polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Хоць Вансяцкі не займаў ніякіх пасад у амерыканскіх дзяржорганах і не мог мець доступу да сакрэтнай інфармацыі, ФБР змагло давесці, што ён перадаў 2800 долараў бундфюрару Германа-амерыканскага саюза Герхарду Кунцэ, каб дапамагчы яму выехаць са ЗША.
Анастасій быў пятым дзіцём у сям'і жандармскага палкоўніка Андрэя Мікалаевіча Вансяцкага, будучага начальніка Радамскага губернскага жандарскага кіравання, і Ніны Анастасьеўны Плюшчэўскай.
У дзяцінстве Анастасій гуляў у блізка ад турэмных камер, дзе паміж 1900 і 1912 гадамі ўтрымваліся вязні, якія сталі пазней бачнымі палітычнымі дзеячамі: Юзаф Пілсудскі, Фелікс Дзяржынскі і іншыя.
Пасля стварэння партыі Вансяцкі прыйшоў да высновы, што стварэнне з'яднанага фашысцкага фронту з ліку эмігранцкіх арганізацый з'яўляецца стратэгічным заданнем, у сувязі з чым адправіўся ў Берлін.
Анастасій прагматычна глядзеў на фашызм, разумеючы яго ў самым шырокім сэнсе — як ідэалогію, скіраваную на стварэнне моцнай дзяржавы і змаганне з камунізмам: «Калі хочаце ведаць, назву мы атрымалі ад чырвоных. Яны ахрысцілі нас рускімі фашыстамі, а мы гэта імя прынялі».
Ён зацята адмаўляў падабенства сваёй партыі з нацыянал-сацыялістычнай: «Па маіх панятках, „фашыст“ значыць „стаадсоткавы антыкамуніст“, а зусім не абавязкова тое, што маюць на ўвазе ў Германіі і іншых краінах».
Творчая праца абавязковая для ўсіх грамадзянаў, аднак арганізацыя працы засноўваецца не на прымусе, а на добраахвотным імкненні кожнага свядомага грамадзяніна да рэалізацыі сваіх творчых патэнцый на выгоду Расіі.
17 сакавіка 1941 года ён напісаў ліст кіраўніку далёкаўсходняга аддзялення партыі Канстанціну Сцяклову з прапановай узначаліць партыю і з апавяшчэннем, што пасля ліпеньскага нумара 1941 года «Фашист» выходзіць перастане.
У кастрычніку 1920 года Вансяцкі вярнуўся ў Канстанцінопаль, потым ізноў на грузавым судне сплыў у Марсель і завяршыў свае вандраванні ў Парыжы, уладкаваўшыся працоўным сцэны ў вар'етэ «».
У 1934, 1936 і 1939 гадах здзейсніў тры кругасветныя падарожжы па маршруце Сан-Францыска — Ганалулу — Кобэ — Шанхай — Маніла — Ганконг — Сінгапур — Бамбей — Порт-Саід — Суэц — Александрыя — Неапаль — Парыж — Нью-Ёрк.
У 1933 годзе арганізаваў і ўзначаліў УФА, якая ў 1934 годзе аб'ядналася з Расійскай фашысцкай партыяй — найбуйнай арганізацыяй у асяроддзі рускай эміграцыі, утворанай на Далёкім Усходзе.
Фашысцкая дзяржава павінна была аказваць усялякую падтрымку сялянам, якія падзяляліся на дзве групы — тыя, хто апрацоўвалі дзяржаўную зямлю супольнікаў і прыватных землеўласнікаў, якім дзяржава падае сродкі вытворчасці бязвыплатна, у спадчыннае карыстанне.
Другая катэгорыя сялян, зрэшты, таксама падлягала ўлучэнню ў праграму дзяржаўных зямельных нарыхтовак і магла ажыццяўляць збыт гатовай прадукцыі толькі па ўсталяваных дзяржавай цэнам.
Напачатку 1948 года, наведваючы сястру і яе мужа ў Сент-Пітэрсбергу, куды яны пераехалі з Томпсана ў канцы 1947 года, ён пазнаёміўся з афіцыянткай Эдзіт Прысцылай Ройстэр.
