polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
судовая установа (вышэйшая інстанцыя пры разглядзе спрэчак паміж епіскапамі пра межы іх абласцей, па скаргах клірыкаў на чужога архірэя і па скаргах на епіскапаў з абвінавачваннем іх у дзеяннях, несумяшчальных з вартасцю архірэйскага сану; для вернікаў і клірыкаў, у дачыненні якіх епіскап вымавіў прысуд пра іх адлучэнне — апеляцыйная інстанцыя).
Практыка склікання царкоўных сабораў ўзнікае ўжо ў старажытнай царквы і бярэ свой пачатак з Іерусалімскага сабора каля 49 года на які сабраліся апосталы для вырашэння пытанняў выканання ахрышчанымі язычнікамі патрабаванняў Майсеева закона .
Правілы некаторых памесных сабораў старажытнай царквы, якія выказалі агульнацаркоўную правасвядомасць, былі, аднак, прынятыя праваслаўнай, рыма-каталіцкай і армянскай цэрквамі ў склад агульнацаркоўнага заканадаўства і таму прызнаюцца і ў цяперашні час крыніцай права.
Памесны сабор склікаецца ў межах якой-небудзь адной самастойнай царквы ці вызначанай яе вобласці для вырашэння пытанняў і спраў, якія ўзнікаюць у межах датычна веравучэння, ладу, кіравання і дысцыпліны.
Да кампетэнцыі памеснага сабора ставяцца ўсе справы, што тычацца мясцовай царквы, прытым яны павінны вырашацца ў адпаведнасці з агульнацаркоўнымі дагматамі і канонамі, якія вызначаюцца на Сусветных саборах; у адваротным выпадку памесная царква рызыкуе адпасці ад кафалічнага адзінства.
Паколькі прадстаўнікі апазіцыі абвінавацілі ва ўжыванні хімічнай зброі ўрад Сірыі, то ўлады звярнулася да ААН з просьбай правесці расследаванне гэтага выпадку, аднак міжнародная арганізацыя запатрабавала для сваіх экспертаў неабмежаваны доступ у любую кропку краіны, уключаючы ваенныя і сакрэтныя аб’екты, і права на апытанне сведак па сваім меркаванні.
Паступова сярод антыўрадавых сіл вялікую ролю сталі гуляць радыкальныя ісламісцкія групоўкі, у тым ліку «Фронт ан-Нусра» і «Ісламская дзяржава», а ў вайну на баку ўрада ўступілі шматлікія саюзныя узброеныя групоўкі , а таксама ваенныя саветнікі з Ірана.
Пасля пачатку ў верасні 2015 года сваёй ваеннай аперацыі ў Сірыі, да падзей у Алепа далучылася Расія, якая распачала наносіць авіяцыйныя і ракетныя ўдары па паўстанцкім і тэрарыстычным групоўкам.
У 2014 годзе ўзброеныя вылазкі і абстрэлы заходняй частцы Алепа рушылі ўслед за паспяховымі аперацыямі ўрадавых сіл па атачэнню апазіцыйных фарміраванняў на поўначы і ўсходзе мегаполіса.
У выніку выбуху загінулі 80 і былі паранены каля 150 чалавек, сярод якіх былі студэнты і бежанцы , абрынуліся сцены трох паверхаў аднаго з універсітэцкіх інтэрнатаў, быў нанесены значны ўрон будынку факультэта прыгожых мастацтваў і архітэктуры.
Пра гэта ён успамінаў так: «Сярод вяскоўцаў вельмі цанілася адукацыя. Як не цяжка было, але кожная сям’я імкнулася калі не ўсім, то аднаму-двум дзецям даць больш-менш прыстойную па тых мерках адукацыю. Але ўсё ішло ў ход, каб нас апалячыць. Усё ў нашай Слабадзкой школе выкладалася па-польску. Нам забаранялася ў школьных сценах размаўляць па-свойму».
Пасля акупацыі Чырвонай Арміяй у 1940 г пайшоў у той жа вёсцы ўжо ў савецкую школу: «Не скажу, што школа ў той час была сапраўды нацыянальная. Хоць былі настаўнікі, шчырыя беларусы, якія выкладалі прадметы па-беларуску».
