polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Распараджэнне царкоўнымі маёмасцямі было ўскладзена на заснаваны пры Сінодзе Манастырскі прыказ, а ў 1724 г. была заснавана Камер-кантора для кіраўніцтва зборамі з манастырскіх вотчын і вытворчасці выдаткаў, у склад якой былі ўключаны свецкія асобы.
Шматлікія спробы разбіць яго наймітаў былі беспаспяховыімі і толькі ў 1878 падчас паездкі ў Каір, дзе ён хацеў даць хабар каб яго прызналі ўладаром, Рахма быў узяты пад дамашні арышт і страціў уладу.
Асноўныя працы : серыя жылых дамоў сельскага будаўніцтва 3-АПБ; серыя тыпавых праектаў 9-ці павярховых жылых дамоў з аб’ёмных блокаў ; Інстытут удасканалення настаўнікаў ; удзельнічала ў распрацоўцы праектаў 5- і 9-павярховых жылых дамоў галерэйнага тыпу, 9-павярховага 279-кватэрнага жылога дома галерэйнага тыпу па вул.
Ён лічыў, што эфекты жывапісу Караваджа былі толькі следствам экстравагантнага характару, а поспехам яго карціны абавязаны толькі сваім «адценнем навізны» непрызнанага пры жыцці вялікага мастака, якую высока цанілі багатыя заступнікі.
Гідратаваны дыяксід 2·2 , оксо-гідрат тытану, оксагідраксід тытану] у залежнасці ад умоў атрымання можа ўтрымліваць зменныя колькасці звязаных з груп , структурную ваду, кіслотныя рэшткі і адсарбаваныя катыёны.
У ЗША па дадзеных дапускаецца выкарыстанне фарбавальніка — харчовай дабаўкі 171 у харчовых прадуктах , у касметыцы, у складзе лекавых прэпаратаў, што пацвярджаецца 21 73 — § 73.575 .
З прычыны больш шчыльнай ўпакоўкі іонаў у крышталі рутыла павялічваецца іх узаемнае прыцягненне, зніжаецца фотахімічная актыўнасць, павялічваюцца цвёрдасць , паказчык праламлення , дыэлектрычная пастаянная.
Усяго да ўдзелу ў ёй прыцягвалася 200—250 баевікоў у складзе 14 баявых груп узброеных 2 мінамётамі, 4 безадкатнымі гарматамі, 5-6 пераноснымі рэактыўнымі ўстаноўкамі, 30 ручнымі гранатамётамі, 10-12 кулямётамі пад агульным кіраўніцтвам камандзіра 55-й пяхотнай дывізіі Ісламскай Рэспублікі Афганістан — этнічнага узбека Казі Кібіра .
На заставе знаходзілася 47 расійскіх вайскоўцаў і 1 грамадзянскі (сярэдні брат начальніка заставы Іван Майбарада, фармальна не з’яўляўся вайскоўцам, але жыў і нёс службу на заставе ў якасці ўмоўна кажучы «валанцёра»), а таксама адна баявая машына пяхоты.
Зразумеўшы, што іх выявілі, баевікі пачалі штурм заставы пры падтрымцы агню з кулямётаў, гранатамётаў, мінамётаў і ўстановак рэактыўных снарадаў, загадзя размешчаных на вышынях вакол заставы.
У 2008 годзе разбураная пагранзастава «Сары-гор» была адноўлена на грошы, перададзеныя ЗША, але не на ранейшым месцы заставы, а перанесена вышэй у горы — на некалькі кіламетраў бліжэй да памежнай камендатуры Ёл, на самым версе цясніны:
Сувязь са знешнімі сіламі падтрымлівала падраздзяленне войскаў сувязі групоўкі пад камандаваннем старшага лейтэнанта Уладзіміра Карабава, якое дапамагло выклікаць падтрымку з боку 149-га гвардзейскага мотастралковага палка са складу 201-й мотастралковай дывізіі, раскватараванага ў г. Куляб.
