polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Звяртае на сябе ўвагу той факт, што друкарня Скарыны ў Празе не была зарэгістравана: архівы Пражскага магістрата не далі ніякіх пэўных звестак аб яго выдавецкай дзейнасці тут у перыяд 1517—1519 гадоў.
У 1765 годзе Фрыдрых ажаніў дваццацігадовага Фрыдрыха Вільгельма з Лізаветай Крысцінай Ульрыкай Браўншвайг-Вольфенбютэльскай, дачкой герцага Браўншвайга-Вольфенбютэля Карла і Шарлоты, сястры Фрыдрыха.
У 1764 годзе прынц пазнаёміўся з дачкой музыканта Вільгельмінай Энке, якая стала ў 1769 годзе са згоды караля афіцыйнай фаварыткай кронпрынца з гадавым утрыманнем у 30 тысяч талераў.
Вайна супраць Францыі завяршылася для Фрыдрыха Вільгельма падпісаннем Базельскага міру 5 красавіка 1795 года з усталяваннем дэмаркацыйнай лініі, якая забяспечыла нейтралітэт і мір не толькі для Прусіі, але і для ўсёй Паўночнай Германіі.
Сяброўства паміж братамі ніколі не было, прынамсі з-за таго, што Фрыдрых лічыў, што яго бацька Фрыдрых Вільгельм спрыяў малодшаму брату, а з 1757 года антыпатыі перараслі ў непрытоеную пагарду.
Прускі кароль не жадаў застацца ў баку і 23 студзеня 1793 года ўступіў у дагавор аб падзеле з Расіяй, захапіўшы Данцыг, Торн і Паўднёвую Прусію, на 57 тысяч км² якой налічвалася 1,1 млн жыхароў.
Пасля пачатку Вялікай французскай рэвалюцыі і няўдалых уцёкаў каралеўскай сям'і ў чэрвені 1791 года ў палацы Пільніц пад Дрэздэнам адбылася сустрэча імператара Свяшчэннай Рымскай імперыі Леапольда , караля Фрыдрыха Вільгельма і графа д'Артуа, брата французскага караля Людовіка .
У разгар нідэрландскай Батаўскай рэвалюцыі, Фрыдрых накіраваў прускія войскі на дапамогу свайму швагру і штатгальтару Вільгельму . У чэрвені 1787 года апошняму пры падтрымцы прусакоў удалося аднавіць уладу ў краіне.
Тым не менш, удалечыні ад радзімы губляць брытанскіх салдатаў было нявыгадна, і асноўнай ударнай сілай сталі сіпаі — індыйскія найміты, узброеныя па апошнім слове тэхнікі , ім рэгулярна выплачваўся самавіты для індыйцаў пенсіён.
Перадусім брытанцы заняліся мадэрнізацыяй эканомікі: пабудавалі Гангскі канал, працягнулі Вялікі колавы шлях, наладзілі эфектыўную паштовую сістэму, з'явілася сетка школ і нават вышэйшыя навучальныя ўстановы.
Дый сіпаі з «прывілеяванага саслоўя» да пачатку паўстання ператварыліся ў прастоі «гарматнае мяса» — да таго часу ўжо амаль 20 гадоў Брытанія вяла ў Паўднёва-Усходняй Азіі бесперапынныя войны.
Паўстанне сіпаяў (Сіпайскае паўстанне, у сучаснай гістарыяграфіі Індыйскае народнае паўстанне 1857—1859, Першая вайна Індыі за незалежнасць) — паўстанне індыйскіх салдат супраць жорсткай каланіяльнай палітыкі англічан у 1857—1859 гадах.
Паўстанне выклікала бурную хвалю самых размаітых водгукаў, як у англійскіх прэсе і літаратуры , так і за яе межамі , дзе вызначаныя колы выказваліся за саюз з Расійскай імперыяй дзеля выцяснення Вялікабрытаніі з Азіі.
Стварыў метады прадстаўлення і кадавання інфармацыі аб машынабудаўнічых дэталях, алгарытмы пошуку праектных рашэнняў з выкарыстаннем табліц адпаведнікаў і праграмавання на іх аснове лагічных задач, якія ўзнікаюць пры аўтаматычным праектаванні.
