polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
У чарце «» перасягнуў свайго папярэдніка «» як самы паспяховы для спявачкі ў гэтым хіт-парадзе , у той час як у чарце / ён стаў яе першым сінглам, які дасягнуў першага месца , перавысіўшы папярэдняе вышэйшае дасягненне сінгла « », які меў вышэйшую пазіцыю 2 у 2011 годзе, адначасова стаўшы для Адэлі яе чацвёртым хітом у -5.
Па гэтым паказчыку ў гэтым хіт-парадзе яна падзяліла разам з Дэвідам Гетам першае месца па хуткасці, як выканаўца, які дасягнуў першага месца ўсяго за 4 тыдні (Гета зрабіў гэта ў 2011 годзе са сваім хітом « » пры ўдзеле Ашэра).
23 кастрычніка 2015 года за першыя 24 гадзіны відэакліп на прагледзелі 27,7 млн раз, што пабіла папярэдні рэкорд на канале , які раней належаў кліпу « » амерыканскай спявачкі Тэйлар Свіфт .
Песня была напісана Адэллю і Грэгам Кёрстынам, які з’яўляецца і прадзюсарам сінгла, а таксама сыграў на бас-гітары, гітары, фартэпіяна і клавішных інструментах з Адэллю, пазначанай як барабаншчыца.
Здымкі відэа праходзілі некалькі дзён у верасня 2015 года на ферме ў Квебеку , а рэжысёрам стаў канадскі акцёр і кінарэжысёр Ксаўе Далан, лаўрэат Канскага кінафестывалю і прэміі «Сезар».
У другі тыдзень знаходжання на пазіцыі 1 у ЗША сінгл быў запампаваны ў лічбавым фармаце 635,000 разоў, што стала трэцім рэкордным паказчыкам у гісторыі і самым вялікім паказчыкам спамповак у недэбютны тыдзень.
З улікам такіх дасягненняў лід-сінгла «», яшчэ за тры тыдні да рэлізу эксперты меркавалі, што тыраж новага альбома «25» складзе ў дэбютны тыдзень ад 1,3 да 1,8 млн копій, што стане рэкордам для жанчын за апошнюю чвэрць стагоддзя , і паб’е папярэдняе дасягненне дыска !
У Еўропе і свеце «» у першую ж тыдзень выхаду ўзначаліў хіт-парады многіх краін, уключаючы такія як, Бельгія, Венгрыя, Германія, Грэцыя, Ізраіль, Ірландыя, Ісландыя, Італія, Ліван, Люксембург, Нідэрланды, Нарвегія, Партугалія, Славакія, Славенія, Чэхія, Швейцарыя, Шатландыя, Францыя.
12 лютага 2017 года ў Лос-Анджэлесе на 59-й цырымоніі ўручэння музычнай прэміі «Грэмі» песня ганаравана трыма ўзнагародамі ў катэгорыях Лепшая песня года, Лепшы запіс года і Лепшае сольнае поп-выкананне.
З 1925 года — старшыня абласнога савета прафсаюза работнікаў харчовай прамысловасці ў Бабруйску, пазней адказны сакратар абласнога савета прафсаюзаў у Бабруйску, адказны сакратар Цэнтральнага праўлення Беларускага рэспубліканскага саюза хімікаў, член Калегіі Народнага камісарыята забеспячэння Беларускай ССР.
З сакавіка па лістапад 1940 года — начальнік арганізацыйна-інструктарскага аддзела абласнога камітэта Камуністычнай Партыі Беларусі ў Пінску, у 1940—1941 гадах — намеснік начальніка арганізацыйна-инструкторского аддзела ЦК КП Б, у 1942—1943 гадах — намеснік начальніка Беларускага штаба партызанскага руху Пятра Калініна, пазней начальнік арганізацыйна-інструктарскага аддзела ЦК КП Б.
Васі́ль Іва́навіч Закурда́еў — савецкі дзяржаўны дзеяч, сакратар ЦК КП Б , 1-ы сакратар Баранавіцкага абласнога камітэта КП Б , член Цэнтральнай Рэвізійнай Камісіі КПСС , Мардоўскага абласнога камітэта ВКП /КПСС .
