polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Па стане на 2021 год было адзіным у Беларусі вытворцам будаўнічых матэрыялаў з гіпсу і мела 115 кропак продажу праз 19 дылераў у Беларусі, у тым ліку 33 — у Мінску, 11 — у Брэсце, 10 — у Гродне, па 9 — у Гомелі і Магілёве, 5 — у Віцебску, а таксама 12 — у Мінскім раёне, 4 — у Бабруйску, 3 — у Баранавічах, па 2 — у Оршы, Лідзе і Полацку.
Па адной краме працавала ў яшчэ 23 гарадах — Асіповічах, Барысаве, Бярозе, Ганцавічах, Дружным , Жлобіне, Жодзіне, Іванаве, Івацэвічах, Мазыры, Маладзечне, Маларыце, Мар’інай Горцы, Наваполацку, Пінску, Пружанах, Рагачове, Светлагорску, Слоніме, Століне, Слуцку, Фаніпалі , Чэрвені.
Усяго ў «Дзённіку літоўскіх паслоў» 10 прамоў паслоў, 5 маналогаў вялікага князя маскоўскага, 12 прамоў прыставаў, 8 маналогаў маскоўскіх баяраў, з якіх 6 — безасабовыя і 2 — персаніфікаваныя.
Яны ўключаюць наступныя топікі — прыезд прыставаў да вялікіх паслоў і запрашэнне ў Крэмль, праезд брамы , сустрэча ў сенцах перад палацам князя з пералікам баяраў, якія выйшлі насустрач, рытуальнае прадстаўленне вялікаму князю паслоў, ветлівае запрашэнне ад манарха заняць адпаведнае месца на лаве насупраць ад яго, нарэшце, прапа-нова баярына-дыпламата Івана Віскаватага ад імя манарха перайсці ў палату для вядзення перамоў.
Спецыфічная, бадай, толькі сцэна першай аўдыенцыі, якая ўключае цалаванне пасламі рукі вялікага князя, дыялог з ім пра яго здароўе, дазвол князя чыніць пасольства, паднашэнне падарункаў, ласкавае запрашэнне з боку князя сталавацца ў яго, вячэра ў гонар паслоў.
Разгортванне падзей пачынаецца з моманту прыезду пасольства ВКЛ на землі Маскоўскага княства, паведамленнем пра час — 7 студзеня 1556, і пералікам кіраўнікоў пасольскай місіі з указаннем іх пасадаў.
кіраўнікоў пасольства, за выключэннем аднаго выпадку, дзе аўтар гаворыць ад сваёй асобы: «Таго ж дня, у аўторак, прыставы былі на абедзе ў мяне, старэйшага пасла, князя Стафана Андрэевіча Збаражскага, ваяводы віцебскага. там усе паслы разам абедалі і віталі прыставаў паводле нашага звычаю, што яны ад нас з удзячнасцю прымалі. Добра падпіўшы, яны падзякавалі нам і паехалі».
У «Дзённіку літоўскіх паслоў» фігуруюць звыш дзесяці персанажаў, прычым усе яны — гістарычныя асобы: маскоўскі князь Іван Грозны, баяры Якаў Салтыкоў-Марозаў, , , , пісар .
На ўсіх стылістычных узроўнях «Дзённіка літоўскіх паслоў» адчувальны ўплыў пратакольных запісаў, справаводчага дыскурсу, які пераважаў у тагачаснай дыпламатычнай практыцы фіксавання пасольскіх місій.
Каларытна пададзеныя ў творы сцэны пажару ў Маскве, збіццё возчыкаў памежнікамі пры ўездзе ў Крэмль, падпісанне перамір’я паміж Маскоўскай дзяржавай і Вялікім Княствам Літоўскім.
З развалам Рускай арміі ў кантэксце падзей 1917 года, Кастрычніцкага перавароту і Грамадзянскай вайны, што разгаралася, расійскія войскі былі не здольныя аказаць сур’ёзнага супраціву акупацыйным сілам Германіі і Аўстра-Венгрыі.
