polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
На працягу шэрага гадоў У. А. Фядзюшын быў намеснікам старшыні Дзяржаўнага камітэта па справах аховы прыроды пры Савеце Народных камісараў БССР, членам рэдакцыйнай калегіі часопіса з «Паляўнічы Беларусі», супрацоўнічаў з краязнаўчым часопісам «Наш край».
У 1948—1950 гг. абіраўся сапраўдным членам Усесаюзнага геаграфічнага таварыства і Усесаюзнага таварыства гельмінтолагаў пры Акадэміі навук СССР, з 1960 года — член камісіі па ахове прыроды пры Сібірскім аддзяленні Акадэміі навук СССР.
У сваіх экспедыцыях У. А. Фядзюшын займаўся таксама вывучэннем грызуноў, птушак, земнаводных, насякомых і іншых жывёл, збіраў калекцыйныя матэрыялы, якія перадаваў Заалагічным музеям Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта і Інбелкульта.
У час працы ў Омску А. У. Фядзюшын зрабіў значны ўнёсак у вывучэнне Барабінскіх азёр у якасці кармавой базы птушкагадоўлі, распрацаваў метад барацьбы з Омскай гемарагічнай ліхаманкай і трансмісійнымі захворваннямі.
Італьянскае камандаванне ведала пра тое, што рыхтуецца наступ, аднак, з прычыны таго, што расійскія войскі ў гэты час пачалі наступленне ў Галіцыі, лічылася, што аўстрыйцы не рызыкнуць пачаць аперацыю.
Падчас бітвы пры Азьяга ішлі баі і ў раёне Ізонца, дзе для ўводу італьянцаў у зман адбываліся шырокія дэманстратыўныя дзеянні — моцны артылерыйскі агонь, атакі па некалькіх напрамках, бамбаванне з паветра важных чыгуначных збудаванняў і буйных камандных пунктаў.
Значны ўплыў на ўзмацненне жорсткасці антыгомасексуальнага заканадаўства ў нацысцкай Германіі зрабілі падзеі «ночы доўгіх нажоў», калі Гітлер расправіўся над штурмавікамі СА, лідар якіх быў гомасексуалам.
Гэта дазваляла трактаваць тэкст больш шырока і прымяняць яго не толькі на пранікальныя анальныя палавыя кантакты, як гэта было раней, але і шырыць на любыя іншыя формы сексуальнага ўзаемадзеяння паміж мужчынамі, у тым ліку і без непасрэднага фізічнага кантакту.
Пры ранніх фармулёўках параграфа 175 довад наяўнасці пранікальных анальных кантактаў быў абцяжараны, а ў новай фармулёўцы яго больш не патрабавалася, што істотна палягчала вынясенне абвінаваўчых прысудаў.
Крыху пазней выракам Імперскага суда па крымінальных справах было дадзена наступнае тлумачэнне : склад злачынства існуе, калі «аб’ектыўна было зачэплена грамадскае пачуццё сораму і суб’ектыўна было жаданне ўзбудзіць юрлівае жаданне аднаго з двух мужчынаў ці трэцяга мужчыны».
У прыватнасці, злачынствам лічыліся не толькі самазадавальненне пры іншым мужчыне, дакрананне эрагаваным пенісам да цела іншага мужчыны і петынг , для ўсталявання наяўнасці злачынства па § 175 зараз было досыць пацалунка ці нават наяўнасці «юрлівага пагляду».
Для выпадкаў «цяжкай распусты» («спакушэнне» моладзі 14—21 гадоў, прастытуцыя, прымяненне гвалту ці выкарыстанне службовага становішча ці залежнага становішча партнёра) быў створаны ўзмацняльны параграф § 175.
Варта адзначыць, што пад «ненатуральнай распустай» разумеліся не любыя «распусныя дзеянні» паміж мужчынамі, але толькі такія сексуальныя кантакты, пры якіх палавы орган аднаго мужчыны пранікаў усярэдзіну цела іншага (то бок толькі такія кантакты, якія ў нямецкай мове можна было апісаць паняццем ).
