polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Пра гэты час Ігар напісаў і здолеў перадаць на волю кнігу-дзённік «Еду ў Магадан» (кніга перакладзена на баснійскую, сербскую, харвацкую і англійскую мову цалкам, нямецкую і беларускую мову — часткова).
У час пратэстаў у Беларусі пасля прэзідэнцкіх выбараў беларускія пагранічнікі ў ноч з 28 на 29 кастрычніка 2020 года затрымалі ў Ельскім раёне ля беларуска-ўкраінскай граніцы Ігара Аліневіча і яшчэ трох анархістаў — Дзмітрыя Дубоўскага, Дзмітрыя Разановіча і Сяргея Раманава.
З нагоды абвяшчэння прысуду сумесную заяву аб прызнанні Ігара Аліневіча, Дзмітрыя Дубоўскага, Дзмітрыя Разановіча і Сяргея Раманава палітычнымі зняволеннымі зрабілі Праваабарончы цэнтр "Вясна", Беларуская асацыяцыя журналістаў, Беларускі ПЭН-цэнтр, Беларускі Хельсінкскі камітэт і іншыя праваабарончыя арганізацыі Беларусі.
Узначаліў адміністрацыю акупаваных абласцей Украіны (за выключэннем знаходзячыхся пад кіраваннем аўстра-венгерскай адміністрацыі частак Валынскай, Падольскай, Херсонскай і Екацерынаслаўскай губерняў), а таксама Крым, Таганрог, і паўднёвыя раёны Беларусі, Данской вобласці, часткі Варонежскай і Курскай губерняў.
На клеткавым узроўні варта адзначыць наяўнасць у сківіцных міелінавага пакрыцця нейронаў і адаптыўнай імуннай сістэмы, якая прымяняе рэкамбінацыі ланцужкоў антыцелаў для распазнання антыгенаў.
Найменне «Дарніцкіх» мае шэраг прадпрыемстваў, у тым ліку шаўковы і мясакамбінаты, «Дарніца» — хімфармаб’яднанне, станцыя метро, чыгуначная станцыя , аўтастанцыя, гандлёвы цэнтр.
Станам на люты 2009 год каля 32 % былых і дзейсны глаў дзяржавы вучыліся ці выкладалі ў ЛШЭ; 28 членаў Палаты абшчын Брытанскага парламента і 42 члены Палаты лордаў таксама вучыліся ці выкладалі ў ЛШЭ.
Рашэнне стварыць школу было прынята 4 жніўня 1894 года чатырма фабіянцамі за сняданкам у Бора Фарм каля Мілфарда — Беатрысай і Сідні Вебамі, Грэмам Уолесам і Джорджам Бернардам Шоу.
У 1900 годзе ЛШЭ далучылася да Лонданскага ўніверсітэта на правах факультэта эканомікі і да сённяшняга дня застаецца спецыялізаваным навучальна-даследчым інстытутам, адзіным такога роду ў Вялікабрытаніі.
Асаблівую варожасць ўзаемныя адносіны набылі ў 1860—1868 гг., калі ў адказ на напад наваха на крэпасць Дэфіанс амерыканскія ваенныя разгарнулі ваенную кампанію і ўжылі тактыку выпаленай зямлі.
Фільм-мюзікл Дэм’ена Шазэла «Ла-Ла Лэнд» быў высунуты ў 14 намінацыях, параўняўшыся з рэкордам, усталяваным у 1951 годзе ў карціне «Усё пра Еву» і паўтораным у 1998 годзе ў карціне «Тытанік».
Цырымонія ўручэння ўзнагарод завяршылася канфузам: мюзікл «Ла-Ла Лэнд» быў абвешчаны пераможцам у галоўнай намінацыі з-за памылкі з канвертамі, але праз некалькі хвілін блытаніны на сцэне сітуацыя была выпраўлена і абвешчаны сапраўдны пераможца.
