polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Адным з дырэктараў гімназіі быў Барыс Суравы, пра якога Надзея Дземідовіч пісала ў сваіх успамінах: «Быў першым дырэктарам і выкладаў нам гісторыю Беларусі. Гэта быў малады чалавек, меў дзіцятка гадоў чатырох. Спяваў вельмі прыгожа. Было відно, што ён вельмі любіў сваю працу, сваіх вучняў, сваю гісторыю».
«Калі зразумелі, што мы не саступім, пайшлі на масавае знішчэнне. Усё пачалося раніцай. Спачатку забівалі з самалётаў. Затым у лагерную зону ўварваліся танкі. Яны расстрэльвалі з блізкай адлегласці, душылі безабаронных людзей тракамі. Пачалося такое пекла, пра якое расказваць немагчыма. Двое маладых латышоў , уяўляючы, хутчэй за ўсё, што гібель непазбежна, абняўшыся, самі кінуліся пад танк. Каб разам і загінуць. Пасля на нас пусцілі атрутныя газы. Нарэшце ўсё завяршалі п'яныя аўтаматчыкі. Лагерныя начальнікі прыстрэльвалі параненых, дабівалі іх ламамі. Паўстанне было задушана. Загінула тады чалавек семсот. У справаздачы напісалі, што была эпідэмія нейкай хваробы.»
За два дні да пачатка нямецка-савецкай вайны бальшавікі арыштавалі яе бацьку, аднак ахоўнікі ўцяклі з пачаткам бамбавання мясцовага аэрадрому, і гэта ўратавала вязьняў слонімскай турмы, якія былі вызваленыя мясцовымі жыхарамі.
Пасля паўстання, у 1864—1868 гадоў віленскі архітэктар М. М. Чагін дадаткова перарабляў будынак, надаючы больш «праваслаўны» выгляд: былі зніжаны вуглавыя вежы фасада, на іх змешчаны цыбулепадобныя купалы, вялікакняжацкая мітра на цэнтральным купале заменена макаўкай.
Веніг, абразы Збавіцеля ў архірэйскім уборы, Маці Божай, Іаана Хрысціцеля і абразы верхняга трэцяга яруса належалі пэндзлю прафесара К. Д. Флавіцкага, іншыя абразы іканастаса напісаў акадэмік М. І.
У 1750—1755 гадах фасады, купал і алтары ў інтэр’еры рэканструяваны архітэктарам Тамаша Жаброўскім у дэкаратыўных формах ракако: адноўлены шматступеньчаты купал, узведзены шлемы дзвюх высокіх веж, пастаўлены 13 алтароў пад мармур са мноствам скульптур святых і раскошная касцёльная кафедра.
У падмурак касцёла быў пакладзены вялікіх памераў камень, знойдзены на Антакольскіх гарах, адкуль яго прыцягнулі семсот віленскіх мяшчан — дбайных каталікоў; наперадзе працэсіі ішлі вышэйшыя саноўнікі на чале з вялікім канцлерам літоўскім Львом Сапегам.
Касцёл Святога Казіміра (, ; з 1840 года да 1915 быў праваслаўным кафедральным саборам Святога Мікалая) — рымска-каталіцкі езуіцкі непарафіяльны касцёл у Вільнюскім дэканаце; першы ўзор стылю ранняга барока ў Вільні.
У 1922—1925 гадах былі адбудаваны хоры, але ўжо ў іншым выглядзе, пад кіраўніцтвам архітэктара Бароўскага абноўлены інтэр’ер, змены, унесеных рускімі архітэктарамі і мастакамі, па магчымасці былі прыбраныя.
Пры першым бальшавіцкім нашэсці ў 1919 годзе шматтысячны натоўп, які сабраўся ў касцёле, абараняў ад арышту ксяндза Мукермана, які ўрэшце, каб пазбегнуць кровапраліцця, здаўся сам.
Камізэлькі пратэстуюць супраць высокай цаны на жыллё і паліва, эканамічнай няроўнасці ды патрабуюць павышэння мінімальнай заробнай платы, спынення росту цэн, вяртання падатку на багацце, адмененага ў 2017, магчымасці ініцыяваць народныя рэферэндумы.
