polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Першы прэзідэнт Таджыкістана Кахар Махкамаў у інтэрв'ю персідскай службе «Бі-бі-сі», кажучы пра прычыны адбытых хваляванняў у Душанбэ, заявіў, што да гэтых падзей «датычныя і некаторыя кіраўнікі КДБ — як у Душанбэ, так і ў Маскве».
У газеце «Чарогі Руз» было апублікавана інтэрв'ю супрацоўніка КДБ Таджыкістана Абдула Назарава, які сцвярджаў, што хваляванні былі справакаваны КДБ Таджыкістана для дыскрэдытацыі антыкамуністычнага руху ў рэспубліцы.
13 лютага ў Душанбэ спынілі працу гарадскі, міжгародны і чыгуначны транспарт, інстытуты і школы, дзіцячыя сады, амаль усе крамы і прадпрыемствы, банкі, тэлефонная сувязь і пошта, перасталі выходзіць газеты.
У замежнай літаратуры фігуруе лічба 25 забітых, з іх 16 таджыкі, 5 рускіх, 2 узбекі, татарын і азербайджанец, а з ліку параненых 56 % пацярпелых і 41 % цяжка пацярпелых — этнічныя рускія.
Ад караля кастыльскага Фердынанда ён атрымаў шматлікія льготы, а Папа Цэлесцін дараваў яму ў 1197 годзе шмат прывілеяў, падпарадкаваў непасрэдна папскаму прастолу і ўсклаў на яго абавязак абараняць хрысціянскую веру і весці вечную вайну з маўрамі.
Ён распаўсюдзіўся па ўсёй Іспаніі і ўзбагаціўся, але з прычыны ўнутраных нязгод страціў сілу і ўплыў, пакуль зноў не ўзняўся ў 1479 годзе, у праўленне гросмайстра дон Хуана дэ Суньігі.
У 1540 годзе рыцары ордэна былі вызваленыя ад зароку цноты і атрымалі дазвол уступаць у шлюб, а затым далі чатыры зарокі: беднасці, шлюбнай цноты, паслушэнства і абароны вучэння аб бязгрэшным зачацці Марыі.
Ордэн Алькантара заснавалі браты дон Суэра і дон Гомес Фернандэс Бар'ентас у 1156 годзе як ваеннае таварыства для абароны супраць маўраў новапабудаванай пагранічнай крэпасці Сан-Хуліан-дэ-Пераль .
Тэона Вэбер з газеты адзначыў, што альбом дазволіў даць сапраўдную ацэнку таленту Свіфт, "які з'яўляецца не канфесійным, а драматычным“: «Як і некаторыя аўтары кантры-песень да яе, яна стварае персанажаў і сітуацыі, беручы іх з жыцця, і знаходзіць магутныя спосабы іх апісання».
Роб Шэфілд з часопіса апісаў песні Свіфт як адны з самых інтэлектуальных у поп, рок ці кантры-музыцы: «Свіфт таленавіты прафесіянал Нэшвілла, які ведае ўсе прыёмы стварэння хітоў, але яна таксама гіперрамантык з меладраматычнымі ноткамі».
быў выпушчаны 25 кастрычніка 2010 года пад лэйблам і, дзякуючы дэбютнаму тыражу ў 1 047 000 асобнікаў, ён стаў другім для спявачкі дыскам 1 у ЗША і 3-м самым хутка прадаваным альбомам для жанчын ў гісторыі ЗША.
Аўтар і рэцэнзент шэрагу артыкулаў энцыклапедычнага даведніка «Янка Купала», буклетаў, шматлікіх артыкулаў у перыядычным друку (у тым ліку ў газетах «Літаратура і мастацтва», «Чырвоная змена», часопісах «Беларусь», «Полымя», «Маладосць» і інш.).
Першапачаткова, пакуль японскія армія і флот з поспехам ваявалі супраць англа-амерыканскіх сіл у межах Ціхаакіянскага тэатра ваенных дзеянняў, японскі ўрад не меў патрэбы ў прадастаўленні гэтым дзяржаўным фарміраванням, цалкам кантралюемым Японіяй, большай самастойнасці.
