polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Рыгор Якаўлевіч Кароль (20 лістапада 1922, Петрыкаўскі раён, Гомельская вобласць — 7 мая 1985, Гомель) — камандзір разліку гарматы; камандзір агнявога ўзвода 124-га гвардзейскага артылерыйскага палка 52-й гвардзейскай стралковай дывізіі, гвардыі старшы сяржант.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 мая 1946 года за ўзорнае выкананне заданняў камандавання ў баях з нямецка-варожымі захопнікамі гвардыі старшы сяржант Кароль Рыгор Якаўлевіч узнагароджаны ордэнам Славы 1-й ступені, стаўшы поўным кавалерам ордэна Славы.
Загадам па 52-й гвардзейскай стралковай дывізіі 050 ад 28 студзеня 1944 года за мужнасць і адвагу выяўленыя ў баях гвардыі старшы сяржант Кароль Рыгор Якаўлевіч узнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені.
Загадам па 1-й ударнай арміі 0277 ад 29 жніўня 1944 года за мужнасць і адвагу выяўленыя ў баях гвардыі старэйшы сяржант Кароль Рыгор Якаўлевіч узнагароджаны ордэнам Славы 2-й ступені.
Паступіў у аспірантуру, якую скончыў у 1953 годзе, абараніўшы кандыдацкую дысертацыю па тэме «Закон саюзнай рэспублікі», а ўжо ў 1969 годзе абараніў доктарскую дысертацыю ў Ленінградскім дзяржаўным універсітэце па тэме «Эфектыўнасць заканадаўства ў стварэнні матэрыяльна-тэхнічнай базы грамадства».
вёска Уюнішча , Чарнігаўская вобласць, Украінская ССР) — доктар юрыдычных навук, Заслужаны юрыст Рэспублікі Беларусь, прафесар кафедры тэорыі і гісторыі дзяржавы і права Юрыдычнага факультэта Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, удзельнік Вялікай Айчынай вайны.
14 студзеня 1945 года камандзір разліку станковага кулямёта 413-га стралковага палка малодшы сяржант Аляксандр Кастрама у раёне вёскі Дамброўка, размешчанай на поўдзень ад польскага горада Макув, у крытычны момант бою замяніў выбыўшага са строю камандзіра ўзвода.
10 кастрычніка 1944 года наводчык станковага кулямёта 413-га стралковага палка чырвонаармеец Аляксандр Кастрама вызначыўся ў баях па пашырэнні плацдарма на правым беразе ракі Нараў у раёне населенага пункта Бжузе-Мале, размешчанага ў васьмі кіламетрах на поўдзень ад польскага горада Ружан, ведучы кулямётны агонь па непрыяцелю.
Наводчык станковага кулямёта 413-га стралковага палка чырвонаармеец Аляксандр Кастрама 4 верасня 1944 года падтрымліваў кулямётным агнём падраздзяленне пры фарсіраванні ракі Нараў у раёне населенага пункта Бжузе, размешчанага на поўдзень ад польскага горада Ружан, удзельнічаў у захопе плацдарма.
Аляксандр Якаўлевіч Кастрама (14 кастрычніка 1921, Рэчыцкі раён, Гомельская вобласць — 13 студзеня 1993) — наводчык станковага кулямёта; камандзір разліку станковага кулямёта 413-га стралковага палка 73-й стралковай дывізіі 48-й арміі 1-га Беларускага фронту, малодшы сяржант.
Загадам па 73-й стралковай дывізіі 126 ад 29 верасня 1944 года за мужнасць і адвагу праяўленыя ў баях чырвонаармеец Кастрама Аляксандр Якаўлевіч узнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені.
Загадам па 73-й стралковай дывізіі ад 13 кастрычніка 1944 года за мужнасць і адвагу праяўленыя ў баях чырвонаармеец Кастрама Аляксандр Якаўлевіч узнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені.
У 1978—2000 гадах — аспірант, затым малодшы, старэйшы навуковы супрацоўнік аддзела палявой кормавытворчасці, намеснік загадчыка лабараторыі севазваротаў, загадчык аддзела палявой кормавытворчасці, намеснік дырэктара па навуковай рабоце Усерасійскага НДІ кармоў імя В. Р. Вільямса.