Згодна з апытаннямі, рух ахоплівае шырокі палітычны спектр — ад крайніх левых з аднаго боку да крайніх правых з другога, да ўвогуле абыякавых да палітыкі з трэцяга; у палітычным сэнсе ўдзельнікаў аб'ядноўвае хіба тое, што яны не галасавалі за Макрона ў 2017 і былі б не супраць, каб сённяшні прэзідэнт сышоў.
Апроч дзелавой карэспандэнцыі і дагавораў Рыгі з Смаленскам, Полацкам і Віцебскам захавалася яшчэ адна важная крыніца па гісторыі гандлю ў Балтыйскім рэгіёне — Рыжская кніга пазык за перыяд 1286—1352 гг. Рыжская кніга пазык утрымлівае 1909 запісаў, якія амаль выклю-чна датычацца пазык.
У Рыжскай кнізе пазык рэгулярна сустракаюцца славянскія імёны купцоў з указаннем таго, што яны з’яўляюцца ўладальнікамі нерухомай маёмасці , якой аперыруюць у якасці закладу ў фінансава-гандлёвых здзелках.
Увогуле ж, для Ноўгарада і Пскова Рыга не была найваж-нейшым рынкам — пскоўская купецка-гарадская карпарацыя падтрымлівала адносіны найперш з Дэрптам і Нарвай, а для Ноўгарада галоўнымі гандлёвымі шляхамі з’яўляліся Волхаў і Нява.
Орыдрых Георг Бунге выказваў меркаванне, а Георгій Трусман пагаджаўся з ім, што пад «канвентам» меўся на ўвазе шпіталь-багадзельня — сацыяльная інстытуцыя, дзе аказвалі дапамогу хворым і старым прыхаджанам царквы Св.
У адносінах да паўночна-беларускіх тэрыторый гэтыя палітыка-дзяржаўныя змены спрычыніліся да павелічэння значнасці Дзвінскага гандлёвага шляху — цяпер Дзвіна вяла не толькі на Готланд і ў землі ліваў, некалі падуладных Полацку, а была гандлёвай артэрыяй на шляху да асноўных цэнтраў Ганзы, якая стала адным з найважнейшых эканамічных партнёраў Вялікага Княства Літоўскага ў Паўночнай Еўропе.
Дзвінскія караблі мелі і адмысловую назву — стругі , і ўяўлялі сабой лёгкія шырокія пласкадонныя судны з буданамі з жэрдак, якія не мелі мачты і ветразяў, а прыводзіліся ў рух вёсламі або цягнуліся вяроўкамі.
Прыгадку «рускай гільдыі» дае і 1476 г. Аднак цяжка прасачыць, наколькі яна суадносілася з карпарацыямі нямецкіх купцоў, верагодна, можна казаць пра існаванне юрыдычна аформленага аб’яднання рускіх купцоў, якое магло існаваць вакол царквы Св.
У рэчышчы падобнай палітыкі, імкнення ўтрымаць суверэнітэт Лівонскай канфедэрацыі напярэдадні рэгіянальных палітычных катастроф варта разглядаць і зварот ордэнскага магістра Вільгельма фон Фюрстэнберга ў кастрычніку 1557 г. да Рыжскай рады з просьбай выдаць з гарадскога архіва акт дагавора паміж Рыгай і Полацкам, паводле якога і была ўзведзена царква Св.
Як вынікае з запісаў Рыжскай кнігі пазык, некаторыя рускія купцы трымалі ў сваіх руках аптовы гандаль воскам, у той час як іншыя рускія купцы былі толькі пасярэднікамі ці пастаўшчыкамі гэтага вельмі выгаднага тавару.
Наступныя тэорыі толькі прапаноўвалі новыя больш звязныя выразы, з улікам досведу рашэння разнастайных практычных задач (тэхнічных, фізіка-хімічных, некаторых біялагічных, сацыяльных , вытворчых, эканамічных, дзяржаўнага будавання, асветы, пабудовы сетак улады, і інш.
Затым перайшла працаваць у Інстытут тэхнічнай кібернетыкі АН БССР, які мог прапанаваць новыя задачы (такой задачай было канструяванне, на якой інстытут спецыялізаваўся) і быў згодны шукаць і прызнаваць новыя матэматычныя метады.
