polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
У тым жа годзе Сяргея Аляксеевіча накіравалі на вучобу на Харкаўскія бранятанкавыя курсы ўдасканальвання каманднага саставу запасу, эвакуіраваныя ў тыл, па заканчэнні якіх восенню 1942 года ён атрымаў прызначэнне ў 2-ю рэзервавую армію, у складзе якой ішло фарміраванне 397-й стралковай дывізіі.
Старшы ад’ютант 1-га стралковага батальёна 446-га стралковага палка 397-й стралковай дывізіі 61-й арміі капітан С. А. Панамароў асабліва вызначыўся ў ходзе — часткі Вісла-Одэрскай стратэгічнай аперацыі.
Пры прарыве значна ўмацаваных ліній абароны на рацэ Адтуль, у раёне Жырардува і Кутна і пераследзе адступаючага ворага капітан С. А. Панамароў распрацаваў і ажыццявіў план бою батальёна, забяспечыў дакладнае ўзаемадзеянне ўсіх родаў войскаў з надыходзячай пяхотай, арганізаваў бесперапынную сувязь паміж падраздзяленнямі.
Сяргей Аляксеевіч Панамароў нарадзіўся 31 снежня 1908 года ў вёсцы Мікалаеўка Рагачоўскага павета Магілёўскай губерні Расійскай імперыі (цяпер сяло, адміністрацыйны цэнтр Мікалаеўскага сельскага савета Буда-Кашалёўскага раёна Гомельскай вобласці Рэспублікі Беларусь) у сялянскай сям’і.
У баях за вёску Тэрэбежуў-Гура дзякуючы правільнай і дакладнай арганізацыі бою з яго боку, своечасоваму падвозу боепрыпасаў на пярэдні край і бесперапыннаму дзеянню сувязі з падраздзяленнямі 1-ы стралковы батальён 446-га стралковага палка адбіў 8 контратак буйных сіл праціўніка, знішчыўшы больш за 200 салдат і афіцэраў вермахта.
Да гэтай групы адносяцца казкі, у якіх мастацкія вобразы звязаны з татэмістычнымі вераваннямі («Царэўна-жаба», «Сястрыца Алёнушка і брацец Іванушка», «Рак-царэвіч»), а таксама казкі пра бязвінна пакрыўджаных сірот.
Да трэцяй групы адносяцца чарадзейныя казкі, што адлюстравалі народныя ўяўленні аб праўдзе, крыўдзе, горы, лёсе, смерці, якія персаніфікуюцца, дапамагаюць раскрыць іх глыбінны сэнс.
Узніклі ў дакласавы і раннекласавы перыяд грамадства, што характарызуецца моцнай залежнасцю чалавека ад навакольнай прыроды, розныя з'явы якой ён адухаўляў, надзяляў уласнымі гіпербалізаванымі якасцямі.
Чарадзе́йныя ка́зкі — жанравая разнавіднасць казачнага эпасу; казкі з тыповымі сюжэтамі, матывамі, будовай, дзе прысутнічаюць чарадзейства, незвычайныя героі, змагаюцца сілы дабра і зла, але заўсёды перамагае справядлівасць.
У 1961 годзе Даг Хамаршэльд памёр за некалькі месяцаў да абвяшчэння сваёй перамогі, пасля чаго ў правілы былі ўнесены праўкі, каб пазбегнуць іншых пасмяротных узнагарод у будучыні.
Міжнародны камітэт Чырвонага Крыжа тройчы атрымліваў прэміі ў 1917, 1944 і 1963 гадах, а Упраўленне Вярхоўнага камісара Арганізацыі Аб’яднаных Нацый па справах бежанцаў двойчы — у 1954 і 1981 гадах, але ніводная асоба не атрымлівала Нобелеўскую прэмію міру больш за адзін раз.
У 2014 годзе пакістанская актывістка Малала Юсуфзай стала самай маладой з усіх лаўрэатаў Нобелеўскіх прэмій ва ўсіх катэгорыях, атрымаўшы ўзнагароду ў 17 гадоў, а самым узроставым быў лаўрэат 1995 года Джозеф Ротблат, якому на момант прысуджэння было 87 гадоў.
