polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
28 жніўня 2013 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Навадворскага сельсавета (41 населены пункт: аграгарадок Новы Двор, вёскі Арлова Гара, Баравыя, Бераставіца, Бершты, Будоўля, Вампершчына, Вуглы, Голдзішкі, Голеўцы, Грамкі, Дамейкі, Забалоцце, Зобія, Казакі, Краснае, Кулеўцы, Куцы Лес, Ленцішкі, Ляхаўцы, Малюкоўцы, Мікулішкі, Падбершты, Пілаўня, Прудзяны, Прыбыткоўшчына, Равятычы, Родзевічы, Рынкаўцы, Рыталеўшчына, Савічы, Саснабор, Смаліха, Сырні, Танявічы, Юраўка, Якубавічы, Яхнавічы і хутары Астапішкі, Квіцеўцы, Шамякі).
20 красавіка 1962 года ў склад Лычкавіцкага сельсавета перададзены 7 населеных пунктаў (вёскі Алянішчаўка, Вялікія Бярозаўцы, Задваране, Кульбачына, Ляйкі, Малыя Бярозаўцы, Шоркіна).
Пасля таго, у 1942—1945 гг., вучыўся ў біблейскім інстытуце ў Рыме , дзе ў 1944 г. атрымлівае ступень магістра біблейскіх навук і доктара тэалогіі, і ў Грыгарыянскім універсітэце , дзе атрымаў ліцэнцыят па філасофіі.
13 верасня 1979 г. Папа Ян Павел прызначыў яго архіепіскапам і мітрапалітам Філадэльфійскім і 12 лістапада 1979 г., разам з Вярхоўным архіепіскапам УГКЦ Іосіфам Сляпым і мітрапалітам Максімам Германюком, у Сікстынскай капэле ў Рыме хіратанізаваў яго на епіскапа (першая хіратанія пры непасрэдным удзеле Папы Яна Паўла у гісторыі УГКЦ).
Засноўвае Архіепіскапскую курыю, рэарганізуе структуру кліру, наладжвае працу навучальных устаноў для падрыхтоўкі пастыраў, стварае 4 новыя епархіі, аказвае ўвагу супрацоўніцтву з парафіянамі ў справе аднаўлення патрыярхальнага ўкладу, здымае напружанне ва ўзаемаадносінах з праваслаўнымі, адбудоўвае розныя ўстановы, вырашае сацыяльныя патрэбы святарства, наладжвае сувязі з прадстаўнікамі свецкай улады, высвячае сотні новых святароў, наладжвае дзейнасць «нядзельных» школ для рэлігійнай адукацыі.
Каранацыю правёў легат папы Інакенція , на ёй прысутнічалі і прынеслі амаж новаму імператару яго швагер Рамон Берэнгер , яго кузен Гарсія , кароль Навары , граф Тулузы Альфонс Іардан, шэраг сеньёраў Паўднёвай Францыі, граф Урхеля Арменголь і нават некалькі арабскіх эміраў, у тым ліку «кароль» Сафадола , ён жа Бені-Худ аль-Мустансір, уладар Руэды.
Калі пасля смерці Раймунда, бацькі Альфонса, яго маці Урака ў 1109 годзе паўторна выйшла замуж за караля Арагона Альфонса Ваяўніка і апошні стаў ставіць у Кастылію на важныя пасады сваіх людзей, гэта выклікала незадаволенасць мясцовай знаці.
Яны пацярпелі ваеннае паражэнне ад арагонскага караля, але не змірыліся, і ў 1111 годзе Хельмірэс у сваёй метраполіі Сант’яга-дэ-Кампастэла каранаваў інфанта Альфонса як караля Галісіі .
Аднак арагонская знаць выступіла на баку брата памерлага караля — Раміра, які ўвайшоў у гісторыю як Раміра Манах, а наварцы высунулі кандыдатуру Гарсіі Рамірэса, які стаў каралём Навары Гарсіем .
Войскі абодвух каралёў сышліся ў даліне Тамара, але бітвы не адбылося, і ў чэрвені 1127 года паміж Кастыліяй і Арагонам быў заключаны Тамарскі мірны дагавор, які фіксаваў граніцы гэтых дзяржаў.
