polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Субкаманда́нтэ Інсурхе́нтэ Ма́ркас — левы мексіканскі палітык, пісьменнік, філосаф, лідар і ідэолаг руху сапатыстаў, кіраўнік САНВ , аўтар больш за 200 эсэ і 21 кнігі.
У Бангары Гал быў пасвечаны ў святары, а затым выбраны Калумбанам адным з дванаццаці сваіх спадарожнікаў, з якімі той пакінуў Ірландыю каля 590 года, каб прапаведаваць Слова Божае на тэрыторыі сучаснай Францыі.
Араз Анаеў (1913, аул Кодж, цяпер Балканскі велаят — 23 кастрычніка 1943 г.) — Герой Савецкага Саюза , удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, памочнік камандзіра сабельнага ўзвода 55-га гвардзейскага кавалерыйскага палка 15-й гвардзейскай кавалерыйскай дывізіі 7-га гвардзейскага кавалерыйскага корпуса 61-й арміі Цэнтральнага фронту, гвардыі старшыня.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года за паспяховае фарсіраванне ракі Днепр, трывалае замацаванне і пашырэнне плацдарма на заходнім беразе ракі Днепр і праяўленыя пры гэтым адвагу і геройства гвардыі старшыне Анаеву Аразу пасмяротна прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Апроч гэтага музей мясцуе комплексам экспазіцыі гістарычных дакументаў, карт і фатаграфій, што навочна дэманструюць станаўленне Ніжняга Тагіла як гарадскога селішча ў пачатку стагоддзя і працэс урбанізацыі горада.
Музей побыту і рамёстваў горназаводскага насельніцтва Ніжняга Тагіла «Панскі дом» — музей, прысвечаны жыццю, працы, культуры і творчасці насельніцтва Горназаводскай акругі Свярдлоўскай вобласці, уваходзіць у склад музейнага аб'яднання «Музея-запаведніка „Горназаводскі Урал“».
Знаходзіцца ў былой доме-асабняку князёў Дзямідавых каля дома-музея дынастыі ўральскіх мастакоў Худаяравых, у якім цяпер знаходзіцца Музей падноснага промыслу, разам з якім з'яўляецца часткай аднаго этнаграфічнага комплексу.
З аб’яднаннем ПДС з партыяй «Праца і сацыяльная справядлівасць — Выбарчая альтэрнатыва» і ўтварэннем у 2007 годзе Левай партыі стала змагацца за пасаду віцэ-старшыні гэтай партыі.
Са́ра Ва́генкнехт — нямецкі дзяржаўны дзеяч, доктар эканамічных навук, пісьменніца, член Левай партыі Германіі, член Бундэстага, з ліпеня 2004 па ліпень 2009 года — пасол Еўрапарламента, з 2011 года — намеснік старшыні Левай партыі.
На еўрапейскіх выбарах 1999 года была абраная прадстаўніком ПДС у Еўрапейскім парламенце, у якім з’яўлялася членам Камітэта па эканамічных і манетарных справах, а таксама членам еўрапейска-лацінаамерыканскай Асамблеі.
Тут размяшчаюцца найбольш цікавыя скальныя адукацыі: «Адам і Ева», «Грыбы», «Вучаніца», «Мядзведзь», «Дэрвіш», «Пастушок», «Леў», «Вярблюд», «Мадонна», «Вершнік», «Манахі», «Багіня Бендзіда», «Бунтар Велка» і многія іншыя.
Многія скалы незвычайных формаў і невялікія даліны з стромкімі вертыкальнымі схіламі фармаваліся на працягу сотняў мільёнаў гадоў, у выніку натуральных працэсаў эрозіі, дэнудацыі, росту імхоў і лішайнікаў і іншых прыродных фактараў.
Напрыклад, такая мініяцюра з Распяццем, адна з самых вядомых ілюстрацый рукапісу: воін справа падносіць Хрысту губку, насычаную воцатам, іншы воін працінае Збавіцеля дзідай, у той час як унізе іканаборцы і епіскап замазваюць вапнай абраз Хрыста з дапамогай такой жа доўгай жардзіны.
