polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
«Яе ўбор — капялюш „Францыск“, аздоблены вытанчанымі лёгкімі пер'ем, „шведскія“ пальчаткі, пашытыя з найтанчэйшай скуры, паліто „Скобелеў“, упрыгожанае сабаліным мехам і сінімі атласнымі стужкамі, муфта, залаты бранзалет — усё гэта модныя дэталі жаночага касцюма 1880-х гг., якія прэтэндуюць на дарагую элегантнасць. Аднак гэта не азначала прыналежнасці да вышэйшага светаа, хутчэй наадварот — кодэкс няпісаных правілаў выключаў строгае прытрымліванне модзе ў вышэйшых колах рускага грамадства».
Існуе непацверджаная легенда, што прататыпам гераіні карціны паслужыла курская дзяўчына, сялянка Матрона Савішна, якая выйшла замуж за двараніна Бястужава (чыё асабістае імя не паказваецца, што пацвярджае легендарнасць гісторыі).
Таксама Аляксандр Некрашэвіч працуе з галерэямі ў Нідэрландах, што не з'яўляецца дзіўным, бо ў шматлікіх творах мастака прасочваецца класічная манера фламандскага і галандскага жывапісу, адаптаваная пад сучасныя умовы і тэндэнцыі ў мастацтве.
Кажуць, работнікі музея, ведаючы, што пара Чаўшэску пакутуе , звязанымі са здароўем, абвясцілі, што будынак заражаны небяспечным грыбком , які ў 1980-х гадах быў сапраўды вельмі распаўсюджаны, але шкодзіў толькі драўніне.
Ён валодае адной з лепшых калекцый твораў мастацтва усходняй і цэнтральнай Еўропы, якая ўключае скульптуру, жывапіс, мэблю, зброю і даспехі, залатыя і срэбраныя вырабы, вырабы з слановай косці, фарфор, дываны і габелены.
Архітэктар Ёган Шульц прадставіў больш цікавы праект, які спадабаўся каралю: невялікі палац або, хутчэй, прасторны асабняк у альпійскім стылі, які спалучае італьянскую элегантнасць з эстэтыкай нямецкага неаренесанса.
Асноўным архітэктурным стылем з'яўляецца неарэнесанс, але ў фахверкавых фасадах ўнутранага двара з іх раскошна распісанымі сценамі адчуваецца саксонскі ўплыў, а ў інтэр'ерах, упрыгожаных багатай разьбой па дрэве і вытанчанымі тканінамі, прыкметна ўплыў барока.
У 1872 годзе гэтыя землі былі набытыя каралём, і сталі называцца Каралеўскім даменам Сіная, прызначаныя таго, каб стаць каралеўскімі паляўнічымі ўгоддзямі і летняй рэзідэнцыяй манарха.
Пасля прыгнечання фрыульскага паўстання лангабардаў у 776 годзе, калі Карл Вялікі за ўдзел у паўстанні павёз у Галію ў якасці закладніка брата Паўла Арыхіса, Павел сышоў у Монтэкасінскі кляштар.
Карл зацікавіўся Паўлам, ужо тады якія заваявалі рэпутацыю найадукаванейшага чалавека, пісьменніка і паэта, і запрасіў яго ў Галію, дзе той неўзабаве стаў адным з найбольш аўтарытэтных членаў «прыдворнай акадэміі» імператара.
«Гісторыя лангабардаў» атрымала шырокае распаўсюджанне ў сярэдневяковай Еўропе , галоўным чынам, дзякуючы добраму літаратурнаму стылю яе аўтара, пры тым што яна змяшчае шматлікія ўнутраныя супярэчнасці і фактычныя памылкі.
У далейшым быў прыдворным пісьменнікам караля Дэзідэрыя і настаўнікам яго дачкі, па просьбе якой напісаў у 768-69 гг. «Рымскую гісторыю» — сачыненне кампілятыўнага характару, якое працягвала ў хрысціянскім духу «Брэвіярый» Флавія Еўтропія да Юстыніяна.