Многія дакументы Вансяцкага захоўваюцца ў архіве ў Каліфорніі, у калекцыі прафесара Джона Стэфана, аўтара кнігі « : , 1925—1945», а таксама ў бібліятэцы каталіцкага коледжа ў Провідэнсе.
Абвяшчаючы богаабранасць рускага народа і ўсталёўваючы рэлігійны характар дзяржаўнай сістэмы, лідар рускіх фашыстаў тым не менш паказваў, што «Расійская фашысцкая дзяржава прызнае ў вобласці рэлігійных перакананняў абсалютную і безумоўную свабоду», тым самым гарантуючы правы асобных рэлігій.
Калі вытлумачыць выкарыстанне свастыкі яшчэ было можна, то вытлумачыць з паднятай правай рукой і воклічам «Слава Расіі!», званні накшталт «Штурмавік смерці», клятву асабістай вернасці правадыру і гімн партыі на мелодыю «» было складана, і таму Анастасій гэтага не рабіў.
Скончыўшы ў 1916 годзе кадэцкі корпус , Анастасій паступіў у і кадэтам быў прыпісаны да , аднак з-за рэвалюцыі не змог завяршыць поўны курс навучання і ў лістападзе 1917 года быў датэрмінова выпушчаны у чыне .
Не чакаючы сканчэнні перамоў Вансяцкага і Радзаеўскага, газета «» 30 сакавіка 1934 года ў артыкуле «Белагвардзейскае гняздо ў Токіа» гнеўна засудзіла Вансяцкага за спробу ўключыць далёкаўсходніх белагвардзейцаў у нацысцкую арбіту.
У 1932 годзе, разарваўшы з Братэрствам рускай праўды, я вырашыў, што мне патрэбна свая палітычная партыя, каб праводзіць у жыццё мае ідэі і планы, каб паспрабаваць зрынуць савецкі ўрад і прывесці да ўлады ўрад рускага народа.
Архітэктура станцыі мае шмат агульнага з архітэктурай іншых станцый, аднак дзякуючы неардынарным рашэнням, ўмеламу выкарыстанню аздобных матэрыялаў і сродкаў манументальна-дэкаратыўнага мастацтва, па-свойму індывідуальная.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 24 сакавіка 1945 года за мужнасць, адвагу і гераізм, падпалкоўніку Сыдзько Міхаілу Пятровічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка».
Пасля заканчэння Грамадзянскай вайны, з 1921 года — камандзір 7-га Чарнігаўскага Чырвонае казацтва кавалерыйскага палка на Украіне, з 1928 года — камандзір кавалерыйскай брыгады ў , з 11 студзеня 1933 года — камандзір 4-й Туркестанскай горна-кавалерыйскай дывізіі ў Туркменскай ССР.
складзе Бранскага фронту найбольш энергічна наступала 3-я армія пад камандаваннем генерала А. В. Гарбатава, які на працягу ўсёй вайны цудоўна спраўляўся з роляй камандуючага арміяй. І можна сказаць: ён цалкам мог бы паспяхова справіцца і з камандаваннем фронтам. Але за яго шчырасць, за рэзкасць меркаванняў ён не падабаўся вышэйшага кіраўніцтва. Асабліва супраць яго быў настроены Берыя, які абсалютна незаслужана пратрымаў яго ў турме некалькі гадоў».
Смелы, удумлівы военачальнік, гарачы паслядоўнік Суворава, ён вышэй за ўсё ў баявых дзеяннях ставіў раптоўнасць, імклівасць, кідкі на вялікія адлегласці з выхадам у фланг і тыл праціўніку.
Першым пераможцам турніру стаў Лян Вэньбо, які перайграў на сваім шляху да тытула Грэма Дота , Шона Мёрфі , Фергала О'Браена , Бэна Вуластана , Энтані Хэмілтана ў чвэрцьфінале , чэмпіёна свету 2015 года Сцюарта Бінэма ў паўфінальным матчы і Джада Трампа ў фінальным паядынку .
Такім чынам, 29-гадовы кітаец выйграў свой першы рэйтынгавы турнір у кар'еры, а таксама падняўся ў рэйтынгу з 20-й на 12-ю пазіцыю, якая стала найвышэйшым месцам у кар'еры снукерыста.
