polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
У 1762 годзе, пасля скасавання крэпасці Святой Ганны, размешчанай недалёка ад Чаркаска на Васільеўскіх грудах, было вырашана перанесці змешчаную ў ёй Пакроўскую царкву ў нядаўна пабудаваную крэпасць Святога Дзімітрыя Растоўскага.
Дакладнае месцазнаходжанне першага будынка царквы — у паўночна-ўсходнім партэры Кіраўскага сквера — было вызначана ўлетку 2003 года падчас археалагічных пошукаў, што праводзіліся Растоўскім рэгіянальнага аддзялення ВООПИиК .
У звязку з гэтым у 1781 годзе обер-камендант генерал-маёра Сямён Гур’еў скіроўвае архібіскупу Нікіфару, кіраўніку Славенскай і Херсонскай епархіі, што курыравала ў той час тэрыторыю цяперашняга Растова, заступніцтва «пра дазвол уладкаваць новую, больш шырокую царкву, замест трухлявай».
Будынак быў пабудаваны ў псеўдарускім стылі і меў у шырыню 16 сажняў , у даўжыню 25 сажняў і ў вышыню, з улікам крыжа, 25 сажняў Вышыня званіцы складала 35 сажняў з галоўным звонам вагой 300 пудоў
Альбом быў прададзены колькасцю каля 30 мільёнаў копій па ўсім свеце, у тым ліку 18 мільёнаў толькі ў ЗША, што робіць яго самым прадаваным дэбютным альбомам усіх часоў у ЗША, а таксама адзінаццатым па ліку сярод самых прадаваных альбомаў у ЗША.
Першапачатковы склад, які заключыў кантракт з ў 1986 годзе, складаўся з вакаліста Эксла Роўза, вядучага гітарыста Слэша, рытм-гітарыста Ізі Стрэдліна, басіста Дафі Макагана і бубнача Стывена Адлера.
З 1878 па 1882 гг. у фальварка з’яўляецца новы гаспадар — генерал у адстаўцы, памешчык Сакольскага павету, неаднаразовы сябра Гродзенскага камітэта грамадскай апекі пры турмах, удзельнік з’езду міравых суддзяў у 1890 г. Аляксандр Карлавіч Васількоўскі.
Усяго ж ён прасунуўся на 80 кіламетраў, знішчыўшы 2 танка, 31 артылерыйскае гармат, 21 мінамет, 93 кулямёта, некалькі сотняў варожых салдат і афіцэраў, што спрыяла паспяховаму акружэнню нямецкай групоўкі ў Варшаве.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 24 сакавіка 1945 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым адвагу і геройства» гвардыі падпалкоўнік Дыянісій Наруцкі быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» за нумарам 5663.
Адзін з арганізатараў маршу свабоды ў Мінску ў 1999 годзе з удзелам больш за 30 тысяч чалавек, які суправаджаўся сутыкненнямі з міліцыяй і вайскоўцамі, і маршу свабоды ў Мінску ў 2000 годзе.
27 красавіка 2011 г. судом Першамайскага раёна Мінска Бандарэнка быў асуджаны да 2 год калоніі агульнага рэжыму, па версіі следства, за арганізацыю групавых дзеянняў, якія груба парушаюць грамадскі парадак .
У 1927 годзе нямецкі прадпрымальнік Еміл Лерп прадставіў свету сваю новую распрацоўку — , мадэль А. Інструмент абсталёўваўся рухавіком аб’ёмам 245 см3 магутнасцю 8 к. с. і важыў 58 кг. Гэта была першая ў свеце ланцуговая піла з бензінавым рухавіком.
У некаторых мадэляў шына мацуецца да рэдуктару такім чынам, што дазваляе яе фіксаваць у гарызантальным або вертыкальным становішчы, што дае магчымасць здзяйсняць прапілоўкі, адпаведна, у гарызантальнай або вертыкальнай плоскасці.
