polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Таксама выкарыстоўваюцца тэрміны адгалінаванне сюжэту, сайдстори (у выпадках з асобнымі міні-сюжэтамі для другарадных персанажаў), пабочнае твор і отпочковавшееся твор, а часам у жарт вбоквел (так як, па параўнанні з сіквелам — зваротам наперад і прыквелам — зваротам назад, сайдстори звяртаецца «ўбок»).
Як правіла, асноўным адрозненнем спін-офу ад простага працягу або перадгісторыі таго ці іншага мастацкага твора з'яўляецца ўдзел у якасці асноўных дзеючых асоб персанажаў, якія з'яўляліся другараднымі або зусім эпізадычнымі ў зыходным творы.
ад - — «раскрутка») — мастацкі твор , якое з’яўляецца вытворным у адносінах да іншага, ужо існуючага твору і якія эксплуатуюць яго папулярнасць, прызнанне або камерцыйны поспех за кошт выкарыстання якіх-небудзь элементаў — персанажаў, падзей ці тым — якія гулялі ў творы-папярэдніку другарадную ролю.
Акупаваўшы Індакітай, Японія спачатку асцярожна, імкнучыся ўнікаць канфліктаў з французскай адміністрацыяй, а з 1942 года шырока і агрэсіўна разгарнула прапаганду паназіяцкіх ідэй сярод мясцовага насельніцтва, прыцягваючы на свой бок розныя нацыяналістычныя групы і арганізацыі, якія вылічвалі з дапамогай Японіі дамагчыся поспехаў у антыкаланіяльным барацьбе за незалежнасць В'етнама.
Японскае камандаванне праводзіла лінію на аб'яднанне ўсіх па-праяпонску настроеных груповак і асобных правых дзеячаў В'етнама дзеля ажыццяўлення антыфранцузскага перавароту і стварэння свайго марыянеткавага ўрада.
Каб захаваць ЦК партыі ад поўнага разгрому, з канца 1939 года месцазнаходжанне яго перанеслі з Сайгона ў Паўночны В'етнам, а потым, пасля акупацыі Паўночнага В'етнама Японіяй — на некаторы час у Паўднёвы Кітай.
Першая ў свеце нафтавая свідравіна са станоўчым вынікам глыбінёй 21 м прасвідравана ў 1846 годзе паблізу г. Баку ; амерыканская нафтавая свідравіна была прасвідравана ў 1859 годзе ў Пенсільваніі.
Радовішчы нафты і газу заключаны ў антыклінальных складках і купалах рознай формы, у тоўшчах пяску, пясчаніку, алеўраліту і глін магутнасцю ад 1000 да 3400 м. Паклады нафты і газу на глыбінях да 4500 м.
Аднак, кападакійскі абсідыян быў знойдзены ў Паўднёвым Леванте і на беразе Еўфрата ў месцах з датыроўкай яшчэ да з'яўлення Чатал-Хююка, што дае зразумець, што паселішчы на ўсходзе не маглі быць у залежнасці ад паставак абсідыяну з Чатал-Хююка.
З дапамогай энэргадысперсійнай рэнтгенофлуарэсцэнтнай спектраметрыі ўдалося даведацца, што абсідыян ў Чатал-Хююк трапляў таксама з двух месцаў на поўдні Кападокіі, Гелу-Даг і Ненцы-Даг, што ў 190 км на паўночны-ўсход ад горада.
Групе Меларта ўдалося раскапаць толькі невялікі ўчастак у паўднёва-заходняй частцы пагорка, і ў сувязі з мноствам «свяцілішчаў» у гэтым раёне Меларт палічыў, што гэтая частка паселішчы была жрэчаскай.
10 лістапада 1958 года тры даследчыкі ад Брытанскага інстытута археалогіі ў Анкары Дэвід Фрэнч, Алан Хол і Джэймс Меларт выявілі пагорак падчас пошукаў ранніх паселішчаў на плато Конья.