Варта адзначыць, што аналагаў § 175, ч. 3 у частцы «гомасексуальнага спакушэння» мужчынам старэй 21 года падлетка 14—21 года для гетэрасексуальных кантактаў у крымінальным заканадаўстве Трэцяга рэйха не існавала.
Вінавачанні § 182 КК, які застаўся без змен і агадваў крымінальную кару за скланенне да палавога акту «незаганнай дзяўчынкі», якая не дасягнула 16 гадоў, падаваліся толькі па заяве ад пацярпелых, таму «гетэрасексуальнае спакушэнне» было толькі , у адрозненне ад «гомасексуальнага спакушэння».
Сексуальныя кантакты з дзецьмі, якія не дасягнулі 14 гадоў, рэгламентаваліся ў § 176 КК, што застаўся без змен з 1876 года, дзе не ўлічвалася, ці былі такія кантакты разнаполымі ці аднаполымі.
Пры гэтым пераважная большасць падтрымала ўвядзенне новага § 297, які вылучаў асобна «цяжкую распусту паміж мужчынамі» з ужываннем службовага становішча ці залежнага становішча партнёра, і спакушэнне мужчынамі старэй 21 года непаўналетніх асоб мужчынскага полу.
Другое чытанне законапраекта ў крымінальным камітэце гэтак і не адбылося, бо рэйхстаг быў датэрмінова расфармаваны рэйхсканцлерам Брунінгам і 14 верасня 1930 года адбыліся новыя парламенцкія выбары, на якіх найбольшы прырост атрымала НСДАП, стаўшы другой па велічыні фракцыяй у парламенце.
Са снежня 1937 года, паводле новай рэдакцыі «», неаднаразова асуджаныя па параграфе 175, як і іншыя «небяспечныя рэцыдывісты» на нявызначаны тэрмін змяшчаліся ў канцэнтрацыйныя лагеры.
Ужо ў ліпені 1945 года створаная пры магістраце Берліна праверкавая юрыдычная камісія , мэтай якой была праверка прынятых у часы нацыянал-сацыялізму законаў на нацыяналістычны характар, у сваім выраку ад 6 снежня 1946 года рэкамендавала вярнуць параграф 175 да версіі 1871 года і пераняць параграф 175 ў змененай рэдакцыі.
Тым не менш, з усіх 62 законаў, прынятых Кантрольным саветам, сярод якіх траціну касавалі вызначаныя нацысцкія законы і пастановы, ніводзін з іх не тычыўся «ненатуральнай распусты» паміж мужчынамі.
Ва ўзмацненні § 175 шляхам яго шырання на любыя формы гомасексуальнай актыўнасці суд таксама не бачыў парушэння прынцыпаў прававой дзяржавы, бо, паводле яго думкі, з пункту погляду маральнасці практычна няма ніякіх адрозненняў паміж гэтымі рознымі формамі сексуальных практык.
Усе спробы абскарджання закона ў судовым парадку ў разнастайных інстанцыях адхіляліся, і суды не знаходзілі прыкмет нацыянал-сацыялістычнай ідэалогіі і ідэалогіі «» ў нацысцкай рэдакцыі параграфа 175.
Так, прыкладам, 22 чэрвеня 1951 года Гамбурга пры вынясенні прысуду па § 175 пастанавіў, што з’яўляецца неадэкватнай карай і вынес кару ў выглядзе сімвалічнага штрафу ў памеры 3 .
У той жа час у 1951 годзе пастанавіў, што ўзмацненне параграфа 175 у 1935 годзе не насіла ідэалагічнага нацыянал-сацыялістычнага характару, хоць і прызнаў, што гэты параграф выкарыстоўваўся нацыстамі і для барацьбы з непажаданымі рэжыму персонамі.
Параграф 175 працягваў прымяняцца ў яго нацысцкім разуменні, калі крыміналізаваліся не толькі сексуальныя кантакты з пранікненнем, але і любыя гомасексуальныя целавыя кантакты і любыя дзеянні паміж мужчынамі, скіраваныя на сексуальнае задавальненне ці ўзрушанасць.