Выбылі: Ян Бэрнс , Майкл Уайт , Джэймс Кэхіл , Крэйг Стэдмэн , Эліат Слесар , Джэймс Уатана , Рос М’юр , Скот Дональдсан , Род Лоўлер , Напон Саенхам , Джон Эстлі , Пітэр Лайнс, Марка Фу , Марк Кінг , Марк Сэлбі , Чжоу Юэлун , Дэніэл Уэлс , Лі Уолкер , Мэй Сівэнь , Чжан Аньда , Стывен Магуайр , Мэцью Сэлт , Лі Хан , Дуэйн Джонс , Шон Мёрфі , Марк Дэвіс , Энтані Мак-Гіл , Эндру Хігінсан , Акані Сангсермсавад , Алан Мак-Манус , Чжаа Сіньтун , Джэймі Боўдл.
Выбылі: Ван Юйчэнь , Майкл Холт , Майкл Джорджыу , Дарыл Хіл , Найджэл Бонд , Шон О’Саліван , Мартын О'Донэл , Кен Доэрці , Майк Дан , Зак Сурэці, Грэм Дот , Робі Уільямс , Роры Мак-Лаўд , Пол Дэвісан , Юй Дэлу , Хамза Акбар , Майкл Уайлд , Цянь Пэнфэй , Сандэрсан Лэм , Джэймі Коўп , Цаа Юйпэн , Гэры Уілсан , Джэймі Кёртэс-Бэрэт , Джымі Робертсан , Робін Хал , Лука Брэсэль , Дамінік Дэйл , Чэнь Чжэ , Хамад Міа , Альфрэд Бёрдэн , Джэк Лісоўскі .
Выбылі: Алекс Борг, Эдэн Шараў , Гарэт Ален , Буньярыт Кеятыкун, Дэчават Пумджаенг , Крыстафер Кіган , Адам Стэфанаў, Мічэл Ман , Джымі Уайт , Ітару Сантас, Марк Джойс , Олівер Лайнс , Тор Чуан Леонг , Курт Данхэм , Джэйсан Уэстан , Дэвід Джон, Чжан Юн , Джош Буало, Курт Мэфлін , Брэндан Сэрджант, Уэйн Таўнсэнд, Адам Дафі , Сэм Бэйрд , Цепчая Ун-Ну , Роберт Мілкінс , Пітэр Эбдан , Мэцью Стывенс , Алан Тэйлар , Сідні Уілсан , Джо Пэры , Адыт’я Мехта.
Турнір стаў першым спаборніцтвам новай «Серыі хатніх нацый», якая была заснавана ў сезоне 2016/2017 і ўключала ў сябе таксама адкрыты чэмпіянат Паўночнай Ірландыі, адкрыты чэмпіянат Шатландыі і адкрыты чэмпіянат Уэльса, а таксама першым розыгрышам адкрытага чэмпіянату Англіі.
Выбылі: Ліам Хайфілд , Роні О’Саліван , Марк Ален , Дэвід Грэйс , Крыцанут Лерцатаяторн , Дзін Цзюньхуэй , Ніл Робертсан , Сцюарт Кэрынгтан , Алістэр Картэр , Джо Свэйл , Мартын Гоўлд , Дэвід Гілберт , Фергал О’Браен , Ян Прыс , Кайрэн Уілсан , Фрэйзер Патрык , Раян Дэй , Янь Бінтаа , Рыс Кларк , Джэк Джонс , Сяа Гадун , Бэн Вуластан , Том Форд , Марк Уільямс .
З аматараў на турніры ўдзельнічалі Зак Сурэці, Адам Стэфанаў, Брэндан Сэрджант і Пітэр Лайнс, якія прымалі ўдзел у - перад сезонам і мелі высокія пазіцыі ў аматарскім рэйтынгу, а таксама пераможца і фіналіст апошняга чэмпіянату Англіі сярод аматараў Джэймі Боўдл і Уэйн Таўнсэнд, якія атрымалі спецыяльныя запрашэнні ад арганізатараў.
