polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Кіраванне Мухамеда пачалося з вайны з Гурыдамі, якія захапілі буйны горад Мерв і амаль без бою занялі Абіверд, Серахс і Нісу, узялі Нішапур і паланілі брата харэзмшаха, якога адправілі ў Герат.
Пераследваючы войскі Мухамеда , Шыхаб ад-Дзін акружыў харэзмійскую сталіцу Гургандж, абаронай якой кіравала маці шаха — царыца Тэркен-хатун, дачка аднаго з ханаў кіпчакаў.
Ала ад-Дзін Мухамед (, , поўнае імя — Ала ад-Дунія ва-д-Дзін Абу-л-Фатх Мухамад ібн Тэкеш) — шах Харэзма ў 1200—1220 гг. Малодшы сын харэзмшаха Тэкеша, ад якога атрымаў у спадчыну велізарную імперыю са сталіцай у Гурганджы.
Лепшымі ўзорамі кюеў Заходняга Казахстана з’яўляецца творчасць выбітных кампазітараў-кюйшы Курмангазы, і , для Усходняга і Паўночнага Казахстана — і Агашаяка, для Паўднёвага — Іхласа, Сугура, і інш.
Акрамя большага рухавіка, 2800 таксама меў вялікія шыны і часткова спартыўную падвеску, а таксама розныя істотныя выгоды, такія як абаграванне задняга шкла, поўны камплект інструментаў, самавыраўноваючаяся задняя падвеска, а таксама знешнія хромавыя дэталі.
Тэдли браў удзел у арганізацыі з 20 па 25 мая 1936 года ў Берліне канферэнцыі асобпаўнаважаных Вярхоўнага Савета УФП у Еўропе, на якой быў вырашаны шэраг важных арганізацыйных пытанняў.
У снежні 1937 года ў Парыжы Тэдлі падпісаў дагавор з лідарам арганізацыі «Белая ідэя» В. А. Ларыёнавым пра ўваходжанне гэтага таварыства ў Расійскі нацыянальны фронт, што аб’яднаў самыя характэрныя арганізацыі рускіх патрыётаў у эміграцыі.
Потым некалькі гадоў Тэдлі з’яўляўся афіцыйным прадстаўніком у Швейцарыі часопіса «Сусветная служба» (міжнародны допіс па тлумачэнні «іўдзейскага пытання», другая назва «Вельтдынст»).
У 1933 годзе Тэдлі зблізіўся з узначаленым П. Р. Бермант-Авалавым Рускім вызваленчым народным рухам у Германіі і ён узнагародзіла яго тытулам «Лідар рускіх нацыянал-сацыялістаў у Швейцарыі».
Там, увосень 1938 года, Тэдлі як бачнаму дзеячу Расійскага фашысцкага саюза К. У. Радзаеўскі дае вялікія паўнамоцтвы і прызначае кіраўніком Еўрапейскага цэнтра і Вярхоўнага Савета РФС па Еўропе і Афрыцы.
У новай пасадзе Тэдлі арганізаваў з 10 па 12 верасня ў Германіі 1-ы з’езд прадстаўнікоў РФС ад краін Еўропы і Афрыкі, на якім ён агучыў пункт погляду, што «думка большасці пра рашэнне яўрэйскага пытання ў Расіі адным ударам, у корані няслушная» і, што РФС пачынае працу па азнаямленні рускага народа з «існасцю» яўрэйства.
У 1935 годзе Тэдлі браў удзел у над выдаўцамі «Пратаколаў сіёнскіх мудрацоў», у тым ліку У. Флэйшгаўэрам, у абарону якіх ён даваў сведчанні як журналіст «Сусветнай службы».
Звычайна сядзіць у крэсле-каталцы і здаецца спакойнай, але, калі бачыць тараканаў у ёй прачынаюцца энергія і сілы, яна робіцца спрытнай і ўступае ў бой з нахабнымі і дакучлівымі сужыцелямі свайго ўнука.
Мультфільм адносіцца да жанру камедыі, дзе выкарыстоўваюць для гэгаў гвалтоўныя дзеянні над персанажамі: удары, штурхялі, класічныя мультыплікацыйныя прыёмы накшталт скідання на галаву суперніка цяжкіх прадметаў ; вельмі часта выкарыстоўваюцца выбуховыя рэчывы.