Пасля таго як у Рыме пра гэта пазналі , была сабрана група з дваццаці сенатараў-, раней арганізаваных у камітэт па абароне Італіі ад Максіміна, і галасаваннем з іх ліку выбралі адразу двух новых імператараў — Пупіена і Бальбіна.
Аднак некаторыя сенатары, незадаволеныя дадзеным выбарам, адразу ж узбудзілі сваіх і членаў іх сем'яў для таго, каб перашкодзіць публічнаму ўступу Пупіена і Бальбіна ў імператарскую пасаду.
Агрэсіўная экспансія адноўленай Персідскай імперыі пад кіраваннем цара з дынастыі Сасанідаў працягнулася пры яго сыне і наступніку , які прыняў пры ўзыходжанні на трон задзірлівы тытул «Цара цароў іранскіх і неіранскіх».
Па ўсёй бачнасці, у апошнія месяцы кіравання Максіміна Фракійца Ардашыр захапіў Кары і (хоць па версіі візантыйскіх гісторыкаў дадзеная падзея адбылася ў 241 годзе, ужо пры Шапуры, пасля захопу Хатры).
У 235 годзе, пасля забойства імператара Аляксандра Севера ў Маганцыяку, сталіцы правінцыі Ніжняя Германія, Максімін Фракіец быў абвешчаны імператарам, нягледзячы на моцную апазіцыю з боку сената і варожасць насельніцтва.
У 238 годзе, калі Максімін знаходзіўся ў Паноніі і праводзіў кампанію супраць прыдунайскіх народаў, у правінцыі Афрыка бліснула паўстанне мясцовага насельніцтва, незадаволенага падатковай палітыкай прынцэпса, у выніку якога імператарамі былі абвешчаны Гардыян і Гардыян , якія былі прызнаны сенатам, а юнаму Гардыяну былі абяцаны консульства і тытул цэзара, тым часам як Максімін і яго сын былі абвешчаны «ворагамі народа».
Але тым не менш трынаццацігадовы ўнук Гардыяна ніколі не стыкаўся з цяжкасцямі свайго становішча з-за паўстання дзеда, таму што Віталіян быў забіты агентамі, дасланымі ў Рым Гардыянам у пачатку мяцяжу.
Намеснік Ніжняй Мкзіі Тулій Менафіл склаў з готамі мірнае пагадненне, прапанаваўшы ім штогадовую выплату даніны ў памен на захопленых імі ў палон рымскіх легіянераў, потым аднак, ледзь досыць узмацніўшы сваю армію, адмовіўся ад падобнага дагавора з карпамі.
У 239 годзе ў верхнемезійскім горадзе былі выпушчаны манеты, на якіх былі адчаканены надпісы, што абвяшчалі новую эпоху ў гісторыі правінцыі — эпоху ўсебаковай рэарганізацыі ўсёй вобласці, улучаючы мадэрнізацыю пагранічнай абарончай лініі.
Сучаснымі гісторыкамі прынята версія, што маці Гардыяна была дачка Гардыяна , а бацькам — рымскі сенатар, чыё імя невядомае (прыведзеныя вышэй імёны, узятыя з «Гісторыі Аўгустаў», лічацца выдуманымі).
У сярэдзіне лета салдаты прэтарыянскай гвардыі, незадаволеныя з'яўленнем у Пупіена асабістай варты, набранай з германцаў, напалі на імператарскі палац падчас цырымоніі закрыцця Капіталійскіх гульняў, схапілі і забілі сенацкіх імператараў, а юнага Гардыяна абвясцілі аднаасобным правіцелем.
Калі ў 241 годзе Тулій Менафіл быў зняты са сваёй пасады намесніка Ніжняй Мезіі, аднавіліся напады прымежных плямён, якія палічылі, што ўсе пагадненні, заключаныя з Менафілам, з'яўляюцца пасля яго адстаўкі несапраўднымі.
Паколькі роспуск Аўгустава легіёна пазбавіў правінцыю Афрыка патрэбнай ваеннай абароны, на падаўленне мяцяжу Сабініяна давялося скіроўваць рымскія падраздзяленні намесніка Фальтонія Рэстытуціяна з суседняй Маўрэтаніі.
