polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Параўнанне эксперыментальна вымераных і тэарэтычна вылічаных каэфіцыентаў унутранай канверсіі з’яўляецца адным з асноўных метадаў вызначэння мультыпольнасцей пераходаў і квантавых характарыстык ядзерных станаў.
Выява ў першай частцы сімвалізуе гарысты востраў Рэюньён, тры азначаюць лік 3 000, запісаны рымскімі лічбамі, што ў сваю чаргу з’яўляецца прыкладнай вышынёй на ўзроўнем мора найвышэйшага пункта вострава — патухлага вулкана Пітон-дэ-Неж .
Герб уяўляе сабой чатырохчастковы шчыт, у сярэдзіне якога малы шчыток, двойчы рассечаны на блакіт, срэбра і чырвоны колер, у срэбры залатая манаграма «»; у першай частцы — на зялёным фоне гара з трыма вяршынямі, правая з якіх -вулкан, які вывяргаецца, над цэнтральнай вяршыняй па дузе тры сярэбраныя лацінскія літары «», гара стаіць ля акіяна, што займае ніжнюю палову поля, усе фігуры сярэбраныя; у другой частцы — у рассечаным на блакіт і чырвоны колер сярэбраны карабель, які плыве па хвалях таго ж металу; у трэцяй частцы — у блакітным полі тры залатыя лілеі; у чацвёртай частцы — чырвонае поле абсыпана залатымі пчоламі.
У 1953 годзе яго асабісты склад прыступіў да асваення новага тыпу авіяцыйнай тэхнікі — самалётаў Як-25М і Міг-17, а ў 1959 годзе на ўзбраенне паступілі звышгукавыя самалёты-перахватчыкі Су-9.
18 чэрвеня 2004 года ў адпаведнасці з Указам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь асабістаму складу 61-й знішчальнай авіябазы былі ўручаны новыя Баявы Сцяг і Грамата Прэзідэнта.
З 2004 года на ўзбраенне авіябазы пачалі паступаць першыя мадэрнізаваныя на 558-м АРЗ знішчальнікі МіГ-29БМ , а пасля і папярэдне ўдасканаленыя двухмесныя Су-27УБМ1.
У 1992 г. згодна з дырэктывай Міністэрства абароны Рэспублікі Беларусь 11-ы корпус супрацьпаветранай абароны быў скасаваны, і 61-ы авіяполк увайшоў у склад Ваенна-паветраных сіл Беларусі, а ў 1994 г. ён быў ператвораны ў 61-ю знішчальную авіябазу.
Філіп Зібальд і Іозеф Цукарыні далі расліне назву па імені па бацьку дачкі імператара Паўла Ганны Паўлаўны : назваць род яны не маглі, паколькі такі род ужо існаваў, а імя па бацьку яны прынялі за другое імя.
8 мая: Міхаіл Трэйсцер — беларускі грамадскі дзеяч, старшыня Беларускага грамадскага аб'яднання былых вязняў гета і канцэнтрацыйных лагераў, віцэ-прэзідэнт Міжнароднага саюза яўрэяў — былых вязняў фашызму.
У залежнасці ад умоў працы асобных механізмаў і крана ў цэлым, ступені іх загрузкі па часе і грузападымальнасці для кранаў з механічным прывадам ўсталёўваюцца чатыры групы рэжымаў працы: Л — легкі, З — сярэдні, Т — цяжкі, ВТ — вельмі цяжкі.
Планы 1-й пяцігодкі былі складзены па 24 раёнах, 2-й пяцігодкі па 32 раёнах і зоне Поўначы, 3-й па 9 раёнах і 10 саюзным рэспублікам, адначасова вобласці і краю былі згрупаваныя ў 13 асноўных эканамічных раёнаў па якіх і выраблялася планаванне развіцця народнай гаспадаркі ў тэрытарыяльным разрэзе.
