polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Раніцай тэлеграфаваў у Новачаркаск генералу А. М. Каледзіну: «Не знойдзеце магчымым накіраваць на Маскву для садзейнічання ўрадавым войскам у падаўленні бальшавіцкага паўстання атрад казакоў з Дона, які па ўціхамірванні паўстання ў Маскве мог бы пайсці на Петраград для падтрымкі войскаў генерала Краснова».
Духонін паведаміў войскам аб уступленні ў часовае выкананне пасады Глаўкаверха і заклікаў войскі стаяць на пазіцыях, «…каб не даць саперніку скарыстацца смутай, якая разгулялася ўнутры краіны і яшчэ больш паглыбіцца ў межы роднай зямлі».
перадача адрыятычных астравоў Црэс, Лошынь, Ластава і Палагружа; Істрыі на поўдзень ад ракі Мірна; анклава Задар у Далмацыі; Рыекі і большыя часткі Славенскага прымор'я Сацыялістычнай Федэратыўнай Рэспубліцы Югаславія;
Мірны дагавор з Італіяй — адзін з мірных дагавораў, падпісаны ў Парыжы 10 лютага 1947 года паміж Італьянскай Рэспублікай і Саюзнікамі ва Другой сусветнай вайне, афіцыйна завяршыўшы ваенныя дзеянні.
У адрозненне ад іншых тыпаў дыёдаў, напрыклад, вакуумных, прынцып дзеяння паўправадніковых дыёдаў грунтуецца на розных фізічных з’явах пераносу зарадаў у цвёрдацельным паўправадніку і ўзаемадзеянні іх з электрамагнітным полем у паўправадніку.
На 7-8 суткі ў працэсе развіцця аплодненай яйкаклеткі з ў выглядзе трубкі пачынае фармавацца першасная кішка, якая на 12-ы дзень дыферэнцыруецца на дзве часткі: унутрызародкавую і знешнезародкавую — .
На ранніх стадыях фарміравання першасная кішка ізаляваная і мембранамі, аднак ужо на 3-й тыдні унутрывантробнага развіцця адбываецца расплаўленне ротаглоткавай, а на 3-м месяцы — клаакальнай мембраны.
Знешнесакраторная функцыя органа рэалізуецца выдзяленнем , які змяшчае стрававальныя ферменты для пераварвання тлушчаў, бялкоў і вугляводаў — галоўным чынам, трыпсінаў, панкрэатычнай ліпазы і .
з’яўляецца эндакрынным органам, вырабляючы гармоны інсулін і глюкагон, якія ўдзельнічаюць у рэгуляцыі вугляводнага абмену, а таксама , прыгнятальны сакрэцыю многіх залоз, панкрэатычны поліпептыд, які душыць сакрэцыю падстраўнікавай залозы і стымулюе сакрэцыю страўнікавага соку і грэлін, вядомы як «гармон » .
Клеткі печані ўтвараюць так званыя пячоначныя бэлькі, якія атрымліваюць кровазабеспячэнне з двух сістэм: артэрыяльнай , так і (па якой кроў адцякае ад страўніка, кішачніка і вялікіх стрававальных залоз і якая прыносіць неабходную сыравіну для працы печані).
Жоўцевы пузыр уяўляе сабой мехападобны рэзервуар для жоўці, якая выпрацоўваецца ў печані; ён мае падоўжаную форму з адным шырокім, іншым вузкім канцом, прычым шырыня пузыра ад дна да шыйкі паступова памяншаецца.
Сярэдні аддзел складаецца са страўніка, тонкай і тоўстай кішкі, печані і падстраўнікавай залозы, у гэтым аддзеле ажыццяўляецца пераважна хімічная апрацоўка ежы, ўсмоктванне нутрыентаў і фарміраванне калавых мас.
У тонкай кішцы ў асноўным і адбываецца працэс стрававання: у тонкай кішцы выпрацоўваюцца , якія сумесна з ферментамі, што выпрацоўваюцца падстраўнікавай залозай і жоўцевым пузыром, спрыяюць расшчапленню ежы на асобныя кампаненты.
