polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
У 1922—1923 гадах Сцяпан Варфаламеевіч з’яўляўся галоўным урачом Мінскай гарадской амбулаторыі, з 1923 года ўрачом цэнтральнай паліклінікі г. Мінска, членам Праўлення і бібліятэкарам Навуковага таварыства мінскіх урачоў.
У 1887 годзе выйшаў па хваробе ў адстаўку і заняўся прыватнай практыкай у г. Маскве, а ў 1890 годзе ўступіў зноў на службу ў Міністэрства ўнутраных спраў, з прызначэннем на пасаду саратаўскага губернскага архітэктара.
У 1882 годзе звольнены ад службы ў выніку скасавання пасады архітэктара «Лівадыі», а пасля гэтага прызначаны архітэктарам і адкамандзіраваны ў каранацыйную камісію для ўладкавання ілюмінацыі Крамля і наогул палацавых будынкаў і тэатраў да дня .
14,4 тыс. л. н. у Чорнай пустыні на паўночна-ўсходзе Іарданіі на пасяленні Шубайка 1 паляўнічыя-збіральнікі натуфійскай культуры пяклі хлеб з дзікіх злакаў і караняплодаў.
Аналіз арганічных слядоў у каменных ступках, знойдзеных ў пячоры Ракефет ў паўднёва-ўсходняй баку гары Кармель , паказаў, што натуфійцы выраблялі піва каля 13 тыс. г. т. з пшаніцы і ячменю яшчэ да таго, як пачалі збожжавыя культуры выкарыстоўваць для выпечкі хлеба.
Знойдзены шматлікія натуфійскія ўпрыгожванні з ракавінак і зубоў жывёл , прычым паміж ўпрыгожваннямі з розных паселішчаў прыкметныя стылявыя адрозненні, якія, верагодна, адлюстроўваюць існаваўшы падзел на плямёны.
У 2008 годзе групай археолагаў з Яўрэйскага ўніверсітэта ў Ерусаліме пад кіраўніцтвам Ліер Гросман у раёне Ніжняй Галілеі было знойдзена пахаванне па меншай меры 28 чалавек, зробленае каля 12 000 гадоў таму.
У 1931—1932 гг. працаваў лабарантам на Цэнтральнай катрольна-насеннай станцыі і адначасова завочна вучыўся ў Маскоўскай сельскагаспадарчай акадэміі імя К. А. Ціміразева, якую скончыў у 1934 годзе.
З 1961 года А. М. Іпацьеў на пасадзе загадчыка аддзелам радыяцыйнай генетыкі Інстытута біялогіі Акадэміі навук БССР, з 1962 г. у Беларускім дзяржаўным універсітэце — прафесар кафедры генетыкі і дарвінізму, з 1965 г. — загадчык кафедрай сістэматыкі раслін.
Вялікі Артэзіянскі басейн займае 22 % плошчы Аўстралійскага кантынента ў межах чатырох адміністрацыйных адзінак, уключаючы большую частку штата Квінсленд, паўночную частку Новага Паўднёвага Уэльса, паўночны ўсход Паўднёвай Аўстраліі і паўднёва-ўсходні куток Паўночнай тэрыторыі.
Мультсерыял распавядае пра двух парыжскіх падлеткаў, Марынет Дзюпен-Чэн і Адрыяна Агрэста, якія ператвараюцца ў супергерояў Лэдзі Баг і Супер-Кота, каб абараняць горад ад суперзладзеяў.
Змяшчала дакументы пра палітычную і культурна-асветніцкую дзейнасць урада Беларускай Народнай Рэспублікі (адозвы, устаўныя граматы, мемарандумы, загады і пастановы, тэлеграмы), паведамленні пра культурна-асветніцкую дзейнасць, адкрыццё курсаў беларусазнаўства ў Менску, Будслаўскай і Віленскай беларускіх гімназій і інш.
У выніку папства нармалізавала адносіны з каталіцкімі дзяржавамі Заходняй Еўропы, вярнула касцёльныя ўладанні, захопленыя Францыяй і Неапалем пры Кліменце ХІІІ, і аднавіла свой суверэнітэт над Авіньёнам і Беневента.