Нобелеўская прэмія міру — узнагарода, якая штогод прысуджаецца Нарвежскім нобелеўскім камітэтам у Осла, «чалавеку, які выконвае найбольшую альбо найлепшую працу дзеля братэрства паміж народамі, адмены альбо скарачэння пастаянных армій і правядзення альбо заахвочвання мірных кангрэсаў».
На чале яе, нароўні з Се Цзынем, усталі Яа Гуансяа і Лю Цзічы, а таксама былі ўключаны 28 вядомых навукоўцаў і больш за 3000 каліграфаў і радавых навукоўцаў з усіх канцоў Кітая.
Фармат тома Юнлэ дадзянь вялікі для кітайскай кніжнай традыцыі: 50 29,5 см, таму тамы складаліся ў цвёрдую кардонную вокладку, абклееную жоўтым шоўкам, што рабіла іх падобнымі на еўрапейскія.
У бібліятэцы Пецярбургскага ўніверсітэта і Акадэміі навук захоўваліся 11 тамоў Юнлэ дадзянь , 10 з якіх паступілі ў 1912 годзе з Пекінскай духоўнай місіі ў Азіяцкі музей Акадэміі навук, а адзін — у 1935 годзе з Далёкаўсходняга аддзялення АН СССР.
Адмысловае іх даследаванне распачаў у канцы 1930-х гадоў У. М. Казін, які адзначыў што захаванасць ва ўсіх тамоў цудоўная, туш не збялела, не пацярпелі тамы і ад паводкі 23 верасня 1924 года.
Выканана ў даведкавым жанры лэйшу, разнастайны матэрыял размяшчаўся не па тэматычных катэгорыях , а ў парадку іерогліфаў слоўніка Хуну чжэн'юнь: кожны раздзел уяўляў сабою зборнік вытрымак, часам цэлых раздзелаў ці трактатаў на адну агульную тэму, пазначаную іерогліфам-назвай раздзела.
Найбуйнейшыя калекцыі тамоў Юнлэ дадянь захоўваюцца ў Бібліятэцы Кангрэса ЗША , у розных бібліятэках Вялікабрытаніі — 51 том, у розных бібліятэках Германіі — 5 тамоў, некаторая колькасць тамоў у Японіі.
Складанне энцыклапедыі пераследавала палітычныя мэты: імператар прыйшоў да ўлады ў выніку грамадзянскай вайны 1399—1403 гадоў і сутыкнуўся з рэзкай апазіцыяй канфуцыянскіх вучоных-чыноўнікаў.
У Фергане адранку ў цэнтры горада збіраліся ўзбуджаныя натоўпы маладых людзей, узброеных палкамі і арматурай, якія білі машыны і кіёскі, натоўп атачыў будынак абкама КПСС, спрабаваў прадраць ачапленне, кідала камяні.
Мясцовым уладам атрымалася сабраць на аўтабазе і ў санаторыі ўсіх астатніх у горадзе туркаў, таму ахвяр сярод іх не было, але пагромнікі грамілі і палілі іх хаты, а таксама дома мясцовых узбекаў.
Першай старажытна-інданезійскай дзяржавай, тэрыторыя якой пашырылася на некалькі астравоў, стала Шрывіджая, першыя верагодныя звесткі пра якую даводзяцца на канец стагоддзя, прытым, што ўзнікненне меркавана ставіцца да ранейшага перыяду — — стагоддзяў.
Панавальнай рэлігіяй быў тантрычны будызм — менавіта ўладамі Шрывіджаі быў пабудаваны найбуйнейшы будысцкі храм Інданезіі Барабудур, аднак у розныя перыяды прасочваецца і істотны ўплыў індуізму.
У іншай буйнай сярэднявечнай інданезійскай дзяржаве — Матараме, які размяшчаўся ў — стагоддзях на цэнтральнай і ўсходняй Яве і вёў бязлітаснае змаганне са Шрывіджаяй за ўплыў у рэгіёне, будызм і індуізм таксама суіснавалі і некалькі разоў чаргаваліся ў якасці дзяржаўных рэлігій, пры гэтым апошні пакінуў значна істотнейшую матэрыяльную спадчыну — у прыватнасці, найбуйнейшы індуісцкі храмавы комплекс Прамбанан.