Альфонса заключыў супраць іх саюз з Рамонам Берэнгерам , да таго часу ўжо рэгентам Арагона ад імя жонкі, з каралём Навары Гарсіем , а таксама некаторымі арабскімі князямі, перш за ўсё родам Бану Ганія.
З 1139 года Альфонса пачаў барацьбу з альмаравідамі Паўднёвай Іспаніі, ладзячы рабаўніцкія паходы і падбухторваючы саюзных арабскіх правадыроў, такіх, як Сафадола і ібн Марданіш, эмір Валенсіі і Мурсіі, вядомы ў іспанцаў як «кароль Воўк».
У 1139 годзе ўзяў крэпасць Кальменар-дэ-Арэха, адкуль маўры маглі пагражаць Таледа, у 1142 годзе Корыю, у 1144 годзе Хаэн і Кордаву, хоць доўга ўтрымліваць апошнія не мог.
Зрэшты, у тым жа годзе яна страціла ўладу, пацярпеўшы паражэнне пры Сан-Мамеды каля Гімарайнша ад уласнага сына Афонсу Энрыкіша, які ў сваю чаргу ўварваўся ў Галісію ў 1130 годзе, з-за чаго канфлікт аднавіўся.
У 1128 годзе Альфонса ажаніўся з Берэнгарыяй, дачкой графа Барселоны Рамона Берэнгера , а ў 1130 годзе скінуў біскупаў Леона, Саламанкі і Аўеда, незадаволеных гэтым шлюбам.
Некаторыя гроты ўпрыгожаны скульптурай (помнікі: Мікалаю Каперніку, 1973, скульптар ; Ё. В. Гётэ, 2001, скульптар Ю. П. Кавальчык, і інш.), велізарнымі люстрамі з солі.
Асноўныя прыродныя лячэбныя фактары — хларыдныя натрыевыя мінеральныя воды і спецыфічнае паветра саляных ходняў, у адной з якіх на глыбіні звыш 200 м у 1964 годзе створаны санаторый «Кінга» для лячэння хворых на захворваннямі органаў дыхання , апорна-рухальнага апарата.
Алкагольная: Брэсцкі лікёра-гарэлачны завод «Белалка», Віцебскі лікёра-гарэлачны завод «Прыдзвінне», Гомельскі лікёра-гарэлачны завод «Радамір», «Мінск Крышталь», Гродзенскі лікёра-гарэлачны завод, Клімавіцкі лікёра-гарэлачны завод, Мазырскі спіртагарэлачны завод, Мінскі завод пеністых він, Харчовы камбінат «Весялова», Пінскі вінаробчы завод
За гэтых некалькі гадзін Будрыс высветліў, што дзяўчыну завуць Гражынай, што яна натураліст і што яе продкі ўдзельнічалі ў паўстанні 1863 года, і паабяцаў прыехаць да яе ў запаведнік першым жа катэрам.
Новы дзень адзначыўся паходам у джунглі, дзе каханне запалала яшчэ мацней; а новая ноч — канчатковай перамогай Будрыса і Амура над леапардам, які, захвастаны абвугленымі доўбнямі, прызнаў паразу і сышоў назаўжды.
Польскі даследчык Ф. Няўважны лічыць, што аповесць «Чазенія» — гэта твор «пра сілу жыцця, трываласць дружбы, пра сілу кахання і спачування, магутнасць дабра, чалавечнасці і праўды, што выяўлена не толькі ў вобразах галоўных герояў, іхніх сяброў, але таксама ў з’явах прыроды, якая выступае тут, хто ведае, ці не галоўным героем і паказчыкам прагрэсу».
Далей яго вяла таёжная сцежка, везла дрызіна, падстаўляў плячо перавал — і ў рэшце рэшт Севярын аказаўся ў «штаб-кватэры» запаведніка, дзе яго гасцінна сустрэў начальнік Захар Іракліевіч Дзянісаў.
На наступны дзень Будрыс у суправаджэнні белай лайкі Амура выправіўся ўверх па цячэнні ракі Тыгравай і без асаблівых прыгод, але з мехам фларыстычных уражанняў, дайшоў да паляўнічай хаткі, побач з якой сустрэў Гражыну і яшчэ двух навукоўцаў — мужа і жонку, — што дапамагалі ёй у вывучэнні матылёў і неўзабаве тактоўна сышлі на іншую стаянку.
