polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Нарэшце, 21 чэрвеня 1946 года ў Лондане было прынята рашэнне аб стварэнні ў межах брытанскай зоны новага адміністрацыйнага ўтварэння — зямлі Паўночны Рэйн-Вестфалія, у якую ўвайшла тэрыторыя былой правінцыі Вестфалія і паўночная частка Рэйнскай правінцыі.
Гэтая тэрыторыя першапачаткова была арганізавана ў адміністрацыйнае ўтварэнне Сярэдні Рэйн-Саар, аднак яшчэ ў 1945 годзе была рэарганізавана ў Рэйнланд-Гесэн-Насау.
Пасля вяртання Саара пад кантроль нацысцкай Германіі ў 1935 годзе гэта тэрыторыя не была зноў далучана да Рэйнскай вобласці, а захавала асобы статус пад назвай Саарланд і кіравалася адмысловым рэйхскамісарам, функцыю якога выконваў гаўляйтар партыйнага гау Саар-Пфальц.
Асноўная рака правінцыі — Рэйн, які праходзіў па тэрыторыі рэгіёна на працягу 335 км, і яго прытокі: Сайн, Від, Зіг, Вупер, Рур, Эмер, Ліпэ, Нагэ, Мозель, Нетэ, Ар і Эрфт, таксама прытокі Мозеля і Мааса.
1 жніўня 1929 года была праведзена адміністрацыйная рэформа ў рэйнска-вестфальскім рэгіёне, у час якой таксама адбыўся невялікі абмен прыгранічнымі тэрыторыямі паміж Рэйнскай правінцыяй і правінцыяй Вестфалія.
Пасля заканчэння Першай сусветнай вайны па выніках Версальскага дагавора тэрыторыя Саарскай вобласці была фактычна аддзелена ад Рэйнскай правінцыі і разам з былым баварскіх раёнам Саар-Пфальц пераведзена пад кіраванне Лігі Нацый.
Акрамя таго, Рэйнская правінцыя часткова абслугоўвала адміністрацыйныя справы акругі Зігмарынген, якая фармальна не ўваходзіць ні ў якую правінцыю і падпарадкоўвалася непасрэдна міністэрствам у Берліне.
Параўнаўшы «чорны чэрап» з іншымі выкапневымі рэшткамі, гэтыя даследчыкі прыйшлі да высновы, што ён хутчэй за ўсё належаў — аднаму з відаў «масіўных аўстралапітэкаў» , а некаторыя адрозненні ў будове тлумачылі унутрывідавой зменлівасцю або тым, што гэта старажытны і прымітыўны прадстаўнік дадзенага віду.
У гэтым выпадку, па іх думке, да гэтага старажытнага віду павінны быць аднесены і некаторыя іншыя ўзоры такога ж геалагічнага ўзросту з таго ж рэгіёну, у тым ліку і абломак сківіцы, апісаны французамі ў 1968 годзе.
З пункту гледжання А. Уокера і яго суаўтараў, дадзены від у выпадку яго выдзялення варта было аднесці да роду аўстралапітэкаў і, захоўваючы відавую назву, дадзеную французскімі даследчыкамі, ён павінен называцца .
Гэтая падвідавая назва была прапанавана Ф. В. Тобайасам ў 1980 годзе для аўстралапітэкаў з месцазнаходжання Хадар , а ў 1985 годзе Г. Р. Олсан разглядаў дадзеную групу як самастойны від .
Існуючыя старыя ўказанні аб знаходках віду на ўсходзе Беларусі , у лясной і лесастэпавай зонах Украіны , у Ліпецкай і Кіраўскай абласцях Расіі, мабыць прадстаўлены мігрантнымі асобінамі.
Паўночна-заходняя Афрыка, Паўднёвая, Цэнтральная і Паўднёва-ўсходняя Еўропа, Каўказ і Закаўказзе, Пярэдняя і Цэнтральная Азія, Казахстан, Паўднёвы Урал, поўдзень Заходняй Сібіры, Алтай, Заходні Кітай.