Падчас нападу Нільфгаарда на Цынтру юную князёўну ратуе ад гібелі падчас пажару нільфгаардскі рыцар Кагір Маўр Дыфрын аэп Кеалах, даручэнец імператара Эмгіра, якому было загадана прывезці яе ў Нільфгаард, але ў выніку дзяўчынка трапляе ў адну з вёсачак сумежнай з Цынтрай дзяржавы, дзе яе знаходзіць вядзьмар Геральт: скарачаючы шлях праз Мехунскае Урочышча, ён сустракаецца з Юргам, купцом сярэдняй рукі, які наткнуўся на логава мясцовых пачвараў і не жадаў кідаць вазы з таварам.
Цяжка параненага Геральта Юрга вывез на адным са сваіх вазоў, у падзяку за выратаванне пакляўшыся Геральту аддаць тое, чаго не чакае ўбачыць дома, не зусім разумеючы яе лёсавызначальнага значэння.
У Вежы Ластаўкі перад Цыры адкрываецца магчымасць выхаду ў адзін з паралельных светаў, населеных адным з плямёнаў эльфаў — Народам Ольх, якія таксама збіраюцца выкарыстоўваць яе ў сваіх мэтах.
Падчас падзей на востраве Танэд яна была разлучана з Енэфэр і Геральтам: выкарыстоўваючы сапсаваны партал напаўразбуранай вежы Тор Лара , Цыры перанеслася ў пустыню Карат, дзе ўратавалася ад гібелі дзякуючы сустрэчы з маладым аднарогам, затым — добраахвотна адмовілася ад магічнай сілы, над абуджэннем і кіраваннем якой з ёй працавала Енэфэр.
Цырыла выхоўвалася пад кіраўніцтвам дзвюх чарадзеек — спачатку Трыс Мэрыгальд, якая прыехала ў Каэр Морхен; затым ведзьмарам даводзіцца развітацца з выхаванкай і перадаць яе на выхаванне ў храм Мэлітэле ў Эландэры, дзе яе пачне навучаць Енэфэр.
Сям’я купца Юргі, якая прытуліла дзяўчынку-Выток, спадчынніцу Старшай Крыві, якой пасля наканавана было стаць Уладаркай Часу і Прасторы, не перажыла знаёмства з дзяўчынкай і ведзьмаром.
Цырыла Фіёна Элен Рыянон ), яна ж Цыры — персанаж з цыклу «Вядзьмар» Анджэя Сапкоўскага — каралева Цынтры, князёўна Бруге і Содэна, наследніца Ініс Ард Скеліг і Ініс Ан Скеліг, сюзеренка Атрэ і Аб Яра, таксама вядомая як Ільвянё з Цынтры або Фалька, унучка каралевы Калантэ.
Пасля блуканняў па іншых планет Цыры трапляе ў замак Стыга, прытулак Вільгефорца з Рогевэена — чараўніка-рэнегат, а які хацеў выкарыстаць яе ген Старшай Крыві для ўласных мэтаў, але не паспеў гэта зрабіць, паколькі быў забіты своечасова падаспелым Геральтам.
У сплавах з малым утрыманнем берылію легаванне магніем забяспечвае значны эфект ўмацавання (напрыклад, у 2-2,25 разы для сплаву з 30 % Ве пры увядзенні 5 % магнію) пры адначасовым росце пластычнасці і модуля Юнга.
Легаванне берылію элементамі, якія пашыраюць тэмпературную вобласць існавання высокатэмпературнай пластычнай яго мадыфікацыі — -Ве , павялічвае тэмпературны дыяпазон гарачай апрацоўкі ціскам, спрыяе ўмацаванню сплаву і зніжэнню яго пластычнасці пры 20 .
Па характары ўмацавання адрозніваюць берыліевыя сплавы малалегіраваныя і дысперсна-умацаваныя ; па структурным прыкметам — канструкцыйныя нізкалегіраваныя са структурай цвёрдага раствора, двухфазныя кампазіцыйныя з пластычнай асновай і берыліевыя сплавы з дысперснай структурай.