Дэкстэр Перкінс-малодшы, эксперт па фауне у экспедыцыі пад кіраўніцтвам Меларта, першапачаткова прыйшоў да высновы, што першапачаткова былі прыручаны толькі буйная рагатая скаціна і сабакі.
Група Ходэра падыходзіць да раскопак вельмі старанна, і ў той час, калі група Меларта раскапала больш за 200 будынкаў за 4 гады, цяперашняя група раскапывала ў першыя некалькі гадоў толькі адзін ці два будынкі кожны год.
Усходняя частка паселішча ўтварае пагорак, які ўзвышаецца над раўнінай на 20 м. На захад ад паселішча існавала яшчэ адно паселішча меншых памераў, а за некалькі сотняў метраў на ўсход ад яго было выяўлена паселішча армянскай, візантыйскай эпох.
Целы памерлых хавалі пад падлогай дамоў, часцей за ўсё, пад агменямі і іншымі ўнутранымі ўзвышэннямі, разам з дарамі: каштоўнымі і напаўкаштоўнымі камянямі, зброяй, тканінамі, драўлянымі пасудзінамі.
Таксама ў дамоў не было дзвярных праёмаў, уваход у большасці выпадкаў быў уладкованы з даху, куды былі пракладзены лесвіцы як унутры, так і звонку дамоў, таму «гарадскі рух», відаць, праходзіў па дахах будынкаў.
Некаторыя з фрэсак з'яўляюцца геаметрычнымі ўзорамі, у той час як іншыя, адлюстроўваюць выяўленчыя сцэны: паляванне на зуброў ці аленяў мужчын з эрэгіраваным фаласам, выявы цяпер вымерлых буйных капытных.
Герэ, аднак, у адрозненне ад Надзя, былі прыхільнікамі захавання цесных сувязей са СССР (Надзь імкнуўся да выйсця Венгрыі з Варшаўскага блока і яе нейтралітэту) і ў той жа час — шырокай палітычнай амністыі па прынцыпе «хто не супраць нас, той з намі» .
ВСРП арыентавалася на ідэалогію марксізму-ленінізму, аднак, у адрозненне ад ранейшай ВПТ, распушчанай пасля Венгерскага паўстання 1956 г., адмовілася ад ідэалогіі сталінізму, дапушчала ў эканоміцы многія элементы прыватнай уласнасці на сродкі вытворчасці і прадпрымальніцтва.
Статычны ліміт трываласці, таксама часта званы проста лімітам трываласці ёсць парогавая велічыня пастаяннага механічнага напружання, перавышаючы які пастаяннае механічнае напружанне разбурыць нейкае цела з канкрэтнага матэрыялу.
Згодна з ДАСТ 1497-84 «Метады выпрабаванняў на расцяжэнне», больш карэктным тэрмінам з'яўляецца часовы супраціў разбурэння — напружанне, якое адпавядае найбольшаму высілку, які папярэднічае разрыву ўзору пры механічных выпрабаваннях.
Тэрмін паходзіць ад прадстаўлення, па якому матэрыял можа бясконца доўга вытрымаць любую статычную нагрузку, калі яна стварае напружанні, меншыя статычнага ліміту трываласці, гэта значыць якія не перавышаюць часовы супраціў.
Пры нагрузцы, якая адпавядае часоваму супраціву (або нават перавышае яе — у рэальных і квазістатычных выпрабаваннях), матэрыял разбурыцца праз нейкі канчатковы прамежак часу (магчыма, што і практычна адразу, — гэта значыць не даўжэй чым за 10 с).
Мерамі трываласці таксама могуць быць ліміт цякучасці, ліміт прапарцыйнасці, ліміт пругкасці, ліміт трываласці і іншыя, паколькі для выхаду канкрэтнай дэталі з ладу досыць часта і празмерна вялікай змены памераў дэталі.
Ліміт трываласці на сціск ёсць парогавая велічыня пастаяннага або, адпаведна, пераменнага механічнага напружання, перавышаючы які механічнае напружанне ў выніку сцісне цела з канкрэтнага матэрыялу — цела разбурыцца або непрымальна дэфармуецца.