Пасля 2001 г. ў ДУ былі заснаваныя і паспяхова працуюць некалькі навукова-даследчых інстытутаў і цэнтраў: Інстытут ўстойлівай адукацыі , Інстытут сацыяльных даследаванняў ,Іінстытут кампаратыўных даследаванняў , Цэнтр вуснай гісторыі , Цэнтр інавацыйнай мікраскапіі , Інстытут экалогіі і Інстытут сістэмнай біялогіі .
У сувязі з пераходам СССР на ўсеагульную сярэднюю адукацыю і недахопам педагогаў з вышэйшай адукацыяй, у пачатку 1950-х гг. настаўніцкі інстытут быў ператвораны ў педагагічны інстытут на правах вну.
Даўгаўпілскі ўніверсітэт сваімі каранямі сыходзіць у 1921 г. 4 лістапада ў сувязі з недахопам у маладой краіне прафесійна падрыхтаваных настаўнікаў, у Даўгаўпілсе ў памяшканнях сярэдняй школы па вул.
29 студзеня 2001 г. на пасяджэнні Сената вну была зацверджана канцэпцыя развіцця вну на 2001—2010 гг., дзе ўстанова ужо пазіцыянуецца як рэгіянальны адукацыйны, навуковы і культурны цэнтр.
У 1989 годзе В. А. Іпацьеў прызначаны на пасаду дырэктара Беларускага навукова-даследчага інстытута лясной гаспадаркі, у 1992—2006 гг. Інстытута лесу Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі.
У адрозненне ад пераважнай большасці асноўных баявых танкаў НАТА, на «Леклерк» ужыты аўтамат зараджання, што дало магчымасць скараціць яго экіпаж да трох чалавек — механіка-кіроўцы, наводчыка і камандзіра.
вырабляны па замове французскага ўрада фірмай , атрымаў найменне ў памяць пра генерала танкавых войскаў часоў Другой сусветнай вайны Філіпе Мары дэ Атклоке, пасмяротна ганараванага звання маршала Францыі і празванага «Леклерк» у гонар французскага ваеначальніка канца стагоддзя.
Двухмесная вежа нізкага профілю і шчыльная кампаноўка дазволілі паменшыць габарыты танка, і выкарыстоўваць масу для абароненасці: Леклерк на 8,4 тоны лягчэй амерыканскага М1А2 але нясе брані на 5 тон больш.
Разам з блізкімі сябрамі Антонам Фурсам, Львом Бялевічам і Алесем Юршэвічам бярэ ўдзел у стварэнні вучнёўскага падпольнага патрыятычнага гуртка Саюз беларускіх патрыётаў ў Глыбоцкім педагагічным вучылішчы і робіцца яго старшынёй.
Пра гэта ён успамінаў так: «Нас займала вучоба, але не толькі адна яна. Неяк разгаварыліся, што робіцца ў нас у педнавучальні: амаль выводзіцца з ужытку беларуская мова, усе прадметы толькі па-расейску. Вядзецца русіфікацыя, дэнацыяналізацыя. І вось нашая тройка - я, Фурс і Юршэвіч - прыходзяць да рашэння гуртаваць аднадумцаў, каб разам трымацца беларускай справы, пашыраць свой уплыў на астатніх. Пачалі закладваць нашу суполку. Натуральна, паўстала пытанне пра важака. Сябры назвалі маю кандыдатуру. Я разумеў гэта як гонар, але і як вялікую адказнасць - першаму, як кажуць, чарка, але першаму і палка».
Васіль Мядзелец успамінаў: «Як ні дзіўна, але якраз школа з яе ваяўнічай, надакучлівай пальшчызнай дала мне, як і іншым вучням, першыя ўрокі нацыянальнага пачуцця. Настаўнікі патрабавалі, каб мы «мувілі» толькі на «гжэчнай» польскай мове, пазбягаючы ўжываць «тутэйшыя» брыдкія словы.
Прыход жа саветаў ён успамінаў так: «Прыход Чырвонай Арміі, як яго ўспрымаў я, як успрымала бальшыня нашых людзей, быў падобны да вяселля, шумнага свята. Але войскі прыйшлі, свята скончылася. Пачыналіся будні. На вёску рушылі розныя ўпаўнаважаныя, агітатары. У крамах неяк дужа хутка пачалі знікаць самыя ходкія, патрэбныя тавары, што дагэтуль былі невыводныя. Папаўзлі страхавітыя чуткі, што некага арыштавалі, некага вывезлі».