У 1983 годзе абараніў дысертацыю на суісканне навуковай ступені кандыдата сельскагаспадарчых навук на тэму: «Прадуктыўнасць і якасць кукурузы на сілас у залежнасці ад нормаў угнаенняў пры вырошчванні яе на эрадаванай дзярнова-падзолістай глебе ў Цэнтральным раёне Нечарназемнай зоны».
У 1996 годзе абараніў дысертацыю на суісканне навуковай ступені доктара сельскагаспадарчых навук на тэму: «Навуковае абгрунтаванне стварэння інтэнсіўных кармавых севазваротаў на аснове комплекснай ацэнкі культур у Цэнтральным эканамічным раёне».
Пад яго кіраўніцтвам і пры непасрэдным удзеле распрацоўваюцца новыя адаптыўныя, эканамічныя, высокаэфектыўныя сістэмы і тэхналогіі кормавытворчасці; ствараюцца і ўкараняюцца новыя сортакармовых культур; праводзіцца работа па стварэнню генафондаў кармавых раслін, метадаў іх фарміравання і ідэнтыфікацыі для вырашэння прыярытэтных задач селекцыі.
Першыя 3 артыкулы ўяўляюць з сябе Дэкларацыю праў працоўнага і эксплуатуемага народа Беларусі, якая замацоўвала сабой, што ўся ўлада канцэнтруецца ў руках Саветаў рабочых, салдацкіх і сялянскіх дэпутатаў.
Армія сумесна з 59-й арміяй 19 студзеня вызваліла Кракаў і, абышоўшы Сілезскі прамысловы раён з поўдня, 27 студзеня ўступіла ў Асвенцім, вызваліўшы астатніх вязняў канцэнтрацыйнага лагера.
Зімой 1943 года армія прымала ўдзел у Варонежска-Касторненскай аперацыі і трэцяй бітве за Харкаў , у ходзе якіх 25 студзеня вызваліла Варонеж, 29 студзеня — Касторнае, 8 лютага — Курск і да пачатку сакавіка каля Рыльска выйшла да ракі Сейм.
6 кастрычніка армія была перададзена Варонежскаму фронту, а з лістапада 1943 па красавік 1944 года была падпарадкавана 1-му Украінскаму фронту, у складзе якога прымала ўдзел у Кіеўскай наступальнай, Кіеўскай абарончай, Жытомірска-Бердычэўскай, Роўна-Луцкай і Праскураўска-Чарнавіцкай аперацыях, у ходзе якіх армія вызваліла сотні населеных пунктаў.
У пачатку снежня армія атрымала задачу абсталяваць абарончы рубеж па левым беразе Волгі на ўчастку ад Унжы да Казьмадзям'янска і Горкаўскага ўмацаванага раёна і 5 снежня была ўключана ў склад Маскоўскай зоны абароны.
З 6 красавіка армія вяла баявыя дзеянні ў складзе 4-га Украінскага фронту і ў ходзе Мараўска-Астраўскай наступальнай аперацыі 22 красавіка штурмам авалодала г. Тропаў, а 5 мая выйшла да подступаў Штэрнберка.
Як і на іншых сваіх альбомах, Тэйлар у тэксце кожнай песні напісала загалоўнымі выпадковыя на першы погляд літары, якія складаліся ў пасланне — звычайна пра тое, хто або што натхніла яе стварыць гэтую песню.
Познія сарты качаннай капусты можна вырошчваць безрасадным спосабам, каб атрымаць добрыя і адначасовыя ўсходы, гнёзды з насеннем трэба мульчыраваць перагноем, закрываць поліэтыленавай плёнкай і г. д. Калі гэтага рабіць, то нават пры кароткачасовай засусе парасткі могуць не ўзысці.