Акрамя таго, канкістадор быў звязаны з яшчэ адным выбітным прозвішчам — з сям’ёй Нуньес дэ Гусман; раней, з’яўляючыся яшчэ зусім маладым чалавекам, ён служыў зброяносцам Пэдра Нуньеса дэ Гусмана, рыцара ордэна Калатравы.
Калі да Понсэ дэ Леона сталі даходзіць чуткі, што востраў Пуэрта-Рыка багаты золатам, ён скіраваў туды экспедыцыю, якая ў 1508 - 1509 гадах даследвала тэрыторыю вострава і заснавала паселішча Капара, жыхары якога пазней далі пачатак гораду Сан-Хуан, цяперашняй сталіцы Пуэрта-Рыка.
Хуа́н По́нсэ де Лео́н — іспанскі канкістадор з тытулам адэлантада, які заснаваў першае еўрапейскае паселішча на Пуэрта-Рыка і ў час пошукаў крыніцы вечнай маладосці адкрыў Фларыду.
Калі ў 1905 годзе Чупаўскі спрабаваў арганізаваць першую панмакедонскую канферэнцыю ў Велесе, ён быў выгнаны з горада мясцовым кіраўніком УМРА Іванам Наумавым, яму нават пагражалі расправай за яго прамакедонскія і антыбалгарскія ідэі.
Блажэ Рыстаўскі сцвярджаў, што гэта адбылося з-за інтрыг мясцовага балгарскага мітрапаліта і дзейнасці Шалдзева, які затым называў Чупаўскага сербскім агентам, хоць пазней у сваіх мемуарах змясціў пісьмо ад Чупаўскага, напісанае ў 1904 годзе, у якім ён выступае супраць «сербскай прапаганды ў Македонію і яе дэструктыўнага ўплыву на людзей».
Паводле звестак Шалдзева, члена тайнага македонскага кружка ў Санкт-Пецярбургу і УМРА, Чупаўскі знаходзіўся пад уплывам такіх ідэолагаў, як сербскія прафесары Стаян Навакавіч, Ёван Цвііч і Аляксандр Беліч.
Асабліва Навакавіч выкарыстоўваў сваю дыпламатычную ролю ў Санкт-Пецярбургу каб ажыцявіць свае ідэі за кошт падтрымкі Македонскага літаратурнага таварыства, заснаванага ў Санкт-Пецярбургу ў 1902 годзе, і яго македонскіх членаў, такіх як Чупаўскі.
Потым Чупаўскі пакінуў Македонію і вярнуўся ў Пецярбург, дзе стаў ініцыятарам адпраўкі мемарандума аб аўтаноміі Македоніі да Вялікіх дзяржаў і іншых краін Балканскага саюза.
Пасля пачатку Першай Балканскай вайны ў 1912 годзе і заняцця тэрыторый Асманскай Македоніі арміямі праваслаўнага Балканскага саюза, Чупаўскі прыбыў 17 лістапада ў Сафію, дзе ён сустрэўся з часткай македонскай эміграцыі, але без асаблівага поспеху.
У 1913—1914 гг. Чупаўскі публікаваўся ў пецярбургскай газеце «Македонскі Голас», у якой ён і яго паплечнікі абгрунтоўвалі існаванне македонскага народа, які адрозніваецца ад грэкаў, балгараў і сербаў, і на ўсе жылы спрабуюць папулярызаваць ідэю незалежнай македонскай дзяржавы.
У цяжкіх выпадках ахалазіі: стрававод атанічны, пашыраны і звілісты, са зменамі ў слізістай абалонцы ў выніку хранічнага раздражнення застаялай ежай , НСС зачынены і не адчыняецца падчас падачы паветра, але пры невялікім націсканні прапускае эндаскоп ў страўнік .
Ўскладненні: перфарацыя стрававода (у выпадку падазрэння выканаць рэнтгенапіс з водным кантрасным рэчывам), крывацёк з верхніх аддзелаў страўнікава-кішачнага тракта, рэфлюкс, эзафагіт, аспірацыйная пнеўманія.
Ахалазя крдыі — найбольш распаўсюджаная першасная дыскінезія стрававода невядомай этыялогіі, характарызуецца падвышаным ціскам супакою і парушэннем рэлаксацыі ніжняй страваводнай сціскальніцы , а таксама адсутнасцю першаснай перыстальтычнай хвалі сярэдняй часткі стрававода.
