polyglot-tagger/wikipedia-language-snippets-filtered huggingface dataset:
Прадугледжвалася, што галоўнакамандуючы «будзе ажыццяўляць сваю ўладу праз пасродка японскай урадавай машыны і агенцтва, у тым ліку імператара.» За японскім народам прызнавалася «права свабоды перамены праўлення Японіі», пры ўмове, што такая перамена не будзе супярэчыць бяспекі амерыканскай арміі і мэтам акупацыйнай палітыкі.
У снежні намаганнямі трох труп тэатра сінгэкі «Бунгакудза», «Хайюдза» і «Токе гэйдзюцу гэкідзе» быў пастаўлены «Вішнёвы сад» А. П. Чэхава, што азнаменавала вяртанне на японскую сцэну і рускай драматургіі.
У 1946 годзе вярнуўся да тэатральнай дзейнасці рэпрэсаваны Томоесі Мураяма; у арганізаваную ім трупу сінгэкі «Сінке гэкідан» ўвайшлі 40 акцёраў, якія прытрымліваюцца найбольш левых поглядаў.
Падвяргаўся крытычнага пераасэнсавання класічны рэпертуар кабукі; у кастрычніку 1946 года пад кіраўніцтвам Мураямы ў тэатры «Дзэсиіндза» была пастаўлена антыфашысцкая п'еса амерыканскай пісьменніцы-драматурга Ліліян Хеллман «Варта на Рэйне».
Па заканчэнні вайны аднавілі выпуск такія літаратурныя, тэатральныя і грамадска-палітычныя часопісы, як «Бунгэй сюндзю» , «Тэаторо» , «Тюо карон» , з'явіліся новыя выданні — «Сінсэй» , «Сінте бунгэй» , «Тэмбо» .
У тым жа годзе апублікавалі свае працы два найбуйнейшых пісьменніка неогуманістычнага напрамку: Хакуте Масамунэ («Цяга да новага», «Свет, які змяняецца», «Пакуты ахвяры вайны») і Сіга Наоя .
Рост цікавасці да культурнай спадчыны ў галіне літаратуры выказаўся ў павелічэнні колькасці выданняў, прысвечаных такім жанрах паэзіі, як танка і хайку: «Танка дзассі» , «Танка хайку кэнкю» , «Танка сэйте» і інш.
У канцы 1940-х гадоў набываюць папулярнасць літаратурныя творы, у якіх апяваецца спецыфіка нацыянальных звычаяў і традыцый: Дзюн'юціра Танідзакі публікуе раман «Дробны снег» , а Ясунары Кавабата — «Тысячу жураўлёў» .
Пры штабе акупацыйных войскаў было створана Упраўленне грамадзянскай інфармацыі і асветы, у функцыі якога ўвайшло кіраўніцтва рознымі абласцямі культуры, кантроль за выкананнем распараджэнняў штаба ў гэтай галіне і на першы час спыненне праяў ідэалогіі японскага мілітарызму.
Аддзел грамадзянскай цэнзуры займаўся цэнзурай ўсіх формаў інфармацыі — кніг, фільмаў, радыёперадач, карэспандэнцыі і г. д. У верасні 1945 года быў выдадзены «Кодэкс прэсы» — дырэктыва, якая забараняе публікацыю крытыкі акупацыйнай адміністрацыі і любых матэрыялаў, здольных пашкодзіць амерыканскай палітыцы.
Згодна дырэктыве ад 15 снежня 1945 года ўсе сінтаісцкія ўстановы былі аддзеленыя ад дзяржавы, а Бюро па храмах пры міністэрстве ўнутраных спраў і ўстановы, якія займаліся падрыхтоўкай святароў і даследаваннем гэтай рэлігіі, былі распушчаны.
На нарадзе міністраў замежных спраў Савецкага Саюза, ЗША і Вялікабрытаніі, якое адбылося ў Маскве ў снежні 1945 года, было прынятае рашэнне заснаваць Далёкаўсходнюю камісію і Саюзны савет для Японіі, якія пачалі дзейнічаць з 1946 года.