Паволжскі — у тым ліку найбуйнейшыя Саратаўскі, Валгаградскі, Куйбышаўскі, Казанскі прамысловыя вузлы, буйныя Астраханскі, Ульянаўскі, Пензенскі, Тальяці-Жыгулёўскі Ніжнякамска-Набярэжначаўнінскі вузлы,
Уральскі — у тым ліку найбуйнейшыя Свярдлоўскі, Чэлябінскі, Уфімскі, Пермскі прамысловыя вузлы, буйныя Магнітагорскі, Арэнбургскі, Салават-Сцерлітамакскі, Тагільскі вузлы,
Прыбалтыйскі (Літоўская ССР, Латвійская ССР, Эстонская ССР, а таксама Калінінградская вобласць РСФСР) — у тым ліку найбуйнейшы Рыжскі прамысловы вузел, буйныя Віленскі, Талінскі вузлы,
Сярэднеазіяцкі (Узбекская ССР, Туркменская ССР, Таджыкская ССР, Кіргізская ССР) — у тым ліку найбуйнейшы Ташкенцкі прамысловы вузел, буйныя Паўднёва-Таджыкскі, Фрунзенскі, Фергана-Маргіланскі, Самаркандскі вузлы,
В. Сталіна кіраўнікі краіны і камуністычнай партыі ўзялі курс на развіццё сацыяльна арыентаваных галін эканомікі — будаўніцтва, сельскай гаспадаркі, лёгкай прамысловасці і вытворчасці тавараў паўсядзённага попыту.
Рэалізацыя праграмы павінна была забяспечыць бесперапынны тэхнічны прагрэс, хуткі рост прадукцыйнасці працы, развіцце стратэгічна важных галін прамысловасці і, як следства, павышэнне ўзроўню жыцця савецкага народа, што павінна была вывесці СССР на першае месца ў свеце і прадэманстраваць перавагу сацыялістычнай эканомікі над капіталістычнай.
У 1957-65 гады па ініцыятыве Н. С. Хрушчова была прадпрынятая спроба дэцэнтралізацыі сістэмы кіравання прамысловасцю, сутнасць якой складалася ў адмове ад галіновага прынцыпу кіравання прамысловасцю і будаўніцтвам шляхам міністэрстваў у карысць тэрытарыяльнага, з дапамогай саўнаргасаў.
Сутыкнуўшыся з няздольнасцю вырашыць канфлікт паміж складваўшыйся дзесяцігоддзямі сістэмай вертыкальных галіновых эканамічных і вытворчых сувязяў і спробай тэрытарыяльнага кіравання вытворчасцю ў рамках эканамічных адміністрацыйных раёнаў, на якія ў ходзе рэформы была падзелена тэрыторыя СССР, рэформа 1957 года зайшла ў тупік, і ў 1965 годзе адноўлена традыцыйная для савецкай эканомікі цэнтралізаваная галіновая сістэма кіравання.
Нягледзячы на няўдалыя эканамічныя эксперыменты, у 1960 годзе СССР стаў найбуйнейшым у свеце вытворцам коксу, цэменту, цеплавозаў, піламатэрыялаў, ваўняных тканін, цукру-пяску і жывёльнага масла, заняў першае месца ў свеце па здабычы вугалю і жалезнай руды і іншых паказчыках; і другое месца ў свеце па аб’ёмах вытворчасці электраэнергіі, здабычы нафты і газу, вытворчасці сталі, чыгуну, хімічнай прадукцыі, мінеральных угнаенняў, прадукцыі машынабудавання, баваўняных тканін і па іншых пазіцыях.
У далейшым СССР абагнаў сваіх сусветных канкурэнтаў ў вытворчасці сталі, чыгуну, здабычы нафты, вытворчасці мінеральных угнаенняў, жалезабетонных вырабаў, абутку і г. д. Да сярэдзіны 1960-х гадоў эканоміка і прамысловасць СССР цвёрда замацавалася на другім месцы ў свеце пасля ЗША.
Асноўны акцэнт эканамічнага планавання быў пастаўлены на канцэнтраванне усіх сіл на стварэнне ў сціслыя тэрміны цяжкай індустрыі і яе хуткае развіццё, няхай і на шкоду развіццю іншых галін, у выніку чаго праз некалькі гадоў пасля стварэння планавай эканомікі СССР ператварыўся ў адну з найбуйнейшых індустрыяльна-аграрных дзяржаў свету.
