polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Даўжыня цела жаўрука-смецюха складае 17—19 см, размах крылаў — 29—38 см. Маса вагаецца ў дыяпазоне 36,5—46 г. Афарбоўка верху цела буравата-шэрая з падоўжнымі шырокімі цёмнымі стракатымі плямамі, ніз жа цела брудна-белы з падоўжнымі бурымі стракатымі плямамі на грудзях.
Колін Гарысан у 1865 годзе рэкамендаваў паўторна аб’яднаць прадстаўнікоў родаў і у род з прычыны, на думку Гарысана, недастаткова яскравых размежаванняў паміж гэтымі таксонамі, аднак гэта так і не было зроблена.
Звычайна жаўрук-смяцюх аддае перавагу адкрытым сухім лугам, але сустракаецца таксама і па ўскраінах палёў і дарог, у прамысловых раёнах, портах, аэрапортах, ля чыгункі і ў гарадскіх парках.
Жаўрук-смяцюх спявае звычайна седзячы на паверхні, а часам — у палёце (пераважна на вышыні ад 30 да 60 м над зямлёй, што адрознівае яго ад жаўрука палявога, які дэманструе падобныя паводзіны, але таксама спявае падчас узлёту).
Самка будуе добра замаскіраванае гняздо, будаўнічым матэрыялам для якога з’яўляюцца завялыя травінкі, карані і каласкі , на зямлі ў рытвінцы сярод няшчыльнай расліннасці, грудкоў зямлі, камянёў і г. д. Зрэдку жаўрук-смяцюх будуе гнёзды на схілах або каменных сценах.
Што да еўрапейскай папуляцыі, то тут няма такой вялікай розніцы паміж мінімальнай і максімальнай ацэнкамі колькасці чубатага жаваранка: у Еўропе пражываюць ад 7 200 000 да 15 200 000 дарослых птушак.
Агульная колькасць жаўрука-смецюха ў Еўропе скарацілася з 1980 г. агулам на 98 % і знаходзіцца ў неспрыяльных умовах, што пагражае стабільнасці ўсёй сусветнай папуляцыі гэтай птушкі.
Яйкі выседжваюцца ад 11 да 14 дзён , пасля чаго вылупліваюцца птушаняты, якія пакідаюць гняздо ў пошуках ежы досыць рана — на 8—11 дзень, а лётаць пачынаюць ва ўзросце 15—16 дзён.
Чагата́йская мова, чагата́йскі цюркі́, стараўзбекская — сярэдневяковая сярэднеазіяцка-цюркская пісьмова-літаратурная мова, якая дасягнула найбольшага афармлення і аднастайнасці як мова класічная ў цімурыдскіх удзелах Маверанахра ў 2-й пал.
Сярод цюрколагаў няма адзінства ў тлумачэнні чагатайскай мовы і вызначэння яе часавых межаў, але прынята лічыць, што на ёй пісалі ў Сярэдняй Азіі пачынаючы з — і практычна да пачатку стагоддзя.
Увабрала ў сябе араба-персідскую лексіку і многія іншадыялектныя формы, абумоўленыя блізкасцю пражывання і актыўнымі кантактамі паміж прадстаўнікамі карлукскай, кыпчакскай і агузскай груп цюркскіх гаворак, стаўшы наддыялектнай мовай.
Міжнародны парк стане трансгранічнай асабліва ахоўнай прыроднай тэрыторыяй на стыку граніц вышэйазначаных дзяржаў (Ваханскі калідор Горна-Бадахшанскай аўтаномнай вобласці і сумежныя тэрыторыі).
Асноўнай мэтай стварэння такога трансгранічнага парка стане арганізацыя эфектыўнага захавання і ўстойлівага выкарыстання рэдкіх і знікаюшчых відаў жывёл, асабліва тых, якія маюць сезонныя міграцыі, а таксама арганізацыя экалагічнага турызма.
Плошча нацыянальнага парка, 2,6 млн га, складае 18 % ад агульнай плошчы краіны, 60 % ад Тэрыторыі Горна-Бадахшанскай аўтаномнай вобласці і 40 % Джыргатальскага і Тавільдарынскага раёнаў Таджыкістана.