«Іканаборцы абвінавачваюцца ва ўсіх смяротных грахах: д’ябал пазычае ім золата, яны паклёпнічаюць на Бога, цягнучы па зямлі велізарныя языкі, яны замазваюць вапнай абразы. На адной з мініяцюр прадстаўлены патрыярх Нікіфар, які люта топча нагамі іканаборцаў , які пазней стаў патрыярхам . Усё гэта надае мініяцюрам Хлудаўскага Псалтыра надзённы характар. На многіх старонках рукапісу чуць жывыя адгалоскі гарачай барацьбы шанавальнікаў ікон з іканаборцамі».
Як адзначае Лазараў, менавіта надзённасць малюнкаў, у якіх цэнтральную ролю адыгрывае патрыярх Нікіфар і няма патрыярха Мяфодзія і імператрыцы , якія аднавілі шанаванне ікон у 843 годзе, кажа супраць датыроўкі Хлудаўскага Псалтыра 858—867 гадамі, як гэта робіць .
Восем запаведнікаў парку, як і сам парк, уваходзяць у спіс асабліва ахоўных зон ААН, чатыры запаведніка ўваходзяць у Сусветную сетку біясферных рэзерватаў праграмы ЮНЕСКА «Чалавек і біясфера».
Паколькі асноўнымі заняткамі шашонаў былі збіральніцтва і паляванне, з’яўленне на іх землях вандроўных перасяленцаў, што на шляху на Захад забівалі жывёлу і вынішчалі траву, успрымалася імі адмоўна.
Еўрапейцы запазычылі гэты спосаб перамяшчэння ў персаў, галоўным чынам у ваенных мэтах, і адразу ж дасягнулі ў гэтым дачыненні вялікага майстэрства; вялікай папулярнасцю карысталіся конніцы фесалійская і фракійская; гэтаму спрыяла стварэнне ў Грэцыі, а затым і Рыме і асаблівых акадэмій верхавой язды.
Менавіта майстэрства язды не магло дасягнуць вялікай вышыні, таму што ездзілі і грэкі, і рымляне без сёдлаў і стрэмян, і без дастатковай ўпэўненасці ў пасадцы ў іх таму не магло быць ўдалага ваеннага прымянення дадзенага навыку.
Затым змены ў верхавой яздзе абумоўліваліся ваеннымі і тактычнымі патрабаваннямі, што прад’яўляюцца кавалерыі, у адношэнні жа да аматараў — патрабаваннямі моды на той ці іншы род верхавога спорту.
Верхавая язда з часу ўвядзення яе ў цывілізаваных народаў рэзка падзялілася на два роду: простае выкарыстанне каня без яго папярэдняга навучання і выхавання, з ужываннем толькі некаторых прыёмаў, якія маюць на мэце пакарыць яго волю воле вершніка, і язда на конях, прыгатаваных для гэтай мэты па вядомых правілах вядомай школы.
Такім спосабам па цяперашні час ездзяць ўсе азіяцкія народы, жыхары Паўднёвай Амерыкі , збольшага расійскія і украінскія казакі і карэнныя жыхары Каўказа, а таксама большасць наезнікаў-самавукаў, напрыклад, фермеры, сяляне і г. д.
Нельга не заўважыць, што так званыя прыродныя коннікі таксама маюць некаторыя строга пэўныя правілы верхавой язды, выпрацаваныя практыкай і якія перадаюцца з пакалення ў пакаленне, казакам жа прыйшлося з прычыны тактычных патрабаванняў прыняць некаторыя прыёмы і правілы культурных наезнікаў, тым не менш пакінуўшы ў аснове язды свае прынцыпы.
Усе еўрапейскія народы прынялі штучны спосаб верхавой язды, які на працягу многіх стагоддзяў падвергнуўся шматлікім зменам, і ў цяперашні час яшчэ нельга казаць аб тым, што нават агульныя прынцыпы верхавой язды, не толькі асобныя, больш дробныя правілы, усталяваныя цалкам пэўна і лічыліся б бясспрэчнымі.
Пасля гэтага калумніст «Комсомольской правды» Анатоль Жыхароў заклікаў узбудзіць крымінальную справу ў дачыненні да Бабчанкі, а дэпутат Дзярждумы Расіі Віталь Мілонаў прыгразіў журналісту пазбаўленнем грамадзянства.
