polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Магілёўскі інстытут МУС — дзяржаўная ўстанова адукацыі, якая ажыццяўляе падрыхтоўку спецыялістаў для Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь на першай ступені вышэйшай адукацыі.
Створаны ў 1948 годзе як школа перападрыхтоўкі сяржанцкага складу корпуса галоўнага ўпраўлення аховы на чыгуначным і водным транспарце Міністэрства дзяржаўнай бяспекі СССР, інстытут з’яўляецца найстарэйшай навучальнай установай сістэмы МУС.
Адзін з самых вядомых выпускнікоў — генерал-палкоўнік юстыцыі Алу Алханаў, які раней займаў пасаду Прэзідэнта Чачэнскай Рэспублікі, у цяперашні час — намеснік міністра юстыцыі Расіі.
2 красавіка 1948 года па загадзе Міністра дзяржаўнай бяспекі СССР генерал-палкоўніка Абакумава была заснавана Магілёўская школа перападрыхтоўкі сяржанцкага складу корпусу галоўнага ўпраўлення аховы на чыгуначным і водным транспарце з тэрмінам навучання 7 месяцаў.
У 1948 годзе востра паўстала пытанне аб неабходнасці адкрыцця навучальнай установы па падрыхтоўцы міліцыянераў-транспартнікаў, бо за час Вялікай Айчыннай вайны на яе франтах загінула больш за палову супрацоўнікаў дадзеных падраздзяленняў МУС.
Інстытут уваходзіць у лік найбольш прэстыжных навучальных устаноў краіны і займае адно з вядучых месцаў у сістэме падрыхтоўкі кадраў з вышэйшай юрыдычнай і сярэдняй спецыяльнай адукацыяй для органаў унутраных спраў рэспублікі.
У нацыянал-бальшавіцкай ідэалогіі артадаксальна-марксісцкая ідэя «пралетарскай арганізацыі класа» саступае месца ідэі «пралетарскай арганізацыі ўсяго народа», што павінна было прывесці да вызвалення «ўсяго народа», «нацыянальнага цэлага».
Нацыянал-бальшавікі настойвалі на сацыяльнай рэвалюцыі, закліканай вызваліць нямецкі працоўны клас ад панавання эксплуататараў, але пры гэтым падкрэслівалі, што сацыяльная рэвалюцыя можа ажыццявіцца толькі ў кантэксце нацыянальнай рэвалюцыі і толькі ў тым выпадку, калі яна паставіць сваёй палітычнай задачай стварэнне прынцыпова новага тыпу дзяржавы.
У 1930 год Нікіш апублікаваў сваю праграму, у якой было пералічана «6 пунктаў нямецкага пратэсту»: супраць «ідэяў 1789 года», супраць індывідуалізму, капіталізму, марксізму, парламентарызму, супраць Захаду як радзімы гэтых ідэй, супраць варварскага азіяцкага бальшавізму.
Палітычная частка праграмы складалася з наступных тэзісаў: «павярнуцца тварам да Усходу і яго пазітыўных каштоўнасцяў, ажыццявіць неабходны выхад з сусветнай капіталістычнай гаспадаркі, арганізаваць прымусовае перасяленне з гарадоў у вёску, стварыць перадумовы для сялянскага жыцця, адмовіцца ад ідэі гуманізму, адмовіцца ад прыватнай уласнасці, замест яе выхоўваць пачуццё абавязку і служэння народу і дзяржаве».
Першапачаткова, Мікалай Устрялаў і іншыя рускія палітычныя эмігранты бачылі нацыянал-бальшавікоў, як рускіх кансерватараў, якія прызналі бальшавікоў як стваральнікаў моцнай расійскай дзяржавы (частка генералітэту царскай арміі на чале з А. Брусілавым, манархістамі Пурышкевічам і Шульгіным і г.д.).
Кулямётчык 1230-га стралковага палка чырвонаармеец Міткевіч 15 жніўня 1944 года каля населенага пункта Ваішын на левым беразе Віслы захапіў у палон шэсць праціўнікаў і падавіў кулямёт праціўніка, чым садзейнічаў прасоўванню нашых падраздзяленняў наперад.