Разам з сябрамі Тэр'ян выдае ў інстытуце рукапісную газету «Надзея», у якой не толькі выступае з рэдакцыйнымі артыкуламі і перадавіцамі, але і ўзначальвае аддзел паэзіі, дзе публікуе свае вершы пад псеўданімамі Швін, і інш.
Паала Джэнцілоні нарадзіўся ў старадаўняй шляхетнай сям’і (яго продак, лідар Каталіцкага саюза выбаршчыкаў граф Вінчэнца Атарына Джэнцілоні, у 1913 годзе заключыў з прэм’ер-міністрам Джавані Джоліці так званы «пакт Джэнцілоні-Джоліці», які дазволіў практыкуючым католікам уключыцца ў палітычнае жыццё Італіі насуперак забароне Папы Рымскага Пія ).
31 кастрычніка 2014 года Паала Джэнцілоні прызначаны міністрам замежных спраў Італіі ў сувязі з уступленнем Федэрыкі Магерыні на пасаду вярхоўнага прадстаўніка Еўрасаюза па замежных справах і палітыцы бяспекі.
Па выніках сезона 2011 «Дняпро» выбыў у Першую лігу і дубль быў расфарміраваны, Максім стаў гуляць за фарм-клуб «Дняпро-2» у Другой лізе, дзе у 35 матчах адзначыўся 15 галамі.
У біяграфіі Максіміна і яго сына ў «Гісторыі Аўгустаў» расказваецца, што Гардыян быў публічна абвешчаны імператарам разам са сваім бацькам у Тысдры перад тым, як абодва прынцэпсы адправіліся ў Карфаген]].
Сучасны падзеям грэчаскі гісторык Герадыян аўтар не згадвае Гардыяна у апісанні падзей у Тысдры ў пачатку паўстання, але ён жа паказвае, што калі весткі пра паўстанне дайшлі да Рыма некалькі дзён апасля, бацька і сын ужо былі разам абвешчаны імператарамі сенатам.
У «Гісторыі Аўгустаў» паведамляецца, што яе клікалі Фабія Арэсціла і што яна з’яўлялася праўнучкай імператара Антаніна Пія, аднак гэтыя дадзеныя лічацца сучаснымі гісторыкамі выдуманымі.
Крыніцай, што падае найболей поўную інфармацыю, з’яўляецца біяграфія трох Гардыянаў у «Гісторыі Аўгустаў», якая напоўнена рознымі няпэўнымі фактамі, з-за чаго даводзіцца адлучаць праўду ад выдумкі.
Калі Гардыян з’яўляецца чалавекам, якому прысвечаны твор «Жыцці сафістаў», то ў гэтым выпадку ён, мусібыць, быў камандуючым , які дыслакаваўся блізу Антыёхіі ў Сірыі, і намеснікам Ахаі.
«Гісторыя Аўгустаў» сцвярджае, што Гардыян быў вучнем сына вядомага пісьменніка эпохі дынастыі Севераў , які насіў такое ж імя , які пакінуў яму ў спадчыну бібліятэку з 62 тысяч скруткаў.
Пададзеная ў той жа працы кар’ера Гардыяна — пры Геліягабале, прэтар і консул-суфект пры Аляксандры Северы, магчыма паказана дакладна, але няма ніякіх іншых пацверджанняў гэтаму паведамленню, апроч аднаго надпісу з палесцінскага горада Кесарыя, які пацвярджае факт знаходжання Гардыяна на пасту консула-суфекта.
Знаходзячыся на пасадзе легата пры сваім састарэлым бацьку, праконсуле Афрыкі, Гардыян быў абвешчаны імператарам у 238 годзе разам з ім у выніку паўстання мясцовага насельніцтва супраць Максіміна Фракійца.
«Он был в высшей степени жаден до фруктов и овощей, вообще же — весьма умерен в пище; он постоянно поглощал какие-нибудь свежие фрукты. Ему очень нравилось холодное питье, летом он охотно пил только холодное и притом в большом количестве. Он отличался крупным телосложением и потому предпочитал холодное».