Прычапныя вагоны могуць утрымліваць абсталяванне, выконваючае дапаможныя функцыі — напрыклад, кампрэсары (атрыманне сціснутага паветра для тармазной сістэмы, уздыму токапрыёмнікаў, адчынення-зачынення дзвярэй, пнеўмакантактараў і іншых сістэм), акумулятарныя батарэі, пераўтваральнікі напружвання і т. д. Вагоны электрацягніка з кабінамі кіравання называюцца галаўнымі.
У адрозненне ад іншых тыпаў цягарухомага саставу, яны здольныя хутка разганяцца і тармазіць на кароткіх перагонах паміж станцыямі, адносна малашумныя і не забруджваюць навакольнае асяроддзе, што вельмі важна ў густанаселенных раёнах.
Большасць сучасных электрацягнікоў маюць аўтаматычныя дзверы, кіраванне якімі ажыццяўляецца з пульта машыніста, самыя старыя электрацягнікі і цягнікі вузкакалейных ліній могуць мець ручныя дзверы.
У адрозненне ад электравозных, цягавыя электрарухавікі выканана самавентылюемымі (то ёсць іх астуджэнне забяспечваецца вентылятарамі, знаходзячыміся непасрэдна на на восі электрарухавіка, у той час як на электравозах выкарыстоўваюцца асабістыя матор-вентылятары.
У некаторых электрацягніках кожны вагон мае кабіну кіравання ці закрыты рэзерваваны пульт кіраванне ў салоне і можа быць выкарыстаны як галаўны — напрыклад, многія айчынныя электрацягнікі метрапалітэну пачынаючы з А і канчаючы Еж-3 фармаваліся толькі з галаўных вагонаў з кабінамі кіравання, большасць якіх выкарыстоўвалася ў якасці прамежкавых.
Аднак існуюць электрацягнікі, у каторых галаўны вагон не прызначаны для перавозкі пасажыраў, фактычна такі вагон можна было б лічыць электравозам, калі б не канструктыўная ўвязка з прамежкавымі вагонамі і другім галаўным вагонам электрацягніка.
16 студзеня 1969 года ў склад Прыгараднага сельсавета перададзены 5 населеных пунктаў (вёскі Вялікае Стахава, Дудзінка, Ляшчыны, Прудок і Чырвоны Кастрычнік), у склад сельсавета з Кішчынаслабодскага сельсавета перададзены 6 населеных пунктаў (вёскі Весялова, Вялікая Трасцяніца, Забалоцце, Звяняты, Крычына і Малая Трасцяніца), цэнтр сельсавета перанесены ў вёску Весялова, сельсавет перайменаваны ў Весялоўскі.
30 кастрычніка 2009 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Хаўхоліцкага сельсавета (11 населеных пунктаў: вёскі Востраў, Вярховіна, Дубовы Лог, Ельніца, Загор’е, Крацэвічы, Мсценне, Нежыцы, Рагатка, Хаўхоліца і Яблачына).
Пасля Ларсан згуляла ролі другога плану ў камедыйных фільмах «Кугіканне савы» , «Скот Пілігрым супраць свету» і «Джамп-стрыт, 21» , а таксама з’явілася ў якасці з’едлівага падлетка ў тэлесерыяле «Такая розная Тара» .
Прыгодніцкі фільм 2017 года «Конг: Востраў чэрапа» стаў яе першым высокабюджэтным фільмам, пасля чаго яна знялася ў ролі Кэрал Дэнверс і Капітана Марвела ў супергеройскіх фільмах кінематаграфічнага сусвету Марвела, як «Капітан Марвел» і «Мсціўцы: Фінал» .
З 1988 года працаваў у Акадэміі навук Беларусі: спачатку Інстытуце філасофіі і права, потым — у Інстытуце сацыялогіі Акадэміі навук Беларусі, з 1995 — вядучы навуковы супрацоўнік гэтага інстытута.
У 1988 годзе абараніў дысертацыю на суісканне навуковай ступені кандыдата філасофскіх навук на тэму «Творчая актыўнасць маладога інжынера ва ўмовах навукова-тэхнічнага прагрэсу», у 1994 годзе — дысертацыю на суісканне навуковай ступені доктара сацыялагічных навук на тэму «Сацыяльны суб’ект: матывы і дзейнасць».
