polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Дзяржаўная ўстанова адукацыі «Блужскі навучальна-педагагічны комплекс дзіцячы сад — базавая школа імя М. Чэпіка» — установа сярэдняй адукацыі ў в. Блужа Пухавіцкага раёна Мінскай вобласці.
У Першую сусветную вайну ў Санкт-Пецярбургу і яго наваколлі асела частка бежанцаў з Беларусі, якім дапамагала дабрачыннае Беларускае таварыства ў Петраградзе па аказанні дапамогі пацярпелым ад вайны .
У 1917—1920 гг. тут вялі актыўную рэвалюцыйную, грамадска-палітычную і культурную дзейнасць арганізацыі Беларускай сацыялістычнай грамады, Беларускай сацыял-дэмакратычнай рабочай партыі, Беларускія секцыі РКП , Беларускі абласны камітэт пры Усерасійскім савеце сялянскіх дэпутатаў , Беларускі нацыянальны камісарыят , клуб «Беларуская хатка», Беларускае вольна-эканамічнае таварыства, Таварыства ахвотнікаў беларускага народнага штукарства; друкаваліся часопісы «Белорусская криница», «Чырвоны шлях», газета «Дзянніца» , сфарміраваны Першы беларускі камуністычны атрад.
дзейнічалі грамадская арганізацыя «Круг беларускай народнай прасветы і культуры» , нелегальнае беларускае выдавецкае таварыства «Грамада» , першае легальнае беларускае выдавецтва «Загляне сонца і ў наша аконца» , прыватнае беларускае выдавецтва Грыневіча , Беларускі навукова-літаратурны гурток студэнтаў Санкт-Пецярбургскага ўніверсітэта , ладзіліся беларускія канцэрты і тэатральныя спектаклі (гастролі трупы І.
Фармальна гэты робіць іх другой па колькасці меншасцю ў горадзе пасля ўкраінцаў, але ў рэальнасці беларуская дыяспара можа знаходзіцца на трэцім або чацвёртым месцы з-за вялікай колькасці нелегальных мігрантаў з Узбекістана і Таджыкістана, якіх можа быць больш за мільён чалавек.
Пасля далучэння беларускі зямель да Расіі некаторыя беларусы сталі прыбываць у Санкт-Пецярбург для працаўладкавання, вучобы, мастацкай творчасці; яны садзейнічалі знаёмству расійскай сталіцы з дасягненнямі еўрапейскай культуры .
Першыя выхадцы з Беларусі з’явіліся ў Санкт-Пецярбургу пасля заснавання горада (жонка Пятра Кацярына , паплечнік цара П. І. Ягужынскі, ваенны і дзяржаўны дзеяч Я. К. Сапега).
Нягледзячы на ​​добрасуседскую і міралюбную палітыку, КНР мае шэраг тэрытарыяльных прэтэнзій да Індыі, Тайваню (разглядаецца як суверэнная частка Кітайскай Народнай Рэспублікі ў кантэксце працягу грамадзянскай вайны ў Кітаі, таму адносіны з ім уладамі КНР пазіцыянуюцца і ўспрымаюцца як унутраная палітыка; па стане на 2023 год урад Кітайскай Рэспублікі мае аналагічнае меркаванне наконт КНР), Японіі і да некаторых іншых краін.
У красавіку 2005 года ў ходзе візіту ў Індыю прэм’ера Дзяржсавета КНР Вэнь Цзябаа па выніках яго перамоваў з індыйскім прэм’ер-міністрам Манмаханам Сінгхам бакі абвясцілі аб усталяванні паміж краінамі «стратэгічнага партнёрства».
Кітай і ЗША з’яўляюцца адзін для аднаго другімі па аб’ёме гандлёвымі партнёрамі, аб’ём тавараабароту паміж імі дасягнуў ў 2012 годзе 500 млрд дол. Пры гэтым дэфіцыт ЗША ў гандлі з Кітаем дасягнуў ў 2012 годзе небывала высокага ўзроўню ў 315 млрд дол. Кітай з’яўляецца самым буйным трымальнікам амерыканскага доўгу .
