polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
27 лютага 2011 года офіс Генеральнага сакратара ААН Пан Гі Муна ад яго імя распаўсюдзіў заяву аб пастаўках Беларуссю трох верталётаў Мі-24 для арміі Гбагбо ў абыход зброевага эмбарга, уведзенага ў 2004 годзе.
Ён запатрабаваў ад міратворчага кантынгенту «пільна сачыць за сітуацыяй і прыняць усе неабходныя меры ў рамках наяўнага мандата, накіраваныя на тое, каб забяспечыць немагчымасць выкарыстання дастаўленага абсталявання».
Паводле звестак спецыяльнага саветніка Гбагбо Бернара Удэна, французскі спецназ пранік у прэзідэнцкі бункер праз тунэль, які злучаў рэзідэнцыю Гбагбо з размешчанай па суседстве рэзідэнцыяй французскага пасла.
30 сакавіка 2011 года атрады Уатары без бою ўзялі пад свой кантроль сталіцу краіны Ямусукра, а 31 сакавіка яны ўвайшлі ў партовы горад Сан-Педра, праз які ажыццяўляецца экспарт какава-бабоў.
Прадстаўнік камітэта назваў паведамленні аб парушэннях эмбарга чарговай дэзінфармацыяй, якую яны разглядаюць як элемент наўмыснай дэструктыўнай інфармацыйнай кампаніі, накіраванай на падрыў іміджу рэспублікі.
Два верталёты Мі-24 украінскага міратворчага кантынгенту ў Кот-д’Івуары, абстралялі з гармат ваенную тэхніку і склад са зброяй сіл Гбагбо ў Абіджане, выконваючы задачу, пастаўленую камандаваннем міратворчых сіл ААН.
Другая Івуарыйская вайна — канфлікт, які адбыўся ў Кот-д’Івуары пасля другога тура прэзідэнцкіх выбараў 28 лістапада 2010 года паміж ліберальнымі сіламі, які ўзначаліў апазыцыянер Аласан Уатара, што падтрымалі міратворчыя і ваенныя кантынгенты Украіны і Францыі, і левацэнтрыстамі, на чале якіх стаяў дзеючы прэзідэнт Ларан Гбагбо.
23 снежня былы прэм’ер-міністр Гіём Саро, які далучыўся да Уатары, заявіў, што нанятыя Гбагбо ліберыйскі найміты вядуць кампанію тэрору ў адносінах да мірнага насельніцтва і заклікаў міжнародную супольнасць звергнуць «дыктатара».
Акрамя французскіх узброеных сіл у баявых дзеяннях у Кот-д’Івуары прымаў удзел і міратворчых кантынгент ААН, за што быў раскрытыкаваны Расіяй, бо быў парушаны нейтралітэт і бесстароннасць міратворчых сіл.
Каштоўныя абклады былі раскошай, даступнай толькі багатай эліце, і замаўляліся заможнымі прыватнымі калекцыянерамі, вышэйшым духавенствам, каралеўскай уладай і шляхтай, а таксама часта замаўляліся для прэзентацыі ўладара ці шляхціца.
Самыя раннія згадкі пра іх вядомы з ліста Ераніма Стрыдонскага 384 года, дзе ён піша пра «багатых хрысціянак, чые кнігі напісаны золатам на пурпурным пергаменце, і апрануты каштоўнымі камянямі…».
З як мінімум стагоддзя яны з’яўляюцца на мазаіках і іншых выявах, такіх як ікона Хрыста Пантакратара стагоддзя з Манастыра Святой Кацярыны і знакамітая мазаіка Юстыніяна ў базіліцы Сан-Вітале ў Равене.
Панэлі са слановай косці, якія часта змяшчаліся ў цэнтры абкладаў, былі адаптаваныя са стылю , і пераважная колькасць захаваных дыпціхаў — гэта асобнікі, паўторна выкарыстаныя на каштоўных абкладах Сярэдневякоўя.
Асабліва ў кельцкім хрысціянстве ў Ірландыі і Вялікабрытаніі, асобныя кнігі, што належалі манаскім святым, сталі разглядацца як рэліквіі і атрымалі каштоўны абклад або былі змешчаныя ў кумдах.
