polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Незадоўга да замаху пад кантролем СБУ была арганізаваная сустрэча між арганізатарам замаху Барысам Германам і «кілерам» Аляксеем Цымбалюком, на якой арганізатар перадаў выканаўцу 30 тысяч долараў ЗША і зброю для здзяйснення злачынства.
Каб разыграць максімальна рэалістычнае забойства, да аперацыі па інсцэніраванні забойства прыцягваўся грымёр, перад спецаперацыяй Бабчанка трэніраваўся падаць, а ў якасці крыві ўжывалася свіная кроў.
Яму было інкрымінавана некалькі артыкулаў Крымінальнага кодэкса Украіны — частка 1 артыкула 14, частка 3 артыкула 27, частка 3 артыкула 258: падрыхтоўка тэракта з ужываннем зброі для запалохвання насельніцтва, тэракт, дасканалы па папярэдняй змове з групай асоб, які прывёў да згубы чалавека.
Сербіновіч быў у сяброўскіх адносінах з М. М. Карамзіным (перакладаў на французскую мову яго «Гісторыю Дзяржавы Расійскай»), пра якога пакінуў цікавыя ўспаміны ; разам з Д. М. Блудавым падрыхтоўваў па чарнавіках Карамзіна да выдання -ы том «Гісторыі Дзяржавы Расійскай».
Толькі у 1724 годзе быў заснаваны Мантэвідэа, у 1750 іспанцы афіцыйна замацавалі гэтую тэрыторыю за сабой пад назвай Усходняя паласа , у складзе віцэ-каралеўства Перу, У 1776-1810 гадах — віцэ-каралеўства Рыа-дэ-ла-Плата.
У пачатку ХІХ стагоддзя барацьбу за незалежнасць узначаліў Хасэ Арцігас, якога звалі "лідарам нацыі гауча" , прычым барацьба вялася не толькі з іспанцамі, але і з магутнымі суседзямі — Бразіліяй і Аргенцінай.
У 1810 у выніку травеньскай рэвалюцыі з'явілася дзяржава Злучаных правінцый Рыа-дэ-ла-Плата, куды ўругвайскія землі пад назвай Усходняя правінцыя ўваходзілі разам з сучаснай паўночнай Аргенцінай.
17 чэрвеня 1522 г. кароль Жыгімонт Стары ў Вільні выдаў распараджэнне, згодна з якім львоўскі стараста Станіслаў Хадэцкі павінен быў заняць маёнткі адлучанага ад касцёла Станіслава Малагоскага .
Пасля далучэння Рудзенскага раёна да Пухавіцкага газета атрымала назву «Сцяг працы», каб захаваць пераемнасць літаратурных і журналісцкіх традыцый (у Рудзенску нарадзіліся вядомыя беларускія паэты і пісьменнікі Міхась Чарот, Алесь Бачыла, Захар Бірала, Генадзь Кляўко, Макар Паслядовіч), з назваў пухавіцкай газеты «Сцяг камунізму» і рудзенскай «Бальшавіцкі сцяг» узялі агульнае для іх слова і дадалі новае.
Газета стала падпарадкоўвацца Мінскаму абкаму КПБ і абласному Савету дэпутатаў працоўных пры Пухавіцкім тэрытарыяльным вытворчым калгасна-саўгасным упраўленні, у якое ўваходзілі Пухавіцкі і Уздзенскі раёны.
Як называлася акруга пры заснаванні, цяпер невядома, але лічыцца, што назва «Вільна» паходзіць ад нямецкага вымаўлення горада Вільні, і гэтая назва была нададзеная ў гонар захопу войскамі Напалеона Вільні ў 1812 годзе.
Паводле звестак Амерыканскага Бюро Перапісаў, гарадская акруга мае плошчу 79.6 квадратныя мілі або 206 кв.км, з якіх 78.9 кв. міляў складае суша і 0.6 кв. мілі або 0.79% паверхня вадаёмаў.
Астранамічны намінал: так у філатэліі называецца вельмі высокі намінальны кошт паштовых марак перыяду інфляцыі, якая назіралася ў розны час у некаторых краінах і якая выяўляецца ў сотнях тысяч, мільёнах і мільярдах грашовых адзінак гэтай краіны.
