polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Тым не менш, падчас перапісу 2010 года 47,7 % жыхароў краіны назвалі сябе белымі (пры папярэднім перапісе белымі назвалі сябе больш за палову бразільцаў), 43 % — мулатамі або парда , 7,6 % — проста чарнаскурымі .
У 1940-х поспехі медыцыны і яе паўсюднае пранікненне прывялі да скарачэння смяротнасці і дэмаграфічнага выбуху: у 1950-х-70-х штогадовыя тэмпы росту насельніцтва Бразіліі складалі 2,5-3 %.
У 1830-1850-х гадах правадыр арлам Ёнкер Афрыканер падпарадкаваў многія з плямёнаў нама і герэра і стварыў ваенна-тэрытарыяльнае ўтварэнне, улада якога распаўсюдзілася на большую частку цэнтральных раёнаў сучаснай Намібіі.
Але першы рашучы крок да каланізацыі ўнутраных раёнаў Намібіі зрабіла ў 1884 годзе Германія, абвясціўшы пратэктарат над тэрытарыяльнымі набыткамі брэменскага купца Людэрыца, які купіў у правадыра аднаго з плямёнаў нама бухту Ангра-Пекена і прылеглы да яе раён.
Калі супольнасці стала не пад сілу спраўляцца з узброеным супрацівам намібійцаў, афіцыйны Берлін накіраваў туды губернатара Тэадора Лейтвейна, пасля чаго ў Намібію прыбылі першыя белыя пасяленцы.
З прычыны рабаўніцкіх дзеянняў белых гандляроў і далейшых захопаў зямлі, пацярпела крах палітыка паступовых выбарачных захопаў, якая праводзілася губернатарам, і выцяснення афрыканцаў у эканамічна неперспектыўныя раёны.
Адметна, што намібійскія бушмены пазней былі выціснуты прадстаўнікамі іншых народаў у пустынную і паўпустынную мясцовасць, аднак збераглі многія прыёмы мастацтва, палявання і збіральніцтва, характэрныя для першанасельнікаў.
Страндлоперы займаліся вандроўным паляваннем і збіральніцтвам, ужывалі ў ежу малюскаў, рыбу, мяса цюленяў і кітоў, выкінутых на бераг, будавалі прыбежышчы з камянёў, галля і кітовага вусу.
У далейшым Брыц рушыў на поўнач, захапіў Ачываронгу, Оўчу і выйшаў да возера Этоша, адрэзаўшы германскія войскі ва ўнутранай частцы калоніі ад прыбярэжных раёнаў Кабінда і Каакавельд.
Найбольш ранняе сведчанне прысутнасці на тэрыторыі Намібіі чалавека сучаснага тыпу — наскальныя малюнкі, пакінутыя ў месцы зліцця рэк Фіш і Аранжавая каля 26 тысяч гадоў таму.
Да канца гэтага ж года большая частка паўстанцаў вярнулася да мірнага жыцця, так як яны былі вымушаныя забяспечваць харчаваннем свае сем’і, а тыя, што засталіся, былі неўзабаве выцесненыя за мяжу сучаснай Намібіі — у Капскую калонію, якая належала брытанцам.
Пагаршэнне абстаноўкі на поўначы, звязанае з двума рэйдамі людзей Ёнкера і першай спробай партугальцаў захапіць унутраныя раёны паўднёвай Анголы, выклікалі занепакоенасць правадыроў авамба, якія пачалі ўзбройвацца.
У ноч на 10 снежня 1959 года ваенізаваныя сілы і паліцыя ПАР расстралялі дэманстрацыю пратэста афрыканцаў супраць іх перасялення ў «чорны прыгарад» Віндхука: загінулі 12 чалавек, 50 былі параненыя.
На Сахаліне ён на працягу двух гадоў працаваў настаўнікам у ніўскіх школах, упаўнаважаным па тубыльскіх справах пры прэзідыуме Сахалінскага рэўкама, выхавацелям тубыльскай школы-інтэрната ў п. Хандуза.
Пасля вызвалення ў 1947 г. Крэйновічу дазволілі пасяліцца ў м. Луга Ленінградскай вобласці, а ў 1948 г. ён абараніў кандыдацкую дысертацыю на тэму «Юкагірская мова», якую ён вывучыў у зняволенні.
