polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Разам з Васілём Мядзельцам і Антонам Фурсам распрацоўвае праекты Праграмы і Статуту СБП, прынімае актыўны ўдзел у арганізацыі ўрачыстай прысягі сяброў СБП, якая адбылася 25 сакавіка 1946 г. на кватэры Лідзіі Несцяровіч.
У лютым 1947 года савецкія спецслужбы пачалі арышты ўдзельнікаў арганізацыі, да гэтага спрычынілася тое, што да пастаўскай групы СБП ўвайшоў афіцэр МДБ Алег Стахоўскі, які выдаваўшы сябе за ўдзельніка антысавецкай арганізацыі падштурхоўваў да тэрарызму.
Алесь Юршэвіч быў арыштаваны на пачатку 1947 г. Асуджаны ў Мінску ваенным трыбуналам войскаў МВД Беларускай Вайсковай Акругі 20 чэрвеня 1947 г.: як і Васіль Мядзелец, Мікола Асіненка і Валянцін Лагунёнак, быў засуджаны да смяротнай кары, але ў сувязі з тым, што смяротная кара паводле ўказу прэзідыўму ВС СССР ад 20 мая 1947 г. была адмененая, пакаранне было заменена на 25 гадоў пазбаўлення волі ў савецкіх канцлагерах і 5 гадоў пазбаўлення грамадзянскіх праў.
Алеся Юршэвіча так успамінала сяброўка па СБП Марыя Бялевіч: «Пасля таго, як ён вызваліўся, мы былі вельмі добрымі сябрамі. Заўсёды прыязджаў, заўсёды цікавіўся… Калі было кепска каму, ён дапамагаў… Стараўся дастаць лекі… Вельмі добры, шчыры, сумленны чалавек».
Старшыня культурна-асьветнага цэнтру імя Язэпа Драздовіча Ада Райчонак успамінала пра Алеся Юршэвіча: «Гэта чалавек вельмі адукаваны, вельмі разумны. Ён увесь час марыў у гонар сваіх загінулых сяброў пасадзіць у Курапатах алею каштанаў. Летась увесну ён гэта здзейсніў».
Аднак гэта аказалася немагчымым, паколькі з моманту яго прыезду ў Вільню як палякі, так і літоўцы моцна націскалі на біскупа, які прыняў праграмны прынцып пазбягання адназначных выказванняў на тэіу будучыні Віленшчыны.
Дынамічныя змены рэчаіснасці Віленшчыны ў 1918—1919 гадах (адступленне немцаў, прыход бальшавікоў, захоп палякамі, паўторнае заняцце войскамі РСЧА) вымусілі каталіцкае грамадства абвінавачваць біскупа ў прыхаваных літоўска-беларускіх сімпатыях з-за імкнення Матулевіча да змякчэння найбольш крайніх выступленняў.
Пасля заняцця Вільні ў жніўні 1920 года літоўскімі войскамі публічныя выступленні Матулевіча, а таксама яго кантакты з прадстаўнікамі новых улад былі ўспрынятыя як адназначна пралітоўскія і выклікалі шматлікія пратэсты польскіх жыхароў горада.
Падчас адной імшы ў Вострай Браме біскуп Матулевіч заклікаў «да спакою і любові, раячы памятаць, што выгнанне польскіх войскаў з’яўляецца актам Божай справядлівасці ў адказ на разбоі і злоўжыванні палякаў».
Новаму ордэну айцец Матулевіч вызначыў наступныя заданні: асноўная мэта — праца паміж беларусаў-каталікоў, шляхам заснавання школаў, майстэрняў, інтэрнатаў, дзіцячых садкоў, праз навучанне катэхізісу, распаўсюджанне добрых кніг і апеку над хворымі.
Апроч таго архібіскуп апекаваўся рускай дыяспарай: з дапамогай айца рускія дзеці-сіроты неаднойчы атрымлівалі дапамогу з-за мяжы, ён таксама спрычыніўся да заснавання дзіцячага дома для расійскіх эмігрантаў.
Біскуп ацэньваў дзеянні ўлад Літвы як перыяд «поўнай свабоды і спакою», а таксама з задавальненнм успрымаў стаўленне літоўцаў, якія не ўмешваліся ў справы касцёла і не чакалі ад яго аніякіх дэкларацый.