Сярод праблем, падымаўшыхся «Сэнго ха» — пытанне ўзаемаадносіны мастацтва і палітыкі, а таксама пытанне аб «сучаснай асобы»: прадстаўнікі групы, тлумачыўшыя адсутнасць арганізаванага супраціўлення распаўсюджванню фашызму інтэлігенцыяй адсутнасцю ў японцаў якасцяў «разняволенай сучаснай асобы», рабілі выснову, што галоўнай задачай літаратуры з'яўляецца выпрацоўка і наступнае распаўсюджванне правільнага разумення адносін асобы і грамадства, перш грэбаваўшага інтарэсамі індывіда.
У першыя гады акупацыі амерыканскім камандаваннем быў выдадзены шэраг законаў і дырэктыў, былі дэклараваць асноўныя правы і свабоды, выпушчаныя з турмаў палітычныя і культурныя дзеячы, распушчаны прафашысцкія аб'яднання (у тым ліку Японскі літаратурнае грамадства і Асацыяцыя пісьменнікаў Вялікай Усходняй Азіі), скасаваная цэнзура ў кінематографе і тэатральным мастацтве.
У снежні 1945 г. на аснове дырэктывы акупацыйных уладаў сінтаісцкая рэлігія была аддзелена ад дзяржавы, а ў навагоднім звароце да народу ў 1946 г. імператар публічна адрокся ад свайго «боскага паходжання» .
Міямото Юрыкі, што перажыла ў перыяд новы росквіт творчасці, апублікавала некалькі твораў: «Футісо» , «Раўніна Бансю» , «Два дамы» , «Вехі» , першыя два з якіх паказваюць жыццё ў краіне пасля капітуляцыі, а апошнія з'яўляюцца заключнымі часткамі яе аўтабіяграфічнай трылогіі.
Сунао Токунага апублікаваў аповесць «Спі з мірам, жонка!» , у які раскрыў свае перажыванні перадваенных і ваенных гадоў, і раман «Ціхія горы» , у якой адлюстраваў барацьбу працоўнага класа ў новых умовах.
У той час як у гады вайны ў адпаведнасці з палітыкай «японскага духу» насаджваўся кірунак традыцыйнай японскай жывапісу ніхонга, і якія абапіраюцца на еўрапейскія традыцыі мастакі былі вымушаныя практычна спыніць дзейнасць, пасля вайны з'явілася адразу некалькі арганізацый, якія працавалі ў жанры еўрапейскай алейнага жывапісу — «Докуріцу бідзюцу кекай» , «Іссуй кай» і інш.
Яшчэ адзін японскі пісьменнік, Тацудзо Ісікава, у рамане-эпапеі «Трыснёг пад ветрам» , апісваючы час з канца Другой сусветнай вайны да забароны ўсеагульнай забастоўкі штабам у лютым 1947 года, казаў аб недапушчальнасці паўтарэння той трагедыі, што перажыў японскі народ у гады вайны.
У 1952 годзе свой антываенны раман «Агні на раўніне» на аснове асабістых успамінаў стварыў Сехэй Оока; па сюжэце творы радавы Тамура становіцца сведкам таго, як яго азвярэлыя таварышы даходзяць да канібалізму.
Па заканчэнні вайны склалася яшчэ адно пісьменніцкае аб'яднанне — «Паваенная група» , удзельнікі якой сваімі задачамі ставілі фарміраванне «сучаснага вольнага чалавека» і паглыбленае выяўленне асобы.
Са студзеня 1946 года «Сэнго ха» стала выпускаць часопіс «Новая літаратура» , вакол якога паступова склалася група заваеўваўшых ўвагу чытача пісьменнікаў — Хіросі Нома, Ріндзо Сііна, Хару Умэдзакі, Сін'ітіро Накамура і інш.
Да супольнасці далучыліся такія паэты, як Дзюн Окамото, Мицухара Канэко, Кіёсі Акияма, адзін з найбуйнейшых паэтаў перыяду пралетарскага літаратурнага руху Сигэдзи Цубо выпусціў у 1946 зборнік вершаў «Плён».
Да легенды звярталіся Мікалай Гогаль , Юзаф Крашэўскі , Вінцэнт Дунін-Марцінкевіч, Янка Купала , Якуб Колас , Міхась Чарот , Францішак Аляхновіч , Канстанцыя Буйло , Уладзімір Караткевіч .
