polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
У пачатку вайны яго армія была адпраўлена супраць Сербіі, згодна з аўстрыйскім ваенным планам «Б», але неўзабаве яе прыйшлося вярнуць і адправіць на Усходні фронт для адбіцця рускага наступлення ў Галіцыі.
Нарадзіўся ў сям'і паходзячага з маёра Эдуарда Бёма, узведзенага за адвагу ў Бітве пры Навары з ніжніх чыноў у афіцэры і выслужыўшагася пасля да падаравання дваранства 14 верасня 1885 года (для тытулавання было абранае ўласнае прозвішча з далучэннем дзявочага прозвішча жонкі, Марыі-Жозефы Эрмалі).
У выніку канфліктаў з германскім камандаваннем, фельдмаршал Бём-Эрмалі загадам імператара Карла быў зняты з пасады камандуючага 2-й арміяй, яго пасаду заняў генерал ад інфантэрыі Альфрэд Краўс.
Уладальнік ганаровых званняў «Заслужаны дзеяч культуры Рэспублікі Беларусь» і «Мінчанін года» ў галіне культуры з уручэннем дыплома і нагруднага знака ; больш за 30 грамат і падзяк, у тым ліку грамат Беларускай бібліятэчнай асацыяцыі , Акадэміі кіравання пры Прэзідэнце Рэспублікі Беларусь , Камітэта дзяржаўнай бяспекі Рэспублікі Беларусь , Нацыянальнага сходу Рэспублікі Беларусь , Міністэрства ўнутраных спраў Рэспублікі Беларусь , Сінода Беларускай праваслаўнай царквы , Нацыянальнай акадэміі навук Беларусі , Міністэрства культуры Рэспублікі Беларусь , Мінскага гарадскога выканаўчага камітэта , Міністэрства абароны Рэспублікі Беларусь .
У 1976 годзе быў арганізаваны літаратурна-краязнаўчы гурток пад кіраўніцтвам настаўніцы Галіны Багумілаўны Пугач, які ставіў сваёй мэтай збор матэрыялаў для музея А. С. Пашкевіч.
Лаэтолі , таксама Леталіл — мясцовасць у Танзаніі, за 20 км ад вулкана Садзіман, дзе ў 1978 годзе былі выяўленыя адбіткі ног прамаходзячых гамінідаў, якія жылі каля 3,6 млн гадоў таму.
У параўнанні з іншымі месцамі палеанталагічных раскопак у Афрыцы, Лаэтолі унікальна тым, што на яго тэрыторыі не выяўлена ні слядоў паводак, ні слядоў шчыльных экватарыяльных лясоў — клімат, ландшафт і экасістэма Лаэтолі застаюцца нязменнымі на працягу некалькіх мільёнаў гадоў.
Попел, ператварыўшыся пад дажджом у цвёрды туф, захаваў адбіткі ног гамінідаў, вядомыя як «адбіткі Лаэтолі» або «сляды Лаэтолі» , і іншых прадстаўнікоў фауны позняга плейстацэну.
У 1976 годзе Эндру Хіл упершыню выявіў адбіткі жывёл у тонкім пласце вулканічнага туфу (дакладней, цэлага набора слаёў попелу таўшчынёй каля 20 см, сфармаванага шэрагам блізкіх па часу вывяржэнняў).
Адбіткі, знойдзеныя групай Лікі, выклікалі буру ў навуковым свеце, так як, у адрозненне ад выкапнёвых костак, далі магчымасць вывучыць механізм хады і будову мяккіх тканін ступні старажытных гамінідаў.
Сувязь адбіткаў і астанкаў з Лаэтолі не з'яўляецца адназначна даказанай, так як у рэштках з Лаэтолі адсутнічаюць косткі стоп, якія можна было б супаставіць з адбіткамі (такое супастаўленне, са станоўчым вынікам, было выканана для костак больш позняга ).
Тэксты кампазіцый 2, 5 і 6 адпавядаюць аднайменным часткам звычайнай каталіцкай імшы — «», «», «»; адзінае адрозненне — у тэксце « » прысутнічаюць змены, характэрныя для памінальнай імшы.