У апублікаваных дадзеных перапісу насельніцтва Арменіі 2011 года 92,6 % насельніцтва краіны належаць да Армянскай апостальскай царквы, 1,0 % насельніцтвы адносяцца да пратэстанцкай Армянскай евангелісцкай царквы, 0,5 % адносяцца да Армянскай каталіцкай царквы, 0,3 % да дэнамінацыі Сведак Іеговы (мае адрозненні як ад традыцыйных хрысціянскіх цэркваў, так і ад пратэстанцкіх), 0,25 % праваслаўных, 0,1 % адносяцца да духоўна-хрысціянскай дэнамінацыі малакане, таксама невядомы лік хрысціянаў у дадзеных перапісу аднесены да катэгорыі «іншыя» , якая апроч хрысціянаў складаецца з мусульманаў, іўдаістаў і шэраг іншых нехрысціянскіх рэлігій.
Сярод шэрага нацыянальных меншасцей назіраецца высокая ступень рэлігійнай асіміляцыі, так 77 % грэкаў Арменіі аднояцца да Армянскай апостальскай царквы, да гэтай жа царквы адносяцца 57 % украінцаў, 41 % рускіх і грузінаў, 34 % асірыйцаў.
Назіраецца таксама ўстойлівая тэндэнцыя да скарачэння колькасці і дзелі нацыянальных меншасцяў, якія з'яўляюцца традыцыйнымі носьбітамі тых канфесій, якія не маюць традыцыйнага шырання сярод этнічных армян.
Армянская апостальская царква ўваходзіць у лік Арыентальных праваслаўных цэркваў, у лік якіх уваходзяць таксама Копцкая, Эфіопская, Эрытрэйская, Сірыйская і Малаанкарская праваслаўныя цэрквы.
У 1894 годзе ў яго жыцці адбылася важная падзея — ён пазнаёміўся з прыбылым у Растоў з першым эскізам праекта будынка Гарадской думы і Управы на Вялікай Садовай вуліцы прафесарам Акадэміі майстэрстваў — архітэктарам А. Н. Памяранцавым.
Дзякуючы добраму веданню польскай мовы і культуры мясцовага насельніцтва, а таксама сваім арганізатарскім здольнасцям, Аляксей Бацян здолеў арганізаваць узаемадзеянне і сумесныя баявыя аперацыі з такімі рознымі палітычнымі сіламі.
Пад яго непасрэдным кіраўніцтвам была праведзена аперацыя па выбуху нямецкага гебітскамісарыата ў горадзе Оўручы Жытомірскай вобласці Украінскай ССР, калі там знаходзілася інспекцыя з Германіі.
Аляксей Мікалаевіч Бацян (, Чартавічы, Ашмянскі павет, Віленская губерня, Расійская імперыя — , Масква, Расія) — савецкі разведчык, ветэран Вялікай Айчыннай вайны, Герой Расійскай Федэрацыі .
У 2001 годзе Кім Чон Нам паспрабаваў уехаць у Японію па фальшывым дамініканскім пашпарце пад кітайскім псеўданімам Пан Сюн, што перакладаецца як «тоўсты мядзведзь», але быў выкрыты на мяжы.
Па некаторых паведамленнях, у 2009 годзе паўночнакарэйскае кіраўніцтва або Кім Чэн Ын па ўласнай ініцыятыве планавалі яго ліквідацыю, але адмовіліся ад гэтых планаў пад ціскам афіцыйнага Пекіна.
На працягу прыкладна трох гадоў паміж 1998 і пачаткам 2001 года Кім Чон Нам лічыўся верагодным прэтэндэнтам на вышэйшую ўладу КНДР, хоць ніколі не аб’яўляўся такім афіцыйна.
Ён быў прызначаны на шэраг высокіх партыйных пастоў, курыраваў у краіне развіццё і ў студзені 2001 года суправаджаў свайго бацьку Кім Чэн Іра падчас візіту ў Шанхай, дзе сустракаўся з кітайскімі афіцыйнымі асобамі.
За разведку аэрадромаў праціўніка Мікаянаўка, Бессонаўка і Палтава ён быў узнагароджаны ордэнам Айчыннай вайны ступені, а за разведку абароны праціўніка на Дняпры і выяўленне яго перапраў — другім ордэнам Чырвонага Сцяга.
У студзені — сакавіку 1942 года лейтэнант В. Г. Завадскі здзейсніў 23 паспяховых вылеты, сабраўшы каштоўныя разведданыя аб працы буйных чыгуначных вузлоў, такіх як Смаленск, Вязьма, Бранск, Арол, Гжатск, Калуга.