У пачатку 1980-х СССР займаў 1-е месца ў свеце па вытворчасці пшаніцы, жыта, ячменю, цукровых буракоў, бульбы, сланечніку, бавоўны, малака, 2-е па пагалоўя авечак, 3-е — па агульным аб’ёме вытворчасці сельскагаспадарчай прадукцыі, пагалоўе буйной рагатай жывёлы, зборы збожжа.
Хуткія тэмпы эканамічнага росту, характэрныя для 1930-х — 1950-х гадоў, змяніліся перыядам паступовага запаволення прыросту прадукцыйнасці па меры таго, як разрыў скарачаўся ўзроўню жыцця з развітымі капкраінамі.
Паскарэнню развіцця перашкаджалі гіпертрафаваны ВПК і малаэфектыўны АПК (вырабляючы прыкладна аднолькавы аб’ём прадукцыі, з/х мела ў 4-5 разоў меншую прадукцыйнасць, чым у ЗША, і перашкаджала такім чынам ператок рабочай сілы ў прамысловасць і сферу паслуг), якія, нягледзячы на вялікія выдаткі, працягвалі падтрымлівацца рознымі праграмамі і пастановамі аж да канца 80-х гадоў.
Аб’ём ВУП, нацыянальнага даходу, прадукцыі прамысловасці і будаўніцтва працягвалі досыць хутка расці, аднак сярэднегадавыя тэмпы росту прадукцыйнасці працы паступова зніжаліся: у Восьмай пяцігодцы яны складалі 6,8 %, у Дзевятай — 4,6, Дзесятай — 3,4, аднак заставаліся больш высокімі, чым у большасці развітых капкраін.
Па дадзеных афіцыйнай статыстыкі, экспарт нафты і нафтапрадуктаў з СССР вырас з 75,7 млн т. у 1965 г. да 193,5 млн т. у 1985 г. Галоўнай прычынай гэтага стала асваенне радовішчаў Заходняй Сібіры.
Пры гэтым экспарт за свабодна канверсійную валюту складаў, паводле ацэнак, адпаведна 36,6 і 80,7 млн т. Паводле ацэнак, выручка ад экспарту нафты і нафтапрадуктаў, якая складалася ў 1965 г. каля 0,67 млрд дал.
СССР знаходзіўся на першым месцы ў свеце па вытворчасці нафты, сталі, чыгуну, металарэзных станкоў, цеплавозаў, электравозаў, трактароў, зборных жалезабетонных канструкцый, жалезнай руды, коксу, халадзільнікаў, ваўняных тканін, скураной абутку, сметанковага масла, здабычы прыроднага газу, вытворчасці мінеральных угнаенняў, піламатэрыялаў, рэактарнага ўрану , чыгуначным груза — і пасажыраабароту, на другім месцы ў свеце па ўлову рыбы і здабычы іншых морапрадуктаў, пагалоўе авечак, пагалоўе свіней, вытворчасці электраэнергіі, здабычы золата, вытворчасці цэменту, здабычы вугалю, агульнай даўжыні чыгунак, аўтамабільнага грузаабароце,
З прылаўкаў зніклі нават тавары і прадукты харчавання першай неабходнасці; восенню 1989 г., упершыню пасля вайны, у Маскве былі ўведзены талоны на цукар, а да пачатку 1991 г. над краінай навісла рэальная пагроза поўнамаштабнага голаду.
вытворчасць групу «Б», складае 1/4 ад ВУП, у той час як вытворчасць прамысловай прадукцыі складала 3/4 ад ВУП) і сферы паслуг, які тлумачыўся недасканаласцю працэсаў у частцы цэнаўтварэння і мяккай манетарнай палітыкай, якая абвастрылася пры тэндэнцыі падзення сусветных коштаў на нафту.
Зыходзячы з сітуацыі, якая склалася, у сярэдзіне 1980-х гадоў кіраўніцтвам Савецкага Саюза была прадпрынятая спроба паскарэння , а затым перабудовы , з укараненнем элементаў свабоднага рынку — т. зв.
