polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Ібн аль-Джыбал пісаў «Потым прыйшлі ў вобласці Азербайджан і Аран і на працягу года падвяргаў іх нябачаным разбурэнням, знішчыўшы большасць насельніцтва. Скончыўшы з Азербайджанам і Аранам, накіраваліся ў Дэрбент і разбурылі ўсё акрамя крэпасці, у якой жыў мясцовы Уладар».
У Масуле зацвердзілася дынастыя Зенгідаў , якая адыгрывала вялікую ролю ў Сірыі падчас крыжовых паходаў, пакуль Салах ад-Дзін у 1186 г. не пазбавіў яе значэнні; у Фарсе туркаман Санкор заснаваў дынастыю Салгарыдаў , яго военачальнік, курд Абу-Тахір Махамед — дынастыю атабекаў Лурыстана , якая пратрымалася да ст.
Апякунства над султанамі прысвоіла сабе заснаваная ў Гянджы кіпчакам Ільдэгізам і яго сынам Махамедам Джахан Пехлеванам (1172—1186 — з яго прыходам да ўлады кіруючая дынастыя стала называцца дынастыяй Ільдэгізаў-Пехлеванідаў) дынастыя: яна кіравала на поўначы, акрамя Азербайджана і Арана, Арменіяй, а на ўсходзе Персіі — Аджэмскім Іракам з Ісфаханам і Рэем, дзе знаходзіліся іракскія сельджукіды.
Пераемнік Пехлевана Кызыл-Арслан, не здаволены званнем атабека, адабраў усю ўладу ў апошняга іракскага султана-сельджука Тагрула і сам прыняў ад халіфа тытул султана ), стаўшы такім чынам кіраўніком усяго Іракскага Сельджукскага султаната .
Праз 30 гадоў унук Тэкеша Джэлал ад-Дзін, выцеснены манголамі са сваіх уладанняў, паклаў канец самой Ільдэгізаў, якая працягвала кіраваць Азербайджанам і Аранам, яе апошнія прадстаўнікі зрабіліся такімі ж нікчэмнымі марыянеткамі ў руках сваіх рабоў-мамлюкаў, як некалі сельджукіды — у руках Ільдэгіза.
З паслабленнем Сельджукскай дзяржавы, у яе межах сталі ўзнікаць самастойныя дзяржавы, адной з якіх з'яўлялася дзяржава на чале з дынастыяй атабекаў кыпчакскага паходжання Ільдэгізідаў, якія насілі тытул «вялікіх атабекаў ».
З захаду наступалі крыжакі; у Аламуце, на берагах Каспійскага мора , у Сірыі і ў Ліване замацавалася ісмаіліцкая секта асасінаў, якая больш як паўтары сотні гадоў трымала ў страху ўсю Пярэднюю Азію.
На захадзе Ірана толькі ў Кермане нашчадкі Кавурда, брата Алп-Арслана, карысталіся самастойнасцю ; члены галоўнай сельджукскай лініі падпалі пад уладу атабекаў, і нават такія энергічныя султаны, як трэці сын Мелік-шаха, Махамед , і Масуд не маглі ўтаймаваць сваіх магутных эміраў.
У Цэнтральнай Еўропе, асабліва ў Вялікабрытаніі і Германіі, пад уздзеяннем антрапагенных фактараў, папуляцыя гэтага віду пастаянна скарачаецца, але ў глабальным маштабе яна ў цэлым стабільная.
Камандзір бронетранспарцёра разведвальнай роты 18-й гвардзейскай механізаванай брыгады той жа арміі гвардыі яфрэйтар Мінкін 30 сакавіка 1945 года каля населенага пункта Бромсберг у складзе групы разведчыкаў пракраўся ў тыл праціўніка і, уступіўшы ў бой з варожай засадай, знішчыў звыш дзесяці і ўзяў у палон некалькі нямецкіх салдат.
Камандзір бронетранспарцёра разведвальнай роты 45-й механізаванай брыгады 6-й танкавай арміі 2-га Украінскага фронту яфрэйтар Мінкін з членамі экіпажа 26 жніўня 1944 года каля населенага пункта Зармены выявіў адыходзячую варожую калону.