У жніўні 1943 года за кошт умелага манеўравання экіпаж Уладзіміра Георгіевіча атрымаў перамогу над двума , адзін з якіх быў збіты, а ў верасні таго ж года — над трыма , адзін з якіх таксама быў збіты над вёскай Жамчужныя.
Толькі на працягу ліпеня 1944 года паветраныя разведчыкі зрабілі фотаздымку звыш 12 000 квадратных кіламетраў плошчы, выявіўшы ўсю абарончую лінію праціўніка ў паласе наступлення 2-га Украінскага фронту і выявіўшы звыш 400 доўгачасовых агнявых кропак праціўніка.
Пасля яго заканчэння ў 1940 годзе малодшы лётчык Завадскі В. Г. атрымаў прызначэнне ў 39-й ближнябамбардыровачны полк 10-й змяшанай авіяцыйнай дывізіі Заходняй спецыяльнай ваеннай акругі.
Указ Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР аб прысваенні Уладзіміру Георгіевічу звання Героя Савецкага з уручэннем медалі «Залатая Зорка» і ордэна Леніна быў падпісаны 26 кастрычніка 1944 года.
У далейшым старшы лейтэнант В. Г. Завадскі удзельнічаў у выведцы тэрыторыі Чэхаславакіі і Аўстрыі, па просьбе саюзнікаў збіраў выведдадзеныя ў зоне адказнасці амерыканскіх войскаў, за што ў 1944 годзе быў узнагароджаны амерыканскім Крыжам лётных заслуг.
Арганізацыя выдае справаздачы, якія змяшчаюць паведамленні аб парушэннях міжнародных нормаў правоў чалавека, выкладзеных ва Усеагульнай дэкларацыі правоў чалавека і іншых міжнароднапрызнаных нормах правоў чалавека.
Гэтыя справаздачы выкарыстоўваюцца ў якасці падставы для прыцягнення ўвагі міжнароднай грамадскасці да злоўжыванняў, а таксама ў якасці інструмента ціску на ўрады і міжнародныя арганізацыі з мэтай правядзення рэформаў.
Яна таксама з’яўляецца сустаршынёй Міжнароднай кампаніі па забароне супрацьпяхотных мін, глабальнай кааліцыі груп грамадзянскай супольнасці, якія лабіравалі увядзенне Атаўскага дагавора, які забараняе прымяненне супрацьпяхотных наземных мін.
У адпаведнасці з Усеагульнай дэкларацыяй правоў чалавека, арганізацыя выступае супраць парушэння тых правоў, якія яна лічыць асноўнымі правамі чалавека, уключаючы смяротнае пакаранне і дыскрымінацыю на аснове сексуальнай арыентацыі.
Пытанні, узнятыя ў дакладах арганізацыі, якія ўключаюць сацыяльную і гендэрную дыскрымінацыю, катаванні, выкарыстанне дзяцей у войнах, палітычную карупцыю, злоўжыванні ў сістэме крымінальнага правасуддзя, а таксама легалізацыю абортаў.
Штогод арганізацыя праводзіць узнагароджанне тытулам «Абаронца правоў чалавека» актывістаў, якія дэманструюць лідарства і мужнасць у галіне абароны правоў чалавека, супрацоўнічаюць з арганізацыяй у расследаванні і выкрыцці парушэнняў правоў чалавека.
У многіх сваіх творах Туманян звяртаецца да нялёгкага лёсу армянскага сялянства, да розных бакоў традыцыйнага парадку яго жыцця, пра гэта расказваюць яго паэмы: «Маро» , «Сако з Лары» , паэма «Ануш» (1890 г., апублікавана ў 1892 г., А. Тыгранянам да яе напісана опера).
У 1912—1921 гадах быў старшынём Каўказскага саюза армянскіх пісьменнікаў, у гады генацыду армян дапамагаў уцекачам з Заходняй Арменіі , выступаў за перамір’е ў армяна-грузінскай вайне 1918 года.
