polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Таксама на факультэце праводзяцца прэзентацыі твораў беларускіх і замежных вучоных , Антоній Мірановіч ), адбываюцца творчыя сустрэчы (напрыклад, з даследчыкам жыцця і творчасці акадэміка Яўхіма Карскага, яго праўнукам Аляксандрам Карскім і інш.
Значны ўклад у развіццё гістарычнага факультэта, яго навукова-даследчыцкую працу ўносіў Часноўскі Мечыслаў Эдвардавіч, доктар гістарычных навук, прафесар, рэктар Брэсцкага дзяржаўнага ўніверсітэта імя А. С. Пушкіна .
Рашэнне аб адкрыцці з 1 верасня 1991 г. гістарычнага факультэта ў Брэсцкім дзяржаўным педагагічным інстытуце імя А. С. Пушкіна было прынята Саветам інстытута 10 ліпеня 1991 г.
У лістападзе 1949 года «за здраду радзіме, ускосны тэрор антысавецкую прапаганду» асуджаны Ваенным трыбуналам войскаў МУС Беларускай Ваеннай Акругі да 25 гадоў пазбаўлення волі з паражэннем у правах і канфіскацыяй маёмасці.
У 1946 годзе Уладзімір Кісель удзельнічаў у заснаванні падполнай патрыятычнай арганізацыі «Саюз змагання за незалежнасць Беларусі», якая дзейнічала ў Нясвіжскім, Клецкім, Стаўбцоўскім, Гродзенскім і іншых раёнах Беларусі.
Уражаны магутнай прэснаводнай плынню, што адносіла яго на ўсход, Калумб у захапленні пісаў Ізабэле і Фердынанду што, маўляў, дасягнуў брамы «нябёсаў на зямлі», бо толькі з нябёсаў можа плыць такая магутная рака.
Падчас кіравання Гомеса, калі ў Еўропе сціхалі грымоты Першай сусветнай вайны, былі адкрыты радовішчы нафты ў басейне Маракайба, пасля чаго аграрны эканамічны твар краіны змяніўся на нафтаздабыўны.
ХІХ і першая палова ХХ стагоддзя прайшлі ў чаргаванні перыядаў палітычнага хаосу і дзяржаўных пераваротаў ды аўтакратычных рэжымаў ваенных-каўдыльё, першым сярод якіх стаў якраз генерал Паэс, што быў прэзідэнтам у .
Найбольш развітай дакалумбавай культурай у паўночных Андах лічыцца гістарычная супольнасць Цімота-Куіка , для якой была характэрна складаная арганізацыя грамадства, а збудаваныя згодна з планам мураваныя паселішчы былі абкружаны тэрасаванымі палямі — вырошчвалі кукурузу, бульбу і ўлюка — з сістэмай ірыгацыі.
5 ліпеня 1811 года — пасля некалькіх антыіспанскіх паўстанняў пад кіраўніцтвам Франсіска Міранды, папярэдніка Сімона Балівара, — Венесуэла, адной з першых у Лацінскай Амерыцы, абвясціла незалежнасць.
З іспанскай спадчынай звязаны асаблівасці сучаснага насельніцтва Венесуэлы: іспанская мова, перавага ў этнічным складзе метысаў, каталіцтва як асноўная канфесія, размяшчэнне насельніцтва ўздоўж узбярэжжа.
З мэтай павелічэння патрэбнай колькасці кваліфікаваных вайскоўцаў-сапёраў, 1 красавіка 1928 года быў адчынены навучальны цэнтр для іх падтрыхтоўкі пры трэцім памежным батальёне ў Гошчы, а ў 1931 г. сапёрныя роты з’явіліся пры ўсіх памежных брыгадах.
На паседжанні палітычнага камітэта Рады міністраў Польскай Рэспублікі, якое адбывалася 21—22 жніўня 1924 года было прынята рашэнне аб стварэнні адмысловага ўзброенага фармавання для аховы ўсходняй мяжы, з прычыны чаго 12 верасня 1924 г. польскае Міністэрства вайсковых спраў выдала распараджэнне аб стварэнні Корпуса аховы памежжа, а 17 верасня таго ж года — дапаўненне з указаннем яго структуры.