Расійска-кітайскае ўзаемадзеянне характарызуецца шырокім спектрам галін супрацоўніцтва, якія ўключаюць інтэнсіўныя кантакты на вышэйшым узроўні, гандлёва-эканамічныя і гуманітарныя сувязі, супрацоўніцтва на міжнароднай арэне, у тым ліку ў Савеце Бяспекі ААН.
На чэрвень 1917 года Часовы ўрад Расіі з мэтай узняцця баявога духу войскаў і выканання абавязацельстваў перад саюзнікамі запланавала наступ па ўсім фронце, якое ўвайшло ў гісторыю як чэрвеньскае або наступ Керанскага.
Спачатку яно праходзіла паспяхова: руска-румынскія войскі, якім супрацьстаяла аўстра-венгерская армія, прасунуліся да дваццаці кіламетраў у глыбіню на трыццацікіламетровым участку фронту ў напрамку на Факшаны.
Румынія ўступіла ў вайну на баку Антанты ў жніўні 1916 года і, з прычыны вельмі нізкай баяздольнасці сваёй арміі і нявыгаднага геаграфічнага становішча, за некалькі месяцаў была акупаваная войскамі Цэнтральных дзяржаў.
Гістарычна, мітраполіяй называліся розныя царкоўна-адміністрацыйныя ўтварэнні: першапачаткова так называлі горад, які быў цэнтрам епархіі; затым - япіскапскую кафедру, якая мела ў сваім падначаленні некалькі епіскопій.
Праваслаўная мітраполія, якая ўключала некалькі епархій, на тэрыторыях так званай Кіеўскай Русі існавала ў юрысдыкцыі Канстанцінопальскай Царквы пачынаючы з утварэння Кіеўскай мітраполіі ў канцы стагоддзя, пасля хрышчэння Русі.
Асабліва вызначыўся пры фарсіраванні ракі Дняпро на поўначы ад Кіева, у баях па захопу і ўтрманню плацдарма ў раёне вёсак Глебаўка і Яснагародка на правым беразе Дняпра восенню 1943 года.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 17 кастрычніка 1943 года за паспяховае фарсіраванні ракі Дняпро на поўначы ад Кіева, трывалае замацаванне плацдарма на заходнім беразе ракі Дняпро і праяўленыя пры гэтым мужнасць і геройства гвардыі чырвонаармейцу Яршову Аляксею Іванавічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка».
Аляксей Іванавіч Яршоў — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, стралок 6-й роты 2-га стралковага батальёна 212-га гвардзейскага стралковага палка 75-й гвардзейскай стралковай дывізіі 30-га стралковага корпуса 60-й арміі Цэнтральнага фронту, гвардыі чырвонаармеец, Герой Савецкага Саюза .
Дзеці: Сяргей Шупляк (гісторык, кандыдат гістарычных навук, дацэнт, дацэнт кафедры ўсеагульнай гісторыі і методыкі выкладання гісторыі БДПУ імя Максіма Танка, з 2022 года — дэкан гістарычнага факультэта).
БВФ супрацоўнічаў з шэрагам антыкамуністычных арганізацый — з Антыбальшавіцкім Блокам Народаў , Антыкамуністычнай Лігай Народаў Азіі , Міжамерыканскай Канфедэрацыяй Абароны Кантыненту, Міжнароднай федэрацыяй для перамогі над камунізмам ды інш.
Пачынаючы з канца 1950-х асноўная дзейнасць аддзелаў БВФ заключалася ў правядзенні антыкамуністычных мітынгаў і дэманстрацый, ва ўдзеле ў міжнародных канферэнцыях, на якіх ставілася на абмеркаванне беларускае пытанне.
У 1960—1970-я актыўна дзейнічалі краёвыя аддзелы БВФ у Вялікабрытаніі , Аўстраліі (Сідней і Мельбурн, актывісты — Уладзімір Сідлярэвіч, Паўла Гуз, Міхась Зуй, Алесь Алехнік, Уладзімір і Алег Шнэкі), Канадзе , ЗША (актывісты — Іван Касяк, Алёна Касоўская, Анатоль Плескачэўскі, Вольга Лапіцкая).