У канцы жыцця Брэжнева за карупцыю і эканамічныя злачынствы быў арыштаваны шэраг асоб з атачэння яго дачкі Галіны Брэжневай і зяця Юрыя Чурбанава (апошні, намеснік міністра ўнутраных спраў, быў арыштаваны і асуджаны ўжо пасля смерці Брэжнева).
Па думку Д. А. Валкагонава, палітычнае жыццё ў той перыяд характарызавалася ростам бюракратычнага апарата, узмацненнем яго самавольства, а ў партыйных і савецкіх колах квітнелі злоўжыванне службовым становішчам, казнакрадства, карупцыя.
НПЗ у Разанскай, Яраслаўскай і Ніжагародскай абласцях былі арыентаваны на Цэнтральны эканамічны раён ; у Ленінградскай вобласці — на Ленінградскі прамвузел; у Краснадарскім краі — на густазаселены Паўночна-Каўказскі раён, у Омскай вобласці і Ангарскай — на патрэбы Сібіры.
Астатнія НПЗ былі пабудаваныя ў раёнах здабычы нафты, да канца 60-х гадоў галоўным нафтаздабываючых раёнам СССР было Урала-Паволжа, з мэтай перапрацоўкі нафты, якая здабываецца ў Башкірыі, Самарскай і Пермскай абласцях быў пабудавана некалькі НПЗ забяспечваюць спажыванне ў дадзеных рэгіёнах, у Сібіры і іншых раёнах Расіі, а таксама ў саюзных рэспубліках былога СССР.
У машынабудаванні СССР налічвалася значная колькасць буйных прадпрыемстваў з дзесяткамі тысяч працоўных: Маскоўскі, Горкаўскі і Волжскі аўтазавод, Валгаградскі, Харкаўскі і Чэлябінскі трактарныя заводы, гіганты цяжкага, энергетычнага і электратэхнічнага машынабудавання (Уралмаш, Новакраматорскій машынабудаўнічы завод, Ленінградскі металічны завод, «Электрасіла», Луганскі цеплавозабудаўнічы завод), завод сельскагаспадарчага машынабудавання Растсельмаш і многія іншыя.
Большасць нафтаперапрацоўчых заводаў СССР з’явіліся ў два пасляваенныя дзесяцігоддзі: з 1945 па 1965 г. было ўведзена ў эксплуатацыю 16 заводаў, або больш за палову дзеючых на сённяшні дзень у Расіі.
Пры выбары пляцовак для размяшчэння НПЗ кіраваліся двума фактарамі: блізкасцю да раёнаў спажывання нафтапрадуктаў і скарачэннем агульных выдаткаў на транспарціроўку нафты ў сувязі з чым шэраг НПЗ быў пабудаваны ў раёнах здабычы нафты.
У ходзе даваенных пяцігодак у СССР быў забяспечаны імклівы рост вытворчых магутнасцей і аб’ёмаў вытворчасці цяжкай прамысловасці, што пасля дазволіла СССР выкарыстоўваць гэты патэнцыял для перамогі ў Вялікай Айчыннай вайне 1941—1945 гадоў.
«Калі мець на ўвазе, што за тыя ж гады ВНП ў ЗША знізіўся ў цэлым на 33 %, то савецкія паказчыкі стануць аднымі з самых уражлівых ў ст.», — адзначае амерыканскі прафесар Марцін Маліа.
Вырабляліся: мінеральныя ўгнаенні, хімічныя сродкі абароны раслін , серная кіслата , кальцынаваная і каўстычная сода, сінтэтычныя смалы і пластычныя масы, хімічныя валокны і ніткі, аўтапакрышкі і інш.
Па агульнаму аб’ёму валавога ўнутранага прадукту і вытворчасці прамысловай прадукцыі і СССР у сярэдзіне 1930-х гг выйшаў на першае месца ў Еўропе і на другое месца ў свеце, саступіўшы толькі ЗША і значна перасягнучы Германію, Вялікабрытанію, Францыю.