Каштоўны абклад — раскошны з выкарыстаннем металічных дэталяў з золата або срэбра, каштоўных камянёў, слановай косці, магчыма, у дадатак да больш звычайных матэрыялаў для вокладак, такіх, як скура, аксаміт ці іншая тканіна.
Каштоўныя абклады былі менш выкарыстаныя ў канцы Сярэдневякоўя, але ў невялікай колькасці па-ранейшаму вырабляюцца на Захадзе і па гэты дзень, і ў большай колькасці на тэрыторыях, дзе пераважае праваслаўе.
Паколькі разьбяныя рэльефы са слановай косці, як правіла, было немагчыма перапрацаваць у нешта іншае, то яны захаваліся ў значна большай колькасці, даючы больш поўнае ўяўленне аб колькасці каштоўных абкладаў, якія калі-небудзь існавалі.
Металічная таксама ўключала металічныя зашпількі, якія трымалі кнігу закрытай, пакуль ёю не карысталіся, і ізаляваныя металічныя элементы, што ўпрыгожвалі вокладку са скуры ці тканіны, якія былі вельмі распаўсюджаныя ў большай бібліятэк у Познім Сярэдневякоўі.
У Шатландыі і Ірландыі з стагоддзя або раней кнігі, якія лічыліся рэліквіямі прападобных лідараў, захоўваліся ва ўпрыгожаных металічных рэлікварыях, званых кумдахі, і пасля такога афармлення, верагодна, ужо не выкарыстоўваліся як кнігі.
Наўрад ці якія-небудзь раннесярэднявечныя каштоўныя аклады захаваліся пасля роспуску манастыроў і Рэфармацыі, калі царкоўныя бібліятэкі ў Англіі былі расфарміраваны, а каштоўныя абклады былі знятыя з кніг у адпаведнасці з законам, каб «пазбавіць і заплаціць у каралеўскую казну усё золата і срэбра, знойдзенае на Папскіх кнігах адданасці».
Супастаўныя бясчынствы былі не так шырока распаўсюджаныя падчас кантынентальнай пратэстанцкай Рэфармацыі, але большасць ацалелых абкладаў засталося з каталіцкіх абласцей сярод асобнікаў, што перажылі пазнейшыя войны і рэвалюцыі.
Падчас наведвання ў 1598 годзе адзначаў на кнігах «вокладкі з аксаміту розных колераў, хоць пераважна чырвонага, з зашпількамі са срэбра і золата, часам з жэмчугам і каштоўнымі камянямі, замацаванымі на абкладах».
На працягу і стагоддзяў, стыль развіваўся і аклады звычайна рабіліся з выкарыстаннем аксаміту, атласу, шоўку, і палатна, аформленых рэдка каштоўнымі камянямі, а часцей вышыўкай, металічнымі ніткамі, жэмчугам і бліскаўкамі.
Каштоўныя камяні і золата не толькі ствараюць уражанне багацця, хоць, безумоўна, гэта адно з іх прызначэнняў, але таксама служаць прадвесцем каштоўнай прыроды ў рэлігійных кантэкстах, а пэўныя тыпы каштоўных камянёў, як лічылі, маюць фактычныя магутныя ўласцівасці ў розных «навуковых», медыцынскіх і магічных адносінах, як выкладзена ў папулярных .
У чацвёртым стагоддзі хрысціянскай эры, рукапісы на скрутках папірусу альбо вяленю ўпершыню сталі рабіцца плоскімі і ператварыліся ў кнігі з разрэзаных старонак, звязаных адна з адной праз зробленыя адтуліны на палях.
Пачынаючы з стагоддзя, кнігі сшываліся такім чынам пры дапамозе скураных рамянёў, каб звязаць лісты больш трывала, а каб кніга даўжэй захоўвалася, стос старонак афармлялі дошкамі, размешчанымі зверху і знізу для таго, каб іх трымаць.
У Сярэднія стагоддзі, адказнасць за стварэнне ўпрыгожаных кніг была ўскладзена не на пераплётчыкаў, на майстроў па метале, якія працавалі з лістамі золата, срэбра або медзі, каб стварыць ювелірныя і эмаляваныя панэлі, якія потым прыбіваліся да драўляных дошак.