Прыхільнікі малагерманскага шляху лічылі, што краіны-ўдзельнікі Германскага саюза павінны аб’яднацца ў адзіную германскую дзяржаву пад кіраўніцтвам караля Прусіі і без удзелу Аўстрыйскай імперыі.
Малагерманскаму шляху быў супрацьпастаўлены Вялікагерманскі шлях аб'яднання Германіі з уключэннем нямецкамоўных тэрыторый Аўстрыйскай імперыі, лідарства ў новым дзяржаўным утварэнні пры гэтым належала б аўстрыйскаму імператару.
Малагерманскі шлях здаваўся яго прыхільнікам больш прывабным, чым аб’яднанне Германіі пад вяршэнствам Аўстрыйскай манархіі, з прычыны шматнацыянальнага характару насельніцтва Аўстрыі таго часу, доля немцаў у якой не дасягала і чвэрці.
Увесну гэтага года абвастрыліся адносіны Аўстрыі і Прусіі ў сувязі з пытаннем аб становішчы герцагстваў Шлезвіг і Гольштэйн, якія былі адваяваныя Аўстрыяй і Прусіяй у Даніі ў 1864 годзе і з тых часоў знаходзіліся ў іх сумесным валоданні.
У адказ на гэта 8 красавіка Бісмарк высунуў патрабаванне рэформы Саюза ў бок яго далейшай цэнтралізацыі, а таксама выключэння з яго Аўстрыі (а таксама Люксембурга, паколькі гэта герцагства ў той час кіравалася негерманскім манархам — каралём Нідэрландаў Вілемам Аранскім).
Германскі саюз канчаткова распаўся, а большасць германскіх дзяржаў увайшла ў склад новага дзяржаўнага ўтварэння, якое атрымала назву «Паўночнагерманскі саюз», які адрозніваўся большай ступенню інтэграванасці і безумоўным лідарствам у ёй Прусіі (прускі кароль афіцыйна абвешчаны «прэзідэнтам» саюза, канцлерам стаў Бісмарк).
Нягледзячы на тое, што апроч Аўстрыі ў склад саюза не ўвайшло яшчэ некалькі буйных паўднёванямецкіх, пераважна каталіцкіх дзяржаў на поўдзень ад рэкі Майн , поўнае аб’яднанне Германіі менавіта па малагерманскім сцэнарыі станавілася справай часу.
Найбольш яркім дзеяннем па практычнай рэалізацыі мадэлі ў перыяд рэвалюцыі стала зробленая дэлегатамі Сходу 5 красавіка 1849 года прапанова прускаму каралю Фрыдрыху Вільгельму кароны германскага імператара, якую ён, аднак, у рэзкай форме адхіліў, бо яна не адпавядала яго статусу «караля Божай ласкай».
Завершана была рэалізацыя гэтага сцэнарыя пяццю гадамі пазней, калі пасля разгрому ў франка-прускай вайне апошняй буйной еўрапейскай дзяржавы, якая актыўна пярэчыла аб’яднанню Германіі — Французскай імперыі Напалеона — была створана Германская імперыя.
Пра стварэнне гэтай дзяржавы, у склад якой увайшлі дзяржавы-члены Паўночнагерманскага саюза і звязаныя з ім двухбаковымі дагаворамі 4 паўднёвагерманскія дзяржавы , было афіцыйна абвешчана 18 студзеня 1871 года ў акупаваным германскімі войскамі Версалі.
Аднак у адрозненне ад сваіх «франкфурцкіх» папярэднікаў у якасці асноўнага сродку для гэтага ён бачыў ваенную моц Прусіі (што знайшло адлюстраванне ў яго знакамітай фразе, сказанай ім у прускім ландтагу: «Не высакамоўнымі прамовамі і галасаваннем большасці, але жалезам і крывёй вырашаюцца вялікія пытанні сучаснасці» ).
Малагерманскі шлях аб’яднання Германіі — адна з дзвюх асноўных мадэляў рашэння германскага пытання, выпрацаваных прадстаўнікамі германскай палітычнай думкі ў перыяд пасля завяршэння Напалеонаўскіх войнаў.