Навуковы кіраўнік Алег Семянкоў у канцы 1970-х прапанаваў ёй заняцца тэорыяй сістэм, у прыватнасці, тэорыяй іерархічных сістэм Месаравіча Такахары, а таксама фармальнай кібернетычнай задачай канструявання.
Запушчана 28 ліпеня 2012 і Японіі і Еўропе, 19 жніўня ў Паўночнай Амерыцы і 23 жніўня ў Аўстраліі і Новай Зеландыі, рэвізія пад назвай 3 атрымала павялічаныя габарыты , большыя экраны і падоўжаны час работы дзякуючы рэжыму энергазберажэння.
Мяркуючы па праграмных дакументах , таварыства выступала паслядоўным праціўнікам прыгоннага права , адмоўна ставілася да саслоўнага ладу і самадзяржаўя, выступала за ўвядзенне «дэмакратычнага прадстаўнічага праўлення», было утапічным праціўнікам багацця.
Галоўная мэта таварыства — аб’яднанне ўсіх славянскіх плямён і некаторых суседніх народаў (Расія, Польшча, Багемія, Маравія, Венгрыя з Трансільваніяй, Сербія, Малдавія, Валахія, Далмацыя) у адну федэратыўную рэспубліку.
У сакавіку 2011 года Генеральны сакратар Арганізацыі Аб’яднаных Нацый абвясціў пра сваё рашэнне прызначыць Такаевым Намеснікам Генеральнага Сакратара ААН, Генеральным дырэктарам Аддзялення ААН у Жэневе, а таксама асабістым прадстаўніком Генеральнага сакратара ААН на Канферэнцыі па раззбраенні.
«Нам трэба будзе выканаць задачу стратэгічнай важнасці — перайсці на лацінскую графіку. Як адзначыў кіраўнік дзяржавы, пераклад казахскай мовы на лацінку — гэта крок да інтэграцыі ў глабальную сістэму навукі і адукацыі, забеспячэнне нашага духоўнага адзінства. Гэтую працу нам трэба праводзіць ўдумліва і паступова, без „вялікіх скокаў“. Але і зацягваць яе няма сэнсу. Галоўнае — у нас няма права на памылку».
У 1996 ён падпісаў Дагавор аб усёабдымнай забароне ядзерных выпрабаванняў у Нью-Ёрку, а ў 2005 годзе — Даговор аб стварэнні зоны, свабоднай ад ядзернай зброі, у Цэнтральнай Азіі у Сяміпалацінску.
19 снежня 2018 года, выступаючы на ​​пасяджэнні Сената, Такаеў прапанаваў узмацніць судовы пераслед у дачыненні да наркадылераў аж да пажыццёвага зняволення і нават смяротнага пакарання, паколькі іх дзейнасць можна прыраўняць да тэрарызму, пагрозлівым нацыянальным інтарэсам краіны.
8 лютага 2019 года, на слуханні ў Сенаце парламента РК па гандлёвай палітыцы ў ЕАЭС, Такаеў заявіў: «Інтэграцыя гэта найскладаны па сваёй сутнасці пошук балансу інтарэсаў. У інтэграцыі не можа быць аўтсайдэраў і тых, хто прайграў, у выйгрышы павінны быць усе ўдзельнікі працэсу».
Касым-Жамарт Кемелевіч Такаеў — Прэзідэнт Рэспублікі Казахстан, дзяржаўны дзеяч Казахстана, доктар палітычных навук, былы прэм’ер-міністр Рэспублікі Казахстан , Старшыня Сената Парламента Рэспублікі Казахстан .
Такаеў прымаў удзел у дзесяці сесіях ГА ААН, абіраўся Старшынёй Саветаў міністраў замежных спраў Садружнасці Незалежных Дзяржаў і Шанхайскай арганізацыі супрацоўніцтва, мае дыпламатычны ранг Надзвычайнага і Паўнамоцнага Пасла.
Застаўшыся з Тэдзі, Дэвід успамінае казку Карла Калодзі «Прыгоды Пінокіа», якую яму чыталі бацькі, і вырашае адшукаць Блакітную Фею, каб тая ператварыла яго ў сапраўднага хлопчыка.
