polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Крыніцамі для выдання кнігі былі найбольш старажытныя захаваныя рукапісы-манускрыпты на кайнэ — стагоддзя: Ватыканскі кодэкс, Сінайскі кодэкс, Кодэкс Безы, Александрыйскі кодэкс, Яфрэмаў кодэкс.
Часам тэкст Кодэкса Безы адпавядаў тэкстам старажытналацінскім і старажытнасірыйскім і быў карацей чым той жа самы тэкст у Ватыканскім кодэксе, у гэтым выпадку навуковы друкавалі тэкст Кодэкса Безы.
Вэсткот-Хорт, ужываецца таксама назоў Грэчаскі Новы Запавет Вэсткота і Хорта, або Новы Запавет у грэчаскім арыгінале ( — версія тэксту Новага Запавету на арыгінальным дыялекце кайнэ старажытнагрэчаскай мовы, апублікаваная ў 1881 годзе двума прафесарамі Кембрыджа і Фэнтанам Джонам Энтані Хортам .
У навакольных палацавых будынках і пабудовах выкарыстоўваліся розныя гатункі каменя: Манерсдорфер, Алмазэр Стоўн, Ліндабрунэр Стоўн, Сен-Маргарэтэнер Стоўн, а таксама Кайзерштайн.
Аднак, у 1963 годзе дыснэеўскі фільм «Цудоўнае выратаванне белых скакуноў» адрадзіў цікавасць да будынка: прыватная ініцыятыва заахвоціла аўстрыйскія ўлады да рамонту палаца, які працягваўся з 1968 па 1974 год.
Пасля перасячэння чыгуначных пуцей, праходзіць праз раён прыватнай забудовы, з паўночнага захаду да яе прымыкаюць вуліца Піваварная, Мінскі 1-ы завулак, вуліцы Валадарскага і Прыдарожная, з паўднёвага ўсходу — Мінскі 2-і завулак, вуліцы Талстога, Шолахава, Тургенева, Усходняя, Чэлюскіна, Сікорскага, пасля скрыжавання з вуліцай Піянерскай пераходзіць пад эстакадай Камянецкай шашы ў вуліцу Якуба Коласа.
З’яўляецца працягам вуліцы Энгельса, пачынаецца ад плошчы Леніна, перасякае вуліцы Карла Маркса, Камсамольскую, Савецкую, Куйбышава, Карбышава, бульвар Касманаўтаў, вуліцы Кірава, Горкага, з паўночнага захаду прымыкаюць вуліцы Кірава і Мянжынскага, з паўднёвага ўсходу вуліца Папаніна.
У 1934 годзе пасля вяртання ў Ерэван Мелікян пачала працаваць у Ерэванскім дзяржаўным універсітэце, у новаствораным факультэце Біялогіі на кафедры Анатоміі і фізіялогіі раслін як асістэнт прафесара Акіма Бедэляна, а пазней як кіруючая лабараторыяй.
У 1939 годзе ў Ленінградскім універсітэце пад кіраўніцтвам кіруючага кафедрай Фізіялогіі раслін прафесара Сяргея Львова, абараніла дысертацыю на спашуканне навуковай ступені кандыдата біялагічных навук па тэме «Вывучэнне алею лёну-кучаравага ва ўмовах Арменіі».
Разам з прыбылым з Масквы прафесарам Міхалам Чайлахянам, які падтрымваў цесныя сувязі з кафедрай на працягу 50 гадоў, Мелікян пачала вывучаць назапашанні лігніна і анатамічныя характарыстыкі сцёблаў раслін.
Вынікі даследаванняў былі абагульнены ў манаграфіі «Структурныя змены і назапашанне лігніну ў раслінах у сувязі з умовамі асяроддзя», апублікаванай у 1959 г., якая мае важную тэарэтычную і практычную значнасць.
Пасля сканчэння ўніверсітэта яна паступае ў аспірантуру на кафедру Анатоміі і фізіялогіі раслін і ў 1933 годзе пачынае праводзіць свае даследаванні на кафедры Фізіялогіі раслін у факультэце Біялогіі Маскоўскага дзяржаўнага ўніверсітэта пад кіраўніцтвам прафесара Дзмітрыя Сабініна.
