polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Францыя арганізавала экспедыцыю ў Ірландыю для падтрымкі антыанглійскага паўстання, аднак бітва на рацэ Бойн хутка развеяла ілюзіі французаў наконт магчымасці англійскага нейтралітэту ў кантынентальнай кампаніі.
Пачынаючы баявыя дзеянні, кароль-сонца рабіў стаўку на тое, што аўстрыйцы ўгразлі ў Вялікай Турэцкай вайне, а Вільгельм Аранскі вышэй за ўсяго заклапочаны звяржэннем Сцюартаў з англійскага прастола.
Аднак яго разлік не апраўдаўся — пасля перамогі пры Мохачы Габсбургі хутка завяршылі баявыя дзеянні на ўсходзе і сталі перакідваць свае сілы на захад, а Славутая рэвалюцыя бяскроўна прынесла Вільгельму англійскую і шатландскія кароны.
У пачатку 1693 года вяліся толькі марскія аперацыі, удалыя для Францыі, што ж тычыцца сухапутных, то Вільгельм 29 ліпеня прайграў важную бітву пры Неервіндэне, не змог уварвацца ў Фландрыю і паспеў толькі ўзяць Юі.
Вайна Аўгсбургскай лігі, вядомая таксама як вайна Вялікага альянсу, вайна за Пфальцкую спадчыну, вайна за Англійскую спадчыну, Арлеанская вайна і Дзевяцігадовая вайна — вайна паміж Францыяй і Аўгсбургскай лігай у 1688—1697 гадах.
Вядома: бэлзкі і мазавецкі князь Уладзіслаў у 1455 годзе невялікі населены пункт на рацэ Рата назваў імем свайго ўладання з Мазавецкай зямлі — Равай, з дадаткам слова «Руская» для адрознення ад Равы-Мазавецкай, размешчанай на тэрыторыі Польшчы.
У геаграфічным слоўніку напісана, што назва «Рава», будучы адначасова назвай герба і, напэўна, назвай роду, бярэ свой пачатак ад роду Равітаў, каланізатарская дзейнасць якіх распаўсюдзілася далёка на Усход.
У цяперашні час радыёстанцыя транслюе навіны (кожныя пятнаццаць хвілін у прайм-тайм і кожныя трыццаць хвілін астатнюю частку сутак), навіны спорту, культуры і бізнесу, а таксама надвор’е, то бок эфір дублюе эфір тэлеканала , аднак асабістым адрозненнем з’яўляецца тое, што рубрыка « » заменена еўрапейскай класічнай музыкай, а прагноз надвор’я агучвае дыктар.
Экстраная інфармацыя аператыўна перадаецца ў фармаце прамых уключэнняў з месцаў падзей; зводка, якая рэгулярна абнаўляецца, выходзіць у эфір кожныя паўгадзіны і ўключае, нараўне з сюжэтамі аб ключавых грамадска-палітычных падзеях, фінансавыя навіны, спартыўную хроніку, справаздачу аб дзейнасці еўрапейскіх органаў улады і прагнозы надвор’я ў Еўропе і свеце.
Акрамя таго, шэраг тэматычных перадач прысвечаны культурным падзеям, развіццю навукі і высокіх тэхналогій, ахове навакольнага асяроддзя, разнастайным праблемам жыхароў еўрапейскага рэгіёна і іншым актуальным пытанням.
Кругласутачная трансляцыя аднолькавая і сінхронная ва ўсіх згаданых краінах і на ўсіх мовах, аднак пры ідэнтычным відэарадзе тэкст кожнай з сямі моўных версій, як правіла, арыгінальны і не супадае з астатнімі.
Гэта тлумачыцца тым, што сем журналістаў пішуць «агучку» да змантаваныга відэасюжэта адначасова і паралельна, не спраўджваючыся з нейкім адзіным узорам і кіруючыся пры гэтым адзінай рэдакцыйнай палітыкай.
Адтуль тэлесігнал, які змяшчае адзіны відэаструмень і адзінаццаць гукавых каналаў, — аўдыёнясучых — перадаецца на сетку з 24 спадарожнікаў, якія забяспечваюць вяшчанне на ўсе заселеныя кантыненты.
