polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ваенныя дзеянні першых гадоў вайны паказалі, што лінкоры дадрэдноўтнага тыпу не могуць эфектыўна супрацьстаяць караблям новага тыпу: брыгада старых рускіх браняносцаў не магла спыніць дзеянні ў Чорным моры нямецкага лінейнага крэйсера «Гёбен», фармальна прададзенага Турцыі і атрымаўшага на турэцкай службе новую назву «Султан Явуз Селім».
Больш таго, наяўнасць у праціўніка дрэдноўта скоўвала дзеянні ўсяго ЧФ: эскадра баялася выхаду ў мора інакш як у поўным складзе, тады як караблі праціўніка, хоць і пазбягалі прамога сутыкнення з праўзыходзячымі сіламі, пры ўсёй іх нешматлікасці і слабасці забяспечвалі досыць эфектыўны кантроль над акваторыяй малымі групамі або паасобку.
Уступленне ў строй новых лінейных караблёў дазволіла флоту ўсталяваць блакаду вугальнага раёна ў Анатоліі , які служыў адзінай крыніцай мясцовага вугалю для Канстанцінопаля, а таксама турэцкага флоту і чыгуначнага транспарту.
Такім чынам, аж да канца 90-х гадоў Чарнаморскі флот меў куды больш паўнавартасныя лінкары, чым Балтыйскі, і ўсяго да пачатку стагоддзя ў складзе Чарнаморскага флоту было ўжо 7 эскадраных браняносцаў, 1 крэйсер, 3 мінных крэйсера, 6 кананерскіх лодак, 22 мінаносца і інш.
Падчас Севастопальскай абароны 1854—1855 гадоў вялікая частка судоў Чарнаморскага флоту была затопленая на Севастопальскім рэйдзе, чарнаморскім маракам пад кіраўніцтвам адмірала У. А. Карнілава, віцэ-адмірала П. С. Нахімава і У. І.
Падчас вайны з Францыяй эскадра Чарнаморскага флоту пад камандаваннем Ушакова вяла ў 1798—1800 гадах баявыя дзеянні ў Міжземным моры, вызваліла Іянічныя астравы, штурмам авалодаўшы востравам Корфу.
Чарнамо́рскі флот Расі́йскай імпе́рыі вядзе свой пачатак ад рускага ваеннага флоту, створанага на Чорным моры пасля далучэння Крыму да Расійскай імперыі з караблёў Азоўскай і Дняпроўскай ваенных флатылій.
Да сярэдзіны стагоддзя Чарнаморскі флот быў лепшым парусным флотам у свеце і уключаў 14 парусных лінейных караблёў, 6 фрэгатаў, 4 корвета, 12 брыгаў, 6 параходафрэгатаў і інш.
Іх члены і валанцёры абходзяць дзясяткі і сотні офісаў кампаній і фірмаў, збіраючы ў якасці ахвяравання ў іх персаналу выкарыстаныя падчас дзелавой перапіскі канверты, паштоўкі, спам з маркамі.
Як правіла, банкі ды іншыя фінансавыя ўстановы маюць настолькі вялікі аб’ём перапіскі, што для філатэлістычных дылераў з’яўляецца сэнс дамаўляцца аб аптовым выкупе цэлых рэчаў непасрэдна і на рэгулярнай аснове.
На філатэлістычным рынку банкаўскія сумесі каштуюць больш, чым місіянерскія, з прычыны большай аднароднасці матэрыялу, значнай колькасці марак высокіх наміналаў , характэрных для бізнес-перапіскі, і значнай долі цэлых рэчаў замежнага паходжання.
Варта ўлічваць, што, паколькі ў наш час банкі ды падобныя бізнес-структуры амаль цалкам перайшлі на франкіроўку карэспандэнцыі з дапамогай франкатыпаў, назва сумесі цяпер не больш, чым метафара, даніна традыцыі;
Яны з’яўляюцца вынікам змешвання марак ад розных пастаўшчыкоў, а іх прывабнасць для калекцыянераў як раз у вазе — яна з’яўляецца пэўнай гарантыяй таго, што дылер не праглядзеў змесціва нават бегла, і, значыць, мог пакінуць у такой сумесі дзясятак-іншы каштоўных экспанатаў.