Выяўлены металічны абклад Евангелля з Ляхавіч , пазалочаны металічны абклад Евангелля з Жабінкаўскага раёна , скураны абклад Статута ВКЛ ( стагоддзе, усе зберагаюцца ў Музеі старажытнабеларускай культуры ІМЭФ НАН Беларусі).
У некаторых абкладах выкарыстоўваюць каштоўныя камяні і жэмчуг, яны, як правіла, маюць пакрыццё з аксаміту або іншай тканіны, да якой каштоўныя камяні прышытыя ці прымацаваныя іншым спосабам.
У 1988 годзе У. В. Здановіч абараніў дысертацыю на тэму «Камсамол Беларусі — памочнік партыйных арганізацый у павышэнні баявой актыўнасці партызанскіх фарміраванняў», атрымаў навуковую ступень кандыдата гістарычных навук.
У кастрычніку 2016 года абараніў доктарскую дысертацыю на тэму «Беларусь у гады Вялікай Айчыннай вайны у адлюстраванні айчыннай гістарыяграфіі» (навуковы кансультант: член-карэспандэнт НАН Беларусі А. А. Каваленя).
старэйшага выкладчыка, дацэнта кафедры гісторыі славянскіх народаў, дэкана факультэта інстытуцкай падрыхтоўкі, загадчыка кафедры славянскіх народаў, гісторыі Беларусі, прарэктара па навуковай працы і эканоміцы.
Нігерыя з насельніцтвам амаль 200 млн чалавек з'яўляецца сёмай паводле колькасці насельніцтва краінай у свеце, і нават кансерватыўныя ацэнкі колькасці насельніцтва Афрыкі прыводзяць да высновы, што больш за 20 % чорнага насельніцтва свету пражывае ў Нігерыі.
Гэтыя меншасці пражываюць галоўным чынам у буйных гарадах, як Лагас і Абуджа, а таксама ў рэгіёне дэльты ракі Нігер, дзе працуюць у якасці наёмных працаўнікоў буйных нафтавых кампаній.
Найбуйнейшымі этнічнымі групамі з'яўляюцца хаўса, ёруба, ігба, на якія прыходзіцца 62% насельніцтва, у той час як на народнасці эда, іджа, кануры, ібібіа, эбіра, нупэ, гвары, ітсекіры, джукун, уроба, ігала, адома прыходзіцца 33% насельніцтва, іншыя меншасці складаюць 5% насельніцтва.
Дзяржава падзялялася на мноства камун , якія ўяўлялі сабой самакіравальныя міні-дзяржавы ў дзяржаве, што поўнасцю валодалі ўладай у сваім рэгіёне, уключаючы размеркаванне бюджэтных сродкаў.
Ісламскі марксізм — тэрмін, які быў выкарыстаны ў кнізе Асэфа Баяда «Шарыят і Маркс: Крытыка ісламскай крытыкі марксізму», каб апісаць ідэі іранскага рэвалюцыянера Алі Шарыяці.
Мозэс Мэлоўн, Лары Бёрд і Мэджык Джонсан выйгравалі ўзнагароду па 3 разы, а Боб Петыт, Карл Мэлоўн, Тым Данкан, Стыў Нэш і Стэфэн Кары — па 2.
За ўвесь час узнагароду выйгравалі чатыры гульцы, якіх НБА вызнае «міжнароднымі»: Хакім Алайджуван з Нігерыі, Тым Данкан з Амерыканскіх Віргінскіх астравоў, Стыў Нэш з Канады і Дзірк Навіцкі з Германіі.
Узнагарода самаму каштоўнаму гульцу Нацыянальнай Баскетбольнай Асацыяцыі — штогадовая ўзнагарода НБА, якая ўручаецца з сезона 1955/1956 найлепшаму гульцу рэгулярнага сезона.
З 30 кастрычніка аўстрыйскай дзяржавай фактычна пачаў кіраваць іншы ўрад — сфарміраваны Часовым нацыянальным сходам Германскай Аўстрыі кабінет Карла Рэнера; у іншых частках імперыі пачалі фарміравацца ўласныя нацыянальныя органы ўлады.
