polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Спаборніцтвы па стральбе з пнеўматычнага пісталета з 10 метраў сярод мужчын на летніх Алімпійскіх гульнях 2016 года пройшлі 6 жніўня ў нацыянальным цэнтры стралковага спорту ў раёне Дэадору.
Шэраг відаў гародніны і садавіны для паляпшэння транспартабельнасці і павышэння лёжкасці збіраюць на захоўванне ў стане, далекім ад поўнай сталасці (познія сарты яблыкаў, грушы, абрыкосы, персікі, слівы, бананы, памідоры і дыні).
Як у выпадку натуральнага працэсу паспявання пладоў на расліне, так і падчас штучнага працэсу складаныя арганічныя рэчывы пладоў распадаюцца на простыя (напрыклад, протапекцін пераходзіць у растваральны пекцін, крухмал ператвараецца ў глюкозу, памяншаецца ўтрыманне кіслот), у выніку чаго плод становяцца мякчэй і саладзей.
Аднак, калі працэс паспявання ажыццяўляецца непасрэдна на расліне, то ў пладах адбываецца не толькі распад рэчываў, але і іх сінтэз — смакавыя якасці такіх пладоў вышэй, чым даспеўшых у лёжцы.
Мэтай працэсу даспельвання з'яўляецца стымуляванне далейшага развіцця гародніны і садавіны з давядзеннем іх да аптымальных спажывецкіх кандыцый у тых выпадках, калі натуральнае паспяванне адбываецца недастаткова хутка або працякае ў няпоўным аб'ёме пры захоўванні сабранай прадукцыі ў астуджаным стане.
Афіцыйна музыка «Сектора Газа» лічылася панк-рокам, хоць да дадзенага кірунку група мае толькі частковае стаўленне — Клінскіх захапляўся рознымі музычнымі плынямі, ад панка і цяжкага року да рэпу і славянскага фолку, якія знайшлі адлюстраванне ў яго песнях.
У той жа час музыка «Сектора Газа» спалучае ў сабе рускую народную музыку — прыпеўкі, аўтарскую песню, рускую народную песню і стылістыку музычнай поп і рок-культуры Захаду, а таксама каверы на кампазіцыі вядомых заходніх поп-і рок-выканаўцаў.
Армейская тэма“ была таксама прадстаўлена ў песнях „Пара дадому“ і „Дэмабілізацыя“ з альбомаў „Наркалагічны універсітэт мільенаў“ і „Паўсталы з Пекла“, адпаведна, якія сталі досыць папулярнымі сярод ваеннаслужачых тэрміновай службы.
Пачынаючы з 1996 года, Клінскіх некалькі мяняе стыль гурта, многія тэксты становяцца больш сур’езнымі, з намёкам на філасофскую накіраванасць і лірычнасць, нецэнзурных выразаў ўжо практычна не сустрэць, — гэта адзначыла новы этап у творчасці калектыву, тым самым падвеўшы вынік пройдзенага шляху.
Каб паправіць матэрыяльнае становішча і не даць « » канчаткова згалець, «Сектор Газа» у асобе Юрыя Клінскіх выпускае сумесна з варонежскім дыджэем Аляксеем Бранцавым тэхна-рэміксы сваіх песень, асабіста адабраўшы для яго хіты.
Але з-за крызісу ў краіне, запісаны летам 1998 года зборнік рэміксаў «» быў выпушчаны толькі праз год, у лістападзе 1999-га, разам з « 2», рэліз якога адбыўся з-за таго, што ў продаж паступіў пірацкі кампакт-дыск з рэміксамі з серыі «Калекцыя».
Першы пастаянны склад сфармаваўся не 27 снежня 1989 года, як паказваюць шматлікія крыніцы, а ў чэрвені 1988 года, калі да Юрыя Клінскіх далучаюцца бубнач Алег Кручкоў і бас-гітарыст Сямен Ціціеўскі.