Пры тым, што і ў Шрывіджаі, і ў Матараме санскрыт захоўваўся ў якасці мовы набажэнстваў і духоўнай літаратуры, менавіта да перыяду гэтых дзяржаў ставіцца з’яўленне пісьмовых помнікаў на першабытніцкай мове — .
Залежнасць ад НОІК змянілася аналагічнымі адносінамі калоніі непасрэдна з Нідэрландамі, прытым падобная трансфармацыя не мела на ўвазе істотных змен сістэмы каланіяльнага кіравання — адміністрацыяй Ост-Індыі па-ранейшаму кіраваў генерал-губернатар, які прадстаўляў ужо не НОІК, а непасрэдна нідэрландскі ўрад.
У той жа час, з улікам падначалення ў гэты перыяд Нідэрландаў , чарговы генерал-губернатар, , які прыбыў на Яву ў 1808 годзе, атрымаў гэта прызначэнне ад Людовіка Банапарта і, адпаведна, праводзіў курс на забеспячэнне менавіта французскіх інтарэсаў, што складаліся, перадусім, у абароне тэрыторыі Нідэрландскай Ост-Індыі ад брытанцаў.
Апошнія, знаходзячыся ў стане вайны як з французамі, так і з іх сатэлітамі — галандцамі, ужо распачалі да гэтага часу шэраг уварванняў у перыферыйныя раёны калоніі, захапіўшы, у прыватнасці, астравы і Цернаце.
Засяродзіўшы высілкі на абароне Явы як галоўнага вострава нідэрландскіх уладанняў, Дандэлс не толькі праводзіў маштабныя мабілізацыйныя працы і прыступіў да паскоранага развіцця ваеннай інфраструктуры, але і павёў курс на цэнтралізацыю сістэмы грамадзянскай адміністрацыі і рэзкае абмежаванне ўлады тубыльных кіраўнікоў.
На мяжы — стагоддзяў Партугалія, што аказалася да таго часу ва уніі з Іспаніяй, Нідэрланды і Вялікабрытанія ўступілі ў адкрытае супрацьстаянне за кантроль над астравамі, складаючы эканамічныя пагадненні і вайсковыя саюзы з рознымі мясцовымі ўладцамі.
Для кансалідацыі высілкаў па засваенні калоній прадпрымальнікамі залучаных краін ствараліся адмысловыя гандлёва-эканамічныя аб'яднанні, якія заручаліся дзяржаўнай падтрымкай: у 1600 годзе была заснавана Брытанская Ост-Індская кампанія, у — Нідэрландская Ост-Індская кампанія.
Першымі арганізацыямі, што абвясцілі сваёй канчатковай мэтай дасягненне дзяржаўнай незалежнасці, былі створаная ў 1908 годзе «» і заснаваны ў 1911 годзе «» — першая выступала пад свецкімі, другая — пад мусульманскімі лозунгамі.
Неўзабаве пад уплывам працэсаў, што адбываліся ў Расіі і Еўропе, сфармавалася вельмі актыўнае левае крыло руху: у 1914 годзе была створана першая сацыял-дэмакратычная ячэйка, у 1920 годзе аформілася Камуністычная партыя Інданезіі.
У пачатку 1930-х гадоў Сукарна былі сфармуляваны прынцыпы мархаэнізму — дактрыны, што агадвае незалежнае развіццё Інданезіі па сацыялістычным шляху з нацыянальнай спецыфікай, што стала ідэалогіяй найболей магутнай плыні ў рамках нацыянальна-вызвольнага руху.
Абедзве структуры карысталіся падтрымкай — у тым ліку ваеннай дапамогай — з боку ЗША і шэрага краін Захаду, а таксама ўсталявалі кантакты з ісламістамі «Даруль Іслам», якія таксама нарасцілі ў гэты перыяд сваю актыўнасць.