Аўтаматчык разведвальнай роты 18-й гвардзейскай механізаванай брыгады гвардыі яфрэйтар Мінкін 13—14 снежня 1944 года ў складзе групы байцоў пракраўся ў тыл ворага каля населенага пункта Шакі , здабыў каштоўныя звесткі для камандавання брыгады.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 мая 1946 года за мужнасць, адвагу і гераізм, праяўленыя ў баях з нямецка-фашысцкімі захопнікамі, гвардыі яфрэйтар Мінкін Яфім Львовіч узнагароджаны ордэнам Славы 1-й ступені .
У 2016 годзе ствараецца універсітэт шляхам аб’яднання Камандна-інжынернага інстытута з іншымі навучальнымі ўстановамі МНС Рэспублікі Беларусь — Гомельскім інжынерным інстытутам і Інстытутам перападрыхтоўкі і павышэння кваліфікацыі МНС Рэспублікі Беларусь, якія ажыццяўлялі навучанне па аднолькавых або роднасных спецыяльнасцях.
Універсітэт з’яўляецца членам еўрапейскай асацыяцыі вышэйшых навучальных устаноў, якія ажыццяўляюць навучанне і прафесійную падрыхтоўку кадраў у галіне папярэджання і ліквідацыі надзвычайных сітуацый прыроднага і тэхнагеннага характару і грамадзянскай абароны .
Універсітэт грамадзянскай абароны МНС Рэспублікі Беларусь — дзяржаўная вышэйшая навучальная ўстанова па падрыхтоўцы спецыялістаў вышэйшай кваліфікацыі ў галіне пажарнай бяспекі і абароны насельніцтва і тэрыторый ад надзвычайных сітуацый прыроднага і тэхнагеннага характару.
У 1917 годзе — член Кранштацкага камітэта РСДРП , старшыня Савета салдацкіх і матроскіх дэпутатаў, дэлегат Усерасійскай канферэнцыі і з’езда РСДРП , член Петраградскага ВРК на Галоўным тэлеграфе і камісар Кексгольмскага рэзервовага палка.
8 красавіка 1957 года да сельсавета далучана частка скасаванага Жыцькаўскага сельсавета , 17 жнінўня 1963 года — частка скасаванага Бытчанскага сельсавета (4 населеныя пункты: вёскі Бытча, Дубяні, Студзёнка і цагельны завод «Студзёнка»).
30 кастрычніка 2009 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Кішчынаслабодскага сельсавета (8 населеных пунктаў: вёскі Вільянова, Кішчына Слабада, Падбярэззе, Пасека, Садоўшчына, Селішча, Стралкаўцы і Цімкі) і частка скасаванага Бродаўскага сельсавета (9 населеных пунктаў: Бродаўка, Дразы, Мядзведзеўка, Плітчанка, Поўпрышчы, Ракаўцы, Старынкі, Судоль і Юзафова).
30 сакавіка 2016 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Зачысцкага сельсавета (12 населеных пунктаў: аграгарадок Зачысце, вёскі Белае, Боркі, Бутэлеўшчына, Казлы 2, Карнюшкаў Засценак, Кастрыца, Крынічкі, Міхайлова, Новае Сяло, Новае Янчына і Узнацкі Вугал).
Абраны загадчыкам анатамічным аддзелам і сапраўдным членам Прыродазнаўчага інстытута імя П. Ф. Лесгафта ў Ленінградзе, 1934, загадчык кафедры анатоміі інстытута імя П. Ф. Лесгафта, 1937—1941.
Удзельнічаў у выпрабаваннях ўсіх самалётаў, распрацаваных і пабудаваных у АКБ за гэты перыяд — баявых Як-25, Як-27 і Як-28; пасажырскіх Як-40 і Як-42; спартыўных Як-18, Як-30 і Як-32, а таксама іх мадыфікацый.
Пачаў навучанне ў Адэскай ваеннай авіяцыйнай школы лётчыкаў , але ў снежні 1944 года быў пераведзены ў Ташкенцкую ваенна-авіяцыйную школу стралкоў-бамбардзіраў , якую скончыў у 1945 годзе.