Берыліевыя сплавы з пластычнай асновай легка паддаюцца зварцы, штампоўцы, прэсаванню, вальцоўцы (сплавы сістэмы Ве-А" пры тэмпературы 600—650 , сплавы сістэмы Ве-А-М" пры тэмпературы не вышэй 450 ).
У 1660—1670-я гг. сітуацыя ўскладнялася тым, што вампаноаг і іншыя алганкінскія прыбярэжныя плямёны не мелі тавараў, цікавых для англійскіх гандляроў, таму былі вымушаны расплочвацца за іх зямельнымі надзеламі.
Таму ён заключыў саюзныя пагадненні з суседнімі плямёнамі і пасля арганізацыі сумеснай рады ў Маўнт-Хоўп арганізаваў напад на памежнае паселішча каланістаў Суонсі, што скончылася забойствам усяго яго насельніцтва, уключаючы дзяцей і жанчын.
Ён здолеў аб'яднаць вакол сябе суседнія плямёны, незадаволеных дзеяннямі каланістаў, а таксама прыцягнуць да змовы частку тых індзейцаў, што ўжо прынялі хрысціянсіва і еўрапейскія звычаі.
Нарангасет, якія прынялі дамову паміж Масасойтам і заснавальнікамі Плімуцкай калоніі за ваенны саюз, абвясцілі каланістам вайну, аднак былі вымушаны адцягнуць увагу на дзеянні супраць іракезаў і пеквот.
Кантакты з еўрапейскімі маракамі прывялі да трох хваль эпідэмій у 1614 - 1620 гг. і значнаму скарачэнню насельніцтва, пасля чаго саслабленыя вампаноаг трапілі ў залежнасць ад суседдзяў-нарангасет.
Каля 1620 г. канфедэрацыя вампаноаг уключала наступныя плямёны: агавам, анавон, асамеекг, асавампсет, асанет, астравіцяне, коаксет, каханет, канеконарн, коаксісет, каўмпсусіт, племя ракі Джонс, лакускусет, матакест, матапоісет, мунпонсет, нукехкуменс, намаскет, патуксет, пёвант, пакасет, паканакет, жыхары Солт-Вотэр-Понд, шавамет, шымоа, тыспакін, татасон, цяск, уаўчымакут.
Пералічваючы кнігі Бібліі, Скарына коратка анатаваў іх змест, сканчваючы словамі: «О сих книгах всея Библии, подле малости розуму моего, розделы вократцы положих. А о чем бых ся олылих , разумнейшие поправте, прошу вас для Бога и для посполитого доброго».
Да сакрэтнага праекту, які стартаваў у 1939 годзе, былі падлучаны шмат буйных навукоўцаў, якія эмігрыравалі ў 1933 годзе з Германіі , а таксама Нільс Бор, вывезены з акупаванай Германіяй Даніі.
Для таго, каб схаваць прызначэнне зноў створанай структуры, у складзе ваенна-інжынерных войскаў арміі ЗША была сфармавана Манхэтэнская інжынерная акруга , а Гроўс быў узведзены ў брыгадныя генералы і прызначаны камандуючым гэтай акругай, ад імя якой і ўвесь праект атрымаў сваю назву.
13 ліпеня 2007 года ў склад сельсавета перададзены населеныя пункты — Гузні, Дзямянаўцы, Ліпічанская Пушча, Чырвоны Бор, Шаршні, Яблынька — ліквідаванага Дзямянавецкага сельсавета.
На ім усталяваны бронзавы цыліндрычны п'едэстал з паўшаравым верхам, усярэдзіне якога заключаны асноўны апорны масіў, які складаецца з шматслаёвага мура: граніту, цэглы і яшчэ двух слаёў граніту ў падставе.
Па першапачатковым праекце Агюста Манферана, фігура на вяршыні калоны абапіралася на сталёвы прут, які пазней быў выдалены, і пры рэстаўрацыі 2002—2003 гадоў высветлілася, што анёл трымаецца за кошт сваёй уласнай бронзавай масы.