Увосень назіраецца надвор'е ад яснага ў пачатку сезона, да пахмурнай у кастрычніка-лістападзе, для дадзенай мясцовасці характэрны восеньскі перыяд цягам адной-двух тыдняў з цёплым і сухім надвор'ем і ясным небам, пасярод пахмурнай і халоднай восені, так званае «бабіна лета».
Лінія складалася з трох частак: з паўднёва-заходняга боку ад рэдута Сібірскага да Омскай крэпасці, працягласцю 553 вярсты , ад крэпасці Омскай па правым беразе Іртыша да рэдута Маланарымска агульнай працягласцю 1684 вярсты ; ад крэпасці Усць-Каменагорскай па заходнім схіле Алтайскіх гор паміж калыванскімі горнымі заводамі ў кірунку да крэпасці Кавалёвай працягласцю 723 вярсты.
Знаходзіцца на тэрыторыі Заходняй Сібіры недалёка ад мяжы з Расійскай Федэрацыяй, а менавіта за 40 км на поўдзень, за 428 км на поўнач ад сталіцы Астаны, за 278 км на захад ад Омска і за 273 км на паўднёвы ўсход ад Кургана.
У снежні 1804 года Сенат, на падставе Найвышэйшага Указа ад 24 кастрычніка 1803 года, апублікаваў пералік гарадоў, у якіх знаходзяцца крэпасці, дзе належала ваярскімі людзьмі кіраваць камендантам крэпасцяў, а паліцыю над хатамі грамадзянскімі падаць грамадзянскаму ведамству, куды і ўвайшла крэпасць св.
В. Якобі адбылася ўрачыстае прыняцце прысягі на падданства рускаму ўраду султанам Сярэдняй Кіргіз-Кайсацкай арды Валі-хан — ён быў афіцыйна канфірмаваны ў ханы з боку Расійскай імперыі.
Але тады Забел патрапіла пазбегнуць арышту і ўцячы ў Балгарыю, а потым на Каўказ, дзе працавала з армянскімі бежанцамі, запісваючы іх расказы пра зверствы, якія мелі месца пры турэцкім Генацыдзе армян.
Кэтрын Уотэрстан — Парпенціна «Ціна» Голдстэйн, супрацоўніца Магічнага Кангрэса Злучаных Штатаў Амерыкі , калісьці працавала Аўрорам, але яе панізілі да механічнай офіснай працы.
«Фантастычныя істоты і дзе іх адшукаць» — амерыкана-брытанскі фільм рэжысёра Дэвіда Ейтса па аднайменнай кнізе Джаан Кэтлін Роўлінг, якая выступіла ў ролі аўтара сцэнарыя і прадзюсара стужкі.
Уільям Сьюард на пасадзе дзяржсакратара спрабаваў кантраляваць замежную палітыку ЗША, але поўнай свабоды Лінкальн яму не падаваў, таксама займаючыся кіраўніцтвам дыпламатычнай дзейнасці дзяржавы.
У ходзе барацьбы за прэзідэнцкае крэсла Сьюард выступіў з прамовай, у якой сцвярджаў, што лацінаамерыканцы, англічане і рускія сваёй дзейнасцю на Амерыканскім кантыненце толькі закладваюць асновы для будучых Злучаных Штатаў Амерыкі са сталіцай у горадзе Мехіка.
Закон пастаянства саставу, адкрыты ў 1799 годзе Жозэфам Луі Прустам, кажа, што кожнае вызначанае хімічнае злучэнне, незалежна ад спосабу яго атрымання, складаецца з адных і тых жа хімічных элементаў;
У планетарнай мадэлі быў шэраг недахопаў, з якіх самым істотным быў недахоп, звязаны з тэарэтычна дакладнай стратай энергіі электрона: так як электрон круціцца вакол атама, то на яго дзейнічае цэнтраімклівае паскарэнне, а па формуле Лармора любая зараджаная часціца, якая рухаецца з паскарэннем, выпраменьвае.