Адсутнасць марак з фіктыўнымі гашэннямі і/або «дзюн» — выпускаў аравійскіх княстваў канца 1960-х гадоў, прызнаных Міжнароднай федэрацыяй філатэліі непажаданымі праз іх гіганцкія наклады ;
Як правіла, калі адваротнае не агаворваецца, калекцыянер атрымлівае самыя свежыя паштовыя маркі, якія прадаюцца толькі ў паштовых аддзяленнях — звычайна такія маркі, пакуль іх наклады яшчэ не вельмі распаўсюдзіліся па альбомах усіх жадаючых, як было ўжо сказана вышэй, каштуюць даражэй, чым, напрыклад, маркі мінулага года;
Зразумела, што сумесь другога роду патрабуе менш працы нажніцамі і больш тэхналагічная, але яна пры аднолькавай вазе змяшчае прыкладна ўдвая менш марак, чым сумесь першага, а філатэліст набывае, адпаведна, удвая болей макулатуры.
Вядома, напрыклад, што Імператар Усерасійскі Аляксандр і пісьменнік Антон Чэхаў захоўвалі свае вялікія калекцыі паштовых марак менавіта ў такім выглядзе — перавязанымі стужкамі пачкамі, складзенымі ў каробкі.
Асаблівы від такіх брашур з аркушаў з маркамі быў распаўсюджаны ў былым Савецкім Саюзе: Цэнтральнае філатэлістычнае агенцтва «Саюздрук» увяло ў практыку выпуск тэматычных падборак марак на аркушах-брашурах фарматам, блізкім да 4.
Калі філатэлістычныя сумесі, якія прайшлі першыя апісаныя стадыі апрацоўкі, прадаюцца на вагу ў мяхах ці каробках, то наборы марак, як правіла, упакоўваюцца ў запячатаныя канверты ці пакеты з паперы або калькі рознага памеру, у залежнасці ад колькасці марак.
Пасля тонкай сарціроўкі філатэлістычны матэрыял практычна заўсёды прадаецца меншымі порцыямі і ўжо не на вагу, а па дакладнай колькасці асобнікаў у тым ці іншым наборы — бо колькасць становіцца вядомай у выніку разбору і менавіта яна цікавіць філатэлістаў-пакупнікоў.
Філатэлісты́чная су́месь — сукупнасць вялікай колькасці несартаваных або часткова сартаваных паштовых марак, іншага філатэлістычнага матэрыялу, якая мае агульную ўпакоўку і выстаўленая для аптовага продажу філатэлістам.
Звычайна філатэлістычная сумесь выстаўляецца на продаж філатэлістычнымі дылерамі, маштабы дзейнасці якіх робяць камерцыйна нявыгадным дэталёвы разбор усяго філматэрыялу — пры гэтым яны загадзя могуць даволі дакладна разлічыць кошт для дробнааптовага продажу з улікам свайго інтарэсу на аснове ацэнкі імавернасці знаходжання ў тавары пастаўшчыкоў больш-менш каштоўных аб’ектаў, якія патрабуюць большай увагі.
У большасці выпадкаў дылеру выгадней прадаваць тавар максімальна хутка — у тым ліку не разабраным, перакладаючы ўсю або большую частку такой працы на пакупнікоў-калекцыянераў, — бо пераважная большасць марак з часам значна падае ў цане.
Прадаўцы, якія адаптаваліся да інтэрнэту, ствараюць вэб-сайты, на якіх філатэлістычны матэрыял прапаноўваецца рэзідэнтам любой краіны свету, а таксама выстаўляюць тавар на інтэрнэт-аўкцыёнах у якасці лотаў .
Пасля вызвалення Мінска, пад кіраўніцтвам генерал-маёра В. Казлова была створаная Мінская абласная камісія садзеяння працы Надзвычайнай дзяржаўнай камісіі СССР аб масавым знішчэнні грамадзянскага насельніцтва і ваеннапалонных на тэрыторыі Мінска і яго ваколіц у 1941—1944 гадах.