Таму арміі Цэнтральных Дзяржаў амаль бесперашкодна прасоўваліся па тэрыторыі былога магутнага саперніка і авалодалі каласальныя зямлі Балтыі, Украіны, Беларусі, тым самым прымушаючы бальшавіцкі ўрад Расіі да хутчэйшага падпісання Брэсцкага дагавора.
Цэнтральная групіроўка, касцяком якой была 10-я армія і корпус немцаў, хутка прасоўвалася па тэрыторыі сучаснай Беларусі і ўжо 21 лютага авалодалі Мінскам, у якім была захоплена штаб-кватэра Заходняй армейскай групы расійскіх войскаў.
Настаўнікамі тады працавалі Язэп Багушэвіч, муж і жонка Восіп і Ганна Яскульдовічы, сёстры Марыя і Ганна Адзярэйкі, Леакадзія Дарашкевіч, Сцяпан Палачанін, Марыя Зялёнка, Мікалай Грыбоўскі, Зінаіда Цюхай, Сяргей Пісарчык, муж і жонка Рыгор Шэлег і Лідзія Рабцэвіч.
Першы Вальны Сойм Беларускіх Суполак 26-27 снежня 1987 года ў в. Палачанка Валожынскага раёна вызначыў курс на нацыянальна-культурнае і дэмакратычнае адраджэнне Беларусі, выказаўся за дзяржаўнасць беларускай мовы.
Суполкі КБС працавалі на раскопах і музейных талоках, у верасні 1989 года адзначылі пад Оршай 475-годдзе аршанскай бітвы 1514 года, удзельнічалі ў Рэспубліканскім Студэнцкім Форуме 21-23 лістапада 1989 года, у асноўных акцыях БНФ, правялі экалагічныя рэйды «Беларусь — Дзявочая Гара — Ракаў» і «Беларусь — бязядзерная зона» , наладзілі Купалле ў Вязынцы з удзелам беларускай моладзі з розных краін свету .
У ліку іх найбуйнейшых акцый былі масавыя палітызаваныя святкаванні Купалля; беларуска-латышскае экалагічна-патрыятычнае воднае ралі пратэсту супраць будаўніцтва Даўгаўпілскай ГЭС «Дзвіна — -87» ; экалагічная экспедыцыя «Прыпяць-88» ; ушанаванне ахвяр палітычных рэпрэсій ; мітынгі ў Мінску ў абарону гістарычнай забудовы Верхняга горада ; у Курапатах , каля Усходніх могілак у Мінску ; публічнае ўзняццё пытання пра вяртанне гістарычнай сімволікі ; удзел у стварэнні «Камітэта-58», таварыства «Мартыралог Беларусі», Аргкамітэта БНФ «Адраджэнне».
У наступныя гады пачалі дзейнасць маладзёжныя аб’яднанні «Талака», «Тутэйшыя», «Світанак», «Агмень», «Нашчадкі», рок-клуб «Няміга» , «Талака» , «Паходня» , «Крыніцы», «Сакавік» і рок-клуб , «Узгор’е» , «Край» , «Повязь» , «Рунь» , «Сябрына» , «Маладзік» і інш.
Галоўныя іх кірункі ў 1985—1989 — асветная дзейнасць, адраджэнне народных свят, археалагічна-рэстаўрацыйная праца і ахова помнікаў гісторыі і архітэктуры, змаганне за стварэнне беларускіх класаў і школ, за абвешчанне беларускай мовы дзяржаўнай, правядзенне рок-фэстаў.
Створаная нелегальная група «Незалежнасць» пасля спынення ў 1984 дзейнасці Беларускай Спеўна-Драматычнай Майстроўні пастанавіла надалей развіваць рух у легальных культурніцкіх формах, маючы на мэце яго палітызацыю.
У лютым 1985 група правяла нараду моладзі з Мінска, Гомеля, Брэста і Наваполацка, дзе вырашылі спрыяць стварэнню маладзёжных арганізацый грамадска-культурнага кірунку з перспектывай перарастання іх у агульнанацыянальны рух.