У адным з сваіх інтэрв’ю лідар гурту „Аліса“ Канстанцін Кінчаў на пытанне аб адносінах да групы „Сектор Газа“ сказаў, — "«калгасны панк» — не блізкі мне жанр", аднак адзначыў, што "Хой дасягнуў пэўных вяршынь, шкада, што ен памер рана." У іншым інтэрв’ю, якое было да гэтага, Кінчаў распавеў гісторыю аб тым, што сустракаўся з Хоем ў пачатку яго музычнай дзейнасці, годзе ў 88-89, ен прасіў перадаць касэту з яго песнямі Майку Навуменка, што Кінчаў і зрабіў.
Юрый Клінскіх выйшаў з асяроддзя рабочых кварталаў правінцыйнага расійскага горада перабудовачнай эпохі, з уласцівай ім неразвітасцю сацыяльнай і гвалтам, облекающиеся у тэкстах групы ў пародийно-іранічную форму.
У сваіх песнях ен імкнуўся ўлічваць падзеі грамадскай і асабістай жыцця, учынкі людзей, паўсядзенныя бытавыя сітуацыі, пры гэтым выкарыстоўваючы ў тэкстах некаторых кампазіцый ненарматыўную лексіку.
Песні Юры Хоя, якія ўяўляюць сабой стылізаваныя апісанні жыцця сацыяльных нізоў і рускай правінцыі, якія змяшчаюць простамоўную і ненарматыўную лексіку, карысталіся папулярнасцю ў многіх.
Да 10-годдзя гурта кампанія « » выпускае серыю «Калекцыя», якая складаецца з раней выдадзеных альбомаў, але ўжо ў новым афармленні, з дадатковым матэрыялам танцавальных версій хітоў розных гадоў, а таксама рэмейкам аднайменнага альбома «Сектор газа» .
Тым не менш, 6 снежня 2012 года Андрэй Князеў разам са сваёй групай «Кня» прыняў удзел у трыб’ют-канцэрце ў гонар 25-годдзя гурта, які праводзіўся ў пецярбургскім клубе «Касманаўт».
Магчыма, з-за свайго народнага, таго самага «калгаснага», рускага гучання «Сектор Газа» так і не быў уключаны ў «Легенды рускага року», нягледзячы на тое, што некаторыя іх песні гучалі ў эфіры радыестанцыі «Наша радые» .
Па стане на 1996 год наклады касет з запісамі каманды дасягаюць астранамічных лікаў , але практычна ўсе прыбыткі асядаюць па-за калектывам, таму што большасць медыяпрадукцыі ў постсавецкай Расіі на фоне эканамічнага крызісу пачатку 90-х — гэта пірацкія запісы.
У канцы года перавыдаецца серыя «Калекцыя» камплектам з адзінаццаці альбомаў у агульнай скрынцы, дапоўненай коміксам, намаляваным Дзмітрыем Самборским — мастаком і дызайнерам альбомаў «Сектора Газа», раней вядомым па працы з «Карозіяй Металу».
Тым не менш, сама панк-супольнасць вельмі негатыўна ставіцца да любых спробам прылічэння музыкі «Сектора» да панк-року і наогул да панк-руху, таму тэрмін «калгасны рок», а не «калгасны панк», мабыць, з’яўляецца больш паліткарэктным варыянтам.
Пасля дзесяцігоддзі забыцця з боку лэйбла, летам 2015 года кампанія « » заявіла аб выпуску альбома нявыдадзеных песень з ранняга творчасці Юрыя Клінскіх у новым гучанні і лепшых песень «Сектор Газа».
З 1988-га па 1990 год «Сектор Газа» выступаў на адной сцэне разам з вядомымі гуртамі, якія ладзілі канцэрты ў Варонежы, сярод якіх: «Сталасць памяці», «Гукі Му», «Грамадзянская абарона», «Дзеці» і інш.
У адным сваім інтэрв’ю, Троіцкі адзначыў, — „калі казаць пра рускі народны рок, то гэтая група лепш за ўсе падыходзіць да такога вызначэння“, а таксама назваў Юру Хоя таленавітым, душэўным чалавекам.
Усеагульную вядомасць «Сектор Газа» атрымаў толькі ў 1990 годзе пасля выхаду альбомаў «Злавесныя мерцвякі» і «Ядрена вош», якія Юры адправіў у Маскву з дапамогай свайго знаемага.