Малодшы сяржант Міткевіч у ноч на 6 лютага 1945 года ў раёне горада Франкфурт-на-Одэры на чале аддзялення фарсіраваў раку Одэр і ў ходзе бою за пашырэнне плацдарма авалодаў вышынёй, агнём кулямёта прыкрываў пераправу падраздзяленняў палка.
Рыгор Мікалаевіч Міткевіч (6 мая 1923, Кіраўскі раён, Магілёўская вобласць — 18 кастрычніка 1959) — савецкі вайсковец, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, поўны кавалер ордэна Славы, камандзір аддзялення 1230-га стралковага палка, малодшы сяржант.
аднак у 2001 годзе метадамі радыевугляроднага аналізу трысняговых валокнаў з плеценых сумак, знойдзеных пры раскопках, было даказана, што горад існаваў прыблізна ў перыяд паміж 2600 і 2000 гадамі да н. э.
У Каралі знаходзяцца найбуйнейшыя будынкі сярод гарадоў даліны, такія як Пірамідэ-Маёр — будынак на платформе плошчай амаль з чатыры футбольныя полі і вышынёй у 18 м. Караль быў вялікім мегаполісам прыблізна ў тую ж эпоху, калі былі ўзведзены найбуйнейшыя егіпецкія піраміды; лічыцца, што Караль стаў свайго роду «мадэллю» гарадскога дызайну для ўсіх наступных андскіх цывілізацый, а яго вывучэнне можа даць адказы на мноства пытанняў, звязаных з заснаваннем і развіццём першых андскіх гарадоў.
Сярод археалагічных знаходак на яго тэрыторыі адсутнічаюць узоры зброі ці элементы фартыфікацыйных збудаванняў, затое выяўленыя кіпу і старажытныя музычныя інструменты: 32 флейты з касцей пеліканаў і кондараў, а таксама 37 ражкоў з касцей аленяў і лам.
Адносна кіпу ў навуковым асяроддзі да гэтага часу вядуцца спрэчкі, ці сапраўды знойдзеныя ў Каралі артэфакты з'яўляюцца імі, але калі гэта так, то будзе даказана намнога ранейшае існаванне гэтага вузлавога пісьма, чым лічылася раней.
Навукоўцы, якія працавалі на раскопках, разглядалі паселішча як найстарэйшы гарадскі цэнтр у Паўночнай і Паўднёвай Амерыцы, што пасля, па меры выяўлення ў дадзеным рэгіёне іншых старажытных паселішчаў, было пастаўлена пад сумненне.
Знойдзеныя ў Каралі артэфакты дазваляюць зрабіць вывады, што мясцовыя жыхары ўжывалі ў ежу авакада, зялёныя бабы, гарбуз, салодкую бульбу, чырвоны перац, кукурузу, а таксама марскую рыбу, якую атрымлівалі, верагодна, у выніку гандлёвых адносін.
Паводле дагавора паміж каледжам і Беларускім дзяржаўным эканамічным універсітэтам, выпускнікі, якія атрымалі дыпламы з адзнакай, маюць магчымасць быць залічанымі адразу на другі курс дзённага навучання ўніверсітэта.
З 1979 года тэхнікум бярэ ўдзел у падрыхтоўцы спецыялістаў для народнай гаспадаркі краін, якія вызваліліся ад каланіяльнай залежнасці, у тым ліку Анголы, Афганістана, Камбоджы, Лаоса, Гвінеі-Бісау, Конга, Сьера-Леонэ, Малі, Грэнады, Мазамбіка і іншых.
Каб абараніць папяровыя меню ад пралітай вадкасці і іншых забруджванняў, выкарыстоўваецца вінілавае пакрыццё, ламініраванне або подвязывание, а таксама нярэдка папяровы блок меню размяшчаецца ў папках з кожзамяняльніка, скуры, коркі і т .
Напрыклад, меню з апетайзерами або дэсертамі часта ўяўляюць у выглядзе папяровай «пірамідкі» на стале, пластмасавай падстаўкі, драўлянай стойкі, або ў рэстаранах з абмежаваным выбарам віна, вінная карта можа быць размешчана на пустой бутэльцы з-пад віна.
