polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Праца над «Таямніцай Келза» пачалася ў 1999 годзе пасля таго, як Том Мур з сябрамі натхніліся анімацыяй «Злодзей і шавец» Рычарда Уільямса, дыснееўскім «Муланам» і творчасцю Хаяа Міядзакі, заснаванымі на традыцыйным мастацтве.
Аляксе́й Гурге́навіч Экімя́н — савецкі кампазітар армянскага паходжання, аўтар папулярных песень, Заслужаны дзеяч мастацтваў Армянскай ССР, генерал-маёр міліцыі, намеснік начальніка Маскоўскага абласнога УУС.
Сяброўка прапануе ёй падпрацаваць у сферы віртуальнага сэксу з замежнікамі праз вэб-камеру, і Вольга, пераадольваючы агіду, згаджаецца, але тут атрымлівае запрашэнне ад іншай сяброўкі, што раней пераехала ў Аўстрыю.
Затым яна трапляе ў бальніцу для састарэлых, дзе свае праблемы — яе адкрыта раўнуе медсястра (па-першае, з-за таго, што больш нізкая па статусу прыбіральшчыца лепш ўмее абыходзіцца з хворымі і карыстаецца сярод іх павагай, па-другое — з-за таго, што яна карыстаецца ўвагай у карэнных аўстрыйцаў, далёка не толькі пажылых).
Апошні (голас якога глядач ужо чуў у эпізодах віртуальнага сэксу з украінкамі) прапануе яму адправіцца на заробкі ва Украіну, дзе ўсё яшчэ ёсць пакупнікі на састарэлыя гульнявыя аўтаматы.
Па дарозе ён ледзь вырываецца з рук цыган, перажывае сэксуальную прыгоду ў гатэлі «Інтурыст», а ў рэшце рэшт ўцякае ад айчыма і аўтастопам едзе далей па Украіне ў пошуках працы.
Іншыя звяртаюць увагу на рэалізм і амаль дакументальную дакладнасць ўсяго паказанага (тым больш, што Ульрых Зайдль раней здымаў дакументальнае кіно), як, напрыклад, сцэна, дзе маці Вольгі кладзе ў печ вогнетрывалую цэглу, каб нагрэць кватэру ў 30-градусны мароз, ці жахлівыя віды дамоў, у якіх жывуць славацкія цыганы, даведшыя іх да амаль непрыдатнага стану.
Той апісваў, як яны здымалі ў ужгарадскай гасцініцы «Закарпацце» і былі «заціснутыя паміж украінскімі хуліганамі і карумпаванымі паўкрымінальным ахоўнікамі , а людзі абражалі нас і пагражалі нам. Аднойчы нам давялося выклікаць паліцыю, якая тут жа стала вымагаць грошы за тое, што пазбавіць нас ад терарызаваўшых нас п'яных хуліганаў».
Таксама Прыдзінг успамінаў «данецкую мафію», якая давала ім дазвол на здымкі на Енакіеўскім металургічным заводзе: «Пасля бурнай дыскусіі з адным з мясцовых яе босаў, што суправаджалася шчодай выпіўкай, якая цяжка адбілася на маім здароўе, нам удалося атрымаць дазвол».
Карціну здымалі тры гады; за гэты час Зайдль аб'ездзіў Усходнюю Еўропу, наведаўшы Балгарыю, Славенію, Румынію і Украіну, адбіраючы натурныя здымкі і ўдакладняючы сваю задуму.
Фільм паралельна раскрывае дзве сюжэтныя лініі: адну — украінскай медсястры, якая ў пошуках лепшага жыцця адпраўляецца працаваць у Аўстрыю; другую — беспрацоўнага былога ахоўніка з Аўстрыі, які адправіўся на сход па той жа прычыне, і ў рэшце рэшт апынуўся на Украіне.
У снежні 2021 года па выніках паседжання Кантрольна-дысцыплінарнага камітэта АБФФ быў дыскваліфікаваны на адзін год і аштрафаны на 2900 рублёў за парушэнні Кодэкса паводзін і спартыўнай сумленнасці.