У ходзе спробы прарыву на тэрыторыю Таджыкістана буйной групы таджыкскіх і афганскіх баевікоў расійскія памежнікі 11 гадзін адбівалі атакі праціўніка, пасля чаго адступілі, страціўшы 25 чалавек забітымі.
Пасля сутычкі на 12-й заставе быў адпраўлены ў адстаўку камандуючы пагранічнымі войскамі Расійскай Федэрацыі генерал-палкоўнік Уладзімір Шляхцін, а міністру бяспекі Віктару Баранікаву аб’яўлена вымова за выяўленыя недахопы ў рабоце (існавалі здагадкі, што адстаўка Баранікава 18 ліпеня таксама была звязана з падзеямі на таджыкска-афганскай мяжы).
У ходзе пераабсталявання БТР-70 у БТР-70МБ1 ладзіцца капітальны рамонт, рэматарызацыя (два бензінавых рухавіка ЗМЗ-4905 замяняюць на 8-цыліндравы дызельны рухавік КАМАЗ-7403.10 з магутнасцю 260 конскіх сіл), устаноўка новай раздатачнай каробкі і прывадаў яе кіравання.
Распрацоўка мадэрнізаваных варыянтаў БТР-70 для ўзброеных сілаў краіны і замежных заказчыкаў пачалася на 140-м рамонтным заводзе МА РБ у горадзе Барысаў у пачатку 2000-х гадоў.
Ажыццяўляецца замена радыёабсталявання — БТР-70МБ1 атрымаў беларускую лічбавую радыёстанцыю Р-181-50ТУ «Дрофа», якая забяспечвае перадачу маўленчай і лічбавай інфармацыі па памехаабароненаму каналу сувязі.
10 кастрычніка 2013 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Высокаўскага (7 населеных пунктаў: вёскі Дзевіна, Замасточча, Іванькова, Клюкаўка, Сармацк, Сафіёўка і Сімахі), Арэхаўскага (4 населеныя пункты: вёскі Арашкі, Лісоўскія, Рамальдава, Старына) і Межаўскага сельсаветаў.
Сярод іх: Радзім Гарэцкі, беларускі геолаг, акадэмік АН Беларускай ССР, доктар геолага-мінералагічных навук, заслужаны дзеяч навукі БССР, замежны член Расійскай акадэміі навук, Міхась Мушынскі, доктар філалагічных наыук, прафесар, член-карэспанндэт НАН Беларусі, лаўрэат Дзяржаўнай прэміі БССР імя Я.
Сталымі суарганізатарамі Гарэцкіх навуковых чытанняў разам з Дзяржаўным музеем гісторыі беларускай літаратуры, з’яўляецца Рэспубліканскі фонд імя братоў Гарэцкіх, Інстытут мовы і літаратуры імя Якуба Коласа і Янкі Купалы НАН Беларусі, Дзяржаўная навуковая установа «Цэнтр даследаванняў беларускай культуры, мовы і літаратуры Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі».
Гарэцкія чытанні — штогадовы форум навукоўцаў, якія вывучаюць жыццё і творчасць класіка беларускай літаратуры Максіма Гарэцкага, літаратуразнаўца, лексікографа, фалькларыста, аднаго з пачынальнікаў нацыянальнай мастацкай прозы, яго роднага брата Гаўрылы Гарэцкага, геолага, географа, эканаміста, дэмографа, акадэміка НАН Беларусі, дзеяча беларускага нацыянальна-дэмакратычнага адраджэння.
Першыя Гарэцкія чытанні адбыліся 23 лютага 1992 года ў Беларускай дзяржаўнай сельскагаспадарчай акадэміі па ініцыятыве тагачаснага дырэктара Горацкага раённага гісторыка-этнаграфічнага музея, кандыдата філасофскіх навук, дацэнта Уладзіміра Ліўшыца.
Інфармацыя аб правядзенні Гарэцкіх чытанняў друкуецца ў рэспубліканскім друку, на сайце Дзяржаўнага музея гісторыі беларускай літаратуры, рассылаецца даследчыкам, якія вывучаюць гэту тэму.
