polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
У 1801 г. быў зроблены значны крок да аднаўлення Таварыства Ісуса: Папа Пій сваім брэвэ афицыйна дазволіў дзейнасць езуітаў у межах Расійскай імперыі, і Францішак Караў, які на той момант займаў пасаду генеральнага вікарыя, атрымаў права называцца «генералам Таварыства Ісуса ў Расіі».
Імператрыца прыязна ставілася да езуітаў, імкнучыся выкарыстоўваць іх у сваіх асветніцкіх і палітычных мэтах, а тыя, у сваю чаргу, адказвалі расійскім уладам падкрэсленай лаяльнасцю.
Пасля таго, як папа Пій даў згоду на адкрыццё ў Полацку, буйнейшым езуіцкім цэнтры Расійскай імперыі, навіцыяту і, тым, самым дэ-факта прызнаў існаванне Таварыства Ісуса ў Расіі, натхнёныя езуіты з усёй Еўропы імкнуцца перабрацца ў Беларусь, каб працягнуць выкананне сваёй ордэнскай місіі.
Быў прэфектам школ, выкладчыкам нямецкай і французскай моў у Оршы , прапаведнікам, прэфектам школ і выкладчыкам французскай у Полацку , прэфектам школ у Віцебску , а потым ізноў прапаведнікаму ў Полацку .
Але самым важным дасягненнем Тадэвуша Бжазоўскага стала тое, што ён здолеў адстаяць незалежнасць Полацкага езуіцкага калегіума ад Віленскага ўніверсітэта і, больш, таго дамагчыся пераўтварэння галоўнага адукацыйна-навуковага цэнтра езуітаў у Полацкую езуіцкую акадэмію з усімі правамі ўніверсітэта .
У сакавіку 1948 года ён паспяхова абараняе кандыдацкую дысертацыю па аэрадынаміцы вентыляцыйных сетак, а ўжо ў сярэдзіне 1955 года — доктарскую дысертацыю па вентыляцыі рудных шахтаў пасля масавых выбухаў.
Ён паспявае здаць экзамены кандыдацкага мінімуму, але ў сувязі з пачаткам Вялікай Айчыннай вайны па мабілізацыі адпраўляецца ў Севастопаль у дзейны Чарнаморскі ваенна-марскі флот.
Лугоўскі пераходзіць на працу ў Наваполацкі філіял Беларускага тэхналагічнага інстытута і становіцца яго першым прафесарам, што адыграла істотную ролю ў ператварэнні філіяла ў самастойную ВНУ — Наваполацкі політэхнічны інстытут .
Сярге́й Іва́навіч Луго́ўскі — савецкі і беларускі вучоны ў галіне вентыляцыі і кандыцыяніравання паветра, пылаўлоўлівання і аховы паветранага басейна ад забруджання шкоднымі рэчывамі.
Як прэфект акадэміі і захавальнік бібліятэкі разам са сваім сакратаром, прэфектам друкарні Вінцэнтам Жолудзем, захавальнікам музея Юзафам Цытовічам і прэфектам езуіцкіх школ Маўрыцыям Палонскім суправаджаў царскіх інспектараў, што пасля закрыцця акадэміі паўгады займаліся стварэннем кніжных каталогаў, а таму стаў «апошнім езуітам, які бачыў кніжную калекцыю акадэміі ва ўсёй яе велічы».
Батальён 437-га стралковага палка пад камандаваннем капітана Баталава Фёдара 14-18 ліпеня 1941 года падчас баёў у раёне гарадоў Жлобіна і Рагачова Гомельскай вобласці Беларусі, у ходзе якіх па чарзе акружыў і заняў вёскі Прыдарожнае, Заграддзе і Заводнае, адбіў контратаку праціўніка і заняў дэпо станцыі «Жлобін».
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 9 жніўня 1941 года за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і геройства капітану Баталову Фёдару Аляксеевічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Шэраг аналітыкаў і ветэранаў спецслужбаў лічыць, што Пянькоўскі мог быць падвойным агентам, падстаўной фігурай ва ўстаноўскім супрацьстаянні паміж Камітэтам дзяржаўнай бяспекі і Галоўным разведвальным упраўленнем Генштаба, або стаў разменнай манетай у сутычцы за ўладу ў СССР.