Па кантрасту з гераічнымі вобразамі слаўных рыцараў папярэдняй часткі паэмы ўвага перанесена на лірычную тэму — песню пра любіміцу народа, добрую шляхцянку слаўнага роду Гальшанскіх, што красою сваёю пераўзышла грэчаскіх багінь і німфаў.
Яна прысвечана гісторыі , апісанню агрэсіўнай палітыкі нямецкага Ордэна да сваіх суседзяў, падрыхтоўцы і ходу самой Грунвальдскай бітвы, якая скончылася перамогай аб'яднаных сіл саюзнікаў пад кіраўніцтвам караля Ягайлы і вялікага князя Вітаўта.
У апісанні войнаў Ян Вісліцкі выкарыстаў вопыт антычнай паэзіі, імітацыю язычніцкай міфалогіі, ствараючы вобразы-эўфемізмы: збожжа — дары Цэрэры, пачалася вайна — «Марс жорсткі паўстаў».
Трохчасткавая кампазіцыя нагадвае структуру музычнай сімфоніі, створанай сродкамі антычнай паэтыкі, якая тут спалучаецца з хрысціянскім рамантызмам, сярэднявечным духам рыцарства і фальклорнай маляўнічасцю.
Першая частка — паэтычная прэлюдыя, экспазіцыя да гераічнага эпасу, умоўна-малітоўны зварот да алімпійскіх багоў і музы эпічнай паэзіі Каліёпы з просьбай удыхнуць у грудзі паэта натхненне для праслаўлення караля і вялікага князя Жыгімонта , яго слаўнага дзеда Ягайлы, дынастыі Ягелонаў.
У час станаўлення новай беларускай літаратуры, якая стваралася непрафесійнымі пісьменнікамі, аўтары не пазначалі сваё аўтарства, прычынай быў гістарычны кантэкст — творы мелі пераважна апазіцыйны расійскім уладам характар, большасць іх прасякнута вострай крытыкай як дзяржаўнага ладу, так і нацыянальна прыгнёту.
Найбольш вядомыя ананімныя творы беларускай літаратуры — створаныя падчас і пасля паўстання 1830—1831 гадоў «Віншаванне бондара Савасцея» і «Вясна гола перапала», з другой паловы ХІХ стагоддзя частцы твораў уласціва псеўданімнасць, з гэтага часу вядома паэма «Мачыха», падпісаная Адэляй з Устроні, напярэдадні і падчас паўстання 1863—1864 гадоў створаны «Гутарка старога дзеда», «Гутарка пана з селянінам», «Дзякуй Богу і гасудару», у 1870—1880 гады — верш «Праўда», «Гутарка ў карчме, спісаная Кандрасем з-пад Докшыц», у канцы ХІХ стагоддзя — вершы «Тэатр», «Дудар», «Я клічу вас», пад псеўданінам Будзіцель, «Палякам у дзень 3-га мая», пад псеўданімам Горэвід.
Ананімныя творы ХІХ стагоддзя жанрава-разнастайныя: паэмы «Энеіда навыварат» і «Тарас на Парнасе», верш-апавяданне «Два д’яўлы», элегія «Могілкі», лірычныя вершы «Вясна гола перапала» і «Ой, у полі вецер вые», вершаваныя або празаічныя гутаркі «Гутарка Данілы са Сцяпанам», «Гутарка старога дзеда» і «Гутарка Кузьмы з Апанасам», проза «Казка не казка, але так бывае».
Нагрудны знак Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь «Выдатнік адукацыі» за значны ўклад у развіццё адукацыі, ўкараненне перадавога педагагічнага вопыту, узорнае выкананне працоўных абавязкаў, высокія дасягненні ў навучанні і выхаванні дзяцей і моладзі .
Пасля заканчэння дактарантуры Беларускага дзяржаўнага эканамічнага ўніверсітэта па спецыяльнасці «Фінансы, грашовы зварот і крэдыт» у 2014 годзе абараніла доктарскую дысертацыю па тэме «Финансовое управление воспроизводством человеческого капитала: теория, методология, моделирование».