У сакавіку 2012 года супраць Бабчанкі была ўзбуджаная крымінальная справа па артыкуле 212 Крымінальнага кодэксу Расійскай Федэрацыі у сувязі з публікацыяй запіса аб магчымай тактыцы «за сумленныя выбары».
У цэнтры горада з прамавугольнай планіроўкай, унутры часткова захаваных гарадскіх сцен з вежамі і брамай размешчаны: ансамбль імператарскага пфальца (11-13 стст.; рэканструяваны ў 1868-1879; парадная зала — 1082; капэла Св. Ульрыха — пач. 12 ст.; цяпер музей), , рыначная плошча з Ратушай і .
Кулямётчык 1185-га стралковага палка яфрэйтар Загайнаў 4 кастрычніка 1943 года ў баі за плацдарм на правым беразе Дняпра ў раёне вёскі Піркі агнём з кулямёта адбіў атаку праціўніка, знішчыўшы пры гэтым дзясяткі гітлераўцаў.
Васіль Фёдаравіч Загайнаў — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, кулямётчык 3-й роты 1185-га стралковага палка (356-я стралковая дывізія, 89-й стралковы корпус, 61-я армія, Цэнтральны фронт), яфрэйтар.
Партыя заснавана 6 кастрычніка 1995 года пасля таго, як будучыя заснавальнікі ДНП, Пія К’ерсгор, Крысціян Тульса Даль, Пэль Нэтгард і Уле Донэр пакінулі Прагрэсіўную партыю Даніі .
Яна стала трэцяй па велічыні партыяй у парламенце і набыла значнае становішча на палітычнай арэне краіны, бо разам з Кансерватыўнай народнай партыяй і Ліберальнай партыяй «Вэнстрэ» здолела сфармаваць парламенцкую большасць.
У выніку ДНП падтрымала кансерватыўна-ліберальны кааліцыйны ўрад, які ачольвае прэм'ер-міністр Андэрс Фог Расмусэн, у абмен на задавальненне шэрагу сваіх патрабаванняў і ўзмацненне жорсткасці іміграцыйнай палітыкі.
Створаны Навукова-даследчы камітэт па змяненні нацыянальнага гімна ухваліў змену гімна, 3 чэрвеня 1937 года Цэнтральны выканаўчы камітэт зацвердзіў змяненне, і з 1943 года «Тры народныя прынцыпы» сталі афіцыйным гімнам Кітайскай Рэспублікі.
Распрацаванае Канфуцыем і развітая яго паслядоўнікамі, канфуцыянства абараняе структураванне соцыума, якое абапіраецца на маральныя прынцыпы, што звязваюць індывідаў і вызначаюць пяць тыпаў грамадскіх адносін: бацька-дзіця, кіраўнік-падданы, брат-брат, муж-жонка і сябар-сябар.
Мікалай Грышчанка нарадзіўся ў 1920 годзе на Сахаліне ў вёсцы Андрэе-Іванаўскае (па іншых дадзеных, у вёсцы Анор, цяпер — Смірныхоўская гарадская акруга) ў шматдзетнай сялянскай сям’і.
25 верасня 1943 года ў ходзе баёў на плацдарме на заходнім беразе Дняпра ў раёне вёскі Зарэчча Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларускай ССР, калі адной з рот палка пачало пагражаць акружэнне, а ў мінамётаў скончыліся боепрыпасы, Грышчанка загадаў адбіваць контратакі перавышаючага па колькасці ворага аўтаматным агнём і гранатамі.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 16 кастрычніка 1943 года за «мужнасць і гераізм, праяўленыя пры фарсіраванні Дняпра і ўтрыманні плацдарма на яго правым беразе» старшы сяржант Мікалай Грышчанка пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза.
Адзінаўладным кіраўніком Іаан Палеалог стаў у 1355 годзе, хоць і вымушаны быў змагацца каля трох гадоў з сынам Іаана Матфеем, які быў абвешчаны суправіцелем бацькі і каранаваны яшчэ ў 1354 годзе.