Выкрыццё Пянькоўскага ў 1963 годзе пацягнула здыманне з паста начальніка ГРУ Іван Аляксандравіч Івана Сярова — апоры савецкага лідара Мікіты Хрушчова, і стварыла ўмовы для наступнага зрушэння самага Хрушчова ў кастрычніку 1964 гады і пачатку 18-гадовай эры кіравання Леаніда Брэжнева.
Судовы працэс над Пянькоўскім упершыню ў паслясталінскую эпоху шырока асвятляўся па тэлебачанні, радыё і ў савецкіх газетах, дзе публікаваліся рэпартажы з залы суду, павучальныя каментары і падборкі «лістоў працаўнікоў» з асуджэннем «подлага шпіёна».
Разам з тым пашыраны экспертныя думкі, што Пянькоўскі не меў доступу да важных дзяржаўных і ваенных сакрэтаў, а яго шпіёнская дзейнасць не нанесла істотнай шкоды абараназдольнасці савецкай дзяржавы.
22 лістапада 1943 года пры вызваленні Кармянскага раёна Гомельскай вобласці батальён Цыбульскага 340-га гвардзейскага стралковага палка (121-я гвардзейская стралковая дывізія, 3-я армія, Беларускі фронт) прарваў варожую абарону, фарсіраваў раку Сож.
Пасля фарсіравання ракі батальён авалодаў апорнымі пунктамі ля вёсак Чырвоны Бор і Чырвоная Ветка, забяспечыўшы разгортванне і ўступленне ў бой галоўных сіл 340-га гвардзейскага стралковага палка.
Мікалай Сцяпанавіч Цыбульскі (1920, в. Таўмач, Шполянскага раёна Чаркаскай вобласці — 30 лістапада 1943, в. Тарахаўка, Кармянскі раён Гомельскай вобласці, БССР) — камандзір батальёна 340-га гвардзейскага стралковага палка 121-й гвардзейскай стралковай дывізіі 3-й арміі Беларускага фронту, гвардыі маёр.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 3 чэрвеня 1944 года «за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецка-фашысцкім захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» гвардыі маёру Цыбульскаму Мікалаю Сцяпанавічу пасмяротна прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Нарадзіўся ў 1920 годзе ў вёсцы Таўмач цяпер Шполянскага раёна Чаркаскай вобласці Украіны ў сям'і малодшага марскога афіцэра крэйсера «Вараг» Сцяпана Трыфанавіча Цыбульскага, у свой час ўзнагароджанага Георгіеўскім крыжам за адвагу.
У 1956 годзе Брэль пачаў супрацоўнічаць з піяністам-акампаніятарам і аркестрантам Франсуа Раберам, у 1957 годзе ў яго з’явіўся другі акампаніятар, Жэрар Жуанест — для канцэртных выступленняў.
Пастырскую працу сумяшчаў з выкладчыцкай дзейнасцю: чытаў курс асноў праваслаўя на факультэце тэалогіі Еўрапейскага гуманітарнага універсітэта, арганізоўваў працу нядзельнай школы пры храме, апеку над інтэрнатам састарэлых і інвалідаў.
Архіепіскап Арцемій, свецкае імя Алякса́ндр Анато́левіч Кі́шчанка — беларускі царкоўны дзеяч, выкладчык; епіскап Беларускай праваслаўнай царквы, архіепіскап Гродзенскі і Ваўкавыскі з 1996 да 2021 года.
21 лютага 2013 года ў Варшаўскай хрысціянскай тэалагічнай акадэміі абараніў дысертацыю на тэму «Гісторыя Гродзенскай праваслаўнай епархіі ў 1921—1939 гадах», па выніках чаго атрымаў навуковую ступень доктара тэалогіі.
