polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
19 лютага 2018 года з’явілася інфармацыя, што Сяргей Міхалок арганізоўвае новы электронны праект, пад які ён ужо сабраў міжнародны гурт, склад якога быў умацаваны гітарыстам «Океан Ельзи» Уладзімірам Апсеніцай.
Па стылістыцы музыка павінна была стаць «эклектычным зліццём» « », «» і расійскага музыкі Аляксея Вішні, а тэксты быць спасылацца на творы любімых пісьменнікаў Міхалка: Філіпа Дзіка, і Бруса Стэрлінга.
У рэцэнзіі для . Дзяніс Ступнікаў назваў альбом сумессю паміж сінці-попам і нямецкай індастрыял музыкай, тэксты якога маюць як сур’ёзныя, так і смешныя матывы, і тураваў меркаванню Конрада Ерафеева пра тое, што Сяргей Міхалок сутыкаецца са своеасаблівым крызісам сярэдняга ўзросту.
Аўтар агляду ад « » Конрад Ерафееў пачуў мелодыі краўт-рока і новай хвалі на альбоме і адзначыў сур’ёзнасць тэкстаў, якія пакідаюць тэатральнае ўражанне, у той час як гэтыя эксперыменты з музыкай толькі падкрэсліваюць творчы крызіс Міхалка.
Па наказе імператара Аляксандра ад 12 ліпеня 1804 года ў Рымска-каталіцкай духоўнай калегіі пачалі засядаць нароўні з рыма-каталікамі адзін уніяцкі епіскап і тры прадстаўнікі ад уніяцкага духавенства па адным ад трох епархій: Полацкай, Брэсцкай і Луцкай.
Па выніках Полацкага сабору Уніяцкая Царква на тэрыторыі Расійскай імперыі была скасаваная, Грэка-уніяцкая калегія 23 чэрвеня 1839 года была перайменавана ў «Беларуска-Літоўскую» і перададзена Свяцейшаму Сіноду з такімі ж, прыблізна, адносінамі, у якіх знаходзіліся Маскоўская і Грузіна-Імярэцінская Сінаідальныя канторы.
Першым пунктам у спісе мерапрыемстваў было патрабаванне ліквідаваць ўніяцкі дэпартамент Рымска-каталіцкай духоўнай калегіі, а замест яго заснаваць асобнае вышэйшае кіраванне Уніяцкай Царквы ў выглядзе Грэка-уніяцкай духоўнай калегіі.
Калегія складалася пад старшынствам мітрапаліта грэка-уніяцкіх цэркваў, з аднаго епіскапа і аднаго архімандрыта па Найвышэйшым прызначэнні і 4-х протаіерэяў па абранні мясцовых грэка-уніяцкіх епархіяльных архірэяў і кансісторыі.
Адным з цэнтраў рэвалюцыі стала правінцыя Кавітэ, дзе сілы паўстанцаў узначаліў малады генерал Эміліа Агінальда, якому, у адрозненне ад Баніфасіа, удалося дамагчыся поспеху на поле бою.
Неўзабаве кіраўніцтва паўстанцаў падзялілася на дзве групоўкі, адна з якіх патрабавала прызнаць лідарам Баніфасіа, а другая — Агінальда; раскол дайшоў да таго, што прыхільнікі Баніфасіа і Агінальда перасталі аказваць дапамогу адзін аднаму.
22 сакавіка 1897 года на сходзе ў горадзе Тэхерас была абвешчаная незалежная Філіпінская Рэспубліка і адбыліся выбары ў рэвалюцыйны ўрад, якія пагоршылі канфлікт паміж двума фракцыямі.
Прэзідэнтам быў абраны Агінальда; Баніфасіа, як відаць, упэўнены ва ўласнай перамозе, спачатку падтрымаў выбары, але пасля таго, як былі абвешчаныя вынікі, прызнаў іх несапраўднымі.
1 мая 1898 года амерыканскі флот пад камандаваннем адмірала Джорджа Дзьюі прыбыў у Манілу, дзе сутыкнуўся з іспанскім флотам адмірала Патрысіа Мантоя; праз некалькі гадзін флот Мантоя быў знішчаны.