У старажытнагрэчаскай філасофіі, а потым у сярэднія вякі, людзі меркавалі, што рэчы вакол іх складаюцца з дзвюх частак: непадзельных атамаў, нейкім чынам сашчэпленых адзін з адным, і з пустаты паміж атамамі.
Апошні выявіў, што атам не аднастайны па сваёй структуры: у цэнтры знаходзіцца масіўнае станоўча зараджанае шчыльнае ядро, а вакол яго, як планеты вакол Сонца, лётаюць адмоўна зараджаныя электроны.
Аказалася, калі абстрэльваць альфа-часціцамі тонкі ліст золата, то альфа-часціцы будуць адхіляцца на розныя куты, прычым частка з іх — на кут больш /2 а такое можа быць толькі калі масіўная станоўчая альфа-часціца сустракае на сваім шляху досыць масіўную станоўчую перашкоду.
Суседнія алганкінскія плямёны таксама былі незадаволены парадкам, які вёў да перасялення каланістаў на іх тэрыторыі, увядзеннем еўрапейскіх звычаяў і законаў, уцягваннем іх у традыцыйныя канфлікты, узвышэннем плямён, што станавіліся блізкімі саюзнікамі, накшталт моэган, грэбаваннем мясцовымі звычаямі і культурай, з’яўленнем свойскай жывёлы, што губіла апрацаваныя індзейскія надзелы, і г. д.
Хаця колькасна вампаноаг значна саступалі каланістам (на той момант мелася не болей за 1000 мужчын-воінаў супраць 35 000 каланістаў), яны мелі досвед вайны ў перасечанай мясцовасці і падтрымку або нейтралітэт суседніх плямён, былі лепей арганізаваны.
У 1961 годзе на атрыманыя пры продажы 700 грошы фірма запусціла ў вытворчасць новую мадэль, зноў з дызайнам ад Мікелоці — 1500, з’яўленне якой сімвалізавала канчатак крызісу кампаніі і яе сыход ад вытворчасці танных малалітражак, якія дапамаглі кампаніі застацца на плаву.
У 1954—1954 гг. на пасадзе начальніка кафедры ў Гомельскім вышэйшым інжынерным радыётэхнічным вучылішчы Войскаў СПА краіны, з 1957 г. начальнік кафедры радыёперадаючых і радыёпрёмных устройстваў у Мінскім вышэйшым інжынерным радыётэхнічным вучылішчы Войскаў СПА краіны.
Авяр’янаў займаўся даследаваннямі разнесеных радыёлакацыйных станцый у мэтах павелічэння далёкасці дзеяння бартавых радыёлакацыйных прыцэлаў і галовак саманавядзення ракет, праблем радыёлакацыі нізкалётаючых цэляў, уздзеяння актыўных памех на работу радыёлакацыйных станцый.
Пасля пачатку Венгерскага паўстання 1956 года падпалкоўнік Шандар Копачы, які працягваў займаць пасаду начальніка паліцыі Будапешта, распарадзіўся ў паўстанцаў не страляць, у іх дзеянні не ўмешвацца.
На надзвычайным пасяджэнні Міністэрства ўнутраных спраў Венгрыі старшыня КДБ СССР Іван Сяроў, які быў прадстаўлены венгерскаму кіраўніцтву як новы савецкі саветнік пачаў наракаць на непрымяненне зброі супраць «фашыстаў і імперыялістаў, якія выводзяць свае ўдарныя сілы на вуліцы Будапешта».
Шандар Копачы ў адказ заявіў, што «мабыць, таварыш саветнік з Масквы не паспеў вывучыць абстаноўку ў нашай краіне. Трэба сказаць яму, што на дэманстрацыю выйшлі не фашысты і іншыя імперыялісты, а студэнты ўніверсітэтаў, лепшыя сыны і дочкі рабочых і сялян, краса нашай інтэлігенцыі, і яны патрабуюць выкарыстання сваіх правоў, хочуць выказаць спачуванне палякам і праявіць з імі салідарнасць».