Святлана Залеская-Бень — вакал, гармонік, канцэрціна: «Наш гурт міжнародны. Усе ўдзельнікі маюць розныя карані: французскія, англійскія, польскія. А баяніст увогуле нашчадак бесарабскіх цыган», «У Мінске мы маем сваю публіку, якая хацела б часцей бываць на канцэртах „Серебряной свадьбы“», «Для мяне „Серебряная свадьба“ — гэта сям’я».
Армянскія ўцекачы асталяваліся ў многіх гарадах Усходняй Еўропы, Балкан, і Блізкага Усходу, такіх як Масква і Сочы ў Расіі, Адэса і Севастопаль ва Украіне, Тбілісі і Батумі ў Грузіі, Плоўдзіў у Балгарыі, Афіны ў Грэцыі, Бейрут у Ліване, Алепа ў Сірыі.
Такім чынам, як па гэтай прычыне, так і па прычыне вялікага голаду і джалаліеў, пра якія мы вышэй расказалі, увесь народ армянскі, стаўшы выгнанцам, паўсюль пайшоў з родных хат і земляў і, пойдучы далёка, куды вочы павядуць, разбрыўся і рассеяўся па ўсім свеце: на Кіпр, у Канстанцінопаль і гарады, размешчаныя вакол яго, у Румелію, Бугдан, у краіну Ляхаў, на востраў Кафы, на ўзбярэжжа Понту.
Кожная асобна ўзятая абшчына, што характарызуецца вызначанай тэрытарыяльнай прывязкай, складаецца з аднаго ці некалькі вышэй памянёных элементаў і мае сацыяльна-культурную, рэлігійную, адукацыйную-выхаваўчую, а таксама фінансава-эканамічную функцыі.
На сённяшні дзень, паводле дзейнай Стратэгіі нацыянальнай бяспекі Рэспублікі Арменія ад 2007 г., захаванне армянства і развіццё нацыянальнай самабытнасці армянскага народа ў Арменіі і ў Дыяспары з'яўляюцца асноватворнымі каштоўнасцямі нацыянальнай бяспекі.
Грамадска-культурныя аб'яднанні, што фармуюць Дыяспару, значаць для армян не гэтулькі месца перыядычных сустрэч і баўлення часу, сродкам захавання сваёй ідэнтычнасці, ва ўмовах культурнага, палітычнага і эканамічнага ўплыву іншых дзяржаў і, такім чынам, пытанні самаарганізацыі і інтэграцыі ў грамадскае, палітычнае, культурнае і грамадзянскае жыццё краіны жыцця.
Апроч царквы, другім базавым элементам умацавання армянскага грамадства з'яўляецца армянская школа , на базе якой або ў цеснай супрацы з якой ствараюцца і моладзевыя арганізацыі абшчын і іншыя армянскія арганізацыі, мэтай якіх з'яўляецца пасоўванне армянскай культуры і мастацтва ў атачальным грамадстве.
Армянскі народ сам сваімі пальцамі асляпіў сябе, бо неўтаймаванасцю і непакорлівасцю сваёй загубіў ён царства сваё, яго сталі таптаць нагамі, ён стаў рабом і палонным іншых плямён і цароў; а калі яго наганяла якая бяда, калі, апынуўшыся ў бязвыхадным становішчы, не бачыў дапамогі ніадкуль, ён рабіўся ўцекачом і разбягаўся ў розныя бакі.
У справе захавання армянства асаблівая важнасць надаецца развіццю армянскай мовы, літаратуры і культуры, а таксама іншых галін армянскага гісторыка-ведання і арменазнаўства як фактараў, што забяспечваюць захаванне нацыянальнай духоўнай спадчыны і ўвасабляюць нацыянальную самабытнасць.
Пастановай Савета міністраў ад 13 снежня 1946 г. 2690—1109с лік рэпатрыянтаў быў павялічаны за кошт ваеннапалонных, якія падлягалі рэпатрыяцыі з тэрыторыі Паўночнай Карэі і Ляодунскага паўвострава.