Гэтыя мадэлі штогод у горад пастаўляліся Масавой, таму 1 ліпеня 1949 планавы выпуск склаў 33 тралейбусы ў параўнанні з 1947 года больш чым у два разы больш, але нягледзячы на ​​такі рост рухомага складу, маршруты былі перапоўненыя.
Калі акупанты зразумелі, што прыйдзецца пакінуць Кіеў, яны разабралі ўсе рэшткі кантактнага провада і вывезлі 18 лепшых тралейбусаў ЯТБ-4 у Познань, Гдыню і Кёнігсберг .
У 1946 годзе ў Кіеў павінны былі паступіць 20 новых машын, а лінію па бульвары Тараса Шаўчэнкі павінны былі падоўжыць па Брэст-Літоўскай шашы ў парк культуры і адпачынку завода «Бальшавік».
У сувязі з "добраўпарадкаваннем праезду па магістральных вуліцах Вялікая Жытомірская, Львоўская, Дарагажыцкая, Асееўская і зняцця з іх трамвайных шляхоў, ў 1946 планавалася адкрыць тралейбусны рух па вышэй пералічаных вуліцах.
Леніна, а ужо 29 красавіка а 14:00 жыхары горада мелі магчымасць пракаціцца на падоўжаным маршруце, але тралейбусы ад плошчы Льва Талстога да Завода Дзяржынскага некаторы час не пераставалі курсіраваць.
12 чэрвеня 1966 пачалася пробная эксплуатацыя на маршруце 6 першага ў сусветнай практыцы тралейбуснага цягніка 205/84 кіеўскага вынаходніка Уладзіміра Векліча, які складаецца з двух тралейбусаў маркі МТБ-82Д.
Шыла абвінавачваўся у тым, што дакладна ведаючы што Міністэрствам юстыцыі РБ грамадзкаму аб’яднанню «Малады Фронт» адмоўлена ў дзяржаўнай рэгістрацыі, з 26 лістапада 2006 г. ажыццяўляў незаконную арганізацыю дзейнасці дадзенага аб’яднання і ўдзельнічаў у яго дзейнасці пры наступных абставінах.
Так, ён, з’яўляючыся кіраўніком структурнага падраздзялення грамадзкага аб’яднання «Малады Фронт» у г. Салігорск Мінскай вобласці і яго актывістам, для дасягнення мэтаў, вызначаных статутам аб’яднання, прыняў актыўны ўдзел у мерапрыемствах аб’яднання, шэраг якіх былі арганізаваныя з ягоным непасрэдным удзелам.
Паводле пастановы аб узбуджэнні крымінальнай справы, якую вынес пракурор г. Баранавічы, старэйшы дарадца юстыцыі А. П. Смаль, «непаўнагадовы Грышчэня Я. С. пасля заявы ў Баранавіцкі ГАУС, якую ён зрабіў 20 красавіка 2007 г. аб добраахвотным спыненні ўдзелу ў дзейнасці грамадскага аб’яднання «Малады Фронт», якое не прайшло ва ўстаноўленым парадку дзяржаўнай рэгістрацыі, фактычна працягнуў удзел у дзейнасці гэтага незарэгістраванага грамадзкага аб’яднання пры правядзенні шэсця «Чарнобыльскі шлях» 26 красавіка 2007 г., пра што сведчаць відэаматэрыялы.
Адміністрацыйныя штрафы і арышты, выключэнне з ВНУ, пагрозы і шантаж з боку спецслужбаў, крымінальны пераслед былі распаўсюджанымі відамі рэпрэсіяў у дачыненні да маладафронтаўцаў.
Крымінальныя справы супраць Аляксея Шыдлоўскага, Вадзіма Лабковіча, Паўла Севярынца, Артура Фінкевіча, Зміцера Дашкевіча, Эдуарда Лобава былі прызнаныя беларускімі праваабаронцамі і міжнароднымі праваабарончымі арганізацыямі як палітычна матываваныя, а актывісты МФ былі прызнаныя палітычнымі зняволенымі.
Затрыманыя моладзевыя актывісты праз пэўны час былі вызваленыя, а Зміцер Хведарук і Алег Корбан — змешчаныя ў СІЗА КДБ, дзе правялі трое сутак у якасці падазраваных па ўзбуджанай крымінальнай справе.