У кастрычніку 1917 — лютым 1918 года ў аўстра-венгерскай эліце актыўна абмяркоўвалася магчымасць заключэння мірнага пагаднення з Антантай, Ламаш выступаў у якасці аднаго з лідараў «партыі міру».
У апублікаваным у 1917 годзе мемарандуме, прысвечаным міжнароднаму праву пасля вайны, патрабаваў стварэння міжнароднай арганізацыі, шмат у чым пераклікаючыся з ідэямі прэзідэнта ЗША Вудра Вільсана аб стварэнні Лігі Нацый.
У гэты ж дзень урад Ламаша правёў два пасяджэнні, прысвечаныя абмеркаванню будучага дзяржаўнага ладу Аўстрыі, у якіх у якасці прадстаўнікоў Германскай Аўстрыі прымалі ўдзел Карл Рэнер і Карл Зейц.
11 лістапада абвешчана заява імператара аб тым, што ён «адхіляецца ад кіравання дзяржавай» (пазней Карл сцвярджаў, што зрабіў заяву пад ціскам і ні ў якім выпадку не адмовіўся б на доўгі тэрмін ад правоў суверэна).
Каб звацца одаці, меч павінен быў мець даўжыню клінка не менш 3-х сяку , аднак, як і ў выпадку шматлікіх іншых японскіх тэрмінаў, якія адносяцца да мячоў, дакладнага вызначэння даўжыні одаці няма.
Аднак 14 чэрвеня 1731 г. шведскі суднаўласнік нямецкага паходжання Генрык Кёніг і шатландскі інвестар Колін Кэмпбел здолелі атрымаць ад караля дакумент, які перадаваў ім манаполію на ўвоз тавараў з прасторы ад мыса Добрай Надзеі да Японіі.
Паводле хартыі Фрэдрыка , Шведская Ост-Індская кампанія мела права свабоднага гандлю акцыямі, павінна была рабіць значныя адлічэнні дзяржаве, карыстацца толькі караблямі, абсталяванымі ў Швецыі, ёй забаранялася вывозіць шведскую срэбраную манету.
У 1777 г. служачы кампаніі Петэр Ёхан Бладх, заняты прыёмам і выдачай грузаў у Кантоне, прапаноўваў пачаць перагаворы з цынскімі імператарамі, каб увесці поўную манаполію на ўзаемны гандаль для выцяснення брытанцаў.
8 студзеня 1987 года да сельсавета далучана тэрыторыя скасаваных Даўлядоўскага (8 населеных пунктаў: вёскі Асіпоўка, Белая Сарока, Вяпры, Даўляды, Надтачаеўка, Ражава, Хаткі і Хутар-Лес) і Дзёрнавіцкага (7 населеных пунктаў: вёскі Антонаўка, Бярозаўка, Вяжышча, Данілееўка, Дзёрнавічы, Ліхаўня і Новы Майдан) сельсаветаў.
Саветнік генеральнага сакратара Савета Еўропы Аляксандр Гесэль, тым не менш, перакананы, што, калі вядзецца пра еўрапейскія каштоўнасці, усе разумеюць адзін аднаго, хоць кожны і ўкладвае сваё бачанне прадмета.
Еўрапейскія каштоўнасці, або еўрапеізм — сукупнасць і сістэма каштоўнасцяў у Еўропе, асноўных прынцыпаў уладкавання сям’і, грамадства і дзяржавы, палітыка-эканамічных, прававых, культурных, этычных і іншых нормаў, якая аб’ядноўвае значную большасць жыхароў Еўропы , якая служыць асновай іх ідэнтычнасці.
«Рух» рыхтаваўся да Вышэйшай лігі, але 28 лютага ў сувязі з увядзеннем заходнімі краінамі санкцый супраць Расіі і пагаршэннем фінансавай сітуацыі адмовіўся ад удзелу ў Вышэйшай лізе і перайшоў у Другую лігу, дзе планаваў выступаць маладымі выхаванцамі.