Ліцерны намінал адпавядае загадзя паказаным поштай тарыфу на перасылку карэспандэнцыі, а таксама эквівалентны пэўнай суме ў нацыянальнай валюце або ў доларах ЗША, кошт для продажу апошніх разлічваецца па афіцыйным курсе на дзень продажу.
Калі на паштовай марцы не пазначаны намінал, гэта можа азначаць, што марка спецыяльна выпушчаная без ўказання наміналу для аплаты кошту канкрэтнай паштовай паслугі, альбо што дадзеная марка не з’яўляецца паштовай.
Адміністрацыйны цэнтр Дублянскай пасялковай аб’яднанай тэрытарыяльнай абшчыны, утворанай 12 жніўня 2015 года шляхам аб’яднання Дублянскага пасялковага і Вялікаазімінскага і Лукаўскага сельскіх саветаў Самбірскага раёна.
Аж да 1772 года Дубляны былі не шараговым мястэчкам, а цэнтрам ключа, таму мелі на сваёй тэрыторыі двор, на якім знаходзілася адміністрацыя, якая збірала павіннасці з усіх навакольных вёсак, якія адносіліся да Дублінскага ключа.
Пазней быў арыштаваны СМЕРШам, але вызвалены, дзякуючы заступніцтву архіепіскапа з умовай прызначэння на месца святара ў правінцыі (тады як сам Віталь Баравой хацеў заставацца свецкім навукоўцам падобна В. В. Болатаву).
У 1936—1939 гг. вучыўся на багаслоўскім факультэце Варшаўскага ўніверсітэта, дзе слухаў лекцыі М. С. Арсеньева, М. В. Зызыкіна, свяшчэннамучаніка Рыгора Перадзэ, Юсціна Маісэску, будучага патрыярха Румыніі, і інш.
З лістапада 1941 года служыў сакратаром Мінскай духоўнай кансісторыі; з сакавіка 1942 года быў сакратаром Мінскага архіепіскапа Панцеляімана і Магілёўскага архіепіскапа Філафея , які знаходзіўся ў той час у Мінску.
Пасля адхілення германскімі ўладамі ў чэрвені 1942 года мітрапаліта Панцеляімана ад кіравання епархіяй Баравой з’ехаў у Несцераўку; з вяртаннем першага да кіравання епархіяй у красавіку 1943 года, у кастрычніку таго ж года Баравой зноў стаў сакратаром Мінскага епархіяльнага ўпраўлення.
З сакавіка 1962 года на працягу 13 гадоў быў прадстаўніком Маскоўскага Патрыярхату пры СРЦ, настаяцелем храма Нараджэння Багародзіцы ў Жэневе; удзельнічаў у працы Асамблеі СРЦ з па .
У 1929 годзе пасля заканчэння 7-класнай народнай польскай школы ў вёсцы Заборцы па благаславенню і хадайніцтву мясцовага святара Яўстафія Нядзельскага, настаяцеля парафіі Вялікія Сітцы, паступіў у 4-ы клас Віленскай духоўнай семінарыі.
Віталь Міхайлавіч Баравой (18 студзеня 1916 г., засценак Несцераўка, Вілейскі павет, Віленская губерня — 7 красавіка 2008, Масква, Расія) — беларускі святар Рускай Праваслаўнай Царквы, протапрасвітар, прафесар, доктар багаслоўя.
Восенню 1944 года, з прычыны наступлення Чырвонай Арміі, падлягаў эвакуацыі разам з архіерэямі ў Германію; але ў Гродне разам з жонкай таемна пакінуў чыгуначны вагон, дабраўся да Мінска, дзе пасяліўся ў родных.
Памёр 7 красавіка 2008 года, у дзень святкавання Благавешчання Рускай Царквой, з’яўляючыся, згодна з паведамленнямі СМІ, «найстарэйшым па хіратоніі клірыкам Рускай Праваслаўнай Царквы».