Пасля прыняцця рашэння Вярхоўнай Радай Украіны 24 жніўня 1991 г. Акта аб абвяшчэнні Украіны незалежнай дзяржавай, мітрапаліт Філарэт 1-3 лістапада 1991 г. склікаў Памесны Сабор УПЦ, які аднагалосна прыняў рашэнне аб поўнай кананічнай незалежнасці, гэта значыць аўтакефаліі Украінскай Праваслаўнай Царквы.
Сабор звярнуўся да Патрыярха Алексія і епіскапата РПЦ з гэтым рашэннем, але Архірэйскі Сабор РПЦ 1-2 красавіка 1992 г. прыняў рашэнне разгледзець пытанне стварэння Аўтакефальнай Украінскай праваслаўнай царквы на наступным Памесным Саборы РПЦ.
Таксама, Архірэйскі сабор прыняў да ведама заяву Мітрапаліта Філарэта аб тым, што ён дзеля царкоўнага міру падасць прашэнне аб сыходзе з Кіеўскай Мітрапалічай кафедры на бліжэйшым Архірэйскім саборы УПЦ.
Быў старшынёй Памеснага сабора РПЦ 7-8 чэрвеня 1990 г. Епіскапат Украінскай Праваслаўнай Царквы па ініцыятыве Мітрапаліта Філарэта прыняў зварот да Патрыярха Маскоўскага і ўсяе Русі Аляксія і архірэяў Рускай Праваслаўнай Царквы аб прадастаўленні Украінскай Праваслаўнай Царквы самастойнасці і незалежнасці ў кіраванні.
25-27 кастрычніка 1990 г. Архірэйскі Сабор РПЦ даў УПЦ самастойнасць і незалежнасць ва ўпраўленні, а мітрапаліт Філарэт аднагалосна абраны ўкраінскім епіскапатам Прадстаяцелем Украінскай Праваслаўнай Царквы з тытулам «мітрапаліт Кіеўскі і ўсёй Украіны».
26 кастрычніка 1990 г. у Сафійскім саборы пасля Літургіі патрыярх Алексій абвясціў рашэнне Архірэйскага Сабора РПЦ і ўручыў мітрапаліту Філарэту Патрыяршую грамату на права быць Прадстаяцелем Украінскай Праваслаўнай Царквы.
Айцец Антон Дзенісенка ў складзе 103-га гвардзейскага стралковага палка 34-й гвардзейскай стралковай дывізіі загінуў падчас бітвы за Днепр у баі за сяло Канавалава 24 верасня 1943 г., дзе і быў пахаваны.
12 студзеня 1962 г. рашэннем Патрыярха Алексія І і Свяшчэннага Сінода РПЦ быў абраны епіскапам Лужскім, вікарыем Ленінградскай епархіі, з даручэннем кіраваць Рыжскай епархіяй.
4 лютага 1962 г. адбылася епіскапская хіратонія ў Ленінградзе, у якой прынялі ўдзел мітрапаліт Пімен , архіепіскап Нікадзім , епіскап Кіпрыян , епіскап Міхаіл , епіскап Міхаіл і епіскап Нікадзім .
У 1960 г. прызначаны кіруючым справамі Украінскага экзархата і настаяцелем Уладзімірскага кафедральнага сабора Кіева, а з чэрвеня 1961 г. па студзень 1962 г. быў настаяцелем падворка Рускай Праваслаўнай Царквы пры Александрыйскім Патрыярхаце ў горадзе Александрыі.
Архіўныя матэрыялы сведчаць, што 17 ліпеня 1861 года Гродзенскім губернскім праўленнем разбіралася прашэнне купцоў Абрама Гордана і Лейбы Шэрэшэўскага аб дазволе адкрыць у Гродне тытунёвую фабрыку.
У 60-х гадах стагоддзя фабрыка размяшчалася ў памяшканні фабрычнага таварыства, у 70-х гадах у казённым доме Бэркі Ранеса на Саборнай вуліцы, а з 1878 года ў каменным памяшканні на вуліцы Маставой, 3.