Усяго на тэрыторыі СССР і тэрыторыя пад кантролем савецкай арміі: Манголіі, Паўночнай Карэі і некаторых частак Кітая — знаходзілася больш за 500 тыс. палонных японцаў, сярод якіх былі і цывільныя асобы.
Большая частка знаходзілася Хабараўскім, Прыморскім, Алтайскім і Краснаярскім краях, Іркуцкай, Чыцінскай і Амурскай абласцях, Бурацкай АССР, а некаторых трымалі ў Казахстане, Узбекістане, Туркменістане, Грузіі, на Украіне і некаторых абласцях еўрапейскай часткі Расіі.
а) супрацоўнікаў разведвальных, контрразведвальных і карных органаў Японіі (супрацоўнікі ваенных місій, органаў паліцыі, жандармерыі, турмаў, лагераў, асобых аддзелаў, „даследчых бюро“ або „інстытутаў“, супрацоўнікі радыёразведкі і штабоў, усе супрацоўнікі 2 аддзелаў Генштаба і штабоў Квантунскай арміі);
Рэпатрыяцыя пачалася ў кастрычніку 1946 г. і этапамі праходзіла да канца 1956 гг. Згодна загаду Міністра ўнутраных спраў СССР ад 12 красавіка 1948 г. 00374 «Аб рэпатрыяцыі ваеннапалонных японцаў ў 1948 г.»: «Рэпатрыяцыі падлягаюць генералы, афіцэры, унтэр-афіцэры і радавыя, за выключэннем:
е) іраўнікоў і актыўных удзельнікаў рэакцыйных арганізацый і груп, якія ставяць перад сабой задачу здзяйснення варожых дзеянняў у лагерах МУС і па вяртанні на радзіму весці барацьбу супраць дэмакратычных арганізацый;
г) ваенных злачынцаў з ліку генеральскага і афіцэрскага складу, выкрытых матэрыяламі следства ў падрыхтоўцы ваеннага нападу на СССР, а таксама арганізатараў ваенных канфліктаў на возеры Хасан, Халхін-Гол і інш.
Выяўлены высокамастацкія вырабы з каштоўных металаў, што сведчаць пра высокі ўзровень мясцовай ювелірнай вытворчасці і пра сувязі з краінамі Пярэдней і Малой Азіі, або пра сувязі з носьбітамі Майкопскай культуры, якая была значна старэй і знаходзілася ў непасрэднай блізкасці.
Уключаючы ў пачатку некалькі дзясяткаў тысяч рэвалюцыянераў, партыя дасягнула максімуму ў 1921 годзе, набраўшы 200 000 удзельнікаў, пасля чаго яе папулярнасць рэзка пайшла на спад, што суправаджалася пастаяннымі расколамі.
Нягледзячы на ​​сваё адносна нядоўгае існаванне, КРПГ стварыла Камуністычны працоўны інтэрнацыянал , куды ўваходзілі таксама маленькая балгарская Камуністычная рабочая партыя, КРП ў Вялікабрытаніі, якую ўзначальвае Сільвіяй Панкхёрст, а таксама ў Галандыі.
Найбольш радыкальнае працягу камуністаў рабочых саветаў у Германіі — - — не проста выступала з крытыкай партый і прафсаюзаў, але сцвярджала, што гэтыя буржуазныя інстытуты павінны быць знішчаныя свядомымі рабочымі, як і ўсе іншыя арганізацыі буржуазіі .
На думку -, цэнтралізаваныя партыйныя бюракратыі узурпуе права працоўнага насельніцтва самастойна кіраваць уласным жыццём, эксплуатуюць радавых удзельнікаў партыйных арганізацый, прысвойваючы сабе права распараджацца калектыўна сабранымі сродкамі, інфраструктурай партыі і г. д. Аналагічна, прафсаюзная бюракратыя узурпуе права работнікаў змагацца за свае правы, эксплуатуюць іх і, да таго ж, выступаюць пасрэднікамі па продажы рабочай сілы бізнэсу.