У шэрагу мастацкіх фільмаў пра зомбі і іншых выява бензапілы як прылады масавага забойства ў руках псіхічна неўраўнаважанага злачынца фігуруе як знак бязмежнай жорсткасці, вар’яцтва, разбурэння, непазбежнасці зла.
У чэрвені таго ж года асуджаны Растоўскім абласным судом на два з паловай гады калоніі агульнага рэжыму па абвінавачанні ў «распаўсюдзе заведама хлуслівых выдумак, якія знеслаўляюць савецкі дзяржаўны і грамадскі лад».
Працаваў выхавацелем і выкладчыкам у інтэрнаце для разумова непаўнавартасных дзяцей у Новачаркаску, настаўнікам матэматыкі ў школе, праграмістам, цесляром, сталяром, піларамнікам, качагарам, будаўніком.
Прызначаныя для счаплення вагонаў паміж сабой і з лакаматывам, ўтрымання іх на пэўным адлегласці адзін ад аднаго, змякчэння дзеянні расцягваюць і сціскальных высілкаў, якія ўзнікаюць у працэсе руху.
Акрамя таго, сістэма ацяплення павінна падаграваць паветра, які падаецца ў вентыляцыйную ўстаноўку, забяспечваць падагрэў вады ў сістэме гарачага водазабеспячэння, а таксама абаграваць галоўкі водоналивных і зліўных труб.
Прызначана для забеспячэння неабходнага паветраабмену і подпора паветра в вагон, які перашкаджае пранікненню пылу, а таксама неабчышчанага паветра, зімой не летняга, а летам — не ахалоджанага, праз няшчыльнасці агароджы.
Кузава ўсіх пасажырскіх вагонаў выкананы ў выглядзе металічнай скрынкі, якая складаецца з рамы з падлогай, двух бакавых і двух кантавых сцен, даху і канцавых перагародак, якія адлучаюць тамбур ад пасажырскага памяшкання.
На ЖД Італіі, Польшчы, Славеніі, Чэхіі і Славакіі, ЖД былога СССР прыняты стандарт цэнтралізаванага высакавольтнага электразабеспячэння пасажырскіх вагонаў напругай 3000 В, прычым на трох апошніх сетках дапускаецца падача пераменнага току частатой 50 Гц, на астатніх згодна з дакументам МСЧ 550 павінен падавацца толькі пастаянны ток.
Паўзун — гэта працёртасць на паверхні катання кола, якая ўтвараецца пры закліноўванні колавых пар (няспраўнасць, калі заціснутыя тармазнымі калодкамі пры неотпущенных тармазах, рух юзам), калі яны не круцяцца, а слізгаюць па рэйках.
Да ўнутранага абсталявання пасажырскага вагона ставяцца прылады, якія складаюць інтэр'ер вагона і выконваюць яго планіроўку ў адпаведнасці з прызначэннем (перагародкі паміж памяшканнямі, абліцоўванне сцен, падлогі і столі, месца для ляжання або сядзення пасажыраў, размяшчэння багажу, а таксама вокны, дзверы, розная арматура).
З нядаўняга часу ў Расеі Цвярскі вагонабудаўнічы завод пачаў ўсталёўваць на свае вагоны каляскі безлюлечного тыпу з дыскавымі тармазамі і касетным падшыпнікам, у тым ліку разлічаныя на хуткасць да 200 км/ч.
На кожным канцы вагона ўстаноўлена ударна-цягавы і пераходны прылада, якое складаецца з аўтасчэпнага прылады з паглынальным апаратам , амартызатараў буфернага тыпу і якая абапіраецца на іх пераходнай пляцоўкі , утваральнай замкнёны тунэль паміж спалучана вагонамі.
Усе пасажырскія вагоны абсталяваны тармазной сістэмай — комплексам прылад, якія складаюцца з аўтаматычнага пнеўматычнага тормазу і механічнай тармазной рычажной перадачы, устаноўленых на кузаве і вагонных калясках, а таксама кранаў экстранага тармажэння .