27 кастрычніка 1924 года падраздзяленні брыгады былі перагрупаваны на мяжы з Савецкім Саюзам і заступілі на службу на прасторах Валынскага ваяводства, дзе распачалі ахову дзяржаўнай мяжы шырынёй у 280 км і глыбінёй у 30 км.
Адзінкі, якія ўваходзілі ў яе склад, сталі падпарадкоўвацца створанаму палку «Здалбунаў», а школьны кавалерыйскі эскадрон «Няміркаў» увайшоў у склад аднайменнага кавалерыйскага дывізіёна.
У 1927 годзе другі памежны батальён і пяты кавалерыйскі эскадрон былі падпарадкаваны камандзіру 5-й брыгады аховы памежжа, а чацвёрты кавалерыйскі эскадрон — 2-й памежнай брыгадзе, у той час як у самім падраздзялнні быў сфармаваны 26-ы рэзервовы батальён.
Брыга́да Ко́рпуса ахо́вы паме́жжа «Валы́нь» — першая брыгада Корпуса аховы памежжа часоў міжваеннай Польскай Рэспублікі, якая размяшчалася ў 1924—1937 гадах на тэрыторыі Валынскага ваяводства.
Джэкіл нарадзілася ў доме 2 па Графтан-стрыт, Мейфэр, Лондан, пятай з сямі дзяцей капітана Эдварда Джозэфа Хіла Джэкіла, афіцэра , і яго жонка Джуліі Хамерслі.
Яе малодшы брат, Уолтар Джэкіл (англіканскі святар; некаторы час малодшы канонік і капелан Мальты), быў сябрам Роберта Люіса Стывенсана, які запазычыў прозвішча для сваёй знакамітай аповесці пра доктара Джэкіла і Містара Хайда.
Яе працы вядомыя за сваі яркія фарбы і пасадкамі, якія падобны на мазкі ад пэндзля; некаторыя мяркуюць, што падобны імпрэсіянісцкі стыль мог быць звязаны з пагаршэннем зроку Джэкіл, якое ў значнай ступені паклала канец яе кар’еры ў якасці мастака і акварэліста.
Джэкіл удзельніцай аднаго з самых уплывовых дуэтаў руху , дзякуючы яе супрацоўніцтву з англійскім архітэктарам , для чыіх праектаў яна стварыла шматлікія пейзажы, і які спраектаваў яе дом каля Гадалмінга ў графстве Сурэй.
На тэрыторыі Венесуэлы пры ўдзеле беларускіх спецыялістаў завершана будаўніцтва і ўведзены ў эксплуатацыю такія аб'екты як жылы мікрараён на 2520 кватэр у сектары Гуасімаль, г.Маракай, штат Арагуа; жылы мікрараён на 4448 кватэр у раёне ваеннай базы «Лібертадор», штат Арагуа; 288 кватэр у складзе 8 дамоў у раёне ваеннай базы «Фуэртэ цівун», штат Міранда; завод па вытворчасці керамічных блокаў магутнасцю 25 млн.
блокаў у год у Гуарэнас-Гуацірэ, штат Міранда; завод «ВенеМінск» па зборцы трактароў «Беларус», завод па зборцы грузавых аўтамабіляў "МАЗ", завод па зборцы дарожна-будаўнічай тэхнікі — усе ў прамысловай зоне «Санта Інэс», штат Барынас.
З мэтай гуртавання адзінадумцаў з ініцыятывы Чавеса быў створаны "Баліварыянскі альянс для народаў нашай Амерыкі" , куды ўваходзіць 10 дзяржаў і дзе асноўную скрыпку грае Венесуэла.
Палітычнае жыццё краіны вызначае ініцыяваная прэзідэнтам Чавесам Канстытуцыя 1999, паводле якой Баліварыянская Венесуэла — сацыялістычная дзяржава, што развіваецца з апорай на ўласныя сілы.