У стагоддзі рукапіс належаў езуіцкай школе Святога Амброзія ў Вальядалідзе, а калі Карл Іспанскі загадаў выгнаць езуітаў, калекцыя іх бібліятэкі была перавезена ва ўніверсітэт Вальядаліда.
У 970 годзе, падчас праўлення караля Леона , манах па імені Авека ў манастыры ў Валькавада скапіяваў і зрабіў мініяцюры на пергаменце для абата Валькавада Семпроніа да Каментарыя Святога Беата з манастыра , створанага паміж 765 і 775 гадамі.
Валькавадскі Беатус, Беатус з Валькавада, Вальядалідскі Беатус, Беатус з Вальядаліда — ілюмінаваны рукапіс — копія Беата Ліебанскага, перапісаны манахам Авека ў 970 годзе, у цяпер зніклым Манастыры Маці Божай Валькавадскай у Паленсіі.
Неўзабаве пасля заснавання Партабэла стаў месцам перапраўкі золата інкаў у Еўропу, прыцягваючы англійскіх піратаў у гэтыя мясціны: Генры Морган некалькі разоў рабаваў Партабэла і ў 1671 — Панаму.
У ходзе вайны за незалежнасць іспанскіх калоній у Амерыцы 1810—1826 Панама 28 лістапада 1821 абвясціла незалежнасць ад Іспаніі і ўвайшла ў склад федэратыўнай рэспублікі Вялікая Калумбія.
У сярэдзіне карціны стаяць Януш Радзівіл, Мікалай Вішнявецкі і Станіслаў Стадніцкі — удзельнікі будучага рокаша Зебжыдоўскага, накіраванага супраць імкнення караля абмежаваць шляхецкія вольнасці (у рэальнасці Скарга падтрымліваў узмацненне каралеўскай улады).
быў прэзентаваны на прэс-канферэнцыі, якая прайшла 7 лістапада 2017 года ў Лісабонскім акіянарыуме Візуальны дызайн быў створаны на аснове марскіх матываў, бо Партугалія знаходзіцца на ўзбярэжжы Атлантычнага акіяну.
Выканаўчы супервайзер конкурсу Ён Ола Санд на прэс-канферэнцыі пераможца прапанаваў партугальскаму вяшчальніку распачаць працэс адбору кандыдатаў на правядзенне конкурсу так, як гэта рабілася раней іншымі краінамі.
7 лістапада 2017 года было аб’яўлена, што ў конкурсе песні Еўрабачанне 2016 возьмуць удзел 42 краіны/ Пазней да ўдзельнікаў прыядналася Македонія, якая да гэтага часу была не дапушчана да ўдзелу з-за даўгоў перад ЕВС.
Конкурс песні Еўрабачанне 2018 — 63і конкурс песні «Еўрабачанне», які ўпершыню праходзіў у Партугаліі, у горадзе Лісабон, дзякуючы перамозе Салвадора Сабрала з песняй « » на конкурсе мінулага года, які праходзіў ў горадзе Кіеў, Украіна.
12 клубаў Другой лігі (усе, акрамя тых, хто пачаў з першага кваліфікацыйнага раўнда, а таксама брэсцкага «Руха», які з-за адзіных фундатараў з «Дынама» не мае права ўдзельнічаць у Кубку);
Калі пісьменнік выказвае здагадку, што Мак-Ара прыязджаў да Эмета ў ноч перад гібеллю, Эмет адмаўляе сустрэчу з Мак-Арам і дае зразумець пісьменніку, што не збіраецца размаўляць на гэту тэму.
Аддала належнае рэжысёрскаму майстэрству Паланскага і , аглядальніца з « »: «Не варта недаацэньваць радасці добра зрэжысіраванага фільма. Не ў прыклад шматлікім сучасным галівудскім і псеўдагалівудскім трылерам, якія намагаюцца выціснуць напружанне з мантажнага буйства і сумятні ракурсаў, Паланскі падтрымлівае ў кадры атмасферу саспенсу праз выбар дынамічнага вугла здымкі і непрыкметную каардынацыю рухаў камеры і акцёраў».