Інстытут ствараўся ў мэтах падрыхтоўкі інжынерна-тэхнічных кадраў для Чалябінскага трактарнага завода, а таксама для Сталінградскага трактарнага завода, Кіраўскага завода і Харкаўскага маторнага завода, якія падчас Вялікай Айчыннай Вайны знаходзіліся ў эвакуацыі ў Чалябінску.
У 1944 годзе танкавы факультэт быў перайменаваны ў факультэт колавых-гусенічных машын, а у 1947 годзе — у факультэт аўтатрактарабудавання і сельскагаспадарчага машынабудавання, а ў 1949 ён стаў аўтатрактарным факультэтам.
26 красавіка 1949 года выйшла пастанова Савета Міністраў СССР 1671 аб арганізацыі ў 1951 году Чалябінскага політэхнічнага інстытута на базе ЧММІ шляхам яго аб’яднання з Чалябінскім інстытутам механізацыі і электрыфікацыі сельскай гаспадаркі.
Аднак 23 чэрвеня 1950 года выйшаў загад аб тым, што Чалябінскі інстытут механізацыі і электрыфікацыі сельскай гаспадаркі захоўвае статус самастойнага ВНУ, а Чалябінскі механіка-машынабудаўнічы інстытут рэарганізоўваецца ў Чалябінскі політэхнічны інстытут.
Словы песні на ўдмурцкай мове, па прызнанні ўдзельніц калектыву, напісала мастацкі кіраўнік «бабуль» Вольга Туктарова, тады як аўтарам англамоўнай часткі стала вядомая брытанская паэтка Мэры Сьюзэн Эплгейт, якая супрацоўнічала, у прыватнасці, з і Кайлі Міноўг.
Па выніках прапарцыйнага складання вынікаў глядацкага і судзейскага галасавання гурт атрымаў 38,51 бала, апярэдзіўшы свайго бліжэйшага суперніка — дуэт Дзімы Білана і Юліі Волкавай з іх песняй « » — на 9,26 бала.
25 лютага 1961 года да сельсавета далучана частка скасаванага Герніцкага сельсавета (7 населеных пунктаў: Вялікае Сяло, Карабкі, Моцеўцы, Навумаўцы, Новыя Гернікі, Пільчукі і Старыя Гернікі), таксама ў склад сельсавета з Шайбакпольскага сельсавета перададзены 7 населеных пунктаў (Ваейкаўцы, Валодкаўшчына, Верхняя Лябёдка, Вялікія Казлы, Галасавічы, Русанаўцы і Русачкі).
З гістарычных і археалагічных крыніц вядома, што, верагодна, год пабудовы новага ўмацавання — 1197 г. — выпадае на часы княжання ўнука Уладзіміра Манамаха — Рамана Мсціслававіча, які пачаў сваё княжанне ў Ноўгарадзе.
Адно з першых згадванняў пра паселішча знаходзіцца ў фундушавым запісу князя луцкага і ўладзімірскага Любарта пад 1322 г. Такім чынам, гэта адзін з старадаўнейшых населеных пунктаў Валыні, на што паказваюць рэшткі старажытнага гарадзішча — ст.
Нацыянальны універсітэт «Астрожская акадэмія» з’яўляецца членам Еўрапейскай асацыяцыі універсітэтаў з 2010 г., членам кансорцыума ўкраінскіх універсітэтаў і Варшаўскага ўніверсітэта, а таксама членам ўсходнееўрапейскай сеткі універсітэтаў.
Па выніках маніторынгу сайтаў вышэйшых навучальных устаноў Украіны, праведзенага ў 2014 г. экспертамі грамадзянскай сеткі Апора, афіцыйны сайт універсітэта трапіў на пяты радок гэтага рэйтынгу сярод афіцыйных інтэрнэт-старонак 274 вну.
У кастрычніку 2000 г. Астрожская акадэмія атрымала статус нацыянальнага універсітэта, а 23 жніўня 2003 г. быў абнародаваны ўказ прэзідэнта, згодна з якім універсітэт пераходзіў пад патранат прэзідэнта Украіны.
