polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Працаваў інжынерам, начальнікам аддзела, галоўным інжынерам рамонтна-будаўнічага ўпраўлення гарадскога вытворчага аб'яднання жыллёва-камунальнай гаспадаркі г. Віцебска; галоўным інжынерам жыллёвага рамонтна-эксплуатацыйнага трэста Кастрычніцкага раёна г. Віцебска; намеснікам дырэктара гарадскога вытворчага аб'яднання жыллёва-камунальнай гаспадаркі, начальнікам упраўлення па ўліку і размеркаванні жылля, намеснікам старшыні Віцебскага гарадскога выканаўчага камітэта.
З'яўляўся старшынёй Віцебскага гарадскога Савета дэпутатаў дваццаць трэцяга, дваццаць чацвёртага, дваццаць пятага скліканняў і дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь чацвёртага склікання, быў намеснікам старшыні Пастаяннай камісіі па дзяржаўным будаўніцтве, мясцовым самакіраванні і рэгламенце.
У 2006 годзе ўпершыню стала чэмпіёнкай Арменіі па цяжкай атлетыцы і ўвайшла ў склад нацыянальнай зборнай гэтай краіны, узяла ўдзел у чэмпіянаце свету ў Санта-Дамінга, дзе заняла сёмае месца.
У снежні 2009 года прэзідэнт Арменіі Серж Саркісян падпісаў указ пра ўзнагароджанне Наелі Авдалян медалём «За заслугі перад бацькаўшчынай» другой ступені, а федэрацыя спартыўных журналістаў Арменіі прызнала яе лепшай спартсменкай Арменіі 2009 года.
26 красавіка 2011 года на трасе Гюмры — Ванадзор Назелі Аўдалян трапіла ў аўтамабільную катастрофу, у выніку чаго атрымала сур'ёзныя траўмы ў тым ліку зрушэнне хрыбетніка і аскепкавы пералом аднаго з пазванкоў.
Турцыя і Арменія згаджаліся падначаліцца прэзідэнту ЗША Вудра Вільсану па арбітражы меж у межах вілаетаў Ван, Бітліс, Эрзурум і Трапезунд і прыняць яго ўмовы адносна доступу Арменіі да Чорнага мора .
Армянская рэвалюцыйная федэрацыя Дашнакцуцюн, выкарыстоўваючы сваё становішча лідара армянскага нацыянальнага руху, бараніла цверджанне пра тое, што Заходняя Арменія не павінна быць часткай Асманскай імперыі.
Іншым аргументам у карысць стварэння незалежнай армянскай дзяржавы быў рост колькасці армян на гэтай тэрыторыі: пачынаючы з 1917 года выселеныя туркамі армяне пачалі вяртацца ў родныя месцы, аднаўляць свае дамы і апрацоўваць зямлю.
Генерал Харбард выказаўся супраць падзелу тэрыторый з армянскім насельніцтвам, бо гэта магло б прывесці да міжабшчынных сутыкненняў, але паказаў, што ва Усходняй Анатоліі армяне не складаюць большасці насельніцтва, але змогуць скласці большасць, калі забяспечыць вяртанне ў свае дамы армянскіх уцекачоў.
У 1919 годзе Вільсан адправіў у Асманскую імперыю генерала Харбарда і камісію Кінга-Крэйна, якія павінны былі высветліць сітуацыю на месцах і, у прыватнасці, разабрацца з тым, наколькі вымогі армянскага боку адпавядаюць 12-му з «14 пунктаў».
Еўфрасінні Полацкай, асноўнымі задачамі якіх з’яўляецца ўдзел у місіянерскай і дабрачыннай дзейнасці парафіі, аказанне дапамогі састарэлым і адзінокім людзям, якія жывуць у нястачы.
Прыход цесна супрацоўнічае з дабрачыннымі арганізацыямі: «Цэнтрам карэкцыйнага развіцця дзяцей інвалідаў», «Таварыствам інвалідаў па зроку г. Баранавічы», «Тэрытарыяльным цэнтрам абслугоўвання насельніцтва», «Беларускай асацыяцыяй дапамогі маладым інвалідам і маці дзяцей інвалідаў».