У лютым 1947 года савецкая ўлада пачала арышты сябраў СБП: у давер да сябраў пастаўскай групы ўвайшоў афіцэр МДБ Алег Стахоўскі, які выдаваў сябе за ўдзельніка антысавецкай арганізацыі і падштурхоўваў да тэрарызму, а сама канспірацыя арганізацыі была слабай.
Алесь Амельяновіч успамінаў: «Здабытчыкі золата карысталіся ў ГУЛАГу крыху большай увагай, чымся іншыя зняволеныя. Нам нават паёк стараліся даваць лепшай каларыйнасці. Падтрымлівалі нашу працаздольнасць. Але праца на прыіску была не толькі цяжкай, але і небяспечнай. Пасля выбуху ў забоі патрывожаная парода магла неспадзявана абрынуцца пад сілай свайго цяжару».
Пра гэта сам Алесь Амельяновіч пісаў так: «8 сакавіка на кватэры нашай аднакурсніцы Ніны Асіненкі, куды мяне запрасіў Мікола Асіненка, я даведаўся, што ў педнавучальні створаная нелегальная моладзевая арганізацыя. Мэты яе — бараніць родную мову, культуру, нацыянальныя традыцыі, самабытнасць».
Аднак прысягу прыняць не паспеў, на сходах арганізацыі прысутнічаў толькі два разы, а па сканчэнню педнавучальні паехаў працаваць настаўнікам у школу ў в. Сваткі Мядзельскага раёна паводле накіравання і больш з арганізацыяй не кантактаваў.
Алесь Амельяновіч успамінаў: «Саюз Беларускай Моладзі стаўся для нас толькі свойскім, патрыятычным аб’яднаннем, дзе нас вучылі любіць Беларусь, родную зямлю. У нас толькі-толькі закладаліся асновы нацыянальнай самасвядомасці, самапавагі. Ужо з гэтай прычыны мы проста не былі прыдатныя, каб стаць носьбітамі якога б там ні было нацыянальнага эгаізму, тым болей такой яго скрайняй формы, як фашызм».
Вучонаму належаць навуковы працы па стану артэрый пры вострай прамянёвай хваробе, метадах рэарграфіі для дыферэнцыяльнай дыягностыкі сасудзістых пашкоджанняў ніжніх канечнасцей, выкарыстанні магнітных палёў у медыцыне і інш.
Вучонаму належаць за 350 навуковых прац, 5 манаграфій, 1 вучэбны дапаможнік, 5 аўтарскіх пасведчанняў, 2 пасведчанні на прамысловы ўзор, 1 патэнт і 37 рацыяналізатарскіх прапаноў.
3-е месца ў Міжнародным літаратурным конкурсе, прысвечанага 100-годдзю з дня нараджэння Канстанціна Сіманава і 70-годдзю Вялікай Перамогі з перакладам на беларускую мову верша К.Сіманава „Жди меня“ .
1-е месца ў намінацыі „Паэзія“ і другое месца ў намінацыі „Проза“ конкурса на лепшы літаратурны твор на тэму жыцця і дзейнасці Францыска Скарыны „Скарынавай душой узлашчанае слова“, які праводзіўся ўстановай культуры „Магілёўская абласная бібліятэка імя У. І.
2-е месца ў Міжнародным літаратурным кункурсе, прысвечаным памяці пісьменніка Канстанціна Сіманава і Году малой радзімы ў Беларусі, пераклад на беларускую мову верша К. Сіманава „Майор привез мальчишку на лафете…“ .
Простым и образным, незамысловатым, но красочным, с отличными речевыми характеристиками участников, с описаниями природы, квартир, лиц, с лирическими размышлениями… Это тот самый стиль изложения, о котором можно сказать: точно под жанр, ни убавить, ни прибавить.
У 2018 годзе ўбачыла свет кніга «…Кранаючы неба рукамі» у якую ўвайшлі: дэтэктыўны раман з аднайменнаю назвай, аповесці «Практыка», «Бурштынавыя валасы», апавяданні: «Чацвёртая вышыня», «Інга», «Гэта было ў 1984-м…», «Адам», «Мастачка», «Адзін дзень з жыцця наркамана», «Апошнія грошы».