Аднак у 1943 годзе, з пагаршэннем японскіх пазіцый на Ціхім акіяне , чыноўнікі МЗС Японіі і прыхільнікі паназіятызму ў палітычных і ваенных колах імперыі пасадзейнічалі прасоўванню праграмы прадастаўлення незалежнасці" розным часткам Усходняй Азіі, акупаваным Японіяй.
Аўтары праграмы рабілі стаўку на тое, што пагроза вяртання еўрапейскага каланіялізму выкліча рост незадаволенасці карэнных народаў Азіі і паспрыяе больш актыўнаму іх удзелу ў вайне на баку Японіі.
У ім гаварылася, што для працягу і завяршэння вайны трэба «ўмацаваць палітычную згуртаванасць дзяржаў і нацый Вялікай Усходняй Азіі вакол імперыі» і звярнуць асаблівую ўвагу на ўзмацненне іх ваеннага супрацоўніцтва з Японіяй.
Так, у перыяд са жніўня па кастрычнік 1943 гады з'явіліся Дзяржава Бірма, Філіпінская рэспубліка, Свабодная Індыя, Каралеўства Камбоджа, якія атрымалі ўяўную незалежнасць, але на самой справе працягвалі кантралявацца Японіяй.
У перыяд з моманту ўступлення Японскай імперыі ў Другую сусветную вайну ў снежні 1941 года па май 1942 год сілы Японскай імператарскай арміі падпарадкавалі сабе значную частку брытанскіх, французскіх і амерыканскіх калоній на Азіяцкім кантыненце і ў Ціхім акіяне, а менавіта: невялікія часткі Французскага Індакітая і Брытанскай Індыі, Малаю, Бірму, Філіпінскі архіпелаг, Галандскую Ост-Індыю , частку Новай Гвінеі і шэраг ціхаакіянскіх астравоў, такіх, як Саламонавы астравы і астравы Гілберта, Гуам і атол Уэйк.
Акрамя таго, з 1931 года Японіяй кантралявалася тэрыторыя Маньчжурыі, на якой была створана марыянетачная дзяржава Маньчжоу-го, а з 1937 года, пасля серыі паспяховых ваенных дзеянняў у Кітаі падчас Япона-кітайскай вайны, таксама ўсход Унутранай Манголіі і шэраг кітайскіх тэрыторый, якія межавалі з узбярэжжам Усходне-Кітайскага і Паўднёва-Кітайскага мораў.
На працягу мінулых стагоддзяў Брытанская імперыя шляхам махлярства і агрэсіі набыла вялікія тэрыторыі па ўсім свеце і падтрымлівала сваё панаванне над іншымі нацыямі і народамі ў розных рэгіёнах, трымаючы іх у нястачы і зводзячы адзін з адным.
З іншага боку — Злучаныя Штаты, якія, скарыстаўшыся бязладзіцай і замяшаннем у Еўропе, усталявалі сваю перавагу над Амерыканскім кантынентам, працягнуўшы свае шчупальцы да Ціхага акіяна і Усходняй Азіі пасля вайны з Іспаніяй.
Зусім нядаўна, з пачатку цяперашняй вайны, Злучаныя Штаты ў яшчэ большай ступені актывізавалі сваю імперыялістычную дзейнасць, імкнучыся пракрасціся ў Паўночную Афрыку, Заходнюю Афрыку, Атлантычны акіян, Аўстралію, Блізкі Усход і нават у Індыю, мабыць, спрабуючы ўзурпаваць месца Брытанскай імперыі.
Выступаючы з прамовай, Ба Мо — старшыня бірманскага ўрада — выказаў падзяку ў адрас Японіі, дзякуючы якой, паводле слоў Ба Мо, яго мары пра яднанне народаў Усходняй Азіі сталі рэальнасцю.
Праз некалькі дзясяткаў гадоў, нашмат пазней заканчэння Другой сусветнай вайны, у сваіх мемуарах Ба Мо жорстка крытыкаваў японскую палітыку ваеннага перыяду, вінавацячы японцаў у жорсткасці і самаўпраўнасці ў стаўленні да бірманцаў.