Быў вызвалены датэрмінова, улетку 1956 г. Па вызваленні нейкі час жыў у Беларусі, але досыць хутка мусіў зноў выехаць у Нарыльск: «Хоць і пісалася, і гаварылася, што сталінскія беззаконні партыя асудзіла, але па ўсіх пастах як сядзелі сталінцы, так і засталіся сядзець. Мясцовая ўлада дала нам выразна зразумець, што мы са сваімі дакументамі колішніх палітычных — асобы непажаданыя».
Васіль Мядзелец пазней пісаў: «У школе панаваў сапраўдны беларускі дух. Вучылі нас любіць Беларусь і служыць ёй. Настаўнікі і вучні гаварылі толькі па-беларуску. На ўроках нам апавядалі пра Гарэцкага, Гаруна і іншых пісьменнікаў, якія былі рэпрэсаваныя і забароненыя ў БССР. Супраць школы і школьных работнікаў прабальшавіцкія сілы разгарнулі барацьбу яшчэ падчас вайны. Спачатку папярэдзілі нашага дырэктара, каб згортваў работу. А ўжо ад зімы 43-га году ў Янзе школы не было».
Васіль Мядзелец — дзеяч беларускага нацыянальнага супраціву, сябра беларускай моладзевай падпольнай паваеннай арганізацыі Саюз беларускіх патрыётаў , адзін з заснавальнікаў і старшыня Глыбоцкай групы СБП.
Марселіна Санз дэ Саўтуола — іспанскі юрыст і археолаг-аматар — разам са сваёй дзевяцігадовай дачкой Марыяй ва ўласных уладаннях знайшоў пячору з наскальныя малюнкі эпохі каменнага веку.
З гэтай стратэгічна ўнікальнай транскантынентальнасці вынікае важная роля Егіпта ў геапалітыцы: дзяржава валодае суднаходным водным шляхам Суэцкага канала, які злучае Міжземнае мора з Індыйскім акіянам праз Чырвонае мора.
Тэрыторыя краіны прыкладна адпавядае памеру ўсёй Цэнтральнай Амерыкі, у два разы большая за тэрыторыю Іспаніі, і ў чатыры разы большая за тэрыторыю Вялікабрытаніі, а таксама роўная складзеным разам амерыканскім штатам Тэхас і Каліфорнія.
17 сакавіка 1995 года выбітнымі беларускімі дзеячамі культуры і навукі быў заснаваны Міжнародны Фонд «Беларускі кнігазбор», галоўнай мэтай якога было — збор матэрыялаў і падрыхтоўка да друку аднайменнага 200-томнага кніжнага праекта.
У сувязі са змяненнямі ў заканадаўстве ў 2006 годзе грамадскія аб’яднанні больш не маглі займацца камерцыйнай дзейнасцю і Управа МГА «Белкнігазбор» прапанавала выканаўчаму дырэктару аб’яднання Вінярскаму Г. Д. зарэгістраваць самастойнае выдавецтва «Кнігазбор», якое б працягвала выдавецкую справу «Беларускага кнігазбора».
Сумесна з партнерамі — ГА «Саюз беларускіх пісьменнікаў» і МГА «Згуртаванне Беларусаў свету „Бацькаўшчына“» рыхтуюцца да друку і выдаюцца кнігі серыі сучаснай літаратуры «Кнігарня пісьменніка», дзіцячая серыя «Каляровы ровар» і кніжная серыя беларускіх эмігрантаў-літаратараў і кніг аб беларускай дыяспары «Бібліятэка Бацькаўшчыны».
Сярод вядомых беларускіх аўтараў, выдаеваемых выдавецтвам: Віктар Марціновіч, Рыгор Барадулін, Віктар Казько, Уладзімір Някляеў, Алесь Пашкевіч, Барыс Пятровіч, Людміла Рублеўская, Міхась Скобла, Віктар Шалкевіч, Андрэй Хадановіч.