Законам Рэспублікі Беларусь ад 15 снежня 2005 г. 71-3 «Аб унясенні змяненняў і дапаўненняў у некаторыя заканадаўчыя акты Рэспублікі Беларусь па пытанні ўзмацнення адказнасці за дзеянні, накіраваныя супраць чалавека і грамадскай бяспекі» ў Крымінальны кодэкс уведзены новы артыкул 193-1, у якім устаноўлена адказнасць за незаконную арганізацыю дзейнасці грамадскага аб'яднання, рэлігійнай арганізацыі ці фонда альбо ўдзел у іх дзейнасці.
У знак пратэсту супраць крымінальнага пераследу сяброў «Маладога Фронта» ў канцы мая і ў пачатку чэрвеня 2006 г. у некалькіх гарадах Беларусі праводзілася безтэрміновая масавая галадоўка, якую пачалі актывісты г. Салігорска.
У заключэнні Венецыянскай камісіі ад 14 верасня 2011 г., адносна артыкула 193-1 КК РБ гаворыцца, што артыкул 193-1 парушае Міжнародны пакт аб палітычных і грамадзянскіх правах і з'яўляецца патэнцыйным інструментам для дзяржавы ў стрымліванні грамадскіх актывістаў, дае ўладам шырокія паўнамоцтвы ўмешвацца ў фундаментальнае права на свабоду асацыяцый , свабоду думкі, перакананняў і іх выказвання.
193-1 КК РБ: «арганізацыя дзейнасці аб’яднання, фонда ці рэлігійнай арганізацыі, якая не прайшла дзяржаўнай рэгістрацыі, ці ўдзел у ёй», пачаў актыўна выкарыстоўвацца супраць актывістаў моладзевай дэмакратычнай арганізацыі «Малады Фронт».
Да сярэдзіны 1991 года Узбекістан уваходзіў у склад СССР і меў сваю зборную, як і астатнія саюзныя рэспублікі, якія ў асноўным праводзілі матчы ўнутры каманд і зборных СССР, у прыватнасці ў футбольных турнірах Летняй Спартакіяды народаў СССР.
Зборная Узбекскай ССР удзельнічала ва ўсіх розыгрышах футбольнага турніру Летняй Спартакіяды народаў СССР, і ў турніры 1986 года дайшоўшы да фіналу, прайграла зборнай Украінскай ССР з лікам 0:1, тым самым выйграўшы сярэбраныя медалі турніру.
Годам нараджэння футбола ва Узбекістане лічыцца 1912 год, бо менавіта тады былі створаны футбольныя каманды ў Какандзе і Фергане, трохі пазней у Андыжане, Ташкенце, Самаркандзе і Бухары, паміж якімі пачалі праводзіцца міжгароднія матчы.
Першы чэмпіянат Ферганскай даліны быў праведзены ў 1914 годзе, чэмпіянат Узбекскай ССР пачаў разыгрывацца з 1926 года, а розыгрыш Кубка Узбекскай ССР пачаў праводзіцца з 1939 года.
Ажыццяўляе падрыхтоўку спецыялістаў на першай і другой ступені вышэйшай адукацыі ў сферы забеспячэння нацыянальнай бяспекі з ліку ваеннаслужачых, якія праходзяць ваенную службу па кантракце ў органах дзяржаўнай бяспекі Рэспублікі Беларусь.
Распараджэннем Савета Міністраў СССР ад 18 верасня 1964 года Мінская спецыяльная школа была пераўтворана ў Вышэйшыя курсы КДБ пры СМ СССР па падрыхтоўцы аператыўных работнікаў для тэрытарыяльных органаў дзяржаўнай бяспекі з гадавым тэрмінам навучання.
У студзені 1992 года Вышэйшыя курсы КДБ СССР былі перададзены пад юрысдыкцыю Камітэта дзяржаўнай бяспекі Рэспублікі Беларусь і сталі Вышэйшымі курсамі КДБ Рэспублікі Беларусь.