Хоць самы вядомы дзеяч вызвольнага руху Хасэ Рысаль добраахвотна адплыў на службу ў якасці ўрача на Кубу і публічна адмежаваўся ад паўстання як заўчаснага, іспанскія ўлады адаслалі яго назад у Манілу, дзе ваенны трыбунал прысудзіў яго да расстрэлу, прыведзенага ў выкананне 30 снежня 1896 года.
У 1892 годзе Хасэ Рысаль заснаваў філіпінскую лігу, але пасля таго, як 6 ліпеня Рысаль быў арыштаваны іспанскімі ўладамі, ліга фактычна перастала дзейнічаць і раскалолася на два напрамкі — умераны і радыкальны .
24 мая 1898 года Агінальда быў абвешчаны дыктатарам, а 12 чэрвеня у яго доме ў горадзе Кавіт філіпінскія рэвалюцыянеры апублікавалі на іспанскай мове тэкст Дэкларацыі незалежнасці Філіпін, які абвяшчаў стварэнне незалежнай філіпінскай дзяржавы.
Першая істотная бітва паміж паўсталымі і каланіяльнай арміяй адбылася ля горада Сан-Хасэ-дэль-Монтэ; спачатку прыхільнікі Катыпунана атрымалі перамогу, але неўзабаве пасля гэтага былі разгромленыя новымі часцямі арміі Іспаніі.
Тым часам іспанскія войскі, якія атрымалі падмацавання, змаглі вярнуць пад свой кантроль частку Кавітэ; армія Агінальда адступіла на поўнач, да горада Біяк-на-Бата, дзе паўстала Рэспубліка Біяк-на-Бата; 1 лістапада была прынята канстытуцыя рэспублікі, заснаваная на першай канстытуцыі Кубы.
Аснову выкладчыцкага корпусу Цярнопальскага езуіцкага калегіума склалі прафесары і выпускнікі былой Полацкай езуіцкай акадэміі: Вінцэнцій Бучынскі, Якаб Кандраў, Антоній Корсак, Маўрыцый Палонскі, Юзаф Цытовіч і многія іншыя.
За смелыя і рашучыя дзеянні, праяўленыя ў баі за дняпроўскі плацдарм, указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 16 кастрычніка 1943 г. старэйшаму лейтэнанту Дацэнка Іосіфу Трафімавічу пасмяротна прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
З’яўляецца сааўтарам вучэбных дапаможнікаў «Гісторыя Беларусі ў кантэксце сусветных цывілізацый», «Эканамічная гісторыя замежных краін», «Эканамічная гісторыя Беларусі», «Эканамічная гісторыя: замежныя краіны і Беларусь».
помнікаў архітэктуры — манастыроў Куцеінскіх Богаяўленскага і Успенскага ў Оршы, Спаса-Ефрасіннеўскага ў Полацку, Барысаглебскага ў Бельчыцах, Маркава ў Віцебску; цэркваў у мястэчку Раманава, Ільінскай і Троіцкай у Віцебску, Барысаглебскай і Крыжаўзвіжанскай у Магілёве, Петрапаўлаўскай у Мінску і Маладзечне; Слуцкай брамы ў Нясвіжы; фрагментаў асобных збудаванняў — скляпенняў Спаса-Ефрасіннеўскай царквы ў Полацку, твораў выяўленчага і дэкаратыўнага-прыкладнога мастацтва і інш.
Дзённікі, палявыя запісы, малюнкі Струкава — каштоўны матэрыял для вывучэння гісторыі беларускага дойлідства; захоўваюцца ў Вільнюскім універсітэце, Дзяржаўным гістарычным музеі Расіі ў Маскве і ў Ленінградскім аддзяленні Інстытута археалогіі АН Расіі.
У 1869 годзе па ініцыятыве Струкава было прынята рашэнне адкрыць у Маскоўскім таварыстве аматараў духоўнай асветы аддзяленне іканазнаўства, куды ўказам Сінода было прадпісана настаяцелям храмаў і манастыроў перадаваць «занадта састарэлыя і аблезлыя Св. іконы».