Выдавецтва працягвае працу над кніжным праектам «Беларускі кнігазбор», каардынуе працу даследчыкаў і літаратараў, рыхтуе макеты для кніг праекта для далейшага іх самастойнага выдання, а таксама выдання праз іншыя выдавецтвы, у прыватнасці — «Беларуская навука».
У студзені 2021 года Дэпартамент фінансавых расследаванняў Камітэта дзяржаўнага кантролю забраў тэхніку і заблакаваў рахунак выдавецтва, аднак ужо ў чэрвені выдавецтва атрымала паведамленне пра магчымасць ізноў карыстацца банкаўскім рахункам.
8 красавіка 2004 года Ульскі пассавет рэарганізаваны ў сельсавет у сувязі з аднясеннем гарадскога пасёлка Ула да катэгорыі сельскіх населеных пунктаў , у склад сельсавета ўключаны пасёлак Ула, 12 населеных пунктаў, якія знаходзіліся ў адміністрацыйным падпарадкаванні Ульскага пассавета (Бортнікі 1, Бортнікі 2, Броды, Дворнікі, Дубішча, Зарэчча, Зорнікі, Паніззе, Узрэчча, Ульянаўка, Фролкавічы, Шавурына), і 15 населеных пунктаў скасаванага Сокараўскага сельсавета (Бычкова, Галі, Гарані, Дыбалі, Ермалаўшчына, Жданова, Марцінава, Мураўшчына, Паўазер’е, Прудзіны, Сапегі, Слабада, Сокарава, Хоціна і Шапчына).
Міхаіл Дзевятаеў — савецкі лётчык-знішчальнік, 104 ГЗАП , 9 ГЗАД (гвардзейская знішчальная авіяцыйная дывізія, камандзір А. І. Пакрышкін), старэйшы лейтэнант, ураджэнец вёскі Тарбеева .
Быў збіты 13 ліпеня 1944 года ў баі пад Львовам, пакінуў падбіты самалёт з парашутам, прызямліўся ў размяшчэнні праціўніка, быў узяты ў палон і накіраваны ў Лодзінскі лагер, затым — у Новы Кенігсберг, адкуль разам з іншымі палоннымі спрабаваў бегчы, зрабіўшы падкоп.
Пасля няўдалай спробы ўцёкаў накіраваны ў лагер смерці Заксенхаўзен, дзе цырульнік-падпольшчык, які спачувае камуністам, замяніў яго жэтон смяротніка на жэтон памерлага ў лагеры настаўнікі з Украіны Рыгора Сцяпанавіча Нікіценка.
Некаторы час знаходзіўся ў лагернай камандзе «таптуноў», якія выпрабоўваюць абутак на трываласць па замове вытворцаў абутку, а ў кастрычніку пад чужым імем быў у складзе групы зняволеных накіраваны на востраў Узедам.
Па ўласных прызнаннях, Дзевятаеў задумаў ўцёкі на варожым самалёце практычна адразу пасля траплення ў палон (верагодна, пасля таго, як у першыя дні палону пачуў ад Сяргея Вандышэва аповяд аб няўдалай спробе іншага палоннага савецкага лётчыка захапіць нямецкі самалёт у паветры).
Гэтак жа, як і Дзевятаеў, удзельнічаў у няўдалай падрыхтоўцы ўцёкаў; пры падрыхтоўцы ўцёкаў забіў лагернага паліцая, за што быў адпраўлены ў канцлагер Нацвейлер-Штрутгаф пад Страсбургам, а адтуль, у канцы 1943 года — на востраў Узедом; у 1944 годзе спрабаваў разам з групай аднадумцаў арганізаваць уцёкі з вострава на лодцы, аднак рэалізаваць свой план ім не ўдалося.
Уладзімір Сакалоў — ураджэнец Валагодскай вобласці, артылерыст, у палон трапіў у пачатку 1942 года, два разы спрабаваў бегчы, за спробу ўцёкаў быў адпраўлены ў канцлагер, дзе пазнаёміўся з Крываногавым, разам яны былі накіраваны на Узедом і разам планавалі ўцёкі з вострава на лодцы.