Цэнтра́льны выкана́ўчы камітэ́т СССР — вышэйшы орган дзяржаўнай улады СССР у 1922—1938 гадах, які выбіраўся Усесаюзнымі з'ездамі Саветаў і перыядычна збіраўся на сэсіі ў прамежках паміж Усесаюзнымі з'ездамі Саветаў.
На канфесійную прыналежнасць гэтага класічнага храма паказвае хачкар — разьбяны замкавы камень над галоўным уваходам, і адсутнасць іканастаса ўсярэдзіне; алтар, як пакладзена ў армянскіх храмах, усталяваны на ўзвышэнні.
Джон Бэкус атрымаў прэмію Цьюрынга 17 кастрычніка 1977 года за стварэнне мовы высокага ўзроўню, праграмы на якой мелі б зручны для чалавека выгляд, і транслятара, які пераводзіў бы каманды высокага ўзроўню ў машынны код.
Прапанова аб распрацоўцы гэтага сродку ўзаемадзеяння з ЭВМ была ўпершыню агучана ў 1953 г. А ўжо праз год свет убачыў першы афіцыйны дакумент, у якім знайшлі адлюстраванне ідэі Бэкуса.
Неўзабаве ён узначаліў групу, якая распрацоўвала інтэрпрэтатар «» для камп’ютара 701 — першую мову высокага ўзроўню для машын , — а пазней прыняў удзел у стварэнні ўдасканаленага варыянта гэтай машыны, мадэлі 704.
Ён быў кіраўніком каманды, якая распрацавала першую высокаўзроўневую мову праграмавання ФАРТРАН, вынаходнікам формы Бэкуса — Наура, адной з самых універсальных натацый, якія выкарыстоўваюцца для вызначэння сінтаксісу фармальных моў.
за глыбокі, уплывовы і працяглы ўклад у распрацоўку практычных высокаўзроўневых праграмных сістэм, найперш цераз яго працу над ФАРТРАНам, і за плённыя публікацыі па фармальных працэдурах спецыфікацыі моў праграмавання
Мантэ быў злучаны з сацыялістычнай партыяй Гнчакян, дапамагаючы арганізоўваць страйкі ў сваёй школе ў Тэгеране, і знаходзіўся ў непасрэднай блізкасці ад плошчы Джалех у той дзень, калі войскі шаха адкрылі агонь па пратэстоўцах .
Але ўжо неўзабаве, з-за рэпрэсій новага рэжыму аяталы Хамейні супраць апазіцыі Мантэ перабраўся ў Іранскі Курдыстан, дзе дзейнасць курдскіх партызан вырабіла на яго глыбокае ўражанне.
Выкарыстанне дзяржаўных сродкаў для пакрыцця выдаткаў на будаўніцтва дазваляла ўсталёўваць вельмі нізкія арэндныя стаўкі на такія кватэры: у даходных дамах кошт здыму жылля складаў 4 % даходу сям'і; кошт здыму прыватных дамоў складаў 30 %.
У канцы вайны многія былыя салдаты Імператарскай і Каралеўскай арміі вырашылі застацца ў Вене, па меншай меры часова, у той час як многія былыя чыноўнікі міністэрстваў імператарскага і каралеўскага ўрада вярнуліся ў родныя краі.
Маючы значную большасць у Вене і галасы рабочых з прамысловага рэгіёну, дзе размяшчаецца , «чырвоныя» нават атрымалі права вылучыць першага дэмакратычнага губернатара, ландсгауптмана, літаральна «капітана зямлі» Ніжняй Аўстрыі, у 1919 годзе: яны выбралі Альберта Севера.
Паколькі сельскія раёны ў той час не хацелі падпарадкоўвацца «чырвоным», а сацыял-дэмакратычнай партыі не падабалася ўмяшанне кансерватараў у іх мадэрнізатарскую гарадскую палітыку, дзве вялікіх партыі неўзабаве пагадзіліся аддзяліць «чырвоную Вену» ад «чорнай Ніжняй Аўстрыі».
Ініцыятывы чырвона-чорнай кааліцыі ў першым урадзе новай федэрацыі Германская Аўстрыя прывялі да заканадаўчага ўвядзення васьмігадзіннага працоўнага дня толькі праз тыдзень пасля абвяшчэння рэспублікі ў лістападзе 1918 года.