Камуністы рабочых саветаў ўдзельнічалі ў стачкавым руху з эканамічнымі патрабаваннямі, хоць да эканамічных стачак ставіліся халаднавата, лічачы іх перажыткам старых дарэвалюцыйных часоў: «не трэба нічога патрабаваць у буржуазіі, трэба захопліваць фабрыкі і тэрыторыю».
Камуністы рабочых саветаў вызначалі Другую сусветную вайну як «Другую імперыялістычную», заклікаючы сацыяльныя нізы паўстаць супраць усіх існуючых рэжымаў, стварыць, як і падчас Першай імперыялістычнай вайны рабочыя і салдацкія парады, накіраваць штыкі супраць уласных генералаў — нямецкіх, савецкіх, ангельскіх.
Сацыяльная рэвалюцыя ўяўлялася камуністам рабочых саветаў, як працэс, які выходзіць за рамкі адной краіны, бо капіталізм, будучы сусветнай сістэмай, можа быць знішчаны толькі ў сусветным маштабе.
Прыхільнікі камунізму рабочых саветаў выступалі за рабочую дэмакратыю, якая рэалізуецца праз федэрацыю рабочых саветаў, складзеных з дэлегатаў, абраных на працоўных месцах і якія падлягаюць адкліканню ў любы момант.
З 1989 года працаваў доктарам-інтэрнам па анестэзіялогіі і рэаніматалогіі Магілёўскай абласной бальніцы, з 1990 па 1993 год — доктарам-анестэзіёлагам-рэаніматолагам Магілёўскай абласной дзіцячай бальніцы.
Даследуе тыпалогію культурных ландшафтаў, гістарычныя стасункі Беларусі і сумежных тэрыторый, беларускую дыяспару, этнічную гісторыю і геаграфію Беларусі, традыцыйную народную культуру, гісторыю народнай адукацыі, праблемы нацыянальных узаемаадносін і інш.
Адзін з аўтараў прац «Праблемы рассялення ў БССР» , «Помнікі этнаграфіі» , «Промыслы і рамёствы Беларусі» , «Палессе: Матэрыяльная культура» , «Грамадскі быт і культура сельскага насельніцтва Беларусі» , «Адраджэнне традыцыйнай мастацкай культуры Палесся» , «Беларусы» , «Беларусы» , «Традыцыйная мастацкая культура беларусаў» , «Гісторыя сялянства Беларусі» .
Удзельнічаў у распрацоўцы навукова-метадычных прынцыпаў аховы помнікаў, арганізацыі музеяў-скансенаў (Беларускі дзяржаўны музей народнай архітэктуры і побыту, Нарачанскі нацыянальны парк і інш.), складанні «Нацыянальнага атласа Беларусі» .
Насельніцтва Мінданаа складаюць мусульмане, аднак з часоў каланіяльнага панавання Іспаніі на Філіпінах, распачатага ў сярэдзіне стагоддзя, мэтай усіх урадаў было дасягненне палітычнага панавання на Мінданаа, шляхам перасялення на поўдзень філіпінцаў-хрысціян, а таксама зварот яго жыхароў у каталіцтва.
Створаны ў 1981 годзе кансерватыўнымі членамі Нацыянальна-вызваленчага фронту мора , якія былі нязгодныя з рашэннем кіраўніцтва НВФМ падпісаць пры пасродніцтве лівійскага лідара Муамара Кадафі ў 1976 годзе дагавор аб спыненні агню, калі філіпінскія ўлады пагадзіліся падаць мусульманам Мінданаа рэгіянальную аўтаномію.
Акрамя таго, у выніку несправядлівага размеркавання зямель, напрыклад, на маленькім востраве Басілан, дзе мусульмане складаюць 71 % насельніцтва, хрысціяне валодаюць 75 % зямельных угоддзяў, а 75 % абароту мясцовага гандлю засяроджана ў руках мясцовых кітайцаў.
Пры дапамозе карумпаваных мясцовых чыноўнікаў і паліцыі каталікі працягвалі захопліваць велізарныя ўчасткі зямлі на Мінданаа, пазбаўляючы мясцовых жыхароў не толькі годнасці, але і сродкаў да існавання.