Па сцвярджэнні расйскіх уладаў, па набліжэнні флатыліі да Керчанскага праліва яна неаднаразова ігнаравала патрабаванні расійскіх памежнікаў , парушыла працэдуру праходжання праліва, здзяйсняла небяспечнае манеўраванне і не выходзіла на сувязь.
Украінскія караблі спачатку працягнулі прасоўванне цераз праліў, аднак пры спробе падыходу да Керча-Енікальскага канала былі перахопленыя расійскай берагавой аховай, адзін з караблёў якой здзейсніў навал на ўкраінскі буксір.
Расйскія сілы тым часам ажыццяўлялі іх блакаванне, а затым пераслед, і з мэтай прыпынення караблёў, якія спрабавалі вярнуцца ў Адэсу, ужылі зброю ў тэрытарыяльных або нейтральных водах, пасля чаго караблі былі ўзятыя Расіяй і адведзены ў Керчанскі порт, дзе затрыманы.
25 мая 2019 года Міжнародны трыбунал ААН па марскім праве пастанавіў, што Расія павінна вызваліць 24 украінскіх маракоў, затрыманых падчас інцыдэнту ў раёне Керчанскага праліва, і перадаць Украіне тры канфіскаваныя судны.
Раней Масква апавясціла трыбунал аб тым, што не будзе ўдзельнічаць у слуханнях, адзначыўшы, што, з пункту гледжання расійскага боку, у Трыбунала няма юрысдыкцыі для разгляду керчанскага інцыдэнту.
Міжнародны інцыдэнт у Керчанскім праліве адбыўся 25 лістапада 2018 года, калі Узброеныя сілы РФ і караблі Берагавой аховы Пагранічнай службы ФСБ Расіі з ужываннем зброі затрымалі караблі Ваенна-марскіх сіл Украіны, што спрабавалі прайсці з Адэсы ў Марыупаль праз Керчанскі праліў, які пасля анексіі Крыма ў 2014 годзе знаходзіўся пад кантролем Расіі.
Пасля інцыдэнту ў Керчанскім праліве, 26 лістапада Украіна ўвяла ў шэрагу абласцей (перш за ўсё прыгранічных з тэрыторыямі расійскай ваеннай прысутнасці) ваеннае становішча, якое было спынена 26 снежня.
Працаваў у якасці дацэнта і прафесара ў Мінскім гарадскім інстытуце развіцця адукацыі, Інстытуце кіравання і прадпрымальніцтва, Акадэміі парламентарызму і прадпрымальніцтва, Міжнародным гуманітарна-эканамічным інстытуце, Інстытуце сучасных ведаў.
Уваходзіць у склад Дзяржаўнай экзаменацыйнай камісіі, якая прымае выпускныя экзамены па спецыяльнасці «Сацыялогія» і «Эканоміка прадпрыемства» у Міжнародным гуманітарна-эканамічным інстытуце.
30 гадоў Перамогі, Цэнтр спорту і адпачынку па пр. Міру — усе ў Магілёве, рэканструкцыя і інтэр’еры філіяла гасцініцы «Магілёў», дзіцячы аздараўленчы комплекс у в. Прыбар Бялыніцкага раёна, інтэр’еры Палаца грамадзянскіх абрадаў, рэканструкцыя вул.
Ленінскай, рэканструкцыя Камсамольскага сквера, рэканструкцыя рэстарана «Полі» пад фірменны магазін «Крышталь» з барам, рэканструкцыя спортбазы «Космас» — усе у Магілёве, адміністрацыйны будынак «Аховы» ў г. Бабруйску, рэканструкцыя галоўпаштамта, інтэр’еры рэстаранаў «Мадэрн», «Саломенка», рэканструкцыя і інтэр’еры магазіна абутку «Бадэн», інтэр’еры Магілёўскага філіяла Інстытута правазнаўства ў Магілёве, рэканструкцыя плошчы Леніна ў г. Бабруйску, касцёл Святога Антонія, жылы дом на скрыжаванні вул.