З’яўляецца аўтарам больш за 100 навуковых і вучэбна-метадычных работ, у тым ліку 8 манаграфій , больш за 50 артыкулаў у рэцэнзуемых часопісах Беларусі, Расіі, Украіны, Літвы, Польшчы, Казахстана.
Аўтар манаграфій «Газета і мараль» , «Публіцыстычнасць інфармацыйных жанраў» , «Аналітычныя жанры: пытанні тэорыі і практыкі» , «Публіцыстыка. Жанры. Майстэрства» , «Маральны клімат вытворчага калектыву і друк» , «Дзесятая пяцігодка ў беларускім нарысе» , «Фельетон: тэорыя і практыка жанра» , «Основы публіцыстыкі. Жанры» , «Свет и тени » , «Асновы літаратурна-мастацкай творчасці» , «Асноўныя творчыя метады ў журналістыцы» .
Мастацкія творы прысвячаў жыццю на вёсцы і клопатам моладзі: зборнікі апавяданняў «Наследнік» і «Сыходзяцца бальшакі і прасёлкі» , аповесці «Вячэрняя планета» і «Метраном памяці» , раман «Між крутых берагоў» , зборнікі абразкоў і апавяданняў «Чарадзейны туман» і «Капуснік, або лад жыцця» .
В. Стральцоў на факультэце журналістыкі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта — старшы выкладчык, дацэнт, загадчык кафедры тэорыі і практыкі сучаснай журналістыкі, з 1999 года — прафесар кафедры сацыялогіі журналістыкі.
У 2004 годзе скончыла дактарантуру кафедры эканомікі прамысловых прадпрыемстваў Беларускага дзяржаўнага эканамічнага ўніверсітэта па спецыяльнасці «Эканоміка, арганізацыя і кіраванне прадпрыемствамі, галінамі, комплексамі».
У 2009 годзе абараніла доктарскую дысертацыю на тэму «Фарміраванне і рэалізацыя кластэрнага падыходу ў кіраванні канкурэнтаздольнасцю прадпрыемстваў легкай прамысловасці Рэспублікі Беларусь».
З 1990 па 1995 гг. з’яўлялася асістэнтам, старшым выкладчыкам, дацэнтам кафедры эканомікі, арганізацыі і планавання прадпрыемстваў Віцебскага дзяржаўнага тэхналагічнага ўніверсітэта.
Пасля капітальнай рэканструкцыі восенню 2007 года ўведзены ў эксплуатацыю стадыён са штучным пакрыццём, у лютым 2010 года — вучэбна-выставачны павільён, у 2012 годзе — новы навучальны корпус , у якім размясціліся Навукова-даследчы інстытут механізацыі і электрыфікацыі сельскай гаспадаркі і Інстытут павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі кадраў АПК; вучэбна-лабараторны корпус з інтэрнатам у в. Бараўляны, пачаты капітальны рамонт студэнцкага інтэрната 1.
М. Шыла — першы прарэктар, В. П. Сцепанцоў, М. М. Раманюк — прарэктары па вучэбнай рабоце, М. А. Прышчэпаў — прарэктар па навуковай рабоце, В. С. Карко, Л. У. Пакуш, І.
Г. Падпорын — прарэктары па выхаваўчай працы, С. А. Марозаў — прарэктар па адміністрацыйна-гаспадарчай рабоце, А. В. Кузьміцкі і В. Н. Дашкоў — дырэктары Інстытута павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі кадраў АПК.
Універсітэт уяўляе сабой вучэбна-навукова-вытворчы комплекс, які мае 8 факультэтаў, 42 кафедры і іх 42 філіяла, Інстытут павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі кадраў АПК, Навукова-даследчы інстытут механізацыі і электрыфікацыі , Цэнтр навукова-метадычнай і вучэбнай працы, Цэнтр інавацыйных тэхналогій навучання і кіравання, выдавецка-паліграфічны цэнтр, Рэспубліканскі вучэбна-вытворчы цэнтр практычнага навучання новым тэхналогіям і асваення комплексу машын.
Усе яны выдатна абсталяваныя сучаснымі аўдыторыямі, вучэбнымі класамі, лабараторыямі, вытворчымі майстэрнямі, кампутарнай і іншай, неабходнай для адукацыйнага працэсу тэхнікай або яе ўзорамі.