ведаць правілы тэхнічнай эксплуатацыі чыгунак, інструкцыі па сігналізацыі, руху цягнікоў і манеўровай працы на чыгунках, іншыя нарматыўныя акты і дакументы Міністэрства транспарту па пытаннях, якія адносяцца да абавязкаў работнікаў лакаматыўных брыгад, а таксама патрабаванні правілаў і інструкцый па тэхніцы бяспекі і вытворчай санітарыі пры эксплуатацыі, рамонце лакаматываў і МВРС, а таксама пажарнай бяспекі на рухомым саставе;
своечасова і дакладна выконваць даручэнні машыніста па догляду за вузламі і агрэгатамі цягавага рухомага састава, яго тэхнічным абслугоўванні, а таксама кантраляваць стан абслугоўваемага, і сустрэчных цягнікоў.
пры накіраванні на забараняльны сігнал святлафора, стоячы каля працоўнага месца машыніста, кантраляваць і перыядычна дакладваць машыністу паказанне сігналу, становішча кантролера машыніста або органаў кіравання цягай, велічыню ціску ў тармазной і пажыўнай магістралях, устаноўленыя хуткасці на ўчастку і хуткасць руху на забараняльны сігнал святлафора.
Пры адсутнасці дзеянняў з боку машыніста да зніжэння хуткасці і прыпынку перад забараняльным сігналам самому прыняць усе меры да прыпынку цягніка, не дапушчаючы пры гэтым праезду забараняльнага сігналу святлафора;
пры раптоўнай страце машыністам здольнасці кіраваць лакаматывам, спыніць цягнік, замацаваць яго ва ўстаноўленым парадку ад самаадвольнага сыходу, перадаць па радыёсувязі паведамленне аб гэтым поездному дыспетчару, дзяжурным па станцыях, якія абмяжоўваюць перагон, машыністам усіх цягнікоў, якія знаходзяцца на дадзеным участку.
Прафесія як сацыяльны інстытут і як прафесійная супольнасць – своеасаблівая самаарганізуючаяся сацыяльная сістэма, якая забяспечвае назапашванне, абагульненне, сістэматызацыю і перадачу прафесійнага вопыту.
Гэты абагульнены і абъектывіраваны прафесійны вопыт выступае, з аднаго боку, у якасці патэнцыялу развіцця прафесійнай супольнасці ў цэлым, з другога – служыць падсілкоўваннем для індывідуальнага прафесійнага патэнцыялу яго членаў.
Затым да праграмы падключыўся Дзіцячы музей Індыянапаліса, запрасіўшы ў 2010 годзе на працу добраахвотніка праекта Лоры Філіпс , якая стала, такім чынам, другім у гісторыі штатным вікіпедыстам.
У наступным годзе гэтаму прыкладу рушыла ўслед Нацыянальнае кіраванне архіваў і дакументацыі ЗША, наняўшы студэнта Дамініка Мак-Дэвіт-Паркса , які рэдагаваў Вікіпедыю з 2004 года і які вучыўся на магістра ў галіне гісторыі і кіравання архівамі.
Вікі-рэзідэнт або штатны вікіпедыст — спецыфічная роля, у якой выступае рэдактар Вікіпедыі, вікіпедыст, паступаючы на працу ў некаторую ўстанову для таго, каб было прасцей ствараць і паляпшаць звязаныя з гэтым установай артыкулы Вікіпедыі, для садзейнічання публікацыі пад адкрытай ліцэнзіяй належачых гэтай установе матэрыялаў, а таксама для развіцця ўзаемадзеяння паміж гэтай установай і супольнасцю Вікіпедыі.
Вікі-рэзідэнт звычайна дапамагае арганізоўваць падзеі і мерапрыемствы і каардынаваць узаемадзеянне паміж арганізацыямі, супольнасцю вікіпедыстаў і грамадскасцю ў рамках гэтых падзей.
Тыповыя службовыя абавязкі штатнага вікіпедыста ўключаюць ўзаемадзеянне з іншымі супрацоўнікамі арганізацыі і з грамадскасцю (накіраванае на папулярызацыю адкрытых ліцэнзій, супрацоўніцтва з Вікіпедыяй, і т . п.), а таксама стварэнне і рэдагаванне артыкулаў Вікіпедыі.