Падчас плённага супрацоўніцтва з нью-ёркскай операй яна ўпершыню на амерыканскай сцэне пела партыю Кундры ў «Парсіфалі», аднак пастаноўка не была санкцыянавана сям'ёй Вагнера, з-за чаго спявачку больш ніколі не запрашалі ўдзельнічаць у байрайцкіх пастаноўках нягледзячы на ёй высокі прафесійны ўзровень.
У 1890 годзе яе запрасіла Мюнхенская каралеўская опера, выступаючы ў якой на працягу некалькіх гадоў Трніна ўмацавала сваю рэпутацыю спявачкі вышэйшага класа і праявіла сябе як цудоўны выканаўца вагнераўскіх опер.
Наступныя некалькі гадоў Слава працавала з Белам, пражываючы ў Дзяржаўным інстытуце для глуханямых дзяцей на Іліцы, у якім яе былы настаўнік Іван Муха-Отаіч атрымаў пасаду дырэктара.
Слава нарадзілася ў харвацкім горадзе Озалі 2 студзеня 1877 года ў сям'і, якая належала да сярэдняга класа (яе маці кіравала мясцовым аддзяленнем пошты, у той час гэта была прэстыжная прафесія); яе назвалі Фрыдэрыка Славаміра Олга Рашкай .
У 1846 г. тэрыторыі, населеныя хікарылья, апынуліся пад кантролем ЗША, урад якіх імкнуўся прыцягнуць да сябе правадыроў і вымусіць індзейцаў асесці на пэўных землях праз сістэму харчовай дапамогі.
Рэзкае скарачэнне маштабаў сельскагаспадарчай дзейнасці назіраецца пачынаючы з 1948 года, калі амаль тры чвэрці насельніцтва краіны былі занятыя ў сельскай гаспадарцы, у цяперашні жа час ― толькі адна чвэрць.
У 1900 годзе пераехаў разам з сям'ёй у Заграб (тады — Каралеўства Харватыя і Славонія, таксама частка Аўстра-Венгрыі), дзе ў знак лаяльнасці да сваёй новай радзімы дадае да свайго імя «Славалюб» .
Сла́валюб Э́дуард Пянка́ла (; 20 красавіка 1871, Ліптаўскі-Мікулаш — 5 лютага 1922, Заграб) — харвацкі інжынер-хімік і вынаходнік з польскімі, нідэрландскімі і яўрэйскімі каранямі.
У паўночным Прыкарпацці даходзіць да ўкраіна-польскай мяжы, але ў самой Польшчы лічыцца вымерлым (у Ніжняй Сілезіі і ў адзінай вядомай кропцы ў раёне Яраслава на паўднёва-усходзе краіны пасля 1967 года не адзначаўся).
Далей арэал пашыраецца і від лакальна адзначаецца па Смаленска-Маскоўскім і Сярэднярускім узвышшах аж да Кіраўскай вобласці на поўначы, Паўднёвага Урала на ўсходзе, Курскай вобласці і Адыгеі на поўдні.
Іх прынцыповым адрозненнем ад вайсковага ГАЗ-66-16 стала падвышаная да 3,5 т грузападымальнасць, дасягнутая шляхам устаноўкі задняга моста ГАЗ-3307 з двухсхільнай ашыноўкай.
Падвеска — залежная, на аднолькавых для пярэдняга і задняга мастоў падоўжных паўэліптычных рысорах, з гідраўлічнымі тэлескапічнымі амартызатарамі двухбаковага дзеяння на абодвух мастах, без падрысорнікаў.
За кошт магутнага рухавіка, нізка размешчанага цэнтра вагі, шырокай каляіны, малых пярэдняга і задняга звесаў, меў выдатную прахадзімасць: на цвёрдай глебе пераадольваў уздымы крутасцю да 31 градуса, мог перасоўвацца па глыбокім гурбах, глейкім грунце, сыпучых пясках і праз брод глыбінёй да 80 см.
4 красавіка 2008 года прэм’ер-міністр Сербіі і лідар «Дэмакратычнай партыі Сербіі» Воіслаў Каштуніца заявіў, што з-за абвяшчэння незалежнасці Косава уступленне Сербіі ў ЕС больш не знаходзіцца на позве дня, а аднаўленне перамоў магчыма толькі пасля дасягнення згоды па пытанні тэрытарыяльнай цэласнасці Сербіі.
