polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Вільдэ, добры апавядальнік, але павярхоўны і нядбайны; Эрнст Петэрсан, не без таленту, рэаліст, але часам ўпадае ў карыкатуру; , Якаб Мяндмец і інш Гісторыкі літаратуры і фалькларысты: Я.
З рускіх аўтараў перакладаліся Карамзін , Пушкін, Лермантаў, Гогаль, Леў Талстой , Чэхаў, Максім Горкі, Тургенеў і інш Важную ролю пры гэтым гуляе перыядычная друк, развіццю якой даў моцны штуршок выбітны публіцыст і пісьменнік Карл Роберт Якабсан сваёй газетай «Сакала» .
У канцы 1903 года выходзіла 14 перыядычных выданняў, з якіх некаторыя маюць да 10000 падпісчыкаў: два штодзённых, адно — 3 разы, тры — 2 разы, шэсць — адзін раз у тыдзень, два — 1 раз у месяц.
Як гэтая кніга, так і сачыненні польскага езуіта Вельтэра зніклі бясследна; найстаражытным буйным літаратурным помнікам эстонскай мовы з'яўляюцца 39 пропаведзяў Георга Мюлера, напісаныя з 1600 па 1606 гады і ўпершыню выдадзеныя ў 1891 годзе.
Яна заставалася самай уплывовай партыяй і пасля выбараў 1902 годзе, пакінуўшы за сабой 89 месцаў, але затым пацярпела разгромнае паражэнне ўжо ў наступным годзе і яе дэпутаты засталіся з шасцю крэсламі.
Аснову будучай Прагрэсіўна-ліберальнай партыі склала ўмеранае крылом Ліберальнай партыі на чале з Драганам Цанкавым, які ў 1883 годзе сфармаваў кааліцыйны ўрад з прадстаўнікамі Кансерватыўнай партыі і пагадзілася змяніць Тырнаўскую канстытуцыю.
У 1961 годзе Кіракасян вярнуўся ў Бейрут, а праз год атрымаў другую стыпендыю ад урада Францыі ў Атэлье майстроў парыжскай школы і ў канцы 1962 года арганізаваў выстаўку ў галерэі Муфф.
Супольна з В. А. Амбарцумянам усталяваў існаванне ў Галактыцы маладых, няўстойлівых зорных сістэм — асацыяцый, наяўнасць якіх сведчыць пра працяг працэсу зоркаўтварэння у нашу эпоху, прытым зоркі нараджаюцца групамі.
Пра самага ўласніка вядомыя цікавыя падрабязнасці: ён валодаў вясёлым норавам і быў трапным стралком, заснаваў трэцюю ў горадзе кіназалу «Ілюзіён», якая, праўда, праіснаваў зусім нядоўга.
У дакументах першай паловы стагоддзя захавалася інфармацыя, якая, магчыма, тычыцца Антона Дзмітрыевіча: ёсць запіс пра нараджэнне 1 жніўня 1831 года і пра хрышчэнне 16 жніўня таго ж года хлопчыка Антонія — сына Андрэя Рыгоравіча Наміко і Яфіміі Ларыёнаўны.
Кардоны для шпалераў былі выкананы ў 1375-1379 гадах нідэрландскім мастаком Жанам дэ Бандолем, які працаваў пры двары французскага караля Карла . Крыніцай для кампазіцый, увасобленых у серыі дываноў, паслужылі мініяцюры з рукапісных «Каментароў да Апакаліпсісу» Беатуса з Льебаны, манускрыпт належаў Карлу . Шпалеры былі замоўленыя прыдворнаму ткачу Нікаля Батаю для Людовіка Анжуйскага.
Першапачаткова серыя складалася з сямі частак, кожная з якіх складалася з чатырнаццаці шпалераў, сямі з чырвоным і сямі з сінім фонам, а таксама малюнкі вялікай фігуры пад балдахінам, якая прадстаўляе самога Іаана.
Штуршком у развіціі ансамбля стаў удзел у рэспубліканскім фестывалі ў Навагрудке «Дзень беларускага пісьменства-98», дзе музыкі здабылі знаёмства з лідарамі беларускага рыцарскага руху, і гэта стала пачаткам пошукаў яшчэ ранейшых музычных твораў .