Браян мак Грэгары кажа, што калі ён наведвае рэстараны высокага класа, часам адчувае, што яму патрэбен слоўнік або падручнік па біялогіі, толькі для таго, каб зразумець значэнне марожанага «гіяндуджа», жоўты кавун або печыва «булгура», — гэта толькі частка неразгаданых дэсертаў.
Рэстаранныя меню звычайна аформлены як каталогі, у якіх прапановы падзеленыя на групы, напрыклад, аперытывы, апетайзеры, супы, салаты, вегетарыянскія стравы, мясныя, рыбныя стравы, дэсерты, напоі і г .
Больш дарагія версіі такога тыпу меню ўключаюць іх выраб з металічных канструкцый, табло з падсветкай і лёгка змянянай паверхняй, якія дазваляюць рэстаранах дынамічна змяняць цэны і склад прапанаваных артыкулаў, без неабходнасці ствараць меню з нуля.
Меню можа прадстаўляцца ў розных відах: у выглядзе стэндаў, каталога, брашур, публікацыі ў Інтэрнэце, можа распаўсюджвацца ў форме рэкламы ў спецыялізаваных выданнях і друкаванай рэкламы.
7 ліпеня 2008 года былых кіраўнікоў «Белага легіёна» — Ігара Корсака, Міраслава Лазоўскага і Сяргея Бульбу затрымалі па справе выбуху 3 ліпеня 2008 года ў Мінску, абвінавацілі паводле артыкула 339 Крымінальнага кодэксу Рэспублікі Беларусь , неўзабаве вызвалілі з-пад варты.
Камандзір разліку 120-мм мінамёта 843-га стралковага палка сяржант Пётр Касцюковіч з байцамі мінамётнага разліку 28 чэрвеня 1944 года ў баю за беларускі горад Магілёў вывеў са строю пяць агнявых кропак і тры аўтамашыны праціўніка.
Пры ліквідацыі групоўкі праціўніка на подступах да горада Данцыг 25 сакавіка – 1 красавіка 1945 года, дзейнічаючы ў баявых парадках пяхоты, Пётр Касцюковіч і яго разлік адбіваючы варожую контратаку, падавіў тры кулямёты і забіў да дваццаці гітлераўцаў.
Загадам па 238-й стралковай дывізіі 0192 ад 10 жніўня 1944 года за мужнасць і адвагу праяўленыя ў баях сяржант Касцюковіч Пётр Іванавіч узнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені .
У студзені 2016 года разарваў кантракт з «Арсеналам» і ў лютым стаў іграком казахстанскага «Кайрата», куды яго запрасіў галоўны трэнер Аляксандр Барадзюк, з якім Лукаш разам працаваў у маскоўскім «Тарпеда».
Пачынаў сезон 2014/15 у Прэм’ер-лізе ў складзе «Тарпеда», але хутка з-за фінансавых праблем пакінуў каманду і стаў іграком тульскага «Арсенала», які таксама толькі атрымаў месца ў Прэм’ер-лізе.
У склад раёна ўваходзілі 14 сельсаветаў: Абідавіцкі, Балатнянскі, Баханскі, Вяліказімніцкі , Доўскі, Журавіцкі, Званецкі, Ісканскі, Курганскі, Маластралкоўскі, Рэкценскі , Свержанскі, Сялец-Халапееўскі, Хатаўнянскі.
17 снежня 1956 года раён скасаваны, Абідавіцкі, Баханскі, Вяліказімніцкі, Палянінавіцкі сельсаветы перададзены Быхаўскаму раёну Магілёўскай вобласці, Балатнянскі, Доўскі, Журавіцкі, Званецкі, Курганскі, Рэкценскі, Серабранскі сельсаветы — Рагачоўскаму раёну.
20 жніўня 1924 года падзелены на 11 сельсаветаў: Абідавіцкі, Балатнянскі, Баханскі, Вяліказімніцкі , Доўскі, Журавіцкі, Званецкі, Ісканскі, Рагоўскі , Рэкценскі , Хатаўнянскі.