Юрый Баляслаў Матулевіч-Матулайціс (сапраўднае Юргіс Матулайціс; , ; 13 красавіка 1871, вёска Лугіне, цяпер Літва — 27 студзеня 1927, Каўнас) — рымска-каталіцкі дзеяч Беларусі, Літвы і Польшчы, блаславёны.
Пачынаў сезон 2019 у стартавым складзе, аднак з чэрвеня, пасля вяртання на пасаду галоўнага трэнера Сяргея Гурэнкі, стаў радзей з’яўляцца на полі, а са жніўня гуляў пераважна за дубль.
Так, калі ў 2010 г. ў раёне жыло трошкі больш за 150 тыс. жыхароў, то да 2020 г. у сувязі з актыўным жыллёвым будаўніцтвам насельніцтва раёна, па розных разліках, можа нават падвоіцца.
Афіцыйна ж падчас апошняга на дадзены момант перапісу насельніцтва ва Украіне ў 2001 г. у Сыхіўскім раёне пражывала 145 932 чалавека, 90 % якіх вызнавалі сябе ўкраінцамі і адзначалі ўкраінскую мову ў якасці роднай.
Сыхіўскі раён — раён горада Львова, які ахоплівае паўднёва-ўсходнюю частку горада: мясцовасці Боднарыўка, Казэльныкы, Новы Львоў, Пірагіўка, Пэрсэнкіўка, Сыхіў, часткова Пасікы і Снопкіў.
На працягу 1947—1949 Мікалай Дэмух разам з іншымі сябрамі арганізацыі ўдзельнічаў у нападах на партыйна-савецкіх супрацоўнікаў, фінансавых агентаў і служачых унутраных сіл, у рэквізіцыях на поштах і ў крамах.
У ходзе следства яму інкрымінавалі ўдзел у падпольным «Саюзе змагання за вызваленне Беларусі», у анкеце арыштаванага, складзенай у турме МДБ у маі 1949 г., пазначана, што ён меў 5 класаў адукацыі, працаваў цесляром, быў беспартыйным.
У маі 1946 у Міколы Дэмуха быў знойдзены самагонны апарат, за што яго арыштавалі і 7 дзён пратрымалі ў КПЗ Нясвіжскага раённага аддзела НКУС, пасля чаго ён быў вызвалены рашэннем пракурора раёна.
З мэтай павелічэння патрэбнай колькасці кваліфікаваных вайскоўцаў-сапёраў, 1 красавіка 1928 года быў адчынены навучальны цэнтр для іх падтрыхтоўкі пры 25-ым памежным батальёне, а ў 1931 г. сапёрныя роты з’явіліся пры ўсіх памежных брыгадах.
Загадам камандавання ад 23 лютага 1937 года была распачата першая фаза рэканструкцыі Корпуса аховы памежжа «.3», у выніку чаго дадзеная брыгада была рэарганізавана шляхам выключэння палка «Чарткіў», што ўваходзіў у склад брыгады і рэканструкцыі яе камандавання.
Брыга́да Ко́рпуса ахо́вы паме́жжа «Падо́лле» — чацвёртая брыгада Корпуса аховы памежжа часоў міжваеннай Польскай Рэспублікі, якая размяшчалася ў 1925—1939 гадах на тэрыторыі Тарнопальскага ваяводства.
У Расіі дзейнасць буфетаў і мінімальныя патрабаванні да іх рэгламентуюцца ДАСТам 30389-2013 «Паслугі грамадскага харчавання. Прадпрыемствы грамадскага харчавання. Класіфікацыя і агульныя патрабаванні», падобная рэгламентацыя выкарыстоўвалася і ў Савецкім Саюзе.
Прамога аналага такога класу прадпрыемстваў харчавання за межамі постсавецкай прасторы няма, у многіх замежных мовах падобнае слова азначае не прадпрыемства грамадскага харчавання тыпу кафэ, бістро, а спосаб арганізацыі харчавання, пры якім кліенты самі выбіраюць ежу і напоі з асартыменту .