Прыхільнікі гэтага рашэння прэм’ер-міністра настойвалі на тым, што падпісанне САС з ЕС будзе супярэчыць канстытуцыі ў частцы тэрытарыяльнай цэласнасці краіны, з прычыны таго, што большасць краін-членаў ЕС прызнала незалежнасць Косава.
Прэзідэнт Сербіі Борыс Тадзіч, а таксама міністры ад прапрэзідэнцкай «Дэмакратычнай партыі» і партыі «Г17+» не пагадзіліся з такім падыходам і заявілі, што Пагадненне аб асацыяцыі і стабілізацыі не змяшчала ніякіх спасылак на прызнанне незалежнасці Косава і, наадварот, падтрымлівала рэзалюцыю Савета Бяспекі ААН 1244.
Борыс Тадзіч абвінаваціў праціўнікаў САС у тым, што яны змянілі сваё меркаванне па пытанні падпісання САС толькі дзеля надыходзячых выбараў, таму што некалькі месяцаў назад яны галасавалі ва ўрадзе за наданне Божыдару Джэлічу паўнамоцтвамі на падпісанне пагаднення.
Афіцыйнымі задачамі ЕЎЛЕКС былі названы забеспячэнне вяршэнства закона, бяспекі і правоў чалавека, нагляд за дзейнасцю косаўскіх інстытутаў і дапамога ім пры захаванні часткі выканаўчых паўнамоцтваў, якімі валодала міжнародная адміністрацыя па кіраванні Косавам.
Прававой асновай для місіі былі названы наступныя пункты Рэзалюцыі Савета Бяспекі ААН 1244: 10 (упаўнаважвае генеральнага сакратара пры садзейнічанні міжнародных арганізацый стварыць міжнародную грамадзянскую прысутнасць у Косаве), 11 на фінальнай стадыі нагляд за перадачай паўнамоцтваў ад часовых інстытутаў Косава да органаў, заснаваных у рамках палітычнага ўрэгулявання; ) падтрыманне грамадзянскага правапарадку шляхам размяшчэння міжнароднага паліцэйскага персанала для службы ў Косаве), 17 (вітае дзеянні ЕС па стварэнні ўсебаковага падыходу да стабілізацыі рэгіёна).
У адказ на падрыхтоўку да разгортвання ЕЎЛЕКС прэзідэнт Сербіі Борыс Тадзіч заявіў, што для адпраўкі місіі ЕС у Косава няма ніякіх прававых падстаў, для яе размяшчэння неабходна рашэнне Савета Бяспекі ААН.
З набыццём моцы 15 чэрвеня 2008 года канстытуцыі Рэспублікі Косава, у якой не прапісана роля МААНК, улады самаабвешчанай рэспублікі сталі абмяжоўваць дзейнасць місіі ААН, перадаючы яе функцыі новым органам Косава.
Для пераадолення рознагалоссяў з Сербіяй у сувязі з размяшчэннем ЕЎЛЕКС спецыяльны прадстаўнік ААН па Косаве Ламберта Заньер правёў з сербскім урадам серыю перамоў, вынікам якіх стаў план з 6 пунктаў і даклад Генеральнага сакратара аб місіі Арганізацыі Аб’яднаных Нацый па справах часовай адміністрацыі ў Косаве.
Пасля дасягнення гэтых дамоўленасцей Сербія дала згоду на разгортванне ЕЎЛЕКС у Косаве, з-за таго, што былі ўлічаны яе патрабаванні аб нейтральнасці ЕЎЛЕКС па пытанні статусу края і аб адмове ад «плана Ахцісаары».
26 лістапада 2008 года Савет бяспекі ААН прыняў заяву ў падтрымку дакладу Генеральнага сакратара і разгортванні місіі ЕС у Косаве, а 9 снежня 2008 года місія ЕЎЛЕКС афіцыйна пачаткі сваю працу.
Жазэ Сократыш, які займаў пасаду прэм’ер-міністра Партугаліі , заявіў, што ЕС падаў гучны сігнал аб сваім лідарстве ў рашэнні пытання будучыні Косава, дадаўшы, што рашэнне аб місіі не азначае прызнанне незалежнасці гэтага рэгіёна.