Нягледзячы на тое, што інданэзійскае грамадскае меркаванне ў 1990-я гады паказвала разуменне становішча ў Тыморы, сярод інданезійцаў было шырока распаўсюджана асцярога, што незалежны Усходні Тымор можа дэстабілізаваць адзінства ўсёй Інданезіі .
Прабова, які знаходзіўся ў той час ужо ў кіраванні Інданэзійскага стратэгічнага рэзерву, адправіўся ў выгнанне ў Іарданію, а ваенныя аперацыі ва Усходнім Тыморы каштавалі разорившемуся индонезийскому ўраду мільён даляраў у дзень .
Інданезія таксама ўзяла на сябе адказнасць за бяспеку, што выклікала непакой ў Усходнім Тыморы; аднак многія назіральнікі лічылі, што ў адваротным выпадку Інданезія забараніла б замежным міратворцам знаходзіцца ў Тыморы падчас галасавання.
Узброеная міліцыя «Аітарак», якая падтрымлівае Інданэзію, зладзіла стральбу ў штаб-кватэры Місіі ААН (там схаваліся некалькі сотняў мясцовых жыхароў і замежныя журналісты) 1 верасня, ад распачатага пажару пацярпелі таксама два суседніх будынка.
У 1924 годзе галоўнакамандуючы эстонскай арміяй генерал Ёханэс Лайдонер зацвердзіў «Статут Кайтцаліта», які вызначыў мэты і задачы «саюза», увёў арганізацыйную структуру «Кайцаліта» — тэрыторыя Эстоніі дзялілася на акругі, аддзялення, раёны і групы самаабароны, якія павінны былі падпарадкоўвацца Начальніку самаабароны і ваеннаму міністру.
Першапачаткова атрады «Кайцаліта» былі узброеныя стралковай зброяй, якое, як правіла, захоўвалася ў клубах і штабах гэтага ваеннага грамадства, але дапушчалася і стварэнне рэзервовых складоў — схованкі на выпадак ваенных дзеянняў.
У члены «Кайцаліт» прымалі ўсіх грамадзян Эстоніі, якія дасягнулі 18-гадовага ўзросту, яны павінны былі праходзіць ваеннае навучанне, удзельнічаць у разнастайных ваенна-патрыятычных і спартыўных мерапрыемствах, разыгрывалі магчымыя сцэнары ўдзелу ў баявых дзеяннях, калі прыйдзецца абараняцца ад СССР.
Для заахвочвання праславіліся членаў у Эстоніі была ўведзена сістэма узнагарод, сярод якіх прыкметнае месца займаў «Ордэн белага крыжа Кайцаліта», які даваўся за асабістую мужнасць і заслугі ў гады Вызваленчай вайны 1918—1920 гг. Жаночыя атрады «Кайцаліта» арганізоўвалі культурна-асветніцкія мерапрыемствы.
Агульная колькасць членаў «Кайцаліта», да канца 1930-х гадоў разам з жаночымі і дзіцячымі атрадамі і падраздзяленнямі складала амаль 100 000 чалавек, з іх больш за 42 000 навучаных і падрыхтаваных для ваенных дзеянняў байцоў.
Пасля прыходу да ўлады Эстонскага бальшавіцкага ваенна-рэвалюцыйнага камітэта ў кастрычніку 1917 г. у многіх паветах сталі ўтварацца нацыянальныя вайсковыя фармаванні на чале з заможнымі сялянамі, гаспадарамі крам і невялікіх прадпрыемстваў.
Вильмс, спадзеючыся на падтрымку і дапамогу нямецкага камандавання, аддалі загад нацыянальным фарміраванням выконваць у дачыненні да немцаў поўны нейтралітэт і захапіць уладу на месцах, арыштаваўшы бальшавіцкіх кіраўнікоў.
Пасля ўваходу савецкіх войскаў у Эстонію і узнікнення Савецкай Эстоніі, найбольш важныя для Саюза абароны дзеячы, буйныя прадстаўнікі інтэлігенцыі і ваеннага класу былі рэпрэсіраваныя.