Пасля заканчэння Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта ў 1981 годзе некаторы час займаўся выкладчыцкай дзейнасцю ва ўніверсітэце, адкуль быў прызваны для праходжання тэрміновай вайсковай службы ў Ваенна-марскі флот СССР.
У наш час, праўда, адбываецца частковае вяртанне да канструкцыі панарамнай ветравога шкла, але зараз гэты тэрмін абазначае ўжо не моцна выгнутае шкло, якое заходзіць на бакавыя панэлі кузава, а толькі наяўнасць параўнальна невялікіх дадатковых акенцаў у пярэдніх стойках даху, аддзеленых ад непасрэдна ветравога шкла.
Акрамя таго, тэхналогіі вырабу гнутага шкла тыпу «трыплекс» некаторы час не існавала, а пасля яе з'яўлення іх кошт быў значна вышэй, таму першапачаткова гнутае шкло вымушана рабілі загартаваным.
Нарэшце, само развіццё амерыканскага аўтамабільнага дызайну ўжо ў самым пачатку 1960-х гадоў прывяло да з'яўлення аўтамабіляў з больш квадратнымі рысамі кузава, у экстэр'ер якога панарамная шыба ўжо не ўпісвалася.
Плошча ветравой шыбы, як і шклення наогул, бесперапынна павялічвалася на працягу наступнага дзесяцігоддзя, як за кошт павелічэння яго вышыні і выгібу, так і за кошт большага нахілу, што дазволіла істотна палепшыць агляднасць і, адпаведна, актыўную бяспеку аўтамабіля.
Павялічаная плошча шклення прывяла да таго, што салон аўтамабіля стаў больш прыкметны для вонкавага назіральніка, — гэта стварыла неабходнасць больш дбайнай прапрацоўкі яго стылістыкі, прывядзення яе ў адпаведнасць з кузавам.
У дадзеным выпадку яго прымяненне аказалася не вельмі ўдалым — шыба была невялікім па памеры, да таго ж брак пры вытворчасці быў нярэдкай з'явай, а з-за недасканалай тэхналогіі вытворчасці шыба не мела неабходных аптычных уласцівасцяў — прамыя рэйкі праз яго выглядалі моцна выгнутымі.
Акрамя таго, у літаратуры паказана, што немалую ролю ў фарміраванні аэрадынамічнай карціны кузава легкавога аўтамабіля адыгрывае афармленне пераходаў ад ветравой шыбы да даху, бакавін кузава і капота, якія павінны быць максімальна плаўнымі.
Сёння шырока выкарыстоўваецца спойлер ў выглядзе узнятага задняга краю капота, які адводзіць паток паветра ад граніцы капота і ветравой шыбы, дзякуючы чаму шклоачышчальнікі аказваюцца па-за яго ўплывам.
На адкрытых кузавах ветравую шыбу выконвалі складным цалкам або з двух частак, а на закрытых яно звычайна было падвешанае на верхніх завесах і магло адкідвацца вонкі для паляпшэння вентыляцыі салона (менавіта таму восі шклоачышчальнікаў былі размешчаны зверху ад аконнага праёму).
Машыны з нерухома зафіксаванай у праёме ветравой шыбе часта можна было адрозніць па ніжняму размяшчэнню восяў шклоачышчальнікаў, — раней іх даводзілася размяшчаць зверху, каб яны адкідваліся разам з шыбай.
Самым экстрэмальным варыянтам шклення на серыйным аўтамабілі ў тыя гады сталі, бадай, аўтамабілі марак «Кадылак» і «Б'юік» 1959 мадэльнага года ў кузаве «чатырохдзверны хардтоп»: яны мелі не толькі велізарную панарамную ветравую шыбу з адваротным нахілам стоек, але і вельмі шырокую задню панарамную шыбу тыпу «», да таго ж — досыць плоскую панэль даху, якая абапіралася на вельмі лёгкія стойкі.