На гэтай пасадзе выступаў за захаванне стабільных граніц шляхам падтрымання міру паміж дзяржавамі, павагі да суверэнітэту і роўнасць усіх нацый у міжнароднай супольнасці, калектыўную бяспеку, а таксама прадухіленне агрэсіі.
Летам 1918 года разам з іншымі выдатнымі румынамі, - Таке Іанеску, Актавіянам Гогам, Траянам Вуем, Канстанцінам Міле - Тытулеску сфарміраваў у Парыжы Нацыянальны румынскі камітэт.
0 ўяўляе, па параўнанні з 2.0, якаснае змяненне, ён выкарыстоўвае новую віртуальную машыну 2.0 і дае ўзамен ранейшага фармальнага сінтаксісу класаў сённяшняе класавае Аб'ектна-арыентаванае праграмаванне.
Партызаны атрадаў 6 і імя К. А. Хаіркізава Сенненскай брыгады ўтрымалі свае пазіцыі, адбілі 3 атакі ворага, знішчылі каля 50 гітлераўцаў і адкінулі ворага да в. Даганоўка.
Сканцэнтраваўшы ў паўночнай частцы раёна мотастралковую дывізію і зводны полк з паліцэйскіх гарнізонаў Сенненскага, Багушэўскага і Бешанковіцкага раёнаў, 16 сакавіка 1944 года фашысты пачалі наступленне і на 5-ы дзень баеў адцяснілі партызан на захад ад аэрадрома.
Бе́ліцкая абарона"' — баі партызанскіх брыгад Сенненскай і 1-й імя К. С. Заслонава па абароне аэрадрома ў саўгасе «Беліца» Сенненскага раёна ў снежні 1943 — маі 1944 гадоў.
Гэта стала магчымым у першую чаргу дзякуючы выкарыстанню новых сюжэтаў, але яшчэ больш дзякуючы новаму спосабу малюнка, які ўдыхнуў у чорныя фігуры невядомую для гэтага стылю навізну і арыгінальнасць.
Калі старыя вазапісцы малявалі людзей як лялек, а вазапісец Амасіс здолеў зрабіць іх жывымі людзьмі, то Эксекій зрабіў людзей багамі і тым самым апярэдзіў з'яўленне класічнага мастацтва.
Рамеснік Эксекій атрымаў прызнанне яшчэ пры жыцці, інакш цяжка было б растлумачыць той факт, што па замове нейкага заможнага афіняніна ён стварыў серыю з як мінімум 15 пахавальных пінак, фрагменты якіх знаходзяцца цяпер у Антычным зборы ў Берліне.
На адной з самых вядомых чараў Эксекія (якая атрымала таксама назву «Чары з вачыма» за выяву магічных вачэй на адваротным баку і дзякуючы гэтаму магчыма з'яўлялася апатрапеям) у Дзяржаўным антычным зборы Мюнхена намаляваны бог Дыяніс, які як сапраўдны гуляка ўзляжыць у ладдзі.
Затым, як і было прадказана, заснаваў у Беотыі Фівы, дзеля чаго яму прыйшлося забіць там свяшчэннага дракона бога Арэса, велізарнага змея, які ахоўваў крыніцу, што знаходзілася побач з тым месцам.
Зубы пераможанай ім пачвары ён, па парадзе Афіны, пасеяў у зямлю, і з іх выраслі воіны «спарты» , якія адразу ж уступілі ў барацьбу адзін з адным, пакуль у жывых не засталіся з іх усяго пяцёра, якія сталі паплечнікамі Кадма і родапачынальнікамі найбольш знатных фіванскіх родаў.
Тут ён з гаркатой выклікнуў: «Ці не караюць мяне багі за забойства таго змея? Калі за яго гібель мяне караюць багі так цяжка, ці не лепш мне самому ператварыцца ў змея!» Толькі вымавіў ён гэтыя словы, як цела яго пакрылася луской, а замест ног вырас хвост.
