polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Апякунка джазавых музыкаў баранэса Паноніка Ротшыльд наняла Кларка кіроўцай аўто і дала яму прытулак у сваім доме ў Нью-Джэрсі, каб дапамагчы яму пазбавіцца ад наркатычнай залежнасці.
Бацькі Соні Кларка выраслі і сустрэліся ў сельскай мясцовасці ў штаце Джорджыя, адкуль пасля мігрыравалі ў Пенсільванію, спачатку — у горад Аліквіпа, дзе бацька Кларка працаваў на каменнавугальным складзе, а потым, праз пераслед з боку Ку-Клукс-Клана, вымушаны былі з'ехаць у шахцёрскі гарадок Герміні.
Аднак дзяржава не ідзе па шляху узмацнення заканадаўства, а праводзіць эфектыўныя ваенныя рэформы, пры якіх скарачаецца агульная колькасць узброеных сіл, але іх баявыя магчымасці, тым не менш, адэкватныя сягодняшней сітуацыі ў краіне і ў міры.
Да 1 ліпеня 2011 года ў Германіі службу ў абавязковым парадку праходзілі па закліку усе паўналетнія грамадзяне краіны (6 месяцаў ваеннай службы або альтэрнатыўная працоўная служба ў сацыяльных і дабрачынных арганізацыях).
Усяго ў складзе сухапутных сіл: 23 брыгады (дзевяць разгарнутых механізаваных, дзве паветрана-дэсантныя, дзве тылавога забяспечвання, горнапяхотная, паветрана-механізаваная, армейскай авіяцыі, артылерыйская, інжынерная, СВА, войск РХБА і тры механізаваныя скарочанага складу); камандаванне сіл спецыяльнага назначэння; нямецкі кампанент франка-германскай брыгады.
Для хранічных захворванняў страўніка, кішачніка, падстраўнікавай залозы з поспехам прымяняюцца мінеральныя воды крыніцы 1 і свідравіны 6 з сульфатна-хларыдным, магніева-натрыевым і хларыдна-сульфатным, каліева-магніева-натрыевым іённым складам.
Першае пісьмовае згадванне аб Моршыне датуецца 2 студзеня 1482 года ў судовым запісу, дзе згадваецца, што сяло Моршын належыць шляхцічу Юрыю Нагваздану і ўваходзіць у склад Польскага каралеўства.
У комплексе лячэбных мерапрыемстваў хворым прызначаюцца мінеральныя, хвойныя, жамчужныя і іншыя лячэбныя мікраклізмы, гразі — і азакерыталячэнне, лячэбная фізкультура, інгаляцыі і іншыя працэдуры.
Біяхімічныя, імуналагічныя і бактэрыялагічныя абследаванні праводзяцца на базе санаторыя «Днестр», кансультацыя лекараў вузкіх спецыяльнасцяў — у агульнакурортным лячэбна-дыягнастычным цэнтры.
Сярэднетанажныя аўтакраны такога тыпу, як, напрыклад, «Иванавец» папулярныя ў Расіі і СНД, для іх выкарыстоўваюцца грузавікі МАЗ, КамАЗ, КрАЗ, Урал і іншыя айчынныя маркі, але зафіксаваныя выпадкі ўстаноўкі «Ивановцев» і іншых Расійскіх кранаў на шасі , , і нават .
Аўтамабільныя краны збіраюцца на шасі серыйна выпускаемых грузавых аўтамабіляў з устаноўкай на раме пярэдніх і задніх вынасных апор для забеспячэння ўстойлівасці пры працы крана з грузам і павышэння грузападымальнасці.
Аўтакран — кран стрэлавага тыпу, які можа быць забяспечаны вежава-стрэлавым абсталяваннем і перамяшчаецца без грузу, не патрабуючы спецыяльных пуцей і ўстойлівасць якога забяспечваецца за кошт сілы цяжару.
Каледж мае 37 кабінетаў і лабараторый, якія абсталяваны метадычнымі комплексамі па ўсіх дысцыплінах, неабходнымі тэхнічнымі сродкамі навучання, сучасным абсталяваннем, трыма камп'ютарнымі класамі, спартыўнай і актавай заламі, сталовай, інтэрнатам для іншагародніх навучэнцаў і майстэрнямі для праходжання вытворчай практыкі.
