polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Экспазіцыя была складзена з харугваў удзельнікаў рэканструкцыі гістарычнай падзеі і больш за 70 фотаздымкаў, асноўная маса якіх была зроблена ў ходзе фестываляў «Наш Грунвальд» розных гадоў.
Прапагандысцкая мэта фестываля — фармаваць і ўмацоўваць свядомае паважлівае стаўленне да гісторыі Беларусі, спрыяльна ўплываць на самасвядомасць і станаўленне патрыятычнага духу, захоўваць памяць аб легендарных старонках гісторыі Беларусі і традыцыях далёкіх продкаў.
З 2015 года паралельна з праграмай рэканструкцыі ў межах фестываля «Наш Грунвальд» штогод праходзіць так званы «фестываль у фестывалі» — маштабны - канцэрт «Пір пасля бітвы», у якім бяруць удзел вядомыя фолк і рок-калектывы Беларусі і замежных краін.
З усходу праходзіў шлях на адрэзку паміж гарадамі Дымошын і Шчакоцін , далей на Янаў , Кракавец, Кракаў; з поўдня на поўнач пралягаў шлях з сталічнага горада Галіча на Бэлз і Холм.
У 1588 годзе сяло ў спадчыну па бацьку атрымаў гетман польны каронны Станіслаў Жалкеўскі, у 1597 годзе пачаў будаўніцтва тут замка, які назваў Жоўквай — па старой родавай вотчыне ў Мазовіі.
Таксама ФІБА курыруе ўсе кантынентальныя першынствы, якія праходзяць на ўсіх пяці кантынэнтах, акрамя іх, юніёрскія і юнацкія кантынентальныя першынствы, якія праводзяцца толькі ў Афрыцы, Амерыцы і Еўропе.
Нарада нацыянальных баскетбольных камітэтаў прыняла пастанову аб стварэнні Міжнароднай федэрацыі баскетбольных асацыяцый , ля вытокаў стварэння ФІБА стаялі нацыянальныя баскетбольныя камітэты васьмі краін: Аргенціна, Грэцыя, Італія, Латвія, Партугалія, Румынія, Чэхаславакія і Швейцарыя.
У 1989 годзе на кангрэсе ФІБА ў нямецкім горадзе Мюнхен была прынятая гістарычная пастанова аб удзеле прафесійных баскетбалістаў ва ўсіх спаборніцтвах пад эгідай ФІБА, у тым ліку Алімпійскіх гульнях.
З 1936 года баскетбольны турнір з’яўляецца нязменнай часткай праграмы летніх Алімпійскіх гульняў, правядзеннем турніру ў роўнай ступені займаюцца краіна-арганізатар Алімпійскіх гульняў, МАК і ФІБА.
Ніжні правіянцкі склад размешчаны на Уральскай вуліцы праз дарогу ад Верхняга склада, знаходзіцца ніжэй узроўню ходніка і паркоўкі, ад якіх да ўваходу вядуць дзве даўнейшыя каменныя ўсходы.
Будынак двухпавярховы, складзена з буйнай цэглы свідра-бэжавага колеру, уздоўж сцяны галоўнага фасада, звернутага да вуліцы, ёсць шэраг калон з рустам, якія падтрымваюць паветку, у масіўных сценах на абодвух паверхах знаходзяцца шэрагі вокнаў-ілюмінатараў.
У будынку Ніжняга склада размяшчаецца фондасховішча музея-запаведніка «Горназаводскі Урал» і адкрыты дзве экспазіцыі: падарункі музею ад прыватных асоб і інтэр'ер тагільскай карчмы — стагоддзяў.
Самыя каштоўныя экспанаты музея — даўнейшая малахітавая даразахавальніца, срэбная ваза, падораная Дзямідавым сям'і Чарапанавых, талерка з гербам з сервіза Дзямідавых, а таксама невялікі сход мінералаў Урала, калекцыя трапічных бабачак і даўнейшая мэбля з дома князёў Дзямідавых і іншых даўнейшых асабнякоў горада.