Цырымоніймайстар-апавяшчальнік зачытваў дэкларацыю атрымання ў спадчыну прастола, а апранутыя ў цырыманіяльныя адзенні грамадзянскія чыноўнікі танцавалі, кланяючыся на ўсе бакі.
Падчас абраду кіраўнік роду Манатобэ трымаў вялікі шчыт, кіраўнік роду Накатомі чытаў малітвы бажаствам Неба, а кіраўнік роду Інбе ўручаў новай кіраўніцы святыя рэгаліі Імператарскай улады — меч і люстэрка.
У «Цырымоніях эпохі Канін» інтранізацыя прадстаўлена як асобны рытуал, незалежны ад цырымоніі перадачы краіны, а ў «Цырымоніях эпохі Дзекан» , складзеных пад уплывам танскага цырыманіялу, апісаны парадак правядзення гэтага рытуалу.
У горадзе не бралі на працу, таму ў чэрвені 1958 г. пераехала ў Казахстан на запрашэнне Алега Лапіцкага — брата Расціслава Лапіцкага, былога палітвязня, асуджанага за ўдзел у падпольнай беларускай арганізацыі вучняў Віленскай беларускай гімназіі і Віленскай духоўнай семінарыі, з якім пазнаёмілася праз маці Расціслава і Алега.
Сафія Лапыцька распаўсюджвала ўлёткі ў Смаргоні і трымала сувязь з арганізацыяй праз сваю сяброўку Тамару Юшкевіч, але пра іншых удзельнікаў арганізацыі на той момант нічога не ведала праз канспірацыю.
Летам таго ж года па справе мядзельска-смаргонскай падпольнай арганізацыі асуджаная ваенным трыбуналам Беларускай Вайсковай Акругі на 25 гадоў зняволення ў канцлагерах з канфіскацыяй маёмасці і паражэннем у правах на 5 год.
Тут жа былі ахрышчаны ў праваслаўе і трое набліжаных князя Альгерда з хрысціянскімі імёнамі Антоній, Іаан і Яўстафій, якія ў 1347 годзе яны прынялі мучаніцкую смерць і былі кананізаваны як Віленскія мучанікі.
Храм у імя святой мучаніцы Параскевы Пятніцы (, таксама вядомы як Пя́тніцкая царква́, ці Параскевінская царква, ) — царква Віленскай і Літоўскай епархіі Рускай праваслаўнай царквы, размешчаная ў Вільнюсе ў Старым горадзе, на скрыжаванні вуліц Замкавай , Вялікай і Латочак па адрасе вул.
У гэтым жа храме цар Пётр хрысціў арапа Ганібала, прадзеда Аляксандра Сяргеевіча Пушкіна (верагодна, у другой палове ліпеня 1705 года: Пётр знаходзіўся ў Вільні з 15 ліпеня па 1 жніўня 1705 года).
У гэтай царкве Імператар Пётр Вялікі ў 1705 г. слухаў падзячнае набажэнства за здабытую перамогу над войскамі Карла падарыў ёй сцяг адняты ў той перамозе ў шведаў і хрысціў у ёй Афрыканца Ганібала дзеда знакамітага паэта нашага А. С. Пушкіна.
Мізрах Ігар Аркадзевіч (нар. 1 жніўня 1971 года, Вінніца, УССР, СССР, жыве ва Украіне) — украінскі палітычны эксперт, юрыст, грамадскі дзеяч, прадзюсар, шэф-рэдактар палітычных часопісаў «Рейтинг» і «.», уласнік медыя-холдынгу «», агенцтва « », юрыдычных кампаній, сумесны ўласнік праграмы «Пульс України».
Займаў пасады кіраўніка дзяржаўнай арганізацыі «Камітэт у справах барацьбы з карупцыяй і арганізаванай злачыннасцю», намесніка кіраўніка Камітэту «Народная люстрацыя», дарадцы ў пытаннях рэфармавання судовай сістэмы, міліцыі і пракуратуры, памочніка дэпутата Вярхоўнай рады, член Суполкі журналістаў Украіны.
З прадзюсарскім цэнтрам супрацоўнічалі такія зоркі як Яўген Кемераўскі, Марыя Максакава, Аіда, Віталій Барысюк, Натаніка, Аляксандр Цішчанка, Вольга Сумская, Святлана Лявонцьева, Сяргей Жораў, Аляксандр Маціенка і іншыя.