Першы набор навучэнцаў быў праведзены па чатырох спецыяльнасцях: «Тэхналогія швейнай вытворчасці», «Тэхналогіі сталярна-мэблевай вытворчасці», «Бухгалтарскі ўлік», «Мадэляванне і канструяванне адзення».
У 1958 годзе тэхнікум размясціўся ў будынку па вуліцы Змітрака Бядулі, а ў 1961 годзе, паводле рашэння Савета Міністраў БССР, тэхнікум пераязджае ў асобнае крыло будынка палітэхнікума па Ленінскім праспекце, 85.
У ліпені 2016 года разам з аднаклубнікам Кірылам Шрэйтарам перайшоў у бабруйскую «Белшыну», у складзе якой 31 ліпеня дэбютаваў у Вышэйшай лізе, выйшаўшы на замену ў другім тайме матча супраць «Крумкачоў» .
Сярод шматлікіх экспанатаў прадстаўлены тыглі , дробныя пацеркі, шкляныя бранзалеты, праслы шарападобнай формы, самшытавыя грэбні з Каўказа, касцяныя пласціны ад накладкі калчана для стрэл з вельмі тонкай разьбой ст.
Шкляныя вырабы музея вылучаюцца шырокім выкарыстаннем рыфлення, роспісу каляровымі эмалямі, афармленнем паддонаў у выглядзе шкляной ленты, дэкаратыўным спалучэннем керамічных пластычных аздабленняў.
Створаны паводле загада Упраўлення культуры Магілёўскага аблвыканкама 33 ад 6 чэрвеня 1988 г., пастановы бюро Магілёўскага абкама КПБ і выканаўчага камітэта абласнога Савета народных дэпутатаў ад 30 студзеня 1987 г., а таксама загада Міністэрства культуры ад 30 сакавіка 1988 г. Адкрыты для наведвальнікаў у маі 1995 г.
Станам на 2001 год пастаянная экспазіцыя, створаная ў 1995 годзе, была прысвечана мсціслаўскай мінуўшчыне і мела два раздзелы: «Мсціслаў — імя старажытнае»; «Сацыяльна-эканамічнае развіццё Мсціслава ў — пач. ст.».
Пастаянная экспазіцыя займае тры залы: «Духоўныя крыніцы зямлі Мсціслаўскай», «З гісторыі Мсціслаўшчыны ад старажытнасці да канца ст.», «Павятовы горад Мсціслаў», якія адлюстроўваюць асноўныя вехі гісторыка-культурнага развіцця рэгіёна.
У вёсцы Малая Багацькаўка размешчаны філіял музея Літаратурны музей Максіма Гарэцкага, дзе прадстаўлены дзве экспазіцыі «Жыццё і дзейнасць М. Гарэцкага» і этнаграфічна-бытавая.
«Метод» Ж. Гальсерана / Спектакль — лаўрэат Нацыянальнай тэатральнай прэміі Беларусі ў намінацыі «Найлепшы спектакль тэатра драмы малой формы» ; дыпламант Міжнароднага маладзёжнага тэатральнага форума «М. @. контакт-2018» і ўладальнік спецыяльнага прыза Генеральнага дырэктара Міжнароднага тэатральнага фестывалю -2018
«Королева красоты» М. Мак-Донаха / Спектакль — дыпламант ХІ Міжнароднага маладзёжнага тэатральнага форума «М. @. контакт-2019» ; дыпламант Міжнароднага тэатральнага фестывалю жаночай творчасці імя Марыі Занькавецкай-2019 .
У 2006 г. скончыў акцёрскае аддзяленне Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў (творчая майстэрня народнага артыста Беларусі, прафесара Валерыя Раеўскага і Заслужанага артыста Беларусі, прафесара Фамы Варанецкага).
У 2016 г. скончыў рэжысёрскае аддзяленне Беларускай дзяржаўнай акадэміі мастацтваў (творчая майстэрня лаўрэата Дзяржаўнай прэміі РБ, Заслужанага дзеяча мастацтваў Беларусі, прафесара Мікалая Пінігіна).