Д. М. Струкаў быў вымушаны шмат выкладаць у розных навучальных установах: У Сергіеўскай школе пры маскоўскім камітэце Імператарскага чалавекалюбнага таварыства , Маскоўскім універсітэце , у 3-й жаночай гімназіі, Маскоўскім камерцыйным вучылішчы.
У 1873 годзе Д. М. Струкаў, як знаўца дапятроўскай даўніны, быў запрошаны да ўдзелу ў аднаўленні храма Іаана Лесвічніка ў другім ярусе званіцы Івана Вялікага — па яго чарцяжах і пад яго наглядам быў збудаваны іканастас і распісаны сцены.
У гэтым жа годзе Д. М. Струкавым быў складзены «Даведнік да маскоўскай святыні» — падрабязны даведнік па праваслаўнай Маскве, дзе былі сабраны і сістэматызаваны звесткі пра маскоўскія праваслаўныя святыні, складзены поўны спіс цудатворных ікон.
У гэты ж час ён выканаў копію з Грабнёўскай іконы Маці Божай з Грабнёўскай царквы на Мясніцкай, якая была паднесена імператару і мастак атрымаў у якасці ўзнагароды пярсцёнак з дыяментамі і адкрытае пасведчанне для малявання старажытнасцей у манастырах і цэрквах.
У 1860-я — 1880-я гады, як член Імператарскага археалагічнага таварыства, Струкаў неаднаразова ездзіў у Крым, дзе зрабіў шэраг важных археалагічных знаходак, напрыклад — Зелянчуцкі надпіс; ім была напісана праца: «Жыціі Святых Таўрычаскіх» .
Зміцер Падбярэзскі, адзін са штатных экспертаў партала «.», заўважыў, што «гэты калектыў і знаходзіцца якраз ці не за ўсіх бліжэй да стандартнай еўрапейскай традыцыі сумяшчэння рокавага інструментарыя з дастаткова папсовай мелодыкай».
Марыя Калеснікава, пазаштатны аўтар праекта «.», назвала альбом «спружынай, якая пры выпростванні не робіць больна, а лагодзіць» і акцэнтавала ўвагу на «шматгалоссе, што часам прымушае ўспомніць ліверпульскую чацвёрку, надае гучанню паветранасць і адчуванне буйнога мазка», а Сяргей Будкін палічыў, што «прыемна чуць цэльны выпеставаны альбом, у якім ставяць не на адну-дзве канкрэтныя песні, а адразу на ўсе трэкі».
Юрась Ускоў з «Нашай Нівы» падсумаваў ацэнкі айчынных экспертаў: «Дэбютнага альбома ад „ “ чакалі некалькі гадоў, вынік не расчараваў: выдатны брыт-рок, чыё студыйнае ўвасабленне апынулася не горшым за канцэртнае».
Станоўчую адзнаку дыску даў і расійскі журналіст Аляксандр Філімонаў: «Ласы я да ўсялякай брытаншчыны і гітаршчыны з меланхалічным вакалам і мінорнымі мелодыямі, таму і не змог прайсці міма».
Падчас сольнага выступу музыкі выканалі песні з альбома, некаторыя старыя хіты, спелі дуэт і пару кавераў сваіх песень на беларускай мове, а таксама афіцыйна прадставілі свайго новага бубнача Аляксандра Сцепановіча грамадскасці.
Крытыкі ацанілі вялікі восеньскі канцэрт, які атрымаўся хатнім, без адменнай разынкі, «на чацвёрачку», у той час як Ірэна Катвіцкая, мастацкі кіраўнік фолк-гуртоў «-», «» і іншых, адзначыла праз «Будзьма беларусамі!» элегантнасць, вытанчанасць і чысціню выкананай джэнтльменамі праграмы.
Дыск таксама падзяліў месцы з шостага па дзявятае ў рэйтынгу дзесяці лепшых альбомаў, выдадзеных за першае паўгоддзе 2012 года па версіі партала «.», быў адзначаны ў асабістых рэйтынгах ад Аляксандра Філімонава, рэдактара «», Сяргея Будкіна, рэдактара «Тузін Гітоў», Машы Калеснікавай, рэдактара «Еўрапейскага радыё для Беларусі».