Узначальваў вучылішча дырэктар, якому дапамагалі інспектар, 3 законанастаўнікі і 10 выкладчыкаў з універсітэтаў Парыжа, Масквы, Санкт-Пецярбурга, Варшаўскага політэхнічнага інстытута імя Мікалая , Нежынскага гісторыка-філалагічнага інстытута князя Безбародкі і Маладзечанскай настаўніцкай семінарыі.
26 верасня 1904 года сканаў магілёўскі дваранін Д. П. Маўра, які пакінуў у спадчыну 35 тысяч рублёў магілёўскім рэальнаму вучылішча, мужской і жаночай гімназіям, а таксама земляробчаму вучылішчу ў Горках.
І вось Архангел Гаўрыіл прынёс Іаакіму і Ганне радасную вестку: малітвы іх пачутыя Богам, і ў іх народзіцца Найблаславёная дачка Марыя, празь якую будзе дараванае выратаванне ўсяму свету.
У чэрвені-ліпені 1944 года полк Марозава паспяхова дзейнічаў пры прарыве нямецкай абароны на паўднёвым усходзе ад Віцебска, вызваленні Вільнюса і Каўнаса, пераправе праз Лучэсу, Бярэзіну, Вілію і Нёман.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 24 сакавіка 1945 года за «ўмелае кіраўніцтва баявымі дзеяннямі палка, узорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» палкоўнік Дзмітрый Марозаў быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» за нумарам 6161.
Сардарапацкая бітва — бітва Першай сусветнай вайны, якая адбылася 21—28 мая 1918 года паміж армянскімі рэгулярнымі ваярскімі часткамі і ратнікамі, з аднаго боку, і турэцкімі войскамі, якія ўварваліся ва Усходнюю Арменію — з іншага, у раёне чыгуначнай станцыі Сардарапат (пры Савецкам Саюзе — гор. Акцемберан, а цяпер гораду вернута яго старажытная назва — Армавір).
Сёння бітва разглядаецца не толькі як такая, што спыніла наступленне турэцкіх войскаў на Арменію, але і прадухіліла поўнае знішчэнне армянскага народа Згодна брытанскаму гісторыку Крыстаферу Уолкеру, калі б армяне прайгралі бітву, «цалкам магчыма, што слова Арменія захавалася б толькі як тэрмін гістарычнай геаграфіі.».
Гэты спосаб прадстаўлення, нароўні з тварамі даўгаватай формы і выкарыстаннем ліній фіялетавага колеру, характэрны таксама для іншых фрэсак з Фараса, перш за ўсё, для фрэскі з выявай святога Ігнація Антыяхійскага, якая знаходзіцца ў цяперашні час у Нацыянальным музеі Судана ў Хартуме, і для фрэскі з невядомым архібіскупам, якая знаходзіцца ў Нацыянальным музеі ў Варшаве.
Па свайму стылю фрэска рэалізуе тыповыя для ўсходняга жывапісу каноны: фігуры маюць ідэалізаваны характар, святыя пазбаўленыя якіх-небудзь індывідуальных рыс, характэрных для партрэтнага рэалізму.
Апосталы Пётр і Іаан разам здзяйснялі місіянерскія падарожжы, таксама апакрыфічныя тэксты згадваюць аб сумесным удзеле абодвух у многіх падзеях, звязаных з Багародзіцай (у прыватнасці, у Ўспенні і выяўленні яе нерукатворнага абраза на слупе храма ў Лідзе).
Шмат гастралявала (Румынія, ГДР, Італія, Францыя, Англія, Грэцыя, Аргенціна, Чэхаславакія, Венгрыя, ЗША, Польшча, Югаславія, Японія, Ізраіль, Новая Зеландыя і інш.).