У лістападзе 2017 года стала вядома, што «Рух» стаў фарм-клубам «Дынама» і на наступны сезон заявіцца ў Другую лігу чэмпіянату Беларусі, а галоўным трэнерам стане вядомы беларускі футбаліст і трэнер Андрэй Зыгмантовіч.
Клуб ставіў высокія мэты, і нягледзячы на дрэнны старт хутка стаў прэтэндаваць на прызавыя месцы, аднак барацьба з мінскім «Дынама» і «Гомелем» скончылася не на карысць брэсцкай каманды, якая фінішавала пятай.
У студзені 2004 года ў архіве была ўведзена сістэма папярэдняга пацверджання , у адпаведнасці з якой аўтар, які накіроўвае артыкул, павінен мець статус «даручальніка» ці артыкул мусіць быць рэкамендаваны іншым даручальнікам; статус даручальніка атрымліваюць аўтаматычна аўтары з прызнаных акадэмічных устаноў.
Архіў быў створаны Полам Джынспаргам у 1991 годзе ў Лос-Аламаскай нацыянальнай лабараторыі і першапачаткова прызначаўся для фізічных артыкулаў, але паступова ўзніклі раздзелы, прысвечаныя іншым навукам.
Пітэр Аляксандр Усцінаў (; 16 красавіка 1921, Лондан — 28 сакавіка 2004, Жэналье, кантон Во, Швейцарыя) — брытанскі акцёр тэатра і кіно, кінарэжысёр, пастаноўшчык опер і драматычных спектакляў, драматург, сцэнарыст, пісьменнік, газетны і часопісны калумністаў, тэле- і радыёвядучы, прадзюсар.
Пры нараджэнні атрымаў імя Пітэр Аляксандр фон Усцінаў і намаганнямі бабулі-верніцы быў ахрышчаны паводле пратэстанцкага абраду як «Пэтэрус Аляксандрус» у адной з цэркваў Гамбурга.
Гэтак, пры аблозе замка Фусімі ўся сям’я ўладальніка замка Торыі Мататада скончыла жыццё самагубствам, каб пазбегнуць палону, калі яго галоўная крэпасць ля Кіёта пала пасля жорсткай бітвы.
Танто ўжываўся выключна як дапаможная зброя і ніколі ў якасці нажа — для гэтага існаваў маленькі нож кагатана (часта няслушна званы кодзука, хоць кодзука — толькі ягоная дзяржальня), які носіцца разам з танто або вакідзасі ў адмысловых пазах іх похвах.
Канфлікт паміж Людвігам і баварска-ландсгуцкім герцагам Стэфанам прывёў да таго, што Людвігаў падпісаў дагавор з імператарам Карлам , паводле якога Брандэнбург мусіў быў быць перададзены Люксембургам.
Інтэнсіўная сакрэтнасць, якая акружае ваенную базу, зрабіла яе цэнтральным складнікам уфалагічных канцэпцый аб неапазнаных лятаючых аб’ектах , дзясяткі гадоў падсілкоўваючы здагадкі прыхільнікаў самых розных «тэорый змоваў».
Нягледзячы на ​​тое, што база ніколі не абвяшчалася сакрэтнай, ўсе даследаванні і падзеі, якія адбываюцца на яе тэрыторыі з’яўляецца сакрэтнай або канфідэнцыйнай інфармацыяй .
У ліпені 2013 года пасля падачы запыту аб свабодзе інфармацыі ЦРУ ўпершыню публічна прызнала існаванне ваеннай базы, рассакрэціўшы дакументы, якія дэталізуюць яе гісторыю і мэту існавання.
Бягучая мэта яе функцыянавання публічна невядомая, аднак, грунтуючыся на гістарычных дадзеных, яна, хутчэй за ўсё, ажыццяўляе распрацоўку і выпрабаванні эксперыментальных самалётаў і сістэм узбраення .
Вельмі востра стаіць пытанне аховы прыроды: лясы на ўсходзе Кітая амаль цалкам высечаны, а іх жывёльны свет — знішчаны, рэкі і азёры брудныя, паветрам у гарадах часта немагчыма дыхаць.
Расце і колькасць ападкаў: наветраныя ўсходнія схілы «ступеняў» атрымліваюць 500—800 мм, а паўднёва-ўсходняе ўзбярэжжа дзякуючы трапічным залевам і тайфунам — да 2000 мм — гэта вобласці мусоннага клімату з летнім максімумам.