Наталля Мелікаўна Мелікян (; 20 мая 1906, с. Муршудалі, Расійская імперыя — 25 ліпеня 1989, г. Ерэван, Арменія) — армянскі навуковец, доктар біялагічных навук, прафесар, Заслужаны дзеяч навукі Армянскай ССР .
у псеўдазвадкаваным стане пры сярэдняй хуткасці газу, калі ён пры праходжанні праз пласт «разсоўвае» часціцы і павялічвае яго таўшчыню, паніжаючы шчыльнасць, але не здольны забраць часцінку за межы пласта.
У нізкатэмпературным кіпячым пласце вельмі эфектыўна душыцца вылучэнне аксідаў азоту і можна ўжыць пагружную паверхню, да якой выключна высокі каэфіцыент цеплааддачы (нагрэтыя часціцы паліва датыкаюцца да яе непасрэдна, і частка цяпла перадаецца не канвекцыяй, а цеплаправоднасцю).
Пры спальванні пылападобнага паліва частка попелу выносіцца дымавымі газамі з топкі ў газахады катла; астатняя частка попелу выпадае з факела ў выглядзе кропель соку і выдаляецца з топкі або ў цвёрдым грануляваным выглядзе, або ў вадкім расплаўленым выглядзе, сцякаючы з пода топкі праз ляток ў шлакапрыёмнай прыладзе, запоўненае вадой.
Эфект інтэнсіўнага гарэння, аналагічны назіранаму пры спальванні ў кіпячым пласце, можна атрымаць пастаянным устрасваннем каласноў з кавалкамі паліва любога памеру; але з-за зніжэння трываласці металу каласнікоў пры высокай тэмпературы гэты спосаб цяжка практычна рэалізаваць.
Шырока ўжываецца ў апрацоўцы знятага відэаматэрыялу , пры стварэнні рэкламных ролікаў, музычных кліпаў, у вытворчасці анімацыі , тытраў для мастацкіх і тэлевізійных фільмаў, а таксама для цэлага шэрагу іншых задач, у якіх патрабуецца выкарыстанне лічбавых відэаэфектаў.
Назва паходзіць ад эфекту, вядомага як «ўстойлівасць зоркавага адчування», гэты механізм выкарыстоўвае сэнсарную памяць сятчаткі вока, якая дазваляе захоўваць зрокавую інфармацыю на працягу кароткага прамежку часу.
Аляксандр Іванавіч Арастовіч — кандыдат тэхнічных навук, дацэнт кафедры будаўнічай механікі ў Беларускім нацыянальным тэхнічным універсітэце, першы намеснік старшыні аргкамітэта па стварэнні БСДП , падчас прэзідэнцкіх выбараў 2010 г. быў даверанай асобай кандыдата ў прэзідэнты Мікалая Статкевіча, палітвязень Беларусі, вязень сумлення.
Быўшы прызначаным на пост дырэктара НДІ экспертызы працаздольнасці і арганізацыі працы інвалідаў прыкладаў усе намаганні да переасэнсавання практыцы рэабілітаціі, каб укласці ў гэта паняцце не толькі лячэне, але і дапамогу людзям з абмежаванымі магчымасцямі з інтэграцыей у грамадства і пошукам працоўнага месца.
З’яўляецца членам Міжведамаснага савет па праблемах інвалідаў пры Савеце Міністраў Рэспублікі Беларусь, старшынёй Міждзяржаўнага каардзінацыйнага савета па прафілактыке неінфекцыйных захваранняў пры Савеце па супрацоўнініцтву у галіне аховы здароў’я СНД, членам Беларускай асацыяціі сацыяльных прцоўнікаў.
У 1971 годзе стаў старшым навуковым супрацоўнікам, загадчыкам навукова-даследчай лабараторыі кібернетычных метадаў дыягностыкі і біякіравання МДМІ, на базе якой у 1977 годзе ім было арганізавана першая ў Рэспубліцы Беларусь установа па прафілактыцы сардэчна-сасудзістых захворванняў .