Рэцэнзент «.» Антон Серанкоў учуў у спеве больш рок-н-ролавых матываў, чым зыходна задуманых паўэр-попаўскіх, і заключыў: «Гэта страшна бадзёрая, заразліва радасная песня з яснай мелодыяй і энергічнымі гітарамі, зробленая наколькі проста, настолькі і са шчырым энтузіязмам».
Крытык . Зміцер Падбярэзскі, які прыйшоў да высновы, што музыкі вельмі моцна пераасэнсавалі паняцце рок-н-ролу ў сваім сінгле, напісаў: «„''“ — адна з тых песень, у якіх гурт з гэтак няпростай назвай цалкам пераканаўча дэманструе сваё ўменне выразна арганізаваць музычны матэрыял і ці ледзь не ў першую чаргу — вакальныя партыі і падаць яго адпаведным чынам».
Выпуск сінгла быў падтрыманы эксперыментальным самотнікам « » , на які трапілі 6 песень з дзвюх апошніх сінглаў у транс, драм-н-бэйс, даўнтэмпа ды іншых стылёвых апрацоўках ад шэрагу дыджэяў мінскай электроннай сцэны, да якіх звярнуліся ў выніку пройгрышу ў конкурсу «».
«Гітарныя партыі ў „ “ мне прыйшліся даспадобы, таму я пайшоў на эксперымент з ламанымі рытмамі. Атрымаўся дынамічны рэмікс, які вельмі розніцца па канцэпцыі ад арыгіналу», — казаў аўтар аднаго з рэміксаў .
«Мы зрабілі акустычную праграму выключна для канцэртаў, для слухачоў, — тлумачыў «Еўрапейскаму радыё для Беларусі» гітарыст Алег Вяль і дадаваў на «-.»: — Ды і нам самім цікава па-іншаму граць трэкі, якія ў электронным выкананні трохі надакучылі».
Рэліз свайго новага на радзіме ж гурт вырашыў прымеркаваць да Дня касманаўтыкі, бо, як паяснілі выбар даты для «Тузіна Гітоў» музыкі, «нашы новыя песні якраз аб’ядноўвае адвечнае імкненне чалавека да новага, да заваявання нязведаных абшараў».
Карэспандэнт «-.» Андрэй Пятакоў стаў сведкам новага вобраза гурта, акрэсленага «піжамнай чацвёркай», а таксама адным з першых пачуў свежы рэмікс, які трапіць на тэматычны самотнік да альбома восенню.
Выпуск азнаменаваў музычны зрух гурта ад меланхоліі брытанскага рока ў бок паўэр-попа, і, як увесну паведаміў «.» вакаліст-клавішнік Канстанцін Карман, суцэльны музычны альбом павінен быў выйсці ўжо наступнай восенню.
Бубнач Уладзімір Агаян падчас працы над новымі фанаграмамі выказаў думку, што магчыма ў запісе будуць прымаць удзел і запрошаныя музыкі, таму што ўчатырох «не заўсёды атрымліваецца рэалізаваць усе задумкі».
Вакаліст Канстанцін Карман у каментары «Тузіну Гітоў» у дзень выпуска альбома заявіў, што «на гэтым дыску няма прахадных песень. Альбом выйшаў разнастайным, але пры тым ён мае агульны настрой і не зацягнуты».
Як прызналіся ўдзельнікі 3 снежня 2010 года падчас анлайн-канцэрта на самым вялікім беларускім партале «.», дзе яны выканалі ў тым ліку некалькі песень з апошніх сінглаў, важная праца над алічбаваннем твораў у студыі гуказапісу вымусіла моцна скараціць колькасць жывых выступленняў.
Вясной 2010 года ў інтэрв’ю кітайскаму часопісу «» удзельнікі гурта патлумачылі свой падыход да грунтоўнай працы: «Да нядаўняга моманту мы проста не лічылі патрэбным запісваць поўнафарматную кружэлку, але цяпер упарта працуем у гэтым кірунку».