Вывучаў філасофію і тэалогію ў бразільскіх універсітэтах ў Курытыбе і Петраполісе , спецыялізаваўся ў галіне дагматычнай тэалогіі ў Мюнхенскім універсітэце пад кіраўніцтвам вядомых нямецкіх тэолагаў К. Ранера, Л. Шэфчыка і Х.
Пасля публікацыі ў 1981 годзе кнігі «Царква: харызма і ўлада», у якой Боф папракаў царква за тое, што яна не выступае ў абарону бедных, а іерархію — за тое, што яна стварыла своеасаблівую «манархічную структуру», ён быў выкліканы 7 верасня 1984 г. у Ватыкан, дзе Кангрэгацыя веравучэння прадпісала яму на год адмовіцца ад публічных выступаў
У сакавіку 1865 года ён быў камандзіраваны саветам таварыства ў Прусію, Бельгію, Францыю і Аўстрыю для вывучэння будовы майстэрняў, сістэм ацяплення, таварных і пасажырскіх будынкаў і іншых збудаванняў, якія маюць дачыненне да чыгуначнай справы.
Па вяртанні з-за мяжы М. Высоцкі выканаў па сваіх праектах пабудову пагранічнай станцыі «Вержбалава» і да 1868 года быў архітэктарам і начальнікам 13 дыстанцыі Пецярбургска-Варшаўскай чыгункі, а потым пераведзены ў Пецярбург на пасаду начальніка 1-га аддзялення гэтай жа дарогі.
Пры перапісу ў 2001 годзе афіцыйна было запісана 39 чалавек: 21 мужчына і 18 жанчын; аднак дадзены перапіс праводзіўся на адлегласці і не адлюстроўвае дакладны памер папуляцыі, якая жыве на востраве плошчай ў 72 км².
Наступствы землятрусу ў Індыйскім акіяне ў 2004 годзе для сентынельцаў застаюцца невядомымі, акрамя пацверджання таго, што яны ўсё ж такі выжылі: праз некалькі дзён пасля цунамі верталёт індыйскага ўрада назіраў некалькіх жыхароў, якія стралялі з лукаў па гэтым верталёту з відавочным намерам яго адагнаць.
Пры папярэдніх візітах на востраў памер груп візуальна складаў 20-40 чалавек, а выяўленыя селішчы былі прызначаныя на 40-60 чалавек; апошняя лічба, па-відаць, больш дакладна адлюстроўвае памер пражываючых груп, бо некаторыя насельнікі вострава, сутыкаючыся з чужакамі, амаль напэўна хаваюцца і таму не трапляюць у падлік.
Прадпрымаемыя спробы ў канцы 1960-х пакідання ім матэрыяльных каштоўнасцяў прывялі да таго, што сентынельцы сталі выкарыстоўваць хатняе начынне і металічныя аб'екты ў побыце, какосы былі імі з'едзены, але не былі пасаджаныя, лялька была пахавана, свіння не была з'едзена, але была забіта і пахавана, як і лялька.
Сентынельцы і іншыя карэнныя андаманскія жыхары часта ставяцца да негрытосаў — гэты тэрмін ужываецца ў дачыненні да розных шырока распаўсюджаных народаў Паўднёва-Усходняй Азіі, такіх як семангі з Малайскага паўвострава і аэта з Філіпін.
Сентынельцы маглі пражыць у практычна поўнай ізаляцыі да 60 тысяч гадоў, да гэтага часу так і не навучыўшыся здабываць агонь (замест гэтага ў іх існуе мудрагелістая працэдура захоўвання тлеючых палешэк і распаленага вуголля у гліняным посудзе).
Сентынельцы вядуць лад жыцця паляўнічых-збіральнікаў, здабываючы сабе пражытак паляваннем, рыбнай лоўляй і зборам дзікаросаў; няма ніякіх сведчанняў вядзення імі сельскай гаспадаркі.
Іх жыллё ўяўляе сабой альбо хаціну па тыпу прытулку, без сцен і падлогі, часам выкладзеную лісцем, на сям'ю з 3-4 чалавек і іх рэчаў, альбо гэта можа быць агульная хаціна на некалькі сем'яў плошчай да некалькіх дзесяткаў квадратных метраў, пабудаваная больш дыхтоўна, з паднятым над зямлёй падлогай.