Акрамя бюджэтных асігнаванняў, для фінансавання ваенных выдаткаў выкарыстоўваліся пазабюджэтныя сродкі: агульная сума ахвяраванняў ад насельніцтва СССР склала 94,5 млрд рублёў (наяўнымі грашыма, у замежнай валюце, аблігацыямі дзяржаўных пазык, а таксама манетамі і вырабамі з каштоўных металаў)
Сталінскі план пераўтварэння прыроды, і найвялікшымі намаганнямі народа Савецкаму Саюзу ўдалося ўжо менш чым праз 10 гадоў пасля заканчэння разбуральнай вайны аднавіць свае пазіцыі ў сусветнай эканоміцы і ў далейшым заняць лідэрскія пазіцыі па многіх паказчыках.
Вытворчасць зборных жалезабетонных канструкцый і дэталяў — 85 млн м3, будаўнічага цэглы — 43 млрд штук, шыферу асбестацэментнага — 5,8 млрд умоўных плітак, мяккіх дахавых матэрыялаў і ізаляцыі — 1334 млрд м2, аконнага шкла — 231 млрд м2.
У эканоміцы СССР былі гіпертрафавана развітыя галіны падраздзялення грамадскага вытворчасці (галіны, якія абслугоўваюць вытворчасць сродкаў вытворчасці і ваенна-прамысловы комплекс), доля якога ў сукупным грамадскім прадукце на канец 1980-х гадоў склала 68 %.
Да вайны пабудавана: два судна тыпу «Дагестан», 10 грузпасажырских параходаў тыпу «Анадыр», 2 ледакольны транспарту тыпу «Муд’юг», 6 — тыпу «Аляксей Рыкаў» і 4 цеплахода для крыма-каўказскай лініі тыпу «Аджарыя».
У 1980-я гады інстытут займаўся пытаннямі актывізацыі самастойнай дзейнасці вучняў пры вывучэнні школьных прадметаў; ўдасканалення методыкі вывучэння беларускай і рускай мовы і літаратуры; правядзення эксперыменту па навучанні дзяцей 6-гадовага ўзросту з 5-дзённай тыднем; вызначэння зместу і форм працы ў школах і групах падоўжанага дня; працоўнага навучання і выхавання .
Асноўнымі напрамкамі дзейнасці ў 1930-я гады былі: тэарэтычнае асэнсаванне праблем навучання і выхавання, палітэхнізацыя школы, распрацоўка навучальных планаў і праграм, абагульненне і распаўсюджванне перадавога педагагічнага вопыту.
Матэрыялы экспазіцыі дэманстравалі дасягненні сістэмы адукацыі ва ўсіх абласцях (дашкольнае выхаванне, школьнае навучанне, пазашкольная праца, піянерскія арганізацыі, вышэйшыя навучальныя ўстановы) і сталі яркім сведчаннем прагрэса народнай адукацыі ў БССР.
У першыя пасляваенныя гады асноўныя сілы навуковых супрацоўнікаў былі накіраваны на аказанне дапамогі кіраўнікам, настаўнікам, выхавацелям у наладжванні адукацыйна-выхаваўчага працэсу ў адноўленых ўстановах адукацыі.
У 1928 годзе была прынятая рэзалюцыя па дакладзе аб навукова-даследчай дзейнасці ў БССР, дзе зацвярджаўся шэраг мер па развіцці гэтай сферы, сярод якіх было стварэнне Інстытута педагогікі і педалогіі.
У 1950-я гады на інстытут ўскладаліся функцыі: ўкаранення вынікаў дзейнасці яго супрацоўнікаў у педагагічную практыку; аказання метадычнай дапамогі школам, дзіцячым дамам і дашкольным установам у справе выхавання і навучання дзяцей; ажыццяўлення каардынацыйнай дзейнасці пры распрацоўцы актуальных праблем педагагічнай навукі і стварэння шырокай навукова-карэспандэнцкай сеткі творчых педагогаў.
У 1990-я гады ў новых сацыякультурных умовах на інстытут была ўскладзена адказнасць за распрацоўку сацыяльна-эканамічных і навукова-педагагічных прагнозаў і перспектыў развіцця адукацыі, даследаванне тэарэтычных асноў станаўлення нацыянальнай сістэмы бесперапыннай адукацыі, навукова-метадычнае забеспячэнне бесперапыннай адукацыі ў Рэспубліцы Беларусь.