Музей «Фондасховішча» размешчаны ў горадзе Ніжнім Тагіле у будынку Ніжняга правіянцкага склада, які разам з Музеем прыроды і аховы навакольнага асяроддзя уваходзіць у музейны комплекс Дзямідаўскіх правіянцкіх складоў і з'яўляецца складнікам музейнага з'яднання «Горназаводскі Урал».
Курапатніцкі ў сваёй працы « » успамінаў пра вялікую калекцыю каштоўных рэчаў у «замку Ігнацыя Цэтнера», у прыватнасці, абразоў, партрэтаў, кніг, манет, табакерак, пудзілаў птушак, якія зніклі без вестак.
Да забароны УГКЦ у 1946 г. Кракавец быў цэнтрам дэканата Пярэмышльскай епархіі грэка-каталіцкай царквы і ўласна прыходу Кракавец, да якога належалі таксама Перадвор’я, Будзынь, Руда-Кракавецкая і Гукі.
Побач з мястэчкам з 1998 г. знаходзіцца найбуйнейшы ва Усходняй Еўропе прапускны пункт на польска-украінскай мяжы, які злучае польскую нацыянальную аўтастраду нумар 4 і ўкраінскую дарогу міжнароднага значэння М10, якія ў сваю чаргу з’яўляюцца часткай еўрапейскага маршруту Е40 з прапускной здольнасцю да 5 тысяч легкавых аўтамабіляў за суткі.
Яна атрымала сваю назву па размешчаным на паверхні былым Маскоўскаму чыгуналіцейнаму заводу імя Войкава, названаму, у сваю чаргу, у гонар П. Л. Войкава — расійскага рэвалюцыянера, савецкага партыйнага дзеяча, удзельніка падрыхтоўкі расстрэлу сям’і апошняга расійскага імператара Мікалая , дыпламата, паўпрада СССР у Польшчы.
У 1904 г. Вялікабрытанія прызнала Марока сферай французскіх інтарэсаў, а Францыя і Іспанія дамовіліся пра падзел Марока на сферы ўплыву, што выклікала процідзеянне Германіі і прывяло да Мараканскіх крызісаў 1906—1911 гг.
16 кастрычніка 1975 года кароль Хасан ІІ заклікаў усіх неабыякавых мараканцаў без зброі прыйсці на зямлю Заходняй Сахары, якую Марока лічыла сваёй тэрыторыяй і што тады належала Іспаніі.
Пасля паражэння Францыі ў пачатку 2-й сусветнай вайны Французскае Марока перайшло пад уладу калабарацыянісцкага ўрада «Вішы» і фактычна ператварылася ў сыравінную базу і стратэгічны плацдарм Германіі і яе саюзнікаў па «восі».
У канцы 1950 г. султан Сідзі Мухамед бен Юсуф запатрабаваў ад Францыі даць яго краіне поўны суверэнітэт, але атрымаў адмову і ў жніўні 1953 г. быў пазбаўлены прастола (зноў атрымаў яго ад французскіх улад у кастрычніку 1955 г. пад уплывам шырокага паўстанцкага руху).
Пры гэтым г. Танжэр быў выдзелены ў асобую міжнародную зону, у кіраванні якой апроч Францыі і Іспаніі ўдзельнічалі таксама Вялікабрытанія, Бельгія, Італія, Партугалія, Нідэрланды і ЗША.
У жніўні 1957 г. Сідзі Мухамед бен Юсуф абвясціў сябе каралём Марока пад імем Мухамеда . Пасля яго смерці каралеўскі прастол заняў яго сын Хасан , які ў снежні 1962 г. прыняў першую канстытуцыю Марока і абвясціў краіну канстытуцыйнай манархіяй.
На ўсеагульным рэферэндуме ў верасні 1997 г. ухвалены папраўкі да Канстытуцыі, паводле якіх створаны дзвюхпалатны парламент, вызначаны функцыі губернатараў, замацаваны палажэнні аб прыхільнасці Марока да дэмакратычных каштоўнасцей.
На выбарах у канцы 1997 г. дасягнула поспеху дэмакратычная апазіцыя на чале з Сацыялістычным саюзам народных сіл, лідар якога Абдурахман Юсуфі стаў у лютым 1998 г. прэм’ер-міністрам.