За́ра Алякса́ндраўна Далуха́нава (Заруі́ Агасьеўна Макара́н/Макар'я́н, у шлюбе — Далуханя́н; 15 сакавіка 1918, Масква — 4 снежня 2007, Масква) — савецкая, расійская і армянская камерная ,
Апантаная дэманамі Аманда нападае на сёмуху, але іх ратуе Рубі, яна кажа што хаваць кнігу няма сэнсу, Рубі прапануе ў ходзе абраду зрэзаць твар з кнігі, Эш згаджаецца на гэта.
Большы Рэпрэзентатыўны спіс нематэрыяльнай культурнай спадчыны чалавецтва ўключае ў сябе культурныя "практыкі і выразы, якія дапамагаюць дэманстраваць разнастайнасць гэтай спадчыны і павышаць дасведчанасць аб яе важнасці." Карацейшы Спіс нематэрыяльнай культурнай спадчыны, якая мае патрэбу ў тэрміновай ахове, складаецца з тых элементаў культуры, пра якія краіны і супольнасці мяркуюць, што патрабуюцца тэрміновыя меры па іх захаванню.
Праз збор розных вусных і нематэрыяльных скарбаў чалавецтва ва ўсім свеце, гэтая праграма павінна прыцягнуць увагу да важнасці нематэрыяльнай культурнай спадчыны, якую ЮНЕСКА вызначыла ў якасці найважнейшага кампанента культуры і як сховішча культурнай разнастайнасці і творчага самавыяўлення народаў свету.
У Рэпрэзентатыўны спіс нематэрыяльнай культурнай спадчыны чалавецтва ўваходзяць элементы нематэрыяльнай культурнай спадчыны, якія "дапамогуць прадэманстраваць разнастайнасць спадчыны і павысіць інфармаванасць аб яе важнасці".
Спіс нематэрыяльнай культурнай спадчыны, якая мае патрэбу ў тэрміновай ахове складаецца з тых элементаў культуры, пра якія краіны і супольнасці мяркуюць, што патрабуюцца тэрміновыя меры па іх захаванню.
У 1920 годзе яна напісала кіраўніку армянскай Апостальскай Царквы ў Злучаных Штатах ліст, у якім яна паведамляла, як жыла на аддаленай зямлі на працягу 29 гадоў, і як яна вельмі прагнула ўступіць на парог царквы.
Я не ведаю, ці надыдзе дзень, калі я буду заслужана ўвайсці, яшчэ раз, у маю царкву і буду браць удзел у Святой Імшы, змагу пачуць, яшчэ раз, тыя малітвы, якія будуць скаланаць маю душу.
Напярэдадні Першай сусветнай вайны і ў гады вайны Дыяна Абгар выступала з лекцыямі пра армянскі народ, пісала артыкулы, супрацоўнічала з англамоўнай газетай Іакагамы «Джапан газет» і «Далёкі Усход».
Шмат у чым дзякуючы сваім умелым дзеянням і велізарнаму аб’ёму праробленай працы 21 ліпеня 1920 года Дыяна Абгар была прызначана дыпламатычным прадстаўніком і Генеральным консулам Першай Рэспублікі Арменія на Далёкім Усходзе.
У лісце, датаваным 22 ліпеня гэтага ж года, падпісаным міністрам замежных спраў Рэспублікі Амо Аганджанянам інфармацыя пра прызначэнне суправаджалася надпісам каб бараніць інтарэсы нядаўна-народжанай Радзімы, і змякчаць умовы нашых суайчыннікаў… Такім чынам, яна стала першай у свеце жанчынай, якая заняла дыпламатычную пасаду.
Знаходзячыся ў Японіі, Дыяна Абгар выявіла ў сабе дар напісання раманаў, у 1882 годзе быў апублікаваны яе першы раман «С’юзан», а некалькімі гадамі пазней ў свет выйшаў раман «Аповеды з радзімы», з апісаннем жыцця японскага народа.
Памеранчуком ён стварыў тэорыю кропак галінавання ў плоскасці комплекснага кутняга моманту, даследаваў працэсы з мультиреджеонной кінематыкай, даў тэарэтычнае апісанне якія растуць перасекаў і пабудаваў тэорыю крытычнага і звышкрытычнага памерона.