Першым пробашчам парафіі і галоўным ініцыятарам будаўніцтва стаў Баранавіцкі благачынны мітрафорны протаіерэй Аляксандр Дзічкоўскі, праектныя працы выканаў заслужаны архітэктар Рэспублікі Беларусь Макарэвіч Леанід Васільевіч.
Адна частка арэала размяшчаецца ў Паўднёвай і Паўднёва-Усходняй Азіі, іншая размяшчаецца на поўдні Далёкага Усходу і Сібіры — ад Паўночна-Усходняга Алтая да Сахаліна, на захад — да Томскай вобласці.
Сярод асноўных твораў: «Акно» , «Кветкі палявыя» , «Нацюрморт. Самавары» , «Эдэльвейс» , «Кветка папараці» , «Мефістофель» , «Дрэва жыцця» , «Абуджэнне» , «Хваля» , «Рэквіем» , трыпціх «Зямля, месяц, сонца» , «Ахвярапрынашэнне» , «Гарачае лета ў лесе» , «Партрэт П. Пікасо» , «Рыфы» , «Паток» , «Горы» , «Канец ХХ стагоддзя. Рэквіем» , «Журавіны» ; цыклы работ «Успаміны пра вайну» , «Балада пра Чылі» , «На купальскую ноч» , «Твары і маскі» , «Пунсовая кветачка» , «Джаз» , «Грузія» , «Катастрофа» , «Людзі і птушкі» , «Рэпрэсіі» , «Міраж» , «Жыццё джунгляў» , «Поры года» , «Дыханне вясны» , «Прысвячаецца А. Пушкіну» .
Творчая эксперыментальная праца спрыяла адкрыццю ўласных спосабаў гравюры на кардоне, фанеры і дрэвавалакністай пліце, калажнага спосабу гравюры на кардоне і фларатыпіі, розных спосабаў манатыпіі, акватыпіі, гратажа.
Асноўныя ахаваныя віды — дзікія злакавыя расліны: эндэмікі Арменіі — арарацкая і ўрарцкая пшаніцы; пшаніца беатыйская , розныя выгляды эгілопсаў, тупачашуйнік безасцюковы , жыта Вавілава і іншыя), а таксама выгляды, занесеныя ў Чырвоную кнігу: галубок сецісты, карнегалоўнік усходні, гундэлія Турнефора.
Самымі буйнымі сямействамі па ліку выглядаў з'яўляюцца складанакветныя , потым бабовыя , травы , крыжакветныя , гваздзіковыя, парасонавыя, губакветныя, агурочнікавыя, казяльцовыя, залознікавыя і г.д.
Атрад мінскіх сясцёр міласэрнасці ў 1908 годзе ўдзельнічаў у барацьбе з халерай у Мазырскім павеце, у 1910 годзе змагаўся з тыфам, шкарлятынай і воспай у Мінскай губерні, у 1911 годзе выехаў на дапамогу якія галадалі ў Акмалінскую, Табольскую і Закаспійскую губерні.
Мінская абшчына сясцёр міласэрнасці Чырвонага Крыжа ў 1911 годзе арганізавала ў горадзе хуткую дапамогу, у 1914 годзе пабудавала для лякарні новы двухпавярховы каменны будынак на 40 месцаў.
Названа ў гонар Якава Свярдлова, расійскага дзяржаўнага дзеяча, старшыні Усерасійскага цэнтральнага выканаўчага камітэта, аднаго з арганізатараў разгону Усерасійскага ўстаноўчага сходу, расказачвання, чырвонага тэрору.
Пачынаецца ад перасячэння з праспектам Незалежнасці, перасякае вуліцы Ленінградскую, Карла Маркса, Кірава, Ульянаўскую, Бабруйскую і пасля скрыжавання з вуліцай Аранскай пераходзіць у вуліцу Маякоўскага.
У якасці праграмы нацыянальнага аб'яднання і пабудовы незалежнай інданезійскай дзяржавы прыняла пяць прынцыпаў, высунутых Сукарна — інданезійскі нацыяналізм, інтэрнацыяналізм ці гуманізм, дыскусія ці дэмакратыя, сацыяльны дабрабыт і вера ў Бога.