Папараць-кветка — у беларускай міфалогіі чароўная расліна, якая надавала чалавеку магічныя якасці: ён пачынаў разумець мову жывёл і дрэў, бачыць скрозь зямлю схаваныя скарбы, лячыць людзей ад розных хвароб, ведаць будучыню і інш.
Агульнае распаўсюджанне: Паўночная Еўропа , Цэнтральная Еўропа (Аўстрыя, Бельгія, Венгрыя, Чэхаславакія, Германія, Люксембург, Нідэрланды, Польшча, Швейцарыя), Паўднёва-Заходняя Еўропа .
4 ліпеня 2012 г., на наступны дзень пасля дзяржаўнага свята, Дня незалежнасці Рэспублікі Беларусь, амаль 900 такіх цацак скінулі з самалёта двое грамадзян Швецыі, супрацоўнікі піяр-агенцтва , у знак пратэсту супраць парушэння свабоды слова ў Рэспубліцы Беларусь.
Інфармацыя аб прад’яўленні абвінавачвання з’явілася на афіцыйным сайце КДБ толькі 7 жніўня 2012 г. КДБ прапанавала шведскім актывістам «прыбыць у Мінск для ўдзелу ў следчых дзеяннях у якасці падазраваных, у тым ліку для правядзення вочных ставак. Па выніках будуць прынятыя канчатковыя адпаведныя працэсуальныя рашэнні ў дачыненні да беларускіх грамадзян, якія праходзяць па крымінальнай справе».
Камандуючы войскамі супрацьпаветранай абароны генерал-маёр Дзмітры Пахмелкін заявіў, што «гэта была стопрацэнтная правакацыя супраць Беларусі пры падтрымцы замежных спецслужб. Нашыя сродкі ВПС і ВПА не пацвердзілі парушэння паветранай прасторы невядомым самалётам».
6 ліпеня 2012 г. супрацоўнікамі КДБ быў затрыманы і змешчаны ў СІЗА КДБ прадпрымальнік-рыэлтар Сяргей Башарымаў, праз якога шведскія актывісты здымалі кватэру падчас свайго прыезду ў Мінск у маі 2012 г. Затым ён яшчэ раз прадаставіў кватэру двум памочнікам пілотаў, якія прыехалі ў Мінск напярэдадні акцыі і з’ехалі адразу пасля яе.
У гэты ж дзень беларускія фатографы зладзілі акцыю падтрымкі А. Сурапіна, размясціўшы ў інтэрнэце свае фатаграфіі з тым самым мядзведзікам, які трымае шыльду з надпісам «Няма фотаздымкаў — няма праблем?».
Тэрмін быў уведзены ў 1955 годзе англійскім эканамістам Эрнстам Фрыдрыхам Шумахерам, калі ён знаходзіўся ў Бірме ў якасці кансультанта прэм'ер-міністра У Ну, і стаў выкарыстоўвацца паслядоўнікамі Шумахера і тхеравады.
Для будыйскага эканаміста спажыванне не мэта, але сродак, а паказнікам роўня жыцця з'яўляецца максімальны дабрабыт пры мінімальным спажыванні, тым часам як заходняя навука арыентавана на максімальнае спажыванне з дапамогай аптымальнай вытворчасці.
Пачынаючы з 2000 года, урад Грузіі і Нацыянальны Камітэт Міжнародны савет па захаванні помнікаў і славутых месцаў , заключылі пагадненне аб міждысцыплінарных даследаваннях культурнай спадчыны вёскі і ажыццяўлення праектаў па рэстаўрацыі і кансервацыі помнікаў архітэктуры.
Скончыў у 1990 годзе Мінскае вышэйшае ваенна-палітычнае агульнавайсковае вучылішча; у 1993 годзе — Беларускі дзяржаўны эканамічны ўніверсітэт; у 1993 годзе — Акадэмію кіравання пры Савеце Міністраў Рэспублікі Беларусь; у 1996 годзе — Дыпламатычную акадэмію МЗС Расіі.