Паводле вызнаэння мастака, персанажы яго карцін — «простыя людзі», якія «не чыталі Гегеля і Канта», але «бескарыслівыя, чыстыя сэрцам», у якіх «няма камерцыйнай жылкі», але «ёсць імкненне да шчасця».
Працы Губарава знаходзяцца ў музеях і прыватных калекцыях па ўсім свеце (Нацыянальны мастацкі музей Рэспублікі Беларусь, музей «» , галерэі « » , «» , прыватныя калекцыі ў Расіі, ЗША, Вялікабрытаніі, Японіі, Гішпаніі, Ізраіля, Германіі і інш.
15 красавіка 2021 года галоўнага рэдактара газеты Уладзіміра Янукевіча выклікаў да сябе міжраённы пракурор Аляксандр Карлюк і вынес папярэджанне Баранавіцкай міжраённай пракуратуры за інтэрв’ю са Святланай Ціханоўскай, якое з’явілася на старонках газеты 14 красавіка.
26 красавіка суд Баранавіцкага раёна і горада Баранавічы аштрафаваў Янукевіча на 20 базавых велічыняў: яго абвінавацілі ў парушэнні заканадаўства аб СМІ ў выглядзе распаўсюду інтэрнэт-рэсурсам інфармацыі, распаўсюджванне якой забаронена.
4 мая 2021 года ў аднабаковым парадку «Белсаюздрук» адмовіўся прадаваць газету з 5 мая 2021 года, ліст аб гэтым быў падпісаны дырэктарам Брэсцкага філіяла дзяржаўнага манапаліста Таццянай Зіневіч.
9 мая 2021 года ў аднабаковым парадку Беларускі дом друку адмовіўся друкаваць газету, ліст аб гэтым быў падпісаны намеснікам генеральнага дырэктара па вытворчасці і ідэалагічнай працы Юрыем Арыхоўскім.
Была адзначана роля - у кампаніі салідарнасці з галоўным рэдактарам газэты «Рабочы» Віктарам Івашкевічам, які адбываў пакаранне ў выглядзе прымусовых работ у Баранавічах і быў працаўладкаваны ў выданні.
Уладзімір Пракулевіч прымаў таксама ўдзел сумесна з супрацоўнікамі ВНДІ генетыкі і ЗАТ «Масаграген» у комплексе даследаванняў, якія скончыліся дзяржаўнай рэгістрацыяй арыгінальнага, інавацыйнага антывіруснага ветэрынарнага прэпарату «Міксаферон», у 1999 адзначаны Дзяржаўнай прэміяй Расійскай Федэрацыі за распрацоўку і ўкараненне.
У пачатку 2000-х гадоў бюджэтам пачалося фінансаванне праграм навуковых даследаванняў у галіне геннай інжынерыі і біятэхналогіі, што дазволіла вярнуцца да распрацовак у ветэрынарнай фармацэўтыцы.
Галоўным элементам гэтай канцэпцыі з’яўляецца пасыл, што хваробы жывёл трэба лячыць не чужароднымі для іх рэчывамі , а іх уласнымі «ахоўнымі» бялкамі, якіх у арганізме налічваецца больш за 500, і ў працэсе эвалюцыі прырода выпрацавала генетычна абумоўленую паўнавартасную абарону ад інфекцыйных і неінфекцыйных захворванняў.
На аснове прапанаванай канцэпцыі на дадзены момант распрацаваныя, прайшлі дзяржаўную рэгістрацыю і вырабляюцца 15 субстанцый і больш за 20 ветэрынарных прэпаратаў новага пакалення, якія не маюць сусветных аналагаў.
На падставе атрыманага вопыту ў 2012 годзе В. А. Пракулевіч стаў ініцыятарам уключэння ў Дзяржаўную праграму «Інавацыйныя біятэхналогіі» падпраграмы «Малатанажныя біятэхналогіі», якая была прынята да выканання і атрымала бюджэтнае фінансаванне.
Курсавыя працы, дыпломны праект і кандыдацкая дысертацыя, выкананая ў працэсе навучання ў аспірантуры, былі прысвечаны вывучэнню механізмаў уздзеяння ДНК-тропных агентаў хімічнай і фізічнай прыроды на працэс кан’югацыі бактэрый.