У 1982—2006 гадах працаваў архітэктарам, а пазней начальнікам архітэктурна-канструктарскай майстэрні 3 у інстытуце «Магілёўграмадзянпраект»; галоўны архітэктар г. Магілёва ; намеснік старшыні камітэта па архітэктуры і будаўніцтве Магілёўскага аблвыканкама, з 2007 года галоўны архітэктар Магілёўскай вобласці.
Скончыў у 1982 годзе архітэктурны факультэт Беларускага політэхнічнага інстытута (выкладчыкі В. І. Кожар, Воінаў, Г. У. Палянская, Г. А. Трушнікава, Ю. Н. Кішык, Чантурыя, Н. А. Зельтэн, І. Іода).
4 верасня 2014 года Езярышчанскі пассавет рэарганізаваны ў сельсавет, у яго склад перададзены 8 населеных пунктаў (аграгарадок Лесагорская, вёскі Аўдзейкава, Кайкі, Мясцечка, Панкры, Студзёнка, Сурміно, Ткачы) з Бычыхінскага сельсавета.
13 верасня 2018 года ў склад сельсавета перададзена частка скасаванага Руднянскага сельсавета (14 вёсак: Балотніца, Бібіна, Вадзянікі, Горкі, Гукалы, Дарахі, Дубраўка, Задрачча, Кудзіны, Ляхаўка, Марчанкі, Прудок, Рудня, Саладухі) і вёскі Жукава і Мартыненкі Бычыхінскага сельсавета.
У час Паўночнай вайны гетман Іван Мазепа пачаў тайныя перамовы з польскім дваром і шведскім каралём Карлам , а з набліжэннем асноўных сіл шведскай арміі — восенню 1708 года адкрыта перайшоў на бок шведаў і 29 кастрычніка 1708 года з прыхільнікамі далучыўся да Карла .
Ва ўмацаваным Батурыне засталіся вялікая колькасць прыпасаў для шведскай арміі, моцны гарнізон пад камандаваннем палкоўніка Д. Чэчаля і есаула Кёнігсека захаваў вернасць Мазепу і разлічваў на скоры падыход шведскіх войскаў.
У 1891 годзе горад з’яўляўся гандлёвым цэнтрам мясцовага значэння, тут рэгулярна адбываліся кірмашы, налічвалася 450 жылых дамоў і 3580 жыхароў, дзейнічалі дзве праваслаўныя царквы, васковы завод і два заводы па вытворчасці свечка з лою.
Працаваў старшым аграномам калгаса «Рэвалюцыя» Быхаўскага раёна Магілёўскай вобласці, старшым аграномам управлення сельскай гаспадаркі Магілёўскага аблвыканкама, галоўным аграномам калгаса імя Энгельса Бялыніцкага раёна.
Потым працаваў другім сакратаром Бялыніцкага райкама ЛКСМБ , лектарам ЦК ЛКСМ Беларусі, а з 1986 года памочнікам міністра ў Міністэрстве сельскай гаспадаркі і харчавання Рэспублікі Беларусь.
Вячаслаў Рагойша аналізуючы творчасць паэта адзначаў: «… выразна пазначаны талентам творцы, яскрава сведчаць аб настойлівых творчых пошуках, імкненні глыбей і арыгінальней спасцігнуць свой час і сябе ў часе.» .
Першапачаткова ўжываўся як абагульненая назва арганізацый «Белая рука», «Эскадрон смерці», «Сальвадорская антыкамуністычная брыгада», «Карыбскі легіён», «Цэнтральнаамерыканскі антыкамуністычны фронт», «Белы ваяўнічы саюз» («Узброеныя сілы антыкамуністычнага вызвалення — вайна на вынішчэнне»), «Вока за вока», «Пурпурная ружа», «Новая антыкамуністычная арганізацыя», «Аргенцінскі антыкамуністычны альянс» і шэрагу іншых, якія ў асноўным дзейнічалі ў Гватэмале і Сальвадоры.
У 1972 годзе ў склад сельсавета з Межаўскага сельсавета перададзены 10 населеных пунктаў (вёскі Глінішча, Грабянёва, Гразіна, Зарэчча, Кашына, Лагі, Мальжонкава, Слабодка, Чаркасова і Шэмберава), у склад Задроўеўскага сельсавета перададзены 4 населеныя пункты .