Хадавыя часткі вагона ўяўляюць, як правіла, дзве двухвосевыя каляскі, якія маюць сувязь з кузавам, якая забяспечвае свабоду ўзаемных кутніх перасоўванняў ў трох плоскасцях, а таксама перадачу падоўжных цягавых і тармазных намаганняў.
Да кліматычных прылад пасажырскага вагона ставіцца комплекс абсталявання — ўстаноўкі ацяплення, вентыляцыі і кандыцыянавання паветра, неабходныя для забеспячэння ў вагоне нармальных тэмпературных умоў і паветраабмену.
Помнік Сяргею Міронавічу Кіраву працы скульптара З. М. Віленскага і архітэктара В. В. Барынава ўсталяваны ў Растове-на-Доне ў скверы на скрыжаванні Пушкінскай вуліцы і Кіраўскага праспекта.
Канчаткова межы рассялення раўнінных апачы ў Аклахоме былі замацваны толькі ў 1901 г. У 1892 г. яны моцна пацярпелі ад эпідэміі адзёру, так што ў 1905 г. у жывых засталося толькі 155 чалавек.
25 чэрвеня 1941 года штаб 13-й арміі падвергнуўся нападу танкаў 3-й танкавай групы вермахта, толькі 27 чэрвеня здолеў выйсці да Мінска, дзе ўзначаліў яго абарону, але ўжо 28 чэрвеня савецкія войскі вымушаны былі пакінуць Мінск, пры гэтым штаб арміі зноў апынуўся пад ударам і адышоў яшчэ далей на ўсход.
Са снежня 1931 года — камандзір-кіраўнік Стралкова-тактычных КУКС РСЧА «Выстрал», з мая 1932 г. — камандзір-кіраўнік тактычных курсах удасканалення камсаставу мотомеханизированных войскаў РККА.
Сумесна з 6-й танкавай арміяй войскі 46-й арміі 13 красавіка 1945 года ачысцілі Вену ад праціўніка, а праз некалькі дзён 46-я армія рушыла на мяжу з Чэхаславакіяй і ў маі 1945 года прыняла ўдзел у Пражскай наступальнай аперацыі.
У ходзе ў кастрычніку 1941 года 13-я армія апынулася ў акружэнні пад Бранскам, але на чале з камандармам генерал-маёрам А. М. Гараднянскім і начштаба камбрыгам А. В. Петрушэўскім выйшла ў раён станцыі Касторная Курскай вобласці.
Летам 1942 года 13-я армія, начштаба якой заставаўся Петрушэўскі, удзельнічала ў Варонежска-Варашылаўградскай абарончай аперацыі, у пачатку 1943 года — у Варонежска-Касторненскай наступальнай аперацыі, летам 1943 года ў бітве на Курскай дузе .
З снежня 1943 года А. В. Петрушэўскі камандаваў 104-м стралковым корпусам 40-й арміі 2-га Украінскага фронту, з якім удзельнічаў у Корсунь-Шаўчэнкаўскай і Уманска-Баташанскай аперацыях, фарсіраваў Днестр.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 13 верасня 1944 года за ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым адвагу і геройства генерал-лейтэнанту Петрушэўскаму Аляксандру Васільевічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» .
Пасля ўзяцця Турды корпус Пятрушэўскага вызваляў горада Клуж і Орадя і, прайшоўшы за 50 дзён больш за 600 кіламетраў праз усю Румынію, спусціўся з гор на Сярэдне-Дунайскую нізіну і апынуўся на тэрыторыі Венгрыі.
Двух кітайцаў на матацыкле з дапамогай вуды спрабуюць адабраць у яго заплечнік, аднак няўдала: леска рвецца, кручок застаецца ў тканіне заплечніка, а сам Сяргей атрымлівае моцныя пашкоджанні пасля падзення на асфальт.
Далей высвятляецца, што кнігу яму падклаў прадстаўнік трыяд «Светлы шлях» — мінскага філіяла кітайскага крымінальнай арганізацыі, якая спрабуе кантраляваць распаўсюджанне наркотыку на Паўночна-Заходніх тэрыторыях.