паводле месцазнаходжання: у жылых, прамысловых і грамадскіх будынках, па месцы працы, вучобы, у культурна-забаўляльных і спартыўных аб’ектах , у гасцініцах, на вакзалах, прыстанях, у аэрапортах, пры сталовых і г д.
Буфет — прадпрыемства грамадскага харчавання, размешчанае ў жылых ці грамадскіх будынках, якое рэалізуе абмежаваны асартымент прадукцыі з паўфабрыкатаў высокай ступені гатоўнасці, халодныя стравы, закускі, гарачыя, салодкія стравы нескладанага выраблення, мучныя кулінарныя, булачныя і кандытарскія вырабы, а таксама пакупныя тавары з магчымасцю з’есці іх непасрэдна ў месцы набыцця.
У 1979 г. тэхнікум узнагароджаны Ганаровай граматай і трэцяй грашовай прэміяй па выніках Усесаюзнага сацыялістычнага спаборніцтва калектываў ССНУ Мінвуза СССР за павышэнне эфектыўнасці і якасці працы.
У 1980 г. тэхнікум узнагароджаны Ганаровай Граматай прэзідыума Рэспубліканскага Савета педагагічнага таварыства СССР за дасягненне высокага ўзроўню навукова-метадычнай работы, шырокае ўключэнне выкладчыцкага саставу ў распрацоўку праблем педагогікі сярэдняй спецыяльнай школы.
Спустошаная, яна спярша думае пра самагубства, але па нейкай прычыне не можа гэтага зрабіць і таму спрабуе пачаць новае жыццё ўдалечыні ад свайго шыкоўнага загараднага дома і закаханага ў яе сябра нябожчыка мужа.
Пераехаўшы ў сціплую кватэру ў Парыжы, Жулі вырашае, што адзіны спосаб вызваліцца ад болю і жалобы — гэта парваць усе сувязі з ранейшым жыццём, унікаць любых прывязаннасцяў да людзей і рэчаў і жыць у ціхай адзіноце.
«Тры ко́леры» — кінатрылогія, знятая ў 1993—1994 гадах польскім рэжысёрам Кшыштафам Кеслёўскім: «Тры колеры: Сіні» , «Тры колеры: Белы» , «Тры колеры: Чырвоны» .
Ансамбль касцёла Святой Кацярыны і будынак кляштара бенедыкцінак уключаны ў Рэгістр культурных каштоўнасцяў Літоўскай Рэспублікі, код 643, ахоўваецца дзяржавай як аб’ект нацыянальнага значэння.
Каля 1620 года кляштар спрабавалі заснаваць Мікалай і Кацярына Гарадзіскія, якія ў сваёй камяніцы размясцілі некалькі манашак э Нясвіжа, але яны памерлі, не паспеўшы ўзаконіць фундацыю.
У 1922 годзе ў скверы перад касцёлам быў адкрыты помнік кампазітару Станіславу Манюшку (бюст скульптара Баляслава Балзукевіча на пастаменце, які застаўся ад помніка Аляксандру Пушкіну пасля эвакуацыі бюста рускага паэта з Вільні ў 1915 годзе).
У 1927 годзе паступіў у Данецкі горны інстытут і ў 1929 годзе быў пераведзены ў Маскоўскую горную акадэмію, пазней — у наноў створаны Маскоўскі інстытут каляровых металаў і золата, які скончыў у 1932 годзе.
З 1953 г. А. П. Зефіраў у апараце Міністэрства сярэдняга машынабудавання СССР: начальнік Тэхнічнага ўпраўлення, з лістапада 1954 г. — намеснік начальніка Навукова-тэхнічнага ўпраўлення.
У лістападзе 1967 г. вучоны абраны членам-карэспандэнтам Акадэміі навук СССР па Аддзяленню фізікахіміі і тэхналогіі неарганічных матэрыялаў, спецыяльнасць — тэхналогія неарганічных матэрыялаў і металургія.
Таксама быў членам навуковых саветаў Усесаюзнага навукова-даследчага інстытута хімічнай тэхналогіі, Маскоўскага хіміка-тэхналагічнага інстытута, Маскоўскага інстытута сталі і сплаваў, секцыі Камітэта па Ленінскім і Дзяржаўным прэміям СССР.