У 1972 г. паспяхова абараніў званне кандыдата навук з дысертацыей па тэме: «Метадычныя аспекты ацэнкі пругкіх уласцівасцяў артэрыяльных сасудаў пры гіпертанічнай хваробе і атэрасклерозе», а ў 1984 г. — званне доктара медыцынскіх навук з дысертацыей па тэме: «Распаўсюджанасць і метадычныя аспекты першаснай прафілактыкі ішэмічнай хваробы сэрца ў папуляцыі мужчын з улікам індывідуальных асаблівасцяў арганізма».
У 1986—1998 гг. займаў пост дырэктара БелНДІ экспертызы працаздольнасці і арганізацыі працы інвалідаў (БелНДІЭПІ, сучаснаага Рэспубліканскага навукова-практычнага цэнтра медыцынскай экспертызы і рэабілітацыі).
Работа прафесара накіравана на прафілактыку і папярэджанне сардэчна-сасудзістых і іншых неінфекцыйных захваранняў, дэфектаў здароў’я, цяжкасці інваліднасці, развіццё тэхналогій медыцынскай і сацыяльнай аховы ліц, вядучы грамадскі абмежаваны вобраз жыцця з прычыны прыроджаных дэфектаў, перанесеных захваранняў і траўм.
Пад яго навучным кіраўніцтвам распрацавана і ажыццёўлена першая ў рэспубліцы навукова-тэхнічная праграма для падтрымкі такіх людзей — «Рэабілітацыя» , праведзен кантроль становішча здароў’я механізатараў роднага раёна ў першыя некалькі лет пасля аварыі на ЧАЭС.
Дзеці, і некаторыя ўнукі Збароўскіх заняты ў сферы медыцыны: сын Канстанцін — загадчык кафедры рэабіліталогіі Дзяржаўнага інстытута кіравання і сацыяльных тэхналогій БДУ, дачка Таццяна — працуе афтальмолагам, а ўнук Дзмітрый у РНПЦ дзіцячай анкалогіі, гематалогіі і імуналогіі.
Аўтар прац па прафілактычнай кардыялогіі, рэабіліталогіі і медыка-сацыяльнай ахове чалавека, у тым ліку 8 манаграфій, шэрагу брашур, 8 вынаходак, частка сумесна з супрацоўнікамі БДУ.
Аднак, паступова Чынгісхан падпарадкаваў сабе спачатку дробныя, а потым і больш моцныя плямёны і ў 1206 годзе быў абвешчаны вялікім ханам, прыняўшы імя Чынгіса і народу свайму даўшы назву «мангол» (як мяркуюць — таму, што сам ён паходзіў ад старажытнага племя шывэйских манголаў).
У выніку Заходняга паходу ў 1242 годзе мангольскія войскі дасягнулі Адрыятычнага мора, аднак з-за смерці Угэдэя у канцы 1241 года мангольскія ваеначальнікі вярнуліся на гістарычную радзіму для выбараў новага Вялікага хана.
Вельмі верагодна, што першапачаткова гэтае імя належала аднаму з плямёнаў народа шывэй, якое, паступова узвышаючыся, распаўсюдзіла сваю назву і на іншыя плямёны, якія качавалі ў стагоддзі на поўначы і ўсходзе Манголіі.
Па адным міфа манголы адбыліся ад шэрага ваўка і стракатай лані; іншая легенда паведамляе, што родапачынальнік манголаў, Буданчар, быў цудоўным чынам зачаты ўдавой Алан-гоа ад сувязі з нябесным духам.
Тэрыторыя рассялення плітачнікаў была незвычайна шырокая: ад Байкала, на поўначы, да Ордаса і перадгор'яў Нань-Шаня на поўдні, і ад Хингана на ўсходзе, да перадгор'яў Алтая на захадзе.
У канцы 916 года Амбагай здзейсніў вялікі ваенны паход, у выніку якога пад уладай кіданей апынулася шырокая тэрыторыя — уся паўднёва-усходняя частка сучаснай Манголіі і прылеглыя вобласці аўтаномнага раёна Унутраная Манголія КНР.
