polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
М. Ельцын, які заявіў наступнае:«…мы не дапусцім памылак саюзнага кіраўніцтва, якое тры гады назад пры прапанове саюзных рэспублік даць ім самастойнасць адмовіла ім і гэтым стварыла нацыянальную напругу. Мы кажам народу Башкірыі, Вярхоўнаму Савету: вазьміце тую долю ўлады, якую самі можаце праглынуць. І мы пагодзімся з гэтай воляй, Вярхоўны Савет Расіі не будзе ні ў якім разе перашкаджаць. Калі вы вырашыце: нетры, багацце, зямля — гэта ўласнасць Башкірыі, значыць, так яно і будзе»
З пачаткам працы камісіі Вярхоўнага Савета БАССР, якая занялася падрыхтоўкай праекта Дэкларацыі аб дзяржаўным суверэнітэце Башкірскай ССР, у рэспубліцы завярнулася дыскусія пра месца Башкартастана ў Саюзе ССР і Расійскай Федэрацыі.
М. Ельцын:«Мы кажам народам Башкірыі, мы кажам Вярхоўнай Радзе, Ураду Башкірыі: вазьміце тую дзель улады, якую самі зможаце праглынуць. Калі Вы вырашыце: і нетры, і багацці, зямля Башкірыі — гэта ўласнасць народаў Башкірыі, значыць, так яно і будзе. Нафта і газ Башкірыі прыналежаць ёй, і толькі яна мае права распараджацца сваімі багаццямі. Хопіць, досыць Вас рабавалі! .Калі Башкірыя заявіць пра свой суверэнітэт, мы будзем шанаваць гэты суверэнітэт.»
Дадзеная Дэкларацыя, а таксама Законы СССР «Аб размежаванні паўнамоцтваў паміж Саюзам ССР і суб'ектамі Федэрацыі», «Аб асновах эканамічных адносін Саюзу ССР, саюзных і аўтаномных рэспублік» з'явіліся юрыдычным грунтам
Дадзеная Дэкларацыя аб'яўляе зямлю, нетры, прыродныя багацці і рэсурсы, эканамічны і навукова-тэхнічны патэнцыял уласнасцю шматнацыянальнага народа Башкартастана; вызначае дагаворны характар адносін рэспублікі з Расійскай Федэрацыяй; усталёўвае, што Рэспубліка Башкартастан спрыяе задавальненню нацыянальна-культурных патрэб твараў башкірскай нацыянальнасці, што жывуць за межамі рэспублікі; абвяшчае прынцыпы будавання праўнай дзяржавы.
10 жніўня 1990 года некалькі праектаў Дэкларацыі былі апублікаваны на старонках рэспубліканскіх газет для ўсенароднага абмеркавання, сярод якіх быў таксама праект падрыхтаваны навуковымі юрыстамі Л. Ш.
Вярхоўны Савет рэспублікі, абвяшчаючы дзяржаўны суверэнітэт Башкірыі на ўсёй яе тэрыторыі ў межах існых меж, ператварыў Башкірскую Аўтаномную Савецкую Сацыялістычную Рэспубліку ў Башкірскую Савецкую Сацыялістычную Рэспубліку — Башкартастан.
Жанчына і яе шасцігадовы сын, якія сядзелі ў трэцім радзе , выпалі з сядушак, бо ў дзіцяці рамень быў адрэгуляваны на дарослага, а ў маці рамень быў прымацаваны нестандартным нітам і саскочыў з мацавання.
Калі самалёт крануў палосы і падчас прабегу зменшыў хуткасць, набягаючы струмень паветра таксама зменшыўся, таму грузавы люк апусціўся, пасля чаго пасажыры змаглі ўцягнуць віслага на ім мужчыну ўнутр і зрабіць пацярпеламу дапамогу.
Як-40К з бартавым нумарам 87948 быў выпушчаны Саратаўскім авіяцыйным заводам 8 чэрвеня 1976 года і перададзены Міністэрству грамадзянскай авіяцыі, якое да 10 чэрвеня скіравала яго ў Растоўскі авіяатрад Паўночна-Каўказскага кіравання грамадзянскай авіяцыі.