Навіна пра размяшчэнне місіі ЕС выклікала незадаволенасць у Сербіі, дзе лічылі, што новая місія стваралася для рэалізацыі плана Ахцісаары, які прадугледжваў «незалежнасць пад міжнародным кантролем» для Косава з наступнай перадачай паўнамоцтваў ад міжнародных органаў кіравання, створаных паводле рэзалюцыі Савета бяспекі 1244 ад 1999 года, да мясцовых улад косаўскіх албанцаў.
У снежні 2013 года Савет Еўрапейскага саюза ўхваліў рашэнне пачаць перамовы аб ўступленні Сербіі ў ЕС у студзені 2014 года, і першая міжурадавая канферэнцыя была праведзена 21 студзеня ў Бруселі.
Разам з Пагадненнем аб асацыяцыі і стабілізацыі Сербія і ЕС падпісалі Часовае пагадненне па пытаннях гандлю, якое павінна было дазволіць Сербіі і ЕС прымяняць палажэнні Пагаднення аб асацыяцыі, якое ў той час яшчэ праходзіла працэдуру ратыфікацыі.
Аднак Нідэрланды і Бельгія заблакавалі прымяненне Часовага пагаднення да таго часу, пакуль Сербія не будзе больш цесна супрацоўнічаць з Міжнародным трыбуналам па былой Югаславіі і не выдасць яму былога Прэзідэнта Рэспублікі Сербскай Радавана Караджыча, генерала Ратку Младзіча і былога Прэзідэнта Рэспублікі Сербская Краіна Горана Хаджыча.
У чэрвені 2000 года на пасяджэнні ў горадзе Фейра Еўрапейскі савет пацвердзіў, што ўсе краіны, якія ўдзельнічаюць у механізме стабілізацыі і асацыяцыі, з’яўляюцца «патэнцыйнымі кандыдатамі» на ўступленне ў ЕС.
У гэтым жа годзе ЕС у рамках сістэмы Аўтаномных гандлёвых мер у аднабаковым парадку адмяніў мыту на прамысловыя і сельскагаспадарчыя тавары, якія імпартуюцца з Сербіі ў краіны саюза.
24 лістапада 2010 года еўрапейскі камісар па пытаннях пашырэння Штэфан Фюле перадаў сербскім уладам Апытальны ліст, які Еўракамісія будзе выкарыстоўваць для падрыхтоўкі дакладу аб гатовасці краіны выконваць абавязацельствы, якія накладваюцца на членаў ЕС.
1 чэрвеня 2003 года на пасяджэнні Еўрапейскага савета ў Салоніках было пацверджана распаўсюджванне працэсу стабілізацыі і асацыяцыі на заходнюю частку Балканскага паўвострава, а Сербія разам з пяццю іншымі дзяржавамі заходніх Балканаў атрымала статус «патэнцыйнага» кандыдата.
Праз 4 дні пасля аднаўлення перамоў аб Пагадненні аб асацыяцыі і стабілізацыі быў арыштаваны былы начальнік службы бяспекі Сербіі Уласцімір Джорджавіч, абвінавачваны ў злачынствах супраць косаўскіх албанцаў.
12 кастрычніка 2011 года Еўрапейская камісія апублікавала даклад пра ступень адпаведнасці Сербіі Капенгагенскім крытэрыям, у якім рэкамендавала даць Сербіі статус краіны-кандыдата на ўступленне ў ЕС пры ўмове, што гэта краіна працягне рэформы ў палітычнай сферы і накіруе высілкі на паляпшэнне адносін з Косава.
7 лістапада 2007 года намеснік прэм’ер-міністра Сербіі і еўрапейскі камісар па пытаннях пашырэння Олі Рэн парафіравалі Пагадненне аб асацыяцыі і стабілізацыі паміж Сербіяй і ЕС.
Адначасна ўхвалілі рашэнне аб стварэнні Інстытута перападрыхтоўкі і павышэння кваліфікацыі суддзяў, працаўнікоў пракуратуры, судоў і ўстаноў юстыцыі пры Беларускім дзяржаўным універсітэце.