Мяркуючы, што Блакітная Фея рэальная, Дэвід просіць, каб яна ператварыла яго ў сапраўднага хлопчыка, паўтараючы сваё жаданне да таго моманту, пакуль яго ўнутраная крыніца сілкавання не сканчаецца.
Атрымаўшы і асэнсаваўшы ўспаміны Дэвіда, футурыстычныя робаты рэканструююць хату сям’і Свінтан і тлумачаць яму з дапамогай інтэрактыўнай выявы Блакітнай Феі, што немагчыма зрабіць яго чалавекам.
«Шту́чны ро́зум»"' — амерыканскі навукова-фантастычны фільм-драма рэжысёра, прадзюсара і сцэнарыста Стывена Спілберга, зняты ў 2001 годзе па матывам апавядання Браяна Олдыса «Суперцацак хапае на ўсё лета» з Хэйлі Джоал Осментам, Джудам Лоу, Фрэнсіс О’Конар, Сэмам Робардсам, Джэйкам Томасам і Уільямам Хёртам у галоўных ролях.
Ён уключаў у сябе герб гарадоў, апраўленым пальмавымі лісцем і тры алегарычныя фігуры, што сімвалізуюць тры галоўныя прынцыпу, згодна з якімі павінны прымацца рашэнні ў ратушы: Справядлівасць, Мудрасць і Умеранасць.
У паўночнай частцы другога паверха знаходзілася пакой суду вышэйшай інстанцыі, канцылярыя і зала чаканняў, у паўднёвым самым крыле — адпаведна памяшканне суда ніжэйшай інстанцыі і гандлёвая палата.
Утвораны 22 снежня 1960 года ў складзе Віцебскага раёна Віцебскай вобласці БССР шляхам аб’яднання скасаваных Бараўлянскага і Мікалаёўскага сельсаветаў, у склад сельсавета таксама ўвайшлі 5 населеных пунктаў скасаванага Біцялёўскага сельсавета (Давыдаўка, Лужасна 1-е, Лужасна 2-е, пасёлак чыгуначнай станцыі Лужасна і Лужасна Лес).
На трохкутным тымпане франтона палаца быў размешчаны фамільны герб Вільгаў, што было зроблена па загадзе генерал-маёра Францішка Фабіяна Вільга , жанатага на Тэафіле Ерузальскай, які быў ініцыятарам будаўніцтва палаца ці, прынамсі, яго перабудовы, калі ён быў пабудаваны яго цесцем Юзафам Ерузальскім.
Лічыцца, што асабняк быў узведзены не пазней 1730—1735 гг. Знешне ён нагадваў палац Чартарыйскіх у Любліне (узведзены ў другой палове ст., у 1725—1728 гг. перабудаваны архітэктарам Францыскам Майерам).
Галобы з Мельніцай і Бруховічамі сталі ўладаннямі Польшчы, у 1544 г. кароль Жыгімонт Стары перадаў Галобы сваёй жонцы Боне Сфорцы, якая валодала імі да 1557 г. У 1573 г. уладальнікамі Галобаў сталі Варвара Казінская і князь Юрый Збаражскі, якія мелі там два фальваркі з 61 дваром, з іх 22 двара агароднікаў.
У асноўным згадваецца ў люстрацыі Любомльскага староства 1564 г. У 1564 г. там было 15 работных кметаў, якія пражывалі на 12 дварах, 3 баяраў, якія плацілі падатак 8 флорынаў, 17 агароднікаў, 2 каморнікі, 2 каваля, 2 дзяхцяры, 3 рыбакоў, была карчма і вадзяны млын.
Прадзед, Тамаш Яноўскі, удзельнічаў у вызвольным паўстанні Каліноўскага, загінуў у баі атрада Вінцэнта Козела-Паклеўскага з расейскімі войскамі каля Уладыкаў 17 мая 1863 г. У 1930-я гады ў тым месцы быў насыпаны курган, на мемарыяльнай пліце выбілі прозвішчы загінулых паўстанцаў, на галоўнай плошчы Ільі паставілі помнік з польскім надпісам «С ».