На востраве Мінданаа размешчаны найбагацейшыя на архіпелагу паклады нафты і газу і Ісламскі вызваленчы фронт мора вінаваціць урад Філіпінаў у тым, што ён імкнецца узяць у свае рукі гэтыя радовішчы, не клапоцячыся пра мясцовае насельніцтва.
У пачатку ХХ стагоддзя Азербайджан працягвае заставацца адным з лідараў па прыросце насельніцтва ў Паўночным паўшар'і: выключаючы афрыканскія краіны, у 2010 годзе яго апярэджвалі толькі Мексіка і Індыя.
477 тыс., пры гэтым адзначаючы, што больш за мільён грамадзян краіны з гэтага ліку пражывалі за межамі краіны , каля 120 тыс. на тэрыторыях, якія кантралююцца сіламі НКР, і каля 240 тыс. з'яўляліся замежнымі грамадзянамі, якія пражываюць у Азербайджане.
Само збудаванне складаецца з 223 базальтавых камянёў вышынёй 1,5—2,8 м, вагой да 8,5 т. Частка камянёў выбудавана ў даволі няроўны шэраг, што працягнуўся з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход.
У 29 кіламетрах да ўсходу ад комплексу, блізу горада Гарыс, ёсць аднайменнае сяло Караундж, у 80-90 кіламетрах да паўночнага ўсходу, у Нагорным Карабаху, ёсць яшчэ 2 сёлы, што маюць тую ж назву.
У 2002 годзе зямельная пляцоўка разам з будынкам вакзала, на якім той знаходзіцца, быў перададзены на падставе пастановы Адміністрацыі Таганрога ў пастаяннае бестэрміновае карыстаннеФГУП «СКЖД МПС РФ».
У час бітвы на Марне, 6 верасня яго корпус быў атакаваны часцямі 5-й французскай арміі і трапіў у вельмі цяжкае становішча, але пасля дапамогі з боку карпусоў 2-й арміі сітуацыя палепшылася і корпус аднавіў страчаныя пазіцыі.
За мужнасць і гераізм, праяўленыя ў баях, Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 мая 1946 года гвардыі старшаму лейтэнанту Лузгіну Аляксею Андрэевічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка».
Аляксей Андрэевіч Лузгін (1 лютага 1920, в. Загараддзе Зарэчна-Талачынскай воласці Сенненскага павета Віцебскай губерні — 10 студзеня 1977, Масква) — Герой Савецкага Саюза , падпалкоўнік .
Узнік з мэтай стварэння падзеі, якая ўмацоўвала б імідж Гродна як беларускага горада з еўрапейскім стылем жыцця, прыцягвала б да горада ўвагу прафесіяналаў і аматараў высакаякаснай музыкі сусветнага ўзроўню.
Па сушы мяжа распасціраецца ад сяла Прымарка па паўночным беразе Таганрогскага заліва, правым узбярэжжы ракі Мёртвы Данец да чыгуначнай станцыі Хапры, далей адкрыта да пратокі Бубнова , потам па левым узбярэжжы пратокі Бубнова да адгалінавання пратокі Кабачнага, далей па правым узбярэжжы пратокі Кабачнага да ўтокі ў рацэ Вялікая Куцярма.
Адтуль мяжа праходзіць проста на левае ўзбярэжжа Вялікай Куцярмы да адзнакі, размешчанай у 400 метрах ад прытонка тоні «Казачка», і з левага боку Вялікай Куцярмы да адгалінавання ад яе рэчкі Каланчы, далей адкрыта на паўднёва-заходнюю мяжу хутара Данскога, потам да правай часткі ўтокі гарлавіны Пясчанага, далей на поўдзень — на левы бок гарлавіны Пясчанага, потым да правага боку ўтокі ракі Сухі Кагальнік, рэк Сухі і Мокры Кагальнік да Пашкаўскай плаціны, адкуль па паўднёвым узбярэжжы Таганрогскага заліва да паўночнай часткі Паўло-Ачакаўскай касы.
Патрэба ў яго закладцы ў той час была прадыктавана саслоўнымі зацікаўленасцямі казакоў, з мэтай забяспечыць магчымасць каштоўным прамысловым відам рыбы прайсці для адкладу ікры да станіцы Лізавецінскай і іншым казацкім населеным пунктам угару па рацэ.