Упершыню ў інстытуце пачалі рыхтаваць інжынераў па 5 спецыяльнасцях: «Механізацыя сельскай гаспадаркі», «Механізацыя жывёлагадоўлі», «Прымяненне электраэнергіі ў сельскай гаспадарцы», «Электразабеспячэнне ў сельскай гаспадарцы», «Арганізацыя і тэхналогія рамонту сельскагаспадарчых машын».
З 1-га верасня 1955 года студэнты — курсаў, якія праходзілі навучанне ў Беларускім політэхнічным інстытуце па спецыяльнасці «Механізацыя і электрыфікацыя сельскай гаспадаркі», былі пераведзеныя ў Беларускі інстытут механізацыі і электрыфікацыі сельскай гаспадаркі.
1 кастрычніка 1954 года першыя студэнты ў колькасці 200 чалавек прыступілі да заняткаў па двух спецыяльнасцях: 150 — «Механізацыя сельскай гаспадаркі», 50 — «Электрыфікацыя сельскай гаспадаркі».
Адукацыйны працэс арганізуецца ў 5 вучэбна-лабараторных карпусах у г. Мінску, 3-х вучэбна-лабараторных карпусах у в. Бараўляны і ў Буда-Кашалёўскім філіяле ўніверсітэта; Рэспубліканскім вучэбна-вытворчым цэнтры практычнага навучання новых тэхналогій і асваення комплексаў машын.
Імклівае ўдасканаленне і павышэнне якасці адукацыі стала магчымым дзякуючы пераемнасці пакаленняў выкладчыкаў, умацаванню матэрыяльна-тэхнічнай і інфармацыйнай базы ўніверсітэта, пашырэнню яго міжнародных сувязяў.
У 2007 годзе на Міжнароднай карпарацыі сацыяльнага супрацоўніцтва «Еўрапейская Асацыяцыя Бізнесу» Беларускі дзяржаўны аграрны тэхнічны ўніверсітэт удастоены ўзнагароды «Лепшае прадпрыемства Еўропы як інавацыйная, канкурэнтаздольная, перспектыўная, вядучая ўстанова адукацыі Рэспублікі Беларусь».
Гэты перыяд можна назваць гістарычным з пункту гледжання актыўнага развіцця матэрыяльна-тэхнічнай базы, удасканалення ўсіх бакоў адукацыйнага працэсу, павелічэння кантынгенту студэнтаў і штатаў работнікаў, росту аўтарытэту і фарміраванню пазітыўнага іміджу ўніверсітэта, прызнання яго дасягненняў.
У 1997 годзе — у сувязі са змяненнем зместу навучання і падрыхтоўкі спецыялістаў для АПК адбылося перайменаванне шэрагу факультэтаў: механізацыі — у механіка-тэхналагічны , электрыфікацыі — у аграэнергетычны, гуманітарызацыі — у гуманітарна-экалагічны.
Перад калектывам вну была пастаўлена стратэгічная мэта — прывядзенне ў адпаведнасць са сусветнымі аналагамі ўніверсітэцкага гарадка, навучальных карпусоў, аўдыторый і лабараторый, вытворча-матэрыяльнай базы, аб’ектаў сацыяльнай інфраструктуры.
У 1988 годзе Беларускі інстытут механізацыі сельскай гаспадаркі ўзначаліў Заслужаны работнік адукацыі Рэспублікі Беларусь, акадэмік НАН Беларусі, Ганаровы прафесар БДАТУ, доктар тэхнічных навук Леанід Сцяпанавіч Герасімовіч .
У 2008 годзе на 4-й Міжнароднай асамблеі якасці ў Маскве Беларускі дзяржаўны аграрны тэхнічны універсітэт узнагароджаны «Залатым сертыфікатам якасці», а таксама правам выкарыстання сімволікі Сусветнай праграмы прасоўвання якасці.
У 1977 годзе інстытут узначаліў Заслужаны дзеяч навукі БССР, вучоны ў галіне тэорыі і праектавання дарожных меліярацыйных і сельскагаспадарчых машын, доктар тэхнічных навук, прафесар Валерый Аляксандравіч Скотнікаў .