Канал дэкларуе, што прынцыповай пазіцыяй рэдакцыі , з моманту пачатку вяшчання ў студзені 1993 года, з’яўляюцца незалежнасць і нейтральнасць у падачы інфармацыі: будучы свабоднай ад якога б то ні было палітычнага ці эканамічнага ціску, рэдакцыя не ацэньвае і не падтрымлівае ні адзін з бакоў асвятляных канфліктаў, падаючы кожнаму з іх магчымасць выкласці свой пункт гледжання.
Кабельнае, спадарожнікавае і эфірнае вяшчанне у 2009 годзе ахоплівала больш за 294 мільёнаў домаўладанняў у 150 краінах свету (ў Еўропе, Афрыцы, Азіі, Аўстраліі, Паўночнай і Паўднёвай Амерыцы, а таксама на Блізкім Усходзе).
Паўднёвая частка плато ў гэтым месцы раўнінная, менавіта ў яе бок накіраваны ўмацаванні замка і ўязная брама, а ў бок Бродыўскай раўніны — палац, з вокнаў якога адкрываецца цудоўны выгляд.
Тэрмін гэты, у асноўным ужываўся ў старажытнасці, напрыклад, Ксенафонт пісаў, што Сакрат лічыць Плутакратыяй — дзяржаўны лад, пры якім службовыя асобы выбіраюцца на падставе маёмаснага цэнзу.
На думку даследчыкаў, плутакраты, будучы здольнымі «камбінатарамі», стваральнікамі пірамід, фінансавых схем, якія дазваляюць нажывацца, на першае месца заўсёды ставяць выключна ўласныя эгаістычныя інтарэсы.
У палітычным і прапагандысцкім жаргоне фашысцкай Італіі і нацыянал-сацыялістычнай Германіі тэрмін «плутакратыя» выкарыстоўваўся для апісання заходніх дэмакратый, замяніўшы тэрміны «капіталізм» і «дэмакратыя» і па сутнасці з’яўляўся сінонімам «яўрэйскай змовы».
Плутакратыя з’яўляецца прыватным выпадкам алігархіі — рэжыму, пры якім рэальная ўлада знаходзіцца ў невялікага кола асоб (напрыклад, шляхты, ваенных, партыйнай элліты, альбо сваякоў кіраўніка).
Правільней за ўсё гэты тэрмін можна было б прымяніць да дзяржаў, у якіх пануе высокі маёмасны цэнз, (Італія да рэформаў 1912 і 1919 гадоў, Бельгія да 1893 г., збольшага Англія пасля 1832 г. да двух парламенцкіх рэформаў 1867 і 1884 гадоў), але часцей ён ужываецца ў адносінах да дзяржаў, дзе багатыя класы, не маючы фармальных пераваг, гарантаваных законам, фактычна карыстаюцца пераважным уплывам на выбары і ўвогуле на ход дзяржаўнага жыцця.
Плутакратыя — палітычны рэжым, дзе рашэнні ўрада вызначаюцца меркаваннем не ўсяго народа, а ўплывовага класа багатых людзей, пры гэтым існуе глыбокая сацыяльная няроўнасць і нізкая сацыяльная мабільнасць.
Самы ніжні фрыз паказвае сцэну палявання, у якой трое аголеных караткавалосых паляўнічых і зграя сабак імкнуцца злавіць зайцоў і адну лісіцу; паляўнічы стаіць на каленях і трымае (кідальная дубіна, якая выкарыстоўваецца ў паляванні на зайцоў), ён дае сігнал сваім таварышам, якія застацца за кустом.
Ваза Кіджы сама па сабе з’яўляецца паліхромнай працай, аформленай чатырма фрызамі з міфалагічнымі і жанравымі сцэнамі і чатырма палосамі арнаменту; сярод гэтых карцін самая ранняя выява фалангі гаплітаў — адзіны ў мастацтве наглядны доказ яе выкарыстання ў перыяд з сярэдзіны да канца 7-га стагоддзя, і апошні момант «рэформы гаплітаў», якая змяніла ваенную тактыку.