афіцыйны візіт прэзідэнта Венесуэлы Уга Чавеса ў Беларусь у ліпені 2006 (падпісаны Дагавор аб стратэгічным супрацоўніцтве, мемарандум аб узаемапаразуменні ў сферы палітычных кансультацый паміж МЗС Беларусі і Венесуэлы, дасягнуты пагадненні ў галіне нафтахіміі, металургіі, сельскай гаспадаркі і ў ваенна-тэхнічнай галіне);
візіт афіцыйнай дэлегацыі Рэспублікі Беларусь на чале з Дзяржаўным сакратаром Савета Бяспекі Рэспублікі Беларусь Віктарам Шэйманам у Венесуэлу ў верасні 2006 (падпісаныя 23 пагадненні, у тым ліку ў ваенна-тэхнічнай галіне на агульную суму каля 1 млрд ).
На тэрыторыі Венесуэлы пры ўдзеле беларускіх спецыялістаў завершана будаўніцтва і ўведзены ў эксплуатацыю такія аб’екты як жылы мікрараён на 2520 кватэр у сектары Гуасімаль, г. Маракай, штат Арагуа; жылы мікрараён на 4448 кватэр у раёне ваеннай базы «Лібертадор», штат Арагуа; 288 кватэр у складзе 8 дамоў у раёне ваеннай базы «Фуэртэ цівун», штат Міранда; завод па вытворчасці керамічных блокаў магутнасцю 25 млн блокаў у год у Гуарэнас-Гуацірэ, штат Міранда; завод па зборцы трактароў «Беларус», завод па зборцы грузавых аўтамабіляў «МАЗ», завод па зборцы дарожна-будаўнічай тэхнікі — усе ў прамысловай зоне «Санта Інэс», штат Барынас.
19—25 сакавіка адбыўся візіт у Венесуэлу Дзяржаўнага сакратара Савета Бяспекі Рэспублікі Беларусь, сустаршыні беларуска-венесуэльскай сумеснай камісіі высокага ўзроўню В.Шэймана.
Беларусі было прапанавана ў перспектыве ўступіць у Гуманітарны банк міжнароднага развіцця, які ствараецца Венесуэлай, Іранам і Малайзіяй для забеспячэння фінансавай незалежнасці краін-удзельніц ад міжнародных фінансавых арганізацый.
Па выніках візіту было падпісана 24 дакументы, з якіх 11 — у нафтагазавай сферы (адносна стварэння сумеснага прадпрыемства па здабычы нафты, арганізацыі вытворчасці і зборкі вібрацыйных крыніц, правядзення сейсмаразведачных работ і стварэння для гэтага сумеснага прадпрыемства «СейсмаВенБел», газіфікацыі з дапамогай беларускіх спецялістаў венесуэльскіх гарадоў, у т.л. сталіцы штата Барынас).
Назіраецца тэндэнцыя да павелічэння аб’ёмаў паставак іншых асноўных экспартных тавараў і дыверсіфікацыі экспарту: шын, электраабсталявання, дэталей і абсталявання для аўтамабіляў і трактараў, сінтэтычных ніцей.
Венесуэльскі бок пацвердзіў зацікаўленасць у беларускіх тэхналогіях у галіне сельскай гаспадаркі і харчавання (выраб сухога і згушчанага малака, тушаніны, захоўванне і складзіраванне замарожаных прадуктаў, вытворчасць і захоўванне кармоў для жывёлы), прапанаваў стварыць сумеснае прадпрыемства па перапрацоўцы кавы.
Казанскі авіяцыйны інстытут быў утвораны на базе аэрадынамічнага аддзялення Казанскага дзяржаўнага ўніверсітэта рашэннем Галоўнага ўпраўлення авіяцыйнай прамысловасці Наркамата цяжкай прамысловасці 5 сакавіка 1932 года.
У 2000-х гадах дзейнасць арганізацыі практычна цалкам звялася да прадстаўнічых мерапрыемстваў і ўрачыстага святкавання Сусветнага дня свабоды 23 студзеня (дата вяртання 14 тысяч тайваньскіх жаўнераў у Кітайскую Рэспубліку з палону Карэйскай вайны ў 1954 годзе).
Пры гэтым аб канкрэтных дзеяннях Лігі ў савецкім друку паведамлялася вельмі скупа, а у перыяд распаду СССР некаторыя аўтары паказвалі на Лігу як на сілу крымінальнай фашызацыі постсавецкай прасторы.
Беларуская пісьменніца і журналістка Таццяна Заміроўская ўвосень 2018 г. адзначыла, што ў фільме «Хрусталь» рэжысёр далікатна, дакладна і адстаронена распавядае пра «траўму сталення нашага пакалення» — «адстароненасць, бадай, галоўная эмоцыя „Хрусталя“».