1 сакавіка 2007 года ўступілі ў сілу Кодэкс Рэспублікі Беларусь аб адміністрацыйных правапарушэннях і Працэсуальна-выканаўчы кодэкс Рэспублікі Беларусь аб адміністрацыйных правапарушэннях, якія ўключылі прэзумпцыю невінаватасці.
Галоўнае ўпраўленне арганізацыйнага і метадычнага забеспячэння судовай дзейнасці, што мела ў сваім складзе — 1) Упраўленне арганізацыі дзейнасці судоў і працы са зваротамі грамадзян і юрыдычных асоб, 2) Упраўленне забеспячэння дзейнасці судовых калегій, 3) Службу справаводства і дакументаабароту, 4) Аддзел арганізацыйнай і аналітычнай працы;
Галоўнае ўпраўленне інвестыцый, дзяржаўных закупак і працы з маёмасцю, што мела ў сваім складзе — 1) Сектар інвестыцый, 2) Аддзел дзяржаўных закупак, 3) Аддзяленне эксплуатацыі, рамонту і матэрыяльна-тэхнічнага забеспячэння;
Упраўленне абагульнення судовай практыкі, што ўключала — 1) Аддзел па грамадзянскіх, эканамічных справах і справах інтэлектуальнай уласнасці, 2) Аддзел па крымінальных справах і справах аб адміністрацыйных правапарушэннях;
Упраўленне арганізацыі судовага нагляду, што ўлучала — 1) Аддзел разгляду скаргаў па грамадзянскіх і эканамічных справах, 2) Аддзел разгляду скаргаў па крымінальных справах і справах аб адміністрацыйных правапарушэннях, 3) Аддзел прыёму і працы з нагляднымі скаргамі;
Вывучае і абагульняе судовую практыку, аналізуе судовую статыстыку і дае тлумачэнні па пытаннях прымянення заканадаўства Рэспублікі Беларусь, якія ўзнікаюць пры разглядзе судовых спраў; ажыццяўляе кантроль за выкананнем судамі Рэспублікі Беларусь тлумачэнняў Пленума Вярхоўнага Суда Рэспублікі Беларусь.
Разглядае заключэння Канстытуцыйнага Суда Рэспублікі Беларусь, прадстаўлення Старшыні Вярхоўнага Суда Рэспублікі Беларусь аб неадпаведнасці тлумачэнняў Пленума Вярхоўнага Суда Рэспублікі Беларусь Канстытуцыі Рэспублікі Беларусь і законам Рэспублікі Беларусь.
Судовыя калегіі Вярхоўнага Суда Рэспублікі Беларусь камплектуюцца з ліку суддзяў Вярхоўнага Суда Рэспублікі Беларусь і зацвярджаюцца Пленумам Вярхоўнага Суда Рэспублікі Беларусь.
Суддзі судовай калегіі аднаасобна разглядаюць у межах сваіх паўнамоцтваў справы ў якасці суда першай інстанцыі і калегіяльна — у касацыйным парадку, у парадку нагляду і па наноў адкрыўшыхся абставінах, вывучаюць і абагульняюць судовую практыку, аналізуюць судовую статыстыку і ажыццяўляюць іншыя паўнамоцтвы.
Судовая калегія Вярхоўнага Суда Рэспублікі Беларусь па эканамічных справах з’явілася ў сувязі з уступленнем у моц Дэкрэта Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 29 лістапада 2013 529, калі з 1 студзеня 2014 скасоўваўся Вышэйшы Гаспадарчы суд Рэспублікі Беларусь, большасць супрацоўнікаў гэтай установы вайшла ў склад Калегіі, адначасова страчвала свае паўнамоцтвы і скасоўвалася пасада Старшыні Вышэйшага Гаспадарчага суда Рэспублікі Беларусь.
Вярхо́ўны Суд Рэспу́блікі Белару́сь — узначальвае сістэму судоў агульнай юрысдыкцыі і з’яўляецца найвышэйшым судовым органам, які ажыццяўляе правасуддзе па грамадзянскіх, крымінальных справах, справах аб адміністрацыйных правапарушэннях, эканамічных справах, ажыццяўляе нагляд за судовай дзейнасцю судоў агульнай юрысдыкцыі, рэалізуе іншыя паўнамоцтвы ў адпаведнасці з заканадаўчымі актамі.