На другім этапе арганізацыі гэтага вайсковага ўтварэння на падставе загада генеральнага штаба ад 1 сакавіка 1925 года была заснавана пятая памежная брыгада, а ў яе складзе — сямнаццаты памежны батальён, адзінкай для фармавання якога стаў 83-і пяхотны полк.
Увечары служачыя батальёну адступілі, за выняткам стражніцы «Малешава», якая была захоплена толькі 19 верасня ў выніку кароткачасовага бою, падчас якога загінула двое польскіх жаўнераў, адзін быў паранены, а восемь памежнікаў былі ўзяты ў палон.
У ліпені 1929 года пятая брыгада аховы памежжа была пераназвана ў брыгаду «Палессе» згодна з правілам, у адпаведнасці з якім адзінкі Корпуса аховы памежжа сталі называцца паводле мясцовасцяў іх дыслакацыі, у той час як існуючы ў яе складзе сямнаццаты батальён стаў афіцыйна называцца батальёнам «Давыд-Гарадок».
Урэшце батальён далучыўся да іншых польскіх вайскоўцаў, якія сабраліся разам каля вёскі і працягнуў удзел у вайне ў складзе гэтак званага злучэння генерала Орлік-Рукемана, якое налічвала каля 8700 памежнікаў і 300 афіцэраў.
25 лютага 1925 года маёр Юліян Мамчынскі быў пераведзены з 32-га пяхотнага палка ў Модлінскай крэпасці да Корпуса аховы памежжа на пасаду камандзіра сямнаццатага батальёна, які пачаў несці службу ў Палескім ваяводстве.
Батальё́н Ко́рпуса ахо́вы паме́жжа «Давы́д-Гарадо́к» — сямнаццаты батальён Корпуса аховы памежжа часоў міжваеннай Польскай Рэспублікі, які размяшчаўся ў Давыд-Гарадку ў 1925—1939 гадах.
У сувязі з наступам чырвонаармейцаў 17 верасня камандзір Корпуса аховы памежжа Вільгельм Орлік-Рукеман выдаў ліст да служачых батальёна «Давыд-Гарадок», у якім загадваў сканцэнтравацца на фартафікацыйнай лініі на рацэ Случ у раёне Любашава, Марочна і Сядлішча.
Ад 18 мая 1934 г. у складзе сапёрнай роты знаходзіліся наступныя вайсковыя падраздзяленні: камандаванне, гаспадарчая дружына, 1-ы сапёрны ўзвод па чатыры дружыны і 2-і і 3-і ўзводы па тры дружыны.
Пасля ад’езду асабовага склада батальёна, гарнізон у Давыд-Гарадку праз прыцягненне рэзервістаў і рэкрутаў рэканструяваў сваю частку, пасля чаго даўжыня ахоўванага ім адрэзка мяжы паменшылася і склала 78.205 км.
Германія валодае спрыяльнымі для вырошчання культур умеранага пояса і жывёлагадоўлі агракліматычныя ўмовы: пераходны ад марскога да кантынентальнага клімат з дастатковай колькасцю і раўнамерным размеркаваннем ападкаў, даволі урадлівыя глебы.
Пасля аб'яднання двух Германій краіна стала найбуйнейшым сельскагаспадарчым вытворцам Еўропы, аднак нават высокаінтэнсіўная сельская гаспадарка пакрывае патрэбы насельніцтва і прамысловасці не больш чым на 80 %.
На ўзроўнях неабходна збіраць ягады, садавіну і гародніну, а таксама малако, шашлык, кветкі або джойсцікі , мы аднаўляем шкалу «часу», якая траціцца незалежна ад таго, атрымліваў ўрон гулец або няма.
Акрамя садавіны, на узроўнях таксама раскіданы вялікія яйкі, у якіх знаходзяцца розныя прадметы — «ездавыя» дыназаўры, ключы, якія вядуць у бонус-этапы, малако, кветкі і прадметы зброі .
У саміх яйках таксама часам трапляюцца: пчала , якая дазваляе на працягу 8 секунд быць абсалютна непаражальным; п'яўка, падобная на фіялетавы баклажан, якая на 8 секунд прыцягваецца да героя і марнуе яго шкалу часу з падвоенай хуткасцю; гадзіннік, які на 8 секунд спыняе ўсіх ворагаў, уключаючы вогнішчы і падзенне какосаў з пальмаў.