Т. Заміроўская заўважыла ў фільме паралелі з « » Грэты Гервіг, а таксама «ціхія рэферэнсы да Муратавай, Джармуша або ранняга Кустурыцы», і зрабіла выснову пра тое, што Дар’я Жук «здолела зняць добры, дакладны і сумленны беларускі фільм».
У той жа час палітолаг Вольф Рубінчык, разважаючы пра дынамічнасць фільма «Хрусталь» і праўдападобнасць шэрагу дэталяў, напісаў пра нестыкоўкі ў паказе некаторых беларускіх рэалій 1990-х гадоў , а таксама пра ідэалагічную ангажаванасць кінатвору.
Палемізуючы з Т. Заміроўскай з яе націскам на «заходнюю, глабальную адукацыю» Д. Жук, якая «не расла на рускім кіно», В. Рубінчык сцвярджае, што «адсылкі да „перабудовачнага“ і постсавецкага расійскага кіно раз-пораз свіцяцца скрозь „Хрусталь“», і характарызуе фільм як «злую казку».
Кінааглядальнік Тарас Тарналіцкі звярнуў увагу на тое, што «свет „Хрусталя“ — эклектычны, часам падкрэслена гратэскны, але не пазбаўлены арганічнасці… Фільм сапраўды па-майстэрску зроблены, прыгожа зняты і добра сыграны».
Разам з тым крытык згадвае фінальны эпізод, выразаны з пракатнай версіі ў Беларусі: «Людзі ідуць з расцяжкай „Чарнобыльскі шлях“ і гарлаюць „Свабоду! Свабоду!“. Аўтарскі погляд тут вымушана капітулюе перад неабходнасцю — без самацэнзуры фільм не змог бы ўвогуле трапіць у кінатэатры».
Прадзюсары — Біргіт Гаернбок, Вольга Гойстар, Дэбі Вандэрмулен, Валерый Дзмітрачэнка, Уіл МакКанс, Крыс Шуман, Берні Штэрн, Дэні Габай, Эдзі Марэцці, Шэйн Сміт, Дзмітрый Асмеркін, Андрэй Ісачэнка, Эдвард Шэндаровіч, Пол Саран, Кацярына Ігнаценка
22 студзеня 2019 года фільм быў намініраваны на прэмію Оскар адразу ў 10 катэгорыях, у тым ліку за найлепшы фільм, але насуперак чаканням перамог толькі ў адной намінацыі — «Найлепшая актрыса першага плана», узнагароду атрымала Алівія Колман.
У Канадзе барацьбу за ўладу вядуць дзве найбуйнейшыя палітычныя партыі, абедзве адносна цэнтрысцкія: левацэнтрысцкая Ліберальная партыя Канады і правацэнтрысцкая Кансерватыўная партыя Канады .
Губернатар — з 2 кастрычніка 2017 г. — Жулі Пает — падпарадкоўваецца рашэнням Тайнай рады, у склад якой пажыццёва ўваходзяць асобы, прызначаныя губернатарам па прапанове прэм'ер-міністра Канады (у тым ліку ўсе былыя міністры, старшыня Вярхоўнага суда, прэм'еры правінцый, спікеры палаты абшчын і сената).
З еўрапейскіх нацый Канада найбольш цесна сябруе са сваімі "прашчурамі" — Францыяй і Вялікабрытаніяй, а таксама з Нідэрландамі (дзякуючы прытулку, дадзенаму галандскай манархіі падчас другой сусветнай вайны).
За прапанову падчас Суэцкага крызісу 1957 года стварыць Міратворчыя сіл ААН і ключавую ролю ў іх арганізацыі, будучы канадскі прэм'ер Лестэр Пірсан атрымаў Нобелеўскую прэмію міру .
На ліквідацыі наступстваў надзвычайнай сітуацыі ў пасёлку працавала больш за сто чалавек, у тым ліку 30 супрацоўнікаў МНС, кінолагі з сабакамі, грамадзянскія рабочыя, мабілізаваны ўвесь асабісты склад раённага аддзела ўнутраных спраў.