Яе знайшлі сярод вялікай колькасці чарапкоў змешанага паходжання, у тым ліку адной пасудзіны , з нанесенымі на ёй пяці радкамі на двух ранніх , што абвяшчаюць аб уласнасці Аціянаі, які магчыма, і з’яўляецца першапачатковым уладальнікам вазы Кіджы.
Асноўная прадукцыя : старцёры да карбюратарных і дызельных рухавікоў і запасныя часткі да іх ; генератары на інжэктарныя рухавікі Волжскага аўтамабільнага завода і рухавікі Запарожскага маторнага завода; электрарухавікі; тавары народнага спажывання .
Холдынг «Аўтакампаненты» быў створаны ў адпаведнасці з Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь ад 30 жніўня 2011 года 388 "Аб некаторых пытаннях стварэння і дзейнасці холдынгу «Аўтакампаненты».
"Варшаўскі кур'ер", са спазненнем на некалькі гадоў, але паведаміў пра станоўчы прыём гэтага вобраза ў суполцы Акадэміі: «Зноў вобраз гэтага сына Паэта, дзе прадстаўлены капуцын, які спавядае маладую ліцвінку, быў залічаны на вялікай выставе да шэрагу лепшых карцін.
Апошні ў рапарце Мікалаю І ад 30 красавіка 1841 года хадайнічаў аб прыняцці Тадэвуша Гарэцкага ў Пецярбургскую акадэмію прыгожых мастацтваў і прызначэнні яму стыпендыі ад урада, тлумачачы сваю просьбу наступным чынам: «принимая во внимание, что мать, отдающая в руки правительства своего сына, заслуживает полного уважения, и желая доказать, что оно всегда изъявляет благосклонность к тем из них, которые вручают оному детей своих.».
Гэта не тычылася пытанняў формы, у гэтым плане Гарэцкі заставаўся прадстаўніком халоднага акадэмізму і гарачым прыхільнікам прынцыпаў, засвоеных падчас навучання ў Санкт-Пецярбургскай акадэміі.
Паводле аднаго з некралогаў, яго думкі былі заняты пытаннямі патрыятычнага мастацтва - «ён пакінуў некалькі ідэй для карцін нацыянальнай тэматыкі, пра якія ён шкадуе, што не можа стварыць, сярод іх і "Польская маці", "Вяселле Ядвігі і Ягайлы", а таксама ілюстрацыі да "Пан Тадэвуша”. Яго карціны "Святы Дамінік" , "Хрыстос на Аліўнай гары" і "Дамініканец" дэманстраваліся на парыжскіх выставах.
Нарадзіўся недалёка ад Вільні ў маёнтку Дусеняты ў сям’і польскага паэта Антонія Гарэцкага , удзельніка польскага паўстання 1830 года, які пасля паражэння быў пазбаўлены расійскімі ўладамі маёмасці, уцёк у Парыж, пакінуўшы сям’ю ў Вільні, і жыў у эміграцыі.
Гэты шлюб выклікаў супраціў з боку сям’і Гарэцкіх, паколькі незадоўга да вяселля пасля знаёмства з Гарэцкім у Італіі Марыя адмовілася ад шлюбнай прапановы сябра свайго бацькі , а таксама з-за 20-гадовай розніцы ва ўзросце маладых.
Ужо праз год Гарэцкі выставіў на штогадовай выстаўцы ў Акадэміі дзве работы: копію карціны Міхаэля Свеертса "Банкрот" і інтэр'ер лютэранскай кірхі Святой Кацярыны, гэтыя творы звярнулі на сябе ўвагу знаўцаў прыгожага мастацтва.
Ужо ў 1842 годзе яго поспехі былі адзначаныя крытыкам Рамуальдам Падбярэскім: "жывое ўяўленне, здольнасць схопліваць падабенства ў рысах. Партрэты, накіданыя ім алоўкам, вядомыя ў многіх дамах сталіцы, вызначаюцца трапнасцю падабенства. Працуе ён настойліва, у адасабленні ад света".