9 верасня 2004 года пастановай рады Мінскай духоўнай акадэміі імя свяціцеля Кірыла Тураўскага епіскапу Арцемію нададзена вучоная ступень кандыдата багаслоўя за дысертацыю на тэму «Увядзенне ў праваслаўнае багаслоўе».
4 лютага 1996 года ў Свята-Духавым кафедральным саборы мітрапалітам Мінскім і Слуцкім Філарэтам у саслужэнні членаў Сінода Беларускай праваслаўнай царквы пасвечаны ў епіскапа Гродзенскага і Ваўкавыскага.
Член фракцыі «Адзіная Расія», намеснік старшыні думскага камітэта па прамысловасці, будаванні і навукаёмістых тэхналогіях, член думскіх камісій па супраціве карупцыі, па пытаннях ужываннем выбарчага заканадаўства РФ; сустаршыня працоўнай групы па вывучэнні практыкі выдаткавання бюджэтных сродкаў, што скіроўваюцца на фінансаванне дарожнага будавання і інвестыцый у дарожнае будаванне.
24 кастрычніка 2016 года прызначаны саветнікам дырэктара Федэральнай службы войскаў нацыянальнай гвардыі Расійскай Федэрацыі Віктара Золатава ў якасці федэральнага дзяржаўнага грамадзянскага службоўца.
Да гэтага перыяду жыцця Ж. Разавена адносіцца яскравае і яго актуальнае выказванне: «Большасць людзей уяўляюць, нібыта скончыўшы курс навук, ім больш не трэба вучыцца. Гэта яўная памылка, бо ніколі не будзеш грунтоўна адукаваны, калі не будзеш вучыцца нашмат болей, пакінуўшы школу, нават больш чым у школе. Калі не патрэбна больш займацца, каб навучыцца, неабходна гэта рабіць, каб пазбегнуць бяздзейнасці, наступствы якой заўжды згубныя».
25 лютага 2011 г. А.Лукашэнка падпісаў Указ 72 «Аб некаторых пытаннях рэгулявання цэн у Рэспубліцы Беларусь», паводле Дадатку 1 да якога Савет міністраў Рэспублікі Беларусь вызначае цэны на электразабеспячэнне насельніцтва, Міністэрства антыманапольнага рэгулявання і гандлю Рэспублікі Беларусь — на электраэнергію ДВА «Белэнерга» для юрыдычных асоб і індывідуальных прадпрымальнікаў.
17 кастрычніка 2011 г. Савет міністраў Беларусі ўхваліў Пастанову 1394 «Аб зацвярджэнні Правіл электраспажывання», паводле 237-га артыкула якіх: «Графік абмежавання содневага спажывання электрычнай энергіі пры нястачы паліва на генеравальных крыніцах мае прадугледжваць скарачэнне спажывання электрычнай энергіі на 25 % ад содневага выпуска электрычнай энергіі ўласным спажыўцам на дзень замеру ў снежні папярэдняга года з разбіўкай на 5 роўных чэргаў».
Паводле 238-га артыкула, «Графік абмежавання спажывання электрычнай магутнасці выкарыстоўваецца пры нястачы электрычнай магутнасці ў энергасістэме і складаецца на велічыню 30 % ад спажывання электрычнай магутнасці ў гадзіны найбольшых нагрузак на дзень замеру ў снежні папярэдняга года з разбіўкай абмяжоўванай магутнасці на 10 роўных чэргаў».
30 снежня 2013 г. Савет міністраў Беларусі зацвердзіў Пастанову 1166, паводле якой загадаў «Устанавіць для насельніцтва субсідаваныя дзяржавай: . 1.2. расцэнкі на камунальныя паслугі ў наступных памерах: на электрычную энергію згодна з Дадаткам 2».
2-і пункт Пастановы загадваў у выпадку спажывання звыш нормаў, усталяваных аблвыканкамамі і Мінскім гарвыканкамам, «Устанавіць для насельніцтва цэны на камунальныя паслугі, якія забяспечваюць поўнае пакрыццё эканамічна абгрунтаваных выдаткаў на іх аказанне, згодна з Дадаткам 3».