лінгвісты высунулі версію, што міграцыя баджа з Сулу і захаду вострава Мінданаа адбылася ў высокім сярэднявеччы, калі адбыўся росквіт марскога гандлю з астравамі сучасных Інданезіі, Малайзіі і Кітаем.
Працоўную групу Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь па супрацоўніцтве з парламентам Азербайджана ўзначальвае старшыня Пастаяннай камісіі Палаты прадстаўнікоў па нацыянальнай бяспецы В.Міхневіч, працоўную групу Мілі Меджліса Азербайджанскай Рэспублікі па супрацоўніцтве з парламентам Беларусі — старшыня камісіі па эканамічнай палітыцы З.Самедзадэ.
Пасол Рэспублікі Беларусь у Азербайджанскай Рэспубліцы — Генадзь Уладзіміравіч Ахрамовіч , пасол Азербайджанскай Рэспублікі ў Рэспубліцы Беларусь — Л.Гандзілаў .
Найбольш значныя міждзяржаўныя дакументы: Дагавор аб дружбе і супрацоўніцтве паміж Рэспублікай Беларусь і Азербайджанскай Рэспублікай , Дагавор паміж Рэспублікай Беларусь і Азербайджанскай Рэспублікай аб сацыяльна-эканамічным супрацоўніцтве да 2025 года .
Сезон 2017 пачаў у дублі, аднак пасля прызначэння ў маі трэнерам асноўнай каманды Сяргея Гурэнкі, які раней кіраваў рэзервовым складам, Кійко стаў часцей з’яўляцца ў аснове, выходзячы на замену ў канцы сустрэчы.
Выдача бясплатных пуцёвак рабочым, майстрам вытворчасці, калгаснікам, настаўнікам , выхавальнікам, майстрам вытворчага навучання ажыццяўляецца па месцы працы, а непрацуючым пенсіянерам — органамі, прызначаўшымі пенсіі;
за вялікі працоўны ўклад у скарачэнне тэрмінаў і паляпшэнне якасці будаўніцтва вытворчых магутнасцяў, культурна-бытавых аб’ектаў, жылых дамоў і своечасовы ўвод іх у эксплуатацыю;
Узнагароджанне за пералічаныя працоўныя заслугі ажыццяўляецца пры ўмове шматгадовай працы на адным прадпрыемстве, ва ўстанове, арганізацыі, калгасе ці саўгасе, у адным вучэбна-выхаваўчым установе.
Ордэнам узнагароджваюцца рабочыя і майстры прамысловасці, транспарту, будаўніцтва і іншых галін матэрыяльнага вытворчасці, калгаснікі і работнікі сельскай гаспадаркі, а таксама работнікі невытворчай сферы за самаадданую і высокапрадукцыйную шматгадовую працу на адным прадпрыемстве, ва ўстанове, арганізацыі, калгасе ці саўгасе.
Таксама ўзнагароджваюцца настаўнікі , выхавальнікі, майстры вытворчага навучання за поспехі ў навучанні і выхаванні дзяцей і падлеткаў, падрыхтоўцы іх да жыцця і працы і шматгадовую працу ў адным вучэбна-выхаваўчым установе.
Першыя ўзнагароджанні ордэнам Працоўнай Славы адбыліся 9 жніўня 1974 года, ордэнам Працоўнай Славы ступені за датэрміновае выкананне заданняў пяцігодкі і сацыялістычных абавязацельстваў былі ўзнагароджаны:
Пасярэдзіне жоўтай паласы знаходзяцца чырвоныя падоўжныя палоскі: для першай ступені — адна, шырынёй 5 мм, для другой — дзве, шырынёй па 2 мм кожная, і для трэцяй ступені — тры, шырынёй 1 мм кожная.
Пастановай Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 19 лютага 1981 года ўзнагароджанне было распаўсюджана на працоўных і майстроў усіх галін матэрыяльнай вытворчасці, а таксама на рабочых невытворчай сферы.
За датэрміновае выкананне заданняў пяцігодкі і сацыялістычных абавязацельстваў, група рабочых завода «Азоўсталь», шахцёраў Далёкага Усходу і гарнякоў Кузбаскай шахты «Юбілейная» былі ўзнагароджаны ордэнам Працоўнай Славы ступені.