У Еўропе, аднак, да новай канструкцыі паставіліся больш стрымана, тым больш, што тэхнічны ўзровень Еўропы адставаў ад паўночнаамерыканскага, і на многіх аўтамабілях у тыя гады яшчэ ўстанаўлівалі плоскую -падобную шыбу , або плоскае суцэльнае.
Падзел шкла на дзве, злучаныя перагародкай з ушчыльняльнікам, часткі, якія знаходзяцца пад некаторым вуглом адна ад адной, прымусіла вытворцаў устанаўліваць два шклоачышчальніка, так як адзін не мог чысціць абедзве паловы -падобная ветравыя шыбы(хоць шклоачышчальнік з боку пасажыра пэўны час быў опцыяй, даступнай за дадатковую аплату).
У 1980-я — 1990-я гады ў сувязі са з'яўленнем новых тэхналогій, канструкцыя ветравога шкла і яго праёма мяняецца: знікаюць гумовыя ўшчыльняльнікі, цяпер шкло ўклейваецца непасрэдна ў праём — гэта дазваляе знізіць аэрадынамічнае супраціўленне і падвысіць жорсткасць кузава.
Ветравое шкло, або лабавое шкло — кузаўны элемент, выкананы са шкла, які ўстанаўліваецца ў пярэдні аконны праём транспартнага сродку для аховы кіроўцы і пасажыраў ад атмасферных ападкаў, сустрэчнага патоку паветра, дробнага дарожнага смецця і г. д. Апрача таго, ветравое шкло — элемент, які ўносіць значны ўклад у фармаванне аэрадынамічных характэрыстык аўтамабіля, а канструкцыя праёма робіць вялікі ўплыў на жорсткасць кузава аўтамабіля ў цэлым.
У канцы 1950-х высветлілася, што канструкцыя аконнага праёму з вертыкальнай стойкай або стойкай з адваротным нахілам перашкаджае ўваходу і выхаду з аўтамабіля, аслабляе жорсткасць кузава і выклікае залішнюю дэфармацыю пры аварыі.
На мяжы 1940-х і 50-х гадоў адбыўся перагляд прапорцый кузаваў легкавых аўтамабіляў: вышыня бартоў кузава знізілася, а плошча шклення вырасла, дзякуючы чаму вырасла і плошча ветравой шыбы .
падобную ветравую шыбу сталі размяшчаць пад некаторым вуглом да вертыкалі , што дазволіла не толькі палепшыць знешняе ўспрыманне аўтамабіля, зрабіць яго візуальна больш дынамічным, — але і на практыцы некалькі палепшыць абцякальнасць кузава.
Тыя ж даследаванні паказваюць, што розніца ў каэфіцыентах абцякальнасці аўтамабіля з плоскай ветравой шыбай і з ветравой шыбай найбольш выгаднай з пункту гледжання аэрадынамікі формай пры іншых роўных складае 7.
У гэтыя гады канструктары робяць першыя спробы паляпшэння агляду кіроўцы за кошт стварэння панарамнай шыбы, паляпшаючы пры гэтым аэрадынамічныя ўласцівасці аўтамабіля, а ў большай ступені — надаць яму больш абцякальны знешні выгляд.
Пазней, падчас канчатковага падзелу маёмасці Вішнявецкіх паміж спадчыннікамі 26 сакавіка 1750 года ў Вішняўцы, Баршчагоўка разам з замкам перайшла Адаму Бжастоўскаму, які прадаў яго пінскаму маршалку Антонію Ажэшку.
Сярод іх ― выявы вялікага канцлера літоўскага Альбрэхта Станіслава Радзівіла , вялікага гетмана літоўскага Януша Радзівіла , вялікага гетмана літоўскага Міхала Казіміра Паца, абатісы нясвіжскага манастыра бенедэктынак Крысціны Яўфіміі Радзівіл .
Па тэматычнаму і кампазіцыйнаму рашэнні фрэскі полацкай царквы адрозніваюцца ад вядомых фрэсак стагоддзя (пскоўская Спаса-Мірожская царква і кіеўская Кірылаўская царква) і больш збліжаюцца з роспісамі наўгародскай Багародзіцкай царквы .