У 1856 пасля паразы ў Крымскай вайне Расія вымушана была перадаць Малдове паўднёвую Бесарабію (праз тры гады яны разам ўвайшлі ў склад нованароджанай Румыніі), але ў 1878 паводле Берлінскага міру паўднёвая Бесарабія была вернута ў склад Расійскай імперыі.
Камандуючы 11-й арміяй генерал Вінклер загадаў 8-й дывізіі, 1-й і 3-й брыгадам 6-й пяхотнай дывізіі і двух брыгадам 9-й дывізіі адысці на новыя абарончыя пазіцыі.
Новыя абарончыя лініі ад возера Прэспа займалі тры асобныя пяхотныя брыгады , далей да вышынь на ўсход ад ракі Чэрны 8-я пяхотная дывізія, а да вышынь Малая Рупа 1/3 пяхотная брыгада.
Манастырская аперацыя была прадпрынятая саюзнымі войскамі супраць войскаў Цэнтральных дзяржаў з мэтай прарыву Салоніцкага фронту, прымусіць Балгарыю выйсці з вайны і аслабіць ціск войскаў Чацвярнога саюза на Румынію.
12 верасня пасля магутнай двухдзённай артылерыйскай падрыхтоўкі падраздзяленні і французскіх войскаў распачалі атаку на пазіцыі 8-й балгарскай пяхотнай дывізіі і узмоцненай пяхотнай брыгады а] .
Аднак саюзнае камандаванне, нягледзячы на гэта, прыняла рашэнне правесці наступ у Македоніі і такім чынам аказаць дапамогу румынскай арміі і, па магчымасці, прыцягнуць як мага больш балгарскіх войскаў да Салоніцкага фронту.
Камандуючы саюзнымі войскамі на Салоніцкім фронце планаваў рашучым ударам па 11-й арміі прарваць фронт і энергічным наступам, разам з руска-румынскімі войскамі, надыходзячымі з поўначы, вывесці Балгарыю з вайны.
30 верасня генерал Жофр праінфармаваў генерала Сарая аб румынскіх войскаў пад камандаваннем генерала Авярэску у Дабруджы супраць 3-й балгарскай арміі і планы фарсіравання Дуная паміж Русэ і Тутраканам.
13 студзеня Эйлмер атакаваў турэцкія пазіцыі ў Вадзі ўсімі наяўнымі сіламі, і пасля жорсткага бою туркі адступілі на захад, разбіўшы лагер на вузкай паласе зямлі паміж Тыграм і балоцістай далінай.
Пасля пакідання Кцесіфона пад націскам турэцкіх войскаў 6-я пяхотная дывізія індыйскай арміі пад камандаваннем генерал-маёра Чарлза Таўнсенда 3 снежня 1915 адступіла да горада Эль-Кута.
У прыродных умовах расце сярод метлюжковага разнатраўя, у хмызняковых зарасніках, на камяністых, бязлесных схілах пагоркаў і перадгор’яў Паўднёвага і Усходняга Закаўказзя, у паўночна-заходніх раёнах Ірана, паўночна-ўсходніх раёнах Турцыі.
Паводле відавочных прычын, найбольш важнымі з’яўляюцца адносіны з Інданезіяй і Малайзіяй, нягледзячы на цяжкае аддзяленне ад другой і інданезійска-малайзійскую канфрантацыю 1963—1966 гадоў, дзе Інданезія выступала супраць стварэння Малайзіі.
Сінгапур з’яўляецца прыхільнікам канцэпцыі паўднёва-ўсходнеазіяцкага рэгіяналізму і гуляе актыўную ролю ў Асацыяцыі Паўднёва-Усходняй Азіі як заснавальнік гэтай арганізацыі.
У 1966 годзе Раджаратнам бачыў задачу ў тым, каб забяспечыць краіне выжыванне, свет і стабільнае росквіт ў рэгіёне, які перажывае ўзаемную з іншымі дзяржавамі падазронасць, ўнутраную нестабільнасць, эканамічную дэзінтэграцыю і канфлікты паміж вялікімі дзяржавамі.