20 лістапада 1960 года міністр замежных спраў Інданезіі Субандрыа, выступаючы на сесіі Генеральнай Асамблеі ААН, проста заявіў, што Інданезія не пярэчыць супраць такога аб'яднання, а 26 верасня 1962 года на прэс-канферэнцыі ў Сінгапуры адмаўляў наяўнасць якога-небудзь канфлікту паміж Інданезіяй і Малаяй.
Імкнучыся стварыць разам з КНР новую, «рэвалюцыйную ААН» ён сцвярджаў, што ў змаганні з Малайзіяй «Інданезія стала маяком для свету і чалавецтва і заняла выбітнае месца сярод дзяржаў Азіі, Афрыкі і Лацінскай Амерыкі і сацыялістычных краін».
Дыверсійныя групы інданезійскай арміі ўвесь час дзеялі на Калімантане, і прэзідэнт Інданезіі настойваў на тым, каб гэты «агонь рэвалюцыі» пашырыўся на ўсю Паўднёва-Усходнюю Азію.
Сукарна сцвярджаў, што Малайзія створана брытанцамі з дапамогай «клею і нажніц», і калі 9 жніўня 1965 года Сінгапур па сваіх прычынах пакінуў Федэрацыю, прыпісаў гэта сваёй палітыцы.
Ужо 20 студзеня 1963 года Субандрыа, вярнуўшыся з Пекіна, дзе ён па даручэнні Сукарна заручыўся поўнай падтрымкай кіраўнікоў КНР, заявіў, што Інданезія змушана перайсці да супрацьстаяння з Малайзіяй, бо «гэта краіна ў наш час уяўляе сабою саўдзельніка неакаланіялізму, праводзячы варожую палітыку ў дачыненні Інданезіі».
Потым Сукарна заявіў, што Федэрацыя Малайзія мае намер бараніць інтарэсы «алавяных, каўчукавых і нафтавых каралёў Захаду», і Інданезія выступае супраць стварэння гэтага «спараджэння неакаланіялізму».
7 чэрвеня на трохбаковай сустрэчы ў Маніле Субандрыа абвясціў пра падтрымку ідэі філіпінскага прэзідэнта Дыясдада Макапагала пра Канфедэрацыю Малаі, Філіпін і Інданезіі — Мафилиндо.
Але стварэнне такой канфедэрацыі засталося толькі на паперы — Абдул Рахман не меў намеру адмаўляцца ад планаў стварэння Малайзіі, а камісія ААН прыйшла да высновы, што насельніцтва Паўночнага Калімантана, Сабаха і Саравака не жадае яднацца з Інданезіяй.
У пачатку мая 1964 года Сукарна абвясціў свае «Дзве каманды народу» , заклікаўшы інданезійцаў абараніць заваёвы сваёй рэвалюцыі, падтрымаць партызанскую вайну ў Малаі, Сінгапуры, Сабахе, Сараваку і Брунеі і «знішчыць» Малайзію да 1 студзеня 1965 года.
Змаганне з Малайзіяй падтрымалі і кітайцы, якія жылі ў Інданезіі, яны далі 200 000 добраахвотнікаў, грашовыя ахвяраванні і нават паставілі оперу «Знішчым Малайзію», якую паказвалі па ўсёй краіне.
Сукарна заявіў, што інданезійцы зменяць сваім прынцыпам, калі «не падтрымаюць рэвалюцыю на Паўночным Калімантане», тым больш што ў свой час брунейцы падтрымвалі інданезійскіх паўстанцаў грашамі і добраахвотнікамі падчас іх барацьбы з Галандыяй.
У жніўні-верасні інданезійская армія высадзіла няўдалыя марскі і паветраны дэсанты ў штаце Джахор, а ў верасні 1964 года на Паўночным Калімантане паміж Інданезіяй і Малайзіяй пачаліся пагранічныя сутыкненні, што пераходзяць у баі мясцовага значэння.
Інданезійска-малайзійская канфрантацыя 1963—1966 гадоў — малаінтэнсіўны ўзброены канфлікт паміж Інданезіяй з аднаго боку і Федэрацыяй Малайзіі, Вялікабрытаніяй, Аўстраліяй і Новай Зеландыяй з іншага боку з-за стварэння дзяржавы Малайзія і ўлучэнні ў яе склад брытанскіх уладанняў на паўночнай частцы вострава Калімантан.