Пасля завяршэння Першай сусветнай вайны і распаду і падзелу Аўстра-Венгрыі, былой дуалістычнай манархіі пад скіпетрам дынастыі Габсбургаў, так зваая быў абвешчаны рэспублікай 12 лістапада 1918 года.
Інтэлектуальныя рэсурсы Чырвонай Вены былі значныя: і , а таксама некалькі іншых інтэлігентаў-сацыялістаў з задавальненнем пераехалі ў Вену або накіраваліся туды ў выгнанне з іншых рэгіёнаў, у дадатак да Зігмунда Фрэйда, Альфрэду Адлера, Карла Бюлера, , Карла Крауса, Людвіга Вітгенштэйна, Адольфа Лоаса, Арнольда Шенберга і многім іншым навукоўцам, мастакам, выдаўцам і архітэктарам, многія з якіх не былі ні сацыялістамі, ні членамі прынцыповай апазіцыі з клерыкальных кансерватараў, але разглядалі развіццё і мадэрнізацыю Вены з сімпатыяй.
Джон Гюнтэр ахарактарызаваў агульную сітуацыю ў Вене ў перыяд паміж войнамі так: «Парушэнне раўнавагі паміж марксісцкай Венай і клерыкальнай сельскай мясцовасцю было дамінуючым Матывам у аўстрыйскай палітыцы да прыходу да ўлады Гітлера. Вена была сацыялістычнай, антыклерыкальнай і, як муніцыпалітэт, даволі багатай. Наваколлі былі беднымі, заняпалымі, кансерватыўнымі рымска-каталіцкімі і зайздросціўшымі больш высокім стандартам жыцця ў Вене».
Пасля 1934 года Гюнтэр адзначаў: «У Вене сацыялісты падрыхтавалі выдатную адміністрацыю, што рабіла яе, верагодна, самым паспяховым муніцыпалітэтам ў свеце Дасягненні сацыялістаў Вены былі найбольш хвалюючым грамадскім рухам у пасляваенны перыяд у любой еўрапейскай краіне».
Пабудаваў на рацэ Флінт агенцтва, у якім жыў разам з сям’ёй, вывучаў мову маскогі, аказваў дапамогу тубыльцам у стварэнні камерцыйных плантацый, вырошчванні раслін, распаўсюджанні жывёлагадоўлі.
Аўтарству навукоўца належаць каля 60 навуковых прац і навучальных дапаможнікаў па макшанскай і эрзянскай мовах, прысвечаных, у прыватнасці, пытанням дыялекталогіі, марфалогіі, арфаграфіі і арфаэпіі.
У мастацкую спадчыну Надзькіна ўваходзяць некалькі апублікаваных вершаваных зборнікаў: «Кустемат» , «Чачомаэле» «Эрямонь лув» і выдадзены пасмяротна ў 1993 годзе зборнік публіцыстыкі і паэзіі «Пинкст» , таксама ён перакладаў на эрзянскую мову біблейскія тэксты.
У 1952 годзе скончыў Лукаянаўскае педагагічнае вучылішча, у 1957 годзе, з адзнакай, — гісторыка-філалагічны факультэт Горкаўскага ўніверсітэта, у 1967 годзе — аспірантуру НДІМЛГІЭ (Навукова-даследчы інстытут мовы, літаратуры, гісторыі і эканомікі, цяпер НДІ гуманітарных навук пры Урадзе Рэспублікі Мардовія).
Дзмітрый Цімафеевіч Надзькін (28 мая 1934, Іванцава, Лукаянаўскі раён Ніжагародскай вобласці — 15 ліпеня 1992, Хельсінкі, Фінляндыя) — эрзянскі лінгвіст і педагог, прафесар, доктар філалагічных навук, паэт.
нервова-цягліцавыя парушэнні — часцей за ўсё цэрэбраваскулярныя захворванні , бульбарны і псеўдабульбарны сіндром, пухліны галаўнога мозгу, посттраўматычныя змены; радзей табес, дэгенератыўныя захворванні нервовай сістэмы, пазапірамідныя сіндромы , перыферычная неўрапатыя (на фоне цукровага дыябету, саркаідоза, сіндрома Шэгрэна, амілаідоза), сістэмныя захворванні злучальнай тканкі (сістэмная склерадэрмія, сістэмная чырвоная ваўчанка, дэрматаміазіт), сіндром Гійена-Барэ, діфцярык, батулізм, поліяміеліт, міястэніі і міястэнічныя сіндромы, міяпатыі.