Яшчэ адна тыповая задача вікі-рэзідэнта — спрыяць павелічэнню колькасці крыніц якаснага змесціва для праектаў Вікімедыя, арганізуючы перанос матэрыялаў, якія належаць арганізацыі-працадаўцы, у праекты Вікімедыя пад сумяшчальнымі ліцэнзіямі.
У Вялікабрытаніі штатную пазіцыю «вікі-рэзідэнта» адкрываюць у сябе не толькі буйныя арганізацыі, такія як Брытанскі музей і Брытанская бібліятэка, але і невялікія пляцоўкі, як, напрыклад, Музей і мастацкая галерэя Дэрбі або ; у Францыі пазіцыю вікі-рэзідэнта адкрыў у сябе Версаль, у Іспаніі — Музей Пікаса, у ЗША — Смітсанаўскі інстытут, і Нацыянальнае кіраванне архіваў і дакументацыі, у Швейцарыі — .
На яго думку, Вікіпедыя павінна ўмацоўваць партнёрскія сувязі з музеямі для напаўнення старонак народнай энцыклапедыі актуальнай і дакладнай інфармацыяй: «Мы робім адно і тое ж справа, па той жа прычыне, для тых жа людзей. Давайце зробім гэта разам».
Першай арганізацыяй, якая запрасіла вікіпедыста на пастаянную пасаду «вікі-рэзідэнта», стала Нацыянальнае кіраванне архіваў і дакументацыі ЗША, якая прыняла ў гэтым якасці Дамініка Макдэвіт-Паркса ў штат свайго офіса інавацый.
З 1964 года Ф. Ф. Порахаў у Віцебскім ветэрынарным інстытуце — загадчык кафедрай унутраных незаразных хвароб сельскагаспадарчых жывёл , дэкан факультэта ветэрынарнай медыцыны , прафесар кафедры ўнутраных незаразных хвароб сельскагаспадарчых жывёл і фармакалогіі .
Незаразные болезни молодняка / И. М. Карпуть, Ф. Ф. Порохов, С. С. Абрамов, В. А. Телепнев, И. Г. Арестов, М. С. Жаков, И. Т. Иваненков, В. И. Ковзов, Л. М. Пивовар, Л. П. Вель; ред.
Ф. Ф. Порахаву належаць навуковыя працы па этыяпатагенезе, прафілактыцы і лячэнні ўнутраных незаразных хвароб сельскагаспадарчай жывёлы, распрацоўцы мер па прафілактыцы гэтых хвароб.
Скразная разьба не мае фону і ўяўляе сабой ажурную кампазіцыю (у залежнасці ад размяшчэння ўзору ў адной ці некалькіх плоскасцях адрозніваюць плоскаажурную і аб’ёмна-ажурную мастацкую разьбу);
Маста́цкая разьба́ — спосаб мастацкай апрацоўкі дрэва, косці, каменю і іншых цвёрдых матэрыялаў шляхам выразання арнаментальных ці сюжэтных кампазіцый; від дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва.
Захаваліся 193 аркушы рукапісу, фарматам 39,5 на 31,4 см. Тэкст змяшчае Чацвёраевангелле ў старалацінскай версіі, запісанае унцыялам на аркушах велума, па чарзе афарбаваных пурпурам і неафарбаваных.
У выпадку сутыкнення двух цел ў двух вымярэннях хуткасць кожнага цела павінна быць падзелена на дзве перпендыкулярныя хуткасці: адна па датычнай да агульнай нармалі паверхні сутыкаюцца цел ў кропцы кантакту, а іншая ўздоўж лініі сутыкнення.
Звычайна разглядаюць альбо абсалютна пругкі ўдар, альбо ўводзяць каэфіцыент захавання энергіі , як стаўленне кінэтычнай энергіі пасля ўдару да кінэтычнай энергіі да ўдару пры ўдары аднаго цела аб нерухомую сценку, зробленую з матэрыялу іншага цела.