8 красавіка 1957 года ў склад Халамерскага сельсавета Мехаўскага раёна перададзены 14 населеных пунктаў (Андрушкі, Валуі, Вусце, Вялікае Цешалава, Дударава, Дурнева, Малое Цешалава, Маркава, Мікалаенкі, Обаль, Паварніха, Плігаўкі, Пустэльнікі і Шашына).
16 верасня 1960 года да сельсавета далучана частка скасаванага Мехаўскага сельсавета (5 населеных пунктаў: Масліцы, Пугачы, Пурышкі, Сілівонаўка і Храпкі), таксама ў склад сельсавета з Халамерскага сельсавета перададзены 6 населеных пунктаў , Воўкава, Кажамякі, Крыцкія і Пожанькі).
8 красавіка 2004 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Халамерскага сельсавета (28 вёсак: Антоненкі, Восмата, Воўкава, Вусце, Вязаўкі, Вялікае Цешалава, Дзеравушка, Дударава, Ерахі, Жалудова, Канавалава, Ключ, Ключагорская, Ламаносава, Лапцёўка, Маісеева, Малое Цешалава, Мішуціна, Обаль, Плігаўкі, Пляханава, Пруд, Прусаўкі, Пустэльнікі, Халамер’е, Чухіліна, Шарына, Ярыгіна).
Антрапагенізацыя ландшафтаў у выглядзе асушальна-меліярацыйных работ прыводзіць да значных пераўтварэнняў: скарачаюцца і знікаюць дробныя азёры, змяняюцца рэчышчы, актывізуецца эолавая дзейнасць.
Мяжуе з Брэсцкай нізінай на паўночным захадзе і поўначы, раўнінай Загароддзе на поўначы і Лунінецкай нізінай на ўсходзе, Маларыцкай раўнінай на паўднёвым захадзе, з поўдня абмежавана Валынскай градой.
У дзеючым «Кіраўніцтве па грузавых перавозках на ўнутраных паветраных лініях Саюза ССР» ўтрымліваюцца спасылкі на асобныя умовы перавозкі: "Да перавозцы паветраным транспартам прымаюцца таксама некаторыя віды грузаў , якія патрабуюць асаблівых умоў транспарціроўкі.
Згодна з правіламі ажыццяўлення грузавых авіяперавозак (Федэральны закон «Аб транспартна-экспедыцыйнай дзейнасці» ад 30.06.2003 г. 87-ФЗ і Варшаўская канвенцыя аб міжнародных паветраных перавозках ) прыем грузу да перавозкі вырабляецца толькі пры наяўнасці правільна аформленай грузавы накладной.
З мэтай павелічэння прыбытку авіякампаніі імкнуцца паменшыць час, якое праводзіцца самалётам на зямлі, павялічыць тэрмін службы авіялайнера далёка за тэрмін амартызацыі, павялічыць рэгулярную загрузку самалёта.
Зборныя перавозкі — гэта найбольш распаўсюджаны фармат транспарціроўкі адзінкавых грузаў, пры якім тавары розных адпраўнікоў кансалідуюцца на складзе і адпраўляюцца па меры назапашвання іх аптымальнага аб'ёму.
«Практычна ўсё роўна» азначае, што хвалевая функцыя ўсяе электроннай вадкасці не залежыць ад наяўнасці прыцяжэння ці адштурхвання паміж электронамі, ці ўвогуле адсутнасці ўзаемадзеяння.
Дро́бны ква́нтавы эфе́кт Хо́ла — адно з праяўленняў квантавага эфекту Хола, калі пры дробных ліках запаўнення ў на графічнай залежнасці ад велічыні магнітнай індукцыі назіраюцца ўчасткі з нязменным папярочным супраціўленнем — «плато».
Акрамя таго, на аўтаматычнай станцыі, якая будзе заставацца ў адной кропцы на працягу ўсяго цыклу даследаванняў, ўстаноўлена апаратура для вымярэння тэмпературы падглебавых слаёў, а таксама бур даўжынёй шэсць метраў.