У 1357 годзе яны авалодалі Галіпалі, у 1361 годзе — Адрыянопалем, які стаў цэнтрам турэцкіх уладанняў на паўвостраве; у 1368 годзе султану Мураду падпарадкавалася Ніса , і туркі апынуліся ўжо пад сценамі Канстанцінопаля.
Тады Меерберг прыклаў усе старанні, каб дамагчыся ў цара, паводле інструкцыі Леапольда , дапамогі і саюза супраць турэцкага султана, але атрымаў адмову, хоць Аляксей Міхайлавіч і абяцаў якім-небудзь іншым шляхам аддзячыць імператара за прапанаванае пасродніцтва.
25 красавіка адбылася развітальная аўдыенцыя і 6 мая 1662 года пасольства выехала ў Смаленск, для ўдзелу ў нарадзе упаўнаважаных Расіі і Рэчы Паспалітай, але і там пацярпела няўдачу.
Да сачынення Меерберга прыкладзена збор малюнкаў - краявідаў, партрэтаў і наогул усіх рэчаў, якія прыцягвалі увагу чужаземцаў; зроблены яны спрактыкаванай рукой і хоць не адрозніваюцца мастацкай якасцю, але даюць дакладнае ўяўленне пра адлюстраваныя аб'екты, праз што маюць вялікае значэнне ў справе азнаямлення з рускімі старажытнасцямі.
На рускай мове існуюць два пераклады: першы, Дабраклонскага, надрукаваны ў «Русском Зрителе» за 1828 год, 3-6, і другі, Барсава, у «Чтения в Императорском обществе истории и древностей российских при Московском университете» за 1882 год, кн.
У баронскую Свяшчэннай Рымскай імперыі годнасць ён быў узведзены 23 жніўня 1666 года і тады атрымаў мянушку Меер фон Меерберг; раней называўся дэ Меерн, і пад гэтым імем здзейсніў сваё падарожжа ў Маскву.
Першае ўяўляе данясенне пра ход справы, пра прыёмы і пра вынікі пасольства; другое змяшчае, акрамя іншага, апісанне ўсяго бачанага падарожнікам, збор уражанняў, якія зрабілі на асвечанага еўрапейца карціны рускага жыцця таго часу; значэнне яго павялічваецца яшчэ тым, што да яго прыкладзены зборнік карцін і малюнкаў, зробленых з натуры мастаком, які быў у свіце Меерберга.
Імператар Леапольд выклікаў яго ў Вену і дванаццаць разоў адпраўляў яго паслом да розных двароў, у тым ліку: да турэцкага султана Магамета , да караля польскага і вялікага князя літоўскага Яна Казіміра, да караля дацкага Хрысціяна , да рускага цара Аляксея Міхайлавіча.
10 студзеня беспілотны лятальны апарат, які належаў паўстанцам-хусітам, атакаваў ваенны парад еменскага ўрада на адной з найбуйнейшых ваенных баз «Аль-Анд» у правінцыі Лахдж на поўдні Емена.
14 студзеня прадстаўнікі ўзброеных сілаў Емена заявілі пра тое, што ў правінцыі Эд-Далі ў цяжкіх баях хусіты страцілі звыш 20 апалчэнцаў, у іх ліку быў камандзір батальёна Абу аль-Карар.
Былі атакаваныя найбуйнейшы ў свеце нафтаперапрацоўчы комплекс у пасёлку Абкайк на ўсходзе краіны і раён, у якім размяшчаецца нафтавае радовішча Хурайс, другое па велічыні ў каралеўстве.
У сваю чаргу хусіты праз падкантрольны ім тэлеканал «Аль-Масіра» заявілі, што кааліцыя ў парушэнне мірных пагадненняў, заключаных раней у Швецыі, нанесла чатыры авіяўдары па адным з гарадскіх кварталаў Хадэйды.
30 красавіка 2018 г. ААЭ высадзілі з паветра больш за 100 вайскоўцаў, артылерыю і бронетэхніку на еменскім востраве Сакотра і захапілі яго, ніякага ваеннага супраціву на архіпелагу аказана не было.