15 мая 1981 года ў склад Межаўскага сельсавета вернуты 6 населеных пунктаў (вёскі Зарэчча, Кашына, Мальжонкава, Слабодка, Чаркасова і Шэмберава), у склад Веравайшанскага сельсавета перададзена вёска Грабянёва.
На момант скасавання ў склад сельсавета ўваходзілі 12 населеных пунктаў: вёскі Азярок, Баякоўшчына, Глінішча, Гразіна, Заполле, Зоськава, Ізмайлава, Лагі, Малотынь, Рубашына, Смаляны і Ферма.
Металічнае дно камеры, якое запоўнена газам, астуджаецца цвёрдай вуглекіслатой да тэмпературы — 60—70 С. У выніку цеплаправоднасці газу і канвектыўнага цеплаабмену паміж газам і сценкамі камеры ў камеры усталёўваецца вялікі перапад тэмпературы па вышыні.
Як і ў камеры Вільсана, трэкі ў дыфузійнай камеры ствараюцца кроплямі вадкасці ў перанасычаным пары, а цэнтрамі кандэнсацыі з’яўляюцца іоны, якія ўтвараюцца ўздоўж траекторыі зараджанай часціцы.
Чатыры калегіума , дзве рэзідэнцыі і цэлы шэраг місіяў апальнага Таварыства Ісуса становяцца цэнтрам прыцягнення для былых езуітаў з усяго свету і пры спрыянні расійскіх уладаў атрымліваюць значны штуршок для свайго развіцця.
Важна адзначыць, што ў той час, як у школе пры рэзідэнцыі замежныя мовы не выкладаліся, езуіцкі каталог за 1783 г. сведчыць пра тое, што ў класе інфімы вывучалі нямецкую, у класе сінтаксіса — французскую, а ў класе рыторыкі — нямецкую і французскую мовы.
У розныя часы рэзідэнцыі і калегіуму належалі маёнткі Бялянічы, Варатынічы, Галынец, Дабрасневічы, Дубінскі, Куты, Параеўка, Паўлаўка, Турэц, Цёплае, Хронеў, Ямны і інш.
Нараджэнне прынцэсы Айко дало штуршок ажыўленым спрэчкам у Японіі адносна таго, ці павінна дзеючая сістэма атрымання ў спадчыну па мужчынскай лініі, выкладзеная ў Законе Імператарскага Дома 1947 года, быць змененая ў бок першародства, што дазволіла б жанчыне атрымаць у спадчыну Хрызантэмавы Трон, нават пры наяўнасці ў яе малодшага брата.
З прычыны гэтага некаторыя кансерватыўныя навукоўцы даказваюць, што жаночае панаванне было часовым, і традыцыя атрымання ў спадчыну стальца толькі па мужчынскай лініі павінна падтрымлівацца і ў 21-м стагоддзі.
Утвораны 16 верасня 1960 года ў складзе Езярышчанскага раёна Віцебскай вобласці БССР з цэнтрам у вёсцы Гуркі з населеных пунктаў, якія знаходзіліся ў адміністрацыйным падпарадкаванні Езярышчанскага пассавета (17 населеных пунктаў: Альшанікі, Арцюхі, Аўдзейкава, Балбекі, Грыбачы, Гуркі, Жукава, Касьяніха, Кісялёўкі, Кошкіна, Куландзіна, Лахі, пасёлак лясгаса, Мартыненкі, Пылькі, Сухарукава і Шчамялі), уваходзілі ў склад Мехаўскага (9 населеных пунктаў: Будніца, Бялькі, Каралі, Пуляхі, Трубіна, Цары, Церахі, пасёлак цагельнага завода і чыгуначная казарма 499 км) і Кудзінскага (6 населеных пунктаў: Валайкі, Есяновікі, Лапашкі, Лугавыя, Сіціна і Хвошна) сельсаветаў.
Фла́гман 2-га ра́нгу — воінскае званне Марскіх Сіл Рабоча-Сялянскай Чырвонай Арміі Саюза ССР было ўведзена Пастановай ЦВК СССР і СНК СССР ад 22 верасня 1935 года і зацверджана пастановай Савета Народных Камісараў СССР 2591 для Марскіх Сіл РСЧА СССР ад 22 верасня 1935 года і абвешчана загадам Народнага Камісара абароны 144 ад 26 верасня 1935 года.