Прыкладна ў гэтыя гады Амбагай заснаваў сталіцу сваёй дзяржавы (на тэрыторыі сучаснага хашуна Байрын-Цзоцы гарадскога акругі Чыфэн ў аўтаномным раёне Унутраная Манголія КНР).
З стагоддзя або пасля падзення Уйгурскага каганата ўплыву мангольскіх плямёнаў зноў выраслі і да канца -пачатку стагоддзяў манголы распаўсюджваліся на ранейшых землях старажытных мангольскіх дзяржаў, да Хінгана на ўсходзе-да вярхоўяў Іртыша і Енісея на захадзе, ад Байкала на поўначы да Вялікай Кітайскай сцяны на поўдні.
Звычайна сцвярджаецца, што енісейскія кіргызы у адрозненне ад стэпавых папярэднікаў пасля разгрому сваіх праціўнікаў, не распаўсюдзіліся па тэрыторыі Цэнтральнай Азіі, а працягвалі жыць у Мінусінскай катлавіне.
Частка ж самадыйцаў, якія засталіся на поўдні, згодна «паўднёвай гіпотэзе», пасля ўвайшла ў склад такіх буйных народаў Паўднёвай Сібіры, як сібірскія татары, тувінцы, хакасы, шорцы і інш.
У 202 годзе Модэ пачаў спусташальныя набегі на Кітай, якія скончыліся тым, што кітайскі двор прызнаў туранского хана раўнапраўным і абавязаўся выдаваць за яго сваіх царевен, пасылаючы штогод вядомае колькасць дароў.
Некалькі ўзвысіліся хунны зноў толькі пры Хуханье-шаньюе і існавалі самастойна яшчэ каля двух з паловай стагоддзяў; затым паўднёвыя вобласці іх ханства паддаліся Кітаю, паўночныя ж загінулі цалкам ад унутраных нязгодаў.
Згодна з радыёвуглеродным аналізу ўзрост культурнага гарызонту 5 старажытнае 40 тыс. л. н. На падставе комплексаў стаянкі Харганын-Гол-5 упершыню на тэрыторыі Паўночнай Манголіі можа быць вылучаны комплекс прыкмет, характэрных для сярэдняга палеаліту.
Ведучы пастаянныя міжусобныя вайны, плямёны Манголіі часам заключалі паміж сабой і саюзы, прычым звычайна рабілі набегі на Кітай, посылавший дары предводителям плямёнаў і тым откупавшийся ад іх ўварванняў.
тры моцных надзелу, прагнаўшы паўночных качэўнікаў, умацаваліся з боку іх доўгімі сценамі, па аб'яднанні ж Кітая пад уладай Цынь Шихуанди гэтыя асобныя сцены былі злучаныя і склалі сабой адну Вялікую сцяну Кітая.
Пасля жужаней на сцэну выступілі цюкюэ, падпарадкавалыя сваёй улады ўвесь паўночна-заходні край, між тым як паўднёва-ўсходнімі і паўднёвымі стэпамі валодалі спачатку манголомоўныя кідані, потым кумосі; ўзнікалі і іншыя дамы, якія кіравалі пад эгідай кітайцаў і атрымлівалі ад іх як свае тытулы, так і падтрымку сваёй улады.
Уладар Хунну, Модэ-шаньюй , заваяваў Дунху, рассеяў Юэчжи і аб'яднаўшы пад сваёй уладай усе прастору ў Цэнтральнай Азіі, заснаваў імперыю хуннов, распаўсюджвачыюся ад межаў Маньчжурыі на ўсходзе да казахскіх стэпаў на захадзе і ад Вялікай сцены на поўдні да цяперашніх межаў Расіі на поўначы.
Д. Скрынниковой, Эргунэ-кун стаў цэнтрам палітыі, утварэнне якой было звязана з узаемадзеяннем абарыгеннага насельніцтва і тых, хто прыйшоў на гэтую тэрыторыю цюркамоўных мігрантаў з захаду.
Жужаньскі каганат — дзяржава качавых манголамоўных народаў, якія панавалі ў стэпах Цэнтральнай Азіі ў 330-555 гг. Прыдворны гісторык дынастыі Паўночная Вэй паведамляе, што пануючае племя ўяўляла сабой галіну сяньбі.