Пасля вяртання ў Францыю ён памёр у Вішы пасля працяглай хваробы 31 студзеня 1868 г. Пахаваны 2 лютага побач з бацькам на старых могілках Ле Шамё ў Манмарансі - найбуйнейшым польскім некропалі Францыі.
Яго мадэлямі былі, у большасці, землякі мастака: палкоўнік Ян Гячэвіч, епіскап , архіепіскап Дмахоўскі, епіскап Валанчэўскі, граф і графіня Шадурскія, граф і графіня Лапацінскія і іншыя.
Вярнуўшыся ў Санкт-Пецярбург у 1853 г., Гарэцкі прыняў удзел у выставе, прадставіўшы карціны, зробленыя падчас падарожжа: "Пілігрымы перад базылікай св. Пятра ў Рыме", "Святы Варфаламей", "Ля ложка паміраючай" і від на двор Львоў у Альгамбры.
Пасля атрымання ў 1854 годзе звання акадэміка у наступным годзе Гарэцкі здзейсніў падарожжа па Італіі, атрымаўшы заданне ўрада завершыць копію святой Цэцыліі Балонскай Рафаэля, якую ўжо распачаў Брулоў.
Пад канец лютага 1965 года быў адкрыты новы пераход (праектная прапускная здольнасць — 24 тысячы пасажыраў у гадзіну) на станцыі «Аляксандраўскі сад» і «Арбацкая» з пабудаванага мастка ў цэнтры залы.
Цяперашняе кіраўніцтва краіны надае значную ўвагу стварэнню спрыяльных умоў для эканамічнага развіцця, інтэграцыі Перу ў сусветную гаспадарку, падтрыманню ўзаемавыгадных гандлёва-эканамічных сувязяў з усімі дзяржавамі свету, забеспячэнню прытоку замежных інвестыцый і фінансавай дапамогі.
Адмоўную ролю грае моцная залежнасць ад кошту сыравіны на сусветным рынку: паколькі 55 % экспарту складаюць мінеральныя рэсурсы, у 2013—2016 гг. у сувязі з нізкімі цэнамі на сыравіну эканоміка Перу расла нізкімі тэмпамі.
Перу займае дугое месца ў свеце па здабычы медзі, першае ў Лацінскай Амерыцы — па здабычы золата; уваходзіць у першую дзясятку сусветных вытворцаў і экспарцёраў вісмуту, вальфраму, волава, тэлурыя, цынку, свінцу, серабра, індыю, селену, ртуці, малібдэну, кадмію.
Каб прынцып выконваўся на ўсіх узроўнях сістэмы, Томас і Хант, акрамя метадаў і функцый у кодзе, таксама выкарыстоўваюць генератары кода, сістэмы аўтаматычнай зборкі і мовы сцэнарыяў.
Адначасова з 1933 г. М. Р. Чыжэўскі займаў пасаду загадчыка кафедрай агульнага земляробства і глебазнаўства Камуністычнага ўніверсітэта імя Свярдлова і працаваў ва Усесаюзным інстытуце сельгасмашынабудавання.
Гэтыя лініі праходзяць праз горад, і ў ім ёсць дзве чыгуначныя станцыі: "Каменка-Бугская" на лініі да Луцка і "Батяцічы" (названая ў гонар суседняй вёскі і размешчана на ўскраіне горада) на лініі да Ковеля.
Парк размешчаны на паўднёвым краі Украінскага крышталічнага шчыта, у межах адгор’яў Падольскага і Прыдняпроўскага ўзвышшаў (якія сталі такімі дзякуючы вельмі шчыльным крышталічным пародам Украінскага шчыта), ля мяжы Прычарнаморскай нізіны .
Гранітна-стэпавае Пабужжа ўяўляе сабой рэшту адгор’я старажытных гораў, якія распраціраліся некалі на 1000 км з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход ад Славечанска-Оўруцкага кража да Прыазоўскага ўзвышша.