Алена Васільеўна з’яўляецца распрацоўшчыкам дапаможнікаў для падрыхтоўкі да цэнтралізаванага тэсціравання («Беларуская мова: тыповыя памылкі на цэнтралізаваным тэсціраванні» , «Беларуская мова: 27 урокаў з рэпетытарам») , вучэбна-метадычныя комплексы і дапаможнікі для студэнтаў-філолагаў: «Гісторыя беларускай літаратурнай мовы: курс лекцый» , «Беларуская дыялекталогія: вучэбна-метадычны комплекс» , «Лінгвакультуралогія: дапаможнік» , «Лінгвістычнае краязнаўства Брэстчыны: курс лекцый» , а таксама «Беларуская мова » для студэнтаў нефілалагічных спецыяльнасцей і інш.
У 1987 г. Лена Васільеўна скончыла філалагічны факультэт Брэсцкага дзяржаўнага педагагічнага інстытута імя А. С. Пушкіна і па размеркаванні засталася там працаваць — асістэнтам, старшым выкладчыкам, дацэнтам, загадчыкам.
Кандыдат філалагічных навук, дацэнт, загадчык кафедры беларускага мовазнаўства і дыялекталогіі УА «БрДУ імя А. С. Пушкіна», сааўтар вучэбна-метадычных дапаможнікаў для студэнтаў-філолагаў «Лінгвакраіназнаўства», «Лінгвакультуралогія».
Падчас экспедыцыі кафедры этналогіі і фальклору БДУКМ у вёску Івесь, Глыбоцкага раёна студэнтам пашанцавала праінтэрв’юіраваць Васіля Радзюша, цымбаліста-віртуоза, які падзяліўся навыкамі ігры на дыятанічных цымбалах і прадэманстраваў мелодыі да каляднай містэрыі «Жаніцьба Цярэшкі па-глыбоцку».
Выкананне «Цярэшкі» Васіля Радзюша стала галоўным музычным стрыжнем пры стварэнні праграмы: гэта чаргаванне «цярэшак» і «Лявоніхі» пры злучэнні і перакручванні пар «бабулек» і «дзядулек».
З-за нясціпласці гульні ніводны паважаны сямейны дом не дазволіў бы спраўляць яе пад сваім дахам, таму «Цярэшка» найчасцей спраўляўся ў карчме, абавязкова ў канцы гулянкі, пасля доўгіх танцаў.
У «яцвяжскім» гідранімічным арэале на поўдні ад Нёмана налічваецца цэлы шэраг бессуфіксальна ўтвораных рачных назваў з сугучным пачаткам асноў - і падобнай структурай гукаскладу: Скупа, * , * .
Скі́далька, Скі́даліца, Скідаля́нка, Скі́дзелька, Скідзяліца, Скідзялянка — рака ў Беларусі, у Мастоўскім і Гродзенскім раёнах Гродзенскай вобласці Беларусі, левы прыток ракі Котра .
У 1937 годзе скончыў два курсы Мінскага індустрыяльна-тарфянога тэхнікума, у 1938 годзе — курсы землеўпарадчыкаў, пасля чаго жыў і працаваў тэхнікам-землеўпарадчыкам у Новаанінскім раёне Сталінградскай вобласці.
Удзельнічаў у вызваленні Ўкраінскай ССР, бітве за Дняпро, Калінкавіцка-Мазырскай аперацыі, вызваленні Ковеля, Люблін-Брэсцкай аперацыі, баях на , Вісла-Одэрскай, , Берлінскай аперацыях.
Да студзеня 1945 года гвардыі старшы лейтэнант Антон Дулеба камандаваў 1-м сабельным эскадронам 56-га гвардзейскага кавалерыйскага палка 14-й гвардзейскай кавалерыйскай дывізіі 7-га гвардзейскага кавалерыйскага корпуса 1-га Беларускага фронту.