У адрозненне ад Цэнтральнай Явы, дзе армія заахвочвала людзей забіваць камуністаў, на Балі стараннасць людзей забіваць была гэтак вялікай і самаадвольнай, што, спачатку зрабіўшы лінчавальнікам лагістычную падтрымку, армія ў канчатковым рахунку павінна была ўмяшацца, каб запабегчы хаос.
Паміж снежнем 1965 года і ў пачаткам 1966 года прыблізна 80000 чалавек былі забіты, то бок прыкладна 5 % насельніцтва вострава ў той час, што сумернае больш, чым дзе-небудзь яшчэ ў Інданезіі.
Падвышэнне ўплыву, ваяўнічасць КПІ і падтрымка падобнай тэндэнцыі з боку Сукарна выклікалі сур'ёзную турботу ў асяроддзі ісламістаў і ва ўзброеных сілах, ужо ў пачатку і сярэдзіне 1960-х гг. Інданезійская кампартыя была трэцяй па колькасці камуністычнай партыяй у свеце, з, прыблізна, 300000 актывістаў і з колькасцю членаў партыі, якія даходзілі да двух мільёнаў.
Прывілеяванае становішча кампартыі ў палітычным апараце «накіраванай дэмакратыі», адміністрацыйная самаволя камуністычных функцыянераў, усталяванне партыйнага кантролю над шэрагам эканамічных актываў таксама выклікалі масавая незадаволенасць і пратэсты.
Напрам у вайсковыя часткі лева-арыентаваных паліткамісараў і заклікі да расправы над «нядобранадзейнымі» палкаводцамі, якія выходзілі ад міністра замежных спраў Субандрыа, былі ўспрыняты камандаваннем сухапутных войскаў як фактычная аб'ява вайны.
На востраве Балі дадзеныя падзеі разглядаліся ў святле мясцовых сацыяльных і каставых дзяленняў — як канфлікт паміж прыхільнікамі традыцыйнай балійскай каставай сістэмы і тымі, хто адхіляецца ад гэтых традыцыйных «каштоўнасцей»; асабліва вялікая колькасць апошніх знаходзілася ў шэрагах КПІ.
Камуністы публічна вінаваціліся ў разбурэнні культуры вострава, мясцовай рэлігіі, і традыцыяналісты, якія жылі на востраве Балі, як і падобныя яванцы, былі перакананы, што трэба разбурыць уплыў КПІ.
Паколькі Балі — гэта адзіны індуісцкі востраў Інданезіі, там не мелі сілы ісламісцкія настроі, як на Яве, і галоўнымі лінчавальнікамі камуністаў стала вышэйшая каста, якая галоўным чынам і складаецца з буйных землеўласнікаў.
Індуісцкі лідар Іда Багус Ока, які жыў на востраве Балі, сказаў: «не можа быць сумневу, што ворагі нашай рэвалюцыі таксама лютыя ворагі рэлігіі, і павінны быць знішчаны і разбураны да самых каранёў».
У некаторых абласцях грамадзянскія пагромнікі і армія ведалі, дзе знайсці вядомых камуністаў і спачувальнікаў ім, тым часам як у іншых раёнах армія патрабавала спісы камуністаў ад вясковых кіраўнікоў.
У іншых абласцях, самастойнае лінчаванне адбывалася яшчэ да ўдзелу арміі, хоць у большасці выпадкаў забойства ўсё ж не пачыналіся перш, чым ваярскія часткі не санкцыянавалі гвалт інструкцыяй ці прыкладам.
Былі сфармаваны антыкамуністычныя моладзевыя групы, улучаючы Саюз дзеяння студэнтаў Інданезіі , Саюз дзеяння інданезійскай моладзі , Саюз дзеяння ўніверсітэцкіх выпускнікоў Інданезіі .
У выніку гэтага чышчання ўсе твары, што з'яўляліся членамі КПІ або падазраваныя ў спагадзе камуністам, былі выгнаны з Узброеных сіл і з дзяржаўнай службы, пазбыты палітычных праў, а сама кампартыя ў сакавіку 1966 года забаронена законам.