Рака бярэ пачатак на ўсходніх схілах Уральскага хрыбта ў Азіі, перасякае яго і ў асноўным працякае па яго заходніх схілах, у еўрапейскай частцы Расіі, двойчы пераходзячы са Свярдлоўскай вобласці ў Пермскі край.
З Петраграда ў Магілёў быў накіраваны атрад матросаў Балтыйскага флоту, чырвонагвардзейцаў Петраградскага гарнізона і салдат Літоўскага палка, а таксама атрады рабочых-добраахвотнікаў і салдат з Полацка, Мінска, Гомеля і інш.
З’езд выказаў поўную падтрымку Савецкаму ўраду, зацвердзіў тэзісы аб арганізацыі Савецкай улады у губерні, выбраў губернскае бюро Саветаў рабочых і салдацкіх дэпутатаў, якое года аб’ядналася з губернскім бюро Саветаў сялянскіх дэпутатаў, выбраным на 3-м з’ездзе сялянскіх дэпутатаў губерні.
3 гэтай мэтай працугледжвалася развіццё ўсіх відаў кааперацыі ў вёсцы, падтрымка саматужнай прамысловасці, пашырэнне меліярацыйных работ, завяршэнне на працягу 2 гадоў землеўпарадкавання малазямельных сялян, прадастаўленне больш танных крэдытаў сялянам, развіццё жывёлагадоўлі.
бядняцкім гаспадаркам, аднак пастанавіў, што ўрад «павінен праводзіць лінію рашучай барацьбы супраць усякіх адміністрацыйных спроб перашкаджаць росту і абагачэнню серадняцкіх і багатых сялянскіх гаспадарак».
Для выкарыстання ініцыятывы найбольш руплівых сялянскіх гаспадарак было прапанавана ўраду БССР распрацаваць пытанні па найме рабочай сілы ў вёсцы, больш працяглых тэрмінах арэнды зямлі, падатковай палітыкі ў адносінах да руплівых сялян і саматужнікаў.
У сваіх прамовах дэлегаты падтрымлівалі палітыку беларусізацыі, але адзначалі такія праблемы, як недахоп беларускамоўнай літаратуры, настаўнікаў беларускай мовы, спецыялістаў-беларусаў з вышэйшай адукацыяй.
У выніку з’езд ухваліў лінію ўрада БССР у нацыянальнай палітыцы і «ў прыватнасці, у адносінах да правядзення беларусізацыі, г. зн. развіцця і ўздыму культуры найбольш адсталай, у якой зацікаўлена найбольшая маса працоўных Беларусі».
Старшыня Прэзідыума ЦВК БССР А. Р. Чарвякоў у сваёй прамове падкрэсліў асобае значэнне з’езда, які ўпершыню праходзіў пасля ўзбуйнення БССР і разглядаў вынікі першых 5 гадоў мірнага будаўніцтва.
Пасля ўступлення ў шэрагі камсамольцаў у 1921 годзе ўзначаліў першасную камсамольскую ячэйку, стаў байцом атрада і ўдзельнічаў у зборы харчразвёрсткі і канфіскацыі царкоўных каштоўнасцяў.
У верасні 1923 года па пастанове Чэрыкаўскага павятовага камітэта камсамола і камітэта УКП яго камандзіравалі ў Новаельнінскую воласць Чэрыкаўскага павета на пасаду валаснога арганізатара камсамола, дзе Аляксандр працаваў да верасня 1924 года.
Прымаў удзел у барацьбе з бандытызмам, выконваў працу на грамадскіх пачатках: абіраўся на з’ездзе Саветаў воласці ў склад выканкама, працаваў у якасці намесніка старшыні валаснога выканкама па сумяшчальніцтве.
Іншыя вызначэнні пачуцця колькасці падкрэсліваюць уменне працаваць за межамі традыцыйна вывучальных алгарытмаў, напрыклад, «добра арганізаваныя канцэптуальныя асновы колькасці інфармацыі, якія даюць чалавеку магчымасць разумець лічбы і колькасныя сувязі і вырашаць матэматычныя праблемы, якія не звязаны з традыцыйнымі метадамі».