У — стагоддзях прынамсі ў заходняй і цэнтральнай частках Явы, што сталі да гэтага моманту найболей развітымі ў сацыяльна-эканамічным плане раёнамі, прасочваецца поліцэнтрычная, пераважна двухузроўневая ўласнасць на зямлю: сельскагаспадарчыя ўгоддзі прыналежалі як мясцовым князям, якія насілі тытул ра́ка, так і стаяламу над імі манарху з тэндэнцыяй паступовага пашырэння ўладных і маёмасных паўнамоцтваў апошняга.
Да канца стагоддзя, мусібыць, завяршыўся пераход да монацэнтрычнай сістэмы зямельнай уласнасці — уся зямля перайшла ў дырэктыву манарха, тады як рака сфарміравалі пласт спадчыннай арыстакратыі вотчыннага тыпу.
На ўсходняй Яве, дзе дзяржаўныя інстытуты ў канцы стагоддзя толькі пачалі фармавацца пасля далучэння гэтай тэрыторыі да ўладанняў Матарама, саслоўе рака, мяркуючы па ўсім, не склалася зусім, і сістэма зямельнай уласнасці там спрадвечна была монацэнтрычнай: матарамскі махараджа адразу выбудаваў непасрэдныя адносіны з верхавінамі мясцовых абшчын, атрымваючы ад іх зямельную рэнту прама.
Калі ў пачатку 1830-х гадоў да іх непасрэдных уладанняў ставіліся тэрыторыі Явы, Мадуры, паўднёвых Малук, паўднёвага ўскрайку Суматры і паўночна-усходняга ўскрайку Сулавесі, тое да пачатку 1860-х гадоў пад поўны кантроль былі ўзяты цэнтральная Суматра, паўночныя Малукі і шырокія тэрыторыі на поўдні Калімантана, суверэнітэт Нідэрландаў прызналі князі Балі.
У 1890-х — 1900-х гадах да галандскіх уладанняў былі далучаны Ламбок і іншыя астравы з ліку Малых Зондскіх, якія да таго захоўвалі незалежнасць, было пачата засваенне заходняй часткі вострава Новая Гвінея, права на якую Гаага раней набыла паводле вынікаў серыі пагадненняў з Лонданам.
Гэтых мэт меркавалася дасягнуць, у прыватнасці, за кошт убудавання мясцовай феадальнай верхавіны ў адміністрацыйную структуру, стымуляванні самаразвівальнай таварнай вытворчасці на грунце сістэмы зямельнай рэнты-падатку, пашырэння практыкі таварна-грашовых адносін.
Так, тубыльныя кіраўнікі засталіся практычна не інтэграванымі ў кіраўніцкую вертыкаль: узаемадзеянне з імі па-ранейшаму ўжыццяўлялася праз прыкамандзіраваных галандскіх урадоўцаў-рэзідэнтаў, якія фармальна знаходзіліся ў статусе саветнікаў, але ў рэальнасці ва ўсё большай ступені засяроджвалі ў сваіх руках кіраванне адпаведнымі дзяржаўнымі ўтварэннямі.
У 1945 годзе, спрабуючы захаваць падтрымку сярод інданезійскіх нацыяналістаў, японская адміністрацыя абвясціла пра пачатак практычнай падрыхтоўкі да падавання Інданезіі дзяржаўнай незалежнасці.
З гэтай мэтай у сакавіку 1945 года быў сфармаваны Даследчыцкі камітэт па падрыхтоўцы інданезійскай незалежнасці ў складзе некалькіх дзясяткаў актывістаў мясцовага нацыянальна-вызвольнага руху .
Даследчыцкім камітэтам быў падрыхтаваны праект інданезійскай канстытуцыі; на адным з яго пасяджэнняў 1 чэрвеня 1945 года Сукарна абвясціў прынцыпы , якія сталі пазней асновай дзяржаўнай ідэалогіі Інданезіі.
У рамках гэтага працэсу вылучаецца некалькі буйных міграцыйных хваль, падчас якіх на астравы Малайскага архіпелага з кантынентальнай часткі Паўднёва-Усходняй Азіі адбывалася перамяшчэнне прадстаўнікоў розных этнічных груп.