Лідары руху за незалежнасць Інданезіі Ахмед Сукарна і Махамад Хата, якія таксама супрацоўнічалі з японскімі ўладамі, былі запрошаны ў Токіа неўзабаве пасля заканчэння Канферэнцыі для правядзення неафіцыйных пасяджэнняў.
У сутнасці, канферэнцыя была мерапрыемствам дзяржаў, прадстаўнікі якіх былі запрошаны ў Токіа, якія знаходзіліся ў залежнасці ад Японіі ці былі акупаваны Узброенымі сіламі Японіі, і толькі дзве з іх — Маньчжоу-го і Тайланд — мелі дыпламатычнае прызнанне з боку хоць бы некалькіх дзяржаў за выключэннем краін «восі» і іх саюзнікаў (у прыватнасці, Маньчжоу-го прызналі Сальвадор і Дамініканская Рэспубліка, а Тайланд, больш за тое, уваходзіў у склад Лігі Нацый).
Аднак, нягледзячы на гэта, улады «Свабоднай Індыі» ўсёткі кантралявалі частку індыйскіх тэрыторый, такіх як Андаманскія і Нікабарскія астравы, а таксама частку сучасных індыйскіх штатаў Маніпур і Нагаленд на ўсходзе Індыі.
Гэта вайна, у яго ўяўленні, была накіравана «на знішчэнне зла і аднаўленне правасуддзя» і падтрымана народамі Вялікай Усходняй Азіі, завошта Тадзё публічна падзякаваў дэлегатаў, якія прадстаўлялі гэтыя народы.
Асаблівы акцэнт ён зрабіў на асобе запрошанага на канферэнцыю старшыні сінгапурскага ўрада Індыі ў выгнанні Субхаса Чандры Боса — прадстаўніка і — фармальна — лідара адной з самых шматлікіх азіяцкіх нацый, нароўні з кітайскай.
Тайланд быў адзінай краінай з тых, што ўдзельнічалі ў канферэнцыі, утворанай без пасродніцтва Японіі , адзінай, якая была членам Лізе Нацый і адзінай, якая мела дыпламатычнае прызнанне з боку краін Антыгітлераўскай кааліцыі.
Саюз Тайланда з Японіяй і абвяшчэнне ім вайны Вялікабрытаніі і ЗША былі навязаны японскімі ўзброенымі сіламі, якія ўварваліся на тайскую тэрыторыю ў снежні 1941 года і ў адваротным выпадку пагражалі акупацыяй дзяржавы.
Калабарацыянісцкі рэжым Ван Цзінвэя, які афіцыйна, як і легітымны рэжым Чан Кайшы, называўся «Кітайскай рэспублікай», быў абвешчаны 30 сакавіка 1940 года на акупаваных Японіяй падчас Япона-кітайскай вайны ўсходне-кітайскіх тэрыторыях.
У студзені 1943 года японскі ўрад прыняў рашэнне аб шэрагу саступак Кітайскай рэспубліцы , з-за чаго 9 студзеня таго ж года ўрад Ван Цзінвэя абвясціў вайну Вялікабрытаніі і ЗША.
У прыватнасці, дэлегаты з боку В'етнама (які, зрэшты, на той момант дэ-юрэ не лічыўся незалежнай дзяржавай) і Камбоджы не былі запрошаны з салідарнасці да вішысцкай Францыі — намінальна кантроль над былым Французскім Індакітаем належаў Японіі і вішысцкаму ўраду ў роўнай ступені.
У якасці прадстаўніка Тайланда ў Токіа быў першапачаткова запрошаны тайскі прэм'ер-міністр маршал Плек Пібунсанграм, аднак у выніку замест яго на канферэнцыю прыбыў дыпламатычны дзеяч прынц Ван Вайтаякон.
Па задуме японскіх улад, якія займаліся арганізацыяй канферэнцыі, у першы дзень працы канферэнцыі планавалася заслухаць выступленні дэлегатаў, якім трэба было выказаць свае погляды наконт неабходнасці будучага ўзаемадзеяння паміж краінамі Усходняй Азіі, а на другі — павінна было адбыцца абмеркаванне і прыняцце «Сумеснай дэкларацыі Вялікай Усходняй Азіі» — дакумента, распрацаванага японскімі ўладамі.