У 2-й палове 1950-х гг. на тэрыторыі сахараварні ўвялі ў эксплуатацыю лесаабробчы завод (пасля аб’яднаны з дрэваапрацоўчым камбінатам ў Кіцманскім раёне), у 1960-х гг. адкрыты завод жалезабетонных вырабаў і канструкцый.
Размешчаны ў высакагор’е ўкраінскіх Карпат, на поўдзень ад водападзельнага хрыбта і на поўнач ад масіва Паланіна Баржава, у даліне рэк Выча і Валіўчыка, ля падножжа гор Тэмнатык і Плай, на вышыні каля 500 м над узроўнем мора.
15 студзеня 1975 яны заключылі паміж сабой і з новым партугальскім урадам пагадненне, якое арадугледжвала стварэнне пераходнага кааліцыйнага ўрада пад кіраўніцтвам Холдэна Раберта , Агасціна Нета , Жонас Савімбі .
Аляксей Іванавіч Абрыко́саў — вучоны, урач-патолагаанатам, акадэмік Акадэміі навук СССР , правадзейны член Акадэміі медыцынскіх навук СССР , член-карэспандэнт Польскай акадэміі навук, Герой Сацыялістычнай Працы .
Валахскія і малдаўскія лідары рэвалюцыі 1848 года змагаліся за аб'яднанне княстваў, вызваленне сялян , але гэтым разам імперскія Расія і Турцыя выступілі супраць рэвалюцыянераў адзіным фронтам і разграмілі іх.
У Трансільваніі румыны падтрымалі антывенгерскія захады Вены, аднак Габсбургі ўсё адно не далі ім аўтаноміі, і ў 1867 годзе Аўстра-венгерскае пагадненне зрабіла Трансільванію часткай вялікай Венгрыі ў складзе дуалістычнай манархіі.
Вялікія дзяржавы не перашкодзілі мясцоваму дваранству правесці спецыяльныя сходы, на якіх было прынята рашэнне аб аб'яднанні княстваў; першым князем аб'яднанай краіны ў 1859 стаў Александру Іаан Куза.
У траўні 1600 усе тры княствы былі аб'яднаны пад уладай князя Міхая Храбрага, які, хоць пад ціскам суседзяў быў вымушаны адрачыся ў версані таго ж года, у ХІХ стагоддзі стаў сімвалам адзінства нацыі.
Пасля здрады князя Валахіі Канстанціна Бранкавяну і Малдавіі Дімітара Кантэміра і заключэння імі саюзу з Габсбургамі і Расіяй, Стамбул пыйшоў да высновы аб неабходнасці кіраваць Дунайскімі княствамі праз сваіх стаўленікаў — грэкаў-фанарыётаў.
Згодна з перапісам 2011 года 89 % жыхароў краіны адносяцца да тытульнай нацыі — румынаў — раманскага народа; 6,1 % насельніцтва — гэта венгры, што з даўніх часоў кампактна пражываюць у Трансільваніі; 3 % — гэта цыганы.
У адрозненне ад святкавання 100-годдзя Беларускай Народнай Рэспублікі святкаванне стагоддзя абвяшчэння ССРБ з’ездам беларускай кампартыі не было прывязана строга да 1 студзеня 2019 года, а ўяўляла сабой шэраг акцый і мерапрыемстваў, праведзеных з кастрычніка 2018 года па люты 2019 года.
Камуністычная партыя Беларусі прысвяціла 100-годдзю абвяшчэння БССР мерапрыемствы да 100-гадовага юбілею УЛКСМ , гадавіны Кастрычніцкай рэвалюцыі і ўрачысты канцэрт у музеі ВАВ, прысвечаны стагоддзю кампартыі Беларусі .
У рэгіёнах былі праведзены адкрыты дыялог «Квітней Беларусь» у музеі Чавусаў з удзелам пісьменніка М. Салаўцова і БРСМ , кніжная выстава ў бібліятэцы Гомеля і адзіны дзень інфармавання ў гімназіі Мсціслава.