Гурт утварыўся ў Мінску ў 1996 годзе ў складзе: Алесь Таболіч — спеў, Аляксандр Беленькі — клавішныя, Аляксей Таргонскі — гітара, Вікторыя Сычэвіч — бас, Аляксандр Гарох — ударныя.
Музыка гурта ў той перыяд уяўляла сабой сумесь і з перавагай клавіш і паганскай лірыкай, і, дзякуючы яе безумоўнай самабытнасці, атрымалі падтрымку як з боку фанатаў, так і ў музычных крытыкаў.
Яе з'яўленне ў гурце, па словах Алеся, звязана з тым, што цалкам адыйшлі клавіш, нават жадалі ўвесці ў музыку народныя інструменты, а жаночы вакал дапаўняе канцэпцыю ўсёй музыкі гурта.
Тым не менш, хоць яго сталіца ў Рым знаходзіцца ў Еўропе сёння, Рымская імперыя не на самай справе крыніцай Еўропы: гэта міжземнаморская імперыя, еўрапейскі кампанент ніколі не быў асабліва індывідуальныя.
Тым не менш, гэты мяжа Адрыаціка — Дунай, які будзе распаўсюджвацца на Балтыцы, адзначыць падзел паміж праваслаўем і Рымска-каталіцкай царквой, чыё культурны ўплыў усё яшчэ відавочна сёння.
Гэтая мяжа адбываецца ў той час у даліне (такім чынам, далей на поўдзень Каўказа, у цяперашні час там праходзіць мяжа) на рацэ Рыоні ў Грузіі да восі пранікнення ва Кура, Азербайджан, на Каспійскае мора.
Далей на поўдзень мяжа працягваецца па тэрыторыі Акцюбінскай вобласці Казахстана, дзе праходзіць па ўсходнім падножжа Мугаджарыям і па рацэ Эмбе выходзіць да Прыкаспійскай нізіны, праз Каспійскае мора выходзіць вусця ракі Кумы, далей па Кума-Манычской западзіне праходзіць да нізавых Дона, далей па паўднёвым беразе Азоўскага мора.
Разрэз паміж Еўропай і Азіяй і нараджаецца як адрозненне паміж заходняй і ўсходняй Грэцыяй, Еўропы і Азіі з’яўляюцца два асноўныя рэгіёны, складнікі Грэцыі і падзялілі сябе на некалькі гістарычных абласцей.
Мяжа паміж часткамі свету Еўропай і Азіяй часцей за ўсё праводзіцца па ўсходняй падэшве Уральскіх гор і Мугаджарах, рацэ Эмбе, затым па паўночным беразе Каспійскага мора, па Кума-Манычскай ўпадзіне і Керчанскім праліве.
Далей мяжа праходзіць некалькі ўсходней адміністрацыйных межаў паміж Пермскім краем з захаду і Свярдлоўскай вобласцю з усходу, пры гэтым паўднёва-заходнія раёны Свярдлоўскай вобласці застаюцца ў Еўропе.
Лінія мяжы Еўропа — Азія праходзіць ад узбярэжжа Карскага мора па ўсходняй падэшве Уральскага хрыбта, прыблізна паралельна мяжы паміж Ненецкай аўтаномнай акругай і Рэспублікай Комі з захаду і Ямала-Ненецкай і Ханты-Мансійскай акругай з усходу.
Пахолак — чорны двухгаловы арол з залатымі дзюбамі і барвовымі языкамі, што мае на кожнай з галоў Расійскую імператарскую карону і каранаваны пасярэдзіне вялікай Расійскай каронай з блакітнымі стужкамі.
У блакітным полі срэбны слуп з пастаўленай на блакітны хвалісты пояс барвовай прыгоннай сцяной пра трох вежах, з якіх сярэдняя вышэй; ва ўскрайку — залаты колас, які накрывае блакітны хвалісты пояс.