13 чэрвеня 2018 г. войскі саудаўскай кааліцыі пачалі аперацыю «Залатая перамога» на заняты хусітамі стратэгічны партовы горад Хадэйда, нягледзячы на папярэджанні ААН аб магчымасці вялікай гуманітарнай катастрофы.
27 жніўня ВПС саудаўскай кааліцыі нанеслі серыю ўдараў па міжнародным аэрапорце г. Сана, падчас якіх былі разбураны будынкі тэхнічных служб аэрапорта і знішчаны грамадзянскі самалёт.
9 верасня па меншай меры 84 чалавекі загінулі ў сутыкненнях праўрадавых сіл Емена з мяцежнікамі-хусітамі блізу еменскага партовага горада Хадэйда пасля зрыву кансультацый, запланаваных у Жэневе.
15 верасня ў Емене 15 чалавек загінулі і 20 параненыя ў ходзе паветраных налётаў, якія ажыццяўляюцца кааліцыяй на чале з Аб’яднанымі Арабскімі Эміратамі і Каралеўствам Саудаўская Аравія.
26 красавіка: Паўднёвы Пераходны Савет абвясціў, у аднабаковы рэжыме, рэжым самакіравання ў паўднёвых раёнах Емена (прадстаўнікі руху скардзяцца, што цэнтральны ўрад не выконвае абавязацельстваў, узятых пры падпісанні мірнага пагаднення ў лістападзе 2019 года).
Ва ўрадзе Емена на чале з прэзідэнтам Абд Рабу Мансурам назвалі ініцыятыву сепаратысцкага руху фактычным зрывам мірных дамоўленасцей, заявілі, што рэжым самакіравання з’яўляецца аднаўленнем узброенага мяцяжу, і папярэдзілі пра катастрафічныя наступствы.
8 ліпеня 2014 года хусіты ўзялі штурмам горад Амран, адміністрацыйны цэнтр аднайменнай мухафазы, падчас якога хусіты разграмілі і ўзялі штурмам штаб 310-й бранятанкавай брыгады, забіўшы яе камандзіра Хаміда аль-Кашыбі.
У сярэдзіне жніўня 2014 года хусіты пачалі праводзіць у шэрагу рэгіёнаў краіны масавыя дэманстрацыі пасля таго, як улады абвясцілі аб скарачэнні субсідый на нафтапрадукты, што прывяло да росту цэнаў на бензін у два разы.
25 кастрычніка ў гарыстай мясцовасці ў цэнтры Емена на фоне барацьбы джыхадзістаў «Аль-Каіды» і прадстаўнікоў мясцовых суніцкіх племянных кланаў з паўстанцамі-шыітамі з руху «Аль-Хусі», амерыканскім беспілотнікам быў нанесены авіяўдар, ахвярамі якога сталі не менш траіх ісламістаў.
У снежні 2014 года, нягледзячы на ​​падпісанае ў верасні мірнае пагадненне, хусіты працягнулі ўзброеную барацьбу, узяўшы пад кантроль большую частку гарадоў Архаб, Хадэйда, будынкі дзяржаўных нафтавых кампаній і дзяржаўнай газеты «ас-Сауро» у Сане.
ЗША адправілі атрад сухапутных войскаў на нявызначаны час у адказ на запыт ААЭ ад 15 красавіка, з мэтай падтрымкі суніцкай апазіцыі і саудаўскай кааліцыі, а таксама барацьбы з «Аль-Каідай».
У пачатку 2004 г. адбылося паўстанне шыітаў на поўначы краіны з мэтай аднаўлення тэакратычнай манархіі, якая была ў Паўночным Емене да вайсковага перавароту 1962 г., а таксама супраць палітычнага саюза Емена са Злучанымі Штатамі.
У Вірджынальнай кнізе Фіцуільяма прадстаўлены ўсе распаўсюджаныя ў той час жанры камернай інструментальнай музыкі — арыя, , фантазія, таката, павана, гальярда, алеманда, куранта, жыга, граўнд, і інш.
Найбольш вядомыя аўтары: Джон Бул, Уільям Бёрд, Арланда Гібанс, Жыль Фарнебі, , Пітэр Філіпс (уласныя п'есы і апрацоўкі італьянскіх кампазітараў, у т. л. , Марэнцыа, Качыні, Стрыджа), Томас Морлі, Томас Томкінс.