Для асваення касмічнай прасторы, што значыць даследавання і каланізацыі космасу, патрабуюцца нашмат больш танныя метады запуску, а таксама спосаб прадухілення нанясення сур’ёзнай шкоды атмасферы з боку тысяч, а магчыма і мільёнаў запускаў.
Паколькі неабходна пераадолець гравітацыйны бар’ер Зямлі, транспартныя сродкі павінны выкарыстоўваць неракетные метады стварэння рухаючай сілы, напрыклад, іонны рухавік, які мае вялікую эфектыўнасць рухаючага рэчывы і большы патэнцыйны максімум хуткасці, чым звычайныя ракеты, але сам не можа быць запушчаны ў космас.
Безракетны касмічны запуск — касмічны запуск, або спосаб вывядзення на арбіту, пры якім некаторая або ўся неабходная хуткасць і вышыня дасягаецца без дапамогі традыцыйных ракет, якія запускаюцца з зямной паверхні.
Па стане на 2016 год кошт запуску кілаграма карыснай нагрузкі з Зямлі на нізкую апорную арбіту знаходзіцца ў межах ад 10 да 25 тысяч $, але некаторыя краіны субсідзіруюць запускі на сумы каля 4000 $.
У 1981—1992 гадах праходзіў службу ў Чырванасцяжнай Закаўказскай пагранічнай акрузе КДБ СССР на розных пасадах: ад радавога тэрміновай службы, намесніка начальніка пагранічнай заставы, начальніка пагранічнай заставы да намесніка каменданта — начальніка штаба пагранкамендатуры ў Батумскім пагранатрадзе.
У 2008 годзе прызначаны на пасаду намесніка начальніка галоўнага аператыўнага ўпраўлення Дзяржаўнага пагранічнага камітэта Беларусі, з 2014 года — намеснік старшыні Дзяржаўнага пагранічнага камітэта.
У 1986 годзе скончыў Галіцынскае Вышэйшае пагранічнае ваенна-палітычнае вучылішча КДБ СССР імя Варашылава, у 2001 годзе — Акадэмію Федэральнай пагранічнай службы Расійскай Федэрацыі.
Распараджэннем Прэзідэнта Беларусі Аляксандра Лукашэнкі міністру адукацыі Беларусі Ігару Карпенку аб’яўлена вымова за «непрыняцце належных мер па забеспячэнні бяспечных умоў знаходжання дзяцей ва ўстановах агульнай сярэдняй адукацыі».
Працаваў сакратаром камітэта камсамола, начальнікам аддзела, упраўлення выхаваўчай працы, прарэктарам па выхаваўчай і сацыяльнай працы Беларускага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэта імя Максіма Танка.
Фарміруецца Нацыянальным касмічным агенцтвам Украіны разам з адпаведнымі цэнтральнымі органамі выканаўчай улады і НАН Украіны, зыходзячы з мэтаў і асноўных прынцыпаў касмічнай дзейнасці ў краіне.
У крытычны момант бою Кот ўзначаліў роту аўтаматчыкаў пасля гібелі ў баю яе камандзіра, старшага лейтэнанта А. Г. Іназемцава, а затым з крыкам «камуністы, наперад!» падняў байцоў і павёў у атаку.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 8 верасня 1945 года за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з японскімі мілітарыстамі і паказаныя пры гэтым мужнасць і гераізм старшаму лейтэнанту Кату было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Васіль Андрэевіч Кот (, вёска Найда, Гомельская губерня, Расійская імперыя — года, Львоў, Украіна) — савецкі палітработнік, палкоўнік Савецкай арміі, удзельнік савецка-японскай вайны, Курыльскай дэсантнай аперацыі.
Арбітальныя апараты пры дапамозе дыстанцыйных метадаў могуць даследаваць значную частку планеты (тады як пасадачныя модулі і планетаходы атрымліваюць больш падрабязныя дадзеныя аб атмасферы і паверхні, але толькі ў раёне месца пасадкі).
У выніку «славянскай» іміграцыі, якая пачалася ў — стагоддзях і працягнем у савецкі перыяд, якая суправаджалася масавым перасяленнем і гвалтоўнай міграцыяй, казахі ператварыліся ў нацыянальнае меншасць на сваёй уласнай радзіме.