Да станоўчага боку дэмаграфічнага партрэта паўночнага карэйца адносяцца вельмі рэдкія разводы; адмоўныя бакі — вельмі познае ўступленне ў шлюб праз працяглую вайсковую службу, доўгія гадзіны знясільваючай палітпрацы, абмежаванасць жыллёвай плошчы (дзве траціны насельніцтва жывуць у двухпакаёвых кватэрах сем’ямі ў некалькі пакаленняў).
На Саборных могілках хавалі заможных гараджан праваслаўнага веравызнання, дваран, купцоў, чыноўнікаў, ваенных, святароў, педагогаў, урачоў, удзельнікаў Крымскай вайны 1853—1856 гг., руска-турэцкай вайны 1877—1878 гг.
Дзеля вызвалення месца для знакавай царквы, пабудаванай з мэтай увекавечвання памяці пра сустрэчу ў Магілёве двух манархаў, архіепіскап Магілёўскі і Беларускі Георгій Каніскі ў 1782 г. распарадзіўся перанесці драўляную прыхадскую Васкрасенскую царкву, якая стаяла на рагу вуліц Шклоўскай і Зяньковіцкай, на тагачасную ўскраіну горада.
Астатнія пахаванні было прапанавана перапахаваць сваякам на іншых гарадскіх могілках, аднак, многія сем’і або эмігравалі за мяжу, або не перажылі рэпрэсіі і вайну, або не жадалі афішаваць сваё сваяцтва з пахаванымі на Саборных могілках.
Зносілі Саборныя могілкі ўлетку, пахавальні галоўным чынам ускрывалі, магілы з плітамі разварочвалі, пагоркі над магіламі зраўноўвалі з зямлёй, папярэдне зразаўшы зваркай металічныя крыжы.
На судзе Канстанцін Іваноўскі казаў: «Я ніколі не быў суджаны, і суджаным не буду!», а таксама заявіў, што следчы выбіваў з яго паказанні катаваннямі, але той сказаў, што нікога не біў і што следства адбывалася ў межах закону.
Бацька — Аляксандр Іванавіч Яўсейчык нарадзіўся ў 1888 годзе каля Блоні, закончыў Ігуменскае 4-класнае народнае вучылішча, працаваў памочнікам ляснічага Цэльскага лясніцтва, памёр у 1958 годзе.
У кнізе Крэга Лармана «Ужыванне і шаблонаў праектавання» 9 такіх шаблонаў: кожны дапамагает вырашыць некаторую праблему, якая ўзнікае як у аб'ектна-арыентаваным аналізе, гэтак і ў практычна ўсякім праекце па распрацоўцы праграмнага забяспечвання.
агульныя шаблоны размеркавання адказнасцей; таксама існуе англійскае слова "" — «кантроль, хватка») — шаблоны, якія выкарыстоўваюцца у аб'ектна-арыентаваным праектаванні для вырашэння агульных задач па прызначэнню адказнасцей класам і аб'ектам.
Таксама трывалыя пазіцыі на беларускім рынку займаюць кампаніі «Аліварыя» , «Лідскае піва» і «Бабруйскі бровар» (Бабруйск і Рэчыца, сумеснае кіраванне нідэрландскай і міжнароднай ).
Асаблівасці беларускага рынку піва — гэта параўнальна вялікая доля піва, якая рэалізуецца ў ПЭТ-ўпакоўцы, і значны аб’ём імпартнай прадукцыі (каля 20 % рынку; прысутнасць на рынку пастаянна нарошчваюць асноўныя гульцы — , , ).
Кампаніі «Дзвінскі бровар» і «Полацкае піва» займаюць малую долю рынку, а кампанія «Брэсцкае піва» з 2014 года прызнана банкрутам, знаходзіцца ў стадыі санацыі і выстаўлена на аўкцыён.
Рэжысёр Зібет піша Густаву , што яна выкарыстоўвала свае адносіны са Стэнборгам: яна, несумненна, занадта далікатная, каб жадаць зняважыць свайго палюбоўніка, адмаўляючыся з’яўляцца ў п’есе, у якой ён не можа адысці ад гульні.
Олін дзякуючы свайму сацыяльнаму статусу члена вышэйшага класа мела перавагу ва ўсіх перамовах, таму што гэта было расцэнена як вялікае вызваленне чалавека ад яго сацыяльнага класа, каб выступаць наогул.