Аглядальнік з «» адзначае, што «першы некінематаграфічны твор Прайснера атрымаўся змрочным і глыбока меланхалічным, але ў другой яго частцы пад назвай „Жыццё“ нясмела ўсплывае прымірэнне з жорсткім светам».
Тым не менш, гэта ставіцца твору ў заслугу: «Выбар інструментаў Прайснерам, безумоўна, дзіўны. Побач з аркестрам з шасцідзесяці музыкантаў ёсць саксафон, арган і пару контртэнараў, але эфект такі, што прабірае да мурашак».
Над пастаноўкай канцэрта працавалі прафесіяналы з розных краін Еўропы: рэжысёрам выступіў італьянец , сцэнаграфіяй займаўся паляк , за гук адказвалі адмыслоўцы з Англіі, за святло — спецыялісты з Нідэрландаў.
Эдаарда Понці, які працаваў над стварэннем канцэпцыі сцэнічнай версіі «Рэквіема…», апісаў сваю задуму наступным чынам: Прэм’ерны канцэрт адбыўся пры падтрымцы польскай кампаніі сотавай сувязі «».
У выкананні твору прымалі ўдзел Фестывальны хор Солсберы з 40 удзельнікаў, з 60 выканаўцаў, а таксама салісты, якія ўдзельнічалі ў запісе арыгінальнага альбома — сапрана Эльжбета Таварніцка, мужчынскае сапрана , контртэнар Пётр Лыкоўскі, тэнар , бас Гжэгаж Зыховіч, а таксама вакалістка .
Шчыльнае супрацоўніцтва Кеслёўскага і Прайснера, а таксама сцэнарыста Кшыштафа Пясевіча аказалася надзвычай плённым: у перыяд з 1985 па 1994 год на экраны выйшла 17 фільмаў, над кожным з якіх яны працавалі сумесна.
12 лютага 1935 года Ветрынскі раён утвораны зноў, у яго склад уключана 14 сельсаветаў: Астроўшчынскі, Бабыніцкі, Варонецкі, Ветрынскі, Гарадоцкі, Гомельскі, Заскарскі, Ліцвінаўскі, Наўліцкі, Нацкі, Рудненскі, Семянецкі, Тураўлянскі, Шпакоўшчынскі.
20 студзеня 1960 года раён скасаваны, Бабыніцкі і Варонецкі сельсаветы перададзены Ушацкаму раёну, гарадскі пасёлак Ветрына і Астроўшчынскі, Гомельскі, Завозерскі, Заскарскі, Ліцвінаўскі, Нацкі, Тураўлянскі, Шпакоўшчынскі сельсаветы — Полацкаму раёну.
20 жніўня 1924 года падзелены на 12 сельсаветаў: Астроўшчынскі, Бабыніцкі, Варонецкі, Ветрынскі, Гарадоцкі, Гомельскі, Заскарскі, Ліцвінаўскі, Наўліцкі, Нацкі, Руднянскі, Шпакоўшчынскі.
Мяжуе на паўночным усходзе з Тарбагатайскім раёнам, на паўночным-захадзе і захадзе — з Аягозскім раёнам, на поўдні — з Алакольскім раёнам Алмацінскай вобласці, на ўсходзе — з Сіньцзян-Уйгурскім аўтаномным раёнам Кітая.
Знойдзены жалезныя прадметы ўзбраення, рыштунак каня і вершніка: наканечнікі коп’яў і кідальных дроцікаў утулкавыя , наканечнікі стрэл тронкавыя , фрагмент кальчугі, шпоры, цуглі, збруйныя спражкі, фрагмент двухлязовага мяча ; жалезныя нажы, шылы, крэсівы, пінцэты, долаты, кнотавыя трубачкі, рыбалоўны кручок, спружынныя нажніцы, сякеры, малаток, дробныя кавальскія інструменты, каса-гарбуша, сярпы, бронзавыя фібулы , бранзалеты, прывескі ў выглядзе званочкаў, пранізкі, кольцы, бляшкі, накладкі, бурштынавыя пацеркі, вырабы са срэбра , шкляныя, з гліны і каменю (біканічныя прасліцы, льячкі, лінейныя формачкі, тачыльныя брускі).