Першапачаткова разглядаліся 22 магчымых месцы пасадкі зонда, лік якіх да верасня 2013 года скараціўся да чатырох найбольш бяспечных з пункту гледжання пасадкі: гэта ў асноўным роўная мясцовасць з невялікай колькасцю камянёў і нязначным ухілам.
Да 6 жніўня 2018 года, калі пераадолеў палову шляху да Марса, былі паспяхова пратэставаны ўсе бартавыя прылады зонда, у тым ліку сейсмометр , інструмент для вымярэння выходных з нетраў планеты патокаў цяпла , інструмент , які выкарыстоўвае радыёсувязь апарата з Зямлёй для ацэнкі велічыні адхіленняў восі кручэння Марса.
2 сакавіка 2019 года касмічны апарат Еўрапейскага касмічнага агенцтва пры дапамозе бартавога тэлескопа зрабіў здымак на якім бачны спускальны апарат , парашут і дзве паловы капсулы, якія абаранялі падчас яго уваходу ў атмасферу Марса — яго цеплаахоўны экран і заднюю панэль.
Праект з'яўляўся адным з трох фіналістаў (іншыя — (вывучэнне спадарожніка Сатурна Тытана спускальным апаратам ў моры) і ), якія атрымалі фінансаванне ў памеры 3 млн $ у маі 2011 года на дэталёвую прапрацоўку канцэпцыі.
Касцюк павінен быў збіраць звесткі аб адносінах сялян да калектывізацыі і інфармацыю аб палітычнай сітуацыі ў БССР, а таксама мусіў наладзіць сувязь з антысавецкім падполлем у БССР, на што меў пісьмовыя паўнапоцствы ад прэзідэнта Рады БНР Міколы Абрамчыка.
У выніку адзін з удзельнікаў групы быў застрэлены супрацоўнікамі Міністэрства дзяржаўнай бяспекі БССР, а Касцюк разам з іншымі арыштаваны 10 верасня 1952 г. у запланаваным месцы сустрэчы.
Генадзь Касцюк — удзельнк беларускага антысавецкага падполля, вайсковы падчас Другой Сусветнай Вайны, агент-разведчык у аперацыі амерыканскай разведкі па скідванню разведчыкаў на тэрыторыю БССР у жніўне 1952.
Пасля стажыроўкі пад Масквой у Цэнтральным дзяржаўным воспапрывівацельным інстытуце стварыў у Навінках пад Мінскам воспенны аддзел санітарна-бактэрыялагічнага інстытута і наладзіў выраб вакцыны супраць воспы.
Гельберг у Маскве — загадчык эксперыментальным аддзелам клінічнага туберкулёзнага санаторыя 1 УСЦПС, у 1931—1941 гг. прыват-дацэнт кафедры туберкулёзу Цэнтральнага інстытута ўдасканалення ўрачоў.
У 2014 годзе «Цэнтр па рэстаўрацыі» распрацаваў канцэпцыю архітэктурнага рашэння комплекснага ўзнаўлення будынкаў 13 і 15 з мэтай аб’яднання іх у адзіны архітэктурны комплекс.
Паводле кіраўніка абласной рады Таварыства аховы помнікаў гісторыі і культуры Уладзіміра Краўчанкі гэта павялічыла нагрузку на сцены, у выніку па іх пайшлі трэшчыны, уласнік таксама не ўмацоўваў падмурак.
У снежні 1793 г. разам Антоніа Месераці і Бернардзіна Скардыяло быў накіраваны генеральным вікарыям Габрыэлем Лянкевічам у Парму, дзе пад патранатам герцага Фердынанда І мелася распачацца праца па аднаўленні Таварыства Ісуса.
Фармальна гэта сведчыла аб сканчэнні падрыхтоўкі баяздольнасці аддзелу, але фактычна жаўнеры эскадрону амаль з самага пачатку яго стварэння ўдзельнічалі ў сутычках з савецкімі і польскімі партызанамі, а першыя чатыры месяцы 1944 года прайшлі ў пастаянных сутычках з савецкімі партызанамі.