Так, у жгутыканосца-якабіды знойдзены найбольш поўны з вядомых мітахандрыяльных геномаў: ён змяшчае 97 генаў, у тым ліку 62 гена, кадавальныя бялкі (27 рыбасамальных бялкоў, 23 бялкі, якія ўдзельнічаюць у працы электрон-транспартнага ланцуга і ў акісляльнам фасфарыліраванні, а таксама субадзінак РНК-палімеразы).
На падставе падабенства ў паслядоўнасцях нуклеатыдаў ДНК бліжэйшымі сваякамі мітахондрый сярод пракарыётаў, якія жывуць цяпер лічаць альфа-пратэабактэрый (у прыватнасці, была прапанавана гіпотэза, што да мітахондрыяў блізкія рыкетсіі).
Невытлумачальнымі з эвалюцыйнай кропкі гледжання застаюцца некаторыя асаблівасці мітахандрыяльнай ДНК (напрыклад, даволі вялікая колькасць інтронаў, нетрадыцыйнае выкарыстанне трыплетаў і іншыя).
У пратыстаў з атрада кінетапластыдаў у адмысловым участку мітахондрыі змяшчаецца два тыпы малекул ДНК — ідэнтычныя максі-кольцы даўжынёй каля 21 т. п. а. і міні-кольцы (20 000-55 000 штук, каля 300 разнавіднасцяў, сярэдняя даўжыня каля 1000 п. а.).
Для гэтага вызначаюць паслядоўнасці мітахандрыяльнай ДНК у розных відаў і параўноўваюць іх пры дапамозе спецыяльных камп'ютэрных праграмаў і атрымліваюць эвалюцыйнае дрэва для вывучаных відаў.
Мітахандрыяльная ДНК была адкрыта Маргіт Нас і Сільвен Нас ў 1963 годзе ў Стакгольмскім універсітэце пры дапамозе электроннай мікраскапіі і, незалежна, навукоўцамі Элен Харлсбрунер, Гансам Тупі і Готфрыдам Шацэм пры біяхімічным аналізе фракцый мітахондрый дрожджаў ў Венскім універсітэце ў 1964 годзе.
У большасці вывучаных арганізмаў мітахондрыі ўтрымліваюць толькі кальцавыя малекулы ДНК, у некаторых раслін адначасова прысутнічаюць і кальцавыя і лінейныя малекулы, а ў шэрагу пратыстаў маюцца толькі лінейныя малекулы.
Канфлікт ў Лівіі 2011—2014 гг., у адрозненне ад сірыйскага і іракскага, не меў характар ​​міжрэлігійнай вайны, а ўяўляў сабой канфлікт мясцовых міліцый, многія з якіх прэтэндавалі на вырашальную ролю, нібыта згуляную імі ў звяржэнні Кадафі.
Ваенны савет рэвалюцыянераў Місураты ў сваім камюніке абвясціў пра гатоўнасць супрацьстаяць «злавеснаму наступленню» — палявыя камандзіры, якія фармальна падпарадкоўваліся Сараджу, заклікалі прэм’ера «неадкладна» аддаць загады камандзірам усіх падраздзяленняў захаду краіны, каб сарваць прасоўванне «мяцежнага тырана», як яны назвалі Хафтара, і яго спробы стаць «кіраўніком» Лівіі.
Ён заявіў: «Турцыя ажыццявіла прамое ўмяшальніцтва ў бітву за Трыпалі з боку мора, паветра і сушы. Яна забяспечыла паветраную падтрымку падчас ўварвання паўстанцаў у горад Гар’ян. Турцыя ўдзельнічае ў баях, падаючы сілу і тэхніку Турэцкія мэты ў Лівіі — варожыя мэты. Армія рашуча адкажа на гэтую агрэсію.»
Камандуючы нацыянальнай арміяй абвінаваціў прэзідэнта Турцыі Рэджэпа Эрдагана ў імкненні адрадзіць «асманскае валадарства» ў Лівіі і назваў магчымае сутыкненне «бітвай з каланізатарамі».