Знойдзены скарб, у якім быў скураны пояс, упрыгожаны бляшкамі, з прымацаванымі бронзавай спражкай, нажом і крэсівам; зліткі і звыш 1000 дробных бляшак-упрыгажэнняў з алавяніста-свінцовага сплаву.
Знаходкі шматлікіх прадметаў узбраення, рыштунку каня вершніка, упрыгажэнняў, скарбу, вялікай колькасці зерня культурных раслін (ячмень, проса, пшаніца, гарох, боб кармавы, авёс, жыта, каноплі) пры адносна малой колькасці земляробчых прылад дазваляюць меркаваць аб тым, што гарадзішча з’яўлялася адміністрацыйна-тэрытарыяльным цэнтрам значнай акругі.
У экспазіцыі «Археалогія і старажытная гісторыя Магілёўшчыны» Магілёўскага абласнога краязнаўчага музея створана і экерпнуецца аб’ёмная рэканструкцыя гарадзішча, а таксама матэрыялы даследавання.
Неўзабаве стаў прыцягвацца і да асноўнага складу, дэбютаваў у Вышэйшай лізе 23 кастрычніка 2017 года ў хатнім матчы супраць БАТЭ , адгуляўшы ўсе 90 хвілін на пазіцыі правага абаронцы.
У ліпені 2022 года трэніраваўся з падмаскоўнымі «Хімкамі», аднак бакі не дамовіліся аб пераходзе, і хутка футбаліст вярнуўся ў «Дынама», падпісаўшы новы кантракт да канца сезона 2022.
У 1993 г. пачалося будаўніцтва новага касцёла з чырвонай цэглы ў стылі неаканструктывізму 1980-х гадоў паводле праекта, які да гэтага ўжо быў рэалізаваны ў г. Пётркаў-Трыбунальскі , а тут быў адаптаваны лідскім архітэктарам Васілеўскім.
Для колькаснага апісання працэсаў састаўляюцца ўраўненні балансу для элементарных аб’ёмаў на аснове законаў захавання энергіі, імпульсу і масы, а таксама састаўлення ўраўнення балансу энтрапіі і фенаменалагічных ураўненняў працэсаў пераносу, якія звязваюць патокі і тэрмадынамічныя сілы .
На нераўнаважнай тэрмадынаміцы грунтуюцца даследаванні адкрытых сістэм , яна дазваляе тлумачыць многія нераўнаважныя з’явы ў гідрагазадынаміцы, электрычных правадніках, напрыклад, тэрмаэлектрычныя з'явы, гальванамагнітныя з'явы, тэрмагальванамагнітныя з’явы.
Асноўная задача нераўнаважнай тэрмадынамікі — колькаснае вывучэнне нераўнаважных працэсаў для станаў, якія мала адрозніваюцца ад раўнаважных, напрыклад, вызначэнне залежнасці канцэнтрацыі кампанентаў, скорасці, напрамку і іншых параметраў такога працэсу ад знешніх умоў.
Пры вялікіх павышэнні тэмпературы рэек па параўнанні з тэмпературай падчас іх пачатковага замацавання на шпалах ўзнікае небяспека страты ўстойлівасці — выкіду пуці падчас яго рыхтоўкі, так як супраціў бакавым зрушэнне шляхавы рашоткі значна зніжаецца.
Рыхтоўкі бязстыкавага пуці мэтазгодна рабіць пры тэмпературы рэйкавых бізуноў, роўнай тэмпературы ў час іх замацавання або блізкай да яе, а таксама ўслед за разрадкай тэмпературных высілкаў.
Пры гэтым даглядзе пуці з ужываннем машын рыхтоўка вырабляецца ў асноўным згладжваннем асобных няроўнасцей, а крывалінейныя або прамыя ўчасткі пуці, вось якіх на значным працягу не супадае з праектным становішчам, рыхтуюць па дакладным метадзе, то есць пасля вымярэння стрэл прагіну па хордам даўжынёй 20 метраў і пастаноўкі пуці ў праектнае становішча.
Пры асобным тыпе прамежкавых рэйкавых змацаванняў, які дапускае рэгуляванне становішча рэек па вышыні, выпраўка пуці вырабляецца з дапамогай рэгулявальных пракладак з карданіта або драўніны таўшчынёй 3, 5, 7 і 9 мм Агульная таўшчыня пракладак пад рэйкай павінна быць не больш за 14 мм.