Звычайна баявое выкарыстанне эскадрону адбывалася наступным чынам: яго асобныя ўзводы і аддзяленні выязджалі ў бліжэйшыя вёскі, дзе і неслі дзяжурную службу па ахове мясцовага насельніцтва ад партызанскіх нападаў.
З сакавіка па красавік 1944 г., калі ў Навагрудку праводзілася мабілізацыя да Беларускай краёвай абароны, эскадрон займаўся аховай прызыўных камісій і мабілізацыйных пунктаў, суправаджэннем мабілізаваных та інш.
гэта было абавязкам не менш важным і цяжкім, бо савецкія і польскія партызаны прыкладвалі значныя намаганні, каб сарваць мабілізацыю, таму капітан Рагуля нават быў прызначаны акруговым начальнікам Беларускай краёвай абароны.
З забеспячэннем мабілізацыі звязаны і першы смяротны выпадак у эскадроне: у сярэдзіне сакавіка 1944 г. камандаванне даведалася, што партызаны перашкаджаюць працы прызыўной камісіі ў вёсцы Краснае і туды былі высланы два аддзяленні пад кіраўніцтвам унтэр-афіцэра М. Адбыўся кароткі бой з партызанамі, пасля якога тыя адступілі назад у лес, аднак у ходзе гэтага бою камандзір беларускіх добраахвотнікаў быў смяротна паранены і памёр у Навагрудскім шпіталю праз некалькі дзён.
Да прыбыцця самога эскадрону, у ноч з 26 на 27 красавіка, партызаны напалі на гарадскія казармы, у якіх знаходзіліся мабілізаваныя ў Беларускую краявую абарону: моладзь была або распушчаная па дамах, або сышла ў лес, а падчас бою быў забіты адзін з унтэр-афіцэраў эскадрону, які забяспечваў тут ахову прызыўной камісіі.
У кастрычніку 1943 г. Траўб запрасіў да сябе Барыса Рагулю, які ў той час быў настаўнікам нямецкай мовы і вайсковай падрыхтоўкі Навагрудскай настаўніцкай семінарыі і добра сябе зарэкамендаваў перад немцамі, бо тыя ня ведалі, што ён належаў да нелегальнай Беларускай незалежніцкай партыі.
Траўб пагадзіўся на гэтыя ўмовы, якія былі выкліканы адмоўным досведам супрацы з немцамі ў мінулым, і ўжо ў лістападзе 1943 г. за Рагулем быў прысланы самалёт каб сустрэцца асабіста з гаўляйтарам фон Готтбергам, які таксама пагадзіўся на ўсе ўмовы.
У сакавіку 1944 года адзін з такіх атрадаў польскай Арміі Краёвай, войскі якой базаваліся ў суседняй Лідскай акрузе, але часам здзяйснялі акцыі і супраць Навагрудскай акругі, перайшоў Нёман і заняў шкляны завод у вёсцы Бярозаўка.
Рагуля амаль адразу пасля атрымання вестак аб польскім нападзе сабраў камандзіраў узводаў эскадрону і паставіў перад імі задачу: выбіць атрад АК з Бярозаўкі, аднак найперш паспрабаваць прымусіць палякаў пайсці з сяла без бою.
У адказ на гэта старэйшы лейтэнант Сіўко сказаў, што калі ў Лідскай акрузе падобныя акцыі не спыняцца, то эскадрон пачне зваротны тэрор супраць палякаў у Навагрудку, і ў выніку польскі бок паслухаўся.
У кожным узводзе мелася некалькі ручных і станковых савецкіх кулямётаў «Максім» и «Дзегцяроў», а на пачатку 1944 г. на ўзбраенне эскадрону паступілі лёгкія мінамёты і нават супрацьтанкавая артылерыя.