За мужнасць і гераізм, праяўленыя пры выпрабаванні новай авіяцыйнай тэхнікі, Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 22 ліпеня 1966 года палкоўніку Мухіну Валянціну Рыгоравічу прысвоена званне Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка».
Валянцін Рыгоравіч Мухін (20 снежня 1926; горад Лепель цяпер Віцебскай вобласці — 13 красавіка 2005; горад Масква) — Герой Савецкага Саюза , заслужаны лётчык-выпрабавальнік СССР , генерал-маёр авіяцыі .
праслужылі ў радах РСЧА і ВМФ да 23 лютага 1938 года 20 гадоў і заслужаныя перад радзімай удзельнікі грамадзянскай вайны і вайны за свабоду і незалежнасць айчыны, знаходзячыяся ў кадрах РСЧА і ВМФ;
У выслугу гадоў у радах РСЧА і ВМФ залічваецца служба ў атрадах і дружынах Чырвонай Гвардыі і ў Чырвоных партызанскіх атрадах, якія дзейнічалі супраць ворагаў Савецкай улады ў перыяд 1917—1921 гг.
Юбіле́йны меда́ль « гадо́ў Рабо́ча-Сяля́нскай Чырво́най А́рміі» заснаваны Указам Прэзідыума ВС СССР ад 24.01.1938 «Аб заснаванні юбілейнага медаля « гадоў Рабоча-Сялянскай Чырвонай Арміі»», у азнаменаванне 20-годдзя існавання Рабоча-Сялянскай Чырвонай Арміі і Ваенна-Марскога Флоту .
15 красавіка 1945 года пры прарыве варожай абароны ў раёне горада Мускаў Івуценка прыцэльным агнём знішчыў супрацьтанкавую гармату, чатыры станковых кулямёта і вывеў са строю звыш за трыццаць салдат і афіцэраў праціўніка.
Мікалай Іванавіч Івуценка (19 мая 1921, вёска Утра, Чавускі раён, Магілёўская вобласць — 27 красавіка 1945, Германія) — савецкі вайсковец, удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, поўны кавалер ордэна Славы, камандзір гарматы 44-га гвардзейск19ага стралковага палка, гвардыі старшына — на момант прадстаўлення да ўзнагароджання ордэнам Славы 1-й ступені.
Камандзір 45-міліметровай гарматы 44-га гвардзейскага стралковага палка 15-й гвардзейскай стралковай дывізіі 37-й арміі 3-га Украінскага фронту гвардыі старэйшы сяржант Івуценка 30 студзеня 1944 года ля вёскі Вадзяное выкаціў гармату на прамую наводку і знішчыў гармату, тры кулямёты і каля дваццаці салдат і афіцэраў праціўніка.
26 студзеня 1945 года ў баі каля населенага пункта Хальбендорф, ведучы агонь прамой наводкай, падавіў тры станковых кулямёта і знішчыў каля дваццаці салдат праціўніка і тым самым дапамог стралковаму падраздзяленню вырвацца з акружэння.
Камандзір гарматы таго ж палка і дывізіі гвардыі старшына Івуценка 12 студзеня 1945 года, удзельнічаючы ў разведцы боем у раёне населенага пункта Шчэглін, прамой наводкай падавіў пяць кулямётных кропак праціўніка.
27 красавіка 1945 года загадам 034 па 5-й гвардзейскай арміі за мужнасць і адвагу, праяўленыя ў баях, гвардыі старшына Івуценка Мікалай Іванавіч узнагароджаны ордэнам Славы 2-й ступені.
Ужо ў канцы васюганскага этапа прадстаўнікі кулайскай культуры мігрыравалі па экалагічных прычынах уздоўж ракі Об, а ў сароўскі насялілі ніжнюю плыню і часткова міжрэчча Обі і Енісея.
У магільні клалі посуд, бронзавыя і касцяныя навершы стрэл, гарпуны, нажы, касцяныя грабяні, каменныя, бронзавыя і шкляныя каралі і г. д. Познія пахаванні практыкаваліся ў форме спалення і пакладання нябожчыкаў без курганоў.