Трыяды ўпэўнены ў знішчэнні кнігі, таму проста адвозяць Сяргея да Цёткі — беларускай намесніцы Паўночна-Заходніх тэрыторый, якая стала адным з кіраўнікоў трыядаў пасля перамір’я, дасягнутага паміж імі і беларускім узброеным супрацівам.
У якасці эпіграфу да рамана ўжытая цытата з артыкула французскага філосафа Ралана Барта «Рыторыка вобраза» , які прысвечаны аналізу візуальнага вобраза як знакава-камунікацыйнай сістэмы: …прычым любы падобны слоўнік, якой бы ні была яго глыбіня, уяўляе сабой код.
Адпаведна, «мова» ў рамане выступае для беларусаў асаблівым суплётам знакаў ці кодам, які толькі ў іх адных выклікае адмысловую эйфарыю, не здольную праявіцца ў астатніх грамадзян Саюзнай дзяржавы.
«Кнігу беларускую сёння ў горадзе знайсці гэтаксама складана, трэба шукаць бункер ці дылера. Гэты допіс запусціў працэс роздумаў, які цягнуўся каля трох-чатырох гадоў. Паступова нараджаўся сюжэт. Можна сказаць, гэта самы прадуманы з маіх сюжэтаў», — сцвярджаў сам Марціновіч.
Нягледзячы на прыгодніцка-дэтэктыўны сюжэт, аўтар паспрабаваў сабраць у рамане сваё «разуменне багажу праблем, звязаных з нашай ідэнтычнасцю, з культурай, мовай і гісторыяй. З тутэйшасцю, з правінцыйнасцю, з гатоўнасцю адмовіцца ад свайго».
У адным з месцаў рамана аўтар акрэслівае мову як «адзіны нематэрыяльны наркотык, які ўздзейнічае на тутэйшых людзей», беларусаў , у іншым — удакладняе, што мова не дзейнічае на жыхароў за межамі края, напрыклад, на тых, «хто жыве ў Маскве ці Новасібірску» .
Уласна, асноўным матывам Цёткі атрымаць кнігу з санетамі было жаданне даведацца забытых беларускіх словаў, а перадусім — трэцяга слова для азначэння адносін паміж мужчынам і жанчынай, асаблівага сіноніма да паняццяў «кахання» і «любові», ужытага калісьці выдатным перакладчыкам і паэтам Уладзімірам Дубоўкам.
Меркавана, уздзеянне мовы на псіхіку адбываецца праз прачытанне незвычайных «псіхадэлічных» зваротаў, сінтаксічных спалучэнняў, непаўторных лексіка-граматычных адзінак, якія сустракаюцца ў скрутках.
У ізалятары герой знаёміцца са следчым, які прадстаўляецца Язэпам Лёсікам і паведамляе пра «дальнабачнае» рашэнне ўладаў у хуткім часе амніставаць усіх спажывальнікаў мовы і пакінуць пакаранне толькі для яе распаўсюднікаў.
Між іншым, следчы закранае тэму празмерных даходаў дылера Сяргея, які быццам на грошы залежных ад мовы людзей пабудаваў сабе новую кватэру (насамрэч, пасля выбуху ў кватэры грошы на ейную рэнавацыю выдаткавалі з дзяржаўнага бюджэту).
Мінск, дзе разгортваюцца асноўныя падзеі рамана, — ёсць горадам на паўночным захадзе Саюзнай дзяржавы, да якога культурныя ўплывы дабіраюцца праз 20-30 гадоў пасля таго, як сталі моднымі ў метраполіі .
Беарнцы ўзяліся за зброю, прагналі ад сябе Марыю, дачку апошняга віконта Санцюля , якая прызнала над сабой вярхоўную ўладу Альфонса Арагонскага, і абвясцілі сваім кіраўніком аднаго двараніна з Бігора, які, аднак, быў забіты імі на другі год свайго кіравання.
Пірэнеі, пакрытыя густымі ляснымі прасторамі, а месцамі вечным снегам, паступова спускаюцца тут да нізкіх перадгор'яў, якія шмат дзе збаразнёныя рэчкамі і маленькімі горнымі ручаямі.
