polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Паміж французскімі ўладамі Індакітая і англійскім кіраўніцтвам у Індыі была дасягнута згода адносна агульных рэпрэсіўных мер супраць нацыянальна-вызваленчых сіл у Індыі і Індакітаі і выдачы адзін аднаму іх кіраўнікоў.
У гады вайны Японія займала асаблівую пазіцыю ў індакітайскім пытанні: яна непасрэдна не ўдзельнічала ў вайне і тым самым мела магчымасць ажыццяўляць экспансію на Далёкім Усходзе пры папушчальніцтве Францыі і Англіі.
Гэта было самае буйное ўзброенае выступленне падчас Першай сусветнай вайны, што атрымала шырокі водгук па ўсёй краіне і ўпершыню за ўсю гісторыю нацыянальна-вызваленчага руху ўвянчалася перамогай рэвалюцыйных сіл.
"Якія б не былі памкненні Японіі ў дачыненні да Кітая, мы, улічваючы нашы саюзніцкія адносіны з Японіяй, не павінны супраціўляцца ёй, незалежна ад таго, якія б планы яна не выношвала. Японія ў цяперашні час з’яўляецца гарантам захавання нашай улады ў Індакітаі", — пісаў у сваёй справаздачы генерал-губернатар Індакітая ад 22 лютага 1916.
На думку большасці лінгвістаў, пры ўсіх цяжкасцях і лакунах у даследаванні яцвяжскай мовы гаворкі яцвягаў найбольш блізкія да гаворак балцкага племені прусаў, а таму аднесены да заходняй галіны балтыйскай групы індаеўрапейскай моўнай сям’і.
Асноўнай сыравінай з’яўляецца мясцовая чырванаватая гліна, якая пакрываецца глазурамі на аснове кварцу і кварцавага пяску і размалёўваецца мінеральнымі фарбавальнікамі: марганцам, жалезістай глінай, лазурытам і меддзю.
Другая брама — Пясочная — запірала «улицу Песок» і адчыняла шлях да «гостинца Краковского» ў Забужжа; трэцяя — Рынкавая — адчыняла дарогу з гарадскога рынку ў Берасцейскі замак; чацвертая — Замухавецкая — выводзіла ў Замухавечча і далей на Ковель, у Валынь.
Пасля вялікана пажару 1525 года гараджане прасілі караля перадаць ім у рукі права «у месте Берестейском мыто брати с купцов», абавязваючыся за гэтыя прыбыткі «ку обороне паркану гаковницы и порохи и иные потребы бронные справовати и к тому мосты мостити на Муховцы, на Угринце, на Струзе, у бронах и по улицам своим, где перед тым мащивали».
Кароль даў дазвол на 10 гадоў, пры гэтым ен нагадаў, каб неадкладна, у першую чаргу пачалі будаваць «паркан как наши мещане, так и князские, и паньские, и духовные тыи вси маюць делницы свои заробити потому, как и перед тым всим местом робили».
У час вайны Расіі з Рэччу Паспалітай 1654—1667 гадоў Варшаўскі сейм прыняў у 1654 годзе спецыяльную дэкларацыю пра неадкладнае аднаўленне берасцейскіх гарадскіх умацаванняў, горад вызваліі ад падаткаў, з Берасцейскай эканоміі ўсе прыбыткі накіроўваліся на мэты ваенна-фартыфікацыйных работ і закупкі амуніцыі, быў прысланы спецыяльны інжынер-фартыфікатар.
Параметры яго дакладна невядомы, хоць вал у раене «брамы Завгрынецкой так был широкий за городнями, яко через 2 сажни вшыр на ров ку воде для хоженья и обороны вшелякое, а з другой стороны от места межи домы местскими, а межи тымя ж городнями вколо тот же вал так был широкий, яко 2 возы великих скарбных оменутисе могли».
Рамеснікі, аб’яднаныя ў цэхавыя ваенныя фарміраванні (мечнікі, слесары, кавалі, рэзчыкі, сталяры, шынкары, краўцы, пекары і інш), паводле статутаў сваіх цэхаў абавязаны былі мець «супольную армату, …бубен и хоругву… для обороны места».