Уладзімір Немчанка — 1925 года нараджэння, беларус, ураджэнец Навабеліцы , удзельнік абароны горада 12-19 жніўня 1941 года ў складзе Гомельскага палка народнага апалчэння, у ходзе якой трапіў у палон.
Пасля прыбыцця на востраў Дзевятаеў зблізіўся з Крываногавым і Сакаловым, якія з групай савецкіх палонных планавалі ўцёкі на лодцы праз праліў, і паспрабаваў пераканаць іх у тым, што лепш бегчы на захопленым варожым самалёце, пасля чаго яны разам сталі набіраць каманду з вязняў, якія працавалі побач з аэрадромам, імкнучыся з'яднаць у аэрадромнай камандзе надзейных людзей якія выклікаюць давер выцесніць з яе тых, хто выклікаў асцярогі.
Дэталі запланаваных уцёкаў абмяркоўваліся невялікай групай, з размеркаваннем роляў паміж асноўнымі ўдзельнікамі і абмеркаваннем дзеянняў у розных сітуацыях, якія могуць паўстаць пры рэалізацыі плана.
Самалёт -111, пасля захоплены, быў намечаны групай Дзевятаева прыкладна за месяц да ўцёкаў, — як высветлілася пазней, ён нёс на борце радыёапаратуру, якая выкарыстоўвалася ў выпрабаваннях ракет.
Незадоўга да ўцёкаў па савету Девятаева прапанаваў нямецкаму салдату-зянітчыку, які спачуваў рускім ваеннапалонным, прыняць удзел у уцёках; той адмовіўся, баючыся за сваю сям'ю, аднак нікога з змоўшчыкаў не выдаў.
Па словах Крываногава, яшчэ некалькі чалавек ведалі ці здагадваліся аб уцёках, але ў канчатковы склад па тых ці іншых прычынах не трапілі, — у аднаго з членаў каманды, у апошнюю ноч перад уцёкамі паўсталі сумневы ў поспеху мерапрыемства, і ён адмовіўся ад удзелу ва ўцёках.
За некалькі дзён да ўцёкаў у Девятаева адбыўся канфлікт з мясцовымі крымінальнымі элементамі, якія вынеслі яму адтэрмінаванай смяротны прысуд , што вымусіла яго паскорыць падрыхтоўку ўцёкаў.
Дзевятаеў ў 1945 годзе знаходзіўся на тэрыторыі Польшчы і Германіі, занятай савецкімі войскамі, падвяргаўся допытам і праверкам (па некаторых дадзеных, ён быў змешчаны ў фільтрацыйны лагер у Польшчы, які знаходзіўся пад кантролем савецкіх войскаў).
У канцы 1945 года Дзевятаеў быў звольнены ў запас (па некаторых дадзеных, ён непрацяглы час знаходзіўся на тэрыторыі калоніі-пасялення ў Пскоўскай вобласці) і доўгі час, як былы ваеннапалонны, адчуваў цяжкасці з пошукам працы.
Праз 12 гадоў пасля падзей, 15 жніўня 1957 года па ініцыятыве С. П. Каралева Дзевятаеву было прысвоена званне Героя Савецкага Саюза (па некаторым звесткам, узнагарода была ўручана за ўклад у савецкае ракетабудаванне), а іншыя ўдзельнікі ўцёкаў ўзнагароджаны ордэнамі .
Неўзабаве пасля ўзнагароджання Дзевятаеву былі даручаны выпрабаванні «Ракеты» — аднаго з першых савецкіх суднаў на падводных крылах; ён доўгія гады працаваў капітанам рачных судоў, і стаў першым капітанам цеплахода «Метэор».
Практычна да канца жыцця актыўна ўдзельнічаў у грамадскім жыцці, дзяліўся ўспамінамі, неаднаразова наведваў востраў Узедом і сустракаўся з іншымі ўдзельнікамі падзей, выдаў дзве аўтабіяграфічныя кнігі аб падзеях — «Уцёкі з пекла» і «Палёт да сонца».
Дзевятаеў заўважыў «Юнкерс», каля якога не было лётчыкаў, і вырашыў захапіць яго, аднак, наблізіўшыся да яго са сваёй групай, выявіў, што не ўкамплектаваны самалёт не гатовы да палёту.