Ньют адпраўляецца ў Парыж разам з Якабам, які спадзяецца знайсці там Квіні — яны пасварыліся з прычыны таго, што Якаб адмовіўся ажаніцца з Квіні, не жадаючы падвяргаць яе небяспецы.
Крыдэнс назірае за птушанём фенікса і Грындэльвальд ператварае таго ў дарослага фенікса са словамі, што ў хвіліну сумневу і роспачы любому з сям’і Дамблдора з’яўляецца фенікс (у пачатку фільма Дамблдар распавядае гэту гісторыю Ньюту, гаворачы, што яго прадзед знік з феніксам шмат гадоў назад), і адкрывае юнаку яго сапраўднае імя — Аўрэліюс Дамблдор.
«Фантастычныя істоты: Злачынствы Грындэльвальда» — фантастычная драма рэжысёра Дэвіда Ейтса пра супрацьстаянне Ньюта Скамандэра, Альбуса Дамблдора, сясцёр Гальдштэйн і не-мага Якаба Кавальскага з аднаго боку і злога чараўніка Грындэльвальда — з іншай.
11 лютага 1972 года ў склад Астравецкага сельсавета перададзены 5 населеных пунктаў , у склад сельсавета з адміністрацыйнага падпарадкавання Астравецкага пассавета перададзены 9 населеных пунктаў (Бліканы, Вайшнарышкі, Дзягенева, Індрубка, Каменка, Кермяляны, Пранюны, Сасноўка і Слабодка).
26 лютага 2013 года ў склад сельсавета былі перададзеныя населеныя пункты Альгіняны, Гуры, Дзірмуны, Едаклані, Ізабеліна, Келёйці, Ліпнішкі, Малі, Мацканы, Навікі, Радзюлі, Філіпаны, якія ўваходзілі ў склад ліквідаванага Астравецкага сельсавета; а хутар Каменка перададзены з Гудагайскага сельсавета ў склад горада Астравец.
На іх аказала ўплыў праца Т. Р. Мальтуса аб народанасельніцтве; абодвум былі вядомыя погляды Лаеля, абодва вывучалі фаўну, флору і геалагічныя фармацыі груп астравоў і выявілі значныя адрозненні паміж відамі, якія іх насяляюць.
У 1859 года Дарвін апублікаваў твор «Паходжанне відаў шляхам натуральнага адбору, ці Захаванне спрыяльных парод у барацьбе за жыццё», дзе паказаў зменлівасць відаў раслін і жывёл, іх натуральнае паходжанне ад больш ранніх відаў.
Пераклады на нямецкую і французскую мовы выйшлі ў 1860 і 1862 гадах адпаведна, аднак іх перакладчыкі — Георг Генрых Брон і Клеманс Руае — дапусцілі шэраг скажэнняў з мэтай папулярызацыі іх уласных сацыял-дарвінісцкіх і яўгенічных ідэй.
У прыватнасці, Дарвін прадэманстраваў падрабязныя навуковыя доказы, сабраныя падчас яго падарожжа ў Паўднёвую Амерыку, на Галапагоскія астравы і ў Аўстралію на борце карабля «Бігль» з 1831 па 1836 год.
Так, расла падтрымка такіх ідэй сярод дысідэнцкіх анатамістаў і шырокай грамадскасці, але ў першай палове 19-га стагоддзя англійскія навуковыя ўстановы былі цесна звязаны з Англійскай Царквой, у той час як навука была часткай натуральнай тэалогіі.
Уяўленні аб трансмутацыі відаў былі спрэчнымі, паколькі яны канфліктавалі з верай аб тым, што віды былі нязменнымі часткамі праектнай іерархіі і што людзі былі ўнікальнымі, і не былі звязаны з іншымі жывёламі.
«Паходжанне відаў шляхам натуральнага адбору, ці Захаванне спрыяльных парод у барацьбе за жыццё» — твор англійскага прыродазнаўца Чарлза Дарвіна, апублікаваны 24 лістапада 1859 года, які з’яўляецца адным з найбольш знакамітых твораў у гісторыі навукі і асноватворным у сферы эвалюцыйнага вучэння.