Ордэн Працоўнай Славы ступені адрозніваецца ад ступені тым, што верхняя частка шматкутніка з пяццю пучкамі разбежных прамянёў мае серабрысты колер, а цэнтральная частка ордэна пакрыта светла-сіняй эмаллю.
У цэнтральнай частцы ордэна на фоне разбежных прамянёў, пакрытых чырвонай эмаллю, размешчаны рэльефны аксідзіраваны малюнак даменнай печы і будуючайся гідраэлектрастанцыі і накладныя пазалочаныя серп і молат.
Дадзеная грашовая рэформа была праведзена ў снежні 1947 года з мэтай канфіскацыі з абарачэння залішняй колькасці грошай і замены новымі паўнавартаснымі грашыма старых, якія зведалі ў перыяд Вялікай Айчыннай вайны абясцэньвання.
Хаця многія не лічаць дадзеную грашовую рэформу дэнамінацыяй, паколькі пры рэформе парадак коштаў, заробкаў і іншых плацяжоў застаўся ранейшым, і мяркуюць, што яна насіла толькі канфіскацыйны характар.
Пераацэнка укладаў у Ашчадбанку ажыццяўлялася наступным чынам: сумы да 3 тыс. руб. мяняліся адзін да аднаго, па ўкладах ад 3 тыс. да 10 тыс. руб. за тры старых рубля давалі два новых.
Такім чынам, у краіне адначасова існавалі дзве валюты: цвёрды чырвонец і пастаянна падаўшы совзнак, курс якога да чырвонцы ўсталёўваўся спецыяльна адукаванай Катыравальнай камісіяй на штодзённай аснове.
Пастаянныя вайны патрабавалі экстраных выдаткаў і да 1802 г. агульная сума асігнацый з 151 млн паднялася да 212 млн рублёў, што канчаткова знізіла курс папяровага рубля, падзенне рубля асабліва ўзмацніўся падчас Айчыннай вайны 1812 года.
У адпаведнасці з ім усталёўваліся гранічныя нормы водпуску тавараў у адны рукі: печаная хлеб — 2 кг; крупы, макароны — 1 кг; мяса і мясапрадукты — 1 кг; каўбасныя вырабы і вяндліна — 0,5 кг; смятана — 0,5 кг; малако — 1 л; цукар — 0,5 кг; баваўняныя тканіны — 6 м; ніткі на шпульках — 1 шпулька; панчохі-шкарпэткі — 2 пары; абутак скураная, тэкстыльная, гумавая — па 1 пары кожнай; мыла гаспадарчае — 1 кавалак; мыла туалетнае — 1 кавалак; запалкі — 2 скрынкі; газа — 2 л. Устаноўленыя нормы таксама распаўсюджваліся і на кааператыўную гандаль у сельскай мясцовасці на ўсёй тэрыторыі Савецкага Саюза.
Першая грашовая рэформа ў СССР была праведзеная ў 1922—1924 гг. Папяровыя грошы, якія абясцэніліся ў гады грамадзянскай вайны, былі замененыя устойлівымі банкаўскімі білетамі — чырвонцамі — і устойлівымі разменнымі грашовымі знакамі.
У 1654 годзе пры цары Аляксею Міхайлавічу упершыню былі выпушчаныя рэальныя рублёвыя сярэбраныя манеты — «яфімкі», перачаканеныя з заходнегерманскіх талераў — паўнавартасных хадзячых манет Еўропы.
Па задуме рэфарматараў, для забеспячэння ўстойлівай канвертавальнасці рубля быў усталяваны свабодны размен крэдытных білетаў, выпуск якіх быў абмежаваны, на залатую манету з разліку адзін папяровы рубель за адзін рубель у золаце, а таксама зменшана залатое ўтрыманне імперыял.
Гэта дазволіла выключыць з абарачэння аднакапеечныя манеты , але асноўнай праблемай было вялікае колькасць пяцікапеечнай манеты (да 1730 г. толькі афіцыйна выпушчаных на 3,2 млн р, колькасць фальшывых ацэнцы не паддаецца), выкуп якой казне быў не па кішэні.