У ноч з 28 на 29 студзеня 1945 года эскадрон Дулеба пераправіўся праз Одэр і захапіў населены пункт Прытаг (цяпер — Пшыток, ў васьмі кіламетрах да паўночны-ўсход ад польскага горада Зялёна-Гура), дзякуючы чаму ўвесь полк здолеў бесперашкодна фарсіраваць раку.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 27 лютага 1945 года за «ўзорнае выкананне баявых заданняў камандавання на фронце барацьбы з нямецкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» гвардыі старшы лейтэнант Антон Дулеба быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза з уручэннем ордэна Леніна і медалі «Залатая Зорка» за нумарам 7294.
З поўначы вобласць мяжуе з Расійскай Федэрацыяй , з поўдня — з Карагандзінскай вобласцю, з усходу — з Усходне-Казахстанскай, з захаду — з Акмолінскай і Паўночна-Казахстанскай абласцямі.
Вобласць знаходзіцца на паўночным усходзе Рэспублікі Казахстан і мяжуе на поўначы — з Омскай, паўночным усходзе — з Новасібірскай, на ўсходзе — з Алтайскім краем Расійскай Федэрацыі, на поўдні — з Усходне-Казахстанскай і Карагандзінскай абласцямі, на захадзе з Акмолінскай і Паўночна-Казахстанскай абласцямі Рэспублікі Казахстан.
Калі пачалася Другая сусветная Вайна, Рабера зноў мабілізавалі і ён павінен быў перапыніць сваю кар'еру да 1941 года, калі ён з'ехаў з Францыі ў Злучаныя Штаты, дзе працаваў у як стваральнік духоў.
Сын Жазефа Рабера, вядомага французскага парфумера, які распрацаваў працэс экстракцыі лятучымі растваральнікамі і працаваў у парфумерным бізнесе братоў Масіньён, Анры Рабер нарадзіўся ў Грасе ў 1889 годзе.
Выкладала з 1963 года ў Полацкім тэхнікуме Белкаапсаюза нямецкую мову, з 1974 года — у Полацкім дзяржаўным універсітэце нямецкую, англійскую, польскую, беларускую мовы, этыку, эстэтыку, релігіязнаўства, філасофію, педагогіку, псіхалогію, гісторыю культуры.
У цэнтральным квартале была канцылярыя, ад якой да нашага часу захаваліся шматлікія клінапісныя таблічкі — Тэль-эль-Амарнскі архіў, у заходняй частцы — паліцэйскі квартал, арсенал і плошча для парадаў.
Новыя фараоны і фіванскае жрэцтва, якое аднавіла свой ранейшы ўплыў, рабілі ўсё, каб выкрасліць з гісторыі памяць пра свайго папярэдніка, яго новага бога і, адпаведна, пра яго сталіцу.
Неўзабаве фараон забараніў богаслужэнні ў гонар Амона і ўсіх ранейшых багоў, уладанні жрацоў былі канфіскаваны, храмы зачынены па ўсёй краіне, імёны багоў саскрабаліся са сцен грамадскіх будынкаў.
Сам ён змяніў сваё імя Аменхатэп на Эхнатон і разам з сям'ёй, воінамі, рамеснікамі, новымі жрацамі, мастакамі, скульптарамі і слугамі пакінуў Фівы — дзяржаўную сталіцу і цэнтр культу бога Амона.
Будаўніцтва было распачата праз 5 гадоў пасля пачатку кіравання Эхнатона , праз два гады горад абвешчаны сталіцай Егіпта, яшчэ праз два гады было завершана будаўніцтва , і горад быў пакінуты неўзабаве пасля смерці фараона .
Аб’ёмна-прасторавая кампазіцыя мае вертыкальную накіраванасць, якая ствараецца дамінантамі трох’яруснай шатровай васьмерыковай званіцы і цыбулепадобнага светлавога барабана з цыбулепадобным купалам.
Рыжскі дагавор 1920 года (Дамова аб замірэнні і прэлімінарных умовах міру паміж РСФСР і УССР з аднаго боку і Польшчай з другога) — савецка-польскі папярэдні мірны дагавор, заключаны ў Рызе 12 кастрычніка 1920 з мэтай заканчэння Польска-савецкай вайны 1919—1921 гадоў.
У дагаворы былі зацверджаны ўмовы папярэдняга міру і перамір’я, заключаныя паміж Польскай Рэспублікай з аднаго боку і Расійскай Федэрацыйнай Сацыялістычнай Рэспублікай Саветаў разам з Украінскай Сацыялістычнай Рэспублікай Саветаў.
