэтаў.
Паўнавартасным удзельнікам Дагавора аб Антарктыцы краіна лічыцца толькі тады, калі яна ў круглагадовым рэжыме папаўняе інфармацыяй сусветны банк даных і актыўна ўдзельнічае ва ўсіх міжнародных працэсах, якія адбываюцца ў рамках Дагавора.
У сваю чаргу, супрацоўніцтва з Расіяй дазволіла Беларусі пазбегнуць затрат у 10 млн долараў на ўзвядзенне станцыі з нуля і яшчэ прыкладна столькі ж на фрахт суднаў для дастаўкі паліва, харчавання і абсталявання на антарктычны мацярык.
Для стварэння беларускай станцыі будзе выкарыстана бязвыплатна перадаваемая Расіяй палявая база, размешчаная ў раёне гары Вячэрняя на ўзбярэжжы мора Касманаўтаў (непадалёку ад закансервіраванай савецкай станцыі «Маладзёжная», калісьці — «сталіцы» савецкай Антарктыды).
Супрацоўнікі Рэспубліканскага гідраметцэнтра, удзельнікі савецкай антарктычнай экспедыцыі, зафіксіравалі ў 1983 годзе на станцыі «Усход» самую нізкую тэмпературу на планеце: мінус 89,2 градусы па Цэльсію , у 1989 годзе на станцыі «Ленінградская» — самы моцны вецер на планеце: 78 м/сек .
У асноўным гэта былі супрацоўнікі Рэспубліканскага гідраметцэнтра г. Мінска, гідраметэаралагічнай службы іншых беларускіх гарадоў, а таксама НАН Беларусі і Дэпартамента па авіяцыі Міністэрства транспарту і камунікацый Рэспублікі Беларусь.
2017 г. — удзел у прэстыжным конкурсе харавога мастацтва ў Аўстрыі «54 », дзе быў узнагароджаны прызам Гюнтэра Мітэрграднегера за найлепшую інтэрпрэтацыю сучаснага твора на конкурсе .
Адметная рыса перформансаў — у іх часта яркім тэатральным складніку, у чым хору дапамагае супрацоўніцтва з танцавальным калектывам Альтана , салісткай этна-эмбіент трыа Інай Перасецкай-Малаковіч, і іншымі творчымі калектывамі і выканаўцамі.
Толькі пасля прыцягвання артылерыйскага палка польскае падраздзяленне было разбіта, хаця савецкі бок таксама панёс страты: загінулі камандзір аддзялення Сцяпан Гаймакін і некалькі салдатаў, а старшы лейтэнант Васіль Дулкін быў смяротна паранены.
Атакуючы мяжу на поўдні ад Браткава, чырвонаармейцы да 7.35 захапілі стражніцы «Каранеўшчына», «Балвань Вялікая», «Цецеравец», «Геленава», «Палаўковічы» і памежную роту «Любянец».
У гэты час выйшаў загад камандзіра Корпуса аховы памежжа Вільгельма Орліка-Рукемана аб падпарадкаванні батальёна брыгадзе «Палессе», таму ён хутка быў рэарганізаваны і аб’яднаны з батальёнам «Людвікова».
У яго склад увайшлі батальёны «Клецк», «Стоўбцы» і «Сноў», кавалерыйскія эскадроны «Клецк» і «Стоўбцы», рота сапёраў у Стоўбцах, а таксама станцыя паштовых галубоў «Баранавічы».
У сувязі з пачаткам Польскай абарончай вайны ў верасні 1939 г. памежнае падраздзяленне ў Снове сфармавала 96-ы рэзервовы пяхотны полк у складзе батальёнаў «Стоўбцы», «Клецк» і «Людвікова» .
Іншае падраздзяленне ў складзе 40 чалавек з батальёна «Стоўбцы» было акружана савецкімі танкамі ў сядзібе Храптовічаў у Шчорсах, але з-за адсунасці супрацьтанкавай зброі было вымушана здацца.