Дзед Фёдар Шэрамет быў таксама настаўнікам, да яго прыязджалі вядомыя людзі: Браніслаў Тарашкевіч, Сымон Рак-Міхайлоўскі, Пятро Мятла, якія былі пасламі ў польскім сейме.
У 1929 г. польскія ўлады прапанавалі бацьку Сяргея прайсці перакваліфікацыю на польскага настаўніка, але той адмовіўся, пасля чаго беларускую школу зачынілі і адчынілі польскую ў Залессі, у якой Сяргей Яноўскі навучаўся з шасці гадоў.
Сяргей Яноўскі быў арыштаваны савецкімі карнымі органамі 6 жніўня 1947 г. Па прыгавору ваеннага трыбунала войскаў МУС Беларускай акругі ад 21 лістапада 1947 г. Сяргей Яноўскі быў асуджаны па артыкулаў 63-1 і 76 крымінальнага кодэксу БССР на 10 гадоў канцлагераў, з пазбаўленнем правоў на тры гады і канфіскацыяй маёмасці: «за ўдзел у антысавецкай контррэвалюцыйнай арганізацыі, створанай В. Супруном у маі 1946 г. для правядзення антысавецкай прапаганды. Распаўсюджваў антысавецкія погляды, захоўваў у сябе антысавецкія распараджэнні цэнтра, вёў падрыхтоўку па прыцягненні ў арганізацыю іншых членаў і працу па пашырэнні дзейнасці арганізацыі».
У 1941—1942 гадах раённы аддзел адукацыі, які ўзначальвала выпускніца Віленскага ўніверсітэта Ганна Сухая, арганізаваў настаўніцкія курсы для моладзі: навучанне вызваляла ад высылкі на прымусовую працу ў Германію.
Плотников И. С., Левый С. В. «Одонатофауна окрестностей г. Борисова» / Биологическая осень 2017 : к Году науки в Беларуси : тезисы докладов Международной научной конференции молодых ученых, 9 ноября 2017 г, Минск, Беларусь.
24 жніўня дэпутаты прагаласавалі за адхіленне ад пасады начальніка Генштаба УС Лівіі генерала Абдэль Салям Джадалу за сувязі з ісламістамі, прызначыўшы на яго пост генерала Абдэля Разака аль-Назуры.
Таксама, пасля захопу галоўнага аэрапорта краіны, дэпутаты абвясцілі ісламісцкія групоўкі «Рассвет Лівіі», «Абаронцы ісламу», «Грамадскі савет шуры паўстанцаў Бенгазі» і «Ансар аш-Шарыа» тэрарыстычнымі арганізацыямі, даручыўшы арміі «ў самыя кароткія тэрміны ліквідаваць тэрарыстычную пагрозу ў асобе дадзеных арганізацый».
«Мы вітаем сённяшняе першае пасяджэнне Палаты прадстаўнікоў у Лівіі. Гэта вельмі правільны крок для вяртання Лівіі на шлях дэмакратычнага пераходу, а таксама для садзейнічання аднаўленню закона і парадку ў краіне.»
6 лістапада Вярхоўны суд Лівіі ў Трыпалі, разгледзеўшы заявы 12 лаяльных ісламістам дэпутатаў, вынес рашэнне аб прызнанні вынікаў апошніх выбараў несапраўднымі і аб роспуску Палаты прадстаўнікоў.
12 жніўня члены Палаты прадстаўнікоў прагаласавалі за абранне прэзідэнта Лівіі шляхам прамых выбараў, дата якіх не была названа, прынялі рашэнне аб неадкладнай ліквідацыі ўсіх дзеючых нерэгулярных узброеных фармаванняў былых паўстанцаў і адхіліць ад займаемай пасады муфтыя Лівіі Садэк аль-Гар’яні.
Матывацыяй лідара Лівіі М. Кадафі ўмяшання ў грамадзянскую вайну ў Чаду, якая шла з 1965 года, сталі намеры вярнуць паласу Аўзу, вузкую паласу тэрыторыі паміж Чадам і Лівіяй, на якую Лівія прад’яўляла тэрытарыяльныя прэтэнзіі.