Напрыклад, Герстен і Чард сцьвярджаюць, што пачуццё колькасці «тычыцца дзіцячай рухавасці і гібкасці ў адносінах да лікаў, адчування што азначаюць лічбы і ўмення выконваць уяўныя вылічэнні і глядзець на свет і рабіць параўнанні.»
Псіхолагі лічаць, што пачуццё колькасці ў чалавека могжа быць дыферанцавана ў прыблізную лікавую сістэму, сістэму, якая падтрымлівае ацэнку велічыні, і паралельную сістэму індывідуалізацыі, якая дазваляе адсочваць асобныя аб’екты, як правіла, у колькасцях, ніжэй за 4.
Паўстанне ў швабскіх уладаннях Альбрэхта не дазволіла яму выступіць супраць свайго праціўніка і ён быў вымушаны на працягу наступных гадоў засяродзіцца на кіраванні сваім новым аўстрыйскім герцагствам.
Альбрэхту не ўдалося паўтарыць поспех свайго бацькі ў Аўстрыі і ўсталяваць сваю ўладу над графствамі Галандыя і Зеландыя, чый прастол у 1299 годзе вызваліўся пасля смерці апошняга прадстаўніка дынастыі Герульфінгаў.
У вобласці знешняй палітыкі ў пачатку свайго кіравання Альбрэхт уступіў у канфлікт з Францыяй за шэраг прыгранічных бургундскіх ленаў, аднак адмова Папы Рымскага Баніфацыя прызнаць яго каралём Германіі вымусіла Альбрэхта прымірыцца з французскім каралём і заключыць у 1299 годзе дагавор з Філіпам аб дынастычным шлюбе сына Альбрэхта і дачкі караля Францыі.
Папа Рымскі ў 1303 годзе нарэшце прызнаў Альбрэхта каралём, што было дасягнута коштам прызнання Альбрэхтам выключнага права Папы на каранацыю імператарам Свяшчэннай Рымскай імперыі і абяцання, што яго сыны не будуць прэтэндаваць на прастол імперыі без папярэдняй згоды папы.
Альбрэхт Аўстрыйскі (; ліпень 1255, Райнфельдэн, кантон Ааргау, Швейцарыя — 1 мая 1308, Віндзіш, кантон Ааргау, Швейцарыя) — герцаг Аўстрыі з 27 снежня 1282 года (разам з братам Рудольфам да 1 чэрвеня 1283 года, затым самастойна), кароль Германіі 27 ліпеня 1298 года і заснавальнік дынастыі Габсбургаў на аўстрыйскім прастоле .
Часта дошкі маюць ручкі для пераносу і маніпуляцый пры мыйцы, тыпы ручак розныя, ад выступаў з матэрыялу дошкі, да металічных ці пласцікавых элементаў, часам сустракаюцца дошкі з падпальцавымі паглыбленнямі ў тарцы.
На дошках некаторыя вытворнікі наносят канаўкі, шырынёй 4-7 мм, і глыбінёй у 2-4 мм, наўсцяж контуру дошкі, гэтае позволяет пазбегнуць сцякання вадкасці, якая выдзяляецца выделяющейся з прадуктаў харчавання пры нарэзцы, на паверхню стала.
Часам у камплект з апрацоўчай дошкай уключаецца керамічная ці шкляная ёмістасць, якую можна паставіць у спецыяльнае паглыбленне на дошцы, і выкарыстоўваць як месца часовага змяшчэння нарезанных прадуктаў, ці адходаў раздзелкі прадуктаў.
Апрацоўчыя дошкі, прызначаныя для разрубання свежага мяса, птушкі з дапамогай кухарскага секача часам называюць калодамі, хоць апошнія з'яўляюцца асобным прадметам начыння, які часцей выкарыстоўваецца на прадпрыемствах грамадскага харчавання, рынках, мясных крамах або аддзелах і т. п.
Насяляе добра прагрэтыя сонцам паляны, лясныя ўзлескі, абочыны дарог па сухіх хвойніках, ксераморфныя лугі, пясчаныя кар'еры ў далінах рэк, уздоўж рэчышч горных рэк сярод разнатраўя.