У пачатку 572 года пасля трохгадовай аблогі пала Павія, аднак яна адзіная, з гарадоў, што супрацьстаялі лангабардам, не была разбурана, як лічылі сярэдневяковыя храністы, толькі дзякуючы боскаму заступніцтву.
Асцерагаючыся, што авары могуць абвясціць вайну і сваім саюзнікам лангабардам, Альбаін прыняў рашэнне перасяліць свой народ у Італію, дзе ўлада Візантыі пасля Гоцкіх войнаў яшчэ не дастаткова ўмацавалася.
Паводле звестак сярэдневяковых храністаў, якія падвяргаюцца сумневу некаторымі сучаснымі гісторыкамі, лангабардаў паклікаў у Італію палкаводзец Нарсес, які хацеў стаць незалежным ад улады візантыйскага імператара кіраўніком.
Паводле сведчанняў крыніц, 28 чэрвеня 572 ці ў пачатку 573 года Альбаін паў ахвярай змовы, арганізаванай у Вероне Разамундай, якая жадала адпомсціць свайму мужу за забойства свайго бацькі.
Падзел Італіі на лангабардскую поўнач, дзе была моцная ўлада караля, на сярэднюю Італію, дзе ўзніклі некалькі паў-незалежных герцагстваў, і на падпарадкаваны Візантыі поўдзень, які ўзнік яшчэ пры жыцці Альбаіна і канчаткова замацаваўся неўзабаве пасля яго смерці, захоўваўся аж да стагоддзя.
Асаблівай папулярнасцю карыстаюцца казкі і легенды, галоўнымі героямі якіх выступаюць фантастычныя істоты — рачныя цмокі нага, духі забітых нат, марская пачвара Маган, чалавек-птушка Кінара, уладар смерці Яма Язар і інш.
Пераразмеркаванне адбываецца пры перадачы грошай або іншых выгод ад адных асоб да іншых з дапамогай сацыяльных механізмаў, такіх як падаткаабкладанне, дабрачыннасць, сацыяльнае забеспячэнне, камунальныя паслугі, зямельныя адносіны, грашова-крэдытная палітыка, канфіскацыя, сямейнае права.
Прапорцыі, у якіх будзе размеркаваны вынік працы, перадвызначаныя прапорцыямі, у якіх да пачатку працы былі размеркаваны ролі ўдзельнікаў ўсяго працэсу:«размеркаванне прадуктаў ёсць вынік таго размеркавання, якое мяркуецца самім працэсам вытворчасці і якім наканаваная яго арганізацыя».
Далей па справе Маладога фронта ў якасці падазраваных былі прыцягнутыя прэс-сакратар МФ Барыс Гарэцкі, старшыня Заводскай рады МФ Аляксей Янушэўскі і кіраўніца аргаддзелам МФ непаўнагадовая Наста Палажанка.
Па праграме Паўночных краін падтрымкі рэпрэсаваных беларускіх студэнтаў працягнуў навучанне ў Кіеўскім міжнародным універсітэце завочна па спецыяльнасці псіхолаг, які закончыў у 2012 г. Скончыў 3-х гадовы курс навучання ў Беларускім Калегіюме на аддзяленні найноўшай гісторыі Беларусі.
12 кастрычніка 2012 А. Корбан і Уладзімір Сяргееў асуджаныя судом Партызанскага раёна, суддзя Р. Шарай, на пяць сутак адміністрацыйнага арышту за флэшмоб супраць дзяржаўнай прапаганды.
Алег Міхайлавіч Корбан — быў актывістам Маладога Фронту, сябрам Нацыянальнага камітэта АГП, намеснікам старшыні Мінскай гарадской арганізацыі АГП, займаў пасаду старшыні мінскага гарадскога аддзялення арганізацыі «Маладыя дэмакраты» — моладзевага крыла АГП, на прэзідэнцкіх выбарах 2010 г. быў кіраўніком штаба Яраслава Раманчука па г. Мінску, старшыня грамадскай арганізацыі «Альтэрнатыва», беларускі палітвязень.
У студзені 2008 г. за дапамогу адміністрацыйна арыштаваным удзельнікам акцыі пратэсту прадпрымальнікаў у Цэнтры ізаляцыі правапарушальнікаў, быў асуджаны судом Маскоўскага раёна на дзесяць сутак арышту.