27 студзеня а 10:28 раніцы ў спартыўнай зале сярэдняй школы 1 у пасёлку Краснаполле Магілёўскай вобласці падчас заняткаў па фізкультуры адбылася аварыя, у выніку якой абрынулася сцяна, а за ёй і столь.
На падставе ўказа Прэзідыума Вярхоўнай Рады Украінскай ССР ад 5 красавіка 1951 г. з частак Сталінскага, Залізнычнага і Чырвонаармейскага раёнаў Львова быў утвораны Ленінскі раён, а ў ліпені 1956 г. Сталінскі і Ленінскі раёны былі аб’яднаны ў Ленінскі раён.
Галоўныя вуліцы: Дарашэнкі, Хмяльніцкага, Гарадоцкая, Гогаля, Агіенкі, Лепкага, Лістападавага Чыну, Гнацюка, Куліша, Замарстыніўская, Франка, Каперніка, Чайкоўскага, Ліста, Руская, Стаўрапігійская, Підвальная, Рагатынцаў, Стараяўрэйская, Армянская, Сербская, Кракаўская, Друкарская, Тэатральная, Шэўская, Віннічэнкі, Ужгарадская, Лесі Украінкі, Валавая, Крываноса, Паркавая.
Плошчы: Рынак, Міцкевіча, Галіцкая, Саборная, Стары рынак, Святога Тэадора, Данілы Галіцкага, Звянігародская, Грыгарэнкі, Маланюка, Гасына, Святога Юра, Крапіўніцкага, Франка, Підковы, Катэдральна, Князя Асмамысла, 700-годдзя Львова.
У 1755 годзе Ляшчынскі даваў урачысты абед у сваім замку ў Камерсі , але перад прыёмам яму паведамілі, што паміж інтэндантам і кухаром адбылася сварка, у выніку якой кухар звольніўся і сышоў, не прыгатаваўшы дэсерт.
Аспекты рэарганізацыі паліцэйскага апарата Расійскай імперыі ў кантэксце сялянскай рэформы 1861 года // Палітычныя, сацыяльна-эканамічныя і этнакультурныя працэсы на тэрыторыі Беларусі ў ХІХ — пачатку ХХ ст.
Беларусізацыя 1920-х гг. Першая кніга па гісторыі беларускай міліцыі // Матэрыялы міжнароднага кангрэса «500 гадоў беларускага кнігадрукавання» : ХІІІ Міжнародныя кнігазнаўчыя чытанні.
Упершыню пераклаў на беларускую мову творы шэрагу ўкраінскіх аўтараў , у тым ліку ўспаміны навукоўца-хіміка, педагога, пісьменніка , якому прысвяціў асобную кнігу «Пятро Франко. Авіятар, хімік, літаратар» .
Аўтар зборнікаў прозы «Ён і Яна» , «Гарадская элегія» , навукова-папулярных кніг «Аповеды старасвецкай Лошыцы» , «Беларускі крымінальны вышук» , «Старасвецкая Лошыца» , «Тураў. Старажытны і сучасны» .
У 1991 г. скончыў Беларускі дзяржаўны інстытут народнай гаспадаркі , у 2013 г. — аспірантуру Беларускага дзяржаўнага педагагічнага ўніверсітэта імя Максіма Танка па спецыяльнасці «Айчынная гісторыя».
Прадпрыемства ўключала элеватар ёмістасцю 64 000 тонаў, млын гатунковага памолу пшаніцы, камбікормавы цэх са складам на 3600 тонаў, дзвюхсекцыйны млын памолу жытняй мукі, Лунінецкі і Столінскі вытворчыя ўчасткі, хлебны гарадок са складамі.
У Беларусі «Пінскі камбінат хлебапрадуктаў» забяспечваў жытняй і пшанічнай мукой 4 хлебазаводы Брэсцкай вобласці — Давыд-Гарадоцкі, Лунінецкі, Пінскі і Столінскі.
Камбікормавы цэх «Пінскага КХП» забяспечваў адкорм у жывёлагадоўчых прадпрыемствах і птушкафабрыках 5 раёнаў Брэсцкай вобласці — Драгічынскім, Лунінецкім, Пінскім, Столінскім і Іванаўскім.