Былы міністр замежных спраў Рычард Райкарт выступае з публічным абвінавачваннем Ланга ў санкцыянаванні незаконнага захопу падазраваных у тэрарызме і іх перадачы ў рукі ЦРУ, дзе да іх прымяняліся катаванні, што з’яўляецца ваенным злачынствам.
Падчас паездкі на ровары, «прывід» выпадкова сутыкаецца з мясцовым старажылам , які пераканаўча даводзіць, што цячэнне ні ў якім разе не магло выкінуць цела Мак-Ары ў тым месцы, дзе яго знайшлі.
Тым не менш, калі разглядаць саўндтрэк да фільма «Прывід пяра» у цэлым, то ён успрымаецца хутчэй як шэраг музычных кампазіцый, а не як адзін музычны твор, што аднак не перашкаджае гэтай музыцы цудоўна працаваць у кантэксце фільма.
За ўвесь фільм ніводнага разу не згадваецца яго імя, выключна мала ўвагі ўдзяляецца яго мінуламу, таму ён «прывід» яшчэ і ў тым сэнсе, што навакольныя людзі, а таксама і гледачы, мала што ведаюць пра яго.
Юэн Мак-Грэгар у інтэрв’ю, дадзеным з нагоды прэм’еры фільма, адзначаў, што гэтая рыса галоўнага героя карціны надзвычай яму імпануе: «Што мне вельмі падабаецца ў гэтым персанажы — гэта яго здольнасць нічому не здзіўляцца; здаецца, яго сапраўды анішто не ўражвае — ні людзі, ні нават палітыкі, ні палітыка. Мне спадабалася гэта іграць — гэта было забаўна».
Амелія запрашае «прывіда» на прэзентацыю кнігі ў Лондане, дзе ў гутарцы прыгадвае, што амерыканцы сапраўды лічылі кнігу пагрозай нацыянальнай бяспекі, і што гэта неяк тычылася «пачаткаў».
Эдэльман так апісвае сваю працу над фільмам: Эдэльман таксама адзначае, што Паланскі, у адрозненні ад большасці рэжысёраў, пры здымках строга абмяжоўвае разнастайнасць выкарыстоўваемай оптыкі, найчасцей карыстаючыся ўсяго дзвюма аб’ектывамі.
Броснан адзначыў, што Паланскі з’яўляецца адным з найвялікшых кінавытворцаў, рэжысёрам выдатных трылераў, які аднак ніколі не здымаў трылераў палітычных — і гэтая новая іпастась рэжысёра яго заінтрыгавала.
На пытанне, што найбольш прывабіла яго ў гэтым праекце, Броснан адказаў: «Гэта было спалучэнне Паланскага, палітычнага аспекта гэтай гісторыі, персанажа, якога я іграю — чалавека, які апынуўся пад пераследам, які апынуўся кінутым на волю лёсу ў эмацыйным, палітычным, духоўным сэнсе».
Так, для кінакрытыка Джонатана Разенбаўма «Прывід пяра» — найлепшая праца рэжысёра з часоў «Горкага месяца» , для аглядальніка « » Філіпа Фрэнча — з часоў фільма «Тэс» , а для кінакрытыка — з часоў «Жыльца» або нават «Тупіка» .
Пісьменнік неадкладна вылятае ў Злучаныя Штаты і паромам перабіраецца на востраў, дзе пражывае цяпер Адам Ланг са сваёй жонкай Рут , сакратаркай Амеліяй Блай і іншымі прыбліжанымі.
Тлумачачы выбар матэрыялу для новага фільма, Паланскі адзначаў: «Нейкі час я шукаў палітычны трылер, каб заняцца яго пастаноўкай, і „Прывід“ наўрад ці мог аказацца больш дасканалым. Роберт стварыў раман з такім узроўнем саспенсу, што ад яго не магчыма было адмовіцца».
Аглядальнік « » так ахарактарызаваў падабенства прац двух рэжысёраў: «Як і майстар , Паланскі выбудоўвае свае сцэны пры дапамозе злавеснай музыкі, мантажных рытмаў, абвостранага пачуцця месца і цэнтральнай фігуры бязвіннага чалавека, які са ўсіх сілаў спрабуе ўзяць пад кантроль жах на яве».