Праабражэнская, 7 быў пабудаваны вялікі мураваны трохпавярховы дом з мезанінам у стылі эклектыкі, і мураваны двухпавярховы флігель з печкавым ацяпленнем, якія належалі купцу Берку Нахімаву Суціну.
У 2007 годзе была адкрыта новая старонка ў гісторыі в’етнамскага футбола: В’етнам сумесна з Інданезіяй, Малайзіяй і Тайландам стаў арганізатарам Кубка Азіі, і зборная В’етнама ўпершыню прыняла ўдзел у галоўным футбольным турніры кантынента.
Атрымаўшы перамогу ў дэбютным матчы з камандай ААЭ і згуляўшы ўнічыю з Катарам, падапечныя аўстрыйскага трэнера Альфрэда Рыдля прабіліся ў чвэрцьфінал кантынентальнага першынства, дзе саступілі толькі будучым чэмпіёнам — зборнай Ірака.
З 1949 года займаў камандныя пасады (начальнік 25-га ўпраўлення інжынерных работ абарончага будаўніцтва Сухапутных войскаў; з красавіка 1950 года — начальнік 142-га інжынернага будаўнічага ўчастка; з лютага 1952 года — начальнік будаўнічага ўпраўлення Прыморскай, затым Далёкаўсходняй ваеннай акругі; з кастрычніка 1955 года — начальнік 27-га ўпраўлення інжынерных работ).
З красавіка 1940 года — памочнік начальніка ўпраўлення Рава-Рускага ваеннага будаўніцтва, з студзеня 1941 года — начальнік 82-га Упраўлення ваеннага будаўніцтва; арганізоўваў будаўніцтва ўмацаванняў пад Кіевам.
З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны, з ліпеня 1941 года — начальнік 17-га армейскага ўпраўлення Ваенна-палявога будаўніцтва , са снежня 1941 года — намеснік камандуючага 2-й сапёрнай арміяй.
чатыры ордэна Чырвонага Сцяга (у тым ліку за ўзорнае выкананне заданняў Урада па будаўніцтву ўмацаваных рубяжоў супраць нямецкіх захопнікаў — Указ Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 21 лютага 1942 г.)
Сцены фасадаў завяршаліся шырокім тонкапрафіляваным карнізам, рытмічна чляніліся лучковымі аконнымі праёмамі з дэкаратыўнымі ляпнымі дэталямі, паміж аконнымі праёмамі — спараныя пілястры з дарычнымі капітэлямі.
вакол пасада на паўднёвы захад ад Замкавай гары былі ўзведзены штучныя гліняна-драўляныя ўмацаванні ў выглядзе вала вышынёй 1,5 м і шырынёй у падэшвы 4—10 м, што ператварыла пасад у вакольны горад .
Не дзіўна, калі Саламон дэ Кос выкарыстаў на новым месцы некаторыя элементы і дэталі праекта саду для акружэння палаца Рычманд, перапрацаваўшы праект, павялічыўшы маштаб і дадаўшы новыя дэталі.
Двума выдатнымі мясцінамі саду асабліва ганарыліся інжынер і архітэктар — гэта невялікі гай з апельсінавых дрэў і складаная сістэма водазабеспячэння для невялікіх фантанаў, важнай дэталі садоў эпохі адраджэння.
Цэнтральная частка гэтай часткі саду была добраўпарадкавана як паркавы павільён з дахам і сцяжынкамі, над якімі своеасаблівы дах утваралі галіны дрэў на каркасе — для прагулак у спякоту і флірту знакамітых уладальнікаў далей ад вачэй непажаданых сведак і слуг.
Жадаючы радаваць маладую жонку, Фрыдрых пачаў мадэрнізацыю замка і яго ваколіц, стварыўшы для Елізаветы Сцюарт «англійскі корпус замка», домік малпаў, звярынец і ў рэшце рэшт вялікі сад у стылі італьянскага адраджэння і маньерызму, які меў распаўсюджанне ў той час ў самой Брытаніі.
Прыгажосцю нават недабудаванага саду быў захоплены і мастак Жак Фук’е , які падаў сад практычна завершаным на ўласнай карціне з выявай Гайдэльбергскага замка над далінай ракі Некар у стылістыцы панарамных пейзажаў нідэрландскіх майстроў.