Персанальны склад Прэзідыума Вярхоўнага Суда Рэспублікі Беларусь зацвярджаецца Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусь па прадстаўленні Старшыні Вярхоўнага Суда Рэспублікі Беларусь.
Аляксандар Мо́йзес (; 4 верасня 1906, Клостэр-Кюхарн, Аўстра-Венгрыя, цяпер , Славакія — 20 лістапада 1984, Браціслава, Чэхаславакія, цяпер Славакія) — славацкі арганіст, дырыжор, кампазітар і педагог.
Хаця ён збольшага быў выдатным батанікам, які прысвяціў свае кнігі розным аспектам гэтай навукі, былі ў яго навуковыя публікацыі і па заалогіі, а ў 1807 г. выйшла першае выданне яго падручнікаў па заалогіі для школ ў трох тамах, у якой другі том быў прысвечаны выключна птушкам.
Як сцвярджаў яго сучаснік і калега Антоні Вага:Што ў іншых ў іншых краях прафесары вышэйшых навучальных устаноў, прызваныя ўрадам на свае кафедры, стваралі доўгай і мазольнай працай, — тое апантаны грамадзянін у ваколіцах, далёкіх ад сталічных гарадоў, аддадзены вясковай гаспадарцы, талентам і добрай воляй адораны стварыў у адну хвіліну!
Кандыдат біялагічных навук В. В. Грычык адзначыў, што менавіта К. Тызенгаўзу беларуская навука «… абавязана першымі па-сапраўднаму навуковымі звесткамі аб прыродзе і, у прыватнасці, жывёльным свеце Беларусі».
У Ракішках Канстанцін Тызенгаўз пачаў стварэнне заапарка, заснаваў лабараторыю, у парку маёнтка пашырыў аранжарэі і цяпліцы, дзе вырошчваў шмат раслін з цёплых і субтрапічных краёў.
У пастаўскай рэзідэнцыі знаходзілася вялікая бібліятэка па натуральнай гісторыі, «дзе меліся скарбы, якіх ніколі не было ў Польшчы», як сцвярджаў яго калега Антоні Вага, вялікія і каштоўныя альбомы англійскіх, французскіх і нямецкіх арнітолагаў.
За ўдзел у вайне супраць Расійскай імперыі Тызенгаўзу, як і ўсёй паспалітай шляхце, пагражала канфіскацыя маёмасці і выгнанне, аднак у маніфесце ад 12 снежня 1812 года імператар Аляксандр І аб’явіў «уселітасцівейшае агульнае і прыватнае дараванне, аддаючы ўсё мінулае вечнаму забыццю і глыбокаму маўчанню».
Каб мець магчымасць параўноўваць птушак з розных месцаў і частак свету, ездзіў у экспедыцыі па краі і за яго межы (на Гродзеншчыну, Піншчыну, у Карпаты, Падолле, Бесарабію, на ўзбярэжжа Чорнага мора), здабываючы там не толькі новыя экспанаты для сваёй знакамітай калекцыі, але і новы досвед, новыя знаёмствы сярод навукоўцаў.
Падаў таксама вынікі даследаванняў над еўрапейскімі арламі, аб выпадковай ружовай афарбоўцы дзікіх качак, аб птушцы кашатка, аб вусенях, якія выпалі разам са снегам у адной з вёсак Мядзельшчыны.
Таксама адзначаецца сярод яго фундаментальных прац «Каталог птушак і млекакормячых Вялікага Княства Літоўскага і Каралеўства Польскага» , у якім апісаў 351 від птушак і 167 відаў звяроў з тэрыторыі сучасных Беларусі, Польшчы, Літвы і Украіны.
Быў сябрам многіх навуковых таварыстваў: Сябраў Навук у Варшаве, у Вільні, натуралістаў у Дрэздэне і Рызе, эканамічнага — у Галіцыі, навуковага — у Кракаве, даследчыкаў прыроды — у Берліне, медыка-хірургічнай акадэміі і медыцынскага таварыства ў Вільні.