Пры запісе першага альбома « » гурт супрацоўнічаў з даследчыкам старадаўняй музыкі Вольгай Дадзіёмавай і з прадзюсарам праекта «Легенды Вялікага княства» Арынай Вячорка, якія дапамаглі падабраць рэпертуар.
Асаблівую ўвагу музыканты надаюць творам невядомых беларускіх аўтараў з «Полацкага сшытку», лютнявым табулатурам Войцеха Длугарая, творам Мацея Радзівіла, Мікалая Кракаўскага і другіх аўтараў, якія жылі і працавалі ў Вялікім Княстве Літоўскім.
Вылет матылькоў пачынаецца пры сярэднясутачнай тэмпературы +18-20: у Сярэдняй Азіі — у сярэдзіне красавіка, у Азербайджане — у сярэдзіне мая, на Украіне — у сярэдзіне чэрвеня.
Высокая колькасць адзначалася ў Албаніі, Алжыры, Балгарыі, Егіпце, Іспаніі, Партугаліі, Германіі, Грэцыі, Ізраілі, Іране, Украіне, Малдове, Перадкаўказзі, Закаўказзі, Казахстане, Сярэдняй Азіі, паўднёвай Расіі.
У 1870-х гадах уласнікам дома быў Мірон Якаўлевіч Сычоў, у 1880-х гадах — Міхаіл Якаўлевіч, а з канца стагоддзя і да 1910-х гадоў будынак прыналежаў Акіму Якаўлевічу Сычову.
Паводле некаторых крыніц, Крысцьян Яак Петэрсан можа лічыцца адным з першых этнічных эстонцаў, якія былі прыняты ў гэту навучальную ўстанову, у якой раней навучаліся пераважна остзейскія немцы і рускія.
Таксама ў 1822 годзе, ужо пасля смерці паэта, у гэтым часопісе быў апублікаваны яго пераклад «Фінскай міфалогіі» са шведскай на нямецкую, да якой аўтар перакладу пакінуў каментарыі, прысвечаныя міфалагічным уяўленням старажытных эстаў.
Аднак ужо ўвесну 1820 года Крысцьян Яак Петэрсан, які меў сур’ёзныя матэрыяльныя цяжкасці і пакутаваў ад сур’ёзных праблем са здароўем, вымушаны быў пакінуць Дэрпт і вярнуцца ў Рыгу.
Перад пачаткам сезона разглядаўся як другі брамнік пасля Ісы Ндоя, але ў сувязі з траўмамі апошняга Сямук нярэдка з’яўляўся ў стартавым складзе, правёўшы 14 матчаў у чэмпіянаце ў сезоне 2017.
Першыя прадстаўнікі Беларусі на фестывалі «Соседний мир» , удзельнікі фестываляў «Жывы гук -» , «Рок-Млын» , «Мотор байк-фэст» , а таксама «Рок за Бобров» , дзе занялі 3-е месца ў конкурсе «Движение за освежение».
Акрамя гэтага альбома, у дыскаграфію гурта МутнаеВока ўваходзяць некалькі сінглаў, ЕР, а таксама другі поўнафарматны дыск «Дзень Незалежнасьці» , які ўвайшоў у 10-ку лепшых альбомаў 1-га паўгоддзя на думку партала .
У 2008 годзе стала пераможцай дзіцячага музычнага конкурсу міжнароднага фестывалю мастацтваў «Славянскі Базар 2008» і ўпершыню брала ўдзел у нацыянальным адборы на дзіцячы конкурс Еўрабачанне ад Арменіі.
У тым годзе апроч Луары Айрапецян за права прадстаўляць Арменію ў фінале змагаліся яшчэ шэсць маладых выканаўцаў — Ангел Петрасян, Джулі Берберан і Ліка Мушэгян, гурт «Чэрмак ампікнер» , гурт «Урах хаханджнер» , гурт «Зонгах» і Разік Агаджанян.
У 2006 годзе была ганаравана Гран-пры на Усерасійскім конкурсе эстраднай песні ў г. Туапсэ, а таксама ўзяла ўдзел у расійскім адборачным конкурсе дзіцячага «Еўрабачання 2006», у якім заняла другое месца пасля сясцёр Талмачовых, якія выйгралі пасля і фінал конкурсу.