22 лістапада 1920 года прэзідэнт ЗША Вудра Вільсан уносіць на разгляд саюзнікаў арбітражную прапанову, па якой Турцыя павінна перадаць Арменіі тэрыторыю плошчай 103 599 кв. км: дзве траціны вілайетаў Ван і Бітліс, амаль увесь вілайет Эрзурум, большую частку вілайета Трапезунд, у тым ліку і порт.
Аб'яднаўшыся з існуючай у Закаўказзі Рэспублікай Арменіяй, незалежная аб'яднаная Армянскае дзяржава валодала б тэрыторыяй з плошчай у сукупнасці звыш 150 тыс. кв. км, з выхадам да Чорнага мора.
Аднак, гэта рашэнне ўжо не мела значэння, паколькі ў верасні 1920 года Турцыя пачынае буйнамаштабнае ўварванне ў Арменію, войскі Мустафы Кемаля , захапіўшы Карс, Александропаль, у канцы лістапада 1920 года пагражалі самому існаванню Арменіі.
Адначасова турэцкая армія здолела выбіць з Малай Азіі грэчаскія войскі і падавіць супраціўленне курдаў; таксама французы былі выбітыя з Кілікіі; італьянцы, якія сталі да таго часу саюзнікамі кемалістаў, сышлі з паўднёва-заходняга ўзбярэжжа краіны, прычым урад у Канстанцінопалі заставаўся ў становішчы бяздзейнага назіральніка.
Турцыя адмаўлялася ад прэтэнзій на Аравійскі паўвостраў і краіны Паўночнай Афрыкі, прызнавала брытанскі пратэктарат над Егіптам і брытанскую анэксію Кіпра ; французскі пратэктарат над Тунісам і Марока;
Турцыя і Арменія згаджаліся падпарадкавацца прэзідэнту ЗША Вудра Вільсану па арбітражу граніц у межах вілайетаў Ван, Бітліс, Эрзурум і Трапезунд і прыняць яго ўмовы адносна доступу Арменіі да Чорнага мора .
Арменія, Грузія і Азербайджан павінны былі ўсталяваць свае ўзаемныя мяжы шляхам прамых перамоў паміж гэтымі дзяржавамі, а пры немагчымасці дасягнуць згоды шляхам пасярэдніцтва саюзных дзяржаў.
Падпісаны 10 жніўня 1920 года ў горадзе Сеўр краінамі Антанты і якія далучыліся да іх дзяржавамі (Італіяй, Японіяй, Бельгіяй, Грэцыяй, Польшчай, Партугаліяй, Румыніяй, Каралеўствам сербаў, харватаў і славенцаў, Хіджазам, Чэхаславакіяй і Арменіяй), з аднаго боку, і ўрадам Асманскай імперыі — з другога.
У сярэдзіне стагоддзя тут знаходзілася загарадная рэзідэнцыя прыёра Пятра Развадоўскага — настаяцеля каталіцкага дамініканскага манастыра ў Кіеве, а вакол яе — каля двухсот сельскіх дамоў.
Ле́нінскі Камуністы́чны саю́з мо́ладзі Белару́сі, або скарочана ЛКСМБ ці Камсамо́л — маладзёжная арганізацыя, камуністычная па мэтах, палітычная па характары, самадзейная па метадах, адзіная цэнтралізаваная арганізацыя, якая аб’ядноўвала моладзь БССР.
У 1993 годзе падчас канцэрту ўдзельніцы гурта звярнулі на сябе ўвагу Одры Кімура, уладальніка лэйбла «» і ён запрашае іх узяць удзел у зборніку « », які быў выпушчаны ў чэрвені 1994 года.
Праз некаторы час гурт звярнуў на сябе ўвагу вядомых ў панк-плыні Джоўі Рамона, а таксама Вольгі з « », пачаўшы выдаваць альбомы пад іх кіраўніцтвам як у Японіі, так і ў Вялікабрытаніі.
Міхаіл Саакашвілі абвінаваціў Еўрапейскі саюз у тым, што Супольнасць не ўспрымала сур'езна і ніяк не рэагавала на яго папярэджання з нагоды канцэнтрацыі расейскіх войскаў на межах з Грузіяй.