Арганізацыя мела ў выпадку вайны выступіць у абарону беларускага народа і незалежнасці Беларусі, праграма прадугледжвала ў тым ліку роспуск калгасаў, перадачу зямлі ва ўласнасць сялянам, але забараняла прымяняць гвалт у дачыненні да савецкай адміністрацыі тым, хто знаходзіўся на легальным становішчы.
Трэцяя прабацыя прызначалася для ўсіх членаў Таварыства Ісуса, якія ўжо былі высвечаныя на ксяндзоў і скончылі курс тэалогіі. Пад кіраўніцтвам дасведчанага айца-езуіта, інструктара, удзельнікі Трэцяй прабацыі на працягу года штудыявалі ордэнскае права і, вывучаючы лісты Ігнація Лаёлы, заснавальніка Таварыства Ісуса, і ладзячы штомесячныя сходы, якія праходзілі ў поўным маўчанні, паглыблялі знаёмства з ордэнскай духоўнасцю.)
У 1811 г. ў сувязі з пачаткам будаўніцтва ў Дынабургу крэпасці (рыхтуючыся да вайны з Напалеонам, Расійская імперыя ўмацоўвала свае заходнія межы) езуіты былі вымушаны пакінуць горад.
Кіраўнік аўтарскага калектыва па распрацоўцы эскізнага рашэння праектаў Лошыцкай воднай сістэмы і архітэктурна-будаўнічых праектаў фрагментаў воднай сістэмы; экалагічнае абгрунтаванне магчымасці аднаўлення ракі Мышкі; архітэктурна-планіровачнае рашэнне Лошыцкай воднай сістэмы, добраўпарадкаванне левабярэжнай часткі сістэмы ад вул.
Лаўрэат Дзяржаўнай прэміі СССР , Узнагароджаны атэстатам другой ступені ВДНГ СССР , Ганаровай граматай Брэсцкага абкама КПБ і абласнога Савета народных дэпутатаў , Ганаровымі граматамі Мінскага гаркама КПСС і Мінгарвыканкама, Арганізацыйнага камітэта Алімпійскіх гульняў ; дыпломам Саюза архітэктараў БССР , дыпломам 1-й ступені і медалём Саюза архітэктараў СССР , юбілейнай Ганаровай граматай ЦК КПСС, СМ СССР, УЦСПС і ЦК УЛКСМ ; сярэбраным медалём ВДНГ СССР , Ганаровай граматай Вярхоўнага Савета Рэспублікі Беларусь , дыпломам Беларускага саюза архітэктараў , дыпломам Нацыянальнага фестывалю архітэктуры г. Мінску , дыпломам Міжнароднага саюза архітэктараў , Ганаровай граматай Адміністрацыі Маскоўскага раёна Мінска .
3 1952 года працаваў у канструктарскім бюро Міністэрства гандлю, у 1959—1961 гадах — інжынер-канструктар і архітэктар, вядучы інжынер-канструктар і вядучы архітэктар ВКБ «Мінгандальмантаж», з 1961/1962 года — галоўны архітэктар аддзела інстытута будаўніцтва і архітэктуры Інстытута будаўніцтва і архітэктуры АН БССР, старэйшы навуковы супрацоўнік філіяла ЦНДІПгорадабудаўніцтва, з 1971 года — галоўны архітэктар аддзела зялёнага будаўніцтва, планіроўкі і добраўпарадкавання ў «Белкамунпраекце», у 1974—2002 гадах галоўны архітэктар праектаў у «Мінскпраекце».
На пачатку 1952 г. з групай навязаў кантакт і стаў кіраўніком Янка Філістовіч, эмісар Беларускай Народнай Рэспублікі, які на пачатку верасня 1951 года быў скінуты на парашуце спецслужбамі ЗША ў раёне Маладзечна з мэтай разведвальнай дзейнасці, а таксама арганізацыі падпольнай друкарні для выпуску антысавецкіх улётак і іншых агітацыйных матэрыялаў.