Слуп суправоджаны гістарычнымі данскімі рэгаліямі: справа срэбным перначом па-над срэбных бабылёва хваста і насечкі накрыж; злева — срэбнай булавой па-над такімі ж насечкай з арлом і бунчуком накрыж.
Выказвалася думка пра паходжанне назвы горада ад рэчкі Крупкі , якая цяпер працякае праз горад і ўпадае ў Бобр, быццам гідронім Крупка ў старабеларускай мове меў значэнне 'кароткі, незамярзалы рачны прыток', а Крупка была менавіта такой да маштабнай меліярацыі.
Аўтары засноўваюць сцвярджэнне на аналогіі, на іх думку, назвы многіх паселішчаў у рэгіёне паходзіць ад гідронімаў, прыкладамі яны даюць вёскі Начу на рацэ Начы, Еленку на Еленцы, Мажаны на Можы, Сврыдаўку на Сврыдаўцы, Плісу на Плісе, пасёлак Бобр на Бабры.
Слоўнік геаграфічны Каралеўства Польскага і іных краёў славянскіх 1880 года выдання паведамляе: «У мястэчку Крупцы губерні Магілёўскай на Бабры ёсць млыны, на якіх вырабляецца найдалікатнейшая мука пшанічная і пад назвай Крупецкай альбо Крупчаткі развозіцца да найгалоўнейшых гарадоў»".
Народныя назвы характэрны і для культавых камянёў — Божы камень, Чортаў камень, Волат, Пярун, Быкі, Кравец, Шавец; каменных крыжоў — Крыж-Баба, Кацярынінскі крыж, Каралеўскі камень, Растучы крыж.
Довады экспертаў былі наступныя: паўстала сітуацыя, пры якой падлягаючы асаблівай ахове аб'ект не мае патрэбу ў асаблівай ахове на абласным узроўні — размешчаны на тэрыторыі гарадскіх лясоў; як штучная экасістэма не ў поўнай меры адказвае катэгорыі «помнік прыроды» — гэта катэгорыя «дэндралагічныя паркі і батанічныя сады», можа быць рэкамендаваны да рэарганізацыі ў якасці асабліва-ахаванай прыроднай тэрыторыі «ахаваны аб'ект мясцовага значэння».
Па інфармацыі супрацоўніка профільнага міністэрства Максіма Агарова тое, што ўжо дэндрапарк ставіцца да катэгорыі гарадскіх лясоў, ставіць яго пад эфектыўную абарону лесаахоўнага заканадаўства, якое яшчэ цвярдзей рэгламентуе правілы захавання «зялёнага багацця».
У 2006 годзе Адміністрацыяй Растоўскай вобласці была прынята пастанова 418, у якай 70 аб'ектаў, улучаючы Валгадонскі дэндрарый, былі абвешчаны асабліва ахаванымі прыроднымі тэрыторыямі.
У 1966 годзе ўлады заснаванага ў 1950 годзе Валгадонска па ініцыятыве заслужанага лесаўніка РСФСР, дырэктара Раманаўскага механізаванай лясной гаспадаркі, Емяльяна Пратасавіча Скрабца вылучылі 11 гектараў заходніх земляў пад заснаванне дэндрарыя.
Таксама перад батанікамі была пастаўлена заданне падабраць дрэвы і хмызнякі, што маюць эстэтычна прывабны і эфектны выгляд, каб пасля ўпрыгожыць імі вуліцы, алеі, скверы і паркі маладога горада.
Пад патранажам Канстанцінопальскага патрыярхату ААЦ прадстаўніком гарадской інтэлігенцыі Грэгарам Пешдзімалджанам была адкрыта школа, асноўная мэта якой складалася ў падрыхтоўці кваліфікаваны святароў для Армянскай апостальскай царквы.
У пачатку ХХІ стагоддзя Армянская евангелісцкая царква мела каля 100 прыходаў у такіх краінах як, Арменія, Аргенціна, Аўстралія, Бельгія, Бразілія, Балгарыя, Канада, Кіпр, Егіпет, Англія, Францыя, Грузія, Грэцыя, Іран, Ірак, Ліван, Сірыя, Турцыя, Уругвай і ЗША.