Здарэнне з Як-40 над Роставым-на-Дону — авіяцыйнае здарэнне з чалавечымі ахвярамі, якое адбылося 13 кастрычніка 1977 года ў небе ў раёне Растова-на-Доне з самалётам Як-40К авіякампаніі Аэрафлот.
З ліку «сацыяльных утрыманцаў» былі выключаны тыя, хто значыцца ў спіскавым складзе нацыянальнай ці зборнай каманды Беларусі паводле відаў спорту, праходзіць альтэрнатыўную службу; беспрацоўныя, якія стаяць на ўліку ў цэнтры занятасці ці праходзяць навучанне па накіраванні органа па працы, занятасці і сацабароне, пры адсутнасці ўсталяваных фактаў парушэння імі абавязкаў у вобласці занятасці насельніцтва; бацькі, якія выхоўваюць дзяцей да 7 гадоў, у тым выпадку, калі дзіця ва ўзросце ад 3 да 7 гадоў не атрымлівае дашкольную адукацыю.
У 1961 годзе Прэзідыумам Вярхоўнага Савета СССР быў прыняты Указ «Аб узмацненне барацьбы з асобамі, якія ўхіляюцца ад грамадска-карыснай працы і вядуць антыграмадскі паразітычны лад жыцця».
У гэтым выпадку складаецца пратакол і накіроўваецца на разгляд у суд, які прымае рашэнне або аб прыцягненні да адміністрацыйнай адказнасці ў выглядзе штрафу ў памеры ад 2 да 4 базавых велічынь, або аб адміністрацыйным арышце.
6 снежня 2016 года на нарадзе ў главы дзяржавы віцэ-прэм'ер Наталля Качанава даклала, што ўрадам ва ўзаемадзеянні з Адміністрацыяй Прэзідэнта быў праведзены маніторынг рэалізацыі дэкрэта, які паказаў, што ён з'яўляецца актуальным, аб'ектыўным і неабходным, аказвае станоўчае ўздзеянне на сферу працы і занятасці, уцягванне ў легальную эканамічную дзейнасць незанятага насельніцтва.
Дэкрэтам Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь 3 «Аб папярэджанні сацыяльнага ўтрыманства» ўстанаўліваецца абавязак грамадзян Беларусі, замежных грамадзян, якія ўвесь час пражываюць у краіне, і асоб без грамадзянства, якія не ўдзельнічалі ў фінансаванні дзяржаўных расходаў ці ўдзельнічалі ў такім фінансаванні менш як 183 каляндарныя дні у мінулым годзе, па выплаце збору ў памеры 20 базавых велічынь.
Рашэнне гэтай праблемы бачылася ў стымуляванні працаздольных грамадзян, якія могуць і павінны працаваць, да легальнай працоўнай дзейнасці і забеспячэння выканання канстытуцыйнага абавязку па ўдзеле ў фінансаванні дзяржрасходаў.
Паводле прававой ацэнкі, зробленым праваабарочным цэнтрам «Прававая дапамога насельніцтву» ў 2015 годзе, Дэкрэт 3 не адпавядае Канстытуцыі, міжнародным дагаворам і іншым заканадаўчым актам Рэспублікі Беларусь.
Дэкрэт Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь 3 «Аб папярэджанні сацыяльнага ўтрыманства» , больш вядомы як Дэкрэт аб дармаедстве — дэкрэт, выдадзены Прэзідэнтам Рэспублікі Беларусі Аляксандрам Лукашэнкам 2 красавіка 2015 года.
Тэлеграмы з Карскіх і Ардаганских акруговых камісарыятаў, якія прыходзілі ў Тыфліс, а таксама ад старшыні гарадскіх і раённых выканаўчых камітэтаў Сарамідзэ казалі пра пануючыя ў гэтых раёнах рабаванні, разаніну, масавыя высяленні і масавыя забойствы хрысціянскага насельніцтва.
22 красавіка грузінскія і азербайджанскія дэлегацыі абвясцілі незалежнасць Закаўказзя ад Расіі, абвясціўшы стварэнне дзяржавы — Закаўказскай федэрацыі , выконваючы першую з папярэдніх умоў, высунутых Турцыяй перад усталяваннем міра.