У 2007—2010 гг. — працаваў выкладчыкам сцэнічнай мовы і майстэрства акцёра ў Дзіцячым музычным тэатры «Рэвю» Наталлі Раманавай і ў народным тэатры-студыі моды «Авантаж» пры Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэце.
Апошнім паспяховым заваёўнікам з'яўляўся манарх Ілунга Сунгу, які памёр у 1810 г. Давід Лівінгстан заўважаў, што поспех Лубы быў у значнай ступені абавязаны саюзам з суседняй дзяржавай Лунда.
З дапамогай караваннага гандлю Луба была звязана з узбярэжжамі Атлантычнага і Індыйскага акіянаў, адкуль прывозілі ракавіны малюскаў, што выкарыстоўваліся ў якасці грошай, еўрапейскія і арабскія тавары.
Летам 2019 г. у Брэсце , Пінску, Калінкавічах і Гомелі у мясцовых дзяржаўных тэатрах з аншлагам адбылося шэсць паказаў спектакля «Радзіва „Прудок“» ад Купалаўскага тэатра ў Мінску — цалкам 600 гледачоў.
Севярын Квяткоўскі : «"Радзіва Прудок" — гэта не проста кніга. Гэта вынік праекта. "Радзіва Прудок" стваралася ў рэжыме рэаліці-шоў. Адна справа, калі аўтар выстаўляе ў Інтэрнет кавалкамі ўжо гатовы прадукт, як у выпадку з тэлесерыяламі. Іншая справа, калі ні аўтар, ні чытач не ведаюць, якім будзе працяг. Куды пойдзе аўтар, з кім сустрэнецца, што падумае і адчуе. Жывая сітуацыя выклікае азарт і жаданне сачыць за развіццём падзей. Андрусь Горват першы, хто ў Беларусі рэалізаваў рэаліці-праект у літаратурным фармаце. Кніга, безумоўна, з'яўляецца прыкладам мастацкай літаратуры, бо "я" аўтара там галоўнае».
Вікторыя Папова : «Горват — першы апантаны даўншыфтар, які сапраўды кінуў усё і з'ехаў жыць у вёску. Відавочна, для яго гэта не гульня, не мульцік, не часовы прыпадак — ён напраўду выйшаў у адкрыты космас і спрабуе выжыць, выстаяць у адзіночку на нашым хутары з усімі яго любатамі… Яшчэ адна важная прычына поспеху — абаяльная і жывая беларуская мова аўтара. Не ведаю, як Андрусь гэта робіць, але музыка яго слоў ідэальна кладзецца на вушы нават тых людзей, хто валодае "мовай" павярхоўна ці не знаёмы з ёй зусім».
Разам з Васілём Васілевічам Чайкам прыняў удзел у стварэнні дакументальна-пазнавальнага фільму аўтарства і рэжысуры Аляксандра Матафонава «Лабірынты. Зачараваныя замкі панаў Горватаў» для беларускага тэлебачання.
5 кастрычніка 2022 г. падарыў Нараўлянскаму гісторыка-этнаграфічнаму музею кнігу Уладзіміра Тугая «Чырвоны Мазыранін» , купленую Горватам за свой кошт; на кнізе Андрэй Горват пакінуў свой дарчы аўтограф.
12 лістапада 2020 г. Андрэй Горват, бізнесмены Пётр Кузняцоў і Аляксандр Баранаў разам набылі ва ўласнасць на аўкцыёне руіны былога палаца Горватаў у Нароўлі, пад вельмі абмежавальныя ўмовы.
На лічынкавай стадыі развіцця яны празрыстыя, афарбаваны ад светла-зялёнага да зелянява-карычневага колеру з двума выразнымі, вялікімі цёмнымі плямамі па баках, якія ўтвараюцца празрыстымі сляпымі мяшкамі сярэдняй кішкі.
Фабрыка выпускала металічныя вырабы і ліццё для прамысловых аб'ектаў: дэталі для млыноў, чыгуначнага транспарту, электрастанцый , элементы шлюзаў , артылерыю і іншы ваенны рыштунак для арміі і флоту як для Аўстра-Венгрыі, так і на экспарт у розныя краіны свету .