Сабраўшы 100 штук садавіны па ходзе гульні, гулец атрымлівае 1 экстра-жыццё, таксама яна дадаецца за кожныя 20000 ачкоў (за адзін фрукт дадаецца 1 слупок энергіі, за малако, шашлык, кветку або джойсцік — поўная шкала).
У 2012 годзе з’явіўся першы вершаваны зборнік пад назвай «Асалода» ў які ўвайшлі самыя адмысловыя вершы пра зямлю і тых людзей, што на ёй шчыруе, пра хараство роднага краю і мілых сэрцу палескіх лясоў і палёў.
Цягам некалькіх гадоў па праекце Любіча ў модным тым часам маўрытанскім стылі перабудавана галоўная сінагога, будынак школы хасідаў і Кляўз, і з нуля ўзведзены школы Хеўра-Алшых і мяснікоў на Школьным двары.
Галоўнай мастацкай асаблівасцю, які аб’ядноўваў гэты комплекс з пяці яўрэйскіх храмаў, з’яўлялася багатае дэкараванне вонкавых сцен рустам і ўпрыгожванне вокнаў ліштвамі, фланкіраванне фасадаў квадратнымі вежамі з кілепадобнымі завяршэннямі.
Апроч комплексу храмаў на Школьным двары ў Гродне, яму належыць праект будаўніцтва малітоўні Брэгмана ў Гродне на вуліцы Мяшчанскай у 1898 годзе і малітоўні Асіра пры вуліцы Доўгай у Брэсце ў 1902 г.
Ніжні бок пярэдняга крыла светлы, вохрыста-карычневы, з шырокай белавата-шэрай расплывістай аблямоўкай па вонкавым краі, задняга крыла — карычнева-шэры з 1-2 чыста белымі плямамі няправільнай формы і 5-6 дробнымі вочкавымі плямамі, цэнтрыраванымі бліскучымі лускавінкамі; па краі праходзіць вельмі тонкая, матава бліскучая лінія.
9 кастрычніка 1877 года міністрам унутраных спраў быў прызначаны на пасаду дырэктара заснаванай у Гродне павівальнай школы і загадчыкам створанага пры ёй радзільнага аддзялення, замяніўшы Данііла Акімавіча Сібілева, пераведзенага ў Астрахань на пасаду губернскага медыцынскага інспектара.
Канстанцін Сямёнавіч Кемарскі — беларускі акушэр-гінеколаг, грамадскі дзеяч, доктар медыцыны, стацкі саветнік, арганізатар аховы здароўя, і сярэдняй медыцынскай адукацыі ў Гродзенскай губерні.
Асноўныя кірункі дзейнасці: навуковыя даследаванні, распрацоўка навукова-метадычнай і нарматыўна-прававой дакументацыі ў галіне тэрытарыяльнай планіроўкі, горадабудаўніцтва, аховы навакольнага асяроддзя; распрацоўка дакументацыі па планіроўцы рэгіёнаў, планіроўцы і забудове гарадскіх паселішчаў і асобных тэрыторый, развіцці транспартнай і інжынернай інфраструктур; распрацоўка і эксплуатацыя геаінфармацыйных сістэм і банкаў даных у горадабудаўніцтве і будаўнічым комплексе; распрацоўка праектна-каштарыснай дакументацыі на аб’екты жыллёва-грамадзянскага прызначэння.
БелНДІПгорадабудаўніцтва — вядучая арганізацыя ў сферы тэрытарыяльнага планавання і распрацоўкі горадабудаўнічай дакументацыі, вядзення горадабудаўнічага кадастру ў Рэспубліцы Беларусь.
Інстытут з’яўляецца аўтарам Генеральнай схемы комплекснай тэрытарыяльнай арганізацыі Рэспублікі Беларусь , схем комплекснай тэрытарыяльнай арганізацыі абласцей і адміністрацыйных раёнаў, генеральных планаў усіх рэгіянальных цэнтраў, гарадоў абласнога падпарадкавання, большасці сярэдніх і малых гарадоў Беларусі, сельскіх паселішчаў.