Гэта дзяржава была найбольш актыўным усходнеазіяцкім саюзнікам Японскай імперыі ў ваенным стаўленні: Маньчжурская імператарская армія, якая на 1943 год налічвала каля 200 000 чалавек, брала ўдзел у баях на Халхін-Голе і Хасане, у бітвах Япона-кітайскай вайны.
Вялі́кая Усхо́днеазія́цкая канферэ́нцыя (Канферэ́нцыя Вялі́кай Усхо́дняй А́зіі, Такі́йская канферэ́нцыя; , сучаснымі іерогліфамі — ) — саміт, які праходзіў у Токіа з 5 па 6 лістапада 1943 года.
Паводле меркавання Тадзё, «рост прэстыжу і магутнасці Японіі разглядаўся Амерыкай і Англіяй з непрыязнасцю, якая ўзрастала», што і падштурхнула Японію да пачатку ваенных дзеянняў, каб засцерагчы сябе ад нападу з боку гэтых дзяржаў.
Не прысутнічалі на канферэнцыі і прадстаўнікі карэнных народаў, якія пражывалі на тэрыторыях японскіх генерал-губернатарстваў Карэя і Тайвань, а менавіта карэйцаў і ханскіх кітайцаў, нягледзячы на сваю адносную шматлікасць.
Дазволены бяспошлінны ўвоз рэчаў, якія прызначаны для асабістага карыстання, а таксама да 125 грам чорнай ікры, да 3 літраў спіртных напояў, да 600 цыгарэт і лекаў, для асабістага выкарыстання па меры неабходнасці.
Для грамадзян СНД (акрамя Туркменістана і Арменіі — грамадзянам Арменіі і грамадзянам іншых дзяржаў, якія маюць армянскае паходжанне, будзе адмоўлена ва ўездзе ў Азербайджан) візы для ўезду ў Азербайджан не патрабуецца.
Забаронены транзіт зброі і боепрыпасаў (за выключэннем паляўнічай стрэльбы пры наяўнасці адпаведнага дазволу), наркатычных рэчываў а таксама літаратуры і відэаматэрыялаў, якія абражаюць маральнасць і дзяржаўны лад краіны.
Галоўнымі прынцыпамі гэтага дакумента сталі: супрацоўніцтва краін-членаў у валютнай сферы; фінансавая дапамога краінам з валютнымі праблемамі; эканамічнае збліжэнне, як база для далейшай фінансавай інтэграцыі.
У чэрвені 1920 года ў аддзяленні пазашкольных спраў народнага камісарыята асветы Азербайджанскай ССР быў створаны пададдзела «Музэкскурс», пазней атрымаў статус музея — «Навучальны музей роднага краю — Истиглал».
У 1925 годзе з прычыны змяненняў, прынятых на калегіі Камісарыята Народнага асветы, у музеі была праведзена рэструктурызацыя, у выніку якой аддзелы гісторыі — этнаграфіі, мастацтва, біялогіі, геалогіі працягнулі сваю дзейнасць.
У 1953 годзе з асабняка Тагіева былі выведзеныя ўсе ўрадавыя ўстановы, а вясной 1969 году Цэнтральны дзяржаўны гістарычны архіў Азербайджанскай ССР, і будынак быў цалкам перададзена ў распараджэнне музея.
З іх за 2 000 адведзена пад навуковую экспазіцыю, дзе на падставе помнікаў матэрыяльнай і духоўнай культуры, сапраўдных дакументаў палітычнай гісторыі і сацыяльна-эканамічнага жыцця краіны адлюстравана гісторыя Азербайджана з самых старажытных часоў да нашых дзён.
У першы час у музеі дзейнічалі аддзелы гісторыі, этнаграфіі, археалогіі, батанікі, заалогіі, прыкладнога і мастацкага мастацтва, народнай адукацыі, а таксама Азербайджанскае таварыства даследаванні роднага краю і Камісія па ахове старажытных помнікаў.
Стэн таксама часта з’яўляецца ў місіях гульні , у якой з’яўляецца гульнявым персанажам, здольны ператварацца ў «Пышнага Халк», мае ў арсенале асаблівыя касцюмы «Жалезны Стэн» і «Стэнобой».