звужэнне стрававода — часцей за ўсё рак стрававода і кардыяльнага аддзела страўніка, ускладненні ГЭРХ; радзейшыя прычыны — вывараці стрававода , стэноз пасля апёкаў з’едлівымі рэчывамі, лекаў , стэноз пасля прамянёвай тэрапіі новаўтварэнняў акаліцы стрававода, іншароднае цела, гаенне пролежняў пасля працяглага прымянення носастраўнікавага шчупеня;
парушэнні маторыкі — ахалазія, дыфузная спазма стрававода, сістэмная склерадэрмія, цукровы дыябет, хвароба Шагаса, ЛС (нітраты, блакатары кальцыевых каналаў, эстрагены, метылаксантыны);
Дысфагія — парушэнне глытання, якое аб’яўляецца цяжкасцямі ў кшталтаванні харчовага кома і перамяшчэнні яго ў кірунку горла, цяжкасцямі на пачатку глытальных рухаў , або цяжкасцямі ў перамяшчэнні кома праз стрававод ў страўнік .
ротаглыткавая фаза — існуюць цяжкасці ў кшталтаванні харчовага кома і перамяшчэнні яго ў кірунку горла, а таксама цяжкасці ў пачатку глытання вадкасцяў і цвёрдай ежы, якія могуць суправаджацца сухім кашлем, выліваннем ежы праз нос, пяршэннем у горле, чыханнем, слёзавыдзяленнем;
Першы варыянт прадугледжваў распрацоўку цяжкай КР з падводным стартам і вялікай далёкасцю палёта — да 3000 марскіх міль і размяшчэнне ракет на борце пяці ПЛАРБ тыпу «Джордж Вашынгтон» і пяці тыпу «Этэн Алан» у пускавых усталёўках БРПЛ -27 «Паларыс» , якія здымаліся ў узбраення.
У 1929 годзе, вучачыся ў Вене, Нерыс закахалася ў Броніуса Зубріцкаса — літоўца, студэнта-медыка, прыхільніка сацыялістычнай ідэалогіі, і з тых часоў стала раздяляць ягоныя погляды.
Паэтка перастварыла на літоўскай мове сачыненні такіх рускіх пісьменнікаў, як Аляксандр Пушкін, Іван Тургенеў, Максім Горкі, Уладзімір Караленка, Самуіл Маршак і Ганна Ахматава.
У 1928 годзе, яна звязалася з падпольнай ячэйкай літоўскага камсамола ў каўнаскім універсітэце, у 1931 годзе стала сувязной Камінтэрна , у 1934—1936 гадах забяспечвала кантакт з падпольнай камуністычнай газетай «Жямайтійос тэза», а ў 1936—1937 гг. — з кіраўнікамі камуністычных партый Літвы і Польшчы ў Парыжы.
Беларускі камерцыйны інстытут кіравання — былая прыватная ВНУ Беларусі, якая спецыялізавалася на падрыхтоўцы менеджераў, спецыялістаў па замежных мовах, правазнаўцаў, эканамістаў і журналістаў на ўмовах дзённай, вячэрняй і завочнай форм навучання.
Згодна статыстычным дадзеным Вылічальна-статыстычнага цэнтра Мінадукацыі РБ на 1998 г. у БКУУ працавалі 147 выкладчыкаў, з іх 90 жанчын, 6 дактароў і 31 кандыдат навук.
Маркетынгавая праграма «манібэк» скарыстоўваецца ў адноснах да наступных тыпаў тавараў: тавары, паслугі, якія рэалізуюцца ў рамках кааліцыйнай праграмы лаяльнасці, як форма лаяльнасці, а таксама ў -гандлю, як прэмія да дарагога тавару, паслугі сегмента лакшері, прэміум.