Маці Элізабет, Ліза Сёдэрман-Лільстром, была спявачкай і актрысай, прымадонай на сцэне ў тэатры Сторы Болхусет і членам праўлення тэатра, а яе бацька, Петэр Лільстром, быў музыкам у аркестры тэатра.
З’яўлялася адным з кампазітараў-укладальнікаў Густавіяды — гераічнага верша ў дванаццаці песнях Эрыка Ск’ёльдэбранда, на які шведскія кампазітары стварылі калекцыю з дванаццаці твораў — яе ўкладам была песня нумар восем.
Грала Галатаў у Асіс і Галатаў Гендэля ў Стэнборга , Эўрыдыку ў Арфеі і Эўрыдыцы Глюка ў Стэнборга і Сілву ў Сілва Бертана, трыяле ў Стэнборга , Аліну ў Аліне, каралеву Галконды з Качыныя у Стэнборга 1775—1776, Пракрысу ў Аракрысе і Цефале ў Стэнборга 1777—1778, Клітаймнесту ў Іфігеніі ў Аўлісе Глюка ў Стэнборга і Зульму ў Карэ і Алонзо 1782—1783.
Ён ўжо ў 1944 г. браў удзел у антыкамуністычнай арганізацыі, створанай сярод навучэнцаў Віленскай духоўнай семінарыі і Віленскай беларускай гімназіі: у выніку ён быў арыштаваны пасля разгрому арганізацыі і арышту значнай часткі яе ўдзельнікаў.
Удзельнікі мядзельска-смаргонскага падполля былі глыбока веруючымі каталікамі і праваслаўнымі, большасць іх мела выразную нацыянальную свядомасць — беларускую або польскую, але ўсіх іх яднала і натхняла ідэя змагання з новым акупацыйным рэжымам.
Падпольшчыкі зрабілі радыёпрымач, слухалі заходнія радыёстанцыі і распаўсюджвалі сярод насельніцтва палітычныя навіны і іншую карыстную інфармацыю, аб якой нельга было даведацца з цэнзураваных савецкіх СМІ.
Усяго ж такіх аднадумцаў набралася да дзясятка хлопцаў і дзяўчат ды маладых мужчын з навакольных вёсак Юшкавічы, Пруднікі, Качаргі, Навасёлкі, Мікасецак, з мястэчка Кабыльнікі.
«Восеньскай ноччу Расціслава Лапіцкага і Факунду Несцяровіча павезлі ў падвялейскі лес. Падвялі да выкапанай ямы, паставілі побач. Зачыталі прысуд да расстрэлу Факунду. А затым тут жа абвясцілі пастанову Прэзыдыюму Вярхоўнага Савета СССР аб яго памілаванні. Зачыталі такі ж прысуд да расстрэлу Расціславу. Аднак рашэнне аб памілаванні неабвяшчалі. А яно ж было і на Лапіцкага. Аднак той катэгарычна, яшчэ ў турме, адмовіўся ад няпрошанай ласкі. Грымнуў стрэл і юнак упаў. Салдаты хутка закапалі яму».
Сам Расціслаў Лапіцкі часта ўступаў у палітычныя спрэчкі з настаўнікамі, задзіраўся з камсамольцамі: аднойчы на ўроку дэманстрацыйна адмовіўся пісаць сачыненне па рамане Фадзеева «Маладая гвардыя», заявіўшы, што ў іх маецца свая «Маладая гвардыя», толькі яна за Беларусь.
5 снежня 1949 г. напярэдадні Дня Канстытуцыі СССР, маладыя людзі аддрукавалі антыкамуністычныя ўлёткі, якія заклікалі людзей не плаціць падаткі, не ўступаць у калгасы, са зброяй у руках супраціўляцца рэжыму.
Дзяўчат мучылі менш, але хлопцам-удзельнікам падпольнага руху выбівалі зубы і ламалі рэбры, садзілі на ножкі табурэткі, трымалі пад кроплямі халоднай вады да страты прытомнасці і мяжы вар’яцтва.
Мядзельска-смаргонскае антыкамуністычнае падполле — беларуская канспірацыйная антыкамуністычная арганізацыя моладзі, што існавала на Мядзельшчыне і Смаргоншчыне ў 1947—1950 гадах, заснаваная Расціславам Лапіцкім.