Філістовіч прабаваў ператварыць групу ў падпольную вайскова-палітычную арганізацыю, надаўшы ёй назву «Беларускія нацыяльна-вызвольныя ўзброеныя сілы»: праводзіў ідэйную і падпольную падрыхтоўку, увёў дысцыпліну, забараніў рабіць напады на мясцовы актыў і займацца грабяжом, распачаў падрыхтоўку да палітычна-прапагандысцкай дзейнасці.
Намеснік міністра аховы здароўя Ігар Ласіцкі затрыманы і змешчаны пад варту за спрыяльнае вырашэнне пытанняў, якія ўваходзяць у яго кампетэнцыю па арганізацыі дзяржаўнай рэгістрацыі вырабаў медыцынскага прызначэння, а таксама лаяльнае стаўленне пры выбары пастаўшчыкоў медыцынскай тэхнікі.
Затрыманы таксама генеральны дырэктар прадпрыемства «Белфармацыя» Вячаслаў Гніцій, які атрымліваў хабар за арганізацыю першачарговых разлікаў з камерцыйнымі структурамі, а таксама за выбар «патрэбных» пастаўшчыкоў медыцынскай прадукцыі.
У дачыненні да 22 службовых асоб і прадпрымальнікаў, якія дзейна раскаяліся, чыстасардэчна прызналі сваю віну і прынялі меры да пакрыцця незаконна атрыманых грашовых сродкаў, меры стрымання ў выглядзе ўтрымання пад вартай не ўжываліся або былі змененыя на не злучаныя з абмежаваннем волі.
23 чэрвеня 2018 года пры атрыманні чарговага хабару ў 5 тыс. долараў ЗША на гарачым учынку затрыманы дырэктар ААТ «Экзон» Валер Васкевіч, які на працягу доўгага часу атрымліваў незаконныя грашовыя ўзнагароды за заключэнне дагавораў на пастаўку прадукцыі ў адрас ААТ і паступовы пераход па сутнасці дзяржаўнага прадпрыемства пад кантроль камерцыйнай структуры.
Справа ўрачоў — у Беларусі па абвінавачанні намесніка міністра аховы здароўя, многіх галоўных урачоў вядучых клінік краіны, прадстаўнікоў фармацэўтычных кампаній у сувяззю з раскрыццём маштабнай карупцыйнай схемы.
Выпадкі пакрыцця глебы друзам вядомы ў гістарычнай практыцы земляробаў пустыні Негеў у Ізраілі, старажытнарымскага Міжземнамор’я, перуанскай Атакамы, паўночнага захаду Аргенціны, пустыні Арызона, Канарскіх астравоў, цэнтральнага Кітая, Новай Зеландыі, вострава Рапануі і г. д. У сярэдзіне ст.
У іншым выпадку мульчыраванне прыводзіць да скарачэння азоту ў глебе, парушэння паветраабмену, назапашвання ў глебе атрутных рэчываў, пагаршэння мікрабіялагічнага асяроддзя і загнівання частак раслін, выпадковага распаўсюджвання насення пустазелля і інш.
Му́льча — штучны слой якога-небудзь ахоўнага матэрыялу на паверхні глебы, пакладзены для захавання вільгаці, рэгулявання тэмпературы, паляпшэння ўрадлівасці, скарачэння росту пустазелля, знешняй прывабнасці насаджэнняў.
У складзе дэсантнай групы 15 кастрычніка 1943 года ў ліку першых пераправіўся праз раку, уварваўшыся ў варожую траншэю, гранатай ліквідаваў разлік станковага кулямёта і агнём з захопленага кулямёта знішчыў групу аўтаматчыкаў праціўніка.
Дамуло Азізаў — удзельнік вызвалення Беларусі ад нямецка-фашысцкіх захопнікаў у гады Вялікай Айчыннай вайны, камандзір кулямётнага разліку 120-га стралковага палка 69-й стралковай дывізіі 65-й арміі Цэнтральнага фронту, Герой Савецкага Саюза , малодшы сяржант.
Дзяржаўны мытны камітэт Рэспублікі Беларусь пачаў выяўляць у фурах замест заяўленай гародніны і садавіны па больш як 400 папяровых 25-кілаграмовых мяхоў з насеннем маку , забруджанага макавай саломай агульнай масай звыш 250 кг .