Стэн Лі сыграў эпізадычныя ролі ў многіх фільмах, знятых па матывах коміксаў : «Людзі Ікс», «Людзі Ікс: Апошняя бітва», «Чалавек-павук», «Чалавек-павук 2», «Чалавек-павук 3: Вораг у адлюстраванні», «Жалезны Чалавек», «Падшыванец», «Халк», «Неверагодны Халк», «Фантастычная чацвёрка», а таксама многія іншыя.
Стэн Лі ўпершыню сыграў самога сябе ў фільме Кевіна Сміта «Лоботрясы»: Стэн сустракаецца з адным з галоўных персанажаў па імя Бродзі і распавядае яму гісторыю свайго няўдалага кахання, навучае героя на прымірэнне з яго ўласным каханнем .
Нарадзіўся ў Нью-Ёрку, у кватэры сваіх яўрэйскіх бацькоў-імігрантаў румынскага паходжання, Селіі і Джэка Ліберыя, на рагу 98-й заходняй вуліцы ў канцы заходняга авеню Манхэтэна.
Малады Стэн працаваў на многіх работах: займаўся напісаннем некралогаў для службы навін і прэс-рэлізаў па Нацыянальнай праграме сухотнага цэнтра, дастаўкай сэндвічаў у офісы , а таксама продажам падпісак на газету .
Стэн Лі (, сапраўднае Стэнлі Марцін Лібер, ; 28 снежня 1922, Нью-Ёрк, ЗША — 12 лістапада 2018) — амерыканскі пісьменнік, акцёр, прадзюсар, тэлевядучы, сцэнарыст, рэдактар і стваральнік персанажаў коміксаў, былы прэзідэнт і старшыня савета дырэктара выдавецтва « ».
У супрацоўніцтве з іншымі мастакамі і пісьменнікамі ён стварыў мноства вядомых персанажаў коміксаў, такіх як Чалавек-павук, Жалезны чалавек, Халк, Чорная панэра, Доктар Стрэндж, Фантастычная чацвёрка і Людзі Ікс.
Замест рухавіка, у маторным адсеку месціліся 12 свінцова-кіслотных акумулятарных батарэй ёмістасцю 12,6 кВт·г і вагой 350 кг. На месцы, дзе звычайна размяшчалася каробка перадач, быў усталяваны электрарухавік пастаяннага току бесперапыннай магутнасці 12 кВт .
Аўтамабілі 1600-2, якія былі пазначаны як першыя БМВ "02 серыі", былі аўтамабілямі пачатковага ўзроўню, былі меншымі па памерах, менш дарагімі і менш добрабсталяванымі, чым седан , на базе якога яны былі распрацаваны.
Вядомы ўкраінскі балетны танцоўшчык, харэограф і балетмайстар Серж Ліфар у сваіх успамінах згадвае, што браў у прафесара Ваячака ўрокі ігры на скрыпцы: «Я стаў вучыцца іграць на скрыпцы ў кансерваторыі ў знакамітага прафесара Ваячака. Але скрыпка мяне мала задавальняла, як і ўсе іншыя сольныя інструменты — я любіў спевы, аркестр або аркестр у мініяцюры — раяль, і праз год перайшоў у клас раяля».
Яму належаць шматлікія творы для фартэпіяна і «Раманс без слоў» для віяланчэлі і аркестра, опера «Вій» ; інструментальнае суправаджэнне оперы Мікалая Аркаса «Кацярына» і оперы Мікалая Лысенкі «Накцюрн»; урачыстая кантата, прысвечаная тэатру Мікалая Салаўцова ; сімфанічная паэма «Памяці П. І. Чайкоўскага»; маршы для духавога аркестра; уверцюра на малдаўскія народныя мелодыі і інш.
Адзін з асноўных пытанняў, якія знаходзяцца ў цэнтры яго даследаванняў, — гэта пытанне пра тое, што з'яўляецца добрай эканамічнай палітыкай і чаму некаторыя ўрады больш паспяховыя ў гэтым аспекце, чым іншыя.