Давід Лардкіпанідзэ, які ўзначальваў археалагічныя даследаванні ў Дманісі, і яго калегі апісалі чатыры чэрапы, мозг уладальнікаў якіх прыблізна ўдвая саступаў па сваіх памерах мозгу сучаснага чалавека.
Знаходкі ў Дманісі з 1991 года па 2007 гады ўяўляюць сабой часткі шкілета падлетка і трох дарослых (цяпер знойдзены яшчэ адзін, пяты чэрап, пакуль не апісаны ў навуковых артыкулах).
Дакладна вызначыць узрост памерлага мужчыны цяжка, але, на думку Лардкіпанідзэ, «яму магло быць гадоў сорак, а тое, што косткі прараслі ў поласць зубных лунак, азначае, што ён пражыў яшчэ некалькі гадоў пасля таго, як выпалі зубы».
На думку антраполага Філіпа Райтмаера, члена дманісійскай даследчай групы, гэта можа быць прыкметай пераходу да больш высокага ўзроўню дачыненняў, якая прадугледжвае здольнасць планаваць свае дзеянні і дзяліцца ежай з іншымі.
Рукі ў іх, аднак, былі хутчэй такія як у аўстралапітэкаў, што асабліва прыкметна ў будове плечавага сустава (па гэтай прыкмеце дманісійскія гамініды нагадваюць таксама «хобітаў» з вострава Флорэс).
Вывучэнне знойдзеных у Грузіі рэшткаў старажытных гамінідаў паказала, што некалі невялікая колькасць магчымых папярэднікаў чалавека сучаснага тыпу, верагодна, мігравалі з Афрыкі на Каўказ, дзе потым яны альбо вымерлі, альбо маглі эвалюцыянаваць у .
На графіку шматмернага аналізу чэрап 4500 размяшчаецца прыкметна бліжэй да «загадкавага чэрапа» - 1805 з Коабі Фора і паўднёваафрыканскага грацыльнага аўстралапітэка 5 са Стэркфантэйна, чым да .
У склад раёна былі ўключаны 39 сельсаветаў: Акшынкаўскі , Бабіцкі, Будзішчанскі , Будзішча-Стаўбунскі, Вяліканямкоўскі, Глухаўскі, Глыбаўскі, Жалезніцкі, Казацка-Балсунскі , Коўбаўскі, Маланямкоўскі, Малкаванесцераўскі, Навілаўскі, Неглюбскі, Нісімкавіцкі, Новаграмыцкі , Падасоўскі, Пацёскі, Пералёўскі, Петрапольскі, Покацкі, Рудня-Гулеўскі, Рудня-Нісімкавіцкі, Рудня-Стаўбунскі, Рудня-Шлягінскі, Рэчкаўскі, Свяцілавіцкі, Скачок-Габраўскі, Стаўбунскі, Сяліцкі, Утонька-Хутарскі, Ухоўскі , Фёдараўскі, Хізава-Гарыстаўскі, Хізава-Гуцкі, Хлусоўскі, Шалухоўскі, Шэйкагуткаўскі, Яноўскі.
4 жніўня 1927 года раён скасаваны: Акшынкаўскі , Будзішча-Стаўбунскі, Вяліканямкоўскі, Глухаўскі, Глыбаўскі, Жалезніцкі, Казацка-Балсунскі , Коўбаўскі, Маланямкоўскі, Малкаванесцераўскі, Неглюбскі, Новаграмыцкі , Пацёскі, Пералёўскі, Рудня-Гулеўскі, Рудня-Стаўбунскі, Рудня-Шлягінскі, Рэчкаўскі, Свяцілавіцкі, Скачок-Габраўскі, Стаўбунскі, Утонька-Хутарскі, Ухоўскі , Хізава-Гарыстаўскі, Хізава-Гуцкі, Хлусоўскі, Шалухоўскі, Шэйкагуткаўскі, Яноўскі сельсаветы перададзены Веткаўскаму раёну; Бабіцкі, Будзішчанскі , Навілаўскі, Нісімкавіцкі, Падасоўскі, Петрапольскі, Покацкі, Рудня-Нісімкавіцкі, Сяліцкі, Фёдараўскі — Чачэрскаму раёну.