Пасля вайны вытворчасць Т-44 працягвалася да 1947 года, яго выпуск абмежаваўся параўнальна малай па мерках серыйных танкаў таго часу колькасцю і ў ролі асноўнага сярэдняга танка ён так і не змяніў Т-34-85, які быў заменены ўжо Т-54.
Серыйная вытворчасць Т-44 пачалася ў 1944 годзе, аднак у ходзе Вялікай Айчыннай вайны яна вялася ў абмежаваных маштабах з мэтай не дапусціць скарачэння выпуску Т-34-85 у перыяд ажыццяўлення маштабных наступальных аперацый; у баявых дзеяннях Вялікай Айчыннай вайны танк удзелу не прымаў.
Сучаснае аблічча вуліцы пачало фарміравацца ў адпаведнасці з генпланам сацыялістычнай рэканструкцыі горада 1936—1939 гадоў, паводле якога на яе скрыжаванні з праспектам Міру створаны новы грамадскі цэнтр — плошча Леніна з Домам Саветаў, пабудавана гасцініца «Дняпро».
У пачатку 1950-х гадоў пабудаваны жылы 143-кватэрны дом на пляцы паміж вуліцай Лазарэнкі і кінатэатрам «Чырвоная Зорка», на супрацьлеглым усходнім баку вуліцы — 5-павярховыя жылыя дамы з магазінамі на першых паверхах.
Прычына палягае ў тым, што шматпавярховыя жылыя дамы, як і грамадскія будынкі, пабудаваныя па праектах архітэктараў Л. Рымінскага, А. Семяненкі, Д. Саннікава ў 1950—1957 гадах, рэзка адрозніваюцца ад пабудаваных раней не толькі насычанасцю дэкаратыўных сродкаў, але галоўным чынам прынцыпамі аб’ёмна-прасторавай пабудовы.
Вялікую ролю ў фарміраванні архітэктурных ансамбляў вуліцы адыгрываюць размешчаныя на ёй плошчы Славы, Тэатральная, Леніна, Прывакзальная, а таксама захаваныя помнікі архітэктуры — пачатку стагоддзяў — будынкі былога акруговага суда , чыгуначнага вакзала, гарадскога тэатра, жаночай гімназіі, дваранскага сходу, мемарыяльная арка.
У 1918 годзе перайменавана ў Першамайскую вуліцу, таксама ў савецкія часы насіла назву Ульянавай-Крупскай у гонар савецкага грамадскага дзеяча Надзеі Канстанцінаўны Крупскай, жонкі У. Леніна.
У 1960—1970-я гады пабудаваны Дом палітычнай асветы на Тэатральнай плошчы, будынак Магілёўскага абласнога камітэта КПБ, 6-павярховы 80-кватэрны (з прадпрыемствамі бытавога абслугоўвання і магазінамі на 1-м паверсе) на скрыжаванні з вуліцай Міронава і 111-кватэрны жылыя дамы, універмаг.
Пасля шэрагу роляў другога плану ў фільмах, у тым ліку «Анёлы ў ля края пляцоўкі» і «Тэхаская разаніна бензапілой: Наступнае пакаленне» , яго прарыў у якасці галоўнага акцёру адбыўся ў юрыдычнай драме «Час забіваць» .
Далейшы поспех рушыў за гэтым, як Мак-Конахі згуляў галоўную ролю ў фільме «Кантакт» , гістарычнай драме «Амістад» , камедыйнай драме «Хлопчыкі Ньютан» , сатырычнай кінастужцы «Эд з тэлевізара» , ваенным фільме «У-571» , і псіхалагічным трылерам «Крохкасць» .
У 2000-х гадах Мак-Конахі атрымаў папулярнасць як акцёр рамантычных камедыяў, як «Вясельны пярэпалах» , «Як згубіць хлопца за 10 дзён» , «Каханне і іншыя непрыемнасці» , «Золата дурняў» і «Прывіды колішніх сябровак» .
Ён атрымаў высокую адзнаку за выкананне ролі другога плану ў фільмах «Берні» , «Чароўны Майк» і «Воўк з Уол-стрыт» , а таксама за галоўныя ролі ў кінастужках «Забойца Джо» і «Мад» .