Сумарная даўжыня сухапутных межаў Кітая складае 22 117 км з 14 краінамі: Расія , Манголія , КНДР , В’етнам , Лаос , М’янма , Індыя , Бутан , Непал , Пакістан Афганістан , Таджыкістан , Кыргызстан і Казахстан .
Вышыні Куньлуня, які апаясвае нагор’е з поўначы, — самага доўгага горнага ланцуга Азіі — дасягаюць 6,3—8,6 тыс. м. А ў перадгор’ях Цянь-Шаня знаходзіцца самая глыбокая ўпадзіна Цэнтральнай Азіі — Турфанская .
Раўніны верхніх ступеняў — Чырвоны Басейн, Лёсавае плато — складзены лёсам, ніжніх — Сунляа і Вялікая Кітайская — магутнай тоўшчай урадлівага алювію рэк Янцзы і Хуанхэ.
Радовішчы нафты выяўлены ў розных раёнах, але найбольш значныя яны ў Паўночна-Усходнім Кітаі , прыбярэжных тэрыторыях і шэльфе Жоўтага мора, а таксама ў некаторых ўнутраных раёнах — Джунгарскай катлавіне, Сычуані.
У 1918-19 гадах мясцовыя католікі пабудавалі новы драўляны касцёл у неагатычным стылі і 16 ліпеня 1920 года святыня была асвечана ксяндзом Францішкам Бернатам пад тытулам Найсвяцейшай Панны Марыі Кармельскай і свв.
Да верасня 1943 года гвардыі старэйшы сяржант Васіль Баяркін камандаваў кулямётным разлікам 4-га эскадрону 60-га гвардзейскага кавалерыйскага палка 16-й гвардзейскай кавалерыйскай дывізіі 7-га гвардзейскага кавалерыйскага корпуса 61-й арміі Цэнтральнага фронту.
27 верасня 1943 года ў раёне вёскі Ніўкі Брагінскага раёна Гомельскай вобласці Беларускай ССР Баяркін адным з першых у сваім падраздзяленні пераправіўся праз Днепр і агнём кулямёта прыкрываў пераправу палкавых падраздзяленняў.
Указам Прэзідыума Вярхоўнага Савета СССР ад 15 студзеня 1944 года за «ўзорнае выкананне баявога задання камандавання ў барацьбе з нямецка-фашысцкімі захопнікамі і праяўленыя пры гэтым мужнасць і гераізм» гвардыі старшы сяржант Васіль Баяркін пасмяротна быў удастоены высокага звання Героя Савецкага Саюза.
15 мая 1997 г. нямецкі федэральны парламент, Бундэстаг, выдаў рэзалюцыю аб рэабілітацыі тых, каго правасуддзе Трэцяга рэйха рэпрэсавалі за адмову ад вайсковай службы па перакананнях і за дэзерцірства.
З прыходам да ўлады нацыянал-сацыялістаў у 1933 г. рэлігійныя арганізацыі, якія не дапускалі для сваіх членаў службы ў войску: Сведкі Іеговы, Адвентысты сёмага дня рэфармацыйнага руху і інш.
Міжнародны дзень адмаўленцаў ад вайсковай службы па перакананнях сумлення —адзначаецца 15 мая у сувязі з тым, што 15 мая 1997 г. Бундэстаг, федэральны парламент ФРГ, выдаў рэзалюцыю аб рэабілітацыі тых, каго ваеннае правасуддзе нацысцкай Германіі пераследвала за адмову ад вайсковай службы па перакананнях і за дэзерцірства.
У жніўні 2002 года была прынята Пастанова Савета міністраў Рэспублікі Беларусь «Аб дзейнасці, звязанай з правядзеннем даследаванняў і апублікаваннем вынікаў апытанняў грамадскай думкі, якія адносяцца да грамадска-палітычнай сітуацыі ў краіне, рэспубліканскіх рэферэндумаў і выбараў».