У рамках адзінай мытнай прасторы з Расіяй 9-ы артыкул Пагаднення аб адзіных захадах нетарыфнага рэгулявання ў дачыненні да трэціх краін ад 25 студзеня 2008 г. прадугледжваў: «У выключных выпадках Бакі могуць у аднабаковым парадку ўводзіць захады нетарыфнага рэгулявання, прадугледжаныя сапраўдным Пагадненнем, на тэрмін, які не перавышае 6 месяцаў».
Затым грузавымі аўтафургонамі «бубкі» перавозілі на склады пры гандлёвых цэнтрах у Мінску, дзе тыя прадаваліся па $30 за кг. Адтуль «наркатаксісты» (раздробныя наркагандляры, якія прадавалі на замову з аўтамабіляў) развозілі «бубкі» па сваіх мікрараёнах.
У 2008 г. Цэнтр маніторынгу наркотыкаў і наркаспажывання Гродзенскага дзяржаўнага медыцынскага ўніверсітэта на падставе статыстычнага спосабу паўторнага ахопу налічыў у Беларусі на канец 2007 г. 76,3 тыс. ін’екцыйных наркаспажыўцоў .
Першамайскі сельсавет утвораны 22 студзеня 1963 года ў складзе Аршанскага раёна Віцебскай вобласці БССР з цэнтрам у вёсцы Белева ў складзе 24 населеных пунктаў: Аляксандрава, Балбасава, Балотавічы, Барань, Барэйшава, Белая Ферма, Белева, Бранцава, Вярхоўе, Галачова, Гарані, Клюшнікава, Мацнава, Навасёлкі, Пустынкі, Татарск, Тумінічы, Хадулы, Хімінічы, Целянцеева, Чэрвіна, чыгуначная будка, пасёлкі Бор і «Сельгастэхніка», якія знаходзіліся ў адміністрацыйным падпарадкаванні Баранскага пассавета.
У 1972 годзе ў склад сельсавета з Ліпкаўскага сельсавета перададзены 3 населеныя пункты , з Задроўеўскага сельсавета — 3 населеныя пункты , са складу сельсавета ў Веравайшанскі сельсавет перададзена вёска Дачная, у Ліпкаўскі сельсавет — 5 населеных пунктаў .
8 красавіка 2004 года сельсавет скасаваны, яго тэрыторыя далучана да Зубрэвіцкага (9 сельскіх населеных пунктаў у межах камунальнага ўнітарнага сельскагаспадарчага прадпрыемства «Ударнік»: Балотавічы, Барэйшава, Вярхоўе, Дзятлава, Лісуны, Мацнава, Мезенава, Тумінічы і Хадулы) і Вусценскага (6 сельскіх населеных пунктаў у межах былога калгаса «Першае мая»: Белева, Бранцава, Клюшнікава, Ленькавічы, Наваселле і Хімінічы) сельсаветаў.
Адзін з аўтараў кніг «Горадабудаўнічае асваенне пойменных тэрыторый Беларускай ССР» , «Горадабудаўніцтва Беларусі» і інш, «Рэкрэацыйныя ландшафты: ахова і фарміраванне» , «Беларусь: асяроддзе для чалавека» , «Горадабудаўнічыя асновы развіцця курортных раёнаў СССР» , «Горадабудаўнічае асваенне поймавых тэрыторый Беларускай ССР» , « - » , «Горадабудаўніцтва і тэрытарыяльная планіроўка: паняційна-тэрміналагічны слоўнік» , «Асновы горадабудаўніцтва і тэрытарыяльнай планіроўкі» , «Праектаванне і стварэнне малых ландшафтна-архітэктурных формаў » , «Малыя гарады Беларусі» , «Турысцкая энцыклапедыя Беларусі» , «Мастацтва архітэктурна-ландшафтнага дызайну» , «Турысцкія рэгіёны Беларусі» , «Курорты і здраўніцы Беларусі» , «Горадабудаўніцтва і тэрытарыяльная планіроўка» і інш.