Яны прынеслі з сабой высокаразвітую культуры бронзы і шырока распаўсюдзілі на значнай частцы тэрыторыі архіпелага земляробства, а таксама сталі продкамі большай часткі сучасных інданезійцаў, у тым ліку такіх шматлікіх народаў, як яванцы, сунды, мадурцы.
Высілкі галандцаў па ўмацаванні сваёй улады натыкнуліся на сур’ёзны супраціў з боку мясцовага насельніцтва, у тым ліку, часткі шляхты: 1820-я — 1830-я гады былі адзначаны чарадой магутных антыкаланіяльных выступаў.
Цягам кароткага часу Дыпанегора, які выступіў пад лозунгамі стварэння незалежнай , удалося мабілізаваць добра арганізаванае апалчэнне, што налічвае дзясяткі тысяч чалавек, і нанесці некалькі адчувальных удараў галандцам.
У 1826—1828 гадах паўсталыя кантралявалі значную частку цэнтральнай Явы, і толькі пасля істотнага павелічэння колькасці нідэрландскіх войскаў і ўзвядзення каланізатарамі ў канфліктных раёнах развітай сістэмы фартыфікацыйных збудаванняў яны былі змушаны перайсці да абарончай тактыкі.
Для гэтага перыяду быў характэрны невысокі ўзровень палітычнай стабільнасці, абумоўлены як вастрынёй сацыяльна-эканамічных праблем, так і досыць канфліктнымі адносінамі паміж рознымі палітычнымі сіламі.
Вымогі СНП пра адстаўку вышэйшага генералітэту і рэарганізацыі Міністэрства абароны прывялі да так званага «інцыдэнту 17 кастрычніка 1952 года» — масавых антыпарламенцкіх выступленнях, у якіх узялі ўдзел не толькі вайсковыя, але і значная колькасць грамадзянскага насельніцтва, якое спачувала ім.
Нідэрландская Ост-Індская кампанія , значна перасягаючы па фінансава-эканамічным патэнцыяле сваіх брытанскіх і партугальскіх канкурэнтаў, ужо ў першым дзесяцігоддзі стагоддзя прыступіла да стварэння сеткі апорных пунктаў як ва ўсходняй, так і ў заходняй частцы архіпелага.
Першапачаткова адміністрацыйны цэнтр Нідэрландскай Ост-Індыі размяшчаўся на Малуках, аднак у 1619 годзе ён перасунуўся ў Батавію — крэпасць, закладзеную галандцамі на месцы сунданскага селішча Джаякерта , якое, у сваю чаргу, было раней створана на месцы Сунда-Келапы.
Пры гэтым, імкнучыся забяспечыць лаяльнасць мясцовай феадальнай шляхты, галандцы досыць рэдка паддавалі рэпрэсіям нават тых яе прадстаўнікоў, якія выступалі супраць іх са зброяй у руках, аддаючы перавагу, па магчымасці, прымушаць праціўніка да капітуляцыі на ганаровых умовах.
Існаванне першых дзяржаўных утварэнняў, назвы і мецсазнаходжанне якіх навуцы дакладна вядомыя, адносіцца да трохі пазнейшага перыяду — сярэдзіне стагоддзя: гэта , які размяшчаўся на ўсходнім Калімантане ў нізоўях ракі , і , утвораная на заходнім ускрайку Явы.
Тарума, мусібыць, адрознівалася складанейшай адміністрацыйнай сістэмай і развітымі грамадскімі адносінамі, больш размаітай матэрыяльнай культурай і была ў большай ступені залучана ў замежнагандлёвыя і культурныя памены.
Пры гэтым агульным і для Тарумы, і для Кутая з'яўляецца істотны індыйскі культурны ўплыў, што выказваўся, у прыватнасці, у шыранні індуізму і фармаванні саслоўнай іерархіі, падобнай з сістэмай варнаў у Старажытнай Індыі.
Трохі пазней іслам пашырыўся ў значнай частцы Маджапахіта, яго ў якасці дзяржаўнай рэлігіі прынялі дзяржаўныя ўтварэнні, што сфармаваліся ў — стагоддзях на тэрыторыі Маджапахіта: другі Матарам, , і інш.