Рэгіянальныя паўстанні канца 1950-х гадоў ускладнілі падзеі на Суматры, так, многія з ранейшых мяцежнікаў былі змушаны далучыцца да камуністычных арганізацый, каб давесці лаяльнасць Інданезійскай рэспубліцы.
У пачатку кастрычніка сілы Стратэгічнага камандавання і сілы на чале з палкоўнікам Сарва Эдзі Вібова увайшлі ў Цэнтральную Яву, вобласць з моцнымі камуністычнымі пазіцыямі, тым часам як войскі, у чыёй лаяльнасці хунта сумнявалася, былі распушчаны.
Масавыя забойствы ў Інданезіі 1965—1966 гадоў , генацыд у Інданезіі — антыкамуністычныя палітычныя рэпрэсіі ў Інданезіі, што развярнуліся ў перыяд пасля няўдалай спробы дзяржаўнага перавароту 30 верасня.
Рэпрэсіі былі ключавым момантам пераходу да ; Камуністычная партыя Інданезіі была знішчана як палітычная сіла, наступныя падзеі прывялі да адхілення ад улады прэзідэнта Сукарна і да пачатку трыццацігадовай дыктатуры Сухарта.
Хоць перыядычныя і ізаляваныя выбліскі пагромаў працягваліся аж да 1969 года, асноўныя падзеі чышчання ў значнай ступені спалі да сакавіка 1966 года, калі ў лінчавальнікаў фізічна стаў скарачацца спіс падазраваных, а ўлады вырашылі, што дасягнулі сваёй мэты, і сталі згортваць прапаганду.
На Заходнім Калімантане, праз прыблізна васямнаццаць месяцаў пасля кульмінацыі масавых забойстваў на Яве, мясцовыя даякі выслалі 45000 этнічных кітайцаў з сельскіх раёнаў, забіўшы прыкладна 5000 чалавек.
Кітайцы адмовіліся супрацівіцца дэпартацыі (пры тым, што раней кітайцы змагаліся супраць галандскага кіравання ў Інданезіі), бо яны лічылі сябе «госцем на зямлі іншых людзей», прыбыўшы толькі з намерам весці гандаль.
Аднак большасць камандуючых у войскі камуністаў спынілі змаганне, як толькі да праціўніка прыбылі першыя сілы падмацавання, хоць некаторыя, як генерал Супарджа , вялі баі на працягу яшчэ некалькіх тыдняў.
Пасля пачатку Вялікай Айчыннай вайны быў эвакуіраваны разам з сям'ёй, пасля восенню быў прызваны у арміі, удзельнічаў у абароне Магілёва, быў адным з кіраўніком абласнога штаба народнага апалчэння, трапіў у акружэнне, падчас выхаду з яго спаліў партыйны білет.
Амаль паўгода знаходзіўся ў турме НКУС, пасля хадатайства П. Панамарэнкі яго вызвалілі і адправілі сакратаром Бабруйскага падпольнага міжраённага камітэта КП Беларусі, пасля быў упаўнаважаным ЦК КП Беларусі па арганізацыі партызанскага руху ў Магілёўскай вобласці.
Іо́сіф Мітрафа́навіч Кардо́віч , Расійская імперыя — ) — беларускі партыйны і дзяржаўны дзеяч, адзін з арганізатараў партызанскага руху ў Магілёўскай вобласці, былы старшыня Магілёўскага аблвыканкама і Віцебскага абласнога выканаўчага камітэта .
У 1939 годзе быў прызначаны намеснікам старшыні Арганізацыйнага камітэта Прэзідыума Вярхоўнага Савета Беларускай па Магілёўскай вобласці, са студзеня 1940 года — намеснік старшыні Выканаўчага камітэта Магілёўскага абласнога Савета.
Пасля перанесенага інфаркту ў 1953 годзе яго перавялі ў Мінск, дзе ён працаваў членам калегіі Міністэрства прамысловасці харчовых тавараў БССР, з 1954 года намеснік міністра прамысловасці мясных і малочных прадуктаў БССР.