Выданне адкрываецца тытульным лістом з гравюрай і назвай кнігі («Книги первыи царьствъ починаються. Зуполне выложены на руський языкъ докторомъ Франъцискомъ Скорининымъ сыномъ изъ с славнаго града Полоцька. Богу ко чти и людемъ посполитымъ к научению»).
На першым аркушы даецца «Предисловие доктора Франъциска Скорины въ книги царъствъ», а на адвароце 4-га аркуша "Сказание въ первыи книги царъствъ", у якім пералічваюцца асноўныя падзеі кнігі ("о цартвовании Саулове и о битвах его с филистымляне", "како Давид убил Голиафа").
На 119-ым аркушы надрукаваны тытульны ліст з гравюрай і тэкстам ("Третии книги царьствъ починаються. Зуполне выложены на руський языкъ докторомъ Францискомъ Скорининымъ сыномъ с Полоцька"), пасля идзе прадмова.
Па цверджанні А. Ланькова, у апошнія гады ў сувязі з агульнай лібералізацыяй палітычнага рэжыму ў КНДР нагляд за замежнымі турыстамі ў КНДР стаў менш дакучлівым: «Тэарэтычна турысты саштурхваюцца са мноствам абмежаванняў, хоць на практыцы ў нашы дні шмат што залежыць ад таго, як складаюцца іх адносіны з гідам».
Аднак развіццю турызму замінае сфармаваны заходнімі СМІ вобраз жорсткай таталітарнай дыктатуры, якая, з іншага боку, выкарыстоўваецца турыстычнымі кампаніямі для прыцягнення аматараў экстрэмальнага адпачынку.
Кіраўніцтва ў турыстычнай сферы ажыццяўляе Дзяржаўнае галоўнае ўпраўленне па турызме — член Сусветнай турыстычнай арганізацыі і Азіяцка-ціхаакіянскага турыстычнага агенцтва .
Пляжныя курорты, адкрытыя для замежнікаў, знаходзяцца на ўзбярэжжы Японскага мора, якое ў КНДР завуць Усходнім морам: у адмысловай эканамічнай зоне Расон , ля мяжы з расійскім Прымор’ем, Маджон поўнач ад г. Вансана, і пляжы возера Сіджунг, вядомага гэтак жа мясцовай гразелякарняй.
На тэрыторыі КНДР знаходзяцца два аб’екты Сусветнай спадчыны Юнэска Комплекс магільняў Кагуро ў раёне Пхеньяна і Гістарычныя помнікі і аб'екты горада Кэсон — ля мяжы з Паўднёвай Карэяй.
Магчымасць міжнароднай тэлефоннай сувязі існуе толькі шляхам афармлення дэкларацыі на мабільны тэлефон у аэрапорце Сунан і куплі турыстычнай -карты сеткі «», якая мае выхад на міжнародную сувязь.
У экскурсійныя праграмы ўваходзяць аб’екты, злучаныя з дзейнасцю Кім Ір Сена і Кім Чэн Іра, антыяпонскім рэвалюцыйным змаганнем карэйскага народа і баявымі дзеяннямі Карэйскай вайны.
У БССР, як і ў іншых саюзных рэспубліках, мерапрыемствы па радыкальнаму пераўтварэнню бібліятэчнай справы, пачалі праводзіцца пасля пастановы ЦК ВКП «Аб паляпшэнні бібліятэчнай работы».
Прапагандыст бібліятэчнага падыходу Н. Д. Крупская ў працы «Паход у бібліятэку» падкрэслівала, што яго прызначэнне складаецца ў тым, каб «аб’яднанымі сіламі зрушыць з мёртвай кропкі бібліятэчную справу».
Многія бібліятэкі рэспублікі арганізавалі абмен інфармацыяй аб новай вытворчай літаратуры з роднаснымі бібліятэкамі Масквы і Ленінграда, афармлялі кніжныя выстаўкі, складалі інфармацыйныя спісы навінак.