У той жа дзень урад Гегечкары падаў у адстаўку, і быў зацверджаны новы ўрад ЗДФР, у якім Чхенкелі быў усім: і міністрам замежных спраў, і прэм'ер-міністрам, і старшынём дэлегацыі ЗДФР на мірных перамовах.
Шырыліся чуткі пра нейкія сакрэтныя турка-грузінскія перамовы, паводле якіх Чхенкелі ў Трапезундзе імкнуўся захаваць Батум у межах Закаўказзя з умовай перадачы туркам Карса і Ардагана.
Пад падставай нібы мелага месца пераследу мусульманаў на тэрыторыі Паўднёвага Каўказа, занятага з пачатку 1918 года грузінскімі і армянскімі часткамі, якія змянілі раскладзеныя рускія войскі, турэцкае камандаванне, парушыўшы заключанае ў снежні 1917 года Ерзнкайскае перамір'е, зрушыла 12 лютага 1918 года свае войскі, каля 25 тыс. чалавек, ва ўсходнім кірунку.
Закаўказская Дэмакратычная Федэратыўная Рэспубліка — гістарыяграфічная назва для дзяржавы ў Закаўказзі (тэрыторыі Бакінскай, Елізаветпальскай, Эрыванскай, Тыфліскай, Кутаіскай губерняў, Батумскай і Карскай абласцей, Закатальскай і Сухумскай акруг), якую 22 красавіка 1918 года Закаўказскі сейм абвясціў «дэмакратычнай федэратыўнай рэспублікай».
Па вымозе Турцыі Закаўказскі Сейм быў распушчаны і Закаўказзе распалася на тры дзяржавы: 26 мая 1918 года была абвешчана Рэспубліка Грузія, 28 мая — Рэспубліка Азербайджан і Рэспубліка Арменія (дэкларацыя Армянскай нацыянальнага савета пра прыняцце на сябе вярхоўнай улады ў армянскіх паветах была прынята 30 мая).
Закаўказскі сейм, у якім на той момант дамінавалі грузінскія меншавікі, старшыня сейма грузінскі сацыял-дэмакрат М. С. Чхеідзэ — адмовіўся браць удзел у мірных перамовах у Брэст-Літоўску, і не прызнаў потым пункты Брэсцкага мірнага дагавора, якія адносіліся да Закаўказзя.
Саставы ДДБ1 пачаткова фарміраваліся на аснове дзвюх дапрацаваных секцый цеплавоза 2М62У, учэпленых на канцах цягніка і дзесяці прамежкавых вагонаў мадэлі 63-322 вытворчасці Дземіхаўскага машынабудаўнічага завода .
Агулам у такой кампазіцыі было пабудавана дзесяць саставаў ДДБ1, далей раздзеленых на 20 больш кароткіх цягнікоў, дадаўшы галаўныя вагоны вытворчасці Рыжскага вагонабудаўнічага завода .
Вытворчасць дызель-цягнікоў ДДБ1 была асвоена Дземіхаўскім заводам у 1998 годзе па заказу Беларускай чыгункі, якая ў мэтах эканоміі сродкаў вырашыла фарміраваць дызель-цягнікі з лакаматыўнай цягай на базе прычапных вагонаў серыйнага маторвагоннага састава і наяўных у рэзерве грузавых цеплавозаў 2М62 і 2М62У вытворчасці Луганскага завода (цеплавозы М62 выкарыстоўваліся для стварэння на базе вагонаў дызель-цягніка ДР1 саставаў серыі ДРБ1).
Дземіхаўскі завод ажыццяўляў вытворчасць прычапных прамежкавых вагонаў, якія мелі высокую ступень уніфікацыі з прамежкавымі прычапнымі вагонамі сямейства ЭР2Т/ЭР4, а таксама зрабіў дапрацоўку цеплавозаў 2М62У для выкарыстоўвання ў складзе дызель-цягнікоў.