Пазней гэта яшчэ раз было пацверджана і крымінальным кодэксам Напалеона 1810 года, які разглядаў у якасці «злачынстваў супраць маралі» толькі тыя сексуальныя дзеянні, якія былі злучаны з парушэннем правоў трэціх асоб, што прывяло да поўнага легалізавання добраахвотных сексуальных адносін паміж мужчынамі.
Разам з узмацненнем жорсткасці законаў пра развод, забарону абортаў, супраціўленне і шыранню супрацьзачаткавых сродкаў, захаванне нацысцкай рэдакцыі § 175 стала адным са звён дзяржаўнай «абароны сям’і».
На Патсдамскай канферэнцыі, якая адбылася 17 ліпеня 1945 года, прадстаўнікі «вялікай тройкі» Антыгітлераўскай кааліцыі прынялі рашэнне захаваць існае на дадзены момант крымінальнае заканадаўства Германіі і «паштучна» касаваць законы, якія ў сваёй аснове ўтрымліваюць ідэі нацыянал-сацыялізму ці падзяляюць людзей па расавай ці сацыяльнай прыкмеце.
Нягледзячы на тое, што большасць членаў камісіі выказваліся супраць крымінальнага пераследу добраахвотных сексуальных кантактаў паміж мужчынамі, чарнавыя варыянты 1959, 1960 і 1962 утрымвалі артыкулы, яки крыміналізавалі іх, засноўваючыся на «».
Пасля ўтварэння ў 1866 годзе Паўночнагерманскага саюза для яго быў створаны новы адзін крымінальны кодэкс, які ў значнай меры арыентаваўся на прускі крымінальны кодэкс 1851 года, і «ненатуральная распуста» быў практычна даслоўна перанята КК Паўночнагерманскага саюза, атрымаўшы ў ім іншы нумар — § 152.
Апроч таго, незаконнымі аб’яўляліся гомасексуальныя адносіны мужчыны старэй 21 года з непаўналетнім юнаком 16-21 гадоў, тым часам як гетэрасексуальны мужчына вольна мог мець сексуальныя кантакты з непаўналетнімі дзяўчынамі 16-21 гадоў.
У сакавіку 1930 года адмыслова створаны прававы камітэт па пытаннях уніфікацыяй заканадаўства абедзвюх краін прагаласаваў 23 галасамі «за» і 21 галасамі «супраць» за захаванне раней адпрэчанага параграфа, што крыміналізаваў добраахвотныя сексуальныя кантакты паміж дарослымі мужчынамі.
Параграф 175, што крыміналізаваў сексуальныя кантакты з жывёламі, таксама быў цалкам скасаваны, а параграф 182, што караў за пазбаўленне некранутасці дзяўчын до 16 гадоў, працягваў дзейнічаць у нязменным выглядзе.
Законам ад 23 лістапада 1973 года ўрад ФРГ прыняў новую рэдакцыю параграфа 175, у якой узрост сексуальнай згоды для сексуальных кантактаў паміж мужчынамі быў зніжаны з 21 года до 18 гадоў.
Апроч таго, быў скасаваны пераслед мужчынскай гомасексуальнай прастытуцыі і дадатковая кваліфікацыя, злучаная з выкарыстаннем залежнага становішча непаўналетняга, бо яна ўжо была ў гендарна-нейтральным параграфе 174.
Тэрыторыі, што ўваходзілі ў «стары рэйх» і новыя рэйхсгау, утвораныя на анексаваных і акупаваных тэрыторыях, фармальна з’яўляліся раўнапраўнымі кіраванымі тэрыторыямі , аднак новыя тэрыторыі мелі адрозную ад «старога рэйха» прававую прастору.
Апроч таго, суд выказаў думку пра тое, што жаночая гомасексуальнасць не так небяспечная для грамадства, як мужчынская, спаслаўшыся на тое, што, на думку суда, лесбійская прастытуцыя і выпадкі спакушэння дзяўчынак жанчынамі пашыраны значна менш аналагічных феноменаў у асяроддзі гомасексуальных мужчынаў і лесбіянства не так моцна заўважна ў грамадстве, як мужчынская гомасексуальнасць.