Найбольш актыўна бібліятэчны падыход праводзіўся бібліятэкамі Віцебска, Мінска і Гомеля, якія паспяхова выконвалі прынятыя абавязацельствы па пашырэнні сеткі бібліятэк, прыцягненню чытачоў, прасоўванні палітычнай і нацыянальнай кнігі ў масы.
Як і ў Еўропе, вялікія бібліятэкі адкрываліся пры навучальных установах (пры езуіцкіх акадэміях у Вільні і Полацку , пры базыльянскіх, піярскіх і езуіцкіх школах у Мінску, Пінску, Навагрудку, Слуцку, Брэсце і т. д.).
З мэтай цэнтралізацыі бібліятэчнай справы ў 1921 праведзена І Усебеларуская канферэнцыя бібліятэчных работнікаў і заснавана Фундаментальная бібліятэка БДУ, а ў 1922 яна атрымала статус Беларускай дзяржаўная і ўніверсітэцкай бібліятэкі .
Пісьмовая сістэма па сваіх прынцыпах была ў нечым падобна да складова-ідэаграфічных пісьменнасцей, такіх як шумерскі клінапіс, у якім выкарыстоўваліся спалучэнні логаграфічных і складовых знакаў .
Корпус пісьменнасці мая дае ўяўленне аб асноўных складовых знаках, якія адлюстроўваюць фаналогію класічнай мовы мая, пашыранай у рэгіёне ў той час, і маглі таксама спалучацца ці дапаўняцца яшчэ большай колькасцю лагаграм.
Таму выразы класічнай мовы мая маглі запісвацца мноствам спосабаў: ці толькі лагаграмамі, ці лагаграмамі з фанетычнымі дапаўненнямі , лагаграмамі і складовымі знакамі, ці выключна спалучэннем складовых знакаў.
Напрыклад, у адной распаўсюджанай мадэлі запісу карані многіх дзеясловаў і назоўнікаў перадаваліся лагаграмамі, тады як іх граматычныя афіксы запісваліся складовымі знакамі, прыкладна як у японскай пісьменнасці.
Таму не было агульных рэкамендацый і метадаў работ, а асобныя кансерваторскія майстэрні, якія дзейнічалі у той час у Італіі, Германіі і Савецкім Саюзе, адрозніваліся адзін ад аднаго па сваёй методыцы.
Паверхня была прасякнута сумессю воску і каніфолі, пласты фарбы мелі тэндэнцыю да лушчэння і крышэння, тынкоўка была вельмі далікатная, а гіпс, якім яе спрабавалі ўзмацніць падчас падрыхтоўкі да транспартоўкі, дрэнна з ёй злучыўся.
17 снежня 1962 года першыя з карцін, Архангел Міхаіл з мячом і Меркурый, дасягнулі Нацыянальнага музея ў Варшаве, дзе 2 сакавіка 1963 года яны былі падвергнуты рэстаўрацыі і кансервацыі, у выніку чаго былі гатовыя да пастаяннай экспазіцыі і да часовых выстаў за мяжой.
Пасля гэтых падрыхтовак на адваротны бок карціны накладваўся тонкі пласт эмульсіі, якая складалася ў аб'ёмных суадносінах з 1 часткі полівінілацэтата, 2,5 часткі дробнага пяску, 0,5 часткі вады.
Карціне давалі высахнуць, пасля чаго наносілі таўшчынёй каля 0,5 см наступны пласт раствора, які складаўся ў аб'ёмных суадносінах з 1 часткі эмульсіі, 1,5 часткі тратуарнай крэйды, 0,5 часткі пяску, 0,5 часткі вады.
У выніку гэтых дзеянняў 67 карцін было дастаўлена ў Нацыянальны музей у Варшаве, стаўшы адным з найбольш важных груп экспанатаў Галерэі Фарас імя Казімежа Міхалоўскага і самай вялікай калекцыяй хрысціянскага нубійскага жывапісу ў свеце.
Малюнак пераносіўся на цвёрдую драўняна-стружкавую пліту, пакрытую поліэтыленавай плёнкай, затым асцярожна выдаляліся ўсе рэшткі гіпсу, якія пратачыліся на ліцавы бок, няроўнасці ў растворы адскрабалі нажом.