У ноч з 7 на 8 лютага 1945 года пад Уроцлавам Лышэня з таварышам прайшоў у нямецкі тыл і выявіў артылерыйскую і минамётную батарэі праціўніка, захапіў 2 «языкоў» і важныя дакументы.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 27 чэрвеня 1945 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым адвагу і геройства» гвардыі старшына Захар Лышэня пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза.
У апошнія дні жыцця фатографа ў інтэрнаце рабілі рамонт, таму яму прапанавалі вызваліць пакой, на думку сяброў, гэта магло справакаваць інсульт, ад наступстваў якога Уладзімір Сапагоў памёр у бальніцы 5 г. Мінска.
2 снежня 1998 года быў затрыманы міліцыяй каля спецпрыёмніка на 1-м завулку Акрэсціна ў Мінску, калі хацеў фатаграфаваць выхад са спецпрыёмніка палітыка Вячаслава Сіўчыка і актывіста праваабарончага цэнтру «Вясна» Вадзіма Канапацкага.
Таксама аўтар фотапартрэтаў беларускіх літаратараў, мастакоў, палітыкаў сярод якіх Анатоль Сыс, Паліна Качаткова, Алесь Бяляцкі, Юрый Захаранка, Ігар Гермянчук, Зянон Пазняк, Міхась Кукабака, Сяргей Навумчык, Мікалай Статкевіч, Мая Кляшторная, Лявон Баршчэўскі, Віктар Ганчар, Анатоль Сідарэвіч.
Пілі́п Лаўрэ́нцьевіч Ко́ханаў — беларускі камуністычны і дзяржаўны дзеяч, міністр фінансаў Беларускай ССР , намеснік старшыні Савета Міністраў Беларускай ССР і старшыня Дзяржплана Беларускай ССР .
З пачатку 30-х гадоў стагоддзя працаваў рознарабочым, малатабойцам на коксабензольным заводзе ў Варашылаўградскай вобласці Украіны, калгаснікам, рахункаводам, сакратаром сельскага савета ў вёсцы Мілаславічы.
У першае дзесяцігоддзе пасля Першай сусветнай вайны баявыя магчымасці падлодак спрабавалі павялічыць за кошт артылерыі буйнога калібру (на гэтае рашэнне паўплываў вопыт нямецкіх падводных крэйсераў Першай сусветнай вайны, якія ўтапілі артылерыяй больш караблёў, чым тарпедамі).
Напрыклад, у 1925 годзе ў Англіі ўвялі ў строй падлодку з шасцю 533-мм тарпеднымі апаратамі і чатырма 132-мм гарматамі, а ў Францыі ў 1929 годзе — падлодку Сюркуф з двума гарматамі калібра 203 мм, чатырнаццаццю тарпеднымі апаратамі і адным гідрасамалётам, якая стала вяршыняй распрацовак такога тыпу караблёў.
У СССР канструктар Андрэй Асафаў (выкарыстоўваючы па некаторых дадзеных чарцяжы распрацоўваўшайся ў 1914—1915 гадах 950-тонай падлодкі Бубнова) стварыў падводныя лодкі тыпу «Праўда», якія мелі абводы эскадранага мінаносца для дасягнення высокай хуткасці ў надводным становішчы і прызначаныя для баявых дзеянняў у складзе эскадраў надводных караблёў (пераемнікамі падлодак «Праўда» сталі падводныя лодкі тыпу «Крэйсерская»).
Гэта былі лодкі водазмяшчэннем 2000/2500 тон, хуткасцю 15/7,5 вузлоў, аўтаномнасцю больш за 12 500 міль, яны прызначаліся для парушэння суднаходства ў берагоў Паўднёвай Амерыкі і Паўднёвай Афрыкі, а іх асноўным узбраеннем з’яўляліся две 6-цалевыя гарматы .
Першая сусветная вайна амаль адразу наглядна паказала, што акрамя ўжо пастаўленых задач падводныя лодкі могуць паспяхова перашкаджаць гандлёваму суднаходству, для чаго на субмарыны сталі ўсталёўваць артылерыйскія гарматы, як найбольш танны і зручны сродак патаплення бяззбройных судоў.