8 ліпеня 1931 года раён скасаваны: Абідавіцкі, Баханскі, Вяліказімніцкі , Званецкі, Ісканскі, Хатаўнянскі сельсаветы перададзены ў склад Быхаўскага раёна; Балатнянскі, Журавіцкі сельсаветы — у склад Кармянскага раёна; Рагоўскі , Рэкценскі сельсаветы — у склад Прапойскага раёна; Доўскі сельсавет — у склад Рагачоўскага раёна.
За больш чым 40-гадовы перыяд прафесійнай дзейнасці чытаў розныя лекцыйныя курсы па філасофіі і метадалогіі навукі, эпістэмалогіі, сацыяльнай філасофіі для студэнтаў і аспірантаў БДУ, а таксама ва ўніверсітэтах Польшчы, Балгарыі, Украіны, Расіі, ЗША, Германіі, Францыі, Грэцыі, Іспаніі, Бельгіі, Кітая і іншых краін.
Чытаныя курсы: «Філасофія», «Філасофія ў сучасным свеце», «Тэорыя дыялектыкі», «Тэорыя пазнання», «Асновы сучаснай эпістэмалогіі», «Асновы сацыяльнай экалогіі», «Філасофія навукі», «Экалогія і культура», «Філасофія і метадалогія навукі», «Філасофія цывілізацый».
Член рэдкалегіі шэрагу навуковых часопісаў — «Весці НАН Беларусі», «Веснік БДУ», «Веснік ГДУ» «Філасофія і сацыяльныя навукі»; намеснік старшыні секцыі сацыяльна-гуманітарных навук Фонду фундаментальных даследаванняў НАН Рэспублікі Беларусь.
З 1991 года — навуковы кіраўнік НДЛ сацыяльна-экалагічных і філасофска-культуралагічных даследаванняў, у рамках якой ажыццяўляюцца навуковыя даследаванні па актуальных праблемах метадалогіі сацыяльна-гуманітарнага пазнання; дынамікі культурных традыцый; сучаснага цывілізацыйнага працэсу і глабалізацыі; сацыяльнай экалогіі і культурнай кампаратывістыкі.
Анатоль Ізотавіч Зелянкоў (нар. 24 студзеня 1947, в. Крупец, Добрушскі раён, Гомельская вобласць, БССР) — савецкі і беларускі філосаф, прафесар, доктар філасофскіх навук, заслужаны дзеяч навукі Рэспублікі Беларусь, загадчык кафедры філасофіі і метадалогіі навукі факультэта філасофіі і сацыяльных навук Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Будаўніцтва Новай Беліцы вялося ў 1777—1786 гг. У гэты перыяд павятовая адміністрацыя знаходзілася ў мястэчку Беліца за 20 км на паўночны захад ад Гомеля, якое і дало назву новаму павятоваму цэнтру.
Планавалася пабудаваць прамавугольны ў плане населены пункт з 52 ідэнтычных квадратных кварталаў, абнесеных земляным валам, з 3 плошчамі: у цэнтры з адміністрацыйным будынкам, на поўначы з хлебнымі і мяснымі радамі, на поўдні з гаўпвахтай і магазінам.
Генплан галоўным чынам быў выкананы, спарадкавана планіровачная структура, аднак горад набыў больш маляўнічы характар, падпарадкаваны рэльефу мясцовасці: асноўныя плошчы былі вынесены да набярэжнай р. Сож, цэнтрам кампазіцыі стаў гасціны двор, з поўначы і поўдня ад якога былі сфарміраваны 2 плошчы.
Акалічнасці ўзнікнення Новай Беліцы звязаны з імем графа, генерала-фельдмаршала П. А. Румянцава-Задунайскага, якому ў 1775 годзе па ўказу расійскай імператрыцы Кацярыны «падараваны для пацехі» Гомель, які з'яўляўся ў той час адным з павятовых цэнтраў Рагачоўскай правінцыі.
Пугачова значна пашыраліся, скарыстаўшыся сваім уплывам, асабістымі сувязямі ў сенаце і добразычлівасцю імператрыцы, настаяў на пераўтварэнні Гомеля ў прыватнаўласніцкае мястэчка пры ўмове ўзвядзення побач з ім новага павятовага цэнтра.