У сярэдзіне 1950-х гадоў, у сувязі з ростам прыгарадных пасажырскіх перавозак, электрычнаму маторвагоннаму саставу патрабавалася значная павялічэнне сярэднетэхнічнай хуткасці руху, што ў сваю чаргу патрабавала высокіх паскарэнняў.
Тамы Рыжскі вагонабудаўнічы і Рыжскі электрамашынабудаўнічы заводы, сумесна з маскоўскім заводам «Дынама», выкарыстоўваючы асобныя элементы электрасекцый СН, распрацавалі, а ў 1957 годзе выпусцілі партыю адразу з пяці электрацягнікоў, якім прысвоілі абазначэнне серыі ЭР1.
ЭР2 — серыя электрацягнікоў пастаяннага току, выпускаўшыхся з чэрвеня 1962 года па жнівень—верасень 1984 года Рыжскім вагонабудаўнічым заводам , які будаваў іх сумесна з Рыжскім электрамашынабудаўнічым заводам і Калінінскім вагонабудаўнічым заводамі.
утварыўшы самастойную этнічную агульнасць адразу пасля распаду праіндаеўрапейскай мовы, разважаючы далей пра прамыя кантакты армян з шумерамі і семітамі і адносячы шумераў да армяноіднага тыпу еўрапеоіднай расы.
Для доваду сваіх канцэпцый Ішханян карыстаўся прынятым у савецкай літаратуры падыходам, што складаўся ў тым, што крытэрыем этнічнай прыналежнасці з'яўляецца вылучна мова, і пытанне пра паходжанне народа прыраўноўвала да паходжання мовы.
Ішханян сцвярджаў, што «Гісторыю армян ці армянскага народа трэба пачынаць з часу з'яўлення армянскай мовы, бо армяне і ў старажытнасці, і ў сярэднія вякі, і ў сучаснасці — гэта носьбіты армянскай мовы».
Рафаіл Ішханян апублікаваў 773 працы, галоўным чынам на армянскай мове, прысвечаныя шырокаму колу пытанняў — друкарству, захаванню і развіццю армянскай мовы, паходжанню і старажытнай гісторыі армянскага народа, Нагорнаму Карабаху, гісторыі так званай Трэцяй рэспублікі, а таксама праблемам навукі, рэлігіі і адукацыі, грамадскага жыцця.
У некаторых абласцях, прыкладам у гісторыі друкарства, ён з'яўляўся агульнапрызнаным аўтарытэтам, але з іншага боку, некаторыя яго працы, прыкладам па найстаражытнейшай гісторыі Арменіі, падвяргаліся крытыцы як у Арменіі, так і за яе межамі.
Такія цверджанні Ішханяна рабілі армян адзіным у свеце народам, якія здолелі захаваць без істотных змен сваю мову на працягу некалькіх тысячагоддзяў, а таксама аб'яўлялі прышлымі народамі ўсё неармянскае насельніцтва Усходняй Турцыі, улучаючы курдаў.
У 1962 г. абараніў кандыдацкую дысертацыю пра рэпрэсаванага ў 1937 годзе армянскага пісьменніка: «Аксель Бакунц: жыццё і пытанні творчасці» і перайшоў на працу на кафедру армянскай мовы ў Ерэванскім дзяржаўным універсітэце.
У звязку з крытыкай калег Рафаіл Ішханян так і не змог апублікаваць свае працы ў гэтым кірунку ў навуковай літаратуры ні ў Арменіі, ні за яе межамі, таму неаднаразова выступаў з серыяй папулярных артыкулаў і нататак, адрасаваных аўдыторыі, недастаткова знаёмай з гістарычнай навукай.
Прыхільнікі тэорыі аб асабістым скарбе Атанарыха мяркуюць, што золата было закапана ў спробе схаваць яго ад гунаў, якія перамаглі гоцкае племя грэйтрунгаў на поўначы ад Чорнага мора і пачалі рухацца ў бок Дакіі каля 375 года.
Хаця гэтая версія дапамагла б патлумачыць, чаму клад застаўся закапаным, яна не можа дац адказ на пытанне, чаму такі прыкметны кальцападобны курган быў абраны ў якасці месца, дзе быў схаваны такі вялікі і каштоўны скарб.