Пры клемна-нітавым змацаванні бязстыкавага пуці з рэйкамі Р65 на жалезабетонных шпалах каляіна не рэгулюецца, а з рэйкамі Р50 рэгуляванне вырабляецца шляхам перамяшчэння падэшваў рэек па апорнай паверхні металічнай падкладкі, якая мае вертыкальную вось, размешчаную несіметрычна адносна восі рэйкі.
планава-папераджальныя працы — выконваюцца па плане, у якім указваюцца: месца працы, аб'ём, выдаткі працы, норма выпрацоўкі, выдаткі матэрыялаў, патрэба ў машынах, механізмах і інструментах, тэрміны пачатку і заканчэння работ.
Працы па выправе пуці ў падоўжным профілі і па ўзроўні вырабляюцца пры парушэнні плыўнасці руху цягнікоў, пры няшчыльным прылеганні рэек да падшэвак, падшэвак да шпал, шпал да балласту, пры парушэннях ўзаемнага размяшчэння рэйкавых нітак па ўзроўні.
Выконваў таксама дзяржаўныя заказы на гісторыка-рэвалюцыйную тэму: «Абвяшчэнне Савецкай улады ў Беларусі» , «Пасля Курлоўскага расстрэлу» , «Перад вобыскам» , «Вырашальны дзень» , «Нараджэнне рэспублікі» .
Мастацтвазнаўца і даследчык творчасці Абрама Кроля Алег Сурскі заўважыў: «Абраму Іосіфавічу заўсёды добра пісалася зімой, калі прырода ціхая, формы і лініі лаканічныя, абагульненыя і толькі тонавыя нюансы выдаюць дыханне жыцця.»
На падставе рашэнняў канферэнцыі ў Сан-Рэма Ліга Нацый уручыла ў 1922 годзе Вялікабрытаніі мандат на Палесціну, тлумачачы гэта неабходнасцю «ўстанаўлення ў краіне палітычных, адміністрацыйных і эканамічных умоў для бяспечнага стварэння яўрэйскага нацыянальнага дома»
Сіна́йска-Палесці́нская кампа́нія — баявыя дзеянні на Сінайскім паўвостраве, у Палесціне і Сірыі, якія адбываліся падчас Першай сусветнай вайны паміж войскамі Антанты з аднаго боку і Цэнтральных дзяржаў — з другога.
У верасні 1918 года, пасля зацішша, брытанскія войскі пачалі наступленне, якое завяршылася разгромам турэцкай арміі і захопам Палесціны, а таксама практычна ўсёй тэрыторыі Сірыі войскамі Брытанскай імперыі і атрадамі арабскіх паўстанцаў.
У студзені 2012 года стаў іграком карагандзінскага «Шахцёра», з якім у 2012 годзе стаў чэмпіёнам краіны, а ў 2013 годзе — уладальнікам Кубка і Суперкубка, гуляў таксама ў групавым раўндзе Лігі Еўропы.
У 2010 годзе быў блізкі да пераходу ў італьянскі «Удзінезэ», аднак з-за змянення ліміту на легіянераў пераход не адбыўся, і Рохер, некаторы час пагуляўшы за латвійскі «Транзіт», перайшоў у новасібірскую «Сібір».
Пасля вяртання з арэнды ў чэрвені 2017 года «Астана» разарвала кантракт з паўабаронцам, і ў ліпені Каньяс падпісаў кантракт з «Ардабасы», з якім стаў бронзавым прызёрам чэмпіянату Казахстана 2017.
Брытанскі ўрад, у сваю чаргу, арганізаваў брытанска-егіпецкую Дарфурскую экспедыцыю з мэтай процідзеяння дарфурскаму лідару паўстанцаў султану Алі Дзінару, які, як лічылася, ва ўзаемадзеянні з паўстанцамі Сенусі, што прасоўваліся з захаду Лівійскай пустыні, павінен напасці на Егіпет з поўдня.