У 1974 годзе на працягу 20 гадоў пабудаваны галоўны корпус, 2 вучэбна-лабараторнага корпусы, 7 інтэрнатаў, вучэбна-рамонтная майстэрня, сталовая на 500 пасадачных месцаў і гараж, здадзены ў эксплуатацыю спартыўны корпус.
28 лютага 2013 года доктар тэхнічных навук, прафесар, лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь Іван Мікалаевіч Шыла прызначаны на пасаду рэктара Ўстановы адукацыі «Беларускі дзяржаўны аграрны тэхнічны універсітэт».
У 2002 годзе факультэт павышэння кваліфікацыі перайменаваны ў факультэт павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі кадраў (пазней ператвораны ў Інстытут павышэння кваліфікацыі і перападрыхтоўкі кадраў АПК).
У 2003 годзе Беларускі дзяржаўны аграрны тэхнічны ўніверсітэт узначаліў Мікалай Уладзіміравіч Казаравец, член-карэспандэнт Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі, доктар сельскагаспадарчых навук, прафесар .
У 1987 годзе — інстытут стаў пераможцам Усесаюзнага сацыялістычнага спаборніцтва, ўручаны пераходзячы Чырвоны сцяг ЦК КПСС, Савета Міністраў СССР], УЦСПС і ЦК УЛКСМ.
У пачатку стагоддзя арабы захапілі амаль усю Паўночную Афрыку і ў далейшым гэтыя землі былі падзелены на тры вобласці: Егіпет з цэнтрам у Фустаце, Магрыб з намеснікам у Фесе і Іфрыкія з цэнтрам у Кайруане.
Гэта паслужыла першай прычынай азлаблення Жыльбера на грамадства; калі ж у 1774 годзе, прыехаўшы ў Парыж з рэкамендацыйным лістом да д'Аламбера, ён сустрэў халоднасць і абыякавасць ва ўсяго гуртка энцыклапедыстаў, злосць абудзіла ў ім прыродны сатырычны талент.
А за тое, што ён пісаў хвалебныя, нават некалькі ўгодлівыя оды сваім заступнікам, а таксама каралю і членам каралеўскай сям'і, Жыльбер у канцы жыцця атрымліваў рэгулярныя субсідыі ад караля і з іншых крыніц.
Аднак у тыпаграфіі, атрымаўшы друкаваную форму адной маркі замест размножанай формы для 50-марачнага аркуша, з прычыны непаразумення вырашылі надрукаваць марку на асобных мініяцюрных аркушах — па адной на кожным.
Гадзіцкі (, в. Вялень, Ігуменскі павет, Мінская губерня — , Адэлаіда, Паўднёвая Аўстралія; Псеўданімы: ВЭР, Крапіва-Жыгучка, Янка Яр) — беларускі грамадска-культурны эміграцыйны дзеяч, паэт.
Радзей купон атрымлівалі з паласы паперы , што аддзяляла сектары ў тыпаграфскім аркушы, напрыклад, на марцы СССР з партрэтам А. С. Грыбаедава 1959 г. або праз дадатковую лінію перфарацыі на шырокім полі аркуша — на некаторых марках СССР серыі «25-годдзе першынцаў савецкай індустрыі» 1958 г.
Купоны, якія выкарыстоўваліся для падліку марак у аркушы, першапачаткова былі пустымі — на іх адсутнічалі надпісы або малюнкі, але потым гэтыя месцы сталі выкарыстоўваць для нанясення розных знакаў, малюнкаў, тэкстаў службовага, рэкламнага або дэкаратыўнага характару.
У той перыяд Віжэ знаходзілася пад заступніцтвам дзвюх найбагацейшых дам Парыжа: мадам дэ Вердэн, жонкі генеральнага адкупніка, і, што больш важна, прынцэсы Марыі-Адэлаіды дэ Бурбон-Пенцьеўр, жонкі герцага Шартрскага, якая была на 2 гады старэйшая за юную мастачкі.