Па-першае, напружанасць выклікаецца глабалізацыяй, паколькі памяншэнне колькасці бар’ераў для гандлю і прамых замежных інвестыцый парадаксальна ўсталёўвае новыя межы паміж нацыямі і групамі, якія могуць скарыстацца перавагамі такіх транснацыянальных адносін і якія не ў стане гэта зрабіць.
У сваім артыкуле ён засяродзіўся на трох аспектах супярэчнасці паміж глабальным рынкам і сацыяльнай стабільнасцю, паказваючы на тую дылему, што ўзнікае пры глабалізацыі, якая агаляе лініі разлома паміж нацыянальнымі дзяржавамі, якія маюць магчымасці і капітал для поспеху на глабальным рынку, і тымі дзяржавамі, у якіх няма гэтага перавагі.
у Гарвардскім каледжы, затым ступень доктара філасофіі ў галіне эканомікі за дысертацыю «Даследаванні па тэорыі дабрабыту гандлю і валютнай палітыкі» і ступень магістра дзяржаўнага кіравання у Прынстанскім універсітэце.
Дэні Родрык — турэцкі эканаміст, спецыяліст па эканоміцы краін, якія развіваюцца і інстытуцыянальных рэформах, прафесар міжнароднай палітычнай эканоміі Урадавай школы Джона Ф. Кенэдзі пры Гарвардскім універсітэце.
Адначасова ў Айзенахе, незалежна ад Фрыза, канструктар Дзюкштайн распрацаваў просты і танны рухавік з шасцю цыліндрамі ў чыгунным блоку цыліндраў і каленчатым вале, пасаджаным на трох падшыпніках слізгання.
Прадстаўляючы яго, дырэкцыя разумела, што гэты аўтамабіль, у сярэднім, даражэйшы на 350 нямецкіх марак за аналагічныя мадэлі на нямецкім рынку, у доўгатэрміновай перспектыве не будзе ў стане супрацьстаяць канкурэнцыі , а таксама .
Таму абодва канцэрны падпісалі пагадненне аб узаемным супрацоўніцтве, галоўнай мэтай якога была распрацоўка і вытворчасць эксклюзіўных, якасна лепшых транспартных сродкаў, згодна з дэвізам якасць замест масавай вытворчасці.
Па ўмовах дадзенага пагаднення па-ранейшаму было дазволена вытворчасць кузаваў на заводзе - ў Зіндэльфінгене, а канцэрн Даймлер узяў на сябе агульнае распаўсюджванне аўтамашые праз больш шырокую сетку сваіх аўтасалонаў.
303 важыў ў сярэднім на 200 кг менш, чым канкурэнтныя мадэлі дадзенага класа, што прывяло да таго, што, нягледзячы на невялікі літраж рухавіка, аўтамабіль меў добры разгон і спакойна дасягаў хуткасці ў 100 км/г.
У наступныя дзесяцігоддзі ўрад Вічэнцы запрашаў мноства архітэктараў для абнаўлення будынка, сярод іх: і , Антоніа Скарпаньіна , а затым Джакапа Сансавіна , , Мікеле Санмікелі і Джуліа Рамана.
Венецыянскае акно ўжо выкарыстоўвалася ў Венета некалькімі гадамі раней: гэта рабіў Джакапа Сансавіна ў венецыянскай бібліятэцы Марчыяна, а Джуліа Рамана — калі рэканструяваў абацтва Паліронэ.
У красавіку 1945 года была выбрана членам Часовага Нацыянальнага Сходу і на ўсеагульных выбарах у лістападзе таго ж года яна была зноў абраная ў парламент, на гэты раз як старшыня сацыял-дэмакратычнай фракцыі, а таксама абраная віцэ-спікерам парламента.
Ва ўнутранай барацьбе за ўладу, якая развярнулася ў сакавіку 1948 года, яна была выключана з партыі і неўзабаве пасля таго, як страціла сваё месца ў парламенце, змешчаная пад хатні арышт на працягу двух гадоў.
Працуюць наступныя прадпрыемствы: ААТ “Гарынскі камбінат будаўнічых матэрыялаў” , ААТ “Гарынскі агракамбінат” , ААТ “Столінрайаграсэрвіс” , РВУ “Столінрайгаз” , ПГУП “Столінаптгандаль” , Столінскі ўчастак ААТ “Пінскі камбінат хлебапрадуктаў” , Столінрайпалівазбыт , асфальтны завод Столінскай ДБПМК-32 , раствора-бетонны вузел ПМК-24 , майстарскі ўчастак Столінскай ЖКГ , чыгуначная станцыя Гарынь .