Прырэчышчавая частка даліны Паўднёвага Буга і астравы месцамі занятыя поймавымі лясамі і лугамі, на схілах рачных далін і яраў захаваліся ўчасткі петрафітнага стэпа і рэшткі рознатраўна-злакавых і хмызняковых стэпаў.
Каля 5 млн гадоў таму назад гэтыя пароды сталі непераадольнай перашкодай на шляху ледавіка, які рухаўся да паўночнай часткі Чорнага мора, тым самым, адзначыўшы мяжу апошняга ў геалагічнай гісторыі шырокамаштабнага яго пранікнення на сушу.
За апошні мільён гадоў р. Паўднёвы Буг і яе левыя прытокі — Мертвавод, Арбузінка і Гнілы Еланец прарэзалі глыбокія даліны ў старажытных крышталічных пародах Украінскага шчыта, стварыўшы велічныя маляўнічыя ландшафты.
Роў быў сухі і меў глыбіню 4,5 і шырыню 8 м. На вонкавым адхоне рова быў насыпаны земляны гласіс вышынёй 2 м. Адзіны вал у форце прызначаўся выключна для пяхоты і меў вышыню 4 м; уздоўж валаў усталёўваліся бранявыя вежы для хуткастрэльных 57-мм гармат.
Унутры форта быў размешчаны вялікі бятонны масіў м з бранявымі вежамі б: цэнтральная вежа — для дзвюх 15-см гармат, дзве пярэднія — для 21-см гаўбіц, дзве тыльныя — для дзвюх 12-см гармат.
Намюрскія ўмацаванні павінны былі намінальна ўтрымліваць Францыю ад парушэння бельгійскага нейтралітэта, але адначасова 7 мадэрнізаваных фартоў прызначаліся для падтрымкі «Умацаванай пазіцыі Льеж» , якая павінна была спыніць новае германскае ўварванне ў Бельгію для далейшага нападу на Францыю.
Бельгійскія ўмацаванні мелі занадта малыя запасы харчу, якія былі прызначаныя толькі для штодзённых патрэб гарнізона; прыбіральні, душ, кухні і морг знаходзіліся ў небяспечным падчас аблогі контрэскарпе, што моцна знізіла здольнасць фартоў вытрымліваць працяглы штурм.
Маглі дзейнічаць па прамежках толькі ў выключных выпадках, бо для гэтага не было спецыяльных прамежкавых капаніраў і паўкапаніраў; гэтую задачу ўсклалі на гарматныя вежы, якія адначасова павінны былі адбіваць штурм; дваістасць задачы шкодзіла баяздольнасці ўмацаванняў.
Але супраціўленне абедзвюх крэпасцяў затрымала на некалькі дзён нямецкае наступленне, дазволіўшы Бельгіі і Францыі мабілізаваць свае сілы, а таксама перашкодзіла нападу немцаў на неабаронены Парыж.
У розныя часы выкладчыкамі гімназіі працавалі М. Чысцякоў і яго брат В. Чысцякоў, музыкант і кампазітар М. В. Анцаў, гісторыкі А. П. Сапуноў і З. П. Осіпаў, этнографы М. Я.
Адным з прафесараў ў гімназіі быў Кірыл Канароўскі-Саховіч, які патрабаваў, каб не толькі бясплатна вучылі дзяцей з бедных сем'яў, але каб і стаўленне да іх нічым не адрознівалася ад абыходжання з дзецьмі багатых.
Дырэктарамі гімназіі былі таксама: , Сцяпан Іванавіч Краснавумаў, Мікалай Міхайлавіч Арнольд ; з 1867 года — Густаў Карлавіч Шэфлер, з 1881 — Юльян-Сямён Аляксандравіч Шакальскі, з 1890 — Іван Андрэевіч Увядзенскі.
У яе будынку быў размешчаны Дзецкасельскі ваенны шпіталь; з мая 1920 года ў ёй размяшчаўся часовы пункт кіравання Заходнім фронтам у савецка-польскай вайне на чале з камандуючым фронтам М. М. Тухачэўскім; а 24 чэрвеня 1921 года ён быў перададзены педагагічнаму інстытуту.