Прынята рашэнне аб пачатку супрацоўніцтва з другой па велічыні сусветнай тытунёвай кампаніяй — « » па вытворчасці яе брэндаў на магутнасцях ГТФ «Нёман», а таксама прыцягненню дадатковых інвестыцыйных рэсурсаў, неабходных для закупкі сучаснага абсталявання, здольнага задаволіць патрэбы рынку.
Згодна з рашэннем Гродзенскага выканаўчага камітэта ад 29 снежня 2007 года 890, Рэспубліканскае Вытворчае Унітарнае Прадпрыемства «Гродзенская тытунёвая фабрыка „Нёман“» пераўтворана ў Адкрытае акцыянернае таварыства «Гродзенская тытунёвая фабрыка „Нёман“».
Займае 72 % рынку тытунёвай прадукцыі Рэспублікі Беларусь з агульным аб’ёмам вытворчасці 28,5 млрд штук у год, а марка ўласнай вытворчасці ФЭСТ — самы прадаваны брэнд з доляй рынку 16 %.
Намеснік прэм’ер-міністра Рэспублікі Беларусь , Намеснік старшыні Камітэта дзяржаўнага кантролю , Першы намеснік старшыні Мінскага гарвыканкама , кіраўнік адміністрацыі Цэнтральнага раёна Мінска .
Някрасава , вяслярная станцыя на Заслаўскім вадасховішчы, дзіцячыя на 320 месцаў у мікрараёне Серабранка-6 , комплекс інтэрнатаў з блокамі абслугоўвання Інстытута народнай гаспадаркі па Веласіпедным завулку , навучальны корпус Мінскага педагагічнага інстытута , галоўны вучэбны корпус (1981, у сааўтарстве з В. І. Анікіным, інжынеры Левін, Д. З. Янко), тры інтэрнаты умяшчальнасцю па 1100 месцаў і блок абслугоўвання студэнтаў архітэктурна-будаўнічага факультэта БПІ, турысцкая гасцініца на 630 месцаў па вул.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 23 жніўня 1944 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» чырвонаармеец Савелій Дрынь пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза.
Таксама заўсёды з цеплынёй і захапленнем адгукаўся аб сваім зводным дзядзьку — Уладзіміру Сергяевічу Грушецкім (сенатар, сапраўдны тайны саветнік і геральдмайстар, з дваранскага роду Грушецкіх), які часта бываў у іх у доме.
Сяргей Львовіч Пушкін так пісаў аб гэтым :…Я в самом младенчестве помню брата её, Александра Матвеевича Воейкова, родного зятя её, Сергея Ивановича Грушецкого, племянников её Жеребцовых, Лачиновых.
Я помню, что Владимир Сергеевич Грушецкой, сын Сергея Ивановича, скончавшийся только прошлого года сенатором в С.-Петербурге, всякое воскресенье с девяти часов утра уже был у отца моего в гвардейском унтер-офицерском мундире, которым я любовался.
У Варшаве Сяргей Львовіч у ліпені 1814 г. уступіў у Ордэн вольных муляроў, у ложу «Паўночнага Шчыта», да якой, прайшоўшы чатыры папярэдніх ступені, быў «далучаны» 10 кастрычніка 1817 года.
Да гэтага моманту ён ужо быў знаёмы з астатнімі ўдзельнікамі «Кембрыджскай пяцёркі» і савецкім нелегалам Арнольдам Дэйчам, які і прыцягнуў яго да супрацы з савецкай разведкай.
Яўгенія Аркадзьеўна Кечына — беларускі сацыёлаг, спецыяліст у галіне метадалогіі і методыкі сацыялагічных даследаванняў, статыстычнай апрацоўкі дадзеных сацыялагічных даследаванняў, сацыяльна-эканамічнай статыстыкі.
Удзельнік нацыянальных і міжнародных даследчых праектаў па праблемах прафілактыкі ВІЧ-інфекцыі і наркаспажывання ў Рэспубліцы Беларусь, па пытаннях паводніцкіх характарыстык груп рызыкі, распрацоўшчык нацыянальнай сістэмы маніторынгу і ацэнкі сітуацыі па ВІЧ/СНІД у Рэспубліцы Беларусь.