К. Фамічова Уладзімір Антонавіч змяніў тэматыку даследаванняў і пачаў праводзіць фундаментальныя даследаванні па вывучэнні арганізацыі генаў фітапатагенных бактэрый і высвятленні малекулярных механізмаў узаемадзеяння патагенаў з раслінамі-гаспадарамі.
З’яўляецца членам навуковых і навукова-тэхнічных саветаў, Дзяржаўнага экспертнага савета па ахове здароўя, членам рэдкалегіі выдавецтва «Вышэйшая школа», членам рэдакцыйнага савета часопісаў «Веснік Беларускага ўніверсітэта», «Працы Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта», серыя «Фізіялагічныя, біяхімічныя і малекулярныя асновы функцыянавання біясістэм», міжнароднага навукова-тэарэтычнага часопіса «Эпізааталогія, імунабіялогія, фармакалогія, санітарыя».
Уладзімір Антонавіч Пракулевіч (нар. 5 красавіка 1949, Новасысоеўка, Якаўлеўскі раён, Прыморскі край, РСФСР, СССР) — доктар біялагічных навук, прафесар, загадчык кафедры мікрабіялогіі біялагічнага факультэта Беларускага дзяржаўнага ўніверсітэта.
Міжнародны дзень музеяў святкуецца ва ўсім свеце з 1977 года, калі генеральная канферэнцыя , якая праходзіла ў Маскве і Ленінградзе, прыняла рашэнне па прапанове савецкай дэлегацыі аб штогадовым прафесійным свяце.
Гіпермагчымасць злучэння — гэта тэрмін, вынайдзены ў 2001 годзе для распрацоўкі шматлікіх сродкаў сувязі, якія мы маем сёння, такіх як кантакт тварам-да-твару, электронная пошта, абмен імгненнымі паведамленнямі, тэлефон або інтэрнэт.
Міжнародны дзень музеяў — прафесійнае свята работнікаў музеяў свету, якое паводле рашэння ХІІ Генеральнай асамблеі Міжнароднага савета музеяў адзначаецца з 1977 года штогод 18 мая і прысвечана пэўнай тэме, якая вызначаецца Кансультацыйным камітэтам савета.
Па-другое, на іх думку, у Лацінскай Амерыцы існуе дзве палярныя тэалогіі: традыцыйная, кансерватыўная, арыентаваная на абарону дамінуючых парадкаў, і новая, вызваленчая, што абапіраецца на рух базавых нізавых суполак.
Існуе таксама іншая лінія расколу тэалогіі: супярэчнасць паміж заходнім стылем тэалогіі, сутнасць якога складае барацьба з атэізмам, адмаўленнем Богу, і «мясцовай» тэалогіяй, асноўныя пытанні якой спароджаныя не бязбожнасці, а бяздушнымі, бесчалавечнымі сацыяльнымі парадкамі.
У астатняй Афрыцы тэалогія ставіла пад пытанне правамернасць заваёвы, прыгнёту і каланізацыі народаў Афрыкі еўрапейскім хрысціянствам і разглядала праблему абсалютнай галечы ў большасці афрыканскіх краін як следства гэтага.
Іншай важнай крыніцай развіцця тэалогіі вызвалення было жыццё і рэвалюцыйная дзейнасць калумбійскага святара Каміла Торэс , які ў канцы свайго жыцця змагаўся ў шэрагах Арміі нацыянальнага вызвалення і загінуў у сваім першым баі з калумбійскай рэгулярнай арміяй.
Астурыйскі святар Гаспар Гарсія Лавіана, знаходзячыся пад уплывам тэалогіі вызвалення, узяўся за зброю, зразумеўшы, што мірным шляхам палітычных рэформаў не ліквідаваць тую жудасную галечу, якую ён увесь час назіраў у Нікарагуа пры кіраванні дыктатара Самосы.
Менавіта рэлігія, вычышчаная ад перажыткаў мінулага, у спалучэнні з канкрэтнай гісторыяй і сацыяльнай практыкай людзей, па перакананні тэолагаў вызвалення, у стане прапанаваць чалавеку сэнс, дзеля якога варта жыць і паміраць.