Затухаячы і зноў актывізуючыся, праца па ўдасканаленні Генадзіеўскай Бібліі працягвалася да 1740-х гадоў, калі быў выдадзены канчатковы тэкст — так званая (якая да гэтага дня выкарыстоўваецца ў час набажэнства Праваслаўнай Царквой у Расіі і іншых славянскіх краінах).
Яна стваралася на аснове новых самастойных перакладаў з грэчаскага, лацінскага і яўрэйскіх тэкстаў, з выкарыстаннем новых моўных правілаў і нормаў, і ў выніку значна адрозніваецца ад Генадзіеўскай Бібліі.
Генадзіеўская Біблія — першы ў гісторыі славянскай кірылічнай пісьменнасці поўны збор біблейскіх кніг Старога і Новага Запаветаў у перакладзе на , які стаў асновай друкаваных выданняў Бібліі на ўсходнеславянскіх землях.
Наваі ў Ташкенце ; праект павільёна «Баваўнаводства» ВДНГ Узбекскай ССР ; корпус прыродазнаўчых факультэтаў Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта ; гісторыка-археалагічны комплекс «Старажытнае Бярэсце» на тэрыторыі Брэсцкай крэпасці , кінатэатр «Масква» ў г. Мінску ; канцэпцыя забудовы навукова-вытворчай зоны і шэраг будынкаў акадэмгарадка АН БССР .
У аўтарскім калектыве з архітэктарамі (1982, у сааўтарстве з І. К. Вінаградавым, Б. С. Паповым, Г. Б. Гераўкерам, С. С. Жураўлёвым, Н. Яснагародскай); распрацоўка будаўнічых праектаў Інстытута біяарганічнай хіміі, Інстытута геахіміі і геафізікі, корпус агульнага прызначэння зоны інстытутаў хімічных навук, спецкорпус Інстытута біяарганічнай хіміі, Інстытут генетыкі і цыталогіі, корпус мадэльных установак, комплекс фітатрона і інш.
Мядзведзевым, чыгуначны вакзал з падземным узроўнем і комплексным добраўпарадкаваннем прывакзальных плошчаў у г. Мінску(2000—2002, у сааўтарстве з В. У. Крамарэнкам , І. К. Вінаградавым); будынак Нацыянальнай бібліятэкі Беларусі .
Помнік Францыску Скарыну (2006, у сааўтарстве са скульптарам А. В. Дранцам, архітэктарам В. У. Крамарэнкам); Шматфункцыянальны комплекс у граніцах вуліц Вакзальная—Талстога—завулак Спартыўны, комплекс будынкаў «Белгазпрамбанка» па вул.
З 1979 года начальнік аддзела ўзгаднення праектаў і горадабудаўнічага савета Галоўнага архітэктурна-планіровачнага ўпраўлення Мінгарвыканкама; З 1981 года зноў галоўны архітэктар праектаў у інстытуце «Белдзяржпраект»; з 1986 года галоўны архітэктар праектаў у інстытуце «Мінскпраект»; з 1998 года дырэктар праектнага прыватнага ўнітарнага прадпрыемства «Творчая майстэрня архітэктара Вінаградава М. К.» .
Двойчы лаўрэат Дзяржаўнай прэміі Рэспублікі Беларусь у галіне літаратуры, мастацтва і архітэктуры — за архітэктурны праект галоўнага корпуса чыгуначнага вакзала ў г. Мінску, здадзенага ў эксплуатацыю ў 2003 годзе і праект будынка Нацыянальнай бібліятэкі Беларусі у г. Мінску.
Паставіла харэаграфічныя сцэны ў больш за 20 оперных спектаклях («Руслан і Людміла» і «Яўген Анегін» П. Чайкоўскага, «Алека» С. Рахманінава, «Царская нявеста» М. Рымскага-Корсакава, «Аіда» Дж. Вердзі, «Іван Сусанін» М. Глінкі і інш.).
Пасля заваёвы горада 4 сакавіка, паўстанцы прасунуліся яшчэ далей на захад, каб атакаваць Сірт, але былі адкінуты ўрадавымі войскамі, якія перайшлі ў контрнаступленне і да 11 сакавіка адваявалі большую частку Рас-Лануфа.