Так, прыкладам, каралеўства Баварыя, узяўшы за ўзор Напалеонаўскія кодэксы, у сваім крымінальным кодэксе 1813 года скасавала ўсе , стаўшы першай нямецкай дзяржавай, што дэкрыміналізавала гомасексуальныя кантакты паміж мужчынамі.
Пазоўнікі паказвалі ў сваёй заяве, што крыміналізацыя толькі сексуальных кантактаў паміж мужчынамі і ўсталяванне рознага ўзросту згоды для дзяўчынак і хлопчыкаў пры палавым кантакце з мужчынам (§ 182 усталёўваў узрост згоды для дзяўчынак у 16 гадоў, а § 175 — для хлопчыкаў у 21 год) супярэчыць артыкулу 3 Канстытуцыі ФРГ пра роўнасці мужчыны і жанчыны.
Параграф існаваў у крымінальным заканадаўстве Германіі з 15 мая 1871 года, калі быў уведзены адзін крымінальны кодэкс Германскай імперыі, па 11 чэрвеня 1994 года, калі параграф 175 быў цалкам выкраслены з крымінальнага кодэкса паводле рашэння Бундэстага.
У другой палове стагоддзя сексуальныя кантакты паміж мужчынамі, як і шмат іншых «садомскіх грахоў», у Еўропе пад уплывам хрысціянскай маралі былі ўведзены ў ранг цяжкіх злачынстваў, якія караліся аж да смяротнага пакарання.
У 1871 годзе адбылося аб’яднанне германскіх дзяржаў у адну імперыю вакол Прускага каралеўства, і з 1 студзеня 1872 года новы крымінальны кодэкс набыў моц у якасці асноўнага крымінальнага кодэкса на тэрыторыі ўсёй імперыі.
Такім чынам, § 175 КК Германскай імперыі сваімі каранямі ідзе ў прускі крымінальны кодэкс 1851 года і з’яўляецца ў крымінальнай сістэме аб’яднанай Германіі праз КК Паўночнагерманскага саюза.
У сваім рашэнні ад 10 мая 1957 года Канстытуцыйны суд таксама не знайшоў прыкмет нацыянал-сацыялістычнай ідэалогіі ў нацысцкай версіі § 175 і пацвердзіў, што гэты параграф «не супярэчыць ідэям свабоднай дэмакратычнай дзяржавы».
Асабліва ў буйных гарадах ужо цяпер нават пад дзеяннем § 175 можна назіраць, як мужчыны, схільныя да аднаполых кантактаў, яднаюцца ў групы, якія разгортваюць актыўную прапаганду праз свае часопісы і грамадскія імпрэзы; характар іх прыхільнасцей мае на ўвазе ў сабе імкненне ўцягнуць на свой шлях моладзь, якая па прыродзе сваёй не мела аднаполых схільнасцей…
Пасля лібералізацыі антыгомасексуальнага заканадаўства ў ГДР і ФРГ пад канец 1960-х — пачатку 1970-х гадоў поўнае скасаванне крымінальнага пераследу добраахвотных аднаполых сексуальных кантактаў паміж мужчынамі і раўнаванне ўзросту згоды для гомасексуальных і гетэрасексуальных кантактаў у аб’яднанай Германіі адбыліся толькі ў 1994 годзе.
Захаванне крымінальнага пераследу гомасексуальных мужчын апраўдвалася, у тым ліку, і «патрэбай» абмяжоўваць гомасексуалаў у іх грамадзянскіх правах, стрымваючы тым самым «гомасексуальную прапаганду» праз гей-часопісы і розныя імпрэзы, што праводзіліся гомасексуаламі.