Там, у нізіннай мясцовасці, паміж пяскоў і балот існавала каля 20 стараверскіх двароў, якія зваліся Шчакатоўскай дачай, і два дамы перасяленцаў з вёскі Каранёўка , што зваліся Каранёўскай дачай .
На жоўтым сыпкім пяску (у наш час некаторыя навабеліцкія вуліцы маюць своеасаблівую напаўуласную назву — «На пясках») абапал дарогі на Гомель размяшчаліся шэрагамі прамыя і шырокія вуліцы, забудаваныя драўлянымі хатамі.
У 1880 г. у прадмесці былі 3 каменныя і 302 драўляныя дамы, 2 драўляныя праваслаўныя царквы, 2 яўрэйскія малітоўныя школы, аднакласнае прыхадское вучылішча з жаночай зменай, 4 крупадзёркі і 4 ветракі; пражывала 869 чалавек жаночага і 777 чалавек мужчынскага полу.
Першыя ўзгадкі пра школу сягаюць 1777 году, калі Камісія народнай асветы Рэчы Паспалітай у ходзе агульнай рэформы сістэмы адукацыі зацвердзіла праграму навучэння новастворанай беластоцкай пачатковай школы.
У 1796 годзе, пасля трэцяга падзелу Рэчы Паспалітай, школа не магла больш заставацца ў гэтым будынку, і з дапамогай Ізабелы Браніцкай, сястры караля Станіслава Аўгуста Панятоўскага, часова пераехала ў памяшканне былога прыдворнага тэатру.
Беластоцкая гімназія, зараз агульнаадукацыйны ліцэй імя караля Жыгімонта Аўгуста — польская навучальная ўстанова для атрымання сярэдняй адукацыі ў Беластоку, што існавала, перажываючы шматлікія рэформы, з 1802 па 1944 гады.
Сфера навуковай дзейнасці : філасофія, метадалогія навукі, сацыяльная філасофія, метадалагічныя праблемы сучаснай гістарычнай, палітычнай і эканамічнай навукі, гісторыя і тэорыя культуры, філасофія адукацыі, логіка і этыка бізнэсу.
С. Яскевіч з'яўляецца аўтарам 512 навуковых прац, у тым ліку, 18 аўтарскіх манаграфій; 28 падручнікаў і навучальных дапаможнікаў с грыфам Міністэрства адукацыі РБ па сацыялогіі, філасофіі, логіцы, рэлігіязнаўству, этыцы, філасофіі і метадалогіі навукі, паліталогіі, асновам ідэалогіі беларускай дзяржавы.
З'яўляецца ўдзельніцай Сусветных філасофскіх кангрэсаў , міжнародных кангрэсаў па аргументацыі і логіцы , распрацоўшчыкам дзяржаўных стандартаў і вучэбных праграм для сістэмы вышэйшай адукацыі Рэспублікі Беларусь, зацверджаных Міністэрствам адукацыі РБ, па філасофіі, логіцы, рэлігіязнаўству, эстэтыцы, правах чалавека, палітычнаму мэнэджмэнту.
Ініцыявала адкрыццё інавацыйных міждысцыплінарных спецыялізацый па эканамічнай сацыялогіі, палітычнаму мэнэджмэнту, псіхалогіі прадпрымальніцкай дзейнасці, навуковай магістратуры па палітычных і філасофскіх навуках, практыка-арыентаваных міждысцыплінарных магістарскіх праграм «Эканамічная палітыка і сацыялогія бізнэсу», "Эканоміка і псіхалогія бізнэсу ", " Эканоміка і псіхалогія спорту ", " Камунікатыўны мэнэджмэнт ", " Псіхалогія ў бізнэсе " .
Сябра Экспертнага Савета пры Міжведамаснай камісіі па разглядзе кандыдатур для прызначэння стыпендый Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь таленавітым маладым навукоўцам, зацверджанага ўказам Прэзідэнта РБ
Прымае актыўны ўдзел у падрыхтоўцы і атэстацыі навуковых кадраў вышэйшай кваліфікацыі, з'яўляецца членам Спецыялізаваных саветаў БДУ па абароне доктарскіх дысертацый па філасофскіх і палітычных навуках.