Да канца стагоддзя стаў панавальнай рэлігіяй на большай частцы тэрыторыі Інданезіі, хоць у многіх рэгіёнах захоўваліся агмені будызму і індуізму, а таксама традыцыйных мясцовых вераванняў, носьбіты якіх, зазвычай, цалкам бесканфліктна суіснавалі з мусульманамі.
Як і на іншых заваяваных тэрыторыях Паўднёва-усходняй Азіі, японская акупацыйная адміністрацыя, імкнучыся заручыцца максімальнай падтрымкай мясцовага насельніцтва, праводзіла ў Інданезіі курс на стымуляванне нацыяналістычных, антыеўрапейскіх настрояў, падкрэсліваючы этнічную і культурную блізкасць паміж інданезійцамі і японцамі.
Вызваленыя з турмаў асуджаныя да вайны галандцамі лідары нацыянальна-вызвольнага руху прыцягваліся да супрацы: пад кантролем японскіх улад ім дазвалялася стварэнне грамадска-палітычных структур нацыяналістычнага толку.
Пранікненне еўрапейскіх каланізатараў на тэрыторыю Інданезіі, распачатае ў першай палове стагоддзя, было выклікана высокім попытам на спецыі і вострыя заправы, якія ў багацці раслі ва ўсходняй частцы Малайскага архіпелага — на Сулавесі, Малукскіх і Малых Зондскіх астравах — менавіта гэты рэгіён уяўляў асноўную цікавасць для еўрапейцаў.
На Малуках партугальцам давялося ўступіць у саперніцтва з іспанцамі, якія замацаваліся ў 1526 годзе на востраве , аднак іх супрацьстаянне было нядоўгім: у 1529 годзе паміж Мадрыдам і Лісабонам быў складзены пра размежаванне сфер уплыву ў Ціхім акіяне, па якім усе тэрыторыі Малайскага архіпелага адводзіліся Партугаліі.
Так, асноўная крыніца інфармацыі пра гэты этап развіцця Маджапахіта, гістарычная паэма , сведчыць пра 98 розных дзяржаўных і племянных утварэнняў ад Суматры да Новай Гвінеі, якія прызнавалі суверэнітэт Хаяма Вурука.
Аднак у кастрычніку ўзброеныя фармаванні Рэспублікі ўступілі ў канфрантацыю з войскамі Вялікабрытаніі, што высадзіліся на Яве і Суматры для вывазу адтуль японцаў і ваеннапалонных саюзнікаў, якія змяшчаліся ў шматлікіх канцэнтрацыйных лагерах (на Калімантане, Сулавесі, Малукскіх і Малых Зондскіх астравах з гэтымі ж мэтамі высадзіліся аўстралійскія часткі, на і прылеглыя да яго астравы — амерыканскія).
У кастрычніку брытанцы фактычна ўзялі пад кантроль Джакарту, апагея ж канфлікт дасягнуў у лістападзе, калі падчас шматдзённага штурму Сурабаі англічанамі загінулі не менш 20 тысяч інданезійцаў.
Аднак пасля у маі 1940 года гітлераўскай Германіяй нідэрландскі ўрад, што перабраўся ў Лондан, абвясціў пра ўдзел сваіх узброеных сіл, што заставаліся ў калоніях, у вайне на баку антыгітлераўскай кааліцыі.
У маі ж у Інданезіі было ўведзена ваеннае становішча, адміністрацыя калоніі разгарнула маштабныя мабілізацыйныя працы, на Яве, Суматры і некаторых іншых астравах былі размешчаны падраздзяленні ўзброеных сіл саюзнікаў — брытанцаў і аўстралійцаў.
Іх матэрыяльная спадчына захавалася ў мінімальным аб'ёме і з вялікімі намаганнямі паддаецца навуковай інтэрпрэтацыі, адпаведныя звесткі ў індыйскіх, кітайскіх, рымскіх і іншых экстэрытарыяльных крыніцах урыўкавыя і бедныя.