Яна засяроджвае ўвагу на Ісусе Хрысце не толькі як Адкупіцелі, але і як Вызваліцелі прыгнечаных, а таксама бачыць галоўную хрысціянскую місію ў прадастаўленні справядлівасці бедным і прыгнечаным.
Хоць Ватыкан патрабуе, каб духавенства не ўмешвалася ў партыйную палітыку, але ён прыняў фундаментальны прынцып тэалогіі вызвалення: «Хрысціянскае Евангелле апраўдвае барацьбу бедных за палітычную свабоду і адсутнасць старонняга кантролю над сваім жыццём».
Пасля набыцця незалежнасці ў 1965 годзе пазбаўлены рэсурсаў Сінгапур зрабіў стаўку на кваліфікаваныя кадры, замежныя інвестыцыі, экспарт і зручнасць геаграфічнага становішча — і эканоміка дзяржавы-вострава адразу пайшла ўгру.
Разам з Ганконгам, Тайванем і Паўднёвай Карэяй Сінгапур быў аднесены да ліку Азіяцкіх тыграў, але "горад ільва" здолеў апярэдзіць астатнюю тройку, дэманструючы ў 1965-1995 штогадовы прырост ВУП у 6 %.
У Палажэнні нічога не казалася ні пра благачынніцкія сходы, ні пра благачынніцкія саветы, што былі ўведзеныя Саборам 1917—1918 гг. Благачынны ў адпаведнасці з Палажэннем прызначаўся епархіяльным архірэем.
На благачыннага статут усклаў абавязак не радзей 1 разу ў год наведваць усе прыходы сваёй акругі і даў яму права праводзіць пасяджэнні прыхадскога сходу па ўказанні архірэя, па просьбе настаяцеля, а таксама прыхадскога сходу і прыхадскога савету.
У Расійскай праваслаўнай царкве да стагоддзя мясцовы нагляд над духавенствам па асобных акругах, на якія падзялялася епархія, ажыццяўлялі намеснікі, заказчыкі, дзесяцільнікі, пратапопы і папоўскія старасты.
У першай палове стагоддзя, пры Лізавеце Пятроўне, заказчыкі, якія былі адказныя за збор падаткаў з духавенства дзесяцільнікамі ў падпарадкаваных ім больш дробных акругах — сталі паўсюдна называцца благачыннымі.
Благачынны — у праваслаўнай царкве адміністрацыйная пасада святара, пры прызначэнні на якую ён становіцца адным з памочнікаў епіскапа ў частцы догляду за парадкам у акрэсленай царкоўнай акрузе ў складзе епархіі, якая завецца благачыннем.
З 12 чэрвеня 1890 года згодна «Палажэння аб упраўленні цэрквамі і духавенствам ваеннага ведамства», найбліжэйшымі памочнікамі протапрэсвітара ваеннага і марскога духавенства з’яўляюцца дывізіённыя благачынныя , што пасрэднічаюць паміж органамі вышэйшай вайсковай духоўнай уладай і падначаленым ёй духавенствам.
Абавязак благачыннага вайсковага духавенства складаўся ў з’яднанні дзеянняў вайсковых святароў і выкананні дапаможных функцый пасрэдніка паміж вышэйшай духоўнай уладай вайсковага і марскога ведамстваў і падначаленым духавенствам.
23 кастрычніка 1807 года протаіерэю Анісіму Баравіку, прызначанаму духоўным начальнікам у Дунайскай арміі генерал-фельдмаршала князя Празароўскага, аднаму з першых была пададзена пасада старэйшага благачыннага.
Архітэктарскім вучылішчам — групай пры Акадэміі мастацтваў, дзе навучалася да 50 пенсіянераў Галоўнага ўпраўлення шляхоў зносін, з ліку тых, хто атрымаў мастацкую адукацыю, але не маюць дастатковых ведаў у горадабудаўніцтве.
Санкт-Пецярбургскі дзяржаўны архітэктурна-будаўнічы ўніверсітэт — найстарэйшая ў Расіі вышэйшая навучальная тэхнічная ўстанова па падрыхтоўцы высокакваліфікаваных інжынераў, архітэктараў, будаўнікоў.