25 жніўня некаторыя прадстаўнікі УНК правялі пасяджэнне ў Трыпалі, абвясцілі сябе законнай уладай і абралі прэм’ер-міністрам Амара аль-Хасі, у выніку чаго ў краіне склалася двоеўладдзе.
У час сустрэчы з Асамблеяй па распрацоўцы канстытуцыі было заяўлена, што роля яго ўрада заключалася ў забеспячэнні пераходнага этапу на шляху да канстытуцыі, кантролі над рэферэндумам і правядзенні ўсеагульных выбараў.
Як распавёў спікер ЛНА на прэс-канферэнцыі ў Бенгазі, якую транслявалі спадарожнікавыя тэлеканалы, задачай вайскоўцаў стала вызваленне рэгіёну ад тэрарыстаў з ІД, «Аль-Каіды» і шматлікіх крымінальных банд.
Туркі паўплывалі на паспяховае наступленне войск Сараджа, якое прывяло да аднаўлення кантролю над мяжой з Тунісам і захопам паветраннай базы Аль-Ватыя, гарадоў Сабрата, Сурман і Эль-Аджайлат.
4 мая прэс-служба 73-й пяхотнай брыгады паведаміла на сваёй афіцыйнай старонцы ў сацыяльнай сетцы аб тым, што падраздзяленні ЛНА адбілі ўзброены напад, якому падвергся ваенны лагер ля Себхі.
Самымі буйнымі тэрарыстычнымі арганізацыямі, якія ўдзельнічаюць у канфлікце, з’яўляліся Ісламская дзяржава, Аль-Каіда, Савет шуры Бенгазі і Савет шуры маджахедаў Дэрны.
Супрацьстаянне ісламістаў і ўмераных сіл пры падтрымцы часткі вайскоўцаў вылілася ў яшчэ адзін узброены канфлікт, вынікам якога стала ўсталяванне ў жніўні 2014 года двоеўладдзя ў краіне.
Афіцыйна новая грамадзянская вайна ў Лівіі пачалася 16 мая 2014 года, калі генерал-маёр Лівійскай нацыянальнай арміі Халіф Хафтар аб’явіў аб пачатаку шырокамаштабнай паветранай і наземнай аперацыі падкантрольных яму часцей узброеных сіл у раёне горада Бенгазі, апісаўшы яе як «папраўку на шляху да рэвалюцыі».
Камандаванне Лівійскай нацыянальнай арміі абвінаваціла дзяржаву ў незаконных пастаўках зброі і выбухоўкі, якія маглі быць прызначаны для здзяйснення тэрарыстычных нападаў на тэрыторыі краіны.
4 верасня УНЗ заклікаў Савет бяспекі ААН забараніць бамбардзіроўку грамадзянскіх аб’ектаў у Лівіі пасля таго, як Лівійская нацыянальная армія пад кіраўніцтвам генерала Халіфа Хафтара атакавала адзіны грамадзянскі аэрапорт Мітыга ў сталіцы краіны.
Меў жонку Інію, фалькларыстку, заснавальніцу суполкі , культурнага сацыёлага і псіхолага, выкладчыцу ў Вільнюскім універсітэце права і бізнэсу, дачок Рымгайлэ, Ветру, Угнэ, Індрэ.
У першай палове 2019 года выступаў за дубль «Тарпеда-БелАЗ», а ў ліпені, не маючы практыкі ў асноўнай камандзе, зноў адправіўся ў арэнду ў «Смалявічы», дзе звыйчайна выхадзіў на замену.
Указам Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі ад 30 мая 2009 года 722 віцэ-адмірал Мяняйла Сяргей Іванавіч прызначаны намеснікам камандуючага Чарнаморскім флотам Расійскай Федэрацыі.
У 1995 годзе скончыў Ваенна-марскую акадэмію імя Адмірала флоту Савецкага Саюза М. Г. Кузняцова і быў прызначаны начальнікам штаба-намеснікам камандзіра злучэння караблёў Каспійскай флатыліі.