12 лютага 1935 года Свяцілавіцкі раён адноўлены ў прамым падначаленні БССР, у яго склад уключаны 17 сельсаветаў: Акшынкаўскі , Вяліканямкоўскі, Жалезніцкі, Казацка-Балсунскі, Маланямкоўскі, Неглюбскі, Рудня-Стаўбунскі, Рудня-Шлягінскі, Рэчкаўскі, Свяцілавіцкі, Стаўбунскі, Ухоўскі , Хізоўскі, Яноўскі сельсаветы перададзены з Веткаўскага раёна; Бабіцкі, Навілаўскі, Покацкі — з Чачэрскага раёна.
17 снежня 1956 года раён скасаваны, Акшынкаўскі, Маланямкоўскі, Неглюбскі, Рэчкаўскі, Свяцілавіцкі, Стаўбунскі, Хізоўскі, Яноўскі сельсаветы перададзены Веткаўскаму раёну, Вяліканямкоўскі, Навілаўскі, Покацкі сельсаветы — Чачэрскаму раёну.
У асноўным усе лічбавыя люстраныя фотаапараты з памерамі фатасенсараў да 2436 мм выпускаюцца з працоўнымі адрэзкамі фотааб'ектываў плёнкавых люстраных фотаапаратаў гэтага класа, што дазваляе выкарыстоўваць старую оптыку, разлічаную на гэта поле.
Гэта выклікана перш за ўсё наяўнасцю дрыжачага люстэрка выглядашукальніка, які абмяжоўвае памяншэнне працоўнага адрэзка аб'ектыва і аўтаматычна захоўвае магчымасць прымянення раней выпушчаных аб'ектываў.
Ужыванне старой оптыкі ў «цифрозеркалках» з матрыцамі, меншых памерамі 2436 мм, часам забяспечваюць лепшую раздзяляльную здольнасць аб'ектыва па плошчы кадра ў сілу невыкарыстання перыферыйнай часткі выявы.
Дасягненні ў галіне тэхналогій і вытворчасці фатасенсараў, аптычных сістэм дазваляюць ствараць лічбавыя фотакамеры, якія выцясняюць плёначную фотатэхніку з большасці сфер прымянення, хоць прыхільнікі плёнкі сярод прафесійных фатографаў застаюцца.
Лічбавая фатаграфія — тэхналогія фатаграфіі, якая выкарыстоўвае замест святлоадчувальных матэрыялаў, заснаваных на галагенидзе серабра, пераўтварэнне святла святлоадчувальнай матрыцай і атрыманне лічбавага файла, які выкарыстоўваецца для далейшай апрацоўкі і друку.
Горад мае зручнае геаграфічнае размяшчэнне і добра развітую транспартную сетку (аўтатраса Львоў — Ковель — Брэст, шаша Бэлз — Чэрванаград і Радэхіў — Чэрванаград, чыгункі Львоў — Ковель і Чэрванаград — Рава-Руская), мяжуе з Польшчай.
Яго сын, бельскі стараста Юзаф Патоцкі быў пахаваны там жа ў 1723 годзе Унук яго — ваявода рускі Франц Салезій Патоцкі пабудаваў палац і заснаваў у 1768 годзе манастыр Базыльянаў ; да 1946 — паломніцкае месца УГКЦ з цудатворнай іконай Божай Маці.
Заснаваны у 1692 годзе вялікім каронным гетманам Феліксам Казімірам Патоцкім (пахаваны 15 мая 1702 ў Крысцінапале ў касцёле бернардынцаў, які сам заснаваў у 1695; перавёз сюды з Рыма мошчы св. Клімента).
Далей падсохлы да стану сырца посуд яшчэ да абпалу распісваўся вазапісцамі — у сваёй большасці рабамі або нанятымі рамеснікамі, якія па параўнанні з ганчарамі займалі больш нізкае становішча ў грамадстве.
Да стварэння Т-62 прывялі два напрамкі работ савецкага танкабудавання 1950-х гадоў — па распрацоўцы новага ўзбраення для сярэдніх танкаў і ініцыятыўныя распрацоўкі КБ Уралвагонзавода па стварэнню перспектыўнага сярэдняга танка для замены Т-54/55.
У 1958 годзе ў КБ Уралвагонзавода былі спыненыя работы па перспектыўнаму танку «Аб'ект 140» па ініцыятыве галоўнага канструктара завода Л. М. Карцава, які палічыў новы танк занадта нетэхналагічным і складаным у эксплуатацыі.