У 1991 годзе з сям’ёй пераехала ў гарадскі пасёлак Круглае Магілёўскай вобласці, дзе працавала бухгалтарам Круглянскага пасялковага Савета, потым галоўным спецыялістам аддзела эканомікі райвыканкама.
5 верасня 1993 года тут адбылася сустрэча Папы Рымскага Яна Паўла з вернікамі польскага паходжання (пры ўдзеле архібіскупа Аўдрыса Юозаса Бачкіса, які вітаў пантыфіка, і ў прысутнасці прымаса Польшчы кардынала Юзафа Глемпа, віцэ-прэм’ера Польшчы ў 1992—1993 гадах Генрыка Гарышэўскага, архібіскупаў Тадэвуша Кандрусевіча і Казіміра Свёнтака).
У яго памяшканнях па распараджэнні генерал-губернатара М. М. Мураўёва трымаліся ў няволі ўдзельнікі паўстання 1863 года, у т. л. Якуб Гейштар, Кастусь Каліноўскі, ягоны найбліжэйшы паплечнік Цітус Далеўскі, ягоны брат, адзін з заснавальнікаў Братняга саюза літоўскай моладзі Францішак Далеўскі і іншыя.
Тэкст ствараецца з дапамогай адпаведнага інструмента, а потым часта пераўтвараецца ў крывыя, каб забяспечыць незалежнасць выявы ад шрыфтоў, наяўных на камп’ютары, які выкарыстоўваецца для прагляду;
Сірыйскія арабскія ўзброеныя сілы — ваенная арганізацыя Сірыйскай Арабскай Рэспублікі, прызначаная для абароны дзяржавы ад знешніх пагроз і падтрымання яе тэрытарыяльнай цэласнасці.
У сябе ўключаюць 5 армейскіх карпусоў, 12 дывізій (3 механізаваных, 6 танкавых, 2 спецпрызначэння , 1 мехдыв рэспубліканскай гвардыі), 13 асобных брыгад (2 пяхотных, памежнай аховы, 2 ракетныя , ракетная берагавой абароны, 2 артылерыйскія, 2 супрацьтанкавыя), комплексы СПА.
Сірыйскія УС сур’ёзна пацярпелі і былі фактычна разбураны падчас грамадзянскай вайны ў Сірыі, у выніку якой іх колькасць скарацілася больш чым на палову ад даваеннага складу ў 325 тысяч чалавек да 142 500 на люты 2018 года.
Юнакі прызываюцца ў войска на 18 месяцаў пасля дасягнення імі 18 гадоў пры ўмове, што ў юнака ёсць браты; у адваротным выпадку ён лічыцца карміцелем сям’і і не ідзе ў вайскоўцы.
Андрэй Віктаравіч Мярзлікін — расійскі памежнік, Герой Расійскай Федэрацыі, намеснік начальніка 12-й памежнай заставы Маскоўскага пагранічнага атрада Групы расійскіх памежных войскаў у Рэспубліцы Таджыкістан.
За мужнасць і гераізм, праяўленыя пры выкананні воінскага абавязку, указам Прэзідэнта Расійскай Федэрацыі 1050 ад 19 ліпеня 1993 года лейтэнанту Мярзлікіну Андрэю Віктаравічу было прысвоена званне Героя Расійскай Федэрацыі.
Гісторыя абумовіла перавагу імігрантаў і іх нашчадкаў над карэнным насельніцтвам — у асноўным гаворка ідзе аб перасяленцах з Вялікабрытаніі і Ірландыі, а таксама імігрантах з іншых еўрапейскіх краін.
28 ліпеня 1967 года перайменаваны ў Квасоўскі сельсавет, цэнтр перанесены ў вёску Квасоўка, да сельсавета далучана частка скасаванага Баранаўскага сельсавета (5 населеных пунктаў: вёскі Баранава, Грыўкі, Кругляны, Лікоўка і Хліставічы).