На гэтай платформе ўпершыню сталі выкарыстоўвацца літый-іонныя батарэі, сонечныя батарэі на аснове трохкаскадных элементаў з арсеніду галію і ўпершыню стала ўстанаўлівацца электрычная рухальная ўстаноўка для карэкцыі арбіты.
Вікінт — жамойцкі князь, дзядзька Таўцівіла і праціўнік вялікага князя літоўскага Міндоўга, правадыр аб'яднанага жамойцка-зямгальскага войска, якое 22 верасня 1236 года перамагло войска мечаносцаў.
Займаўся дабрачыннасцю, браў удзел у жыцці Таварыства для аказання дапамогі ўсім патрабуючым, нароўні з іншымі вядомымі жыхарамі Таганрога — Лакіерам, Скараманга, Варвацы, Алферакі, Ліцынай, Бернадакі.
у 1906 годзе перайшоў ва ўласнасць патомнага ганаровага грамадзяніна Міная Ягоравіча і Анфіі Сямёнаўны Сінодзі-Паповых, а таксама жонцы патомнага ганаровага грамадзяніна Алене Сямёнаўне Аўерына.
У матрычнай кнізе 1853 года ёсць інфармацыя пра сына Дзмітрыя і яго бацьку Міну Ягоравіча Папова, але ў іншых дакументах першай палове стагоддзя ў гэтага сямейства ўжо сустракаецца падвойнае прозвішча, тым часам як згадванні пра асобнае прозвішча «Сінодзі» даследчыкам выявіць не атрымалася.
Ені Лінд пазашлюбнае дзіцё 22-гадовага Нікласа Ёнаса Лінда, музычна адоранага бухгалтара, і Ганны Марыі Фельбург, настаўніцы, паходжаннем з сярэдняга класу, якая трымала невялікі пансіянат для дзяўчынак.
Аляксей Міронавіч Лук'янаў (, ; 15 сакавіка 1910, с. Чырвоныя Ключы, цяпер Похвістнеўскі раён, Самарская вобласць — 24 лютага 1991, Масква) — савецкі эрзянскі паэт, празаік, журналіст.
У творы адлюстраваны ўдзел азіяцкіх абшчын эрзян у Першай сусветнай вайне, а таксама драматычны лёс фіна-ўгорскіх народаў заходняй Азіі падчас шматлікіх ваенных кампаній Белых і Чырвоных армій.
Так, пры абстрэле горада ў 1855 годзе англа-французскай эскадрай у сценах гэтага будынка засталіся 32 ядры, а таксама мноства куль і аскепкаў, якія пры наступным аднаўленні горада былі пакінуты на месцы ў памяць пра гераічную абарону Таганрога.
У 1859 годзе ён паступіў у Тартускі ўніверсітэт, пры гэтым сутыкнуўшыся з пэўнымі цяжкасцямі: здольнага маладога чалавека прынялі на навучанне, але пры гэтым прызналі «асобай зусім без маёмасці»: выкладчыкі Тартускай гімназіі, дзе вучыўся Хурт, сабралі яму 100 рублёў.
З улікам далейшых жыццёвых перспектыў, а таксама патрабаванняў бацькі, Якаб паступіў ва ўніверсітэт на багаслоўскі факультэт, хоць самога юнака прыцягвалі такія навукі, як філалогія і фалькларыстыка.
Вядомы лінгвіст, спецыяліст па фіна-ўгорскіх мовах, член Пецярбургскай акадэміі навук Фердынанд Іванавіч Відэман зрабіў Якаба сваім памочнікам у працы па вывучэнні паўднёваэстонскіх дыялектаў.
Да 1880 года канчаткова абвастрыліся адносіны Хурта з нямецкімі і анямечанымі святарамі, што вымусіла яго пакінуць прыход у Отэпі і з сям'ёй перабрацца ў Санкт-Пецярбург, стаўшы пастарам Яніскага прыходу.
Матэрыялы былі аб'яднаны ў корпус тэкстаў « », на іх базе публікаваліся зборнікі народных песень «Старыя гуслі» , першыя два з якіх, а таксама трохтомнік « », выйшлі пры жыцці Хурта пад яго рэдакцыяй.