Згодна з гэтым светапоглядам, знешняя палітыка Сінгапура нацэлена на падтрыманне сяброўскіх адносінаў з усімі дзяржавамі, асабліва з Малайзіяй, Інданезіяй, краінамі АСЕАН, а таксама павінна гарантаваць, што ніякія меры не будуць нагнятаць напружанасць ва ўладаў суседніх краін.
У 1972 годзе Раджаратнам меркаваў, што свет з’яўляецца тылам Сінгапура — гэта значыць інтэграцыя ў сусветную эканоміку палепшыць становішча Сінгапура і павялічыць яго запасы прыродных рэсурсаў, якіх вельмі мала.
Ён да гэтага часу падтрымлівае ваеннае супрацоўніцтва з Кітаем па пагадненні 1975 года па прычыне недахопу месца для вучэнняў ў самой дзяржаве, а Кітай прапанаваў перанесці сінгапурскія трэніровачныя палігоны з Тайваня на Хайнань.
Палітыку адрознівае абарончая дактрына , недавер з боку Малайзіі і Інданезіі па гістарычных прычынах і ўспрыманне Сінгапура «маленькай чырвоным плямай ў моры зеляніны», паводле словах прэзідэнта Інданезіі, Бухарудзіна Юсуфа Хабіба.
Такім чынам, Раджарантам верыў, што падтрыманне балансу сіл з’яўляецца прыярытэтным, у процівагу ператварэнню Сінгапура ў фактычнага васала больш буйных дзяржаў, і стане асновай для станаўлення свабоднай незалежнай знешняй палітыкі.
Далучыўся да Таварыства Ісуса ў Італіі 17 кастрычніка 1765 г. Бацькоўскае выхаванне і асяроддзе спрыяла таму, што чацвёра яго братоў — Антаніна , Джузэпе , Франчэска і Луіджы, таксама сталі езуітамі.
У 1802 г. быў абраны генеральным асістэнтам і ў наступным годзе быў накіраваны новым генералам Таварыства Ісуса, Г. Груберам, у Італію, каб весці падрыхтоўку да канчатковага аднаўлення Ордэна езуітаў.
Гэта не прынесла належнага эфекту і для ажыўлення продажаў у ліпені 1992 года быў праведзены фэйсліфтынг: з'явілася новая пярэдняя маска з іншай рашоткай радыятара, павялічыліся памеры пярэдняга і задняга бампераў, змянілася форма задняга спойлера.
Рухавік: , бензінавы, радны, чатырохцыліндравы, 16-клапанны, аб'ёмам 1,6 л. На аўтамабілі ўсталёўваліся дзве версіі гэтага рухавіка: - з электронным упырскам паліва, або просты карбюратарны матор -.
У канцы 1920-х гадоў тут, па адрасе Савецкая, 107, працаваў Мінскі дзяржаўны беларускі педагагічны тэхнікум імя Усевалада Ігнатоўскага, ў другой палове 1940-х гадоў — сярэдняя школа 42.
Мінскае рэальнае вучылішча — сярэдняя навучальная ўстанова, якая працавала ў Мінску і знаходзілася на рагу Захар’еўскай і Паліцэйскай (цяпер скрыжаванне праспекта Незалежнасці і вуліцы Янкі Купалы.
Тут ён стварыў праект Казанскай царквы горада Нікольска, пабудаванай каля 1890—1892 гадах у візантыйскім стылі, чарцёж уезду ва Успенскую Сямігароднюю пустынь і праект «перабудовы і меркаванай новай каменнай прыбудовы для лесвіцы пры памяшканні Валагодскай духоўнай кансісторыі».
Пасля заканчэння гімназіі паступіў у Пецярбургскае будаўнічае вучылішча ў 1867 годзе, але курс навук доўга не даваўся яму, і толькі ў 1876 годзе Фрыдэ быў выпушчаны са званнем архітэктарскага памочніка і з правам на чын класса.