Акрамя таго, ідэя дзяржава мас прадугледжвала аб’яднанне ўсіх арабскіх дзяржаў і стварэнне саюзнай дзяржавы на поўдзень ад Лівіі, з перспектывай распаўсюджвання ўплыву Лівіі на ўсю Цэнтральную Афрыку, і паслабленне ўплыву Францыі.
Наступленне пачалося 6 снежня сіламі ўдарнай бранятанкавай групоўкі, якая складалася з савецкіх танкаў Т-54 і Т-55; па непацверджаных сведчанняў, у аперацыі ўдзельнічалі ваенныя саветнікі з Савецкага Саюза і ГДР.
Лівійцы, як здаецца, непасрэднага ўдзелу ў штурме не бралі; паводле схемы, якая ў далейшым стане традыцыйнай для гэтага канфлікту, яны забяспечвалі артылерыйскую, авіяцыйную і бранятанкавую падтрымку ўдарным групам паўстанцаў.
Польская дыяспара, што сфармавалася цягам апошніх стагоддзяў — адная з самых шматлікіх у свеце: паводле найбольш смелых ацэнак колькасць палякаў за мяжой складае 20 млн чалавек, з якіх большасць прыходзіцца на ЗША, Германію, Бразілію, Францыю.
Да іншых нацыянальнасцей аднеслі сябе 1,23 % працэнта насельніцтва краіны, з іх самыя значныя этнічныя групы — роднасныя палякам сілезцы , немцы , беларусы , украінцы , цыганы, яўрэі, польска-літоўскія татары.
Не менш за 1,4 % жыхароў Польшчы карыстаюцца сілезскай гаворкай (самі сілезцы або шлянзакі лічаць сваю гаворку асобнай мовай і дамагаюцца для яе афіцыйнага статусу; на сілезскай мове ствараюцца літаратурныя творы, выдаюцца газеты).
Сярод найбольш значных навуковых вынікаў — стварэнне Інтэракцыйнай тэорыі ўлады, у якой усебакова асветлена сацыяльна-псіхалагічная прырода ўлады як дыскурсу інтэрсуб’ектнага ўзаемадзеяння, даследаваны асобасныя, ўзроставыя, гендэрныя, межполавыя, сямейныя, палітыка-ідэалагічныя вымярэння уладна-падначаленых адносін.
Працаваў псіхолагам Львоўскай абласной псіхіятрычнай бальніцы , асістэнтам кафедры педагогікі і псіхалогіі Львоўскага дзяржаўнага універсітэта імя Івана Франка , інжынерам-псіхолагам аддзела кадраў Львоўскага вытворчага аб’яднання «Іскра» , псіхолагам службы сям’і Львоўскага гарадскога фірмы абрадавых паслуг , выкладчыкам Кіеўскага дзяржаўнага педагагічнага інстытута замежных моў .
У 1992 годзе пасля заканчэння аспірантуры Інстытута псіхалогіі АПН Украіны абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Асаблівасці пола-ролевага самавызначэння хлопчыкаў-падлеткаў з няпоўнай сям’і».
Ён працаваў загадчыкам лабараторыі псіхалогіі мас і арганізацый , вядучым навуковым супрацоўнікам лабараторыі метадалогіі псіхасацыяльных і палітыка-псіхалагічных даследаванняў , быў дактарант гэтага інстытута .
Вадзім Аляксандравіч Васюцінскі — украінскі псіхолаг, доктар псіхалагічных навук, прафесар, загадчык лабараторыі псіхалогіі мас і супольнасцяў Інстытута сацыяльнай і палітычнай псіхалогіі НАПН Украіны.
Нусдорфская плаціна і шлюз — гідратэхнічнае збудаванне, плаціна і шлюз у прыгарадзе Вены — Нусдорфе, у месцы, дзе ад ракі Дунай адыходзіць яе натуральны рукаў — Дунайскі канал даўжынёй 17,3 км.
Збудаванні былі створаны на падставе закона, выданага рэйхсратам 18 ліпеня 1892 года, які прадугледжваў фінансаванне будаўніцтва гарадской чыгуначнай дарогі — Венскага штадтбана, пераўтварэння Дунайскага канала ў гандлёвы порт і зімовую гавань, рэгуляванне ракі Вена і будаўніцтва калектарных каналаў уздоўж гэтых дзвюх рэк.