16 сакавіка 1987 года ў склад сельсавета з Капцёўскага сельсавета перададзены 9 населеных пунктаў: Баранава, Грыўкі, Дайлідкі, Зарубічы, Кругляны, Навасёлкі, Новікі, Путна, Саломенка, скасавана вёска Свіслач Горна.
Адно з магчымых тлумачэнняў адсутнасці назіраных выкарыстанняў інструментаў дзікімі гарыламі ў тым, што яны ў меншай ступені залежаць ад харчавання, якое не патрабуе выкарыстання інструментаў, так як яны выкарыстоўваюць харчовыя рэсурсы інакш, чым шымпанзэ.
У той час як харчаванне шымпанзэ і арангутанаў патрабуе выкарыстання такіх інструментаў, як молаты, каб разбіваць арэхі і палачкі, каб лавіць тэрмітаў, гарылы маюць доступ да гэтых прадуктаў, расколваючы арэхі іх зубамі і разбіваючы тэрмітнікі рукамі.
Усе апісаныя ніжэй прылады працы выкарыстоўваліся гарыламі без ўмяшання людзей, так як у кватэрах, лабараторыях і з дапамогай дрэсіроўкі гарылы могуць выкарыстоўваць любыя прылады працы, як і людзі.
27 сакавіка 1959 года да сельсавета далучана частка скасаванага Блажышкаўскага сельсавета (18 населеных пунктаў: Астравішкі, Бержалата, Бучаны, Бялюнішкі, Гянужа, Гультаёўшчына, Дагіма, Ержышкі, Жалабішкі, Карчаватка, Латышкі, Марозаўка, Могільнікі, Новыя Пятрышкі, Растанішкі, Старыя Пятрышкі, Стукапіева, Трэйбшы).
18 красавіка 1961 года ў склад Абалеўскага сельсавета перададзены 8 населеных пунктаў (Бержалата, Бялюнішкі, Дагіма, Ержышкі, Жалабішкі, Марозаўка, Стукапеева і Трэйбшы).
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 20 населеных пунктаў: Азярава, Астравішкі, Баравыя, Барсукі, Бучаны, Ваўкі, Ваяціна, Грыгараўшчына, Гультаёўшчына, Гянужа, Дубраўка, Казяны, Латышкі, Малькаўшчына, Падзісеннікі, Пастарнакі, Пента, Плетарова, Растанішкі, Якшты.
З 1932 года ў былым доме віцэ-губернатара знаходзіўся Камітэт па радыёвяшчанні пры ЦВК БССР, які ў 1933 годзе рэарганізаваны ў Камітэт радыёінфармацыі і радыёвяшчання пры Савеце Народных Камісараў БССР, які знаходзіўся тут да 1941 года.
Нягледзячы на ​​моцны агонь, сяржант Ромешэй пакінуў сховішча і перамясціўся ў суседнюю казарму, аказаўшы тым самым падтрымку яе абаронцам, якія знаходзіліся пад агнём снайпера Талібану.
Сілы кааліцыі налічвалі прыкладна 85 чалавек, у тым ліку ваеннаслужачых арміі ЗША, інструктараў з Латвіі і 35 салдат салдат-афганцаў, якія пры першых гуках бою пакінулі свае пазіцыі.
У пошуках нацыянальнага стылю афармлення звяртаўся да традыцый народнага мастацтва (вокладкі кніг «Каталог 1-й Усебеларускай мастацкай выстаўкі», 1925; «Магіла льва» Янкі Купалы і «Чалавек ідзе» Янкі Маўра, 1927).
Шмат работ Тычына прысвяціў савецкай тэматыцы стваральнай працы («На электрастанцыі», 1925; «Творчая нарада», 1936; «У аэрадоку», 1976; трыпціх «Над ракой Арэсай», 1980), дзеячам беларускай культуры («Я. Купала ў камунараў Палесся», 1981; «М. Багдановіч у Ялце» 1982; і інш.), спорту , прыгажосці беларускіх вадаёмаў .
У 1911 годзе ўдзельнічаў у сельскагаспадарчай выстаўцы Паўночна-Заходняга краю ў Шаўлях, дзе прадставіў натурныя эцюды, гарадскія пейзажы і копіі работ прызнаных расійскіх мастакоў.