Іншая ранняя тэорыя, верагодна упершыню парапанаваная Адабеску і зноў паднятая Джураску , вызначае Атанарыха, язычніцкага правадыра вестготаў, як верагоднага уладальніка скарба, які, мабыць, набыў яго ў выніку канфлікту з Рымскім імператарам Валентам у 369 годзе.
Тэйлар сцвярджае, што кальцападобны курган, у якім гэтыя рэчы былі знойдзены, верагодна, знаходзіцца на месцы язычніцкага храма, і на падставе аналіза захаваўшагася надпіса, можна меркаваць, што яны былі часткай ватыўнага скарба.
Параўнанне мінералагічнага складу, тэхналогій плаўлення і кавання, і больш ранні тыпалагічны аналіз паказваюць, што золата, выкарыстанае для вырабу кальца з надпісам, складаецца з залатой руды, дабытай на далёкай поўначы Дакія.
Хаця гэта можа паставіць пад сумненне традыцыйную тэорыю аб рымска-міжземнаморскім паходжанні кальца, неабходны далейшыя даследаванні, якія дазволяць дакладна вызначыць паходжанне матэрыяла, выкарыстанага пры яго вырабе канчаткова.
Арыгінальны скарб, выяўлены ў вялікім кальцавым кургане, вядомым як гара Істрыца каля П’етрааселе ў Румыніі, складаўся з 22 частак, сярод якіх былі мноства залатых пасудзін, талерак і кубкаў, а таксама ювелірныя вырабы, у тым ліку два кальцы з надпісамі.
Калі скарб толькі выявілі, рэчы былі склеены ў неіндыфіцыруемую чорную масу, што прывяло да высноў, што скарб мог быць пакрыты нейкім арганічным матэрыялам да таго як быў закапаны ў зямлю Агульная вага знаходкі была каля 20 кг.
У больш позніх даследваннях навукоўцы прапанавалі некалькі больш познія срокі: прыхільнікі тэорыі Атанарыха казалі аб пачатку 4-га стагоддзя, а даследчыкі Канстантынэску і Тамеску ўказвалі на пачатак 5 стагоддзя.
У 2001 годзе было пададзена прашэнне ў Сейм Літоўскай Рэспублікі надаць Рамуве статус традыцыйнай рэлігійнай арганізацыі Літвы, аднак не ўдалося сабраць патрэбнай колькасці подпісаў , таму ў статусе было адмоўлена.
Аддзел радыяцыйнага маніторынгу лесу (арганізуе правядзенне радыяцыйнага абследавання лясоў і лесасек; радыяцыйнага маніторынгу ў лясах з 1991 года. Абагульняе і сістэматызуе вынікі кантролю радыеактыўнага забруджвання ў Інфармацыйнай сістэмы «Радыёактыўнае забруджванне лясоў. », распрацоўвае карты радыёактыўнага забруджвання. Інфармацыйная сістэма «Радыёактыўнае забруджванне лясоў. » была ўдасканалена ў ходзе работ па праграме Саюзнай дзяржавы Беларусі і Расіі),
Аддзел радыяцыйнай бяспекі (праводзіць кантроль індывідуальных доз вонкавага апраменьвання, шчыльнасці патоку бэта-часціц, радыяцыйнае абследаванне аб’ектаў і працоўных месцаў. Распрацоўвае і вырабляе інфармацыйныя матэрыялы па пытаннях радыяцыйнага кантролю і радыяцыйнай бяспекі),
Цэнтральная лабараторыя радыёметрыі і спектраметрыі (асноўнай мэтай дзейнасці лабараторыі з’яўляецца атрыманне аб’ектыўнай інфармацыі аб радыёактыўным забруджванні лясной прадукцыі, радыяцыйнай абстаноўцы ў лясах. Асноўнымі задачамі з’яўляюцца: арганізацыя і правядзенне маніторынгавых даследаванняў забруджаных радыёнуклідамі лясоў, радыяцыйнага кантролю лясной прадукцыі, правядзенне адзінай навуковай і тэхнічнай палітыкі ў сістэме радыяцыйнага кантролю галіны).