Сярод яго пераемнікаў асабліва праславіўся Гастон , які кіраваў у 1090—1130 гадах, адзін з герояў Першага крыжовага паходу, які атрымаў потым за свае вайсковыя подзвігі на службе караля Альфонса Арагонскага ў леннае валоданне Сарагосу.
У 1871—1875 гг. яны падтрымалі суседзяў явапаі ў барацьбе супраць амерыканскіх і мексіканскіх каланістаў, але пацярпелі паражэнне і былі вымушаны пагадзіцца на перасяленне ў рэзервацыі.
Продкі заходніх апачы ўяўлялі сабою некалькі буйных груп вандроўных паляўнічых і збіральнікаў атабаскага паходжання, што насялялі тэрыторыю паўднёва-заходніх штатаў сучасных ЗША з першай паловы 2 тысячагоддзя н. э.
З лютага 1942 года ён займаў пасаду камісара партызанскага атрада «Мсцівец» і сакратара падпольнага Лагойскага райкама УКП , з верасня 1943 года — спачатку камісара, а ў маі—ліпені 1944 года камандзіра 1-й антыфашысцкай партызанскай брыгады.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 1 студзеня 1944 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў у тыле ворага і асаблівыя заслугі ў развіцці партызанскага руху ў Беларусі» капітан Іван Цімчук быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» за нумарам 4354.
Іва́н Мацве́евіч Цімчу́к (, сяло Грушка Тлумацкага раёна Івана-Франкоўскай вобласці — , г. ) — капітан Рабоча-сялянскай Чырвонай Арміі, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, Герой Савецкага Саюза .
Гасконская мова распаўсюджана ў Гасконі і Беарне (у Францыі: у частцы дэпартаментаў Атлантычныя Пірэнеі, Верхнія Пірэнеі, Ланды, Жэр, Верхняя Гарона, Ло і Гарона і Ар’еж, у большай частцы Жыронды; у Іспаніі — у невялікай даліне Валь-д’Аран на паўночным захадзе Каталоніі).
У пачатку сезону гуляў за дубль, дэбютаваў у Вышэйшай лізе 15 мая 2017 года ў матчы з «Іслаччу», дзе адгуляў усе 90 хвілін і на 84-й хвіліне забіў гол, усталяваўшы канчатковы лік 2:1.
У пачатку снежня 1944 года, сяржант Пашкевіч камандаваў аддзяленнем 7-га асобнага матарызаванага пантонна-маставога батальёна , калі разам з ім прыняў удзел у фарсіраванні Дуная ў раёне Сегедчэпа .
Аддзяленнем быў сабраны паром для перапраўкі байцоў на плацдарм; усяго было зроблена сем рэйсаў пад бесперапнынным артабстрэлам і ударамі авіяцыі, нягледзячы на прабоіну парома і вялікія страты сярод асбістага саставу, быў паспяхова выкананы загад аб дастаўцы артылерыі на плацдарм.
Удзельнік абарончых бітв у Малдавіі, на поўдні Украіны і ў Данбасе летам -восенню 1941 года, абарончых бітв летам-восенню 1942 года на Доне, Сталінградскай бітвы, Курскай бітвы, , бітвы за Дняпро, , , , быў паранены.
Саркіс Іванавіч Касьян (сапраўдныя імя і прозвішча Саркіс Аганесавіч Косян; , Шуша, Елізаветпальская губерня — снежань 1937) — армянскі савецкі дзяржаўны і партыйны дзеяч, публіцыст.
Водазмяшчэнне і памеры рачных манітораў значна вагаліся ў залежнасці ад глыбіні рэк, на якіх яны выкарыстоўваліся – ад 70-100 тон праз маніторы 300-500 тон , да манітораў агульнай вагой да 1000 тон, якія выкарыстоўваліся на Амуры.