З 2006 года Ганна Аксёнава ўзначальвае секцыю ландшафтных архітэктараў БСА, з лістапада 2010 г. прадстаўляе Беларусь у Еўрапейскай федэрацыі ландшафтных архітэктараў і Міжнароднай федэрацыі ландшафтных архітэктараў .
Міхаіл Герасімовіч Калінкін (красавік 1916 года, вёска Падольнае, Падольненская воласць, Вярэйскі павет, Маскоўская губерня, Расійская імперыя (цяпер сельскае паселішча Веселёўскае, Нара-Фамінскі раён, Маскоўская вобласць, Расія) — 22 лістапада 1943 года, вёска Студзянец, Кармянскі раён, Гомельская вобласць, Беларуская ССР, СССР ) — удзельнік Вялікай Айчыннай вайны, камандзір 175-й асобнай штрафной роты 3-й арміі Беларускага фронту, капітан.
Падчас баёў на падыходах да Дняпра ў раёне вёскі Любеч Рыпкынскага раёна Чарнігаўскай вобласці Украінскай СССР Грачыхін, які знаходзіўся ў складзе разведгрупы, выявіў нямецкае падраздяленне колькасцю каля 50 чалавек.
4 кастрычніка 1943 года ў баю на рацэ Брагінка каля вёскі Піркі Брагінскага раёна Гомельскай вобласці разам з групай салдатаў зайшоў у тыл праціўніка і знішчыў 37 салдатаў і афіцэраў, паспрыяўшы тым самым паспяховаму прасоўванню батальёна.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года за «мужнасць і гераізм праяўленыя ў барацьбе з нямецкімі захопнікамі» старшыня Мікіта Грачыхін пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза.
Свабоды, у пасёлку трактарнага завода ў г. Мінску, гарадах Магілёве і Лідзе, Мінскі радыётэхнічны тэхнікум па Ленінскім праспекце , кемпінг «Мінскі» па Брэсцкай шашы , Фундаментальная бібліятэка АН Беларусі (1967; праект быў паўторна выкарыстаны ў г. Запарожжа ва Украіне), Дом настаўніка , комплекс вучылішча кінамеханікаў, комплекс будынкаў Мінскага медыцынскага інстытута і інтэрнат для студэнтаў па праспекце Дзяржынскага ; з плавальнымі басейнамі ў Салігорску на 1600 , Брэсце на 1200 навучэнцаў , на 40 класаў са спартыўнымі заламі і плавальным басейнам у мікрараёне Усход-1 , забудова вул.
Сямашкі, ГПТВ-40 кінамеханікаў у Мінску, серыі тыпавых праектаў школьных будынкаў рознай умяшчальнасці для масавага будаўніцтва , дзіцячая школа мастацтваў у г. Нароўля, краязнаўчы музей у г. Касцюковічы і шмат іншых праектаў.
Заходнюю і паўночна-заходнюю часткі Пакістана займаюць ускрайкавыя хрыбты Іранскага нагор’я — Макраны, Кіртхар, Чагаі, Табакакар, Сулейманавы горы, якія ўяўляюць сабой амаль паралельныя ланцугі гор вышынёй да 3452 м. Схілы хрыбтоў, звернутыя да Аравійскага мора і Інда-Гангскай раўніны, — стромкія; супрацьлеглыя, якія паніжаюцца да пласкагор’я Белуджыстан, — спадзістыя.
На поўначы знаходзяцца горы Гіндукуш вышынёй да 7690 м , на паўночным усходзе — адгор’і Гімалаяў і Каракарума з горнымі рэкамі і азёрамі, лясамі, ледавікамі, добра захаванай фаўнай.
У 1918—1920 гадах працаваў загадчыкам гідратэхнічнага аддзялення Смаленскага губземаддзела, у 1921—1928 гадах загадчыкам гідратэхнічнага і тэхналагічнага аддзела НДІ тарфянога інстытута ў Маскве.