У адпаведнасці з тэхнічным праектам карціна, прыклееная да ўзмоцненай пласціны, размяшчалася на плоскай скрынцы, вырабленай з перфараваных цвёрдых драўнянавалакністых пліт, ўзмоцненых драўлянымі кратамі.
Марлю перад гэтым разрэзалі на палоскі каля 25 см шырыні і такой даўжыні, каб яны выступалі за паверхню карціны на даўжыню каля 30 см з кожнага боку, пасля чаго наклейвалі палосы ўздоўж і папярок.
Кансервацыя і рэстаўрацыя сценапісу з Фараса ў Нацыянальным музеі ў Варшаве — адзін з найбольш важных і інавацыйных працэсаў у сучаснай кансерватарскай дзейнасці, які ажыццяўляўся ў беспрэцэдэнтных маштабах.
Японскі мінаносец «Абора» правёў апошнюю атаку каля 02:00, аднак да гэтага моманту эскадра была паднята па трывозе, а пражэктары і артылерыйскі агонь рускіх караблёў зрабілі тарпедную атаку з блізкай дыстанцыі немагчымай.
Пасля начной атакі адмірал Тога адправіў свайго падначаленага, віцэ-адмірала Дэва Сігэта, з 4 крэйсерамі на разведку ў 08:00, каб ацаніць вынікі начной атакі і пашкоджанні, нанесеныя рускаму флоту.
Велічны трохпавярховы будынак накрыты «старапольскім» мансардавым дахам: з тарца ўзвышаецца прамавугольная ў сячэнні вежа, прыгонны характар ​​якой узмацняецца навіслымі па кутах круглымі пінаклямі і зубчастым парапетам.
На тытульным лісце змешчана гравюра і пашыраная назва кнігі («Зуполне выложены доктором Франциском Скориною с Полоцька града славного»), а на адвароце — прадмова: «Предословие доктора Франъциска Скорины с Полоцька въ книги Есъфера царици».
Аркуш 18 уяўляе сабой шмуцтытул, на якім адноўлена гравюра першага аркуша, а таксама дададзена: "Сие же речи нижей положеные написаны суть во книгахъ греческаго и латинъскаго языка выкладу посполитого. И абы не было уменъшено в руском языку, положилъ есмъ яко в тых писмахъ все зуполне".
Спачатку яго вытворчасць вялася пад назвай « » , а пасля набыцця бізнеса кампаніі Дзіксі — ў кастрычніку 1928 года, у трох наступных версіях ужо пад назвай з ліпеня 1929 да сакавіка 1932 года, калі адмовіўся ад ліцэнзіі , пад якой ажыццяўляўся выпуск аўтамабіляў.
Нягледзячы на выкарыстанне агульнай колавай базы і каляіны з іншымі мадэлямі сваёй серыі, роадстар быў на 100 мм даўжэй, на 125 мм больш вузкі і вышынёй усяго 1300 мм, што на 325 мм ніжэй, чым у стандартных кузавах машын -2 і -4.
У 1899 годзе, пасля візіту Вільгельма у Асманскую імперыю, кіраўнік Георг фон Сіменс падпісаў папярэдняе пагадненне пра канцэсію на будаванне і эксплуатацыю асноўнай магістралі Багдадскай чыгункі — ад Коньі праз Багдад да Персідскага заліва.
У 1911 годзе паміж Расіяй і Германіяй было складзена Патсдамскае пагадненне, па якім Расія абавязалася не перашкаджаць пабудове чыгункі Берлін-Багдад у памен на прызнанне расійскіх інтарэсаў у Іране.
У будучым скончаным выглядзе дарога дасць магчымасць германскай прамысловасці запоўніць сваімі прадуктамі Малую Азію, Сірыю і Месапатамію, а па сканчэнню лініі Багдад — Ханекін — Тэгеран, таксама і Персію.
Палітычнае значэнне дарогі для Германіі, палягае ў тым узмацненні і адраджэнні Турцыі, якое немінуча павінна пацягнуць за сабой правядзенне чыгуначнага шляху праз усю краіну ад Канстанцінопаля да Персідскага заліва з разгалінаваннямі ва ўсе бакі.