Удзельнічаў у распрацоўцы заканадаўчых, нарматыўных і праграмных дакументаў : Закон Рэспублікі Беларусь аб асновах архітэктурнай і горадабудаўнічай дзейнасці ў Рэспубліцы Беларусь , СНБ 3.1.04-02 «Горадабудаўніцтва. Планіроўка і забудова населеных пунктаў» , РБН 35-78 «Інструкцыя па аднаўленні старадаўніх паркаў-помнікаў садова-паркавага мастацтва ў Беларускай ССР» , РБН 35-87 «Аднаўленне паркаў-помнікаў садова-паркавага мастацтва ў Беларускай ССР» , «Горадабудаўнічая хартыя Садружнасці Незалежных Дзяржаў» , «Горадабудаўнічая дактрына Рэспублікі Беларусь» і інш.
Асноўныя прафесійныя інтарэсы: тэорыя і метадалогія горадабудаўніцтва і тэрытарыяльнай планіроўкі; прасторавая арганізацыя курортна-рэкрэацыйных, турысцкіх, якія ахоўваюцца прыродных тэрыторый; навукова-метадычныя асновы падрыхтоўкі горадабудаўнікоў у вышэйшай школе.
У дзённіках, запісах і лістах сябрам У.Казлоў характаразаваў лад у СССР як «дзяржаўны капіталізм», а Камуністычную партыю ў сваім маніфесце называў «холопско-диктаторской партией России», рэзка адмоўна выказваўся пра Сталіна.
Суд прызнаў студэнтаў вінаватымі ў тым, што «они в разное время, начиная с 1951 года, среди окружающих их лиц проводили антисоветскую агитацию, они возводили клевету на мероприятия Партии и Советского Правительства по колхозному строительству и др.; клеветали на национальную политику в СССР и советскую лействительность, восхваляли порядки в капиталистических странах» .
4 студзеня 1955 года У. Казлоў разам з Д. Марошакам былі асуджаныя па артыкулах 72-а і 76 Крымінальнага кодэксу БССР («антысавецкая агітацыя і прапаганда» і «стварэнне контррэвалюцыйнай арганізацыі ці ўдзел у ёй») на 5 гадоў пазбаўлення свабоды з паражэннем у выбарчых правах на 3 гады.
Рэканструкцыя і пашырэнне палаца праводзіліся партугальскім архітэктарам Мануэлем да Коштай , працягнутыя французскім архітэктарам Пэдра Жазэ Пезератам , які лічыцца аўтарам канчатковага аблічча будынка.
Працы над палацам былі працягнутыя пасля 1847 года бразільскім мастаком Мануэлем дэ Араужа Порту-алегрэ, які надаў гармонію фасаду будынка, далей над палацам Сан-Крыставан працаваў немец Тэадор Маркс .
Французскаму садоваму дызайнеру Агусту Франсуа Мары Глазіу быў даручаны гэты праект, у які ўваходзіла стварэнне маляўнічых азёр, масткоў, пячор і будынкаў, якія пераймаюць антычнасць, прытрымліваючыся рамантычнай модзе таго часу.
У 2017 лічба прыросту склала 1,82%, і пасля гэтай амаль што "афрыканскай" лічбы будзе дзіўна пачуць, што сумарны каэфіцыент нараджальнасці сярод грамадзян Сінгапура складае ўсяго 0,8 .
Нягледзячы на гэта, швейцарскі грамадзянін Ларэц пабудаваў найбольшы ў рэгіёне Паўднёвага Урала і на тэрыторыі сённяшняга Казахстана завод па вырабніцтву піва, якое разлівалася ў спецыяльныя фірменныя пляшкі, што тады было рэдкасцю.
Працаваў старэйшым інжынерам на Мінскім заводзе «Радыёдэталь», кіраўніком аддзела МКТЭІ аўтапрама, дырэктарам Мінскага вопытна-механічнага завода Мінбыта БССР, затым начальнікам тэхнічнага ўпраўлення Міністэрства бытавога абслугоўвання насельніцтва БССР.
Паколькі комплекс з'явіўся яшчэ да неалітычнай рэвалюцыі, паходжанне ў дадзеным рэгіёне земляробства і жывёлагадоўлі трэба, відаць, аднесці да эпохі пасля тыс. гадоў да н. э.