З мэтай павелічэння патрэбнай колькасці кваліфікаваных вайскоўцаў-сапёраў, 1 красавіка 1928 года быў адчынены навучальны цэнтр для іх падтрыхтоўкі пры сямнаццатым памежным батальёне ў Давыд-Гарадку, а ў 1931 г. сапёрныя роты з’явіліся пры ўсіх памежных брыгадах.
Надыходзячыя ў тым кірунку адзінкі 4-й арміі камкора Васіля Чуйкова і 23-га самадзейнага стралковага корпуса ў той дзень яшчэ не былі гатовыя дзейнічаць, таму баі, якія адбываліся паміж польскімі і савецкімі войскамі на той час не былі вельмі інтэнсіўнымі.
Гэта дазволіла камандзіру Корпуса аховы памежжа Вільгельму Орліку Рукеману выдаць загад аб адступленні брыгады і ўтварэнні імправізаванага вайсковага згуртавання з колішніх памежнікаў, якое працягнула ўдзел у абарончай вайне.
У выніку таго, што памежнікі не змаглі выканаць загад аб нанясенні ўдара па 52-й стралковай дывізіі, палкоўнік Ружыцкі-Каладзейчык пачаў напад на савецкія войскі ў паўднёва-заходнім кірунку толькі з дапамогай адной пяхотнай роты, якая была разбіта часткамі Чырвонай Арміі.
Утворанае на яе базе падраздзяленне заступіла на варту 12 сакавіка 1925 г. і пачало дзейнічаць на тэрыторыі Палескага ваяводства, дзе для ажыццяўлення памежнай службы ёй быў адведзены адрэзак дзяржаўнай савецка-польскай мяжы даўжынёй у 445 км і глыбінёй 30 км.
У ліпені 1929 года пятая памежная брыгада была афіцыйна пераназвана ў брыгаду «Палессе» згодна з правілам, у адпаведнасці з якім адзінкі Корпуса аховы памежжа сталі называцца паводле мясцовасцяў іх дыслакацыі.
Загадам камандавання ад 23 лютага 1937 года была распачата першая фаза рэканструкцыі Корпуса аховы памежжа «.3», у выніку чаго падраздзяленне апынулася перагрупаваным: полк «Сарны» быў выключаны са склада брыгады, а яе камандаванне падверглася рэарганізацыі.
Паводле загада, выдадзенага камандаваннем Корпуса аховы памежжа 18 кастрычніка 1938 г., месца размяшчэння штаба брыгады «Палессе» і камандавання паліцэйскага ўзвода было перанесена з Лахвы да Лунінца.
У 1926 г. на ўзроўні брыгады была ўтворана школа для ўнтэр-афіцэраў пяхоты, якая была размешчана ў Давыд-Гарадку пры 17-ым памежным батальёне, пазней ліквідаваная ўлетку 1928 года.
Брыга́да Ко́рпуса ахо́вы паме́жжа «Пале́ссе» — пятая брыгада Корпуса аховы памежжа часоў міжваеннай Польскай Рэспублікі, якая размяшчалася ў 1925—1939 гадах у Лахве і Лунінцы.
У адказ на апасенні, звязаныя з магчымасцю ўвядзення абароны , што перашкаджае перапродажу выкарыстаных гульняў (і у прыватнасці, пачатковай палітыцы , якая ўтрымоўвала такія абмежаванні), Джэк Трэттан прама заявіў падчас прэс-канферэнцыі на 3, што ніякіх абмежаванняў на перапродаж 4-гульняў на фізічных носьбітах не будзе, а старшыня вытворчасці Скот Роўд адзначыў, таксама плануе адмяніць іх онлайн праверку; гэтыя правілы былі распрацаваны такім чынам, каб быць зручнымі для спажыўцоў, надзвычай зручнымі для рознічнай таргоўлі і надзвычай прыязнымі для выдаўцоў.
Пасля прэс-канферэнцыі на 3 2013, пазітыўна адрэагавалі на стаўленне да распрацоўшчыкаў індзі-гульняў, заявивши — яны думаюць, што большасць геймераў пагодзіцца, що, якщо ви турбуєтеся про ігри так, як , ви купите 4.