Навукоўцы прапануюць два варыянты: а) фрэскі Спаскай царквы належаць наўгародскім вучням раманскіх фрэскістаў; б) гэта твор полацкіх майстроў, якія прайшлі той жа шлях навучання як і наўгародскія мастакі.
У пачатку стагоддзя, калі медзярыт ― гравюра на медзі, ― атрымаў ў Вялікім Княстве Літоўскім дастатковае распаўсюджванне, з'яўляецца «Панегірык братоў Скарульскіх» , і ў 1621 годзе серыя эмблематычных ксілаграфій нясвіжскага гравёра Тамаша Макоўскага.
Традыцыйны пяцічастны шчыт заключаны ў авальную рамку з гравіраваным тэкстам: «Ян Караль Хадкевіч віленскі ваявода, гетман ВКЛ, Лівонскі губернатар, граф на Шклове, Мышы і Быхаве».
Медзярыт выкарыстаў ў сваёй беларускай дзейнасці Лявонцій Тарасевіч: партрэты К. С. Радзівіла, падстолія ашмянскага Георгія Землі, смаленскага епіскапа Багуслава Корвін-Гасеўскага .
Наступны данатарскі партрэт вядомы ў Беларусі з стагоддзя: гэта абраз «Пакланенне вяшчуноў» , у вёсцы Дрысвяты Браслаўскага раёна, на ёй у выніку абнаўлення стагоддзя змешчана выява фундатара Яна Сапегі.
У вопісу 1552 года гаворыцца пра віцебскую Спаскую царкву, дзе знаходзіўся партрэт князя Івана Шуйскага Губкі], які захаваўся на больш познім малюнку стагоддзя ў гравюрнай калекцыі караля Станіслава Аўгуста.
Да сярэдзіне стагоддзя, з развіццём надмагільных помнікаў, з'яўляюцца скульптурныя партрэты ў Віленскім кафедральным саборы, ― канцлера вялікага літоўскага Альбрэхта Гаштольда , віленскага біскупа Паўла Гальшанскага.
Партрэты-гравюры сталі з'яўляцца ў кнігах: партрэты Боны Сфорца, Жыгімонта , у выданні А. Гваньіні « . . », 1581, партрэты вялікіх князёў Трайдэна, Віценя, Міндоўга, Ягайлы, Гедыміна, Вітаўта, Альгерда, Свідрыгайлы і караля Польшчы, вялікага князя літоўскага Аляксандра Ягелончыка.
Гэта магільнай партрэт , эпітафійны (вешаўся на сцяне касцёла побач з дэкаратыўным або скульптурным прыбыткам), жалобная харугва (малюнак нябожчыка на тканіны, якая ўмацоўвалася на дрэўку, як сцяг).
У гісторыі захавалася некалькі імёнаў беларускіх жывапісцаў: на Брэстшчыне працавалі Тамаш , Навоша , на Гродзеншчыне ― Нічыпар , Апанас Антонавіч , на Магілёўшчыне ― Дзмітрый Іванавіч , Сямёнавіч , Ісаак Іванавіч, у Мінску ― Геранім , у Вільні ― Антоній , Францішак , Грахоўскі , Андрэй Руль, Ян Літвін.
Пры раскопках гарадзішча мілаградскай і ранняга этапу зарубінецкай культур у вёсцы Багушэвічы Сенненскага раёна, у 1965 годзе знойдзеная статуэтка ― гліняная абпаленая скульптура галавы мужчыны вышынёй 3,5 см, шырынёй 2,8 см. Выразна бачныя вочы, нос, вялікая барада, зачэсаны назад валасы.
У 1905 годзе было прапанавана вывесці карабель у мора і выкарыстоўваць у якасці мішэні для артылерыйскіх стрэльб, аднак магутная хваля пратэсту прывяла да таго, што ў 1906 годзе з бюджэту было вылучана $100 000 на ўтрыманне і бягучы рамонт карабля, а ў 1907 годзе ён быў адкрыты для наведвання.