Агульныя племянныя групы бербераў у гэты час - гэта аседлыя земляробцы масмуды, адціснутыя ўглыб кантынета занаты і сангаты, якія жылі ў сярэднеатласкіх гарах, на поўдні краіны і нават на ўсходзе сучаснага Алжыра.
У 1867 г. пасля нападу паўднёвых паютэ на каліфарнійскія жывёлагадоўчыя гаспадаркі добраахвотнікі-перасяленцы ўчынілі ў адказ напад на серана і знішчылі 2 паселішчы разам з тубыльцамі.
Да верасня 1943 года гвардыі малодшы лейтэнант Джуманіяз Худайбергенаў камандаваў узводам 5-й гвардзейскага кавалерыйскага палка 1-й гвардзейскай кавалерыйскай дывізіі 1-га гвардзейскага кавалерыйскага корпуса Варонежскага фронту.
26 верасня 1943 года ўзвод Худайбергенава ў ліку першых пераправіўся праз Дняпро у раёне вёскі Ніўкі Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларускай ССР і прыняў актыўны ўдзел у баях за захоп і ўтрыманне плацдарма на яго заходнім беразе, нанёсшы ворагу вялікія страты.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 10 студзеня 1944 года за «паспяховае фарсіраванне ракі Дняпро, трывалае замацаванне і пашырэнне плацдарма на заходнім беразе ракі Дняпро і праяўленыя пры гэтым адвагу і геройства» гвардыі малодшы лейтэнант Джуманяяз Худайбергенаў пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза.
У верасні 2012 года на тэрыторыі штата Веракрус, на ўзбярэжжа Мексіканскага заліва, часці марской пяхоты выявілі і вывелі з ладу радыёсетку, якая выкарыстоўвалася адным з наркакартэляў для перадачы інфармацыі аб перасоўваннях ваенных і паліцыі.
У сакавіку 2013 года горад Т’еры-Каларада занялі 1500 супрацоўнікаў грамадзянскай паліцыі, яны арыштавалі па абвінавачванні ў сувязях з мафіяй і перадалі ў пракуратуру мэра горада, шэфа паліцыі і яшчэ 12 мясцовых паліцэйскіх і 3 грамадзянскіх асоб.
У красавіку 2008 года генерал Серхіа Апонтэ (адказны за антынаркатычную кампанію ў штаце Ніжняя Каліфорнія), зрабіў шэраг заяў аб карупцыі і зрошчванні мясцовай паліцыі з арганізаванай злачыннасцю: падкупленыя паліцэйскія падраздзяленні выконвалі функцыі целаахоўнікаў для наркагандляроў, займаліся выкраданнямі і забойствамі людзей.
Пры актывізацыі праваахоўнай дзейнасці ў Паўднёвай Флорыдзе і Карыбскім басейне, калумбійская арганізаваная злачыннасць наладзіла партнёрскія адносіны з мексіканскімі картэлі для масавай транспарціроўкі какаіну праз Мексіку ў ЗША.
21 чэрвеня ў ходзе рэйду недалёка ад горада Агуаскал’ентэсу аднайменным штаце у цэнтральнай частцы Мексікі мексіканскай паліцыяй быў затрыманы наркабарон наркакартэля «Ла Фамілія» Хасэ дэ Хесус Мэндэс Варгас.
26 красавіка 2008 года на ўсход ад Ціхуаны адбыўся бой паміж баевікамі картэляў «Ціхуана» і «Сіналоа», у якім ўжываліся кулямёты, 17 баевікоў былі забітыя, яшчэ 6 параненыя і арыштаваныя паліцыяй, астатнія ўцяклі.
У канцы мая ў ходзе буйнамаштабнай аперацыі ваенных і федэральнай паліцыі ў штаце Мічаакан па падазрэнні ў сувязях з наркамафіяй адначасова былі арыштаваны шэраг высокапастаўленых супрацоўнікаў ураду штата.
19 студзеня 2018 года ў Мексіцы забітая Гуадалупэ Кампанур, адна з арганізатараў і лідараў абшчыны Чэран , індзейцаў пурэпеча, якія вызвалілі сваю тэрыторыі ад арганізаванай злачыннасці.