Аднак кансісторыя ў Рызе не зацвердзіла яго кандыдатуру на пастарскую пасаду, і Хурт, здаўшы настаўніцкі экзамен пры ўніверсітэце, у 1868 годзе з'ехаў на востраў Саарэмаа, а потым, праз некаторы час, вярнуўся ў Тарту , дзе стаў настаўнікам у гімназіі.
У 1869 годзе ён — член аргкамітэта Усеэстонскага пеўчага свята — быў абраны прэзідэнтам Таварыства эстонскіх літаратараў, а таксама прэзідэнтам камітэта па стварэнні Аляксандраўскага вучылішча.
Я́каб Хурт (, 22 ліпеня 1839, в. Хімастэ, Вераскі павет, Ліфляндская губерня, Расійская імперыя — 13 студзеня 1907, Санкт-Пецярбург, Расійская імперыя) — эстонскі фалькларыст, багаслоў, лінгвіст і грамадскі дзеяч.
Рубцова затрымлівалі пасля мітынгу ў Курапатах, на які ён прыйшоў у майцы з надпісамі спераду — «Лукашэнка, сыходзь», ззаду — «Чатыры разы прэзідэнт — не! Гэта не прэзідэнт, а цар-самазванец!».
Праваабаронцы заявілі: «У выніку аналізу даследчыкі прыйшлі да высновы, што размешчаная ў 9-ці артыкулах інфармацыя не ўтрымлівае прыкмет заклікаў да вайны, гвалту ці выступаў на карысць расавай, нацыянальнай ці рэлігійнай варожасці, не ўяўляе пагрозы нацыянальнай бяспецы, грамадскаму парадку ці здароўю і маральнасці насельніцтва. Матэрыялы ўяўляюць сабой нішто іншае, як меркаванні аўтара адносна тых ці іншых гістарычных падзей, фактаў, утрымліваюць крытычныя заўвагі адносна геапалітычных канцэпцый і знешняй палітыкі некаторых дзяржаў. Аўтар не меў на мэце прыніжэнне прадстаўнікоў нейкіх канкрэтных нацыянальнасцяў, этнічных ці расавых груп.»
Пальчыс быў прызнаны вінаватым па ч. 1 артыкула 130 КК РБ (распальванне варожасці па прыкмеце расавай, нацыянальнай, рэлігійнай, моўнай ці іншай сацыяльнай прыналежнасці) і па ч. 2 артыкула 343 КК РБ (выраб і распаўсюджванне парнаграфічных матэрыялаў або прадметаў парнаграфічнага характару).
На ім размяшчаюцца ў асноўным публіцыстычныя артыкулы на гістарычныя і каляпалітычныя тэмы, шмат матэрыялаў, прысвечаных палітыцы Крамля ў дачыненні да сваіх суседзяў, матэрыялы прысвечаныя незалежнасці Беларусі.
Пальчыса палітвязнем, пра што гаворыцца ў сумеснай заяве праваабарончага цэнтра «Вясна», Цэнтра прававой трансфармацыі , Беларускага дома правоў чалавека імя Барыса Звозскава , ПУ «Беларускі дакументацыйны цэнтр», камітэта абароны рэпрэсаваных «Салідарнасць» і ГА «Беларуская асацыяцыя журналістаў».
Сечевые стральцы абаранялі ўрад УНР супраць бальшавіцкага паўстання ў сталіцы, а пазней змагаліся супраць рэгулярных сіл Чырвонай Арміі, якія пачалі наступленне на Украіне ў 1918 годзе.
Падраздзяленне дзейнічала з 1917 да 1919 года і было сфарміравана з украінскіх салдат Аўстра-Венгерскай арміі, прадстаўнікоў мясцовага насельніцтва і былых камандзіраў Украінскіх сечавых стральцоў арміі Аўстра-Венгрыі.
Пасля абвяшчэння рэжыму Другога Гетманата пад кіраўніцтвам Паўла Скарападскага Сечевые стральцы адмовіліся служыць новаму ўраду і былі раззброеныя нямецкімі войскамі, якія падтрымалі гетмана.
Цырымонія пачалася на тры дні раней, на ёй прысутнічала мноства ўдзельнікаў вайны супраць Турцыі і афіцыйных асоб (прэм’ер-міністр , міністры юстыцыі і замежных спраў, военачальнікі, вышэйшыя саны Балгарскай праваслаўнай царквы і рускі консул).