Найболей старажытныя з іх, напэўна, знаходзіліся на паўднёвым і ўсходнім узбярэжжах Суматры, трохі пазнейшыя — у заходняй частцы Явы, аднак нявызначанымі застаюцца не толькі іх саманазвы, а й нават геаграфічнае становішча.
Наяўнасць манголаў на Яве аказалася недоўгачасовай: зяць Кертанегары , які спачатку склаў з захопнікамі саюз, ужо ў 1293 годзе нанёс іх войскам адчувальны ўдар і прымусіў іх да эвакуацыі.
Разам з тым, імкнучыся забяспечыць перавалачныя пункты для марскога паведамлення з новаздабытымі калоніямі, яны прыступілі да засваення ўзбярэжных пляцовак і ў заходняй частцы архіпелага, у прыватнасці, на Яве.
У верасні 1955 года ў краіне прайшлі першыя ўсеагульныя парламенцкія выбары, паводле вынікаў якіх у склад СНП увайшлі прадстаўнікі 28 партый (раней ён быў укамплектаваны прадстаўнікамі ЦНКІ, які прызначаўся прэзідэнтам, і дэлегатамі штатаў скасаваных ЗШІ).
У снежні 1955 года адбыліся выбары ва Устаноўчы сход — орган, якому належала распрацаваць і прыняць новую, пастаянную канстытуцыю краіны, якія завяршыліся фармаваннем гэтай структуры з партыйным раскладам, аналагічным СНП.
У першай чвэрці стагоддзя дзякуючы досыць умеранаму настрою асноўных нацыянальна-вызвольных сіл і вызначанаму лібералізму галандскай адміністрацыі сацыяльна-палітычнае становішча ў калоніі заставалася адносна стабільнай.
Аднак з сярэдзіны 1920-х гадоў мясцовая кампартыя і шэраг саюзных ёй арганізацый узялі курс на гвалтоўнае скіданне ўлады Нідэрландаў, што прывяло да двух буйных узброеных паўстанняў на Яве і Суматры — адпаведна, у лістапада-снежні 1926 года і ў студзені 1927 года.
За падаўленнем гэтых выступаў адбылася серыя рэпрэсій у дачыненні лідараў левага руху, аднак доўгатэрміновага ўзмацнення жорсткасці каланіяльнай палітыкі галандцаў не адбылося — у канцы 1920-х — 1930-х гадах курс на паэтапную лібералізацыю быў працягнуты.
Паводле вынікаў мінулай у жніўні — лістападзе 1949 года Канферэнцыі круглага стала было абвешчана стварэнне Злучаных Штатаў Інданезіі са сталіцай у Джакарце ў складзе 16 дзяржаў, у тым ліку Рэспублікі Інданезіі, у межах, вызначаных Рэнвільскім пагадненнем.
У снежні Сукарна быў абраны прэзідэнтам, Хата — віцэ-прэзідэнтам ЗШІ, абавязкі ж прэзідэнта Рэспублікі Інданезіі, сталіца якой заставалася ў Джак'якарце, былі перададзены .
Актыўная палітычная падтрымка Інданезіі Савецкім Саюзам і шэрагам іншых дзяржаў прывяла да ўмяшання ў канфлікт ААН, пры пасярэдніцтве якой 17 студзеня 1948 года было падпісана , якое аднавіла асноўныя палажэнні Лінгаджацкай дамоўленасці і пры гэтым падрэзала тэрыторыю Рэспублікі Інданезіі: да яе адыходзіла толькі прыкладна палова Явы (два не злучаныя паміж сабой анклавы на захадзе і ўсходзе вострава) і большая частка Суматры.
Узноўленая Рэспубліка Інданезія ўспадкавала палітычную сітуацыю, якая сфармавалася ў гады барацьбы за незалежнасць, што характарызавалася перадусім ярка выяўленай шматпартыйнасцю і ўзрасталай актыўнасцю заканадаўчых органаў улады.