У кастрычніку 2020 года адправіўся ў Расію, спачатку гуляў за аматарскі клуб СШ-75 у чэмпіянаце Масквы, а ў першай палове 2021 года трэніраваўся са «Сцягам Працы», але так і не згуляў за каманду.
У 1995 годзе Мікалай Разумаў і Андрэй Мельнікаў, бард, усталявалі на поле Аршанскай бітвы вялізны дубовы крыж, надпісы і выяву Пагоні на крыжы рабіў мастак Алесь Шакуцін.
Каманда шматразова ўдзельнічала ў еўракубках: Кубку еўрапейскіх чэмпіёнаў 1979/80, Еўралізе , Кантынентальным кубку , «новым» Кубку еўрапейскіх чэмпіёнаў , Лізе чэмпіёнаў 2008/09, а таксама .
Пасля Другой сусветнай вайны «Слован» доўгі час быў адзіным прадстаўніком Славакіі ў вышэйшым чэхаславацкім дывізіёне, аднойчы станавіўся чэмпіёнам і некалькі разоў — віцэ-чэмпіёнам.
Адкрыты чэмпіянат Кітая 2017 — прафесійны рэйтынгавы турнір па снукеры, які праходзіў з 27 сакавіка па 2 красавіка 2017 года ў спартыўнай зале студэнтаў Пекінскага універсітэта ў горадзе Пекін, Кітай.
Адкрыты чэмпіянат Кітая 2017 праходзіў пад эгідай сусветнай асацыяцыі прафесійнага більярда і снукера і ўваходзіў у каляндар мэйн-тура, а таксама з'яўляўся 18-м рэйтынгавым турнірам снукернага сезона 2016/2017.
46 Канстытуцыі Эстоніі 1938 г. («у выпадку, калі Прэзідэнт пакінуў сваю пасаду, ці не можа выконваць свае абавязкі, то гэтыя абавязкі ўскладаюцца на прэм'ер-міністра») стварыць урад у эміграцыі.
Урад Эстоніі ў эміграцыі — Урад Эстоніі ў эміграцыі захоўваў фармальна-юрыдычную пераемнасць з апошнім урадам Эстоніі да савецкай анексіі ў 1940 г. да 1992 г. Але нягледзячы на гэты, да сённяшняга дня існуе т.зв.
У канцы 2005 года прадпрыемства прыступіла да рэалізацыі праекту па рэканструкцыі вытворчасці буйнагабарытных і звышбуйнагабарытных цельнаметалакордных шын радыяльнай канструкцыі для кар'ернай тэхнікі.
Беларускі шынны камбінат ААТ «Белшына» — адно з найбуйнейшых прадпрыемстваў у Еўропе, якое выпускае больш 180 тыпапамераў шын для легкавых, грузавых, вялікагрузных аўтамабіляў, будаўніча-дарожных і пад'ёмна-транспартных машын, электратранспарту, аўтобусаў, трактараў і сельскагаспадарчых машын.
Харваты, да гэтага моманту пазбягаўшыя буйных сутыкненняў з туркамі, вырашыліся на бітву і сабралі ўсе свае сілы пад камандаваннем бана Мірка Дзерэнчына, каб падсцерагчы туркаў падчас іх вяртання.
У аўтабіяграфіі 1923 года пісаў, што: «У 1909 г. скончыў народнае вучылішча і паступіў ў Нясвіжскае 4-класнае вучылішча, якое не скончыў праз нястачу сродкаў і выйшаў з 3 класа ў 1912 г.».
4 сакавіка 1933 года старшыня СНК БССР Мікалай Галадзед у газеце «Правда» публікуе артыкул «Аб памылках партыйных і савецкіх арганізацый Беларусі ў нацыянальным пытанні», дзе робіць пералік захадаў па выкрыцці вінаватых, Платуну робяць вымову.
У перыяд масавых палітычных рэпрэсій 2 верасня 1937 года арыштаваны па абвінавачванні ў «датычнасці да антысавецкай праватрацкісцай арганізацыі», прыгавораны Вышэйшай калегіяй Вярхоўнага суда СССР да расстрэлу з канфіскацыяй маёмасці.