Для Расійскай Федэрацыі ў розныя гады быў выкананы шэраг рэгіянальных работ, такіх як: схемы тэрытарыяльнай арганізацыі Бранскай і Пскоўскай абласцей, тэрытарыяльная комплексная схема развіцця Калінінградскай вобласці, уключаючы прыморскую зону, праект развіцця транспартнай інфраструктуры Белгарада, навукова-даследчая праца па падрыхтоўцы праекта генеральнага плана і правілаў землекарыстання і забудовы муніцыпальнага ўтварэння Манастыршчынскага раёна Смаленскай вобласці.
У лютым 1976 года пастановай Савета Міністраў Беларускай ССР на базе Мінскага філіяла ЦНДІПгорадабудаўніцтва быў арганізаваны Беларускі дзяржаўны навукова-даследчы і праектны інстытут горадабудаўніцтва Дзяржбуда БССР.
Вышыня трохаркавага акведука — 48,8 м, даўжыня верхня часткі — 275 м, а яе ўхіл — усяго каля 2,5 см. Увогуле ж вада, льючыся з пункта Юзас у пункт Нім, падала ўсяго на 12,6 м, і сварэнне вадасцёку з такім малых ухілам сведчыць аб найвышэйшым тэхнічным узроўні рымскіх інжынераў.
Найбуйнейшыя парты і тэрміналы пабудаваны на ўзбярэжжы Паўночнага мора і рэках яго басейна, што звязана з яго больш выгадным ЭГС — гэта Брэмен, Брэмерхафен, Гамбург, Карлсруэ.
У 2010-х павялічылі іміграцыю ў Мексіку венесуэльскі крызіс, бандыцкае бязладдзе ў Цэнтральнаамерыканскім трохкутніку, а таксама новая індустрыялізацыя, выкліканая хваляй японскіх і карэйскіх інвестыцый.
Да 1920-х насельніцтва Мексікі расло павольнымі тэмпамі: за ХІХ стагоддзе яно ўсяго толькі падвоілася, а ў 1910-х мексіканцаў паменела на 2 млн чалавек у выніку грамадзянскай вайны.
Палітычная стабільнасць, поспехі ў медыцыне і па-ранейшаму высокая нараджальнасць абумовілі дэмаграфічны выбух у 1930—1980 гг.: за паўстагоддзя насельніцтва павялічылася з 19 да 66 млн чалавек, за наступныя 40 гадоў — яшчэ ўдвая.
3 красавіка 1959 года ў склад сельсавета з Яхімаўшчынскага сельсавета Юрацішкаўскага раёна перададзены 26 населеных пунктаў (вёскі Багданцы, Барэйкаўшчына, Вайгяны, Вораўшчына, Галубіцкаўшчына, Гаяўцы, Іванішкі, Ладзецяняты, Макары, Чырвоная Горка, Чырвоная Горка 2-я, хутары Альтарыя, Букаты, Забалаць, Зенькаўшчына, Зузанполь, Касоўшчына, Людымы, Масцішча, Мокры Янаў, Палішчы, Праца, Рапушыха, Сяргееўка, Тракуціха і Якунька).
З 13 лютага 1960 года ў складзе Ашмянскага раёна, у склад сельсавета з Яхімаўшчынскага сельсавета перададзены 12 населеных пунктаў (Гнілуха, Дзедава Балота, Добавічы, Клім, Магенцы, Мазоліха, Малы Гаст, Моргавічы, Родзеўшчына, Саманіны, Самароднікі і Чорны Луг).
З 6 студзеня 1965 года, за выключэннем 24 населеных пунктаў (Альтарыя, Багданцы, Барэйкаўшчына, Вораўшчына, Галубіцкаўшчына, Гаст, Гаяўцы, Гнілуха, Добавічы, Дубаносіха, Залясоўшчына, Касоўшчына, Клім, Ладзецяняты, Магенцы, Мазоліха, Макары, Моргавічы, Родзеўшчына, Рудая, Саманіны, Самароднікі, Сяргееўка і Чорны Луг), у Валожынскім раёне Мінскай вобласці.