Полк «Сноў», які ахоўваў дзяржаўную мяжу з дапамогай двух батальёнаў у паўднёвай Навагрудчыне пад камандаваннем падпалкоўніка Яцэка Юры 17 верасня 1939 года быў атакаваны аддзяленнямі Дзяржынскай конна-механізаванай групай пад правадырствам Івана Болдзіна, чацвёртай арміяй Васіля Чуйкова і шаснаццатым, а таксама сямнаццатым аддзеламі памежных войскаў НКУС.
Полк Ко́рпуса ахо́вы паме́жжа «Сноў» — пяхотнае падраздзяленне Корпуса аховы памежжа часоў міжваеннай Польскай Рэспублікі, якое размяшчалася ў Снове ў 1937—1939 гадах і прымала ўдзел у Польскай абарончай вайне, а таксама ў абароне дзяржаўных межаў падчас пахода Чырвонай Арміі ў Заходнюю Беларусь.
З-за адступлення войскаў, на колішнюю тэрыторыю іх размяшчэння пачалі наступ аддзяленні чацвёртай арміі камдзіва Чуйкова, якія паскорылі тэмп і 19 верасня занялі Пружаны, а на наступны дзень — Кобрын.
У склад прыхода ўваходзілі вёскі Буйнавічы, Буда, Злодзін, Сініцкае Поле, Стадолічы, а таксама хутары Вуглы, Грабяні, Заберажніца, Засунне, Заходы, Лазнічыцы, Ліснае, Луцкае, Ручное.
Акрамя народнага вучылішча ў Буйнавічах і аднакласнай царкоўнапрыхадской школы ў Стадолічах былі царкоўнапрыхадскія ў вёсцы Сініцкае Поле і земскія школы ў вёсках Злодзін і Буда-Сафіеўка.
Вяршыні вышынёю больш за 1000 метраў над узроўнем мора ёсць таксама ў Рудных гарах, Фіхтэльгебіргэ, Швабскіх Альбах і горным масіве Гарц, дзе акрамя таго, знаходзіцца самая высокая кропка паўночнай Германіі — гара Брокен .
На поўнач ад Цэнтральнага нямецкага ўзвышша горы адсутнічаюць і сярэдняя вышыня над узроўнем мора складае не больш за 100 м. Адзіным выключэннем з'яўляецца пагорак Хайдэохэ з вышынёй у 201,4 м які знаходзіцца ў муніцыпалітэце Грэдэн .
Германія мяжуе з дзевяццю краінамі: з Даніяй на поўначы , з Польшчай на паўночным усходзе і з Чэхіяй на ўсходзе, з Аўстрыяй на паўднёвым усходзе, са Швейцарыяй на поўдні, з Францыяй на паўднёвым захадзе, з Люксембургам і Бельгіяй на захадзе і з Нідэрландамі на паўночным захадзе.
Тэрыторыя Германіі знаходзіцца на сутыку геалагічна старажытных пліты Усходне-Еўрапейскай платформы і яе Балтыйскага шчыта са складкаватымі абласцямі: геалагічна маладой Альпійска-Карпацкай горнай сістэмай на поўдні і старажытнай герцынскай на захадзе.
Блокі з'яўляюцца ў геалагічным паняцці часу сярэдняга ўзросту і былі створаны на Усходне-Еўрапейскай платформе ў працэсе акрэцыі падчас палеазою, Альпы адносяцца да Альпійска-Гімалайскага пояса.
На поўдзень ад нізіны ва ўмовах рассечанага рэльефу размеркаванне ападкаў ускладняецца: у гарах выпадае звыш 1000 мм, а часам да 2000 мм ападкаў, тады як у некаторых ізаляваных катлавінах за год выпадае не больш 500 мм.
Паўночна-Фрызскія астравы, што ўзніклі ў выніку прасядання глебаў і наступнага затаплення ўзбярэжжа, а Усходне-Фрызскія астравы — у выніку прасядання алювіяльных глеб з-за паралельных плыняў, хваль і высокага узроўню асадкаў, што ў рэшце рэшт прывяло і да іх аддзялення ад мацерыка.