Каўказ і Закаўказзе, Сярэдняя, Паўднёвая, Усходняя Еўропа, Малая Азія, часткова Цэнтральная Азія, Кітай, Усходні Казахстан, Манголія, Паўднёвая Сібір на ўсход да Забайкалля.
Сталінгра́дскі фронт утвораны 12 ліпеня 1942 года на базе палявога ўпраўлення войскаў Паўднёва-Заходняга фронту, у складзе 21-й, 62-й, 63-й і 64-й армій, пад камандаваннем Маршала Савецкага Саюза С. К. Цімашэнкі.
У славянскіх мовах ад гэтага кораня адбылося слова «бераг», а ў германскіх і раманскіх мовах гэты корань паступова стаў абазначаць высокае месца , а пасля значэнне перайшло на крэпасць на высокім месцы ці ўзгорку, пасля проста крэпасць .
З іх 32 — раёны Лондана, а 36 — у іншых метрапольных графствах: 10 у Вялікім Манчэстэры, 5 у Уэст-Ёркшыры, 5 у Мерсісайдзе, 5 у Тайн-энд-Уіры, 7 у Уэст-Мідлендсе, 4 у Саўт-Ёркшыры.
15 ліпеня ў час сустрэчы ў МЗС міністр замежных спраў Англіі А. Ідэн прама заявіў Сікорскаму і А. Залескаму, які суправаджаў яго: «Хочаце, спадары, ці не хочаце, а дагавор з Савецкім Саюзам мусіць быць падпісаны».
Сікорскі, паставіўшы Рачкевіча ў вядомасць, што на падставе пагаднення ад 30 студзеня 1939 года ён валодае паўнамоцтвамі для падпісання без згоды прэзідэнта, ад імя ўрада падпісаў пагадненне з СССР.
Савецкі Урад дае амністыю ўсім польскім грамадзянам, якія знаходзяцца цяпер у зняволенні на савецкай тэрыторыі ці ў якасці ваеннапалонных ці на іншых дастатковых падставах, з часу аднаўлення дыпламатычных зносін.
Аднаўляючы спыненыя 17 верасня ў аднабаковым парадку дыпламатычныя адносіны, Савецкі ўрад прызнаваў, што савецка-германскія дагаворы 1939 года страцілі моц у частцы тэрытарыяльных змен у Польшчы.
Асноўнымі вынікамі гэтага пагаднення стала: фарміраванне Арміі Андэрса і вызваленне звыш 400 тысяч польскіх грамадзян, што знаходзіліся ў СССР, з месцаў ссылкі, дэпартацыі і зняволення.
23 жніўня 1939 года быў падпісаны Дагавор аб ненападзе паміж Германіяй і Савецкім Саюзам і Сакрэтны дадатковы пратакол да яго з апісаннем «граніцы сфер інтарэсаў» бакоў «у выпадку тэрытарыяльна-палітычнай перабудовы» Прыбалтыкі і Польшчы.
У тэлеграме адзначалася, што СССР выступае за стварэнне незалежнай польскай дзяржавы ў граніцах нацыянальнай Польшчы, уключаючы некаторыя гарады і вобласці, якія нядаўна адышлі да СССР, прычым пытанне аб характары дзяржаўнага рэжыму Польшчы Савецкі ўрад лічыць унутранай справай саміх палякаў.
Пагадненне аб аднаўленні дыпламатычных адносін паміж СССР і ўрадам Польскай Рэспублікі ў выгнанні Майскага — Сікорскага» ці «Сікорскага — Майскага») — двухбаковы дагавор, падпісаны 30 ліпеня 1941 года прэм'ер-міністрам польскага ўрада ў выгнанні генералам Уладзіславам Сікорскім і паслом СССР у Вялікабрытаніі І.
17 верасня 1939 года паслу Польшчы ў СССР была ўручана нота, у якой гаварылася, што «Польская дзяржава і яе ўрад фактычна перасталі існаваць», а падраздзяленні Кіеўскай і Беларускай ваенных акруг перайшлі савецка-польскую граніцу для «ўзяцця пад кантроль тэрыторый Заходняй Украіны і Заходняй Беларусі».