Гэтая мянушка была дадзена караблю пасля таго, як падчас Англа-амерыканскай вайны 1812—1814 гг. было адзначана, што ядры брытанскага карабля адскоквалі ад яго бартоў, якія былі зроблены з віргінскага дуба.
На тэрыторыі кляштара знаходзіліся драўляная кляштарная пабудова з гаспадарчымі пабудовамі (клець, ледавік, дзве стайні, вазоўня, каменная браварня, старая драўляная лазня, калодзеж з драўляным колам) і вялікі сад.
Першая навучальная дамініканская ўстанова ― Забельскі дамініканскі калегіум ― для шляхецкай і мяшчанскай моладзі адкрылася на сродкі мясцовага памешчыка Георгія Шчыта ў 1716 годзе пры кляштар Св.
У 1803 годзе калегіум пераўтвораны ў павятовае вучылішча Віленскай навучальнай акругі, а ў 1811 годзе — у гімназію, дзе вучыліся паэт і драматург Арцём Вярыга-Дарэўскі і этнограф і археолаг Канстанцін Тышкевіч.
З сярэдзіны стагоддзя ўзнікае так званае «віленскае барока», у стылі якога быў пабудаваны кляштар дамініканцаў у Вільні , які адрозніваецца вытанчанасцю прапорцый, пластычнасцю фасадаў, шмат’ярусныя вежамі на фасадзе і фігурнымі франтонамі.
У 1667 годзе па хадайніцтве ашмянскага пісара земскага Андрэя Пачобута і яго жонкі Дароты ў Новыя Ашмяны былі запрошаны манахі ордэна дамініканцаў , якія пабудавалі ў мястэчку драўляны храм Святой Тройцы і жылыя памяшканні кляштара.
Пасля Берасцейскай уніі колькасць кляштараў павялічваецца, яны ўваходзяць у Польскую правінцыю, затым у 1647 годзе створана Літоўская правінцыя, якая займала тэрыторыі сучаснай Літвы, паўночнай і заходняй Беларусі.
Гісторык віленскай дыяцэзыі святар Ян Курчэўскі піша пра дзейнасць Віта: «Па слядах святога Яцэка прыходзіць у Літву ягоны вучань, блаславёны Віт, паляк, каралеўскі прэлат, і як сапраўдны дамініканец стварае касцёл і літоўска-рускае біскупства ў Любчы, ― мястэчку, якое належала баярыну Міндоўга Андрэю Кіяну».
У 1251 годзе дамініканскі правінцыял на прускіх землях, які пазней стаў біскупам хэлмінскім, атрымаў наказ ад папы Інакенція каранаваць Міндоўга і знайсці кандыдатуру ў біскупы для літоўскага княства.
Рускі пісьменнік Мікалай Ляскоў, які праязджаў праз Пінск, пісаў: «Касцёл дамініканаў, таксама скасаваны цяпер, аздабляецца для праваслаўнай царквы. З яго збіваюць каланаду і праломваюць плафон для пабудовы званіцы. І тут, кажуць, быў добры сценапіс, але цяпер і слядоў яго непрыкметна, праз тое, што пасля ліквідацыі дамініканскага касцёла каля сямі гадоў таму, ён быў здадзены габрэю Арэнборгу пад склад воўны. У келлях дамініканаў жывуць цяпер двое праваслаўных святароў, і змяшчаецца гарадская аптэка».
Паколькі польская мова пасля паўстання набыла семантыку «сувязі са старой эпохаю», у Беларусі ксяндзоў, што вялі імшу польскай мовай, у асноўным адпраўлялі ў Нясвіжскі дамініканскі кляштар; з 32, якія засталіся да 1871 года, 2 былі зняволеныя ў 1867 годзе, 8 — у 1870 годзе, астатнія — у 1871.
Больш за ўсё дамініканскіх кляштараў будавалася ў 1660―1680 гг. Касцёл дамініканцаў у Гародні быў закладзены на падставе прывілея Жыгімонта ў 1632 годзе, а ў 1633 годзе ўжо пабудаваны на фундацыю Фрыдэрыка і Хрысціны Сапегаў.