Максімальнае колькасць асоб, якія могуць атрымаць гэты статус і перасяліцца ў Казахстан, штогод вызначаецца прэзідэнтам краіны (з указаннем краін, з якіх яны прыбываюць, і рэгіёнаў Казахстана, дзе яны павінны пасяліцца).
Разам з тым заканадаўства Казахстана дазваляе этнічным казахам грамадзянам замежных дзяржаў перасяляцца самім без дапамогі дзяржаўнай праграмы па перасяленню, адпаведна, без права на атрыманне якіх-небудзь субсідый або льгот, разам з тым па прыбыцці ў Казахстан такія оралманы атрымліваюць грамадзянства ў паскораныя тэрміны ў сярэднім за тры-чатыры месяцы.
Па афіцыйных дадзеных, за 25 гадоў у Казахстан прыехалі 957 764 оралмана, а калі ўлічваць іх нашчадкаў, а таксама якія прыбылі без дапамогі дзяржаўнай праграмы па перасяленню — больш за 1 млн чал .
Сярод краін адбыцця варта назваць Кіргізію, Іран, Турцыю, Афганістан, Пакістан і Таджыкістан; некаторы колькасць оралманов прыбыло з іншых краін СНД, Усходняй Еўропы, Даніі і Ізраіля.
Найбольш высокай канцэнтрацыяй оралманов адрозніваюцца Паўднёва-Казахстанская вобласць, Алматинская вобласць, Мангістауская вобласць, у тым ліку горад Жанаозен, а таксама горада Алма-Ата, Астана і Тараз.
У цяперашні час з улікам аднаразовай дапамогі, сродкаў для набыцця жылля, кампенсацыі расходаў па праезду і правозу маёмасці, кожнай сям'і, у сярэднім якая складаецца з 5 чалавек, вылучаецца 833 тыс. тэнге.
Матч паміж Уругваем і Бразіліяй быў адным з двух апошніх матчаў чэмпіянату і вырашальным, бо абедзве каманды ішлі наперадзе паводле ачкоў і каманда, якая перамагала ў гэтым паядынку, гарантавала сабе чэмпіёнства.
11 разоў фіналы чэмпіянатаў свету праходзілі на тэрыторыі Еўропы, 5 разоў — на тэрыторыі Паўднёвай Амерыкі, 3 разы — у Паўночнай Амерыцы, 2 разы — у Азіі і 1 раз — у Афрыцы.
Сустракаецца як і манагамія, пры якой бацькі ў роўнай ступені прымаюць удзел у наседжванні яек і клопаце пра патомства, так і іншыя віды шлюбных дачыненняў, напрыклад праміскуітэт, калі самец і самка сустракаюцца толькі для спаравання, а ўсе клопаты аб наседжванне яек і патомства прымае самка; паліандрыя, калі самка спароўваецца з некалькімі самцамі і адкладае некалькі кладак, якія наседжваюць самцы; палігінія, калі самец спароўваецца з некалькімі самкамі, але сам не наседжвае; здвоенае гнездаванне, калі самка адкладае 2 кладкі, адну з якіх наседжвае самец, а другую яна сама.
Большасць кулікоў афарбаваныя сціпла нават у шлюбным уборы, але, аднак, многія, напрыклад турухтан, большасць кнігавак, кулікі-сарокі, каменешарка, шыладзюбы, вераценнікі, некаторыя сяўцы маюць яркую і кантрасную афарбоўку
Аднак усё часцей прыводзяцца аргументы на карысць таго, што сярод кулікоў ёсць дзве групы птушак, адна з якіх роднасная чайкам і крачкам, а другая, якая складаецца з бакасавых птушак і якан і каляровых бакасаў, якія прымыкаюць да іх, складае самастойную эвалюцыйную галіну.
У перыяд міжусобнай вайны 1432—1439 гадоў паміж вялікім князем літоўскім Свідрыгайлам і Жыгімонтам Кейстутавічам Мсціслаўскі замак адзіны на Беларусі, які не паддаўся войску апошняга і вытрымаў трохтыднёвую аблогу.