У Францыі расліну называюць травой спевакоў і рэкамендуюць яго педагогам, артыстам і іншым асобам, якія па прафесіі напружваюць голас, як сродак, што змякчае болевыя адчуванні і запаленчы стан верхніх дыхальных шляхоў, памяншае хрыпласць.
Лісце чаргаванаеае; ніжняе — на хвосціках, з 4—6 даўгаватымі надрэзаназубчастымі бакавымі долямі, верхняя доля больш бакавой, дзідападобная; верхавінныя — сядзячыя, ля аснавання дзідападобныя, зубчастыя або амаль цэльнакрайнія.
У 1840 годзе, дзякуючы павелічэнню папулярнасці школы і пазітыўным зменам сацыяльна-эканамічных умоў у новай дзяржаве, Каралеўская школа мастацтваў была ператворана ў штодзённую тэхнічную школу, працуючы сумесна з нядзельнай школай.
У 1923 годзе выпускнікі школы сфармавалі аснову Тэхнічнай палаты Грэцыі — прафесійнай арганізацыі, якая выступала ў якасці афіцыйнага тэхнічнага кансультанта грэчаскай дзяржавы і несла адказнасць за прысуджэнне прафесійных ліцэнзій для ўсіх практыкуючых інжынераў у Грэцыі.
Першапачаткова насіў таксама імя Метсовіён, паколькі мецэнаты, на сродкі якіх быў пабудаваны і абсталяваны універсітэт — Георгіяс Авероф, Нікалаас Стурнарыс, Алена і Міхаліс Тосітс — паходзілі з Мецова ў Эпіры .
У 1843 была праведзенаа рэструктурызацыя, і на базе школы стварылі тры аддзяленні: Нядзельнае прафесійна-тэхнічнае вучылішча, Штодзённае вучылішча і зусім новае падраздзяленне Вышэйшая школа выяўленчага мастацтва.
У 1918 годзе М. С. Філіпоўскі добраахвотна ўступіў у РСЧА, з пачаткам Грамадзянскай вайны ваяваў на Паўночным фронце супраць белагвардзейцаў і замежных інтэрвентаў, камандуе зводным атрадам Паўночна-Усходняга ўчастка атрадаў заслоны.
У наступленні, распачатым 26 лютага 1943 года, удзельнічалі толькі дзве дывізіі з трох , нягледзячы на гэта і цяжкія ўмовы надвор’я ўдарная група Філіпоўскага наступала паспяхова, але яе наступленне не было падтрымана.
У 1923 годзе М. С. Філіпоўскі скончыў Курсы ўдасканалення каманднага складу пры Ваеннай акадэміі РСЧА, камандаваў 20-й стралковай дывізіяй Туркестанскага фронту, удзельнічаў у баях з басмачамі.
З 1924 года — памочнік камандзіра 13-га стралковага корпуса таго ж фронту, затым памочнік начальніка і ч. в. с. начальніка ўпраўлення Каўказскай арміі, ваенны кіраўнік Закаўказскага камуністычнага універсітэта.
У 1928 годзе скончыў Ваенную акадэмію імя М. В. Фрунзе і быў прызначаны камандзірам стралковай дывізіі, затым служыў на пасадах начальніка Упраўлення ВНУ, начальніка Упраўлення па пазавайсковай падрыхтоўкі начальніцкага складу, памочніка інспектара па ваеннай працы «ТСААВІЯХІМ» СССР.
Пры гэтым ні аднаго велогонщику ў гісторыі не ўдалося выйграць усе 3 Гранд Тура ў адным сезоне, а за кар'еру гэта ўдавалася шасцярым: акрамя ўжо названых Меркса і Іна, гэта італьянцы Фелічэ Джымондзі, Вінчэнца Нібалі, француз Жак Анкеціль і іспанец Альберта Кантадор.
Вырашальнымі для агульнага заліку становяцца «каралеўскія» горныя этапы і гонкі з раздзельным стартам, для фінальнай перамогі спартсмен таксама павінен валодаць добрай аднаўляльнасцю на працягу ўсіх трох тыдняў гонкі.