Узмацненне жорсткасці заканадаўства тлумачылася спробай абароны «здаровай моладзі» не толькі ад фізічнага спакушэння, але і ад уцягнення ў гомасексуальныя групы шляхам актыўнай прапаганды з дапамогай часопісаў і грамадскіх імпрэз:
Па версіі Следчага камітэта, грошы належалі губернатару «за здзяйсненне дзеянняў на карысць хабарадавальніка і кантраляваных ім АТ «Новавяцкі лыжны камбінат» і ТАА «Лесагаспадарчая кіруючая кампанія», а таксама за агульнае заступніцтва і папушчальніцтва па службе пры ажыццяўленні ўрадам Кіраўскай вобласці кантролю за ходам рэалізацыі прадпрыемствамі інвестыцыйных праектаў і вядзенні прадпрымальніцкай дзейнасці на тэрыторыі Кіраўскай вобласці».
У сакавіку 2004 года ўжо пасля таго, як губернатар Пермскай вобласці Юрый Трутнеў перайшоў на пасаду міністра прыродных рэсурсаў, Алег Чыркуноў прызначыў Бялых намеснікам губернатара Пермскай вобласці.
Барыс Нямцоў заявіў: «Я з павагай стаўлюся да вырашэння Мікіты Бялых, якое азначае тое, што ён не хоча ўдзельнічаць у такім фальш-праекце. Зараз СПС стане марыянеткавай партыяй, кіраванай крамлёўскімі панамі і ў гэтай партыі я напэўна не застануся».
Бацька — Юрый Аляксеевіч Бялых, кандыдат тэхнічных навук, быў галоўным металургам ў «маторабудаўнічым канструктарскім бюро » на заводзе імя Свярдлова , памёр, калі Мікіце было 16 гадоў.
8 снежня 2008 года Прэзідэнт Расійскай Федэрацыі Дзмітрый Мядзведзеў унёс кандыдатуру Бялых на разгляд Заканадаўчага сходу Кіраўскай вобласці для надзялення яго паўнамоцтвамі губернатара Кіраўскай вобласці.
11 снежня 2008 года на пасяджэнні Заканадаўчага сходу Пермскага края Мікіта Бялых склаў дэпутацкія паўнамоцтвы ў сувязі з вылучэннем яго кандыдатуры на пасаду губернатара Кіраўскай вобласці.
Выконваючым абавязкі губернатара быў прызначаны кіраўнік Федэральнай службы дзяржаўнай рэгістрацыі, кадастра і картаграфіі Ігар Васільеў, які пазней, у верасні 2017 года, перамог на выбарах губернатара Кіраўскай вобласці.
Грошы губернатару, папярэдне звярнуўшыся ў праваахоўныя органы, перадаваў грамадзянін Германіі Юрый Зудхаймер, член савета дырэктараў «Новавяцкага лыжнага камбіната», які праходзіць па справе сведкам.
У рамках крымінальнай справы па факце продажу Урадам Кіраўскай вобласці ў 2010 годзе 25,5 % акцый ААТ «Уржумскі спіртагарэлачны завод» Кіраўскага вытворча-гандлёваму холдынгу «Сістэма „Глобус“» па істотна заніжанай цане 29 студзеня 2013 года ў працоўным кабінеце і па месцы жыхарства Мікіты Бялых былі праведзены ператрус, а 30 студзеня ён быў дапытаны ў якасці сведкі.
Такія праблемы, як памяншэнне градыенту , слабая структура часовай карэляцыі ў нейронавых мадэлях, адсутнасць вялікіх навучальных даных і вялікай вылічальнай магутнасці ў тыя дні азадачыла большасць даследчыкаў, якія былі вымушаны адступіць ад канцэпцыі нейронавых сетак, займаючыся генератыўнымі падыходамі мадэлявання.
Але ў 2009-2010 гадах, сітуацыя змянілася: Хінтан і Дэн у супрацоўніцтве з калегамі Універсітэту Таронта, , і адрадзілі прымяненне глыбокіх нейронавых сетак у дачыненні да распазнавання маўлення.
У пачатку 2000-х гадоў у распазнаванні маўлення дагэтуль дамінавалі традыцыйныя падыходы: напрыклад, Схаваныя Маркаўскія Мадэлі, спалучаныя са штучнымі нейроннымі сеткамі прамой дыстрыбуцыі .