У адпаведнасці з гэтым дакументам была створана камісія па апытаннях грамадскай думкі, якая праводзіць акрэдытацыю юрыдычных асоб, прэтэндуючых на правядзенне апытанняў і публікацыю вынікаў, якія адносяцца да «рэспубліканскіх рэферэндумаў, выбараў прэзідэнта Рэспублікі Беларусь, дэпутатаў Палаты прадстаўнікоў і членаў Савета Рэспублікі Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь і грамадска-палітычнай сітуацыі ў краіне».
7 жніўня 2018 г. супрацоўнікі Следчага камітэта і МУС Беларусі правялі ператрус у офісах інтэрнэт-парталу . і інфармацыйнага агенцтва БелаПАН ў сувязі з распачатай крымінальнай справай на падставе ч. 2 арт.
Падставай да распачынання крымінальнай справы паслужыла «паведамленне рэспубліканскага ўнітарнага прадпрыемства „БелТА“ аб збоях пры ажыццяўленні доступаў да платнай падпіскі паслуг, якія аказваліся названым прадпрыемствам аднаму з яго замоўцаў».
Аргументацыя была наступнай: «З мэтай выключэння перашкод у прыёмных каналах ЦС РТС „Алтай“ эксплуатацыю перадатчыка на частаце 101,2 МГц з выкарыстаннем АФС на апоры па адрасе: вул. Камуністычная, 6 спыніць з 1 верасня 1996 г. Нач. БЕЛГИЭ В. А. Ніканаў».
18 студзеня 2008 года журналіст, экс-рэдактар газеты «Згода» Аляксандр Сдзвіжкоў, які перадрукаваў у лютым 2006 года карыкатуры на прарока Магамеда з дацкай газеты «-», быў прысуджаны да трох гадоў калоніі за «распальванне расавай, нацыянальнай або рэлігійнай варожасці, якое здзейснена службовай асобай з выкарыстаннем сваіх службовых паўнамоцтваў».
Па крымінальнай справе за ўмяшанне ў дзейнасць міліцыі 12 сакавіка 2021 года быў арыштаваны Дзяніс Івашын, журналіст «Новага Часу», які быў аўтарам цыкла артыкулаў «Каго ці што абараняе „Беркут“ у Беларусі» і за дзень да затрымання даваў інтэрв’ю каналу «Настоящее время», у якім паведаміў пра вынікі свайго журналісцкага расследвання.
28 чэрвеня 2018 г. Савет Рэспублікі ўхваліў праект закона Беларусі «Аб унясенні змяненняў і дапаўненняў у некаторыя законы Рэспублікі Беларусь», згодна з якім урад пакідае толькі адзін спосаб ідэнтыфікацыі карыстальнікаў у інтэрнэце — праз абаненцкі нумар.
У канцы лістапада 2008 года з’явілася інфармацыя аб тым, што, магчыма, у хуткім часе газеты «Народная Воля» і «Наша Ніва» вернуцца ў дзяржаўную сетку распаўсюджвання і падпісныя каталогі «Белпошты», а таксама змогуць друкавацца на тэрыторыі Беларусі.
24 чэрвеня 2002 года суд Ленінскага раёна Гродна прысудзіў галоўнага рэдактара газеты «Пагоня» Міколу Маркевіча да двух з паловай гадоў абмежавання свабоды, а журналіста гэтай газеты Паўла Мажэйку — да двух гадоў па артыкуле 367 Крымінальнага Кодэкса.
У 1951 г. паспрабаваў прайсці ў амбасаду ЗША, быў арыштаваны і змешчаны ў Ленінградскую турэмна-псіхіятрычную лякарню (адным з яго лекараў быў Я. Краснушкін, які ў Нюрнбергу удзельнічаў у аглядзе Рудольфа Геса), дзе ўтрымліваўся да 1954 г. жыў на Доне, затым у Маскве.
У Германіі маркграф Бадэнскі Людвіг Вільгельм быў вымушаны перайсці да абароны; хоць французы і не змаглі авалодаць яго пазіцыямі, але і саюзнікі не былі ў стане трывала замацавацца ў Эльзасе.