Так, шырокае прымяненне атрымалі маторныя аўтамабілі, аэрапланы, бесправадная сувязь; з дапамогай перадавых тэхнічных навінак, еўрапейцы множылі эфектыўнасць сваіх дзеянняў і баявыя магчымасці і часта ўносілі смуту ў шэрагі ворага сваёй хуткасцю рэагавання і манеўранасцю дзеянняў.
Асноўны разгар ваенных дзеянняў у Паўночнай Афрыцы прыйшоўся на тэрыторыю Усходняй пустыні ў Лівіі і Егіпце ў ходзе кампаніі Сенусі, паміж войскамі Асманскай імперыі і паўстанцамі Сенусі супраць армій Брытанскай імперыі і Італьянскага каралеўства.
14 лістапада 1914 года, з аб’явай 35-м султанам Асманскай імперыі Мехмедам Джыхада Саюзнікам, з садзейнічаннем немцаў разгарнуліся баявыя дзеянні, якія павінны былі адцягнуць частку сіл Брытанскай імперыі ад Сінайска-Палесцінскай кампаніі.
Значна заходней на тэрыторыі толькі што заваяванага французамі Марока, разгарнуліся ачаговыя баявыя дзеянні паміж французскай арміяй, якая пераадолела Сярэдні Атлас і прасоўвалася ў усходнім напрамку на Французскі Алжыр і Заянскую канфедэрацыю берберскіх плямёнаў.
Францыя да таго ж пакутавала ад недахопу ўзброеных фарміраванняў; дзве траціны акупацыйных сіл былі адпраўленыя на Заходні фронт, астатнія прытрымлівалася тактыцы ўтрымання асноўных ключавых аб’ектаў, гарадоў, аазісаў, вузлоў дарог, якія ўтрымліваліся мінімальна магчымымі сіламі ад набегаў намадаў.
З 1916 года на пласкагор’і Аір на поўдні Сахары, у Нігеры, пачаліся спаборніцтвы паміж мясцовымі плямёнамі туарэгаў на чале з іх лідарам Агой Мухамадам Каасенам супраць французскіх каланіяльных войскаў.
Паўно́чнаафрыка́нская кампа́нія Пе́ршай сусве́тнай вайны́ — ваенная кампанія, якая доўжылася на поўначы Афрыканскага кантынента на тэрыторыі краін, калоніі і васальных дзяржаў, якія існавалі ў часы Першай сусветнай вайны.
Неаднаразова перамагала ў юнацкіх спаборніцтвах нацыянальнага ўзроўню, у тым ліку ў рэспубліканскіх спаборніцтвах «Снежны снайпер» , першынстве Беларусі па лыжным гонкам , міжнародных спаборніцтвах на прызы Валерыя Кірыенкі і Ганны Багалій-Цітавец , рэспубліканскай спартакіядзе па летняму біятлону .
На дэбютным для сябе чэмпіянаце свету сярод юніёраў, у 2011 году ў Нове-Места-на-Мораве, удзельнічала ў катэгорыі 19-летніх, будучы сама 15-гадовай, і заняла 21-е месца ў спрынце і 35-е у гонцы пераследаванні, у жаночай эстафеце ўдзельнічала сярод 21-летніх спартсменак, зборная Беларусі фінішавала адзінаццатай.
На чэмпіянаце свету сярод юніёраў у Кэйлі-Грэдзіштэй лепшым вынікам Алімбекавай стала 20-е месца ў спрынце, а на юніёрскім чэмпіянаце Еўропы па біятлоне ў Славеніі — 11-е месца ў індывідуальнай гонцы.
Дзіна́ра Талга́таўна Алімбе́кава — беларуская біятланістка, алімпійская чэмпіёнка ў эстафеце на Алімпійскіх гульнях у Пхенчхане, удзельніца Кубка свету ў складзе зборнай Беларусі, чэмпіёнка міру сярод юніёраў, заслужаны майстар спорту Рэспублікі Беларусь.
Ужо задоўга да пачатку Першай сусветнай вайны ўрад брытанскага дамініёна Паўднёва-Афрыканскі Саюз усведамляў значэнне, якое будзе мець наяўнасць у яго агульнай мяжы з Германскай Паўднёва-Заходняй Афрыкай.