Сацыяльная сфера прадстаўлена чатырма сярэднімі школамі і чатырма дзіцячымі садкамі, столькі ж ёсць дамоў культуры і аб'ектаў спартыўнага прызначэння, працуе адна ўрачэбная амбулаторыя і чатыры ФАПы, школа мастацтваў, чатыры комплексныя прыёмныя пункты, два аддзяленні філіяла ААБ “Беларусбанк”, ёсць сацыяльна-педагагічны цэнтр з дзіцячым прытулкам, аптэка і чатыры аптэчныя пункты, кінатэатр, пяць паштовых аддзяленняў, два аддзяленні РАНС, дзве прыватныя цырульні, тры лазні.
Ло́нданскае пагадне́нне — сакрэтны дагавор паміж Італіяй і краінамі Антанты, падпісанае ў Лондане 26 красавіка 1915 года прадстаўнікамі Італіі, Вялікабрытаніі, Францыі і Расіі.
Такім чынам, Мюнхенскае пагадненне разбурыла сістэму бяспекі, гарантаваную Чэхаславакіі ў Францыі, адбылася адмова ад дапамогі Францыі і Савецкага Саюза ў абароне тэрытарыяльнай цэласнасці, падаў у адстаўку прэзідэнт Эдвард Бенеш.
15 сакавіка 1939 года Гітлер падчас візіту ў Берлін прэзідэнта Чэхаславацкай рэспублікі Эміля Гахі прымусіў яго прызнаць стварэнне Пратэктарата Багеміі і Маравія і акупацыю краіны вермахтам.
Узбраенне і ваенны патэнцыял чэшскай арміі былі перададзены Трэцяму рэйху, а ў маі 1939 года золата Чэхаславакіі, размешчанае на банкаўскім дэпазіце ў банках Вялікабрытаніі, было па просьбе ўрада пратэктарата перададзена ў Прагу і пасля апынулася ў руках Трэцяга рэйха.
Славакія была, у сваю чаргу, вымушана падпарадкоўваць сваю знешнюю палітыку Трэцяму Рэйху і дазволіла ўвесці падраздзяленні вермахта на сваю тэрыторыю , а таксама браць удзел у вераснёвай кампаніі на баку Трэцяга рэйха супраць Польшчы.
У выпадкі ж нейтралітэту і адмовы каму-небудзь у падтрымцы, адносіны маглі пагоршыццца з абодвума бакамі канфлікту, што ў сваю чаргу магло пацягнуць за сабой ваенную агрэсію з любога з бакоў.
Стаўшы на чале армянскіх князёў Кападокіі, Камагены, Кілікіі, Сірыі і Месапатаміі, ён пераносіць прастол каталікоса ў свае ўладанні і далучае да сваёй дзяржавы армянскія княствы Мараша, Кесуна, Эдэсы, Андрыўна , Цоўка , Піра і шэраг іншых зямель.
Пералом наступіў у 1081 годзе, калі пасля пагаднення з Візантыяй пачалася экспансія Румскага сельджукскага султаната ў паўднёва-заходнім кірунку, ахвярамі якой сталі дзяржава Філарэта Варажнуні і іншыя армянскія княствы Малой Азіі.
Царства Варажнуні, якое працягнулася ад Месапатаміі ўздоўж Еўфрата да граніц Арменіі, ахоплівала Кілікію, Таўр і частку Сірыі з Антыёхіяй — праіснавала параўнальна нядоўга з 1071 па 1086 год.
Пасля 1086 года, калі Варажнуні страціў апошнія гарады, дзе яшчэ знаходзіліся яго гарнізоны, на тэрыторыі Кілікіі і Прыеўфрацця ўтварыўся шэраг незалежных армянскіх княстваў.
Аднак і пры рымскім валадарстве армяне складалі некаторую частку насельніцтва рэгіёна, так, многія з армянскіх мучанікаў таго часу былі выхадцамі з кілікійскай даліны, сярод якіх быў Паліеўкт Мелітэнскі.