З шасці рэк з найбуйнейшымі басейнамі, Рэйн, Эльба, Везер, Эмс і Одэр належаць да рэк Паўночнай Атлантыкі; і толькі Дунай ўпадае ў Чорнае мора, якое гідраграфічна мае сувязь з Міжземным морам.
Ад 13 лістапада да 26 снежня 1915 г. часова выконваў абавязкі каменданта першага батальёна шостага пяхотнага палка, а ад 15 сакавіка да 4 красавіка 1916 г. знаходзіўся на аналагічнай пасадзе ў трэцім батальёне.
У 1917 г., пасля крызісу, выкліканага адмовай часткі жаўнераў прысягнуць на вернасць Польскаму Каралеўству, Рукеман быў пераведзены ва ўзброеныя сілы Аўстра-Венгрыі, дзе служыў, у тым ліку, у 19-ым стралковым палку.
У гэты час паспеў скончыць адукацыйны курс для камандзіраў танкавых падраздзяленняў у французскай Вышэйшай вайсковай школе, пасля сканчэння якога быў прызначаны начальнікам бронетанкавага аддзелу Дэпартамента інжынерыі Міністэрства вайсковых спраў.
Ад 6 снежня 1930 да 31 ліпеня 1931 г. Вільгельм Орлік-Рукеман лічыўся слухачом пятага курсу Цэнтра вышэйшага ваеннага навучання ў Варшаве, пасля заканчэння якога вярнуўся на апошняе месца службы ў якасці першага камандуючага дывізійнай пяхотай.
Пасля далучэння Савецкага Саюза да ўдзелу ў Другой сусветнай вайне Вільгельм Орлік-Рукеман загадаў перадыслакавацца разам з падлеглымі яму войскамі ў кірунку Варшавы разам з адзінкамі Самадзейнай аператыўнай групы «Палессе» генерала Францішака Клееберга.
20—22 верасня 1939 г. ён вырашыў сканцэнтраваць вялікую колькасць незадзейнічаных у баях з савецкімі войскамі адзінак з двухсоткіламетровага адрэзка ўсходняй мяжы і распачаў паход у заходнім кірунку.
21 снежня таго ж году польскі прэзідэнт Ігнацы Масціцкі павысіў колішняга палкоўніка да брыгаднага генрала са старшынствам у адпаведным корпусе з 1 студзеня 1933 г. У снежні 1938 года быў прызначаны на пасаду намесніка камандзіра Корпуса аховы памежжа, а 31 жніўня 1939 года цалкам прыняў камандаванне гэтым памежным фармаваннем.
Вільге́льм Казі́мер О́рлік-Рукема́н (; 1 жніўня 1894, Львоў, Каралеўства Галіцыі і Ладамерыі — 18 кастрычніка 1986, Атава, Канада) — польскі ваенны дзеяч, брыгадны генерал Войска Польскага, галоўнакамандуючы польскімі войскамі ў бітве пад Шацкам, апошні камандзір Корпуса аховы памежжа .
Мэтай іх атакі было знішчэньне і рабунак ўсіх мясцовых урадавых установаў — староства, камендатуры і пастарунку паліцыі, падатковага кіравання, пошты, чыгуначнай станцыі і арышту, а таксама ліквідацыі іх супрацоўнікаў.
Мікалай Гарачка, Эдвард Карчмарчык або Сапінскі і Пётр Ёда падрабязна апісалі тэрарыстычныя курсы, якія скончылі ў Мінску, на якіх выкладальнікамі былі бальшавіцкія афіцэры.
Усе падсудныя атрымалі смяротнае пакаранне, але ў дачыненні да Ёды, які быў толькі вартаўнікам і не браў актыўнага ўдзелу, прэзідэнт Польскай Рэспублікі Станіслаў Вайцяхоўскі скарыстаў права памілавання.
Напа́д на Сто́ўбцы — узброены напад савецкіх дыверсантаў на павятовы горад Стоўбцы Навагрудскага ваяводства, які адбыўся ў ноч з 3 на 4 жніўня 1924 года і стаў найбольш трагічным здарэннем у гісторыі міжваеннай польскай паліцыі — загінулі 10 чалавек, параненыя — 5.