Адначасова з 1922 года выкладчык у сельскагаспадарчай акадэміі, з 1926 года кансультант Інстытута прамысловасці і выкладчык у Беларускім політэхнічным інстытуце, з 1927 года выкладчык у Маскоўскай горнай акадэміі.
У 1940 годзе абраны членам-карэспандэнтам Акадэміі навук БССР, у 1944 годзе прызначаны старшынёй ўрадавай камісіі па аднаўленні тарфяной прамысловасці БССР і адначасова выконваючым абавязкі загадчыка лабараторыяй здабычы Інстытута торфу Акадэміі навук БССР.
Найбольш значныя работы: дом культуры ў г. Нёман Калінінградскай вобласці , дом культуры з адміністрацыйнымі памяшканнямі ў п. Малеч , праект планіроўкі і забудовы в. Малеч Бярозаўскага раёна , 1-кватэрныя блакіраваныя жылыя дамы з кватэрамі ў двух узроўнях , адміністрацыйныя будынкі дырэкцыі саўгаса і сельсавета , блок 16-кватэрных жылых дамоў з памяшканнямі гандлёвага прызначэння і аптэкай , цэнтральная плошча з малымі архітэктурнымі формамі , пачатковая школа зблакаваная з дзіцячым садам-яслямі ў в. Малеч; адміністрацыйны будынак і бульвар у в. Аснежыцы Пінскага раёна , праект забудовы, цэнтральнай плошчы і добраўпарадкавання жылых кварталаў пас.
Жамчужны п/ф «Дружба» Баранавіцкага раёна , грамадскія цэнтры ў в. Казловічы Слуцкага , Морач Клецкага раёнаў, Дамы культуры , адміністрацыйны будынак , жылыя дамы у в. Абухава Гродзенскага і ў в. Аўсянка калгаса «17 Партз’езд» Горацкага раёнаў, генплана грамадскага цэнтра і інд.
праектаў, дом культуры з залай на 300 месцаў там жа , праекта забудовы, жылых і грамадскіх будынкаў, школа на 432 навучэнцаў у п. Нарач калгаса «Прагрэс» Мінскай вобласці , лазнева-пральны камбінат , дом культуры з залай і плавальным басейнам , адміністрацыйны будынак , жылыя дамы аднакватэрныя і мансардныя 4-кватэрныя і 8-кватэрныя у в. Абухава СПК «Абухава» Гродзенскай вобласці; грамадскі цэнтр пасёлка з бульварам , дом культуры з залай на 600 месцаў у в. Аснежыцы калгаса «Аснежыцкі» Пінскага раёна; база адпачынку Дзяржбанка СССР (1999, пасля рэканструкцыі — комплекс навучальнага цэнтра Нацыянальнага банка Рэспублікі Беларусь) у Раўбічах Мінскага раёна , службова-вытворчы будынак Ашмянскай мытні ПМА «Каменны Лог» і іншыя; Дом культуры з залай на 600 месцаў з танцзалай у г. Пружаны.
Насуперак распаўсюджанаму меркаванню, Н.Корсак ніколі не быў ні ў Кітаі, ні ў Злучаных Штатах Амерыкі) Як прафесар філасофіі, дагматычнай і маральнай тэалогіі і Свяшчэннага Пісання ён выкладаў у езуіцкім каледжы Стоўніхёрст і займаўся місіянерскай працай у бліжэйшым мястэчку Клітэроў .
Заручыўшыся падтрымкай імператара Аляксандра І, які пераследваў уласныя палітыка-дыпламатычныя інтарэсы, генерал Таварыства Ісуса ў Расійскай імперыі Габрыэль Грубер вырашыў паслаць місію ў Кітай і прызначыў у яе склад разам з італьянцам Джавані Грасі і немцам Ёганам Штурмерам і Н. Корсака.
гендырэктара завода быў прызначаны раней асуджаны на восем гадоў пазбаўлення волі за злоўжыванне службовымі паўнамоцтвамі, службовы падлог, крадзяжы і прычыненне шкоды ў буйным памеры, Дзмітрый Усаў, які датэрмінова выйшаў на свабоду.