Але падчас Другой Сусветнай вайны многія людзі, якія прымалі удзел у дзейнасці Кайцэліта ці іншых арганізацый, пачыналі барацьбу з камуністычным рэжымам у складзе эстонскай дывізіі войскаў СС або ў ротах народнага апалчэння.
Аднак нямецкая адміністрацыя, пасля акупацыі Эстоніі ў лютымсакавіку 1918 года, не прызнала яе незалежнасць, нацыянальныя палітычныя партыі былі забароненыя, а «Омакайцсе» фармальна быў распушчаны, але працягваў дзейнічаць на паўлегальных падставах.
Пасля сыходу нямецкай арміі ў канцы 1918 года атрады «Омакайцсе» выйшлі з падполля і сталі асновай для фарміравання новай арганізацыі — «Кайцаліта» , на базе якога ў 19181919 годзе фармавалася Эстонская армія.
У арміі Лайдонера на Пскоўскім накірунку змагаліся і атрады «Кайцаліта», якія пасля заканчэння наступу забяспечвалі парадак на захопленых тэрыторыях і ахоўвалі розныя аб'екты ў тыле эстонскай арміі.
Беларускі мастацтвазнавец Наталля Шаранговіч на адкрыцці персанальнай выставы, прысвечанай да 60-годдзя гравюрыста, пахваліла яго словамі: «Гэта сапраўды цудоўны мастак. Я шмат гадоў знаёма з яго творчасцю, і ён для мяне заўжды непрадказальны».
Творы мастака «захопліваюць як высокай эстэтычнасцю, так і лёгкай іроніяй звычайных, але ўбачаных у незвычайным ракурсе вобразаў», – запрашала зайсці на выставу мастака ў 2017 годзе газета «Новы Час».
«Працы Баленка адметныя філасафічнасцю, і, нягледзячы на „чорна-белы“ стыль, напоўненыя яркім святлом перажыванняў, глыбокіх роздумаў аўтара», — паведамляла Беларускае Радыё Рацыя ад уражанняў ад выставы мастака ў Полацкай мастацкай галерэі ў 2016 годзе.
Творы знаходзяцца ў Нацыянальным мастацкім музеі Рэспублікі Беларусь, Музеі сучаснага выяўленчага мастацтва ў Мінску, музеі графікі горада Вінтэртур , мастацкіх музеях гарадоў: Полацк, Нью-Брансуік , Рыміні , Кракаў , Дзьёр , Эйндхавен , Мюнхен , а таксама ў прыватных беларускіх і замежных калекцыях.
За мужнасць і гераізм, паказаныя ў баях, Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 4 лютага 1944 года лейтэнанту Мініну Якаву Кірэевічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка».
Дзярагін таксама адзначае, што да 25 % гомасексуальных мужчын не маюць анальных зносін, аддаючы перавагу іншым формам сексуальнага ўзаемазадавальнення, у першую чаргу аральнагенітальным кантактам і ўзаемнай мастурбацыі.
С. Кон прыводзіць звесткі аднаго з даследаванняў, якое паказвае, што сярод нямецкіх геяў, якія практыкуюць анальны секс, толькі актыўную ролю выконвалі 18 % апытаных, толькі пасіўную ролю — 12 %, тады як 70 % складалі так званыя «ўніверсалы», якія чаргуюць абедзве пазіцыі.
Разам з тым, у тым ліку і з прычыны існавання ў грамадстве рэлігійных і маральных табу на анальны секс , некаторыя МСМ не дапушчаюць пасіўнай ролі ў анальным сексе і таму шукаюць сабе выключна пасіўных партнёраў.
У некаторых выпадках такая пазіцыя таксама тлумачыцца прычынамі, падобнымі да тых, якія выяўляліся пры феляцыі: у выпадку анальнага секса мужчыны, якія выконваюць толькі «актыўную ролю», у іх разуменні як бы застаюцца гетэрасексуаламі.
Некаторыя мужчыны, нават выконваючы «пасіўную ролю», таксама не дапушчаюць увядзення палавога органа партнёра ў свой задні праход і аддаюць перавагу імітацыі анальных зносін шляхам трэння пеніса партнёра паміж ягадзіцамі, у тым ліку аж да дасягненні ім аргазму.