У далейшым місіянерская дзейнасць дамініканцаў працягвалася, з канца стагоддзя яны нават служылі пры велікакняжацкім двары і ў Канцылярыі Вялікага Княства Літоўскага, удзельнічалі ў стварэнні Віленскага каталіцкага біскупства.
Па адных звестках кляштар быў заснаваны ў 1654 годзе Міхаілам Дамброўскім, кавалерам мальтыйскім, па іншых звестках — у 1678 годзе Аленай Пратасевічавай з Бухавецкіх, жонкай земскага наваградскага натарыуса.
Да нашых часоў захаваліся будынкі дамініканскіх касцёлаў у Ружанах, Васілішках, Ушачах, Клецку, Дунілавічах, Заслаўі, Смальянах, Валеўцы, Княжыцах, Навагрудку, руіны ў Зембіне.
Пастановай Кабінета Міністраў Украіны ад 21 мая 1999 года у мэтах выканання распараджэння Прэзідэнта Украіны ад 20 мая 1999 года Дзяржаўны спецыялізаваны камерцыйны ашчадны банк Украіны быў ператвораны ў Адкрытае акцыянернае таварыства «Державний ощадний банк України» .
У мэтах выканання пастановы Кабінета Міністраў Украіны ад 6 красавіка 2011 502 «Аб унясенні змяненняў у пастанову Кабінета Міністраў Украіны ад 25 лютага 2003 261» 7 червеня 2011 года праведзена дзяржаўная рэгістрацыя змяненняў у Статут ААТ «Ощадбанк», якія тычацца у прыватнасці наймення банка.
Па дадзеных брытанскага часопіса , у 2014 годзе «Ощадбанк» займаў дзесятую пазіцыю ў рэйтынгу найбуйнейшых банкаў Цэнтральнай і Усходняй Еўропы і 367-ю ў рэйтынгу тп-1000 сусветных банкаў.
Стратэгічная мета: Стратэгічная мэта развіцця «Ощадбанка» на перыяд 2012–2016 гадоў — укараненне сучасных банкаўскіх тэхналогій і прадуктаў, павышэнне аперацыйнай эфектыўнасці і забеспячэння ўзважанага і ўстойлівага росту ў доўгатэрміновай перспектыве.
Місія Банка: Забеспячэнне насельніцтва надзейным фінансавым інструментам працяглага і гарантаванага зберажэння, а таксама падтрымка эканамічнага развіцця дзяржавы шляхам прадастаўлення сучасных банкаўскіх паслуг.
за мужнасць і стойкасць, праяўленыя падчас стыхійных бедстваў, пажараў, аварый, катастроф і іншых надзвычайных абставінаў або ліквідацыі іх наступстваў, у выніку чаго ліквідаваная пагроза для жыцця і здароўя людзей, альбо выратаваны буйныя матэрыяльныя і духоўныя каштоўнасці;
22 жніўня 1988 года была прынята пастанова Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР «АБ удасканаленні парадку ўзнагароджання дзяржаўнымі ўзнагародамі СССР», у якім гаварылася аб заснаванні ордэна «За асабістую мужнасць».
У адпаведнасці з указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета Расійскай Федэрацыі ад 2 сакавіка 1992 года 2424-1 ордэн былога СССР, з аналагічнай назвай, застаўся ва ўзнагароднай сістэме Расіі.
Першым узнагароджаным 3 лютага 1989 года стала настаўнік школы 42 горада Арджанікідзэ Наталля Яфімава: у снежні 1988 года 31 чацвёртакласнік і настаўніца, якія знаходзіліся ў аўтобусе, былі захопленыя ў закладнікі, а пасля вызваленыя ў выніку аперацыі «Гром».
Ордэн «За асабістую мужнасць» заснаваны для ўзнагароджання грамадзян СССР за мужнасць і адвагу, праяўленыя пры выратаванні людзей, ахове грамадскага парадку і сацыялістычнай уласнасці, у барацьбе з злачыннасцю, стыхійнымі бедствамі і пры іншых надзвычайных абставінах.