У Мінску, як і ў Калузе, займаўся рамонтам казённых будынкаў, пабудовай цэркваў і прыватных дамоў, распланаваў забудову згарэлага горада Нясвіжа і скончыў пабудову гарадской бальніцы ў павятовым горадзе Навагрудку.
Асвятляў практычна ўсе буйныя спартыўныя мерапрыемствы з удзелам беларускіх спартсменаў, у тым ліку працаваў сярод шасці савецкіх каментатараў на чэмпіянаце свету па футболе ў Італіі , працаваў на зімовай алімпіядзе ў Солт-Лэйк-Сіці , летняй алімпіядзе ў Пекіне , зімовай алімпіядзе ў Ванкуверы , чэмпіянаце свету па хакеі ў Германіі .
Платонава , НДІТаўтапрама , праект сілуэту Мінска , парка Перамогі , жылых раёнаў Усход 1 , Паўднёвы Захад 2, 3 , па Лагойскім тракце , вуліцах Маскоўскай, Чкалава, Брылеўскай , К. Лібкнехта , Аэрадромнай , Горкага .
Рабства праіснавала на астравах да 1834 г. Еўрапейскія і афрыканскія хваробы , недаяданне і рабства ў канчатковым выніку забілі большую частку карэннага насельніцтва Карыбскага мора, таму большасць жыхароў краіны сёння цемнаскурая.
У Расійскай Федэрацыі ў 2002 годзе быў завочна асуджаны за дзяржаўную здраду і прысуджаны да 15 гадоў пазбаўлення волі з адбываннем кары ў калоніі строгага рэжыму, па прысудзе Масгарсуда пазбаўлены воінскага звання, персанальнай пенсіі і дваццаці двух дзяржаўных узнагарод СССР.
У 1990 годзе выступіў на канферэнцыі Дэмакратычнай платформы ў КПСС з выкрывальнымі заявамі пра дзейнасць КДБ, пасля чаго быў запрошаны ў эфір тэлепраграмы «Пагляд» і пачаў даваць шматлікія інтэрв’ю савецкай і замежнай прэсе.
Алег Данілавіч Калугін — былы генерал-маёр КДБ СССР , былы высокапастаўлены кіраўнік падраздзяленняў цэнтральнага апарата і тэрытарыяльных органаў КДБ СССР, грамадскі і палітычны дзеяч апошняга перыяду перабудовы ў СССР, народны дэпутат СССР.
У 1995 годзе выехаў з Расіі ў ЗША, дзе ў 1994 годзе апублікаваў выкрывальную кнігу «Першае галоўнае ўпраўленне. Мае 32 гады ў разведцы і шпіянажы супраць Захаду», выступаў у прэсе і сведкам на судовых працэсах супраць выяўленых і арыштаваных агентаў КДБ-СВР.
Яшчэ ў час працы малодшым архітэктарам будаўнічага аддзялення гродзенскага губернскага праўлення ў 1896 годзе даў крытычную ацэнку праекту Свята-Мікалаеўскай царквы ў горадзе Брэсце: «Прадстаўленыя чарцяжы маюць лішак упрыгожванняў, якія не ўвашлі ў каштарыс, асабліва тынкавыя працы, між тым чарцёж, паводле майго меркавання, павінен дакладна паказваць толькі тое, што ўключана ў каштарыс, які падлягае праверцы».
Алесь Мікалаевіч Чаркашын (27 верасня 1982, Брэст, Беларуская ССР — 28 жніўня 2015, Запарожжа, Украіна) — беларускі грамадскі і ваенны дзеяч, удзельнік вайны на ўсходзе Украіны , псеўданім «Тарас».
Край запаведны (пункты: становішча запаведніка ў 1991-1995 гг. і Нацыянальны парк “Прыпяцкі” // Прыпяцкае Палессе: ад старажытнасці да сучаснасці: гісторыя рэгіёна Нацыянальнага парка «Прыпяцкі» / Ю.
Пасля некалькіх гадоў вучобы ў мараходцы і працы на Харкаўскім заводзе «Серп і Молат», Васіль Герашчанка ў 1939 годзе паступіў на архітэктурны факультэт Харкаўскага інстытута камунальнай гаспадаркі.