Сістэматызацыя звестак аб радыяцыйнай абстаноўцы ў лясах, унясенні бягучых змен па выніках кантролю радыёактыўнага забруджвання ў базы даных інфармацыйнай сістэмы «Радыёактыўнае забруджванне лясоў. »;
Дзяржаўная ўстанова радыяцыйнага кантролю і радыяцыйнай бяспекі — арганізацыя Міністэрства лясной гаспадаркі Рэспублікі Беларусь, якая займаецца даследаваннем узроўню абпраменвання лясоў, леснікоў і вырабаў лясной гаспадаркі.
Асноўнай мэтай установы з’яўляецца правядзенне адзінай навуковай, тэхнічнай і інвестыцыйнай палітыкі ў пытаннях пераадолення наступстваў катастрофы на Чарнобыльскай АЭС, забеспячэння радыяцыйнай бяспекі працаўнікоў лясной гаспадаркі і насельніцтва, кіраўніцтва службай радыяцыйнага кантролю.
Першы ўрывак кнігі У. Падгола пад назвай «Ладдзя роспачы ў Санта-Балоце, альбо як любіць Прэзідэнта» быу надрукаваны ў віцебскай газэце «Выбар» 20 у чэрвені 1997 г. рэдактарам Б.
15 жніўня 1997 г. намеснікам пракурора Віцебскай вобласці Жыгаленкам была ўзбуджаная крымінальная справа па факце публікацыі ў газэце «Выбар» урыўка з кнігі У. Падгола «Куля для прэзідэнта».
У кастрычніку 2016 г. напісаў заяву аб выхадзе з партыі БНФ у сувязі з асуджэннем кіраўніцтвам партыі метадаў, якія ён выкарыстоўваў падчас мінулай парламенцкай кампаніі у 2016 г.
У 1929 годзе Авасі перасяляецца ў горад Ахалкалакі на вуліцу Клары Цэткін, дзе знаёміцца з вядомымі музыкантамі: скрыпачом Ашы Грыгаранам і дудукістам Арутам Даўцянам якія згулялі важную ролю ў яго жыцці.
У 1961 годзе ў Ерэване была выдадзеная складанка яго песень пад назвай «Мазміры», у які ўвайшлі такія вядомыя песні, як «Песня свету», «Прыгожыя горы Арменіі», «Калгасны чабан», «Не сыходзь дарма» і шэраг іншых не менш за вядомыя творы.
Дагавор паспрыяў выжыванню ваяндот, але меў часовыя вынікі, бо ваенныя дзеянні хутка ўзнавіліся і працягваліся да 1701 г. Езуіты дамагаліся поўнага спынення гандлю футрам з-за злоўжыванняў у адносінах да індзейцаў.
Ці геніталіі чалавека ўяўляюць сабой “нешта сярэдняе” ад абодвух палоў, напрыклад, “дзяўчынка” можа нарадзіцца з значна большым клітарам ці без адтуліны ў похве, а “хлопчык” можа нарадзіцца з вельмі маленькім пенісам ці з машонкай, якая раздзелена так, што больш падобная на палавыя губы.
Інтэрсекснасць, або інтэрсекс - агульнае паняцце для акрэслення выпадкаў, калі ў чалавека анатомія рэпрадуктыўнай або палавой сістэмы не адпавядае агульнапрынятым вызначэнням мужчынскага ці жаночага полу, г.зн.
Лектар эстонскай мовы пры дэрптскім універсітэце, Фрыдрых Роберт Фельман , засноўвае ў 1839 годзе пры універсітэце вучонае эстонскае таварыства, якое аказла вялікія паслугі ў справе вывучэння эстонскай мовы і літаратуры, і публікуе ў выданнях гэтага таварыства высокамастацкія народныя паданні, з якіх у асаблівасці «Койт і Эмарык» 1844 года звярнула ўвагу навукоўцаў сфер на эстонскую народную паэзію.
Раптоўная смерць перашкодзіла Федьману выдаць паданні пра героя народнага эпасу «Калевіпоэге» , але сабраныя ім матэрыялы перайшлі да верроскому лекара Фрыдрыху Рэйнхальду Крэйцвальду , які і сам меў багаты запас вядомых з дзяцінства і сабраных пасля з вуснаў народа урыўкаў эпасу.