25 красавіка 1943 года СССР ізноў разарваў дыпламатычныя адносіны з польскім урадам у Лондане, абвінаваціўшы яго ў супрацоўніцтве з немцамі, пасля таго як польскі ўрад пагадзіўся на расследаванне Міжнароднага Чырвонага Крыжа на акупаванай немцамі тэрыторыі ў дачыненні да пахаванняў у Катынскім лесе.
Калі воз даехаў да «тайбэрнскага дрэва» (драўляная балачная канструкцыя, якая ўяўляла сабой вялікую прызму з трохвугольнікам ў аснове і на якім вешалі асуджаных людзей), Артур, узыходзячы на шыбеніцу, звярнуўся да народа з апошняй прамовай, заклікаючы да навяртання і прабачаючы сваіх забойцаў.
Пад вялікім ураджаннем ад адвагі і веры Артура, пратэстанскі пастар Таўверс, які прысутнічаў пры эгзекуцыі і меў за мэту прыняць вырачэнне Артура ад каталіцкай веры, сам вызнаў публічна яе і далучыўся да Артура на п’едэстале шыбеніцы.
Акрамя Берліна, цэнтрамі апрацоўчай прамысловасці з’яўляліся гарады Патсдам, Шпандау, Брандэнбург, Ратэнаў, Ораніенбург, Нойштат-Эберсвальдэ, Прэнцлау, Лукенвальдэ, Ютэрбаг, Франкфурт, Ландсберг, Штэрнберг, Зомерфельд, Котбус, Лукау, Фінстэрвальдэ, Калау і Зорау.
Значнымі былі таксама гарбарні, тытунёвыя фабрыкі, паравыя млыны, машынабудаўнічыя заводы, фабрыкі бронзавых вырабаў, чыгуналіцейныя і жалезаапрацоўчыя заводы, заводы меднакацельныя і латуневых вырабаў, шкляныя і фарфоравыя фабрыкі, заводы па вытворчасці гліняных вырабаў, хімічныя лабараторыі, мылаварныя і свячныя фабрыкі.
Яшчэ ў 1618 годзе брандэнбургскія Гогенцолерны атрымалі ў спадчыну прускае герцагства, у выніку чаго была ўтворана асабістая унія Брандэнбург-Прусія і курфюрсты Брандэнбурга адначасова станавіліся герцагамі Прусіі.
Пасля таго як брандэнбургскі курфюрст Фрыдрых у 1701 годзе абвясціў сябе каралём Прусіі, тым самым ператварыўшы прускае герцагства ў каралеўства, назва «Прусія» паступова распаўсюдзілася і на ўсе ўладанні Гогенцолернаў як у граніцах Свяшчэннай Рымскай імперыі, так і за яе межамі, хоць фармальна яна тычылася толькі ўладанняў прускага караля за межамі Свяшчэннай Рымскай імперыі.
Заходняя частка былой правінцыі Брандэнбург у 1946 годзе ўтварыла зямлю Брандэнбург у складзе савецкай акупацыйнай зоны, якая ў 1949 годзе стала адной з зямель Германскай Дэмакратычнай Рэспублікі.
Правінцыя Брандэнбург у яе новых граніцах стала адной з дзесяці новаарганізаваных правінцый і ўключала курфюрства Брандэнбург разам з Ноймаркам на ўсход ад Одэра, але без Альтмарка на захад ад Эльбы .
У 1881 годзе Берлін фармальна выйшаў са складу правінцыі Брандэнбург, атрымаўшы правінцыйныя правы на самакіраванне, тым не менш афіцыйна ён усё ж лічыўся як пазараённы горад у складзе акругі Патсдам.
Для лепшай арганізацыі тэрыторыі дзяржавы ў Прусіі была праведзена адміністрацыйная рэформа, якая прадугледжвала поўную перабудову правінцыйнага падзелу і заснаванне пасады обер-прэзідэнта ў правінцыях.
Да насельніцтва старога Берліна ў 1,9 млн чалавек дадалося яшчэ каля 1,9 млн жыхароў, у тым ліку 1,2 млн чалавек з 7 былых самастойных гарадоў, такіх як, напрыклад, Шарлотэнбург, Шпандау, Шонеберг і Кёпенік.