У 1655 годзе выпуск «яфімкаў» быў спынены, на змену ім прыйшлі паўнаважкія талеры з таўром , якія атрымалі назву «яфімкі з прыкметамі», а пасля Меднага бунту ў Маскве выпуск меднай манеты таксама быў спынены.
На працягу апошніх за пяцьсот гадоў у Расеі было праведзена больш за 10 грашовых рэформаў, як поўных, у выніку якіх стваралася новая грашовая сістэма, так і частковых, агульнай задачай якіх было ўпарадкаванне якая існавала грашовай сістэмы з мэтай стабілізацыі грашовага звароту.
21-гадовы Нтэп выклікаў цікавасць галоўных каманд у Еўропе, у тым ліку «Арсенала», «Ромы», «Тотэнхэма», «Манчэстэр Юнайтэд», «Манчэстэр Сіці» і «Андэрлехта».
У 2005 годзе Нтэп далучыўся да каманды «Віры-Шаціён» і, пасля года гульні з іншым аматарскім клубам «Лінас Мантлеры», падпісаў кантракт з французскім клубам «Брэціньі» — клубам, у якім пачыналі сваю прафесійную кар’еру Патрыс Эўра і Джымі Брыян.
Гульнёй у клубе «Брэціньі» Нтэп уразіў трэнераў клуба і чыноўнікаў, і ў 2009 годзе яму прапанавалі падпісаць кантракт з клубам «Асер», з якім «Брэціньі» супрацоўнічаў.
11 лістапада 2015 года на базе Нацыянальнай бібліятэкі Ісламскай Рэспублікі Пакістан адкрыты Беларускі інфармацыйна-культурны цэнтр, які укамплектаваны літаратурай пра гісторыю, культуру і прыроду Беларусі, інфармацыйнымі матэрыяламі пра станаўленне беларускай дзяржаўнасці,
3 кастрычніка 2016 года ў Ісламабадзе на базе Нацыянальнага інстытута сучасных моў пры садзейнічанні Мінскага дзяржаўнага лінгвістычнага універсітэта адкрыты Цэнтр беларускай мовы і культуры.
Пасля адкрыцця ў лістападзе 2014 года Пасольства Рэспублікі Беларусь у Ісламскай Рэспубліцы Пакістан з рэзідэнцыяй у Ісламабадзе назіраецца істотная актывізацыя беларуска-пакістанскіх адносін.
Гадавое колькасць ападкаў у заходняй частцы Каўказу вагаецца ад 1000 да 4000 мм, тады як ва Ўсходнім і Паўночным Каўказе (Чачня, Інгушэція, Кабардзіна-Балкарыя, Асеція, Кахеці, Картлі, і г. д.) колькасць ападкаў вагаецца ад 600 да 1800 мм.
Вялікі Каўказ распасціраецца больш чым на 1100 км з паўночнага захаду на паўднёвы ўсход, ад раёна Анапы і Таманскага паўвострава Чорнага мора да Апшэронскага паўвострава на ўзбярэжжы Каспія, побач з Баку.
Да поўдня ад Вялікага Каўказа размешчаны Калхідскага і Кура-Араксинская нізіны, Внутреннекартлийская раўніна і Курынская ўпадзіна, у межах якой знаходзяцца Алазань-Аўтаранская даліна і Кура-Араксінская нізіна.
Таму ў канцы стагоддзя на Каўказе адбываліся вялікія землетрасенні з інтэнсіўнасцю ад 6,5 да 7 балаў па шкале Рыхтэра, якія мелі катастрафічныя наступствы для насельніцтва і эканомікі ў рэгіёне.
Сярэдняя гадавая тэмпература ў Сухумі на ўзроўні мора складае 15 градусаў па Цэльсіі, а на схілах гары Казбек, на вышыні 3700 м, сярэдняя гадавая тэмпература паветра апускаецца да -6,1 градуса па Цэльсіі.