Галоўныя сілы абодвух бакоў знаходзіліся ў Нідэрландах, дзе французскімі войскамі камандавалі дафін Людовік і Люксембург, а саюзнымі — Вільгельм Аранскі; апошні сабраў войскі на рацэ Дзіль і намерваўся накіраваць удар на французаў, якія ўмацаваліся паміж Шэльдай і Лісам, з мэтай затым рушыць для аблогі Дзюнкерка; аднак, перамяшчэнні французскіх войскаў парушылі планы Вільгельма.
Крыху пазней французы намерваліся авалодаць Лютыхам; Вільгельм хоць і перашкодзіў гэтаму, але не змог вымусіць іх прыняць бітву, і кампанія скончылася малаважнай сутычкай пры Лезэ, у якой быў разбіты ар'ергард саюзнікаў, прынца Вальдэкскага.
Што ж тычыцца дзеянняў на Рэйне, нямецкія войскі, узначаленыя, пасля смерці герцага Латарынгскага, курфюрстамі Баварскім і Саксонскім, бяздзейнічалі і не былі нават у стане перашкодзіць французам ізноў спустошыць Пфальц і спаліць Гайдэльберг.
Аднак, хутка стала зразумела, што гэты план памылковы, таму што галандскі штатгальтар Вільгельм Аранскі атрымаў магчымасць бесперашкодна высадзіцца з галандскай арміяй у Англіі для звяржэння з прастола караля Якава , якога падтрымліваў Людовік.
Войскі саюза накіраваліся да Рэйна і вымусілі французаў пакінуць правы бераг, заняўшы Кёльн, Трыр і Лютых і разбіўшы маршала Юм’ера каля Валькура; герцаг Латарынгскі авалодаў Майнцам і Бонам.
У Італіі маршал Каціна камандаваў слабымі французскімі сіламі , з прычыны чаго герцаг Савойскі Віктар Амадэй , карыстаючыся перасечанай мясцовасцю П’емонта і выгоднымі абарончымі пазіцыямі, мог спадзявацца тут на поспех.
Слабы корпус Буфлера без сур’ёзнага супраціўлення заняў у верасні 1688 года Кайзерслаўтэрн і Шпаер, у кастрычніку — Нойштат, Кройцнах, Вормс, Опенгайм, Бінген, Майнц, Трыр, Бон, Нойс і Кайзерсверт.
Саюзнікі супрацьпаставілі Людовіку таксама 3 арміі: на правым флангу ў Нідэрландах — прынц Вальдэн з галандскімі, іспанскімі і нямецкімі войскамі, якія былі на ўтрыманні ў галандцаў; у цэнтры, на ніжнім Рэйне, курфюрст Фрыдрых Брандэнбургскі з брандэнбургскімі, мюнстэрскімі і галандскімі войскамі, з мэтай выцесніць непрыяцеля з ніжняга Рэйна; на левым флангу, на верхнім Рэйне, курфюрст баварскі Максіміліян і герцаг Карл Латарынгскі з імператарскімі і імперскімі войскамі, з мэтай прыкрыць Швабію і Франконію і для авалодання заваяванымі французамі гарадамі, асабліва Майнцам.
Тым не менш, Людовік не падаў духам і выставіў 3 арміі: на правым флангу, на Рэйне, абапіраючыся на Філіпсбург і Майнц; на Мозелі і Маасе, абапіраючыся на Мон-Раяль і Люксембург, стаяў Буфлер; на левым флангу ў Фландрыі — Юм’ер і рэзервовы корпус Бюсі ў Латарынгіі павінен быў падтрымліваць далейшыя аперацыі.
Людовік , паспяхова скончыўшы ў 1679 годзе Німвегенскім мірам Галандскую вайну, стаў яшчэ больш магутным; гэтую магутнасць ён працягваў накіроўваць на ўзмацненне Францыі на шкоду суседнім дзяржавам.
Гэты крок падвяргаў небяспекі нямецкія землі і прыводзіў да ўзмацнення Францыі ў Цэнтральнай Еўропе, таму прынц Вільгельм Аранскі, непрымірымы і найбольш магутны праціўнік Людовіка, утварыў 9 ліпеня 1686 года Аўгсбургскую лігу, да якой далучыліся імператар і найважнейшыя нямецкія князі і вобласці, а таксама Швецыя і Італія.