У 1960-1970-я гады паспяховае вырашэнне новых адказных задач, звязаных з удасканаленнем сістэмы адукацыі , запатрабавала далейшага павышэння тэарэтычнага і метадычнага узроўняў даследаванняў, умацавання сувязі педагагічнай навукі з практыкай.
У сакавіку 1941 года інстытутам разам з Наркамасветы была праведзена Першая Усебеларуская навукова-педагагічная канферэнцыя, на якой абмяркоўваліся дзве праблемы: пытанні выхавання свядомай дысцыпліны і пытанні павышэння пісьменнасці.
Звонку, у залежнасці ад прызначэння лабараторыі, можа адрознівацца ад звычайнага вагона назіральнымі вокнамі (у непрацоўным тамбуры, эркернымі вокнамі ў працоўным салоне — для кантролю месцазнаходжання і візуальнага агляду абсталявання; на даху для кантролю кантактнага провада), відэакамерамі і пражэктарамі, рознымі вымяральнымі каляскамі пад вагонам.
Унутры вагона-лабараторыі усталёўваецца вымяральная і рэгіструючая апаратура, электронныя ўзмацняльнікі, прамысловая тэлевізійная ўстаноўка, а таксама электраэнергетычнае абсталяванне для сілкавання вымяральных прыбораў — акумулятарныя батарэі, дызель-генератар, выпрамнікі.
На цягніковым рэжыме цеплавоз мае максімальную сілу цягі 14 тс пры хуткасці 14 км/ч і максімальную хуткасць 80 км/ч, на маневровом — 25,1 тс пры хуткасці 8,6 км/г і 40 км/ч адпаведна.
Прывад вентылятара халадзільніка і кампрэсара — праз гідрамуфты рэгуляванага напаўнення, што дазваляе забяспечваць 2/3 прадукцыйнасці кампрэсара на першай пазіцыі, поўную прадукцыйнасць — з 3-й пазіцыі, пры далейшым росце абаротаў дызеля адкрываюцца клапаны на гідрамуфты, і абароты кампрэсара падтрымліваюцца на ўзроўні 1450 мін-1.
Запуск дызеля — электрычны ад электрастартэра ЭС-2, напружанне бортсеткі — 75 В, выдаецца акумулятарнай батарэяй 32ТН-450, а пры рабоце дызельнага рухавіка — дапаможным генератарам КГ-12, устаноўленым на гідраперадачы.
Пасля службы ў Савецкай Арміі паступіў вучыцца ў Ленінградскае вышэйшае мастацка-прамысловае вучылішча імя В. Мухінай, дзе паглыбіў веды па інтэр’еры і абсталяванні ў настаўніка Васіля Пятрова.
У 1982 годзе скончыў аспірантуру пры Інстытуце мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору Акадэміі навук Беларусі па спецыяльнасці «Гісторыя мастацтваў», якая і стала яго асноўнай спецыялізацыяй.
Намаганнямі Леаніда Дзягілева у Беларусі была пашырана сетка сярэдніх мастацкіх вучэбных устаноў у кожнай галіне, створана Мінская гімназія-каледж мастацтваў на базе сярэдняй школы з мастацкім ухілам.
Узначальвае кафедру дызайна ў Інстытуце сучасных ведаў імя А. М. Шырокава, дзе навучаюцца студэнты па двух кірунках: дызайн прадметна-прасторавага асяроддзя і дызайн віртуальнага асяроддзя.
Цэнтральнае вочка на абодвух крылах замкнёнае, жылкі 3, 4 і 5 пярэдняга крыла адгаліноўваюцца ад агульнага ствала, 4 выходзіць да вяршыні, а 3 і 5 адпаведна да кастальнага і вонкавага краёў.
Прэмію за прыжыццёвыя дасягненні атрымаў расійскі кінарэжысёр Аляксандр Сакураў, а ўзнагародай за еўрапейскі ўнёсак у сусветны кінематограф была ўганаравана французская актрыса Жулі Дэльпі.
Спецыяльнае журы, скліканае ў Берліне, на аснове конкурснага спісу, вызначанага Еўрапейскай кінаакадэміяй, але не абмяжоўваючыся ім, прыняло рашэнне аб пераможцах у катэгорыях найлепшы аператар, найлепшы мантажор, найлепшы мастак-пастаноўшчык, найлепшы мастак па касцюмах, найлепшы візажыст-грымёр, найлепшы кампазітар і найлепшы гукарэжысёр.