Неўзабаве гарадскія ўлады і ветэранская арганізацыя вырашылі перанесці помнік у гарадскі сад, які меў жалезную агароджу і закрываўся на ноч, — а менавіта на плошчу князя Барыса, дзе раней былі турэцкія могілкі .
Эндаскапія: кругавыя зморшчыны, кольцы слізістай абалонкі , падоўжныя разоры, камякі, налёты белага колеру, адсутнасць сасудзістага малюнка, гіперэмія і набраканне слізістай абалонкі, пры запушчанай хваробе — стэнозы.
Гісталагічныя даследаванні: біяптаты для гісталагічных даследаванняў дыстальнай і праксімальнай часткі стрававода выяўляюць наяўнасць эазінафілаў у эпітэліі і іншых абшарах сценкі стрававода, наяўнасць эазінафільных мікраабсцэсаў, пашырэнне міжклетачных прастор, гіпертрафію і падаўжэнне музкоў базальнай мембраны, а таксама фіброз базальнай мембраны слізістай абалонкі.
эазінафілія стрававода з добрай рэакцыяй на ІПП (калі хворы без істотнага рэфлюксу, з гісталагічна пацверджанай эазінафіліяй стрававода адказвае клінічна і гісталагічна на 2-месячнае лячэнне ІПП; механізм невядомы);
З канца 1950-х да пачатку 1990-х інстытутам распрацавана і выраблена на Вопытным заводзе ЕрНДІММ некалькі мадэляў ЭВМ, улучаючы сямейства «Наіры», серыю ЕС ЭВМ і адмысловыя вылічальныя сістэмы.
Серыйная вытворчасць ЭВМ вялася на Казанскім заводзе ЭВМ, Бакінскім заводзе ЭВМ, заводзе «Электрон», радыётэхнічным заводзе Вінніцы, балгарскім заводзе «Электроніка» ў Сафіі і іншых прадпрыемствах.
За свае дасягненні ён быў узнагароджаны ордэнам Працоўнага Чырвонага Сцяга, дзвюма Ленінскімі прэміямі, а працаўнікі інстытута неаднаразова рабіліся лаўрэатамі Дзяржаўнай прэміі СССР, Дзяржаўнай прэміі Арменіі, прэмій Ленінскага камсамола СССР і Арменіі.
Вышыня 10 м. Першапачаткова помнік меў памеры 180х80 м, захаваная частка памерамі 90х60 м. У цэнтры круглая ў плане пляцоўка вышынёй 1,5 м, дыяметрам 8 м. З паўднёвага ўсходу і поўдня захаваўся фрагмент вала вышынёй да 3 м.
Знойдзены фрагменты ляпнога і кругавога посуду, тачыльныя брускі, шыферныя прасліцы, жалезныя цвікі, сякеры, крэсівы, наканечнікі стрэл і кап'я, шкляныя бранзалеты, фрагменты касцяных абкладак лука і калчана, касцяныя праколкі, скроневыя кольцы, двухбаковыя крыжыкі, каменны абразок з надпісам.
У 1924 годзе Дабржанскі пераязджае ў Ленінград, дзе ў 1924—1927 гады працуе асістэнтам на кафедры генетыкі і эксперыментальнай заалогіі Ленінградскага універсітэта пад кіраўніцтвам прафесара , а ў 1925—1927 гадах таксама і вучоным спецыялістам Бюро і генетыкі Камісіі па вывучэнні прадукцыйных сіл Расіі АН СССР.
У тым жа годзе ён выступаў на канферэнцыі Нацыянальнай асацыяцыі настаўнікаў біялогіі з дакладам, апублікаваным у 1973 годзе пад загалоўкам «Нішто ў біялогіі не мае сэнсу, акрамя як у святле эвалюцыі» .
Феадосій Рыгоравіч Дабржанскі студзеня 1900, Няміраў, Падольская губерня — 18 снежня 1975, Сан-Джасінта, Каліфорнія, ЗША) — савецкі і амерыканскі генетык расійскага паходжання, энтамолаг, адзін з заснавальнікаў сінтэтычнай тэорыі эвалюцыі, далёкі праўнук рускага пісьменніка Ф. М. Дастаеўскага
Затым на вучобе: скончыў курсы ўдасканалення вышэйшага камсаставу пры Ваеннай акадэміі імя М. В. Фрунзе (пасля чаго некаторы час служыў начальнікам штаба кавалерыйскай брыгады), а затым у 1933 годзе і саму Ваенную акадэмію імя М. В. Фрунзе, дзе і застаўся ў якасці выкладчыка тактыкі.