У кітайцаў усё качэўнікі на поўначы былі вядомыя пад адзінай назвай «бэйдзі», то ёсць паўночных варвараў, тым не менш ёсць падставы меркаваць, што ў ліку іх былі не толькі манголы, але і маньчжуры.
У 1980 годзе абараніў у БДУ кандыдацкую дысертацыю, а ў 1990 годзе — доктарскую дысертацыю па спецыяльнасці «Біяхімія» на тэму «Цитохром Р450-зависимые пути биосинтеза физиологически активных веществ» у Інстытуце біяхіміі імя А. Н. Баха АН СССР.
Лаўрэат Міжнароднай прэміі АН СССР і АН ГДР за лепшую работу ў вобласці прыродазнаўчых навук , узнагароджаны медалямі Пецярбургскага тэхнічнага кірмаша ў намінацыі «біятэхналогія і медыцына» .
У. М. Шкуматаў старшыня экспертнага савета «фізіка-хімічная біялогія» Вышэйшай атэстацыйнай камісіі Рэспублікі Беларусь, старшыня каардынацыйнага савета па прыярытэтным кірунку навуковых даследванняў «біятэхналогія і нанаіндустрыя».
Лабараторыя біяхіміі лекавых прэпаратаў НДІ фізіка-хімічных праблем, якую ўзначальвае У. М. Шкуматаў, распрацоўвае новыя хіміка-ферментатыўныя метады сінтэзу стэроідных гармонаў; даследуе структурна-функцыянальныя арганізацыі гідралагічных ферментаў з мэтай стварэння лекаў на іх аснове, распрацоўвае тэхналогіі атрымання высокаачышчаных фактараў згортвання крыві і падходаў да акустычна-ферментатыўнага разбурэння тромбаў.
Прапанаваў апарат для сдаўлення сасудаў канечнасці пры ўнутрыкоснай анестэзіі і апарат аўтаматычнага дазаванага ўвядзення вадкіх лекавых рэчываў; распрацаваў спосабы унутрытазавай празлакунарнай навакаінавай блакады.
17 студзеня ў Тунісе сфармаваны ўрад нацыянальнага адзінства, у якім захавалі свае пасады кіраўніка «старарэжымнага» МЗС, МУС, Мінабароны, Мінфіна, роўна як і прэм'ер-міністр .
Урад збіраецца на першае пасяджэнне і будзе вырашаць пытанне падаць у адстаўку, дэманстрацыі ў сталіцы і гарадах краіны з лозунгамі: «За новы парламент! За новую канстытуцыю! За новую рэспубліку!».
у ваколіцах Сядзі-Бузида, дзе 17 снежня адбылося самаспаленне вулічнага гандляра Махамеда Буазізі) прыходзяць паведамленні аб дэманстрацыях пратэсту супраць карупцыі і беспрацоўя, якія выліваюцца ў беспарадкі.
Туніс з'яўляецца аграрнай краінай з прамысловасцю, якая развіваецца, з якой на працягу 23 гадоў кіраваў нязменны прэзідэнт Зін Эль-Абідзін Бэн Алі, зрынуты ў выніку рэвалюцыі 14 студзеня 2011 года.
12 студзеня — прэм'ер-міністр Махамед Ганушы абвясціў аб звальненні міністра ўнутраных спраў Рафіка Бельхаджа Касема і загадаў вызваліць усіх арыштаваных з пачатку канфлікту з мэтай прымірэння паўстання.
У той час як карупцыя пры Бургібе ўтрымлівалася на адносна невысокім узроўні, а Бэн-Алі абяцаў праводзіць той жа курс, які раней праводзіў Бургіба, з часам вакол яго пачалі складвацца розныя групы ўплыву.
На фоне гэтых падзей туніскае тэлебачанне са спасылкай на крыніцу ў сілавых структурах паведамляе аб перастрэлках ваенных з супрацоўнікамі службы бяспекі былога прэзідэнта ў раёне прэзідэнцкага палаца.