Андрэй пачаў сваю прафесійную кар’еру ў 2003 годзе ў складзе роднага маскоўскага клуба вышэйшай лігі «Крылы Саветаў», выступаючы да гэтага за ягоны фарм-клуб, а таксама другую каманду ЦСКА.
Правёўшы 2 сезоны ў складзе «Крылаў», дзе ён набраў 24 пункты ў 69 матчах, Андрэю праз запазычанасць выплаты заробку прыйшлося праз арбітраж пакінуць клуб, і перад самым плэй-оф ён перайшоў у ніжагародскае «Тарпеда», якое таксама выступала ў другім расійскім дывізіёне.
Сезон 2007/08 Сцяпанаў пачаў у новакузнецкім «Металургу», аднак, правёўшы ў ягоным складзе толькі 7 матчаў, пакінуў каманду і стаў гульцом клуба вышэйшай лігі ХК «Дзмітраў».
У 2008 годзе Андрэй атрымаў запрашэнне ад клуба беларускай экстралігі «Юнацтва-Мінск», у складзе якога ён тройчы станавіўся чэмпіёнам краіны, а таксама ўладальнікам Кантынентальнага кубка ў 2011 годзе.
Для бою курантаў прыстасавалі 380-кілаграмовы звон «Ірэна» з молатам-ударнікам, які быў адліты ў 1929 годзе на заводзе Фяльчынскага ў заходнеўкраінскім горадзе Калуш на сродкі салдатаў польскага , якія змагаліся супраць бальшавікоў і дыслакаваліся ў Маладзечне.
Складовымі яе элементамі з’яўляюцца пытанні комплекснай рэканструкцыі расліннасці на пясках і галечніках, безбародкавы паліў на стромкіх камяністых схілах, рэканструкцыя расліннасці старажытных тэрас, селевых конусаў вынасу і інш.
Всестороннее изучение залужения путём орошения и подсева трав без обработки почвы на каменистых пустынных пастбищах с разными грунтами показало, что для осуществления этого метода требуется в 13-20 раз меньше затрат труда и средств, чем при освоении земель с обработкой почвы, а полученный с таких участков урожай не уступает урожаю, снятому с посевов люцерны на вспаханной почве.
Юсуфбекавым тэматыкай даследаванняў Памірскага батанічнага саду і лабараторыі высакагорнага пладаводства — альтытуда 2700-3500 м , у 7 разоў павялічылася плошча калекцыйных раслін і ў 10 разоў павялічылася калекцыя раслін сусветнай флоры.
Калекцыі раслін у садзе размешчаны па батаніка-геаграфічным прынцыпе, арашаная тэрыторыя разбіта на 5 фларыстычных аддзелаў: Сярэдняй Азіі і Усходняй Азіі, Еўропы і Каўказу, Паўночнай Амерыкі, Гімалаяў і Гіндукуша.
Галоўнай задачай Памірскага батанічнага саду была інтрадукцыя раслін, праводзіўся абмен насеннем высакагорнай флоры і пасадачным матэрыялам са 112 садамі ўнутры СССР і з 118 садамі з 39 буйных батанічных цэнтраў Еўропы — ГДР, ФРГ, Нарвегіі, Даніі, Галандыі, ЧССР, Паўночнай Амерыкі — Канады, ЗША і іншых краін свету.
У 1972 годзе пабудавана помпавая станцыя, дзякуючы якой вада з ракі Шахдары падымалася на вышыню 180 м. Гэта дало магчымасць пашырыць арашаныя тэрыторыі з 22 да 118 га батанічнага саду больш чым у 5 разоў.
Пачынаючы з 1974 года частка даследаванняў пладоводаў быда перанесена на тэрыторыю Дарваза, дзе на схілах гор сустракаюцца дзікарослыя інжыр, гранат, вінаград, хурма, міндаль і іншыя пладовыя.
Пачатыя ў 1975 годзе пад яго кіраўніцтвам даследаванні па інтрадукцыі цытрусавых і іншых субтрапічных культур на Дарваза даказалі перспектыўнасць развіцця цытрусаводства ў Калайхумбскім раёне Горна-Бадахшанскай аўтаномнай вобласці.