І тут дзякуючы ўмеламу кіраўніцтву камандзіра карабля экіпаж тральшчыка да 15 лістапада 1945 года вытраліў і расстраляў 43 міны праціўніка і правёў 32 караблі з найкаштоўнейшымі грузамі.».
У прадстаўленні аб узнагароджанні старшага лейтэнанта Хурса ордэнам Айчыннай вайны І ступені, якое падпісаў камандзір 17-га асобнага дывізіёна тральшчыкаў, капітан-лейтэнант Іваноў, гаворыцца:
Аднак Дэмакратычная партыя абагнала на выбарах Сацыялістычную рабочую партыю ў якасці другой па велічыні парламенцкай фракцыі, што прывяло да фарміравання новай кіруючай кааліцыі з Хрысціянска-сацыяльнай народнай партыяй.
28 лістапада 2005 года пасля муніцыпальных выбараў, у якіх ён заняў чацвёртае месца ў спісе партыі, Бетэль быў прызначаны ў гарадскі ўрад Люксембурга ў якасці намесніка мэра па сацыяльных пытаннях.
У Мінску размешчана 22 ВНУ дзяржаўнай формы ўласнасці і 9 прыватных ВНУ, дзейнічае больш за 200 сярэдніх агульнаадукацыйных школ, больш за 25 гімназій, 29 сярэдніх спецыяльных навучальных устаноў.
Балцкія назвы размешчаных побач ледавіковых азёраў Нарач, Бляда, *Спягла таксама сягаюць часоў пасляледавікоўя, адлюстроўваючы працэс утварэння драбнейшых азёраў з буйнейшых пасляледавіковых вадаёмаў.
Пратакол аб стварэнні СЭУ быў падпісаны ў Маскве 18 студзеня 1949 года, але па-сапраўднаму актыўная дзейнасць Савета пачалася каля 1960 года, калі кіраўніцтва СССР спрабавала зрабіць СЭУ свайго роду сацыялістычнай альтэрнатывай ЕЭС (Еўрапейскай эканамічнай супольнасці, папярэдніку Еўрапейскага Саюза).
Прыярытэтным напрамкам дзейнасці СЭУ было вызначана эканамічнае і навукова-тэхнічнае супрацоўніцтва краін — членаў Саюза, якая ўключала развіццё ўзаемнага гандлю, арганізацыю абмену гаспадарчым вопытам, аказанне ўзаемнай дапамогі сыравінай, прадуктамі харчавання, абсталяваннем, машынамі і іншымі таварамі.
Органы СЭУ прымалі рашэнні і рэкамендацыі па розных эканамічных і навукова-тэхнічных пытаннях; аднак гэтыя рашэнні не мелі абавязковай юрыдычнай сілы і прымаліся толькі са згоды зацікаўленых краін-членаў СЭУ і не распаўсюджваліся на краіны, якія заявілі пра сваю незацікаўленасць у дадзеным пытанні.
Дзейнасць СЭУ мела шэраг важных пазітыўных вынікаў: у краінах, якія ўваходзяць у гэтую арганізацыю, з дапамогай іншых членаў СЭУ стваралася развітая індустрыя, ажыццяўлялася будаўніцтва, праводзілася навукова-тэхнічнае супрацоўніцтва.
На партыйнай сустрэчы ў Сафіі восенню 1985 года савецкі бок прапанаваў распрацаваць комплексную праграму навукова-тэхнічнага прагрэсу краін - членаў СЭУ ў мэтах памяншэння і наступнай ліквідацыі адставання садружнасці ў плане навукі і тэхнікі.
У лістападзе 1986 г. у Маскве на рабочай сустрэчы вышэйшых кіраўнікоў краін-членаў СЭУ Міхаіл Гарбачоў заявіў, што трэба актывізаваць такой «магутны фактар ​​прагрэсу», як супрацоўніцтва сацкраінаў.
Аперацыі па гэтых разліках ажыццяўляліся Міжнародным банкам эканамічнага супрацоўніцтва , які быў створаны ў кастрычніку 1963 гады ў мэтах садзейнічання развіццю знешняга гандлю членаў СЭУ для пашырэння іх супрацоўніцтва і рэалізацыі шматбаковых разлікаў ў перакладных рублях.