Туніс, былая французская калонія, якая нягледзячы на тое, што з'яўляецца аднанацыянальнай дзяржавай, так як 98 % насельніцтва з'яўляюцца арабамі, і монаконфесійнай, ісламскай дзяржавай , мае празаходні курс, з чаго вынікае раскол паміж нацыянальнымі каштоўнасцямі і тымі, на якія яны арыентаваны, а калі ўлічваць працэсы глабалізацыі і развіцця сродкаў масавай інфармацыі, то не цяжка зразумець, адкуль у арабскай кансерватыўным грамадстве зарадзіліся ідэі рэвалюцыі.
Такім чынам, за 23 гады Зін Эль-Абідзін Бэн Алі, разам са сваёй жонкай Лэйлай Трабелсі, якая таксама паходзіла з уплывовай сям'і, здолеў падпарадкаваць сабе амаль усе сектара эканомікі, што стала падставай для незадаволенасці іншых ўнутрыпалітычных і ўнутрыэканамічных фактараў, а таксама маладой бізнес-эліты, якой не хапала прасторы для развіцця.
Штуршком да пачатку масавых выступаў паслужыла публічнае самаспаленне 17 снежня 2010 года вулічнага гандляра садавіны і агародніны ў Сідзі-Бузід Махамеда Буазізі, чые тавары былі канфіскаваныя ўладамі.
Высокі ўзровень карупцыі з'яўляецца сур'ёзным бар'ерам для развіцця эканомікі, і цалкам відавочна, што сярэдні клас, які ўздымаецца на хвалі росту эканомікі, быў вельмі незадаволены карупцыйнай сітуацыяй, якая не дазваляла яму расці далей.
Гэта значыць, хоць дэ-юрэ палітычны плюралізм і выбарнасць прэзідэнта ніхто не адмяняў, праводзілася пастаяннае падаўленне апазіцыі, таму дэ-факта толькі адна партыя ўвесь час была ва ўладзе.
Хваляванні ў Тунісе або Язмінавая рэвалюцыя і Фінікавая рэвалюцыя) — хваля агульнанацыянальнай незадаволенасці палітыкай прэзідэнта Туніса Зін эль-Абідзіна Бэн Алі, якая прывяла да яго адстаўцы 14 студзеня 2011 года.
Ад гідраперадачы праз карданны вал круцільны момант перадаецца на раздаткавыя рэдуктары, устаноўленыя на раме каляскі, а ад іх кароткімі карданными валамі да восевых рэдуктараў з канічнымі шэсцярнямі, якія маюць перадатачны лік 1:2,61.
В. У. Куйбышава спраектаваў шасцівосевы пасажырскі цеплавоз з гідраўлічнай перадачай, а ў канцы 1962 года пабудаваў даследчы ўзор гэтага лакаматыва, які атрымаў пазначэнне ТГП50.
У перыяд студзень — сакавік 1963 года цеплавоз праходзіў завадскія наладачныя выпрабаванні, затым здзяйсняў паездкі з саставамі вагай 1500 і 3000 т на ўчастку Ражск — Рыбнае Маскоўскай чыгункі.
27 чэрвеня 1944 года разведчык 364-га стралковага палка 139-й стралковай дывізіі 50-й арміі старшына Харчанка ў складзе групы, у якую ўваходзілі — старшы лейтэнант , малодшы лейтэнант , старшыня , старшыня , малодшы сяржант , пад моцным агнём праціўніка на падручных сродках пераадолеў раку Дняпро у раёне вёскі Буйнічы Магілёўскага раёна Магілёўскай вобласці Рэспублікі Беларусь, захапіў плацдарм на процілеглым беразе.
Аляксандр Карнеевіч Харчанка (5 снежня 1918, вёска Кішчына Слабада, цяпер Барысаўскага раёна Мінскай вобласці Беларусь — 12 жніўня 1944, Мрочкі цяпер сельскай гміны Тжцяннэ, Манецкі павет, Падляскае ваяводства, Польшча) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, разведчык 364-га стралковага палка 139-й стралковай Раслаўльскай Чырванасцяжнай ордэна Суворава дывізіі 50-й арміі 2-га Беларускага фронту, Герой Савецкага Саюза , старшыня.