Яго суправаджалі старшыня Савета Міністраў Таджыкскай ССР А. К. Кахараў, прэзідэнт АН Таджыкскай ССР М. С. Асімаў і першы сакратар Горна-Бадахшанская абласнога камітэта КП Таджыкістана М. Н. Назаршоеў.
Юсуфбекаў падрабязна расказаў высокім гасцям гісторыю вывучэння Паміра, распавёў пра прыродныя рэсурсы, праблемы, якія патрабуюць свайго рашэння ў галіне біялогіі, сельскай гаспадаркі, і ў выніку, абгрунтаваўшы пытанне аб неабходнасці стварэння біялагічнага інстытута на Паміры, папрасіў падтрымкі Прэзідэнта АН СССР М. У. Келдыша ў разглядзе і вырашэнні гэтага пытання ў Маскве.
Юсуфбекаў умацаваў матэрыяльна-тэхнічную базу біястанцыі грузавымі аўтамашынамі і лабараторным абсталяваннем з мэтай паляпшэння ўмоў экспедыцыйнага даследавання Паміра і працягваў удасканальваць метады паляпшэння пустынных і стэпавых пашаў Паміра-Алая, вывучаючы структуру расліннасці, топа-экалагічныя ўмовы высакагорнай пашы ў шырокім геаграфічным і вышынным дыяпазоне.
У выніку ён распрацаваў дыферэнцыраваную па эколага-геаграфічным раёнах і вышынным паясах сістэму паляпшэння кармавых угоддзяў Паміра і Алайскай даліны і аформіў атрыманыя дадзеныя ў выглядзе манаграфіі, якая выйшла ў свет у 1968 годзе.
Распрацаваў дыферэнцыраваную па эколага-геаграфічным раёнах і вышынных паясах сістэму паляпшэння кармавых угоддзяў Паміра і Алайскай даліны , укараніў сістэму арыднай кормавытворчасці, прапанаваў метады вырошчвання карысных раслін ва ўмовах Паміра , распрацаваў генеральны план рэканструкцыі Памірскага батанічнага саду , член-карэспандэнт АН Таджыкскай ССР , доктар сельскагаспадарчых навук , акадэмік АН Таджыкскай ССР , грамадскі дзеяч, старшыня Савета па каардынацыі навуковай дзейнасці Аддзялення біялагічных навук АН Таджыкскай ССР, член Каардынацыйнага савета Аддзялення агульнай біялогіі АН СССР .
Тэкст партыйна-вытворчай характарыстыкі на Юсуфбекава Худаера Юсуфбекавіча ад 1970 года, падпісаны Асімавым — прэзідэнтам Акадэміі навук Таджыкскай ССР, Марозавым — сакратаром парткама Акадэміі навук Таджыкскай ССР :
На ЮСУФБЕКОВА Худоера Юсуфбековича — директора Памирского биологического института Академии наук Таджикской ССР, члена-корреспондента АН Таджикской ССР, доктора сельскохозяйственных наук, 1928 года рождения, по национальности таджик, член КПСС с 1966 года.
У мэтах авалодання студэнтамі практычнымі навыкамі вырашэння канкрэтных вытворчых пытанняў Юсуфбекаў арганізоўвае новыя навучальныя гаспадаркі на базе саўгаса «Явану-2» Яванскага раёна.
Тут разам з праблемамі экалагічнай фізіялогіі і біяхіміі раслін, пачатак якім быў пакладзены прафесарам О. В. Заленскім, далейшае развіццё атрымалі даследаванні па эксперыментальнай геабатаніцы, фітамеліярацыі, вывучэнні глеб, мікраарганізмаў, кліматалогіі, а таксама пытанняў раслінаводчага асваення Усходняга Паміра.
Худаер Юсуфбекавіч Юсуфбекаў (; 10 снежня 1928, , Горна-Бадахшанская аўтаномная вобласць, Таджыкская АССР, СССР — 27 лістапада 1990, Душанбэ, Таджыкская ССР, СССР) — савецкі навуковец, арганізатар навукі на Паміры, спецыяліст у галіне раслінаводства, асваення арыдных горных і высакагорных тэрыторый, лугазнаўства, фітамеліярацыі, інтрадукцыі раслін і пашавай гаспадаркі, батанікі, палявы даследчык-практык, педагог вышэйшай школы, прафесар.