Калі рабочыя-рамонтнікі на аэрадроме сталі зачахляць маторы самалётаў, рыхтуючыся да абедзеннага перапынку, Дзевятаеў даў указанне развесці вогнішча, ля якога канваір і арыштанты маглі б пагрэцца і падагрэць абед, які ім павінны былі прынесці.
Аднак Дзевятаеву ўдалося знайсці на незнаёмым самалёце штурвал трымера вышыні і стабілізаваць вышыню палёту (па словах Дзевятаева, гадзіны паказвалі 12:36, а ўся аперацыя заняла 21 хвіліну).
На перахоп быў узняты знішчальнік, пілатуемы уладальнікам двух «Жалезных крыжоў» і «Нямецкага крыжа ў золаце» обер-лейтэнантам Гюнтэрам Хобамам , аднак без ведання курсу «Хейнкеля» выявіць яго можна было толькі выпадкова.
Пазней самалёт Дзевятаева быў знойдзены паветраным асам палкоўнікам Вальтэрам Далем, калі я вяртаўся з задання на «Фоке-Вульфе-190», але загад нямецкага камандавання «збіць самотны „Хейнкель“» ён выканаць не змог з-за адсутнасці боепрыпасаў (па ўспамінах самога Даля, ён выпусціў свае апошнія боепрыпасы па «Хейнкелю», але не меў магчымасці яго пераследваць, паколькі ў яго самалёце скончылася паліва).
Раніцай 8 лютага 1945 года Міхаіл Дезвятаещ, убачыўшы ў акно зоркі на небе і адзначыўшы паляпшэнне надвор'я пасля некалькіх дзён непагадзі, палічыў, што гэты дзень будзе ўдалым для даўно запланаваных уцёкаў.
Падчас фарміравання працоўных «пяцёрак» Немчанка і Сакалоў паклапаціліся аб тым, каб члены існуючага калектыву былі выведзеныя на працы каля аэрадрома двума працоўнымі «пяцёркамі», адціснуўшы са сфармаваных груп старонніх.
У некаторых публікацыях гаворыцца аб тым, што групу вёў Пётр Куцергін, які апрануў шынель забітага ахоўніка і які канваіра; у іншых сцвярджаецца, што шынель ахоўніка была ў крыві, і таму карыстацца ёю было нельга.) На працягу некалькіх хвілін ім удалося знайсці каляску з акумулятарамі і падагнаць яе да самалёта.
Пасля «жорсткай пасадкі» параненыя уцекачы выбраліся з самалёта і, не будучы цалкам упэўненымі, што прызямліліся ў размяшчэнні савецкіх войскаў (як высветлілася пасля, самалёт прызямліўся ў размяшчэнні 61-й арміі ў раёне горада Вольдемберга, прыкладна ў 8 кіламетрах за лініяй фронту), паспрабавалі схавацца ў бліжэйшым лесе, аднак знясілелі і былі вымушаныя вярнуцца да самалёта.
У канцы сакавіка 1945 года пасля праверкі і лячэння 7 з 10 удзельнікаў уцёкаў (Сакалоў, Куцергин, Урбановіч, Сердзюкоў, Алейнік, Адамаў, Немчанка) былі залічаны ў адну з рот 777-га стралковага палка (па іншых дадзеных — у 447 стралковы Пінскі полк 397 стралковай дывізіі) і адпраўленыя на фронт (нават Немчанка, які страціў адно вока, угаварыў адправіць яго на фронт у якасці санітара стралковай роты).
Аднак пасля некаторага разважання яны аддалі перавагу не падвяргаць свае жыцце небяспецы, летучы на нямецкім самалёце з апазнавальнымі знакамі Люфтваффе над савецкай тэрыторыяй, а яшчэ раз змяніць кірунак, павярнуць на поўдзень і сесці за лініяй фронту.
Уцёкі групы Дзевятаева — уцёкі групы з дзесяці савецкіх ваеннапалонных на чале з лётчыкам-знішчальнікам М. П. Дзевятаевым на захопленым нямецкім самалёце-бамбардзіроўшчыку 111 8 лютага 1945 годзе з нямецкага канцэнтрацыйнага лагера пры палігоне Пенемюндеэ (з вострава Узедам, на якім праводзіліся выпрабаванні ракет Фау-1 і Фау-2).