Мяжа была вызначана шведскім афіцэрам і географам Філіпам Іаганам фон Страленбергам, які прапанаваў мяжу, якая ідзе праз вяршыні Урала, а затым ўніз па рацэ Эмбе да ўзбярэжжа Каспійскага мора, да праходжання праз Кума-Маныцкую ўпадзіну, якая знаходзіцца ў 300 км на поўнач ад Каўказскіх гор .
Каўказ часта дзеляць на Паўночны Каўказ і Закаўказзе, мяжу паміж якімі праводзяць па Галоўнаму, або Вадараздзельнаму, хрыбту Вялікага Каўказа, які займае цэнтральнае становішча ў горнай сістэме.
Армянская Царква і Грузінская Царква з'яўляюцца аднымі з самых старажытных хрысціянскіх цэркваў у свеце і гуляюць важную ролю ў захаванні нацыянальнай самабытнасці гэтых народаў, якія на працягу апошніх стагоддзяў былі пад замежным кіраваннем .
Працаваў тэхнікам-землеўпарадчыкам, старшым тэхнікам-землеўпарадчыкам, інжынерам-землеўпарадчыкам Гродзенскага філіяла рэспубліканскага праектнага інстытута па землеўпарадкаванні «Белдзіпразем»; вядучым землеўпарадчыкам, галоўным інжынерам па землеўпарадкаванні Мастоўскага раённага аграпрамысловага аб'яднання Гродзенскай вобласці; загадчыкам аддзела па зямельнай рэформе і землеўпарадкаванні, начальнікам упраўлення сельскай гаспадаркі і харчавання, першым намеснікам старшыні – начальнікам упраўлення сельскай гаспадаркі і харчавання Мастоўскага райвыканкама; старшынёй Астравецкага райвыканкама.
Скончыў Маскоўскі інстытут інжынераў-землеўпарадчыкаў па спецыяльнасці «Землеўпарадкаванне»; Акадэмію кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь па спецыяльнасці «Дзяржаўнае і мясцовае кіраванне».
На Сердыкійскім саборы ў 341 годзе ён, разам з іншымі праваслаўнымі біскупамі, быў прызнаны біскупамі саходняй Рымскай імперыі невінаватым у дагматычных і кананічных парушэннях, у якіх іх вінавацілі арыяне.
Сакрат Схаластык піша пра тое, што македаніяне: Васілій Анкірскі, Сільван Тарсійскі, Сафроній Пампеапольскі, Пасінік Зільскі, Лявонцій Хіманскі, Калікрат Клаўдыяпольскі і Феафіл Катавальскі падалі калектыўнае прашэнне імператару Канстанцыю , у якім прасілі кіраўніка выгнаць з кафедраў біскупаў, якія вызнаюць непадабенства Айца і Сына і месцы выгнаных аддаць ім.
Пасля таго, як у Антыёхіі былі асуджаны як «адзінасутныя», так і «падабнасутныя», у 358 годзе Васілій склікаў у Анкіры сабор, на якім былі прыняты 18 анафематызмаў супраць Маркела Анкірскага і больш радыкальных арыян, анамеяў.
Пры секулярызацыі імперскіх уладанняў у 1801 г. біскупства Фульда і абацтва Корвей планавалася перадаць Вільгельму Аранскаму, аднак у выніку Фульда ўвайшла ў склад каралеўства Вестфалія і вялікага герцагства Франкфурцкага .
Пасля смерці маці і сясцёр Марыі, Ганны і Фядоры, які памерлі без нашчадкаў, Лошыцкі вотчынны маёнтак цалкам спадкавала князёў Таміла Багданаўна, жонка князя Рыгора Друцкага-Горскага.
Урэшце, у 1597 годзе, пасля канчатковага раздзелу айчызны і мацярызны паміж нашчадкамі Тамілы і Рыгора Друцага-Горскага, Лошыцу Адзінцоўскую атрымалі трое сыноў князя Пятра, да таго часу ўжо памерлага.
У валадарства ж вялікага князя Казіміра «іменейца» «на рацэ… на Лошыцы» ў Пятра Дзержкавіча купіў пісар гаспадарскі Пятрашка Любіч, што ў 1493 годзе яму пацвердзіў вялікі князь Аляксандр, тым самым дакументам яму ж пацверджана і купля «зямлі» на рацэ Лошыцы ў Станкі Біцевіча, але гэтыя маёнтачак і зямля не тычыцца пазнейшых «двароў» Лошыцкіх .