Аўтар кніг прозы «Апавяданні» , «Агні пяцігодкі» , «Шырокія азёры» , «Да ясных вышыняў» , «У лесе на палянцы» , «Рына-Марына» , «Далі сабе слова» , «Чатыры сантыметры надзеі» , зборнікаў апавяданняў для дзяцей «Першае верасня» , «Сонца скрозь воблакі» , «Як вясну рабілі» , нарысаў.
У апавяданнях (зборнікі «Апавяданні», 1947; «Шырокія азёры», 1951; «Рына-Марына», 1958 і іншых) паказаў гераізм савецкіх людзей у гады Вялікай Айчыннай вайны, жыццё моладзі, закранаў важныя маральна-этычныя праблемы.
Сенат Рэспублікі складаецца з 348 сентараў , 305 з якіх прадстаўляюць метраполію, 9 — заморскія тэрыторыі, 5 — тэрыторыі Французскай супольнасці і 12 — французскіх грамадзян, якія пражываюць за мяжой.
Сенатары мусяць быць старэйшымі за 24 гады і абіраюцца на шасцігадовы тэрмін калегіяй выбаршчыкаў, якая складаецца з дэпутатаў Нацыянальнага сходу, генеральных саветнікаў і дэлегатаў ад муніцыпальных саветаў, пры гэтым Сенат абнаўляецца на адну траціну кожныя тры гады.
11-13 ліпеня 1996 г адбыўся візіт Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь А. Р. Лукашэнкі ў Францыю — першы афіцыйны візіт кіраўніка беларускай дзяржавы ў краіны далёкага замежжа, у ходзе якога быў падпісаны Дагавор аб супрацоўніцтве і паразуменні паміж краінамі.
Кіраўнік дзяржавы — прэзідэнт, які абіраецца на пяць гадоў шляхам прамога ўсеагульнага галасавання (пяцігадовы тэрмін прэзідэнцкага мандату быў вызначаны рэферэндумам 27 верасня 2000).
Замарстыніў заставаўся вёскай да 1930 г. Гэтак жа прыгараднай вёскай заставалася і Раснэ, аднак праз этнічныя адрозненні бліжэй да Львова сяліліся палякі — у Расне Польскай, затое на захад — украінцы — у Расне Рускай.
Хоць на тэрыторыі Бруховіч людзі пачалі сяліцца яшчэ ў часы мезаліту, аднак сістэмнае асваенне гэтай зямлі пачалося з 1415 г., пра што ўзгадвае Дзяніс Зубрыцкі ў «Хроніцы горада Львова».
Кароль Ягайла сваім прывілеем ад 18 верасня 1415 г. надаў Львову вялізныя тэрыторыі, парослыя хмызняком і лясамі, якія раней належалі Львоўскаму староству, з правам выкарыстоўваць іх і закладваць калоніі.
Назва вёскі Замарстыніў паходзіць ад прозвішча яго заснавальніка — львоўскага мешчаніна Іагана Зоммэрштайна, які заснаваў яе ў 1389 г. Крыху пазней, у 1401 г., мешчанін Мікалай Цімермана купіў 2 поля каля ўрочышча Олаўско і заклаў там паселішча Галаско.
Адміністрацыйнай мяжой раёна, якая аддзяляе яго ад Залізнычнага раёна горада, з’яўляецца вуліца Шаўчэнкі (былая вул. Яніўская — ад назвы мястэчка Янаў, у бок якога ідзе вуліца) — адна з галоўных транспартных артэрый горада.
Шаўчэнкаўскі раён — раён горада Львова, які ахоплівае паўночную частку горада: мясцовасці Брухавычы, Галоска, Замарстыніў, Збоішчы, Кам’янка, Підзамчэ, Раснэ і часткова Клэпарыў.
Падчас Аранжавай рэвалюцыі перайшоў да кругласутачнага вяшчання і ў наўпроставым эфіры перадаваў падзеі са штодзённых сходаў грамадзян на Майдане Незалежнасці ў Кіеве, якія ладзіліся супраць выбарчых махінацый з 22 лістапада 2004 г. да 23 студзеня 2005 года.