Замак абкружалі шырокія і глыбокія яры і кальцавы вал, вышынёй з усходняга і паўднёвага бакоў 6—7 м, шырынёй ў аснове 15—18 м. На вяршыні стаялі зрубныя абарончыя канструкцыі — гародні, шмат’ярусная вежа і ўязная брама.
Сыравіну для будаўніцтва, вяжучых матэрыялаў , вогнетрывалую цэглу, фарфоравыя і фаянсавыя паўфабрыкаты абпальваюць для атрымання вырабаў пэўнай формы і памераў з неабходнымі уласцівасцямі, эмалі і фарбы — для нанясення пакрыццяў з ахоўнымі і мастацка-дэкаратыўнымі мэтамі.
Традыцыйна лічыцца, што ўспрыманне Самайн як цёмнага паганскага свята, звязанага з мёртвымі, абавязана сваім з'яўленнем хрысціянскім манахам — стагоддзяў, пісалі аб ім прыкладна праз два стагоддзі пасля зацвярджэння Дня ўсіх святых і прыкладна праз 400 гадоў пасля прыняцця Ірландыяй хрысціянства.
У той жа час ужо ў стагоддзі Дзень усіх святых пачынае паступова замяшчаць Самайн; дзякуючы ўзаемапранікненню гэльскіх традыцый і каталіцкіх абрадаў пачынаюць фармавацца першыя зародкі будучага Хэлоўіна.
У тарцы цэнтральнай залы — гіпсавы барэльеф Тараса Шаўчэнкі; гэты вялікі белы прастакутнік спецыяльна падсвечаны, і ён кантрастуе з цёмным аздабленнем сцен, завяршаючы цэнтральную вось станцыі.
У гэты перыяд былі ўзведзены першыя пабудовы ў Заходняй групе, а таксама пачалося фарміраванне Цэнтральнага акропаля, які служыў пасля царскай рэзідэнцыяй і палітыка-адміністрацыйным ядром горада.
Заходні акропаль уяўляў сабой складаны ансамбль з некалькіх пірамід і доўгіх «палацавых» пабудоў на 8-метровай платформе-падмурку памерамі 300 на 150 м. На плошчы акропаля былі знойдзены рэшткі стэл.
На пахавальнае адпяванне прыйшоў Пробашч касцёла Святых Сымона і Алены ксёндз Уладзіслаў Завальнюк, каб пакланіцца яго праху і выказаць вялікую падзяку Івану Іванавічу ад усіх каталікоў Беларусі за пераклады богаслужэнняў на беларускую мову.
Шляхавыя сцены станцыі аздаблялі блакітнай керамічнай пліткай, стваралай каляровы фон рачной роўнядзі, калоны - белым Уральскім мармурам Коелга з ультрамарынавага маёлікавымі вертыкальнымі ўстаўкамі.
Своеасабліва было вырашана асвятленне цэнтральнай залы платформы: светлавыя папярочныя лініі з апалавага аргшкла складанай формы з накладкамі з адліваных алюмініевых кольцаў, аддаляючыся ў перспектыву, стваралі суцэльную светлавую паверхню, асацыюем з чайкамі і хвалямі Дняпра.
На іх намаляваны Дняпро, прыгонныя сцены Княжы граду, а паміж імі - глінабітныя і драўляныя домікі на Падоле, старажытная рака Глубочыца, прыродная гавань пры ўпадзенні ракі Пачайны ў Дняпро.
Акрамя звычайнага ўзяцця фігур, мелася дадатковае правіла: калі тры слана знаходзіліся ў цэнтральным квадраце 22 поля, то гулец, які прыйшоў сваім сланом у апошняе незанятае поле гэтага квадрата, браў усіх непрыяцельскіх сланоў.
У санскрытскай літаратуры першае згадванне аб чатуранге сустракаецца ў рамане «Харшачарыта», у якім апісваецца праўленне караля : «Пры гэтым цары толькі пчолы зварыліся, калі збіралі нектар . і толькі аштапады вучылі пазіцыям чатурангі».