Так, паводле даследаванняў, пры сексуальным кантакце з нясталым партнёрам анальны секс дапушчаюць толькі дзве траціны апытаных МСМ, у той жа час сярод мужчын, якія жывуць у пастаянных манагамных адносінах з партнёрам, толькі 2 % апытаных не практыкавалі анальны секс за апошні год.
Многія мужчыны, якія займаюцца гомасексуальнай прастытуцыяй, а таксама бісексуальныя мужчыны, прымаюць толькі аральны секс у «пасіўнай форме», гэта значыць дапушчаюць толькі атрыманне аральных ласак ад іншага мужчыны.
І хоць схільнасць да садамазахізму распаўсюджана сярод гетэра-, гома- і бісексуалаў прыблізна аднолькава, але ў адрозненне ад гетэрасексуальных мужчын, мужчыны, якія аддаюць перавагу сексу з мужчынамі, больш імкнуцца да падпарадкаванай ролі.
Нямецкі сексолаг Эрвін Хэберле паказвае на тое, што ручная стымуляцыя пеніса з'яўляецца самай распаўсюджанай сексуальнай практыкай паміж мужчынамі і можа праяўляцца або ва ўзаемнай ці аднабаковай мастурбацыі, або трэнні пенісаў адзін аб аднаго .
Анальнае пранікненне больш за ўсё нагадвае каітус, у той жа час гэта найбольш нязручная і працаёмкая сексуальная практыка, якая, насуперак пашыранаму меркаванню, не з'яўляецца самай распаўсюджанай сексуальнай практыкай сярод мужчын.
Асоба выразны падзел на «актыўных» і «пасіўных» праяўляецца ў мужчын, якія маюць пачуццё віны за свае гомасексуальныя кантакты ці спрабуюць «апраўдаць» іх: выконваючы выключна «мужчынскую», гэта значыць «актыўную» ролю, такія мужчыны пераконваюць сябе ў сваёй гетэрасексуальнасці.
Першы альбом «Війна в головах» хлопцы запісалі ўласнымі сіламі яшчэ ў 1996 годзе, тады ён меў адну назву з гуртам, але студыя , якая зацікавілася маладым ВІА, змяніла назву альбома на цяперашнюю і выдала яго ў 1998 годзе.
У 2006 годзе на той жа студыі быў запісаны ды выдадзены трэці альбом гурту «Навкруги» , які ў параўнанні з папярэднім альбомам гучыць яшчэ цяжэй; тэксты сталі больш жорсткімі , але знайшлося месца і для лірыкі .
Сястра Ган Ту, Нам Джу , займаецца стральбой з лука і ледзь не становіцца чэмпіёнкай нацыянальнага спаборніцтва, аднак з-за марудлівасці не паспявае зрабіць апошні стрэл і атрымлівае толькі бронзавы медаль.
Пасля рэвалюцыі 1848 гады Дзюфор, абраны ў Устаноўчы сход, быў сябрам камісіі для выпрацоўкі канстытуцыі, а ў кастрычніку быў прызначаны Луі Кавеньяком міністрам унутраных спраў і актыўна падтрымліваў кандыдатуру Кавеньяка на прэзідэнцтва.
Аўтар манаграфій «Непрыручаная птушка Палесся: Творчая індывідуальнасць Яўгеніі Янішчыц» , «Беларуская сучасная жаночая паэзія: Мастацкія канцэпцыі „жаночага шчасця“» , «Максім Танк: новыя факты, матэрыялы, інтэрпрэтацыі» , «Літаратуразнаўчая тэорыя паэтычнай эмоцыі» .
Адзін з аўтараў калектыўных манаграфій «Сучаснае беларускае літаратуразнаўства: Сістэма каштоўнасцей і прыярытэтаў» , «Літаратура пераходнага перыяду: Тэарэтычныя асновы гісторыка-літаратурнага працэсу» , «Міждысцыплінарныя даследаванні актуальных праблем тэорыі літаратуры» , «Человек-творец в художественном пространстве славянских литератур» , «Эмоциональное и рациональное в славянских литературах и искусстве : сборник научных трудов» і інш.