Нягледзячы на тое, што ваенны канфлікт паміж Грузіяй і Расеяй адсунуў магчымае ўступленьне гэтай краіны ў Еўрапейскую супольнасць на нявызначаную будучыню, ЕС па-ранейшаму працягвае ўмацоўваць адносіны з гэтай дзяржавай, у 2009 годзе Брусэль з гэтай мэтай стварае праграму Усходняе партнёрства, прызначаную для аказання дапамогі Грузіі і пяці іншым былым савецкім рэспублікам.
У кастрычніку 2011 года Міхаіл Саакашвілі прыбыў у Парыж па запрашэнні прэзідэнта Францыі, дзе прэзідэнт Нікаля Сарказі яшчэ раз падтрымаў еўраінтэграцыю Грузіі і паабяцаў грузінскаму калеге дамагчыся ад Еўрасаюза хутчэйшага пачатку перамоваў з Грузіяй па дагмовах аб асацыяцыі з ЕС.
Па завяршэнні прэзідэнцкіх выбараў у Грузіі ў кастрычніку 2013 года Міхаіл Саакашвілі адправіўся з візітам у Брусель, дзе правёў сустрэчы з лідарамі шэрагу краін ЕС па пытаннях еўраінтэграцыі.
На пытанне аб спадчыне Саакашвілі кіраўнік Еўракамісіі адказаў — «За дзесяць гадоў гэтая краіна стала мацней, сучасней і, спадзяюся, дэмакратычней. Давайце набліжаць яе да Еўрапейскага саюзу».
Пагадненне дасць Грузіі магчымасць ўключыцца ў аперацыі па кіраванні крызіснымі сітуацыямі, якія праходзяць пад эгідай ЕС, і сумесна ўносіць уклад у працэс забеспячэння бяспекі ў свеце.
Пасля здабыцця Грузіяй дзяржаўнай незалежнасці ў 1991 годзе і з прыходам да ўлады ў гэтай закаўказскай рэспубліцы прэзідэнта Міхаіла Саакашвілі яе ўрадам былі дакладна вызначаны прыярытэты дзяржаўнай палітыкі, якія накіраваны на стварэнне як мага больш цесных адносін з краінамі Захаду, у першую чаргу з ЗША і Еўрапейскім саюзам.
У ходзе візіту еўракамісара па энергетычных пытаннях Гюнтэра Атынгера у Тбілісі ў лютым 2014 года было абвешчана аб уступленні Грузіі ў арганізацыю «Энергетычнае аб'яднанне» Еўропы прыкладна праз шэсць-восем месяцаў па завяршэнні перамоваў.
Мэтай арганізацыі «Энергетычнае аб'яднанне» з'яўляецца стварэнне канкурэнтаздольнага і празрыстага рынку, які будзе абапірацца на дырэктывы ЕС і прынцыпы Хартыі энергетычнага аб'яднання.
9 сакавіка 2016 год — Еўрапейская камісія ўнесла прапанову ў Савет Еўрапейскага саюза і Еўрапейскі парламент пра адмену турыстычных віз для грамадзян Грузіі, якія маюць біяметрычныя пашпарты, шляхам унясення Грузіі ў спіс краін, грамадзяне якіх маюць права падарожнічаць без віз па краінах Шэнгенскага пагаднення.
18 снежня 2015 год — Еўрапейская камісія прыняла даклад аб выкананні Грузіяй ўсіх рэформаў, якія былі зафіксаваны у плане дзеянняў па лібералізацыі візавага рэжыму, і паабяцала ў пачатку 2016 года накіраваць заканадаўчае прапанову ў Савет Еўрапейскага саюза і Еўрапейскі парламент пра адмену турыстычных віз для грамадзян Грузіі, якія маюць біяметрычныя пашпарты.
Арганізацыя ЕБРР з'яўляецца найбуйнейшым інвестарам у рэгіёне і актыўна падтрымлівае дзяржавы Цэнтральнай і Усходняй Еўропы, укладваючы сродкі як у новыя вытворчасці, так і ў дзеючыя фірмы.