А. Кечына прызнана пераможцам у конкурсе на лепшага кіраўніка і арганізатара навукова-даследчай працы студэнтаў і аспірантаў БДУ па выніках 2014 г. у намінацыі «Падрыхтоўка кадраў вышэйшай кваліфікацыі».
Займаў высокія пасады ў Полацкай езуіцкай акадэміі і Таварыстве Ісуса: дэкан факультэта філасофіі і вольных мастацтваў і тэалагічнага факультэта , кансультант беларускага правінцыяла Таварыства Ісуса Станіслава Свентахоўскага .
знаходзячыся ў Германіі, далучыўся да Таварыства веры ў Ісуса , адной з каталіцкіх кангрэгацый, заснавальнікі і ўдзельнікі, якіх імкнуліся аднавіць лад жыцця скасаванага Ордэна езуітаў і фактычна пад новай назвай адрадзіць Таварыства Ісуса.
Пасля выгнання езуітаў з Расійскай імперыі выкладаў матэматыку ў горадзе Навары , а ў апошнія гады жыцця чытаў курсы філасофіі і натуральнай гісторыі ў Цярнопальскім езуіцкім калегіуме, дзе стварыў кабінет натуральнай гісторыі.
Юзаф Цытовіч (6 кастрычніка 1771, в. Добрае каля Мсціслава — 17 чэрвеня 1846, Цярнопаль) — дзеяч каталіцкага касцёла і Ордэна езуітаў; доктар філасофіі і тэалогіі, прафесар Полацкай езуіцкай акадэміі.
Дзякуючы агульнаму росту дабрабыту, эканомікі, дасягненняў у галіне адукацыі і аховы здароўя, захаванню ўнутранай кіраўніцкай і культурнай аўтаноміі мусульман, спынення ўнутраных міжусобіц, ісламская насельніцтва ўступіла ў фазу дэмаграфічнага выбуху.
Акрамя таго, з-за росту насельніцтва востра праявіўся недахоп зямлі сельскагаспадарчага прызначэння, большасць якой кантралявалі буйныя еўрапейскія гаспадаркі плантацый, гэта прывяло да росту канкурэнцыі і за іншыя абмежаваныя рэсурсы тэрыторыі.
У выніку арэол «белых спадароў» моцна страціў у вазе, пасля гэтыя салдаты і сяржанты ўтварылі касцяк антыкаланіяльных армій, партызанскіх атрадаў, легальных і нелегальных патрыятычных, нацыяналістычных арганізацый.
Французская адміністрацыя заахвочвала працэс «еўрапеізацыі» Алжыра, для гэтага была створана сетка адукацыйных і культурных устаноў, якая абслугоўвала ўсе сферы жыццядзейнасці новых мігрантаў і дазваляла ім досыць хутка згуртавацца ў адзіную франкамоўную хрысціянскую этнакультурную супольнасць.
Дзякуючы больш высокаму культурнаму і адукацыйнаму ўзроўню, дзяржаўнай падтрымкі і дзелавой актыўнасці франкаалжырцы хутка дасягнулі больш высокага ўзроўню дабрабыту, чым тубыльцы.
І, нягледзячы на нязначную долю (прыкладна 15% насельніцтва ў 1930-х гадах, больш за 1 млн. чалавек), яны дамінавалі ў асноўных аспектах жыцця алжырскага грамадства, стаўшы культурнай, эканамічнай і кіраўніцкай элітай краіны.
Вайна скончылася ў 1962 годзе, калі Алжыр атрымаў поўную незалежнасць у адпаведнасці з Эўянскімі пагадненнямі, падпісанымі ў сакавіку 1962, і праведзеным у ліпені 1962 рэферэндумам аб самавызначэнні.
Ён стаў усяляк прыгнятаць манапольную для французаў лоўлю жэмчуга, патрабаваў ад французскага ўрада неадкладнай выплаты 7000000 франкаў запазычанасці алжырскім гандлёвым дамам за розныя пастаўкі для метраполіі з часоў Дырэкторыі і Консульства і відавочна выяўляў намеры выгнаць французскую гандлёвую кампанію і знішчыць заснаваныя яе ўстановы.