Выданне таксама павеламляла, што сур’ёзную дапамогу аказваюць беларускія ваенныя спецыялісты, чыя прысутнасць у Лівіі дапамагла Кадафі ў першыя месяцы вайны павялічыць мабільнасць войскаў, прадпрымаць паспяховыя контратакі і нават зберагчы значныя сілы і рэсурсы ад авіяўдараў НАТА.
Найміты, як мяркуецца, што ваявалі на баку лівійскага лідара Муамара Кадафі, былі пераважна з краін Чорнай Афрыкі (Ліберыя, Эрытрэя, Мазамбік, Лесота, Гамбія, Судан, Танзанія, Бенін, Тога, Маўрытанія, Самалі, Камерун, ЦАР, Ангола, Чад, Гвінея, Нігерыя, Кот-д’Івуар).
Вядома, што Кадафі не давяраў уласнай арміі, таму ў процівагу ёй у Лівіі былі створаны альтэрнатыўныя ўзброеныя сілы — кацібы — асабістая гвардыя Кадафі, якая фарміравалася за кошт муртазакаў .
26 кастрычніка начальнік генеральнага штаба ўзброеных сіл Катара Хамад бен Алі аль-Атыя ў г. Доха, дзе праходзіла сустрэча начальнікаў штабоў узброеных сіл дзяржаў, якія ўдзельнічалі ў ваенных дзеяннях у Лівіі, афіцыйна прызнаў удзел сотняў катарскіх вайскоўцаў у баявых дзеяннях на баку ваенізаваных фармаванняў Пераходнага нацыянальнага савета Лівіі, што супярэчыла мандату ААН, выдадзенаму кааліцыі ў сакавіку 2011 г.
На баку Пераходнага Нацыянальнага Савета па некаторых дадзеных ваяваў даволі стракаты кантынгент наймітаў з сярэднеазіяцкіх краін, у першую чаргу з Афганістана, Бангладэш, Таджыкістана, Ірака і Емена і Пакістана, а таксама з Катара, ААЭ, Лівана, Іарданіі і Заходняй Еўропы.
Атле прыступіў да апісання новых тэхналогій, якія дапамаглі б справіцца з інфармацыйнай перагрузкай, і ў іх аснову паклаў свайго роду камп’ютар на аснове паперы, абсталяваны коламі і спіцамі, якія б рухалі дакументы па паверхні стала.
Ён пачаў падрабязна апісваць магчымасць электроннага захоўвання інфармацыі, і ў 1934 годзе гэтая праца ўвянчалася кнігай «», у якой ён выклаў сваё бачанне «механічнага калектыўнага мозгу», які б змяшчаў у сабе ўсю інфармацыю свету, даступную праз глабальную тэлекамунікацыйную сетку.
Пачаўшы працу над пашырэннем сістэмы, Атле з Лафантэнам распрацавалі універсальную дзесятковую класіфікацыю і стварылі найбуйнейшую базу друкаваных матэрыялаў , якая прадстаўляе адзін з самых выдатных прыкладаў фасетнай класіфікацыі.
Там, на адлегласці, у велізарным будынку, ёсць усе кнігі і ўся інфармацыя, з усёй прасторай, якая патрабуецца для іх запісу і апрацоўкі… З працоўнага месца мы бачым адказ на пытанне, зададзенае па тэлефону, які выкарыстоўвае провад, ці без яго.
Экран быў падвойным, падзеленым на чатыры ці дзесяць частак для таго, каб тыражаваць тэксты і дакументы, якія патрэбна параўноўваць, бачачы адначасова; меўся б дынамік для выпадкаў, калі ўспрыняццю выявы дапамагае праслухоўванне тэксту.
У сваёй працы Атле выказаў перакананне, што кнігі з’яўляюцца неадэкватным спосабам захоўвання інфармацыі, паколькі размяшчэнне фактаў, якія змяшчаюцца ў іх, з’яўляецца адвольным рашэннем аўтара, што абцяжарвае знаходжанне пэўных фактаў.
Лепшая сістэма захоўвання, якую Атле апісаў у сваім эсэ, — гэта карткі, якія змяшчаюць асобныя фрагменты інфармацыі, якія дазволяць ажыццяўляць «усе дзеянні з класіфікацыяй ў бесперапыннай ўзаемасувязі».