З 19 па 20 чэрвеня 1944 года ў баях за вёску Пагараны Гродзенскага раёна Гродзенскай вобласці камандзір аддзялення пешай разведкі 1-га стралковага батальёна 364-га стралковага палка 139-й стралковай дывізіі старшыня Харчанка асабіста знішчыў 7 нямецкіх салдат і аднаго нямецкага афіцэра, пры контратацы праціўніка ўдзельнічаў у яе адлюстраванні.
61-826 — адрозніваецца новай канструкцыяй лесвіц у рабочага тамбура, малым лікам дахавых дэфлектараў, з 1992 года прымяняецца кузаў з вострай ніжняй абзой, з 1998 года, у вокнах устаноўлены шклопакеты.
Крукоўскі вагонабудаўнічы завод з верасня 2010 года вырабляе плацкартныя вагоны мадэлі 61-779П, якія пастаўляюцца на чыгункі Украіны, Казахстана, а Беларуская чыгунка эксплуатуе вагоны 61-779П фінальнай зборкі Гомельскага вагонабудаўнічага завода.
Вагоны трэцяга выпуску маюць наступныя асаблівасці: каляскі сківічных, тара 55,3 тоны, павялічанае службовае купэ праваднікоў з двума спальнымі месцамі, колькасць пасажырскіх месцаў — 58 спальных і 87 для сядзення, у туалетах замест алюмініевых ўстаноўлены фаянсавыя рукамыйныя чары і ўнітазы, аконныя рамы вагонаў з 1949 года робяцца з вонкавым металічным абліцоўваннем.
Вагоны чацвёртага выпуску маюць такія асаблівасці: бесчелюстные каляскі, цеплаізаляцыя замест фальгі — міпора, гафрыраваныя бакавыя сцены, ўнутраная ашалёўка замест дубовага шпону — лінкруст, рукамыйныя чары і ўнітазы фаянсавыя з металічнай вонкавай арміроўкай з эмаляванай паверхняй.
Будаваліся яны па савецкім чарцяжах, але ў адрозненне ад калінінскіх, польскія вагоны некалькі цяжэй , гафрыраваны кузаў атрымалі з 1954 года, ролікавыя падшыпнікі — з 1956 года, а каляскамі КВЗ-5 абсталёўваліся толькі ў 1960 годзе.
Слова «жорсткі» пачало выходзіць з афіцыйнага ўжывання толькі з сярэдзіны 1960-х, калі драўляныя паліцы ўсіх новых вагонаў, у тым ліку купэйныя, атрымалі паўмяккую абіўку з дэрмацінавым пакрыццём.
Прэм’ер Іспаніі Марыяна Рахой абвясціў аб зняцці з пасады кіраўніка ўрада Каталоніі Карлеса Пучдэмона і паабяцаў дабіцца прызнання каталонскай дэкларацыі незалежнасці незаконнай.
Пазбавіліся сваіх пасад усе члены каталонскага ўрада, а таксама многія іншыя чыноўнікі, у ліку якіх кіраўнік паліцыі Каталоніі Жузэп Луіс Трапэра, які лічыўся саюзнікам лідараў Каталоніі, што выступалі за аддзяленне рэгіёна.
Па абвяшчэнні незалежнасці Каталоніі ад Іспаніі, Сенат Іспаніі задзейнічаў артыкул 155 Канстытуцыі Іспаніі 1978 года, што дазваляе іспанскаму ўраду ўвесці прамое кіраванне над Каталоніяй.
Неўзабаве пасля гэтага іспанскі прэм’ер-міністр Марыяна Рахой распусціў Парламент Каталоніі, звольніў Выканаўчы Савет Каталоніі і прызначыў датэрміновыя рэгіянальныя выбары на 21 снежня 2017 года.
Аўтар артыкулаў «Камяні літоўскіх багінь» , «Вялікія горы гарадзішчы ў Літве» , кнігі «Выслоўі думкі» (1837, у дадатку да кнігі выказаў свае адносіны да народнай мовы нацыянальнай культуры).