Педрада плануе працу ўстановы, ўхваляе адукацыйныя праграмы, абмяркоўвае пытанні павышэння кваліфікацыі настаўнікаў, мае права ініцыяваць правядзенне пазапланавага інстытуцыйнага аўдыту установы і абмяркоўвае механізмы забеспячэння акадэмічнай дабрачыннасці ў сваёй школе.
Упраўленні адукацыі таксама не будуць удзельнічаць у распрацоўцы і рэалізацыі складнікаў вучэбнай праграмы, не будуць кантраляваць выкананне законаў і абавязковае выкананне Дзяржстандарту і не будуць ўмешвацца ў фарміраванне педагагічнай нагрузкі настаўніка ці настаўніцы — усё гэта цяпер будзе адбывацца на ўзроўні школы.
Школа будзе трохузроўневая: пачатковая — 4 гады, уводзіцца з 2018 года, базавая сярэдняя адукацыя — 5 гадоў , уводзіцца з 2022 года, профільная сярэдняя адукацыя — 3 гады , уводзіцца з 2027 года.
У адной з залаў Віцебскага вакзала Санкт-Пецярбурга, пабудаванага ў 1901—1904 гадах, сцены ўпрыгожаны пано М. С. Самокіша і яго жонкі А. П. Самокіш-Судкоўскай, прысвечанымі гісторыі Царскасельскай чыгункі.
Танкінская рэзалюцыя — афіцыйная рэзалюцыя Кангрэса ЗША, якая давала 36-му прэзідэнту Злучаных Штатаў Л. Джонсану паўнамоцтвы на вядзенне актыўных баявых дзеянняў сіламі амерыканскай арміі у Паўднёва-Усходняй Азіі.
Т. Ляскоўскага да ўзнагароджання ордэнам Славы 1-й ступені камандзір палка пісаў: «У баях з 28 красавіка па 1 мая 1945 года на подступах да рэйхстага таварыш Ляскоўскі ўзорна наладзіў разведку агнявых сродкаў праціўніка і забяспечыў батарэю бесперабойнай сувяззю. Ліквідуючы пад агнём праціўніка пашкоджанні на лініях сувязі, ён забяспечыў дакладнае, бесперабойнае кіраванне, у выніку чаго было знішчана тры станковых кулямёты, два мінамёты і больш за узвод праціўнікаў. Акрамя таго, падаўлены агонь чатырох кулямётаў, двух мінамётаў і рассеяная вялікая колькасць варожых салдат і афіцэраў, што спрыяла падраздзяленням палка паспяхова захапіць восем кварталаў горада.»
У жніўні 1944 года пры фарсіраванні Днястра і ў наступных баях за плацдарм кабель, пракладзены праз раку старшым сяржантам Ляскоўскім, быў адзінай лініяй сувязі, па якой камандзір дывізіёна кіраваў агнём батарэй, якія знаходзіліся на левым беразе.
4 лютага 1945 года ў баях за горад Кюстрын Ляскоўскі забяспечваў бесперабойную сувязь агнявой пазіцыі з назіральным пунктам, дзякуючы чаму было падаўлена 2 буйнакаліберных кулямёта, гармата, знішчана да 20 праціўнікаў.
Таксама ў гэты дзень на радыёстанцыі «Люкс ФМ» адбылася прэм'ера альбома, кожны гадзіну, пачынаючы з сямі раніцы, на хвалях радыёстанцыі гучала па аднаму трэку з трэцяга студыйнага альбома выканаўцы.
У трэцяй частцы ў храналагічным парадку прыведзены кароткія біяграфіі праваслаўных і ўніяцкіх мітрапалітаў, епіскапаў, архіепіскапаў Кіеўскай мітраполіі; даецца пералік базыльянскіх кангрэгацый, протаархімандрытаў, генеалогія князёў Астрожскіх, а таксама тэкст камісарскага прысуду ад 23 студзеня 1624 года ў справе пакарання забойцаў архібіскупа Іасафата Кунцэвіча і прамова Ігнацыя Сцябельскага 1778 года ў Полацку на ўтварэнне Полацкага намесніцтва.