У прадбачанні такога зыходу, паралельна з гэтым вялася і распрацоўка танка «Аб'ект 165», які прадстаўляў сабой гібрыд з корпуса і вежы «Аб'екта 140», баявога аддзялення «Аб'екта 150» і маторна-трансмісійнага аддзялення і хадавой часткі Т-55.
Завадскія выпрабаванні танка былі завершаны ў 1958 годзе і па іх выніках 31 снежня таго ж года Міністэрствам абароны было зацверджана стварэнне ў 1959 годзе другога варыянту «Аб'екта 165», яшчэ больш набліжанага па канструкцыі да серыйнага Т-55.
У параўнанні з Д-10, Д-54 мела павялічаную з 895 да 1015 м/с пачатковую хуткасць калібернага бранябойнага снарада і прыблізна на 25 % вялікую бронепрабівальнасць, але і гэта лічылася недастатковым для эфектыўнай барацьбы з заходнімі танкамі, а больш сучасныя тыпы снарадаў да яе распрацаваны яшчэ не былі.
Акрамя гэтага, сур'ёзныя пярэчанні з боку ваенных выклікала наяўнасць на Д-54 дульнага тормазу, які пры стральбе выклікае ўтварэнне снежнага, пяшчанага або пылавога воблака, дэмаскіруючага танк, які замінаў назіраць за вынікамі стральбы.
Д-10Т, да якой да 1961 года меліся толькі каліберныя бранябойныя снарады, да сярэдзіны 1950-х гадоў ужо не забяспечвала эфектыўнага паражэння новага амерыканскага сярэдняга танка 48, у той час як заходнія танкі да таго часу мелі ў сваім боекамплекце падкаліберныя снарады з аддзяляючымся паддонам і кумулятыўныя снарады, якія прабівалі браню савецкага танка на нармальных дыстанцыях бою.
Рымская Акадэмія Святога Лукі арганізоўвалася па ўзоры першай мастацкай Акадэміі ў Італіі — створанай у Фларэнцыі ў 1563 годзе вялікім герцагам Козіма Медычы , і выкарыстоўвала падобную да фларэнційскай навучальную праграму.
Акадэмія святога Лукі — аб'яднанне мастакоў, створанае ў Рыме па ініцыятыве Папы Рымскага Рыгора і адкрытае ў 1593 годзе вядомым мастаком Федэрыка Цукара і кардыналам Федэрыка Барамеа.
13 мая 1911 года на вуліцы Мільённай каля склада правіянту гімназіст -га класа Міша Івіцкі, стрэліўшы сабе ў грудзі з рэвальвера, здзейсніў самагубства, якое стала рэзанансным не толькі ў Гомелі, але і ў іншых частках тагачаснай Расійскай імперыі.
Мяркуючы з перадсмяротных лістоў, «зрэзаны» на экзамене вучань спачатку збіраўся ўчыніць масакру, жадаючы «адпомсіціць за сябе і за іншых, але перадумаў і пастанавіў забіць толькі сябе».
Сярод іх былі 16 браняносцаў, 1 лінкар, 1 лінейны крэйсер, 5 лёгкіх крэйсераў, 22 эсмінцы, 9 падводных лодак, 24 тральшчыка, 1 авіятранспарт і 1 шпітальнае судна.
Камандзір рускай дэсантнай каманды лейтэнант С. Карнілаў за правядзенне аперацыі быў узнагароджаны ордэнам Святога Георгія, а таксама замежнымі ордэнамі Ганаровага легіёну і каралевы Вікторыі.
Для турак жа ў гістарычнай памяці Галіпалійская бітва мае асаблівае значэнне яшчэ і таму, што адным з арганізатараў абароны Дарданэл быў Мустафа Кемаль, будучы заснавальнік і прэзідэнт Турэцкай Рэспублікі .
У 1915 годзе абноўлены план аперацыі быў накіраваны на зацвярджэнне камандаванню, але яе ажыццяўленне было перанесена на 1917 год у сувязі з тым, што адпаведныя вайсковыя злучэнні былі адцянуты на Балканскі фронт.