На працягу наступных трох дзён адбываліся пастаянныя паветраныя, танкавыя і ваенна-марскія бамбардзіроўкі пазіцый апазіцыянераў у Рас-Лануфе, пры гэтым 20 паўстанцаў былі забіты і па меншай меры 65 атрымалі раненні.
У лістападзе 1917 года становіцца памочнікам старшыні Калегіі па справах музеяў і аховы помнікаў; браў удзел у стварэнні спецыяльнага рэстаўрацыйнага аддзела і ў снежні 1918 года стаў яго кіраўніком.
Пра яго смерць епіскап Лукаянаўскі Палікарп так паведаміў у Ніжагародскае Епархіяльнае ўпраўленне: «Вялікае гора напаткала нас і святую мясціну Свяціцеля Ціхана. А палове 12-й гадзіны ночы, з пятага на шостае лютага сканаў ад сыпнога тыфу наш неацэнны айцец протаіерэй Пётр Пятровіч Пакрышкін, пакутаваў ён 21 дзень…»
Увосень 1919 года ён адмовіўся ад чытання лекцый у Акадэміі Мастацтваў, спаслаўшыся на хваробу, перастаў наведваць навуковыя пасяджэнні РАГМК, а ў ліпені 1920 года атрымаўшы адпачынак, па стане здароўя пакінуў Петраград, куды больш ужо не вярнуўся.
Падарожнічаючы па Еўропе ён жыў у Парыжы, дзе знаёміўся з мастацкімі і архітэктурнымі музеямі, затым наведаў Нармандыю, Рым, Фларэнцыю і Палерма, дзе вывучаў візантыйскую, раманскую і гатычную архітэктуру.
3 студзеня 1921 года на пасяджэнні савета Расійскай Акадэміі гісторыі матэрыяльнай культуры , была зачытана пісьмовая адмова П. П. Пакрышкіна ад звання акадэміка архітэктуры і членства ў гэтай арганізацыі.
Пётр Пятровіч Пакрышкін (22 ліпеня 1870, Іркуцк — 5 лютага 1922, Лукаянаў, Ніжагародская губерня) — рускі архітэктар, рэстаўратар, выкладчык, протаіерэй Рускай праваслаўнай царквы.
У жніўні 2014 года разам з таварышам па «Зорцы» Аляксеем Хадневічам на правах арэнды далучыўся да магілёўскага «Дняпра», аднак не здолеў замацавацца ў аснове, а каманда па выніках сезона выбыла ў Першую лігу.
Краіна Сінгапур размяшчаецца на востраве Сінгапур разам з групай невялікіх прылеглых астравоў, найбольш значнымі з якіх з’яўляюцца астравы Джуронг, Пулаў Тэконг, Пулаў Убін і Сентоса.
На поўдні Сінгапур амываецца цёплымі водамі Малакскага і Сінгапурскага праліваў, якія злучаюць Андаманскае мора з Паўднёва-Кітайскім, і пралівам Джахор, па моры дзяржава мяжуе з астравамі Рыау, што належаць Інданезіі.
Штуршком да працы такога кшталту стаў яе ўдзел у міжнародных фестывалях і форумах: фестываль славянскай паэзіі «Поющие письмена» г. Цвер , 51 Міжнародныя бялградскія сустрэчы, г. Бялград , Міжнародны літаратурны форум у г. Аполе , асамблея фестывалю славянскай паэзіі «Поющие письмена» , 54 Міжнародныя бялградскія сустрэчы, г. Бялград, .
Вершы друкаваліся ў перыядычных выданнях Беларусі (газеты: «Полесская правда», «Пінскі веснік», «Навіны Палесся», «Народная трыбуна» «Заря», «Краязнаўчая газета», «ЛіМ», «Звязда», «Народная газета»; часопісы: «Полымя», «Маладосць», «Нёман», «Гаспадыня», «Алеся»).
Для ажыццяўлення кантролю над Свяцейшым Сінодам Пётр І, якога вопыт навучыў не давяраць сваім чыноўнікам, 11 мая 1722 года стварыў пасаду обер-пракурора, наказаўшы выбраць на яе «з афіцэраў добрага чалавека».