З 1936 па 1941 год працаваў на мастацка-афарміцельскіх работах паводле дагавораў з Упраўленнем па справах мастацтваў пры ЦВК БССР, Менскім гарадскім камітэтам, выдавецтвамі, Белдзяржэстрадай, Белдзяржкіно і іншымі ўстановамі.
Інстытут гісторыі партыі пры ЦК КПБ (з кастрычніка 1990 — Інстытут гісторыка-палітычных даследаванняў) — навукова-даследчая ўстанова ў структуры былой Кампартыі Беларусі ў 1929—1991 гадах.
У студзені 1877 года К. Ціхаміраў прызначаны малодшым тэхнікам пры чарцёжнай Тэхнічна-будаўнічага камітэту, а ў 1882 годзе — на пасаду памочніка вытворчага спраў камітэту і складаўся на ёй прынамсі да 1892 года.
З 1876 года, па заканчэнні пабудоў тэлеграфнага ведамства, К. Ціхаміраў быў памочнікам у інжынера-архітэктара і ўдзельнічаў пры наступных яго пабудовах у Пецярбургу: трох дамоў купца К. Б.
у 1908—1911 гг. выкладаў батаніку на Вышэйшых жаночых сельскагаспадарчых курсах (створаны ў 1904 годзе па ініцыятыве І. А. Сцебута, сучасны Санкт-Пецярбургскі дзяржаўны аграрны ўніверсітэт).
З сярэбраным медалём скончыў Харкаўскую другую мужчынскую казённую гімназію і ў 1919 годзе паступіў на лясны факультэт Харкаўскага інстытута сельскай гаспадаркі і лесаводства, які скончыў у 1923 годзе.
У 1959 годзе пад яго кіраўніцтвам Інстытут лесу АН СССР быў пераведзены ў Краснаярск і на яго аснове створаны Інстытут лесу і драўніны Сібірскага аддзялення АН СССР (сучасны Інстытут лесу імя У. М. Сукачова Сібірскага аддзялення Расійскай акадэміі навук).
Жукаў таксама ўваходзіў у склад навуковых саветаў Міністэрства лясной гаспадаркі СССР, Дзяржаўнага камітэта лясной гаспадаркі СССР, быў старшынёй Аб’яднанага вучонага савета па біялагічным навукам Сібірскага аддзялення АН СССР, членам прэзідыума Сібірскага аддзялення.
Спляценне з’яўляецца асноўнай рысай арнаменту «стылю » звярынага стылю мастацтва перыяду міграцый і шырока прысутнічае ў Паўночнай Еўропе, а таксама быў прынесены лангабардамі ў Паўночную Італію.
ён становіцца менш распаўсюджаным на большасці тэрыторыі Еўропы, аднак працягвае развівацца на Брытанскіх астравах і ў Скандынавіі, дзе яго можна ўбачыць у працах па метале, разьбе па дрэве, рунічных камянях, і ілюмінаваных манускрыптах, створаных паміж і стагоддзямі.
Мастак ахарактарызаваў спляценне ранняга перыяду астраўнога мастацтва, якое можна ўбачыць у Кнізе з Дарау і фрагменце Евангелля з Дарэмскага сабора, створаных у стагоддзі, як «раз’яднаныя і злучаныя» касічкі.
Росквіт паўночнаеўрапейскага спляцення прыйшоўся на Брытанскіх астравоў, дзе арнаменты ў звярыным стылі Паўночнай Еўропы аб’ядналіся з вузлапляценнем стужкамі і хрысціянскімі ўплывамі ў такіх працах як Келская кніга і .
Цэлыя дывановыя старонкі былі ілюмінаваныя абстрактнымі матывамі, уключаючы шырокае выкарыстанне спляцення, а каменныя высокія крыжы спалучалі панэлі са спляценнем з панэлямі з выявамі фігур.
Спляценне астраўнога мастацтва скапіявалі ў кантынентальнай Еўропе, дастаткова набліжана ў франка-саксонскай школе — сталеццяў і менш блізка ў іншых каралінгскіх школах ілюмінавання, дзе існавала традыцыя лісцяных дэкаратыўных арнаментаў.