Дадаткова вяшчае праз спадарожнік «Астра 4А»: арбітальнае размяшчэнне — 5 усходняй даўгаты, частата — 12283,7 мегагерцаў, палярызацыя хваляў — вертыкальная, хуткасць патока — 27500 знакаў/сек.
адной з вёсак фінагент забраў карову ў удавы франтавіка, у жанчыны было трое дзяцей. Яна падняла крык, бо карміць дзетак акрамя малака не было чым. Непадалёку ў лесе былі хлопцы з атраду Раманчука . Яны пачулі лямант жанчыны. На дарозе з вёскі забілі фінагента, і карова вярнулася да ўдавы. Пасля такіх звестак канваіры адразу па-іншаму пачалі да нас адносіцца, бо яны былі франтавікамі. Адзін потым казаў, што пакінуў у калгасе галодную жонку».
Зь лістапада 1941 па ліпень 1942 працаваў настаўнікам пачатковай школы ў вёсцы Еськавічы , потым інструктарам Нясвіжскага раённага аддзелу Беларускай народнай самапомачы, забяспечваў бяднейшых навучэнцаў Нясвіжскай настаўніцкай семінарыі харчаваннем і жытлом.
У ходзе следства Раманчуку інкрымінавалася таксама стварэнне «Саюза змагання за незалежнасць Беларусі», распрацоўка яго статуту і праграмы, а таксама прыцягненне ў шэрагі арганізацыі больш за 40 чалавек.
У маі 1947 да Раманчука далучыўся ягоны аднагодак Мікалай Дэмух, былы франтавік, які на нелегальным становішчы знаходзіўся з восені 1946, а вясной 1948 — Браніслаў Бука, былы жаўнер БКА і Войска Польскага, які ў пачатку 1948 уцёк у лес ад арышту.
Іван Раманчук (мянушка «Ястраб»; 1920, вёска Баяры, цяпер Нясвіжскі раён — 1987, Барысаў) — беларускі педагог, адзін з арганізатараў і кіраўнікоў Саюза змагання за незалежнасць Беларусі.
З г. Шаўлі ён накіраваўся ў 1882 годзе ў Пецярбург, дзе паступіў на фізіка-матэматычны факультэт універсітэта, дзе прымаў актыўны ўдзел у студэнцкіх хваляваннях, з-за чаго быў адлічаны з універсітэта.
Т. Куодзіс не пакідаў спробы дамогчыся дазволу вярнуцца ў Расійскую імперыю, але гэта здарылася толькі ў 1901 годзе, калі яны з жонкай і дачкой вярнуліся і пасяліліся ў доме сваіх бацькоў у в. .
Арыстакрат, якога сыграў у фільме Марчэла Мастраяні, свядома (ён толькі разыгрывае вар’яцтва, хаваючы таямніцу замаху на сваё жыццё) спрабуе ўцячы ад рэчаіснасці і ахаваць свой унутраны свет ад хлуслівага і варожага грамадства.
на заводах Тызенгаўза ў Брэсцкім павеце, Вішнеўскім і Налібоцкім заводах Ашмянскім павеце, Уладзіміраўскім заводзе Чэрыкаўскім павеце, якія была абсталяваны вадзянымі і паравымі рухавікамі і выкарыстоўвалі мясцовыя балотныя руды і драўняны вугаль.
Акрамя вядучых — Лесі Нікіцюк і Рэгіны Тадарэнка — у здымачную каманду ўвайшлі генеральны прадзюсар праекта Алена Сінельнікава, рэжысёры Яўген Сінельнікаў і Яраслаў Андрушчанка, аператары Дзмітрый Ахрыменка , Алег Шаўчышын і Алег Авілаў.
Паралельна ў сакавіку 2017 года стартаваў 14-ы сезон «Перазагрузка», мэтай якога стала «перазагрузіць» гарады і краіны, у якіх ужо праходзілі здымкі раней, і паказаць, што там змянілася і якія забавы не ўвайшлі ў першапачатковыя выпускі.