4 чэрвеня 2012 год — ЕС і Грузія пачалі перамовы аб лібералізацыі візавага рэжыму, галоўнай мэтай якіх павінна стаць адмена віз для якія маюць біяметрычныя пашпарты грамадзян Грузіі пры ўмове правядзення Грузіяй шэрагу рэформаў.
26 мая 2008 год — Еўрапейскім саюзам заснаваны праект "Усходняга партнёрства", галоўная мэта якога — збліжэнне ЕС з 6 краінамі былога СССР: Азербайджанам, Арменіяй, Беларуссю, Грузіяй, Малдовай і Украінай.
Таксама «Крылы Саветаў» першым з расійскіх футбольных клубаў дасягнуў адзнакі ў 600 згуляных матчаў у найвышэйшым дывізіёне расійскіх першынстваў 1 жніўня 2011 года матчам на хатнім стадыёне супраць пермскага «Амкара».
Сваю першую перамогу ў чэмпіянаце Расіі «Крылы Саветаў» атрымалі 12 красавіка 1992 года ў хатнім матчы супраць пецярбургскага «Зеніта» з лікам 1:0, гол забіў Аляксандр Цыганкоў.
7 верасня 1992 года ў гасцявым матчы супраць стаўрапольскага «Дынама» «Крылы Саветаў» пацярпелі паражэнне з лікам 0:2, але за ўдзел дыскваліфікаванага футбаліста ў складзе «Дынама» гаспадарам была залічана тэхнічнае паражэнне — 0:3.
Гэтак дзякуючы гэтаму лісту з працаўнікоў маскоўскіх «Завода імя Фрунзэ», «Авіяцыйнага завода 1» імя Сталіна, варонежскага «завода 18 імя Варашылава», а таксама авіяцыйных прадпрыемстваў, эвакуіраваных у Куйбышаў з Мінска і Данецка была заснавана каманда «Крылы Саветаў».
У пачатку 1942 года старшыня цэнтральнага камітэта прафсаюза авіяцыйнай галіны Васерман напісаў ліст наркаму авіяпрамысловасці Шахурыну з просьбай арганізаваць перавод у Маскву 27 былых сталічных футбалістаў, якія апынуліся ў эвакуацыі ў Молатаве і Куйбышаве.
Рух ахапіў не толькі на вобласці Заходняй Арменіі — Тарон, Мананалі і Харк, але таксама пашырылася ў стагоддзі на тэрыторыі Усходняй Арменіі — Шырак, Сюнік, Айрарат і нават на Месапатамію.
З’езд ухваліў палітычную лінію і практычную даейнасць ЦК, падвёў вынікі арганізатарскай і палітычнай работы партыі ў Вялікую Айчынную вайну, прааналізаваў ход аднаўлення і развіцця народнай гаспадаркі рэспублікі.
3’езд падкрэсліў, што найвялікшая задача КП Б і ўсіх працоўных рэспублікі — датэрміновае выкананне 4-й пяцігодкі, намеціў мерапрыемствы па паляпшэнні партыйнага кіраўніцтва аднаўленнем і развіццём народнай гаспадаркі.
Старажытнаармянская літаратурная мова атрымала сваю апрацоўку галоўным чынам дзякуючы армянскаму духавенству, сярод іх, прыкладам, Езнік Кахбацы , які лічыцца адным з заснавальнікаў старажытны армянскай літаратурнай мовы.
У — стагоддзях у звязку з фармаваннем у Арменіі феадальных адносін, а таксама прыняцці ў 301 годзе хрысціянства ў якасці дзяржаўнай рэлігіі, пачынаецца новы этап у гісторыі армянскай архітэктуры.
У — стагоддзях армянскімі архітэктарамі былі распрацаваны шматстайныя тыпы цэнтрычных купальных храмаў: квадратныя ў плане ; чатырох апсідныя ; прамавугольныя ў плане, з выступаючымі 4 апсідамі і з 4 падкупальнымі пілонамі ці без пілонаў ; прамавугольныя, з упісаным унутр крыжам ; васьміапсідныя і інш.