У 1878—1883 годах атрымаў пачатковую адукацыю ў школе Джэлалаглы, а потым перавёўся ў школу Нерсісян у Тыфлісе , аднак па прычыне матэрыяльных цяжкасцей быў змушаны ў 1887 годзе пакінуць яе і паступіць на працу ў Тыфліскі армянскі народны суд, а пазней — у Армянскі выдавецкі саюз.
Купалы, «Мілы чалавек» К. Крапівы, «Несцерка» В. Вольскага, «Таблетку пад язык» А. Макаёнка, «Апошні шанец» В. Быкава, «Багна» А. Астроўскага, «Вішнёвы сад» А. Чэхава, «Дні Турбіных» М. Булгакава, «Жорсткія гульні» А. Арбузава, «Камедыя памылак» У. Шэкспіра, «Боты на тоўстай падэшве» П. Гладзіліна, «Стрыптыз» С. Мрожака, «Безыменная зорка» М. Себастьяна, «Пігмаліён» Б.
Шоў, «Сродак Макропуласа» К. Чапека, «Забыць Герастрата» Р. Горына, «Як выходзяць у людзі, альбо На ўсякага мудраца дастаткова прастаты» А. Астроўскага, «Механічны чалавек» М. Варфаламеева, «Хто смяецца апошнім» К. Крапівы і інш.
Зняўся ў кінафільмах «Вадзіцель аўтобуса» , «Маці ўрагану» , «Зязюліны дзеці» , «Павадыр» , «Мужчыны не плачуць» , «На безыменнай вышыні» , «Чаклун і Румба» , «Шчыт Айчыны» , «Інсайт» , «Іронія ўдачы» , «Вока за вока» , «Талаш» , «Паляванне на гаўляйтара» , «Украсці Бельмандо» , «Сын бацькі народаў» , «Ой, мамачкі…» і інш.
Пры гэтым адбываецца спыненне жыццядзейнасці ў самім прадукце і мікрафлоры, якая яго насяляе, шляхам выкарыстання прамянёвай энергіі і іанізавальнага выпраменьвання, высокіх тэмпература, хімічных сродкаў , фізіка-хімічных ператварэнняў.
Тэхналогія прыгатавання згушчанага малака была запатэнтавана 19 жніўня 1856 года амерыканскім вынаходнікам Гейлам Бордэнам, яго мэтай было прыдумаць спосаб доўгатэрміновага захоўвання прадуктаў.
У магілах знойдзены бронзавыя вырабы: мячы, сякеры, булавы, стрэлы, вілы, наканечнікі копій, катлы і збаны, цуглі, пасавыя наборы, упрыгожаныя паляўнічымі і міфалагічнымі сцэнамі.
Пры гэтым Мешчанінаў адзначыў, што знаходка «адкрывае шырокія перспектывы ўбок высвятлення характару самай культуры Закаўказзя і высвятлення стасункаў яе з найстаражытнейшымі цэнтрамі Двухрэчча і Месапатаміі».
Рэгіёны, у якіх від прысутнічае: Андора, Аўстрыя, Беларусь, Бельгія, Боснія і Герцагавіна, Брытанскія астравы, Балгарыя, Нармандскія астравы, Корсіка, Харватыя, Чэхія, Данія , Эстонія, Турцыя , Фінляндыя, Францыя , Германія, Грэцыя , Венгрыя, Ірландыя, Італія , Латвія, Ліхтэнштэйн, Літва, Люксембург, Македонія, Малдова, Нарвегія , Польшча, Партугалія , Румынія, Расія , Сардзінія, Сіцылія, Славакія, Славенія, Іспанія , Швецыя, Швейцарыя, Нідэрланды, Украіна, Беларусь, Югаславія.
У будынку акруговага суда ў час міжваеннай Польшчы праводзіліся палітычныя працэсы над удзельнікамі рэвалюцыйнага і нацыянальна-вызваленчага руху ў Заходняй Беларусі: у красавіку 1925 адбыўся «працэс 72-х» — суд над беларускімі партызанамі, якія дзейнічалі ў 1922-23 гг. ва ўсходніх паветах Беластоцкага ваяводства і ў раёне Белавежскай пушчы; 9-21 чэрвеня ішоў закрыты «працэс 75-ці» над сябрамі КПЗБ, арыштаванымі ў Косаўскім павеце Палескага ваяводства.