Новы росквіт навуковай дзейнасці Карэна Аветавіча пачаўся ў 1955 г. пасля пераходу яго ў Інстытут тэарэтычнай і эксперыментальнай фізікі у Маскве, дзе ў 1957 г. ён абараніў доктарскую дысертацыю.
Атрыманае ім ураўненне (праз некалькі гадоў абагульненае Л. Д. Фадзеевым для патэнцыялаў канчатковага радыуса) увайшло ў сусветную літаратуру пад імем ураўнення Скарнякава — Тэр-Марцірасяна.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 24 сакавіка 1945 года гвардыі маёр Пётр Жукаў быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медаля «Залатая Зорка».
Яго асноўным адрозненнем ад Карэйскага цэнтральнага тэлебачання з’яўляецца тое, што на ім прадстаўлены замежныя фільмы і перадачы, прошедщие папярэднюю цэнзуру і дубляванне на карэйскую мову.
Дакладныя прычыны закрыцця эфірнага вяшчання канала невядомыя, аднак у паўднёвакарэйскім інтэрнэт-выданні разглядаліся дзве версіі: згодна з першай, дадзены крок мог быць прыняты ўладамі КНДР з мэтай абмежавання доступу жыхароў Пхеньяна да замежнага кантэнту, транслявацца на тэлеканале, паводле другой, у рэдакцыйным савеце адбыўся інцыдэнт з неотфильтрованным кантэнтам, паказаным у эфіры канала.
У выніку ўнутраных праверак Урада КНДР тэлеканал быў рэабілітаваны толькі ў 2016 годзе У паведамленні паўднёвакарэйскага агенцтва Рёнхап ад 18 мая 2016 года паведамлялася, што доступ да тэлеканалу прапаноўвалася ажыццявіць праз кабельныя сеткі.
Частата 8 ТВК была абраная для таго, каб не даць сігнале апынуцца заглушаны паўднёвакарэйскімі тэлеперадатчыкі, паколькі ў Сеуле частоты 7 і 9 ТВК да 31 снежня 2012 года былі занятыя тэлеканаламі 2 і 1 адпаведна, а ў той жа час 1 і 2 вяшчалі ў дэмілітарызаванай зоне на 29 і 28 ТВК адпаведна, хоць іх сігнал глушыла КНДР.
Акрамя раздзел асноўнага эфірнага вяшчання, у сістэме даступныя раздзелы прагляду ужо былых у эфіры КЦТБ перадач і фільмаў у спецыяльных раздзелах, а таксама прагляд фільмаў з відэатэкі кампаніі «Макран».
На канале выкарыстоўваецца тая ж наладкавыя табліца, што і на Карэйскім цэнтральным тэлебачанні і Рённамсане, аднак замест каня Чхоллима выкарыстоўваецца спартыўны кубак, а замест слова «Пхеньян» — слова «Спорт» .
Пра гэта, у прыватнасці, сведчыць яе фігураванне ў Крымінальным кодэксе РСФСР 1961 года, указах Вярхоўнага Савета РСФСР і іншых праўных актах сярод алкагольных напояў, самаробная вытворчасць якіх забаранялася.
Некаторае зніжэнне аб'ёмаў яе вытворчасці адбылося ў стагоддзі пасля таго, як на адпаведных закаўказскіх тэрыторыях, што ўвайшлі да таго часу ў склад Расійскай Імперыі, атрымала шыранне руская гарэлка.
Гістарычна да раёнаў найболей актыўнай вытворчасці дыстыляту з пладоў шаўкоўніцы адносіцца Карабах, большая частка тэрыторыі якога ў наш час уваходзіць у склад непрызнанай Нагорна-Карабахскай Рэспублікі: тут вырабляецца значная колькасць прамысловых і надомных сартоў тутавай гарэлкі.