Гэтая лінія дапамагае суддзі правільна размясціць гульцоў падчас прабіцця пенальці (усе гульцы акрамя таго хто б’е, павінны знаходзіцца на адлегласці не бліжэй за 9,15 м ад 11-метровай адзнакі).
1875 — Пад ціскам Шэфілдскай футбольнай асацыяцыі, Футбольная асацыяцыя Англіі прымае правілы, якія прадпісваюць абсталяваць вароты цвёрдай папярочкай і забараняе ўжыванне стужачкі.
Найважнейшыя прадпрыемствы Краснага: завод лічыльнікаў электрычных імпульсаў, хлебазавод, ільноперапрацоўчы завод, сыраробны завод, гароднінасушыльны завод, цагельня, друкарня, філіял Смаленскага ВА «Іскра»
Першае пісьмовае ўпамінанне пра Красны змяшчаецца ў Іпацьеўскім летапісе і датуецца 1165 годам, калі князь смаленскі Давыд Расціславіч перадаў горад ва ўдзел пляменніку Раману, князю віцебскаму.
Го́нка перасле́двання — від біятлоннай гонкі: на 12,5 км, для мужчын і юніёраў; на 10 км для жанчын, юніёрак і юнакоў; і на 7,5 км для дзяўчат — з чатырма агнявымі рубяжамі, якая праводзіцца па выніках гонкі з раздзельным стартам (у цяперашні час, як правіла, спрынту, хоць былі прэцэдэнты, калі кваліфікацыяй для гонкі пераследу служыла індывідуальная гонка або мас-старт).
Права ўдзельнічаць у гонцы пераследвання атрымліваюць лепшыя 60 спартсменаў папярэдняй гонкі (у выпадку адмовы каго-небудзь з іх ад старту «вызваліўшыяся» месцы не займаюцца астатнімі спартсменамі).
Гісторык Алег Латышонак прыпісваў Кулакоўскаму таксама аўтарства кнігі «Рассказы на белорусском наречии», аднак пазней адмовіўся ад гэтай гіпотэзы пад уплывам аргументаў лінгвістычнага характару.
Увайшоў у гісторыю найперш дзякуючы сваёй вялікай «Запісцы…» у Міністэрства народнай асветы, у якой патрабаваў увядзення выкладання «гісторыі краю, славянскай мовы і літаратуры», вывучэння «народных гаворак» у школах краю і стварэння адмысловых падручнікаў для беларускага юнацтва.
У красавіку 1648 г. з Корсуня ў напрамку крэпасці Кодак выступілі два атрады: па Дняпры на байдаках плыў атрад наказнага гетмана Барабаша (4-6 тыс. рэестравых казакоў і наёмная нямецкая пяхота ландскнехты), а праз стэп рухаўся атрад жаўнераў і драгунаў на чале з другім сынам Мікалая Патоцкага, маладым 24-гадовым Стэфанам Патоцкім .
У ноч з 3-га на 4-е мая рэестравыя казакі перабілі сваіх старшынь, прыхільнікаў польскай улады, разам з іх камандзірам гетманам Барабашам , а таксама ландскнехтаў і 4 мая прыбылі ў лагер паўстанцаў на Жоўтых Водах.
Пры больш-менш рэгулярным ужыванні нармалізуе абмен рэчываў, павышае ўзровень гемаглабіну ў крыві, паляпшае водна-солевы абмен, памяншае рызыку адкладу соляў і з’яўлення на сценках сасудаў халестэрынавых бляшак.
Тэрыторыя Перу падзяляецца на 3 фізіка-геаграфічных рэгіёны: Коста — пустынная паласа берагавых раўнін на захадзе ; С'ера — магутная сістэма Перуанскіх Андаў з участкамі плато і пласкагор’яў у цэнтры, з вяршыняй Уаскаран , пагаслымі і дзеючымі вулканамі; на паўночным усходзе і ўсходзе раскінулася частка Амазонскай нізіны — Сельва.