Сфера навуковых інтарэсаў — тэарэтычная паэтыка, гісторыя літаратуры, гендарныя даследаванні, літаратуразнаўчая тэорыя паэтычнай эмоцыі, тэксталогія, творчасць класікаў Максіма Танка, Яўгеніі Янішчыц, а таксама сучасных аўтараў.
За манаграфію «Літаратуразнаўчая тэорыя паэтычнай эмоцыі» Святлана Калядка атрымала Нацыянальную літаратурную прэмію Рэспублікі Беларусь ў намінацыі «Лепшы твор літаратурнай крытыкі і літаратуразнаўства» за 2018 год.
Была створана на базе часовай групы арміі Макензена, якая дзейнічала вельмі паспяхова, адыграўшы асноўную ролю ў перамоге падчас Горліцкага прарыва, а затым аказаўшы ўплыў на правым фланзе пры Вялікім адступленні.
31 сакавіка 1918 года генерал-фельдмаршал Герман фон Айхгорн быў прызначаны на пасаду камандуючага і група армій была перайменавана ў Групу армій Айхгорна-Кіеў , а 3 красавіка група армій зноў атрымала новую назву — Група армій Айхгорна .
У 1936 годзе, падчас выступаў у спектаклі «Веер лэдзі Уіндэрмір», яе заўважыў галівудскі рэжысёр Джордж К'юкора, які рашыў узяць яе на ролю Скарлет О'Хара ў экранізацыі рамана Маргарэт Мітчэл «Знесеныя ветрам».
Нягледзячы на ​​нябачаны поспех «Знесеных ветрам», Рэт пакінула Галівуд, таму што новых роляў ёй так і не прапанавалі, і вярнулася ў Чарльстон, дзе неўзабаве стала педагогам па пастаноўцы правільнага маўлення для многіх акцёраў і дыктараў на радыё.
1 кастрычніка ўрад Германскай імперыі атрымаў адстаўку, а 3 кастрычніка быў утвораны кабінет на чале з прынцам Максам Бадэнскім, якія меў сярод германскай буржуазіі і юнкерства рэпутацыю ліберала і пацыфіста.
4 кастрычніка германскі ўрад звярнуўся да ўрада ЗША з прапановай аб пачатку мірных перамоў на аснове «Чатырнаццаці пунктаў», выкладзеных Вудра Вільсанам у яго пасланні да кангрэсу ад 8 студзеня 1918 года.
Тым часам баявыя дзеянні на Заходнім фронце ўступілі ў завяршальную стадыю, 5 лістапада 1-й амерыканскай арміі ўдалося прарваць нямецкі фронт, 6 лістапада пачалося агульнае адступленне германскіх войскаў.
Калі рымляне ў пачатку нашай эры ўзялі ў свае рукі марскі шлях у Індыю і тым самым паставілі пад пагрозу гандаль араматычнымі рэчывамі на ўзбярэжжы, якая ішла праз Адэн, значэнне важнага гандлёвага цэнтра набыла сталіца дзяржавы Хадрамаут .
Па яму са старажытных царстваў на тэрыторыі сучасных Емена і Амана, а таксама з Афрыканскага рога і вострава Сакотра, дастаўляліся ў Міжземнамор’е і Міжрэчча каштоўныя араматычныя рэчывы — у асноўным паўднёвааравійскі ладан, смірна і афрыканскія спецыі.
Дыядор Сіцылійскі пісаў: «Сакотра з'яўляецца галоўным у свеце пастаўшчыком ладана і міры. Востраў з'яўляецца зыходным пунктам Аравійскага „шляха пахаў“: адсюль каштоўныя смолы і іншыя каштоўныя тавары дастаўляюцца ў Адэн і Кану» (Старажытны порт Хадрамаута на аравійскім узбярэжжы каля падножжа гары Хусн аль-Гураб).
Пасля ўсталявання ў Арменіі савецкай улады 17 снежня па загадзе першага Наркамасветы Армянскай ССР Ашота Аганесяна «Аб рэарганізацыі ўніверсітэта Ерэвана» універсітэт Арменіі быў перайменаваны ў Ерэванскі народны ўніверсітэт.