За перыяд з 5 па 24 снежня батальён пад камандаваннем гвардыі маёра А. М. Пінчука нанёс ворагу вялікія страты як у баявой тэхніцы, так і ў жывой сіле: было знішчана 8 танкаў, 77 гармат, 195 кулямётаў, 64 мінамёта.
Дачка Мікалая Іванавіча Зінаіда, 18-летняя красуня, па патрабаванні бацькі заручылася і абвянчалася з 54-летнім Мікалаем Мікалаевічам Алафузавым, шлюб з якім, аднак, аказаўся недаўгавечным і быў скасаваны.
З 1920 па 1924 год у доме быў размешчаны палітаддзел Конупраформа , рэдакцыя газеты «Лісток чырвонаармейца», штаб частак асаблівага прызначэння, якія змагаліся з бандытызмам і займаліся зборам харчовага падатку з насельніцтва блізкіх вёсак і сёл.
У 1890 годзе, паводле «Вопісу і ацэнкі нерухомых маёмасцяў г. Таганрога для раскладкі дзяржаўнага падатку і іншых збораў на 1890 год», гэты дом прыналежаў турэцка-падданаму Панаі Канстанцінідзі і ацэньваўся ў 1600 рублёў.
Аднак наўрад ці гэтыя нумары маглі быць выкарыстаны нават у тым выпадку, калі б кніга была завершана, з-за таго, што нумара глаў адпавядаюць старому лацінскаму перакладу, які складана гарманізаваць з тэкстам Вульгаты.
У іншых рукапісах гэтай групы, такіх як Евангелле з Ліндысфарна , Кніга з Армага і Евангелле з Эхтэрнаха , кожнае Евангелле разглядаецца як асобная праца і мае ўступную частку, прысвечаную канкрэтна яму.
Келская кніга — гэта вяршыня майстэрства ў стварэнні рукапісных кніг у перыяд з канца па пачатак стагоддзеов у кляштарах Ірландыі, Шатландыі і паўночнай Англіі, а таксама ў заснаваных выхадцамі з Ірландыі і Англіі кляштарах на кантыненце.
Захаваны кавалак прадмовы складаецца з двух фрагментаў спісаў яўрэйскіх імёнаў, якія згадваюцца ў евангеллях, і (перакрыжаваныя спасылкі на евангеллі і легенды пра жыццё евангелістаў) для чатырох Евангелляў, і кананічных табліц Еўсевія Кесарыйскага.
Верагодна, што, падобна да Евангелля з Ліндысфарна, кнігі з Дарау і кнігі з Армага, частка страчанай прадмовы ўтрымлівала ліст Ераніма да Папа Дамаса , вядомы як « », у якім Еранім тлумачыць мэту свайго перакладу.
Таксама магчыма, хоць менш верагодна, што страчаны матэрыял змяшчаў ліст Еўсевія да Карпіяна, у якім ён тлумачыць выкарыстанне кананічных табліц (з усіх вышэйпералічаных кніг толькі Евангелле з Ліндысфарна змяшчае гэты ліст).
Еўсевій падзяліў кожнае Евангелле на фрагменты, памер якіх залежаў ад наяўнасці паралеляў у іншых Евангеллях, а затым звёў нумары паралельных месцаў у табліцы, якія дазваляюць чытачам знаходзіць падобныя месцы ў розных Евангеллях.
Захавалася дзесяць поўнастаронкавых ілюстрацый, у тым ліку дзве з , тры старонкі з чатырма сімваламі евангелістаў, старонка з манаграмай з імя Хрыста, мініяцюра Дзевы з Немаўлём, мініяцюра Хрыста Валадара, мініяцюра з арыштам Хрыста і са Спакусай Хрыста.
У летапісе «Аналы Ольстэра» ў запісе ад 1006 года сказана: «вялікае Евангелле Калумбы, галоўная рэліквія Заходняга свету, была выкрадзена ўначы з заходняй рызніцы вялікай каменнай царквы ў Кенанас з-за свайго раскошнага акладу» .
Структура сшытка, у якім знаходзіцца аркуш 26, гаворыць пра тое, што дадатковыя тры лісты не маглі знаходзіцца паміж лістамі 26 і 27, так што ліст 26 дакладна знаходзіцца не на сваім арыгінальным месцы.