11 лютага Бота прыбыў у Свакапмунд, на поўнач ад Уолвіс-Бэя, паўднёваафрыканскага анклава на ўзбярэжжы Паўночна-Заходняй Афрыкі, куды па яго загаду пачалася актыўная перакідка войскаў.
Наступаючы з раёна Свакапмунда ўздоўж чыгуначнай лініі, паўднёваафрыканцы занялі Ачымбінгве, Карыбіб, Фрыдрыхсфельдэ, Вільгельмсталь, Акаханджу і 5 мая 1915 года ўступілі ў Віндхук.
Не жадаючы ўдзельнічаць у ажыццяўленні планаў урада ПАС па захопу тэрыторыі германскай калоніі, генерал Марыц са сваім атрадам падняў антыўрадавы мяцеж, у якім у далейшым прынялі ўдзел у агульнай складанасці да 12 тысяч чалавек.
У лютым 1915 года, каб перашкодзіць рыхтуючымуся ўварванню паўднёваафрыканскіх сіл, немцы нанеслі папераджальны ўдар блізу , паспрабаваўшы ўсталяваць кантроль над двума переправамі праз раку Аранжавую, але былі вымушаныя адступіць.
Паўднё́вазахо́дняя Афрыка́нская кампа́нія — уварванне войскаў Паўднёва-Афрыканскага Саюза, якія дзейнічалі на баку Вялікабрытаніі, на тэрыторыю Германскай Паўднёва-Заходняй Афрыкі і яе акупацыя на пачатку Першай сусветнай вайны.
Камандуючы войскамі Германскай Усходняй Афрыкі Паўль фон Летаў-Форбек вырашыў, што яго асноўнай задачай у вайне будзе адцягванне на сябе як мага большай колькасці войскаў, якія ў адваротным выпадку могуць быць перакінутыя на еўрапейскі тэатр ваенных дзеянняў.
Так як было відавочна, што, дзякуючы панаванню Антанты ў Індыйскім акіяне, калонія будзе рана ці позна акупаваная праціўнікам, то ён вырашыў, што неабходна прыняць за аснову тактыку партызанскай вайны, а каб як мага даўжэй адцягнуць з’яўленне войскаў непрыяцеля на сваёй тэрыторыі — адразу перанесці вайну за межы калоніі, тым больш, што даволі блізка да мяжы праходзіла асноўная транспартная артэрыя брытанцаў — Угандыйская чыгунка.
На працягу лета брытанцы занялі Цэнтральную чыгунку, і германскія часці адступілі да ракі Руфіджы, дзе абараняліся некалькі месяцаў нягледзячы на брытанскі дэсант у вусце ракі і спробу партугальцаў атакаваць з поўдня.
Таму губернатар Брытанскай Усходняй Афрыкі сэр Хенры Конуэй Белфілд і губернатар Германскай Усходняй Афрыкі Хайнрых Шне спадзяваліся, што ім не прыйдзецца ваяваць адзін з адным, тым больш, што і асаблівых войскаў у калоніях не было — толькі па пары тысяч афрыканскіх салдат пад камандаваннем еўрапейскіх афіцэраў, служачых для аховы межаў і падаўлення мясцовых паўстанняў.
Брытанцы, карыстаючыся панаваннем на моры, пачалі блакаваць узбярэжжа і спешна перавозіць у Афрыку індыйскія войскі, што якраз і адпавядала намерам немцаў адцягнуць іх ад удзелу ў Еўрапейскай вайне.
Пасля таго, як яна была выяўленая брытанцамі, яны яе блакавалі, але разгалінаваная дэльта з зарослымі джунглямі астравамі дала германцам выдатныя магчымасці для абароны, і брытанцам для знішчэння рэйдэра давялося правесці ў 1915 годзе працяглую ваенную аперацыю.
Скразныя тэмы творчасці Юрыя Фядзьковіча — краса гуцульскіх звычаяў (знайшла адлюстраванне ў лірыцы, прозе, драмах «Керманіч», «Сватанне на гасцінцы»), цяжкасці вайсковай службы (выяўляедца ў вершах канца 1850-х — пачатку 1860-х гг., паэме «Навабранчык», у апавяданнях «Трое як родныя браты», «Штэфан Славіч»), матыў дэзерцірства (гучыць у трох розных паэтычных творах з аднолькавымі загалоўкамі — «Дэзерцір»).