Лагічным працягам развіцця гэтай канцэпцыі і стала стварэнне па аналогіі з лёгкімі і дапаможнымі крэйсерамі падводных крэйсераў, як караблёў, здольных здзяйсняць працяглыя аўтаномныя паходы і тапіць гандлёвыя караблі на вялікім выдаленні ад месцаў свайго базавання.
У адпаведнасці з распрацаванай у 1930-х гадах у Германіі караблебудаўнічай праграмай, больш вядомай як план «», у рамках будаўніцтва падводнага флоту меркавалася стварэнне падводных крэйсераў водазмяшчэннем да 2500 тон, прызначаных для дзеяння на аддаленых камунікацыях праціўніка.
Пачатак Другой сусветнай вайны сарваў выкананне гэтага плана, таму на далёкіх камунікацыях дзейнічалі дапаможныя крэйсеры, пераабсталяваныя з гандлёвых судоў, а таксама акіянскія субмарыны тыпу , мелі водазмяшчэнне ад 1200 да 2000 тон у залежнасці ад падсерыі.
Асноўныя дзеянні падводных лодак ВМС ЗША ў Другой сусветнай вайне разгарнуліся на прасторах Ціхага акіяна супраць Японіі, што абумовіла склад і тактыку прымянення амерыканскага падводнага флота на Ціхім акіяне, — амаль усе ціхаакіянскія субмарыны ЗША таго перыяду былі крэйсерскімі.
Так, калі нямецкія падводнікі займалі правіянтам усю свабодную прастору, аж да аднаго з гальюнаў, то для іх амерыканскіх калегаў-супернікаў больш надзённай праблемай з’яўляўся выбар паміж падрыхтоўкай ванільнага або шакаладнага марожанага на дэсерт.
Асноўным метадам выкарыстання падводных лодак СССР у Другой сусветнай вайне з’яўляўся пазіцыйны, таму падводныя крэйсеры ў СССР былі прадстаўлены толькі нешматлікай серыяй падводных лодак тыпу «К», якія мелі водазмяшчэнне ў 2500 тон, высокую надводную хуткасць, 10 тарпедных апаратаў, 20 мін тыпу ЭП у спецыяльнай шахце-баластнай цыстэрны і 2100-мм гарматы Б-24ПЛ.
Меркаваўшыся перавод часткі лодак на Ціхаакіянскі флот ажыццяўлёны не быў, таму шэсць лодак даволі паспяхова ўжываліся на Паўночным флоце, пяць лодак ваявалі на нязручнай для гэтых вялікіх караблёў Балтыцы, адна лодка так і не была дабудавана.
У 1915 годзе ў Германіі пачалася прапрацоўка адразу некалькіх тыпаў крэйсерскіх падводных лодак, якія характарызаваліся спалучэннем магутнага артылерыйскага і тарпеднага ўзбраення (на кожнай падлодцы стаяла 2 500-міліметровых тарпедных апарата з боезапасам у 18 тарпед).
Акрамя пары магутных 150-міліметровых гармат нямецкія падводныя крэйсеры мелі браніраванне рубкі і падачы боепрыпасаў да гармат 25-30-міліметровых жалезнымі лістамі, а сама тактыка прымянення нямецкіх падводных крэйсераў насіла назву «ныраючай гарматы».
Адзіным падводным крэйсерам Францыі ў гэты перыяд стаў падводны гігант «Сюркуф», пабудаваны ў 1934 годзе, які меў водазмяшчэнне ў 3250/4000 тон і які нёс 2 8-цалевыя артылерыйскія гарматы.
Дзеянні крэйсерскіх падлодак Германіі былі накіроўваны, ў першую чаргу, супраць суднаходства Вялікабрытаніі і саюзнікаў, а ў канцы вайны акіянскія субмарыны ўжываліся ў якасці транспартных для абмену стратэгічнымі відамі сыравіны з Японіяй.
Падводныя крэйсеры Першай сусветнай вайны аб’ядноўвае вялікае водазмяшчэнне, як правіла перавышаючае 1500 тон, наяўнасць буйнакалібернага артылерыйскага ўзбраення, салідны запас тарпед, вялікі запас ходу і высокая хуткасць надводнага ходу.