Віжэ, якая выйшла з сям'і дробнай буржуазіі, заняла месца сярод уплывовых арыстакратаў французскага каралеўства, сярод якіх быў кароль і яго браты і сёстры, а таксама каралева і вядомыя члены каралеўскай сям'і; іх аб'ядноўвала прыналежнасць да аднаго пакалення.
У гэтых паездках ёю былі напісаны партрэты многіх валадарных асоб, дзяржаўных дзеячаў і іншых выдатных фігур: так, у Галандыі Віжэ-Лебрэн пісала будучага караля Вілема , у Расіі ў 1795—1799 гг. — апошняга польскага караля і вялікага князя літоўскага Станіслава Панятоўскага, вялікую княгіню Ганну Фёдараўну і іншых членаў імператарскага сямейства.
Марыя Антуанэта вельмі высока ацаніла працу мастачкі і засыпала яе дадатковымі заказамі, а ў 1783 г. аказала, са свайго боку, пэўны ціск на французскі мастацкі істэблішмент, каб Віжэ-Лебрэн была выбрана ў члены Каралеўскай акадэміі жывапісу і скульптуры.
Ужо ў канцы 1765-х гг. Віжэ малявала цалкам прафесійна: ускосным сведчаннем яе поспеху можа служыць тое, што яе майстэрня была фармальна зачынена ўладамі за адсутнасць у юнай мастачкі патэнта.
Перачакаўшы такім чынам Вялікую Французскую рэвалюцыю, Віжэ-Лебрэн вярнулася ў Францыю па запрашэнні Напалеона і да 1814 г. жыла, галоўным чынам, у сваім мёнтку ў Лувесьене, а калі з наступам войскаў саюзнікаў на Парыж маёнтак быў заняты прускай арміяй, вярнулася ў Парыж.
Пасля расколу эсперанта-руху ў 1936 годзе была створана альтэрнатыўная арганізацыя — Міжнародная эсперанта-ліга са штаб-кватэрай у Вялікабрытаніі, і да 1947 года паралельна існавалі «жэнеўская » са сваім прэзідэнтам і «Міжнародная эсперанта-ліга» — са сваім.
У 1955 годзе Іва Лапена прапанаваў звесці абавязкі прэзідэнта асацыяцыі ў асноўным да прадстаўнічых функцый, у той час як генеральны сакратар асацыяцыі быў павінен выконваць паўсядзённыя абавязкі, але гэтая сістэма дзейнічала толькі ў той час, калі Лапена сам быў генеральным сакратаром .
Каб не дапусціць Айю дэ ла Торэ на пасаду віцэ-прэзідэнта, а Адрыю на пасаду прэзідэнта, вайскоўцы, якія падтрымлівалі кандыдатуру Фернанда Белаундэ Тэры, 18 ліпеня 1962 г. здзейснілі дзяржаўны пераварот.
У 1872 г. прэзідэнтам быў абраны Мануэль Парда, які скараціў прысутнасць вайскоўцаў ва ўрадзе, разгарнуў грамадскія працы, спрыяў уздыму адукацыі і спрабаваў стымуляваць эканоміку.
у 1884 г. быў падпісаны мірны дагавор, на аснове якога да Чылі назаўсёды адышла перуанская правінцыя Тарапака з багатымі адкладамі салетры і на дзесяць гадоў — правінцыі Такная і Арыка з наступным рашэннем іх лёсу шляхам плебісцыту.
У 1931 г. на выбарах прэзідэнта перамог лідар АПРА В. Р. Ая дэ ла Торэ, але Санчэс Сэра адмовіўся прызнаваць гэты факт, гэта прывяло да страйкаў, масавых беспарадкаў і вулічных сутыкненняў.
У 1932 г. Санчэс Сэра паспрабаваў адваяваць у Калумбіі гарадок Летысія, які адышоў ад Перу па дамове 1927 г Санчэс зрабіў такі крок наўмысна, спрабуючы дамагчыся народнай падтрымкі свайго рэжыму.
Ён быў прэзідэнтам краіны з 1908-1912 гг. і з 1919-1930 гг. Перуанскія студэнты пачалі палітычную актыўнасць у сувязі з напружанай абстаноўкай у краіне, у сувязі з ходам Першай сусветнай вайны, рэвалюцыямі ў Мексіцы і Расіі.