Сафат Зіныч, герой аднайменнага апавядання, увабраў у сябе лепшыя рысы гуцула — фізічна дужы, з абвостраным пачуццём уласнай годнасці, прытым спагадлівы да людзей, добразычлівы, як кажа аўтар, «сапраўдны букавінец».
У 1863 г. у Львове па ініцыятыве пісьменніка пачаў выходзіць штотыднёвік «Вечерниці», на старонках якога ў тым жа годзе былі надрукаваны і яго першыя празаічныя творы — апавяданні «Люба-згуба», «Сэрца не навучыш», «Штэфан Славіч» .
Дзідыцкі адрэагаваў своеасабліва — ён шчыра зацікавіўся творамі паэта і ў 1862 г. выдаў пад сваёй рэдакцыяй зборнік «Вершы Восіпа Фядзьковіча» і напісаў да яго прадмову.
Раўпаха пад назвай «Запячатаны дворнік» (пры жыцці пісьменніка не друкавалася, у савецкі час з поспехам ставілася на сцэне Чарнавецкага музычна-драматычнага тэатра імя В. Кабылянскай) і пераклад драмы Р. Готшаля «Мазепа».
Род Хвядзьковічаў у стагоддзі валодалі Воўкавым Сялом у Менскім ваяводстве, пазней удзельнічалі ў вызваленчым руху супраць Польшчы ў 1648—1654 гадах, пасля перабраліся ў Галіцыю на Букавіну.
Восіп Дамінік Гардзінскі дэ Фядзьковіч (, , імя Юрый узяў пазней; 8 жніўня 1834, Путыла — 11 студзеня 1888, Чарнаўцы) — украінскі і рамантычнага кірунку, прадвеснік украінскага нацыянальнага адраджэння ў Букавіне.
Станаўленне гідрааэрамеханікі як навукі звязана з працамі Л. Эйлера (атрымаў ураўненні руху ідэальнай вадкасці і ўраўненне неразрыўнасці) і Д. Бернулі (устанавіў суадносіны паміж ціскам вадкасці і яе кінетычнай энергіяй; гл. ураўненне Бернулі).
Тэарэтычныя метады гідрааэрамеханікі грунтуюцца на дакладных ураўненнях, якія апісваюць цячэнне вадкасці ; выкарыстанне ЭВМ дазваляе рашаць складаныя сістэмы ўраўненняў з улікам многіх фактараў.
Падзяляецца на тэарэтычную і эксперыментальную; уключае гідрамеханіку, аэрамеханіку, газавую дынаміку, пытанні абгрунтавання эксперыментаў і выкарыстання іх вынікаў разглядаюцца ў тэорыі падобнасці і ў мадэліраванні.
Вынікі даследаванняў па гідрааэрамеханіцы выкарыстоўваюцца ў ракетна-касмічнай, авіяцыйнай і іншай тэхніцы, пры будаўніцтве суднаў, турбін, гідратэхнічных збудаванняў і іншага.
У 1830 годзе група мастакоў-аматараў і прафесійных жывапісцаў утварылі ў Маскве творчы кружок — «натурны клас», які ў 1834 годзе атрымаў назву «Мастацкі клас», які размясціўся на Вялікай Нікіцкай вуліцы.
У 1865 годзе да яго было далучана Маскоўскае палацавае архітэктурнае вучылішча пры Маскоўскай палацавай канторы , пасля чаго ўстанова, уласна, і атрымала назву Маскоўскае вучылішча жывапісу, скульптуры і дойлідства.
Пасля рэвалюцыі, у 1918 годзе, вучылішча было ператворана ў Другія дзяржаўныя свабодныя мастацкія майстэрні, пасля гэтыя Майстэрскія былі рэарганізаваны ў Маскоўскі мастацкі інстытут імя Сурыкава і Маскоўскі архітэктурны інстытут.