13 лютага 2002 года да сельсавета далучана частка скасаванага Асіповіцкага сельсавета (13 населеных пунктаў: вёскі Агула, Акцябр, Асіповічы , Асіповічы , Брадзішча, Булгары, Вялікая Гарожа, Замошша, Засялечча, Літвінава, Лучыцы, Малая Гарожа, Ясянец).
9 снежня 2017 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Карытненскага сельсавета (8 населеных пунктаў: аграгарадок Карытнае, вёскі Дземенка, Караны, Коханаўка, Старое Сяло, Сухлава, Тарасавічы і Убалацце).
Некаторыя з самалійцаў, што жывуць у Агадэне, сцвярджаюць, што эфіопскія ваенныя забіваюць мірных жыхароў, рабуюць і раскрадаюць сродкі да існавання многіх этнічных самалійцаў і здзяйсняюць злачынствы супраць качэўнікаў у рэгіёне.
Іншыя даклады пра сітуацыю ў рэгіёне паказалі, што паўстанцы ў Агадэне таксама вядуць барацьбу без усякіх правіл, здзяйсняючы падрывы аўтакалон з эфіопамі і забіваючы прадстаўнікоў улады гэтай краіны.
У той жа час прадстаўнікі ЗША афіцыйна заявілі пра тое, што эфіопская армія забівала мірных людзей, займалася катаваннямі грамадзянскіх асоб і здзяйсняла іншыя злачынствы супраць насельніцтва Агадэна.
У статуце ФІАС гаворыцца, у прыватнасці, што яна ва ўсёй сваёй дзейнасці кіруецца прынцыпамі Алімпійскай хартыі, не дапушчае ніякай дыскрымінацыі паводле палітычных, расавых ці рэлігійных матываў, імкнецца да пашырэння кантактаў і ўмацавання дружбы паміж спартоўцамі.
У 1984 годзе на Гульнях у Лос-Анджэлесе жанчыны ўпершыню прынялі старт ў групавой гонцы на 50 км, а на Гульнях 1988 года яны спаборнічалі ў спрынтарскай гонцы і ў гонцы пераследу.
Так, Англія, Францыя і маленькая Швейцарыя — па 12 галасоў, Італія — ​​10 галасоў, СССР, Польшча — па 2 галасы, Румынія, Чэхаславакія і многія іншыя дзяржавы мелі права толькі на 1 голас.
Гэтая дыскрымінацыя стала вынікам кансерватыўнасці кіраўнікоў Міжнароднага саюза, засяродзілі сваю ўвагу на прафесійным спорце і імкнуліся не заўважаць папулярнасць аматарскага веласіпеднага спорту.
З тых часоў нацыянальныя федэрацыі ўдзельнікаў маюць наступную колькасць галасоў: заснавальнікі — 3 галасы, федэрацыі, якія знаходзяцца ў не менш за 20 гадоў — 2 галасы, іншыя па 1 голасе.
У метопах фрыза знаходзіцца некалькі дзясяткаў аднолькавых выяваў анёлкаў, у кожнага з якіх у руках пэўная сакральная ці музычная прылада: манстранцыя, кубак, плашчаніца, мітра, труба, барабан і г. д.
Касцёл пад тытулам Адведзін Найсвяцейшай Дзевы Марыі быў узведзены на мясцовых могілках у 1823 годзе з цэглы па фундацыі Багуміла Бутаўт-Андрэйковіча як філіяльны ад Мастоўскай парафіі.
Такім чынам, у адпаведнасці з патрабаваннямі да членаў АЭСР, можна зрабіць выснову, што краіны, якія развіваюцца, як правіла, маюць нізкія стандарты дэмакратычных урадаў, свабоднай рынкавай эканомікі, індустрыялізацыі, сацыяльных праграм і гарантый правоў чалавека для сваіх грамадзян.
У той жа час і ў склад АЭСР былі прынятыя такія краіны з невысокім сярэднім ВУП на душу насельніцтва , грамадзянскія войны і ваенныя сутыкненні у якіх ставяць пад пытанне ступень забеспячэння правоў і свабод чалавека і грамадзяніна , дэмакратыі і адсутнасці карупцыі.