У стагоддзі Джэральдам Планкетам на палях кнігі былі прастаўлены рымскімі лічбамі нумары глаў евангелляў, у адпаведнасці з падзелам на главы, прапанаваным у стагоддзі архібіскупам Кентэрберыйскім Стэфанам Лэнгтанам.
Пасля таго, як востраў Аёна стаў занадта небяспечным для жыцця з-за набегаў вікінгаў, большасць манахаў перабралася ў Келскае абацтва, якое стала пасля гэтага цэнтрам манаскага супольнасці, заснаванай Св.
З прычыны таго, што Гіральд гаворыць, што бачыў гэту кнігу ў Кілдары, магчыма, што ён бачыў іншую, цяпер страчаную, кнігу, роўную па ўзроўні стварэння Келскай кнізе, ці, магчыма, у гэтым сведчанні ён памыліўся з месцазнаходжаннем гэтай кнігі.
У 1905 годзе праведзена новая мастацкая рэстаўрацыя сцэны, глядзельнай залы і фае па эскізах першага сербскага дэкаратара Драгуціна Інікіострыя Медзеняка, які ўпрыгожыў інтэр'еры асабнякоў шмат каго з заможных бялградскіх жыхароў.
Цікава, што выхаваны ў традыцыі акадэмічнага рэалізму ён стварыў сваю кампазіцыю ў стылі дэкаратыўнага барока і ўзяў за аснову тэмы антычнай міфалогіі – Талія у калясніцы і вакхічныя фантазіі, якія праслаўляюць тэатр, як храм мастацтва.
Такі ж знешні выгляд тэатр захаваў і пры наступнай рэканструкцыі 1965 года, калі, пад кіраўніцтвам архітэктара Ніколы Шерцэра, унесены змены ў вестыбюль, глядзельную залу і аркестравую яму.
Выступае за стварэнне дынамічнай эканомікі, якая служыць інтарэсам грамадства, з моцнымі прыватным і дзяржаўнымі сектарамі, за грамадства роўных магчымасцяў, за дэмакратыю, якая гарантуе асноўныя грамадзянскія правы і за ахову навакольнага асяроддзя.
Пасля зняволення творчасць Рыльскага змянілася, і ў зборніку «Знак вагаў» ён абвясціў актыўнае ўспрыняцце савецкай дзейнасці, дзякуючы чаму адзіным з неакласікаў уратаваўся ад сталінскага тэрору і быў залічаны ў лік афіцыйных савецкіх паэтаў.
Напрыклад, у кастрычніку 1947 «Савецкая Украіна» апублікавала артыкул «Пра нацыяналістычныя памылкі М. Рыльскага», дзе вінаваціла яго ў «буржуазным аб'ектывізме, адсутнасці бальшавіцкай партыйнасці і забыцці ісціны, што зместам савецкай ідэалогіі і культуры была бальшавіцкая ідэйнасць… не авалодаў асновамі марксісцка-ленінскага светапогляду… не пазбыўся ўплыву буржуазна-нацыяналістычнай ідэалогіі.»
Як і рэшта неакласікаў, Рыльскі безпасярэдне сваёй творчасцю не рэагаваў на палітычныя падзеі і цягам 1920-х гадоў цалкам ізаляваўся ад савецкай рэчаіснасці, толькі час ад часу ў адкрытай форме чы ў выглядзе іранічных «водступаў» выяўляў абурэнне ідэйна-палітычнай і літаратурнай атмасферай, што панавала тады (напрыклад, у артыкуле «Мая апалогія, альбо самаабарона», «Бальшавік», Кіеў, ч. 216, 23 верасня 1923).
У савецкую эпоху Рыльскі напісаў трыццаць пяць кніжак паэзіі, найлепшыя сярод якіх — «Знак вагаў» , «Лета» , «Украіна», «Збор вінаграду» , «Слова пра родную маці», «Ружы і вінаград» , «Галасіеўская восень», «Зімовыя запісы» ; чатыры кніжкі ліра-эпічных паэм, багата перакладаў са славянскіх і заходнееўрапейскіх літаратур, навуковыя працы па мовазнаўстве і літаратуразнаўстве.