Апошнія два гады перад Першай сусветнай вайной запоўнены германа-турэцкімі перамовамі па пытанні пра гэту дарогу: яны прывялі да падпісання папярэдняй дамовы, што прызнавала вярхоўную ўладу Турцыі над Кувейтам; аднак, адначасна з гэтым, падпісаны былі асаблівыя дамовы паміж шэйхам Кувейта і англійскім урадам, якое рабіла Англію фактычнай гаспадыняй гэтай вобласці.
Таму Расія ў 1900 годзе дамаглася ад Турцыі зняволення пагаднення, па якім Турцыя абавязвалася не перадаваць замежным кампаніям будаванне чыгунак на поўнач ад Лініі Анкара — Сівас — Дыярбакыр — Ван, а магла будаваць іх або сама, або перадаць пабудову рускім капіталістам.
Па канвенцыі з Турцыяй, падпісанай 29 ліпеня 1913 года, Брытанія згаджалася на падаўжэнне нямецкай чыгункі аж да Басры, з тым, аднак, умовай, што гэта дарога не будзе працягнута да Персідскага заліва.
Ён прыйшоў да высновы, што для стварэння ў Паўночнай і Усходняй Анатоліі аднастайнага турэцкага насельніцтва трэба ўжыццявіць масавае перасяленне армян у раёны будавання Багдадскай чыгункі, што дапаможа вырашыць адразу два важныя заданні:
Красавік 1980 — пасля выступу на Тбіліскім рок-фестывалі, які праходзіў у сакавіку 1980 года быў выключаны з камсамола , зняты з пасады малодшага навуковага супрацоўніка, звольнены з працы 1 красавіка 1980 года з фармулёўкай «па пагадненні бакоў», а група «Акварыум» была забаронена афіцыйна.
У сярэдзіне стагоддзя з'яўляюцца спробы паляпшэння першых перакладаў; гэтыя версіі Псалтыроў даслоўнейшыя, багацейшыя на чэшскія неалагізмы, характарызуюцца большай паэтычнасцю.
Значна перапрацаваная версія 1778—1780 на аснове тэксту Чэшскіх братоў у гонар Марыі Тэрэзіі была названа «Імператарскай Бібліяй», а 4-е выданне, праілюстраванае выбітнымі сусветнымі мастакамі, «Залатой Бібліяй» .
У 1487 годзе ўпершыню быў надрукаваны , а праз год, у 1488 годзе, у Празе выйшла першая поўная Біблія па-чэшску; у 1489 яшчэ адзін пераклад выйшаў у Кутнай Горы; у 1506 годзе ў Венецыі надрукаваны яшчэ адзін пераклад Бібліі.
Але па меры росту бібліятэкі і павелічэння, што прад’яўляюцца да яе патрабаванняў з боку чытачоў, колькасць якіх расло з кожным годам, а таксама з боку адміністрацыі і людзей навукі, усё больш і больш адчувалася ўся цяжкае гэтай працы.
Яшчэ больш іх было пры вяртанні кніг: пабываўшы ў руках і ў брудных жылых памяшканнях беднага класа людзей, якія з’яўляліся галоўнымі абанентамі бібліятэкі, кнігі забруджваць, падвяргаліся пашкоджанні, хутка зношваліся, часта затрымліваліся і нават зусім не вярталіся, так што прыходзілася пасылаць за імі да абанентам бібліятэчных служыцеляў на дом, у розныя, часам самыя аддаленыя, часткі горада.
Нарэшце ўся доўгая працэдура выдачы кніг, атрымання закладу, выдачы на гэта квітанцый, захоўвання закладу на руках членаў камісіі пад іх адказнасцю і выдача закладу назад, патрабаванне яго ва ўсякі час дня і вечара, адымала ў служачых масу часу і тармазіла больш неабходныя і прадуктыўныя працы па Бібліятэцы
У першым выпадку ад членаў Камісіі патрабавалася пастаянная ўвага да ўсіх бібліяграфічных выданням, каб быць у курсе кніжнай бягучай справы і навін кніжнага рынку ў Расіі і за мяжой, каб не выпусціць выданняў, асабліва падыходных для набыцця ў бібліятэку і адпаведных мясцовым патрабаванням.