Для гэтага новага стылю былі характэрныя падоўжаныя звяры, пераплеценыя ў сіметрычныя фігуры, і ён можа быць датаваны сярэдзінай стагоддзя, калі прымаць датыроўкі узораў ў скарбе Сатан-Ху .
Копцкія манускрыпты і тэкстыль — стагоддзяў упрыгожаныя арнаментам з шырокіх стужак, вельмі падобнымі на самыя раннія ўзоры плеценых вузлоў, можна ўбачыць у манускрыптах Брытанскіх астравоў.
Вельмі развіта здабыча вугалю — па выкарыстанні вугалю для вытворчасці электрычнасці ПАР займае 3-е месца ў свеце (з-за адсутнасці нафты каля 80 % усёй выпрацаванай энергіі Паўднёвай Афрыкі базуецца на спальванні вугалю).
Рагачо́ўска-Жло́бінская наступа́льная апера́цыя — франтавая аперацыя войскаў правага крыла Беларускага фронту (з 24 лютага 1944 года 1-га Беларускага фронту — камандуючы генерал арміі К. К. Ракасоўскі), праведзеная ў перыяд 21-26 лютага 1944 года, з мэтай разграміць асноўныя сілы нямецкай 9 арміі групы армій «Цэнтр» у раёне: Новы Быхаў, Жлобін, Рагачоў і стварэння спрыяльных умоў для наступлення на Бабруйскім напрамку.
У ходзе Рагачоўска-Жлобінскай аперацыі савецкія войскі нанеслі сур’ёзнае паражэнне суперніку, ліквідавалі яго плацдарм на левым беразе Дняпра , фарсіравалі Дняпро і захапілі плацдарм на яго правым беразе, які сыграў вялікую ролю ў Бабруйскай аперацыі 1944 года.
Калі быў дадзены сігнал да артпадрыхтоўкі, савецкія часці ў цемры пераадолелі пойму Дняпра, падышлі да яго правага абрывістага берага і да пачатку актыўных баявых дзеянняў былі ўжо ў так званай «мёртвай прасторы», недасягальнай агню праціўніка.
Галоўная роля ў аперацыі адводзілася 3-й арміі , якая, фарсіраваўшы па лёдзе раку Дняпро, павінна была ўдарам у абыход Рагачова з поўначы авалодаць горадам і ў далейшым развіваць наступленне на Бабруйск.
На паўднёвым усходзе ад Старога Сяла лыжнікі перакрылі ўсе дарогі, якія ідуць ад Рагачова на Мадоры і Быхаў, у тым ліку і чыгунку Магілёў — Рагачоў, тым самым пазбавіўшы немцаў шляхоў адыходу і падцягвання рэзерваў.
80-ы корпус выйшаў да Новага Быхава на заходнім беразе Дняпра і, злучыўшыся там з дывізіяй 50-й арміі, выйшаў на рубеж Істопкі, Гарох, Доўгі Лог, Красны Бераг, павёў бой за Хамічы.
Напрыклад, ва Усурыйскай зоне, па сведчаннях В. К. Арсеннева, пісьменніка-падарожніка, які даследаваў тыя краю, жылля пасяленцаў з Карэі ацяплялі вельмі цікавымі дымоходнымі каналамі, якія былі пракладзеныя ў падлозе дома і праходзілі ў жылых зонах, абагравання іх.
Дарэчы, пабел печаў вядзецца вельмі даўно і першапачаткова яна была прызначана не для забеспячэння эстэтычнай прывабнасці ацяпляльнай канструкцыі, а для адсочвання яе працоўнага стану — на белай паверхні выразна праступаюць любыя расколіны, так як на іх асядае сажа.
Знешняя і ўнутраная паверхні трубы могуць рабіцца з розных металаў — да прыкладу, з кісластойкай нержавеючай сталі для ўнутранай паверхні і алюмінія для вонкавай — а прастора паміж імі запаўняцца цеплаізаляцыйным матэрыялам.