Лідар гурта Алег Вяль патлумачыў гэтае рашэнне ў каментары для «.»: «Першапачаткова 11 песень былі запланаваны для альбома; пасля завяршэння запісу і падчас спроб сфармаваць гарманічны спіс кампазіцый аказалася, што адзін са спеваў зусім не ўліваецца ў агульную канву – давялося выдаліць».
У інтэрнет-эфіры музыкі абвесцілі, што на дыск плануецца ўключыць 11 кампазіцый, і тэмы высакароднасці, шчодрасці, сілы духу, прагі да жыцця з крыхай дзівацтваў і самаіроніі павінны прайсці праз яго чырвонай ніткай.
23 лістапада 1942 года Савет народных камісараў СССР па ініцыятыве Намесніка Старшыні ДКА Л. П. Берыі прыняў пастанову аб арганізацыі Маскоўскага механічнага інстытута боепрыпасаў у складзе трох факультэтаў: факультета трубак і узрывальнікаў, факультета снарадаў і мін, факультета авіябомбаў, патронаў і гільзаў.
Нацыянальны даследчы ядзерны ўніверсітэт «МІФІ» — адзін з першых двух нацыянальных даследчых універсітэтаў Расіі, утвораны 8 красавіка 2009 года на базе Маскоўскага інжынерна-фізічнага інстытута .
Тэрыторыя епархіі ўключае заходнюю частку Гродзенскай вобласці (тэрыторыі Гродзенскага, Бераставіцкага, Ваўкавыскага, Зэльвенскага, Мастоўскага, Свіслацкага і Шчучынскага, часткова Воранаўскага раёнаў).
Падчас Сталінградскай бітвы войска пад яго камандаваннем вызначылася ўвосень 1942 года, зрабіўшы некалькі магутных контрудараў па флангу нямецкіх войскаў, якія прарваліся з поўначы да Сталінграда, што парушыла задумы ворага і скавала шэраг яго дывізій.
Аляксе́й Сямё́навіч Жа́даў (да 25 лістапада 1942 года — Жы́даў; , сяло Нікольскае, Арлоўская губерня, Расійская імперыя — , ) — савецкі военачальнік, камандуючы арміямі ў гады Вялікай Айчыннай вайны, першы намеснік галоўнакамандуючага Сухапутнымі войскамі, генерал арміі .
6 лістапада 1975 года 350 000 бяззбройных мараканцаў, сярод якіх былі жанчыны і дзеці, па закліку караля сабраліся ў паўднёвым горадзе Тарфая і, размахваючы мараканскім сцягамі і сцягамі, фотаздымкамі караля і Каранам, з крыкамі: «Вярніце нам мараканскую Сахару!», Перайшлі па яго камандзе ўяўную мяжу, не сустракаючы супраціву, паколькі іспанскім войскам было загадана не страляць каб пазбегнуць кровапраліцця.
У кастрычніку 1975 года каланіяльныя ўлады, не здольныя болей супрацьстаяць фронту ПОЛІСАРЫО, што ўзначальваў нацыянальна-вызваленчую барацьбу, вырашылі перадаць кіраванне тэрыторыі паўстанцам.
Эфталіцкае аб’днанне было нетрывалым і распалася пад ударамі войск індыйскіх, сасанідскіх і цюркскіх войскаў: у Індыі ў 530-я г., у Сярэдняй Азіі і Афганістане ў 560-я г. Пасля тэрыторыя Таджыкістана пераходзіць да Сасанідаў.
Яшчэ ваюючы з імперыяй Цзінь, Чынгісхан пасылаў да харэзмшаха паслоў з прапановай саюза, аднак апошні вырашыў не цырымоніцца з мангольскім прадстаўнікамі і загадаў пакараць смерцю.
Праект будаўніцтва сада па загадзе шаха Абаса Вялікага распрацаваў выдатны матэматык і астраном таго часу Гіяс Алдзін Джамшыд Кашані, і ў 1591 годзе па гэтым праекце ўзведзены першыя будынкі ў садзе.
Гэтае мерапрыемства задумвалася як эксперымент, аднак, знайшло такі водгук, што годам пазней, у рамках канферэнцыі Еўрапейскага саюза па абароне архітэктурнай спадчыны ў Еўропе, якая праходзіла ў Гранаде ў кастрычніку 1985 года, быў складзены і падпісаны дагавор.