17 мая 1778 годзе выступіў з урачыстым казаннем у Полацкім Сафійскім саборы з нагоды ўтварэння Полацкага намесніцтва ў прысутнасці генерал-губернатара Захара Чарнышова і ўніяцкага полацкага архіепіскапа Ясона Смагаржэўскага.
У яго ўвайшлі біяграфіі праваслаўных і ўніяцкіх мітрапалітаў, епіскапаў, архіепіскапаў, даведзеныя да 1805 года, спіс базыльянскіх кангрэгацый 1617—1780 гадоў і іх пастановы, пералік протаархімандрытаў і архімандрытаў базыльянскіх манастыроў з пазначэннем гадоў іх кіравання, радавод Солтанаў — фундатараў Жыровіцкага манастыра.
Аўтар трылогіі: «Два вялікія светачы на полацкім гарызонце…» , «Храналогія, або Дакладна па гадах сабраныя значнейшыя ў Кароне Польскай і Вялікім княстве Літоўскім, а менавіта на Белай Русі ў Полацку падзеі і перавароты…» , «Дадатак да храналогіі» .
У канцы стагоддзя ў фондах музея было больш за 12 000 экспанатаў, у тым ліку вялікія калекцыі бронзавых вырабаў з розных краін, гербаў гарадоў ВКЛ, графікі, егіпецкіх мумій і статуэтак багоў, зброі, габеленаў, мясцовых археалагічных знаходак, партрэтаў знакамітых родаў , рэдкіх выданняў — стагоддзяў, скульптур, слуцкіх паясоў, старажытных рукапісаў, фарфору, этрускіх ваз, японскіх, італьянскіх і кітайскіх тканін.
Музей складаецца з пяці асноўных падраздзяленняў: гісторыі і найноўшай гісторыі, археалогіі, этнаграфіі, нумізматыкі і іканаграфіі, якія змяшчаюць у агульнай складанасці 800 тысяч прадметаў.
16-гадовы нарвежац Якаб Інгебрыгтсен, нягледзячы на тое, што быў маладзейшы за большасць удзельнікаў спаборніцтваў на 2-3 гады, прыехаў у якасці лідара сезона адразу на трох дыстанцыях: 1500, 5000 метраў і 3000 метраў з перашкодамі.
Праз 2,5 гадзіны пасля падзення і восьмага месца ў фінале бегу на 1500 метраў Якаб выйшаў на старт бегу на 5000 метраў, дзе стаў чэмпіёнам, а на наступны дзень выйграў яшчэ адно золата, у стыпль-чэзе.
Немец Ніклас Каўль набраў у дзесяцібор’і 8435 ачкоў і пераўзышоў дасягненне Торстэна Фоса , пастаўленае на 35 гадоў раней яшчэ з выкарыстаннем дарослых снарадаў у кіданнях і бегу з бар’ерамі (з 2005 года юніёры выкарыстоўваюць палегчаныя ядро і дыск, а таксама бар’еры з паніжанай вышынёй).
Аэрапорт Дыянісас Саламос працуе на паўднёвым захадзе вострава; у гэтай жа зоне знаходзіцца Нацыянальны марскі запаведнік Закінф, дзе жывуць чарапахі , якія лічыцца відам пад пагрозай вымірання і сустракаюцца пераважна ў бухце Лаганас.
У карцінах: «Над ракой Вятліцай», «На берагах Гарыні», «Рытмы Прыпяці», «Дарога майго юнацтва», «У Лучках ідзе дождж», «Апошнія яблыкі бабкі Тэклі», «Тумановая раніца», «На Палессі гоман» і інш.
Ім, сваім землякам, прысвяціў ён шэраг партрэтаў: «Акно мацярынскае», «Старшыня калгаса. Ляшук», «П. Амяльчук», «Вясёлка надзеі. М. Дрынеўскі», «Натхненне. Н. Загорская» і інш.
Значнае месца ў яго творчасці займае тэматычная карціна на героіка-патрыятычную тэму: «Дарогамі Перамогі» , «Сынам нашым» , «Думы аб былым» , «Вышыня» , «На хлебаробным полі» , «Лістапад» , «…і агні партызанскіх кастроў» .