Так, у 1869-1870 гадах значная частка казахаў Малодшага жуза знайшла тут прытулак У стагоддзі казахі Туркменіі пражывалі пераважна на поўначы Мангышлакского і Красноводского паветаў, месцам зімоўкі служыў Краснаводск.
Адносіны качэўнікаў-казахаў з туркменамі не заўсёды насілі мірны характар - у Пастанове камісіі Турцыка і Туркамісіі УЦВК ад 9 снежня 1921 года гаворыцца аб тым, што казахі ўжо некалькі дзясяткаў гадоў ўступалі ў сутыкненні з туркменамі, захопліваючы і угоняя ў іх быдла і палонных.
Статыстычныя органы ААН не выкарыстоўваюць дадзеныя гэтага перапісу і публікуюць ўласныя ацэнкі колькасці насельніцтва Туркменіі, якія ніжэй тых значэнняў, што былі ўстаноўлены ў афіцыйных выніках перапісу насельніцтва 1995 года.
Меркавана, што найбольшы ўплыў на фарміраванне новай рэлігіі аказаў рух Скокі Духаў, які першапачаткова ўзнік у Невадзе каля 1870 г., а потым адрадзіўся ў Аклахоме ў 1888 - 1889 гг. Частка прыхільнікаў гэтага руху ўжывала падчас рэлігійных цырымоній сушоны кактус пеётль , што параўноўвалася з хрысціянскай святой камуніяй.
Яна не мае адзінства і ўяўляе сабою збор розных кангрэгацый і напрамкаў, у тым ліку групу Крыжовага Агню , якая выкарыстоўвае падчас цырымоній Біблію і малітвы, і адасобленую ад яе групу Паловы Месяца , што вызнае блізкую да хрысціянскай маральнасць.
Альбом быў ацэнены па вартасці — яго намінавалі на званне «фолк-дыск года» ў конкурсе «Віртуальныя Гуслі», пасля чаго з малавядомага, гурт стаў вядомым у асяроддзі аматараў і выканаўцаў польскай народнай музыкі.
З пачаткам Вялікай Айчыннай вайны застаўся на акупаванай тэрыторыі і стварыў партызанскі атрад «Беларусь», які дзейнічаў на тэрыторыі Мінскай вобласці, у сакавіку — чэрвені 1943 года камандаваў партызанскай брыгадай «Беларусь».
Мікала́й Прако́павіч Пакро́ўскі — савецкі партыйны і дзяржаўны дзеяч, у час Вялікай Айчыннай вайны камандзір партызанскага атрада «Беларусь», партызанскай брыгады «Беларусь», палкоўнік, Герой Савецкага Саюза .
Пасля вызвалення Беларусі — першы сакратар Барысаўскага гаркама КП Б, быў пераведзен на пасаду другога сакратара, а з ліпеня 1950 па 1952 год — першы сакратар Баранавіцкага абласнога камітэта КП Б.
У якасці кіраўніка выканаўчай улады Прэзідэнт кіруе ўсім дзяржаўным апаратам, прызначае і звальняе вышэйшых службовых асоб Федэрацыі і Федэральнай акругі, узначальвае ўзброеныя сілы.
Таксама прэзідэнт не можа адкрыта паквапіцца на асноўныя дэмакратычныя заваяванні рэвалюцыі, на закон аб аграрнай рэформе, аб нацыяналізацыі нафтаздабычы і яе першаснай перапрацоўцы, на незалежны замежнапалітычны курс краіны, які стаў ужо традыцыйным, і інш.
Да пачатку Другой сусветнай вайны лідары разглядаліся як прамежкавы паміж лёгкімі крэйсерамі і эсмінцамі клас хуткаходных артылерыйска-тарпедных караблёў, прызначэннем якіх, на думку вядучых ваенна-марскіх спецыялістаў, з'яўлялася:
Калі французскія контр-мінаносцы былі хутка выведзеныя з вайны капітуляцыяй Францыі, а савецкія лідары і італьянскія скаўты вырашалі, у асноўным, зусім не прадугледжаныя для іх задачы, то нямецкія цяжкаўзброеныя эсмінцы рабілі спробы весці марскія баі з надводным праціўнікам, але не праявілі сябе са станоўчага боку.