Навучэнцы атрымлівалі філалагічную падрыхтоўку, вывучалі ўкраінскую, грэчаскую, лацінскую і польскую мовы, класічную грэчаскую і рымскую, сярэдневяковую літаратуру, гісторыю, геаграфію і багаслоўе.
Пазней уведзены руская, французская, нямецкая, старажытнаяўрэйская мовы, матэматыка, трыганаметрыя, фізіка, архітэктура, у апошнія гады існавання Кіеўскай акадэміі — класы дамашняй і сельскай эканомікі, медыцыны.
У выніку вывучэння айчыннага і сусветнага досведу быў абраны тэрмаэмісійны варыянт, бо ў параўнанні з тэрмаэлектрычным ён даваў перавагі па больш высокаму ККД і меншай плошчы халадзільніка-выпраменьвальніка, што давала больш кампактную кампаноўку.
Стварэнне касмічнай энергетычнай сістэмы на аснове ядзернага рэактара з тэрмаэмісійным пераўтварэннем энергіі было прапанавана ў 1958 г. намеснкам дырэктара Лабараторыі «В» (Фізічны інстытут Дзяржаўнага Камітэта Савета Міністраў СССР па выкарыстанні атамнай энергіі) .
ТЭУ-5 «Таполя» , пазней «Тапаз-1» (, термоэмиссионный опытный преобразователь в активной зоне, тэрмаэмісійны даследчы пераўтваральнік у актыўнай зоне) — савецкая ядзерная энергетычная ўсталёўка, прызначаная для выкарыстання на касмічных апаратах у выпадках, калі неабходную колькасць энергіі немагчыма атрымаць ад сонечных батарэй, ці радыёізатопных крыніц энергіі.
Пастановай урада СССР ад 28 лістапада 1972 г., для засяроджвання кіраўніцтва працамі па стварэнні ЯЭУ для касмічных аб’ектаў у якасці галаўной арганізацыі, на базе МКБ «Чырвоная Зорка» МАП СССР і ДКБ «Зара» МСМ СССР, з уключэннем у склад групы распрацоўкі ЯЭУ «Тапаз» ТМКБ «Саюз» МАП СССР, арганізаванае НВА «Чырвоная Зорка» .
Паводле інфармацыі А.Шаркова, доктара гістарычных навук, дацэнта, палкоўніка міліцыі, які займаўся даследаваннем гэтага пытання: "згодна ўлікам аддзела па справах ваеннапалонных і інтэрніраваных НКУС БССР на тэрыторыі Беларусі ў 1945 г. дыслакаваліся 9 лагероў і 7 спецшпіталёў, в у якіх трымалі 83159 чалавек, сярод ніх было 3734 афіцэра. У нацыянальных адносінах большасць складалі — 70020 чалавек. Акрамя таго, было 6482 аўстрыйцаў, 5384 венграў, а также 1273 прадстаўніка іншых нацыянальнасцяў, сярод якіх — румыны, італьянцы, французы, палякі, чэхаславакі, яўрэі, югаславы, бельгійцы і нават люксембуржцы".
Лагеры НКУС для нямецкіх ваеннапалонных у Беларусі - гэта лагеры НКУС/МУС на тэрыторыі БССР, дзе трымалі ваеннапалонных Вермахта, армій саюзніц гітлераўскай Германіі, цывільных нямецкіх грамадзян і цывільных венграў.
Пазней — намеснік начальніка сектара аддзела партыйных, прафсаюзных і камсамольскіх органаў ЦК УКП /КПСС, з лютага 1954 года па студзень 1963 года — намеснік начальніка агульнага аддзела ЦК КПСС, са студзеня 1963 г. па красавік 1969 года — кіраўнік справамі Савета Міністраў РСФСР, затым у адстаўцы.
Міхаі́л Мікала́евіч Тупі́цын — савецкі палітык і афіцэр органаў бяспекі, 1-ы сакратар Брэсцкага абласнога камітэта Камуністычнай Партыі Беларусі , 1-ы сакратар абкама УКП у Ноўгарадзе Вялікім .