30 студзеня 1945 года батальён Ладуцька першым у дывізіі выйшаў да Дзяржаўнай мяжы Польшчы і Германіі, а ў ноч з 8 на 9 лютага пераправіўся праз Одэр, пасля чаго пяць сутак утрымліваў пазіцыі, адбіўшы дзевяць нямецкіх контратак.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 27 лютага 1945 года за «мужнасць і гераізм, праяўленыя ў баях» гвардыі маёр Іван Ладуцька быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» за нумарам 5223.
Быў таксама узнагароджаны трыма ордэнамі Чырвонага Сцяга, ордэнамі Аляксандра Неўскага, Айчыннай вайны 1-й і 2-й ступеняў, трыма ордэнамі Чырвонай Зоркі, шэрагам медалёў.
Адам Браніслававіч Ляшчынскі (24 снежня 1920, в. Якубавічы, , БССР; цяпер , Мінская вобласць — 8 верасня 2006, Гродна) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, камандзір батарэі 1450-га самаходна-артылерыйскага палка , лейтэнант.
10 студзеня 1944 года Прэзідыум Вярхоўнага Савета СССР сваім указам за адвагу і гераізм, праяўленыя пры фарсіраванні Дняпра і ўтрыманні плацдарма на яго правым беразе, прысвоіў лейтэнанту Ляшчынскаму Адаму Браніслававічу званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» .
У 1870 годзе, які быў годам святкавання 300-годдзя войска Данскога, 21 мая падчас урачыстасцей у Новачаркаску казакі ў асобе начальніка Ваеннага штаба генерал-маёра Лявонава перадалі службовую запіску Гасудару Спадчынніку Цэсарэвічу, Найяснейшаму Атаману казачых войскаў Аляксандру Аляксандравічу з прашэннем паставіць у данской сталіцы помнік легендарнаму заваёўніку Сібіры.
У яе ўвайшлі: загаднік горнай і салянай часткай войска Данскога, мецэнат Уладзімір Вагнер, пісьменнік і выдавец газеты «Данскі вястун» Аляксей Карасёў, гарадскі інжынер Барыс Красноў і інш.
Першы праект скульптара М. В. Мікешына, які стварыў помнік «Тысячагоддзе Расіі» ў Ноўгарадзе таксама не зацвердзілі, з прычыны таго, што казачы атаман Ярмак узвышаўся над двухгаловым царскім арлом і сібірскай каронай.
У 1999 годзе яркая вакалістка гурта Крысціна Мендзелеева з’ехала вучыцца ў Бельгію і гурт на доўгі час распаўся: пасля вучобы вакалістка засталася ў Бельгіі займацца кінематаграфіяй, а хлопцы пачалі граць у іншых калектывах.
Асноўная прадукцыя : вырабы вытворча-тэхнічнага прызначэння (дыязапапера, папера чарцёжная, малявальная, абгортачная, стужка клеявая); тавары народнага ўжытку (сшыткі школьныя, агульныя, для малявання, альбомы і блокі для чарчэння і малявання, папера пісчая і туалетная, дзённікі і іншае).
Па словах прэзідэнта Рабэра Менара, прамыя ахвяраванні ад французскага ўрада складаюць 4,8 % бюджэту арганізацыі; агульная сума урадавай дапамогі — 11 % бюджэту (уключаючы грошы ад французскага ўрада, АБСЕ, ЮНЭСКА і Міжнароднай арганізацыі франкафоніі).
Даніэль Жункуа, віцэ-прэзідэнт французскага аддзела , сцвярджае, што атрымліваецца ад Нацыянальнага фонду дэмакратыі фінансаванне, якое дасягае сумы €35,000, не ўплывае на бесстароннасць арганізацыі.
Кітайскі вэбсайт арганізацыі атрымлівае фінансавую падтрымку ад Тайваньскага фонду за дэмакратыю, праўрадавай арганізацыі, якая фінансуецца міністэрствам замежных спраў Кітайскай Рэспублікі.