Асабліва характэрным быў бой у Біскайскім заліве 28 снежня 1943 года, калі два брытанскіх лёгкіх крэйсера, адзін з якіх быў састарэлым, упэўнена разграмілі нямецкае злучэнне з пяці суперэсмінцаў і шасці мінаносцаў, не нясучы пры гэтым ніякіх страт.
Але для захавання пэўнай пераемнасці з папярэдняй класіфікацыяй, яны сталі афіцыйна лічыцца ў складзе флоту як лідары эсмінцаў, прычым падпадзяляліся на лідары — , ракетныя лідары — і атамныя ракетныя лідары — .
Але падобная баявая адзінка ўжо мела вялікае водазмяшчэнне і аўтаматычна разглядалася маракамі не як лідар эсмінцаў, але як вельмі слабы крэйсер і выклікала жаданне будаваць паўнавартасныя крэйсеры.
Тэрмін «лідар флатыліі» упершыню з'явіўся ў брытанскім флоце ў гады Першай сусветнай вайны і абазначаў буйны эсмінец, прыстасаваны для размяшчэння камандзіра флатыліі са сваім штабам, і большы за звычайныя эсмінцы памерамі, хуткасцю і ўзбраеннем.
Савецкая ваенна-марская класіфікацыя вызначала лідар, як карабель падкласа эсмінцаў, але большага водазмяшчэння, з большай хуткасцю і ўзмоцненым артылерыйскім узбраеннем, прызначаны для вываду ў атаку эсмінцаў.
Фактычна, лідарамі ў савецкай ваенна-марской літаратуры традыцыйна называюць як караблі, пабудаваныя для падтрымкі эсмінцаў і кіравання імі, так і баявыя караблі, не прызначаныя для падобных задач, напрыклад, французскія «контр-мінаносцы» , італьянскія «разведчыкі» , а таксама буйныя эсмінцы, якія вылучаюцца сваімі характарыстыкамі і названыя ў заходняй літаратуры «суперэсмінцамі» .
Акрамя таго, у ВМС ЗША ў 1954—1975 гадах выкарыстоўвалася фармальнае пазначэнне «лідар эсмінцаў» у адносінах да ракетных караблях, водазмяшчэннем да 10 000 тон, звычайна менаваўшыміся фрэгатамі.
Пасля звяржэння Перона ў 1955 г. Менем займаецца прыватнай адвакацкай практыкай і па даручэнні партыі ў перыяд забароны на дзейнасць ХП выступае абаронцам на судовых працэсах прыцягнутых да крымінальнай адказнасці важных пераністаў.
Пасля аспірантуры пачаў працаваць у Інстытуце мастацтвазнаўства, этнаграфіі і фальклору Акадэміі навук Беларусі, дзе працуе ўжо больш 25 год і з'яўляецца вядучым навуковым супрацоўнікам Цэнтра даследванняў беларускай культуры, мовы і літаратуры Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
Тым часам як сучасныя гісторыкі лічаць Мецыя Марула выдуманым персанажам (у прыватнасці, паводле іх думкі імя «Мецый» характэрна не для стагоддзя, а для стагоддзя, калі стваралася «Гісторыя Аўгустаў»), асоба яго маці можа быць больш рэалістычная.
Дата нараджэння Гардыяна і інфармацыя пра дзяцей Герода дазваляе лічыць гэту сувязь малаімавернай, аднак ёсць дапушчэнне, што Філастрат казаў не пра Гардыяна Старэйшага, а пра яго сына.
Гэты факт, а таксама прысвячэнне Гардыяну Філастратам свайго твора прымушаюць сцвярджаць, што Гардыян быў прадстаўніком інтэлектуалаў у рымскім урадзе і што, магчыма, у пасоўванні па службе яму дапамаглі яго літаратурныя таленты і дасягненні ў вобласці рыторыкі.
Номен і прэномен Гардыяна Марк Антоній паказваюць на тое, што яго продкі атрымалі рымскае грамадзянства яшчэ ў эпоху Рымскай рэспублікі ад члена Другога трыўмвірату Марка Антонія ці адной з яго дачок.