Выканаў па замове караля шмат работ, праектаваў і кіраваў перабудовамі каралеўскіх рэзідэнцый, у прыватнасці, упрыгожваннем замка ў Жоўкве, Каралеўскага замка ў Варшаве, у касцёле і кляштары капуцынаў і сакраментак.
Выконваў таксама заказы прыватных асоб, напрыклад, праект галерэі для Радзівілаў, рэканструкцыю замка ў Радзыне Падляскім, палаца Сіняўскага на Кракаўскім прадмесці, будаўніцтва сядзібы ў для Станіслава Антонія Шчукі.
У яго творах характэрным было ўсталяванне на творы вялікіх класікаў архітэктуры, але Аўгустын Лоцы не ішоў рабскі за тымі ўзорамі, а творча іх апрацоўваў з прыстасаваннем да польскай традыцыі і звычаю.
купэ з поўнапамерным заднім сядзеннем; нягледзячы на назву, дэ-факта гэта двухдзверны седан, хоць і з трохі «зрэзаным» заднім пасажырскім аддзяленнем, а «сапраўдныя» кузавы «купэ» ў тыя гады мелі толькі адзін рад сядзенняў.
Ад звычайнага двухдзвернага седана такія аўтамабілі адрозніваліся дэталямі дызайну — звычайна больш спусцістым дахам над заднім сядзеннем, нахіленай наперад цэнтральнай стойкай, не было паваротных фортачак або апускнога шкла ў задніх вокнах.
Такія аўтамабілі выпускаліся для найбольш эканомных пакупнікоў і коміваяжораў, якія выкарыстоўвалі іх у якасці грузапасажырскага аўтамабіля, яны мелі самую нізкую камплектацыю з даступных і паніжаны ўзровень аздаблення (абіўка салона з таннай тканіны, афарбоўка замест храміроўкі, і г. д.) Так як такія кузавы ствараліся на аснове кузава , па сутнасці гэта таксама быў двухдзверны седан.
Такія аўтамабілі разлічаны не на спартыўныя дасягненні, а хутчэй на забеспячэнне максімальнага камфорту, але толькі для дваіх — кіроўцы і пярэдняга пасажыра, а задняе сядзенне можа альбо наогул не быць , альбо быць сціснутым, напрыклад з-за паляпшаючага знешні выгляд нізкага даху.
Тым не менш, у цяперашні час «купэ» — хутчэй маркетынгавы тэрмін, закліканы адлюстраваць акцэнт на «спартыўнасці», ён пазначае ў большай ступені не сукупнасць тэхнічных рашэнняў або характарыстык аўтамабіля, а яго месца на рынку і набор спажывецкіх якасцяў.
аўтамабіль — купэ з мяккім складаным верхам, гэта значыць, па сучаснай тэрміналогіі — двухдзверны кабрыялет; гэты тэрмін выкарыстоўваўся для размежавання кабрыялетаў, якія мелі паўнавартаснае шкленне бакавых дзвярэй, і класічных родстэраў, якія такога не мелі (замест пад’ёмнага шкла на іх выкарыстоўваліся прысцяжныя брызентавыя шторкі з цэлулоідавымі або плёнкавымі акенцамі).
2+2 або аўтамабіль — сучасны тып купэ з невялікімі секцыямі ззаду асноўных дзвярэй, што дадаткова адкрываюцца па ходу руху і служаць для палягчэння пасадкі на задняе сядзенне, але не з’яўляюцца самастойнымі дзвярмі (гэта значыць, іх можна адкрыць толькі калі адкрыты асноўныя дзверы).
У прыватнасці, тэрмін «купэ» часта выкарыстоўваецца ў якасці камерцыйнага, «маркетынгавага», «фірмовага» абазначэння аўтамабіляў з іншымі тыпамі кузаваў — з дзвюма ці трыма дзвярыма, або нават чатырохдзверных — каб падкрэсліць іх спартыўную накіраванасць, паступова губляючы сваё першапачатковае значэнне.