У заяве арганізацыі «Рэпарцёры без межаў» паказвалі на тое, што прад’яўленыя журналісту абвінавачванні беспадстаўныя, следства — непразрыста, а таксама на той факт, што доступ да выдання быў зачынены без рашэння суда.
Згодна з фінансавым справаздачах арганізацыі за 2011 год, яе даходы склалі больш за €4,000,000, 37,2 % якіх атрыманы ад продажу фотаальбомаў (аўтары якіх бясплатна прадастаўляюць свае аўтарскія правы і якія бясплатна рапространяются праз крамы і шапікі, а таксама ад продажу дадатковых тавараў, такіх як продаж футболак і да т. п.
Нафта, як вядома, была на працягу доўгага часу ў Падкарпацка-Галіцкім раёне, яна больш часта выкарыстоўваецца як лек для жывёл і змазкі, але Лукашэвіч быў першым чалавекам, які пачаў пераганяць вадкасць, у Польшчы і ў свеце, і змог выкарыстаць яе для асвятлення і стварыць зусім новыя галіны.
Пасля пераезду ў Ланьцут, Лукасевіч таксама быў удзельнікам некалькіх палітычных арганізацый, якія падтрымалі ідэю аднаўлення польскага суверэнітэту і незалежнасці і ўдзельнічаў у шматлікіх палітычных сходах.
У 1845 годзе ён сустрэў дыпламата і актывіста Эдварда Дэмбоўскага, які далучыў Лукашэвіча да незаконнай партыі «Польскае дэмакратычнае таварыства», якая арыентавана на радыкальныя меры і падтрымку паўстання супраць аўстрыйскага ўрада.
Паколькі рух быў заўважаны як магчымая пагроза для Аўстрыйскай манархіі, 19 лютага 1846 Лукашэвіча і некалькіх іншых чальцоў партыі арыштавалі аўстрыйскія ўлады і заключылі ўсіх удзельнікаў турму ў горадзе Львоў.
Аднак, 27 снежня 1847 Лукашэвіч быў вызвалены з турмы за адсутнасцю доказаў, але на працягу астатняй часткі свайго жыцця ён лічыўся «палітычна нядобранадзейным» і часта назіраюцца мясцовай паліцыяй.
Да канца свайго жыцця Лукашэвіч часта распавядаў аб сваім дзяцінстве, як аб шчаслівым перыядзе свайго жыцця; атмасфера дома была патрыатычнай і ў некаторай ступені дэмакратычнай і ён часта ўспамінаў свайго першага настаўніка, палкоўніка Войсма-Антоневіча, які таксама пражываў у іх доме.
Пасля некалькіх гадоў даследаванняў, якія фінансаваліся ў асноўным за кошт Міколаша, ён здаў усе ўніверсітэцкія іспыты, за выключэннем фармакагнозіі, якая перашкаджвала яму скончыць універсітэт.
Яго дасягненні ўключалі адкрыцце спосабу адасаблення газы ад алівы, вынаходніцтва сучаснай газавай лямпы , увядзенне першага вулічнага ліхтара ў Еўропе , а таксама будаўніцтва першай у свеце нафтавай свідравіны .
Яго бацька, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, не лічыў Анатоля сваім дзіцем: у адказ на паведамленне аб цяжарнасці жонкі ён абвінаваціў яе ў здрадзе і адмаўляўся прызнаваць сына.
Фільмы, якія прэтэндуюць на Еўрапейскую кінапрэмію, павінны быць еўрапейскімі поўнаметражнымі мастацкімі фільмамі, прызначанымі для нармальнага кінапраката, першы афіцыйны паказ якіх адбыўся пасля 1 ліпеня папярэдняга года.
Дынастыя Арташэсідаў нярэдка ідэнтыфікуецца як адгалінаванне папярэдняй царскай дынастыі Арменіі — Ервандыдаў, аднак, згодна некаторым даследчыкаў, сувязь Арташэса з ранейшай дынастыяй не ясная ці не да канца даказана.
З верасня па снежань гурт дае вялікую колькасць канцэртаў па Беларусі ў рамках «-тур», сумяшчаючы яго з этнаграфічнай экспедыцыяй, удзельнічае ў дабрачынным канцэрце па выкупе для Музея гісторыі Магілёва кнігі Казіміра Семяновіча «Вялікае мастацтва артылерыі».