Увесь верасень у розных краінах з рознай працягласцю і з рознымі тэмамі праходзяць разнастайныя мерапрыемствы, галоўнай мэтай якіх з’яўляецца павышэнне дасведчанасці аб багацці і разнастайнасці культурнай спадчыны.
26 верасня Рада Еўрапейскай кінаакадэміі прыняла рашэнне дадаць яшчэ два фільмы да спісу поўнаметражных мастацкіх карцін, рэкамендаваных для намініравання на Еўрапейскую кінапрэмію 2019 года.
Яшчэ адзін конкурс, арыентаваны на шырокую аўдыторыю, распачаўся 1 кастрычніка, калі Еўрапейская кінаакадэмія і абвясцілі пяцёх намінантаў на «Кінапрэмію еўрапейскіх універсітэтаў» .
Яшчэ тры намінацыі былі абвешчаны ў другой палове кастрычніка: 15 кастрычніка быў аб’яўлены спіс намінантаў у катэгорыі «Найлепшы еўрапейскі анімацыйны поўнаметражны фільм», у спіс увайшлі 4 анімацыйныя працы; праз тыдзень, 22 кастрычніка, быў апублікаваны спіс намінантаў на «Найлепшы еўрапейскі кароткаметражны фільм», у спіс увайшлі 5 кінастужак; і яшчэ праз тыдзень, 29 кастрычніка, былі названы 3 прэтэндэнты на званне «Найлепшай еўрапейскай камедыі».
Пазней, 26 верасня Рада Еўрапейскай кінаакадэміі прыняла рашэнне дадаць у гэты спіс яшчэ два фільмы: карціну Роя Андэрсана «Пра бясконцасць» і працу Рамана Паланскага «Я абвінавачваю».
Пераможцам у намінацыі «Найлепшы еўрапейскі фільм» і абсалютным лідарам паводле колькасці атрыманых узнагарод стаў гістарычны фільм «Фаварытка», пастаўлены рэжысёрам Ёргасам Ланцімасам.
Ганаровую ўзнагароду за прыжыццёвыя дасягненні атрымаў нямецкі рэжысёр, сцэнарыст і акцёр Вернер Херцаг, прэміяй за еўрапейскія дасягненні ў сусветным кінематографе была ўганаравана французская актрыса Жульет Бінош.
Першым вядомым лаўрэтам стаў нямецкі кінарэжысёр, сцэнарыст і акцёр Вернер Херцаг, 13 мая было аб’яўлена, што ён будзе ўганараваны Прэміяй еўрапейскай кінаакадэміі за прыжыццёвыя дасягненні.
Пераможцам у намінацыі «Найлепшы еўрапейскі фільм» і абсалютным лідарам па колькасці атрыманых узнагарод стаў гістарычны фільм «Фаварытка», пастаўлены рэжысёрам Ёргасам Ланцімасам.
Настаўнік М. Посах у кніжцы «Видзы» пісаў, што мячэць узведзена ў 1857 г. і што «па знешнему выгляду мячэць нічым не адрозніваецца ад хрысціянскага храма, толькі на мінарэце ў выглядзе званіцы замест крыжа ўстаноўлены паўмесяц».
Першую службу правёў муфцій Рэчы Паспалітай Якуб Шынкевіч (пасля аднаўлення дзяржаўнасці Польшчы, татары краіны абралі асобнага муфція, які меў рэзідэнцыю ў Вільні. У 1925 г. у Польшчы налічвалася 19 татарскіх парафій, у т.л. у Віленскім ваяводстве — 7, Наваградскім — 9).
Жыццё абшчыны прыходзілася арганізоўваць нанава: храм не ацалеў, кнігі і пячаткі былі адвезены ў Сімферопаль (да 1-й сусветнай вайны Відзскі прыход падпарадкоўваўся Крымскаму муфцію).