З-за пазіцыі хана Іслама Гірэя Багдан Хмяльніцкі быў вымушаны адмовіцца ад актыўных наступальных дзеянняў (больш за месяц 100-тысячнае казацка-крымскае войска манеўравала ў раёне Цярнопаля), што дазволіла каралю Яну Казіміру правесці войска да Берасцечка і да 25 чэрвеня пераправіць яго праз раку Стыр.
Польска-літоўская армія складалася па розных ацэнках ад 57 да 160 тыс. воінаў (па польскіх дадзеных — 63 тыс., з іх 27 тыс. кароннага войскі і 30 тыс. паспалітага рушання, але ў дадзеным падліку відавочна апушчаны каля 12 тыс. нямецкай наёмнай пяхоты, найміты з Малдавіі і Валахіі; колькасць шляхты відавочна пераменшана).
Бітва пад Берасцечкам — самы маштабны бой у часе Хмяльніччыны, які адбыўся каля мястэчка Берасцечка паміж Войскам Запарожскім пад камандаваннем Багдана Хмяльніцкага і саюзным яму войскам крымскага хана Іслама Гірэя з аднаго боку і арміяй Рэчы Паспалітай пад камандаваннем караля Яна Казіміра з другога.
Каронныя войскі значнымі сіламі выступілі на казацкі лагер, але Хмяльніцкі ўдарыў на іх збоку і адрэзаў кароннае войска ад яго ўласнага лагера, казакі здабылі 28 харугваў , у іх ліку і гетмана Патоцкага.
27 чэрвеня кароль, пакінуўшы закладнікам палкоўніка Крысу , пасылае ў абложаны лагер ліст, дзе прапануе казакам папрасіць прабачэння, выдаць 17 казацкіх палкоўнікаў, булаву Хмяльніцкага, гарматы і здаць зброю.
З мэтай павелічэння патрэбнай колькасці кваліфікаваных вайскоўцаў-сапёраў, 1 красавіка 1928 года быў адчынены навучальны цэнтр для іх падтрыхтоўкі пры дзявятым памежным батальёне, а ў 1931 г. сапёрныя роты з’явіліся пры ўсіх памежных брыгадах.
Брыга́да Ко́рпуса ахо́вы паме́жжа «Навагру́дак» — другая памежная брыгада Корпуса аховы памежжа часоў міжваеннай Польскай Рэспублікі, якая размяшчалася ў 1924—1937 гадах у Навагрудку і Баранавічах.
У 1973—91 на палітычнай рабоце ў Савецкай Арміі: намеснік камандзіра роты, батальёна, вузла сувязі, палка па палітычнай частцы, намеснік начальніка палітаддзела дывізіі, арганізацыйна-партыйнай работы палітупраўлення, аддзела сацыяльна-прававой работы ваенна-палітычнага ўпраўлення Беларускай ваеннай акругі.
Калі ў адстаўку сышоў пасля скандалу А. Фядута, менавіта У. Замяталін стаў начальнікам Галоўнага ўпраўлення грамадска-палітычнай інфармацыі, а затым заняў пасаду намесніка кіраўніка Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь.
Менавіта ён прыдумаў скарыстаць у якасці «чорнага піяру» тое, што нібыта іншы кандыдат у прэзідэнты Аляксандр Лукашэнка скраў фен у сцюардэсы, калі беларуская дэлегацыя вярталася з паездкі ў Кітай.
На Беларусі шырокая газіфікацыя градоў, вёсак і прадпрыемств пачалася ў 1960 гадах, калі было закончана будаўніцтва 1-й чаргі газаправода Дашкава — Мінск і адгалінавання на Гомель ад газаправода Кіеў — Масква.
У 1961—1965 гг. прыродны газ атрымалі Брэст, Баранавічы, Гродна, Слонім, Ліда і іншыя гарады, Бярозаўская ДРЭС і Ваўкавыскі цэментны завод, на пачатку 1971 — 52 гарады Беларусі.