Ён пабываў у казармах эскадрону, папрысутнічаў на вучэннях асабістага складу і застаўся вельмі задаволены вынікам, аднак вельмі здзівіўся, калі даведаўся, што з пачатку фармавання падраздзялення прайшоў усяго тыдзень, бо ў суседнім беларускім батальёне шуцманшафт не было такіх вынікаў.
За ўсю сваю гісторыю існавання эскадрону з яго не было ніводнага перабежчыка, нават калі партызаны спрабавалі дэмаралізаваць эскадрон магчымымі рэпрэсіямі супраць членаў сем’яў добраахвотнікаў, а на дадатак за ўсю гісторыю існавання гэтай частцы ў ёй не служыў ні адны немец.
Пасля эвакуацыі немцаў з тэрыторыі Беларусі частка жаўнераў Навагрудскага коннага эскадрону разам з Барысам Рагулем трапіла беларускага дэсантнага батальёну «Дальвіц», які фармаваўся ва Усходняй Прусіі пад канец 1944 г. На базе часткі жаўнераў быў сфармаваны Конны эскадрон СС ў Брыгадзе «Зіглінга».
Працяглы час у літаратуры 68-ы беларускі шума-батальён фігураваў пад назвай «Наваградскі эскадрон» або «Наваградскі конны эскадрон», які разглядаўся як цалкам самастойная адзінка ў адрозненне ад іншых беларускіх вайсковых фармаванняў у гады Другой сусветнай вайны.
У 1983 годзе абараніў доктарскую дысертацыю на тэму «Инфицированные переломы и несращения длинных трубчатых костей» і ў 1984 годзе зацверджаны ў навуковым званні прафесара на кафедры траўматалогіі і артапедыі Мінскага медыцынскага інстытута.
У 2007 годзе Фабіяна Каруана перамог на турніры ў Будапешце з вынікам 7 пунктаў з 9, выканаў грасмайстарскі нарматыў у веку 14 гадоў, 11 месяцаў і 20 дзён, стаўшы наймаладзейшым гросмайстрам Італіі і ЗША, пераўзышоўшы рэкорд Хікару Накамуры.
Такім чынам ён стаў першым іграком у гісторыі турніру, які двойчы запар здолеў перамагчы ў групах і . У маі за італьянскую зборную ў кубку Мітропы набраў 6 пунктаў з 8 і атрымаў індывідуальны залаты медаль на першай дошцы.
Знаходзячыся на тэрыторыі Чэшскай правінцыі Таварыства Ісуса, быў спаведнікам палякаў і прафесарам сінтаксісу ў Уроцлаве , прафесарам паэтыкі ў Опаве , прафесарам рыторыкі ў Свідніцы .
У студзені 2007 года прэм’ер-міністр Японіі Сіндза Абэ заявіў аб адкліканні прапановы па змене Закона аб Імператарскім доме, зробленай раней з мэтай ўключэння жанчын у парадак перахода ў спадчыну прастола.
Паколькі ніколі не было ніякага пагаднення з жыхарамі гэтага вострава, ні якіх-небудзь запісаў аб фізічнай акупацыі, з дапамогай якіх жыхары вострава прызналі б суверэнітэт Індыі, востраў існуе ў цікаўным стане нявызначанасці, у адпаведнасці з устаноўленым міжнародным правам і можа быць прадстаўлены як суверэнная тэрыторыя пад індыйскім пратэктаратам.
Хоць востраў, верагодна, і пацярпеў ад цунамі 2004 года ў Індыйскім акіяне, наяўнасць тых людзей, што выжылі, была пацверджана, калі праз некалькі дзён пасля цунамі верталёт індыйскага ўрада назіраў некалькіх жыхароў, якія пускалі стрэлы ў верталёт, які завіс, з відавочным намерам адагнаць яго.
Зрэшты, перад Бажэнавым не стаяла задача пошуку сентынельцаў, ён адправіўся на востраў, каб знайсці ў мангравых зарасніках глейкага скакуна — рыбу, якая вядзе земнаводны лад жыцця і здольную перасоўвацца па сушы і дрэвам.