Аглядальніца « » Эн Хорнадэй закцэнтавала ўвагу на высокакласнай адаптацыі рамана, адзначыўшы: «Паланскі плаўна вядзе гледача праз гісторыю, якая на паперы можа здацца смехатворна надуманнай, але ў яго патрабавальным выкананні ажывае, дзякуючы бездакорным дэталям, пераканаўчай ігры і звышнатуральнаму прадбачанню».
У шматлікіх інтэрв’ю Харыс прызнаваўся, што сюжэт яго рамана быў натхнёны фільмам Паланскага «Кітайскі квартал», і Паланскі ў сваю чаргу адзначаў, што менавіта гэтае падабенства прываблівала яго ў «Пампеях».
Фільм быў высока ацэнены кінакрытыкамі і адзначаны мноствам прэстыжных кінаўзнагарод, у тым ліку «Сярэбраным мядзведзем» за найлепшую рэжысуру на Берлінскім кінафестывалі, шасцю «Еўрапейскімі кінапрэміямі», у тым ліку за найлепшы фільм, а таксама чатырма прэміямі «Сезар» .
Да верасня 1943 года гвардыі лейтэнант Абдраўф Даўлетаў камандаваў кулямётным узводам 58-га гвардзейскага кавалерыйскага палка 16-й гвардзейскай кавалерыйскай дывізіі 7-га гвардзейскага кавалерыйскага корпуса 61-й арміі Цэнтральнага фронту.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання і праяўленыя мужнасць і гераізм у баях з нямецкімі захопнікамі» гвардыі лейтэнант Абдраўф Даўлетаў пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза.
Сучаснікі -храмасомнага Адама і мужчыны, якія жылі да няго мелі іншую -храмасому, аднак іх род па мужчынскай лініі з часам быў абарваны, і такім чынам, нашчадкі -храмасомнага Адама па мужчынскай лініі з часам выціснулі з папуляцыі людзей іншыя -храмасомныя гаплагрупы.
Прыблізны час існавання -храмасомнага Адама вызначаецца метадам малекулярнага гадзінніка: ведаючы колькасць аснаванняў у храмасоме і частату іх мутацый, можна вызначыць, колькі прайшло часу з моманту з'яўлення храмасомы.
Па дадзеных параўнання -храмасомы неандэртальца з пячоры Эль-Сідрон і афрыканца з гаплагрупай 00 час падзелу ліній неандэртальцаў і сучасных людзей ацанілі па -храмасоме ў 588 тыс. гадоў таму , а час з'яўлення -храмасомнага Адама — у 275 тыс. гадоў таму .
Сувязі з іспанцамі пачаліся з 1542 г. Іспанскія місіянеры заснавалі ў паўднёвай Каліфорніі місію Архангела Гаўрыіла ў 1771 г. і місію Караля Фердынанда ў 1797 г. Яны актыўна займаліся хрысціянізацыяй мясцовага насельніцтва і прыцягненнем яго да сучаснай гаспадаркі.
У лісце вялікага магістра крыжакоў ад ліпеня 1431 г. кароль Ягайла паведамляе аб паўстанні Свідрыгайла, «які з дапамогай сваіх прыхільнікаў і нашых паўстанцаў заняў замак ў Збаражы, Крамянцы і Алеска».
У барацьбе паміж замежнымі захопнікамі — ВКЛ, Польшчай і Венгрыяй — за выгаднае размеркаванне спадчыны галіцкіх князёў, Алескі замак меў стратэгічнае значэнне як ключ да Валыні або Галічыны і менавіта тут размяжоўвалася экспансія гэтых бліжэйшых суседзяў.
Жыгімонт Кейстутавіч у грамаце ад 15 кастрычніка 1432 г., пацверджанай підпісамі князёў і паноў радных, яго прыхільнікаў , прымаючы ад караля Ягайла тытул вялікага князя літоўскага, прызнаваў за ім і яго пераемнікамі, у прыватнасці, перавагу над ВКЛ, адступаў Польшчы Падольскую зямлю, таксама спрэчныя валынскія памежныя акругі з цэнтрамі ў гарадах Алеса, Ратна, Ветлы, Лапацін.