Для яго перапрацоўкі пабудаваны і ў 1976 уведзены ў дзеянне Беларускі газаперапрацоўчы завод , які дае эвадкаваныя газы, бензін, вуглевадародныя прапеленты, адбензаваны газ, забяспечвае палівам Светлагорскую ЦЭЦ і кватэры Рэчыцы і Светлагорска.
Газавая прамысловасць Беларусі — эканамічны комплекс, які уключае разведку, распрацоўку і эксплуатацыю радовішчаў прыродных газаў, вытворчасць штучных газаў, комплексную перапрацоўку, транспарціроўку па газаправодах і захоўванне.
Аднойчы ў лесе, на паляванні, ён выратаваў князя Антонія Вільгельма Радзівіла ад падраненай мядзведзіцы, а праз нейкі час выцягнуў і княжага слугу, кухара-француза, які купаўся і ледзь не патануў у возеры.
Міха́л Казімі́равіч Міцке́віч (1850, в. Мікалаеўшчына, Стаўбцоўскі павет — , леснічоўка , Стаўбцоўскі павет) — аб’ездчык Акінчыцкага лясніцтва Нясвіжскай ардынацыі князя Радзівіла, бацька Якуба Коласа, правобраз лясніка Міхала ў паэме «Новая зямля».
Трывала выступаў у складзе ўкраінскага клуба, гуляў у групавым раўндзе Лігі Еўропы, аднак у сакавіку 2014 года ў сувязі з пачаткам хваляванняў ва Украіне разам з іншымі легіянерамі пакінуў адэскі клуб.
Вярнуўшыся на радзіму, не замацаваўся ў клубах «Кукесі» і «Скендэрбэў», пасля чаго ў ліпені 2014 года перайшоў у «Тырану», дзе паспяхова правёў два гады, за выключэннем жніўня 2015 года, калі кораткачасова быў іграком «Хапаэля» з Раананы.
Вярнуўшыся ў Албанію, зноў стаў трэніравацца з «Тыранай», аднак з-за санкцый УЕФА, якая забараніла клубу рэгістраваць трансферы, так і не стаў іграком сталічнага клуба і пазней папоўніў склад шкодэрскай «Влазніі».
У жніўні 2017 года ў якасці свабоднага агента перайшоў у склад дзеючага чэмпіёна Албаніі «Кукесі», дзе стаў адным з асноўных ігракоў, з 12 галамі ішоў найлепшым бамбардзірам чэмпіянату.
Найбольш добра захаваныя прадметы: скураная шапачка з вострым верхам чалавека з Толунда; ваўняная сукенка, выяўленая побач з месцам пахавання жанчыны з Хюлдрэмоса; ваўняныя абмоткі з аддзеленых ад цела ног з балота ў Даніі.
Так, чалавек з Кланікавана ўкладваў валасы з дапамогай сумесі смалы і алею, а валасы на чэрапе чалавека з Остэрбі былі закладзены над правай скронню і завязаныя так званым «швабскім вузлом», што пацвердзіла апісаныя Тацытам прычоскі свеваў.
Напрыклад, апошняя трапеза чалавека з Толунда прадстаўляла сабой кашу з 40 відаў зерня і насення, а ў страўніку чалавека з Гробала былі выяўленыя дробныя косткі, якія сведчаць аб тым, што незадоўга да гібелі ён еў мяса.
Удакладніць склад ежы і перыяд смерці магчыма і пры дапамозе хімічнага аналізу валасоў — так навукоўцы вызначылі, што чалавек з Кланікавана на працягу некалькіх месяцаў да гібелі ўжываў у ежу гародніну, а значыць, хутчэй за ўсё, памёр летам.
Балотныя людзі або балотныя цела — цалкам або часткова захаваныя чалавечыя астанкі, знойдзеныя ў тарфяных балотах на поўначы Еўропы, пераважна ў Даніі, Германіі, Нідэрландах, Вялікабрытаніі, Ірландыі і Швецыі.
Нападнік, Дзмітрый Лукашэвіч, які неаднаразова прыцягваўся да адміністрацыйнай адказнасці за хуліганства, абразіў кампанію геяў, пасля накінуўся на Пішчэўскага, які адказаў яму, і пачаў біць па галаве.