Кіраўнікі супраціву выбралі зручны момант для ўдару, — за мінулыя паўтара дзесяцігоддзі Францыя адчула горыч ганебнага разгрому і акупацыі 1940 года, непапулярную каланіяльную вайну ў Індакітаі і паражэнне ў В’етнаме.
Першая буйная бойня адбылася толькі ў жніўні 1955 года — мяцежнікі ў горадзе Філіпвіль выразалі некалькі дзясяткаў чалавек, у тым ліку еўрапейцаў, у адказ армія і атрады франкаалжырскіх апалчэнцаў знішчылі сотні мусульман.
Па Кодэксу паводзін ад 1865 года алжырцы заставаліся суб’ектамі мусульманскага заканадаўства, але маглі быць мабілізаваны ва Узброеныя сілы Францыі, і яны таксама мелі права атрымаць французскае грамадзянства.
Але працэдура набыцця мусульманскім насельніцтвам Алжыра французскага грамадзянства была моцна абцяжараная, таму да сярэдзіны 20 стагоддзя яго мелі толькі прыкладна 13% тубыльцаў Алжыра, а астатнія мелі грамадзянства Французскага Саюза і не мелі права займаць высокія дзяржаўныя пасады, служыць у шэрагу дзяржаўных устаноў.
Французы ўжылі тактыку квадрыльяжу — Алжыр разбілі на квадраты, за кожны адказваў пэўны падраздзел , а элітныя часткі — Замежны легіён, дэсантнікі вялі контрпартызанскія дзеянні па ўсёй тэрыторыі.
Спецыяльныя адміністрацыйныя секцыі займаліся заваёвам «сэрцаў і розумаў» алжырцаў, яны ўступалі ў кантакты з жыхарамі аддаленых раёнаў, пераконвалі іх захаваць лаяльнасць Францыі.
У заходнім рэгіёне Аран, Султан Марока Мауля Абд ар-Рахман бін Хішам, камандуючы прававерных, не мог заставацца абыякавым да разні, якую учынілі французскія хрысціянскія войскі і заклікаў мурабіт да джыхаду.
У 1681 годзе Людовік запрасіў адмірала Аўраама Дзюкена для барацьбы з берберскімі піратамі, а таксама загадаў атакаваць Алжыр паміж 1682 і 1683 пад падставай аказання дапамогі хрысціянскім палонным.
Зноў Жан-д’Эстрэ бамбардзіраваў Трыпалі і Алжыр у 1685—1688 годзе, пасол Алжыра наведаў Версаль, і дагавор быў падпісаны ў 1690 годзе, які забяспечыў мір ва ўсім 18 стагоддзі
Алжырскія паўстанцы прытрымліваліся тактыкі «малой вайны» — нападалі на канвоі, невялікія падраздзяленні праціўніка, яго ўмацаванні, пасты, знішчалі лініі сувязі, масты, тэрарызавалі насельніцтва за супрацоўніцтва з французамі (напрыклад, забаранялі адпраўляць дзяцей у французскія школы, уводзілі нормы шарыяту).
У 1956—1957 гады французы, каб спыніць праход мяцежнікаў з-за мяжы, спыніўшы паток зброі і боепрыпасаў, стварылі на межах з Тунісам і Марока ўмацаваныя лініі (мінныя палі, калючы дрот, электронныя сэнсары і д. т. падобнае).
Так пачалася вайна, якая, па розных ацэнках, забрала жыцці ад 18—35 тыс. французскіх салдат, 15—150 тыс. харкі (алжырскія мусульмане — арабы і берберы, якія падчас вайны выступілі на баку французаў), 300 тыс. — 1,5 млн.
Заваяванне Алжыра было пачата ў апошнія дні рэстаўрацыі Бурбонаў Карлам , які паспрабаваў павялічыць сваю папулярнасць сярод французскага народа, асабліва ў Парыжы, дзе было шмат ветэранаў напалеонаўскіх войнаў.