Далейшае пасяленне армян у рэгіёне тлумачыцца прыняццем у 301 годзе Арменіяй хрысціянства, з наступным непрыняццем у 451 годзе Халкідонскага сабору, а таксама экспансіяй ісламу, выкліканага арабскім нашэсцем.
З аднаго боку яму трэба было паспрабаваць не справакаваць разрыў адносін з Візантыяй, а з іншага — неабходна было хоць бы знешне пайсці на саступкі Рымскай царкве, каб укаранаванне некаталіцкага караля было ўхвалена Папам Рымскім.
У канчатковым выніку, дзякуючы сваёй майстэрскай палітыцы, 6 студзеня 1198 года князь Левон стаў каралём Левонам , каранацыя была праведзена з вялікай пышнасцю ў Тарсе біскупам Конрадам дэ Хільдэшаймам.
Паводле дагавора, заключанага ў 1194 годзе паміж Кілікіяй і Антыёхіяй, на прастол павінен быў узысці Раймунд Рубен — сын старэйшага сына Баэмунда, і армянскай прынцэсы Алісы, якая даводзілася пляменніцай каралю Кілікіі Левону .
Але армяна-грэчаскаму збліжэнню не наканавана было ажыцявіцца, праз год гэтаму перашкодзілі дзве падзеі: Аляксей Аксух быў агавораны і сасланы ў манастыр, а Нерсес Шнаралі стаў новым каталікосам і пазбавіўся магчымасці свабодна падарожнічаць.
Пасля шлюбу ўсё яшчэ дзеючы рэгент Канстанцін Пайл прызначыў вярхоўным галоўнакамандуючым свайго старэйшага сына, аўтара армянскага перакладу «Антыяхійскіх асізаў», Смбата Спарапета.
З прычыны ж заваявання Візантыяй армянскіх зямель ад Эдэсы да Самасаты і Мелітэны, а таксама палітыкі, якую яна праводзіла, да пачатку стагоддзя на тэрыторыі Сірыі, Месапатаміі і малаазіяцкіх фем Візантыі меліся значныя паселішчы армян .
У канцы стагоддзя, пасля бітвы пад Манцыкертам , сельджукамі была створана першая ўласная дзяржава — Канійскі султанат, якая ўключала ўсю Арменію і ўнутраную частку Анатоліі, адкуль узмацнялася міграцыя армян да азіяцкіх прыбярэжных абласцей, асабліва ў Кілікію і Ефратэс.
Да гэтага моманту саюз паміж двума армянскімі родамі, змацаваны шлюбамі дзяцей дзесяццю гадамі раней, у выніку антывізантыйскай дзейнасці Тароса , які так не дараваў забойства свайго брата, быў на грані разрыву.
У выніку верныя Левону князі схапілі і кінулі Раймунда-Рубена ў вязніцу, а праз нейкі час, пасля таго як на шляху ў Кілікію памерлі жонка і сын Іаана, той таксама перастаў прэтэндаваць на армянскі трон
Падзеі, якія адбыліся ў Севастыі, адзначылі сабой канчатковы разрыў адносін армянскіх князёў Малой Азіі з імперскім урадам, што ў выніку не спрыяла ўмацаванню пазіцый імператара напярэдадні вырашальнай сутычкі з сельджукамі пры Манцыкерце.
На той момант галоўным ворагам армянскіх княстваў Малой Азіі і Блізкага Усходу былі орды сельджукаў, менавіта таму армянскае насельніцтва, пры з'яўленні ў рэгіёне крыжакоў першапачаткова разглядала ўдзельнікаў крыжовага паходу як саюзнікаў, здольных супрацьстаяць сельджукам.
Неўзабаве, пасля вяртання пераможанага Андроніка ў Канстанцінопаль, Мануіл Камнін, які быў не ў стане ўмяшацца, у 1156 годзе нацкаваў двух суседзяў супраць Тароса: спачатку сельджукаў, армія якіх была разгромлена армянамі на подступах да Таўрскіх гор, а затым і прынца Антыёхіі Рэно дэ Шаціёна.