Лукашэвіч быў асуджаны 2 гады і 8 месяцаў зняволення за злоснае хуліганства і нанясенне шкоды здароўю ў выніку неасцярожнасці (пры гэтым у прысудзе не было адлюстравана, што злачынства было здзейснена на глебе нянавісці).
Пытання аказалася дастаткова, каб былы настаўнік фізкультуры мінчанін Дзмітрый Лукашэвіч, які неаднаразова прыцягваўся да адміністрацыйнай адказнасці за хуліганства, накінуўся на Пішчэўскага, які быў з ім знаёмы, і пачаў біць па галаве.
У канцы 2014 года Цэнтральны суд Мінска прызнаў Лукашэвіча вінаватым у злосным хуліганстве і нанясенні Пішчэўскаму і прысудзіў злачынцу 2 гады і 8 месяцаў зняволення, а таксама выплату грашовай кампенсацыі.
Хоць рост паказчыка нараджальнасці і ўносіць сваю лепту ў рост насельніцтва, ён застаецца параўнальна ніжэй піка «бэбі-буму» 1964 года ў 2,95 дзіцяці на адну жанчыну і ніжэй за ўзровень ўзнаўлення ў 2,1, але вышэй за рэкордна нізкі паказчык 2001 года ў 1,63 дзіцяці на адну жанчыну.
Афіцыйнай мовай Вялікабрытаніі з'яўляецца англійская — заходнегерманская мова, якая паходзіць ад старажытнаанглійскай, з вялікай колькасцю запазычанняў са старажытнаскандынаўскай, нармандскай, французскай і лацінскай моў.
Яны складаюць каля 12 % насельніцтва краіны, у тым ліку: выхадцы з Азіі , у тым ліку з Індыі, Пакістана і Бангладэш — 4,88 %, Кітая — 0,7 %; краін Афрыкі — 2 %, цемнаскурыя выхадцы з астравоў Карыбскага мора — 1 %.
Апублікаваныя ў 2008 годзе дадзеныя аб насельніцтве ў сярэдзіне 2007 года сведчаць аб тым, што ўпершыню ў гісторыі Вялікабрытаніі было больш людзей пенсійнага ўзросту, чым дзяцей да 16 гадоў.
Пад 1 у яе быў унесены Паўлік Марозаў, які, паводле афіцыйнай версіі супрацьстаў кулацтву ў асобе свайго бацькі, этнічнага беларуса, сталыпінскага перасяленца, і паплаціўся за гэта жыццём; пад 2 — Коля Мягоцін, таксама забіты класавымі ворагамі.
Вядомы нямецкі падарожнік Ульрых Вердум, які наведаў Няміраў у 1671 г., апісаў яго як «… добры горад, акружаны землянымі валамі, з драўлянымі варотамі. З поўдня яго абараняе возера, на беразе якога стаіць выдатны замак…».
Ёсць здагадка, што менавіта яно пад назвай «Варота» згадваецца ў Галіцка-Валынскім летапісе пры апісанні бітвы войскаў Васілька Рамановіча і Шварна Данілавіча з войскамі польскага князя Баляслава Сарамлівага ў 1266 г.
Нэмырыў ці Няміраў — пасёлак гарадскога тыпу ў Львоўскай вобласці Украіны ў складзе Яварыўскага раёна, размешчаны ў 20 км на поўнач ад райцэнтра і ў 70 км на паўночны захад ад Львова каля мяжы з Польшчай, бальнеалагічны курорт.
Па трасе сучаснай вуліцы Ніжне-Пакроўскай быў курганны могільнік, ён згадваецца Лебедзеўскім летапісам, маскоўскім апісаннем Полацкага павета 1563 года, планам Пахалавіцкага, магістрацкімі кнігамі — ст.
Падчас наведвання Полацка ў 1780 годзе імператрыца Кацярына ІІ жыла ў падрыхтаваным для яе драўляным палацы над Дзвіной на вуліцы Вялікай, дзе раней жыў полацкі губернатар Іван Міхайлавіч Рэбіндэр.