У сваю чаргу, войскі ўрада нацыянальнай згоды карысталіся падтрымкай ісламісцкіх сіл, звязаных з Аль-Каідай, такіх як Саветы шуры рэвалюцыянераў Бенгазі і Браты-мусульмане.
У гэты ж час, у выніку авіяўдару па галоўным аператыўнаму штабу Лівійскай нацыянальнай арміі ў раёне Аль-Вішка, загінулі камандзір аператыўнага штаба Вялікага Сірта генерал-маёр Салім Дэр’як аль-Фарджані і яго памочнік Кадафі ас-Садаі.
А 27 сакавіка ў ходзе сутыкненняў паміж сіламі УНЗ і ЛНА загінула пяць высокапастаўленых генералаў, у тым ліку — лідар брыгады па абароне нафтавых радовішчаў у раёне Ас-Серыр Алі Сэйда ат-Табаві.
На працягу двух дзён было забіта яшчэ некалькі палявых камандзіраў, у тым ліку — кіраўнік 302-й брыгады Салех аль-Кабсі аль-Магрыбы, камандуючы артылерыяй 302-й брыгады Муса аль-Магрыбы, камандуючы аператыўным штабам Валід ад-Дзібар аль-Фарджані і начальнік разведкі аперацыйнага штаба Вялікага Сірта Даў аль-Меграхі.
Камандзір берагавой аховы ў раёне Аль-Вішка Сабер аль-Матхар, супрацоўнік аператыўнага штаба Вялікага Сірта Мухамед аль-Мадждуб аль-Вафі і камандзір 103-й брыгады Халід Крыс таксама былі забітыя.
Прадстаўнікі Хафтара заяўлялі, што на тэрыторыі Лівіі дзейнічаюць як вайсковыя афіцэры УС Турцыі, так і кадравыя разведчыкі, а таксама джыхадзісты, якіх перакідваюць з Сірыі.
Між тым, афіцыйны прадстаўнік ЛНА Ахмад аль-Місмары ў відэазвароце заявіў, што армія Хафтара адлюстравала спробу паветрана-наземнага нападу УНЗ на базу «аль-Джуфра» на поўначы краіны.
Акрамя таго, войскі Урада нацыянальнай згоды пачалі аперацыю «Буркан аль-Гадаб» з мэтай ліквідацыі анклаваў ЛНА ў горадзе Урбан, што за 30 кіламетраў на паўднёвы ўсход ад Гар’яна.
Так званы ваенны савет «рэвалюцыянераў» Місураты ў сваім камюніке абвясціў пра гатоўнасць супрацьстаяць «злавеснаму наступленню» — палявыя камандзіры, якія фармальна падпарадкоўваліся Сараджу, заклікалі прэм’ера «неадкладна» аддаць загады камандуючым усіх падраздзяленняў захаду краіны, каб сарваць прасоўванне «мяцежнага тырана», як яны назвалі Хафтара, і яго спробы стаць «кіраўніком» Лівіі.
Па заяве прэс-службы ЛНА, армія ўвайшла ў некалькі раёнаў Трыпалі, але пры гэтым выконвае перамір’е, праводзячы аперацыі толькі ў якасці адказу на правакацыі сіл Урада нацыянальнай згоды.
ЛНА заявіла, што ў краіне ёсць каля тысячы афіцэраў і турэцкіх ваенных спецыялістаў, пры гэтым Анкара ўсталёўвае радыёлакацыйныя станцыі і ракетныя сістэмы на тэрыторыі Лівіі для перакідання з Сірыі яшчэ 6,5 тысячы баевікоў.
Згодна з прапанаванай рэзалюцыяй, працэс прапанавалася разбіць на шэсць «кошаў»: спыненне агню, выкананне эмбарга на зброю, палітычны працэс, рэформа сектара бяспекі, эканамічная рэформа і захаванне гуманітарных нормаў і правоў чалавека.
Падкрэслівалася, што ў выпадку, калі праект выніковага дакумента канферэнцыі будзе прыняты, то за ходам яго выканання будзе сачыць спецыяльна створаная міжнародная структура, якая будзе знаходзіцца пад эгідай ААН.