Тут ён пад кіраўніцтвам А. В. Гурскага вёў даследаванні па замацаванню і асваенню пяшчаных і галечных масіваў у Ішкашымскім раёне, а таксама працу па развіцці калекцыйных і вытворчых гадавальнікаў Памірскага батанічнага саду.
Вынікі гэтых даследаванняў, якія былі ўкаранёныя ў калгаснай вытворчасці Шугнанскага і Ішкашымскага раёнаў Горна-Бадахшанскай аўтаномнай вобласці на вялікіх плошчах, з’явіліся асновай кандыдацкай дысертацыі, абароненай у 1961 годзе.
У 1969 годзе ўсе біялагічныя навуковыя ўстановы Паміра (Памірская біялагічная станцыя на Усходнім Паміры 3860 м над узроўнем мора, Памірскі батанічны сад каля горада Харог 2320 м над узроўнем мора і Ішкашымскі апорны пункт 2600 м над узроўнем мора) былі аб’яднаны ў Памірскі біялагічны інстытут, першым дырэктарам, якога ён стаў Х.
Юсуфбекаў быў прызначаны дырэктарам Памірскай біялагічнай станцыі і разгарнуў эксперыментальную работу па паляпшэнні пашы і сенажацей ва ўсіх раёнах Горна-Бадахшанскай аўтаномнай вобласці, а таксама Алайскай даліны Кіргізскай ССР.
Юсуфбекава перавялі на працу ў г. Душанбэ на пасаду рэктара Таджыкскага сельскагаспадарчага інстытута Галоўнага ўпраўлення сельскагаспадарчых вышэйшых навучальных устаноў Міністэрства сельскай гаспадаркі СССР.
Дэлегацыя ўключала баскетбольную каманду, у склад якой уваходзілі зорка універсітэта Нотр-Дам Мус Краўзэ і яго брат Філ , баскетбалісты Бэнэдыкт Будрыкас, Энтані Лорайціс, Віктар Янзанайціс і Юліус Петрулайціс, а таксама Канстанцінас «Коні» Савіцкас, Юозас «Джозэф» Жукас, Піцер Барскіс, Майкл А. Лукас і Казіс «Чарлз» Седвілас.
Тым часам Кароліс Дзінейка апублікаваў у 1922 годзе кнігу « » , а ў 1926 годзе лётчык Сцяпонас Дарус, які пазней атрымаў вядомасць дзякуючы трансатлантычнаму пералёту, апублікаваў першыя правілы баскетбола ў Літве.
Перад чэмпіянатам па запрашэнні суайчыннікаў на радзіму з ЗША вярнуліся і далучыліся да каманды дзеці літоўскіх эмігрантаў Феліксас Краўчунас, які стаў не толькі капітанам, але і гуляючым трэнерам, а таксама Пранас Талзунас.
Літоўцы пазней заваявалі яшчэ дзве бронзы на Алімпіядах, а таксама бронзавы медаль на Чэмпіянаце свету 2010 года, і пяць медалёў Еўрабаскета, у тым ліку ў трэці тытул краіны на ФІБА Еўрабаскета-2003 у Швецыі.
Літоўска-амерыканскія баскетбольныя трэнеры і гульцы ў 1930-х гадах дапамаглі мужчынскай зборнай Літвы па баскетболе выйграць апошнія Чэмпіянаты Еўропы да Другой сусветнай вайны ў 1937 і 1939 гадах, што прывяло да росту папулярнасці гэтага віду спорту сярод літоўцаў.
На ўзроўні прафесійных клубаў «Жальгірыс» з Каўнаса заняў першае месца Еўралігі ў 1999 годзе і другое месца на Кубку Сапорты ў 2000 годзе, а таксама выйграў Міжкантынентальны кубак у 1986 годзе.