Цягам дзесяцігоддзя выйшла дзесяць кніжак паэзіі, сярод якіх «Сіняя далячынь» , «Паэмы» , «Скрозь буру і снег» , «Трынаццатая вясна» , «Гоман і адгоман», «Дзе сыходзяцца дарогі» , і некалькі кніг паэтычных перакладаў, у прыватнасці ў 1927 годзе — пераклад паэмы Адама Міцкевіча «Пан Тадэвуш».
Уладзіміра, потым на гісторыка-філалагічным факультэце Народнага ўніверсітэта ў Кіеве, заснаваным за гетманам Паўла Скарападскага, але з-за бальшавіцкай рэвалюцыі і грамадзянскай вайны ніводнага з іх не скончыў.
Бацька Максіма, этнограф, грамадскі дзеяч і публіцыст Тадэвуш-Томаш-Збігнеў Рыльскі, быў сынам памешчыка Разяслава-Кароля-Тэадора-Яна Рыльскага і княгіні Трубяцкой.
Змалку пазнаёміўся з кампазітарам Міколам Лысенкам, этнографам, даследчыкам і збіральнікам украінскіх народных дум і песняў Дзмітром Равуцкім, акцёрам і рэжысёрам Панасам Саксаганскім, этнографам і фалькларыстам Аляксандрам Русавым, якія аказалі на яго вялікі ўплыў.
У 1919—1929 — настаўнічаў у вёсцы, у прыватнасці ў Раманаўцы, а таксама ў кіеўскай чыгуначнай школе, на рабфаку Кіеўскага ўніверсітэта і ва Украінскім інстытуце лінгвістычнай асветы.
Кансерватыўная партыя Вялікабрытаніі , афіцыйна — Кансерватыўная і юніянісцкая партыя , а неафіцыйна вядомая пад гістарычнай мянушкай Торы — правацэнтрысцкая палітычная партыя ў Вялікабрытаніі, якая аб’ядноўвае прыхільнікаў кансерватызму і брытанскага юніянізму.
Музычны тэатр, Абласная філармонія, Абласны музей краязнаўства, Тэатр лялек, Данская публічная бібліятэка, кінатэатр «Буравеснік», Дом кіно — гэта далёкае не поўны пералік культурных цэнтраў горада, любых усімі растоўцамі.
На тэрыторыі Кіраўскага раёна змесцавана больш 40 банкаўскіх устаноў, у тым ліку такія як ААТ КБ «Цэнтр-Інвест», «Паўднёва-заходні банк» СБ РФ, «Стэла-Банк» і інш.
Месцаванне раёна ў цэнтральнай частцы горада спрыяе месцаванню сеткі прадпрыемстваў гандлю, грамадскага харчавання, побытавага абслугоўвання, у тым ліку: гандлю, грамадскага харчавання і абслугоўвання.
Сваё ўкладанне ў развіццё прамысловага сектара раёна ўносяць і такія прадпрыемствы як ФГУП «Растоўскае пратэзна-артапедычнае прадпрыемства», ААТ «Южтрубаправодстрой», ААТ «Каўэлектрамантаж» і інш.
Тут размешчаныя ўсе галоўныя адміністрацыйныя органы кіравання Паўднёвай федэральнай акругі, Растоўскай вобласці і самага горада, найбуйнейшыя фінансавыя і гандлёвыя кампаніі, а таксама культурныя цэнтры.
У гады балканскіх войнаў 90-х, Богдан адмовіўся ад выступленняў: «Я проста быў не ў настроі для гэтага. Таксама пірацтва квітнела настолькі, што мяне нудзіла ад думкі пра кампазітарскую або выканальніцкую працу… Я толькі спадзяюся, што гэтыя жудасныя часы пройдуць, і мы зноў будзем здольныя жыць па-людску».