Аб’яднаная каманда пад назвай «Дняпро» пакінула за сабой месца ў Вышэйшай лізе, на вакантнае месца ў Першай лізе быў запрошаны рэчыцкі «Спадарожнік», які ў сезоне 2018 заняў 3-е месца ў Другой лізе.
У сакавіку 2019 года была праведзена жараб’ёўка турніру для 16 каманд, аднак у красавіку жыткавіцкі ЮАС, не атрымаўшы ліцэнзію на ўдзел у Першай лізе, быў выключаны з удзельнікаў і перайшоў у Другую лігу.
30 студзеня 2019 года была ўведзена новая схема ратацыі: дзве апошнія каманды Вышэйшай лігі 2019 наўпрост пакідаюць турнір, іх месца займаюць дзве найлепшыя каманды Першай лігі, а 14-я каманда Вышэйшай лігі праводзіць два дадатковых пераходных матчы з трэцяй камандай Першай лігі за месца ў Вышэйшай лізе на наступны сезон.
У кнізе апісваюцца цуды абраза Маці Божай Будслаўскай у перыяд з 1617 па 1650 гады, сярод якіх і цудоўнае вылячэнне сына ашмянскага падстолія Аляксандра Слізня, які пражывае ў мілі ад Будслава.
Напярэдадні грамадзянскай вайны ўзброеныя сілы Лівійскай Джамахірыі мелі больш за 2000 танкаў, 3600 бронемашын, больш за 3000 артылерыйскіх гармат і сістэм, уключаючы САУ і РСЗА, некалькі сотняў баявых самалётаў, больш за 100 верталётаў і іншае ўзбраенне.
Былыя кадравыя вайскоўцы 17 лістапада 2011, яшчэ да таго, як пяць дзён праз быў сфарміраваны часовы ўрад краіны, правялі нараду з удзелам каля 150 былых афіцэраў і унтэр-афіцэраў старой арміі.
На гэтай нарадзе, які прайшоў у горадзе Эль-Бейда на ўсходзе краіны і распачатым яшчэ 15 лістапада, аднагалосным рашэннем на пост начальніка генеральнага штаба новай лівійскай арміі быў прызначаны корпуснай генерал Халіфа Хафтар.
Для іх характэрны адносна экстэрытарыяльны прынцып камплектавання, наяўнасць пэўных навыкаў валодання некаторымі сістэмамі ўзбраенняў у іх байцоў, наяўнасць некаторага аператыўна-тактычнага досведу ў іх камандзіраў, а таксама адносна высокі ўзровень дысцыпліны.
Лічыцца, што незадаволены шлюбам з бастардам пантыфіка, ён выказваў ёй халодную павагу, хоць і шанаваў яе адміністрацыйныя здольнасці, не перастаючы пры гэтым прад’яўляць правы на фізічную блізкасць і раўнаваць.
Адна з дам Лукрэцыі, Палісена Мальвецы, якая пісала лісты Ганзага ў канцы 1504 года і потым нечакана была звольнена , распаўсюджвала гісторыю пра тое, як Альфонса аднойчы заспеў свайго брата кардынала Іпаліта ў пакоях жонкі.
У 1506 годзе, пакінуўшы горад дзеля ваеннай кампаніі супраць Венецыі, герцаг прызначыў рэгентам сваю жонку Лукрэцыю, якая дэ-факта кіравала горадам разам з кардыналам Іпаліта да 1512 года.
Альфонса планаваў ажаніцца з адной са сваячак караля Францыі, але ў 1502 годзе Папа Аляксандр Борджыя пасватаў яму, яшчэ спадчынніку герцагства, сваю дачку Лукрэцыю, два папярэднія шлюбы якой не ўвянчаліся поспехам.
Гэты саюз мусіў спрыяць альянсу Чэзарэ Борджыя як з Ферарай, так і з Францыяй, што дапамагло б яму ўзяць пад кантроль Раманью і павялічыць шанцы на заваяванне Балонні і Фларэнцыі.