Сёння, аднак, многія аспекты распазнавання маўлення былі зроблены прымусова глыбокім метадам навучання пад назвай - рэкурэнтнай нейронавай сеткі, апублікаванай Зэппам Хохрайтэрам & Юргенам Шмідхуберам у 1997 годзе.
пазбегла праблемы знікнення градыенту і магла спраўляцца з задачамі «Вельмі Глыбокага Навучання», якія патрабуюць успамінаў пра падзеі, якія адбыліся тысячы дыскрэтных часовых крокаў назад, што вельмі важна для прамовы.
Выкарыстанне глыбокіх нерэкурэнтных сетак у дачыненні да акустычнага мадэлявання было прадстаўлена ў 2009 Джэфры Хінтанам і яго студэнтамі з Універсітэта Таронта, а таксама Лі Дэнам і яго калегамі з , першапачаткова ў рамках сумеснай працы паміж і Універсітэтам Таронта, якая пасля была пашырана, каб уключыць і (адсюль падзагаловак «Агульныя погляды чатырох даследчых груп» у іх аглядным артыкуле 2012 г.).
Праграмы для распазнавання маўлення ўключаюць такія галасавыя карыстальніцкія інтэрфейсы, як галасавы набор , маршрутызацыя званкоў , кіраванне прадметамі хатняга ўжытку, пошук , просты ўвод даных , падрыхтоўка структурных дакументаў , вызначэнне характарыстык дыктара, апрацоўка маўлення ў тэкст і авіясфера (як правіла, так званы – кіраванне некаторымі функцыямі самалёта простымі камандамі).
Аднак, нягледзячы на іх эфектыўнасць у класіфікацыі кароткатэрміновых часовых адзінак , нейронавыя сеткі рэдка бываюць удалымі для бесперапынных задач распазнавання, у асноўным з-за адсутнасці здольнасці мадэляваць часовыя залежнасці.
Гэты прынцып упершыню быў паспяхова даследаваны ў архітэктуры глыбокага аўтакадавальніка ў дачыненні да «сырой» спектраграмы, паказаўшы сваю перавагу над Мел-Кэпстральнымі прыкметамі, якія ўтрымліваюць некалькі этапаў фіксаванай трансфармацыі з спектраграмы.
Напрыклад, падабенства ў манеры хаджэння будзе выяўлена нават тады, калі ў адным відэа адзін чалавек ідзе павольна, а другі ідзе хутчэй, або нават пры наяўнасці паскарэнняў і тармажэнняў на працягу аднаго назірання.
Распазнаванне маўлення – гэта міждысцыплінарнае падполе камп’ютарнай лінгвістыкі, якое займаецца распрацоўкай метадалогій і тэхналогій, што дазваляюць камп’ютару распазнаваць і пераўтвараць маўленне ў тэкст.
З тых часоў, нейронавыя сеткі выкарыстоўваліся ў многіх аспектах распазнавання маўлення, такіх як класіфікацыя фанэмы, распазнавання ізаляванага слова, распазнаванне аўдыёвізуальнага маўлення, аўдыёвізуальныя распазнаванне дыктара і адаптацыя да пэўных дыктараў.
Аднак нядаўнія Рэкурэнтныя Нейронныя Сеткі і Нейронныя Сеткі Затрымкі Часу паказалі сябе здольнымі ідэнтыфікаваць скрытыя тэрміновыя залежнасці і карыстацца гэтай інфармацыяй для выканання разнастайных задач па распазнаванню маўлення.
Віталь Супрановіч, кіраўнік лэйбла «БМА» і аўтар фестываля « » , па выніках сустрэчы музыкаў у адміністрацыі прэзідэнта ў лістападзе 2007 года прыйшоў да высновы, што закрыццё «Рок‑кола» ўладамі было палітычным дзеяннем.