Рота Карпенка ў складзе перадавога дэсантнага атрада пераправілася праз Дняпро на поўдзень ад пасёлка Лоеў Лоеўскага раёна Гомельскай вобласці Беларускай ССР і прыняла актыўны ўдзел у захопе і ўтрыманні плацдарма на яго заходнім беразе.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 30 кастрычніка 1943 года «за фарсіраванне Дняпра і праяўленыя пры гэтым мужнасць і адвагу» старшы лейтэнант Віктар Карпенка быў пасмяротна ўдастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза.
«Камандзір узвода 188-га стралковага палка старшына Мікалай Раманаў у ліку першых 15 кастрычніка 1943 года фарсіраваў раку Дняпро на поўдзень ад пасёлка гарадскога тыпу Лоеў Гомельскай вобласці Беларусі; на чале групы байцоў ён вёў бой па пашырэнню плацдарма, адбіў тры контратакі праўзыходзячых сіл праціўніка.
У 1934-1939 гадах працаваў рахункаводам у калгасе «8 Сакавіка» ў вёсцы Новы Бердзяш, касірам калгаса «Канаш» ў вёсцы Верхні Казмаш, загадчыкам аддзела Караідэльскага райкама ВЛКСМ.
1 верасня 1943 года 106-я стралковая дывізія была перададзена ў склад 65-й арміі і ўдзельнічала ў Чарнігаўска-Прыпяцкай аперацыі, у ходзе якой камсорг 2-га стралковага батальёна старшы лейтэнант Маркаў вызначыўся пры фарсіраванні ракі Дзясны і ў баях за плацдарм на яе правым беразе.
У кастрычніку 1943 года войскі Цэнтральнага фронту пачалі падрыхтоўку да другой фазе Бітвы за Дняпро, у ходзе якой 106-й стралковай дывізіі трэба было фарсіраваць водную перашкоду ля пасёлка Лоеў Гомельскай вобласці Беларускай ССР.
У сувязі з скасаваннем інстытута палітрукоў у кастрычніку 1942 года атрымаў званне старэйшага лейтэнанта і ў лістападзе 1942 года быў прызначаны камсоргам 2-га стралковага батальёна 43-га Даурскага стралковага палка 106-й стралковай дывізіі якая фармавалась.
Аляксей Васільевіч Маркаў нарадзіўся 29 студзеня 1918 года ў вёсцы Васілёва Кастрамскога павета Кастрамской губерні Расійскай Рэспублікі (цяпер пасёлак Кастрамскога раёна Кастрамской вобласці Расійскай Федэрацыі) у сялянскай сям'і.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 30 кастрычніка 1943 года за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым адвагу і геройства старэйшаму лейтэнанту Маркаву Аляксею Васільевічу было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза пасмяротна.
У 1950 годзе скончыў юрыдычны факультэт Ленінградскага дзяржаўнага ўніверсітэта, у 1953 годзе — аспірантуру пры ім і абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Борьба со служебной безответственностью по советскому уголовному праву».
11 красавіка 1960 года да сельсавета далучана частка скасаванага Рымавецкага сельсавета (10 населеных пунктаў: Баяршчына, Глуша, Дойнічава, Забудзькі, Ляды, Пакроўка, Рубяжы, пасёлак спіртазавода Дойнічы, Слабада і Сцефанполь).
У склад Восаўскага сельсавета ўваходзілі да 1967 года вёскі Аляксандраўка, Заніўе, Старое Сяло, Палоскі, Баранавічы 1, Баранавічы 2, хутар Ляды, да 1977 года — пасёлак Рубяжы, да 1980 года — вёскі Канстанцінаўка, Юзафін, пасёлкі Восава, Навасёлкі, Падверб’е.
20 лістапада 2013 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Глушанскага (7 населеных пунктаў: вёскі Баркі, Глуша, Дойнічава, Забудзькі, Навасёлкі, Пакроўка, Слабада) і Гарбацэвіцкага (10 населеных пунктаў: вёскі Бабоўе, Банёўка, Баранавічы 1, Баранавічы 3, Восава, Зарэчча, Міхайлаўшчына, Прагрэс, Старынкі і Ясень-Каменка) сельсаветаў.