Андрэй Аляксеевіч Цітоў — наводчык процітанкавай стрэльбы 4-га эскадрону 60-га гвардзейскага кавалерыйскага палка 16-й гвардзейскай Чарнігаўскай кавалерыйскай дывізіі, сфарміраванай у снежні 1941 года ў горадзе Уфе, як 112-я Башкірская кавалерыйская дывізія, 7-га гвардзейскага кавалерыйскага корпуса 61-й арміі Цэнтральнага фронту, гвардыі яфрэйтар, Герой Савецкага Саюза.
Наводчык СТР 4-га эскадрону 60-га гвардзейскага кавалерыйскага палка гвардыі яфрэйтар Андрэй Цітоў у ноч на 28 верасня 1943 года ў ліку першых пераправіўся праз раку Дняпро у Брагінскім раёне Гомельскай вобласці Беларусі.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года за ўзорнае выкананне баявога задання камандавання ў барацьбе з нямецка-фашысцкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм гвардыі яфрэйтру Цітову Андрэю Аляксеевічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка».
З чэрвеня да жніўня дзякуючы шэрагу перамог Маро непрыяцель адціснуты быў да Дуная; а калі армія Журдана была разбіта аўстрыйцамі, Маро здзейсніў сваё знакамітае 40-дзённае адступленне праз Шварцвальдскія цясніны да Рэйна; адзін з сучаснікаў гаварыў: «Адступленне яго было адным з найвыдатнейшых стратэгічных рухаў, калі-небудзь здзейсненых».
Маро заўважыў, што французы прыстрэльваюцца па іх, і параіў імператару з’ехаць; Аляксандр рушыў услед за Маро, і ў гэты момант французскае ядро адарвала генералу правую нагу, прайшло навылёт праз каня і моцна параніла левую галёнку.
3 снежня атрымаў пры Гоэнліндэне рашучую перамогу над аўстрыйцамі, а затым падышоў на 75 вёрст да Вены і заключыў з эрцгерцагам Карлам перамір’е, за якім неўзабаве быз заключаны Люневільскі мір.
Пражыўшы некалькі гадоў у ЗША, у мястэчку Морысвіл каля Філадэльфіі, ён у 1813 годзе вярнуўся ў Еўропу па запрашэнні імператара Аляксандра для таго, каб узначаліць армію саюзнікаў.
У 1791 годзе паступіў у нацыянальную гвардыю батальённым камандзірам; у 1793 адпраўлены са сваім батальёнам у армію Пішэгру, дзе хутка атрымаў чын дывізіённага генерала і прызначаны камандуючым правым флангам Паўночнай арміі, а пасля заваявання Галандыі прызначаны начальнічаць той жа арміяй.
Вытворны ад класічных скруткаў з лазы або раслін у значнай ступені выцесніў спляценне ў ролі дамінуючага напаўняльніка дэкаратыўных прастор у англа-саксонскім мастацтве, як і ў большасці краін Еўропы, пачынаючы з Каралінгскага мастацтва, хоць у Англіі жывёлы ўнутры скруткаў сустракаліся значна часцей, чым у іншых краінах.
Усе гэтыя змены не былі абмежаваныя рукапісамі, і, магчыма, не былі выкліканыя стылем рукапісаў, але рукапісаў захавалася большая колькасць, чым іншых прадметаў, нават калі ў большасці выпадкаў ілюмінаванне абмяжоўваецца ініцыяламі і, магчыма, некалькімі мініяцюрамі.
Некалькі маштабных праектаў ілюмінавання рукапісаў таго часу засталіся незавершанымі, напрыклад, як «Стараанглійскае Шасцікніжжа», якое мае каля 550 сцэн у розных стадыях завяршэння, што дае ўяўленне аб метадах працы.
Як і ў астатнім хрысціянскім свеце, тады як манументальная скульптура марудна адраджалася са сваёй фактычнай адсутнасці ў раннехрысціянскую эпоху, скульптура малых формаў у метале, , а таксама разьбе па косці была важней, чым у больш познія перыяды, і зусім не «малым мастацтвам».