Па прыблізным ацэнкам, для вырабу і дастаўкі калонаў масай 10—20 т ад каменаломні да будоўлі, якія падзяляюць да 500 м, пры адсутнасці цяглавых жывёл патрабавалісь намаганні да 500 чалавек.
Такія работы патрабавалі планамерных намаганняў і наяўнасці сацыяльнай іерархіі, у якой вялікая колькасць людзей была падначалена аднаму ваеннаму ці рэлігійнаму лідару, і рэлігійны лідар павінен быў потым кантраляваць правядзенне рытуалаў.
Гёбеклі-Тэпэ — храмавы комплекс, размешчаны за 8 кіламетраў на паўночны ўсход ад горада Шанлыўрфа, за 2,5 кіламетра ад вёскі Арэнджык у рэгіёне Паўднёва-Усходняя Анатолія .
Выявы грыфаў звязваюць асаблівасцю мясцовага культу; мяркуецца, што памерлых не хавалі, а пакідалі на з'ядзеннегрыфам , а іхнія галовы аддзялялі ад тулава і захоўвалі як прадмет култу памерлых .
Можна толькі выказаць меркаванне, што пасля своеасаблівай «камуністычнай» рэвалюцыі ў суседнім неалітычным паселішчы Чайаню навакольнае насельніцтва такім чынам «пахавала» свае ранейшыя вераванні і ідэалогію.
У той жа час, завяршылі будаўніцтва земляробы, і згодна з дадзенымі генетычных даследаванняў, культывуемая пшаніца паходзіць ад дзікага падвіду, які расце на гары Карачадаг у 30 км ад Гёбяклі-Тэпэ.
Паводле суда, Сяргей Карыцька як галоўны ўрач рэабілітацыйнага цэнтра атрымаў ад бізнесмена Уладзіміра Ладуцькі 2 тысячы долараў у якасці «падзякі» за тое, што бальніца закупіла ў фірме, якую прадстаўляў Ладуцька, апарат ультрагукавой дыягностыкі.
У 1931 годзе скончыла Маскоўскі педагагічны тэхнікум Прафінтэрна, у 1935 годзе — Ленінградскі ветэрынарны інстытут (сучасная Санкт-Пецярбургская дзяржаўная акадэмія ветэрынарнай медыцыны).
На працягу наступных 5 гадоў былі адкрыты: «Тэхналогія вырабаў з пластмас», «Апрацоўка металаў рэзаннем», «Электраабсталяванне прамысловых прадпрыемстваў і ўстановак», «Электрахімічныя пакрыцці».
Загадам Міністэрства вышэйшай і сярэдняй спецыяльнай адукацыі БССР ад 18 лістапада 1974 года 537 Бабруйскі тэхнікум гумавай прамысловасці перайменаваны ў Бабруйскі механіка-тэхналагічны тэхнікум.
Загадам Міністэрства адукацыі Рэспублікі Беларусь ад 5 сакавіка 2010 133 установа адукацыі «Бабруйскі дзяржаўны механіка-тэхналагічны тэхнікум» перайменаваны ў дзяржаўную ўстанову адукацыі «Бабруйскі дзяржаўны механіка-тэхналагічны каледж».
Пасля таго, як Пій сваім брэвэ афіцыйна зацвердзіў дзейнасць ордэна на Беларусі, генеральны вікарый фактычна ператварыўся ў генерала, але тэрытарыяльна яго паўнамоцтвы абмяжоўваліся Расійскай імперыяй .
Насуперак волі рымскага пантыфіка ордэн працягваў дзейнасць у Прусіі і Расійскай імперыі, дзе на 1-ай Полацкай кангрэгацыі 17 кастрычніка 1782 г. генеральным вікарыям быў абраны Станіслаў Чарневіч.
Гансалес, дырэктар ў Сальтыльё, Мексіка сказаў: «Мы не ведаем, як прыбылі і прыйшлі яны з боку Атлантычнага акіяна, джунгляў, або з унутранай часткі кантыненту, але мы лічым, што гэтыя знаходкі з’яўляюцца найстаражытнымі, якія былі знойдзены ў Амерыцы і могуць уплываць на нашы тэорыі аб тым, як прыбылі першыя людзі.» Гансалес і яго каманда працавалі на раскопках на працягу 4 гадоў, а іх адкрыццё змяніла меркаванні экспертаў пра тое, дзе іменна з’явіліся першыя насельнікі Амерыкі.