Пасля ліквідацыі ў 1938 годзе правінцыі Позен-Заходняя Прусія ў правінцыю Брандэнбург былі ўключаны раёны Шверын-на-Варце, Мезерыц і часткова Бомст, а Брандэнбург адпаведна перадаў правінцыі Памеранія раёны Фрыдэберг і Арнсвальдэ.
60 % акцый унітарнага прадпрыемства «Інстытут Белдзяржпраект» былі выкуплены кітайскай кампаніі , пасля чаго ён атрымаў нову назву — кітайска-беларускі праектны інстытут ААТ «Ордэна Працоўнага Чырвонага Сцяга Інстытут Белдзяржпраект».
Рашэнне аб перадачы актываў інстытута было прынята ў тым ліку таму, што беларускія і кітайскія будаўнічыя нормы значна адрозніваюцца, што негатыўна адбіваецца на рэалізацыі кітайскіх праектаў у Беларусі.
Аб’ём і значнасць выкананых прац, высокая ступень кваліфікацыі спецыялістаў, прагрэсіўная скіраванасць тэхнічнай палітыкі — усё гэта дазволіла вырашаць вялікія і сур’ёзныя горадабудаўнічыя і інжынерныя пытанні.
Заснаваны ў 1933 годзе ў паводле пастановы 210 ад 25 лютага 1933 г. СНК БССР, шляхам аб’яднання «Белдзяржпраектбуда» з «Дзіпрагара», і стаў называцца Беларускім дзяржаўным праектным інстытутам «Белдзяржпраект».
У жніўні 1990 года па хадайніцтве працоўнага калектыва Беларускі дзяржаўны праектны інстытут «Белдзяржпраект» рашэннем выканкама Фрунзенскага райсавета народных дэпутатаў г. Мінска ад 28 жніўня 1990 г. 16 зарэгістраваны як Арэнднае прадпрыемства «Белпраект».
У 1890 года галандскі лекар Эжэн Дзюбуа адправіўся на востраў Ява ў пошуках «адсутнага звяна» паміж малпападобнымі продкамі і сучасным чалавекам — «пітэкантрапа» — існаванне якога было раней гіпатэтычна прапанавана Э.
Праз месяц раскопак на беразе ракі Сола каля вёскі Трыніль быў знойдзены скамянелы карэнны зуб малпы, а яшчэ праз месяц, у кастрычніку 1891 года — чэрапная накрыўка, пасля чаго Дзюбуа робіць выснову, што гэтыя часткі належаць буйной чалавекападобнай малпе.
Ва Усходняй Азіі жылі два падвіды: больш прымітыўныя яванскія пітэкантрапы з Інданезіі і больш прагрэсіўныя сінантрапы з Кітая (з Кітая таксама вядомы ланьцяньскі чалавек, больш архаічны, чым сінантрап).
У 1963 годзе ў Ланьцяне была знойдзена сківіца, вызначаная даследчыкамі як больш старажытны від сінантрапа — ланьцяньскі чалавек , а ў 1965 годзе ў паўднёвакітайскай правінцыі Юньнань былі выяўленыя зубы і каменныя прылады Юаньмоўскага чалавека.
21 кастрычніка 1907 года ўпершыню былі знойдзены рэшткі еўрапейскай разнавіднасці : падчас раскопак у Маўэры рабочы Даніэль Хартман знайшоў сківіцу, перадаў знаходку прафесару Гайдэльбергскага універсітэта Ота Шэтэнзаку, які ідэнтыфікаваў ўзор і даў яму назву Гайдэльбергскага чалавека.
Аднак на позняй стадыі ў іх статках перыядычна узнікалі ўстойлівыя сямейныя пары, калі які-небудзь самец, выяўляючы агрэсію ў адносінах да сваіх супляменнікаў, выбіраў пэўную самку, як гэта мастацкі апісана ў гістарычнай аповесці Джэка Лондана «Да Адама» .
У 1930-я гады Густаў фон Кёнігсвальд выявіў іншыя, меўшыя лепшую ступень захаванасці, рэшткі явантрапа, або салойскага чалавека на востраве Ява , пасля чаго сумненні ў прыналежнасці пітэкантрапа да роду адпалі.