1 студзеня 1970 года быў утвораны Міжнародны інвестыцыйны банк для прадастаўлення доўгатэрміновых і сярэднетэрміновых крэдытаў на правядзенне мерапрыемстваў, звязаных з рэалізацыяй праграмы далейшага паглыблення ўдасканалення супрацоўніцтва і развіцця сацыялістычнай эканамічнай інтэграцыі краін-членаў СЭУ.
Заходнія краіны, імкнучыся аслабіць залежнасць ад імпарту сыравіны і паліва, аператыўна перабудоўвалі народнагаспадарчыя структуры шляхам ўкаранення рэсурса- і энергазберагальных тэхналогій і біятэхналогій, а невычэрпныя па тагачасных уяўленнях запасы рэсурсаў у СССР плюс непаваротлівая сістэма цэнаўтварэння ва ўзаемным гандлі пазбаўлялі краіны СЭУ усялякіх стымулаў да такіх навацый.
Ставілася задача развіцця вышэйшых формаў эканамічнай інтэграцыі - вытворчай кааперацыі і спецыялізацыі, навукова-тэхнічнага супрацоўніцтва, каардынацыі планаў эканамічнага развіцця, сумеснай інвестыцыйнай дзейнасці.
У мэтах рэалізацыі прынятай «рынкавай» стратэгіі на 44-й сесіі СЭУ была ўтворана часовая працоўная група яго выканкама, закліканая падрыхтаваць канкрэтныя прапановы, якія тычацца метадаў і тэрмінаў намечаных пераўтварэнняў механізму супрацоўніцтва.
Набыўшы паўнавартасную незалежнасць і пачаўшы рашучыя эканамічныя пераўтварэнні, яны ўзялі курс на максімальна хуткае ўключэнне нацыянальных эканомік у сусветную гаспадарку, перш за ўсё ў заходнееўрапейскія інтэграцыйныя працэсы.
У 1988 годзе ў рамках СЭУ была распрацавана і ўведзена сістэма сертыфікацыі СЕПРОРЕВ, якая адрознівалася ад прынятых міжнародных сістэм тым, што акрамя патрабаванняў бяспекі аховы здароўя і экалогіі, вялікае значэнне прад'яўляла да якасных тэхніка-эканамічных параметрах прадукцыі, якая пастаўлялася ў краіны-члены СЭУ.
28 чэрвеня 1991 года ў Будапешце краіны-члены СЭУ: Балгарыя, Венгрыя, В'етнам, Куба, Манголія, Польшча, Румынія, СССР і Чэхаславакія на 46-м пасяджэнні сесіі Савета падпісалі Пратакол аб расфарміраванні арганізацыі.
5 студзеня 1991 года на пасяджэнні выканаўчага камітэта Савета эканамічнай узаемадапамогі, якое праходзіла ў Маскве, было прынята рашэнне аб пераўтварэнні СЭУ ў Арганізацыю міжнароднага эканамічнага супрацоўніцтва.
Міністэрства ўнутраных спраў у 1897 годзе закрывае газету, пасля чаго тая займае больш памяркоўныя пазіцыі пад рэдакцыяй філосафа і публіцыста Петэрыса Залітэ паміж 1899 і 1903 гадамі.
Новае працягу у гісторыі Латвіі ― масавы левы сацыяльна-палітычны рух, які існаваў падчас Першага латышскага нацыянальнага абуджэння (вядучую ролю ў якім гулялі младалатышы пачынаючы з 1850-х і да 1880-х гадоў), вышэйшай кропкай развіцця якога была Рэвалюцыя 1905 года.
Музей гісторыі Малдовы быў заснаваны ў 1916 годзе, у яго калекцыі знаходзяцца больш за 48 000 аб'ектаў з розных абласцей: археалогіі, нумізматыкі, дэкаратыўна-прыкладнога мастацтва, старадаўніх кніг, дакументаў і г. д. Адзін з найстарэйшых экспанатаў — 70 000-гадовы чэрап маманта сярэдзіны палеаліту.