Начальнікам Дырэкцыі прызначаны Карпуленка Ф. Н., галоўным інжынерам Нахрын В. Ф. Да 1987 года дырэкцыя самастойна ажыццяўляла функцыі заказчыка, а пасля арганізацыі Упраўлення метрапалітэна ўвайшла ў яго склад як структурнае падраздзяленне.
Куйбышаўскі аблвыканкам упершыню выдаў інстытуту «Метрагіпратранс» заданне на распрацоўку тэхніка-эканамічнага абгрунтавання мэтазгоднасці будаўніцтва метрапалітэна ў горадзе Куйбышаве ў верасні 1968 года.
25 снежня быў падпісаны Акт дзяржаўнай камісіі аб прыёме ў эксплуатацыю першага ўчастка Куйбышаўскага метрапалітэна працягласцю 4,5 кіламетра ў складзе 4 станцый, электрадэпо і іншых аб’ектаў.
У 1987 годзе пачалося будаўніцтва станцыі «Савецкая», а на станцыі «Спартыўная» быў завершаны мантаж жалезабетонных канструкцый аднаго з вестыбюляў, прыступілі да праходкі тунэляў паміж станцыямі «Праспект Гагарына» і «Спартыўная» і ў напрамку ад станцыі «Праспект Гагарына» да станцыі «Праспект К. Маркса» .
У 1986 годзе ўведзены ў эксплуатацыю шпаламантажны цэх, пачалася кладка пастаянных чыгуначных пуцей у тунэлі паміж станцыямі «Безымянка» і «Перамога», а таксама разгарнулася будаўніцтва станцыі «Юнгарадок».
У 1983 годзе пачалося будаўніцтва станцыі «Перамога», электрадэпо, інжынернага корпуса кіравання метрапалітэна, праходка тунэляў адкрытым спосабам паміж станцыямі «Безымянка», «Перамога», «Савецкая».
З цягам часу з’явіліся спецыялізаваныя вагоны для перавозкі таго ці іншага грузу, так з’явіліся вагоны-цыстэрны і аўтамабілявозы, хоперы для перавозкі сыпкіх грузаў , вагоны-леднікі, а затым і рэфрыжэратарныя вагоны, вагоны для перавозкі жывёлы і птушкі, жывой рыбы.
Сёння ў многіх краінах грузавыя цягнікі маюць максімальна дазволеную хуткасць 120 км/г, хоць у Расіі тэхнічная хуткасць грузавых цягнікоў не перавышае 90 км/г, а сярэдняя хуткасць яшчэ ніжэй.
Да вагонаў грузавога парку адносяцца: крытыя вагоны, паўвагоны, вагоны-цыстэрны, думпкары, хоперы, платформы, фітынгавыя платформы, вагоны бункернага тыпу, транспарцёры, аўтамабілявозы, вагоны-кенгуру , ізатэрмічныя, вагоны-леднікі, рэфрыжэратарныя, вагоны-тэрмасы.
Сучасныя грузавыя вагоны абсталёўваюцца транспондэрамі, якія дазваляюць вызначаць праходжанне вагонам кантрольных кропак па шляху руху, спрашчаць ўлік на сартавальных станцыях, у канчатковым рахунку паскараючы дастаўку грузаў.
Подпісы за кандыдата па Заслонаўскай выбарчай акрузе 24 г. Орша, дырэктара Аршанскага каледжа філіяла УА «Беларускі дзяржаўны ўніверсітэт транспарта» А. М. Казлову збіралі яе падначаленыя ў працоўны час, а ў навучэнцаў каледжа подпісы збірала загадчыца інтэрната ў самім інтэрнаце.
Студэнтаў эканамічнага факультэта БДУ праз сацыяльныя сеткі арганізоўвалі да ўдзелу ў перадвыбарчых пікетах у якасці членаў ініцыятыўных груп па вылучэнні асобных кандыдатаў у дэпутаты.