1960-1990-я гады быў сфармаваны шэраг новых факультэтаў, створаны новыя навуковыя лабараторыі, заснаваны цэнтр арменістыкі, ажыццяўлялася выдавецкая праца: акрамя навучальных дапаможнікаў і падручнікаў былі выдадзеныя навуковыя працы знакамітых выкладчыкаў, навуковыя часопісы, зборнікі.
Ён быў прызначаны для вывучэння механічных уласцівасцяў месяцавай паверхні, фотаздымкі і тэлездымкі Месяца, правядзення эксперыментаў з наземным лазерным дальнамерам, назіранняў за сонечным выпраменьваннем і іншых даследаванняў.
Месяцавыя аўтамабілі — гэта планетаходы, якія выкарыстоўваліся на Месяцы ў рамках праграмы «Апалон» для забеспячэння большай рухомасці экіпажаў экспедыцый Апалон-15 , Апалон-16 і Апалон-17 .
Ідэнтычныя марсаходы ўваходзілі ў склад аўтаматычных марсіянскіх станцый, якія павінны былі быць дастаўлены на паверхню Марса ў 1971 годзе спускальнымі апарат аўтаматычных міжпланетных станцый «Марс».
Планетаход павінен быць устойлівым да перагрузак, нізкіх і высокіх тэмператур, ціску, пылавога забруджвання, хімічнай карозіі, касмічнай радыяцыі, захоўваючы працаздольнасць без рамонтных работ на працягу патрабаванага для выканання даследаванняў часу.
Акрамя таго, падобныя планетаходам дыстанцыйна кіруемыя апараты ўжо выкарыстоўваюцца на Зямлі для выканання працы, небяспечнай для людзей — напрыклад, пры размініраванні або ва ўмовах небяспечнага для людзей радыяцыйнага фону.
У рамках экспедыцыі «Чандраян-2» плануецца выкарыстанне шасціколавага месяцахода вагай 58 кг, абсталяванага сонечнымі батарэямі, для вывучэння раёна паўднёвага полюса Месяца на працягу аднаго года.
12 кастрычніка 1940 года падзелены на 12 сельсаветаў: Дворышчанскі, Заазерыцкі, Каралеўскі, Краснагорскі, Ліпацінскі, Мікалаёўскі, Млынароўскі, Прасёлкавіцкі, Турчынскі, Чаронкаўскі, Шанціраўскі і Язненскі.
16 ліпеня 1954 года скасаваны Дворышчанскі, Заазерыцкі, Каралеўскі, Краснагорскі, Ліпацінскі, Млынароўскі, Прасёлкавіцкі, Чаронкаўскі, Шанціраўскі сельсаветы, Турчынскі сельсавет перайменаваны ў Сцефанполлеўскі, утвораны Завуццеўскі, Малінаўскі і Туркоўскі сельсаветы.
На працягу 1917—1918 гадоў саюзнікі занялі блізкаўсходнія валоданні Асманскай імперыі: Сірыя і Ліван перайшлі пад кантроль Францыі, Палестына, Іарданія і Ірак — Вялікабрытаніі; на захадзе Аравійскага паўвострава пры падтрымцы англічан утварыліся незалежныя дзяржавы: Хіджаз, Неджд, Асір і Емен.
28 жніўня 1916 года да армейскай групы былі дададзеныя яшчэ дзве арміі , яна стала групай армій, атрымала новага камандуючага — генерала-фельдмаршала Рупрэхта Баварскага і назву — Група армій Кронпрынца Рупрэхта Баварскага .
У 1966 годзе Кеасаян зрабіў другую ў гісторыі савецкага кіно экранізацыю павесці П. А. Бляхіна «Чырвоныя чарцяняты» , персанажы якой — чацвёрка юных ваяроў Першага коннага войска С. М. Будзённага — сталі культавымі героямі для некалькіх пакаленняў кінагледачоў.
У рэжысуры дэбютаваў кароткаметражнымі тэлестужкамі, адзначанымі на Міжнародных кінафэстах («Лесвіца», Галоўны прыз Міжнароднага кінафестывалю ў Монтэ-Карла, 1962; «Тры гадзіны дарогі», прыз Мкф у Канне, 1963).