Дарданэ́льская апера́цыя — маштабная ваенная аперацыя, разгорнутая ў ходзе Першай сусветнай вайны па ініцыятыве Уінстана Чэрчыля краінамі Антанты, галоўным чынам Брытанскай імперыяй, з мэтай захопу Канстанцінопаля, вываду Турцыі з вайны і адкрыцця марскога шляху ў Расію.
Насталік таксама выкарыстоўваецца ў Іране для азербайджанскай мовы (да прыходу савецкай улады на тэрыторыю сучаснага Азербайджана, «паўночныя» азербайджанцы таксама выкарыстоўвалі насталік), для малалікіх цюркскіх моў Ірана, найбольш буйная сярод якіх харасанска-цюркская мова.
Ад стандартнага шрыфта арабскай пісьменнасці — насха, адрозніваецца ўсечаным напісаннем знакаў , наяўнасцю вялікай колькасці лігатуры, а таксама тым, што сувязныя элементы ўнутры словы пішуцца пад пэўным нахілам аж да заканчэння элемента, наступны элемент зноў пачынаецца ў верхняй частцы радка.
У Сярэдняй Азіі, да масавай у СССР лацінізацыі і наступнай кірылізацыі ў пачатку мінулага стагоддзя (гэтыя працэсы пачаліся ў 1920-я гады, завяршыліся ў канцы 1940-х гадоў), практычна ўсе мовы гэтага рэгіёна таксама выкарыстоўвалі насталік.
Тыпаграфічны набор шрыфтам «насталік» немагчымы, паколькі ў гэтым почырку некалькі суседніх літар ўтвараюць бесперапынную лігатуру, лігатуры, у сваю чаргу, навісаюць адна над адной, у адрозненне ад «насха».
Розніца ў паняццях «каледж» і «тэхнікум» вызначана ў Тыпавым становішчы аб адукацыйнай установе сярэдняй прафесійнай адукацыі , зацверджаным Пастановай Урада Расійскай Федэрацыіа) тэхнікум — сярэдняя спецыяльная навучальная ўстанова, якое рэалізуе асноўныя прафесійныя адукацыйныя праграмы сярэдняй прафесійнай адукацыі базавай падрыхтоўкі;
б) каледж — сярэдняя спецыяльная навучальная ўстанова, якое рэалізуе асноўныя прафесійныя адукацыйныя праграмы сярэдняй прафесійнай адукацыі базавай падрыхтоўкі і праграмы сярэдняй прафесійнай адукацыі паглыбленай падрыхтоўкі.
Прыём у каледж праводзіцца на падставе атэстата аб асноўным агульным адукацыі , атэстата аб сярэдняй агульнай адукацыі , дыплома аб пачатковай прафесійнай адукацыі або дыплома аб сярэдняй прафесійнай адукацыі.
Таксама ў Вялікабрытаніі па традыцыі каледжамі і называюцца асобныя старадаўнія прывілеяваныя сярэднія школы , па свайму тыпу нічым не адрозніваюцца ад іншых, і некаторыя прыватныя навучальныя ўстановы, маладаступныя дзецям з некаторых сем'яў з-за высокай платы за навучанне.
Сярэднюю спецыяльную адукацыю ў расійскім каледжы можа быць атрымана пасля сярэдняй агульнай адукацыі за 2-3 гады , у залежнасці ад спецыяльнасці, а пасля 9 класа сярэдняй школы не больш за 4 гадоў.
12 мая 2015 года Люк Бесон на сваёй старонцы ў напісаў, што запрасіў Кару Дэлевінь на галоўную ролю ў фільм «Валерыян і горад тысячы планет», прэм'ера якога адбылася 21 ліпеня 2017 года.
У канцы ХХ стагоддзя з развіццём феліналогіі ў Расіі расійскімі аматарамі катоў былі выведзены новыя пароды, якія заваявалі любоў аматараў кошак не толькі ў самой Расіі, але і ў замежных краінах па ўсім свеце.
Некаторыя пароды катоў, такія як сібірская, тайская або ангорская кошкі лічацца натуральнымі або абарыгеннымі пародамі хатняй кошкі, бо былі выведзеныя на аснове кошак ізаляваных папуляцый з раёнаў іх паходжання.