Пры не вялікіх сродках бібліятэкі, патрэбна была вялікая асцярожнасць ў выбары новых твораў, каб папаўняць яе лепшымі, годнымі творамі і пры тым існуючыя ужо ў каталогу літаратуру па гэтым пытанні, Вядома для гэтага патрабавалася вялікая знаёмства з бібліяграфічнай і крытычнай літаратурай і з каталогам сваёй бібліятэкі.
Яны займаюць шмат месца і вельмі саромеюцца бібліятэку, у якой з кожным годам усё больш адчуваецца патрэба ў памяшканні, чаму Камісія ахвотна ўступае ў абмен дублеты і прадае іх, ужываючы атрыманыя за іх грошы на каталагізацыю
Хоць з 1865 года такіх бібліятэк было перададзена не мала, але ўсё-ткі ў некаторых павятовых вучылішчах і гімназіях яны заставаліся; роўна не ўсё яшчэ было ўзята з праваслаўных, каталіцкіх манастыроў і прыватных канфіскаваных бібліятэк.
Па звестках Мілавідава, ў 1865 годзе сюды былі перададзеныя рукапісы і кнігі з 26 рымска-каталіцкіх манастыроў, віленскага епархіяльнага капітула, 7 праваслаўных манастыроў, 22 сярэдне-навучальных ўстаноў, 26 павятовых і прафесійных вучылішч, 2 дырэкцый, 12 прыватных і грамадскіх канфіскаваных бібліятэк.
Кіраўніцтвам для чытачоў пры карыстанні кніжнымі багаццямі рускага аддзялення бібліятэкі служылі шэсць тамоў сістэматычнага і алфавітнага каталогаў і рухомай каталог кніг, яшчэ не якія ўвайшлі ў друкаваны каталог.
Адсутнасць друкаванага каталога замежных кніг Віленскай публічнай бібліятэкі ніколькі не перашкаджаў карыстацца імі, так як члены Камісіі заўсёды і з вялікаю гатоўнасцю выконвалі ўсе кніжныя патрабаванні, калі пасля даведкі ў рухомым каталогу замежная кніга аказваецца ў бібліятэцы.
Дзякуючы таму, што Віленская публічная бібліятэка атрымлівае амаль усе перыядычныя і асобныя выданні, якія выходзяць у межах Заходняга краю, яна сапраўды з’яўлялася краявым цэнтральным кнігасховішчам Паўночна-Заходняга краю.
Акрамя мясцовых устаноў, ахвярадаўцамі ў Віленскую бібліятэку з’яўляліся шматлікія асветныя і навукоўцы ўстановы ў Расіі, і за мяжой, дасылалі штогод свае выданні, часам вельмі шматлікія .
Са старадрукаваных кніг замежнага аддзялення Віленскай публічнай бібліятэкі навуковец асабліва адзначае асобнік Радзівілаўскай Бібліі 1563 г., надрукаваным у Брэсце, а таксама дзве кнігі на літоўскай мове: пропаведзі езуіта К. Шырвіда і Катэхізіс 1595 г.
Урбан Хенрык Рэгіус або Урбан Рыгер — пратэстанцкі рэфарматар, які быў актыўны як у Паўночнай і Паўднёвай Германіі ў мэтах заахвочвання лютэранскага адзінства ў Свяшчэннай Рымскай імперыі.
У Фрыдрыхсгайне размяшчаецца адзін з найбуйнейшых чыгуначных вакзалаў цягнікоў далёкага накіравання — Остбанхоф, які, аднак, часткова страціў сваё значэнне пасля ўвядзення ў эксплуатацыю ў 2006 годзе Цэнтральнага вакзала Берліна.
На тэрыторыі раёна Фрыдрыхсгайн размяшчаюцца гістарычныя кварталы Штралаўскае прадмесце, Боксгаген, Штралау, Самарытэрфіртэль і ўсходняя частка Кёнігсштата, а таксама калонія Фрыдрыхсберг, якая некалі адносілася да раёна Ліхтэнберг .