Дэпутатам мясцовага Савета можа быць абраны грамадзянін Беларусі, які дасягнуў 18 гадоў, калі ён не мае судзімасці і пражывае на тэрыторыі адпаведнай адміністрацыйнай адзінкі або звязаны з ёй у сілу прафесійнай дзейнасці.
Некаторыя злучэнні не змаглі пакінуць Крым, занялі Аджымушкайскія каменяломні і да канца кастрычніка 1942 года вялі барацьбу з праціўнікам, не маючы запасаў ежы, вады, медыкаментаў, зброі і боепрыпасаў.
Утвораны 28 студзеня 1942 года шляхам падзелу Каўказскага фронту і уключэннем у яго армій, якія знаходзіліся на Керчанскім і Таманскім паўвостраве, ў раене Краснадара, а таксама ў аператыўным падпарадкаванні знаходзіліся іншыя сілы.
У ходзе баёў на Дняпры камандзір 9-й гвардзейскай асобнай знішчальна-супрацьтанкавай артылерыйскай брыгады гвардыі падпалкоўнік Чарноў атрымаў загад ліквідаваць спробы суперніка выйсці ў тыл 47-й арміі ля вёскі Гельмязаў .
Праціўнік сіламі да 40 танкаў з бронемашынамі і танкеткамі некалькі разоў распачаў спробы контратакаваць пазіцыі брыгады, спрабуючы выйсці з вёскі Чарнабай на шашы Багадухаў-Залатаноша.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 24 снежня 1943 года за мужнасць, адвагу і гераізм, праяўленыя ў барацьбе з нямецка-фашысцкімі захопнікамі, гвардыі падпалкоўніку Кірылу Пракопавічу Чарнову прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» .
Кірыл Пракопавіч Чарноў 1907 года, в. Амяленская Слабада, Бабруйскі павет, Мінская губерня — 18 кастрычніка 1972 года, Горкі, РСФСР) — савецкі ваенны дзеяч, генерал-маёр артылерыі.
Ім напісаны і выдадзены больш за 150 навуковых прац, а так сама за сваю навукова-настаўніцкую кар’еру Г. П Падрыхтаваў 48 кандыдатаў навук, 12 з якіх потым сталі дактарамі філасофскіх і сацыялагічных навук.
У 1961 г. У свет выйшла першая кніга Г. П. Давідзюка «Асноўныя рысы сучаснага рэвізіянізму», якую моцна раскрытыкавалі ў праўладнай югаслаўскай газеце «Барацьба», абвінавачваючы ў паклёпе на югаслаўскае кіраўніцтва, у тым ліку і на Іосіпа Броз Ціта.
Георгій Пятровіч Давідзюк (нар. 5 ліпеня 1923, в. Камень-Шляхецкі, Палескае ваяводства, Польшча) — беларускі сацыёлаг, прафесар, заслужаны работнік БДУ, стваральнік першага ў СССР «Слоўніка прыкладной сацыялогіі».
ваенны начальнік у узброеных сілах дзяржавы, на якога вышэйстаячым начальствам (міністр абароны, кіраўнік дзяржавы, вярхоўны галоўнакамандуючы) ускладзена камандаванне войскамі , аб'яднаннем, родам войскаў УС дзяржавы, гэтак жа ваеннаслужачы, які прызначаны на гэтую пасаду;
Амерыканец Бенджамін Сміт з Масачусетса ў 1885 годзе запатэнтаваў дзіракол для кандуктара , кі ўяўляе з сябе металічныя абцугі з дзірай на адной ручцы і выступам для праколу дзіркі ў білеце на іншы.
Назва 888 абумоўлена тым, што 4 дзіркі ўтвараюць 3 прамежкі па 8 см. У кіраўніцтве да 2-дзіркавых дзіраколаў можа быць маркіроўка «888» маркіроўка і інструкцыі па прабіўцы 4 дзірак.
Уваходзіў у арганізаваны прамыслоўцам З. Нагродскім у 1897 годзе камітэт па ўзвядзенні помніка паэту Адаму Міцкевічу ў Вільні і набыў у Кракаве ў графа Зыгмунта Пуслоўскага адзін з трох асобнікаў бюста Міцкевіча, адлітых у Парыжы .