Таму найбольш характэрная прыкмета краін у стадыі развіцця — структура захворвання і смяротнасці, не характэрная для развітых краін, прычым калі ў развіваных краінах з высокім ВУП на душу насельніцтва ад хвароб, якія практычна адсутнічаюць у развітых краінах, пакутуюць мігранты, то ў краінах СНД і многіх дзяржавах Усходняй Азіі і Афрыкі эпідэміі гэтых хвароб паражаюць карэннае насельніцтва.
Але сярод краін з найбольш неспрыяльнай эпідэміялагічнай абстаноўкай не толькі Расія і іншыя краіны СНД, Гаіці, Афганістан, Пакістан, Індыя, Бангладэш, Тайланд, Інданезія, Філіпіны, Кітай, Бразілія, Эфіопія, Заір, ПАР, але і член АЭСР — Мексіка.
Да развіва́ных краін альбо краін у стадыі развіцця , — больш дакладнае, але немэтазгоднае вызначэнне — менш развітыя краіны — тэарэтычна адносяць тыя дзяржавы, у якіх больш нізкі ўзровень ВУП на душу насельніцтва ў параўнанні з іншымі краінамі.
Краіны з больш развітай эканомікай, у параўнанні з іншымі, але якія яшчэ не ў поўнай меры прадэманстравалі прыкметы развітай краіны, аб'ядноўваюцца пад агульным тэрмінам «новыя індустрыяльныя краіны».
Паўночная мяжа росту ў Расіі праходзіць праз паўднёвыя раёны Рэспублікі Карэлія (у Карэліі нават ёсць адзінкавае месцазнаходжанне злёгку на поўнач ад 64 пн. ш.), Архангельскай вобласці і Рэспублікі Комі.
У складзе працоўнай групы ўдзельнічала ў распрацоўцы Канцэпцыі праекта Кодэкса Рэспублікі Беларусь аб дзяржаўным кіраванні і мясцовым самакіраванні, удзельнічала ў распрацоўцы праектаў законаў аб унясенні змен і дапаўненняў у Кодэкс Рэспублікі Беларусь аб адміністрацыйных правапарушэннях і Працэсуальна-выканаўчы кодэкс Рэспублікі Беларусь аб адміністрацыйных правапарушэннях .
Вольга Іванаўна з’яўляецца кіраўніком падгрупы групы экспертаў у галіне права пры Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, членам Навукова-кансультатыўных саветаў пры Міністэрстве юстыцыі Рэспублікі Беларусь і Вышэйшым Судзе Рэспублікі Беларусь і членам савета па абароне дысертацый пры Нацыянальным цэнтры заканадаўства і прававых даследаванняў Рэспублікі Беларусь.
З 2006 па 2008 год выконвала навукова-даследчую работу «Правесці комплексны аналіз сучаснага заканадаўства Рэспублікі Беларусь, які рэгулюе прыярытэтныя і сацыяльна значныя галіны грамадскіх адносін; падрыхтаваць новы прававы класіфікатар, які забяспечвае аптымальную пабудову заканадаўства па галінах, цэласнасць і ўзгодненасць прававых норм, і стварыць на базе гэтага класіфікатара „пакетныя“ зборнікі прававых актаў у электронным выглядзе».
31 жніўня 2020 года Чупрыс уключана ў спіс асобаў, на якіх накладзена бестэрміновая забарона на ўезд у Латвію, пяцігадовая забарона на ўезд у Эстонію і забарона на ўезд у Літву ў сувязі з тым, што «сваімі дзеяннямі яна арганізавала і падтрымала фальсіфікацыю прэзідэнцкіх выбараў 9 жніўня і наступнае гвалтоўнае задушэнне мірных пратэстаў».
Вольга Іванаўна Чупрыс — беларускі юрыст, намеснік кіраўніка Адміністрацыі Прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, былы прарэктар па вучэбнай рабоце і адукацыйных інавацыях БДУ, доктар юрыдычных навук, прафесар.