Некаторыя высокія трубы выкарыстоўваюцца ў якасці трымальніка антэн і перадатчыкаў ТБ і мабільнай сувязі, а часам нават і ў якасці апор ЛЭП (прыклады: Конаковская ГРЭС у горадзе Конаково Цвярской вобласці, Выбаргскі ЦЭЦ у Санкт-Пецярбургу і Кашырская ГРЭС у Кашыры).
У сістэмах, якія выкарыстоўваюць коміны — вертыкальныя, нахільныя і гарызантальныя каналы для адводу дымавых газаў ад гарэлак, печаў, пліт, і іншых прылад спальвання паліва — дымавая труба з’яўляецца канцавым элементам коміна.
У 1930 годзе намаганнямі віленскіх літоўцаў у касцёле быў пастаўлены манумент, прысвечаны 500-годдзю з дня смерці вялікага князя літоўскага Вітаўта Вялікага, створаны Рафалам Яхімовічам з бронзы і мармуру.
Абсентэізм — ухіленне выбаршчыкаў ад удзелу ў галасаванні на выбарах, ці, у больш шырокім разуменні, палітычныя паводзіны, якое характарызуецца бяздзейнасцю, гэта значыць ухіленнем ад якога-небудзь палітычнага ўдзелу (электаральныя паводзіны, партыйная дзейнасць, удзел у мітынгах і дэманстрацыях і т. д.), але галоўным чынам маецца на ўвазе ўхіленне ад сваіх прамых электаральных функцый.
Абсентэізм, нароўні з цякучкай кадраў, разглядаецца як рэакцыя супрацоўнікаў на ўмовы працы, і з’яўляецца адным з галоўных паказчыкаў эфектыўнасці працы з персаналам, якая накіравана на стварэнне паспяховага асобасна-арганізацыйнага адпаведнасці.
Тэрытарыяльна раён мяжуе: на паўночным усходзе з Пачынкаўскім, на паўночным захадзе з Хіславіцкім, на поўдні з Ершыцкім, на ўсходзе з Рослаўльскім раёнамі Смаленскай вобласці.
Сістэма землекарыстання разнастайная: пераважае жывёлагадоўля на засушлівых пашах, на значных плошчах развіта ірыгацыйнае земляробства; землі на ўсходзе і паўднёвым усходзе, уключаючы Тасманію, не маюць патрэбы ў штучным арашэнні.
Вучоныя сцвярджаюць, што ў выніку глабальнага пацяплення Зялёны кантынент стане атрымліваць усё менш і менш ападкаў, што прывядзе да абвастрэння існуючых праблем, у першую чаргу, праблемы дэфіцыту вады.
У 1948 годзе скончыў факультэт грамадскіх навук завочнай вышэйшай партыйнай школы пры ЦК ВКП , у 1949—1950 гг. вучыўся на курсах дысертантаў Акадэміі грамадскіх навук пры ЦК ВКП .
Тут захоўваліся сярэдневяковыя пячаткі, манеты, слуцкія паясы, прадметы этнаграфіі, галаснікі Гродзенскай Каложскай царквы, рукапісныя кнігі і старадрукі (выданні Францыска Скарыны, татарскі Аль-Кітаб, Літоўскі Статут 1588 года).
Па скасаванні Берасцейскай уніі ў 1839 годзе ўлады Расійскай імперыі гвалтоўна адабралі царкву і манастыр у Святога Прастола і перадалі ў валоданне Маскоўскага патрыярхату, пазней царкву перабудавалі ў маскоўскім стылі.
У 1823 годзе расійскія ўлады перарабілі першы паверх паўднёвага корпуса пад вязніцу, дзе ўтрымлівалі паэта Адама Міцкевіча, пазней — удзельнікаў вызваленчага паўстання 1830—1831 гадоў.
у будынках манастыра знаходзіўся палітычны і культурны цэнтр беларусаў: Беларускі музей імя Івана Луцкевіча і беларуская бібліятэка, Віленская беларуская гімназія, дзве беларускія пачатковыя школы, Беларускае навуковае таварыства, Беларускі нацыянальны камітэт, Беларускія настаўніцкія курсы, Беларуская школьная рада Віленшчыны, духоўная семінарыя Траецкай царквы.