Альфонса, зразумела, не падпарадкаваўся і не аддаў Ферарскае герцагства, і паспяхова адбіў напад армій Папы і венецыянцаў у бітве пры Палезеле , захапіўшы Балонню і адыграўшы важную ролю ў перамозе французаў пры Равене : гарматы д’Эстэ знішчылі венецыянскі флот у рацэ По , французскі палкаводзец Адэ дэ Фуа, віконт дэ Латрэк, паранены ў бітве, лячыўся ў доме Эстэ і стаў яму ўдзячны за гэта.
У верасні 1506 года яны былі асуджаны, але смяротны прысуд праз павешанне быў заменены на зняволенне ў вежы , дзе Ферантэ памёр у сваёй камеры праз 34 гады зняволення, а Джуліа быў вызвалены ў 1559 годзе пасля 53 гадоў зняволення .
Тым не менш захаваная перапіска сведчыць пра яе гарачы раман з паэтам П’етра Бемба , які пазней прыняў духоўны сан і стаў сакратаром ворага Альфонса Папы Льва , а таксама з маркізам Мантуі Франчэска Ганзага, які быў у шлюбе з сястрой Альфонса — Ізабелай д’Эстэ .
З палітычнага пункта гледжання іх шлюб апынуўся паспяховым саюзам: яна часта бывала цяжарнай, нарадзіла яму дастатковую колькасць дзяцей і ўдала кіравала герцагствам у час яго адсутнасці па ваенных справах.
Ён заручыў свайго спадчынніка Эрколе д’Эстэ з дачкой французскага караля Рэнэ, запатрабаваў ад Папы падаць кардынальскую шапку яго сыну Іпаліта і давесці здабычу солі са сваіх руднях да 20 тыс. мяшкоў.
Адной з прычын канфлікту з папам, які пачаўся ўлетку 1509 года, апроч яго вернасці французам, быў горад Камак’я, які, як гаварыў Альфонса ў час мірных перамоў з Венецыяй, ён атрымаў як ф’еф ад імператара, а не ад папы.
Акрамя таго, Альфонса і яго сястра Ізабела абаранілі сям’ю Джавані Бенціволья, з якім варагаваў папа, таму што іх пабочная сястра Лукрэцыя была ў шлюбе з Анібале Бенціволья (пры гэтым да гэтага Альфонса дапамог Папе захаваць Балонню, адкуль беглі Бенціволья).
Калі балонцы паўсталі супраць Папы Юлія і скінулі яго бронзавую статую працы Мікеланджэла з брамы, дзе яна была пастаўлена, Альфонса загадаў сабраць аскепкі і пераплавіць у гарамату, названую ў яго гонар .
Новы Папа Юлій прапанаваў яму сваю пазашлюбную дачку Фелічэ дэла Роверэ ў якасці жонкі, прапануючы пазбавіцца ад Лукрэцыі, але гэты план не ўвянчаўся поспехам і яе выдалі за іншага.
Праз некалькі гадоў пасля яе смерці герцаг звязаў свой лёс з нязнатнай гараджанкай, мабыць, куртызанкай, прыгажуняй Лаурай Дыянці, якая заставалася з ім да канца яго жыцця і нарадзіла яму дваіх сыноў.
Паводле аднаго з варыянтаў Генеральнага штаба РСЧА па разгортванні войскаў у выпадку агрэсіі з боку Германіі і яе сатэлітаў 4-я армія павінна была садзейнічаць Паўднёва-Заходняму фронту ў адлюстраванні агрэсіі, недапушчэнні пранікнення Германіі на савецкую тэрыторыю, а ў далейшым нанясенню паражэння люблінскай-сандамірскай групоўцы праціўніка з выхадам у далейшым у верхняе цячэнне р. Одэр.
Арміі былі падпарадкаваныя 55-я і 155-я стралковыя дывізіі, затым зводны атрад 47-га стралковага корпуса, але спыніць прасоўванне нямецкіх войскаў не ўдавалася: 26 чэрвеня праціўнік заняў Слуцк, 28 чэрвеня — Бабруйск.
У далейшым да лістапада 1943 года (з 23 красавіка па 9 чэрвеня 1942 года ў складзе Ленінградскага фронту) вяла баі па ўтрыманні занятых рубяжоў на рацэ Волхаў і плацдарма на яе левым беразе.