З 2005 па 2006 гады была намеснікам дэкана юрыдычнага факультэта па выхаваўчай рабоце, а з 1 сакавіка 2010 года па 1 верасня 2016 года — намеснікам дэкана юрыдычнага факультэта па адукацыйных інавацыях і вучэбна-метадычнай рабоце.
З красавіка па лістапад 1992 года працавала дзяржаўным натарыусам дзяржаўнай натарыяльнай канторы Маскоўскага раёна Мінска Упраўлення юстыцыі выканкама Мінскага гарадскога Савета народных дэпутатаў.
Спачатку разам з жонкай працавалі прадаўцамі ў краме тканін, потым пры садзейнічанні вядомага генетыка Т. Моргана Папанікалау ўладкаваўся на працу ў аддзяленне паталогіі шпіталя Нью-Ёрка і ў дэпартамент анатоміі Каледжа Вейл Коарнэльскага ўніверсітэта, дзе прайшоўшы ўсе ступені стаў у 1947 годзе прафесарам анатоміі і цыталогіі.
Пасля доўгіх даследаванняў у галіне дэгенерацыйнага ўздзеяння алкаголю на свінак, Папанікалау звярнуў сваю ўвагу на праблемы размнажэння, звязаныя з функцыямі палавых органаў, на вызначэнне пола, на дзейнасць залоз унутранай сакрэцыі і палавыя гармоны.
Даследаванні Папанікалау закранулі ў далейшым цыталагічныя змены пры раку шыйкі маткі і свае вывады ён апублікаваў у 1943 годзе ў спецыялізаваным выданні пад загалоўкам «Дыягназ рака маткі пры дапамозе мазкоў» (.
Яго першае паведамленне аб выкарыстанні цыталагічнага метаду, пры дыягназе рака маткі, у 1928 годзе сустрэлі з вялікім скептыцызмам, бо тады панавала думка, што падобны дыягназ можна паставіць толькі пры хірургічным умяшанні.
У 1980-1991 гг. служыў ва Узброеных Сілах СССР (Уральская вайсковая акруга, Група савецкіх войск у Германіі, Беларуская вайсковая акруга) на пасадах: намеснік камандзіра аўтамабільнай роты па палітычнай частцы, сакратар камітэта камсамола асобнага ракетнага дывізіёна, памочнік начальніка палітаддзела асобнага танкавага палка па камсамольскай рабоце, старшы інструктар аддзялення камсамольскай работы палітаддзела танкавай арміі, старшы інструктар аддзела камсамольскай работы палітупраўлення вайсковай акругі.
Сяргей Вітальевіч Вазняк — журналіст, грамадскі і палітычны дзеяч, сябра праўлення БАЖ, сябра Бюро ЦК Беларускай партыі левых «Справядлівы Свет», намеснік старшыні грамадзянскай кампаніі «Гавары праўду», галоўны рэдактар газеты «Товарищ», адзін з арганізатараў выбарчых кампаній кандыдатаў у прэзідэнты Таццяны Караткевіч , Уладзіміра Някляева , кіраўнік прэс-службы кандыдата ў прэзідэнты Аляксандра Мілінкевіча , вязень сумлення.
У гэты день былі праведзеныя вобшукі ў офісах і кватэрах больш як 20 актывістаў кампаніі «Гавары праўду», сярод якіх былі публіцыст Аляксандр Фядута, сацыёлаг Андрэй Вардамацкі, журналіст Аляксандр Уліцёнак, палітыкі Юры Варонежцаў і Андрэй Толчын, актывісты Міхась Башура, Віталь Гуляк, Юрась Фабішэўскі.
Працаваў карэспандэнтам, начальнікам аддзела вайсковай газеты «Во славу Родины» , кіраўніком прэс-службы Народнага руху Беларусі , кіраўніком якога быў Сяргей Гайдукевіч, карэспандэнтам, намеснікам галоўнага рэдактара газеты «Мы и время» пад рэдактарствам Віктара Чыкіна.
Удзельнічаў у шэсці ад офісу «Гавары праўду» на Кастрычніцкую плошчу у дзень прэзідэнцкіх выбараў у Беларусі 19 снежня 2010 г. разам з кандытатам у прэзідэнты У.Някляевым.