У 2003 годзе Малафееў разам з «Зенітам» заняў другое месца ў чэмпіянаце, атрымаўшы прыз «Варатар года» імя Льва Яшына і трапіў у спіс 33 найлепшых футбалістаў чэмпіянату Расіі.
У сваю чаргу, у пачатку 2006 года Чантафальскі быў выдалены ў матчы Кубка УЕФА супраць «Русенборга», і Малафееў у выніку згуляў у тым годзе 36 гульняў, прапусціўшы ў іх 30 мячоў і зноў трапіўшы ў спіс 33 найлепшых футбалістаў чэмпіянату.
памакі падтрымлівалі асманскі ўрад падчас барацьбы балгарскага і грэчаскага насельніцтва за незалежнасць, удзельнічалі ў задушэнні Красавіцкага паўстання 1876 г. Падчас Балканскіх войн у 1913 г. падтрымалі паўстанне мусульман у Заходняй Фракіі.
2-і членік антэны ля вяршыневай часткі жаўтлява-буры, 3-і — жоўты, перад вяршыняй прыцемнены, нясе дзве сенсілы, 4-ы — ля асновы і па баках жаўтлявы, 5-ы — толькі ля крайняга аснавання жаўтлява-буры.
Часам таксама выкарыстоўваецца паняцце карлікавая краіна, у лік якіх уключаюць не толькі невялікія незалежныя дзяржавы, але і іншыя невялікія геаграфічна і гістарычна адасобленыя тэрыторыі — залежныя тэрыторыі, адміністрацыйныя аўтаноміі і т. п. Прыклады — Востраў Мэн, Гернсі, Борнхальм, Гібралтар, Маёта, Гуам, Ніуэ, Гельгаланд, Афон і т. п.
У 2000 годзе па ініцыятыве Іосіфа Васільевіча Кучко, які ў той час кіраваў установай адукацыі, школе было прысвоена імя аднаго з яе выпускнікоў, былога міністра замежных спраў БССР Анатоля Гурыновіча.
Фактычна скасавана з увядзеннем генеральскіх званняў Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад «Аб устанаўленні воінскіх званняў вышэйшага каманднага складу Чырвонай Арміі» і наступным прысваеннем усім ваеначальнікам, якія мелі званне камандарма 2-га рангу, генеральскіх званняў Пастановай СНК СССР ад .
Брыгада пад камандаваннем А. А. Галавачова вызначылася ў 1943 годзе ў ходзе Харкаўскай аперацыі Варонежскага фронту, удзельнічала ў баях пры фарсіраванні Дона, вызваленні Украіны, бітве за Дняпро.
У складзе 1-а Украінскага фронту брыгада А. А. Галавачова ўдзельнічала ў студзені — лютым 1945 г. у Сандамірска-Сілезскай і Ніжне-Сілезскай аперацыях, удзельнічала ў вызваленні шэрагу гарадоў на тэрыторыі Польшчы, фарсіраванні ракі Одэр.
Пасля заканчэння вучылішча М. Вашчынін быў прыкамандзіраваны да Тэхніка-Будаўнічага камітэта Міністэрства ўнутраных спраў Расійскай імперыі з адлічэннем у распараджэнне таварыства севастопальскай чыгункі, якая будавалася ў той час, а ў канчы 1873 года пераведзены на растова-ўладзікаўказскую чыгунку, дзе яму даручылі вытворчасць саманных пабудоў.
Сям’я Варанцова-Вельямінава прыняла пасільны ўдзел у стварэнні Бабруйскай гарадской бібліятэкі, якая цяпер назвавана імем Пушкіна, яна была адкрыта ў лютым 1901 года, на 64-я ўгодкі смерці Пушкіна.
Ганаровую ўзнагароду за прыжыццёвыя дасягненні атрымаў швейцарскі акцёр Бруна Ганц, прэміяй за еўрапейскія дасягненні ў сусветным кінематографе быў уганараваны кампазітар Габрыэль Ярэд .
Камандзір батальёна 422-га стралковага палка 170-й стралковай Рэчыцкай дывізіі Фёдар Ульянін ў ноч з 23 на 24-е чэрвеня 1944 года ўтойліва пераправіў даручаную яму частку праз раку Друць у раёне горада Рагачова.