21 кастрычніка 1940 года Сляпянскі сельсавет утвораны зноў у Мінскім раёне Мінскай вобласці БССР у складзе 25 населеных пунктаў: Антонава, Будзілава, Вялікая Слепня, Грэбелька, Дворышча, Зацішша, саўгас «Зялёны Луг», саўгас імя Крупскай, Малая Слепня, саўгас «Малая Сляпянка», Маляўкі, Маляўшчына, Навінкі, Падбалоцце, Сакалянка, Сляпянка, станцыя Сляпянка, Сморгаўскі тракт, Сталова, Урочышча, Чырвонае Урочышча, Шчотаўка, Шэйпічы, вылучаных са складу Прыгараднага сельсавета, і вёсак Цнянка і Цна-Ёдкава, вылучаных са складу Папярнянскага сельсавета.
9 жніўня 1979 года ў склад новаўтворанага Бараўлянскага сельсавета перададзены 11 населеных пунктаў (Баравая, Бараўляны, Валяр’янава, Вярбіцкія, Дроздава, Забалоцце, Копішча, Малінаўка, Уручча, Чарцяж і пасёлак Лясны).
Магілы былі зроблены ўжо з улікам размяшчэння царквы, але пры гэтым утрымлівалі засохлыя кавалачкі будаўнічага раствора з царквы, прычым іх памер і колькасць сведчылі, што трапіць яны туды маглі іменна ў час будаўніцтва, а не пазнейшых перабудоў.
У 2013 годзе калектыў даследчыкаў прааналізаваў кавалак дрэва з будынка дэндрахраналагічнымі метадамі і датаваў яго 951 годам, такім чынам аднёсшы будаўніцтва царквы да 2-й палавіны 10 ст.
У 1824 падарожнічаў па Францыі, Бельгіі, Галандыі і Германіі, дзе зрабіў мноства малюнкаў, якія ў той час мелі вялікі попыт, паколькі фатаграфія яшчэ не была вынайдзенай, і малюнкі і гравюры былі адзіным спосабам паказаць чытачу як выглядаюць далёкія краіны.
Найбольш распаўсюджаным з’яўляецца меркаванне аб тым, што гэта спасылка на сёмы гамераўскі гімн, у якім распавядаецца, як Дыяніс быў выкрадзены этрускімі піратамі, што не былі дасведчаныя пра яго асобу.
Меркаванні прафесійнага журы і гледачоў гэтым разам супалі і Алена Варабей атрымала на конкурсе Гран-пры, адмысловы прыз 1-га тэлеканала — паездку ў Сан-Рэма ды прыз глядацкіх сімпатый.
Пазней ёю зацікавіўся парадыст Уладзімір Вінакур, які шукаў актрысу для свайго тэатра, аднак працаваць у яго тэатры Алене не давялося: пасля адзінага выступу ў канцэртнай праграме «Левчик и Вовчик. 30 лет спустя», дзе Варабей разам з Гальцавым і Ветравым выканалі парадыйны нумар, да яе падышоў прэзідэнт культурнага фонду «АРТЭС» А. Достман і прапанаваў падпісанне выгаднага кантракта.
Заўчасна памёрлы дзядзька Алены Лебенбаум — Яфім Лебенбаум — быў сябрам Брэсцкай гарадской арганізацыі БНФ «Адраджэнне», выступаў за незалежнасць Беларусі, яе дэмакратызацыю, прыхільна ставіўся да беларушчыны і, будучы прыватным прадпрымальнікам, матэрыяльна падтрымліваў утрыманне сядзібы БНФ у Брэсце.
Творчы псеўданім Алены Лебенбаум мае наступнае тлумачэнне: з аднаго боку, слова «верабей» выдатна адлюстроўвае няўрымслівы тэмперамент артысткі, а яшчэ Алена з дзяцінства любіць спявачку Эдзіт Піяф, прозвішча якой з французскай мовы перакладаецца як «верабей».
12-13 чэрвеня 1944 года ў наступальных баях па прарыву абаронны праціўніка каля пасёлка Белаостраў і ў перыяд фарсіравання ракі Сястра сяржант Дарошчанка выявіў тры варожыя агнявыя кропкі, якія былі знішчаны палкавы артылерыяй.