У пачатку 2018 года рыхтаваўся да новага сезона з «Крумкачамі», аднак пасля ўзнікнення ў клуба праблем з атрыманнем ліцэнзіі на ўдзел у Вышэйшай лізе ў сакавіку 2018 года далучыўся да «Белшыны», з якой неўзабаве падпісаў кантракт.
Пётр Якаўлевіч Касянчук (12 красавіка 1902, вёска Буда Валачкоўская, цяпер Палескага раёна Кіеўскай вобласці, Украіна — 20 студзеня 1945, вёска Равы, цяпер гміна Сыпнево, Астраленкскага павята, Мазавецкага ваяводства, Польшча) — удзельнік Савецка-фінскай і Вялікай Айчыннай вайны, поўны кавалер ордэна Славы, сяржант, камандзір аддзялення сапёрнага ўзвода 718-га стралковага палка 139-й стралковай Рославльской Чырванасцяжнай ордэна Суворава дывізіі 49-й арміі 2-га Беларускага фронту.
Нарадзіўся 29 сакавіка 1902 года ў вёсцы Буда Валачкоўская, цяпер Палескага раёна Кіеўскай вобласці, Украіна (згодна з дакументамі беззваротных страт нарадзіўся ў вёсцы Паўлаўка Чавускага раёна Магілёўскай вобласці Беларусі) у сялянскай сям’і.
24 чэрвеня 1944 года камандзір аддзялення сапёрнага ўзвода 139-га стралковага палка малодшы сяржант Пётр Касянчук з воінамі-сапёрамі даручанага яму падраздзялення зрабіў для савецкіх разведчыкаў тры праходы ў мінных палях і драцяных загародах ворага каля горада Магілёва.
У следчым ізалятары ў У. Плешчанкі здарыўся сардэчны прыступ, у яго было хворае сэрца, тым не менш яго не выпусцілі з-пад варты і амаль сем месяцаў падчас следства і суда ён знаходзіўся ў СІЗА.
12 сакавіка 1999 г., падчас суда над У. Плешчанкам, у г. Лёзна на высокавольтнай апоры перадачы быў вывешаны бела-чырвона-белы сцяг з цыдулкай: «Наяўнасць палітвязьняў на маёй Радзіме лішні раз пацьвярджае антыбеларускі курс рэжыму. Свабоду Уладзіміру Плешчанку! Мірон».
У. Плешчанка быў адным з удзельнікаў групы актывістаў, якія ў канцы 90-х, напачатку 2000-х гадоў бралі ўдзел у шматлікіх непублічных акцыях ў Віцебску і вобласці па вывешванні бела-чырвона-белых сцягоў ды лозунгаў з палітычным зместам.
Уладзімір Рыгоравіч Плешчанка — сябра Сойму Партыі БНФ, кіраўнік Віцебскай арганізацыі КХП БНФ, пад час прэзідэнцкай кампаніі 2006 г. — удзельнік ініцыятыўнай групы па вылучэнні Зянона Пазняка кандыдатам у Прэзідэнты Рэспублікі Беларусь, палітвязень Беларусі.
Вальдштайны — адзін з найбольш знатных родаў Багеміі, які ў пачатку стагоддзя быў зацверджаны ў графскай Свяшчэннай Рымскай імперыі годнасці і з 1654 года да напалеонаўскай медыятызацыі меў месца і голас у Швабскай калегіі імперскіх графаў.
У 1971 годзе далучыўся да руху яўрэяў за права на выезд з СССР, у прыватнасці, напісаў ліст пракурору Ленінграда з асуджэннем працэса над габрэямі ў горадзе і падпісаў калектыўны ліст у абарону габрэяў, якіх судзілі ў Кішынёве.
Аўсішчар выступіў адным з аўтараў калектыўнага ліста ў Генеральную пракуратуру СССР і праўленне Саюз пісьменнікаў СССР з патрабаваннем прыцягнуць да крымінальнай адказнасці за распальванне нянавісці да габрэяў і антысеміцкую прапаганду Максіма Лужаніна.