Забаронены ў лістападзе 2007 года паводле пратакола пасяджэння Полацкага гарвыканкама: «Лічыць немэтазгодным правядзенне ў горадзе мерапрыемстваў тыпу фестывалю „Рок-кола“, чужых гістарычнай, духоўнай спадчыне горада Полацка і праваслаўю; рэкамендаваць адказным асобам, якія адказваюць за духоўнае выхаванне моладзі, устрымлівацца ад ініцыявання падобных мерапрыемстваў».
Аляксандра Паўлава, аўтар «Музыкальнай газеты», у артыкуле «» у 2007 годзе так апісвала феномен фестывалю: «Гэта ідэя, якая дапамагае быць Полацку і Наваполацку аднымі з самых рок-н-рольных гарадоў у Беларусі. Таму што існуе шмат гуртоў, якія ведаюць, што ёсць дзеля чаго працаваць, што ў іх будзе свая аўдыторыя гледачоў».
Журналіст «Музыкальнай газеты» Таццяна Заміроўская, якой давялося пісаць справаздачу па выніках фестывалю 2001 года ў Наваполацку, назвала яго «годнай і вельмі мілай тусоўкай без напускной глянцавасці, напышлівага пафасу і незразумелых „пантоў“».
Пры аглядзе 15-га фестывалю ў 2005 годзе Анастасія Штукіна з «Музыкальной газеты» напісала: «На сённяшні дзень у Беларусі няма ніводнага гарадскога праекта, які мог бы пахваліцца такой жа папулярнасцю сярод моладзі і настолькі шматгадовай гісторыяй».
гэта распрацоўка Міжнароднага цэнтра штучнага интеллекта , з’яўляецца адгалінаваннем фінансуемага Упраўленнем перспектыўных даследчыцкіх праграм , апісанага як, мажліва, самы вялікі праект штучнага інтэлекта на сённяшні момант.
Выкарыстоўвая тэхналогію галасавой ідэнтыфікацыі ад і іх партнёраў, карыстальнікі маглі зарэзерваваць столікі ў рэстаранах, купіць квіткі ў кіно ці выклікаць таксі, выкарыстоўваючы натуральную мову для звароту да .
прадугледжвае дыялогавае ўзаемадзеянне з многімі іншымі праграмамі, уключаючы напаміны, надвор’е, акцыі, перадачу паведамленняў, электронную пошту, каляндар, кантакты, заўвагі, музыку, гадзіннік, веб-браузер і карты.
гэта даследаванне, якое ўключае камбінаваную працу даследчыцкіх груп з Універсітэта Карнегі — Мелон, Масачусэтскага Універсітэта, Рочэстэрскага Універсітэта, Фларыдскага Інстытута Пазнання Чалавека і Машыны, Універсітэта штата Арэгон, Універсітэта Паўднёвай Каліфорніі і Стэнфардскага Універсітэта.
Напрыклад, у Вялікабрытаніі на запыт пералічыць мясцовыя фірмы, пракласці маршрут ці даць інфармацыю аб руху адказвала: «Я магу шукаць фірмы, карты і аглядаць рух толькі ў ЗША і пры выкарыстанні амерыканскага англійскага. Шкадую аб гэтым».
У лістападзе 2009 года група распрацоўшчыкаў атрымала дапаўняльнае фінансаванне ў памеры $15,5 мільёна ад тых жа інвестараў, але ў гэты раз пад кіраўніцтвам ганконгскага мільянераа Лі Цзячэна .
У інтэрв’ю, якае прадастаўлена , Бэнет распавяла, што ў 2005 годзе яна падпісала кантракт з кампаніяй і па чатыры гадзіны ў дзень у цячэнні цэлага месяца нагаварывала няскладныя фразы на дыктафон.
Упершыню ўспамінаецца «Аповесцю мінулых часоў» пад 1084 годам, калі разам з князем Давыдам браў удзел у захопе Уладзімір-Валынскага і ўцёк разам з ім жа перад войскам пасланым вялікім князем кіеўскім Усеваладам.
Пад 1100 годам «Аповесць мінулых часоў» паведамляе «выиде Мстислав от Давыда на море месяца июня в 10», сэнс паведамлення няпэўны — Васіль Тацішчаў лічыў, каб перахопліваць купцоў, Мікалай Карамзін даваў неакрэсленае «шукаць здабычы і славы».