25 мая 1967 года ў склад новаўтворанага Падбярэзскага сельсавета перададзены 21 населены пункт (вёскі Алянава, Анцэлеўшчына, Бабры, Вароні, Вуглы, Галянова, Гірбінята, Грушоўшчына, Добрая Зямля, Дуды, Ластаянцы, Мяхі, Падбярэзь, Поці, Пуні, Радзюкі, Руднікі, Рэўкі, Сіняя Гара, Тупчы, Шальціны).
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 27 населеных пунктаў: аграгарадок Багданаў, вёскі Альшанка, Багданава, Беразніца, Букаты, Вайганы, Войштавічы, Гута, Данілкі, Дзесятнікі, Доўкневічы, Зарэчная, Іванішкі, Ігнатава, Каралінова, Коцеўшчына, Людымы, Люташ, Масцішча, Наркаўшчына, Пічоўшчына, Праца, Рымавічы, Сантокі, Селішчы, Чырвоная Горка, Яхімаўшчына.
Паводле плана горада 1794 года, дзяцінец плошчай каля 1,75 га меў авальную форму, па перыметры быў умацаваны абарончымі валамі, у паўночнай яго частцы размяшчалася, відаць, абарончая вежа якая прыкрывала ўезд.
Яго шырыня ў аснове перавышае 20 м, вышыня часткі, што захавалася, 2,5 м. Са знешняга боку вала прасочана некалькі паслядоўных падсыпак, каля ўнутранага боку на пляцоўцы гарадзішча ёсць паглыбленне шырынёй каля 10 м, глыб.
У 1954 у час земляных работ ускрыты канструкцыі з паралельных драўлялых сцен, злучаных папярочнымі перамычкамі так, што ўтвараліся квадратныя клеткі памерам 1,5 х 1,5 або 2 х 2 м. Верагодна, яны прызначаліся для ўмацавання землянога вала ад апаўзання.
Сярод знаходак — шмат фрагментаў шкляных бранзалетаў, амфар, шыферных прасліц, тачыльных брускоў, а таксама жалезныя нажы, замкі, сярпы, шпоры, крэсіва, пісала, цёслы, дужкі ад вядра, драўляныя днішчы і клёпкі ад бочак, дзвярныя засаўкі, рыдлёўкі, фрагмент ільнамялкі, матыка, малаток, кавалкі скуранога абутку і інш.
29 красавіка 1960 года ў склад сельсавета з Беняконскага сельсавета перададзены 7 населеных пунктаў (Бялюнцы, Дайнава, Забалаць, Кмітаўшчызна, Рэмізава, Станішы і Тусуманцы), у склад Піраганцаўскага сельсавета перададзены 6 населеных пунктаў (Валаткішкі, Валынцішкі, Вялікія Даўкшаны, Вялікія Парубішкі, Малыя Даўкшаны і Малыя Парубішкі).
Найважнейшай асновай навуковай аргументацыі атэізму з'яўляецца эвалюцыйнае вучэнне, якое не патрабуе наяўнасці якога-небудзь «вышэйшага розуму» для тлумачэння ўзнікнення і развіцця жыцця на Зямлі.
Дадзеныя гістарычных навук і рэлігіязнаўства раскрываюць эвалюцыйную гісторыю рэлігій і паказваюць на тое, што іх святыя тэксты створаны людзьмі і мяняліся на працягу гісторыі народаў, якія спавядалі гэтыя рэлігіі.
Вобласці, у якіх «навуковы атэізм» разглядае рэлігійныя погляды, ўключаюць у сябе натуральнанавуковую крытыку, якая абгрунтоўвае несумяшчальнасць рэлігійнага погляду на свет з навуковымі ўяўленнямі ў такіх пытаньнях як, напрыклад, паходжанне жыцця і чалавека, філасофскую крытыку, накіраваную на дыскрэдытацыю рэлігійнага светапогляду, а таксама гістарычную крытыку, якая тлумачыць паходжанне і развіццё рэлігій як натуральны сацыяльны працэс.
«Новы атэізм» — грамадскі рух, які ўзнік у пачатку стагоддзя на Захадзе, члены якога з навуковых пазіцый крытыкуюць рэлігію і сцвержанні вернікаў аб існаванні звышнатуральных істот, з'яў і сіл.