Падчас афіцыйнага візіта Брэжнева ў ЗША 18-26 чэрвеня 1973 года Леў Аўсішчар, Навум Альшанскі, Ілля Гольдзін і Міхаіл Мацэвіч праводзілі ў Мінску галадоўку пратэста з патрабаваннем выпусціць іх у Ізраіль.
З прычыны таго, што новы ўрад Занзібара, неадкладна сфарміраваны брытанцамі, зацвердзіў яго арышт, атрад Каралеўскай марской пяхоты бесперапынна дзяжурыў каля агароджы пасольства, каб арыштаваць былога султана ў той момант, калі ён выйдзе за межы тэрыторыі пасольства.
Жывячы і працуючы ў Савецкай Арменіі, наладзіў кантакты ў Акадэміі навук Арменіі, а ў 1970 годзе выступіў з артыкулам «Паходжанне імёнаў Армен і Ай», якая падтрымвае адну з канцэпцый армянскай прыналежнасці Урарту, у рамках дыскусіі на гэту тэму, якую праводзіў часопіс «Камуніст».
Цягам наступнага дзесяцігоддзя на армянскай мове былі выдадзены яшчэ дзве буйныя працы Гавукчяна ў ЗША і Канадзе, а таксама іх перавыданні на англійскай мове, дзе даследчык прыводзіў довады ў карысць сувязі армянскага і шумерскага народаў.
Камандзір аддзялення разведкі батарэі 120-міліметровых мінамётаў 71-га гвардзейскага стралковага палка гвардыі старэйшы сяржант Аркадзь Касінцаў 5 кастрычніка 1944 года ў баі ля літоўскага населенага пункта Гечайце, размешчанага ў сямі кіламетрах на паўночны ўсход ад горада Кельмы, пад агнём непрыяцеля карэктаваў стральбу батарэі, што дазволіла паразіць кулямёт, назіральны пункт, а таксама захапіць артылерыйскую батарэю праціўніка і склад з боепрыпасамі.
Камандзір аддзялення разведкі 71-га гвардзейскага стралковага палка гвардыі старэйшы сяржант Аркадзь Касінцаў разам з разведчыкамі 7-10 красавіка 1945 года ў баях за сталіцу Усходняй Прусіі горад Кенігсберг ўмела карэктаваў агонь мінамётнай батарэі, якой было падаўлена тры артылерыйскія батарэі праціўніка, шэсць агнявых кропак, разбіта тры назіральных пункта, некалькі бліндажоў, знішчана шмат варожых салдат і афіцэраў.
16 студзеня 1945 года камандзір аддзялення разведкі батарэі 120-міліметровых мінамётаў 71-га гвардзейскага стралковага палка гвардыі старэйшы сяржант Аркадзь Касінцаў ў наступальным баі ва Усходняй Прусіі ў адным кіламетры на поўнач ад населенага пункта Вальтэркемен выявіў назіральны пункт непрыяцеля.
Аркадзь Кузьміч Касінцаў (3 студзеня 1923, Сянно, Віцебская вобласць — 31 жніўня 1991, Ленінград) — камандзір аддзялення разведкі батарэі 120-міліметровых мінамётаў; камандзір аддзялення разведкі 71-га гвардзейскага стралковага палка 24-й гвардзейскай стралковай дывізіі 2-й гвардзейскай арміі 1-га Прыбалтыйскага фронту, гвардыі старшы сяржант.
Загадам па 24-й гвардзейскай стралковай дывізіі ад 18 лістапада 1944 года за мужнасць і адвагу выяўленыя ў баях гвардыі старэйшы сяржант Касінцаў Аркадзь Кузьміч узнагароджаны ордэнам Славы 3-й ступені.
Загадам па 2-й гвардзейскай арміі ад 22 сакавіка 1945 года за мужнасць і адвагу выяўленыя ў баях гвардыі старэйшы сяржант Касінцаў Аркадзь Кузьміч узнагароджаны ордэнам Славы 2-й ступені.
У 1622 годзе Мікалай Вароніч ахвяраваў на карысць Свята-Петрапаўлаўскага праваслаўнага манастыра, які дзейнічаў у Менску, дзве сенажаці: адну на Камароўскім балоце, а другую — у Крупцах.