Музей мае чатыры секцыі: дагістарычнай і старажытнай гісторыі, сярэднявечнай гісторыі, новай гісторыі і найноўшай гісторыі, прадстаўляючы асноўныя аспекты развіцця мясцовых абшчын ад эпохі палеаліту да Другой сусветнай вайны.
З улікам 14 пажараў, якія закранулі папярэднія будынка, Берандзей апрацаваў драўляныя канструкцыі гарышча спецыяльным супрацьпажарным растворам пад назвай арнітыён, а на даху ён выкарыстаў спецыяльны матэрыял этернітэ.
Мастацкі музей, заснаваны ў 1860 годзе, з'яўляецца найстарэйшай і найбуйнейшай мастацкай калекцыяй у Румыніі з больш чым 8700 творамі, з якіх каля 1000 адносяцца да нацыянальнай і сусветнай спадчыны.
Ён размешчаны на першым паверсе палаца і складаецца з 24 пакояў для пастаянных экспазіцый, размешчаных у трох галерэях (Універсальная мастацкая галерэя, Румынская галерэя сучаснага мастацтва і Галерэя сучаснага мастацтва).
У галерэях сабраныя творы такіх мастакоў, як Караваджо, Веронезе, П'етра Ліберы, Карла Дольчы, Сальватор Роза, Франчэска Салімена, Барталаме Эстэбан Мурылья, Антоніс Ван Дэйк, Ян Бот, Барталамеус ван дэр Гельст, Эгберт ван Хемскерк , Нікола Пусэн, Філіп дэ Шампань, Эсташ Лесюэр, Гіём Кусту, Франсуа Бушэ і многія іншыя.
Будаўніцтва было пачата ў 1906—1907 гадах, часткова на старых руінах сярэднявечнага княжацкага суда Малдовы , і часткова на верхняй часткі падмурка і першага паверха былога неакласічнага палаца, пабудаванага пры гаспадары , перабудаванага гаспадаром , і разабранага ў 1904—1906 гадах.
Падчас Першай сусветнай вайны, будаўніцтва было спынена з-за абмежаванасці рэсурсаў, у недабудаваным будынку размяшчаліся румынскія і рускія войскі, а таксама розныя грамадскія ўстановы і ваенныя шпіталі.
У склад Нацыянальнага музейнага комплексу «Малдова» уваходзяць чатыры музея, размешчаных у Палацы культуры: Мастацкі музей, Музей гісторыі Малдовы, Этнаграфічны музей Малдовы, Музей навукі і тэхнікі імя Штэфана Пракапіу.
Пазней супраць двух затрыманых, Зміцера Паліенкі і Стаса Канавалава, была ўзбуджаная крымінальная справа па артыкуле 364 КК РБ — «Гвалт ці пагроза гвалту ў дачыненні да супрацоўніка органаў унутраных спраў».
12 кастрычніка 2016 года, пасля пяці месяцаў знаходжання пад вартай, З. Паліенка быў асуджаны Цэнтальным судом г. Мінска, суддзя В. Есьман, па артыкуле 364 КК РБ і па ч. 2 артыкула 343 КК РБ (выраб і распаўсюд парнаграфічных матэрыялаў або прадметаў парнаграфічнага характару) на два гады зняволення з двухгадовай адтэрміноўкай.
Чарговае прэвентыўнае затрыманне З. Паліенкі адбылося напярэдадні Дня волі 22 сакавіка 2014 г. На аўдыёзапісе чуваць, як супрацоўнік міліцыі ўпрошвае актывіста адчыніць дзверы кватэры: «Дима, пожалей меня, открой двери».
26 красавіка 2016 г. суд Цэнтральнага раёна Мінска, суддзя — М. Хома, вынес пастанову пакараць актывіста З. Паліенку штрафам у памеры 20 базавых велічынь за ўдзел у акцыі салідарнасці з украінскай лётчыцай Надзеяй Саўчанка, якая адбылася 2 красавіка 2016 г. каля расійскага пасольства ў Мінску.
У апошнім слове на судовым працэсе З. Паліенка назваў існуючы палітычны рэжым у Беларусі дыктатурай, заявіў, што яго пераследуюць за палітычную барацьбу з рэжымам і прачытаў верш нядаўняга палітвязня І.