Архітэктурныя дамінанты вуліцы — Вострая брама з капліцай Маці Божай, ансамбль базыльянскіх манастыроў з Траецкай царквой і брамай у стылі віленскага барока, царква і манастыр Святога Духа, комплекс кляштару кармелітаў з касцёлам Святой Тэрэзы, помнікі архітэктуры — стагоддзяў.
Аперацыя («Адысея. Рассвет», «Рассвет Адысеі», «Рассвет Адысея», «Пачатак Адысеі») — ваенная аперацыя Злучаных Штатаў у рамках інтэрвенцыі ў Лівіі сіл міжнароднай кааліцыі.
Праводзілася па прынятай рэзалюцыі 1973 Савета бяспекі ААН, якая прадугледжвала меры, неабходныя для абароны мірнага насельніцтва Лівіі падчас супрацьстаяння паўстанцаў і цэнтральнай улады М. Кадафі, у тым ліку баявыя дзеянні, за выключэннем ўводу акупацыйных войск .
Менавіта сюды, у Астэндэ, было накіравана В. Р. Бялінскім знакамітае «Пісьмо да Гогалю» — тут у ліпені 1847 г. знаходзіў аўтар «Мёртвых душ» і «Рэвізора» на лячэнні.
М. Дзечка належаць працы па працэсах механічнай апрацоўкі матэрыялаў, апрацоўваемасці матэрыялаў рэзаннем, інтэнсіфікацыя працэсаў глыбокага свідравання пластычных матэрыялаў, свідравання адтулін у сталях.
У складзе маршавай роты ў чэрвені 1943 года прыбыў у дзеючую армію і быў залічаны стралком 7-й роты 32-га гвардзейскага стралковага палка 12-й гвардзейскай стралковай дывізіі 61-й арміі Бранскага фронту.
У верасні 1943 года пасля папаўнення ў рэзерве 61-я армія была ўключана ў склад Цэнтральнага фронту і ўдзельнічала ў Чарнігаўска-Прыпяцкай аперацыі, у якой вяла наступальныя баі на поўначы ад Чарнігава і 26 верасня 1943 года выйшла да Дняпра ў раёне пасёлка Любеч.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года за мужнасць, адвагу і гераізм гвардыі чырвонаармеец Чарнаморац Уладзімір Данілавіч удастоены звання Героя Савецкага Саюза.
На поўначы мяжуе з Намібіяй , Батсванай і Зімбабвэ , на паўночным усходзе з Мазамбікам і Свазілендам; а яшчэ цалкам акружае невялічкую Лесота, якая з'яўляецца прыкладам класічнага анклава.
Поўдзень краіны ляжыць у субтрапічным поясе, для заходняй часткі якога характэрныя міжземнаморскія рысы: гарачае сухое лета, прахалодная вільготная зіма; усходняя ж частка ляжыць у вільготнай вобласці, менавіта тут, ля падножжа Драконавых гор, знаходзіцца "полюс ападкаў" краіны са знакам +.
У 1983 годзе ў выдавецтве «Юнацтва» выйшла першая кніжка паэта «Буркаток», а ў 1988 годзе, калі была адкрыта новая серыя «Дэбют», ён надрукаваў зборнік вершаў «Птушыны гарадок» .
Яго вершы прыцягваюць да сябе ўвагу дарослых і маленькіх чытачоў, што кранаюць сваёй непасрэднасцю светаўспрымання, лёгкасцю і дакладнасцю рыфмаванага слова, удалым гумарам і пластыкай вобразаў.
Самай старой і найбольш вядомай з іх з'яўляецца «Таварыства Вартавой вежы», якую часам выкарыстоўваюць як сінонім рэлігійнай арганізацыі Сведкаў Іеговы, але самі Сведкі Іеговы падкрэсліваюць адрозненні паміж сваімі аб'яднаннямі і сваёй рэлігійнай арганізацыяй.
Заснавана Ч. Раселам ў 1881 г. У розны час гэта некамерцыйная арганізацыя дзейнічала пад рознымі назвамі: «Сіёнскае таварыства Вартавой вежы» , «Таварыства Вартавой вежы Біблій і трактатаў» і «Таварыства Вартавой вежы» .