Лунін у сваім дакладзе выказаў здагадку, што выбухі тлумачацца трапленнем тарпед у лінкар, адначасова дапушчаючы верагоднасць таго, што тарпеды патрапілі ў адзін з эсмінцаў эскорту; у штабе брыгады падводных лодак Паўночнага Флоту на падставе яго дакладу і звестак разведкі зрабілі выснову аб патапленні эсмінца і пашкоджанні лінкара.
У савецкай і сучаснай расійскай мемуарнай і папулярнай літаратуры, а таксама публіцыстыцы частак сустракаюцца сцвярджэнні пра пашкоджанне «Тырпіца» ў час атакі К-21 (у савецкі час аж да надыходу эпохі «галоснасці» ў 1987 годзе гэта быў афіцыйны — у значэнні «адзіны дапушчальны» — пункт гледжання як у гістарыяграфіі, так і ў літаратуры для масавага чытача).
Марозаў мяркуе, што з пырчыны няправільнага вызначэння элементаў руху цэлі, вялікага вугла сустрэчы і занадта вялікай дыстанцыі стральбы германскія караблі нават тэарэтычна не маглі атрымаць трапленняў, а пачутыя экіпажам К-21 выбухі тлумачацца або ўзрывам тарпед пры іх ударах аб грунт (у канцы траекторыі руху баявая тарпеда ў выпадку непаражэння цэлі тоне), або аддаленымі выбухамі глыбінных бомбаў, якія «прафілактычна» скідваюцца караблямі эскорта.
У немцаў практычна не было магчымасці паставіць «Тырпіц» у сухі док на рамонт, таму ў кастрычніку лінкар перавялі ў Тромсё ў якасці «цяжкай артылерыйскай плаўбатарэі» на выпадак чаканага ўварвання саюзнікаў у Нарвегію.
Новае месца дыслакацыі карабля ўжо знаходзілася ў межах дасяжнасці цяжкіх бамбардзіроўшчыкаў Бамбардзіровачнага камандавання Каралеўскіх ВПС, якія базіраваліся ў Паўночнай Шатландыі, і брытанцы працягнулі атакі на «Тырпіц», не ведаючы пра прынятае немцамі рашэнне не аднаўляць карабель.
У выніку гэтага правалу камандзір эскадрыллі 9./ 5 5-га паветранага флоту Люфтвафэ, адказнай за знішчальнае прыкрыццё раёна Тромсё, маёр Генрых Эрлер быў абвінавачаны ў злачынным грэбаванні службовымі абавязкамі і прысуджаны да смяротнага пакарання смерцю, замененага трыма гадамі зняволення ў крэпасці з папярэдняй адпраўкай на фронт у палявы штрафны лагер (адзін з відаў штрафных ваенных фарміраванняў Трэцяга Рэйха, які адрозніваўся асабліва суровым рэжымам) да завяршэння вайны.
Аднак нават простая прысутнасць «Тырпіца» на Арктычным марскім тэатры ваенных дзеянняў звязвала значныя сілы Каралеўскага Флоту, хоць за ўвесь час знаходжання ў Нарвегіі ён здзейсніў толькі тры наступальныя аперацыі.
Пасля неаднаразовых нападаў з паветра і з-пад вады «Тырпіц» быў патоплены на стаянцы ў Тромсё 12 лістапада 1944 года ў выніку авіяналёту з прымяненнем звышцяжкіх 5,5-тонавых бомбаў .
Аднак лёс лінкара «Бісмарк» вымусіў і Гітлера, і грос-адмірала Рэдэра з вялікай асцярожнасцю паставіцца да магчымасцей буйных надводных артылерыйскіх караблёў, якія не маюць падтрымкі авіяносцаў (іх будаўніцтва ў Германіі было ў выніку на час паскорана, але ў строй ніводны з іх урэшце так і не ўвайшоў), таму «Тырпіц» выкарыстоўваўся вельмі асцярожна і, як следства, рэдка.
У ліпені 1942 года нямецкае камандаванне планавала выкарыстоўваць лінкар «Тырпіц», браняносец «Адмірал Шэер» і цяжкі крэйсер «Адмірал Хіпер» разам з эсмінцамі і мінаносцамі для нападу на канвой -17 .