Існуе мала англасаксонскіх панэляў з абкладаў кніг, па параўнанні з такімі з каралінгскага і мастацтва, але ёсць шэраг фігур вельмі высокай якасці ў высокім рэльефе або цалкам аддзеленыя ад асновы.
На апошнім этапе англасаксонскага мастацтва відавочныя два стылі: адзін, цяжкі і фармальны, які запазычвае ад каралінгскіх і атонскіх крыніц, а другі — вінчэстэрскі стыль, які запазычвае ад Утрэхцкага Псалтыра і альтэрнатыўнай каралінгскай традыцыі.
Вельмі позняя самшытавая скрыначка, якая цяпер захоўваецца ў Кліўлендзе , цалкам пакрытая разьбянымі сцэнамі з «Зямнога жыцця Хрыста» ў правінцыйнай, але якаснай версіі вінчэстэрскага стылю, і, магчыма, паходзіць з ; яна з’яўляецца унікальным ацалелым узорам позняй англасаксонскага тонкай разьбы па дрэве.
Хоць вялікія па памеры вырабы з металу ўсе страчаныя, ацалелі некалькі дробных прадметаў і абломкаў, амаль усе з іх былі пахаваныя; апошнія дзесяцігоддзі прафесійнай археалогіі, а таксама выкарыстанне і глыбокага ўзворвання, значна павялічылі вядомую колькасць аб’ектаў.
Асабліва ў стагоддзі, англасаксонскі стыль, часам па натхненні з рукапісаў, а не металічных прыкладаў, сустракаецца ў вялікай колькасці малых ювелірных вырабаў і іншых дробных упрыгажэнняў Паўночнай Еўропы.
Самыя вытанчаныя з ранніх асобнікаў маляўнічыя і маюць складаную інкрустацыю з філігранню, а вось скарб з Пентні, выяўлены ў 1978 годзе, складаўся з шасці цудоўных брошак з плоскага ажурнага срэбра ў «».
На іх невялікія, але цалкам якія сфармаваныя жывёлы невядомых відаў, якія выгінаюцца і перасякаюцца са спляценнем з лісця і вусікаў, але без падкрэсленай геаметрыі больш ранняга «істужачнага» стылю.
Напрыклад, калі элементы стылю Барэ бачныя ў спляценні «кольца-ланцужок» на Госфарцкім крыжы, а складаныя жывёлы элінгскага стылю, у асноўным даволі бяздарна, але ўсё ж маляваліся ў Англіі, то сляды наступнага маменскага стылю цяжка выявіць; яны больш заўважныя на востраве Мэн.
Працы па метале — гэта ці не адзіная форма, у якой захаваліся найбольш раннія формы англасаксонскага мастацтва, у асноўным у ювелірных вырабах германскага стылю , якія, да хрысціянізацыі англасаксонскай Англіі, часта змяшчаліся ў пахаванне.
Пасля пераходу ў хрысціянства, які заняў большую частку стагоддзя, зліццё германскіх англа-саксонскіх, кельцкіх і познеантычных прыёмаў і матываў, разам з патрэбай у кнігах, стварылі , або астраўное мастацтва, які праяўляецца таксама ў ілюмінаваных рукапісах і некаторых творах з разьбянога каменя і косці, якія, хутчэй за ўсё, запазычваюць з дэкаратыўных работ па метале, з наступным уплывам брытанскіх кельтаў захаду і франкаў.
Каралеўства Нартумбрыі на поўначы Англіі было гарнілам астраўнога стылю ў Вялікабрытаніі ў цэнтрах, такіх як абацтва на востраве , заснаванае каля 635 года як адгалінаванне на востраве , і , якое вызнавала кантынентальнае хрысціянства.
Прыкладна ў той жа час, як стваралася астраўное Ліндзісфарнскае Евангелле ў пачатку стагоддзя, з Кентэрберы на поўдні, дзе місіянеры з Рыма мелі свой штаб, паказвае зусім іншы стыль, заснаваны на класічным мастацтве.