Неўсвядомлена абірае ў якасці ахвяры самага слабага і безабароннага члена грамадства, апраўдваючы гэта нікчэмнасцю жыцця старой-ліхвяркі, пасля забойства якой сутыкаецца з найжорсткім псіхалагічным шокам: забойства не робіць чалавека «выбраным».
З'яўляюцца такія персанажы, як следчы Парфірый Пятровіч, які зразумеў душу Раскольнікава і дасціпна вывеў яго на чыстую ваду, Свідрыгайлаў, распуснік і падлец — яркі ўзор «выбранага» чалавека , Лужын, адвакат і хітры эгаіст і інш.
У рамане раскрываюцца сацыяльныя чыннікі злачынстваў і бедстваў, маральных супярэчнасцей, гнятучых акалічнасцей падзення, апісваецца жыццё пецярбургскае бядоты, п'янства і прастытуцыі, апісаны дзесяткі своеасаблівых персанажаў, якія дзейнічаюць у рамане, на працягу якога, Раскольнікаў імкнецца зразумець, ці дастойным чалавекам ён з'яўляецца, ці мае ён права вяршыць суд над іншымі людзьмі.
Задума «Злачынства і пакарання» спела ў Дастаеўскага на працягу многіх гадоў, аднак цэнтральная тэма, звязаная з ідэяй галоўнага героя пра «звычайных» і «незвычайных» людзей, пачала фарміравацца толькі ў 1863 годзе ў Італіі.
Прыступіўшы да непасрэднай працы над творам, аўтар аб'яднаў чарнавікі незавершанага рамана «П'яненькія», у якім была вызначана сюжэтная лінія, якая апавядае пра сям'ю Мармяладавых, і накіды рамана-споведзі, задуманага як адкрыццё катаржніка.
Пры гэтым крымінальная гісторыя стала для аўтара не толькі тэмай, але і нагодай для разважанняў аб сацыяльных акалічнасцях, якія штурхаюць чалавека на злачынствы, а таксама магчымасцю паказаць, якія складаныя «хімічныя» працэсы адбываюцца ў душах людзей.
Раман быў неаднаразова інсцэнаваны (першыя монаспектаклі з'явіліся ў 1880-х гадах, першая тэатральная пастаноўка ў Расіі пастаўлена ў 1899 годзе, першая замежная сцэнічная версія прадстаўлена ў Парыжы ў 1888 годзе) і экранізаваны.
Адрасы дамоў, у якім нібыта жылі персанажы рамана, вядомыя: «дом Раскольнікава» — Грамадзянская вуліца, 19 ; «дом Соні Мармяладавай» — канал Грыбаедава, 73; «дом старухі-ліхвяркі» — канал Грыбаедава, 104.
Прадстаўнікі ваенных колаў заявілі, што камуністы планавалі зрынуць прэзідэнта Сукарна і абвясціць Савецкую рэспубліку Інданезія на чале з Муса і Амірам Шарыфудзінам , хоць кіраўніцтва КПІ асуджала хваляванні ў Мадыуне і заклікала да міру.
Першай арганізацыяй сацыялістычнага толку на тэрыторыі Інданезіі стала Індыйская сацыял-дэмакратычная асацыяцыя, ІСДА , якая створаная ў 1914 годзе галандскім сацыял-дэмакратам Хэнкам Снеўлітам і з'яднала некалькі дзясяткаў членаў нідэрландскіх сацыялістычных арганізацый, якія жылі ў калоніі — як галандцаў, так і інданезійцаў.
Першапачаткова Асацыяцыя знаходзілася ў падначаленні Сацыял-дэмакратычнай працоўнай партыі Нідэрландаў, аднак практычна адразу па ініцыятыве апошняй ёй была пададзена поўная арганізацыйная самастойнасць.
Нягледзячы на тое, што сілы КПІ гулялі сваю ролю ў змаганні супраць Нідэрландаў, прэзідэнт Сукарна быў занепакоены ўзростам уплыву камуністаў, што ў канчатковым рахунку пагражала яго пазіцыям.
З канца 1990-х гадоў адбываецца паступовае змякчэнне праўных нормаў, што робяць у дачыненні экс-камуністаў і членаў іх сем'яў, аднак узнаўленне партыі, як і любых іншых арганізацый камуністычнага толку застаецца пад забаронай.