22 снежня 1940 года пленумам быў абраны трэцім сакратаром ЦК КП Б, 26 сакавіка 1941 года быў абраны сакратаром па авіяцыйнай прамысловасці, а 26 жніўня 1943 года стаў намеснікам сакратара ЦК КП Б па прамысловасці Уладзіміра Маліна і загадчыкам прамысловым аддзелам ЦК КП Б.
Падчас Вялікай Айчыннай вайны ў 1942 годзе ўзначальваў Паўночна-Заходнюю аператыўную групу ЦК КП Б, якая кіравала партызанскім рухам на тэрыторыі Віцебскай і паўночных раёнаў Мінскай і Магілёўскай абласцей, з верасня 1942 года — першы намеснік начальніка БШПР.
У 1935 годзе быў пераведзены ў БССР, начальнік палітаддзела Асвейскай МТС, другі сакратар Шклоўскага, першы сакратар Кармянскага РК КП Б, намеснік кіраўніка Белдзяржкіно, намеснік начальніка ўпраўлення кінафікацыі пры СНК БССР.
Да сярэдзіны 1970-х гг. праведзена разведка радовішча: прасвідравана 150 свідравін з адборам керна, вылучэннем калійных гарызонтаў, ацэнкай зместу хлорыстага калія і магнію і тэррыгенных прымешак у верхнясаляносной тоўшчы, зроблены геафізічныя даследванні ў ствале свідравін: гама — кавернаметрыя , каратаж, электракаратаж , нейтронны гама-каротаж .
У пачатку Інфлянцкай ваны 1558 — 1582 гг., у ліпені 1558 г. Дорпат быў заняты войскамі Івана , таму Дорпацкае біскупства не брала ўдзел ў актах падданства вялікаму князю літоўскаму Жыгімонту Аўгусту і унійным працэсе з ВКЛ.
Намінацыя на ўрады дорпацкага ваяводы і кашталяна спынілася, але на іншыя дорпацкія ўрады (абозны, войскі, гараднічы, канюшы, лоўчы, мечнік, падкаморы, падстолі, падсудак, падчашы, пісар земскі, скарбнік, стольнік, стражнік, харунжы, чашнік) працягвалася да канца існавання Рэчы Паспалітай.
Асабліва карысным стала іх чацвёртае сумеснае камандзіроўкі ў снежні 1970 года ў Бруселі, дзе яны азнаёміліся з вопытам эксплуатацыі адной з самых сучасных на той час лініі хуткаснага трамвая, былі абагульнены ў справаздачах і кнізе.
Нягледзячы на ​​актыўнае запазычанне замежнага вопыту, большасць якія ўжываюцца тэхнічных рашэнняў распрацоўваліся ў Кіеве, паколькі не было нават элементнай базы для стварэння аналагаў заходняй аўтаматыкі.
На гэтай жа калегіі Векліч У. П. быў зацверджаны на пасадзе дырэктара НДКТІ ГГ. Як кіраўнік КТТУ, Васіль Дыяканаў займаўся агульным кіраўніцтвам праекта, а Уладзімір Векліч, як дырэктар НДІКТІ ГГ, кіраваў яго тэхнічнай часткай.
У сярэдзіне 1960-х гадоў у Кіеве пачалося актыўнае будаўніцтва жылога масіва Баршчагоўка, з прычыны чаго ўзнікае неабходнасць у арганізацыі маршруту гарадскога транспарту ў цэнтр горада з правазной здольнасцю каля 16-17 тысяч пасажыраў на гадзіну ў адным кірунку.
Разглядаліся два варыянты рашэння гэтай задачы: сумешчаны трамвайна-аўтобусны маршрут і інавацыйнае прапанову Уладзіміра Веклич — тралейбусныя цягніка з трох машын, якія працуюць па яго сістэме .
Ідэя будаўніцтва першай у СССР лініі хуткаснага трамвая ўзнікла пасля ўдзелу прадстаўнікоў Украіны Уладзіміра Векліча і Васіля Дзьяканава у 37-м кангрэсе Міжнароднага саюза грамадскага транспарту, які праходзіў у Барселоне у маі 1967 г.