У ліпені 2016 г. завод наведаў прэзідэнт Беларусі А. Лукашэнка і паабяцаў выратаваць яго, але ў ліпені 2018 г. Савет Міністраў Беларусі ў чарговы раз працягнуў тэрмін санацыі да сярэдзіны 2023 г.
Магілёўскі завод «Строммашына» — дзяржаўнае машынабудаўнічае прадпрыемства Беларусі, заснаванае ў верасні 1913 г. ў Магілёве ў якасці прыватнай медналіцейна-механічнай майстэрні братоў Мазья.
Высокі адсотак маладых мужчын да 30 гадоў тлумачыцца, напэўна, больш інтэнсіўным палавым жыццём моладзі, а таксама менш развітымі ўменнямі канспірацыі ў параўнанні з больш старэйшымі пакаленнямі, што прайшлі свой камінг-аўт у параўнальна спакойныя часы і выпрацавалі свае стратэгіі пошуку партнёраў.
Як паказваюць дадзеныя пра падазроных з акруга Дзюсельдорф, мясцовае гестапа звяртала значна менш увагі на падлеткавыя гомасексуальныя кантакты, чым іх калегі з драбнейшых гарадоў, што лёгка тлумачыцца значна большай колькасцю насельніцтва.
Апроч таго, у адрозненне ад Пфальца і Вюрцбурга, у статыстыцы па Дзюсельдорфе назіраецца больш высокая сексуальная актыўнасць і сярод старэйшых пакаленняў, што тлумачыцца ў тым ліку наяўнасцю мужчынскай прастытуцыі.
Стаіць адзначыць, што аналагаў § 175, ч. 3 у частцы «гомасексуальнага спакушэння» мужчынам старэй 21 года падлетка 14—21 года для гетэрасексуальных кантактаў у крымінальным заканадаўстве Трэцяга рэйха не існавала.
Вінавачанні па § 182 УК, што застаўся без змен, які агадваў крымінальную кару за скланенне да палавога акту «незаганнай дзяўчынкі», якая не дасягнула 16 гадоў, падаваліся толькі , таму «гетэрасексуальнае спакушэнне» было толькі , у адрозненне ад «гомасексуальнага спакушэння», вінавачанні па якому .
Сексуальныя кантакты з дзецьмі, якія не дасягнулі 14 гадоў, рэгламентаваліся ў § 176 КК, што не змяняўся з 1876 года, дзе не ўлічвалася, былі такія кантакты разнаполымі ці аднаполымі.
У 1943 годзе рэйхсфюрар СС Генрых Гімлер, даведаўшыся пра даследаванні дацкага доктара Вернета па «лячэнні гомасексуальнасці», запрашае яго праводзіць даследаванні ў Рэйху на базе Бухенвальда.
Захавалася дэталёвая дакументацыя пра правядзенне ім аперацый над 12 гомасексуаламі Бухенвальда, у выніку якіх ім у пахвінную вобласць ушывалася капсула з «мужчынскім гармонам», якая павінна была зрабіць з іх гетэрасексуалаў.
Першым паддоследным Вернета стаў 55-гадовы каталіцкі тэолаг, прысуджаны ў 1936 годзе па § 175 і пасля адбывання катаргі ў 1944 годзе скіраваны пад «ахоўны арышт» у Бухенвальд.
24 лютага 1933 года выйшаў указ пра забарону шырання «брудных часопісаў», у лік якіх была ўлучана не толькі парнаграфічная літаратура, але і любая навуковая сексалагічная літаратура, у прыватнасці, пад забарону трапілі ўсе працы Магнуса Хіршфельда.
У адпаведнасці з указам Герынга ад 17 студзеня 1942 года «Пра дзеянні ў дачыненні выпадкаў распусты паміж мужчынамі», усіх салдат вермахта, асуджаных па параграфах 175 і 175, умоўна дзялілі на дзве групы:
Асуджаныя першай групы, а таксама ўсе асуджаныя, якім інкрымінавалася выкарыстанне службовага становішча для скланення падначаленых да гомасексуальнага кантакту, пасля адбывання кары скіроўваліся ў канцэнтрацыйныя лагеры.