Стварэнне 1 прыпісваецца Ульрыху Безу і яго камандзе ў (Харм Лагаай, Аляксандр Прэгль, Рудольф Мюлер, Луц Янсен, Вольф-Генрык Менке, Дытэр Шафнер, Клаўс Фаўст, Сабіна Зямелка, Патрык Аюб і Стэфан Старк).
Дызайнер 1 Харм Лагаай адзначаў, што вытворчасць 1 дапамагла зарэгістрыраваць патэнты на высокаінтэнсіўныя газаразрадныя лямпы, трубчасты каркас, механізм дзверы і шасі асновы кузава.
Кузаў з яго высокімі парогамі, прапануе супрацьаварыйную ахову, нягледзячы на тып дзвярэй, таму аўтамабіль можа быць законна і бяспечна ездзіць нават з апушчанымі ўніз дзвярыма, але гэта незаконна ў ЗША
У 1961 годзе стаў супрацоўнікам Інстытута эканомікі і арганізацыі прамысловай вытворчасці Сібірскага аддзялення Акадэміі навук СССР, праз два гады атрымаў ступень доктара эканамічных навук, яшчэ праз год — званне члена-карэспандэнта АН СССР, а ў 1964 годзе ў 32 гадоў стаў дырэктарам гэтага інстытута і заставаўся ў гэтай пасадзе да 1984 года.
Такім чынам, доля карэннага насельніцтва ў горадзе дасягнула 5-7 %, і надалей паступова расла (за рахунак больш высокай нараджальнасці ў казахаў у параўнанні са славянскімі нацыянальнасцямі); ім было дазволена працаваць у гарадскіх службах .
З моманту заснавання і на працягу двух наступных дзесяцігоддзяў абсалютная большасць жыхароў горада была прадстаўлена славянскімі нацыянальнасцямі (афіцэры і камандзіраваныя грамадзянскія спецыялісты пераважна з РСФСР, Украінскай ССР, Беларускай ССР).
Кватэры, якія вызваліліся, былі заняты карэнным насельніцтвам, што прыбывае з гарадоў і сёл Кызылардзінскай вобласці , частка якіх змагла працаўладкавацца ў гандлі і гарадскіх службах, а большасць былі беспрацоўныя.
У другой палове 1990-х і пачатку 2000-х працягнуўся адток рускамоўнага насельніцтва з горада, злучаны з паэтапным скарачэннем вайсковых частак і перадачай аб'ектаў касмадрома грамадзянскім прадпрыемствам.
Улічваючы высокую нараджальнасць у казахскіх сем'ях (у сярэднім 3-4 дзіцяці ў сям'і, супраць 1-2 у славянскіх сем'ях), можна чакаць, што да 2015—2020 гадоў гэты паказнік дасягне 90 %.
Ва ўмовах, калі многія прадстаўнікі венгерскага кіраўніцтва знайшлі палітычнае сховішча ў пасльстве Югаславіі, заставаўся на сваім пасту ў будынку венгерскага парламента, быў ненадоўга затрыманы, але потым адпушчаны.
Звярнуўся да венгерскага народа з заклікам, у якім заклікаў не прызнаваць законнай уладай савецкую ваенную адміністрацыю і прасавецкі ўрад, а «выкарыстаць у адносінах да іх усе формы пасіўнага супраціўлення з выняткам выпадкаў, калі гаворка ідзе пра харчовае забеспячэнне і камунальнае абслугоўванне Будапешта».
Потым прапанаваў варыянт кампраміснага ўрэгулявання венгерскага пытання, злучаны з захаваннем сацыялізму ў Венгрыі пры вывадзе савецкіх войскаў з краіны, яе выхаду з Варшаўскага дагавора і прызнанні СССР легітымнасці ўрада Імрэ Надзя.
Падымала пытанне пра несправядлівасць, дапушчаную ў дачыненні нямецкага насельніцтва, што высылалася з Усходняй Еўропы, у тым ліку з Венгрыі (яшчэ быўшы на дзяржаўнай службе, прапанаваў меры па змякчэнні гэтага працэсу, якія не былі рэалізаваны).