Як правіла, купэ мае скарочаную адносна іншых тыпаў кузаваў колавую базу; калі яно і мае задні рад сядзенняў, прастора і камфартабельнасць пасадкі на ім звычайна абмежаваныя — так званая пасадачная формула «2+2», два поўнапамерныя пасадачныя месцы і два абмежаванай ёмістасці або «дзіцячыя».
У 2009-м годзе рэзка скараціўся лік вандроўнікаў, якія прыбываюць у Арменію з краін СНД, але гэтак жа рэзка ўзрос лік турыстаў з Ірана і Грузіі, што нейтралізавала спад, характэрны для цяперашняй сітуацыі ў турыстычным бізнесе.
Харасан Рэзаві, цэнтр: Мешхед, іншыя акругі: Гаўчан, Даргаз, Чэнаран, Сарахс, Фарыман, Тарбатэ-Джам, Тэйбад, Фердаус, Гэен, Хаф і Раштхар, Кашмар, Бардаскан, Нішапур, Сабзевар, Ганабад, Калат, Башруех і Халіль Абад.
Тут, пераважна ў горадзе Гераце, жылі і працавалі паэты Лутфі, Джамі, Алішэр Наваі, Фегані Баба, султан Хусейн Байкара, які пісаў вершы пад псеўданімам Хусайні, мастак Бехзад.
Каля 30-40 узбекаў паспрабавалі захапіць будынкі Ошскага ГАУС, СІЗА-5, УУС Ошскага аблвыканкама, але ім гэта не атрымалася і супрацоўнікі міліцыі затрымалі каля 35 актыўных пагромнікаў.
З 30 мая на атрыманай пляцоўцы калгаса кіргізы праводзілі мітынгі з патрабаваннем зняць з пасады першага намесніка старшыні Вярхоўнага Савета Кіргізскай ССР, былога першага сакратара абкама партыі, які, па іх думцы, не вырашаў праблемы прапіскі, працаўладкавання і жылля для кіргізскай моладзі і спрыяў таму, што ў сферы гандлю і абслугоўвання ў Ошы працавалі галоўным чынам узбекі.
У кіргізскім горадзе Ош, у якім жыве значная колькасць узбекаў, з ранняй вясны 1990 года пачалі актывізаваць сваю дзейнасць нефармальныя аб’яднанні «Адалат» і крыху пазней «Ош-аймагы» .
Яны таксама правялі мітынгі і прынялі зварот да кіраўніцтва Кіргізіі і вобласці з патрабаваннем стварыць узбекскую аўтаномію ў Ошскай вобласці, надаць узбекскай мове статус адной з дзяржаўных, стварыць узбекскі культурны цэнтр, адкрыць узбекскі факультэт пры Ошскім педагагічным інстытуце і зняць з пасады першага сакратара абкама, які нібы бароніць інтарэсы толькі кіргізскага насельніцтва.
Аднак рэспубліканская камісія на чале з старшынём Савета Міністраў Кіргізскай ССР А. Джумагулавым прызнала вылучэнне пад забудову зямель калгаса імя Леніна незаконным і для будавання жылля вырашана вылучыць іншыя зямельныя дзяльніцы.
Большасць кіргізаў, якія патрабавалі зямлю пад забудову, і ўзбекаў пагадзіліся з гэтым рашэннем, але каля 200 прадстаўнікоў «Ош-Аймагы» працягвалі настойваць на падаванні ім менавіта зямель калгаса імя Леніна.
З 1 чэрвеня ўзбекі, якія здавалі жыллё кіргізам, пачалі іх высяляць, у выніку чаго больш за 1500 кіргізскіх кватарантаў таксама сталі патрабаваць вылучэнне зямельных дзяльніц для забудовы.
У механічным плане аўтамабіль выкарыстоўваў гідраўлічны тормаз, каробку перадач, счапленне і канструкцыю пярэдняй падвескі, якія ўпершыню былі прадстаўлены на БМВ 326, разам з залежным мостам, які выкарыстоўваўся на БМВ 320 і БМВ 328.