20 кастрычніка 1 выступаюць на фестывалі «!» у Падляшскай Оперы і Філармоніі у рамках праекта «Тузін. Немаўля» з агучваннем нямога беларускага фільма «У агні народжаная» рэжысёра Уладзіміра Корш-Сабліна.
Вясной 2010 года на конкурсе «Музычны Спарынг-2» гурт перамагае ў намінацыях «Альтэрнатыва» і «Лепшы вакаліст», а таксама пачынае супрацоўніцтва з асацыяцыяй некамерцыйных арганізацый па супрацьдзеянні эпідэміі ВІЧ/Сніду «БелСеть антыснід».
Летам 2010 года 1 атрымлівае прыз глядацкіх сімпатый на конкурсе «Купалаўскія вакацыі», выступае на фестывалі «Басовішча» ў Польшчы на адной сцэне з гуртамі Ляпіс Трубяцкі, Троіца і іншымі вядомымі беларускімі музычнымі калектывамі.
1 прымаюць удзел у «Адборышчы-2006» і ў конкурсе — 2007, дзе патрапілі ў 6-ку лепшых і былі запрошаны на запіс тэлевізійнай Навагодняй ночы і выступілі на адной сцэне з Агата Крысці і .
Навукоўцы ХХ стагоддзя, якія займаліся вывучэннем гэтых статуэтак, лічылі іх ідэаламі прыгажосці тагачаснага грамадства, таму і ахрысцілі гэтыя фігуркі ў гонар рымскай багіні прыгажосці Венеры.
На працягу гадоў разам з гуртам выступалі: Аляксандр «Цімоха» Цімошчанка — гітара, вакал ; Дзяніс «Аліса» Борбух ; Уладзімір Мулявін-малодшы ; Яўген «Руды» Собалеў ; Алег «Паганіні» Усціновіч ; Вадзім «Вад» Юрэвіч ; Юрый «Грандж» Касьянаў ; Павел Зарушэўскі — бас-гітара; Сяргей Ражноў ; Віктар Літвіноўскі ; Хатаб ; Цыпрыян «Цыпрык» Натовіч ; Ёнас Буткявічус — ударныя; Дамінікас «Хілеп» Антанаўскас —— бас, віяланчэль, духавыя інструменты ; Аляксандр Памідораў — вакал .
На пачатку 2005 года гурт складалаўся з Сяргея Скрыпнічэнкі, Андрэя Сапаненкі — ударныя , Канстанціна Калеснікава — бас-гітара (з 2003 года, адначасова ўдзельнічаў у гуртах 48 і Пару рублей), Марыі «Жар» Лагодзіч — вакал, Паўла Яноўскага — гітара , Вольгі Самусік — вакал .
19 студзеня Савет Бяспекі ААН прыняў рэзалюцыю з заклікам паважаць вынікі выбараў, паводле якіх Адама Бэрау быў прызнаны ў якасці абранага прэзідэнта Гамбіі і заявай аб падтрымцы ЭКАВАС ў яго рашучасці забяспечыць, перш за ўсё палітычнымі сродкамі, павагу да волевыяўлення народа Гамбіі.
Эканамічная супольнасць краін Заходняй Афрыкі вырашыла ўмяшацца ў канстытуцыйны крызіс у Гамбіі 19 студзеня 2017 года і пачаць ваенную аперацыю ў сувязі з тым, што прэзідэнт Гамбіі Яя Джамэ адмовіўся сысці ў адстаўку пасля паразы на прэзідэнцкіх выбарах у краіне .
Інтэрвенцыя ў Гамбію, пад кодавай назвай «Аперацыя аднаўлення дэмакратыі» — ваенны канфлікт паміж некалькімі краінамі Заходняй Афрыкі і Гамбіяй, справакаваны адмовай прэзідэнта Гамбіі Яя Джамэ падаць у адстаўку пасля перамогі Адамы Бэрау на прэзідэнцкіх выбарах 2016 года.
25 красавіка 1942 года Аляксей, на той момант ужо 17-гадовы падлетак, стаў партызанам-разведчыкам 28-га камсамольска-маладзёжнага асобнага атрада 8-й Круглянскай партызанскай брыгады Магілёўскай вобласці.