Працаваў раённым архітэктарам, намеснікам галоўнага архітэктара Мінска, галоўным архітэктарам праектаў, кіраўніком архітэктурна-планіровачнай майстэрні Мінгарвыканкама з невялікімі перапынкамі да 1963 года.
Асноўныя працы : жылыя дамы Мотавелазавода па Магілёўскай шашы , жылыя дамы вагонарамонтнага завода Прывакзальнай плошчы , навучальны корпус, інтэрнаты інтэрнат архітэктурна-будаўнічага тэхнікума па вул.
Першы год адсутнічаў у правінцыі, паколькі знаходзіўся ў Рыме, дзе прымаў удзел у ХХ Генеральнай кангрэгацыі Таварыства Ісуса, на якой быў абраны новы генерал ордэна Луіджы Фортыс.
Фердынанд , палымяны прыхільнік забароненага паўсюль апрача Расійскай імперыі ордэна, пераканаў генеральнага вікарыя Таварыства Ісуса Габрыэля Лянкевіча з дазволу папы Пія заснаваць у Пармскім герцагстве віцэ-правінцыю і распачаў аднаўленне езуіцкай грамады.
Грасі разам з Н. Корсакам быў накіраваны ў Англію, дзе намаганнямі беларускіх і мясцовых езуітаў дзейнасць Таварыства Ісуса была адноўлена ў 1803 г. Правёў два гады ў езуіцкім каледжы Стоўніхёрста , а ў 1810 г. вывучаў астраномію ў Лондане, плануючы выкарыстоўваць гэтыя веды для выкладання фізікі ў каледжы.
Грасі атрымаў прызначэнне генерала Таварыства Ісуса Габрыэля Грубера разам з двума іншымі братамі-езуітамі, Норбертам Корсакам і Ёганам Штурмерам, адправіцца з адказнай місіяй ў Пекін.
Джавані Грасі (таксама , , ; 10 верасня 1775, Скільпарыа, Італія — 12 кастрычніка 1849, Рым) — дзеяч каталіцкага касцёлу і Таварыства Ісуса, педагог; 9-ты прэзідэнт Джорджтаўнскага ўніверсітэта .
Кіраўнік групы БДУ праекта ІНТАС-Беларусь «Даследаванне залежнасці паміж структурай і фізіка-хімічнымі ўласцівасцямі новых экалагічна чыстых растваральнікаў — іонных вадкасцяў» , выкананага сумесна з універсітэтам Ростака , універсітэтам Блеза Паскаля і ;
У 1965 годзе абараніў кандыдацкую дысертацыю пад кіраўніцтвам прафесара Д. М. Андрыеўскага, а ў 1967 годзе разам са сваім навуковым кіраўніком прафесарам Д. М. Андрыеўскім быў запрошаны акадэмікам А. Н. Сеўчанкам на хімічны факультэт БДУ для арганізацыі новай кафедры — нафтахіміі.
Вынікі навукова-даследчых распрацовак з удзелам Генадзя Якаўлевіча выкарыстаны для ўдасканалення тэхналогіі вытворчасці капралактаму і абгрунтавання рацыянальнай перапрацоўкі біямасы сельскагаспадарчых культур для вытворчасці аднаўляльных энергарэсурсаў.
Галіна навуковых інтарэсаў Генадзя Якаўлевіча Кабо вельмі шырокая: эксперыментальнае даследаванне тэрмадынамічных уласцівасцяў арганічных рэчываў, распрацоўка адытыўная і карэляцыйныя метадаў разліку фізіка-хімічных уласцівасцяў, тэрмадынаміка фазавых пераходаў рэчываў з дынамічнымі структурамі, энергетычныя стану малекул у пластычных крышталях, тэрмадынамічныя ўласцівасці іённых вадкасцяў, тэрмадынамічныя абгрунтаванне энерга- і рэсурсазберагальных тэхналогій, абгрунтаванне арыгінальных метадаў разліку хімічных эксергій арганічных рэчываў, сумесяў і матэрыялаў.