Кажуць, што з тых часоў на верхняй дэкі домбры так і засталося адтуліну — след расплаўленага свінцу… Маўзалей Джучы-хана захаваўся на беразе старажытнай казахскай ракі Кара-Кенгыр ў Джезказганской вобласці.
У мясцовага хана на паляванні ад іклаў дзіка загінуў сын, і слугі, баючыся гневу хана (ён прыгразіў заліць горла кіпячым свінцом таму, хто скажа яму, што з сынам адбылося нешта нядобрае) адправіліся да старога майстру Алі за радай.
У 1989 годзе ў Казахстане ў Алмацінскай вобласці, высока ў гарах на плато «Майтобе» прафесарам С. Акітаевым, з дапамогай этнографа Жагда Бабалыкулы, быў знойдзены наскальный малюнак з выявай музычнага інструмента і чатырох танцуючых чалавек у розных позах.
У рускай культуры ёсць падобны па форме інструмент домра, у таджыкскай культуры — Думрак, у узбекскай культуры — Думбыра, Думбрак, падобны па форме Дутар, у туркменскай культуры — Дутар, Баш, Думбыра, у башкірскім культуры — Думбыра, у ногайской культуры прыазоўя — Домбыра, у азербайджанскай і турэцкай культуры — Саз, у якуцкай — Таҥсыр.
Навукоўцы адзначаюць, што хорезмийские двухструнки, бытовавшие не менш за 2000 гадоў таму, маюць тыпалагічнае падабенства з казахскай домброй і былі адным з распаўсюджаных інструментаў сярод ранніх качэўнікаў, якія жылі на тэрыторыі Казахстана.
Адным з найвялікшых домбристов з’яўляецца казахскі народны музыкант і кампазітар Курмангазы, які аказаў вялікі ўплыў на развіццё казахскай музычнай культуры, у тым ліку і — музыкі на домбре: яго музычная кампазіцыя «Адай» папулярная ў Казахстане і за мяжой.
Археалагічнымі даследаваннямі ўсталявана, што сакские качавыя плямёны выкарыстоўвалі двухструнные музычныя інструменты, якія падобныя з казахскай домброй і могуць з’яўляцца яе прататыпам, больш за 2 тыс. гадоў таму.
Пасля паразы паўстання ён адыграў важную ролю ў стварэнні Венгерскага незалежнага дэмакратычнага руху, а неўзабаве быў асуджаны Вярхоўным народным судом да шасці гадоў пазбаўлення волі без магчымасці ўмоўна-датэрміновага вызвалення за ўдзел у пашырэнні палітычных брашур.
З'яўлялася дэпутатам Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь чацвёртага склікання, была членам Пастаяннай камісіі па працы, сацыяльнай абароне, справах ветэранаў і інвалідаў.
Ларыса Мікалаеўна Багдановіч — беларускі ўрач-педыятр, неўролаг, арганізатар аховы здароўя, палітык, дэпутат Палаты прадстаўнікоў Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь склікання.
Працавала ўчастковым урачом-педыятрам, неўрапатолагам у дзіцячай паліклініцы г. Брэста; галоўным урачом Брэсцкага абласнога цэнтра медыцынскай рэабілітацыі для дзяцей з псіханеўралагічнымі захворваннямі «Тонус».
Скончыла Мінскі дзяржаўны медыцынскі інстытут, урач-педыятр, урач-неўролаг; Беларускую медыцынскую акадэмію паслядыпломнай адукацыі па курсе «Кіраванне аховай здароўя», урач-арганізатар аховы здароўя.
У розны час на фэсце выступалі: гурт « », гурт «Камэлот», гурт «», гурт « », гурт « », гурт «Хосьпіс» , Андрэй Мельнікаў, Андрэй Хадановіч, Зміцер Сідаровіч, Віктар Шалкевіч, Зміцер Бартосік, Лера Сом, Таццяна Беланогая, Алег Грушэцкі, Вольга Акуліч, Ігар Мухін, Лана Медзіч, Анатоль Кудласевіч, Алесь Камоцкі, Алесь Наркевіч, Сяржук Мінскевіч, Аляксей Галіч, Зміцер Абразцоў, Зміцер Захарэвіч, Зміцер Сасноўскі , Сяржук Доўгушаў , Алег Мізула, Сяргей Шляхтаў, Ігар Палынскі, Мікола Рудакоўскі і іншыя.