Аддаляючыся ад больш складанай -мікраархітэктуры свайго папярэдніка, кансоль мае працэсар , пабудаваны на архітэктуры 86-64, які тэарэтычна можа дасягнуць магутнасці 1,84 тэрафлопс; заявілі, што гэта «магутны , які быў распрацаваны на сённяшні дзень».
4 акцэнтуе увагу на сацыяльным узаемадзеянні і інтэграцыі з іншымі прыладамі і службамі, уключаючы магчымасць прайграваць гульні без самой кансолі на і іншых падтрымоўваных прыладах , магчымасць трансляцыі гульні праз Інтэрнэце або з сябрамі .
У іншых сцэнарах дызайнеры могуць выкарыстоўваць дадатковыя магутнасці 4, каб павялічыць частату кадраў, або выводзіць малюнак з высокім дазволам, у выніку чаго гульні ад уласных студый , якія поўнасцю выкарыстоўваюць апаратнае забеспячэнне, «выглядаюць значна лепш, чым на ».
7 верасня 2016 года кампанія прадставіла 4 , новую версію кансолі з абноўленым графічным працэсарам і больш высокай тактавай частатой працэсара для падтрымкі большай прадукцыйнасці і дазволу 4 на падтрымоўваных прыладах.
Прадстаўленая як правапераемніца 3 падчас прэс-канферэнцыі 20 лютага 2013 года, яна выйшла 15 лістапада ў Паўночнай Амерыцы, 29 лістапада ў Еўропе, Паўднёвай Амерыцы і Аўстраліі і 22 лютага 2014 года ў Японіі.
называе 4 «выбарам гульца наступнага пакалення», спасылаючыся на яе цану, адсутнасць абмежавання кіравання цыфравымі правамі, і самае галоўнае, намаганні «прызнаць сваіх спажыўцоў» і «паважаць сваю аўдыторыю» як асноўныя фактары.
У ліпені 1929 года 6-я паўбрыгада была перайменавана ў брыгаду «Гродна» згодна з правілам, у адпаведнасці з якім адзінкі Корпуса аховы памежжа сталі называцца паводле мясцовасцяў іх дыслакацыі.
Увосень 1927 года ў яе складзе была ўтворана шостая паўбрыгада аховы памежжа, камандаванню якой сталі падпарадкоўвацца два памежныя і адзін рэзервовы батальёны, а таксама адзін кавалерыйскі эскадрон.
15 мая 1939 г., пасля скасавання палка «Вільна» і ліквідацыі яго камандавання, батальёны «Трокі», «Няменчын» і «Новыя Свянцяны» разам з эскадронам кавалерыі «Новыя Свянцяны» былі далучаны да брыгады «Гродна».
Брыга́да Ко́рпуса ахо́вы паме́жжа «Гро́дна» — шостая паўбрыгада Корпуса аховы памежжа часоў міжваеннай Польскай Рэспублікі, якая размяшчалася ў 1927—1939 гадах у Гродна і Друскеніках.
Вялікую папулярнасць, як у Расіі, так і за яе межамі, Юлія атрымала пасля таго, як стала фіналісткай трэцяга сезона праекта Алы Пугачовай «Фактар А», які праходзіў з 9 лютага па 21 красавіка 2013 года на канале «Расія 1».
Выбар Самойлавай выклікаў негатыўную рэакцыю з боку Украіны з-за выступлення Самойлавай у Керчы 27 чэрвеня 2015 года на гала-канцэрце фестываля «Свет спорту і дабра» без спецыяльнага дазволу на ўезд ад украінскіх улад.
22 сакавіка 2017 года Служба бяспекі Украіны прыняла ряшэнне пра забарону на 3 гады ўезду Самойлавай на тэрыторыю Украіны, што азначала фізічную немагчымасць удзелу прадстаўніцы Расіі ў конкурсе «Еўрабачанне-2017»; спробы Еўрапейскага вяшчальнага саюза ўрэгуляваць пытанні выявіліся дарэмнымі і ў выніку Расія не была прадстаўлена на конкурсе 2017 года.
У адказ на забарону СБУ Першы канал і УДТРК падрыхтавалі сумесную заяву: «У тым выпадку, калі Украіна не дапускае Юлію Самойлаву да ўдзелу ў „Еўрабачанні“, у наступным годзе, без залежнасці ад месца правядзення конкурсу, Расію будзе прадстаўляць Юлія Самойлава».