Паводле іншай версіі, у абацтве была заснавана і атрымала магутнае развіццё ўласная пеўчая школа, а рымскі пасланец займаўся ўдакладненнем/выпраўленнем санкт-галенскіх пеўчых кніг (гэтым тлумачацца дадатковыя адзнакі ў нотных рукапісах Санкт-Галена).
Фігуруе ў пяці кнігах «Хронік Нарніі»: як дзіця і асноўны персанаж - у кнігах Леў, Вядзьмарка і Гардэроб, Прынц Каспіян і Заваёўнік зары, ці плаванне на край свету; як дарослы-у кнігах Конь і яго хлопчык і Апошняя бітва.
Карыстаючыся міжусобнай барацьбой, якая пачалася пасля захопу ўлады ў Хіве адным з правадыроў туркменскага племя іамудаў Джунаід-ханам, у лютым 1920 Хіву заняла Чырвоная Армія і там абвешчана Харэзмская Народная Савецкая Рэспубліка , якая ў 1923 пераўтворана ў Харэзмскую ССР.
Дэкларацыю аб яе ўтварэнні (увайшлі большая частка Закаспійскай вобласці, заходнія часткі скасаваных ХССР і Бухарскай ССР) 20 лютага 1925 прыняў 1-ы Усетуркменскі з'езд Саветаў.
За гераізм на франтах Другой сусветнай вайны ордэнамі і медалямі ўзнагароджаны больш за 19 тыс. ураджэнцаў Туркменістана, званне Героя Савецкага Саюза прысвоена больш як 80 воінам з Туркменістана, у т.л.
У ноч з 27 на 28 верасня 1943 года аддзяленне Махава пераправілася праз Дняпро ў раёне сяла Мысы Рэпкінскага раёна і прыняў актыўны ўдзел у баях за захоп і ўтрыманне плацдарма на яго заходнім беразе.
З мая 1943 года — на франтах Вялікай Айчыннай вайны, камандаваў стралковым аддзяленнем 9-й стралковай роты 237-га гвардзейскага стралковага палка 76-й гвардзейскай стралковай дывізіі 61-й арміі Цэнтральнага фронту.
У межах бугуртаў праходзяць бітвы: «захоп сцяга», падчас якога адзін з атрадаў павінен захапіць сцяг праціўнікаў і не страціць свой, «бітва на мосце» — кожны з атрадаў павінен перайсці на процілеглы бок вузкага моста, «штурм варот», адзін з атрадаў абараняе вароты «Замка», другі павінен прарвацца ўнутр.
На працягу двух фестывальных дзён штогод праходзяць рыцарскія турніры ў пешым страі, турніры лучнікаў, алебардыстаў, масавыя бітвы , турнір «Бітва Двароў», конны турнір, паказальныя спаборніцтвы і іншыя мерапрыемствы сярэднявечнай ваенна-гістарычнай рэканструкцыі.
Цэнтральнае мерапрыемства фестываля «Наш Грунвальд» — рэканструкцыя бітвы, якая адбылася 15 ліпеня 1410 года ў прускім мястэчку Грунвальд , паміж войскамі Тэўтонскага Ордэна і саюзнікаў: Вялікага Княства Літоўскага і Каралеўства Польскага.
У тэатралізаванай рэканструкцыі эпізодаў легендарнай бітвы штогод прымаюць удзел прадстаўнікі клубаў ваенна-гістарычнай рэканструкцыі з Беларусі, Украіны, Польшчы, Расіі, краін Балтыі і далёкага замежжа.
На працягу ўсяго фестываля на пляцоўцы кірмаша «Горад майстроў» можна пазнаёміцца ​​з работай майстроў і рамеснікаў, якія выкарыстоўваюць сярэднявечныя тэхналогіі, набыць сувенірную прадукцыю, а таксама самастойна паўдзельнічаць у рамесных майстар-класах: кавальства, ганчарства, апрацоўка каменя, зброевая справа, ткацтва і г. д.).
Часовыя межы для ўдзельнікаў клубаў ваенна-гістарычнай рэканструкцыі: 1170—1520 гг. Фестываль рэканструюе адпаведныя сярэднявечныя эпохі Заходняй Еўропы, ВКЛ, Каралеўства Польскага, Балтыі.