Алэска ці Алеска — пасёлак гарадскога тыпу ў Бускім раёне Львоўскай вобласці Украіны, размешчаны за 75 км на ўсход ад Львова і за 23 км ад раённага цэнтру на трасе Кіеў - Львоў - Чоп.
У 1617 г. галандскі авантурыст Марэліс дэ Басхаўэр, які выдаваў сябе за прадстаўніка "імператара" Канды, упэўніў Крысціяна падпісаць дагавор аб дапамозе і гандлі з сінгальскай дзяржавай.
У 1615 г. галандскія гандляры Ян дэ Вілем і Герман Розэнкранц звярнуліся да Крысціяна , караля Даніі і Нарвегіі, з праектам заснавання Ост-Індскай кампаніі па прыкладу кампаній з Галандыі і Англіі.
Стварэнне Дацкай Ост-Індскай кампаніі тлумачыцца палітыкай меркантылізму, характэрнай для Крысціяна , імкненнем гэтага манарха да ўзмацнення ролі Даніі і Нарвегіі на міжнароднай арэне, а таксама ў велізарных прыбытках, што абяцаў прамы гандаль з краінамі Паўднёвай Азіі.
Прадстаўнікі Дацкай Ост-Індскай кампаніі імкнуліся асвойваць гандлёвыя шляхі не толькі паміж Індыяй і Еўропай, але таксама паміж Індыяй і краінамі Паўднёва-Усходняй Азіі.
У званні гвардыі лейтэнанта Дзмітрый Грэчушкін камандаваў узводам супрацьтанкавых стрэльбаў 4-га эскадрону 60-га гвардзейскага кавалерыйскага палка 16-й гвардзейскай кавалерыйскай дывізіі 7-га гвардзейскага кавалерыйскага корпуса 61-й арміі Цэнтральнага фронту.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года за «ўзорнае выкананне баявога задання камандавання ў барацьбе з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» гвардыі лейтэнант Дзмітрый Грачушкін пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза.
У аддзеле наводзяцца бібліяграфічныя даведкі, ажыццяўляецца пошук інфармацыі , падаюцца бібліяграфічныя кансультацыі, адказы на запыты па тэлефоне і электроннай пошце, а таксама паслугі друку і сканавання дакументаў.
Бібліятэка імя Івана Вазава пры новым чыталішчы імя Хрыста Боцева 1884 года — балгарская бібліятэка і сучасны агульнаадукацыйны інстытут, які размяшчаецца ў горадзе Боцеўград, цэнтры аднайменнай абшчыны.
Займаецца зборам, захоўваннем і апрацоўкай розных бібліятэчных фондаў, абслугоўваннем чытачоў, ажыццяўляе даведачна-бібліяграфічную і інфармацыйную дзейнасць, выконвае арганізацыйна-метадычныя функцыі на тэрыторыі Боцеўграда і прадастаўляе свабоднае карыстанне бібліятэчна-інфармацыйнымі рэсурсамі.
У цяперашні час збор налічвае 84 911 адзінак: гэта кніжныя томы, перыёдыка, аўдыёвізуальныя дакументы, графічныя выявы, нотныя выданні і г. д. Штогод абслугоўваецца да 2 тысячаў пастаянных чытачоў, выдаецца 48 тысячаў дакументаў, колькасць наведвальнікаў складае 26 тысячаў чалавек.
2 снежня 2010 года ў бібліятэцы была ўстаноўлена і выпрабаваная кампутарная тэхніка ў рамках праграмы «»: 13 кампьютараў, ноўтбук, мультыфункцыянальная прылада, каляровы прынтэр, праектар і экран.
Знакаміты турэцкі падарожнік Эвлія Чэлебі прысвяціў крэпасці Генічэска ў сваёй кнізе цэлы раздзел пад назвай «Пахвала прыгожаму замку Чэнішкэ», прысвечаную пабудаваным крымскім ханам у 1640 г. на паўночнай частцы Арабацкай стрэлкі ўмацаваных збудаванням з дашчатым дахам і металічнай брамай.