Так, у 1918 годзе быў сфармаваны першы ў гісторыі Ост-Індыі паважны орган — , у склад якога ўваходзілі засядальнікі, якія прадстаўлялі як нідэрландскую каланіяльную адміністрацыю, так і карэннае насельніцтва Ост-Індыі, а таксама шматлікую і ўплывовую абшчыну.
17 жніўня 1950 года ў Джакарце Рэспубліка Інданезія была зноў абвешчана ў якасці ўнітарнай дзяржавы, што ўключала ў сваю тэрыторыю асноўную частку былой Нідэрландскай Ост-Індыі (далучэнне да Рэспублікі было завершана ў кастрычніку, пад кантролем галандцаў заставалася заходняя частка вострава Новая Гвінея).
Да тубыльных кіраднікоў, зазвычай, прыкамандзіроўваліся каланіяльныя ўрадоўцы — так званыя , што мелі паўнамоцтвы кантраляваць іх знешнія зносіны, а таксама асноўную гаспадарчую дзейнасць на адпаведных тэрыторыях.
Наступнік Дандэлса на пасту генерал-губернатара , які захаваў вернасць Людовіку Банапарту, цягам некалькіх тыдняў аказваў супраціўленне пры апоры на галандскія, французскія і тубыльныя падраздзяленні, аднак пасля серыі параз быў запалонены англічанамі і капітуляваў.
Яе фактычны кантроль практычна не шырыўся за межы вострава, аднак кіраўнікі многіх дзяржаўных уварэнняў Суматры, Балі, Мадуры, паўднёвага Калімантана прызналі суверэнітэт брытанцаў, склаўшы з іх адміністрацыяй адпаведныя дагаворы.
З асяроддзя свабодных супольнікаў вылучылася досыць буйная служылага насельніцтва, верхавіна якога з часам сфармавала праслойку новай арыстакратыі, якой манархам надаваліся як палітычныя, так і эканамічныя паўнамоцтвамі, у прыватнасці, права збору рэнты-падатку.
Важнай асаблівасцю духоўнага жыцця імперыі была свабода веравызнання: у дзяржаве свабодна вызнаваліся будызм, шываізм і асаблівы адменнік мясцовага паганскага культу, пры гэтым той жа Хаям Вурук афіцыйна з’яўляўся апекуном усіх гэтых рэлігій.
У прыватнасці тут, у цэнтральнай частцы вострава Ява, было зроблена адно з самых значных палеа-антрапалагічных адкрыццяў — выяўленне выкапнёвых рэшткаў пітэкантрапа, таксама вядомага як яванскі малпачалавек, які прадстаўляе адзін з падвідаў .
Знаходкі, зробленыя ў пачатку 1890-х гадоў нідэрландскім даследчыкам Эжэнам Дзюбуа, адносяцца да перыяду , іх прыблізнае датаванне — ад 700 тысяч да 1 мільёна гадоў назад.
На Яве і Суматры вайсковыя дзеянні завярнуліся з вялікай інтэнсіўнасцю, тым часам як іншыя астравы Інданезіі, дзе ўлада Рэспублікі фактычна не была ўсталявана, галандцам удалося заняць з мінімальнымі цяжкасцямі.
Развіццё і аўтанамізацыя шэрага яванскіх і суматранскіх абласцей прывялі ў стагоддзі да паэтапнага распаду імперыі: васальныя ўладанні абвяшчалі незалежнасць або фактычна пераходзілі да поўнага самакіравання — часам гэты працэс праходзіў мірна, часам суправаджаўся вайсковымі дзеяннямі.
Пад уплывам наступстваў няўдалай для Нідэрландаў і змен міжнароднай эканамічнай кан'юнктуры Кампанія аказалася ў глыбокім крызісе, які стаў для яе пагібельным: у 1796 годзе кіраванне НОІК, якая збанкрутавала, было перададзена нідэрландскаму ўрадаваму камітэту па ост-індскім справам.
Аднак падтрымка японскай адміністрацыі сярод інданезійцаў значна саслабла пасля праведзенай акупантамі маштабнай мабілізацыі мясцовага насельніцтва на прымусовыя сельскагаспадарчыя і вайскова-інжынерныя працы і сістэматычнага гвалтоўнага вынятку харчу.