Ева з Нахарона — 25-30-гадовай жанчыны, знойдзены ў секцыі Нахарон падводнага готу сістэмы Нараньял у Мексіцы недалёка ад горада , прыкладна ў 80 мілях да паўднёвага захаду ад Канкуна.
Па дадзеных Артура Гансалеса, дырэктара Музея пустыні ў Сальтыльё і вядучага археолага праекта, касцяная структура шкілета з’яўляецца больш блізкай людзям з Паўднёвай Азіі, чым людзям з Паўночнай Азіі.
Пасля затрымання яго накіравалі ў ІЧУ г. Гарадок, а 24 лютага, згодна з інфармацыяй на афіцыйным сайце расійскіх Сведкаў Іеговы, «намеснік пракурора Гарадоцкага раёна, малодшы саветнік юстыцыі А. Заікін пастанавіў заключыць Мікалая Махалічава пад варту з адбываннем у СІЗА-2 УУС Віцебскага аблвыканкама. У сваёй пастанове беларускі пракурор, спасылаючыся на расійскі суд, сцвярджае, што Махалічаў дзейнічаў „наўмысна, па матывах рэлігійнай нецярпімасці, з экстрэмісцкіх памкненняў, якія выяўляюцца ў прапагандзе перавагі паслядоўнікаў рэлігійнага вучэння Сведак Іеговы перад іншымі асобамі…“, а таксама займаўся „вызнаннем і распаўсюджваннем ідэалогіі і веры“. Відавочна, што пракурор скапіяваў тэкст абвінавачвання з расійскай крымінальнай справы ў сваю пастанову».
Махалічаў аспрэчыў рашэнне аб утрыманні яго ў следчым ізалятары, аднак 27 лютага Гарадоцкі раённы суд адхіліў просьбу вызваліць яго з ізалятара і пацвердзіў рашэнне пракуратуры.
Праваабаронца Эніра Браніцкая з патлумачыла Еўрарадыё Радыё Свабода: «У Беларусі рашэнне аб выдачы Махалічава павінна прымаць Генеральная пракуратура. Цяпер толькі прынята рашэнне аб меры затрымання ў выглядзе змяшчэння пад варту да таго часу, пакуль наша Генпракуратура не ўхваліць яго выдачу» па запыце з Расіі.
У інтэрв’ю «Свабодзе» намесніца ўпаўнаважанага па справах рэлігій і нацыянальнасцей Алена Радчанка заявіла, што ўсе канфесіі роўныя ў Беларусі, і параіла адрасаваць праваахоўным органам пытанні, звязаныя з затрыманнем Мікалая Махалічава.
Беларуская праваабарончая арганізацыя падтрымала гэты заклік, спасылаючыся на артыкул 17 Закона Рэспублікі Беларусь ад 4 студзеня 2010 года 105-З «Аб прававым становішчы замежных грамадзян і асоб без грамадзянства ў Рэспубліцы Беларусь», згодна з якім замежнікі не могуць быць выдвараны за межы Рэспублікі Беларусь у замежную дзяржаву, дзе іх жыццю або свабодзе пагражае небяспека з прычыны іх расы, веравызнання, грамадзянства, нацыянальнай прыналежнасці, прыналежнасці да пэўнай сацыяльнай групы або палітычных перакананняў.
Адміністрацыйныя ўлады без судовых пастаноў вырашылі размясціць туды людзей, якіх падазраюць у прыналежнасці да сект і вярбоўцы ў іх, а таксама тых, хто адмовіўся ад ваеннай службы з-за хрысціянскага сумлення.
З 2015 г. набажэнствы ў Мінску сталі рэгулярна праходзіць на беларускай мове; на гэты перыяд некаторыя сходы і групы акрамя рускай мовы праводзілі сустрэчы на англійскай, кітайскай і рускай жэставай мовах; пазней у Мінску з’явіліся сустрэчы на іспанскай мове.