Поль Атле́ — бельгійскі пісьменнік, прадпрымальнік, мысліцель, дакументаліст, бібліёграф, юрыст і змагар за мір; быў адным з тых, каго лічаць бацькамі-заснавальнікамі тэорыі інфарматыкі, займаўся тым, што называў «дакументазнаўствам» , стваральнік універсальнага інфармацыйнага сховішча , званага таксама «горад ведаў».
Гэты прадмет мэблі павінен быў утрымліваць даведачныя матэрыялы, каталогі, мультымедыйныя пашырэнні традыцыйных кніг, такія як мікраплёнка, тэлебачанне, радыё і, нарэшце, новая форма энцыклапедыі: Энцыклапедыя .
Асноўныя працы: маргарынавы завод у Карагандзе , комплекс харчовых прадпрыемстваў у прамвузле «Дражня» ў г. Мінску , хлебазаводы ў Таліне і Брэсце , пабудаваны ў 1975, сааўтары С. Корчык, Т. Пукач); піянерскі лагер «Дразды» Галоўгаза БССР ў Стаўбцоўскім раёне Мінскай вобласці (1976, пабудаваны ў 1978, прызнаны адной з лепшых пабудоў 1978 на аглядзе СА БССР), рэканструкцыя гасцініцы ў г.п.
Івянец Валожынскага раёна і аптэкі 13 у Мінску ; Музей Беларускага Палесся ў Пінску (1983—1986, пабудаваны ў 1987—2000, сааўтары С. Босак, А. Зіноўева, Побаль і інш.; дыплом ступені СА БССР на аглядзе-конкурсе 1984); краязнаўчы музей у г. Нясвіжы ; Мінскі абласны краязнаўчы музей у г. Маладзечна ; праект рэканструкцыі квартала «Залатая Горка» ў г. Мінску (1995-96, сааўтары Д. Фактаровіч, Побаль, Л. Карповіч, Чумак; дыплом БСА на аглядзе-конкурсе 1996).
31 сакавіка 1977 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Лісненскага сельсавета (11 населеных пунктаў: Валясы, Дабраплёсы, Дзянісенкі, Залучча, Ізубрыца, Кабылінцы, Лісна, Малашкава, Мыленкі, Страдна і Чарнавокі), у склад адноўленага Асвейскага сельсавета перададзены 6 населеных пунктаў .
20 мая 1960 года да сельсавета далучана частка скасаванага Каркалецкага сельсавета (7 населеных пунктаў: Бароўка, станцыя Дрыса, Запруддзе, пасёлак Дрысенскай РТС, ДСР-4 і чыгуначныя будкі 694 і 695).
8 красавіка 2004 года Жоўнінскі сельсавет перайменаваны ў Бялькоўшчынскі, да сельсавета далучана тэрыторыя скасаванага Галубаўскага сельсавета (вёскі Балоціна, Вераб’ёва, Галубава, Жоўтаўшчына, Забор’е, Зара, Крыськава, Лакісава, Лаўрукі, Матукі, Пользіна, Пушталёва, Сакалоўшчына, Свіраўшчына, Ульянова).
1 верасня 1959 года ў склад Сапоцкінскага пассавета перададзены: усе населеныя пункты скасаванага Новікаўскага сельсавета, вёскі Васілевічы і Навасады скасаванага Рачыцкага сельсавета, вёскі Каўняны, Кодзеўцы і Шынкаўцы скасаванага Сільванавецкага сельсавета, вёска Асочнікі Соніцкага сельсавета, вёскі Самбары і Шадзінцы Лойкаўскага сельсавета.
1 жніўня 1966 года ў склад пассавета перададзены населеныя пункты: Баяры, Галынка, Маркаўцы, Перстунь, Пралейкі Гінавіцкага сельсавета, а таксама Калеты, Пясчаны, Радзівілкі і Чарток Соніцкага сельсавета, у склад Соніцкага сельсавета перададзены населеныя пункты Васілевічы, Каўняны, Кодзеўцы, Навасады, Самборы, Шадзінцы і Шынкаўцы.