Горад размешчаны на Прычарнаморскай нізіне ў паўночна-заходняй частцы ўзбярэжжа Азоўскага мора ў месцы зліцця паўночнага заканчэння Арабацкай стрэлкі з Тонкім пралівам, які злучае Утлюкскі ліман з Сівашам.
Мінулы год стаў вельмі паспяховым для Францыі і яе саюзнікаў, асабліва на Дунаі, дзе маршал дэ Вілар і курфюрст Баварыі стварылі сур'ёзную пагрозу для аўстрыйскай сталіцы — Вены.
Але ў 1704 годзе пагроза заставалася рэальнай: паўстанне Ракацы ў Венгрыі пагражала Свяшчэннай Рымскай імперыі, а войскі маршала Вандома рыхтавалі наступ з паўночнай Італіі У палацах Версаля і Мадрыда падзенне Вены лічылі той падзеяй, якая пачне разбурэнне Вялікага альянсу.
Пагроза для Вены была вельмі высокай: армія баварскага курфюрста і маршала Марсена ў Баварыі пагражалі з захаду, а вялікая армія маршала Вандома ў паўночнай Італіі стварала сур'ёзную небяспеку з наступам праз перавал Брэнер.
Для прадухілення з'яўлення на Дунаі войскаў саюзнікаў 46-тысячная армія Вільруа стрымлівала 70 000 галандскіх і англійскіх салдат каля Маастрыхта, пакуль генерал дэ Кюні абараняў Эльзас ад варожага ўварвання.
Адзінымі войскамі, даступнымі для абароны Вены, апынуліся 36 000 салдат Луі Бадэнскага, якія сачылі за маршалам Таларам у Страсбуры; таксама тут знаходзіліся 10 000 салдат пад камандаваннем графа Штырума, які назіраў за Ульмам.
Мальбара вырашыў падмануць галандскіх саюзнікаў, сімуляваўшы перамяшчэнне войскаў у Мозель па ўхваленым Гаагай плане, але адтуль ён накіраваў іх на злучэнне з аўстрыйскімі сіламі ў паўднёвай Германіі.
Гёхштэцкая бітва , у англамоўных крыніцах называецца Бітва пры Бленхейме — бітва, якая адбылася 13 жніўня 1704 года, у час вайны за іспанскую спадчыну , у раёне вёскі Гёхштэт на левым беразе Дуная.
Джон Лі Хукер (; 22 жніўня 1917, Кларксдэйл, Місісіпі, ЗША — 21 чэрвеня 2001, Лос-Альтос, Каліфорнія) — выбітны амерыканскі блюзавы гітарыст, спявак і кампазітар.
Дзвюхпалатны Кангрэс Саюза, які складаецца з сената і палаты дэпутатаў, праводзіць федэральныя законы, аб’яўляе вайну, спаганяе падаткі, сцвярджае дзяржаўны бюджэт і міжнародныя дагаворы, ратыфікуе і праводзіць дыпламатычныя сустрэчы.
У палату дэпутатаў кангрэса саюза 300 дэпутатаў абіраюцца па мажарытарнай сістэме, а астатнія 200 дэпутатаў па прапарцыйнай сістэме з закрытымі партыйнымі спісамі, для якіх краіна падзелена на 5 выбарчых акругаў.
Сенат утрымлівае ў агульнай складанасці 128 сенатараў: 64 сенатараў, па два з кожнага штата, і два з федэральнай акругі, якія абіраюцца па мажарытарнай сістэме, яшчэ 32 сенатары прызначаюцца па мажарытарнай сістэме, а астатнія 32 прызначаюцца на аснове прапарцыянальнага прадстаўніцтва з зачыненымі партыйнымі спісамі.
Выканаўчая ўлада праводзіцца прэзідэнтам Мексіканскіх Злучаных Штатаў, які з’яўляецца кіраўніком дзяржавы і ўрада, а таксама вярхоўным галоўнакамандуючым мексіканскіх узброеных сіл.
Паводле канстытуцыі, усе суб’екты дзяржавы павінны мець рэспубліканскую форму праўлення, якая складаецца з трох галінаў улады: выканаўчай, у асобе аднаго губернатара і прызначанага кабінета, заканадаўчая, якая вызначаецца аднапалатным кангрэсам, і судовай сістэмай.