Па даручэнні вучонага эстонскага таварыства Крэйцвальд сгруппировал усе гэтыя матэрыялы, і ў 1862 годзе выдаў «Калевіпоэг, эстонскае народнае паданне», у 20 песнях (19034 чатырохстопных харэічных вершаў — звычайны памер эстонскіх народных песень).
З вялікага ліку іншых твораў Крейцвальда — аповесцяў, вершаў, драматычных твораў, папулярна-навуковых і медыцынскіх артыкулаў — галоўныя: «Казкі эстонскага народа» і паэма «Лембіт», выдадзеная пасля смерці аўтара.
Звыш таго, Янсэн напісаў вялікую колькасць аповесцяў і вершаў, заснаваў у Дэрпце пеўчае таварыства «Ванемуйнэ» і «Эстонскае земляробчае таварыства», быў адным з галоўных заснавальнікаў «Эстонскага літаратурнага таварыства» , якое спыніла сваё існаванне ў 1893 годзе з прычыны разладаў паміж членамі, зладзіў у 1869 годзе першае эстонскае пеўчае свята ў Дэрпце, якое моцна паўплывала на абуджэнне сваёй нацыянальнай свядомасці сярод эстонцаў.
Пад яго уплывам Ёхан Горнунг склаў першую здавальняючую граматыку і ўсталяваў, выдатным перакладам богаслужбовых кніг і ў асаблівасці Новага Запавету на паўночны дыялект , новы правапіс, які панаваў да сярэдзіны стагоддзя.
Шэраг свецкіх пісьменнікаў адкрывае эстонец вершам, у свой час папулярным, хоць у паэтычным дачыненні дрэнным: «Плач з нагоды разбурэння Дэрпта» ; за ім ідуць аўтары аповесцяў і апавяданняў А. Гелле , І.
В. Л. фон Люце , заснавальнік першага таварыства для вывучэння эстонскага мовы ў Арэнсбурге, Эйзенах , А. В. Гупель («Граматыка», 1780; «Кароткія настаўленні», 1766; першае перыядычнае выданне па медыцыне «Лекар», 1771).
У перыяд, да сярэдзіны стагоддзя, таленавіты эстонец , выдатна валодаў мовай, прымаецца за стварэнне колькі-небудзь годнай гэтай назвы літаратуры для толькі што вызваленых ад прыгоннай залежнасці эстонцаў .
У 1818 годзе ён выдае «Нядзельныя Чытанні», якія доўга служылі любімым чытаннем народа; з 1821 па 1825 год выходзіць яго «Сялянскі Штотыднёвік», першае перыядычнае выданне агульнага зместу, калі не лічыць малавядомага «Дэрптскага Сялянскага Штотыднёвіка» Альдекопа і Рота ; у 1820 годзе з'яўляецца яго пераклад «Ліфляндскага Сялянскага Ўлажэння».
Мазінг засланяе сабой усіх астатніх пісьменнікаў гэтага перыяду, з якіх выдаюцца яшчэ аўтар аповесцяў граф Петэр фон Мантейфель і рана памерлы эстонец Крысцьян Яак Петэрсан .
Самыя выдатныя пісьменнікі гэтага перыяду: , які выдаў у 1632-1638 гг. «- » (малітвы, гімны ў прозе, нядзельныя евангельскія і апостальскія чытання), а ў 1641-1649 гадах зборнік пропаведзяў; у 1656 года яго « - .» быў выдадзены ў выпраўленым выглядзе, прычым варварская проза гімнаў была перароблена ў гэтак жа варварскія вершы.
Расіній , які выдаў «Лютэранскі Катэхізіс і нядзельныя евангельскія і апостальскія чытанні» ; Адрыян Віргіній , перакладчык Новага Запавету на паўднёвую гаворку ; аўтары вясельных песень Райнэр Брокман, Ёшуа Меленбек і інш.
З пісьменнікаў, большай часткай маладых людзей, без буйных талентаў, больш вядомыя паэты: Міхкель Веске, Ада Рейнвальд, Ада Грэнцштейн , пастар Лип, , Якаб Там, Петэр Якабсон, Юхан Кундэр, К. Сее, Фрыдрых Кульбарс, Якаў Лійв, Элізе Аун і інш.