Даўжыня дайто — больш 60,6 см, даўжыня сёто — 30,3-60,6 см. Таксама ў якасці сёто мог выкарыстоўвацца кінжал-танто, даўжыня клінка якога не перасягала 30,3 см. Так часта рабілі, калі ў ролі доўгага мяча выступаў таці.
Самурайскі этыкет патрабаваў здымаць доўгі меч пры ўваходзе ў дом (як правіла, яго пакідалі ў слугі альбо на адмысловай падстаўцы), кароткі меч самураі заўсёды насілі пры сабе і выкарыстоўвалі ў якасці асабістай зброі.
Рэспубліканскі каардынацыйны савет кіраўнікоў палітычных партый і грамадскіх аб’яднанняў — выбарчая лучнасць зацікаўленых згуртаванняў у падтрымку Аляксандра Лукашэнкі, заснаваная 10 студзеня 2001 года.
У 1950—1970 гадах да Львова былі далучаныя Лысынычы, Кацельнікі, Боднараўка, Багданаўка, Горы, Каменка, Новыя Збоішчы, Калонія, Галасоўка, Скнылівак, Падсігноўка, Сыхаў, Старыя Збоішчы, Криўчыцы, Белагоршча.
З жылой забудовай Львова амаль зліваюцца горад Дубляны і сельскія паселішчы Сакольнікі Пустамыціўскага раёна, Сальніца, Зубра, Давыдаў, Лысынычы, Зымна Вада (найбольшае сельскае паселішча ў Львоўскай вобласці, адно з найбольшых сельскіх паселішчаў ва Украіне), Лапаіўка, а таксама сяла Малехаў Жоўкіўскага раёна.
Канчатковае фарміраванне Львоўскай гарадской агламерацыі адбылося ў 1870-х гадах, калі з прычыны даволі хуткага эканамічнага развіцця колькасць жыхароў Львова і навакольных урбанізаванных паселішчаў перавысіла 100 тысяч чалавек.
Акрамя гэтага, у склад Львоўскай агламерацыі можна уключыць частку паселішчаў з бліжэйшых да Львова адміністрацыйных раёнаў: Пустамыціўскага, Гарадоцкага, Яварыўскага, Жоўкіўскага і Каменка-Бугскага.
Дарота, урэшце, гаворыць, у чым справа: ёй тэрмінова трэба ведаць, ці ёсць шанец на выздараўленне яе мужа, Анджэя Гелера, які зараз сур’ёзна хворы і ляжыць у бальніцы, дзе працуе доктар.
ЧСА выкарыстоўвае вялікую колькасць тэхнікі часоў "Халоднай вайны": асноўныя баявыя танкі Т-72, бронетранспарцёры БВДМ-2 і БМП-2, аўтамабілі УАЗ і грузавікі «Урал».
Альянс паведамляе сілы хуткага рэагавання і прымаецца рашэнне адправіць марскіх пяхотнікаў, каб прадухіліць далейшыя грамадзянскія страты ў канфлікце паміж «Чадакамі» і рэшткамі Чарнарускімі Сіламі Абароны.
Аснову паветраных сіл складаюць транспартныя канвертапланы -22 , транспартныя верталёты -60 і -1 ; баявыя верталёты -1 і знішчальнікі-бамбардзіроўшчыкі -35 выконваюць ролі як паветранай падтрымкі, гэтак і знішчальнікаў.
Марпехі выкарыстоўваюць вопратку колеру камуфляжу і ўзброеныя асабістай зброяй, што стаіць на ўзбраенні Арміі ЗША: штурмавымі вінтоўкамі М16А4, карабінамі М4, кулямётамі 249 і 240 і іншай зброяй асаблівага прызначэння.
Нягледзячы на тое, што ў ЧСА няма сіл адмысловых аперацый, чарнарускія жаўнеры заўсёжы служаць у месцах, дзе яны нарадзіліся, што дае ім выдатныя веданні мясцовасці і асабліва важна пры ахове насельніцтва ад экстрэмістаў.
Пры падтрымцы этнічнага рускага насельніцтва ў паўночнай правінцыі Чарнарусі, паўстанцы сілай паспрабавалі зноў аб’яднаць поўнач Чарнарусі з Расіяй, але былі спыненыя антыпаўстанцкай аперацыяй «Паўночны Вецер».