З таго часу фестываль штогод праходзіў у азначаны час і на азначаным месцы, за выключэннем 1994 (ладзілася юбілейнае мерапрыемства пад назвай «Дзень беларускай вайсковай славы»), 1996—1998 гг. Сам фестываль пачынаецца ўвечары, завяршаецца на наступны дзень у раніцы.
Ладзіцца на беразе ракі Крапівенка каля вёскі Гацькаўшчына Аршанскага раёна, на месцы аднайменнае бітвы, у якой войскі Вялікага Княства Літоўскага на чале з гетманам Канстанцінам Астрожскім атрымалі перамогу над маскоўскім войскам.
Андрэй Мельнікаў, Лера Сом, Ігар Мухін-Рабянок, Анатоль Кудласевіч, Лана Медзіч, Кастусь Герашчанка, гурт Змітра Сідаровіча «Камэлот», Алег Грушэцкі , Васіль Аўраменка , Зміцер Дзядзенка , Наташа Казлова , Алег Дашкевіч ды іншыя.
Праграма фестывалю не абмяжоўваецца толькі традыцыйным канцэртам, ў розныя гады яна ўключала ў сябе паказальныя выступы рыцарскіх клубаў, разнастайныя фаер-шоў, праходзіў перформанс Алеся Пушкіна «Абуджэнне».
Удзел у святкаванні прымалі чальцы мастацкай суполкі «Пагоня», а таксама палітыкі і грамадскія дзеячы Зянон Пазняк, Мікола Статкевіч, Павел Севярынец, Зміцер Дашкевіч і іншыя.
У 1955 годзе ЦГВ была расфармавана, злучэнні і часткі былі выведзены з Аўстрыі на тэрыторыю СССР, а з астатніх на тэрыторыі Венгрыі войскаў быў у верасні 1955 года сфармаваны Асаблівы корпус.
Некаторыя факты і імёны з гісторыі моэган былі запазычаны амерыканскім пісьменнікам Фенімарам Куперам у рамане «Апошні з магікан», аднак сапраўдная гісторыя і традыцыі не супадаюць з намалёванымі пісьменнікам.
У гэты момант гулец зборнай СССР Валянцін Пракопаў, не вытрымаўшы слоўных правакацый з боку венгра Эрвіна Задара, нанёс яму ўдар кулаком і рассек скуру над правым вокам, што выклікала моцны крывацёк.
Дадзены факт выклікаў абурэнне гледачоў, большасць з якіх адкрыта сімпатызавала венгерскай зборнай, некаторыя гледачы выбеглі да басейна і пачалі скандаваць антысавецкія лозунгі і пляваць у ваду.
Сваю назву ў СМІ матч атрымаў дзякуючы кадрам, што абыйшлі свет, на якіх гулец зборнай Венгрыі Эрвін Задар дагульвае апошнія дзве хвіліны матча з моцным рассячэннем брыва, атрыманым у змаганні з савецкімі ватэрпалістамі.
Адразу ж пасля сканчэння Алімпійскіх гульняў палова ігракоў зборнай Венгрыі, якія прымалі ўдзел у Алімпійскім турніры, папрасіла палітычнага прытулку на Захадзе, а ўвогуле 100 венгерскіх спартсменаў вырашылі не вяртацца пасля Алімпіяды на радзіму.
23 чэрвеня 1944 года ў баі за вышыню ў Дубровенскім раёне Віцебскай вобласці, Дзякаў павёўшы за сабой байцоў, уварваўся ў варожую траншэю, знішчыўшы ў рукапашнай схватцы 15 салдат і афіцэраў ворага, а таксама падарваў гранатай варожы кулямёт.
15 ліпеня 1944 у ходзе баёў за вызваленне Гродна Дзякаў, замяніўшы сабой камандзіра роты, які быў паранены, павёў сваіх байцоў у атаку, асабіста знішчыўшы каля 80 салдат і афіцэраў ворага.