У 2010 годзе адстойваў працэс аднаўлення першапачатковага назвы партыі — Мангольская народная партыя, якое было зменена на «мангольская народна-рэвалюцыйная партыя» ў 1924 годзе па рэкамэндацыі Камінтэрна для таго, каб прадэманстраваць салідарнасць з сацыялістычнымі партыямі ў той час.
Акушерство, гинекология и биотехника размножения животных : учебник для вузов по специальности СО202 «Ветеринарная медицина», «Акушерство и биотехника размножения животных», СО20 «Зоотехния» / К. Д. Валюшкин, Г. Ф. Медведев.
У адпаведнасці з праектам пагаднення, авіяпрадпрыемствам, прызначаным бакамі, прадастаўляецца права на падставе дазволаў здзяйсняць палёты праз тэрыторыю дзяржавы іншага боку без пасадкі альбо з пасадкамі ў камерцыйных або некамерцыйных мэтах.
Дакументам таксама рэгулююцца іншыя пытанні арганізацыі паветраных зносін паміж дзяржавамі, у прыватнасці выпадкі анулявання, абмежавання і прыпынення дзеяння дазволаў на выкананне палётаў, вызвалення ад мытных пошлін, падаткаў і збораў, прынцыпы эксплуатацыі дагаворных ліній, асновы сістэмы авіяцыйнай бяспекі.
Яе заснавальнікамі ад Беларусі сталі «Інфабанк», «Белметалэнерга» і «МАЗ-МАН», а ад Лівіі — Генеральная прамысловая кампанія, Арабская прамысловая кампанія, Лівійская нацыянальная кампанія па вытворчасці шын і акумулятараў «Аман».
Меркавалася, што прадпрыемства арганізуе ў Лівіі зборку беларускай трактарнай тэхнікі, перапрацоўку шын, рэканструкцыю і мадэрнізацыю вытворчасцяў, стварэнне сэрвісных цэнтраў па рамонце тэхнікі.
«Бамбардзіроўкі тэрыторыі Лівіі выходзяць за рамкі рэзалюцыі Савета Бяспекі ААН 1973 і парушаюць яе галоўную мэту — забеспячэнне бяспекі мірнага насельніцтва. Рэспубліка Беларусь заклікае дзяржавы, якія ўдзельнічаюць у ваеннай аперацыі, неадкладна спыніць ваенныя дзеянні, якія прыводзяць да чалавечых ахвяр. Урэгуляванне канфлікту з’яўляецца ўнутранай справай Лівіі і павінна ажыццяўляцца толькі лівійскім народам без ваеннага ўмяшанне звонку».
16 снежня 2009 года падчас афіцыйнага візіту ў Трыпалі беларускай вайсковай дэлегацыі пад кіраўніцтвам міністра абароны Юрыя Жадобіна быў заключаны пратакол аб супрацоўніцтве ў галіне абароны.
У чэрвені 2010 года лівійскія вайскоўцы прынялі ўдзел у вучэннях з беларускай 11-й асобнай механізаванай брыгадай са Слоніма, якія праходзілі на Абуз-Лясноўскім палігоне пад Баранавічамі.
Рыгор Мацвеевіч Ціханаў — камандзір 3-га сабельного эскадрону 62-га гвардзейскага кавалерыйскага палка 16-й гвардзейскай Чарнігаўскай кавалерыйскай дывізіі, сфарміраванай у снежні 1941 года ў горадзе Уфе, як 112-я Башкірская кавалерыйская дывізія, 7-га гвардзейскага кавалерыйскага корпуса 61-й арміі Цэнтральнага фронту, гвардыі лейтэнант.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года за ўзорнае выкананне баявога задання камандавання ў барацьбе з нямецка-фашысцкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм гвардыі лейтэнанту Ціханаву Рыгору Мацвеевічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза.
Камандзір 3-га сабельного эскадрону 62-га гвардзейскага кавалерыйскага палка гвардыі лейтэнант Рыгор Ціханаў 19 верасня 1943 года фарсіраваў раку Сноў, штурмам авалодаў паўночнай ускраінай вёскі Клачкова Чарнігаўскай вобласці Украіны, знішчыў да сарака салдатаў.