А калі да вышыні падышлі іншыя падраздзяленні дывізіі, Ульянін зноў падняў батальён у атаку і адбіў у ворага вёску Заполле, а затым авалодаў вёскай Хапаны, забяспечыўшы агульны поспех палка і дывізіі.
3 чэрвеня 2007 года тагачасны Апостальскі адміністратар Мінска-Магілёўскай архідыяцэзіі Антоні Дзям’янка падпісаў і зацвердзіў парафіяльны статут, а 31 студзеня 2008 года парафія была зарэгістравана дзяржавай.
14 верасня 2013 года ў свята Ўзвышэння Святога Крыжа, на месцы будаўніцтва быў усталяваны крыж і адбылося благаслаўленне будпляцоўкі, на якой з’явілася часовая капліца, што размясцілася ў вагончыку.
У 1970—1973 працаваў у інстытуце «Кастрамаграмадзянпраект»: старэйшы архітэктар, кіраўнік групы, галоўны архітэктар праектаў архітэктурна-планіровачнага аддзела; у 1973—1977 у інстытуце «БелНДІПгорадабудаўніцтва», з 1977 года ў інстытуце «Мінскпраект» : кіраўнік брыгады архітэктараў, галоўны архітэктар праектаў.
У 1960—1966 гадах вучыўся на факультэце горадабудаўніцтва Маскоўскага архітэктурнага інстытута па спецыяльнасці «Архітэктура» (выкладчыкі архітэктурных дысцыплін М. Х. Палякоў, В. В. Бабураў, І. В. і М. С. Ламцовы, У. М. Белавусаў М. Д. Кастрыкін, В. Садоўскі і інш.).
Працаваў галоўным архітэктарам гарадоў Чарнаўцы , Ліепая , Іркуцка , кіраўніком архітэктурных майстэрняў праектных інстытутаў у Львове , Літпраекта ў Вільнюсе , Таджыкпраекта ў Душанбэ .
Нарадзіўся года ў Пецярбургу ў рускай дваранскай сям’і; яго бацька, Аляксей Дзмітрыевіч, генерал-лейтэнант царскай арміі, у 1917 годзе камандаваў рускім корпусам у Фінляндыі.
Атрымаўшы па заканчэнні курса ў 1885 годзе званне грамадзянскага інжынера і права на чын класа, П. Рудаўскі быў запрошаны інжынерам у чэрдыньскае павятовае земства Пермскай губерні і займаўся тут таксама прыватнаю практыкай, а потым, у 1891 годзе пераведзены малодшым інжынерам у архангельскае будаўнічае аддзяленне.
У 1958—1959 гадах архітэктар у інстытуце «Белдзіпрасельбуд», у 1959—1969 гадах працавала ў інстытуце «Белдзяржпраект» , дзе выканала шэраг значных праектаў для будаўніцтва ў Мінску і Мінскай вобласці.
Сярод яе вучняў — загадчык кафедры «Інтэр’ер і абсталяванне» Міхаіл Рыгоравіч Шыкаў, дацэнты Роберт Мацвеевіч Клімін і Алег Васілевіч Крывёнак, заслужаны работнік прамысловасці Беларусі Макарэвіч, мастак Валерый Паўлавіч Чайка, протаіерэі Фёдар Поўны і Дзмітрый Башко .
16 студзеня 2014 года А. Лукашэнка падпісаў Указ 34 "Аб некаторых пытаннях ААТ «Белгіпс», паводле якога пастанавіў прадаць каля 2 млн паёў расійскаму ТАА «Волма» за 5,27 млн долараў ЗША.
камплектавальныя дэталі — армавальная сетка і стужка, шрубы з вострым і свідравальным канцамі, падвесы, злучальнікі, падаўжальнікі, мацавальныя кліны, скобы і цвікі, саманаразальныя шрубы, будаўнічую стужку (абзавую, вуглаахоўную, гідраізаляцыйную, дэфармацыйную, падзяляльную і ўшчыльняльную), пробкавае пакрыццё, рэвізійныя люкі і алюмініевыя рэйкі;