Валянцін Янін выказаў думку, што «Мсціслаў, унук Ігараў» як князь Мсціслаў-Андрэй Усеваладавіч названы сярод рускіх князёў адной з рэдакцый «Хаджэння ігумена Данілы» і, зыходзячы з разлікаў агульнага старшынства, з 1102—1103 года займаў смаленскі сталец.
Такая заўвага не бянтэжыла Яніна, ён лічыў, што княжанне ўладзіміравых сыноў магло пачацца ў канцы жыцця князя Мсціслава, калі ён «цяжка хварэў, прыняў схіму і г.д.» і толькі пасля яго смерці Смаленская воласць «як вымарачная» канчаткова трапіла да князя Уладзіміра Усеваладавіча.
Рапаў лічыць, што князь Мсціслаў браў удзел у паходзе на полаўцаў у 1103 годзе як прадстаўнік князя Давыда, а таксама магчыма і ў папярэднім з’ездзе на Далобскім возеры, бо летапісец наракае за няўдзел у паходзе князю Алегу Святаславічу і не наракае князю Давыду Ігаравічу.
У лістападзе—снежні 1917 г. як органы Саветаў рабочых, саддацкіх і сялянскіх дэпутатаў былі створаны мясцовыя саветы рабочага кантрою ў Мінску, Віцебску, Магілёве, Бабруйску, Оршы, Жлобіне і іншых гарадах.
Пад кіраўніцтвам фабрычна-заводскіх камітэтаў пралетарыят браў у свае рукі кантроль за наймам і звальненнем прадпрымальнікамі рабочых і служачых, выкарыстаннем сыравіны і паліва, паступленнем заказаў, выпускам і размеркаваннем прадукцыі.
14 лістапада УЦВК і СНК РСФСР прынялі «Палажэнне аб рабочым кантролі», які распаўсюджваўся на вытворчасць, куплю, продаж, захоўванне прадуктаў і матэрыялаў, на фінансавую сферу дзейнасці прамысловых, гандлёвых, банкаўскіх, сельскагаспадарчых, транспартных і іншых прадпрыемстваў.
На ўсіх прадпрыемствах іх уладальнікі і выбраныя для ажыццяўлення рабочага кантролю прадстаўнікі рабочых і служачых аб'яўляліся адказнымі перад дзяржавай за парадак, дысцыпліну і ахову маёмасці.
Ленін лічыў, што ўстановы і арганізацыі, якія пры капіталізме выконвалі ўлікова-арганізацыйныя функцыі , арганізаваны ў Саветы пралетарыят зможа падпарадкаваць сабе, перавёўшы іх персанал «на становішча дзяржаўных служачых»; непазбежнае супраціўленне капіталістаў і вышэйшых служачых можна будзе зламаць у працэсе ажыццяўлення сацыялістыялістычнага прынцыпу «хто не працуе — той не есць».
Бальшавікі разглядалі рабочы кантроль як пераходную меру да сацыялістычнага абагульнення прамысловасці і транспарту, паступовага ўвядзення поўнай роўнасці ў аплаце працы работнікаў той ці іншай галіны вытворчасці; дапускаліся меры па канфіскацыі прадпрыемстваў ва ўладальнікаў, якія выступалі супраць увядзення рабочага кантролю.
Рабочы кантроль — пераходная мера па авалоданні каманднымі вышынямі ў народнай гаспадарцы і пабудове новых эканамічных адносін, якія б грунтаваліся на грамадскай уласнасці на сродкі вытворчасці; адно з галоўных патрабаванняў РСДРП у перыяд падрыхтоўкі і правядзення сацыялістычнай рэвалюцыі.
Пасля пачатку Другой Сусветнай вайны на тэрыторыі БССР, а менавіта на тэрыторыі Палесся, зноў актывізавалася антысавецкая дзейнасць, якая была таксама дадаткова прастымуляваная нямецкім камандаваннем.