Яны адразу спадабаліся адзін аднаму, аднак гарачая кроў і благая кампанія згулялі з афіцэрам злы жарт: пасля п'янай гулянкі і сутыкнення з мясцовай шляхтай, незадаволенай буянымі прышэльцамі, ён спальвае суседнюю сядзібу і захоплівае Волечку.
Кміцыц, ужо даў клятву вернасці гетману, застаецца на яго баку і душыць мяцеж харугваў, але сутыкнуўшыся з фатальнай подласцю братоў Радзівілаў, якія мараць разваліць Рэч Паспалітую і атрымаць каралеўскую ўладу над Літвой, хаваецца ў лясах.
Увосень 915 года Эрхангер, яго брат Бертальд і Бурхард , сын пакаранага смерцю герцага Бурхарда , разбілі армію караля Конрада і захапілі ў палон біскупа Саламона У гэтым жа годзе Эрхангер быў абвешчаны герцагам Швабіі.
Пасля смерці караля Арнульфа ў 900 годзе ў Швабіі ўзмацняецца ўплыў мясцовай знаці, асабліва двух родаў — Бурхардынгераў, якія яшчэ ў 807 годзе замацаваўся ў маркграфстве Рэцыя, і Агалальфінгераў, якія валодалі тытулам пфальцграфа Швабіі.
Такім чынам, у герцагства ў яго максімальных граніцах уваходзілі тэрыторыі як сучаснай Германіі (зямля Бадэн-Вюртэмберг, баварская адміністрацыйная акруга Швабія), так і Швейцарыі , Францыі , Аўстрыі , Ліхтэнштэйна і Італіі .
Сын і зяць Рудольфа, Бертальд Райнфельдэнскі і Бертальд Цэрынген, са зброяй у руках сталі аспрэчваць Швабію ў Фрыдрыха і апошні ў 1096 годзе вымушаны быў саступіць Брэйсгау і Цюрых Бертальду Цэрынгену, а вельфскія ўладанні — Баварыі.
Пасля таго, як у 911 годзе каралём Германіі быў абраны герцаг Франконіі Конрад , Бурхард быў абвінавачаны ва ўзурпацыі каралеўскага аўтарытэту, быў прызнаны вінаватым у дзяржаўнай здрадзе і пакараны смерцю.
Пасля гібелі Бурхарда кароль аддаў Швабію не сыну памерлага герцага Бурхарду , а стрыечнаму брату караля Конрада Герману фон Ветэрау , ажаніўшы яго з Рэгеліндай, удавой герцага Бурхарда .
У кастрычніку 1905 праходзіла ўсеагульная палітычная стачка, што ахапіла Баранавічы, Брэст, Оршу, Гомель, Лунінец, Пінск, усе прадпрыемствы, пошту і тэлеграф у Мінску і сельскагаспадарчых працаўнікоў у 25 з 35 паветаў Беларусі.
З 1919 года «Надзея» курсіравала паміж Віцебскам і Бешанковічамі пад камандаваннем вопытнага капітана Міхаіла Міхайлавіча Казлоўскага, прызначанага на гэтую пасаду 25 сакавіка 1919 года.
Місіянеры знаёмілі тубыльцаў з сучаснымі формамі гаспадаркі і дасягненнямі цывілізацыі, аднак адваротным бокам іх дзейнасці сталі эпідэміі хвароб, прынесеных еўрапейскімі перасяленцамі.
28 верасня 1943 года ў ходзе фарсіравання Дняпра ў раёне вёскі Ніўкі Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларускай ССР Грыцынін адным з першых пераправіўся на заходні бераг і забяспечыў падводную тэлефонную сувязь першаму эскадрону, які пераправіўся.
Канстанцін Грыцынін нарадзіўся 13 кастрычніка 1905 года ў вёсцы Ванаўка (цяпер — сяло імя Турара Рыскулава Цюлькубаскага раёна Паўднёва-Казахстанскай вобласці Казахстана) у сям'і селяніна.