Генадзь Якаўлевіч Кабо — беларускі хімік, значны спецыяліст у галіне хімічнай тэрмадынамікі арганічных рэчываў, доктар хімічных навук, прафесар, лаўрэат прэміі імя А. Н. Сеўчанкі .
На аснове комплекснай интэрпрэтацыі матэрыялаў дыстанцыйнага зандзіравання Зямлі з космасу і геолага-геафізічных дадзеных ім устаноўлены рэгіянальныя заканамернасці тэктанічнай дзялімасці і геадынамікі літасферы, распрацаваны рацыянальны комплекс космагеалагічных крытэрыяў пошукаў радовішчаў карысных выкапняў, выяўлены трансфармацыі геалагічнага асяроддзя пры засваенні мінеральна-сыравінных рэсурсаў.
Гэта спрыяе засваенню студэнтамі метадычных прыёмаў рэгіянальнага вывучэння зямной кары, правядзення геалагічнай здымкі і пошукаў карысных выкапняў, арганізацыі і вядзення эколага-геалагічнага маніторынгу на аснове камплексірвання інавацыйных спадарожнікавых тэхналогій і геолага-геафізічных метадаў, больш паглыбленаму пазнанню змяненняў верхняй часткі літасферы ва ўмовах тэхнагенеза.
Ён ажыццяўляе кіраўніцтва курсавымі і дыпломнымі работамі, праводзіць навуковыя кансультацыі са студэнтамі, магістрантамі і аспірантамі ў галіне рэгіянальнай геалогіі і геадынамікі, прагназавання карысных выкапняў і экалагічнай геалогіі.
Вале́рый Мікала́евіч Гу́бін — беларускі геолаг і географ, доктар геаграфічных навук , прафесар геалогіі , загадчык кафедры дынамічнай геалогіі Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта, акадэмік Беларускай горнай акадэміі .
Губін працуе ў Беларускім навукова-даследчым геолагаразведачным інстытуце на пасадах старшага, вядучага навуковага супрацоўніка, загадчыка сектара тэктонікі, а з 1993 г. становіцца загадчыкам аддзела рэгіянальнай геалогіі.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 17 кастрычніка 1943 года за паспяховае фарсіраванні ракі Дняпро паўночней Кіева, трывалае замацаванне плацдарма на заходнім беразе ракі Дняпро і праяўленыя пры гэтым мужнасць і геройства гвардыі старэйшаму лейтэнанту Суркову Пятру Мікалаевічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка».
Пётр Мікалаевіч Суркоў — савецкі афіцэр, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, намеснік камандзіра па палітчастцы 2-га батальёна 212-га гвардзейскага стралковага палка 75-й гвардзейскай стралковай дывізіі 30-га стралковага корпуса 60-й арміі Цэнтральнага фронту, гвардыі старшы лейтэнант, Герой Савецкага Саюза .
Гвардыі старшы лейтэнант Суркоў П. М. асабліва вызначыўся падчас фарсіравання Дняпра на поўначы ад Кіева, у баях пры захопе і ўтрыманні плацдарма ў раёне вёсак Глебаўка і Яснагародка на правым беразе Дняпра восенню 1943 года
У пачатку лістапада 1804 г. экспедыцыя спынілася на зімоўку ў 1600 мілях ад Сент-Луіса каля вёскі мандан, пабудавала ўмацаванне, названае Мандан, вяла збор інфармацыі сярод мандан і хідаца.
У снежні 1803 г. чальцы экспедыцыі спыніліся каля Сент-Луіса, дзе М. Льюіс і У. Кларк некалькі тыдняў збіралі сярод гандляроў інфармацыю пра ўнутраныя раёны, склалі або набылі карту мясцовасці.
У сельскай гаспадарцы пераважае вырошчванне гародніны і садавіны для ўнутранага спажывання, паколькі для экспартных бавоўны, цукровага трыснягу і цытрусавых вытворчасць абмежавана нізкім гадавым узроўнем дажджавых ападкаў і глебавай эрозіяй.