Нягледзячы на шэраг недахопаў і нізкую максімальную хуткасць, «Нэльсан» і «Родні» лічыліся наймацнейшымі брытанскімі лінкарамі перыяду Другой сусветнай вайны, па сукупнасці характарыстак пераўзыходзячы пазнейшыя лінкары тыпу «Кінг Джордж ».
Паводле вашынгтонскага марскога пагаднення Вялікабрытанія атрымала права пабудаваць два лінкары з гарматамі калібрам да 406 мм і стандартным водазмяшчэннем да 35 560 т. Фармальна «Нэльсан» і «Родні» былі 23-вузлавой версіяй лінейных крэйсераў тыпу «-3», ад будаўніцтва якіх Вялікабрытанія адмовілася паводле дагавора.
Удзельнік Вялікай Айчыннай вайны: у маі 1943 — маі 1945 — лётчык, старэйшы лётчык, камандзір звяна, намеснік камандзіра і камандзір авіяэскадрыллі 27-га знішчальнага авіяцыйнага палка.
За мужнасць і гераізм, праяўленыя ў баях, указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 27 чэрвеня 1945 года камандзіру эскадрыллі 129-га гвардзейскага знішчальнага авіяцыйнага палка 22-й гвардзейскай знішчальнай авіяцыйнай дывізіі гвардыі старэйшаму лейтэнанту Лусто Міхаілу Васілевічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» .
Пры пачатыя скокі, дзве пары, падціснуўшы ногі пад сябе, садзяцца адзін супраць аднаго, у даволі далёкай адлегласці і пад такт музыкі надаюць свайму стану розныя палажэнні, прищёлкивая пальцамі і ў руку; разам з гэтым усё пары, не ўстаючы, парухаць наперад і сыходзяцца разам, так, што калена іх дакранаюцца; тут яны надаюць рухі цела сваім больш страсці і жвавасці, і, выказваючы ўсю прыгажосць табара, танцуючая, то перахіляючы галаву назад, так, каб распушчанымі валасамі дакранацца падлогі, то закідваючы яе наперад, хаваюць свае палымяныя погляды пад густым покрывам валасоў.
Татарки скачуць звычайна парамі, маючы на руках кастаньеты, якімі вырабляюць ўдары, то хуткія, то павольныя; часам гукі зусім змаўкаюць і прабіваліся застаюцца як-быццам нерухомыя; раптам, пры паскораным бразджанні кастаньеты, — з сутаргавым рухам ўсяго цела і нібы ў жарсьці, яны кідаюцца наперад; але адзін крок, і яны зноў звяртаюцца ў ціхіх німф, якія лёгкімі і стройнымі рухамі выказваюць пагоня і гарачую лагоду.
Сярод асабліва папулярных танцаў можна назваць: «таракяма» , «гытгылыда» , «иннаби», які выконваецца на вяселлях, дзявочых вечарынках маладымі жанчынамі і дзяўчатамі, «джейран—бала», «яллы» і інш.
Упершыню пра гэта было адкрыта заяўлена на І-м славянскім з’ездзе ў Празе 7 чэрвеня 1848 г., на якім былі задэклараваны намеры стварыць спачатку багаслоўскія і настаўніцкія семінарыі, а пасля і вышэйшыя інстытуты-гімназіі, ліцэі, універсітэт.
На жаль, гэтыя патрабаванні не былі задаволеныя аўстрыйскім урадам, таму 13 кастрычніка 1848 г. група закарпацкіх культурных дзеячаў на чале з А. Дабранскім звярнулася да аўстрыйскага імператара з просьбай даць дазвол на адкрыццё вышэйшай навучальнай установы у г. Ужгарадзе.
Па праекце, вышэйшая навучальная ўстанова павінна была складацца з 4-х факультэтаў — філасофскага , юрыдычнага , гаспадарчага і медыцынскага, а таксама цэлага шэрагу кафедраў: агульнага мовазнаўства, украінскай мовы і літаратуры, славянскай археалогіі, псіхалогіі, сацыялогіі, музыкалогіі, гісторыі Украіны, гісторыі царквы і іншых.