Альбом высока ацаніў Аляксей Мажаеў, адзначыўшы альтэрнатыўнае гучанне дэбютнага рэлізу спявачкі, далёкае духу Еўрабачання і тым музычным конкурсам, дзякуючы якім Юлія стала вядомай.
Таксама Юлія Самойлава з’яўляецца переможцам унутранага конкурсу, праведзенага Першым каналам, па выніках якога стала прадстаўніком Расіі на конкурсе песні Еўрабачанне-2017 у Кіеве з кампазіцыяй « » .
Падчас сваёй эміграцыі ў Мексіцы вывучаў вопыт мексіканскай рэвалюцыі і сацыяльных рэформ, потым здзейсніў падарожжа ў СССР, Германію, Францыю, Вялікабрытанію для далейшага засваення тэорыі і практыкі сацыялізму.
Ая дэ ла Торэ прыйшоў да высновы, што руская сістэма не падыходзіць для Лацінскай Амерыкі, вызначыў ідэю сацыялізму, накіраваную на вызваленне ад эканамічных і палітычных аспектаў капіталізму, пры тым што захоўвалася прыватная ўласнасць і адзінства царквы.
Гарадзішчы і паселішчы жалезнага стагоддзя выяўлены блізу в. Блужзк Бор, Балачанка, Бор, Вялікае Поле, Дудзічы, Жораўка, Кавалевічы, Лешнца, Мацеевічы, Міжрэчча, Паддуб’е, Светлы Бор, Церабуты.
20 жніўня 1924 г. раён быў падзелены на 12 сельсаветаў: Блонскі, Блужскі, Балачанскі, Дрычынскі, Кнорынскі, Навасёлкаўскі, Пудзецкаслабодскі, Сінчанскі, Слабадскі, Суцінскі, Талькаўскі.
Станам на пачатак сакавіка 1926 г., у склад брыгады ўваходзілі 20-ы памежны батальён у Новых Свянцянах, 21-ы памежны батальён у Немянчыне, 22-ы памежны батальён у Новых Троках, 23-ы памежны батальён у Аранах, 24-ы памежны батальён у Сейнах, а таксама 18-ы, 19-ы і 20-ы кавалерыйскія эскадроны.
З мэтай павелічэння патрэбнай колькасці кваліфікаваных вайскоўцаў-сапёраў, 1 красавіка 1928 года быў адчынены навучальны цэнтр для іх падтрыхтоўкі пры 21-ым памежным батальёне ў Вільні, а ў 1931 г. сапёрныя роты з’явіліся пры ўсіх памежных брыгадах.
Аб’яднаныя ў ліпені 1929 г. 3-я і 6-я памежныя брыгады займелі назву «Вільна» згодна з правілам, паводле якога адзінкі Корпуса аховы памежжа атрымлівалі назву ў адпаведнасці з мясцовасцямі іх размяшчэння.
У 1927 годзе ў складзе брыгады адбыліся рэарганізацыйныя змены: утвораны камандаванне 6-й паўбрыгады аховы памежжа, 29-ы рэзервовы батальён і тры памежныя роты для 19-га, 22-га і 23-га памежных батальёнаў.
Брыга́да Ко́рпуса ахо́вы паме́жжа «Ві́льна» — шостая брыгада Корпуса аховы памежжа часоў міжваеннай Польскай Рэспублікі, якая размяшчалася ў 1926—1937 гадах у гарнізоне каля Вільні.
У сяле быў парафіяльны рымска-каталіцкі касцёл, пабудаваны на месцы драўлянага 1742 г. Падчас Першай сусветнай вайны сяло Расна-Польская і бліжэйшыя палі былі месцам бітвы паміж рускімі і аўстра-германскімі войскамі 21 чэрвеня 1915 г., у выніку якой руская армія вымушана была на наступны дзень пакінуць Львоў].
Шаўчэнкі пачынаючы ад чыгуначнай станцыі Клепарыў; тэрыторыя на поўнач ад станцыі Клепарыў увайшла ў склад Львова ўжо ў 1930-х гг., калі была забудаваная індывідуальнымі дамамі і атрымала назву Баторыеўка .