У кастрычніку 1956 года падрыхтаваў рукапіс «Канспект. Кастрычнік 1956 года» — накіды праграмнага палітычнага тэксту, у якім выступіў з крытыкай многіх пастулатаў марксізму-ленінізму , выказаўся ў карысць дэмакратычнага развіцця краіны.
У снежні 1956 года стаў аўтарам «Дэкларацыі пра асноўныя прынцыпы дзяржаўнага, грамадскага і эканамічнай прылады Венгрыі і шляхах пераадолення палітычнага крызісу», падрыхтаванай ім супольна з іншымі кіроўнымі дзеячамі Партыі Петефи і Партыі дробных гаспадароў.
23 мая 1957 года арыштаваны разам з Арпадам Ганцам і ў 1958 года за ўдзел у падзеях 1956 быў прысуджаны да пажыццёвага зняволення (ад смяротнага пакарання смерцю яго нібы выратавала заступніцтва Джавахарлала Нэру).
З 1940 года — прыват-дацэнт універсітэта ў Сегедзе, з 1941 — універсітэта ў Калажвары (ізноў створанай венгерскай вышэйшай навучальнай установы ў Паўночнай Трансільваніі, далучанай у 1940 годзе да Венгрыі; цяпер Калажвар — горад Клуж-Напока ў Румыніі).
У кастрычніку 1944 года быў арыштаваны прыхільнікамі пранацысцкага лідара Ферэнца Салашы, неўзабаве вызвалены з пазбаўленнем права быць на дзяржаўнай службе і займацца выкладніцкай дзейнасцю.
Пасля скідання салашысцкага рэжыму ў Венгрыі — начальнік аддзела ў міністэрстве ўнутраных спраў , быў запрошаны на гэты пост кіраўнікоў МУС, сваім калегам па Сакавіцкім фронце, адных з лідараў лева-арыентаванай Нацыянальнай сялянскай партыі Ферэнца Эрдэі.
У 1963—1971 гадах працаваў навуковым супрацоўнікам бібліятэкі Цэнтральнага статыстычнага кіравання Венгрыі, вярнуўся да навуковай працы, займаўся даследаваннем замежнапалітычных праблем і перакладчыцкай дзейнасцю.
Скончыў гімназію, юрыдычны факультэт універсітэта ў Сегедзе, у 1933—1935 вывучаў права і палітычныя навукі ў Вене і Жэневе, потым стажаваўся ў Міжнароднай праўнай акадэміі ў Гаазе.
Пад кіраўніцтвам дасведчанага айца-езуіта, інструктара, удзельнікі Трэцяй прабацыі на працягу года штудыявалі ордэнскае права і, вывучаючы лісты Ігнація Лаёлы, заснавальніка Таварыства Ісуса, і ладзячы штомесячныя сходы, якія праходзілі ў поўным маўчанні, паглыблялі знаёмства з ордэнскай духоўнасцю.
У далейшым яе зборы значна ўзбагаціліся за кошт перадачы ёй часткі бібліятэкі Залускіх , а таксама дзякуючы дарункам езуіта Крыштафа Якеля, які ў 1779 г. прывёз на Беларусь з Багеміі сваю багатую бібліятэку, і рэктара калегіума Яна Заранака .
езуіты рашуча адмовіліся падпарадкаваць свае навучальныя ўстановы свецкаму Віленскаму ўніверсітэту, міністр асветы П. В. Завадоўскі загадаў адкрыць у Віцебску дзяржаўную гімназію, каб езуіцкія школы засталіся без вучняў.
Неўзабаве па горадзе шырыліся правакацыйныя чуткі, што 2500—5000 армян, уцекачоў з Азербайджана, пераселены ў Душанбэ і ім размяркоўваюцца кватэры ў новабудоўлях масіву «Зераўшан», у той жа час у сталіцы быў моцны дэфіцыт жытла.
Гэта быў дзіўны досвед самаарганізацыі мірнага грамадзянскага насельніцтва — атрады ахоўвалі ад пагромнікаў уваходы ў пад'езды, падыходы ў свой мікрараён, арганізоўвалі самаробную сігналізацыю.