Спачатку, зарэкамендаваўшы сябе як акцёра галоўным чынам камедыйнага амплуа, у другім дзесяцігоддзі стагоддзя Мак-Конахі перайшоў да буйных драматычных роляў, ганараваўшыся шэрагу ўзнагарод і станоўчых водгукаў ад кінапрэсы за карціны «Лінкальн для адваката», «Мад», «Кілер Джо», «Супер Майк», «Інтэрстэлар».
Букса — сталёвая або чыгунная скрынка, усярэдзіне якой размешчаны падшыпнік слізгацення, ўкладыш, змазачных матэрыял і прылада для падачы змазачнага матэрыялу да шыйцы восі, альбо падшыпнік качэння і змазачны матэрыял.
Унутраная канверсія — фізічная з’ява, якая заключаецца ў тым, што пераход атамнага ядра з узбуджанага ізамернага стана ў стан з меншай энергіяй ажыццяўляецца шляхам перадачы вызваленай пры пераходзе энергіі непасрэдна аднаму з электронаў гэтага атама.
Такім чынам, у выніку гэтай з’явы выпускаецца не -квант, а так званы канверсійны электрон, кінетычная энергія якога роўная рознасці між энергіяй ядзернага ізамернага перахода і энергіяй сувязі электрона на той абалонцы, з якой ён быў выпушчаны (у залежнасці ад гэтага адрозніваюць -, -, - і іншыя электроны).
Калі энергія ядзернага перахода перавышае падвоеную энергію спакою электрона , тады можа адбывацца ўтварэнне электрон-пазітронных пар, так званая парная канверсія, імавернасць якой расце з павелічэннем энергіі ядзернага перахода і спадае з павелічэннем яго мультыпольнасці.
У гэтым выпадку спектры кінетычнай энергіі ўтвораных электронаў і пазітронаў з’яўляюцца неперарыўнымі, аднак сумарная кінетычная энергія электрона і пазітрона фіксавана і роўная рознасц энергіі ядзернага перахода і энергіі, затрачанай на нараджэнне электрон-пазітроннай пары.
Каэфіцыент унутранай канверсіі змяняецца ў шырокіх граніцах у залежнасці ад энергіі і мультыпольнасці ядзернага перахода, а таксама ад зараду ядра і ад абалонкі, на якой адбываецца ўнутраная канверсія.
Імавернасць унутранай канверсіі адносна імавернасці перахода з выпусканнем гама-кванта характарызуецца поўным каэфіцыентам унутранай канверсіі, які вызначаецца як адносіна інтэнсіўнасці патоку канверсійных электронаў да інтэнсіўнасці гама-выпраменьванні для дадзенага ядзернага перахода.
Спектр выпушчаных канверсійных электронаў заўжды з’яўляецца лінейчастым з прычыны іх монаэнергетычнасці з-за прывязкі да канкрэтнай электроннай абалонкі, у той час як спектр электронаў бэта-распаду з’яўляецца неперарыўным (з-за таго, што пры бэта-распадзе энергія размяркоўваецца між электронам і электронным антынейтрынам).
У такіх пераходах выпусканне гама-квантаў абсалютна забаронена, і пераход ядра адбываецца альбо шляхам унутранай канверсіі (пры гэтай перадача энергіі электрону ажыццяўляецца менавіта віртуальным гама-квантам), альба выпраменьваннем двух гама-квантаў з сумарнай энергіяй, роўнай энергіі ядзернага перахода .
Перадача энергіі электрону адной з электронных абалонак магчыма дзякуючы таму, што хвалевыя функцыі ядра і ніжніх атамных абалонак перакрываюцца (што азначае ненулявую імавернасць знаходжання электрона -арбіталі ў ядры).
Пасля выпускання электрона ў выніку ўнутранай канверсіі ўтвораная вакансія запаўняецца электронам з больш высокай атамнай арбіталі, у выніку чаго назіраецца выпусканне характарыстычнага рэнтгенаўскага выпраменьвання і/ці ажэ-электронаў.