22 жніўня 2017 года да Ладзеніцкага сельсавета далучаны землі плошчай 4753 га і наступныя населеныя пункты: аграгарадок Гарадзечна, вёскі Брацянка, Іспась, Літоўка, Мотча, Сялец, Слабодка, Стары Лес, Сунчыцы, хутары Слухавічы, Эканомія, якія былі выключаны са складу Брольніцкага сельсавета.
22 снежня 1986 года ў сувязі з уключэннем вёскі Мітраполь у рысу горада Навагрудак цэнтр Мітрапольскага сельсавета перанесены ў вёску Ладзенікі, а сельсавет перайменаваны ў Ладзеніцкі сельсавет.
Недалёка ад венесуэльскага горада Каро у раскопках былі знойдзены пакінутыя людзьмі петрагліфы Тайма Тайма, датаваныя прыкладна паміж 14,200 — 12,980 гадамі да нашай эры, якія даюць зразумець, што гэтыя людзі палявалі на мамантаў.
Больш познія культуры, датаваныя 11,000 гадоў да нашай эры і якія выкарыстоўваюць кароткія, «рыбінападобныя» наканечнікі для палявання, маюць больш шырокую геаграфію рассялення, пераважна ў цэнтральнай і паўднёвай частцы кантынента.
Паколькі засяленне Паўднёвай Амерыкі адбывалася пазней і больш старажытнымі групамі палеаіндзейцаў, некаторыя сучасныя індзейцы Паўднёвай Амерыкі, асабліва плямёны, якія знаходзяцца доўгі час у ізаляцыі, захоўваюць архаічныя рысы і нават могуць валодаць іншымі расавымі рысамі, чым асноўная група індзейцаў.
Напрыклад, у раёнах Амазоніі і на Вогненнай Зямлі — на самым поўдні паўднёваамерыканскага кантынента, прадстаўнікі народнасці бакаіры захавалі палеаіндзейскія рысы — даліхацэфалію, нізкі рост і кучаравыя валасы.
У нейкі момант такая сістэма перадачы ведаў знікае , і розныя плямёны пачынаюць распрацоўваць новыя стылі вырабу дзіды, якія, аднак, не распаўсюджваліся па кантыненце, як наканечнікі культуры Кловіс, што можна растлумачыць зніжэннем сацыяльнага навучання і, верагодна, агульнымі ўзаемадзеяннямі паміж паўночнаамерыканскімі плямёнамі.
Архаічны перыяд прынята лічыць перыядам пацяплення, і пачаткам эпохі галацэну і знікненнем многіх прадстаўнікоў мегафауны, да архаічнага перыяду адносяць прамежак часу паміж 8000 і 2000 гадамі да нашай эры.
Большасць палеаіндзейцаў па-ранейшаму канцэнтраваліся на паляванні, але некаторыя групы пачынаюць практыкаваць ткацтва, ганчарнае мастацтва і сельскую гаспадарку; утвараюцца першыя пастаянныя паселішчы, якія складаюцца з некалькіх сотняў чалавек, такія, як, напрыклад, культуры архаічнага Паўднёвага Захаду Поверці-Пойнт або культуры Плана, якія сумяшчаюць паляванне на дзічыну, рыбалоўства і сельскую гаспадарку; прадстаўнікі дадзеных культур збіралі дзікія расліны і гародніну для вырошчвання іх на сваіх палях, сярод якіх былі невялікія кукурузныя катахі.
Аднак даследаванні паказалі, што індзейцы і народы рускай Поўначы не маюць моўнага і генетычнага сваяцтва, прычынай чаго, верагодна, служыць тое, што сучасныя паўночныя народы ўтварыліся ў выніку новай міграцыйнай хвалі, якая выціснула продкаў індзейцаў.
Існуе папулярная гіпотэза, што першыя людзі, якія перабраліся праз Берынгаў перашыек паміж Сібірру і Аляскай 30 000-40 000 гадоў таму, не з’яўляліся продкамі сучасных індзейцаў і валодалі афрыканападобными расавымі прыкметамі, не тыповымі для індзейцаў.
На падставе гэтага археолагі Вальтэр Невеш і Эктар Пучарэлі сфармулявалі гіпотэзу аб «абарыгенах Амерыкі», якія прыбылі ў Амерыку на некалькі тысяч гадоў раней за індзейцаў , і пазней, верагодна, знішчаных імі.