Скарачэнне статкаў дзікіх жывёл ў 1870-х гг. выклікала голад сярод прадстаўнікоў гэтай групы, таму Бізонавы Рог аб'яднаўся з паўночнымі паютэ для нападаў на амерыканскіх перасяленцаў.
Першы аспект гэтага — разнастайныя прымяненні тэорыі прадстаўленняў: у дадатак да свайго ўплыву на алгебру яна асвятляе і значна абагульняе аналіз Фур’е з дапамогай гарманічнага аналізу, яна цесна звязана з геаметрыяй цераз тэорыю інварыянтаў і , аказвае вялікі ўплыў на тэорыю лікаў праз аўтаморфныя формы і праграму Ленглендса.
Па сутнасці, прадстаўленне робіць абстрактныя алгебраічныя аб’екты больш канкрэтнымі, апісваючы іх элементы матрыцамі, а аперацыі складання і памнажэння гэтых аб’ектаў — складаннем і памнажэннем матрыц.
Алгебраічныя аб’екты, да якіх прымяняецца тэорыя прадстаўленняў, могуць быць разгледжаны як аб’екты пэўнай катэгорыі, а прадстаўленні — як з дадзенай катэгорыі ў катэгорыю вектарных прастор.
Такое апісанне ўказвае на два відавочныя абагульненні: па-першае, алгебраічныя аб’екты могуць быць замененыя на больш агульныя катэгорыі; па-другое, катэгорыя вектарных прастор можа быць заменена іншымі добра зразумелымі катэгорыямі.
Пераадолеўшы з баямі за 30 дзён больш за 300 кіламетраў, 77-я гвардзейская дывізія 26 верасня выйшла да Дняпра ў раёне вёскі Неданчычы Рыпкынскага раёна Чарнігаўскай вобласці Украінскай ССР.
У ноч з 26 на 27 верасня 1943 года перадавыя атрады 218-га гвардзейскага стралковага палка пад лютым агнём праціўніка фарсіравалі раку і захапілі плацдарм ля вёскі Дземарка Камарынскага раёна Палескай вобласці Беларускай ССР.
За ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання па фарсіраванні ракі Дняпро і праяўленыя пры гэтым адвагу і геройства указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года гвардыі малодшаму сяржанту Прымаку Паўлу Аляксандравічу было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза .
У баях з нямецка-фашысцкімі захопнікамі малодшы сяржант П. А. Прымак са жніўня 1943 года на Бранскім фронце на пасадзе кулямётчыка 2-й кулямётнай роты 218-га гвардзейскага стралковага палка 77-й гвардзейскай стралковай дывізіі 61-й арміі.
Павел Аляксандравіч Прымак нарадзіўся ў 1911 годзе ў горадзе Благавешчанску, адміністрацыйным цэнтры Амурскай вобласці Расійскай імперыі (цяпер горад, адміністрацыйны цэнтр Амурскай вобласці Расійскай Федэрацыі) у сялянскай сям'і.
Паводле слоў Барыса Германа, заказчыка забойства Аркадзя Бабчанкі клічуць Вячаслаў Піваварнік і ён працуе ў асабістым фондзе Уладзіміра Пуціна і займаецца арганізацыяй беспарадкаў ва Украіне, адказвае за тэракты на выбарах прэзідэнта Украіны ў 2019 годзе.
31 мая на ўласнай прэс-канферэнцыі Аркадзь Бабчанка ў адказ на пытанне аб магчымасці правакацыі з боку Службы бяспекі Украіны ў гэтай справе заявіў аб адсутнасці доказаў, што тое, што адбылося, не магло быць правакацыяй СБУ.
Падазраваным у арганізацыі замаху з’яўляецца Барыс Герман, які, паводле версіі следства, звярнуўся да актывіста «Правага сектара», былога ўдзельніка ўзброенага канфлікта на ўсходзе Украіны іерадыякана Украінскай праваслаўнай царквы Маскоўскага і Кіеўскага патрыярхата Аляксея Цымбалюка з прапановай стаць выканаўцам забойства Аркадзя Бабчанкі.