У першыя гады існавання калоніі яны абменьвалі сельскагаспадарчую прадукцыю на тавары з Еўропы, але з цягам часу каланісты пачалі забяспечваць прадуктамі сябе самі або ўвозіць правіянт з суседніх Плімуцкай калоніі і калоніі Масачусецкага заліва.
У 1684 г. быў заключаны дагавор з асобнымі плямёнамі, што прадугледжваў стварэнне дзвюх рэзервацый, куды не дазвалялася прасоўвацца каланістам, але якія знаходзіліся ў фактычнай залежнасці ад адміністрацыі калоніі.
Пасля паражэння Японіі ў Другой сусветнай вайне быў прызнаны Такійскім трыбуналам ваенным злачынцам, асуджаны за развязванне агрэсіўных войнаў і жорсткае абыходжанне з палоннымі, прызнаны вінаватым і прысуджаны да пакарання смерцю праз павешанне.
Хаця адносіны з брытанскімі ўладамі мелі складаны характар, пасля Амерыканскай рэвалюцыі, калі землі патаватомі пачалі паступова захоплівацца каланістамі з ЗША, былі вымушаны арыентавацца на саюз з каланіяльнай адміністрацыяй Канады.
У наш час патаватомі складаюць некалькі лакальных груп з розным прававым статусам, якія насяляюць штаты Вісконсін, Мічыган, Аклахома, Канзас і Індыяна ў ЗША, а таксама правінцыю Антарыа ў Канадзе.
Шэраг скандалаў, звязаных з яго імем (у прыватнасці, абвінавачванні ў здзелках на чорным рынку старажытнасцяў), прывялі да таго, што ў 1960-я гг. яму забаранілі весці далейшыя раскопкі ў Турцыі.
Каманда Меларта, якая праводзіла раскопкі Чатал-Хююк ў 1961 г., выявіла больш за 150 памяшканняў і будынкаў, некаторыя былі ўпрыгожаны насценнымі роспісамі, штукавымі рэльефамі і скульптурамі.
Наданне права на самакіраванне было выклікана «паступіўшай інфармацыяй» пра тое, што мяшчане Малеча «церпяць розныя нягоды ад розных судоў, ад чаго прыходзяць у заняпад даходы караля і Рэчы Паспалітай».
У прывілеі падкрэслівалася, што ўсе гарадскія, судовыя і іншыя справы, якія будуць разглядацца ў Малечы, згодна з прывілеем на магдэбургскае права, павінны быць апячатаныя зялёным воскам з выявай на пячаці Святога Пятра з ключамі.
Да канца 1850-х гадоў еўрапейскі ўплыў ва Ўсходнім Тыморы абмяжоўваўся толькі некалькімі невялікімі прыбярэжнымі раёнамі, якія прадстаўлялі сабой больш гандлёвыя факторыі, чым калоніі, на астатняй жа тэрыторыі ўлада Партугаліі была на справе намінальным ў параўнанні з уладай ліруаі — традыцыйных кіраўнікоў ўсходнятыморскіх дзяржаўных утварэнняў.
Перыяд паўстанняў у гісторыі Партугальскага Тымора абмяжоўваецца двума падзеямі: Лісабонскай дамовай 1859 года паміж Партугаліяй і Нідэрландамі, у якой дзве гэтыя краіны ўпершыню дамовіліся аб выразным падзеле і ўстаноўцы мяжы паміж нідэрландскай заходняй і партугальскай усходняй часткамі вострава Тымор (пры гэтым за партугальцамі быў прызнаны таксама эксклаў Акусі на паўночна-захадзе вострава), і паўстаннем Мануфахі 1912 года, які лічацца самым буйным у гісторыі паўстаннем жыхароў Усходняга Тымора супраць партугальскіх каланізатараў.
Паўстання ў Партугальскай Тыморы — серыя узброеных паўстанняў карэннага насельніцтва ўсходняй частцы вострава Тымор у 1860-1912 гадах, выкліканая супрацівам распаўсюджвання панавання партугальскіх каланіяльных уладаў на гэтай тэрыторыі і замахам на землі мясцовых кіраўнікоў.