Ён абавязаны быў назіраць за ўсім ходам сінадальных спраў, рабіць Сіноду прапановы аб патрэбных мерапрыемствах, даносіць гасудару аб сінодскіх рашэннях і быць наогул пасрэднікам паміж Сінодам і дзяржаўнай уладай.
З часоў імператара Мікалая свецкія ўлады ўважліва сачылі, каб склад Свяцейшага Сінода мяняўся часцей, а з другой паловы стагоддзя стала традыцыяй прызначаць да ўдзелу ў пасяджэннях на два, рэдка на тры гады.
Да гэтай зусім свецкай установы, што складалася з чыноўнікаў на чале з былым Астраханскім ваяводам , перайшлі не толькі адміністрацыйныя і гаспадарчыя справы расфарміраванага патрыяршага двара, але і кіраванне царкоўнымі вотчынамі праз прызначаных ім свецкіх асоб.
17 лістапада 1917 г. Памесны Сабор пастанавіў, сярод іншага, з дня ўзвядзення на Патрыяршую кафедру ва ўсіх храмах Расійскай праваслаўнай царквы здзяйсняць памінанне «Яго Свяцейшаства» замест «Свяцейшага Сінода».
31 студзеня таго ж года Памесны Сабор пастанавіў, што зноў устаноўленыя Свяшчэнны Сінод і Вышэйшы Царкоўны Савет прымаюць справы царкоўнага кіравання ў Свяцейшага Сінода з 1 .
У той жа дзень Свяцейшы Сінод, адпаведна, прыняў сваё апошняе Вызначэнне — за 273 — «Аб перадачы спраў Свяцейшага Сінода Свяцейшаму Патрыярху, Свяшчэннаму Сіноду і Вышэйшаму Царкоўнаму Савету».
На працягу ХІХ стагоддзя пры Сінодзе ствараецца таксама шэраг органаў для кіравання духоўна-навучальнымі ўстановамі: Камісія духоўных вучылішчаў , Духоўна-навучальнае праўленне , Навучальны камітэт .
З 1830—40-ых гадоў Сінод фактычна быў адхілены ад кіравання царкоўнымі справамі; усе бягучыя справы вырашаліся толькі па дакладзе обер-пракурорскай канцылярыі; обер-пракурор мог прыпыніць любую пастанову Сінода, аказваў вырашальны ўплыў на выклік іерархаў у Сінод і звальненне з яго.
Як і ў грамадзянскіх калегіях, на першым пасяджэнні ў 1721 годзе ў склад Свяцейшага Сінода былі прызначаныя: прэзідэнт — мітрапаліт Стэфан , два віцэ-прэзідэнта — архіепіскапы Феадосій і Феафан , чатыры дарадцы з архімандрытаў, чатыры асэсары з пратапопаў і адзін з «грэчаскіх чорных святароў».
Для надання большага аўтарытэту і кананічнасці новаму царкоўнаму ўраду Пётр звярнуўся да Канстанцінопальскага Патрыярха Ераміі з просьбай, каб ён, пасля нарады з іншымі Патрыярхамі, «учреждение духовного Синода за благо признать изволил».
Праз два гады, 23 верасня 1723 года, патрыярх Канстанцінопальскі Ерамія даслаў сваю зацвярджальную грамату, у якой паведамляў аб прызнанні Свяцейшага Сінода сваім «у Хрысце братам», што мае ўладу «творити и совершати елико четыре Апостольские Святейшие Патриаршие Престолы».
25 студзеня 1721 года імператар Пётр выдаў маніфест пра заснаванне «Духоўнай калегіі, ці Духоўнага саборнага ўрада», а 14 лютага пасля набажэнства ў Троіцкім саборы Аляксандра-Неўскай лаўры адбылося ўрачыстае адкрыццё Духоўнай калегіі.
Спачатку Свяцейшы Сінод нярэдка перасяляўся з Пецярбурга ў Маскву на больш ці менш працяглы тэрмін, часам пакідаючы справы няскончанымі; для заканчэння іх была заснавана ў Пецярбургу ў 1721 годзе Цівунская палата .