На думку французскага антраполага А. Валуа і савецкага вучонага А. В. Нямілава, у эпоху ранняга палеаліту з-за наступстваў пераходу да прамахаджэння, якія выклікалі ўскладненні пры родах, працягласць жыцця самак эректусов была ніжэй, чым у самцоў, у сілу чаго лік апошніх у першабытных чалавечых калектывах перавышала лік першых.
Мяркуецца, што з’явіліся ва Усходняй Афрыцы ў эпоху сярэдняга плейстацэну, эвалюцыянаваўшы ад , і ўжо 1,8 мільёна гадоў таму праз тэрыторыю Блізкага Усходу яны шырока распаўсюдзіліся па Еўразіі аж да Кітая .
Небяспека, што чакала на кожным кроку, вымушала іх аб’ядноўвацца ў вялікія ўстойлівыя сямейныя калектывы, у дачыненні да якіх у савецкай гістарычнай літаратуры зацвердзілася паняцце «першабытны статак» або праабшчына.
У ноч з 5 на 6 кастрычніка 1941 года два -111, высланыя з Крыта на разведку англійскіх транспартаў для забеспячэння 8-й арміі ў Паўночнай Афрыцы, у адной з бухт на ўваходзе ў Суэцкі заліў выпадкова выявілі транспарт «Тыстлегарм», які стаяў на якары, у яго трумах знаходзіўся вялікі арсенал узрыўчаткі — процітанкавыя міны, артылерыйскія снарады, патроны і гранаты.
Эліптычная форма крыла, якая ўжо выкарыстоўвалася братамі Гюнтэр пры распрацоўцы ўласнага спартыўнага самалёта да далучэння да фірмы Гайнкеля, стала характэрнай для ўсіх наступных распрацовак братоў.
111, схемы манаплан, быў больш магутнай двухматорнай версіяй «Бліца», якая атрымала ў спадчыну шматлікія рысы папярэдніка, у тым ліку спалучэнне эліптычнага крыла з інвертаваным крылом тыпу «чайка», круглы штурвал невялікага памеру і рухавікі вытворчасці .
У пачатку 1930-х гадоў нямецкі авіяканструктар Эрнст Гайнкель прыняў рашэнне пабудаваць самы хуткі ў свеце пасажырскі самалёт (такая задача скептычна ўспрымалася як прадстаўнікамі нямецкага авіяпрама, так і новымі палітычнымі лідарамі Германіі).
Яна прыйшла ў Метраполітэн-музей у Нью-Ёрку ў якасці памочніка ў 1905 годзе, пазней стала памочнікам куратара ў 1910 г., дацэнт-куратарам у 1922 годзе, і куратарам грэчаскага і рымскага мастацтва ў 1925 годзе, гэтую пасаду яна займала аж да 1948 года, калі яна стала ганаровым захавальнікам да сваёй смерці ў 1972 годзе.
Праз 30 гадоў пасля смерці Рыхтэр аддавала даніну павагі ёй такімі словамі: «за яе выразнасць і строгасць думкі, яе тонкасць, адчувальнасць і тонкі густ; яе ўвагу да дэталяў і яе сілу назірання і дэдукцыі; яе майстэрства формы і дызайну.»
Ён гаварыў у прамовах і пракламацыях, што «з гэтага часу пачынаецца для нямецкай нацыі новая славутая гісторыя» і што ён жадае стаць у якасці канстытуцыйнага манарха на чале агульнай германскай айчыны, свабоднай і адзінай.
270 чалавек, што страцілі жыцці ў час падзей 18 сакавіка 1848 года ў Берліне, увайшлі ў гісторыю Германіі як «сакавіцкія загінулыя» і былі ўрачыста пахаваны на адмыслова закладзеным Могілкі сакавіцкіх загінулых у Кройцбергу.
Ці ўключаць у склад аб'яднанай Германіі германскую частку Аўстрыі і, адпаведна, канстытуцыйна аддзяліць гэтыя тэрыторыі ад астатняй імперыі Габсбургаў , ці выключыць Аўстрыю, перадаўшы кіруючую ролю Прусіі ?