Прыкладам, Фаўстас Бузанд у стагоддзі згадвае пра інструменталістаў, якія ігралі на барабанах, срынгах, карах і трубах, гісторык пачатку стагоддзя Аванес Драсханакертцы згадвае пра струнны інструмент з плектрам.
Так, да ліку духавой групы належалі: срынг — тып флейты, ехджэрапох — рог, пох — труба медная, да ўдарнай групы належалі: тмбук — барабан, да струннай групы: бамбірн — інструмент з плектрам, пандыр, кнар — тып , джнар — від кнара, він — від кнара.
Армянская хрысціянская музыка разам з арамейскай, яўрэйскай, кападакійскай ляжыць у аснове агульнахрысціянскай музычнай культуры, уяўляючы вялікае значэнне для вывучэння, як музычная культура краіны, якая першай прыняла хрысціянства ў якасці дзяржаўнай рэлігіі.
У астатніх жа гульнях «геройскай» серыі оркі выглядаюць па-рознаму: у яны маюць цалкам традыцыйны выгляд і зялёную скуру; у яны з’яўляюцца незалежным выглядам істот з нядрэнным складам розуму, маюць аранжавую або карычневую скуру і пазіцыянуюцца як полулюди-паўдэманы.
Твар у гузах, зрослыя бровы, вочы касыя, пляскаты нос, ноздры — як дзве дзіркі ў прыбіральным месцы, рот — як млын, з двума ікламі даўжынёй да каленяў, грудзі валасатыя, рукі — як ткацкае , крывыя ногі, а ступні шырокія, як гусіныя лапы.
А калі сцісла, падобны ён быў на дэмана, як малююць на карцінах, дзе яго архангел Міхаіл кап’ём паразіў, на агароднае пудзіла, на соннае насланнё, на злы прывід, што словамі немагчыма апісаць, а хіба толькі сказаць, што ён навёў бы дрыжыкі на Роланда, нагнаў жаху на Скандэрбега і прымусіў бы збляднець самага адпетага вясковага драчуна.
Сам Толкін сцвярджаў, што ўзяў слова «» са 112 верша сярэднявечнай паэмы «Беавульф», дзе ёсць слова «» — «Падводныя пачвары» (слова з’яўляецца паэмы, трактоўкі яго сэнсу і этымалогіі разыходзяцца: паводле некаторых з іх частка - адбываецца ад гоцкага або старанарвежскага , якія азначаюць «труп» і «мярцвяк», або ад староанглийского -, вытворнага ад — «мярцвяк на ложку»).
Традыцыйна оркі выступаюць як антаганісты эльфаў, ім прыпісваюцца розныя негатыўныя характарыстыкі: крыважэрнасць, скудоумие, ваяўнічасць, падступства, вероломность, схільнасць да канібалізму і г .
У сусветнавядомага казачніка Базыля Джамбатысты з Неапаля, які жыў у стагоддзі, у кнізе «Казка казак, ці Забава для малых дзяцей» чытаем наступнае апісанне орка: І прыйшоў да падножжа гор, ды такіх высокіх, што з аблокамі гулялі ў чахарду, хто каго вышэй.
Такім чынам на дадзены момант у абноўленай сусвету існуе тры разнавіднасці оркаў: Стэпавыя, якія пражываюць на прасторах Ранаара; Астраўныя, якія жывуць на архіпелагу Пао; і Пустынныя, вандроўныя па пясках Сахаары.
Абалонь была злучаная з цэнтрам лініяй метрапалітэна: у 1980 годзе былі здадзены ў эксплуатацыю станцыі «Пачайна» і «Праспект Корнейчука» , у 1982 годзе — «Мінская» і «Герояў Дняпра».
У 1943—1945 гадах — камандзір асобнага лёгкапераправачнага парка 1-й гвардзейскай асобнай штурмавой інжынерна-сапёрнай брыгады 1-га Прыбалтыйскага, 2-га Беларускага франтоў, камандзір маставой роты 137-га асобнага механізаванага пантонна-маставога батальёна.
Мэтай дэмантажу з боку СССР з'яўлялася прадухіленне шкоды, нанесенай Германіяй, а таксама паслабленне Германіі шляхам знішчэння яе індустрыяльнай асновы і тым самым папярэджанне новай агрэсіўнай вайны.