Прыхільнікі новага атэізму сцвярджаюць, што сучасныя дасягненні навукі патрабуюць менш прымірэнчых адносінаў да рэлігіі, забабонаў і рэлігійнага фанатызму, чым гэта традыцыйна распаўсюджана ў заходнім секулярызме.
У адрозненне ад многіх іншых навукоўцаў, якія лічаць навуку індыферэнтнай у адносінах да звышнатуральнаму або нават няздольнай да яго даследавання, новыя атэісты прапануюць лічыць існаванне звышнатуральнага рэальнай навуковай гіпотэзай, якая павінна быць даследавана навуковымі метадамі.
Тэрмін «навуковы атэізм» атрымаў шырокае распаўсюджванне ў СССР з 1954 года, калі ён быў выкарыстаны ў пастановах ЦК КПСС «Аб буйных недахопах у навукова-атэістычнай прапагандзе і мерах яе паляпшэння» і «Аб памылках у правядзенні навукова-атэістычнай прапаганды сярод насельніцтва» .
Аднак некаторыя сцвярджэнні, якія вынікаюць з рэлігійных уяўленняў, могуць быць верыфікаваны навуковымі метадамі (напрыклад, прадстаўлення аб будове Сусвету, паходжанню жыцця, і, у прыватнасці, чалавека, гістарычныя звесткі, якія змяшчаюцца ў рэлігійных тэкстах і інш.).
Прыхільнікі навуковага атэізму сцвярджаюць, што ён заснаваны на поспехах навукі, у сваіх даследаваннях існавання/адсутнасці багоў абапіраецца на атрыманыя ёю вынікі і выкарыстоўвае навуковы метад для абвяржэння некаторых рэлігійных сцвярджэнняў.
Гарады Кіеў і Севастопаль паводле канстытуцыі Украіны маюць спецыяльны статус і не ўваходзяць у склад раёнаў іншых рэгіёнаў краіны, бо адначасова самі з’яўляюцца асобнымі рэгіёнамі.
Аб’яднаная тэрытарыяльная грамада, адміністрацыйным цэнтрам якой вызначаны горад, з’яўляецца гарадской тэрытарыяльнай грамадой, цэнтрам якой вызначана пасёлак гарадскога тыпу — пасялковай, цэнтрам якой вызначана сяло — сельскім.
Грамада Украіны або тэрытарыяльная грамада — базавая тэрытарыяльная адзінка, уведзеная ў рамках адміністрацыйна-тэрытарыяльнай рэформы 2015—2020 гадоў дзякуючы правядзенню рэформы дэцэнтралізацыі ва Украіне.
Згодна з законам Украіны аб мясцовым самакіраванні, тэрыторыя тэрытарыяльнай грамады — гэта непарыўная тэрыторыя, у межах якой тэрытарыяльная грамада ажыццяўляе свае паўнамоцтвы па вырашэнні пытанняў мясцовага значэння, як непасрэдна, так і праз органы мясцовага самакіравання.
Сам выканаўца песні Сяргей Лазараў падчас інтэрв’ю аднаму з расійскіх тэлеканалаў прызнаўся, што песня і прадстаўленне Расіі на конкурсе песні Еўрабачанне 2016 сарвала яму водпуск пасля канцэртнага тура.
Вядомы расійскі прадзюсар, спявак і кампазітар, а таксама па сумяшчальніцтве аўтар конкурснай песні Філіп Кіркораў ацаніў песню па даслугах і таксама ў сваім меркаванні згадаў, што ў Расіі ёсць артысты, якія можуць прадстаўляць музыку:
27 сакавіка 1959 года да сельсавета далучана частка скасаванага Станюшкаўскага сельсавета (12 населеных пунктаў: Антонава, Асінаўка, Баброўнікі, Беланоўшчына, Галабурды, Зуі, Макасічы, Ойцінава, Ратынцы, Суднікі, Шэлеўшчына, Юзафіна), у склад сельсавета з Волменскага сельсавета перададзена вёска Ратынцы, сельсавет перайменаваны ў Пральніцкі сельсавет, цэнтр перанесены ў вёску Пральнікі.