Паводле паведамлення адміністрацыі прэзідэнта ЗША, усе ракеты дасягнулі цэлі, паводле ацэнак Мінабароны ЗША ў цэль патрапілі 58 ракет, Мінабароны Расіі заявіла, што толькі 23 ракеты з 59 ударылі па базе Шайрат, звесткі экспертаў больш ўзгадняюцца з версіяй Мінабароны ЗША ці Белага дому.
У выніку ўдару былі знішчаны ваенныя самалёты , склады боепрыпасаў і ГЗМ, ангары, а таксама сістэмы ППА, склад матэрыяльна тэхнічнай маёмасці, навучальны корпус, сталовая, агульная шкода авіябазе ўяўляецца абмежаванай.
Бамбардзіроўка авіябазы Эш-Шайрат — авіяўдар крылатымі ракетамі «Тамагаўк» па сірыйскай авіябазе «Эш-Шайрат» у мухафазе Хомс, нанесены ўначы 7 красавіка 2017 года пасля хімічнай атакі ў Ідлібе.
Уначы, у 04:42 — 04:56 па мясцовым часе , пасля папярэджання расійскіх ваенных па «існуючых каналах», з акваторыі Міжземнага мора два ваенныя эсмінцы ВМФ ЗША і , якія знаходзіліся каля вострава Крыт, выпусцілі па сірыйскай авіябазе 59 крылатых ракет «Тамагаўк».
Паводле заявы кіраўніка дэпартамента інфармацыі і масавых камунікацый Міністэрства абароны Расіі Ігара Канашэнкава, у выніку ўдару загінулі 4 ваеннаслужачых, двое згінулі без весткі і шасцёра атрымалі раненні пры тушэнні пажару.
Таксама ён пацвердзіў, што аддаў загад нанесці ваенны ўдар па авіябазе Шайрат, з якой, паводле звестак ЗША, была здзейснена хімічная атака, і абвінаваціў Башара Асада ў парушэнні Канвенцыі ААН аб забароне хімічнай зброі.
У падтрымку авіяўдару выступілі Аўстралія, Аўстрыя, Бахрэйн, Вялікабрытанія, Германія, Грузія, Ізраіль, Італія, Іарданія, Канада, Катар, Кувейт, Літва, Новая Зеландыя, Нарвегія, Саудаўская Аравія, ААЭ, Польшча, Румынія, Францыя, Турцыя, Украіна, Чэхія, Японія.
Пасля ракетнага ўдару Расія прыпыніла дзеянне мемарандума аб прадухіленні інцыдэнтаў і забеспячэнні бяспекі палётаў авіяцыі падчас ваеннай аперацыі ў Сірыі паміж ваеннымі Расіі і ЗША, які дзейнічаў з кастрычніка 2015 года.
Ён рабіў галоўны акцэнт на неабходнасці калектыўнага кіраўніцтва на чале з Маа Цзэдунам і лічыў, што ідэі Маа з’яўляюцца ключавымі для партыі, гэтак жа як і ў цэлым для ўсяго рэвалюцыйнага руху ў Паўднёва-Усходняй Азіі.
Быў афіцыйна прызнаным спадчыннікам Маа Цзэдуна (у знак чаго партрэты абодвух правадыроў друкаваліся ў цэнтральных газетах на адным развароце і аднолькавага памеру), але падчас «культурнай рэвалюцыі» быў абвешчаны галоўным ворагам рэспублікі і трапіў пад рэпрэсіі.
Аўтар кніг: «Арно Бабаджанян: Інструментальная творчасць: Даследаванне», «Жыццё і творчасць Гегуни Читчян» , падручнікаў «Музычная літаратура. Падручнік для 6 класа музычнай школы.», «Музычная літаратура. Падручнік для 7 класа музычнай школы.» , шэрага дапаможнікаў.
Тэмы яе даследаванняў складаліся з аналіз меладычных і стылістычных асаблівасцей музыкі Саят-Навы, Камітаса, Арно Бабаджаняна, Анушавана Тэр-Гевандзяна, Аро Сцепаняна, Гегуні Чытчян і іншых кампазітараў.