З гэтага часу рэлігійныя сустрэчы сталі праходзіць праз , і стрымінгавыя сайты, а прапаведніцкае служэнне перайшло ў фармат тэлефонных размоў, напісання пісьмаў і абмеркаванняў па відэасувязі.
Згодна Закону «Аб свабодзе веравызнанняў рэлгйных арганзацыях » рэдакцыі 31.10.2002., ускладніўся працэс рэгістрацыі рэлігійных абшчын, што дало магчымасць чыноўнікам некаторых беларускіх гарадоў адмовіць мясцовым абшчынам Сведкаў Іеговы ў рэгістрацыі.
У супрацьлегласць гэтаму ў Светлагорску ў лютым 2013 г. раённы суд спыніў справу ў дачыненні да Дзмітрыя Лябедзькі, які быў абвінавачаны ў 2011 годзе ў правядзенні сходу Сведкаў Іеговы без дазволу.
2 лютага 2012 года Упаўнаважаны па справах рэлігій і нацыянальнасцей Беларусі Леанід Гуляка публічна заявіў, што ў будучым не выключае магчымасці зняцця з рэгістрацыі некаторых абшчын Сведкаў Іеговы за парушэнні заканадаўства; пад парушэннямі ён меў на ўвазе распаўсюджванне «літаратуры рэлігійнага зместу без адпаведнага ўзгаднення з мясцовымі органамі ўлады».
У адказ прадстаўнік Рэлігійнага аб’яднання Сведкаў Іеговы Павел Ядлоўскі заявіў, што гэта непаразуменне, што беларускае заканадаўства не забараняе грамадзянам распаўсюджваць асабіста сваю літаратуру ў любым месцы, што літаратура Сведкаў праходзіць дзяржаўную экспертызу ў Беларусі і што ён мае намер сустрэцца з супрацоўнікамі апарата ўпаўнаважанага па справах рэлігій і нацыянальнасцяў для высвятлення сітуацыі.
У гэты час Сведкі Іеговы падпольна праводзілі свае сустрэчы невялікімі групамі ў розных населеных пунктах БССР, напрыклад, пасёлку Ратамка пад Мінскам, у вёсцы Сноў Нясвіжскага раёна, у Рэчыцы, ў пасёлку Шаркаўшчына.
Некаторыя артыкулы мелі мэтай асуджэнне Сведкаў: апісанне крымінальнага мінулага некаторых актыўных паслядоўнікаў гэтай рэлігіі, неўдзячнасць савецкай уладзе, небяспеку эсхаталогіі гэтай дэнамінацыі.
Унутраная статыстыка Сведкаў Іеговы паказвае, што найбольшы рост колькасці іх прыхільнікаў прыпадае на 1990-я гг. Пасля гэтага рост паступова зніжаецца і спыняецца ў пачатку 2020-х гг. Да прычын зніжэння колькасці Сведкаў у 2021—2022 гг. могуць адносіцца пандэмія -19 і рост эміграцыі з Беларусі пасля 2020 г. Аднак падчас пандэміі каля 400 чалавек ахрысціліся як Сведкі Іеговы згодна з данымі Скандынаўскага філіяла арганізацыі.
Гэты мужчына хацеў пазбегнуць смяротнага пакарання за адмову ўдзельнічаць у вайсковай службе і спрабаваў служыць у медыцынскім аддзяленні нямецкай арміі, але праз некаторы час яго сумленне не дазволіла яму ўдзельнічаць у баявых дзеяннях і ён быў пакараны рашэннем ваенна-палявога суда.
14 кастрычніка Генеральная пракуратура Рэспублікі Беларусь адмовіла выдаць уладам Расіі А. Ланшакова, ён быў вызвалены з СІЗА і падаў хадайніцтва аб атрыманні статуса бежанца ў Беларусі па прыкмеце веравызнання.
Дзейнасць і погляды Сведкаў Іеговы на працягу гісторыі выклікалі розную рэакцыю прадстаўнікоў дзяржавы, іншых рэлігій, СМІ і грамадзян ад станоўчай да негатыўнай, але з 1990-х гадоў іх права на вызнанне сваіх перакананняў у Беларусі прызнаецца.