Утворана вобласць Найвышэйшым указам ад 21 сакавіка 1828 года на тэрыторыі былых Эрыванскага і Нахічэванскага ханстваў, што ўвайшлі ў склад Расійскай імперыі па Туркманчайскім мірным дагаворы.
Усе дакументы, якія маюць дачыненне да працэсу армянскай іміграцыі, даюць зразумець, што па палітычных, эканамічных і вайсковых прычынах расійскі ўрад настойліва заклікаў армян перасяліцца ў створаную правінцыю, асабліва ў раён Ерэвана.
У перыяд персідскага кіравання ва Усходняй Арменіі улады праводзілі палітыку гвалтоўнай дэпартацыі мясцовых армян углыб Персіі і, наадварот, актыўна засялялі армянскія вобласці ў Закаўказзі мусульманамі.
Аднак для таго каб рэпатрыяваць ваенныя часці і правесці частковую мабілізацыю, 1 верасня 1914 года генерал-губернатарам быў выдадзены загад, згодна якому з Індакітая былі накіраваны ў Францыю два генерала, 250 афіцэраў, 647 унтэр-афіцэраў, 58 лекараў, 2 тыс. салдат , 17 з 75 артылерыйскіх батарэй.
Журналісты, якія супрацоўнічалі з сайгонскай газетай «Апіньён» і парушылі дэкрэт ад 5 жніўня 1914 года, былі пакараныя за тое, што выступалі супраць збору сродкаў на карысць вайны, сума якіх у Індакітаі склала 3 млн франкаў.
Так, прыхільнікі першага пункту гледжання Ба Куок, Бак Лам і Ту Хой Суан настойвалі на шырокім раптоўным наступе ў правінцыях Фукіен, Бакзянг, Бакал і інш Праціўнікам гэтай тактыкі выступіў Ліонг Нгок Куэн, які прапанаваў іншы план: сканцэнтраваць усе сілы ў кітайскай правінцыі Гуансі, стварыць там апорныя базы, закупіць дастатковую колькасць зброі і боепрыпасаў, папоўніць шэрагі паўстанцкай арміі і толькі пасля гэтага пачаць вызваленне краіны.
Асноўны сэнс апошняга зводзіўся да таго, што нараўне з рэпрэсіямі супраць нацыянальна-вызвольнага руху каланіяльныя ўлады распрацавалі цэлую сістэму палітыка-эканамічных мер для спынення антыфранцузскіх выступаў ва В’етнаме і больш поўнага выкарыстання эканамічных рэсурсаў краіны для задавальнення патрэбаў метраполіі ў будучай вайне.
У 1914 годзе новы генерал-губернатар Індакітая з’ехаў у Францыю, каб дамовіцца з урадам аб агульнай рэарганізацыі адміністрацыйных службаў Індакітая з улікам тых абяцанняў, якія ён даваў раней, знаходзячыся на пасадзе генерал-губернатара з кастрычніка 1911 года.
Паўстанне пачалося штурмам гарадской турмы пад кіраўніцтвам сяржанта каланіяльнай арміі Чынь Ван Кана і Ліёнга Нгок Куэна, які, знаходзячыся ў тхайнгуенскай турме, усталяваў сувязь з турэмнай аховай і асабіста з сяржантам Чынь Ван Канам.
У лістападзе 1918 года пад кіраўніцтвам Таварыства адраджэння В’етнама ўспыхнула вялікае паўстанне ў раёне форта Бінгліеў , падчас якога яго ўдзельнікі захапілі форт і забілі французскага камандзіра.
Каланіяльныя ўлады былі вымушаны перакінуць у мяцежныя раёны вялікія сілы карных войскаў, якім доўгі час не ўдавалася дасягнуць колькі-небудзь значнага поспеху, таму што паўстанцы карысталіся падтрымкай мясцовага насельніцтва.
Нямецкія агенты распаўсюджвалі на Далёкім Усходзе версію аб тым, што французская нацыя нібыта спынілася ў сваім развіцці на рэвалюцыі 1789 года і паступова прыходзіць у заняпад і што французы павінны з гэтага часу саступіць сваё месца немцам, што менавіта апошнія з’яўляюцца носьбітамі прагрэсу ў галіне навукі і культуры.