Суса́нна Бабке́наўна Аматуні — савецкі армянскі музыказнавец, даследчык творчасці Арно Бабаджаняна і Гегуні Чытчан, аўтар падручнікаў па музычнай літаратуры, дапаможнікаў, даследаванняў, Заслужаны настаўнік Армянскай ССР, кандыдат мастацтвазнаўства , прафесар Ерэванскай кансерваторыі .
У 1941—1943 гадах вучылася і скончыла з адзнакай фізіка-матэматычны факультэт Ленінаканскага педагагічнага інстытута, а ў 1944 годзе — Ленінаканскае музычнае вучылішча імя Кара-Мурзы па класе фартэпіяна.
Аднак памяркоўнасць Візантыйскай імперыі ў дачыненні да славян скончылася пасля смерці імператара Васілія ў 1025 годзе, калі на кафедры пачалі ставіцца грэчаскія епіскапы, якія праводзяць палітыку асіміляцыі мясцовага славянскага насельніцтва.
Ва ўнутранай барацьбе паміж грэчаскімі і славянскімі біскупамі пры падтрымцы Феадора Камніна перамогу атрымалі славянскія, якія ў выніку выгналі грэкаў і замясцілі іх новымі славянскімі епіскапамі.
У 1018—1019 гады, калі ў Балгарыі ўсталявалася панаванне візантыйцаў, Балгарская патрыярхія ўказам імператара Васілія Балгарабойцы была паніжана рангам і ператворана ў аўтакефальную «Архіепіскапію Охрыдскую — Першай Юстыніяны і ўсяе Балгарыі» , Охрыдская архіепіскапія не ўваходзіла ў склад Канстанцінопальскага патрыярхата і стала першапачаткова аўтакефальнай архіепіскапіяй для балгараў.
Пасля аднаўлення Пецкай патрыярхіі ў 1557 годзе ў яе склад не толькі старыя сербскія епархіі ўвайшлі, але і некаторыя спрадвечна Охрыдскія, напрыклад Скоп’е, Мордазаў, Разлог.
У 2013 годзе быў запрошаны ў клуб Другой лігі «Маладзечна-2013», а на наступны год стаў іграком мінскага «Промня», дзе стаў адным з найлепшых бамбардзіраў і дапамог камандзе па выніках сезона 2015 выйсці ў Першую лігу.
Сам Алег, насуперак абвінавачваннях калегі, заявіў, што ўклаў у свой тэкст зусім іншы сэнс і ў анлайн-трансляцыі прыкладання ва ўласцівай сабе манеры вырабіў «аўтадэкодінг», з асабістай пазіцыі тлумачачы сэнс фактычна кожнага радка.
Аднак праз нейкі час вяртаецца да рэпу, пачаўшы слухаць амерыканскі хіп-хоп, з вопыту праслухоўвання якога і робіць выснову, што «гучанне так жа важна, як сэнс, а часам нават, можа быць, важней».
24 мая 2012 года адбыўся рэліз сінгла «Нумары», з якога і пачалося пастаяннае супрацоўніцтва ЛСП з Раманам Мікалаевічам Сашчэка, больш вядомым пад сцэнічным імем Рома Англічанін.
Як ён тлумачыў пазней сваю слабую творчую актыўнасць у той перыяд часу - ўвесь 2012 год ён «рэфлексаваў, расстаўляў прыярытэты, займаўся самаадукацыяй і самаўдасканаленнем, хварэў, валіў матэрыял».
У адрозненні ад двух папярэдніх студыйных альбомаў, у Рома Англічанін абмежаваўся напісаннем музычнага суправаджэння для ўсяго толькі пяці песень, у той час як астатнім займаліся, з яго слоў, «бацькі трэп-музыкі ў Расіі».
Увечар 17 верасня, у дзень пачатку аперацыі «Маркет Гардэн», па рашэнні прэм'ер-міністра ў выгнанні Пітэра Шурдса Гербрандзі , падпольнае «Радыё Оранье» заклікала да ўсеагульнай забастоўкі на чыгунцы.
Падчас аперацыі «Мана» «Абжора» з 29 красавіка па 8 мая 1945 года ВПС Вялікабрытаніі пры падтрымцы ВПС ЗША скінулі каля 11 000 тон прадуктаў на акупаваную тэрыторыю.