Перуанскай апрыстскай партыі забаранілі вылучаць уласнага кандыдата, але яна аб'ядналася з іншымі ліберальнымі партыямі ў Нацыянальна-дэмакратычны фронт, і на выбарах атрымаў перамогу кандыдат Фронту, вядомы юрыст Хасэ Луіс Бустамантэ Рывэра.
Кангрэс, які складаўся ў большасці з прыхільнікаў партыі АПРА, пачаў ажыццяўляць доўгатэрміновыя планы эканамічнага развіцця, рэарганізацыі палітычнай сістэмы, а таксама ажыццяўляць будаўніцтва тунэляў для падачы вады з прытокаў Амазонкі для арашэння засушлівых прыбярэжных раенаў.
На працягу наступных стагоддзяў інкі паслядоўна заваёўвалі суседнія плямёны, і да стагоддзя валодалі землямі ад сучаснай паўднёвай Калумбіі да цэнтральнага Чылі, якія складалі імперыю Таўанцінсую, што ў перакладзе азначае «чатыры злучаныя паміж сабой бакі свету».
Гісторыя Перу складаецца з двух этапаў культурнага развіцця: першы звязаны з плямёнамі людзей, якія прыйшлі ў Анды прыкладна 11 000 гадоў таму і стварылі да стагоддзя адну з найбуйнейшых дзяржаў Зямлі, другі пачынаецца з прыбыццём у Паўднёвую Амерыку еўрапейцаў, якія скарылі старажытную імперыю, і працягваецца да цяперашняга часу.
Гэтая краіна пазней за ўсіх лацінаамерыканскіх краін дабілася незалежнасці дапамогай войскаў, на чале з генералам Хасэ дэ Сан-Марцін, які ўвайшоў у гісторыю як вызваліцель Аргенціны, Чылі і Перу.
9 снежня 1824 года армія Балівара пад камандаваннем генерала Антоніа Хасэ дэ Сукрэ разграміла рэшткі іспанскіх войскаў у бітве пры Аякуча, тым самым спыніўшы іспанскае праўленне ў Паўдневай Амерыцы.
Сок алеандра, ужыты ўнутр, выклікае моцныя колікі ў людзей і жывёл, ірвоту і дыярэю, а затым прыводзіць да сур’ёзных праблем у дзейнасці сэрца і цэнтральнай нервовай сістэмы.
Прэпараты, якія атрымліваюць з лісця, — нерыялін і карнерын, маюць выяўленыя кумулятыўныя ўласцівасці, — раней ужывалі ў растворах і таблетках як кардыятанічны сродак пры розных парушэннях сардэчна-сасудзістай дзейнасці.
Антыгон не ўдзельнічаў у паходзе Аляксандра Македонскага, але ў бітве пры Сардах разбіў і прымусіў уцякаць персідскую армію, якая прарвалася ў Малую Азію, ва ўжо заваяваныя македонцамі вобласці, пакуль Аляксандр скараў Егіпет.
кіраўнік імперыі Пердыка стаў пагражаць яму за непадпарадкаванне вайной, Антыгон з’ехаў у Еўропу, дзе ўступіў у саюз з Кратарам, Антыпатрам і Пталамеем, і ў 321 годзе да н.э.
Пасля гібелі Пердыкі, забітага ў Егіпце ў ліпені таго ж года яго ж уласнымі афіцэрамі, кіраўніком дзяржавы Аляксандра Вялікага быў абвешчаны Антыпатр, а Антыгон, атрымаўшы неабмежаваную ваенную ўладу ў Азіі, працягнуў вайну з прыхільнікам Пердыкі Эўменам, намеснікам Кападокіі.
Бязмежнае ўладалюбства Антыгона прывяло нарэшце яго да таго, што Пталамей, падбухтораны Селеўкам, кіраўнік Македоніі Касандр і намеснік Фракіі Лісімах заключылі супраць яго кааліцыю, і з прычыны таго, што Антыгон на палюбоўны падзел імперыі не згаджаўся, абвясцілі яму ў 315 годзе да н.э.