Першыя пэўныя ўладальнікі Лошыцы — Хадкевічы, калі і як атрымалі ўладанне невядома, але з судовай справы 1511 года вынікае, што Лошыца была вотчынным маёнткам Аграфены, дачкі менскага намесніка Івана Хадкевіча і жонкі пазнейшага менскага намесніка князя Багдана Іванавіча Заслаўскага.
Князь Багдан атрымаў на ўладанне пацвярджэнне вялікага князя Аляксандра, а ў 1511 годзе судзіўся за Лошыцу з вялікай княгіняй Аленай, да якой маёнтак або яго частка нейкім чынам трапіла.
Доля Марыі знаходзілася ніжэй па рацэ Лошыцы, у 1557 годзе яна названа як Лошыцкі двор князя Талачынскага, яе першага мужа (пазней вядомы Лошыца Гарнастаеўская і ўрэшце вёска Лошыца 1-я).
Неўзабаве Лошыцкі маёнтак у Радзівілаў выкупіў Іосіф Немаршанскі, у 1793 годзе прызначаны асэсарам Мінскай казённай палаты, якая кіравала дзяржаўнай маёмасцю і будаўніцтвам у створаных пасля другога падзелу Рэчы Паспалітай расійскіх губернях, тады гэтая Лошыца размяшчалася пры «вялікай дарозе пінскай» .
У 1942 годзе, калі браты Аліханяны прыступілі да арганізацыі станцыі па даследаванні касмічных прамянёў на гары Арагац, Ціна Асаціяні была запрошана туды і з 1943 года пачала працу над кандыдацкай дысертацыяй, прысвечанай даследаванню шырокіх атмасферных залеў.
Асноўныя навуковыя працы Ціны Леванаўны Асаціяні прысвечаны фізіцы высокіх энергій і фізіцы касмічных прамянёў, даследаванню элементарных часціц на паскаральніку, эксперыментальным прыборам фізікі высокіх энергій.
Ціна Леванаўна Асаціяні нарадзілася 12 сакавіка 1918 года ў Тбілісі, у сям'і вядомага літаратуразнаўцы, даследчыка класічнай грузінскай літаратуры, прафесара Левана Нічыпаравіча Асаціяні і ўрача Ганны Волкавай.
Вытворчы кааператыў — удзельнікі абавязаны ўнесці маёмасны паявы ўзнос, прымаць асабісты працоўны ўдзел у яго дзейнасці і несці субсідыярную адказнасць па абавязацельствах вытворчага кааператыва ў роўных долях.
У чэрвені 2012 года ў рамках афіцыйнага візіту на Кубу Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь А. Р. Лукашэнкі быў падпісаны шэраг двухбаковых пагадненняў і мемарандумаў, якія прадугледжваюць далейшае развіццё супрацоўніцтва ў галіне каранціну і аховы раслін, сельскай гаспадаркі, аховы здароўя, навукі і тэхналогій, а таксама рэалізацыю сумесных праектаў па аднаўленні парка беларускіх трактароў, грузавых аўтамабіляў і кар'ерных самазвалаў.
У 1966 годзе выступіў з крытыкай прэзідэнта Аюб-Хана за падпісанне Ташкенцкай дэкларацыі, пасля чаго пайшоў у адстаўку з пасады міністра замежных спраў, а ў 1967 годзе заснаваў апазіцыйную Пакістанскую народную партыю .
На гэты раз ім дапамагло ўмяшальніцтва брытанскага амбасадара , які, нарэшце, дапамог атрымаць дазвол на выезд, але гэта адбылося толькі пасля таго, як усе іх дакументы былі канфіскаваныя ў Кіеве.
У верасні 1904 года, Джон быў адпраўлены ў , у Нью-Джэрсі, для таго, каб ён падрыхтаваўся да паступлення ў каледж, бо яго бацька, які ніколі не вучыўся ва ўніверсітэце, хацеў, каб яго сыны вучыліся ў Гарвардзе.