Матэрыяльнай духоўнай культуры літоўскага беларускага народаў прысвечаны працы «Другая гара» (фрагменты з рукапісу «Даследаванні даўніны літоўскай беларускай»), «Гульні забавы літоўскага народа на Жмудзі», «Літоўскія звычаі, дапасаваныя да пэўных дзён года» , «Прыказкі літоўскага народа», «Рысы Літвы», «Інструкцыя Якуба Сабескага…» , «Некалькі слоў да пана Крашэўскага…» .
У 1970 г. Магілёўскае дашкольнае педагагічнае вучылішча было пераназвана ў Магілёўскае педагагічнае вучылішча, а ў 1974 г. яму было прысвоена імя выдатнага расійскага педагога К. Д. Ушынскага.
У першыя паваенныя гады калектыву Магілёўскага дашкольнага педагагічнага вучылішча прыйшлося прыкласці вялікія намаганні для аднаўлення матэрыяльна-тэхнічнай базы і аднаўлення адукацыйнага працэсу.
Пасля вайны ў Магілёве працавала і Школьнае педагагічнае вучылішча (былы Магілёўскі Беларускі педагагічны тэхнікум, ад якога раней аддзялілася навучальная ўстанова), асноўнай спецыялізацыяй якога была падрыхтоўка настаўнікаў фізічнай культуры, таму ў 1949 г. яно было пераназвана ў Магілёўскае педагагічнае вучылішча фізвыхавання.
Кіраўніцтву і калектыву вучылішча ўдалося дамагчыся найскарэйшай рэканструкцыі навучальнага корпуса, да пачатку 1950-х гг. матэрыяльна-тэхнічная база вучылішча была адноўлена, наладжана навучальна-выхаваўчая праца.
Для падрыхтоўкі нацыянальных кадраў у галіне дашкольнага выхавання ў 1933 г. па рашэнні ўрада БССР на базе дашкольнага аддзялення Магілёўскага педтэхнікума быў арганізаваны Магілёўскі дашкольны педагагічны тэхнікум.
У 1956 г. загадам Міністэрства асветы БССР Магілёўскае педагагічнае вучылішча фізвыхавання было зачынена, а яго матэрыяльна-тэхнічная база, навучэнцы і частка выкладчыкаў перададзены Магілёўскаму дашкольнаму педагагічнаму вучылішчу.
На працягу 1944 года полк паспяхова забяспечваў сувяззю ўсе аперацыі 1-й паветранай арміі ў перыяд зімовага наступлення на віцебскім напрамку і летняга наступлення войскаў 3-га Беларускага фронту па вызваленню Беларускай ССР, Літоўскай ССР і ўваходжанню ва Усходнюю Прусію.
За ўзорнае выкананне задач камандавання ў баях пры прарыве абароны немцаў ва Усходняй Прусіі, праяўленыя пры гэтым доблесць і мужнасць Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 14 лстапада 1944 года полк быў узнагароджаны ордэнам Чырвонай Зоркі.
У жніўні—верасні 1942 года На базе 112-га асобнага батальёна сувязі і 6-й асобнай вучэбнай роты 1-й паветранай арміі Заходняга фронту быў сфарміраваны 1-ы асобны полк сувязі, які ўвайшоў у склад войскаў 1-й паветранай арміі.
За адрозненне ў баях па авалоданню гарадамі Тыльзіт, Грос-Спайсгірэн, Аўлавянел, Жылен і Кауксмен загадам Вярхоўнага галоўнакамандуючага ад 19 лютага 1945 года палку было прысвоена ганаровае найменне «Тыльзіцкі».
56-ы асо́бны Тыльзі́цкі о́рдэна Чырво́най Зо́ркі полк су́вязі Вае́нна-паве́траных сі́лаў і во́йскаў проціпаветранай абаро́ны — падраздзяленне ўзброеных сіл Беларусі.
У верасні 2014 года група выклала ў сетку два архіва з ўнутранымі дакументамі і перапіскай з 5 лютага 2014 года па 23 верасня 2014 года, якая нібыта належаць супрацоўніку ААТ «Маскоўскія інфармацыйныя тэхналогіі» Антону Бушуеву.